தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்து காலத்தால் அழிக்கமுடியாதவை சிலவற்றை இங்கே இந்த இடத்தில் தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (TShrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும்
rrn.rrk.rrn@gmail.com

Saturday, September 17, 2016

நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .468.-510 - அதீன் பந்த்யோபாத்யாய



மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
 automated google-ocr in ubuntu with the help of Libre draw


நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .468.-510

வங்காள மூலம் :
அதீன் பந்த்யோபாத்யாய
தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி


நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், இந்தியா புதுடில்லி
483.-510






யாராவது எங்காவது போகிறர்களா என்று கேட்டால் சோனு வுக்குத் தானும் அங்கே போக வேண்டுமென்று தோன்றும், திருவிழாப் பேச்சு காதில் விழுந்தால் சோனுவுக்குச் சர்க்கசும் அதிலி ருந்த இரண்டு புலிகளும் நினைவுக்கு வரும், அந்த நினைவுவந்ததும் அவன் இன்னும் அரிக்கேன் விளக்கை யொட்டியவாறு உட்கார்ந் தான். இன்றும் அவனுக்குப் படிப்பிலிருந்து விடுதலை. நாளே முதல் இல்லை. பெளர்ணமியில் லட்சுமி பூஜை முடிந்ததும்-இரவு பகலாகப் படிக்கத் தொடங்கவேண்டும். பள்ளி திறந்ததும் பரீட்சை,

சோனு, ஆபேத் அலியை உற்றுக் கவனித தான். ஆபேத் அலியின் முகத்தில் களையே இல்லை. அவனுடைய உடம்பு தளர்ந்து விட்டது. ஜப்பர் போன இடம் தெரியவில்லை.

ஆபேத் அலியின் இரண்டாவது பீபி அவனுடைய வறுமையைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. நன்முகச் சாப்பிடவேண்டும் அவளுக்கு. சமைப்பதையெல்லாம் அவள் தானே சாப்பிட்டு விடுவாள். அவனுக்கு வயிறு நிறையச் சாப்பாடு போட மாட்டாள். இன்றிரவு அவனுக்கு வயிறு நிறையச் சாபபாடு கிடைக்கும், பாதி நரைத்த தாடிக்குள் மறைந்திருந்த அவனுடைய முகத்தில் நிறையச் சாப்பிடப் போகும் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. ஆனுல் இந்த ஜப்பர் அவனுக்குத் தலைக்குனிவை ஏற்படுத்திவிட்டான். ஜப்பரின் செய்கை போலீஸ் விவகாரமாகியிருந்தது. பக்கிரி சாயபுவின் அற்புதச் செயலில் மக்கள் மற்ற எல்லா விஷயங்களையும் மறந்து விட்டுத் திருவிழாக் கொண் டாட்டததில் ஈடுபட்டுவிட்டார்கள். எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய ஆச்சரியம் இந்த மாலதி, மாலதி திரும்பி வந்த அன்று நரேன்தாஸ் சததம் போட்டு எல்லாரையும் அழைத்தான், அவன சொல்லியதிலிருந்து ஒன்றும் தெளிவாகப் புரியவில்லை, பக்கிரிசாயபு ஓர் அசாதாரண மனிதர் எனபதைத் தவிர. அவருடைய மந்திர உச்சாரனத்தால் தண்ணிரிலிருந்து ஒரு ஜோதி தோன்றியதாம். அந்த ஜோதியில் ரிஷிகளுடைய முகங்கள் தெரிந்ததாம். பக் கிரி சாயபு சொன்னுராம் : "என் தாயை யாரும் கெடுக்கவில்லை, நரேன்தாஸ் ! நீ அவளே ஏற்றுக்கொள்!" நரேன்தாஸ் சொன்னதைப் பார்ததால் சீதை வனவாச நிகழ்ச்சி மறுபடி நிகழ்ந்திருப்பதாகத் தோன்றியது.

இருளில் மெளனமாக நின்றுகொண் டிருந்தாள் மாலதி, அவளு டைய முகம் கற்சிலைபோல் இறுகிப் போயிருந்தது. அவளுடைய கண்கள் மட்டும் இருட்டில் ஜொலித்தன. கேட்ட கேள்விகளுக்கு அவளிடமிருந்து பதில் எதுவும் இல்லை. அவள் மெளனமாக உணர்ச்சியற்ற பார்வையுடன் கனகாட்சிச் சாலேயில் உள்ள பிராணியைப் போல் வராந்தாவில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அண்டை

468

அயலார் அவளே வந்து பார்த்துவிட்டு அவரவர்களுக்குத் தோன்றி யதைச் சொல்விட்டுப் போவார்கள். பக்கிரி சாயபுவைப் போன்ற மனிதர் உண்டா ? அவர் அல்லாவின் அருளைப் பெற்றவராக்கும். இவ்வாறு நாட்கள் கழிந்தன, ஏனுே, நரேன்தாஸால் மாலதியை முன்போல் தன் குடும்பத்தில் வைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. பிற மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் - அவர்களை மனிதர்களென்றே கருத முடியாது - அவளைக் களவாடிப் போஞர்கள். புலி தொட்டால் பதினெட்டுக் காயம், மிலேச்சன் தொட்டால் முப்பத்திரண்டு காயம். அரிசி குத்தும் அறைக்குப் பக்கத்தில் வராந்தா வையொடடி மாலதிக்கு ஒரு தனிக்குடிசை கட்டிக் கொடுத்து விட்டான், நரேன் தாஸ். மாலதி அந்தக் குடிசைக்குள் குடி போய்விட்டாள்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றல், இந்தக் குடிசையில் தனியே வசிக்கும் தைரியம் வந்துவிட்டது, அந்த அழகிய விதவைக்கு மனிதன் அவளு டைய உடலிலிருந்து பிடுங்கிக் கொள்ளும்படியாக அதில் என்ன தான் மிஞ்சியிருந்தது? அவள் இவ்வளவு காலம் தன் உடம்பைப் பரிவு டனும் கவனத்துடனும் பாதுகாத்து வந்திருந்தாள். ஆகாயத்தில் நட்சத்திரங்களைப் பார்க்குமபோது அவளுக்கு ரஞ்சித்தின் நினைவு வரும். அவளிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமலே எங்கேயோ போப் விட்டாள், அந்த இளைஞன். அவனுக்கு ஒன்றும் தர இயல வில்லை அவளால். இப்போ து தன் எச்சிற்பட்ட உடம்பைப் பார்க்கும்போது அவளுக்கு அருவெறுப்பால் காறித துப்பத் தோன்றி யது. அவள் எப்போதும் தண்ணீரில் அமிழ்ந்திருக்க விரும்பினுள். தண்ணிரில் அமிழ்ந்தால் உடல் தூய்மையாவது போன்ற உணர்வு. தண்ணிரில் அமிழ்ந்திருக்கும்போது, "ஆகா, கங்கைத் தாயின் மடியில் எவ்வளவு அமைதி ! எவ்வளவு சுகம் !" என்று நினைக்கத் தோன்றியது. குளிர்கால இரவானுலும் சரி, கோடையில் எரிக்கும் வெயிலானுலும் சரி, தண்ணிரில் அமுங்கினுல் இந்த நினைவுதான் அவளுக்கு.

அந்தப் பக்கத்துச் சிறுவர்களுக்கு மாலதியின் செய்கை விளையாட் டாக அமைந்தது. மாலதி அத்தை நீர்ப்பூனையைப் போல் தண்ணிரில் முழுகுகிருள், மிதக்கிருள். அவர்கள் கரையில் நின்றுகொண்டு அவளைக் கேலி செய்வார்கள். அவளுடைய முன்முனை தண்ணிரில் மிதந்து போகிறதென்று கத்துவார்கள்.

'அத்தை, உன் தலைமயிர் தெரியறது. இல்லை, உன் கால்விரல் தண்ணிக்கு மேலே தெரியறது. உன் புடைவை காத்திலே உப்பிக் கிண்டு போறது, படகுப் பாப்டோல, நீ பூரா முழுகல்லியே? உன் உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சம் வெளியே தெரியறதே!" என்று

469

எல்லாம் சொல்லி அவர்கள் சிரிப்பார்கள். அப்போது மாலதியின் முகம் பரிதாபமாக இருக்கும்.

"ஆமாம், என்னுேட எல்லாம் முழுகிடாது. ஏதாவது கொஞ்ச மிதந்துண்டேதான் இருக்கும்" என்று அலுத்துக் கொள்வாள் அவள். "பாரு, சோன! நான் பூரா முழு கிட்டேனு இல்லையா, பாரு."

"நீ பூரா முழுகிட்டே, அத்தை" என்பான் சோனு.

அதன் பிறகே மாலதி துறை முழுதும் தன்னிரை எடுத்துத் தெளித் துக் கொண்டே கரையேறுவாள். எல்லா இடங்களும் அசுததமா யிருப்பதாக அவளுக்கு எணனம், அவள் வாளியிலிருந்து தண்ணிரை எடுதது வழியெல்லாம் தெளித்துக்கொண்டே வீடு திரும்புவாள். இதுவே ஒரு நோயாகிவிட்டது அவளுக்கு. இம் மாதிரி எப்போதும் தண்ணிரில் முழுகி அவள் தன் மென்மையை யும் அழகையும் இழந்து பைத்தியம் போலாகி விட்டாள்.

இரவு முழுவதும் தூங்காமல் கண்ணிர் சிந்திக்கொண்டே இருப் பாள். சோளு பார்க்கும் போதெல்லாம் அவள் நீரில் நீந்திக் கொண்டே யிருப்பாள். தண்ணிரை விட்டு வெளியே வரமாட்டாள். அவளுடைய முகத்தைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருக்கும். அவளு டைய உடலிலிருந்து ஜீவன் பிரிந்து போய்விட்டதோ என்று தோன் றும். நரேன்தாஸ் அவளைத் திட்டித் தண்ணிரிலிருந்து எழுப்பிக் கூட்டிக்கொண்டு போவான்.

இவ்வாறு சரத்காலம் கழிந்துவிட்டது. பூஜை விடுமுறை முடிந்ததும் சசிபூஷன் திரும்பி வந்துவிடுவார். பின்பணிக் காலத்தில் படிப்புச் சுமை அதிகம். சசிபூஷன் காலேயிலும் இரவில் வெகு நேரம் வரையிலும் சோனுவைத் தம் அருகில் உட்காரவைத்துக் கொண்டு படிக்கச் செய்வார். சில நாட்களாகப் பைத்தியக் காரப் பெரியப்பா எங்கும் போவதில்லே. அவருடைய திருந்திய நிலைக்குத் தானே காரணம் என்பது சோளுவின் கருத்து. பூஜையின்போது, யானை பார்க்கப் போன நாளிலிருந்து கொஞ்சங் கொஞ்சமாகக் குனமாகிக் கொண்டு வந்தார் பெரியப்பா. அவன் சிலசமயம் அவருக்கு ஹாக்கா தயார் செய்து கொடுப்பான். அவர் ஹல்க்கா பிடிப்பார்.

உட்கார்ந்துகொண்டு தமக்குத் தாமே அந்தக் கவிதையைச் சொல்லிக்கொண் டிருப்பார். குளிக்கவேண்டிய நேரத்தில் குளியல், சாப்பிட வேண்டிய நேரத்தில் சாப்பாடு. இரவில் சிறுவர்கள் எல்லாரும் படிக்கும்போது அவரும் தம்மை ஒரு மாணவனுக நினைத்துக்கொண்டு, வங்காளி இலக்கணப் புத்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பார். மிகவும் கவனத்துடன் படிப்பதாகப் பாவன செய்வார்.

470

சில சமயம் சோனுவின் சிலேட்டை எடுத்து அதில் பலவித வண்ணத்துப் பூச்சிகள், பாலம், வயல்கள் இவற்றை வரைவார். யாரையும் தொந்தரவு செய்வதில்லை அவர்.

சோனு லசுஷ்மிபூஜைக்குத் துணுப் பூ பறித்து வரப் போனுன். பெரி யப்பாவே படகில் அவனைக் கூட்டிக்கொண்டு போய் துனுப் பூ கிடைக்கும் இடத்தில் சேர்த்தார். அவருடைய நடத்தையால் பெரியம்மாவுக்கு மிகவும் திருப்தி. பெரியம்மா நாள் முழுவதும் குடும்பத்துக்காக உழைத்தாள். பெரியப்பா வீட்டில் இருந்தால் கஷ்டமே தோன்ருது அவளுக்கு. நெற்றியில் வட்ட வடிவமான குங்குமத திலகம், வகிட்டில் நீண்ட கோடு போல் இடப்பட்ட குங்குமம், வெள்ளை வெளோரென்ற, சிவப்புக் கரை போட்ட புடைவை ; மாநிறம்- இவற்றேடு கூடிய பெரியம்மாவை ராமா யணத்தில் வர்ணிக்கப்பட்ட சிறந்த பெண் பாத்திரங்களுடன் ஒப்பிடத் தோன்றும் சோனுவுக்கு,

இவ்வாறு கார்த்திக் பூஜையும் வந்துவிட்டது. பாதிமா மருதமரத் தடிக்கு வந்து சோனுவிடம் தனக்கு இரண்டு பூஜைக் குடங்கள் வைத்திருக்கும்படி கேட்டாள். சோனு தன் தாயிடமும் சொல்லி யிருந்தான், பெரியம்மாவிடமும் சொல்லி வைத்திருந்தான். அவன் அவர்கள் இருவரிடமிருந்தும் குடங்கள் வாங்கி வைத்திருந்து கார்த்திக் பூஜைக்கு மறு நாள் பாதிமாவுக்கு இரண்டுக்குப் பதிலாக நான்கு குடங்கள் கொடுக்கப் போகிருன் அமலாவும் கமலாவும், அவனுக்குப் பல பொருள்களைக் கொடுத்து அவனை மகிழ்விக்க முயன்றது போல அவனும் இந்தப் பெண்ணை, காலில் காப்பும் மூக்கில் மூக்குத்தியும், கட்டம் போட்ட புடைவையும் அணிந்த இந்தப் பெண்ணை மகிழ்விக்கக் காத்திருந்தான். அவளுக்கு ஏதாவது கொடுக்க முடிந்தால் அது ஒரு பெரிய சாதனை யாகத் தோன்றியது அவனுக்கு.

கார்த்திக் பூஜையன்றுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. அவர்கள் மாலையில் வயலுக்குச் சென்ருர்கள். நாற்புறமும் வயல்களில் சொக்கப்பனை கொளுத்தினுர்கள். ஊர் மக்கள் தங்கள் பாவங்களேத் தொலைத்துப் புண்ணியம் சேர்த்துக்கொண்டு போக அங்கே வந்திருந்தார்கள். சோனு, லால்ட்டு, பல்ட்டு சொக்கப்பனையில் நெருப்பு வைத்துவிட்டு ஒடிஞர்கள். அவர்களுடைய வயல்களி லேயே மிகவும் நல்ல விளைச்சலுள்ள வயலில் அவர்கள் சொக்கப்பன கட்டியிருந்தார்கள்.

இப்போது கார்த்திக் பூஜைக்கு ஒரு நல்ல அடர்த்தியான தானியக் கதிர் தேவை. அவர்கள் மூவரும் அப்படிப்பட்ட கதிரைத் தேடிக்கொண்டு ஒவ்வொரு வயலாகப் பார்த்துக்கொண்டு

47

போனுர்கள். மிகவும் அடர்த்தியான கதிரைத் தேடிக் கண்டு பிடிப் பவன் அந்தக் குடும்பத்துக்காக நிறைய புண்ணியம் சம்பாதித்துக் கொடுத்தவனுவான். யார் மிகவும் அடர்த்தியான கதிரைப் பறிக்கப் போகிருரர்களென்று அவர்களுக்குள்ளே ஒரு போட்டி. சோனு ஒரு கதிரைப் பிடுங்கி அண்ணுக்களிடம் காட்டுவான்: "பார்த்தியா அண்ணு! எவ்வளவு பெரிசு!"

பல்ட்டு அதைப் பார்த்துவிட்டு, "உம், இதை விடப் பெரிசு இதோ யாரு 1" என்று இன்னுெரு கதிரைப் பிடுங்குவான்.

இவ்வாறு அவர்கள் கதிர்களைத் தேடிக்கொண்டு தூரத்து வயல் களுக்குப் போய்விட்டார்கள். இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போனுல் பெரிய மியானின் நிலம். அந்தப் பிராந்தியத்திலேயே நல்ல விளைச் சல் உள்ள நிலம். ஏதோ ஒரு வயலில் லக்ஷமிதேவி அவர்களுக் காக நல்ல அடர்த்தியான கதிர்களை வைத்துக்கொண்டு காத்திருந் தாள். லட்சுமி தேவியைத் தேடிக்கொண் டிருந்தார்கள் அவர்கள். அவர்கள் கதிரைத் தேடிக்கொண்டு வெகுதூரம் போய்விட்டார் கள். நல்ல நெற்கதிர் கொண்டு வந்தால் தான் அவர்களுக்கு மதிப்பு இருக்கும். பெரியம்மா சோனுவின் தாயிடம் சொல்வாள். "தன், பார்த்தியா, உன் பிள்ளை எவ்வளவு பெரிய கதிர் கொணடு வந்திருக்கான் !" என்று.

அவர்கள் வயலுக்கு வயல் சுற்றினுர்கள். அந்தி மங்கும் நேரம், பின் பணிக்காலமாதலால் ஓரளவு பணி படர்ந்திருந்தது எங்கும். மங்கலான நிலாவொளி. அவர்கள் குனிந்து குனிந்து நெற்கதிர் களைக் கையிலெடுத்துப் பார்த்தார்கள். அளந்து பார்த்துவிட்டு விட்டுவிட்டார்கள். “ஊஹ"ம்ை, இது சின்னது ஒரு முழநீள1ாவது இல்லாட்டா, கார்த்திக் சாமியோட கழுத்திலே, மாலையாப் போட முடியாது."

அப்போது யாரோ கையில் விளக்குடன் ஆற்றங்கரை வழியே நடந்து வந்தார்கள். விளக்கு வெளிச்சத்தைப் பார்த்தே அவர் களுக்குத் தாங்கள் வெகுதூரம் வந்திருப்பது தெரிந்தது. அவர்கள் தாங்கள் அறியாமலேயே ஹாய் ஜாதி மைதானத்துக்கு வந்துவிட் டிருந்தார்கள். நதிப்படுகையைத் தாண்டி வீடு திரும்பும் எண்ணம் அப்போதுதான் ஏற்பட்டது அவர்களுக்கு.

போய்க்கொண்டிருத்த பேலுவின் தலையில் ஒரு பெரிய டிரங்குப் பெட்டி இருந்தது. அதை ஒரு கையால் பிடித்துக்கொண் டிருந்தான் அவன். அவனுக்குப் பின்னுல் சாம்சுத்தீன் எல்லாருக்கும் பின்னூல் பாதிமா. அவள் சல்வாரும் பூப்போட்ட தங்க நிற ஃபிராக்கும் அணிந்திருந்தாள். மறுநாள் அவள் மருத மரத்தடிக்கு

472

வருவதாகப் பேச்சு. சோனு அவளுக்காக நான்கு குடங்கள் எடுத்து வைத்திருந்தான்.

'இப்போது எங்கே போகிருள் பாதிமா, இவ்வளவு அலங்காரம் செய்துகொண்டு ? அவளைப் பார்த்தும் அவளே ஒன்றும் கேட்கத் தோன்றவில்லை அவனுக்கு,

சாம்சுதீன் அவர்களைப் பார்த்து ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான், "நீங்களா?" என்று.

"ஆமா, நாங்க நெல்லுக்கதிர் பறிக்க வந்தோம்." சாம்சுத்தீனுக்கு இப்போதுதான் ஞாபகம் வந்தது, இன்று கார்த்திக் பூஜை என்று. அதுதான் கல்லாரும் நெல் கதிர் பறிக்க வந்திருக்கிருரர்கள். "கிஃடைத்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.

அவர்கள் தாங்கள் பறித்த கதிர்களைக் காட்டிஞர்கள். சாம்சுத தின் சிரித்தான் "லட்சுமி அம்மனுக்கு இத்தனூாண்டு கதிர்தானு ? என் கூட வாங்க."

அவர்கள் எல்லாரும் நடக்கத் தொடங்கினுர்கள். சோணு பாதிமாவுக்குப் பக்கததில் நடந்தான். ஆணுல் அவளுடன் பேச வில்லை. பாதிமாவும் ஒன்றும் பேசவில்லை. ஆணுல் சோனுவால் வெகுநேரம் அப்படி இருக்க முடியவில்லை.

"உனக்குக் குடம் வேண்டாமா ?” என்று அவன் கேட்டான். “வச் சிருங்க. டாக்காவிலேருந்து வந்தால் எடுத்துக்கறேன்" 'நீ டாக்கா போகப் போறியா ?" "நாங்க எல்லாரும் போகப்போருேம். நான் ஸ்கூல்லே படிக்கப் போறேன். இங்கே விட்டிலே பாட்டி மட்டும் தனியா இருப்பார்."

"முன்னுலே சொல்லவே இல்ஃUயே ?" "எப்படிச் சொல்லுவேன்? பாபாவே இன்னிக்குக் காலம்பரந் தானே சொனஞர்.” --

சாம்சுதீன் வீட்டிலிருந்தால் பாதிமா வீட்டைவிட் டு வெளியே போவதில்லை என்பது சோணுவுக்குத் தெரியும். அவன் மெளன மாகிவிட்டான். பாதிமாவும் சற்று மெளனமாயிருந்து விட்டுச் சொன்ஞள். "சோணு பாபு எனக்கு லெட்டர் போடுங்க."

"போ, போ! நான் என்ன லெட்டர் எழுதறது ?” 'நீங்க எப்படி இருக்கீங்கன்னுதான்.” "சித்தப்பா திட்டுவார்.” "நான் சாயந்திரம் அழுதேன். பாபா கூடக் கேட்டார், ஏன் அழறேன்னு?”

"அழும்படியா என்ன நடந்தது உனக்கு ?" "ஒண்ணும் நடக்கலியா ?"

473

சாம்சுதீன் ஒரு துண்டைக் கட்டிக்கொண்டு தண்ணிரில் இறங்கி, மூன்று பெரிய பெரிய நெற்கதிர்களைப் பிடுங்கிக்கொண்டு வந்து அவர் கள் மூவரிடத்திலும் ஒவ்வொன்று கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னுன் :

"இந்தாங்க! இவ்வளவு பெரிய கதிரை எங்கேயும் பார்க்க முடியாது. தண்ணியிலே இறங்கல்லேன்னு நீஞ்சக் கத்துக்க முடியுமா? என்ன, சொல்லுங்க ! லட்சுமியைக் கொண்டு வரணுமின்னுக் கஷ்டப் படனுமாக்கும்."

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுச் சாம்சுதீன் துண்டால் தன் உடம்பைத் துடைத்துக்கொண்டு பிறகு பேலுவிடம் சொன்னுன், "நீங்க போயிக்கிட்டிருங்க. நான் இவங்களைக் கொஞ்ச தூரம் விட்டுட்டு வரேன், இவங்களாலே தனியா வழியைக் கண்டு பிடிச்சு வீட்டுக்குப் போக முடியாது."

சாம்சுதீன் மருதமரம் வரையில் அவர்களைக் கொண்டு வந்து விட்டான். கிழக்குப் பக்கம் மாலதியின் வீடு. ஜப்பர் மாலதியைக் கவர்ந்துகொண்டு ஓடிவிட்டான். பக்கிரி சாயபு அவளேக் காப்பாற்றிக்கொண்டு வந்தார். ஜப்பர், சாம்சுதீன் கட்சியில் ஒரு முக்கிய ஆசாமி. ஆகையால் ஜப்பரின் குற்றத்தில் தனக்கும் பங்கு உண்டு என்ற உணர்வு ஏற்பட்டிருந்தது சாம்சுதீனுக்கு. மாலதிக்கு நேர்ந்த தீமை அவனை வேதனைக்குள்ளாக்கியது.

இன்னுெரு புறம் தன்னைப் பலவீனனுக, பரிதாபத்துக்குரியவனுகக் கருதிக் கொண்டான் அவன். அவன் முஸ்லீம் மக்களிடையே தன்னம்பிக்கையை உண்டாக்க முயற்சி செய்துவந்தான். அவர் கள் எதை தங்கள் விதி என்று நம்பி இவ்வளவு காலமாகப் பொறுத்துக் கொண்டிருந்தார்களோ, அது விதியில்லை, அது அவர் களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி என்று அவர்களுக்குப் புரிய வைத்துக்கொண்டு வந்தான் அவன்.

இவ்வாறு தன்னம்பிக்கை உண்டாக்கும் முயற்சியில் சில சமயங் களில் கடுமையான வார்த்தைகளையும் உபயோகிக்க நேரிட்டது. ஆணுல் இந்த ஜப்பர் எவ்வளவு நீசத்தனமான காரியம் செய்து விட்டான்? ஜப்பரின் செய்கைக்காக அவன் உள்ளுற வருந்தி வருந்தி நீராகிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் திடீரென்று ஊரை விட்டு விட்டுப் போனுல் ஊரில் பல விதமாகப் பேசுவார்கள். அவன் ஊரிலிருந்தால் எப்போதாவது மாலதியைச் சந்திக்க நேரிடும். அப்போது அவனுல் அவளுடன் பேச முடியாது. அவளுக்கு இழைக்கப்பட்ட தீங்குக்காக அவன் தலை குனிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கும். மாலதியின் சந்திப்பைத் தவிர்ப் பதற்காகவே அவன் ஊரை விட்டு ஓடுகிருனுே என்று தோன்றியது. அவன் ஹாஜிசாயபுவின் சிறிய பிள்ளை அகாலுவைத் தனக்குப்

474

பதிலாகக் கட்சித் தலைவனுக்கி விட்டான். அவனுக்குப் பட்டனத் தில் பொறுப்பு அதிகமாகிவிட்டது. அவன் இனிமேல் பட்டனத்திலே தான் இருக்க வேண்டும்.

மருத மரத்தைத் தாண்டி வரத் துணிவு வரவில்லை, சாம்சுதீனுக்கு, நரேன்தாஸின் விட்டில் ஒரு விளக்குக்கூட எரிய வில்லை, அவன் மரத்தடியில் தனியாக நின்றன். சிறுவர்கள் மூவரும் பத்திரமாக வீட்டை நெருங்கி, "நீங்க இனிமேல் போகலாம்" என்று அவனிடம் உரக்கக் கூறும் வரையில் அவன் அங்கேயே நின்றுகொண்டு, நரேன்தாஸின் வீட்டில் விளக்கு எரிகிறதா என்றும் பார்த்தான்.

பயங்கொள்ளி போல் மறைவில் நின்றுகொண் டிருந்தான் அவன். விளக்கு எரிந்தால் அதன் வெளிச்சத்தில் மாலதியின் முகத் தைப் பார்க்க அவனுக்கு ஆசை, “மாலதி நீ என் குத்தத்தை மன்னிச்சுடு " என்று சொல்ல ஆசை.

மெதுவாகத் திரும்பிப் போனுன் சாம்சுதீன், சோனு வீட்டுக்கு வந்தபோது தென் பக்கத்து அறையை அடுத்த வராந்தாவில் ஆசிரியர் சசிபூஷண் நின்றிருப்பதைப் பார்த்தான். அவர் ஊரி லிருந்து திரும்பி வந்துவிட்டார். அவர்களைக் கண்டதும் வேடிக்கை யாக, "என்ன, சீதேவியை விரட்டிப்பிட்டு மூதேவியைக் கொண்டு வந்துட்டீங்களா? எங்கே, லட்சுமியைக் காட்டுங்க பார்ப் போம் !" என்று கேட்டார்.

அவர்கள் கதிர்களைக் காட்டினுர்கள். "அடே எவ்வளவு பெரிய கதிர் ! உங்களுக்கு எங்கே கிடைச்சது?" சோனு தன் கதிரைக் காட்டினுன் தன்னுடையது மற்றவர்களு டைய கதிர்களைவிடப் பெரியது என்று ஆசிரியரிடம் சர்ட்டிபிகேட் வாங்க அவனுக்கு ஆசை. இதை ஊகித்துக்கொண்ட சசிபூஷண், "சோனுவோட கதிர்தான் மத்ததைவிடப் பெரிசு” என் குரர்.

அதைக் கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே ஓடினுன் சோணு. Gallo" னுடைய அம்மா பூஜையறையில் கோலம் போட்டிருந்தாள். காஸ் விளக்கு எரிந்துகொண் டிருந்தது. பலகையில் கார்த்திகேயனின் சிலை, கீழே வரிசையாகக் குடங்கள், அவற்றில் பச்சரிசி வைக்கப் பட்டு மேலே ஜல்பாயிப் பழம். சோனு தன் கதிரைத் தாயிடம் கொடுத்தான். அவள் பயபக்தியுடன் அதை இரு கைகளாலும் பெற்றுக் கொண்டாள்.

ஆசியரைப் பார்த்ததுமே சோளுவுக்கு நடுக்கம் ஏற்பட்டுவிட் டது. அதன் பிறகு பூஜையில் அவனுக்கு உற்சாகமே இல்லை. சசிபூஷன் எப்போதும் கண்டிப்பாக இருப்பார். அவர் - அதி காலையிலேயே எழுந்து விடுவார். பிறகு அறைக் கதவைத் தட்டிச்

475

சிறுவர்களை எழுப்புவார். அவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வயல் புறத்துக்குச் செல்வார். காலைக் கடன்கள் முடிந்த பிறகு அவர் களுக்கு மட்கிலாக் குச்சியைக் கொடுத்துப் பல்துலக்கச் சொல்வார். அவர்கள் முகங்கழுவிக் கொண்டு வந்ததும் அவர்களுக்கு ஊர வைத்த கொத்துக் கடலையை எண்ணி எண்ணிக் கொடுப்பார். அவர் பலவித வேர்களையும் மரப் பட்டைகளையும் சேர்த்து வைத் திருந்தார். வயிற்றுவலி, பல்வலி, வாயு, தலைவலி எல்லாவற்றுக்கும் அவரே மருந்து கொடுத்து விடுவார். சிறுவர்களைத் தேகப் பயிற்சி செய்யச் சொல்வார். பிறகு ஸ்நானம், அவர் சோனுவின் தலையில் எண்ணெய் தேய்த்து விடுவார். பிறகு எல்லோரையும் கூட்டிக் கொண்டு குளத்துக்குப் போய் நீச்சல் அடிப்பார். பிறகு, சுடச் சுடச் சாதம், கத்திரிக்காய் கறி சாப்பிட்டுவிட்டு எல்லாரும் பன்னிக் கூடத்துக்குப் புறப்படுவார்கள்.

இவ்வாறு சசிபூஷண் வந்துவிட்டால் சிறுவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையில் கட்டுப்பாடும் வந்துவிடும்.

சசிபூஷனுக்கு லால்ட்டு மேல்தான் மிகவும் எரிச்சல். லால்ட்டு நூற்றுப் பத்து பஸ்கி எடுக்க வேண்டும். சோனு ஐம்பது, பல்ட்டு நூற்றிருபது எடுக்க வேண்டும். சோனுவும் பல்ட்டுவும் சரியாகச் செய்துவிடுவார்கள், இந்தப் பயிற்சியை. ஆணுல் லால்ட்டு சரியாகச் செய்யமாட்டான். அவன் உட்கார்ந்து எழுந்திருக்கும்போது அவனுடைய பேண்ட் அவிழ்ந்துவிடும். சசிபூஷண் அளவிலுடைய காதைப் பிடித்து அவனைத் தூக்குவார், “தனமாமி, தனமாமி!" என்று கூப்பிடுவார்.

அவருடைய குரலைக் கேட்டு ஓடிவரும் தன பாமி லால்ட்டு நிர்வானமாக நிற்பதைப் பார்ப்பாள். உட்கார்ந்து எழுந்திருககும் போது அவனுடைய பேண்ட் அவிழ்ந்துவிடும் பேண்டில் நாடா

"இதென்ன ?" "நான் என்ன பண்றது சொல்லுங்க! அவன் பேண்டிலே கயிறு நிக்கிறதில்லை" என்று தனமாமி சொல்லுவாள்.

"அப்படியா? நான் கயிறு தயார் செஞ்சு தரேன்" என்று சொல்லி, சசிபூஷண் தாமே நூலை எடுத்து முறுக்கி லால்ட்டுவின் பேண்டில் நுழைத்துக் கொடுப்பார். லால்ட்டு பயத்தால் அதன் பிறகு கயிற்றை அவிழ்த்தெறிவதில்லை. சசிபூஷனிடம் பெட்டிப் பாம்பாக அடங்கிவிடுவான் அவன்.

சசிபூஷனைப் பார்த்ததும் இதெல்லாம் ஞாபகம் வரும் சோணுவுக்கு, ஒரு பறக்கும் கப்பலும் நினைவுக்கு வருவதுண்டு.

476

முதல் தடவையாக ஒரு பறக்கும் கப்பல் அவர்களுடைய ஊருக்குமேல் பறந்து சென்றது. டாக்காவை யடுத்த கர்மிடோலா வில் யுத்தத்துக்காகக் கப்பல் தளம் ஏற்பட்டிருந்தது. இரண்டாவது பெரியப்பா ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் யுத்தத்தைப் பற்றிய கதைகள் சொல்லுவார். அவன் பறக்கும் கப்பலைப் பார்த்துவிட்டு மைதானத்திலிருந்து விடு திரும்பும்போது வழியில் ஒரு புதிய மனிதரைச் சந்தித்தான்.

"பையா, இங்கே வா!"

அவர் பேசிய பேச்சு அந்த ஊர்ப் பேச்சு அல்ல. அவன் திடுக் கிட்டு நின்றன்.

"டாகுர் வீடு எந்தப் பக்கம்?"

அவன் விரலால் சுட்டிக் காட்டிeறன். அந்த மனிதரின் தலைமயிர் குட்டையாக வெட்டப்பட்டிருந்தது. அவர் நவத்வீபத்தைச் சேர்ந்தவர். அந்த ஊர் உயர்நிலைப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராக வேலைப் பார்ப்பதற்காக வந் திருந்தார். பார்தியிலிருந்து நடந்தே வந்ததால் அவர் கால்களில் ஒரே புழதி. சோகு வீட்டைக் காண்பிததுவிட்டு ஹாராண் பாலின் விட்டுக்குள் நுழைந்து, தன் வீட்டுக்கு அவருக்கு முன்ல்ை வந்து தன் சித்தப்பாவிடம் செய்தியைத தெரிவித்தான். தெரிவித்து விட்டுத தான் வெளியே வந்து நினருன்.

சசிபூஷண் அங்கு வந்ததும், "இது உங்க வீடா ?" என்று கேட் டார்.

சோசூற தலையசைத்தான்,

"ச சிந்திரநாத் உனக்கு என்ன உறவு?"

"சிததப்பா."

"எங்கே, சிததப்பாவைக் கூப்பிடு, பார்ப்போம் !"

அதற்குள் சசீந்திரநாத்தே அங்கே வந்துவிட்டார். அவரைப் பார்தததும் சசிபூஷண் அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு, "வந்துவிட்டேன்" என்ருர்,

"வாங்க ' என்று சொல்லி அவரை முன்னறைக்கு அழைத்துச் சென்று உட்கார வைததார் சசிந்திரநாத். 'இதுதான் உங்க அறை. இது உங்க கட்டில். இந்த மூன்று பேருந்தான் பசங்க."

சோனு முன்னமே கேள்விப்பட்டிருந்தான். பரிசால் பக்கத்தில், ஓர் ஊரில் உதவித தலைமையாசிரியராக இருந்த ஒருவர் இங்கே தலைமையாசிரியராக வரப போகிறரென்று. அவர்தான் இவர் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. இது விஷயமாக மிகவும் முயற்சி எடுத்துக் கொன டவர் சசீந்திரநாததுதான்.

477

அவர் அவர்களுடைய வீட்டிலேயே சாப்பிட்டுக்கொண்டு தங்குவ *தென்றும் அந்த மூன்று பையன்களையும் கவனித்துக்கொள்வ

தென்றும் முடிவாகியிருந்தது.

சசீந்திரநாத் சிறுவர்களிடம், "ஆசிரியருக்கு நமஸ்காரம் பண் ணுங்கள்" என்று சொன்ஞர்.

யார் முன்னுல் நமஸ்காரம் செய்வது என்பதில் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அவர்கள் சசிபூஷனின் காலில் விழுந்தார்கள்.

முதலிலேயே சசிபூஷண், “எங்கே உங்க பல்லேக் காட்டுங்க" என்ருர்,

சோனு பல்லேக் காட்டினுன், "ஊஹாம், நீங்க பல்லை நன்னுத் தேய்க்கல்லே' என்று சொல்லி விட்டு அவர் கைகால்களைக் கழுவிவிட்டு வரும்போது தாமே ஒரு மட்கிலாக் கிளையைப் பறித்து எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அதிலி ருந்து பல் குச்சிகள் ஒடித்து ஆளுக்கொன்ருகக் கொடுத்து, "பற் களைக் கீழே இருந்து மேல்பக்கமாக எப்படித் தேய்க்க வேண்டும்? நாம் சரியாகப் பல் விளக்குவதில்லை, பல்லிலிருந்துதான் பல நோய் கள் உற்பத்தியாகின்றன’ என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டே பல் தேய்க்கும் முறையைச் செய்து காட்டினுர்,

சிறுவர் மூவரும் வெளியேவந்தபிறகு விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட சசிபூஷண் திரும்பி வந்துவிட்டார். இனிமேல் சோனு நினைத்தபோது படிப்பை விட்டுவிட்டு மருத மரத்தடிக்கு ஓடமுடியாது. அவன் அரிக்கேன் விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு கைகால் கழுவத் துறைக்குப் போனுன். அவனுக்கு மனம் சரியில்லை. பாதிமா ஊரை விட்டுப் போய்விட்டாள். அவனுக்கு ஏதேதோ நிஃனவு கள். அப்படியில்லாவிட்டால் அவன் ஒரு நாளும் அரிக்கேனே எடுத்துக்கொண்டு தன்னந்தனியாகத் துறைக்குப் போயிருக்க மாட்டான், அவனுக்குப் பயமாயிருக்கும். -

அவன் அரிக்கேன் விளக்கைப் புளியமரத்தடியில் வைத்து விட்டுத் தண்ணீரில் இறங்கினுன், குனிந்து கைகளால் தண்ணீர் எடுத்தபோது எதிரில் எதையோ பார்த்துவிட்டுப் பயந்து போனுன் அவன், தண்ணிரில் சிவப்பாக, சிவந்த அலகுள்ள மீன் கொத்திப் பறவை போல இரண்டு பாதங்கள் மிதந்தன. யாரோ லட்சுமி தேவியைத் தண்ணிரில் மிதக்க விட்டிருப்பது போலவும் அந்தப் பாதங்கள் தேவியின் குங்குமம் பூசிய பாதங்கள் போலவும் தோன்றின. யாரோ தண்ணிரில் முழுகியிருந்தார்கள் ! அதைப் பார்த் துப் பயந்து போய்ச் சோனு அங்கிருந்து ஒரே ஓட்டம் பிடித்தான். அரிக்கேன் அவனுடைய காலில் பட்டுக் கிழே விழுந்துவிட்டது.

478

அவன் மூச்சிறைக்க ஓடி வந்து தென்பக்கத்து அறைக்குள் நுழைந்து பேச முடியாமல் குழறிஞன்.

சசிபூஷண், சசீந்திரநாத், நரேன்தாஸ் எல்லாரும் துறைக்கு ஓடி ஞர்கள். சசிபூஷண் தண்ணிரில் குதித்தார். அவருடைய தலைப்பக்கத் தில் கட்டையாக ஏதோ தட்டுப்பட்டது. அதைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தார். மாலதி கழுத்தில் பானையைக் கட்டிக்கொண்டு தண்ணி ரில் விழுந்து தற்கொலை செய்துகொள்ள முயற்சி செய்திருக்கிருள் அவள், கால்களில் செம்பஞ்சுக் குழம்பு பூசிக்கொண்டிருந்தாள். நெற்றியில் குங்குமமும் உடம்பில் தன் எல்லா நகைகளையும் அணிந்துகொண்டு தண்ணிரில் முழுகத் துணிந்திருக்கிருள்.

சசீந்திரநாத் நாடி பிடித்துப் பார்த்தார். உயிர் இருந்தது. மாலதியின் கண்கள் முடியிருந்தன. நினைவு இல்லை. கடகடவென்று வாந்தி எடுத்தாள். முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது. நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு. வகிட்டிலும் குங்குமம், கால்களில் செம்பஞ்சுக் குழம்பு. நாற்புறமும் கூட்டம் கூடிவிட்டதைக் கூடக் கவனிக் காமல் சசீந்திரநாத் இமை கொட்டாமல் அந்த அதிருஷ்டம் கெட்ட பெண்ணைப் பார்த்துக்கொணடு நின்றர். கூடியிருந்தவர்கள் உப்பைப் போட்டு அவளுடைய உடலேக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மூடினூர்கள். மாலதி உப்புக் கடியில் தூங்கிவிட்டுக் காலையில் விழித்துக் கொள்ளுவாள் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் நாற் புறமும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அன்றிரவு சோனுவுக்கும் தூக்கம் வரவில்லை. மாலதியின் தலைமாட்டில் அவனும் விழித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்கு ரஞ்சித் மாமாவின் நினைவு வந்தது. ஏனே அவனுக்கு ரஞ்சித் மாமாவின் மேல் கோபங் கோபமாக வந்தது.

Glas பின்பணிக் காலத்து ஆகாயம். கீழே நெல்வயல்கள். ஆயிரக்கணக்கான நட்சத்திரங்களின் வெளிச்சம். நாற்புறமும் கூட்டம், உப்புக்கடியில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள் மாலதி, நேரம் ஆக ஆகச் சோளுவுக்கு விழித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்க முடியவில்லை. அவன் தென்பக்கத்து அறையில் விரித்திருந்த ஐமுக்கானத்தில் போய்ப் படுத்துக்கொண்டான். ஆணுல், என்ன காரணமோ, தூக்கம் வரவில்லை அவனுக்கு. அவன் மறுபடி எழுந்து மாலதியைப் பார்க்கப் போனபோது, என்ன ஆச்சரியம் ரஞ்சித்

479

மாமா கையில் தடியுடன் கூட்டத்தில் நின்றுகொண் டிருந்தார். சித்தப்பா அவரிடம் ஏதோ சொல்லிக்கொண் டிருந்தார்.

ரஞ்சித் மாலதியின் காலடிப்பக்கம் உட்கார்ந்தான். அவனுடைய சூட்கேசை எடுத்துக் கொண்டு போய்ப் பெரிய மாமியிடம் கொடுத்தான் சோனு. ரஞ்சித்தின் முகத்தில் முள்முள்ளாகத் தாடி வளர்ந்திருந்தது. பல இரவுகள் விழிததுக் கால்நடையாக வெகு தூரம் வந்திருந்தான் அவன். ஊர் வந்து சேர்ந்ததும் தூங்க நினைத் திருந்தான். தூரத்திலிருந்தே காஸ்விளக்கைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு வியப்பு ஏற்பட்டது. விஷயத்தை அறிந்ததும் அவனுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி.

மாலதிக்கு நேர்ந்த விபத்துக்கு நரேன்தாஸ்தான் காரணமென்று நினைத்தான் ரஞ்சித். நரேன்தாஸ் தானே மாலதியை ஒதுக்கி வைத் தான்! அந்த ஜப்பருந்தான் காரணம் ஜப்பர் எங்கே ? இதை யெல்லாம் யோசிக்க நேரமில்லை அவனுக்கு. அவன் மாலதியின் வலக் கையை உப்புக்குள்ளிருந்து வெளியே எடுத்தான். நாடியைப் பார்த் தான். முன்னேற்றந்தான். அவன் மாலதியின் பாதத்தில எவ்வளவு வெப்பம் இருக்கிறது என்று பார்ப்பதற்காக உப்பைச் சற்று நகர்த்தினுன், பாதங்களில் செம்பஞ்சுக் குழம்பு. ரஞ்சித்துக்கு ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. மாலதியின் முகத்தைப் பார்க்கவேண்டு மென்று தோன்றியது அவனுக்கு. அவன் அவளுடைய முகத்தை மூடியிருந்த உப்பை நகர்த்தினுன்.

இரவின் கடைசி ஜாமம். இப்போது காவலாக இருந்தது அவன் ஒருவன்தான். உப்பை நகர்த்தியதும் அவள் பெருமூச்சு விடுவ தாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவளுடைய நெற்றியிலும் வகிட் டிலும் குங்குமம். அவள் விதவை என்று யார் சொல்வார்கள்? அவளுடைய அழகிய முகத்தையும் இளமை பொங்கும் உடலையும் பார்த்துக்கொண்டு பிரமை பிடித்தவன் போல் உட் கார்ந்திருந் தான் ரஞ்சித். அவன் அவளுடைய நெற்றியைத் தொட்டுப் டார்த் தான். மோவாயைத் தொட்டுப் பார்த்தான். நல்லவேளையாக அவன் மற்றவர்களைத் தூங்கப் போகச் சொல்லிவிட்டான். எல்லாரும் தூக்கம் விழித்து என்ன பிரயோசனம் ? யாரும் அறியாமல் அவன் இப்போது மாலதியிடம் அன்பு காட்டினன். அவன் வானத்தை அண்ணுந்து பார்த்தபோது விடியத் தொடங்கிவிட்டதென்று தெரிந் தது. அவன் மாலதியை உப்பிலிருந்து தூக்கிக்கொண்டு வந்து தென் பக்கத்து அறையில் ஒரு ஜமுக்காளத்தின் மேல் கிடத்தினுன், அவளைக் கூப்பிட்டு, ‘மாலதி, இதோ நான் வந்துட்டேன்" என்று கூறிஞன். நீர் வளம் நிறைந்த இந்தப் பிராந்தியத்து மக்கள் இறக்க விரும் பினுல் நீரையே சரணடைவார்கள், மாலதிக்கு உயிரோடிருப்பதில்

4BO

ஆசையில்லை. அவள் தண்ணிருக்குள், தன் பிரியத்துக்குரிய வாத்தைத் தேடிக்கொண்டு தானும் முழுகத் துணிந்துவிட்டாள். இனியும் மிதந்து கொண்டிருக்கப் பிடிக்கவில்லை அவளுக்கு

காபேயில் ரஞ்சித் சசீந்திரநாத்தைப் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போகச் சொன்னுள். போலீஸிடம் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பாததால் அவன் தானே போகவில்லை. ஸ்டேஷன் அங்கிருந்து ஆறு கோச தூரம்.

சசீந்திரநாத் சென்ற பிறகு ரஞ்சித் நரேன்தாஸிடம் போய், "அவளை ஏன் தனிக் குடிசையிலே வச்சீங்க ? என்று கேட்டான். நரேன்தாஸ் நூல் சுற்றிக்கொண் டிருந்தான். வரவர மாலதியால் அதிகத் தொந்தரவு ஏற்படுவதாகத் தோன்றியது அவனுக்கு. அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

மாலதி தங்களுடன் வசிப்பதில் நரேன்தாஸ்-0க்கு விருப்பம் இல்லை என்பது ரஞ்சித துக்குப் புரிந்தது. அவனுக்கு ஆசாரம் இருந்தது. விட்டில் லட்சுமி படம் இருந்தது, ஆகவே ரஞ்சித்துக்கு இதுபற்றித் தொடர்ந்து பேசத் துணிவு வரவில்ல்ை. அவன் மாலதிக்கு என்ன உறவு? அவள் இனி தனிக்குடிசையில் இருக்க வேண்டியதுதான். அவள் இனி வீட்டுக்குள் இருக்க முடியாது.

ஸ்டீமரிலும் ஒரு மனிதன் - மேக்ளு நதியில் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருப்பவன் - கிராதியின் மேல் சாய்ந்துகொண்டு மாலதி யைப் பற்றி நினைத்துக்கொன டிருந்தான். ஆற்றின் இருகரை களிலும் எவ்வளவு மரங்கள், செடிகள் ! ஸ்டீமர் போகப் போக அவனுக்குத் தோன்றியது: ஒரு சிறுமி ஆற்றங்கரையில் மரங்களுக்குக் கீழே வேகமாக ஓடிககொண் டிருக்கிருள். அவளுடைய தலைமயிர் பறக்கிறது. வெறும் உடம்பு, இடுப்பில் புடைவையைக் கச்ச மாகக் கட்டிக்கொண் டிருக்கிறள்,

தாமோதர்தி மடத்தைக் கடந்துவிட்டான் சாம்சுதீன். இதோ உத்தவ்கஞ்சு வந்துவிடும். ஆணுல் அவனுக்கு இதெல்லாம் தெரிய வில்லை. ஒரு பெண் வயல்களைக் கடந்து ஓடிக்கொண் டிருப்பது தான் தெரிந்தது. அவன் எதையோ அணுக விரும்பினுன், ஆளுல் முடியவில்லை. மாலதி காணுமற்போன முதல் சாம்சுதீன் ஒடுங்கிப் போய்விட்டான். ஜப்பர் அவனுடைய ஜாதிக்காரன், லீக் கட்சி யின் தூண். அந்த ஜப்பர் காசுக்கு ஆசைப்பட்டு இந்த இழிவான காரியத்தைச் செய்துவிட்டான். மலர் போன்ற வாழ்க்கையை நாசமாக்கி விட்டான். தன் சிறுமிப் பருவத்தில் ஆண்டு முழுவதும் மலராக மலர்ந்திருந்த அவள் இப்போது உயிர் வற்றிப்போய்ப் பைத்தியம் போலாகிவிட்டாள். ஏதோ ஒரு விபரீதம் நடக்கும் என்று சாம்சுதீனின் உள்ளுணர்வு கூறியது, அவன் தன் மனக்

481

கண்ணில் தெரிந்த காட்சியிலிருந்து பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

பேலு தன் கன்றுக்குட்டியைப் புல்வெளிக்குக் கொண்டு போய்க்கொண் டிருந்தான். நாற்புறமும் நெல், பருப்பு வயல்கள். அதஞல் கயிற்றை இறுகப் பிடித்துக்கொண் டிருந்தான் பேலு. கயிற்றைச் சற்றுத் தளர்த்தினுல் கன்று நெல்லிலோ பருப்பிலோ வாய் வைத்துவிடும். இந்த மாதத்தில் இரண்டு தடவை கெளர் சர்க்காரின் வேலைக்காரன் அப்துல் கன்றைப் பவுண்டில் கொண்டு போய் அடைத்துவிட்டான். வேலு நொண்டியாகி விட்டதால் இப்போது யாரும் அவனே லட்சியம் செய்வதில்லை. அவனுக்குப் பயப்படுவதில்லை. அவன் எவ்வளவோ பாவம் செய்திருக்கிருரன். அதன் பலனை இப்போது அநுபவிக்கிருரன் என்று எல்லாரும் நினைக்கிறர்கள்.

இப்போது உலகத்திலே இருக்கிற எல்லாப் பெரிய மனிதர்களை யும் கத்தியாலே குத்திக் குடைய அவனுக்கு ஆசைதான். ஆனல் முடியவில்லை. அவன் கையில் சக்தியில்லை. கறுப்புக் கயிற்றில் சோழி கட்டிய அவனுடைய கை வலுவின்றித் தொங்கியது. ஒவ்வொரு சமயம் அவனுக்கு அதை ஒரே வெட்டில் துண்டித்து விடலாமா என்று தோன்றும். கழுத்தை வெட்டுவது போலக் கையை வெட்டிவிட்டால் என்ன ? ஆனுல் அதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவனுக்கு இந்த வலுவற்ற கையின்மேல் பாசம் போகவில்லை, வெயிலில் அந்தக் கையை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும்போது அதைத் தன் குழந்தையாக நினைத்துக் கொள்ளுவான் பேலு.

அவன் கயிற்றைப் பிடித்துக் கன்றை இழுத்துக்கொண்டு நடந் தான். கன்றுக்கோ அந்த இடத்தை விட்டு நகரவே மனம் இல்லை, எலும்பும் தோலுமாயிருந்த அந்தக் கன்றுக்கு வயிறு நிறையத் தீனி போட அவனுல் முடியவில்லை. இந்தக் கையும் இந்தக் கன்றும் அவனே பைத்தியமாக்கின; ஆன்னுவுந்தான். அவன் இப்போது பழைய பேலு, சடுகுடு விளையாட்டு வீரன் பேலு- இல்லையே! அவனுடைய பீபி பிறர் வீடுகளுக்குப் போகிருள். அவன் யாரிடம் சொல்வான், இந்த வெட்கக்கேட்டை இரவில் பீபி பக்கத்திலிருந்தால் அவனுக்குத் தூக்கம் வராது. அவள் இப்போது எங்கோ கேளிக்கை செய்துகொண் டிருப்பாள். ஹாஜிசாயபுவின் சிறிய பிள்ளை ஆகாலு, அவளுக்காக மூங்கில் காட்டில் ஒளிந்துக் கொண்டிருப்பான். அவன் கன்றுக்குட்டியை மேய்க்க வந்து விட்டால் அல்லது நெல் கதிரைத் திருடப் புறப்பட்டுவிட்டால் அவனுடைய பீபி ஊர் மேயக் கிளம்பிவிடுவாள்.

482
இப்போது அவன் எப்படிக் காலம் தள்ளுகிருன் , எப்படி அவனு டைய குடும்பம் நடக்கிறது? இரண்டு பேர் அடங்கிய குடும்பம்? மனவருத்தத்துடன் ஆற்றங்கரையில் சுற்றுவான் பேலு. கன்று கூட இருந்தால் வேகமாகவும் நடக்க முடியாது. கன்றை இழுத்துக் கொண்டு நடப்பான், சமயம் பார்த்துத் திருட்டுத்தனமாக நெல் கதிரை நறுக்கி மடியில் வைத்துக்கொள்வான்; ஜோட்டன் முன்பு செய்வாளே, அதுபோல.



ராத்திரி வேளையில் உளுத்தம்பயிரைப் பறித்துக்கொண்டு வந்து விடுவான். பார்லி, கோதுமைப் பருவ காலத்தில் பார்லி, கோதுமை. இதெல்லாம் தனியாகச் செய்ய முடியாது அவனுல். பீபி அவ னுக்கு உதவி செய்வாள். அவள் வயலுக்குள் நுழைந்து கதிரை அறுப்பாள். நிலா காயும் இரவுகளில். அவன் வரப்பில் நின்று கொடிைருப்பான்.

நடுநடுவே குரல் கொடுப்பான், 'யாரது ?" என்று. சீட்டியடிப்பது போல் பதில் ஒலிக்கும். "நான்தான்.” "கூட பாரு ?" "மியான் சாயபு.' ஆன்னுவுக்குக் குவி பிறந்துவிட்டால் அவனே மியான் சாயபு என்று கூப்பிடுவாள். அந்தச் சமயங்களில் அவள் அவனுடைய ஆன்னு அவள் இன்னும் யாரையோ காதலிக்கிருள் என்பதையே மறந்துவிடுவான் பேலு. பீபியோடு கதிர் திருட வயலுக்கு வந்துவிட்டால் அவனுக்குக் கவலையில்லே. ஆளுல் அவளே வீட்டில் விட்டுவிட்டு வந்தால் அவனுக்கு அவள்மேல் சந்தேகம் வளர்ந்துகொண்டே இருக்கும். அவள் திருட்டுத்தனமாக வேறு விட்டுக்குப் போய்விடுகிருள். அவள்மேல் வரும் கோபத்தை அவன் கன்றுக்குட்டியின்மேல் காட்டி அதைக் காலால் உதைப் டான். சனியன் பிடித்த காக்காய் கூட எனக்குப் பயப்பட வில்லேயே நாற்புறமும் மைதானம். பேலுவின் மனக் கண்ணில் பைத்தியக்கார டாகுர் நடந்துபோய்க் கொண்டிருப்பது தெரியும். அவருடைய தலைக்குமேல் பலவிதப் பறவைகள் பதக்கும். அப்போது அவன் தன் முரட்டுக் குரவில் கத்துவான், 'டாகுர் நீ என்னே நொண்டிபாக்கிட்டியே ' என்று.

அவன் தன் வலது கையால் கன்றுக்குட்டியை இழுத்துக் கொண்டு போஞன். கன்று செங்கடம்பு மரத்தடிக்கு வந்ததும் அங்கேயே மரமாக நின்றுவிட்டது. அதை அங்கிருந்து கொஞ்சங், கடட அசைக்க முடியவில்லே அவளுல். இத்தனை சிறிய பிராணியை அவளுல் அசைக்க முடியவில்லையே!

483.

________________

அவனுக்கு எரிச்சல் அதிகரித்துக்கொண்டு வந்தது. கன்றுக் குட்டி எதையோ பார்த்துப் பயப்பட்டது. அவன் நாற்புறமும் திரும்பிப் பார்த்தான். ஓ, சனியன் பிடித்த அந்தக் கோவில்காளே ! ஹாஜிசாயபுவின் காவில்மாடு இரண்டு முன் கால்களையும் ஊன்றிக் கொண்டு, பின்னங்கால்களே உயரே துக்கி, வாலை விறைப்பாக வைத்துக்கொண்டு கொம்புகளால் மனனேக் குத்தி எடுத்தது, கன்றுக்குட்டியைப் பயமுறுத்தியது. அது நெல்லேத் திருைலும் யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியாது. மண்னே க் குததித் தன் பலததைச் சோதித்துப் பார்த்துக் கொண்டது அது. கூர்மையான கொம்புகத்தி முனபோல பளபளப்பாக இருந்தது. அது இஷ்டம் போல் சுறறிக்கொண் டிருக்கும். கோவில்மாடு என்று யாரும் அதை ஒன்றும் செய்வதில்லே. அது கொம்புகளே த திட்டிக்கொ டு ராஜாபோலக் கம்பீரமாகக் கழுததை நீட்டிக்கொண்டு மைதானத் தில் நின்றது. இப்படிப்பட்ட வீரம் நிறைந்த பிராணியைக் கண்டால் பலுவின் பிராணான் வற்றிவிடுகிறது. அந்தக் கன்றுக் குட்டியைக் கனடாலே அதை விரட்ட ஒடி வரும் அது. ஒருநாள் அது கன்று ககுட்டியின் வயிற்றைக் கிழிததுவிடப் போகிறது. ஒரு சாதாரண மருகத்துக்கா பேலு பயப்படுவான் ! அவன் தன் தைரியத்தைக் காட்டிக் கொள்வதற்கா , நாசமாப் போன மாடே!" என்று அதைத் திட்டினன். 



திடடியதோடு இருபதி அடையவில்லை. அவன் பலி கொடுக்க உபயோகிக்கும் கததியாய், "பிஸ்மில்லா ர கிமாகோ ரகீம்' என்று சொல்லி அதன் கழுத்தை வெட்டத துடித்தான். அவன் உபயோகித்த வசவுகள் யாரைக் குறிததுச் சொல்லப் பட்டவை என்று சொடவது கஷடம். எந்த மாடு ரொம்ப மோசம்? அவன் முன்னுல் கிறகும மாடா, அல்லது ஆகாலுவா ? 



அவன் கத்தி னுன் : "நாசமாப் போன காக்கா : நாசமாப் போன ஆகாலு.”

கட்டம் போட்ட லுங்கியும், தயிேல் துருக்கிக் குல்லாயும் அணிந்துகொண்டு தாடியில் அத்தர் தடவிக்கொண்டு பேலு விட்டு வாசல் வழியாகப் போளுன் ஆகாலு, சிவப்பு நிறத் துருக்கிக் குல்லாய், அதில் ஒரு கறுப்புக் குஞ்சம, காக்கை மாதிரி. 'ஏப், ராஸ்கல் ! நீ என் பெனடாட்டி மேலே கையை வைக்கிறியா ? நாசமாப் போக நீ என் விட்டு வாசல்லே எப்படிப் போறே, பார்க்கிறேன்" என்று சொல்வி, அவன் தன் விட்டுவாசலில் கல்யாண முருங்கைக் கிளே களை நட்டு வேவி போட்டுவிட்டான். 'இது பொது வழியில்லே, மியான் இது ரஸ்தா இல்லே!" ஆளுல் அவன காலேயில் எழுந்து பார்த்தபோது வேலியை யாரோ பிய்த்துப்

484



போட்டிருந்தார்கள் பீபியின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூடத் துணிவு ஏற்படவில்லை பேலுவுக்கு. அவளைக் கேட்டால் எரிந்து விழுவாள் ; 'எனக்கென்ன தெரியும், யார் வேலியைப் பிய்ச்சு எறிஞ்சாங்க ? என்று.

"நாசமாப் போறவ ! உனக்குத தெரியாதாக்கும் !" என்றெல்லாம் அவன் கத்தலாம். ஆல்ை இப்போதெல்லாம் அவனுக்கு அவளிடம் பயம். ஜப்பர் பச்சை நிறத்தில் கட்டம் போட்ட புடைவை வாங்கிக் கொடுத்தான் அவளுக்கு. வாசனைத் தைலம் வாங்கிக் கொடுத்தான். பதிலுக்கு அவள் அவனுக்கு என்ன கொடுத்தாளோ, யாருக்குத் தெரியும்? பேலு தன் கை நொண்டியாகி விட்டதற்காக எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொண்டான். இப்போது அவனுடைய பீபியிடம் ஒரே ஒரு துண்டும் ஒரு கிழிந்த புடைவையுந்தான் இருக்கின்றன. இரவில் வயலில் கதிர் திருடப் போகும்போது அவள் கிழிந்த புடைவையைக் கட்டிக்கொள்வாள். விட்டுக்குள் இருக்கும் போது துன டைத்தான் உடுத்தியிருப்பாள். எப்போதாவது துண்டு ஈரமாகி விட்டால் அதை வேலியின்மேல் காயப்போடுவாள். அப் போது அவள் நிர்வானந்தான் அநேகமாக என்ன, முற்றிலுந்தான் ! சீதா மர வேலி மறைவில் வீடு. எதிரில் புதர், காடு. வேலியின் மறுபுறம் செல்பவர்களுக்குத் தெரியாது வேலியின் மறுபக்கத்தில் பேலுவின் பீபி நிர்வாணமாக உட்கார்ந்துகொண்டு சோறு சமைப்பாள், அல்லது கோதுமை வறுப்பாள், அல்லது மக்காச் சோளம் ஊறவைப்பாள். எந்தக் காலத்தில் எந்தத் தானியம் விளைகிறதோ அதைத் திருடிக்கொண்டு வந்து அதைக் கொண்டு எப்படி ஒரு வருவத்தைக் கடத்துவது என்று கவலைப்பட்டுக் கொன டே வேலை செய்வாள் பேலுவின் பீபி.

பீபி இப்படி நிர்வாணமாக உள்ளே வேலை செய்யும்போது பேலு வாசலில் உட் கார்ந்துகொண்டு ஹல்க்கா பிடிப்பான். இடை யிடையே வேலியிடுக்கு வழியே பீபியின் வாழைக் குருத்துப் போன்ற இளமையைப் பார்த்து ரசிப்பான். சரியான பராமரிப்பு இல்லாமல் அந்த இளமை விணுகிக்கொண் டிருந்தது. அவளுக்குத் தலையில் தடவிக்கொள்ள எண்ணெய் இல்லை. கண்களில் மை திட்டிக்கொள்ள வழியில்லே. விசேஷ நாட்களில் பீபி கடன் வ1ங்கித் தலைக்கு எண்ணெய் தடவிக்கொண்டு அலங்கரித்துக் கொண்டால், அவளை அழைத்துக்கொணடு படகில் உல்லாசப் பிரயாணம் செய்யத் தோன்றும் பேலுவுக்கு.

பேலு விட்டில் இருந்தால் வாசலில் காவல் காத்துக்கொண் டிருப்பான். யாராவது அங்கே வந்தால் விரல்களால் சுண்டி ஒலி யெழுப்புவான். இரண்டு தடவை இந்த ஒலி வந்தால் ஆன்னு

485

________________



ஜாக்கிரதையாகி விடுவாள். வேலையை அப்படியே போட்டு விட்டு அவசர அவசரமாகப் புடைவையை எடுத்து உடுத்திக் கொள்வாள். திருடி வந்த கதிர்களைச் சட்டிப் பானைக்குள் போட்டு மறைப்பாள். அவள் ராத்திரியில் கதிர் திருடி வந்தாள் என்பதை யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது.

வேலிக்கு அப்பாலிருந்து திருட்டுத்தனமாகப் பீபியைப் பார்க்க ரொம்பப் பிடிக்கும் அவனுக்கு. சில சமயம் கண் கண்ணுகக் கிழிந்த துண்டை உடுத்தியிருப்பாள் அவள். மூங்கில் தட்டி மாதிரி ஒட்டை ஒட்டையாக இருக்கும் அது. அவன் முன்பு ஹாஜிசாயபுவின் வீட்டுத துறையை ஒட்டிய புதரில் ஒளிந்துகொண் டிருப்பானே ஹாஜிசாயபுவின் இரண்டாவது பீபியைப் பார்ப்பதற்காக, அது போல அவன், வீட்டுக்குள் தன் பீபியைப் பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பான். தன் சொந்த பீபியின் நிர்வாணமான உடலைப் பார்க்க அவனுக்கு ரொம்ப ஆசை.

இந்த வறுமையிலும் பற்ருக்குறையிலும் எப்படித்தான் உடம்பை இவ்வளவு வாளிப்பாக வைத்துக்கொண் டிருக்கிருளோ அவள் ? ஆகாலுவின் ஆஜானுபாகுவான உடல், உரமேறிய நெஞ்சு, சிவப்பு நிறக் குல்லாய் இவையெல்லாம் கானல் நீர் போல் பேலுவின் ஆசையைக் கிளப்பிவிடும்.

ஆகாலு தாடியில் அத்தர் தடவிக்கொள்வான். அவன் பெரிய தந்திரசாலி. அவன் பேலுவின் வீட்டு வழியே போகும்போது அத்தரின் மணம் வீட்டுக்குள் பரவும். அந்த மனத்தை முகர்ந்ததும் ஆன்னுவின் நெஞ்சு குதிக்கத் தொடங்கிவிடும். அவளுடைய ஆள் வந்துவிட்டான் ! மூங்கில் காட்டுப் பக்கம் போயிருப்பான் ! அவள் உடனே ஜப்பர் கொடுத்திருந்த பச்சைப் புடைவையைக் கட்டிக் கொண்டு வெளியே கிளம்பிவிடுவாள்.

"எங்கே போறே?" 'மதி உர் வீட்டுக்கு. அவ அவலுக்கு நெல் ஊறப் போட்டிருக்கா, வறுததுக் கொடுத்தா ரெண்டு தொன்னை அவல் கொடுப்பா.'

"வேறே ஒண்னும் கிடைக் காதா?” "வேறே என்ன கிடைக்கும் ?' 'ஏன், முத்தம் கிடைக்காதா?” புருஷன் தன்னைச் சந்தேகிப்பது ஆன்னுவுக்கு நன்ருகப் புரியும். அத்தர் மனத்தை அவனும் மோப்பம் பிடித்துவிட்டான் ! அல்லா இந்த மனிதனை நொண்டியாக்கி வலுவைப் பிடுங்கிக் கொண் டாரே, மோப்ப சக்தியை ஏன் பிடுங்கிக் கொள்ளவில்லை ? சில சமயங்களில் காதல் வேண்டியிருந்தது ஆன்னுவுக்கு.

486



ஆகாலு, ஆன்னுவின் காதலைத் தன்னிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டு விட்டான் என்று பேலுவுக்குப் புரியும். அப்போது அவன் பலி ஆடு வெட்டும் கத்தியை எடுக்கத் துடிப்பான். ஆனல் நண்பகல் வெயிலில் ஆகாலு சிவப்புநிறத் துருக்கிக் குல்லாயும், கறுப்புநிற மஸ்லின் ஜிப்பாவும், கட்டம் போட்ட லுங்கியும் அணிந்து கொண்டு போவதைப் பார்க்கும்போது அவனும் ஒரு கோயில் காளை என்றே தோன்றும்.

மூன்று கோவில் மாடுகள் மூன்று பக்கங்களிலிருந்து பேலுவை, விரட்டிப் பைத்தியமாக அடித்தன. ஒன்று ஹாஜிசாயபுவின் கோவில் காளே, இரண்டு ஆகாலு, மூன்று, பைத்தியக் கார டா குர்.

பேலு கன்றுக்குட்டியை இழுத்துக்கொண்டு சென்ருன். அவன் சில சமயம் பலியிடும் கத்தியைக் குடிசையின் எரவானத்தில் எங்காவது ஒளித்து வைத்திருப்பான். ஆன்னு அவனு டைய கழுத்தை வெட்டிவிட்டு ஒடிப் போனலும் போய்விடுவாள். இரவும் பகலும் அவனுக்கு அவநம்பிக்கை. அவன் அடிக்கடி எரவான த்தில் பார்த்துக் கொள்வான், கத்தி இருக்கிறதா என்று. அதையும் ஆகாலு, ஆன்னு மூலம் எடுத்துக்கொண்டு போய் விட்டாளுே என்று சந்தேகம் தோன்றும்.

அவனுல் கன்றை அசைக்க முடியவில்லை. கோவில்மாடு பூதா காரமாக நின்றுகொண் டிருந்தது. இந்தப் பக்கம், அந்தப் பக்கம் திரும்பாமல் கன்றையே முறைத்துப் பார்த்தது. நடுநடுவில் அவன் கண்ணுக்கு முன்னல் அது மியான் ஆகாலுத்தீனுக மாறிவிட்டது! கன்றுக்குட்டியை விரட்டுவதற்காக வாலேத் தூக்கியது அது.

அது கொம்பை உயர்த்திக்கொண்டு இந்தப் பக்கம் ஒடிவரலாம்! அது ஓடிவந்தால் கன்றும் ஒடும். பேலு கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தால் அவனையும் இழுத்துக்கொண்டு வீட்டில் கொண்டு போய்ச் சேர்த்துவிடும், நாசமாப் போன மாடு! அதற்கு முன்னலே இருக்கிற வயல்கள், அவற்றில் விளைந்திருக்கும் பயிர், பசும்புல் எல்லாவற்றையும் தின்றுவிடலாம் என்று அதற்கு நினைப்பு ! இந்த உலகத்திலே என் தீனியிலே பங்கு கேட்க யாருக்குத் தைரியம் இருக்கு? யார் என் முன்னலே வரமுடியும்?' என்று கேட்பது போல் இருக்கும் அது நிற்கும் நிலை.

பேலு மாட்டை ஆபாசமாகத் திட்டின்ை. அதன் முன்ல்ை போகப் பயமாக இருந்தது கன்றுக்குட்டிக்கு. கன்றைச் சொல்லிக் குற்றம் என்ன ? அவனுக்கே பயமாக இருந்தது. அவன் அவசர அவசரமாக ஒரு கிட்கிலா மரக்கிளையை ஒடித்து வைத்துக்கொண் டான். ஒரு கையாலேயே அதன் இலைகளைப் பிய்த்து எறிந்து விட்டு ஒரு ஈட்டிமாதிரி அதைச் செய்துகொண்டான். அதைத்

487





தலைக்கு மேல் கையால் சுழற்றின்ை. அவனுக்கு எவ்வளவு தைரியம், சக்தி இருக்கிறதென்று மாடு பார்க்கட்டுமே 1

கம்பைச் சுழற்றி அதைப் பயமுறுத்தப் பார்த்தான் அவன். அவன் சாதாரண ஆள் இல்லை. பேலுவாக்கும் ! ஒரு கை போனலும் அவனுக்கு இன்னும் பழைய வலு இருக்கிறது. மாடு அருகில் வந்தால் அதை உதைத்து நொறுக்கிவிடுவான் அவன். இதுதான் அவன் மாட்டுக்கு உணர்த்த விரும்பியது.

ஒரு நாள் மாடு கன்றுக்குட்டியைத் துரத்தியது. பேலுவால் தன் நொண்டிக் கையுடன் கன்றைத் தடுக்க முடியவில்லை. கன்று அவனை இழுத்துக்கொண்டு வீட்டில் கொண்டு வந்து சேர்த்து விட்டது. மாடு, மகாமாரியைப் போல் திடுதிடுவென்று வீட்டு வாசலுக்கு வந்துவிட்டது. கோவில் மாட்டுக்குத் தான் எத்தனை பிரதாபம் !

அது வீட்டு வாசலுக்கு வந்ததும் எங்கும் ஆரவாரம். கன்று வீட்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டது. மாடு கொம்புகளால் பேலுவின் குடிசையையே பிய்த்துப் போட்டிருக்கும். நல்ல வேளை, ஆன்னு வின் கையில் சூடான கஞ்சிச் சட்டி இருந்தது. அவள் மாட்டைக் கண்டு பயந்து கஞ்சியை அதன் மேல் கொட்டிவிட்டாள். அதன் முகம் வெந்துப் போய்விட்டது. அது, அம்மா அம்மா என்று அரற்றத் தொடங்கியது. வாலைத் தூக்கிக்கொண்டு வயற் பக்கம் ஒடிவிட்டது. அதுமுதல் மாடு அதன் எல்லே க்குள் நிற்கும் ; பேலு அவனுடைய எல்லே க்குள் இருப்பான். மாட்டின் முகம் வெந்து போய்விட்டது. ஒரு கண் அழுகிப் போய் நெற்றிக்குள் இடுங்கி விட்டது. பெரியம்மையால் பேலுவின் ஒரு கண் போய்விட்டது. ஆகவே இரு பிராணிகளுக்கும் ஒவ்வொரு கண் தான். சமயம் கிடைத்தால் இரண்டும் சண்டை போடும்.

பேலுவுக்கு இப்போது பயந்தான். இருந்தாலும் கையில் தடி இருந்ததால் பயம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. அவன் கன்றைக் கூட்டிக்கொண்டு நடந்தான். மாஜி வீட்டு வயல் வரப்பில் நல்ல புல் வளர்ந்திருந்தது. அவன் கன்றை அங்கு விட்டுவிட்டுக் கயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தான். நாற்புறமும் நெல் வயல்கள். கன்று புல்மேயும்போது 'சப் சப்" என்று ஒளி எழுந்தது. அது வாலை ஆட்டிக்கொண்டு கவலையில்லாமல் புல்லை மேய்ந்தது. அது புல் மேய்வதைப் பார்த்து ஏனே பேலுவும் உணர்ச்சி வசப் பட்டுப் போனன். அவனுக்கு கடந்த இரவின் நினைவு வந்தது.

இரவு முழுவதும் அவன் பயத்தால் தூங்கவில்லை. சாயங்காலத்தி லிருந்து ஆன்னு வீட்டில் இல்லை. கிழிந்த புடைவையைக் கட்டிக் கொண்டு எங்கேயோ போய்விட்டாள் அவள். அவன் அவளைப்

488





பக்கத்து வீடுகளில் தேடினன். ஹாஜிசாயபு வீட்டுக்குப் போக அவனுக்குப் பயம். அவனைக் கண்டால் ஹாஜிசாயபுவின் இரண் டாவது பீபி, ‘அடியே தோழி லலிதே !’ என்று பாடத் தொடங்கி விடுவாள். ஹாஜிசாயபு தடியால் அடிக்க வருவார்.

அவன் திரும்பின்ை வீட்டுக்கு. ஆன்னுவைக் காணுேம். கடைசி யில் அவள் இரவு வெகுநேரத்துக்குப் பிறகுதான் வீடு திரும்பினுள். அவள் தலையில் ஒரு கட்டு உளுந்துக் கதிர். ஹாஜிசாயபுவின் நிலத்திலிருந்து திருடிக்கொண்டுதான் வந்தாளா அல்லது அவள் செய்த குற்றத்தை மறைப்பதற்காக ஆகாலுவே ஒரு மூட்டைக் கதிர் அறுத்துக் கொடுத்தானு என்று பேலுவுக்குப் புரியவில்லே. பீபி சொல்லிக் கொள்ளாமல் வெளியே போனுல் திருட்டுத் தனமாகக் காதல் செய்யத்தான் போ கிருள் என்று பேலுவுக்குத் தோன்றும். கள்ளக் காதலன் ஆகாலுவுடன் காட்டில் சரசமாடப் போயிருக்கிருள் பாவி ! mł கடந்த இரவில் எங்கும் போவதாகப் பேச்சே இல்லை. இருந் தாலும் சொல்லிக்கொள்ளாமல் போய்விட்டாள். அவ்வளவு ஆசை வெறி ! தலையில் துருக்கித் தொப்பி போட்டுக்கொண்டு தாடியில் அத்தர் தடவிக்கொண்டு இருட்டில் காட்டுப்பக்கம் போயிருக்கிருன் ஆகாலு. ஆன்னு அத்தரின் மணத்தை மோப்பம் கண்டுகொண்டே இருட்டில் அவனைக் கண்டுபிடித்து ിപr. பேலு அன்று கெளர்சந்தா வீட்டுக்கு வேலைக்குப் போவதாகவும் இரவானதும் திரும்பி வருவதாகவும் சொல்லியிருந்தான். இந்த வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் பீபி காட்டுக்குப் போய்விட்டாளே, கள்ளக் காதலனை ச் சந்திக்க !

வீட்டு வேலை முடிந்துவிட்டால் ஆன்னு கன்றுக்குட்டிக்குப் புல் கொண்டு வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு வெளியே போய் விடுகிருள். இருட்டில் வயலிலிருந்து உளுத்தம் பயிரைப் பறித்துக் கொண்டு வருகிருள். என்னதான் நடக்கிறதோ? கிராமத்தார் எல்லா ருக்கும் தெரிந்து போய்விட்டது, முரட்டுப் பேலுவின் பீபிக்குக் கள்ளக் காதலன் இருக்கிருன் என்று. முரட்டுப் பேலுவின் நிலை இப்படி அவனுக்கு உள்ளுற ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது. _

அவள் தலையிலிருந்து மூட்டையை இறக்கக்கூட @ము அவளுடைய இடுப்பில் காலால் உதை உதை என்று உதைத்தான். அவன் கால் முடமில்லையே! கையின் வலுவும் அவனுடைய காலுக்கு வந்துவிட்டதோ? அந்த உதைகளைத் தாங்க முடியாமல அவள் குப்புறக் கீழே விழுந்தாள். அடி வாங்கில்ை ஆனணு வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்து பிலாக்கணம் பாடத் தொடங்கி

489





விடுவாள், வீட்டில் இழவு விழுந்துவிட்ட மாதிரி. அழுகைக்கு நடுவே ஆபாசமாகத் திட்டுவாள், பேலுவை, ராகம் போட்டு. அப்போது வயல் பக்கம் செல்பவர்கள் பேலுவுக்கு வெறிபிடித்து விட்டது என்று புரிந்துகொள்வார்கள். இது சகஜம் என்று யாரும் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள்.

இருந்தாலும் தம்பதிகளுக்கிடையே எவ்வளவு ஆசை ! இப்போது ஆன்னுவின் விவகாரம் எல்லாருக்கும் தெரிந்து போய் விட்டது. சென்ற இரவு இவ்வளவு உதை வாங்கியும் அவள் கொஞ்சமும் அழவில்லை. அவளுக்கு எங்கோ நன்ருகக் காலை ஊன்றிக்கொள்ள இடம் கிடைத்துவிட்டது. அவள் அழுது பிலாக் கணம் பாடித் திட்டினுல் பேலு கவலைப்படுவதில்லை. இந்தத் தடவை அவள் அவனைத் திட்டவில்லை. உண்மையில் எங்கேயாவது போய்விடப் போகிருள் அவள். பேலு தலாக் கொக்காவிட்டால் அவளால் எங்கும் போகமுடியாது. பேலு தலாக் கொடுக் கட்டும் என்றுதான் ஆகாலு விரும்புகிருன். தலாக் கொடுத்தால் அவனுக்குப் பணம் கொடுப்பதாகக் கூட ஆசை காட்டின்ை ஆகாலு. பேலு இப்போது எடுத்தற்கெல்லாம் கத்துவதும் சண்டை போடுவதும். பணம் இன்னும் நிறைய வாங்கச் செய்யும் தந்திரமோ என்று கூடத் தோன்றும். ஆனல் பேலுவுக்கு உள்ளுறத் தெரியும், அவல்ை பீபிக்குத் தலாக் கொடுக்க முடியாதென்று. பீபி இல்லாவிட்டால் செத்துப் போய்விடுவான் அவன்.

ஆன்னுவை விட்டுக் கொடுக்க எவ்வளவு பணம் வாங்குவது என்று யோசிததுக்கொண்டு பேலு ஒற்றைக் கண் ணுல் புன்சிரிப்புச் சிரித்தால் அவனுடைய அம்மைத் தழும்பு முகம் தாடிக்கு நடுவில் அருவருப்பாகக் காட்சி அளிக்கும். பெனனுக்குப் பதிலாகப் பனம்.

ஆன்னு இருக்கும் வரையில் வறுமை, பற்ருக்குறை. கடன் பிழைப்புத்தான். அவள் இல்லாவிட்டால் அந்த நாசமாய்ப் போன ஆகாலு பேலுவை வீட்டை விட்டே விரட்டியிருப்பான். ஆகாலு தன் வீட்டு வாசல் வழியே போவதைப் பேலு பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆகாலு தன் விட்டு வழியே போகும்போது அவனைத் தடியால் ஒரேயடியாக அடித்துவிட தோன்றும் பேலுவுக்கு. நீசப் பயலோட கள்ளக் காதல் மாயமாப் பறந்துடும். ஆனல் மறு கணமே பேலுவுக்கு ஞாபகம் வரும், தன் ஒரு கை வழங்கவில்லை என்று. பேலு ஆகாலுவை அடிக்கப் போல்ை ஆகாலு அவனைப் பிடித்து அவனுடைய நொண்டிக் கையை முறுக்குவான். பேலு: வெறிநாய் போல உவளையிடுவான். ஆகையால், ஆகாலு அந்தப் பக்கமாகப் போனல் பேலு அவனுடன் சிரித்த முகத்துடன் பேசு

490





வான். "எங்கே போlங்க ? இந்தத் தடவை விளைச்சல் எப்படி? கார்த்திக் சால் நெல் சாப்பிட்டு ரொம்ப நாளாச்சு. அறுவடையான தும் ஆன்னுவை அனுப்பறேன். ரெண்டு நாழி நெல் கொடுத் தனுப்பறிங்களா ?”

ஆகாலுவுக்குக் கோபங் கோபமாக வரும். எப்போ அறுவடை யாகும்னு காத்திட்டிருக்கான பேலு? என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாது அவனுக்கு. சரி, ஆன்னு எங்கே?' ஆகாலு திருட்டுத் தனமாகச் சீதாமர வேலிப் பக்கம் பார்வையை ஒட்டுவான். அவனுடைய தாடியின் அத்தர் மனம் அவளுக்கு எட்டவில்லையா ? அவன் ஆன்னுவைப் பார்ப்பதற்காக அங்கேயே நிற்பான். ஏதோ பேச்சுக் கொடுப்பான். இங்குமங்கும் பார்த்துக்கொண்டு சொல் வான் : "பீபியை அனுப்பு, ரெண்டு நாழி நெல், பாக்கு, வெத்திலே புகையிலே எல்லாம் கொடுத்தனுப்பறேன்."

பேலு தன் பீபியையே திருட்டுத்தனமாக இடுக்கு வழியே பார்த்துக்கொண் டிருக்கிருன் என்று தெரிந்தால் அவன் முகத்தில் காரித் துப்பத் தோன்றும் ஆகாலுவுக்கு.

பாவம், இந்த ஆளிடம் மாட்டிக்கொண்டு எவ்வளவு கஷ்டப் படுகிருள் ஆன்னு ! அவனே விட்டுவிட்டு வரவும் முடியவில்லை அவளால். பேலு எங்கிருந்து, எப்படித்தான் இவ்வளவு அழகான பிபியைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தானே ? இந்த விஷயம் யாருக் கும் தெரியாமல் இல்லை. ஆல்ை தெரிந்தும் தெரியாதது போல் எல்லாரும் நடந்துகொண்டார்கள். பேலுவின் பீபி ஆன்னு என்ற விஷயம் எல்லாராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. பேலு முறைப் படி ஆன்னுவுக்குத் தலாக் கொடுத்தாலொழிய ஆகாலு அவளைத் தன் வீட்டுக்குக் கொண்டுவர முடியாது. வேண்டுமானுல் அவளை இழுத்துக் கொண்டு வேறு ஏதாவது ஒர் ஊருக்கு ஒடிப் போய்விடலாம்.

தன் பீபி ஒரு நாள் உண்மையிலேயே ஒடிப் போய்விடுவாள் என்று பேலுவுக்குத் தோன்றும். சும்மா ஒடிப் போகமாட்டாள். அவன் மியான் சாயபுவின் கழுத்தை இரண்டாக வெட்டிப் போட்ட மாதிரி அவளும் அவனுடைய கழுத்தை இரண்டாக வெட்டிவிட்டு ஒடிப்போகப் போகிருள்.

இவ்வாறெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டு அவன் அன்றிரவு பீபியின் முகத்தைப் பார்த்தான். இவ்வளவு உதை வாங்கியும் அவள் அழவில்லை. சிம்னி விளக்கின் வெளிச்சத்தில் தலையைக் குனிந்து கொண்டு உம்மென்று உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் என்ன செய் வாளோ என்ற பயத்தில் பேலு முன்னிரவில் தூங்கவில்லை. அவன் பிரப்பம்பாயை விரித்துப் படுத்துக்கொண்டு அவளைப் பார்த் துக்கொண்டே இருந்தான். அவளுடைய முகம் இறுகியிருந்தது. கண்

491



-

வெளிறிப் போயிருந்தது. அப்போது வெளியே ஏதோ ஒரு பறவை கூவியது. பின் பனிக் காலப் பணி வயலில் விழுந்துகொண் டிருந்தது. கிரவுஞ்சப் பறவைகளின் முட்டைகளிலிருந்து குஞ்சுகள் வெளி வந்திருக்கும், இதற்குள். பேலு பெருமூச்சு விட்டான். ஆன்னு கொஞ்சம் அசைந்தாள். இப்போது அவனுக்கு அவளிடம் பரிவு ஏற்பட்டது. பாவம், ரொம்பத்தான் அடிபட்டுவிட்டாள் அவள். அவன் கேட்டான், “எங்கே போயிருந்தே ?' என்று.

"சாகப் போயிருந்தேன் !' "சாக எங்கே போயிருந்தே ?" ''வயலுக்கு." 'வயல்லே என்ன வேலை?" "புல் அறுத்துக்கிட்டு வரத்தான் ! புல் இல்லேன் னு உன் அருமை கன்னுக்குட்டி என்னத்தைத் தின்னும் ?”

'அவன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். "சரி, சோறு போடு' ‘'என்னுலே முடியாது!" 'ஏன் முடியாது ? யாரு உனக்குச் சோறு போடரு ?" மறுபடி அவளை உதைக்கலாமா என்றுகூட நினைத்தான் பேலு. ஆல்ை அவள் உட்கார்ந்திருக்கும் நிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு அவளை அணுகத் தைரியம் வரவில்லை. எரவானத்தில் செருகி வைத்திருந்த கத்தி இருக்கிறதா என்று பார்த்தான். இல்லை. பரபரப்புடன் இங்குமங்கும் பார்த் தான் அவன். ஒற்றைக் கண்ணுல் பார்க்கவேண்டி யிருந்ததால் கழுத்தை முழுவதும் திருப்ப வேண்டி யிருந்தது. வேறு எங்கேயாவது வைத்து விட்டோமோ என்று நினைத்தான். தேடிப் பார்த்தால் கிடைக்கும். அவன் பீபியின் மேல் விளுகச் சந்தேகப்படுகிருனே ? தவிர, அவனுல் பீபிக்கு என்ன சுகம் ? ஒருசமயம் அவனுக்கு அவளிடம் அநுதாபம் பிறந்தது. மறுநிமிடமே அவநம்பிக்கை ஏற்பட்டது. அவன் அவள் அருகில் போய் உட்கார்ந்தான் அவளுடைய முதுகை வருடி, அவளே இறுகத் தழுவிக் கொஞ்ச முயற்சி செய்தான். ஆன்னு கடிக்க வரும் பாம்பு போல் சீறினுள். "மியான் என்னேத் தொடாதே ! நீ ஒரு சைத்தான், ஒரு ராட்சசன் !'

"என்ன சொன்னே ? நான் சைத்தான, ராட்சசன ?' பேலு எகிறிக் குதித்தான். இவ்வளவு காலத்துக்குப்பின் அவள் சொல்லிக் காட்டு கிருளா, அவன் சைத்தான் என்று :

பேலுவின் கால் ரத்தம் தலைக்கேறி விட்டது. அவன் ஏதோ ஒரு பயங்கரமான காரியம் செய்யப் போகிருன். அவன் வெளியே இருட்டுக்கு வந்தான். வீட்டுக்குள் இருந்தால் இப்போதே ஒரு கொலை விழுந்துவிடும். நான் சைத்தான ராட்சசனு என்று முணு

-492



-

முனுத்துக்கொண்டே அவன் வெளியிலிருந்தே எரவானத்தில் கத்தியைத் தேடினன் "ஆமா, நான் தொழுகை செய்யறதில்லே, அல்லா பேரைச் சொல்றதில்லே, நான் செஞ்ச பாவததுக்குக் கணக்கு இல்லே. அதையா இப்போ சொல்லிக் காட்டறே நீ?' என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் உள்ளே நுழைந்து தடாரென்று அவள் அருகில் உட்கார்ந்தான். பிறகு தன் முறிந்த இடக்கையைச் செத்த பாம்பைத் தூக்குவது போல் வலக்கையால் தூக்கி அவ ளுடைய கண்ணுக்கு நேரே ஆட்டினன். 'பிபி, நீ ரொம்பத் தைரியசாலிதான். என் கை ஒடிஞ்சு போனதுதான் உனக்கு இவ் வளவு தைரியததைக் கொடுத்திருக்கு. நீ என்னைச் சைத்தான்னு சொன்னியா ? இந்த மாதிரி யாராவது சொன்னக் கதறக் கதறச் சாக அடிப்பேன். நீ ஒரு பொம்பளை என்று பார்க்கிறேன். சரி, கத்தி எங்கே? பலி வெட்டற கத்தி ?"

'ஏன்? என் கழுத்தை வெட்டப்போறியா ?” "வெட்டித்தான் பார்க்கலாமே, உன் கழுத்து அறுபடறதா, இல்லையான்னு '

ஆன்னுவின் அழுத்தம் அதிகரித்தது. "இதுவா உன்ளுேட চT 6টো চলা LD ?"

அவன் புல் கட்டுக்குள்ளிருந்து கத்தியை எடுத்துப் போட்டாள். 'இந்தா. கொடுத்துட்டேன் ! எங்கே வெட்டு பார்ப்போம் ! உருப்படியா இந்தக் காரியமாவது செய்யறியா, பார்க்கலாம்."

இவ்வாறு கத்திக்கொண்டே அவள் பத்ரகாளி போல் கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு புடைவையை அவிழ்த்தெறிந்து விட்டு நிர்வாண நிலையில் கழுத்தை அவனுக்குமுன் நீட்டினுள். 'உம், தைரியம் இல்லே மியானுக்கு ! வெட்ட முடியல்லே ' என்று சொல்லிவிட்டு அவள் விறைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். பேலு வுக்கு வந்த கோபத்தில் அந்த நிமிஷமே அவளுடைய கழுத்தை வெட்டிவிடலாம் போல் இருந்தது. ஆல்ை சற்றும் பயப்படவில்லை ஆன்னு. ஏனென் ருல் அவனுடைய கண்ணேப் பார்த்தே அவள் புரிந்துகொண்டுவிட்டாள். அவன் பயந்துவிட்டான் என்று. அவன் முன்போல் கண்களை அகலமாக விரித்துக்கொண்டு, கண்களில் ஆத்திரம் ஜொலிக்க, வெறி பிடித்தவள் போல் அட்டகாசமாகச் சிரித்தாள். முன்பொரு நாள் தன் கணவன் வயலில் கொல்லப்

போனன். முரட்டு மனிதர் அடங்கிப் போய்விட்டதைக் கவனித்

493





தாள் அவள். அவள் ஏளனமாகக் கேட்டாள் : “ என்ன மியான் தைரியம் வரல்லியா ? உனக்கு அதுக்கெல்லாம் திராணி ஏது ?"

'இல்லை பீபி.” "அப்படியான, உன் மூஞ்சியை வெளியே காண்பிக்காதே !' உண்மையாகவே தான் உயிரோடு இருப்பதில் அர்த்தமில்லை என்று தோன்றியது பேலுவுக்கு. பீபியின் கேலிக்குப் பதில் சொல்வதானுல் அவன் தன் தலையைத் தானே வெட்டிக்கொண்டு, வெட்டப்பட்ட தலையைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஆட வேணடும். ஆனுல் இந்த இருட்டு, அந்தப் பக்கம் கொட்டிலில் இருக்கும் கன்றுக்குட்டியின் கண், நெல்லைத் திருட்டுத்தனமாக அறுத்துக்கொண்டு வந்து அவன் நடததும் பிழைப்பு - எல்லாமே அவனுக்கு உயிரில் ஆசையை உண்டாக்கியிருந்தன. அவனுக்குத் தலையை வெட்டிக்கொண்டு வெறியாட்டம் ஆடத் துணிவு வர வில்லை. அவன் அவளுக்குத் தெரியாமல் கத்தியைப் புல்லுக்குள் ஒளித்து வைத்துவிட்டுப் பிரப்பம் பாயில் படுத்துக்கொண்டு விட்டான். இரவு முழுவதும் துாங்க முடியவில்லே அவனுல்.

அவன் சற்று அயர்ந்துவிட்டால் பீபி வீட்டுக்கு நெருப்பு வைத்து விட்டு ஒடிப் போய்விடுவாள். எரிந்த சாம்பற் குவியலில் வெந்து கிடப்பான் அவன். ஆன்னுவும் தலைப்பை விரித்துக்கொண்டு ஒரு புறம் படுத்துவிட்டதைப் பார்க்காதிருந்தால் அவன் அன்று பைததிய மாகவே ஆகியிருப்பான். அவன் அவள் அருகில் சென்று பார்த தான், அவள் நிஜமாகவே தூங்குகிருளா அல்லது துங்குவதாகப் பாவனை செய்துகொண் டிருக்கிருளா என்று. ஆன்னு உண்மை யாகவே துங்கிக்கொண் டிருந்தாள். அவனுக்கு அவள் மேல் அநுதாபம் ஏற்பட்டது. அவளைக் கொஞ்ச ஆசை. ஆனல் அவன் தன் கழுத்தை அவள் அருகில் கொண்டு சென்றும் அவளைத தொடத் துணிவில்லாமல் விலகிக்கொண்டான்.

பெண் பாம்பிடம் பயப்படுவதுபோல் அவளிடம் அவனுக்குப் பயம். அவளேக் கொஞ்சப் போனல் கழுத்தைப் பிடித்துக் கடித்து விடுவாள். அவன் அவளுக்கு அருகில் துண்டை விரித்துக்கொண்டு படுத்தான். காலையில் ஆன்னு அவனே எழுப்பி, 'கன்னு க் குட்டியை வயல்லே மேயவிட்டுட்டு வா!' என்ருள்.

மேய்க்கக் கன்றை இழுத்துவந்த இடத்தில்தான் இந்த ஆபத்து. கோவில்மாடு உறுமிக்கொண்டு நின்றது. அது விசாலமான மைதானம், நெல்வயல்கள், சோளுலி பாலி நதிப்படுகை - எல்லா வற்றையும் அலட்சியமாகப் பார்த்துக்கொண்டு அவனைப் பய

முறுத்தியது.

494





ஹாஜிசாயபுவின் சிறிய மகன் ஏற்கனவே நல்ல உயரம், இன்னும் நல்ல உயரமாக ஆசை அவனுக்கு. தலையில் சிவப்புக் குல்லாய், லுங்கி அணிந்துகொண்டு வெயிலில் நின்ருன் அவன். தாடியில் அத்தர் மணம். ஆன்னு கடந்த இரவு தான் வாங்கிய உதைகளை மறந்துவிட்டு மூங்கில் காட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

பேலு, கோவில்மாடு, ஆகாலுதீன், பைத்தியக்கார டா குர் இவர்கள் எல்லாரும் ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகளாகி விட்டார்கள். அந்தப் பனிக் காலத்தின் காலைவேளையில் ஸோனுலி பாலி ஆற்றின் படுகையில் வியாபித்திருக்கும் தெய்வத்துக்குத்தான், கோவில் மாடு வேகமாகப் பாய்ந்தால் பேலுவின் வயிறு எப்படிக் கிழியும் என்று தெரியும்.

பேலுவைப் பார்த்துவிட்டு ஊழி நடனமாடுகிறது. மாடு, இதோ பாயப் போகிறது அவன் மேல்!

மாலதி சிரித்தாள். ரஞ்சித்தின் பேச்சைக் கேட்டுச் சிரித்தாள். சிரிப்பிலும் இவ்வளவு வேதனை இருக்கும் என்ற உண்மை ரஞ்சித் துக்கு மாலதியின் முகத்தைப் பார்த்திராவிட்டால் தெரிந்திருக்காது. வறண்ட சிரிப்பு எவ்வளவு பரிதாபமாக இருக்கிறது மாலதியின்

முகம்!

தன் தனிக்குடிசையில் ஒரு வாத்துப் போல் உட்கார்ந்திருந்தாள் மாலதி, குடிசையின் கதவாகப் பயன்பட்ட படலின் மேல் பின் பனிக் காலத்தில் வெயில் விழுந்தது. பின் பனிக் கால இறுதியானதால் கொஞ்சம் குளிரும் இருந்தது. மாலதி ஒரு கம்பளத துண்டை ஆசனமாக விரித்துக்கொண்டு, ஒரு மெல்லிய போர்வையை மேலே போர்த்திக்கொண்டு உட் கார்ந்திருந்தாள் ; தான் தீட்டுப் பட்டவள்போல. நாற்புறமும் கவனக் குறைவின் அடையாளங்கள். வெளியே நரேன்தாஸ் வைக்கோலைக் குவித்துக்கொண் டிருந்தான், ஆபாராணி நெல்லைத் துாற்றிள்ை. சோபா, ஆபு வீட்டில் இல்லை.

இப்போதெல்லாம் மாலதி சாதாரணமாக வீட்டை விட்டு வெளியே வருவதில்லை. நடுநடுவே விட்டுக்கு அருகிலுள்ள கட்டாரி மரத்தடியில் போய் உட்கார்ந்திருப்பாள்.

ரஞ்சித் வந்ததும் படலைத் திறந்துவைத்தாள் அவள். ஏனென்ருல் படலைச் சாத்தினுல் வீட்டுக்குள் இருட்டாயிருக்கும். அவளுக்கு

495

வர வர இருட்டு பிடித்துப்போய்விட்டது. மிருகக்காட்சி சாலையி லுள்ள பிராணிபோல் பிழைத்திருக்க முடியவில்லை, அவளால், அவள் இப்போது என்ன செய்வது? அவளுக்குள்ளே என்ன நடக்கிறது? எப்போதும் ஒரு குளிர், ஒரு பயம். நெஞ்சு நடுங்கியது. அவள் வறட்டுச் சிரிப்பு சிரிக்கும்போது நரேன்தாஸ்-க்குப் பயமாக இருக்கும். அவன் ரஞ்சித்தைப் பார்த்தால் அவனிடம் சொல்லுவான் : 'போய்ப் பாருங்க அவளே பைத்தியம் மாதிரி சிரிக்கிரு !'

இவ்வாறு கேட்டுத்தான் ரஞ்சித் வந்திருந்தான், அவளைப் பார்க்க. அவனைக் கண்டதும் அவள் சாதுவாக, அடக்கம் நிறைந்த இளம் பெண்ணுக ஆகிவிட்டாள். சற்றுத் தள்ளி ஒரு பலகையைப் போட்டு அதில் அவனை உட்காரச் சொன்னுள். ரஞ்சித் வந்து உட்கார்ந் தால் அவளுக்கு எப்படியோ தெம்பு வந்துவிடும். தன் மனத்தில் உள்ளதை அவனிடம் சொல்லவேண்டும் எனறு தீர்மானிக்க முடியும். அவளுக்கு இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. தெரியாததால் அவளுடைய முகம் பரிதாபமாகத் தோற்றம் அளித் தது. அவளால் வாய் திறந்து பேச முடியவில்லை. அவள் அவனைப் பார்த்ததும் ஒரு மயக்க நிலையை அடைந்தாள்.

'நீ ஏன் இந்தமாதிரி பைத்தியக் காரத்தனம் பண்ணறே, மாலதி ?" "என்ன பைத்தியக் காரத்தனம்?" 'நடுநடுவிலே கட்டாரி மரத்தடிக்கு ஒடிப் போய்ப் பேசாமே உக்கார்ந்திருக்கே ! ஒனனும் சாப்பிட றதில்லே !'

"ஒண்னும் சாப்பிடவே பிடிக்கல்லியே!” ‘பிடிக்கலேன்னு விட முடியுமா ? சாப்பிடனும், உசிரோட இருக்

கனும்.”

'நான் உன்னை ஒரு கத்தி கேட்டேனே ஏன் கொடுக்க மாட் டேங்கறே ?”

"உனக்கு எப்போதும் இந்தப் பேச்சுத்தான்." "ஆமா, எனக்கு வேறே பேச்சு இல்லே.' "நீ இந்த மாதிரியெல்லாம் பண்ணின நரேன் அண்ணு உன்னை வச்சுக் கிண்டு என்ன பண் ணுவார் ?”

"என்னை வச்சுண்டு யாரும் ஒண்னும் பண்ண வேண்டிய தில்லே."

"அப்படிச் சொல்லாதே! அப்படியெல்லாம் சொல்லக் கூடாது." "நீ என்ன நினைக்கறே டாகுர் ? எனக்குப் பிசாசு பிடிச்சிருக்கா ?” "எனக்கு இதிலெல்லாம் நம்பிக்கை யில்லேன்னு உனக்குத் தெரியாதா ?"

"பின்னே நீ ஏன் அண்ணு சொல்றதைக் கேட்கறே?" "ஏன்ன உன் மூஞ்சியைப் பார்த்தா எனக்குப் பயமா இருக்கு.

496





"என்ன பயம் ?" "உன்ளுேட கண்ணும் முகமும் இயற்கையாகவே இல்லே. நீ முந்தி யெல்லாம் இப்படி இல்லையே, மாலதி மனப்பூர்வமாகக் கடவுளைக் கூப்பிடு. அவர் உன்னைச் சொஸ்தமாக்கி விடுவார்."

"டாகுர், உனக்குக் கடவுள் மேலே அவ்வளவு நம்பிக்கையா?” "நான் உனக்கு என்னதான் சொல்லுவேன்? மறுபடியும் நீ ஒரு நாள் தற்கொலை பண்ணிக்குவேன்னு எனக்குப் பயமா இருக்கு." "டாகுர், எனக்குச் சாக இஷடமில்லே. நீ என்னை நம்பு. நீ பக்கத்திலே இருந்தா, எனக்குச் சாகக்கூடத் துணிவு வர தில்லே.” சற்று நேரம் மெளனமாக இருந்துவிட்டு அவள் சொன்னுள் : 'கத்தியாவது கொடுக்கக் கூடாதா? நீங்க என்னைச் சாகக் கூட விடமாட்டீங்க. நான் என்ன பண்றது இப்போ ?”

ரஞ்சித்தின தலைமேல் பின்பணிக் காலத்து வெயில் விழுகிறது. எங்கோ பரிசயமான பறவையின் கூவல். உள்ளே இருளில் மாலதி உட் கார்ந்திருக்கிருள். வெகுநாட்களாக ரஞ்சித்திடம் ஏதோ சொல்ல வேண்டுமென்று அவள் தூங்கக்கூட முடியாமல் காத்திருக் கிருள். கண்களுக்குக் கீழே கருமை படிந்திருக்கிறது. கை, கால்கள் மெலிந்திருக்கின்றன. களைத்துச் சோர்ந்த முகம். நாற்புறமும் அலாதி யான வெறுமை. அவள் மறுபடியும் கத்தியைப் பற்றியே பேச் செடுக்கிருள். sa M "மாலதி, நீ அன்னிக்கு நெத்தியிலே குங்குமமும், காலில் ஆல்த் தாவும் போட்டுக் கிண் டிருந்தே. எவ்வளவு அழகாயிருந்தது, தெரியுமா ?”

மாலதி பதில் சொல்லவில்லை. 'உன் கண்ணு எவ்வளவு அழகாயிருக்கு, மாலதி ! என்னுலே உனக்கு ஒண்னும் பண்ண முடியல்லியேன்னு வருத்தமா இருக்கு. நான் வேறே என்ன சொல்லுவேன் ?”

என்னவோ யோசிப்பதுபோல் மாலதி தலையைக் குனிந்துகொண் டாள்.

"நான் போயிடுவேன், மாலதி ! இனிமேல் உன்னைப் பார்ப்பேனு இல்லியான்னு தெரியாது. எப்போ பார்ப்பேன்னும் தெரியாது. என்னுேட அக்ஞாதவாசம் முடிஞ்சு போச்சு. நான் போறதுக்கு முன்னலே உன்னைப் பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்."

மாலதியின் கண்கள் விரிந்தன. "நான் ஏன் இவ்வளவு பெரிசா பைத்தியம் மாதிரி சிரிக்கறேன்னு நீ கேட்கல்லியே ?"

"ஏன் கேட்கனும் ? உனக்கு உதவி பன்ன என்னுலே முடியல்லே கேட்டு என்னப் பிரயோசனம்?"

497

32





"உன்ைேட அக்ஞாதவாசம் முடிஞ்சு போச்சா?" கேட்டபோது மாலதியின் நெஞ்சு படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது.

"ஆமா. நான் இந்தப் பக்கத்திலே இருக்கேன்னு போலீசுக்குத் தெரிஞ்சுபோச்சு. இன்னிக்கோ நாளைக்கோ என்னைப் பிடிக்கப் போலீஸ் வரதுக்குள்ளே நான் இங்கேயிருந்து ஒடிப்போயிடனும்." மாலதி தான் ஒரு துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதை மறந்து போள்ை. அவள் தன் அன்புக்குரியவனின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண் டிருந்தாள். இந்த இளைஞன் அவளிடம் வந்தால் யாரும் சந்தேகம் கொள்ளமாட்டார்கள். காரணம், இவன் எவ்வளவோ காலமாக அவளுக்குக் கத்தி விளையாட்டும் சிலம்பமும் கற்றுக் கொடுத்து வந்திருக்கிருன். ரஞ்சித் ஒரு மகத்தான லட்சியத்தில் பற்று வைத்த வன். மாலதி போன்ற சாதாரண இளம் விதவை அவனுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல. அவன் அருகில் வந்தால் அவளுடைய இறுகிய முகம் இயற்கை நிலைக்கு வந்துவிடும். மாலதிக்கு ரஞ்சித் திடம் பயம் என்று நரேன்தாஸ்-ம் மற்றவர்களும் நினைத தார்கள். இப்போது அவன் மறுபடி எங்கோ போய்விடப் போகிருன். அவனும் போய்விட்டால் அவளுக்கென்று என்ன மிஞ்சியிருக்கும் ? அவள் இப்போது எல்லாவற்றையும் அவனிடம் சொல்லிவிடலாம். ஆனல் எப்படிச் சொல்லுவாள்? நரேன்தாஸ் தெரிந்தும் மறைத்து வைததிருக்கும் ஒரு விஷயத்தை அவள் அழாக்குறையாகச் சொன்னுள். "டாகுர், எனக்குச் சாக இஷ்டம் இல்லே ! நீ எங்கே யாவது கூட்டிண்டு போ !”

மாலதியின் கண் களிலிருந்து நீர் அருவியாகக் கொட்டியது. கொஞ்சங் கொஞ்சமாக மாலை மங்கிக்கொண்டே வந்தது. வயல்களிலிருந்து நெல்லின் மணம் மிதந்து வந்தது. நாற்புறமும் நெல், பருப்பு வயல்கள். பருப்புப் பயிரில் நீலநிறப் பூக்கள் மலரத் தொடங்கியிருந்தன. நெற்பயிரில் கதிர் முற்றியிருந்தது. எங்கிருந்தோ அறுவடைப் பாட்டு காற்றில் மிதந்து வந்தது. இவை எல்லாமே அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றின மாலதிக்கு. ரஞ்சித் என்ன சொல்லப் போகிருன் என்று கேட்கத் துடித்தாள் அவள்.

இதுவரை ரஞ்சித் அவனுடைய சங்கத்தின் கட்டளைப்படி எவ்வ ளவோ பெரிய பெரிய காரியங்களை அநாயாசமாகச் சாதித்திருக் கிருன். குமில்லாவில் ஹட்சன் துரையைக் கொன்றுவிட்டுத் தப்பி யோடி விட்டான். அவன் அகர்த்தலா வழியாகச் சில்சாருக்குப் போய்ப் பிறகு அங்கிருந்து அஸ்ஸாமில் எங்கோ மறைந்துபோய் விட்ட தாகப் போலீஸார் நினைத்தார்கள். எவ்வளவோ முயறசி செய்தும் அவனுடைய இளம் பிராயத்து வரலாற்றைப் போலீஸாரால் அறிய முடியவில்லை. அவனுக்குப் பல பெயர்கள் - ரஞ்சித் சுகமஸ்

498



-

தாஸ், சரண் பண்டல்

. ஒரு தடவை ஆற்றுக்கு மறுகரையில் கோபால் சாமந்தா

என்ற பெயரில் வாத்தியம் வாசித்தான் அவன். இவ்விஷயங்களைக் கண்டுபிடித்த போலீசுக்கு அவன் இந்த இடத்தில் தான் வாலிபப் பருவததைக் கழித்தான் என்று தெரிய இந்தப் பிராந்தியத்து மக்களுக்கோ ரஞ்சித் தேசத்துக்குச் சேவை செய்கிறன் என்று மட்டுந்தான் தெரியும்.

இப்போது அவன் முன்னல் மாலதி சோகமே உருவாக உட்கார்ந் திருந்தாள். தான் இதுவரை போற்றிவந்த லட்சியங்கள் எல்லாம் அர்த்தமற்றவையாக ரஞ்சித்துக்குத் தோன்றின. மாலதியின் இந்நிலையைப் பார்க்க அவனுக்குத் தாளவில்லை. அவன் தன்னைப் பலவீன கை உணர்ந்தான்.

அவனுக்கு முன்னே உலகமே நெல்வயலாக விரிந்து கிடக்கிறது. ஒரு துண்டு நிலத்தை வைத்துக்கொண்டு அவன் என்ன செய்வான் மாலதியை எங்காவது கொண்டு போய்ச் சேர்க்க முடியவில்லையே அவளுல்! இதுதான் மாலதியின் விதியா ? அவனுக்குப் பேச வாயெழவில்லை. அவன் தலையைக் குனிந்து கொண்டே நடந்துபோய் மரங்களுக்குப்பின் மறைந்து போன்ை. மாலதி தன் குடிசைக்குள் வாத்தைப் போல் அடைந்து கிடந் தாள். சற்று நேரத்துக்குப் பின் சோபா வந்தாள். அவளுடைய இடது கையில் லாந்தர். வலது கையில் ஒரு தட்டில் பொரியும் வெல்லமும் - மாலதியின் இரவு ஆகாரம். அதை வாங்கிக் கொண்டு மாலதி தன் குடிசைப் படலைச் சாத்திக்கொண்டாள். பிறகு அந்த இருட்டில் கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு படுத்துக் கிடப்பாள். கண்களில் உறக்கம் இருக்காது. ஏதோ ஒரு பாலைவன எல்லையில் ஒரு மொட்டைமரம் தன்னைக் கைத் தட்டி அழைப்பதாகத் தோன்றும் அவளுக்கு.

ரஞ்சித் நடந்துகொண்டே குளத்தங்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தான். மருதமரம் கொப்புங்கிளையுமாகப் பெரிதாக வளர்ந்திருந்தது. நாற்புறமும் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக இருட்டுப் பரவியது. தெற்குப் பக்க அறையில் சசிபூஷண் சிறுவர்களுக்குப் பாடஞ் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

உரக்கப் படித்துக்கொண்டிருக்கிருன் சோளு. ரஞ்சித் வீட்டுக்கு வந்தால் சோன அவனுடைய காதில் படும்படி பெரிய பெரிய வார்த்தைகளை உரக்கப் படிப்பான். தான் இந்த வயதிலேயே எவ் வளவு பெரிய வார்த்தைகளைக் கற்றுக்கொண் டிருக்கிருன் என்பதை மாமாவிடம் காட்டிக்கொள்ள ஆசை அவனுக்கு. இதை நினைக்கும் போது ரஞ்சித்துக்கு இவ்வளவு கவலைகளுக்கிடையிலும் சிரிப்பு வந்துவிடும். அவன் போய்விடப் போகிருன்.

499.









தான் செய்வது குறித்து அவளுக்கு உள்ளுற ஏற்படும் கஷ்டம் அவனுக்குத் தெரியும். அவன் போன பிறகு அவள் அழுவாள் என்பதும் தெரியும். அவன் புறப்படுவதற்கு முன் வழக்கம்போல் அவளுக்கு நமஸ்காரம் செய்தான். அவளுடைய சோகமான முகத்தைப் பார்த்து அவளைக் கேட்டான் :

"நீ ஏன் சிரிக்க மாட்டேங்கறே அக்கா ? நீ சிரிச்ச முகத் தோடே இல்லேன்ன நான் எப்படிக் கிளம்புவேன்?"

பெரிய மாமி பலக்கச் சிரித்தாள், தம்பிக்கு விடை கொடுக்க. 'உம், இதுதான் என்னுேட அக்கா!' என்று சொல்லிவிட்டு, அவன் எல்லாரிடமும் விடைபெறுவதற்காக முதலில் தென் பக்கத்து அறைக்குள் நுழைந்தான். "நான் போயிட்டு வரேன்' என்று சசிபூஷணிடம் சொல்லிவிட்டுச் சோனுவின் தலையில் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த மயிற் கற்றைகளைக் கையால் அளேந்து அவனைக் கொஞ்சினன். 'நான் போயிட்டு வரேன். நீங்க சமத்தா இருக் கணும். அம்மா பேச்சைக் கேட்கணும். பெரியப்பாவைக் கவனிச்சுக் கணும், தெரிஞ்சுதா ?"

சசிபூஷண் கேட்டார் . 'மறுபடியும் தலைமறைவாகப் போயிடப் போlங்களாக்கும்?"

"ஆமா...' "எப்போ திரும்புவீங்க ?" 'திரும்பி வர முடியாதுன்னு தோண்றது.' "ஏன் ?" 'சில அசெளகரியம் இருக்கு." 'நீங்க சுதேசி இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர். உங்களைப் பத்தி' எல்லா விஷயமும் தெரிஞ்சுக்க எங்களுக்கு வாய்ப்பு இல்லை. ஆனல் சில சமயம் உங்க மாதிரி தேசசேவை செய்யப் போயிடணும்னு தோண்றது !'

'இப்பவுந்தான் நீங்க தேச சேவை செய்யறிங்க. இதை விடப் பெரிய சேவை என்ன இருக்கு ?"

"ஆல்ை பாருங்க, தேசம் எப்போ விடுதலையடையும்னு எனக்குப் புரியல்லே.'

“விடுதலை கிடைச்சுடும் !" 'கிடைக்கும். ஆளுல் ரொம்பத் தாமதமாறது. நாம எல்லாரும் தேச சேவையிலே இறங்கல்லேன்னுதான் இப்படித் தாமதமாறது."

ஏஞ்சித் பதில் சொல்லவில்லை. 'நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க?" "எதைப் பற்றிச் சொல்றீங்க ?" "தேச விடுதலையைப் பத்தித்தான்."

}

501



-

"எல்லோரும் தேச சேவையில் இறங்கிட்டா, வாழ்க்கை எப்படி நடக்கும் ?"

"நீங்க சொல்றது சரிதான். ஆனல் லீக் போற போக்கைப் பார்த்தாக் கடைசி வரையிலே என்ன ஆகுமோன்னு பயமா இருக்கு."

ரஞ்சித் இதற்குப் பதில் சொல்ல விரும்பாமல் பேச்சை மாற்றினன். “இந்தப் பசங்களுக்கு உங்ககிட்டே ரொம்ப விசுவாசம். இப்போ எல்லாம் ரொம்பக் கவனமாப் பல் தேய்க்கருங்க.”

'பல்லுத்தான் ரொம்ப முக்கியம். எங்கே, உங்க பல்லைக் காட்டுங்க, பார்க்கறேன்."

வேறு சமயமாயிருந்தால் ரஞ்சித் என்ன செய்திருப்பான் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனல் இப்போது அங்கிருந்தே போய்விட இருந்ததால் மிகவும் எளியவகை ஆகிவிட்டான். ஆகவே அவன் சற்றும் தயக்கமின்றிச் சசிபூஷனுக்குத் தன் பற்களைக் காட்டினன். சசிபூஷண் விளக்கைத் துக் கி ரஞ்சித்தின் பற்களைக் கவனித்தார். கை தேர்ந்த பல் டாக்டரைப் போல. ஈறுகளை அமுக்கி அமுக்கிப் பார்த்தார். பல்டுவை ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணிர் கொண்டுவரச் சொல்லிவிட்டு ரஞ்சித்தின் பக்கம் திரும்பிச் சொன்னர், “கீழ் வரிசைப் பல்லுகள் நன்னயில்லே.”

ரஞ்சித் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான். 'என்ன பண்ணனும் அதுக்கு ?"

"தினம் ராத்திரி ஒரு கடுக் காய் சாப்பிடுங்க.." அவர் வெளியில் போய்க் கையை அலம்பிக்கொண்டு திரும்பி வந்து சொன்னர். "கடுக்காய் சாப்பிட்டால் பல் கெட்டிப்படும். ரபை தன ளு வேலை செய்யும். நன்னத் துாக்கம் வரும். கடுக்காய் ஜீரணத்துக்கும் நல்லது' என்று சொல்லி நிறுத்திவிட்டு, அவர் தம்முடைய நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தார். அதன் அட்டவணையைப் பார்த்து "கடுக்காய்' எந்தப் பக்கத்தில் இருக்கிறதென்று தெரிந்துகொண்டு அந்தப் பக்கத்தைப் பிரித்தார். பிறகு கடுக்காயின் குணங்களைப் பற்றி விவரமாகச் சொல்லிக்கொண்டே போளுர் அவர்.

அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தில் ஆயுர்வேதத்தில் பயன்படும் இலை கள், பூக்கள், பழங்களைப் பற்றிய எல்லா விவரங்களும் இருந்தன. ஒவ்வொன்றின் குணங்களும் உபயோகங்களும் விவரமாக எழுதியிருந்தன.

"இதிலே இருக்கிறதெல்லாம் இவங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுங்க. இந்த நாட்டு மண்ணிலே கிடைக்கற சாமான்கள் உலகத்திலே வேற எங்கேயும் கிடைக்காது' என்ருன் ரஞ்சித்.

502



-

'லால்ட்டு பல்ட்டு ! உங்க மாமா என்ன சொல்ருர், கேட்டீங் களா? அவர் வெளியூர் டோகப்போருர், அவருக்கு நமஸ்காரம் பண்ணுங்க !'

சிறுவர்கள் ஒரே சமயத்தில் எழுந்தார்கள். யார் மாமாவுக்கு முன்ல்ை நமஸ்காரம் செய்துவிட்டுத் தன் இடத்தில் திரும்பிப் போய் உட்காருவது என்பதில் அவர்களுக்குள் போட்டி. ரஞ்சித் சொன்னன. 'பரீட்சை சமயத்திலே இந்தமாதிரி போட்டி போட்டுக்கினடு படிக்கனும். பரிட்சையிலே எல்லாரையும்விட முன்னலே நிற்கணும் எல்லாத்திலேயும் வெற்றி அடையனும்.' அந்தப் பக்கத்தில் இருண்டிருந்த வராந்தாவில் மணிந்திர நாத் மெளனமாக உட் கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான் ரஞ்சித். அவன் அவரிடம் சென்று, 'மாப்பிள்ளை, இன்னிக்கு நான் ஊருக்குப் போறேன்” என்று கூறி, அவன் அவருடைய கால்களில் தலையை வைத்து வணங்கினன். “நான் நல்ல காரியம் செய்யனும்னு ஆசீர் வாதம் பண்ணுறுங்க. '

அவர் உட்கார்ந்தே இருந்தார். பேசவில்லை. அவருடைய கண் கள் இருட்டில் தெரியவில்லை. ஆனல் ஒன்றுமட்டும் தெரிந்தது. இந்த மனிதர் தம் வாழ்நாள் முழுதும் ஒரு பொன்மானின் பின்னல் ஒடிக்கொண் டிருக்கிருர். அவரைப் பார்த்தாலே ரஞ்சித்தின் கன் களில் நீர் நிறைந்துவிடும்.

அவன் அவசர அவசரமாக மேற்குப் பக்க அறைக்குள் நுழைந் தான். தனமாமிக்கு நமஸ்காரம் செய்துவிட்டுச் சொன்னன் : 'அக்கா, நான் இன்னிக்குப் புறப்படறேன்.”

'பத்திரமா இரு அப்பா !' ரஞ்சித் சசீந்திரநாததிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு அந்த அடர்ந்த இருளில் புறப்பட்டான். சசிபூஷண், சோனு, லால்ட் டு, பல்ட்டு எல்லாரும் அரிக்கேன் விளக்குடன் குளத்தங்கரை வரையில் அவனை வழியனுப்ப வந்தார்கள்.

ரஞ்சித் சொன்னன். "இனிமே நீங்க திரும்பிப் போங்க, மாஸ்டர் பாபு எனக்கு இருட்டிலே வழி தெரியும். வெளிச்சம் இருந்தாத்தான் கண் கூசும், வழி சரியாத் தெரியாது."

திறந்தவெளி, ஸோல்ை பாலி ஆற்றின் படுகை, தர்மூஜ் வயல், மேலே வானம், வானத்தில் ஒளிர்ந்த நட்சத்திரங்களும் நிர்ஜன மான அந்தத் திறந்த வெளியும் அவனுக்கு அவனுடைய குழந் தைப் பருவத்தை நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தன. சிறுவயதில் அவன், சாம்சுதீன், மாலதி மூவரும் இந்த நதியில் விளையாடு வார்கள். நீந்தி மறுகரைக்குப் போய் விடுவார்கள், கொய்ளுப்

503



http://www.chief pdf.com -

படகுக்குப் பின்னல் ரஞ்சித் :همه این است * = . நீதுபோய், 'டாகுர் !" என்று கூப் - *'ಶಿ' தஃ பின்னலிருந்து கூப்பிடுவதாக அவனுக்குத் தோன்றியது 'டாகுர், நீ என்னே யார்கிட்டே با نامه டைச்சுட்டுப் போறே ? நீ தேச சேவை பண்ணித்திண்டு திரியறியே? நான் மட்டும் இந்தத் தேசத்திலே சேர்ந்தவ @ಮಹಿುಲ್ಲ ? இந்த மண்ணிலேயும் தண்ணியிலேயுந்தானே. நானும வளாநது பெரியவளானேன். என்ளுேட சுகதுக்கம் உன்னேட ಈ555 இல்லையா ? டாகுர், டாகுர்! நீ ஏன் பதில் புேகுழாட்டேங்கறே?" நினைத்த அளவு வேகமாக நடக்க முடியவில்லை. ரஞ்சித்தால். யாரோ இவனைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறர்கள். ూత్రా லிருந்து. 'நான் என்ன செய்வேன், டாகுர்?' அவன் 55ಒT மறநது ஒரு மரத்தடியில் நின்றுவிட்டான். அவளுடைய காலகள நகர மறுத்தன. அவனுக்கு மேலே வானத்தைப் Gunು தூய்மையே உருவாகத் தோன்றுகிருள் மாலதி. ஒர் அடிகூட முன்னுல் வைக்க

யவில்லை அவல்ை. ಆ ç¦ நினையாத நினைவுகள் இப்போது திடீரென்று அவனைத் தாக்கின. அவன் தன் லட்சியங்களே, கனவுகளைத் துசச மாக மதித்து வேருெரு வாழ்க்கையில் புகலாமா என்று. நினைத்தான். இந்தக் காரியத்தின் மகத்துவம் நாட்டு முன்னேற்றத்தின் முக்கியத்து வத்தை விடச் சற்றும் குறைந்ததில்லை என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. is - - - -

அரசமரத்தடியில் நின்றுகொண் டிருந்தான் ಅQು அடாநது இருள். இருளில் நின்றுகொண்டே எதையோ பாதக முயற்சி செய்தான் அவன். தூரத்தில் கிராமங்களின் விளக்குகள் பொட்டுக் கள்போலத் தெரிந்தன. இரவு வெகு நேரமாகவில்லை. கவிராஜிடமும் புஜங்கனிடமும் கத்திப் பயிற்சி, சிலம்பப் பயிற்சி சஆநதமான எல்லா விஷயங்களையும்-எங்கெங்குப் புதிய பயிற்சி 6ಜ್ಜಲು ಹir ஆரம்பிக்க வேண்டும், அவன் இல்லாதபோது யாருடன் தொடர்பு கொள்ளவேண்டும் என்பது போன்ற விஷயங்களை-சொல்லிவிட் டான என்று ஒரு தடவை நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டான். எங்கோ ஒரு நாய் குரைத்தது. நரிகள் ஊளையிட்டன. ஜாலாலியின் உடல் புதைக்கப்பட்ட இடத்தில் இதற்குள் நாணல் காடாக வளர்ந்துவிட்டது. அதன் வெள்ளைப் பூக்கள் இந்த இடத்தில் நிலாத் துண்டு போல் பளிச்சென்று கண்ணில் படடன. ಶ್ಲಾಖ7ರಿ தன் வாழ்நாள் முழுதும் பிழைப்புக்காகப் போராட்டம் நடத்திள்ை. சாவுக்குப் பின் தனக்கென்று ஒரு சிறிய நிலத்தை அடைநது விட்ட மகிழ்ச்சியில் எவ்வளவு அழகாகச் சிரிக்கிருள் அவள்! ஆம்,

504



-

இருளில் வெள்ளேயாகப் பளிச்சிடுவது நாணற் பூவுமல்ல, நிலாவு மல்ல. ஒரு துண்டு நிலம் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் சிறு குழந்தை போல் சிரிக்கும் ஜாலாலியின் சிரிப்புத்தான் அது. மலரைப் போன்ற பவித்திரமான சிரிப்பில் அவளது முகம் மலர்ந்திருக்கிறது.

இருட்டில் நின்றுகொண் டிருந்த ரஞ்சித்துக்குத் தோன்றியது ; 'உலகத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு துண்டு நிலம் கிடைக்க வேண்டும் , சாப்பாட்டுக்கு இல்லாத மனிதன், தன் கால்களுக்குக் கீழே தனக்கென்று கொஞ்சம் சொந்த நிலம் இல்லாத மனிதன்." இப்படி மனிதர்கள் இருப்பதைக் கற்பனை செய்துபார்க்கக் கூடப் பிடிக்கவில்லை அவனுக்கு. மனிதனுக்கு வீடு இருக்கவேண்டும், உழுது பயிர் செய்து சாப்பிடக் கொஞ்சம் நிலம் இருக்கவேண்டும். சாப்பிட வழியில்லாத மனிதனுக்குச் சுதந்தரம் கிடைத்து என்ன பிரயோசனம் ? வீடு, வாசல், உணவு, துணி -இவையே சுதந்தரத் துக்கு அடையாளம். மாலதிக்கும் ஒரு துண்டு நிலம் கொடுக்க வேண்டுமென்று ரஞ்சித்துக் குத் தோன்றியது.

இருளில் இருக்கும்போது அவனுக்கு அசாதாரண தைரியம் பிறந்துவிடுகிறது. அப்போது அவனுக்கு மரணபயம் இருப்ப தில்லை. இரவு பகல் என்று பாராமல் வயல்கள், காடுகள், நதிகள் ஆகியவற்றில் சுற்றித் திரிவது, மலைகள் இருந்தால் அவற்றின் மேல் சிங்கக்குட்டி போல் ஏறிச் சுற்றுவது -ஒரு கிரகத்திலிருந்து இன்னுெரு கிரகத்துக்குப் பிரயாணம் செய்வது போன்ற சஞ்சாரங்கள் மூலம் அவனுக்கு உயிர் வாழ்வதில் ஆர்வம் உண்டாகிறது.

ஒன்றும் செய்ய முடியாதுபோனுல் அவன் தன்னைச் சவமாகக் கருதிக் கொள்கிருன். மாற்றமில்லாத ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கை அவனுக்கு அலுப்பைத் தருகிறது. அத்தகைய வாழ்க்கையில் அவனுக்கு உயிருடனிருக்கும் ஆசையே மறைந்துவிடுகிறது. உற்சாகம் மறைந்துவிட்டால் அவன் தன் கடமையையே மறந்து போகிறான்.

ஹட்சன் துரையைக் கொன்ற பிறகு இப்போது மறுபடி ஒரு புதிய சாதனையைச் செய்யப் போகிருன் அவன் ; ஒரு கிரகத்தி லிருந்து இன்னொரு கிரகத்துக்குப் பிரயாணம் செய்வதைப் போல. இருளில் நரேன்தாஸின் வீடு தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதில் பொட்டுப் பொட்டாக வெளிச்சம் தெரிந்தது. நரேன்தாஸ் மாட்டுக் கொட்டகையில் மாடு கட்டுகிருன் போலும், ஆபாராணி துறையில் பாத்திரங்களைத் தேய்த்துவிட்டுத் திரும்பி வந்தபின் தான் அவன் மேலே செல்ல முடியும். வீடு திரும்பியதும் படுத்துக் கொண்டு விடுவார்கள் அவர்கள். மாலதியைப் பற்றிய அவனு

505





டைய பயம் குறைந்துவிட்டது. காரணம், இப்போது அவளுடைய உடலில் முன்பு இருந்த இளமை வெறி இல்லை. அவள் உடல் மெலிந்து சோர்ந்து நோயாளியாகி விட்டாள். தர்மம், அதர்மம் பற்றிய உணர்வுகள் அவளைக் குழப்பிக்கொண் டிருக்கின்றன. நரேன்தாஸ் அவளைத் தன் வீட்டுக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. அவள் இங்கேயே தங்கியிருந்தால் அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடும்: இரவு நேரம் கழிந்துகொண் டிருக்கிறது. பொழுது புலரும் முன் போலீஸ் டாகுர் குடும்பத்து வீட்டைச் சூழ்ந்து கொள்ளும். இந்தச் செய்தி அவனுக்குக் கிடைத்திருந்தது. சந்தோஷ்"தாரோகா ஆயுதந் தாங்கிய போலீசை அழைத்துவர நாராயண கஞ்ச் போயிருக்கிருன் ஒரு சாமானிய ஆளைப் பிடிப்பதற்காகப் பிரமாத ஏற்பாடுகள் செய்திருக்கிருன் சந்தோஷ தாரோகா. அவனுடைய அபரிமிதமான பயத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பு வந்தது ரஞ்சித்துக்கு. -

அவனைக் காட்டிக்கொடுப்பவர்கள் யார் ? ரஞ்சித்துக்கு இதுதான் புரியவில்லை. இந்தக் கிராமத்தில் அவனுடன் யாருக்கு விரோதம் ? போலீஸ் ஸ்டேஷன் அங்கிருந்து சில கோசதுரம். ஸ்டேஷ னுக்குப் போய்வர அதிக நேரம் பிடிக்கும். தண்ணிர் ಕ್ವಿಲ್ಲೆ இடமாதலால் அந்தப் பக்கம் போலீஸ் அதிகம் வருவதில்லை. ஆகவேதான் அவளுல் அவ்விடத்தில் செளகரியமாக நீண்ட காலம் அக்ஞாதவாசம் செய்ய முடிந்தது. ஆனல் வேலையின்றிச் சும்மா உட் கார்ந்திருக்கப் பிடிக்கவில்லை அவனுக்கு. ಕ್ರೀನಾ ಆLT6ು அவன் தன் சங்கததின் ஆலோசனையை வேண்டிக் கடிதம எழுதின்ை. சங்கத்தின் உததரவுப்படி ஒவவொரு திராமத்திலும் பயிற்சி நிலையங்களைத் துவக்கினன். ஒரு நாள் தேசாந்திரிப் பாடகன போல் வேடமணிந்த ஒருவன் அவனுக்கு ஒரு செய்தி கொண்டு வந்தான், போலீஸ் அவனைத் தேடிக்கொண் டிருக்கிறது, அவன் அங்கிருந்து ஒடிவிடவேண்டும் !" என்று.

இப்போது நரேன்தாஸின் வீட்டு விளக்குகள் ஆனந்துவிட்டன. ரஞ்சித காவிநிற ஜிப்பாவும் அதன்மேல் கையில்லாத குடடைக கோட்டும் அணிந்திருந்தான். கோட்டின் உட்புறப் பைககுள கையை விட்டுப் பார்த்தான். அவன் அதில் வைத்திருந்த சாமான பத்திரமாக இருந்தது. எதிரில் இருட்டில் ஏதோ உறுமும் ஒலி. அவசர அவசரமாக ரிவால்வரை எடுக்கக் கோட்டுக்குள் கையை விட்டபோது அவனுக்குத் தோன்றியது. அது அவர்களுடைய வளர்ப்பு நாய். அவனுக்கு விடை கொடுக்க வந்திருக்கிறது போலும். "இங்கே என்ன வேலை உனக்கு ? வீட்டுக்குப் போ' என்று ரஞ்சித் சொன்னன்.

*தாரோகா- போலிஸ் இன் ஸ்பெக்டர்.

506



-

நாய் அவைேடு நடக்க ஆரம்பித்தது. ‘'நீ போ, போ! நான் இவ்வளவு நாள் கழிச்சு ஒரு நல்ல காரியம் செய்யப்போறேன் !'

நாய் அவன் பேச்சைக் கேட்காமல் அவனுடனேயே நடந்தது. "சொல்றேனே, காதிலே விழல்லே?" நாய் அவனுடைய கால்களில் விழுந்து சுருண்டு படுத்துக் கொண்டது.

'போதும், போதும் ! நமஸ்காரம் பண்ணினது போதும் ! இப்போ வீட்டுக்குப் போ!'

நாய் குளத்தங்கரையை நோக்கி ஓடியது. மருத மரத்தடியில் நின்றுகொண்டு அவன் எங்கே போகிருன் என்று பார்த்தது. ரஞ்சித் மாலதியின் குடிசை வாயிலில் நின்ருன். மூங்கில் படல். டார்ச்சை அடித்துப் படல் கொஞ்சமாவது திறந்திருக்கிறதா என்று பார்த்தான் ரஞ்சித். அது திறந்திருக்கவில்லை. அவன் வெளியிலிருந்து மெல்லிய குரலில் கூப்பிட்டான் "மாலதி ' என்று. விழிததுக்கொண்டுதான் இருக்கிருள் அவள். அவன் ஒரு தடவை கூப்பிட்டதும் அவள் எழுந்து உட்காரும் அரவம் கேட்டது. ரஞ்சித்தின் குரலே அடையாளங் கண்டுகொண்ட மாலதியின் நெஞ்சு அடித்துக்கொண்டது. அவள நடுங்கும் கைகளால் படலைத் திறந்தாள்.

"நான் தான்.' மாலதி ஒன்றும் பேசவில்லை. 'இந்தத தடவை நாம போகலாம்.' மாலதிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நாம போகலாம் !" என்ற வார்த்தைகளால் என்ன சொல்ல விரும்புகிருன் அவன் ? அவள் தலையைக் குனிந்துகொண்டு அசையாமல் நின்றிருந்தாள்.

' என்னுேட நீயும் வா.' "எங்கே ?' 'கண் போகிற இடத்துக்கு.” ''நான் உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லனும், டாகுர்.' 'இப்போ ஒண்னும் சொல்ல வேண்டியதில்லே நீ. தாமதமாளுல் பிடிபட்டுடுவோம் . கிளம்பு உடனே !'

'எனக்குப் பயமா இருக்கு, உன் கிட்டே எல்லா விஷயத்தையும் சொல்லாட்டா.'

'போற வழியிலே எல்லாம் கேட்டுக்கறேன். சீக்கிரம் வா." மாலதி குடிசைக்குள் நுழைந்து இரண்டு வெள்ளைப் புடைவைகள், பாவாடைகள், ஒரு மாக்கல் தட்டு இவற்றை எடுத்துக் கொண்டாள்.

'இவ்வளவையும் தூக்கிண்டு உன்னுலே நடக்க முடியாது."

507



-

மாலதி தட்டை வைத்துவிட்டு வந்தாள். 'பொழுது விடியறதுக் .குள்ளே சாலமரக் காட்டுக்குள்ளே நுழைஞ்சுடனும் ' என்று

ரஞ்சித் சொன்னன்.

அவர்கள் ஆற்றுப் படுகையில் நடந்து போகும்போது தோடார் பாகின் மறுபக்கத்தில் யாரோ டார்ச்சைப் போட்டுக்கொண்டு வரும் அரவம் கேட்டது. குதிரைகளின் குளம்பொலி. இரவோ டிரவாகச் சந்தோஷ் தாரோகா கிராமத்தைச் சூழ்ந்துகொண் டிருக்கிருன் என்று ரஞ்சித்துக்குப் புரிந்தது. "தண்ணியிலே குதிச்சுடு !' அவன் மாலதியிடம் கூறினன்.

போலீஸ்காரர்கள் டார்ச்சை அணைத்துவிட்டு நடந்து போனர்கள். அவர்கள் நீரில் குதித்த அரவம் போலீசுக்குக் கேட்டிருக்கும் என்று ரஞ்சித்துக்குத் தோன்றியது. அவன் மாலதியிடம், எவ்வளவு வேகமாக முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக மறுகரையை நோக்கி நீந்தச் சொன்னன்.

அவர்கள் நீந்திப் போய் மறுகரையை அடைந்தார்கள். டார்ச்சின் வெளிச்சமும் அந்தக் கரையில் வந்து விழுந்தது. ரஞ்சித் பிடிபட்டு விடுவானே ? அவர்கள் அவனைத் தேடுகிரு.ர்கள்.

இந்த ஆபத்தான நிலையிலும் ரஞ்சித் சற்றும் சலனமடையவில்லை. மாலதியும் கூட இருப்பதால் அவனுக்குச் சற்று அசெளகரியம். அவ்வளவுதான் ! அவன் சொன்ஞன் : "நான் தப்பிப் போயிடுவேன்னு அவங்களுக்கு எப்படியோ தெரிஞ்சுடுத்து. அதுதான் அவங்க முன்னலேயே வந்துட்டாங்க."

மாலதிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவளுக்குக் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது.

"உனக்கு என்ன வந்தது?" "டாகுர், நீ ஒடிப்போ! நீ தாமதம் பண்ணின உன்னைப் பிடிச்சுடு வாங்க .'

அவன் சற்றும் பரபரப்படையாமல் மெல்லச் சிரித்தான். மாலதி யிடம் சொன்னன். இதை எடுத்துப் போட்டுக்கோ. எவ்வளவோ ஆபத்திலேருந்து என்னைக் காப்பாத்தியிருக்கு இது."

அவன் மாலதியிடம் ஒரு கறுப்பு நிறப் "புர்க்காவை எடுத்துக் கொடுத்தான். அவர்கள் காட்டுக்குள் நுழைந்து உடை மாற்றிக் கொண்டார்கள். அவன் தன் சூட்கேசிலிருந்து ஏதேதோ சாமான் களே எடுத்தான். ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்து மாலதிக்கு டார்ச் ஒளி யில் விளக்கின்ை. 'இதோ பார், இதுதான் ரிவால்வரோட குதிரை. இதை அழுத்தினக் குண்டு வெளியிலே பாயும். இதை நன்னப்

*புரிக்கா - கோஷாப் பெண்கள் தங்கள் உடல மறைத்துக்கொள்ள அணியும்

.508



-

பிடிச்சுக்கணும். நன்னக் குறிவைக்கணும். இதென்ன மாலதி ? ஏன் ஓங்களிக்கறே ?”

ஓங்களித்துக்கொண்டே இருந்ததால் மாலதியால் பதில் பேச முடிய வில்லை.

'உனக்கு என்ன வந்தது, மாலதி ? எனக்கு ஒண்னும் புரியல் லியே ? விளக்கமாச் சொல்லேன்.'

மாலதி ரஞ்சித்திடம் இவ்வளவு நாட்களாகச் சொல்ல விரும்பி யதை, அருவருப்பிலும் தயக்கத்தாலும் இதுவரை சொல்லாமல் இருந் ததை, இப்போது சொல்லிவிட்டாள்.

“டா குர், நான் அம்மாவாகப் போறேன். மூணு பிசாசுகள் என்னை அம்மாவாக கிட்டாங்க! மேலும் பேச முடியாமல் அவள் ஓங்களித் தாள.

இருட்டில் ரஞ்சித்துக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. அவள் அவன் காலடியில் உட் கார்ந்திருந்தாள். மறுகரையில் தொடர்ந்தாற்போல் எண்ணற்ற டார்ச்சு விளக்குகளின் வெளிச்சம் தெரிந்தது. ஆளுல் காட்டுக்குள் அதிகம் நுழையவில்லை. சிறு ஒளிக்கீற்றுகள் மட்டும் மழைத் தூறல் போல் இலைகளின் இடைவெளிகள் வழியே வந்தன. ரஞ்சித மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான். மாலதியின் தலைமேல வைததான். 'நாம ரொம்பத் தூரம் போகணும், மாலதி எங்கே போவோம்னு தெரியல்லே எனக்கு. நீ எழுந்திரு !'

முன் ஒரு தடவை சோளுவின் பைத்தியக் காரப் பெரியப்பா யானை மேல் உட்கார்ந்துகொண்டு கடந்த ஆற்றங்கரைக் காட்டில் ரஞ்சிததும் மாலதியும் ஒரு மரத்தடியில் அருகருகே படுத்துக் கொண்டு காலைக்காகக் காத்திருந்தார்கள். ரஞ்சித் ஒரு வார்த்தை யும் பேசவில்லை. பயந்திருந்த மாலதி புல்லுக்குள் முகத்தைப் புதைததுக்கொண டிருந்தாள். இருவருமே இரவு முழுதும் விழித் திருந்தார்கள். இவ்வளவு நிகழ்ந்த பிறகு என்ன பேச்சு பேசினுல் சகஜ நிலைக் குத திரும்பிவர முடியும் என்று ரஞ்சித்துக்குப் புரிய வ ல்லை. அவன் இந்தப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு எங்கே போவான் ? அவளை எங்கே, யாரிடம் விடுவான் ? மரக்கிளைகள் காற்றில் அசைந்தன. மரங்களின் இலைகளில் நிலவு - முடியப் போகும் இரவின் நிலவு விழுந்தது. பாதாய் பாதாய் பொடே நிசிர் சிசிர் ! யாரோ உரத்த குரலில படிக்கிருற் போன்ற பிரமை 'அட்லாஸ்ட் தி செல்ஃபிஷ் ஜயண்ட் கேம்.' i

அதிகாலையில் கிழக்கு வெளுக்கு முன்பே மாலதிதான் ரஞ்சித்தை எழுப்பினள். விடியற்காலேயில் அவன் தூங்கிப் போயிருந்தான்.

509.



-

ரஞ்சித் பரபரத்துக்கொண்டு எழுந்தான். ஒரு லுங்கியணிந்து கொண்டான். தன் துட்கேஸிலிருந்து கோந்தும் கொஞ்சம் சணலும் எடுத்துத் தன் முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டு முற்றிலும் ஒரு புதிய மனிதனுக மாறிவிட்டான். இப்போது அவன் ஒரு மியான் சாயபு. அவனுக்கு அருகிலுள்ளவள் புர்க்கா அணிந்த அவனுடைய பீபி. கட்கத்தில் ஒரு கிழிந்த குடை, மியானும் பீபியும் உறவினர் வீடு போகும் பாவனையில் நடந்தனர். சற்றே நொண்டி நொண்டிக் கொண்டு நடந்தான் ரஞ்சித்.

போகும் வழியில் மாலதி சொன்னுள் : 'டாகுர், என்னை ஜோட்டன் கிட்டே விட்டுட்டுப் போ!'

ரஞ்சித் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இந்த நிலையில் அவளை வேறு எங்கே கூட்டிக்கொண்டு போவது? அவர்கள் தர்காவை நோக்கி நடந்தார்கள். நாள் முழுதும் நடந்தால் தர்காவை அடையலாம். மாலதியை ஜோட்டனிடம் விட்டுவிட்டு அவன் வேறெங்காவது போகத் தீர்மானித்தான்.

நடந்துகொண்டே அவன் யார் மேலோ கோபங் கொண்ட வகை அந்தக் காட்டுக்குள்ளே உரக்கக் கூவின்ை 'வந்தே மாதரம்." அவனுடைய கோபம் ஜப்பர் மேலா அல்லது சந்தோஷ் தாரோகா மேலா என்று ரஞ்சித்தின் முகத் தோற்றத்திலிருந்து கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

முதற்பாகம் நிறைந்தது.