பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 4

 அத்தியாயம் நான்கு. இறுதி முடிவு
I.

அன்று காலை பலர் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சைச் சந்தித்தனர்; அவரைப் பார்த்தவர்கள், அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்ததை நினைவு கூர்ந்தனர். பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு, அவர் ககனோவின் வீட்டிற்குச் சென்றார். ககனோவ் முந்தைய நாள் தான் கிராமப்புறத்திலிருந்து வந்திருந்தார்; அவரது வீடு விருந்தினர்களால் நிறைந்திருந்தது. அனைவரும் அப்போதுதான் நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்து மிகவும் சூடாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மற்ற அனைவரையும் விட அதிகமாகப் பேசினார், மேலும் அனைவரும் அவரைக் கவனிக்கும்படி செய்தார். எங்கள் நகரில், அவர் எப்போதும் "புத்தி பேதலித்த, உளறிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு மாணவர்" என்றே கருதப்பட்டார். ஆனால் இப்போது அவர் யூலியா மிகைலோவ்னாவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்—தற்போதைய குழப்பமான சூழலில், இது அனைவரையும் ஈர்க்கக்கூடிய ஒரு விஷயமாக இருந்தது. தான் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் மிக நெருக்கமான நம்பிக்கைக்குரிய நபர் என்று கூறிக்கொண்ட அவர், அவரைப் பற்றிய முற்றிலும் புதிய, எதிர்பாராத பல தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார். மேலும், கவனக்குறைவாகவும் (நிச்சயமாக, விவேகமற்ற முறையிலும்), உள்ளூர் பிரமுகர்கள் குறித்து யூலியா மிகைலோவ்னா கூறிய சில தனிப்பட்ட கருத்துகளை வெளிப்படுத்திவிட்டார்; இது அந்தப் பிரமுகர்களின் கௌரவத்திற்கு உடனடியாகக் காயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவரது பேச்சு குழப்பமாகவும், தொடர்பற்றதாகவும் இருந்தது—ஏதோ ஒரு நேர்மையான, எளிமையான மனிதன், மலைபோல் குவிந்துள்ள குழப்பங்களை ஒரே நேரத்தில் தீர்க்க வேண்டிய இக்கட்டான சூழலில் சிக்கி, பதற்றத்தினால் எங்கு தொடங்குவது, எப்படி முடிப்பது என்று தெரியாமல் தடுமாறுவது போல அவர் பேசினார். மேலும், மிகுந்த கவனக்குறைவுடன், ஸ்தாவ்ரோகின் தொடர்பான முழு ரகசியமும் யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்குத் தெரிந்திருந்தது என்றும், அந்தச் சதித்திட்டம் முழுவதையும் அவரேதான் திட்டமிட்டார் என்றும் கூறிவிட்டார். துரதிர்ஷ்டவசமான லிசாவின் மீது தான் கொண்டிருந்த காதலைப் பயன்படுத்தி, யூலியா மிகைலோவ்னா தன்னை—அதாவது பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை—ஏமாற்றிவிட்டதாகவும் அவர் கூறினார்; தான் எந்த அளவுக்கு "தந்திரமாக ஏமாற்றப்பட்டேன்" என்றால், லிசாவைத் தானே வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு ஸ்தாவ்ரோகினிடம் அழைத்துச் செல்லும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன் என்று தெரிவித்தார். "ஆம், ஆம், நீங்கள் சிரிக்கலாம்—ஆனால் எனக்கு இது தெரிந்திருந்தால்! எல்லாம் இப்படித்தான் முடியும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தால்!" என்று அவர் பேச்சை முடித்தார். ஸ்தாவ்ரோகின் குறித்த கவலையான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும்போது, ​​லெப்யாட்கின் தொடர்பான துயரச் சம்பவம் ஒரு தற்செயலான விபத்து மட்டுமே என்றும், லெப்யாட்கின் தனது பணத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டியதே அந்த விபத்திற்கு முழு காரணம் என்றும் அவர் உறுதியாகக் கூறினார். அவர் இந்த விஷயத்தை மிகவும் தெளிவாக விளக்கினார். அங்கிருந்தவர்களில் ஒருவர், அவர் ஏதோ "நாடகம் ஆடுகிறார்" என்று குறிப்பிட்டார்; அதாவது, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வீட்டில் உண்டு, குடித்து, கிட்டத்தட்ட அங்கேயே வாழ்ந்துவிட்டு, இப்போது அவளையே முதலில் குறை கூறுவது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்றும், அவர் தன்னை மிகவும் புத்திசாலியாக நினைத்துக்கொண்டாலும், இது அவ்வளவு புத்திசாலித்தனமான செயல் அல்ல என்றும் அவர் கூறினார். இதற்குப் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உடனடியாகப் பதிலளித்தார்: "நான் அங்கு உண்டதும் குடித்ததும் எனக்கு வசதி இல்லை என்பதற்காக அல்ல; என்னை அவர்கள் அழைத்தார்கள், அதில் என் தவறு என்ன இருக்கிறது? அதற்காக நான் எவ்வளவு நன்றியுணர்வுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதை நானே தீர்மானித்துக்கொள்கிறேன்."

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், அவர் மீது ஒரு சாதகமான அபிப்பிராயமே உருவானது: "அவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதராக, ஒருவேளை அறிவற்றவராகக்கூட இருக்கலாம்; ஆனால், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் முட்டாள்தனங்களுக்கு அவர் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்? சொல்லப்போனால், அவளைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றதே அவர்தான் போலிருக்கிறதே..."

சுமார் இரண்டு மணியளவில், பலராலும் பேசப்பட்டு வந்த ஸ்தாவ்ரோகின், மதிய ரயிலில் திடீரென்று செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டார் என்ற செய்தி பரவியது. இது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது; பலரது முகங்கள் சுருங்கின. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இதைக் கேட்டு மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்தார்; அவரது முகபாவனையே மாறிப்போனது. அவர் ஒரு விசித்திரமான தொனியில், "அவனை எப்படிப் போக விட்டார்கள்?" என்று கத்தினார். அவர் உடனடியாக ககனோவிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றார்; இருப்பினும், பின்னர் அவர் வேறு இரண்டு அல்லது மூன்று வீடுகளில் காணப்பட்டார்.

மாலை வேளையில், மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு, அவர் யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றார்—ஏனெனில், அவரைச் சந்திக்கவே கூடாது என்பதில் அவள் உறுதியாக இருந்தாள். மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு, அவள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குப் புறப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு, அவளிடமிருந்தே இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன். அவள் விரிவாக எதையும் சொல்லவில்லை, ஆனால் அப்போது அவன் தன்னை "அளவற்ற அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினான்" என்று நடுங்கும் குரலில் கூறினாள். ஒருவேளை, அவள் எப்போதாவது உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தால், அவளையும் இதில் ஒரு உடந்தையாளியாகச் சிக்க வைத்துவிடுவேன் என்று மிரட்டி, அவளைப் பயமுறுத்தியிருக்கலாம் என்று நான் கருதுகிறேன். அச்சுறுத்த வேண்டும் என்ற இந்தத் தேவை, அக்காலத்தில் அவர் கொண்டிருந்த திட்டங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருந்தது—அத்திட்டங்களைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது சொல்லாமலே விளங்கும். சுமார் ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகுதான், அவள் மௌனம் காப்பாளா என்பதில் அவர் ஏன் இவ்வளவு ஐயுற்றார் என்பதையும், அவள் மீண்டும் கோபக் கொந்தளிப்புடன் பொங்கி எழுந்துவிடுவாளோ என்று ஏன் அஞ்சினார் என்பதையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள்…

மாலை ஏழு மணிக்கு மேல், இருள் முழுமையாகச் சூழ்ந்த வேளையில், எங்கள் குழுவினர்—ஐந்து பேரும்—நகரத்தின் விளிம்பில் இருந்த ஃபோமின் சந்தில், சற்றே சரிந்த நிலையில் இருந்த ஒரு சிறிய வீட்டில், என்சைன் எர்க்கெலின் குடியிருப்பில் கூடினர். பொதுக் கூட்டத்திற்காக இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததே பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தான்; ஆனால், அவர் வர வேண்டிய நேரத்தைத் தாண்டி மிகவும் தாமதமாக வந்தார். அங்கிருந்த உறுப்பினர்கள் ஏற்கனவே ஒரு மணி நேரமாகக் காத்திருந்தனர். இந்த என்சைன் எர்க்கெல் என்பவன், விர்கின்ஸ்கியின் விருந்தில் கையில் பென்சிலுடனும், முன்னால் ஒரு குறிப்பேட்டுடனும் அமர்ந்திருந்த அதே இளம் அதிகாரிதான். அவன் சமீபத்தில்தான் நகரத்திற்கு வந்திருந்தான்; அமைதியான ஒரு சிறு தெருவில், நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த இரு முதிய சகோதரிகளின் வீட்டில் ஒரு தனி அறையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான். அவன் விரைவில் அங்கிருந்து கிளம்பவிருந்ததால், கூட்டம் நடத்துவதற்கு அந்த இடம் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காத மிகச் சிறந்த இடமாக இருந்தது. விசித்திரமான அந்த இளைஞன் மிகவும் அமைதியானவன்; சத்தமும் கூச்சலும் நிறைந்த ஒரு கூட்டத்தில், மிக விசித்திரமான உரையாடல்கள் நடக்கும் சூழலில் கூட, தொடர்ந்து பத்து மாலைகள் வரை அவன் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் அமர்ந்திருக்க முடியும். பேசுபவர்களைத் தன் குழந்தைத்தனமான கண்களால் உற்று நோக்கியபடி, அசைக்க முடியாத கவனத்துடன் அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருப்பான். அவனுக்கு மிகவும் அழகான முகம் இருந்தது; பார்ப்பதற்கு அறிவுள்ளவன் போலவும் தோன்றினான். அவன் அந்த “ஐவர் குழுவில்” (fivesome) ஒருவன் அல்ல; அவனுக்கு எங்கிருந்தோ வந்த ஏதோ ஒரு பிரத்யேகப் பணி—முற்றிலும் செயல்பாட்டு ரீதியான ஒரு பணி—ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று எங்கள் குழுவினர் கருதினர். ஆனால், அவனுக்கு எந்தக் குறிப்பிட்ட அறிவுறுத்தல்களும் வழங்கப்படவில்லை என்பதும், அவனது சொந்த நிலையையே அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிந்ததா என்பது சந்தேகமே என்பதும் இப்போது தெரியவந்துள்ளது. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சைச் சந்தித்த பிறகு, அவன் அவரிடம் மிகுந்த பற்று கொண்டவனாக மாறியிருந்தான், அவ்வளவுதான். ஒருவேளை அவன், மிக இளம் வயதிலேயே தீய குணங்கள் கொண்ட ஒரு கொடூரமான மனிதனைச் சந்தித்திருந்தால்—அதாவது, ஏதோ ஒரு மேதாவிலாசமான சமூக-கற்பனைவாதக் காரணத்தைக் கூறி, அவனை ஒரு கொள்ளையர் கும்பலை உருவாக்கத் தூண்டி, அதன் சோதனையாக, முதலில் கண்ணில் படும் ஒரு விவசாயியைக் கொன்று கொள்ளையடிக்க ஆணையிட்டிருந்தால்—அவன் சந்தேகமேதுமின்றி, அப்படியே செய்திருப்பான். எங்கோ ஒரு இடத்தில் அவனுக்கு உடல்நலம் குன்றிய தாய் ஒருத்தி இருந்தாள்; அவளுக்கு அவன் தனது சொற்ப வருமானத்தில் பாதியை அனுப்பி வந்தான்—ஆனால், எப்படித்தான் அவன் அதைச் செய்தானோ......அவள் அந்த ஏழை, பொன்னிற முடி கொண்ட சிறு தலையை எப்படி முத்தமிட்டாள்—அவளுக்காக எப்படி நடுங்கினாள், அவளுக்காக எப்படி வேண்டிக்கொண்டாள்! இதைப் பற்றி இவ்வளவு விரிவாகச் சொல்கிறேன் என்றால், அவள் மீது எனக்கு மிகுந்த பரிதாபம் ஏற்படுவதால்தான்.

எங்கள் குழுவினர் மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்தனர். முந்தைய இரவு நடந்த நிகழ்வுகள் அவர்களை உலுக்கியிருந்தன; சொல்லப்போனால், அவர்கள் மிகவும் பயந்து போயிருந்தனர். இதுவரை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவர்கள் ஈடுபட்டு வந்த—நேரடியான, அதே சமயம் திட்டமிட்ட—அந்தச் சதிச் செயல், எதிர்பாராத திருப்பத்தை அடைந்திருந்தது. இரவில் ஏற்பட்ட தீ விபத்து, லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் படுகொலை செய்யப்பட்டது, லிசா மீது கும்பல் காட்டிய வன்முறை—இவை எதுவுமே அவர்களின் திட்டத்தில் இருந்தவை அல்ல. தங்களை வழிநடத்தி வந்த நபரின் போக்கை, சர்வாதிகாரமானது என்றும், வெளிப்படைத்தன்மையற்றது என்றும் அவர்கள் ஆவேசமாகக் குற்றம் சாட்டினர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் வரும் வரை காத்திருந்த வேளையில், அவர்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர்: அவரிடமிருந்து ஒரு தெளிவான விளக்கத்தைக் கட்டாயம் கேட்டுப் பெறுவது என்று தீர்மானித்தனர். அவர் முன்பைப் போலவே இதிலிருந்து நழுவ முயன்றால், தற்போதைய "ஐவர் குழுவை" கலைத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக ஒரு புதிய ரகசிய அமைப்பை உருவாக்குவது என்று முடிவு செய்தனர். அந்த அமைப்பு "கருத்துகளைப் பரப்புவதை" நோக்கமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; அது சமத்துவம் மற்றும் ஜனநாயகக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில், அவர்களே வகுத்த விதிகளின்படி இயங்க வேண்டும். லிபுத்தின், ஷிகால்யோவ் மற்றும் "சாமானிய மக்கள் குறித்த நிபுணர்" என்று தங்களைக் கூறிக்கொண்டவர்கள் இந்த யோசனையை மிகவும் தீவிரமாக முன்வைத்தனர். லியாம்ஷின் அமைதியாக இருந்தார், ஆனால் அவர் இதற்கு உடன்படுவது போலத் தெரிந்தது. விர்கின்ஸ்கி தயக்கம் காட்டினார்; பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்பதைக் கேட்டுவிட்டு முடிவெடுக்கலாம் என்று அவர் கருதினார். அவர்கள் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிற்காகக் காத்திருந்தனர், ஆனால் அவர் வரவில்லை; அவரது இந்த அலட்சியம் சூழலில் மேலும் கசப்பைச் சேர்த்தது. எர்க்கெல் முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தார்; அவர் தேநீர் பரிமாறுவதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினார்—வீட்டு உரிமையாளரின் அறையிலிருந்து தட்டில் தேநீர் கோப்பைகளை மட்டும் கொண்டு வந்தார்; சமோவாரைக் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொண்டு வரவோ அல்லது பணிப்பெண்ணை உள்ளே அனுமதிக்கவோ இல்லை.

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இரவு எட்டரை மணிக்குத்தான் வந்து சேர்ந்தார். குழுவினர் கூடியிருந்த சோபாவிற்கு முன்னால் இருந்த வட்ட மேசையை நோக்கி அவர் வேகமான நடையுடன் வந்தார்; கையில் தொப்பியை வைத்திருந்த அவர், தேநீர் அருந்தும் அழைப்பை மறுத்துவிட்டார். அவரது முகபாவனை கோபமாகவும், கடுமையாகவும், அகங்காரம் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. அவர்களின் முகபாவனைகளைக் கண்டவுடனேயே, அவர்கள் ஏதோ ஒரு "கிளர்ச்சியில்" ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

"நான் வாயைத் திறப்பதற்கு முன்பே, உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று சொல்லிவிடுங்கள்—நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஏதோ திட்டமிட்டிருக்கிறீர்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது," என்று கூறிய அவர், ஒவ்வொருவரின் முகத்தையும் ஒருவித வெறுப்புடனும் ஏளனத்துடனும் பார்த்தார்.

லிபுட்டின், "அனைவர் சார்பாகவும்" பேசுகையில், மிகுந்த அதிருப்தியுடன், "இப்படியே போய்க்கொண்டிருந்தால், கடைசியில் நம் தலைதான் உடையப்போகிறது," என்று கூறினார். அவர்கள் தங்கள் தலை உடைவதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை—அதற்குத் தயாராகவே இருந்தனர்—ஆனால், அது "பொது நோக்கத்திற்காக" (common cause) மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். (கூட்டத்தில் சலசலப்பும், ஆமோதிக்கும் முணுமுணுப்புகளும் எழுந்தன.) எனவே, அனைத்தும் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும் என்றும், என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது முன்கூட்டியே தெரிய வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கோரினர்—"இல்லையென்றால், இது எங்கே போய் முடியும்?" (மீண்டும் சலசலப்பு, சில முனகல்கள்.) "இப்படிச் செயல்படுவது அவமானகரமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதும் கூட... நாங்கள் பயப்படவில்லை, ஆனால் ஒருவர் மட்டும் செயல்பட்டு மற்றவர்கள் வெறும் கருவிகளாக இருந்தால், அந்த ஒருவர் செய்யும் தவறால் நாமெல்லாம் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்." ("ஆம், ஆம்!" என்ற குரல்கள்—அனைவரின் ஆதரவு.)

"தொலையட்டும்—அப்படியானால், உங்களுக்குத்தான் என்ன வேண்டும்?"

"திரு. ஸ்டாவ்ரோகினின் இந்தச் சிறு சிறு சூழ்ச்சிகளுக்கும், பொது நோக்கத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்று லிபுட்டின் ஆவேசமாகக் கேட்டார். "அவர் ஏதோ ஒரு மர்மமான 'மையத்தில்' (center) இருக்கட்டும்—அப்படி ஒரு விசித்திரமான மையம் உண்மையிலேயே இருந்தால்—ஆனால், அதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள எங்களுக்கு விருப்பமில்லை! இதற்கிடையில், ஒரு கொலை நடந்துவிட்டது, போலீஸாருக்குத் தகவல் கிடைத்துவிட்டது; ஒரு துப்பு கிடைத்தால் போதும், அது முழு விஷயத்தையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்துவிடும்."

"நீங்களும் ஸ்டாவ்ரோகினும் சிக்கிக்கொண்டால், நாமெல்லோரும் சிக்கிக்கொள்வோம்," என்று 'சாமானிய மக்கள் குறித்த நிபுணர்' (expert on the common people) என்று தன்னை அழைத்துக்கொண்டவர் கூறினார். "இது பொது நோக்கத்திற்கு எந்த வகையிலும் உதவாது," என்று விர்கின்ஸ்கி மிகுந்த சோர்வுடன் முடித்தார்.

"என்ன முட்டாள்தனம்! அந்தக் கொலை தற்செயலாக நடந்தது—ஃபெட்கா கொள்ளையடிப்பதற்காகவே அதைச் செய்தான்."

"ம்ம். விசித்திரமான தற்செயல் நிகழ்வுதானே, இல்லையா?" லிபுட்டின் முகம் சுளித்தபடி கூறினான்.

“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது உங்களால்தான் நடந்தது.”

“எப்படி—எங்களால் எப்படி?”

“முதலாவதாக, லிபுட்டின், இந்தத் திட்டத்தில் நீயும் ஒரு பங்காளியாக இருந்தாய்; இரண்டாவதாக—மிக முக்கியமாக—லெப்யாட்கினை ஊரை விட்டு அனுப்பி வைக்கும்படி உனக்கு உத்தரவிடப்பட்டது, அதற்கான பணமும் கொடுக்கப்பட்டது. பிறகு நீ என்ன செய்தாய்? நீ அவனை அனுப்பி வைத்திருந்தால், இந்தச் சம்பவங்கள் எதுவுமே நடந்திருக்காது.”

“ஆனால், அவன் தன் கவிதைகளை வாசிக்கட்டும் என்று சொன்னது நீதானே?”

“யோசனை சொல்வது வேறு, உத்தரவிடுவது வேறு. அவனை ஊரை விட்டு அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்பதுதான் உத்தரவு.”

“உத்தரவு... இது என்ன விசித்திரமான வார்த்தை? சொல்லப்போனால், அவன் கிளம்புவதைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு நீதான் குறிப்பாக உத்தரவிட்டாய்.”

“நீ தவறு செய்துவிட்டாய்—உன் முட்டாள்தனத்தையும், கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாத தன்மையையும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டாய். கொலையைப் பொறுத்தவரை, அது ஃபெட்காவின் வேலை; அவன் கொள்ளையடிக்கும் நோக்கத்துடன் தனியாகச் செய்திருக்கிறான். மணியோசையைக் கேட்டதும் நீயாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டாய். பயந்துபோய் பதறிவிட்டாய். ஸ்டாவ்ரோஜின் அவ்வளவு முட்டாள் அல்ல—அவர் மதிய வேளையில், துணை ஆளுநரைச் சந்தித்த பிறகுதான் அங்கிருந்து கிளம்பினார் என்பதே அதற்குச் சான்று. ஏதேனும் தவறு நடந்திருந்தால், பகல் வெளிச்சத்தில் அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்ல அனுமதித்திருக்க மாட்டார்கள்.”

“சரி, திரு. ஸ்டாவ்ரோஜின் தான் கொலையைச் செய்தார் என்று நாங்கள் சொல்லவில்லை,” என்று லிபுட்டின் காட்டமான குரலில் குறுக்கிட்டான். “அவருக்கு இதைப் பற்றித் தெரிந்திருக்கவே வாய்ப்பில்லை—எனக்குத் தெரியாதது போலவே. எனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்பது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; ஆனாலும், ஏதோ ஒரு ஆடு தவறி கொதிக்கும் பாத்திரத்திற்குள் விழுந்தது போல, நானும் இந்தச் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டேன்.”

“அப்படியானால், நீ யாரைக் குற்றம் சாட்டுகிறாய்?” என்று கேட்ட பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், அவனை ஒருவிதக் கடுமையுடன் பார்த்தான். “நகரங்களுக்குத் தீ வைப்பதையே தங்கள் வேலையாகக் கொண்டவர்களைத்தானே?”

“மிக மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், நீ இதிலிருந்து தப்பிக்கப் பார்க்கிறாய். எப்படியிருந்தாலும், இதை வாசித்து மற்றவர்களுக்கும் காட்டு. உன் தகவலுக்காகச் சொல்கிறேன்.” அவர் தனது பையிலிருந்து லெப்யாட்கின் என்பவர் லெம்ப்கேவுக்கு எழுதிய அந்த அடையாளம் காட்டப்படாத கடிதத்தை எடுத்து லிபுட்டினிடம் கொடுத்தார். லிபுட்டின் அதைப் படித்துவிட்டு, மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன், ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தபடி அதைத் தன் அருகில் இருந்தவரிடம் கொடுத்தார்; அந்தக் கடிதம் அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரிடமும் கைமாறியது.

“இது உண்மையிலேயே லெப்யாட்கினின் கையெழுத்துதானா?” என்று ஷிகால்யோவ் கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, இது அவனுடைய கையெழுத்துதான்,” என்று லிபுட்டினும் டோல்காச்சென்கோவும் (இவர்களில் டோல்காச்சென்கோ சாதாரண மக்கள் குறித்த விஷயங்களில் ‘நிபுணராக’க் கருதப்பட்டவர்) உறுதிப்படுத்தினர்.

“உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவே இதைக் காட்டுகிறேன்—மேலும், லெப்யாட்கின் விஷயத்தில் நீங்கள் எவ்வளவு கவலையுடன் இருந்தீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும் என்பதால் இதைக் காட்டினேன்,” என்று கூறியபடியே, அந்தக் கடிதத்தைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச். “ஆகவே, கனவான்களே, ஃபெட்கா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு நபர், தற்செயலாக, நம்மை ஒரு ஆபத்தான மனிதனிடமிருந்து விடுவித்திருக்கிறார். ஒரு சிறிய தற்செயலான நிகழ்வு சில நேரங்களில் எத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்துகிறது பாருங்கள்! இது ஒரு பாடமாக அமையவில்லையா?”

அங்கிருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரைவாகப் பார்த்துக்கொண்டனர்.

“சரி, கனவான்களே, இப்போது நான் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது,” என்று அவர் தொடங்கினார்...பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், “அனுமதியின்றி நகரத்திற்குத் தீ வைக்கும் உரிமையை உங்களுக்கு யார் கொடுத்தது என்று கேட்டுக்கொள்ளலாமா?” என்று வினவினார்.

“என்னது? நாங்களா? நாங்கள் நகரத்திற்குத் தீ வைத்தோமா? அட, என்ன ஒரு விசித்திரமான பழி சுமத்தல் இது!” என்று அங்கிருந்தவர்கள் கூச்சலிட்டனர்.

“நிலைமை உங்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்றிருப்பதை நான் உணர்கிறேன்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உறுதியான குரலில் தொடர்ந்தார். “ஆனால், இது யூலியா மிகைலோவ்னாவுடனான ஏதோ ஒரு சாதாரண மோதல் அல்ல. நீங்கள் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக ஆபத்தை உங்கள் தலைமீதே இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை விளக்கவே உங்களை இங்கே வரவழைத்தேன். இந்த ஆபத்து உங்களை மட்டுமல்ல, இன்னும் பலரையும் அச்சுறுத்துகிறது.”

இதுவரை அமைதியாக இருந்த விர்கின்ஸ்கி, சற்றே ஆவேசத்துடன், “மன்னிக்கவும், உண்மையில் நாங்கள் உங்களிடம் ஒரு புகார் தெரிவிக்கவே வந்தோம். இவ்வளவு தீவிரமான—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மிகவும் விசித்திரமான—ஒரு நடவடிக்கையை, உறுப்பினர்களிடம் கலந்தாலோசிக்காமல், தன்னிச்சையாகவும் பாரபட்சமாகவும் எடுத்திருக்கிறீர்கள்; இதைக் குறித்துதான் நாங்கள் கேள்வி எழுப்ப விரும்பினோம்,” என்று கூறினார்.

“அப்படியானால், நீங்கள் இதை மறுக்கிறீர்களா? நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன், நீங்கள்—மற்றும் நீங்கள் மட்டுமே—இந்தத் தீயை வைத்தீர்கள். நண்பர்களே, பொய் சொல்லாதீர்கள்; என்னிடம் துல்லியமான தகவல்கள் உள்ளன. உங்கள் பொறுப்பற்ற, அனுமதியற்ற செயல்களால், ஒட்டுமொத்த நோக்கத்தையே ஆபத்துக்குள்ளாக்கிவிட்டீர்கள். நீங்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னலில் உள்ள ஒரு சிறு முடிச்சு மட்டுமே; அந்த வலைப்பின்னலின் மையப்பகுதிக்கு நீங்கள் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், உங்களில் மூவர், எந்தவித உத்தரவும் இன்றி, ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களைத் தூண்டிவிட்டு இந்தத் தீயை வைக்கச் செய்தீர்கள்—அதன்படியே தீயும் ஏற்பட்டது.”

“யார் அந்த மூவர்? எங்களில் யார் அந்த மூவர்?”

“முந்தைய நாள் இரவு, அதாவது அதிகாலை மூன்று அல்லது நான்கு மணியளவில், ‘ஃபர்கெட்-மீ-நாட்’ (Forget-Me-Not) மதுக்கூடத்தில், தோல்காச்சென்கோ, நீங்கள்தானே ஃபோம்கா ஜாவியாலோவைத் தூண்டிவிட்டீர்கள்?”

“ஐயோ, கடவுளே!” என்று தோல்காச்சென்கோ துள்ளி எழுந்தான். “நான் ஒன்றும் பெரியதாகச் சொல்லவில்லை—அப்படி எந்த உள்நோக்கத்துடனும் நான் பேசவில்லை! அன்று காலை அவனுக்குக் கசையடி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, அவ்வளவுதான்—அவன் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்திருந்ததைப் பார்த்ததும், நான் அந்தப் பேச்சை உடனே நிறுத்திவிட்டேன்!” நீங்கள் எனக்கு நினைவூட்டியிருக்காவிட்டால், எனக்கு அது அறவே நினைவுக்கு வந்திருக்காது. ஒரு சாதாரணச் சொல் எதையும் தீக்கிரையாக்கிவிட முடியாதுதானே?

“ஒரு சிறிய தீப்பொறி முழு வெடிமருந்துத் தொழிற்சாலையையே வெடித்துச் சிதறச் செய்யக்கூடும் என்று தெரிந்தால், நீங்கள் ஆச்சரியப்படுவீர்கள் என்று தோன்றுகிறது.”

“நான் ஒரு மூலையில், அவரது காதருகே மிக மெதுவாக, கிசுகிசுக்கும் குரலில் பேசினேன்—இது உங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்க முடியும்?” என்று டோல்காச்சென்கோ திடீரென உணர்ந்துகொண்டான்.

“நான் அங்கேயே, மேசைக்கு அடியில் அமர்ந்திருந்தேன். கவலைப்படாதீர்கள், கனவான்களே—நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குத் தெரியும். என்ன, திரு. லிபுட்டின், இவ்வளவு தந்திரமான புன்னகையை உதிர்க்கிறீர்களா? உதாரணமாக, சென்ற நான்காம் நாள் நள்ளிரவில், உங்கள் படுக்கையறையில், உறங்கச் செல்லும்போது உங்கள் மனைவியை நீங்கள் கிள்ளியது எனக்குத் தெரியும்.”

லிபுட்டின் வாயைப் பிளந்தபடி, முகம் வெளிறிப்போனான்.

(பிற்காலத்தில் தெரியவந்தபடி, லிபுட்டினின் இந்த ‘சாகச’த்தைப் பற்றி அவர், அந்த வீட்டில் பணிபுரிந்த அகஃபியா என்ற பணிப்பெண்ணிடமிருந்து அறிந்துகொண்டார். உளவு வேலைக்காக அவர் ஆரம்பத்திலிருந்தே அந்தப் பெண்ணுக்குப் பணம் கொடுத்து வந்திருந்தார்—இந்த உண்மை பிற்காலத்தில்தான் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது.)

“நான் ஒரு உண்மையைச் சொல்லலாமா?” என்று கேட்டபடி ஷிகால்யோவ் திடீரென எழுந்தான்.

“தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்.”

ஷிகால்யோவ் மீண்டும் அமர்ந்து, தன்னை ஒருநிலைப்படுத்திக்கொண்டான்.

“எனக்குத் புரிந்தவரை—வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளவும் வழியில்லை—நீங்கள் தொடக்கத்திலும், பின்னர் மீண்டும் ஒருமுறை, மிகவும் அழுத்தமாகவும்—ஓரளவு மிகையான கோட்பாட்டுத் தன்மையுடன் இருந்தாலும்—ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட முடிச்சுகளின் ஒரு பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னலால் ரஷ்யா மூடப்பட்டிருக்கும் ஒரு காட்சியை விவரித்தீர்கள்.” "இத்தகைய ஒவ்வொரு சுறுசுறுப்பான சிறு குழுவும்—புதிய உறுப்பினர்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு, கிளைகள் மூலம் விரிவடைந்து—உள்ளூர் அதிகாரிகளின் செல்வாக்கை, அவதூறுப் பிரச்சாரங்கள் வாயிலாக முறையாகச் சிதைக்கும் பணியைக் கொண்டுள்ளது. கிராமங்களில் குழப்பத்தை விதைப்பது, அவநம்பிக்கையையும் ஊழல் குறித்த வதந்திகளையும் கிளறிவிடுவது, எதன் மீதும் துளியும் நம்பிக்கை இல்லாத சூழலை உருவாக்குவது, மேலும் ஏதோ ஒரு சிறந்த மாற்றத்திற்காக ஏங்கும் உணர்வைத் தூண்டுவது ஆகியவை இவர்களின் வேலை. இறுதியாக, சாதாரண மக்களிடையே மிகவும் பரவலாக அறியப்பட்ட ஒரு செயலான 'தீவைப்பு' மூலம், தேவைப்பட்டால், ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் பெரும் விரக்தியில் ஆழ்த்துவது இவர்களின் திட்டம். நான் அப்படியே நினைவுகூர்ந்த இந்த வார்த்தைகள் உங்களுடையவைதானே? ஒரு மத்தியக் குழுவின் தூதுவராக நீங்கள் முன்வைத்த செயல் திட்டம் இதுதானே—அந்த மத்தியக் குழுவோ, எங்களுக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத, ஒரு கற்பனை போலத் தோன்றும் மர்மமான அமைப்பு!"

"சரிதான்—ஆனால், விஷயத்திற்கு வர நீங்கள் மிகவும் மெதுவாகச் செயல்படுகிறீர்கள்."

"ஒவ்வொருவருக்கும் தங்கள் கருத்தைச் சொல்ல உரிமை உண்டு. ரஷ்யா முழுவதும் பரவியுள்ள இந்த பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னலில், இது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான சிறு குழுக்கள் செயல்படுவதை நீங்கள் உணர்த்தினீர்கள்; ஒவ்வொரு குழுவும் தனது பணியைச் சரியாகச் செய்து முடித்தால், ரஷ்யா முழுவதிலும்—ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட சமிக்ஞை கிடைத்தவுடன்..."

"தொலையட்டும்! நீங்களெல்லாம் இல்லாமலேயே செய்ய வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருக்கின்றன!" என்று தனது நாற்காலியில் அசைந்தபடி, கோபத்துடன் கத்தினான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்.

"சரி, நான் சுருக்கமாக முடிக்கிறேன், ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறேன்: நாங்கள் ஏற்கனவே பல ஊழல்களைப் பார்த்திருக்கிறோம், உள்ளூர் மக்களின் அதிருப்தியைக் கண்டிருக்கிறோம், உள்ளூர் நிர்வாகத்தின் வீழ்ச்சியில் பங்கெடுத்திருக்கிறோம், ஏன், எங்கள் கண்களாலேயே தீ விபத்தையும் பார்த்திருக்கிறோம். அப்படியிருக்க, உங்களுக்கு என்னதான் குறை? இது உங்கள் திட்டம் இல்லையா? எங்களை நீங்கள் எதற்காகக் குற்றம் சாட்டுகிறீர்கள்?"

"உங்கள் விருப்பப்படி நீங்களாகவே செயல்பட்டதற்காக!" என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஆவேசமாகக் கத்தினான். "நான் இருக்கும் வரை, என் அனுமதியின்றி எதையும் செய்ய உங்களுக்கு உரிமையில்லை. போதும்! உங்கள் மீது புகார் ஒன்று தயார் செய்யப்பட்டுள்ளது; நாளை, அல்லது இன்றிரவே கூட நீங்கள் கைது செய்யப்படலாம். அவ்வளவுதான் விஷயம்." இந்தத் தகவல் நம்பகமானது.

இதைக் கேட்டதும், அங்கிருந்த அனைவருடைய வாயும் அதிர்ச்சியில் பிளந்து போயின. “அவர்கள் அனைவரும் பிடிபடுவார்கள்—வெறும் தீவைப்புச் சம்பவத்தைத் தூண்டியவர்கள் என்ற காரணத்திற்காக மட்டுமல்ல, ஒரு ரகசியக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் என்ற முறையிலும் அவர்கள் கைது செய்யப்படுவார்கள். அந்த உளவாளிக்கு இந்த அமைப்பின் ஒட்டுமொத்த ரகசியமும் தெரியும். நீங்கள் என்ன பாடுபடுத்தி வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்!”

“அது ஸ்டாவ்ரோகினாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!” என்று கத்தினான் லிபுட்டின்.

“என்ன… ஏன் ஸ்டாவ்ரோகின்?” என்று கேட்ட பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், சட்டென்று தன்னை நிறுத்திக்கொண்டான். “அட, ச்சே!” என்று உடனே தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு, “அது ஷாதோவ்! ஷாதோவ் ஒரு காலத்தில் இந்த இயக்கத்தில் இருந்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அவன் மீது சந்தேகம் வராத நபர்களைக் கொண்டு அவனை நான் கண்காணித்து வந்தேன். அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மை தெரியவந்தது—இந்த அமைப்பின் கட்டமைப்பு, சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாமே அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது! கடந்த காலத்தில் இதில் ஈடுபட்டதற்காகத் தன் மீது குற்றம் சுமத்தப்படாமல் இருக்க, அவன் அனைவரையும் காட்டிக்கொடுக்கப் போகிறான். இதுவரை அவன் தயங்கிக்கொண்டிருந்தான், அதனால் நான் அவனை விட்டுவைத்திருந்தேன். ஆனால், இந்தத் தீவைப்புச் சம்பவம் அவனை ஒரு முடிவுக்கு வரத் தூண்டிவிட்டது; அவன் மிகுந்த கலக்கமடைந்திருக்கிறான், இப்போது அவனுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. நாளைக்குள், தீவைப்பாளர்கள் மற்றும் அரசியல் குற்றவாளிகள் என்ற பெயரில் நாம் அனைவரும் கைது செய்யப்படுவோம்.”

“இது உண்மையா? ஷாதோவுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

அங்கே நிலவிய பதற்றத்தை விவரிக்கவே முடியாது.

“இது முற்றிலும் உண்மைதான். நான் இதைக் கண்டறிந்த விதம் அல்லது அதற்கான வழிமுறைகளை இப்போது என்னால் வெளிப்படுத்த முடியாது. ஆனால், தற்போதைய சூழலில் நான் உங்களுக்கு ஒரு உதவி செய்ய முடியும்: ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் மூலமாக…”"ஷாதோவிடம் நான் தனிப்பட்ட முறையில் செல்வாக்கு செலுத்தி, அவனுக்குச் சந்தேகமே வராதபடி அவன் அந்தப் புகாரைக் கொடுப்பதைத் தள்ளிப்போட வைக்க முடியும்... ஆனால், அதிகபட்சம் இருபத்தி நான்கு மணிநேரம் மட்டுமே என்னால் கால அவகாசம் பெற முடியும். அதற்கு மேல் என்னால் முடியாது. எனவே, நாளை மறுநாள் காலை வரை நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம்."

அனைவரும் மௌனமாக இருந்தனர்.

"சரி, அப்படியானால் அவனை நரகத்திற்கு அனுப்பி வைத்துவிட வேண்டியதுதான்!" என்று முதலில் டோல்காச்சென்கோ கத்தினான்.

"அதற்கு இதுதான் சரியான நேரம்!" என்று லியாம்ஷின் வன்மத்துடன் கூறி, மேசையின் மீது தன் முஷ்டியால் ஓங்கி அடித்தான்.

"ஆனால், எப்படி?" என்று லிபுட்டின் முணுமுணுத்தான்.

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உடனே அந்த வினாவைப் பற்றிக்கொண்டு, தனது திட்டத்தை விளக்கினான். அதன்படி, ரகசிய அச்சியந்திரத்தை ஒப்படைப்பதாகக் கூறி ஷாதோவை ஏமாற்றி, அது புதைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒதுக்குப்புறமான இடத்திற்கு நாளை இரவு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; பிறகு—"அங்கே என்ன செய்ய வேண்டுமோ, அதை நாங்கள் பார்த்துக்கொள்வோம்." அவன் சில முக்கியமான விவரங்களை விவரித்தான்—அவற்றை நாம் இங்கே தவிர்க்கிறோம்—மேலும், ஷாதோவிற்கும் அந்த மைய அமைப்பிற்கும் இடையிலான தெளிவற்ற உறவுமுறை குறித்தும் விளக்கினான்; இது வாசகர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயம்தான்.

"அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்," என்று லிபுட்டின் தயக்கத்துடன் கூறினான், "ஆனால், இது போன்றதொரு சம்பவம் மீண்டும் நடப்பது... நிச்சயம் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திவிடுமே!"

"நிச்சயமாக," என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உறுதிப்படுத்தினான், "ஆனால், அதற்கும் நாங்கள் ஏற்பாடு செய்துவிட்டோம். சந்தேகத்தை முற்றிலுமாக திசைதிருப்ப ஒரு வழி இருக்கிறது."

பின்பு, அவன் வழக்கமான துல்லியத்துடன் கிரில்லோவைப் பற்றிப் பேசினான்—அவன் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்ளத் திட்டமிட்டிருப்பது, ஒரு சிக்னலுக்காகக் காத்திருக்க ஒப்புக்கொண்டது, மேலும் இறப்பதற்கு முன் ஒரு கடிதம் எழுதி வைத்து, அதில் தன்னிடம் எழுதச் சொல்லப்படும் அனைத்து விஷயங்களுக்கும் முழுப் பொறுப்பேற்கச் சம்மதித்தது என அனைத்தையும் விவரித்தான். (சுருக்கமாகச் சொன்னால், வாசகர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயங்கள்தான்.)

"தன்னைத்தானே மாய்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அவனது உறுதியான எண்ணம்—இது ஒரு தத்துவார்த்தமான முடிவுதான், ஆனால் என் பார்வையில் இது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான செயல்—இது 'அங்கே' உள்ளவர்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டது," என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் மேலும் விளக்கினான். "அங்கே எதுவும் வீணாவதில்லை—ஒரு முடி கூட, ஒரு தூசு கூட வீணாவதில்லை; அனைத்தும் பொதுவான நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன." அவர் எந்த அளவுக்குப் பயன்படுவார் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட பிறகு, அவருடைய நோக்கங்கள் மிகவும் தீவிரமானவை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டோம். எனவே, அவர் ரஷ்யா செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொடுத்தோம் (ஏனோ தெரியவில்லை, அவர் ரஷ்யாவிலேயே இறக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்). அவரிடம் ஒரு பணியையும் ஒப்படைத்தோம்; அதைச் செய்து முடிப்பதாக அவர் உறுதியளித்தார் (அப்படியே செய்தார்). மேலும், உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த அந்த வாக்குறுதியையும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டோம்: எப்போது தற்கொலை செய்துகொள்ளச் சொல்கிறோமோ, அப்போது அவர் அதைச் செய்துகொள்ள வேண்டும். அவர் எல்லாவற்றிற்கும் ஒப்புக்கொண்டார். அவர் இந்த இயக்கத்துடன் ஒரு தனித்துவமான முறையில் இணைந்துள்ளார் என்பதையும், சேவை செய்ய மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருக்கிறார் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்; இதைத் தாண்டி மேலதிக விவரங்களை என்னால் உங்களிடம் கூற முடியாது. நாளை, ஷாதோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, ஷாதோவின் மரணத்திற்குத் தான் தான் காரணம் என்று குறிப்பிடும் ஒரு கடிதத்தை கிரிலோவை எழுத வைக்கப்போகிறேன். இது மிகவும் நம்பகமானதாகத் தோன்றும்: அவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர், ஒன்றாக அமெரிக்காவிற்குச் சென்றனர், அங்கு அவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது—இவை அனைத்தும் அந்தக் கடிதத்தில் விளக்கப்படும்... மேலும்... சூழ்நிலையைப் பொறுத்து, இன்னும் சில விஷயங்களையும் அதில் சேர்க்கச் சொல்லலாம்—ஒருவேளை அந்த அறிவிப்புகள் (பிரகடனங்கள்) குறித்தோ, அல்லது ஓரளவிற்கு அந்தத் தீ விபத்து குறித்தோ கூட இருக்கலாம். இதைப் பற்றி நான் யோசித்துக்கொள்கிறேன். கவலைப்படாதீர்கள், அவர் எந்தவிதமான முன்முடிவுகளும் இல்லாத மனிதர்; அவர் முன் வைக்கப்படும் எதற்கும் அவர் கையெழுத்திடுவார்.

சில சந்தேகங்கள் எழுந்தன. இந்த விவரிப்பு மிகவும் நம்பமுடியாத ஒன்றாகத் தோன்றியது. அங்கு இருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் கிரிலோவைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றைக் கேள்விப்பட்டிருந்தனர்—குறிப்பாக லிபுட்டின், அவரைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தார்.

“அவர் திடீரென்று மனதை மாற்றிக்கொண்டு, இதைச் செய்ய மறுத்துவிட்டால் என்ன செய்வது?” என்று ஷிகால்யோவ் கேட்டார். “அவர் ஒரு பைத்தியக்காரர், அவரை எப்படி நம்புவது?”

“கவலைப்படாதீர்கள், கனவான்களே—அவர் சொன்னபடியே செய்வார்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உறுதியாகக் கூறினார். “எங்கள் ஒப்பந்தப்படி, ஒரு நாள் முன்னதாகவே அவருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்—அதன்படி, நான் இன்று அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்.” “லிபுட்டின் என்னுடன் இப்போது அவருடைய இடத்திற்கு வரட்டும்; நேரில் சென்று சரிபார்த்துக்கொள்ளட்டும். அவர் திரும்பி வந்ததும், நான் சொன்னது உண்மையா இல்லையா என்பதை அவரே உங்களிடம் கூறுவார்—தேவைப்பட்டால், இன்றே அவர் அதை உங்களிடம் சொல்ல முடியும்.” பிறகு, மிகுந்த எரிச்சலுடன் பேச்சை இடையில் நிறுத்திவிட்டு—இந்த அற்பமான மனிதர்களை நம்பவைக்க இவ்வளவு முயற்சி எடுப்பதோ அல்லது அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வதோ அவர்களுக்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய கௌரவம் என்று உணர்ந்தது போல—அவர் மேலும் கூறினார், "எப்படியிருந்தாலும், உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள். உங்களால் செயல்பட முடியாவிட்டால், இந்த உடன்படிக்கை முறிந்துவிடுகிறது—முற்றிலும் உங்கள் கீழ்ப்படியாமையாலும் துரோகத்தாலும் மட்டுமே இது நிகழ்கிறது. இந்த நொடியிலிருந்து, நாம் தனித்தனி வழிகளில் செல்கிறோம். ஆனால் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்: அப்படி நடந்தால், ஷாதோவின் காட்டிக்கொடுப்பால் ஏற்படும் சிக்கல்கள் மற்றும் அதன் விளைவுகளுக்கு அப்பால், நீங்கள் இன்னொரு சிறிய சிக்கலையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்—இந்த உடன்படிக்கை உருவாக்கப்பட்டபோதே அது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, கனவான்களே, எனக்கு உங்களைப் பார்த்து பெரிய பயமொன்றும் இல்லை… நான் உங்களோடு பிரிக்க முடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்… ஆனால், இறுதியில், இதற்கெல்லாம் பெரிய வித்தியாசமொன்றும் இல்லை."

"இல்லை, நாங்கள் முடிவு செய்துவிட்டோம்," என்று லியாம்ஷின் அறிவித்தார்.

"வேறு வழியில்லை," என்று டோல்காசென்கோ முணுமுணுத்தார், "மேலும் கிரிலோவைப் பற்றி நீங்கள் சொன்னதை லிபுட்டின் உறுதிப்படுத்தினால், அப்படியானால்..."

"நான் இதற்கு எதிரானவன்! என் ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு இழையாலும், இத்தகைய இரத்தவெறி கொண்ட முடிவை நான் எதிர்க்கிறேன்!" என்று விர்கின்ஸ்கி தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று கூறினார்.

"ஆனால்?" என்று கேட்டார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்.

"என்ன 'ஆனால்'?"

"நீங்கள் 'ஆனால்' என்று சொன்னீர்கள்… நான் அதற்காகத்தான் காத்திருக்கிறேன்."

"நான் 'ஆனால்' என்று சொன்னதாகத் தெரியவில்லை… நீங்கள் முடிவு செய்துவிட்டீர்கள் என்றால், அப்படியானால்..."

"அப்படியானால்?"

விர்கின்ஸ்கி மௌனமானார்.

"ஒருவர் தனது சொந்தப் பாதுகாப்பைப் புறக்கணிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்," என்று எர்கெல் திடீரெனப் பேசத் தொடங்கினார், "ஆனால் பொதுவான இலக்குக்கு அதனால் பாதிப்பு ஏற்படும் என்றால், அப்போது, ​​தனது சொந்தப் பாதுகாப்பைப் புறக்கணிக்க ஒருவருக்கு உரிமை இல்லை என்றுதான் நான் கருதுகிறேன்..."

அவர் பேச்சில் தடுமாறி, முகம் சிவந்து போனார். அனைவரும் அவரவர் சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருந்தாலும், ஆச்சரியத்துடன் அவரை நோக்கினர்—அவரும் பேசுவார் என்பது முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்றாக இருந்தது.

"நான் பொதுவான இலக்கிற்காகவே இருக்கிறேன்," என்று விர்கின்ஸ்கி திடீரென அறிவித்தார்.

அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர். அடுத்த நாள் நண்பகலில் மீண்டும் ஒருமுறை தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொண்டு, இறுதி முடிவை எட்டுவது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது—இதற்காக அனைவரும் ஒரே இடத்தில் கூட வேண்டிய அவசியமில்லை. அச்சியந்திரம் புதைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடம் தெரிவிக்கப்பட்டது; மேலும், ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய பணிகளும் பொறுப்புகளும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. லிபுட்டின் மற்றும் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அங்கிருந்து உடனடியாகக் கிளம்பி, கிரிலோவைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்றனர்.
II

ஷாதோவ் தங்களைப் பற்றி போலீஸிடம் காட்டிக்கொடுத்துவிடுவான் என்று அந்த குழுவினர் முழுமையாக நம்பினர்; அதே சமயம், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தங்களைச் சதுரங்கக் காய்களைப் போலத் தன் விருப்பப்படி கையாளுகிறான் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். இருப்பினும், மறுநாள் குறித்த இடத்திற்கு அவர்கள் அனைவரும் தவறாமல் வந்து சேருவார்கள் என்பதும், ஷாதோவின் விதி முடிவாகிவிட்டது என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஏதோ ஒரு கணத்தில், அவர்கள் தங்களை ஈசல்களைப் போல உணரத் தொடங்கினர்......அவர்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான சிலந்தியின் வலையில் சிக்கிக்கொண்டிருந்தனர்; மிகுந்த கோபத்தில் இருந்த அதே வேளையில், பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டும் இருந்தனர்.

அவர்களுடனான விவகாரத்தில் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் தரப்பில் நிச்சயமாகத் தவறு இருந்தது: நிலைமையின் கடுமையைக் குறைக்க அவர் சற்றே மெனக்கெட்டிருந்தால், காரியங்கள் இன்னும் சுமுகமாகவும் எளிதாகவும் முடிந்திருக்கக்கூடும். உண்மைகளை ஏதோ ஒரு உன்னதமான ரோமானியக் குடிமை விழுமியத்தையோ அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்றையோ முன்வைத்து கண்ணியமான முறையில் விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவர் வெறும் கச்சா பயத்தையும், அவர்களின் உயிருக்கே ஆபத்து வரப்போகிறது என்ற அச்சுறுத்தலையும் மட்டுமே வெளிப்படையாகப் பேசினார்; இது மிகவும் நாகரிகமற்ற செயல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நிச்சயமாக, 'வாழ்வதற்கான போராட்டம்' என்பது உலகளாவிய விதிதான்—இது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே—இருந்தாலும்…

ஆனால், ரோமானிய விழுமியங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிடம் நேரமில்லை; அவரே நிலைகுலைந்து போயிருந்தார். ஸ்தாவ்ரோகின் அங்கிருந்து சென்றது அவரை அதிர்ச்சியிலும் சிதைவிலும் ஆழ்த்தியிருந்தது. ஸ்தாவ்ரோகின் துணை ஆளுநரைச் சந்தித்தார் என்று அவர் பொய் சொல்லியிருந்தார்; ஆனால் உண்மையில், ஸ்தாவ்ரோகின் யாரையும்—தன் தாயைக் கூட—சந்திக்காமல் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றிருந்தார். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, யாரும் அவரைத் தடுக்கவோ தொந்தரவு செய்யவோ இல்லை. (பிற்காலத்தில், அதிகாரிகள் இதற்கொரு அதிகாரப்பூர்வ விளக்கத்தை அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர்.) பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் நாள் முழுவதும் விசாரித்தும், அவருக்கு எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை—அவர் இவ்வளவு ஆழ்ந்த குழப்பத்திற்கு உள்ளானது இதுவே முதல்முறை. ஸ்தாவ்ரோகினை எப்படி, எப்படித்தான் திடீரென்று கைவிட முடியும்? இதனால்தான், 'நமது' குழுவினரிடம் அவர் கனிவாக நடந்துகொள்ள முடியவில்லை. மேலும், அவர்கள் அவருக்கு ஒரு தடையாகவே இருந்தனர்: அவர் ஏற்கனவே ஸ்தாவ்ரோகினைத் தேடிப் புறப்படத் தீர்மானித்திருந்தார், ஆனால் ஷாதோவ் அவரை அங்கேயே பிடித்து வைத்திருந்தார்—ஏதோ ஒரு தேவைக்காக, ஐந்து பேர் கொண்ட அந்த 'அமைப்பை' (cell) அவர் முழுமைப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. "வீணாக்க ஏன் விட வேண்டும்? எப்போதாவது பயன்படலாம் அல்லவா!"—இதுதான் அவரது சிந்தனையாக இருந்திருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன்.

ஷாதோவைப் பொறுத்தவரை, அவர் அதிகாரிகளிடம் சென்று உண்மையைச் சொல்லிவிடுவார் என்பதில் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உறுதியாக இருந்தார். அந்த 'ஒற்றுக் கொடுப்பது' (denunciation) குறித்து அவர் நம் குழுவிடம் சொன்னதெல்லாம் வெறும் பொய்; அவர் அத்தகைய ஆவணத்தை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை, அதைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதும் இல்லை—இருப்பினும், இரண்டுடன் இரண்டைக் கூட்டினால் நான்கு வரும் என்பது எவ்வளவு உறுதியானதோ, அவ்வளவு உறுதியாக அந்த ஆவணம் இருப்பதை அவர் நம்பினார். லிசா மற்றும் மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் மரணம் போன்ற தற்போதைய சூழலை ஷாதோவால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்றும், சரியாக இந்த தருணத்தில்தான் அவன் ஏதோ ஒரு முடிவை எடுக்கப்போகிறான் என்றும் அவர் உறுதியாக நம்பினார். யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை அவர் அப்படி நம்புவதற்கு ஏதேனும் காரணமும் இருந்திருக்கலாம். ஷாதோ மீது அவருக்குத் தனிப்பட்ட வெறுப்பு இருந்தது என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே; ஒருமுறை அவர்களுக்குள் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருந்தது, அந்த அவமானத்தை பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஒருபோதும் மன்னித்ததில்லை. உண்மையில், இதுவே அதற்கான முதன்மைக் காரணம் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

எங்கள் ஊரின் நடைபாதைகள் குறுகலானவை; அவை செங்கற்களால் ஆனவை, சில இடங்களில் மரப்பலகைகளால் அமைக்கப்பட்டவை. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் நடைபாதையின் மையப்பகுதியிலேயே நடந்து சென்றார், முழு பாதையையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டார். அவருடன் சேர்ந்து நடக்க இடமில்லாமல் தவித்த லிபுட்டினை அவர் சற்றும் கண்டுகொள்ளவில்லை. இதனால், லிபுட்டின் ஒன்று அவருக்குப் பின்னால் ஒரு படி தள்ளி நடக்க வேண்டியிருந்தது, அல்லது அவருடன் அருகருகே பேசிக்கொண்டே நடக்க விரும்பினால், தெருவில் இருந்த சேற்றுக்குள் இறங்கி நடக்க வேண்டியிருந்தது. திடீரென்று, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சுக்கு ஒரு பழைய நினைவு வந்தது: சில காலத்திற்கு முன்பு, அவரும் இதேபோல சேற்றில் ஓடிச் சென்று, ஸ்டாவ்ரோகினுடன் ஈடுகொடுத்து நடக்க முயன்றிருந்தார். அப்போது ஸ்டாவ்ரோகினும், இப்போது பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் செய்வது போலவே, நடைபாதையின் மையப்பகுதியில் முழு இடத்தையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். அந்த முழு காட்சியும் நினைவுக்கு வர, கோபத்தால் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் மூச்சு திணறியது.

லிபுட்டினுக்கும் மூச்சு திணறியது—ஆனால், அது ஒருவித மனக்குறையினால் ஏற்பட்டது. எங்கள் குழுவில் உள்ள மற்றவர்களை பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எப்படி வேண்டுமானாலும் நடத்தலாம், ஆனால் தன்னை எப்படி அப்படி நடத்த முடியும்? எல்லாவற்றையும் விட அவர்தானே அதிகம் அறிந்திருந்தார், இந்தத் திட்டத்தின் மையத்திற்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தார், இதில் மிகவும் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தார்; மேலும், இதுவரை மறைமுகமாகவேனும் இந்த விவகாரங்களில் தொடர்ந்து பங்களித்து வந்திருந்தார். ஆம், ஒரு தேவை ஏற்பட்டால், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன்னை அழித்துவிட முடியும் என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. அவர் ஏற்கனவே பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை வெறுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்—அதற்குக் காரணம் அதில் அடங்கியிருந்த ஆபத்து மட்டுமல்ல, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் அகங்காரமான நடத்தையும்தான். இப்போது, ​​இத்தகைய செயலைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டபோது, ​​மற்ற அனைவரின் கோபத்தையும் விட மேலான ஒரு கடும் சீற்றம் அவருக்குள் எழுந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு "அடிமையைப் போல" அவரே நாளை முதலில் அந்த இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்பதும், மற்றவர்களையும் அவரே அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்பதும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. நாளைக்கு முன்பாக, தனது சொந்த அழிவுக்கு வழிவகுக்காமல் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை ஒழித்துக்கட்ட முடிந்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாக அதைச் செய்திருப்பார்.

தனது கசப்பான உணர்வுகளால் சூழப்பட்ட அவர், தன்னைத் துன்புறுத்துபவருக்குப் பின்னால் அமைதியாக நடந்து சென்றார். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், அவ்வப்போது அலட்சியமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் முழங்கையால் இடிப்பதைத் தவிர, அவர் அங்கு இருப்பதையே மறந்துவிட்டதைப் போல இருந்தார். திடீரென்று, எங்கள் நகரத்தின் மிக முக்கியமான வீதிகளில் ஒன்றில், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் நின்று ஒரு மதுக்கடைக்குள் நுழைந்தார்.

"நாம் எங்கே போகிறோம்?" என்று லிபுட்டின் ஆத்திரத்துடன் கேட்டார். "இது ஒரு மதுக்கடை!"

"எனக்கு பீஃப்ஸ்டீக் (மாட்டிறைச்சி உணவு) சாப்பிட வேண்டும்."

"ஐயோ கடவுளே—இங்கே எப்போதும் கூட்டம் நிரம்பியிருக்குமே!"

"இருந்தால் என்ன?"

"ஆனால்... நமக்குத் தாமதமாகிவிடும்! ஏற்கனவே மணி பத்து ஆகிவிட்டது."

"அதற்குத் தாமதம் என்று ஒன்று கிடையாது."

"சரி, *எனக்கு*த் தாமதமாகிவிடும்! அவர்கள் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்."

"காத்திருக்கட்டும்; ஆனால் நீ அங்கே போவது முட்டாள்தனம். இன்று நீ செய்த அமளிகளால், நான் இன்னும் இரவு உணவு கூட சாப்பிடவில்லை. கிரிலோவைப் பொறுத்தவரை—நாம் எவ்வளவு தாமதமாகச் செல்கிறோமோ, அவ்வளவு நல்லது."

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஒரு தனி அறையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். கடும் கோபமும் அதிருப்தியும் கொண்ட லிபுட்டின், ஒரு ஓரத்தில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து அவர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாகக் கடந்துவிட்டது. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் அவசரப்படவில்லை; அவர் மிகுந்த ரசனையுடன் சாப்பிட்டார், பணியாளரை அழைத்து வேறொரு வகை கடுகு கேட்டார், பிறகு பீர் கேட்டார்—இவை அனைத்தையும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் செய்தார். அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு காரியங்களைச் செய்யும் திறன் அவருக்கு இருந்தது: மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உண்பதும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதும்தான் அது. லிபுட்டின் அந்த மனிதனை எவ்வளவு தீவிரமாக வெறுக்கத் தொடங்கினான் என்றால், அவனால் அவனிடமிருந்து பார்வையைத் திருப்பவே முடியவில்லை—இது ஏதோ ஒரு நரம்புத் தளர்ச்சி அல்லது வலிப்பு போன்ற நிலையை ஒத்திருந்தது. அந்த மனிதன் தன் வாய்க்குள் வைத்த ஒவ்வொரு துண்டு மாட்டிறைச்சியையும் லிபுட்டின் உற்று நோக்கினான்; அவன் வாயைத் திறக்கும் விதம், மெல்லும் விதம், கொழுப்பு நிறைந்த துண்டு ஒன்றைச் சுவைத்து உறிஞ்சும் விதம் என அனைத்தையும் அவன் வெறுத்தான்—ஏன், அந்த மாட்டிறைச்சியையே கூட அவன் வெறுத்தான். சிறிது நேரத்திலேயே, அவனது பார்வை மங்கத் தொடங்கியது; தலை லேசாகச் சுழன்றது, மேலும் உடல் முழுவதும் வெப்பமும் குளிரும் மாறி மாறி அலைகளெனப் பாய்ந்து சென்றன.

"நீ சும்மாதானே இருக்கிறாய்—இதை வாசி," என்று கூறியபடி, ஒரு காகிதத் துண்டை அவன் பக்கம் வீசினான் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். லிபுட்டின் மெழுகுவர்த்திக்கு அருகில் நகர்ந்து சென்றான். அந்தக் காகிதத்தில் மிக நெருக்கமான, மோசமான கையெழுத்தில் வரிகள் எழுதப்பட்டிருந்தன; ஒவ்வொரு வரியிலும் திருத்தங்கள் இருந்தன. அவன் வாசித்து முடிப்பதற்குள்ளேயே, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் தனது கணக்கை முடித்துவிட்டு வெளியேறத் தொடங்கிவிட்டான். நடைபாதைக்கு வந்ததும், லிபுட்டின் அந்தக் காகிதத்தைத் திருப்பித் தர முயன்றான்.

"அதை நீயே வைத்துக்கொள்; பிறகு இதைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்."
“சரி, நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

லிபுட்டின் உடல் முழுதும் ஒருமுறை அதிர்ந்தது.

“என் பார்வையில்… இது போன்ற ஒரு பிரகடனம்… முற்றிலும் அபத்தமானது, கேலிக்குரியது.”

அவனது உள்ளத்தில் இருந்த வன்மம் வெளிப்பட்டது; ஏதோ ஒரு விசை அவனை இழுத்துச் செல்வது போல அவன் உணர்ந்தான்.

“நாம் இது போன்ற பிரகடனங்களை விநியோகிக்க முடிவு செய்தால்,” என்று அவன் மெல்லிய, வேகமான நடுக்கத்துடன் கூறினான், “அது நம் மீதே அவப்பெயரைத்தான் தேடித்தரும்—முற்றிலும் முட்டாள்தனமான, எதையும் புரிந்துகொள்ளாத செயலாகவே இது அமையும்.”

“ம்ம். என் பார்வை வேறாக இருக்கிறது,” என்று உறுதியான நடையுடன் சொன்னான் பியோத்ர் স্তেপানোভিচ.

“என் பார்வை அப்படி இல்லை. இதை நீயே எழுதினாயா?”

“அது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம்.”

“அந்தச் சிறு கவிதைகள், ‘ஒரு பிரகாசமான ஆளுமை’ (A Bright Personality)—அவை மிக மோசமான, தரம் தாழ்ந்த வரிகள்; ஹெர்சென் ஒருபோதும் இப்படி எழுதியிருக்க மாட்டார்.”

“நீ பொய் சொல்கிறாய்; அந்த வரிகள் நல்லவைதான்.”

“இன்னொரு விஷயமும் என்னை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது,” என்று உற்சாகம் பொங்க, பேச்சில் வேகம் கூட்டித் தொடர்ந்தான் லிபுட்டின், “முற்றிலும் தோல்வியில் முடியப்போகும் ஒரு செயலைச் செய்யுமாறு நம்மைத் தூண்டுகிறார்களே! ஐரோப்பாவில் எல்லாம் தகர்ந்து விழுவதை விரும்புவது இயல்பாக இருக்கலாம்—ஏனென்றால் அங்கே பாட்டாளி வர்க்கம் இருக்கிறது—ஆனால் இங்கே, நாம் வெறும் அமெச்சூர்கள்; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நாம் வெறும் தூசியைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.”

“நீ ஒரு ஃபூரியரிஸ்ட் (Fourierist) என்றுதானே நினைத்தேன்.”

“ஃபூரியரின் கருத்துகள் வேறு—முற்றிலும் வேறானவை.”

“அவை எல்லாமே அபத்தமானவை என்று எனக்குத் தெரியும்.”

“இல்லை, ஃபூரியரின் கருத்துகள் அபத்தமானவை அல்ல… ஆனால் என்னை மன்னித்துவிடு—மே மாதத்தில் ஒரு கிளர்ச்சி வெடிக்கும் என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.”

லிபுட்டின் தன் கோட்டின் பொத்தான்களைக் கூடக் கழற்றிவிட்டான்; அந்த அளவுக்கு அவனுக்குள் வெப்பம் ஏறியிருந்தது.

“போதும், அதை விடு. இப்போது—மறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகச் சொல்கிறேன்,” என்று பியோத்ர் স্তেপানোভিச், மிகுந்த அமைதியுடனும் சலனமற்ற குரலிலும் பேச்சை மாற்றினான், “இந்தத் துண்டுப் பிரசுரத்திற்கான அச்சு எழுத்துகளை நீயே அமைத்து, அதை நீயே அச்சிட வேண்டும்.” "ஷாதோவ் வைத்திருந்த அச்சியந்திரத்தை நாம் தோண்டி எடுக்கப்போகிறோம்; நாளை காலையிலேயே அதன் பொறுப்பை நீ ஏற்றுக்கொள். கூடிய விரைவில், அச்சு எழுத்துக்களை அடுக்கி, உன்னால் இயன்றவரை அதிகப் பிரதிகளை அச்சிட்டுவிடு. பிறகு, குளிர்காலம் முழுவதும் அவற்றை விநியோகிக்கும் வேலையைக் கவனித்துக்கொள். அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்து தரப்படும். நமக்கு அதிக எண்ணிக்கையிலான பிரதிகள் தேவை, ஏனெனில் பிற இடங்களிலிருந்தும் இதற்கான கோரிக்கைகள் வரப்போகின்றன."

"இல்லை ஐயா... என்னை மன்னியுங்கள், என்னால் இத்தகைய பொறுப்பை ஏற்க முடியாது... நான் மறுக்கிறேன்."

"இருந்தாலும், நீ இதை ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். நான் மத்தியக் குழுவின் அறிவுறுத்தலின்படி செயல்படுகிறேன்; நீ அதற்கு அடிபணிந்தே தீர வேண்டும்."

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், வெளிநாடுகளில் இருக்கும் நம் மையங்கள் ரஷ்யாவின் எதார்த்த வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் தொடர்பற்றுப் போய்விட்டன என்று நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் எல்லா உறவுகளையும் துண்டித்துக்கொண்டு, இப்போது வெறும் அபத்தமான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்... ரஷ்யா முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான 'ஐவர் குழுக்கள்' (cells of five) இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டாலும், உண்மையில் நாம் மட்டும்தான் இருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன்; எந்தவொரு வலைப்பின்னலும் இல்லை!" என்று மூச்சிரைக்கக் கொட்டித் தீர்த்தான் லிபுட்டின்.

"அப்படியானால், நீ இன்னும் கேவலமானவன்! நீயே நம்பாத ஒரு கொள்கைக்காக இவ்வளவு காலம் அலைந்து திரிந்திருக்கிறாய்... இப்போது ஒரு கோழை நாயைப் போல என்னைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறாய்."

"இல்லை ஐயா... நான் உங்களைப் 'பின்தொடர'வில்லை. எங்களுக்கென்று பிரிந்து சென்று, ஒரு புதிய அமைப்பை உருவாக்க முழு உரிமை உண்டு."

"முட்டாளே!" என்று திடீரென கர்ஜித்தான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்; அவனது கண்கள் தீயென ஜொலித்தன.

இருவரும் ஒரு கணம் நேருக்கு நேர் நின்றனர். பிறகு, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் திரும்பி, மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் தான் வந்த வழியே நடக்கத் தொடங்கினான்.

லிபுட்டினின் மனதில் மின்னல் வெட்டியது போல ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: *திரும்பிச் சென்றுவிடு... இப்போது திரும்பவில்லை என்றால், இனி எப்போதும் திரும்ப முடியாது.* அந்த எண்ணத்தை அவன் பத்து அடிகள் வரை மனதிற்குள் வைத்திருந்தான். ஆனால், பதினோராவது அடியை எடுத்து வைத்தபோது, ​​அவனது மனதில் முற்றிலும் வேறொரு தீவிரமான, தீர்க்கமான எண்ணம் உதயமானது—அவன் திரும்பிச் செல்லவில்லை; அவன் பின்னோக்கித் திரும்பவே இல்லை. அவர்கள் ஃபிலிப்போவின் வீட்டின் அருகே வந்தடைந்தனர். ஆனால், வீட்டை அடையும் முன்பே ஒரு சந்துக்குள்—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், வேலிக்கு ஓரமாகச் சென்ற ஒரு மறைவான பாதையில்—திரும்பினர். அங்கு ஒரு பள்ளத்தின் செங்குத்தான, வழுவழுப்பான சரிவில் அவர்கள் சிரமப்பட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது; வேலியைப் பிடித்துக் கொள்ளாமல் அங்கு காலூன்றி நிற்பதே கடினமாக இருந்தது. சாய்ந்து போயிருந்த அந்த வேலையின் இருண்ட பகுதியில், பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் ஒரு பலகையை அகற்றினார். அதன் வழியாக ஒரு திறப்பு தெரிய, அவர் சட்டென்று உள்ளே நுழைந்தார். லிபுத்தின் ஆச்சரியமடைந்தாலும், அவரைப் பின்தொடர்ந்து உள்ளே சென்றான்; பிறகு, அந்தப் பலகை மீண்டும் பழையபடியே பொருத்தப்பட்டது. இதுதான் ஃபெட்கா, கிரிலோவைச் சந்திக்கப் பயன்படுத்திய அதே ரகசியப் பாதை.

“நாம் இங்கே வந்திருப்பது ஷாதோவுக்குத் தெரியக்கூடாது,” என்று பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் லிபுத்தினிடம் கண்டிப்பான குரலில் கிசுகிசுத்தார்.
III

கிரிலோவ், வழக்கம்போல இந்த நேரத்தில் தனது தோல் சோபாவில் அமர்ந்து தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தார். அவர் அவர்களை வரவேற்பதற்காக எழுந்து நிற்கவில்லை; மாறாக, சட்டென்று திடுக்கிட்டு, வந்தவர்களை ஒருவிதக் கவலையுடன் பார்த்தார்.

“நீங்கள் நினைப்பது சரிதான்,” என்றார் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச். “நான் அதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறேன்.”

“இன்றா?”

“இல்லை, இல்லை—நாளை… இதே நேரத்தில்தான்.”

அவர் அவசரமாக மேஜை அருகே அமர்ந்தார். மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்த கிரிலோவை ஒருவித அக்கறையுடன் கவனித்தார். ஆனால், கிரிலோவ் அதற்குள் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டு, மீண்டும் தனது இயல்பான முகபாவனைக்குத் திரும்பியிருந்தார்.

“இவர்களுக்கு இன்னும் முழுமையாக நம்பிக்கை வரவில்லை. நான் லிபுத்தினை அழைத்து வந்ததில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?”

“இன்று ஆட்சேபனை இல்லை, ஆனால் நாளை நான் தனியாக இருக்க விரும்புகிறேன்.”

“நான் வரும் வரை காத்திருங்கள்—அதாவது, என் முன்னிலையில்தான் அது நடக்க வேண்டும்.”

“உங்கள் முன்னிலையில் நடக்காமல் இருந்தால்தான் எனக்கு விருப்பம்.”

“நான் சொல்வதை எழுதி, அதில் கையொப்பமிடுவதாக அளித்த வாக்குறுதி உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

“எனக்கு அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. சரி, இப்போது சொல்லுங்கள்—நீங்கள் எவ்வளவு நேரம் இங்கே இருக்கப் போகிறீர்கள்?” “நான் ஒருவரைச் சந்திக்க வேண்டும், அதற்கு இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கிறது. எனவே, உங்களுக்கு விருப்பமோ இல்லையோ, அந்த அரை மணி நேரம் நான் இங்கேயேதான் அமர்ந்திருக்கப் போகிறேன்.”

கிரிலோவ் அதற்குப் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. இதற்கிடையில், லிபுட்டின் ஒரு பிஷப்பின் உருவப்படத்திற்கு அடியில், சற்று ஒதுங்கி அமர்ந்திருந்தான். முன்னதாக அவனுக்குள் தோன்றிய அந்தத் தீவிரமான எண்ணம், இப்போது அவன் மனதில் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றத் தொடங்கியிருந்தது. கிரிலோவ் அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. கிரிலோவின் கோட்பாட்டைப் பற்றி முன்பே அறிந்திருந்த லிபுட்டின், எப்போதும் அதை ஏளனம் செய்து வந்தான்; ஆனால் இப்போது அவன் மௌனமாக, இருண்ட முகத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“கொஞ்சம் தேநீர் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்,” என்று கூறியபடி பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் இன்னும் நெருங்கி அமர்ந்தான். “இப்பதான் ஒரு பீஃப்ஸ்டீக் (மாட்டிறைச்சி உணவு) சாப்பிட்டு வந்தேன், இங்கே தேநீர் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்தேன்.”

“தாராளமாக, குடித்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“முன்பெல்லாம் நீங்களே முன்வந்து தேநீர் தருவீர்களே,” என்று ஒருவித கசப்பான தொனியில் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் கேட்டான்.

“அதனால் என்ன? லிபுட்டினும் கொஞ்சம் குடிக்கட்டும்.”

“வேண்டாம்... என்னால்... என்னால் முடியாது.”

“உனக்கு விருப்பமில்லையா, அல்லது உன்னால் முடியாதா?” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் சட்டென்று அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துக் கேட்டான்.

“அவனிடமிருந்து நான் எதையும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்,” என்று லிபுட்டின் உறுதியாகக் கூறினான். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் தன் புருவங்களைச் சுருக்கினான்.

“இது ஏதோ ஒரு மர்மமான விஷயம் போலத் தெரிகிறது—என்ன கொடுமை இது! நீங்கள் எல்லாம் எப்படிப்பட்ட மனிதர்கள்!”

யாருமே அவனுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை; ஒரு நிமிடம் முழுமையாக அமைதி நிலவியது.

“ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும்,” என்று அவன் திடீரென்று ஒரு கூர்மையான தொனியில் தொடர்ந்தான், “எந்தவொரு முன்முடிவும் ஒருவனைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது...”
...நம்மில் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

“ஸ்டாவ்ரோஜின் சென்றுவிட்டாரா?” என்று கேட்டான் கிரிலோவ்.

“ஆம், சென்றுவிட்டார்.”

“அவர் அப்படிச் செய்தது நல்ல விஷயம்தான்.”

பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சின் கண்கள் மின்னின, ஆனால் அவன் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

“நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்பது எனக்கு முக்கியமல்ல; அனைவரும் தங்கள் சொல்லைக் காப்பாற்றினால் போதும்.”

“நான் என் சொல்லைக் காப்பாற்றுவேன்.”

“அதுமட்டுமல்ல, நீங்கள் ஒரு சுதந்திரமான, முற்போக்குச் சிந்தனையுள்ள மனிதராக, உங்கள் கடமையை நிறைவேற்றுவீர்கள் என்பதில் எனக்கு எப்போதும் நம்பிக்கை இருந்தது.”

“நீங்கள் அபத்தமாகப் பேசுகிறீர்கள்.”

“அப்படியே இருக்கட்டும்! அபத்தமானவனாக இருப்பதில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. மற்றவர்களுக்கு உதவ முடிவதில் நான் எப்போதும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.”

“நான் என்னைச் சுட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் நீங்கள் மிகவும் ஆர்வமாக இருக்கிறீர்கள்—நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேனோ என்று பயப்படுகிறீர்களா?”

“பாருங்கள், உங்கள் திட்டத்தை நீங்களே எங்கள் செயல்களுடன் இணைத்தீர்கள். உங்கள் திட்டத்தை நம்பி, நாங்கள் ஏற்கனவே சில நடவடிக்கைகளை எடுத்துவிட்டோம்—எனவே, இப்போது நீங்கள் பின்வாங்க முடியாது; அப்படிச் செய்தால் எங்களை நட்டாற்றில் கைவிட்டதாகிவிடும்.”

“எனக்கு அத்தகைய கடமை ஏதுமில்லை.”

“புரிகிறது, புரிகிறது—உங்களுக்கு முழுமையான சுதந்திரம் இருக்கிறது, நாங்கள் ஒன்றுமே இல்லை; ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ‘முழுமையான சுதந்திரத்தை’ நீங்கள் உண்மையில் செயல்படுத்திக் காட்ட வேண்டும்.”

“அப்படியானால், உங்கள் அத்தனை இழிவான செயல்களுக்கும் நான்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டுமா?”

“கேளுங்கள் கிரிலோவ்—உங்களுக்குத் தயக்கம் வந்துவிட்டதா? பின்வாங்க விரும்பினால், இப்போதே சொல்லிவிடுங்கள்.”

“எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.”

“ஆனால், நீங்கள் மிக அதிகமான கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.”

“நீங்கள் எப்போது கிளம்பப் போகிறீர்கள்?”

“மீண்டும் அதே கேள்வியா?”

கிரிலோவ் அவனை ஏளனத்துடன் பார்த்தான்.

“பாருங்கள்,” என்று தொடர்ந்தான் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்—அவன் கோபமும் பதற்றமும் அடைந்திருந்தான், சரியான தொனியில் பேச முடியாமல் தவித்தான்—“நீங்கள் நான் கிளம்பிச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்; தனியாக இருந்து சிந்திப்பதற்காகவா? ஆனால், இது ஆபத்தான அறிகுறி—உங்களுக்கு, குறிப்பாக உங்களுக்குத்தான் ஆபத்து! நீங்கள் அதிகமாகச் சிந்திக்க விரும்புகிறீர்கள். என் பார்வையில், சிந்திப்பதே கூடாது—வெறுமனே… உங்களுக்குத்தான் புரிகிறதே, அதைச் செய்துவிட வேண்டியதுதான்.” உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள் எனக்குக் கவலையை அளிக்கிறீர்கள். “உண்மையில் மிகவும் பரிதாபகரமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தத் தருணத்தில் உன்னைப் போன்ற ஒரு இழிந்த பிறவி என் அருகில் இருக்கப்போகிறது என்பதுதான்.”

“சரி, அது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை. உங்களுக்கு விருப்பமென்றால், நான் வெளியே சென்று வராண்டாவில் நின்று கொள்கிறேன். நீங்கள் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும்போது இவ்வளவு… உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருப்பது ஆபத்தானதாக முடியலாம். நான் வராண்டாவுக்குச் சென்று விடுகிறேன்—நான் எதையும் புரிந்துகொள்ளாதவன் என்றும், உங்களை விட மிக மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவன் என்றும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“இல்லை, ‘மிக மிகத்’ தாழ்ந்தவன் என்று சொல்ல முடியாது; உனக்குச் சில திறமைகள் இருக்கின்றன, ஆனால் பல விஷயங்களை உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை—ஏனென்றால் நீ ஒரு கீழ்த்தரமான மனிதன்.”

“அப்படியா, இதைக் கேட்டு எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி! முன்பே சொன்னது போல, இத்தகைய தருணத்தில் உங்களைச் சற்று மகிழ்விக்க முடிந்தால், அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியே.”

“உனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை.”

“சரி, எப்படியிருந்தாலும்… நான் மிகுந்த மரியாதையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

“உன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது; இப்போதும் கூட, உன் அற்பமான குரோதத்தை உன்னால் மறைக்க முடியவில்லை—அதை வெளிப்படுத்துவது உனக்கு எந்த வகையிலும் சாதகமானது அல்ல என்பது தெரிந்தும் கூட! நீ என்னைத் தூண்டிவிட்டால், நான் திடீரென்று இன்னும் ஆறு மாத காலம் உயிர்வாழ வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிடக்கூடும்.”

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

“உன் கோட்பாடு என்னவென்று எனக்கு ஒருபோதும் புரிந்ததில்லை, ஆனால் அதை நீ எங்களுக்காக உருவாக்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்—அதாவது, எங்களின் உதவியின்றி நீயே அதைச் செயல்படுத்தப் போகிறாய் என்று அர்த்தம். மேலும், நீ அந்த எண்ணத்தை உருவாக்கவில்லை, மாறாக அந்த எண்ணமே உன்னை ஆட்கொண்டிருக்கிறது என்பதும் எனக்குத் தெரியும்—எனவே, நீ இதைத் தள்ளிப்போடவும் மாட்டாய்.”

“என்ன? அந்த எண்ணம் என்னை ஆட்கொண்டிருக்கிறதா?”

“ஆம்.”

“நான் அந்த எண்ணத்தை ஆட்கொள்ளவில்லையா? அது நல்ல விஷயம். உனக்குச் சிறிய புத்திதான். நீ என்னைச் சீண்டிப் பார்க்க முயல்கிறாய், ஆனால் எனக்கு… ஒருவிதமான பெருமிதம் ஏற்படுகிறது.”

“அற்புதம், மிக அற்புதம்! இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்—உனக்குள் பெருமிதம் உணர்வதுதான் சரி.”

“போதும்; குடித்து முடித்துவிட்டாய் அல்லவா—இனி கிளம்பு.” “சபிக்கப்பட்டவன்! வேறு வழியில்லை, போகத்தான் வேண்டும்,” என்று கூறியபடி பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தான். “இருந்தாலும், இன்னும் நேரமாகவில்லையே. சொல், கிரில்லோவ்—அந்த ஆள் மியாஸ்னிச்சிகாவின் வீட்டில் இருப்பானா? யாரைச் சொல்கிறேன் என்று புரிகிறதா?” ஒருவேளை அவளும் பொய் சொல்லியிருப்பாளோ?

“அவன் அங்கே இருக்கமாட்டான், ஏனென்றால் அவன் இங்கேதான் இருக்கிறான்—அங்கே இல்லை.”

“‘இங்கே’ என்கிறாயே, என்ன அர்த்தம்? எங்கே இருக்கிறான் அந்தப் பேயன்?”

“அவன் சமையலறையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறான், குடித்துக்கொண்டும் இருக்கிறான்.”

“எப்படி இவனுக்கு இவ்வளவு துணிச்சல்?” பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கோபத்தில் முகம் சிவந்தான். “அவன் காத்திருக்க வேண்டியதுதானே… என்ன முட்டாள்தனம் இது! அவனிடம் பாஸ்போர்ட்டும் இல்லை, பணமும் இல்லை!”

“எனக்குத் தெரியாது. அவன் விடைபெற வந்தான்; கிளம்புவதற்குத் தயாராக, உடை அணிந்து அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் கிளம்பிச் செல்கிறான், மீண்டும் வரப்போவதில்லை. நீ ஒரு அயோக்கியன் என்றும், உன் பணத்திற்காகக் காத்திருக்க விரும்பவில்லை என்றும் அவன் சொன்னான்.”

“அப்படியா! நான் அவனை… சரி, என்னால் இன்னும் அவனைச் சமாளிக்க முடியும், ஒருவேளை… எங்கே இருக்கிறான் அவன்—சமையலறையிலா?”

கிரில்லோவ் ஒரு பக்கவாட்டுக் கதவைத் திறந்தான்; அது ஒரு சிறிய, இருண்ட அறைக்குச் சென்றது. அங்கிருந்து மூன்று படிகள் கீழே இறங்கினால் சமையலறை—சமையல்காரரின் படுக்கை வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தத் தனிப்படுத்தப்பட்ட பகுதி. அங்கே, புனிதச் சின்னங்களுக்குக் கீழே இருந்த மூலையில், வர்ணம் பூசப்படாத மர மேஜை ஒன்றின் அருகே ஃபெட்கா அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பாட்டில் வோட்கா, ஒரு தட்டில் ரொட்டி, மற்றும் ஒரு மண்பாண்டத்தில் உருளைக்கிழங்குடன் கூடிய குளிர்ந்த மாட்டிறைச்சி இருந்தன. அவன் மிகுந்த நிதானத்துடன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான்—ஏற்கனவே பாதி போதையில் இருந்தான்—இருப்பினும், தன் ஆட்டுத்தோல் கோட்டை கழற்றாமல், கிளம்புவதற்கு முழுமையாகத் தயாராகவே இருந்தான். அந்தத் தடுப்புக்கு அப்பால், ஒரு சமோவார் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. அது ஃபெட்காவிற்காக அல்ல; கடந்த ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக, ஒவ்வொரு இரவும் அந்தச் சமோவாரைத் தயார் செய்து, அதில் நெருப்பு மூட்டி வைப்பதை ஃபெட்காவே வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். “அலெக்ஸி நிலிச்… அவருக்கு இரவு நேரத்தில் தேநீர் அருந்தும் பழக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது, ஐயா.” சமையல்காரர் யாரும் இல்லாத நிலையில், அன்று முன்னதாக ஃபெட்காவிற்காக மாட்டிறைச்சியையும் உருளைக்கிழங்கையும் தயாரித்தது கிரில்லோவ் தான் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

“இதன் அர்த்தம் என்ன?” என்று கேட்டபடி, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் படிக்கட்டுகளில் உருண்டு இறங்கி வந்தார். “சொன்ன இடத்தில் ஏன் காத்திருக்கவில்லை?”

அவர் மேசையின் மீது தன் கையால் ஓங்கி அறைந்தார்.

ஃபெட்கா நிமிர்ந்து நின்றான்.

“பொறுங்கள், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், பொறுங்கள்,” என்றான் அவன், ஒவ்வொரு சொல்லையும் ஒருவித நளினமான, பகட்டான தொனியில் அழுத்தி உச்சரித்தபடி. “முதலாவதாக, நீங்கள் திரு. கிரில்லோவ்—அலெக்ஸி நிலிச்—என்பவரைச் சந்திக்க வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அவர் ஒரு அறிவுக்கூர்மை கொண்ட மனிதர்; அவருடைய காலணிகளைச் சுத்தம் செய்யக்கூட உங்களுக்குத் தகுதி இல்லை. நீங்களோ வெறும்... பஹ்!”

அவன் அலட்சியமாகவும், பழகிய பாணியிலும் ஒரு பக்கமாகத் துப்பினான். அவனது நடத்தையில் ஆணவமும், உறுதியும், ஆபத்தான ஒருவித அமைதியான தர்க்கமும் வெளிப்பட்டன—இது போன்ற அமைதி, முதல் வெடிப்பு நிகழும் வரை மட்டுமே நீடிக்கும். ஆனால், அந்த ஆபத்தைக் கவனிக்க பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சிற்கு நேரமில்லை; மேலும், அது அவர் கொண்டிருந்த உலகப் பார்வையுடன் ஒத்துப்போகவும் இல்லை. அன்றைய நிகழ்வுகளும் பின்னடைவுகளும் அவரை நிலைகுலையச் செய்திருந்தன... மூன்று படிகள் மேலே இருந்த ஒரு இருண்ட சிறிய அறையிலிருந்து, லிபுட்டின் ஆர்வத்துடன் கீழே எட்டிப் பார்த்தான்.

“உனக்குச் செல்லுபடியாகும் கடவுச்சீட்டும் (பாஸ்போர்ட்), உனக்குச் சொல்லப்பட்ட இடத்திற்குச் செல்வதற்குத் தேவையான பணமும் வேண்டுமா, வேண்டாமா?”
...என்ன? ஆம் அல்லது இல்லையா?

“பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், நீ ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னை ஏமாற்றத் தொடங்கிவிட்டாய்; நீ ஒரு முழுமையான அயோக்கியன் என்பது இப்போது தெரிகிறது. நீ ஒரு அருவருப்பான, அற்பமான மனிதப் பேன்—உன்னை நான் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். அப்பாவி மக்களின் இரத்தத்திற்காக எனக்குப் பெரும் பணம் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்தாய், திரு. ஸ்தாவ்ரோகினின் பெயரால் சத்தியமும் செய்தாய்—உண்மையில், அது உன் தரப்பிலிருந்து காட்டப்பட்ட ஒரு பெரும் துணிச்சலான அத்துமீறல் மட்டுமே. இதில் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை—பதினைந்து நூறு ரூபிள்களுக்காகவோ அல்லது வேறு எதற்காகவோ நான் இதில் ஈடுபடவில்லை. திரு. ஸ்தாவ்ரோகின் சற்று முன்புதான் உன் கன்னத்தில் அறைந்தார் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். இப்போது மீண்டும் என்னை மிரட்டுகிறாய், பணத்தைக் காட்டி ஆசை காட்டுகிறாய், ஆனால் செய்ய வேண்டிய உண்மையான காரியம் என்ன என்பதை மட்டும் மறைக்கிறாய். என்னை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்பி, என் அப்பாவித்தனத்தைப் பயன்படுத்தி, திரு. ஸ்தாவ்ரோகின்—அதாவது நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்—மீது ஏதோ ஒரு வஞ்சகமான பழிவாங்கலைச் செய்யத் திட்டமிடுகிறாய் என்று நினைக்கிறேன். இதிலிருந்து நீ மனதளவில் ஒரு கொலையாளி என்பது தெளிவாகிறது. கடவுள்—உண்மையான படைப்பாளி—மீது நம்பிக்கை கொள்ளாத உன் இழிவான நிலையின் காரணமாக, நீ உனக்குத்தானே என்ன மாதிரியான ஆபத்தை வருவித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று உனக்குத் தெரிகிறதா? நீ ஒரு விக்கிரக ஆராதனையாளரை விட மேலானவன் அல்ல—ஒரு தாதர் அல்லது மோர்ட்வின் இனத்தவரைப் போன்றவன் தான் நீ! தத்துவஞானியான அலெக்ஸி நிலிச், உனக்கு உண்மையான கடவுளைப் பற்றி—அனைத்தையும் படைத்தவரைப் பற்றி—பலமுறை விளக்கியிருக்கிறார்; உலகப் படைப்பு, வரவிருக்கும் எதிர்காலம், மற்றும் ‘வெளிப்படுத்துதல்’ புத்தகத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்டபடி அனைத்து உயிரினங்களும் மிருகங்களும் அடையப்போகும் மாற்றம் குறித்து அவர் பேசியிருக்கிறார். ஆனால் நீ, உணர்வற்ற ஒரு விக்கிரகத்தைப் போல, செவிடனாகவும் ஊமையாகவும் இருக்கிறாய். அதுமட்டுமின்றி, அந்த ஏர்செல் என்ற அதிகாரியையும் இதே பாதையில் இழுத்துச் சென்றிருக்கிறாய்; ஒரு தீய தூண்டுதலைச் செய்யும் நாத்திகனைப் போலவே நீ செயல்படுகிறாய்...”

“என்ன ஒரு குடிகார முகம் இது! புனிதச் சின்னங்களை (ஐகான்களை) எல்லாம் அகற்றிவிட்டு, இப்போது கடவுளைப் பற்றிப் பிரசங்கம் செய்கிறானா!” “கேளுங்கள், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், உண்மையைச் சொல்கிறேன்—நான் அவற்றை உருவினேன் தான்; ஆனால் முத்துக்களை மட்டுமே எடுத்தேன். யார் கண்டது? ஒருவேளை, இறைவனின் திருமுன், என் சொந்தத் துயரத்திற்காக நான் சிந்திய கண்ணீர்த்துளி வேறொன்றாக மாறியிருக்கலாம்; ஏனென்றால், நான் எல்லா வகையிலும் அநாதை, தலைக்கு மேல் ஒரு கூரை கூட இல்லாதவன். பழைய புத்தகங்களில் படித்ததில்லையா? ஒரு காலத்தில், ஒரு வணிகன்—என்னைப் போலவே பிரார்த்தனை செய்து பெருமூச்சு விட்டபடி—புனித இறைத்தாயின் திருமுடியில் இருந்த முத்துக்களைத் திருடினான்! பிறகு, அவன் அந்தச் சின்னத்தின் (ஐகானின்) அடியில், அனைவர் முன்னிலையிலும் முழங்காலிட்டு, அதன் முழு மதிப்பையும் திருப்பி அளித்தான். அப்போது, ​​நம்மை வழிநடத்தும் அந்த இறைத்தாய், மக்கள் அனைவரும் பார்த்திருக்க, தன் மேலங்கியால் அவனை மூடி அருளினாள்! அது ஒரு உண்மையான அதிசயம்—எவ்வளவு பெரிய அதிசயம் என்றால், அரசு ஆவணங்களிலேயே அதைப் பதிவு செய்ய அதிகாரிகள் உத்தரவிட்டனர்! ஆனால் நீங்களோ... ஒரு எலியை அவிழ்த்து விட்டு, இறைவனின் விரலையே கேலி செய்திருக்கிறீர்கள்! நீங்கள் என் எஜமானராக—சிறுவனாக இருந்தபோது நான் என் கைகளில் தூக்கி வளர்த்தவராக—இல்லையென்றால், இங்கேயே, இந்த இடத்திலிருந்து நகரக்கூடத் தேவையில்லை, உங்களை முடித்திருப்பேன்!” பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கடும் கோபமடைந்தார்:

“சொல்லுங்கள்—இன்று நீங்கள் ஸ்டாவ்ரோகினைப் பார்த்தீர்களா?”

“என்னை விசாரிக்க உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை! உண்மையில், திரு. ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு உங்களைப் பார்த்தாலே மிகுந்த வியப்புதான்; இதில் அவருக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை—அவர் எந்த ஆலோசனையும் வழங்கவில்லை, எந்த அறிவுறுத்தலோ பணமோ கொடுக்கவில்லை. நீங்கள் என்னை அவமதித்துவிட்டீர்கள்.”

“உங்களுக்குப் பணம் கிடைத்துவிடும்—அந்த இரண்டாயிரமும் கூட—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், முழுமையாக, அங்கேயே கிடைத்துவிடும். அதுமட்டுமல்ல, இன்னும் கூடுதலாகவும் கிடைக்கும்.” “என் அன்பே, நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்—உங்கள் அறியாமையைப் பார்த்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது. திரு. ஸ்டாவ்ரோகின் உங்களை விட மிக உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்; நீங்கள் அவரைப் பார்த்து, ஒரு முட்டாள் நாயைப் போலக் கீழே நின்று குரைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அவரோ உங்கள் மீது எச்சில் துப்பக்கூட விரும்ப மாட்டார்—ஏனென்றால், அதை அவர் உங்களுக்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய கௌரவமாகக் கருதுவார்!” “உனக்குத் தெரியுமா,” என்று கோபத்துடன் சீறினான் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், “நீ இங்கிருந்து ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன், அயோக்கியனே! உன்னை நேராக போலீஸிடம் ஒப்படைத்துவிடுவேன்!”

ஃபெட்கா சட்டென்று எழுந்து நின்றான், அவனது கண்கள் ஆத்திரத்தில் ஜொலித்தன. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மின்னல் வேகத்தில் ஒரு ரிவால்வரை வெளியே எடுத்தான். ஒரு விறுவிறுப்பான, அருவருக்கத்தக்க நிகழ்வு அரங்கேறியது: பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஆயுதத்தை குறிவைக்கும் முன்பே, ஃபெட்கா பக்கவாட்டில் பாய்ந்து, அவனது கன்னத்தில் தன் முழு பலத்துடன் ஓங்கி அறைந்தான். அடுத்த நொடியே மீண்டும் ஒரு பலமான அடி, தொடர்ந்து மூன்றாவது, நான்காவது அடி—அனைத்தும் அதே கன்னத்தில் விழுந்தன. நிலைகுலைந்து போன பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், கண்கள் பிதுங்க, ஏதோ உளறியபடி, அப்படியே தரையில் சரிந்து விழுந்தான்.

“இதோ, இவனை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்று வெற்றிக் களிப்புடன் கூவினான் ஃபெட்கா; பெஞ்சுக்கு அடியில் இருந்த தன் தொப்பியையும் ஒரு சிறிய மூட்டையையும் எடுத்துக்கொண்டு, கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அங்கிருந்து மறைந்தான். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தரையில் கிடந்து மூச்சு திணறினான், உணர்வற்ற நிலையில் இருந்தான். கொலையே நடந்துவிட்டதோ என்று லிபுத்தின் அஞ்சினான். கிரிலோவ் சமையலறை நோக்கி ஓடினான்.

“தண்ணீர்! கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்!” என்று கத்தியபடி, வாளியிலிருந்து ஒரு கரண்டி நிறைய தண்ணீரை எடுத்து அவன் தலையில் ஊற்றினான். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மெல்ல அசைந்து, தலையை உயர்த்தி, எழுந்து அமர்ந்தான்; வெறுங்கண்களுடன் முன்னால் வெறித்துப் பார்த்தான்.

“என்ன, எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டான் கிரிலோவ். அவன் கிரிலோவை உற்றுப் பார்த்தான், ஆனால் யாரென்று அடையாளம் காண முடியவில்லை; அப்போது சமையலறையிலிருந்து லிபுத்தின் வெளியே வருவதைக் கண்டதும், அவன் முகத்தில் ஒரு விகாரமான புன்னகை அரும்பியது. சட்டென்று எழுந்து, தரையில் கிடந்த ரிவால்வரை எடுத்துக்கொண்டான்.

“நாளை நீ தப்பித்துச் செல்ல நினைத்தால்—அந்த அயோக்கியன் ஸ்தாவ்ரோகினைப் போல,” என்று கிரிலோவை நோக்கிச் சீறினான் அவன். அவனது முகம் மரணமடைந்தவனைப் போல வெளிறிப் போயிருந்தது; வார்த்தைகள் தடுமாற, குளறிய குரலில் அவன் கூறினான், “உலகத்தின் மறுமுனைக்குச் சென்றாலும் உன்னைத் தேடிப் பிடிப்பேன்… ஒரு ஈயைப் போல உன்னைத் தூக்கிலிட்டுவிடுவேன்… நசுக்கிவிடுவேன்… புரிகிறதா!”

அவன் ரிவால்வரை நேராக கிரிலோவின் நெற்றியை நோக்கி நீட்டினான். ஆனால், கிட்டத்தட்ட உடனே சுதாரித்துக்கொண்ட அவன், தன் கையை பின்னுக்கு இழுத்து, ஆயுதத்தைத் தன் பையில் திணித்துவிட்டு, வேறெந்த வார்த்தையும் பேசாமல், வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினான். லிபுட்டின் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான். அவர்கள் அதே இடைவெளி வழியாகத் திரும்பி வந்து, வேலியைப் பிடித்துக்கொண்டு சரிவான பாதையில் சென்றனர். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் குறுக்குச் சாலையில் வேகமாக நடக்க, அவனுடன் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் லிபுட்டின் திணறினான். முதல் சந்திப்பில், அவன் திடீரென நின்றான்.

“என்ன?” என்று சவாலான தொனியில் லிபுட்டினைப் பார்த்து அவன் கேட்டான்.

தான் கண்ட காட்சியால் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த லிபுட்டின்—அவன் மனதில் அந்த ரிவால்வரின் பிம்பம் இன்னும் பசுமையாக இருக்க—அறியாமலேயே அவன் வாயிலிருந்து ஒரு பதில் வெளிப்பட்டது…— எனக்குத் தோன்றுகிறது… “ஸ்மோலென்ஸ்க்கிலிருந்து தாஷ்கண்ட் வரை, எங்கும் ஒரு மாணவனின் வருகைக்காக யாரும் ஆவலுடன் காத்திருக்கவில்லை” என்று நினைக்கிறேன்.

— சமையலறையில் ஃபெட்கா என்ன குடித்துக்கொண்டிருந்தான் என்று கவனித்தாயா?

— என்ன குடித்துக்கொண்டிருந்தான்? வோட்கா குடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

— சரி, குறித்து வைத்துக்கொள்: அவன் தன் வாழ்நாளில் வோட்கா குடித்தது அதுதான் கடைசி முறை. இதை எதிர்காலத்திற்காக நினைவில் வைத்துக்கொள். இப்போது, ​​இங்கிருந்து தொலைந்து போ—நாளை வரை உனக்கு இங்கே வேலையில்லை… ஆனால் ஒன்றைச் சொல்கிறேன், கவனமாக இரு: முட்டாள்தனமாக எதையும் செய்துவிடாதே!

லிபுட்டின் அவசரமாக, தலைதெறிக்கத் தன் வீட்டிற்கு ஓடினான்.
IV

அவன் முன்பே ஒரு போலிப் பெயரில் கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) ஒன்றைப் பெற்று வைத்திருந்தான். மிகவும் கவனமாகவும் நுணுக்கமாகவும் செயல்படும் இந்த மனிதன்—வீட்டில் ஒரு சிறு சர்வாதிகாரி, அரசு ஊழியன் (ஃபோரியரிசக் கொள்கை கொண்டவன் என்றாலும்), எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு முதலாளி மற்றும் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவன்—எப்போதோ ஒருமுறை, ஏதேனும் ஒரு சூழல் ஏற்பட்டால் வெளிநாட்டிற்குத் தப்பிச் செல்ல வசதியாக, முன்னெச்சரிக்கையாக இத்தகைய கடவுச்சீட்டை வாங்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் கொண்டிருந்தான். அவன் அத்தகையதொரு “சூழல்” ஏற்படக்கூடும் என்று கருதியதே ஒரு விசித்திரமான விஷயம்தான்! அந்த “சூழல்” என்றால் என்ன என்பதை அவனாலேயே கூடத் துல்லியமாக வரையறுக்க முடியவில்லை என்றாலும்…

ஆனால் இப்போது, ​​அந்தச் சூழல் திடீரெனத் தெளிவாக உருவெடுத்திருந்தது—அதுவும் மிகவும் எதிர்பாராத விதத்தில்! தெருவோரத்தில் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன்னை ஒரு “முட்டாள்” என்று அழைத்ததைத் தொடர்ந்து, அவன் கிரிலோவின் கதவைத் தட்டினான். அவனது அந்தத் தீவிரமான திட்டம் இதுதான்: அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வெளிநாட்டிற்குத் தப்பிச் சென்றுவிடுவது! நம்முடைய சாதாரணமான, அன்றாட வாழ்க்கையில் இத்தகைய விசித்திரமான நிகழ்வுகள் நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று யாராவது கருதினால், அவர்கள் வெளிநாடுகளில் குடியேறிய ரஷ்யர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளைப் படித்துப் பார்க்கட்டும். அவர்களில் யாரும் இதைவிட “புத்திசாலித்தனமான” அல்லது “நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான” வழியில் தப்பிச் சென்றிருக்க முடியாது. இறுதியில், இது வெறும் கற்பனை உலகத்தின் ஒரு கட்டுக்கடங்காத வெளிப்பாடு மட்டுமே—வேறொன்றும் இல்லை. வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், அவன் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, தன் பயணப் பையை எடுத்து, பதற்றத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் பொருட்களை அடுக்கத் தொடங்கினான். அவனது முதன்மையான கவலை பணத்தைப் பற்றியதாக இருந்தது—எவ்வளவு பணத்தைச் சேமிக்க முடியும், அதை எப்படிச் செய்வது என்பதுதான் அவனது சிந்தனை. 'சேமிப்பது' என்பதே சரியான சொல்; ஏனெனில், அவனது பார்வையில், வீணாக்க ஒரு நொடி கூட இல்லை. விடியற்காலைக்குள் அவன் பிரதான சாலைக்குச் சென்றாக வேண்டும். ரயிலில் எப்படி ஏறுவது என்பதும் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை; நகரத்திலிருந்து இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது பெரிய ரயில் நிலையத்திற்குச் சென்று, தேவைப்பட்டால் நடந்தே அங்கு சென்று ரயிலில் ஏறலாம் என்று ஒருவாறு தீர்மானித்திருந்தான். குழப்பமான எண்ணங்களின் சுழலில் சிக்கியிருந்த அவன், உள்ளுணர்வின் தூண்டுதலால் தன் பையைச் சரிசெய்யத் தொடங்கினான். திடீரென்று அவன் அப்படியே நின்றுவிட்டான், கையில் இருந்தவற்றை கீழே போட்டுவிட்டு, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் சோபாவில் சரிந்து கிடந்தான்.

தான் தப்பித்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம்—அல்லது தப்பிக்க முயல்கிறோம்—என்பது அவனுக்குத் திடீரென மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது. ஆனால், இந்தத் தப்பித்தல் ஷாதோவ் (Shatov) தொடர்பான சம்பவத்திற்கு முன்பாக நடக்கிறதா அல்லது அதற்குப் பிந்தையதா என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்ளும் வலிமை அவனிடம் இல்லை. அவன் ஒரு உணர்வற்ற, வெறும் ஜடப்பொருளாக—ஏதோ ஒரு பயங்கரமான வெளிப்புற சக்தியால் உந்தப்படும் ஒரு பொருளாக—மாறியிருப்பதை உணர்ந்தான். வெளிநாட்டிற்குச் செல்வதற்கான கடவுச்சீட்டு அவனிடம் இருந்தும், அதன் மூலம் ஷாதோவிடமிருந்து தப்பிக்க வாய்ப்பு இருந்தும் (இல்லையெனில் ஏன் இவ்வளவு பதற்றமான அவசரம்?), அவனது இந்தத் தப்பித்தல் ஷாதோவிற்கு 'முன்பாக'வோ அல்லது அவனை விட்டு 'விலகிச் செல்வதோ' அல்ல, மாறாக ஷாதோவுடனான அந்தச் சம்பவம் ஏற்கனவே முடிந்து, உறுதி செய்யப்பட்டு, முத்திரையிடப்பட்ட பிறகு நடக்கும் ஒன்று என்பதை அவன் உணர்ந்தான். தாங்க முடியாத வேதனையில் சோபாவில் முடங்கிக் கிடந்தான்; உடல் நடுங்க, தனது நிலையைக் கண்டு வியந்து, முனகிக்கொண்டு, அவ்வப்போது உடல் செயலிழந்து போவது போன்ற நிலைக்கு ஆளாகி, எப்படியோ மறுநாள் காலை பதினொரு மணி வரை அந்த நேரத்தைக் கழித்தான். அப்போதுதான், அவன் எதிர்பார்த்த அந்த அதிர்ச்சி நிகழ்ந்தது; அது அவனது முடிவுக்கு ஒரு தெளிவான திசையைக் கொடுத்தது. காலை பதினொரு மணிக்கு, கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து வீட்டிலிருந்தவர்களுடன் இணைந்தபோது, ​​ஃபெட்கா (Fedka) இறந்து கிடந்த செய்தியை அவன் அறிந்தான். ஃபெட்கா என்பவன் ஒரு கொடூரமான கொள்ளையன், சிறையிலிருந்து தப்பி ஓடியவன், தேவாலயங்களில் திருடுபவன், சமீபத்தில் கொலை செய்தவன், தீ வைப்பவன் எனப் பல குற்றங்களைச் செய்தவன்; அவனைப் பிடிக்க உள்ளூர் காவல்துறை பலமுறை முயன்றும் தோல்வியடைந்திருந்தது. அத்தகைய ஃபெட்கா, விடியற்காலையிலேயே பிணமாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டிருந்தான். நகரத்திலிருந்து ஏழு வெர்ஸ்ட் தொலைவில், பிரதான சாலை ஜகாரினோவை நோக்கிய கிளைச் சாலையாகப் பிரியும் வளைவில் அந்த உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது; இந்தச் செய்தி கேட்டு நகரம் முழுவதுமே பரபரப்படைந்தது. ஒரு கணம் கூடத் தயங்காமல், அவர் விவரங்களைச் சேகரிக்க வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினார். முதலில், ஃபெட்காவின் மண்டை ஓடு சிதைக்கப்பட்ட நிலையில் அவன் கண்டெடுக்கப்பட்டான் என்றும், அவன் கொள்ளையடிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் தெரியவந்தது. இரண்டாவதாக, ஃபெட்காவைக் கொன்றது ஃபோம்கா ஷ்பிகுலின் தான் என்று காவல்துறை வலுவாகச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கியது; அதற்கான சில உறுதியான ஆதாரங்களும் அவர்களிடம் இருந்தன. லெப்யாட்கின் வீட்டில் நடந்த கொள்ளை மற்றும் தீவைப்புச் சம்பவங்களில் ஃபெட்காவுடன் கூட்டாளியாகச் செயல்பட்ட அதே நபர் தான் இந்த ஃபோம்கா ஷ்பிகுலின். லெப்யாட்கின் வீட்டில் கொள்ளையடித்த பணத்தில் ஒரு பெரிய தொகையை ஃபெட்கா மறைத்து வைத்துக்கொண்டதால், அவர்களுக்கு இடையே வழியில் தகராறு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்பட்டது. லிபுட்டின், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் வீட்டிற்கும் சென்று பார்த்தார்; வீட்டின் பின்புற வராந்தாவிலிருந்து கவனித்ததில், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் முந்தைய இரவு ஒரு மணி அளவில் வீட்டிற்குத் திரும்பியிருந்தாலும், காலை எட்டு மணி வரை அவர் வீட்டிலேயே ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்ததை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். கொள்ளையன் ஃபெட்காவின் மரணத்தில் விசித்திரமான விஷயம் ஏதுமில்லை என்பது உண்மைதான்—அவனைப் போன்றவர்களின் வாழ்க்கைக்கு இத்தகைய முடிவு ஏற்படுவது மிகவும் இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால், "இன்று மாலைதான் ஃபெட்கா குடிக்கப்போகும் கடைசி மது" என்று அன்று கூறப்பட்ட வார்த்தைகளும், அது உடனடியாக நிறைவேறியதும் தற்செயலான நிகழ்வாகத் தெரியவில்லை; இது லிபுட்டினை நிலைகுலையச் செய்தது. ஏதோ ஒரு உந்துதல் கிடைத்துவிட்டது; ஒரு கல் அவன் மீது விழுந்து, அவனை நிரந்தரமாக அந்த இடத்திலேயே அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டது போல உணர்ந்தான். வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அவர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் தனது பயணப் பையை கட்டிலுக்கு அடியில் உதைத்துத் தள்ளினார். அன்று மாலை, குறித்த நேரத்தில், ஷதோவைச் சந்திப்பதற்காகத் தீர்மானிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அவர் மற்ற அனைவரையும் விட முன்னதாகவே வந்து சேர்ந்தார்—இருப்பினும், அவரது பாக்கெட்டில் அப்போதும்கூட அவரது கடவுச்சீட்டு இருந்தது என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்…


குறிப்புகள்

'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (The Russian Messenger) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற பெயரில் இது வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.

பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 3

 மூன்றாம் அத்தியாயம். ஒரு முடிந்த காதல் கதை
I.

ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) இல்லத்தின் பெரிய வரவேற்பறையிலிருந்து—அதாவது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் தங்களின் இறுதிக் சந்திப்பை நிகழ்த்திய அதே அறையிலிருந்து—தீப்பிழம்புகளைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது. விடியற்காலையில், சுமார் ஆறு மணியளவில், லிசா வலதுபுறம் இருந்த ஜன்னலருகே நின்று, மங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த ஒளியையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அந்த அறையில் தனியாக இருந்தாள். முந்தைய நாள் வாசிப்பு நிகழ்வின்போது அணிந்திருந்த அதே கொண்டாட்ட உடைதான் அவளிடம் இருந்தது; லேஸ் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அந்த அடர் பச்சை நிறத்திலான பிரம்மாண்டமான உடை, இப்போது சுருக்கமடைந்து, அவசரகதியிலும் கவனக்குறைவாகவும் அணியப்பட்டிருந்தது. திடீரென்று தனது உடையின் மேற்பகுதி சரியாகப் பொருத்தப்படவில்லை என்பதைக் கவனித்த அவள், வெட்கத்துடன் அதைச் சரிசெய்துகொண்டாள். முந்தைய நாள் அங்கு வந்தபோது கழற்றிப் போட்டிருந்த சிவப்பு நிற சால்வை ஒன்றை எடுத்துத் தன் கழுத்தைச் சுற்றிப் போர்த்துக்கொண்டாள். அவளுடைய அடர்த்தியான கூந்தல், சுருள்கள் கலைந்த நிலையில், சால்வைக்கு அடியிலிருந்து வெளிப்பட்டு வலது தோள் மீது சரிந்து கிடந்தது. அவளுடைய முகம் சோர்வும் கவலையும் நிறைந்திருந்தது, அதே சமயம் சுருங்கிய புருவங்களுக்கு அடியில் அவளது கண்கள் கனன்று கொண்டிருந்தன. அவள் மீண்டும் ஜன்னலருகே சென்று, தனது சூடான நெற்றியை ஜன்னலின் குளிர்ந்த கண்ணாடியில் அழுத்திக்கொண்டாள். அப்போது கதவு திறக்கப்பட, நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் உள்ளே நுழைந்தார்.

“நான் குதிரை வீரர் ஒருவரைச் செய்தி கொண்டு வர அனுப்பி இருக்கிறேன்,” என்றார் அவர். “பத்து நிமிடங்களில் நமக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிடும். தற்போதைய தகவல்படி, ஜாரெச்சியே (Zarechye) பகுதியின் ஒரு பகுதி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது—பாலத்தின் வலது பக்கத்தில், கரை ஓரத்தில். நேற்று இரவு பதினொரு மணிக்கு மேல் தொடங்கிய தீ, இப்போது அடங்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.”

அவர் ஜன்னலருகே செல்லவில்லை; அவளுக்குப் பின்னால் மூன்று அடி தூரத்தில் நின்றுகொண்டார். அவளோ அவரைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

“காலண்டரின்படி பார்த்தால், ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே வெளிச்சம் வந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் இன்னும் இரவு போலவே இருட்டாக இருக்கிறது,” என்று சற்றே எரிச்சலுடன் கூறினாள் அவள். “காலண்டர்கள் எல்லாமே பொய்தான்,” என்று ஒரு கனிவான புன்னகையுடன் அவர் பதிலளித்தார். ஆனால், சட்டென்று ஒருவித அவமானம் தோன்ற, உடனே, “காலண்டரை நம்பி வாழ்வது சலிப்பைத் தரும், லிசா,” என்று சேர்த்துக்கொண்டார்.

மீண்டும் ஒரு சாதாரணமான, அர்த்தமற்ற விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டோமே என்ற எரிச்சலில் அவர் மௌனமானார்; லிசா ஒரு கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தாள். “நீங்கள் எவ்வளவு சோகமான மனநிலையில் இருக்கிறீர்கள் என்றால், என்னிடம் பேசுவதற்கு ஒரு வார்த்தை கூட உங்களுக்குத் தோன்றவில்லை. ஆனால் கவலைப்படாதீர்கள்—நீங்கள் இப்போது சொன்னது மிகவும் பொருத்தமானதுதான்: நான் எப்போதும் நாட்காட்டியைப் பின்பற்றியே வாழ்கிறேன்; நான் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் நாட்காட்டியின்படி கணக்கிடப்பட்டவைதான். இது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா?”

அவள் ஜன்னலை விட்டு சட்டென்று திரும்பி, ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

“தயவுசெய்து நீங்களும் அமருங்கள். நாம் நீண்ட நேரம் ஒன்றாக இருக்கப்போவதில்லை, எனக்குத் தோன்றியதை எல்லாம் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்… நீங்களும் ஏன் உங்களுக்குத் தோன்றியதைச் சொல்லக்கூடாது?”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்து, அவளுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்—மென்மையாக, ஒருவிதத் தயக்கத்துடன்.

“என்ன இது, லிசா? இப்படிப் பேசுகிறாயே? திடீரென்று எப்படி இந்த மாற்றம்? ‘நாம் நீண்ட நேரம் ஒன்றாக இருக்கப்போவதில்லை’ என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறாய்? நீ விழித்தெழுந்த இந்த அரை மணி நேரத்தில், நீ சொல்லும் இரண்டாவது மர்மமான கருத்து இது.”

“என் மர்மமான கருத்துகளைக் கணக்கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா?” என்று அவள் சிரித்தாள். “நேற்று நான் வந்தபோது, ​​என்னை ஒரு ‘இறந்தவளாக’ அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டது நினைவிருக்கிறதா? அதை நீ மறந்துவிட்டாய் போலிருக்கிறது—அல்லது கவனிக்கவே இல்லையோ?”

“எனக்கு நினைவில்லை, லிசா. ஏன் ‘இறந்தவள்’ என்று சொல்கிறாய்? மனிதன் வாழத்தானே வேண்டும்…”

“இப்போது ஏன் அமைதியாகிவிட்டாய்? உன் பேச்சாற்றல் எல்லாம் எங்கே போனது? இந்த உலகில் நான் கழிக்க வேண்டிய நேரத்தைக் கழித்துவிட்டேன்—அதுவே போதும். கிறிஸ்டோஃபர் இவானோவிச் நினைவிருக்கிறாரா?”

“இல்லை, நினைவில்லை,” என்று அவன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு கூறினான்.

“கிறிஸ்டோஃபர் இவானோவிச்—லொசானில் இருந்தாரே? அவர் உனக்கு மிகுந்த சலிப்பைத் தருவார் அல்லவா? கதவைத் திறந்து ‘ஒரு நிமிடம் மட்டும்தான்’ என்று சொல்லிவிட்டு, நாள் முழுவதும் அங்கேயே தங்கிவிடுவாரே!” “நான் கிறிஸ்டோஃபர் இவானோவிச் போல, நாள் முழுவதும் சும்மா அமர்ந்திருப்பவளாக இருக்க விரும்பவில்லை.”

அவனுடைய முகத்தில் ஒரு வேதனையான உணர்வு நிழலாடியது. "லிசா, நீ இவ்வளவு விகாரமான, ஏளனம் கலந்த தொனியில் பேசுவதைக் கேட்கும்போது எனக்கு வலிக்கிறது. உன் முகத்தில் தோன்றும் இந்த விகாரமான பாவனை—உனக்குத்தான் பெரும் இழப்பைத் தருகிறது. ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்? எதற்காக?"

அவன் கண்கள் பிரகாசித்தன.

"லிசா!" என்று அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னான், "உண்மையைச் சொல்கிறேன், நேற்று நீ முதன்முதலில் என்னைப் பார்க்க வந்தபோது இருந்ததை விட, இப்போது உன்னை இன்னும் அதிகமாக நேசிக்கிறேன்!"

"என்ன விசித்திரமான ஒப்புதல் இது! ஏன் 'நேற்று', 'இன்று' என்று பிரித்துப் பார்க்கிறாய்? எதற்காக எல்லாவற்றையும் இப்படி அளவிடுகிறாய்?"

"நீ என்னை விட்டுப் போகமாட்டாய்," என்று அவன் கிட்டத்தட்ட விரக்தியுடன் தொடர்ந்தான். "நாம் இருவரும் சேர்ந்து எங்காவது கிளம்பிச் சென்றுவிடலாம்—இன்றே, இல்லையா? சொல், அப்படித்தானே?"

"ஐயோ! என் கையை இவ்வளவு பலமாக அழுத்தாதே! இன்று நாம் எங்கே போகப்போகிறோம்? மீண்டும் 'மறுபிறவி' எடுக்க வேறொரு இடத்திற்கா? வேண்டாம், அந்தச் சோதனைகள் எனக்குப் போதும்... அதுமட்டுமல்ல, அந்த வழி மிகவும் மெதுவானது; அது எனக்குச் சரிப்பட்டு வராது—அது மிக உயர்ந்த இலக்கு. நான் எங்காவது செல்வதாக இருந்தால், அது மாஸ்கோவாகத்தான் இருக்கும்—அங்கே விருந்துகளுக்குச் செல்வது, விருந்தினர்களை வரவேற்பது; இதுதான் என் கனவு, உனக்கு நன்றாகத் தெரியுமே! சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோதே, நான் யார் என்பதை உன்னிடமிருந்து மறைக்கவில்லையே! ஆனால், நாம் மாஸ்கோவிற்குச் சென்று விருந்துகளில் கலந்துகொள்ள முடியாது—ஏனென்றால் நீ ஏற்கனவே திருமணமானவன்—அதனால் இதைப் பற்றிப் பேசுவதிலேயே அர்த்தமில்லை."

"லிசா! அப்படியானால் நேற்று என்ன நடந்தது?"

"நடந்தது, நடந்தது அவ்வளவுதான்."

"இது எப்படி முடியும்! இது எவ்வளவு கொடூரமானது!"

"கொடூரமென்றால் என்ன? அப்படியென்றால் அதைத் தாங்கிக்கொள்—உண்மையிலேயே அது அவ்வளவு கொடூரமானதாக இருந்தால்."

"நேற்று நாம் கண்ட அந்தச் சிறு கனவிற்காக நீ என்னைப் பழிவாங்குகிறாயா..." என்று அவன் ஒருவித வஞ்சகமான, விகாரமான புன்னகையுடன் முணுமுணுத்தான். லிசாவின் முகம் சிவந்தது.

"எவ்வளவு கீழ்த்தரமான எண்ணம் இது!"

"அப்படியானால், எனக்கு ஏன்... 'இவ்வளவு பெரிய மகிழ்ச்சியை' வழங்கினாய்? இதைக் கேட்க எனக்கு உரிமை இல்லையா?"

"இல்லை—எந்தவொரு 'உரிமையும்' இல்லாமலேயே வாழப் பழகிக்கொள். உன் கீழ்த்தரமான ஊகத்துடன், முட்டாள்தனத்தையும் சேர்த்துக்கொள்ளாதே." இன்று எதுவும் உங்களுக்குச் சாதகமாக அமையவில்லை. ஒரு விஷயம்... சமூகம் என்ன நினைக்கும் என்று அஞ்சுகிறீர்களா? இந்த 'மகிழ்ச்சிக்காக' மற்றவர்கள் உங்களை விமர்சிப்பார்கள் என்று பயப்படுகிறீர்களா? அப்படியென்றால், தயவுசெய்து கவலைப்படாதீர்கள். இதற்காக நீங்கள் எந்த வகையிலும் குற்றவாளி அல்ல; யாருக்கும் நீங்கள் விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. நேற்று நான் உங்கள் கதவைத் திறந்தபோது, ​​உள்ளே வருவது யார் என்று கூட உங்களுக்குத் தெரியாது. அது வெறும் என் விருப்பம் மட்டுமே—நீங்கள் சொன்னது போல—அவ்வளவுதான். இப்போது நீங்கள் அனைவரையும் துணிச்சலோடும் வெற்றியாளராகவும் நேருக்கு நேர் பார்க்கலாம்.

“உங்கள் வார்த்தைகளும், அந்தச் சிரிப்பும்... கடந்த ஒரு மணி நேரமாக எனக்குள் ஒருவித நடுக்கத்தையும் பயத்தையும் ஏற்படுத்திவிட்டன. நீங்கள் இவ்வளவு ஆர்வமாகப் பேசும் இந்த 'மகிழ்ச்சி' எனக்கு எதை இழக்கச் செய்கிறது தெரியுமா... எல்லாவற்றையும்! இப்போது நான் எப்படி உங்களை இழக்க முடியும்? சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், நேற்றுவரை நான் உங்களை இவ்வளவு அதிகமாக நேசிக்கவில்லை.”

“இன்று ஏன் என்னிடமிருந்து எல்லாவற்றையும் பறித்துக்கொள்கிறீர்கள்? இந்த புதிய நம்பிக்கைக்காக நான் என்ன விலை கொடுத்தேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? என் உயிரையே அதற்காகக் கொடுத்தேன்.”

“உங்கள் சொந்த உயிரையா, அல்லது வேறொருவருடைய உயிரையா?”

அவன் சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தான்.

“இதன் பொருள் என்ன?” என்று கேட்டபடி, அசையாமல் அவளையே உற்று நோக்கினான்.

“நான் கேட்டது இதுதான்—இதற்காக நீங்கள் உங்கள் உயிரைக் கொடுத்தீர்களா, அல்லது என்னுடைய உயிரைக் கொடுத்தீர்களா? இல்லை, எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளும் திறனையே நீங்கள் இழந்துவிட்டீர்களா?”
லிசா திடுக்கிட்டாள். "ஏன் இப்படிச் சட்டென்று எழுந்தாய்? ஏன் என்னை அப்படிப் பார்க்கிறாய்? நீ என்னைப் பயமுறுத்துகிறாய். எதைக் கண்டு நீ இவ்வளவு பயப்படுகிறாய்? நீ பயந்திருப்பதை நான் நீண்ட நாட்களாகவே கவனித்து வருகிறேன்—இப்போது, ​​இந்த நொடியில் கூட... கடவுளே, உன் முகம் எவ்வளவு வெளுத்துப் போய்விட்டது!"

"உனக்கு ஏதேனும் தெரிந்திருந்தால், லிசா—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கு எதுவும் தெரியாது... என் உயிரையே விலையாகக் கொடுத்தேன் என்று நான் சொன்னபோது, ​​அதன் பொருள் அதுவல்ல..."

"நீ என்ன சொல்கிறாய் என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை," என்று அவள் அச்சத்துடன் தடுமாறினாள்.

இறுதியில், அவனது இதழ்களில் மெதுவான, ஆழ்ந்த சிந்தனை கலந்த புன்னகை அரும்பியது. அவன் அமைதியாக அமர்ந்து, முழங்கைகளை முழங்கால்களின் மீது ஊன்றி, முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டான்.

"ஒரு கெட்ட கனவு, ஒரு பிரமை... நாம் இருவரும் வெவ்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்."

"நீ எதைப் பற்றிப் பேசினாய் என்று எனக்குத் துளியும் புரியவில்லை... சொல், நான் இன்று உன்னை விட்டுச் செல்வேன் என்பது நேற்று உனக்குத் தெரியாதா—தெரிந்திருந்ததா, இல்லையா? பொய் சொல்லாதே—தெரிந்திருந்ததா, இல்லையா?"

"தெரிந்திருந்தது..." என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.

"அப்படியானால், என்னதான் பிரச்சினை? உனக்குத் தெரிந்திருந்தும், அந்த 'நொடியை' உனக்காகக் கேட்டுப் பெற்றுக்கொண்டாய். இப்போது என்ன கணக்கு கேட்கிறாய்?"

"முழு உண்மையைச் சொல்," என்று அவன் மிகுந்த வேதனையுடன் கத்தினான். "நேற்று நீ என் கதவைத் திறந்தபோது, ​​அது வெறும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு மட்டும்தான் என்று உனக்குத் தெரிந்திருந்ததா?"

அவள் அவனை வெறுப்புடன் பார்த்தாள்:

"உண்மைதான்—மிகவும் தீவிரமான மனிதர்கள் கூட எவ்வளவு விசித்திரமான கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள்! நீ ஏன் இவ்வளவு கலங்குகிறாய்? உன் கௌரவம் புண்பட்டதா—ஒரு பெண் உன்னை விட்டு முதலில் பிரிந்து சென்றாள் என்பதற்காகவா? நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், உன்னுடன் இருந்தபோது நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்—நீ என்னிடம் மிகவும் தாராளமாக நடந்துகொள்கிறாய்; அதைத்தான் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை."

அவன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, அறையில் சில அடிகள் அங்கும் இங்கும் நடந்தான். “சரி, அப்படியேயாகட்டும்… ஆனால், இதெல்லாம் எப்படி நடந்திருக்க முடியும்?”

“இதற்கா கவலைப்படுகிறீர்கள்! உண்மையில், இது எப்படி நடந்தது என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே—ஒன்றொன்றாக விரல் விட்டு எண்ணிச் சொல்லக்கூடிய விஷயம்தானே இது! உலகிலேயே இதை உங்களை விடச் சிறப்பாகப் புரிந்துகொண்டவர் எவரும் இருக்க முடியாது; நீங்களேதானே இதைக் கணக்கிட்டீர்கள்! நான் ஒரு இளம் பெண், என் இதயம் ஓபராவைக் கேட்டுப் பழகியது—அங்கிருந்துதான் எல்லாமே தொடங்கின—இதுதான் இதற்கான முழு விளக்கமும்.”

“இல்லை.”

“இதில் உங்கள் கௌரவத்தைப் புண்படுத்தும் வகையில் எதுவுமில்லை; இதுதான் முழுமையான உண்மை. ஒரு அழகான தருணத்தில் இது தொடங்கியது—அந்தத் தருணத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும் வலிமை எனக்கில்லை. அன்று, அனைவர் முன்னிலையிலும் நான் உங்களை அவமானப்படுத்தியபோது, ​​நீங்கள் மிகுந்த கண்ணியத்துடன் பதிலளித்தீர்கள். வீட்டிற்குச் சென்றதும், நீங்கள் ஏன் என்னைத் தவிர்த்து வந்தீர்கள் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன்—நீங்கள் திருமணமானவர் என்பதால் தான்; என்னைப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக அல்ல. சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணாக, நீங்கள் என்னை வெறுக்கிறீர்கள் என்றுதான் நான் மிகவும் அஞ்சியிருந்தேன். ஆனால், நான் பொறுப்பற்று நடந்துகொண்டபோது, ​​என்னைப் பாதுகாப்பதற்காகவே நீங்கள் விலகிச் சென்றீர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். உங்கள் பெருந்தன்மையை நான் எவ்வளவு மதிக்கிறேன் என்று பார்க்கிறீர்களா? பிறகு, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் குறுக்கிட்டு எல்லாவற்றையும் விளக்கினான். நீங்கள் ஒரு ‘பெரிய லட்சியத்தால்’ ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்றும், அந்த லட்சியத்தின் முன்னால் அவனும் நானும் மிகச் சிறியவர்கள் என்றும், அதே சமயம் நான் உங்கள் பாதையில் தடையாக இருக்கிறேன் என்றும் அவன் கூறினான். அவன் தன்னையும் இதில் சேர்த்துக்கொண்டான்; நாம் மூவரும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினான். மேலும், ஏதோ ஒரு ரஷ்ய நாட்டுப்புறப் பாடலில் வருவது போல, படகு மற்றும் மேப்பிள் மரத்தாலான துடுப்புகளைப் பற்றி விசித்திரமான விஷயங்களையெல்லாம் பேசினான்! நான் அவனைப் பாராட்டி, ‘நீங்கள் ஒரு கவிஞர்’ என்று சொன்னேன்; அதை அவன் அப்படியே உண்மையாக நம்பிவிட்டான்! என்னிடம் ஒரு கணநேரத்திற்குத் தேவையான சாராம்சம் மட்டுமே இருக்கிறது என்பது எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்ததால், நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். சரி, அவ்வளவுதான்—இனிமேல் எந்த விளக்கமும் வேண்டாம். இல்லையென்றால், நாம் சண்டையிட்டுக்கொள்ள நேரிடும். யாரைக் குறித்தும் பயப்படாதீர்கள்; இதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.” நான் முட்டாள், பிடிவாதக்காரி; ஒரு நாடகத்தனமான கற்பனையில் நான் மயங்கிவிட்டேன்—எப்படியிருந்தாலும், நான் ஒரு முட்டாள்தனமான இளம் பெண் தானே... ஆனாலும், நம்புங்கள், நீங்கள் என்னை நேசித்தீர்கள் என்று நான் உண்மையாகவே நம்பினேன்—மிகவும் தீவிரமாக நேசித்தீர்கள் என்று நம்பினேன். தயவுசெய்து, இந்த முட்டாள் பெண்ணை வெறுத்துவிடாதீர்கள்; இப்போது சிந்திய கண்ணீரைப் பார்த்துச் சிரிக்கவும் வேண்டாம். எனக்கு அழுவதென்றால் ஒரு பலவீனம் உண்டு—'எனக்காகவே நான் பரிதாபப்பட்டுக்கொள்ளும்' அந்த உணர்வுக்காக அழுகிறேன். சரி, போதும், போதும்! என்னால் எதையும் செய்ய முடியாது, உங்களாலும் எதையும் செய்ய முடியாது; அதற்குப் பதிலாக, நாம் சில காரமான வார்த்தைகளை ஒருவருக்கொருவர் பரிமாறிக்கொள்வோம்—அதுவே நமக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருக்கட்டும். குறைந்தபட்சம், நம்முடைய கௌரவத்திற்காவது எந்தக் குறையும் ஏற்படாது.

"இது ஒரு கனவு—ஒரு பிரமை!" என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கத்தினார்; அவர் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டே அறைக்குள் அங்கும் இங்கும் நடந்தார். "லிசா, பாவம்... நீ உனக்கு என்ன செய்துகொண்டாய்?"

"மெழுகுவர்த்தியில் என் உடலைச் சுட்டுக்கொண்டேன்—அவ்வளவுதான். நீங்களும் அழப்போகிறீர்களா, என்ன? கொஞ்சம் கண்ணியத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்—இன்னும் கொஞ்சம்... உணர்ச்சியற்றவராக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்."

"ஏன்—ஏன் என்னிடம் வந்தாய்?"

"இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பதன் மூலம், உயர் சமூகத்தின் பார்வையில் நீங்கள் எவ்வளவு கேலிக்குரிய நிலைக்கு உங்களை ஆளாக்கிக்கொள்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா?"

"ஏன் உன்னை நீயே அழித்துக்கொண்டாய்—இவ்வளவு மோசமாக, இவ்வளவு முட்டாள்தனமாக? இப்போது என்ன செய்யப்போகிறாய்?"

"இவர்தான் ஸ்டாவ்ரோஜின்—இங்கே இருக்கும் ஒரு பெண், உங்களை நேசிப்பவர், உங்களை 'இரத்தம் உறிஞ்சும் ஸ்டாவ்ரோஜின்' என்று அழைக்கிறார்! கேளுங்கள், நான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன்: என் வாழ்க்கையை இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு மட்டுமே நான் திட்டமிட்டிருக்கிறேன், நான் முழுமையான அமைதியுடன் இருக்கிறேன். நீங்களும் ஏன் உங்கள் வாழ்க்கையை அதேபோல் திட்டமிட்டுக்கொள்ளக்கூடாது?... இருப்பினும், அதற்குத் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன்; உங்கள் முன்னால் இன்னும் பல 'மணிநேரங்களும்' 'நிமிடங்களும்' காத்திருக்கின்றன."

"உனக்கு எவ்வளவு காலம் இருக்கிறதோ, அவ்வளவுதான் எனக்கும் இருக்கிறது—உறுதியாகச் சொல்கிறேன்: உன்னை விட ஒரு மணிநேரம் கூட அதிகம் இல்லை!"

அவர் தொடர்ந்து அறைக்குள் நடந்துகொண்டிருந்தார்; அவளுடைய வேகமான, ஊடுருவும் பார்வையை அவர் கவனிக்கவில்லை—அந்தப் பார்வையில் ஒரு கணம் நம்பிக்கை மின்னியது. ஆனால், அடுத்த கணமே அந்த ஒளிக்கீற்று மறைந்துவிட்டது. "லிசா, என்னுடைய இந்தச் சாத்தியமற்ற நேர்மைக்கு நான் கொடுக்கும் விலை உனக்குத் தெரிந்திருந்தால்... அதை உன்னிடம் வெளிப்படுத்த முடிந்திருந்தால்..."

"வெளிப்படுத்தவா? எதையோ என்னிடம் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாயா? உன் வெளிப்பாடுகளிலிருந்து என்னைக் கடவுள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்!" என்று அவள் குறுக்கிட்டாள்; அவள் குரலில் ஒருவித அச்சம் தெரிந்தது.

அவன் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, பதற்றத்துடன் காத்திருந்தான்.

"ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்—சுவிட்சர்லாந்தில் நாம் இருந்த காலத்திலிருந்தே, உன் ஆன்மாவில் ஏதோ ஒரு பயங்கரமான, அருவருப்பான, ரத்தக்கறை படிந்த விஷயத்தை நீ மறைத்து வைத்திருக்கிறாய் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்... அதே சமயம், அது உன்னை முற்றிலும் அபத்தமான ஒரு மனிதனாகக் காட்டுகிறது. அதை என்னிடம் வெளிப்படுத்த நினைக்காதே—அது உண்மையாக இருந்தால், நான் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பேன். உன் வாழ்நாள் முழுவதும் உன்னை ஏளனம் செய்வேன்... அட, மீண்டும் ஏன் வெளிறிப் போகிறாய்? சரி, சரி, நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை—நான் கிளம்புகிறேன்," என்று கூறிவிட்டு, அருவருப்பும் அவமதிப்பும் கலந்த உணர்வுடன் நாற்காலியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்தாள்.

"என்னை வதை, என்னைத் தண்டி, உன் கோபத்தையெல்லாம் என் மீது கொட்டித் தீர்த்துக்கொள்!" என்று அவன் மிகுந்த விரக்தியுடன் கத்தினான். "உனக்கு அதற்கான முழு உரிமையும் உண்டு! உன்னை நான் நேசிக்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தும், உன் வாழ்க்கையை நான் பாழாக்கிவிட்டேன். ஆம்—'அந்தத் தருணத்தை நான் எனக்காகவே வைத்துக்கொண்டேன்'..."
எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது… நீண்டகாலமாக இருந்த நம்பிக்கை… அதுவே இறுதியான நம்பிக்கையும் கூட… நேற்று நீ என்னிடம் வந்தபோது—யாரும் தூண்டாமல், தனியாக, உன் விருப்பப்படியே வந்தபோது—என் இதயத்தில் ஒரு ஒளி பிறந்தது; அதை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. திடீரென்று நான் நம்பத் தொடங்கினேன்… ஒருவேளை இப்போதும் கூட நான் நம்பிக் கொண்டிருக்கலாம்.

“இவ்வளவு நேர்மையான வெளிப்படைத்தன்மைக்கு ஈடாக, நானும் ஒன்று சொல்கிறேன்: உன் மீது பரிதாபம் கொள்ளும் ஒரு சகோதரியாக இருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. ஒருவேளை நான் ஒரு தாதியைப் போல மாற நேரிடலாம்—இன்றே நான் இறந்துவிடத் தவறினால்—ஆனால் அப்படி நடந்தாலும், அது உனக்காக இருக்காது; இருப்பினும், கை, கால்கள் இல்லாத பல மனிதர்களை விட நீ மேலானவன் தான். நீ என்னை எங்கோ ஒரு இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வாய் என்றும், அங்கே மனித அளவிலான ஒரு பயங்கரமான, தீய சிலந்தி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் என்றும், வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் இருவரும் பயத்தில் உறைந்தபடி அந்தச் சிலந்தியையே பார்த்துக் கொண்டிருப்போம் என்றும் எனக்கு எப்போதும் தோன்றும். நம் இருவருக்கு இடையிலான காதல் இப்படித்தான் மலரும். அதற்குப் பதிலாக தாஷென்காவை (Dashenka) அணுகு; நீ எங்கே வரச் சொன்னாலும் அவள் வருவாள்.”

“இங்கேயும் அவளைப் பற்றிப் பேசாமல் உன்னால் இருக்க முடியவில்லையா?”

“பாவம் அந்தச் சிறு பெண்! அவளிடம் என் வாழ்த்துகளைச் சொல். சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோதே, உன் முதுமைக்காலத்திற்காக அவளை நீ குறித்து வைத்திருந்தாய் என்பது அவளுக்குத் தெரியுமா? என்ன ஒரு அக்கறை! என்ன ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வை! ஓ—யாரது?”

அறையின் மறுமுனையில், ஒரு கதவு மெல்லத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது; ஒரு தலை எட்டிப் பார்த்தது, ஆனால் அடுத்த நொடியே மறைந்துவிட்டது.

“அது நீங்கள்தானா, அலெக்ஸி யெகோரிச்?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் கேட்டார்.

“இல்லை, அது நான்தான்,” என்று அறைக்குள் மீண்டும் சாய்ந்தபடி பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் கூறினார். “வணக்கம், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா—அல்லது, காலை வணக்கம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். நீங்கள் இருவரும் இந்த அறையில் தான் இருப்பீர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது. நான் ஒரு நிமிடம் தான் வந்திருக்கிறேன், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்—உங்களிடம் ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டியிருந்தது… மிக முக்கியமான விஷயம்… இரண்டே வார்த்தைகள் தான்!” ஸ்டாவ்ரோஜின் அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினார், ஆனால் மூன்று அடிகள் சென்ற பிறகு, மீண்டும் லிசாவை நோக்கித் திரும்பினார். “லிசா, விரைவில் ஏதேனும் செய்தி கேட்டால், இதைப் புரிந்துகொள்: இதற்கு நான்தான் காரணம்.”

அவள் உடல் நடுங்க, அச்சத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்; ஆனால் அவன் அவசரமாக வெளியேறினான்.
II

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எட்டிப் பார்த்த அந்த அறை, ஒரு பெரிய, நீள்வட்ட வடிவிலான வரவேற்பு அறை. அங்கு அலெக்ஸி யெகோரிச் அமர்ந்திருந்தார், ஆனால் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவரை அங்கிருந்து அனுப்பிவிட்டார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், வரவேற்பு அறைக்குச் செல்லும் கதவைச் சாத்திக்கொண்டு காத்திருந்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவனை உற்று நோக்கினான்.

“என்ன?”

“அதாவது, உனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தால்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் மிக வேகமாகப் பேசினான்—அவன் கண்கள் மற்றவனுடைய ஆன்மாவின் ஆழத்தை ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல இருந்தன—“அப்படியானால், இயல்பாகவே, இதற்கு யாரும் காரணமல்ல—குறிப்பாக நீ காரணமல்ல—ஏனென்றால், இது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுகளின் சங்கமம்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், சட்ட ரீதியாக இது உன்னைப் பாதிக்காது; உன்னை எச்சரிக்கவே நான் அவசரமாக வந்தேன்.”

“தீயில் கருகி இறந்தானா? கொல்லப்பட்டானா?”

“கொல்லப்பட்டான்—ஆனால் தீயில் கருகவில்லை; அதுதான் துரதிர்ஷ்டவசமான விஷயம். ஆனால், இதற்கு நான் காரணமல்ல என்று என் கௌரவத்தின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன்—நீ என் மீது எவ்வளவு சந்தேகம் கொண்டாலும் சரி... நீ என் மீது சந்தேகப்படுகிறாய், இல்லையா? முழு உண்மையும் தெரிய வேண்டுமா? சரி, என் மனதில் அந்த எண்ணம் தோன்றியதுதான்—நீயே கூட அதைச் சொன்னாய், தீவிரமாக அல்ல, சும்மா கிண்டலாகத்தான் (நிச்சயமாக நீ அதை உண்மையாகச் சொல்லியிருக்க மாட்டாய்)—ஆனால் எனக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை; நூறு ரூபிள் கொடுத்தாலும் கூட நான் அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டேன்! அதுமட்டுமின்றி, இதில் எனக்கு எந்த லாபமும் இல்லை—எனக்கு, அதாவது எனக்கு...” (அவன் ஒரு இயந்திரத் துப்பாக்கியைப் போல மிக வேகமாகவும் பதற்றமாகவும் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்.) ஆனால், இங்கே ஒரு சுவாரஸ்யமான தற்செயல் நிகழ்வு என்னவென்றால், அந்த குடிகார முட்டாள் லெப்யாட்கினுக்கு நான் இருநூற்று முப்பது ரூபிள் கொடுத்தேன்—என் சொந்தப் பணத்திலிருந்துதான் கொடுத்தேன் (உன்னுடைய பணம் ஒரு ரூபிள் கூட இல்லை, அது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்). நான் அதை அவனிடம் நேற்று முன்தினம் மாலை கொடுத்தேன்—குறிப்புக்கொள்ளுங்கள்: நேற்று முன்தினம், நேற்று அந்த "வாசிப்பு" நிகழ்வுக்குப் பிறகு அல்ல. இது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு; ஏனெனில், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா உங்களைப் பார்க்க வருவாரா இல்லையா என்பது அந்த நேரத்தில் எனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நான் என் சொந்தப் பணத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம், நீங்கள்—சரி, நீங்கள் நேற்று முன்தினம் உங்கள் ரகசியத்தை அனைவரிடமும் வெளிப்படுத்த முடிவு செய்து ஒரு 'சாதனை' புரிந்தீர்கள் அல்லவா, அதுதான். அதைப் பற்றி நான் விரிவாகப் பேச விரும்பவில்லை—அது உங்கள் விஷயம், நீங்கள் ஒரு 'வீரர்' (knight) இல்லையா! ஆனால், அது என் தலையில் ஒரு கட்டையால் அடித்தது போல இருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இத்தகைய துயர நாடகங்களால் நான் மிகவும் சலிப்படைந்துவிட்டேன்—பழங்காலச் சொற்றொடராகத் தெரிந்தாலும், இதை நான் முழு தீவிரத்துடனும் சொல்கிறேன்—மேலும், இவை என் சொந்தத் திட்டங்களுக்குத் தடையாக இருக்கத் தொடங்கியதால், லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினரை எப்படியாவது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்பிவிட முடிவு செய்தேன்; அதுவும் உங்களுக்குத் தெரியாமலேயே! அவனுக்கும் அங்கே செல்ல விருப்பம் இருந்ததால், இது இன்னும் எளிதானது. இதில் ஒரு சிறிய தவறு நடந்துவிட்டது: நான் அந்தப் பணத்தை உங்கள் பெயரில் கொடுத்தேன். அல்லது அது தவறு இல்லையோ? ஒருவேளை அது தவறு இல்லாமலும் இருக்கலாம், என்ன சொல்கிறீர்கள்? இப்போது கேளுங்கள்—எல்லாம் எப்படி முடிந்தது என்று கேளுங்கள்… — பேச்சின் வேகத்தில், அவர் ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு மிக அருகில் சென்று, அவருடைய கோட் காலரைப் பிடிக்க முயன்றார் (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் இதை வேண்டுமென்றே கூட செய்திருக்கலாம்). ஸ்டாவ்ரோகின் ஒரு கூர்மையான, பலமான அசைவால் அவருடைய கையைத் தட்டிவிட்டார்.

— அட, என்ன இது… கொஞ்சம் பொறுங்கள்… உங்கள் கை உடைந்துவிடப் போகிறது! விஷயம் என்னவென்றால், எல்லாம் இப்படித்தான் முடிந்தது… — அந்த அடியால் சற்றும் கலங்காமல் அவர் தொடர்ந்து பேசினார். — அன்று மாலை நான் பணத்தைக் கொடுத்தேன்; அவனும் அவனது சகோதரியும் மறுநாள் அதிகாலையிலேயே புறப்பட்டுவிட வேண்டும் என்பதுதான் ஒப்பந்தம். இந்தச் சிறிய காரியத்தை அந்த அயோக்கியன் லிபுட்டினிடம் ஒப்படைத்து, அவன் கிளம்புவதை உறுதி செய்யச் சொன்னேன். ஆனால், அந்த நீசமான லிபுட்டின், மக்கள் முன்னிலையில் ஒரு வித்தையைக் காட்ட முடிவு செய்துவிட்டான்—அதைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்? அந்த "வாசிப்பு" நிகழ்வில்? இதைச் சற்று கேளுங்கள்: அவர்கள் இருவரும் மது அருந்திக்கொண்டு கவிதைகளை இயற்றிக்கொண்டிருந்தனர்—அவற்றில் பாதியளவு லிபுடினின் சொந்தப் படைப்புகள். லிபுடின் அந்த மனிதனுக்கு ஒரு வால் கோட் (tailcoat) உடையை அணிவித்தான்; அதே சமயம், அவனை அன்றைய காலையிலேயே அனுப்பிவிட்டதாக என்னிடம் கூறினான். ஆனால் உண்மையில், அவனை ஒரு பின் அறையில் மறைத்து வைத்து, மேடைக்குத் தள்ளிவிடத் திட்டமிட்டிருந்தான். அந்த மனிதனோ எதிர்பாராத விதமாக, மிக விரைவிலேயே போதையில் ஆழ்ந்துவிட்டான். பெரும் கலாட்டா வெடித்தது; அதன் விளைவாக, அவன் அரை உயிருடன் வீட்டிற்குக் கொண்டு வரப்பட்டான். இதற்கிடையில், லிபுடின் அவனிடமிருந்து இருநூறு ரூபிள்களைத் திருடிக்கொண்டு, சில்லறைகளை மட்டும் விட்டு வைத்தான். ஆனால், அந்த மனிதன் அன்றைய காலையிலேயே அந்த இருநூறு ரூபிள்களைத் தன் பையிலிருந்து வெளியே எடுத்து, மற்றவர்களிடம் அதைக் காட்டிப் பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஃபெட்கா இத்தகைய வாய்ப்பிற்காகத்தான் காத்திருந்தான்—மேலும் கிரிலோவின் வீட்டில் அவன் சில விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டிருந்தான் (நீங்கள் கொடுத்த குறிப்பு நினைவிருக்கிறதா?)—அதனால் அந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அவன் முடிவு செய்தான். இதுதான் முழு உண்மை. எப்படியிருந்தாலும், ஃபெட்கா அந்தப் பணத்தைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்—ஏனென்றால், அங்கே மொத்தம் ஆயிரம் இருந்தது...அந்த அயோக்கியன்! அவசர அவசரமாகச் செயல்பட்டதில், அவனுக்கே அந்தத் தீயைக் கண்டு பயம் வந்துவிட்டது போலிருக்கிறது... நம்புங்கள், இந்தத் தீ விபத்து என் தலையில் ஒரு கட்டையால் பலமாக அடித்தது போல இருந்தது. கடவுளே, இது என்ன கொடுமை?! இது எவ்வளவு பெரிய கட்டுமீறல்... பாருங்கள், நான் உங்கள் முன்னால் நிற்கிறேன்—உங்களிடமிருந்து நிறைய எதிர்பார்க்கிறேன்—எதையும் மறைக்காமல் சொல்கிறேன்: ஆம், தீ வைப்பது குறித்த இந்தச் சிறு யோசனையை நான் நீண்டகாலமாகவே மனதில் வைத்திருந்தேன்—இது மக்களிடையே மிகவும் பரவலான, ஒரு பொதுவான எண்ணம்—ஆனால், இதை ஒரு முக்கியமான தருணத்திற்காக, அதாவது நாமெல்லாம் ஒன்றுதிரண்டு எழுச்சி பெறும் அந்தத் தருணத்திற்காகச் சேமித்து வைத்திருந்தேன்... ஆனால் இப்போது, ​​எந்த உத்தரவும் இன்றி, தன்னிச்சையாகச் செயல்படத் தொடங்கிவிட்டார்கள்—அதுவும் நாம் மிகவும் கவனமாக, அடங்கி இருக்க வேண்டிய இந்தச் சூழலில்! இல்லை, இது முற்றிலும் கட்டுமீறிய செயல்!… சுருக்கமாகச் சொன்னால், எனக்கு இன்னும் உறுதியாக எதுவும் தெரியவில்லை—அந்த ஷ்பிகுலின் (Shpigulin) ஆட்களைப் பற்றிப் பேச்சு அடிபடுகிறது—ஆனால், இதில் "நமது" ஆட்களில் யாராவது சம்பந்தப்பட்டிருந்தால், அவர்களில் ஒருவராவது இதில் கை வைத்திருந்தால்—அவர்களுக்குத்தான் ஆபத்து! கடிவாளத்தைச் சற்றே தளர்த்தினால் என்ன நடக்கும் என்று பார்த்தீர்களா! இல்லை, இந்த ஜனநாயகக் கும்பல், அந்தச் சிறு "ஐவர் குழுக்கள்" (cells of five)—இவை ஒரு பலவீனமான அடித்தளம். நமக்குத் தேவை ஒரு வலிமையான, போற்றத்தக்க, சர்வாதிகாரமான ஒற்றை விருப்பம்—அது தற்செயலானதோ அல்லது வெளிப்புறத்திலிருந்து வந்ததோ அல்லாமல், ஆழமான வேர்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்... அப்போதுதான் இந்த "ஐவர் குழுக்கள்" தங்கள் வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டு, மிகுந்த கீழ்ப்படிதலுடன், சரியான நேரத்தில் பயன்படும் வகையில் செயல்படும். ஆனால் எப்படியிருந்தாலும்—ஸ்டாவ்ரோஜின் (Stavrogin) தான் தன் மனைவியை எரித்துவிட்டான் என்றும், அதனால் தான் ஒட்டுமொத்த நகரமும் எரிந்து சாம்பலானது என்றும் மக்கள் இப்போதே கூச்சலிடத் தொடங்கிவிட்டார்கள்...

— அப்படியானால், மக்கள் இப்போதே இதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிவிட்டார்களா?

— சொல்லப்போனால், நான் நேரடியாக எதையும் கேட்கவில்லைதான்—ஆனால், சாதாரண மக்களிடம், குறிப்பாகத் தீ விபத்தில் எல்லாவற்றையும் இழந்தவர்களிடம் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? *Vox populi, vox dei* (மக்களின் குரலே இறைவனின் குரல்). ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான வதந்தியைப் பரப்பிவிடுவது என்ன அவ்வளவு கடினமான காரியமா?… ஆனால், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள் பயப்படுவதற்கு எதுவுமே இல்லை. சட்டப்படி நீங்கள் முற்றிலும் சரியானவர்—அறநெறிப்படியும் கூட; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இப்படி நடக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லைதானே? நினைக்கவில்லை, அப்படித்தானே? எந்த ஆதாரமும் இல்லை—இது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுதான்… ஒருவேளை, கிரிலோவின் வீட்டில் நீங்கள் அன்று உதிர்த்த அந்த கவனக்குறைவான வார்த்தைகள் ஃபெட்காவுக்கு நினைவுக்கு வந்தால் ஒழிய (ஏன் தான் அப்படிப் பேசினீர்களோ?), ஆனால் அது எதையும் நிரூபித்துவிடாது—ஃபெட்காவைப் பொறுத்தவரை, அவனை நாம் கவனித்துக்கொள்ளலாம். அதை நான் இன்றே முடித்துவிடுகிறேன்…

“அப்படியானால், உடல்கள்—அவை முழுமையாக எரியவில்லையா?”

“கொஞ்சம் கூட எரியவில்லை; அந்த அயோக்கியனால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியவில்லை. ஆனால், நீங்கள் இவ்வளவு அமைதியாக இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்… ஏனென்றால், நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்—உங்கள் மனதில் ஒரு சிறு தீய எண்ணம் கூட இல்லை என்றாலும் கூட… இருந்தாலும்… மேலும், இது உங்களுக்கு ஒரு வகையில் சாதகமாகவே அமைந்திருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்: திடீரென்று நீங்கள் மனைவியை இழந்த சுதந்திரமான மனிதராகிவிட்டீர்கள்; இப்போது அந்தப் பெரும் சொத்துக்குச் சொந்தக்காரியான, அழகான இளம் பெண்ணை உடனே திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்—அவள் ஏற்கனவே உங்கள் பிடியில் தான் இருக்கிறாள். பாருங்கள், எவ்வளவு எளிமையான, ஒரு முரட்டுத்தனமான தற்செயல் நிகழ்வு எத்தகைய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது—என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“நீ என்னை மிரட்டுகிறாயா, முட்டாளே?” “என்ன இது—‘முட்டாள்’ என்றா சொன்னாய்? என்ன அந்தத் தொனி? மகிழ்ச்சியடைவதற்குப் பதிலாக, நீ… உனக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கவே நான் அவசரமாக இங்கே ஓடி வந்தேன்! அதுமட்டுமல்ல, உன்னை நான் எதற்காக மிரட்டப் போகிறேன்? உன்னை மிரட்ட வேண்டிய அவசியம் எனக்கு என்ன இருக்கிறது? எனக்குத் தேவை உன் நன்மதிப்புதான், உன் பயம் அல்ல! நீதான் என் ஒளி, என் சூரியன்… உண்மையில், உன்னைக் கண்டு அஞ்சுபவன் *நான்*தான், நீ அல்ல! நான் என்ன மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச்சா? யோசித்துப் பார்—நான் என் சிறிய வண்டியில் வேகமாக இங்கே வந்தேன்; பார்த்தால், மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச் உன் தோட்டத்து வேலியோரம், நிலத்தின் ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டிருக்கிறார்… அவர் அணிந்திருந்த மேலங்கி முழுவதும் நனைந்து போயிருக்கிறது—ஒருவேளை அவர் இரவு முழுவதும் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தாரோ என்னவோ! நம்பவே முடியவில்லை! மனிதர்கள் தங்கள் மனநிலையை இழந்துவிட்டால் எவ்வளவு தூரம் வேண்டுமானாலும் செல்கிறார்கள்!”

“மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச்சா? இது உண்மையா?”

“உண்மை, முற்றிலும் உண்மைதான். அவர் தோட்டத்து வேலியோரம் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கிருந்து சுமார் முன்னூறு அடிகள் தொலைவில் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நான் அவரைத் தவிர்த்துச் செல்ல முயன்றேன், ஆனால் அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டார். உனக்குத் தெரியாதா? சரி, உன்னிடம் இதைச் சொல்ல நினைத்தது நல்லதாகப் போயிற்று. அவரைப் போன்ற மனிதர்கள் ஆபத்தானவர்கள்—குறிப்பாக அவரிடம் ரிவால்வர் (துப்பாக்கி) இருந்தால் இன்னும் மோசம். அதுமட்டுமின்றி, இந்த இரவு, சேறும் சகதியும், இயல்பாகவே இருக்கும் எரிச்சல்—அவருடைய தற்போதைய சூழலைப் பார்த்தாலே புரிகிறதே, ஹா-ஹா! அவர் ஏன் அங்கே அமர்ந்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறாய்?”

“நிச்சயமாக, எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவிற்காகக் காத்திருக்கிறார்.”

“சரியாகச் சொன்னாய்! ஆனால், அவள் ஏன் அவரைப் பார்க்க வெளியே வரப்போகிறாள்? அதுவும் இந்த மழையில்—என்ன ஒரு முட்டாள்!”

“அவள் இப்போதுதான் அவரைப் பார்க்க வெளியே வருகிறாள்.” “ஆஹா! இது நல்ல செய்தி! அப்படியானால்… ஆனால் கவனி, இப்போது அவளது சூழ்நிலை முற்றிலும் மாறிவிட்டது—இனி அவளுக்கு மவ்ரிகியால் என்ன பயன்? நீ ஒரு சுதந்திரமான  மனிதன் (மனைவியை இழந்தவன்)—நாளைக்கே அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்! அவளுக்கு இன்னும் தெரியாது—எல்லாம் என்னிடம் விடு, நான் நொடிப்பொழுதில் ஏற்பாடு செய்துவிடுகிறேன். அவள் எங்கே இருக்கிறாள்? நாம் அவளிடம் சென்று இந்த நற்செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும்.”

“நற்செய்தியா?”

“நிச்சயமாக! போவோம் வா.”

“அந்தப் பிணங்களைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரியவராது என்று நினைக்கிறாயா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் தனது கண்களை விசித்திரமாகச் சுருக்கிக் கேட்டுக்கொண்டான்.

“நிச்சயமாகத் தெரியாது!” என்று பதிலளித்தான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், வேண்டுமென்றே முட்டாளாக நடிப்பது போன்ற பாவனையுடன். “ஏனென்றால், சட்டப்படி பார்த்தால்… அட விடு! ஒருவேளை அவளுக்குத் தெரிந்தாலும் என்ன? பெண்களுக்கே உரிய ஒரு அற்புதமான கலை இருக்கிறது—எதையும் சுலபமாகச் சரிசெய்துவிடுவார்கள்! உனக்குத்தான் பெண்களைப் பற்றித் தெரியவில்லை! அதுமட்டுமல்ல, இப்போது உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வது அவளுக்குத்தான் சாதகம்—ஏற்கனவே ஒரு பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்திவிட்டாளே! அதோடு, அந்த ‘காகம்’ (rook) விஷயத்தையும் நான் அவளிடம் சொல்லிவிட்டேன்—அவளைக் கட்டுப்படுத்த அதுதான் சரியான வழி என்று எனக்குத் தோன்றியது; இதிலிருந்தே அவள் எப்படிப்பட்டவள் என்று புரிகிறது அல்லவா? கவலைப்படாதே—அந்தச் சிறிய பிணங்களை அவள் ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்கமாட்டாள், அவற்றைத் தாண்டிச் சென்றுவிடுவாள்! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீ முற்றிலும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரபராதிதானே, இல்லையா? அந்தச் சிறிய பிணங்களை அவள் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டு, பிற்காலத்தில்—உதாரணத்திற்கு, உங்கள் திருமண வாழ்க்கையின் இரண்டாம் ஆண்டில்—உனக்கு எதிராகப் பயன்படுத்திக்கொள்வாள்! எந்தப் பெண்ணும் திருமண மேடைக்குச் செல்லும் வழியில், தன் கணவனின் கடந்த காலத்திலிருந்து இது போன்ற சில விஷயங்களைச் சேகரித்து வைத்துக்கொள்வாள்—இருப்பினும்… ஒரு வருடம் கழித்து நிலைமை எப்படி இருக்குமோ? ஹா-ஹா-ஹா!”

“உன்னிடம் ஒரு சிறிய வண்டி இருந்தால், அவளை இப்போதே மவ்ரிகியி நிக்கோலாயெவிச்சிடம் அழைத்துச் செல்லேன்? என்னைப் பார்த்தாலே அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றும், அவள் கிளம்பிச் செல்வதாகவும் சொன்னாள்—எனவே, என்னிடமிருந்து வண்டியை அவள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டாள் என்பது உறுதி.” “அப்படியா! அவள் உண்மையிலேயே கிளம்பிப் போகிறாளா? இது எப்படி நடந்தது?” என்று கேட்டார் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச், சற்று முட்டாள்தனமான தோற்றத்துடன்.

“இன்றிரவு ஏதோ ஒரு தருணத்தில், நான் அவளைச் துளியும் நேசிக்கவில்லை என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்... இருப்பினும், உண்மையில் அவளுக்கு இது முன்பே தெரிந்திருந்ததுதான்.”

“என்ன சொன்னாய்—நீ அவளை நேசிக்கவில்லையா?”
...பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் எல்லையற்ற வியப்பை வெளிப்படுத்துவது போலக் காட்டிக்கொண்டு, "அப்படியானால், நேற்று அவள் வந்தவுடனேயே, ஒரு கண்ணியமான மனிதனாக அவளிடம் நேரடியாக 'உன்னை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை' என்று சொல்லியிருக்கலாமே! ஏன் அவளைத் தங்க அனுமதித்தாய்? இது மிகவும் இழிவான செயல்—அதுமட்டுமல்ல, அவளுக்கு முன்னால் என்னையும் எவ்வளவு மோசமான ஒருவனாகக் காட்டிவிட்டாய்!" என்று கூச்சலிட்டார்.

ஸ்தாவ்ரோகின் திடீரென்று உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினார்.

"என் குரங்கைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறேன்," என்று அவர் உடனே விளக்கினார்.

"ஆஹா! நான் கோமாளித்தனமாக நடந்துகொள்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாயா?" என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உண்மையாகவே ரசித்துச் சிரித்தார். "உன்னைச் சிரிக்க வைக்கத்தான் அப்படிச் செய்தேன்! நீ என்னைச் சந்திக்க வந்தபோதே, உன் முகத்தைப் பார்த்ததும் உனக்கு ஏதோ ஒரு 'துரதிர்ஷ்டம்' நேர்ந்திருக்கிறது என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒருவேளை பெரிய பேரழிவே நடந்திருக்கலாம், இல்லையா? நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்," என்று அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் திக்குமுக்காடியபடி தொடர்ந்தார், "நேற்று இரவு முழுவதும் நீங்கள் இருவரும் வரவேற்பறையில் நாற்காலிகளில் அருகருகே அமர்ந்து, ஏதோ ஒரு உன்னதமான, மேன்மையான லட்சியத்தைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டு பொன்னான நேரத்தை வீணடித்திருப்பீர்கள்... மன்னிக்கவும், என்னை மன்னித்துவிடு! எனக்கு இதில் எந்த இழப்பும் இல்லை—இது ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான விஷயத்தில்தான் முடியும் என்று எனக்கு நேற்றே தெரியும். உன்னை மகிழ்விப்பதற்காகவும், என்னுடன் இருக்கும்போது உனக்குச் சலிப்பு ஏற்படாது என்பதை நிரூபிப்பதற்காகவும்தான் அவளை இங்கே அழைத்து வந்தேன்; இது போன்ற விஷயங்களில் நான் பலமுறை பயனுள்ளதாக இருக்க முடியும்—பொதுவாகவே மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது எனக்குப் பிடிக்கும். இப்போது அவளால் உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை என்றால்—நான் எதிர்பார்த்ததும் அதுதான், அதற்காகத்தான் அவளை அழைத்து வந்தேன்—அப்படியானால்..."

"அப்படியானால், என்னை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டும்தான் அவளை இங்கே அழைத்து வந்தாயா?"

"வேறு எதற்காக இருக்க முடியும்?"

"என் மனைவியைக் கொல்ல என்னை வற்புறுத்துவதற்காக இல்லையா?"

"என்னது—உண்மையிலேயே அவளைக் கொன்றுவிட்டாயா? நீ எவ்வளவு உணர்ச்சிகரமான மனிதன்!"

"எல்லாம் ஒன்றுதான்—நீதான் அவளைக் கொன்றாய்."

"நான் அவளைக் கொன்றேனா? சொல்கிறேன் கேளு, இதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை." “இருந்தாலும், நீ எனக்குக் கவலையைத் தருகிறாய்…”

“தொடர்ந்து சொல்—நீதானே சொன்னாய், ‘அவள் உனக்கு இனி தேவையில்லை என்றால், பிறகு…’ என்று.”

“அப்படியானால் அவளை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிடு! அவளை மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சுக்கு மணம் முடித்து வைப்பதில் எனக்கு எந்தச் சிரமமும் இருக்காது—சரி, ஒரு விஷயம், அவனை நான் தான் அந்தத் தோட்டத்தில் ‘நிறுத்தி’ வைத்தேன் என்று நினைத்துக்கொள்ளாதே; உண்மையைச் சொன்னால், இப்போது எனக்கு அவனைப் பார்த்தாலே பயமாக இருக்கிறது. நீ ஒரு லேசான வண்டியைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாய் அல்லவா—நான் அவனைத் தாண்டித்தான் வந்தேன்… ஒருவேளை அவன் கையில் ரிவால்வர் வைத்திருந்தால் என்ன செய்வது? நல்லவேளையாக நானும் ஒன்றை எடுத்து வந்தேன். இதோ பார்—” (அவன் தன் பையிலிருந்து ஒரு ரிவால்வரை எடுத்துக்காட்டி, உடனே மீண்டும் உள்ளே வைத்துக்கொண்டான்) “—எதற்கும் இருக்கட்டும் என்றுதான் கொண்டு வந்தேன், நீண்ட தூரம் அல்லவா… எப்படியும், இதை நான் உடனே சரிசெய்து விடுகிறேன்: அவளுடைய பாவம், அந்தச் சின்னஞ்சிறு இதயம் இப்போது மவ்ரிகியுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும்—அல்லது அப்படி இருக்க வேண்டும்—உண்மையைச் சொன்னால், அவளை நினைத்தால் எனக்கே கொஞ்சம் பரிதாபமாகத்தான் இருக்கிறது! நான் அவர்களைச் சேர்த்து வைத்தால், அவள் மீண்டும் உன்னைப் பற்றி நினைக்கத் தொடங்குவாள்—அவன் உன்னைப் புகழ்ந்து பேசுவான், அவள் அவனிடமே உன்னைக் கடிந்துகொள்வாள்—பெண்களின் மனமே இப்படித்தான்! என்ன, மீண்டும் சிரிக்கிறாயா? நீ இவ்வளவு உற்சாகமாக இருப்பதைக் கண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். சரி, கிளம்புவோம். முதலில் நான் மவ்ரிகியிடம் பேசுகிறேன்—மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை… கொல்லப்பட்டவர்களைப் பற்றி… இப்போதைக்கு நாம் அமைதியாகவே இருப்போமா? எப்படியும் அவளுக்குச் சீக்கிரமே தெரிந்துவிடும்.”

“என்ன தெரிந்துவிடும்? யார் கொல்லப்பட்டார்கள்? மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சைப் பற்றி என்ன சொன்னீர்கள்?” என்று கேட்டபடி, லிசா திடீரென்று கதவைத் திறந்தாள்.

“ஆஹா! அப்படியானால் நீ ஒட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாயா?”

“மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சைப் பற்றி இப்போது என்ன சொன்னீர்கள்? அவர் கொல்லப்பட்டுவிட்டாரா?” “ஆ! அப்படியானால் நீங்கள் முழுவதையும் கேட்கவில்லை போலிருக்கிறது! கவலைப்படாதீர்கள், மவ்ரிகிகி நிகோலாயெவிச் நலமாகத்தான் இருக்கிறார்—அவர் இதோ சாலையோரத்தில், தோட்டத்து வேலிக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கிறார், நீங்களே நேரில் பார்த்து உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளலாம்… அவர் இரவு முழுவதும் அங்கேயேதான் அமர்ந்திருந்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது.” ...என் மேலங்கி முழுவதும் நனைந்திருந்தது… நான் குதிரையில் வந்து கொண்டிருந்தபோது அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டார்.

“அது உண்மையல்ல. நீங்கள் ‘கொல்லப்பட்டார்கள்’ என்று சொன்னீர்களே… யார் கொல்லப்பட்டார்கள்?” என்று அவர் மிகுந்த வேதனையுடனும், நம்ப முடியாத உணர்வுடனும் வினவினார்.

“என் மனைவி, அவளுடைய சகோதரன் லெப்யாட்கின், மற்றும் அவர்களின் பணியாள்—இவர்கள் மட்டுமே கொல்லப்பட்டார்கள்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் உறுதியாகக் கூறினார்.

லிசா உடல் நடுங்க, முகம் வெளிறிப்போனாள்.

“மிகவும் கொடூரமான, விசித்திரமான சம்பவம், எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா—இது ஒரு அர்த்தமற்ற கொள்ளைச் சம்பவம்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் சட்டென்று பேசத் தொடங்கினார். “தீ விபத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு நடந்த ஒரு கொள்ளைதான்; இது அந்த அயோக்கியன் ‘பெட்கா’ (கைதி) மற்றும் முட்டாள் லெப்யாட்கின் செய்த வேலை—லெப்யாட்கின் தான் யாரிடமும் காட்டாமல் இருக்க வேண்டிய பணத்தை எல்லோரிடமும் காட்டிக்கொண்டிருந்தானே… செய்தி கேட்டதும் நான் உடனே ஓடி வந்தேன்—இது தலையில் பலமாக அடிபட்டது போன்ற அதிர்ச்சியைத் தந்தது. நான் அவரிடம் சொன்னபோது, ​​ஸ்டாவ்ரோஜினால் நின்றுகூட இருக்க முடியவில்லை. உங்களிடம் இதை உடனே சொல்லலாமா வேண்டாமா என்றுதான் நாங்கள் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தோம்.”

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், அவர் சொல்வது உண்மையா?” என்று லிசா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

“இல்லை, அது உண்மையல்ல.”

“என்ன சொல்கிறீர்கள், உண்மையல்லவா!” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் திடுக்கிட்டு வினவினார். “இதன் பொருள் என்ன?”

“ஐயோ கடவுளே, எனக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போலிருக்கிறதே!” என்று லிசா அலறினாள்.

“இப்போது அவர் மனநிலை சரியில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா!” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் உரத்த குரலில் கத்தினார். “அவருடைய மனைவி கொல்லப்பட்டிருக்கிறாள், இல்லையா! அவர் எவ்வளவு வெளிறிப்போயிருக்கிறார் என்று பாருங்கள்… மேலும், அவர் இரவு முழுவதும் உங்களுடன்தானே இருந்தார்—ஒரு நிமிடம் கூட உங்களை விட்டுப் பிரியவில்லையே—பிறகு அவர் எப்படி சந்தேகத்திற்குரியவராக இருக்க முடியும்?” “நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், சொல்லுங்கள்—கடவுளுக்கு முன்னால் நிற்பது போலச் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் குற்றவாளியா இல்லையா? சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், உங்கள் வார்த்தையை நான் இறைவனின் வார்த்தையாகவே நம்புவேன். நான் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து உலகின் எல்லை வரை வருவேன்—நிச்சயமாக வருவேன்! ஒரு சிறிய நாய்க்குட்டியைப் போல உங்களைப் பின்தொடர்வேன்…”

“ஏன் அவளை இப்படித் துன்புறுத்துகிறாய், பைத்தியக்கார, கற்பனை உலகத்தில் வாழும் மனிதனே!” “...அவர் நிரபராதி!” என்று பதற்றத்துடன் கத்தினான் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச். “எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா—இதற்காக நீங்கள் என்னை உரலில் போட்டு இடித்தாலும் சரி, சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்—அவர் நிரபராதி! சொல்லப்போனால், அவரே ஒரு பாதிக்கப்பட்டவர்; அவர் மனநிலை தடுமாறியிருக்கிறார், நீங்களே பார்க்கிறீர்கள்தானே. அவர் எதற்கும் குற்றவாளி அல்ல—எந்த விஷயத்திற்கும் இல்லை—அவரது எண்ணங்களில் கூட அவர் குற்றமற்றவர்! இது ஏதோ சில கொள்ளைக்காரர்களின் வேலை—நிச்சயமாக ஒரு வாரத்திற்குள் அவர்களைக் கண்டுபிடித்து சவுக்கடி கொடுப்பார்கள்... இது கைதி ஃபெட்கா மற்றும் அந்த ஷ்பிகுலின் கும்பலின் வேலை—ஊர் முழுவதுமே இதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது, அதனால்தான் எனக்குத் தெரியும்.”

“அப்படியா? அப்படியா?” என்று உடல் நடுங்கக் கேட்டாள் லிசா, தனது இறுதித் தீர்ப்பிற்காகக் காத்திருந்தாள்.

“கொலை செய்தது நான் அல்ல, அதை நான் எதிர்க்கவும் செய்தேன்—ஆனால் அவர்கள் கொல்லப்படப் போகிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது, ஆனாலும் நான் அந்தக்கொலைகாரர்களைத் தடுக்கவில்லை. என்னை விட்டுவிடு, லிசா,” என்று கூறிய ஸ்டாவ்ரோஜின், வரவேற்பறைக்குள் நடந்து சென்றான்.

லிசா தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் அவளைப் பின்தொடர முயன்றான், ஆனால் சட்டென்று திரும்பி வரவேற்பறைக்குள் வந்தான்.

“அப்படியா? அப்படியா? அப்படியானால் உனக்கு எதைப் பற்றியும் பயமே இல்லையா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜினை நோக்கிச் சீறினான். அவன் கடும் கோபத்தில் இருந்தான்—வார்த்தைகள் தடுமாற, உளறிக் கொண்டிருந்தான், அவனது உதடுகளில் நுரை ததும்பியது.

ஸ்டாவ்ரோஜின் வரவேற்பறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்தான், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அவன் தன் இடது கையால் தன் தலைமுடியின் ஒரு பகுதியை எடுத்துக்கொண்டு…...ஒருவிதமான குழப்பத்துடனும், திசைதெரியாத உணர்வுடனும் புன்னகைத்தான். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் அவனது சட்டைக் கையை பலமாக இழுத்தான்.

“உனக்கு என்ன பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? என்ன காரியம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? எல்லாரையும் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டு, பிறகு ஏதோ ஒரு மடாலயத்திற்கோ அல்லது சாத்தானிடமோ ஓடிவிடப் போகிறாயா? நீ என்னைக் கண்டு பயப்படவில்லை என்றாலும் சரி, நான் உன்னை ஒழித்துக்கட்டிவிடுவேன்!”

“ஆ, நீதானா இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தது?” என்று கேட்டான் ஸ்தாவ்ரோகின், அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டபடி. “ஓடு!” என்று திடீரென சுதாரித்துக்கொண்டு கத்தினான். “அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடு, வண்டிக்கு ஏற்பாடு செய்—அவளை விட்டு விலகாதே… போ, ஓடு! அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல், யாரும் இதைக் கண்டறியாதபடி பார்த்துக்கொள், அவள் அந்த இடத்திற்கு—அந்த உடல்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு—செல்வதைத் தடுத்துவிடு… அவளை வலுக்கட்டாயமாக வண்டியில் ஏற்று! அலெக்ஸி யெகோரிச்! அலெக்ஸி யெகோரிச்!”

“நில்! கத்தாதே! அவள் ஏற்கனவே மவ்ரிகியின் கைகளில் இருக்கிறாள்… மவ்ரிக்கி உன் வண்டியில் ஏறப்போவதில்லை… பொறு! இங்கே வண்டியை விட முக்கியமான விஷயங்கள் பல உள்ளன!”

அவன் மீண்டும் தனது ரிவால்வரை வெளியே எடுத்தான்; ஸ்தாவ்ரோகின் அவனை ஒரு தீவிரமான பார்வையுடன் பார்த்தான்.

“சரி, செய்—என்னைக் கொன்றுவிடு,” என்று அமைதியாகவும், கிட்டத்தட்ட சமரசமான தொனியிலும் கூறினான்.

“அடச், என்னவெல்லாம் பொய்களை ஒரு மனிதன் தன் மீது அடுக்கிக்கொள்கிறான்!” என்று ஆத்திரத்தில் நடுங்கியபடி கத்தினான் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். “கடவுள் மேல் சத்தியமாக, நான் உன்னைக் கொன்றே தீர வேண்டும்! அவள் உன் முகத்தில் துப்பியது மிகச் சரியான காரியம்! நீ ஒரு ‘பாத்திரம்’ என்று நினைத்தேன், ஆனால் நீ வெறும் ஓட்டையுள்ள, பழைய மரப்படகு—குப்பைத் தொட்டிக்குத்தான் லாயக்கு! போதாத குறைக்கு, இப்போது பிடிவாதமாகவாவது விழித்துக்கொள்! கடவுளே! உன் நெற்றியில் ஒரு குண்டு பாய வேண்டும் என்று நீயே கேட்கும்போது, ​​உனக்கு இனி எதைப் பற்றியும் கவலை இல்லையே, இல்லையா?”

ஸ்தாவ்ரோகின் ஒரு விசித்திரமான, கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தான். “நீ இவ்வளவு பெரிய கோமாளியாக இல்லையென்றால், ஒருவேளை நான் இப்போதே ‘சரி’ என்று சொல்லியிருப்பேன்… நீ இன்னும் கொஞ்சம் புத்திசாலியாக இருந்திருக்கலாம்…”

“நான் கோமாளியாக இருக்கலாம், ஆனால் என் வாழ்க்கைத் துணையாகிய நீ அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை! புரிகிறதா?”

ஸ்டாவ்ரோகினுக்குப் புரிந்தது—அநேகமாக, அவனால் மட்டுமே இதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கும். உதாரணமாக, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சிடம் ஒருவிதமான உற்சாகம் இருப்பதாக ஸ்டாவ்ரோகின் கூறியபோது, ​​ஷாதோவ் மிகுந்த வியப்படைந்தான்.

“இப்போது தொலைந்து போ; நாளைக்குள், என்னால் ஏதோ ஒன்றைச் செய்ய முடியும். நாளை வா.”

“உண்மையாவா? உண்மையாவா?”

“எனக்கு எப்படித் தெரியும்!… தொலைந்து போ, போய்த் தொலை!” என்று கூறிவிட்டு, அவன் அறையை விட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.

“சரி, ஒருவேளை இதுவே நல்லதுதான்,” என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்ட பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், தனது ரிவால்வரை மறைத்து வைத்துக்கொண்டான்.
III

அவன் லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்தான். அவள் வீட்டை விட்டு வெகுதூரம் செல்லவில்லை—சில அடிகள் மட்டுமே தள்ளி இருந்தாள். அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்த அலெக்ஸி யெகோரோவிச், அவளைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தான்; அவன் அவளுக்குச் சற்று பின்னால், வால் கோட் (tailcoat) அணிந்து, தலைக்கவசம் இன்றி, மரியாதையுடன் குனிந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான். வண்டி வரும் வரை காத்திருக்குமாறு அவன் அவளிடம் மிகவும் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்—அந்த முதியவர் பயந்துபோய், கண்ணீர் விடும் நிலையில் இருந்தார்.

“நீ போய்த் தொலை—எஜமானர் தேநீர் கேட்கிறார், அதைக் கொடுக்க அங்கே யாரும் இல்லை,” என்று கூறிய பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், அவனை ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் கையை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.

அவள் கையை விடுவித்துக்கொள்ளவில்லை; ஆனால், அவள் முழுமையான சுயநினைவுடன் இருப்பது போலத் தெரியவில்லை—அவள் இன்னும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருக்கவில்லை.

“முதலாவதாக, நீ தவறான திசையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உளறினான். “நாம் இந்த வழியாகத்தான் செல்ல வேண்டும், தோட்டத்தைக் கடந்து செல்லக்கூடாது. அதுமட்டுமின்றி, நடந்தும் செல்ல முடியாது—உங்கள் இருப்பிடம் மூன்று வெர்ஸ்ட் (சுமார் 3.2 கி.மீ) தொலைவில் உள்ளது, மேலும் நீங்கள் அதற்கு ஏற்றவாறு உடையும் அணியவில்லை. சற்று பொறுத்துக்கொள்ள முடியுமா...” “இதோ, முற்றத்திலேயே எனது சிறிய வண்டி இருக்கிறது—இப்போதே அதைத் தயார் செய்துவிடுகிறேன், நீங்கள் அதில் அமர்ந்துகொள்ளுங்கள், நான் உங்களை அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்; யாருக்கும் தெரியாது.”

“நீங்கள் எவ்வளவு கனிவானவர்...” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள் லிசா.

“அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை—என்னுடைய இடத்தில் யார் இருந்தாலும், கண்ணியமான எவரும் இதைத்தான் செய்வார்கள்...”

லிசா அவரை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள்.

“ஐயோ கடவுளே—அந்த முதியவர் இன்னும் இங்கேயேதான் இருக்கிறார் என்று நினைத்தேன்!”

“கேளுங்கள், நீங்கள் இதை இவ்வளவு இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது—உண்மையில், இதுவெல்லாம் வெறும் தவறான முன்முடிவுதான். ஒரு யோசனை சொல்கிறேன்: அந்த முதியவரை வைத்து வண்டியைத் தயார் செய்யச் சொல்லட்டுமா? பத்து நிமிடங்கள்தான் ஆகும். நாம் மீண்டும் சென்று, வராண்டாவில் காத்திருக்கலாம்—என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“முதலில் எனக்குத் தெரிய வேண்டும்... கொல்லப்பட்டவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள்?”

“ஐயோ, என்ன கேள்வி இது! இதைக் கேட்டுவிடுவீர்களோ என்றுதான் நான் அஞ்சினேன்... வேண்டாம், அந்த விரும்பத்தகாத விஷயத்தை விட்டுவிடுவோம்; அங்கு பார்ப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை.”

“அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்—இந்த வீடு எனக்குத் தெரியும்.”

“சரி, தெரிந்தால் என்னவாம்! கடவுளே—இந்த மழையைப் பாருங்கள், இந்த மூடுபனியைப் பாருங்கள்... (எப்பேர்ப்பட்ட ‘புனிதக் கடமை’ என் தலையில் விழுந்திருக்கிறது!) கேளுங்கள், எலிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா, இப்போது இரண்டு வழிகள்தான் உள்ளன: ஒன்று, நீங்கள் என்னுடன் வண்டியில் வரலாம்—அப்படியானால், நீங்கள் இங்கேயே காத்திருக்க வேண்டும், ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்கக்கூடாது. ஏனென்றால், இன்னும் இருபது அடிகள் முன்னால் சென்றால், மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் நம்மைப் பார்த்துவிடுவார்.”

“மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சா! எங்கே? எங்கே?” "சரி, நீங்கள் அவருடன் இருக்க விரும்பினால், நான் உங்களை இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் அழைத்துச் சென்று, அவர் எங்கே அமர்ந்திருக்கிறார் என்று காட்டுகிறேன்—அதன்பிறகு நான் கிளம்பிவிடுகிறேன்; இப்போதைக்கு நான் அவரிடம் செல்வதைத் தவிர்க்கவே விரும்புகிறேன்."

"அவர் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்—ஐயோ, கடவுளே!" என்று அவள் திடீரென நின்றுகொண்டு கூவினாள்; அவள் முகம் முழுவதும் ஒருவிதச் சிவப்பேறியது.

"ஆனால், ஒருவேளை—அவர் இத்தகைய பாரபட்சங்கள் ஏதுமற்ற மனிதராக இருந்தால்!" "பாருங்கள், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா, இதில் எனக்கு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை—நான் முற்றிலும் ஒதுங்கியே இருக்கிறேன், அது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்—இருந்தாலும், உங்கள் நல்வாழ்வைத்தான் நான் விரும்புகிறேன்... ஒருவேளை நம்முடைய 'கப்பல்' சரியாக அமையவில்லை என்றால்—அது வெறும் பழைய, அழுகிப்போன, குப்பைக்குத்தான் லாயக்கான ஒரு படகாக மாறிவிட்டால்..."

"ஓ, மிக அருமை!" என்று லிசா கத்தினாள்.

"மிக அருமை என்கிறாள், அதே சமயம் அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருக்கிறது! இதற்குத் துணிச்சல் தேவை. ஒரு பெண் ஒரு ஆணுக்குச் சற்றும் விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. இந்த காலத்தில், ஒரு பெண்... போய்த் தொலையட்டும்!" (பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அருவருப்பில் துப்பாமல் தப்பித்தார்.) "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், வருத்தப்பட ஒன்றுமில்லை—எல்லாம் நல்லதற்கே நடக்கலாம். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் என்பவர்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஆழ்ந்த உணர்வுகள் கொண்ட மனிதர்; அதிகம் பேசாதவர்—இது ஒரு நல்ல விஷயம்தான், நிச்சயமாக, அவரிடம் எந்தவிதமான பாரபட்சங்களும் இல்லை என்றால்..."

"மிக அருமை, மிகவும் அருமை!" என்று லிசா கட்டுக்கடங்காத சிரிப்பில் ஆழ்ந்தாள். "ஐயோ, கடவுளே... எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா," என்று திடீரெனத் தன் தொனியை மாற்றிக்கொண்டு கூறினார் பியோத்ர் স্তেপানোভিச், "உனக்காகத்தான் நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்... எனக்கு இதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை... நேற்று உன் வேண்டுகோளின்படி உனக்கு ஒரு உதவி செய்தேன், இன்று... இதோ பார்—இங்கிருந்தே மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச்சை உன்னால் பார்க்க முடிகிறதல்லவா? அவர் அங்கேதான் அமர்ந்திருக்கிறார், நம்மை அவர் கவனிக்கவில்லை. சொல், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா, நீ 'பொலிங்கா சாக்ஸ்' (Polinka Sachs) என்ற கதையைப் படித்திருக்கிறாயா?"

"அது என்ன?"

"அது ஒரு குறுநாவல்—'பொலிங்கா சாக்ஸ்'. நான் மாணவனாக இருந்தபோது இதைப் படித்தேன். சாக்ஸ் என்ற ஒரு அரசு அதிகாரி—நல்ல வசதி படைத்தவர்—தன் மனைவி தங்களுக்குச் சொந்தமான நாட்டுப்புற இல்லத்தில் வேறொருவருடன் தொடர்பில் இருப்பதைக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறார், பிறகு... உனக்குத்தான் தெரியுமே..."ப்ச், இதைப் பற்றிக் கவலைப்படுபவர் யார்! நீயே பார்ப்பாயே—நீ வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு முன்பே மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் உன்னிடம் திருமணப் பிரேரணை முன்வைக்கப் போகிறார். அவர் இன்னும் நம்மைப் பார்க்கவில்லை.

“ஐயோ, அவர் என்னைப் பார்க்கக் கூடாது!” என்று லிசா திடீரென்று ஒரு பைத்தியக்காரி போலக் கூவினாள். “போவோம், போவோம்! காட்டிற்குள், வயல்வெளிகளுக்குள் செல்வோம்!”

அவள் வந்த வழியே மீண்டும் ஓடினாள்.

“லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா, இது வெறும் கோழைத்தனம்!” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் அவளுக்குப் பின்னால் விரைந்தபடி கத்தினார். “அவர் உங்களைப் பார்ப்பதை ஏன் தவிர்க்க விரும்புகிறீர்கள்? மாறாக, நேராக அவர் கண்களைப் பார்த்து, பெருமிதத்துடன் நில்லுங்கள்... ஒருவேளை நீங்கள்... அந்த ‘கன்னிமை’ சார்ந்த தயக்கங்களைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள் என்றால்... அது வெறும் மூடநம்பிக்கை, மிகவும் பழங்காலத்து எண்ணம்... ஆனால் எங்கே போகிறீர்கள்? எங்கே ஓடுகிறீர்கள்? கடவுளே, அவள் ஓடுகிறாளே! நாம் ஸ்டாவ்ரோகினின் வீட்டிற்குத் திரும்பி, என் வண்டியை (ட்ரோஷ்கியை) எடுத்துக்கொண்டு செல்வதுதானே நல்லது... ஆனால் எங்கே போகிறாய்? இது வெறும் திறந்தவெளிதானே... ஐயோ, அவள் விழுந்துவிட்டாளே!...”

அவர் நின்றார். லிசா ஒரு பறவையைப் போல, எந்த இலக்கும் இன்றி ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்; பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் சுமார் ஐம்பது அடிகள் பின்தங்கியிருந்தார். அவள் ஒரு மேட்டின் மீது இடறி விழுந்துவிட்டாள். அதே கணத்தில், பக்கவாட்டிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான அலறல் கேட்டது—அது மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சின் குரல். அவள் ஓடுவதையும் விழுவதையும் கண்ட அவர், வயல்வெளியைக் கடந்து அவளை நோக்கி விரைந்து வந்துகொண்டிருந்தார். அடுத்த நொடியே, பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் தனது வண்டியை அடைவதற்காக, ஸ்டாவ்ரோகின் தோட்டத்தின் நுழைவாயிலை நோக்கிப் பின்வாங்கினார்.

இதற்கிடையில், மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்த மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச், லிசா எழுந்து நின்றபோது அவளுக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தார்; அவர் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளை நோக்கிச் சாய்ந்தார். இந்தச் சந்திப்பின் விசித்திரமான சூழல் அவரை நிலைகுலையச் செய்ய, அவரது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அவர் மிகவும் போற்றி மதித்த அந்தப் பெண், வயல்வெளியில் பைத்தியம் பிடித்தவள் போல ஓடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். இத்தகைய நேரத்தில், இத்தகைய மோசமான வானிலையில், முந்தைய இரவு அணிந்திருந்த அதே அற்புதமான ஆடையைத் தவிர வேறெதுவும் அணியாமல் அவள் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்; அந்த ஆடையோ கீழே விழுந்ததால் கசங்கியும் அழுக்கடைந்தும் இருந்தது... ஒரு வார்த்தையும் பேச முடியாமல், அவர் தனது மேலங்கையைக் கழற்றி, நடுங்கும் கைகளால் அவள் தோள்களின் மீது போர்த்தினார். திடீரென்று, அவள் உதடுகள் தன் கையில் பட்டதை உணர்ந்த அவர், அலறினார்.

“லிசா!” என்று அவர் கூச்சலிட்டார். “எனக்குச் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்குத் திறமைகள் ஏதுமில்லைதான், ஆனால் தயவுசெய்து—என்னை அனுப்பிவிடாதே!”

“ஆம், ஆம்—இப்போதே இந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றுவிடுவோம்! என்னை விட்டுச் சென்றுவிடாதே!” என்று கூறியபடி, அவள் அவரது கையைப் பிடித்துத் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றாள். “மௌரிகோ நிகோலாயெவிச்,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்; திடீரென ஏற்பட்ட அச்சத்தால் அவள் குரல் தழுதழுத்தது, “அங்கே நான் தைரியமாக இருப்பது போலக் காட்டிக்கொண்டேன், ஆனால் இங்கே... எனக்கு மரண பயம் வந்துவிட்டது. நான் சாகப்போகிறேன்—மிக விரைவில் இறந்துவிடுவேன்—ஆனால் எனக்கு மரணம் என்றால் பயமாக இருக்கிறது, மிகவும் பயமாக இருக்கிறது...” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் அவரது கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“யாராவது—யாராவது இங்கே வரக்கூடாதா!” என்று அவர் மிகுந்த விரக்தியுடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கூச்சலிட்டார். “ஏதாவது ஒரு வழிப்போக்கர் வரக்கூடாதா! உன் கால்கள் நனைந்துவிடும்—நீ... நீ மனநிலை பிறழ்ந்துவிடுவாய்!”

“பரவாயில்லை, பரவாயில்லை,” என்று அவள் அவரைத் தேற்ற முயன்றாள். “பார்க்கிறீர்களா? நீங்கள் அருகில் இருப்பதால், எனக்கு அவ்வளவு பயமில்லை. என் கையைப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்—என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்... நாம் இப்போது எங்கே போகிறோம்? வீட்டிற்கா? இல்லை—முதலில், கொல்லப்பட்டவர்களை நான் பார்க்க வேண்டும். அவருடைய மனைவி கொல்லப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்—ஆனால் அவரோ, ‘நான்தான் கொன்றேன்’ என்று கூறுகிறார். அது உண்மையாக இருக்க முடியாது, இல்லையா? அது உண்மையாக இருக்கவே முடியாது! பாதிக்கப்பட்டவர்களை நான் நேரில் பார்க்க வேண்டும்... அவர்கள் என்னால்தான் இறந்தார்கள்... அவர்களால்தான் அவர் இன்று இரவு என்னைக் காதலிக்காமல் போனார்... நான் நேரில் சென்று உண்மையை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். சீக்கிரம், சீக்கிரம்—அந்த வீடு எனக்குத் தெரியும்... அங்கே தீப்பிடித்திருக்கிறது... மௌரிகோ நிகோலாயெவிச், என் நண்பரே—என்னை மன்னித்துவிடாதீர்கள்! நான் கண்ணியம் இழந்த ஒரு பெண்!” "ஏன் என்னை மன்னிக்கிறீர்கள்? ஏன் அழுகிறீர்கள்? என் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்து, ஒரு நாயைக் கொல்வது போல இங்கேயே என்னைக் கொன்றுவிடுங்கள்!"

"இப்போது உன்னைத் தீர்ப்பிட யாருக்கும் உரிமையில்லை," என்று உறுதியான குரலில் கூறினார் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச். "கடவுள் உன்னை மன்னிக்கட்டும்—என்னைப் பொறுத்தவரை, உன்னைத் தீர்ப்பிடத் தகுதியற்றவன் நான்தான்!"

அவர்களது உரையாடல் முழுவதையும் விவரிப்பது பொருத்தமற்றதாக இருக்கும். இருவரும் கைகோர்த்தபடி, ஏதோ பைத்தியக்காரர்களைப் போல மிக வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் நேராக அந்தத் தீயை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். வழியில் ஏதேனும் வண்டி கிடைக்காதா என்று மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் எதிர்பார்த்தார், ஆனால் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை யாரும் தென்படவில்லை. மெல்லிய தூறல் மழை அந்த நிலப்பரப்பு முழுவதையும் ஆட்கொண்டிருந்தது; அது அனைத்தையும் மங்கச் செய்து, ஒருவிதமான புகைமூட்டமான, ஈய நிறத்திலான, உணர்ச்சியற்ற ஒன்றாக மாற்றியிருந்தது. விடியற்காலை கடந்து நீண்ட நேரம் ஆகியிருந்தும், சூரியனே உதிக்காதது போன்ற உணர்வே நிலவியது. திடீரென்று, அந்தப் புகைமூட்டமான, குளிரான சூழலிலிருந்து விசித்திரமான, அபத்தமான தோற்றம் கொண்ட ஒருவர் அவர்களை நோக்கி நடந்து வருவதைக் கண்டனர். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில், லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால் கூட, என் கண்களையே என்னால் நம்பியிருக்க முடியாது என்று தோன்றுகிறது; ஆனால், அந்த மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அவள், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினாள். அவர் ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச். அவர் எப்படி அங்கிருந்து கிளம்பினார், அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான, வெறும் கோட்பாட்டு ரீதியான அவரது தப்பிக்கும் திட்டம் எப்படிச் செயலுக்கு வந்தது—என்பதை மற்றொரு தருணத்தில் சொல்கிறேன். ஒன்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும்: அந்த காலை வேளையிலேயே அவர் கடுமையான காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆனாலும், அந்த உடல்நலக்குறைவு அவரைத் தடுக்கவில்லை; ஈரமான நிலத்தின் மீது அவர் உறுதியான அடிகளுடன் நடந்து கொண்டிருந்தார். நடைமுறை அனுபவம் துளியும் இல்லாத அவர், தனது இந்தத் திட்டத்தை இயன்றவரை தனியாகவே சிந்தித்துச் செயல்படுத்தியிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் ஒரு "பயணத்திற்காக" தயாரானது போல உடை அணிந்திருந்தார்—அதாவது, தனது நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) அணிந்து, இடுப்பில் அகலமான, பளபளப்பான தோல் பட்டையை இறுக்கிக் கட்டியிருந்தார்; கால்களில் புதிய, நீண்ட பூட்ஸ் காலணிகளை அணிந்திருந்தார், அதற்குள் தனது கால்சட்டையைச் செருகி வைத்திருந்தார். ஒரு "பயணி" எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று அவர் நீண்டகாலமாகவே கற்பனை செய்து வைத்திருந்தாரோ அப்படித்தான் அவர் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தார். சில நாட்களுக்கு முன்பே அவர் ஒரு பெல்ட்டையும், ஹுஸார் (hussar) பாணியிலான, பளபளக்கும் நீண்ட காலணிகளையும் (அவற்றைக் அணிந்துகொண்டு எப்படி நடப்பது என்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது) வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். அகலமான விளிம்புகளைக் கொண்ட தொப்பி, கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கமாகச் சுற்றப்பட்ட கம்பளி ஸ்கார்ஃப், வலது கையில் ஒரு நடைத்தடி, இடது கையில் மிகவும் சிறியதாக இருந்தாலும், பொருட்கள் நிரம்பி வழியும் ஒரு பயணப்பை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அவரது தோற்றத்தை முழுமைப்படுத்தின. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதே வலது கையில் ஒரு குடையையும் விரித்து வைத்திருந்தார். குடை, நடைத்தடி, பயணப்பை ஆகிய மூன்றையும் சுமந்து செல்வது முதல் 'வெர்ஸ்ட்' (verst - ரஷ்ய அளவீட்டு அலகு) தூரத்திற்கே மிகுந்த சிரமத்தைத் தந்தது; இரண்டாவது 'வெர்ஸ்ட்' தூரத்தை எட்டியபோது, ​​அது ஒரு பெரும் சுமையாக மாறியிருந்தது.

"இது நீங்கள்தானா?" என்று லிசா வியப்புடன் கேட்டாள். அவளது முகத்தில் முதலில் மின்னிய இயல்பான மகிழ்ச்சி மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக ஒருவிதமான துயரமும் திகைப்பும் கலந்த உணர்வு வெளிப்பட்டது.

"லீஸ்!" என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கூச்சலிட்டார். ஏதோ ஒருவிதமான பரவச நிலையில், கிட்டத்தட்ட சுயநினைவற்ற நிலையில் அவளை நோக்கி ஓடிவந்தார். "அன்பே, அன்பே... நீயுமா... இந்த மூடுபனிக்கு நடுவே? இதோ பார்—வானத்தில் அந்த ஒளி! நீ மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறாய், இல்லையா? என்னால் இதைப் பார்க்க முடிகிறது, என்னால் பார்க்க முடிகிறது! என்னிடம் எதையும் சொல்லாதே, அதே சமயம் என்னிடமும் எதையும் கேட்டுவிடாதே. நாம் அனைவரும் துயரத்தில் இருக்கிறோம், ஆனால் அனைவரையும் மன்னித்துவிட வேண்டும். வா, லீஸ், நாம் அனைவரையும் மன்னித்துவிடுவோம்; இறுதியாக விடுதலை பெறுவோம்—"...நூற்றாண்டுகள். உலகத்துடனான பிணைப்பை அறுத்துக்கொண்டு, முழுமையான சுதந்திரத்தை அடைய வேண்டுமானால்—*மன்னிக்க வேண்டும், மன்னிக்க வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் மன்னிக்க வேண்டும்!*

“ஆனால், நீங்கள் ஏன் முழங்காலிட்டு இருக்கிறீர்கள்?”

“ஏனென்றால், இந்த உலகத்திடமிருந்து விடைபெறும் வேளையில், உங்கள் மூலமாக எனது ஒட்டுமொத்த கடந்த காலத்திடமிருந்தும் விடைபெற விரும்புகிறேன்!” அவர் கண்ணீர் விட்டு அழுதபடி, அவளது இரு கைகளையும் எடுத்துத் தனது கண்ணீர் நிறைந்த கண்களில் அழுத்திக்கொண்டார். “என் வாழ்க்கையில் அழகாக இருந்த அனைத்தின் முன்னாலும் நான் முழங்காலிட்டு வணங்குகிறேன்; அவற்றை முத்தமிட்டு நன்றி கூறுகிறேன்! நான் என்னை இரண்டாகப் பிரித்துக்கொண்டேன்: அங்கே—வானத்தை எட்டிப்பிடிக்கக் கனவு கண்ட ஒரு பைத்தியக்கார இளைஞன், இருபத்தி இரண்டு வயதுடையவன்! இங்கே—உடைந்த, நடுங்கும் ஒரு முதியவன், ஒரு ஆசிரியர்… அந்த வணிகரின் வீட்டில் பணிபுரியும் ஒருவன்—அப்படி ஒரு வணிகர் நிஜமாகவே இருக்கிறாரா என்று கூடத் தெரியவில்லை… ஆனால், நீங்கள் எவ்வளவு நனைந்து போயிருக்கிறீர்கள், லீஸ்!” என்று அவர் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்—தமது முழங்கால்களும் ஈரமான தரையினால் நனைந்திருப்பதைக் கவனித்தபடி— “இப்படிப்பட்ட உடையில் எப்படி வந்தீர்கள்?… அதுவும் நடந்துகொண்டே, வயல்வெளியின் நடுவே… நீங்கள் அழுகிறீர்களா? நீங்கள் துயரத்தில் இருக்கிறீர்களா? பொறுங்கள்—ஏதோ சத்தம் கேட்டது… நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?” என்று அவர் பதற்றத்துடன் அடுத்தடுத்துக் கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு, முற்றிலும் குழப்பமடைந்த நிலையில் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சை நோக்கினார். “மணி என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அங்கே… யாரோ கொல்லப்பட்டதாக ஏதேனும் கேள்விப்பட்டீர்களா?… இது உண்மையா? உண்மையா?”

“அவர்கள்! இரவு முழுவதும் அவர்களின் செயல்களின் ஒளியைக் கண்டேன். இது தவிர வேறு எப்படி முடிந்திருக்க முடியும்?…” (அவரது கண்கள் மீண்டும் ஒருமுறை மின்னின.) “நான் ஒரு பிரமையிலிருந்து, காய்ச்சல் கண்ட கனவிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறேன்—ரஷ்யாவைத் தேடி ஓடுகிறேன். ரஷ்யா என்று ஒன்று இருக்கிறதா? ஆஹா, நீங்களா, அன்பிற்குரிய கேப்டன்!” உங்களை எங்காவது ஒரு இடத்தில் சந்திப்பேன் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இருந்ததில்லை—ஒருவேளை ஏதோ ஒரு வீரதீரச் செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது உங்களைச் சந்திக்கக்கூடும் என்று நினைத்தேன்... இதோ, என் குடையை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—நீங்கள் ஏன் நடந்து செல்கிறீர்கள்? தயவுசெய்து, இந்த குடையையாவது எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் வேறு எங்காவது ஒரு வண்டியை எளிதாக அமர்த்திக்கொள்ள முடியும். நான் நடந்து செல்வதற்குக் காரணம் இதுதான்: நான் கிளம்புவது தெரிந்தால், ஸ்டாஸி—அதாவது நஸ்தாஸ்யா—தெருவே அதிரும் அளவுக்குக் கூச்சலிட்டு அமளி செய்திருப்பாள்; அதனால், யாருக்கும் தெரியாமல் மிக ரகசியமாக நழுவி வந்தேன். என்ன சொல்வது—'கோலோஸ்' (Golos) செய்தித்தாள் எங்கும் கொள்ளைச் சம்பவங்கள் நடப்பதாகச் சொல்கிறது—ஆனால், வீதியில் காலடி வைத்தவுடனேயே ஒரு கொள்ளையனைச் சந்தித்துவிட முடியுமா, என்ன? 'ஷேர் லீஸ்' (Chère Lise), யாரோ ஒருவரை யாரோ கொன்றுவிட்டதாகச் சொன்னீர்களா? 'மோன் டியூ' (Mon Dieu), நீங்கள் மயங்கி விழப்போகிறீர்கள் போலிருக்கிறதே!

"வாருங்கள், போகலாம்!" என்று லிசா கிட்டத்தட்ட பதற்றமான குரலில் கத்தினாள்; அவள் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சைத் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றாள். "இருங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்," என்று திடீரென்று திரும்பி அவரிடம் கூறினாள், "இருங்கள், பாவம் நீங்களாவது... உங்கள் மீது சிலுவை அடையாளம் வரைந்து ஆசீர்வதிக்கிறேன். உங்களைக் கட்டிப்போட்டு வைப்பது இன்னும் சரியாக இருந்திருக்கும், ஆனால் இந்த ஆசீர்வாதத்தோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். 'பாவம்' லிசாவுக்காகவும் ஒரு பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்—சின்னதாகச் செய்யுங்கள் போதும், அதிகம் சிரமப்பட வேண்டாம். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், இந்த மனிதரிடம் அவருடைய குடையைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்—கண்டிப்பாகக் கொடுத்துவிடுங்கள். அவ்வளவுதான்... வாருங்கள்! போகலாம்!"

அவர்கள் அந்த முக்கியமான வீட்டைச் சென்றடைந்தபோது, ​​அங்கு கூடியிருந்த பெருங்கூட்டம் ஏற்கனவே ஸ்டாவ்ரோகினைப் பற்றியும், தன் மனைவியைக் கொல்வது அவருக்கு எப்படிச் சாதகமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது பற்றியும் போதுமான அளவு கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது. இருப்பினும், மீண்டும் சொல்கிறேன், அவர்களில் பெரும்பாலோர் அமைதியாகவும் அசையாமலும் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். மது போதையில் கூச்சலிடுபவர்களும், சட்டென்று உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள்—அந்த நகரவாசியைப் போல கைகளை வீசிக்கொண்டிருந்தவர்கள்—மட்டுமே தங்கள் நிதானத்தை இழந்திருந்தனர். அவர் பொதுவாக அமைதியான மனிதராக அறியப்பட்டவர், ஆனால் ஏதோ ஒன்று அவரது மனதின் ஆழமான உணர்வைத் தொட்டுவிட்டால், திடீரென்று அவர் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து ஆவேசப்படும் இயல்புடையவர். லிசாவும் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சும் அங்கு வந்து சேர்ந்ததை நான் கவனிக்கவில்லை. நான் முதன்முதலில் லிசாவைப் பார்த்தபோது, ​​அவள் மிகுந்த திகைப்புடன் உறைந்து போயிருந்தாள்; கூட்டத்திற்குள் அவள் சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டிருந்தாள். மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சை நான் ஆரம்பத்தில் கவனிக்கவே இல்லை; கூட்ட நெரிசலால் அவர் அவளுக்குப் பின்னால் சில அடிகள் தள்ளிப் போயிருக்கலாம் அல்லது யாரோ அவரைத் தள்ளி விட்டிருக்கலாம். லிசா, கூட்டத்திற்குள் புகுந்து முன்னேற முயன்றுகொண்டிருந்தாள். சுற்றியிருப்பதைப் பற்றிய எந்த உணர்வுமின்றி, ஏதோ மருத்துவமனையிலிருந்து தப்பி வந்தது போல, மிகுந்த பதற்றத்துடனும் காய்ச்சல் கண்டது போன்ற தோற்றத்துடனும் இருந்த அவள், அனைவரின் கவனத்தையும் சட்டென்று ஈர்த்துவிட்டாள். மக்கள் சத்தமாகப் பேசத் தொடங்கினர், பிறகு திடீரென அலறவும் செய்தனர். யாரோ ஒருவர், "இவள் ஸ்டாவ்ரோகினின் பெண்!" என்று கத்தினார். இன்னொரு திசையிலிருந்து, "கொலை நடப்பதே போதாதென்று, இப்போது வேடிக்கை பார்க்கவும் ஆட்கள் வந்துவிட்டார்கள்!" என்ற குரல் கேட்டது. திடீரென்று, பின்னால் இருந்து ஒரு கை உயர்ந்து அவள் தலையில் விழுந்தது; லிசா கீழே சரிந்தாள். மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் ஒரு பயங்கரமான அலறலுடன் அவளுக்கு உதவ விரைந்து வந்தார்; வழியை மறித்தவனைத் தன் முழு பலத்துடன் தாக்கினார். ஆனால், அதே கணத்தில், கைகளை வீசிக்கொண்டிருந்த அந்த ஊர்க்காரன் ஒருவன், அவரைப் பின்னால் இருந்து இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டான். அடுத்த சில கணங்களுக்கு, அங்கு நடந்த கைகலப்பில் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. லிசா எழுந்து நிற்க முயன்றாள், ஆனால் மற்றொரு அடியால் மீண்டும் கீழே விழுந்தாள். திடீரென்று கூட்டம் விலகியது; கீழே விழுந்திருந்த லிசாவைச் சுற்றி ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவானது. ரத்தமும் பதற்றமும் நிறைந்த மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் அவள் அருகில் நின்றுகொண்டு, கத்திக்கொண்டும், அழுதுகொண்டு, கைகளைப் பிசைந்துகொண்டும் இருந்தார். அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பது எனக்குத் துல்லியமாக நினைவில்லை; லிசாவை யாரோ தூக்கிக்கொண்டு செல்வது மட்டும் நினைவிருக்கிறது. நான் அவளுக்குப் பின்னால் ஓடினேன்; அவள் இன்னும் உயிரோடுதான் இருந்தாள், ஒருவேளை உணர்வுடனும் இருந்திருக்கலாம். கூட்டத்திலிருந்து அந்த ஊர்க்காரன் ஒருவனையும், மேலும் மூன்று பேரையும் மக்கள் பிடித்துக்கொண்டனர். இன்றளவும், இந்த மூவரும் அந்தப் பயங்கரச் செயலில் தங்களுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று மறுக்கின்றனர்; தாங்கள் தவறுதலாகவே கைது செய்யப்பட்டதாக அவர்கள் பிடிவாதமாக வாதிடுகின்றனர்—ஒருவேளை அவர்கள் சொல்வது உண்மையாகக்கூட இருக்கலாம். அந்த ஊர்க்காரரைப் பொறுத்தவரை, அவர் இதில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், அவருக்குப் போதிய அறிவோ தெளிவோ இல்லை; நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி இதுவரை அவரால் ஒரு முறையான விளக்கத்தைத் தர முடியவில்லை. ஒரு நேரில் பார்த்த சாட்சியாக—தொலைவிலிருந்து பார்த்திருந்தாலும்—விசாரணையின் போது நானும் வாக்குமூலம் அளிக்க வேண்டியிருந்தது. அந்தச் சம்பவம் முற்றிலும் தற்செயலாகவே நிகழ்ந்தது என்று நான் சாட்சியமளித்தேன்; இதில் ஈடுபட்டவர்கள் தூண்டிவிடப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் போதையில் இருந்ததால், தங்களின் செயல்களைக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் இருக்கவில்லை—அவர்கள் முழுமையாகத் தங்கள் சுயநினைவை இழந்திருந்தனர். இப்போதும் நான் அதே கருத்தையே கொண்டுள்ளேன்.


குறிப்புகள்

'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (*The Russian Messenger*) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
லத்தீன்: *Vox populi, vox Dei* — மக்களின் குரலே இறைவனின் குரல். 
பிரெஞ்சு: *Vous êtes malheureuse, n’est-ce pas?* — நீங்கள் மகிழ்ச்சியற்றவராக இருக்கிறீர்கள், இல்லையா?
—? 
* Mais il faut les pardonner tous. மன்னிக்கவும், லிஸ் * - நாம் அனைவரும் மகிழ்ச்சியற்றவர்கள், ஆனால் நாம் அனைவரையும் மன்னிக்க வேண்டும். மன்னிப்போம், லிஸ். 
*Il faut மன்னிப்பவர், மன்னிப்பவர் மற்றும் மன்னிப்பவர்!* — நாம் மன்னிக்க வேண்டும், மன்னிக்க வேண்டும் மற்றும் மன்னிக்க வேண்டும்! 
*Vingt-deux ans!* — இருபத்தி இரண்டு வயது! 
*Chez ce marchand, s’il existe Pourtant ce marchand…* — இந்த வணிகரிடம்—அதாவது, இந்த வணிகர் உண்மையில் இருந்தால்…
*Vous êtes malheureuse?* — நீங்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லையா? 
*Mais savez-vous l’heure qu'il est?* — ஆனால் நேரம் என்ன தெரியுமா? 
*எக்ஸிஸ்ட்-டி-எல்லே, லா ரஸ்ஸி? Bah, c’est vous, cher capitaine!* — ரஷ்யா கூட இருக்கிறதா? சரி, அது நீங்கள் தான், அன்புள்ள கேப்டன்! 
*Chère Lise* - அன்புள்ள லிஸ்
*Ô mon Dieu* - ஓ, கடவுளே