மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)சோடோம் மற்றும் கோமோரா,அத்தியாயம் மூன்று

 மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)அத்தியாயம் மூன்று
சோடோம் மற்றும் கோமோரா,
=================================
/திரு. டி சார்லஸின் துயரங்கள். அவரது போலி வாள்சண்டை. ‘டிரான்ஸ்அட்லாண்டிக்’ (Transatlantique) பயணத்தின் கட்டங்கள். ஆல்பர்ட்டின் மீது சலிப்பு; அவளுடனான உறவை முறித்துக்கொள்ளும் விருப்பம்./

தூக்கத்தால் கண்கள் சொருகின. வழக்கமான லிஃப்ட் இயக்குபவருக்குப் பதிலாக, சந்தேகத்திற்குரிய தோற்றமளிக்கும் ஒரு பெல்-பாய் (bellboy) என்னை என் தளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவன் என்னிடம் பேச்சு கொடுத்தான்; தன் சகோதரி இன்னும் அந்த மிகப் பெரிய செல்வந்தருடன் தான் இருக்கிறாள் என்று கூறினான். ஒருமுறை, அவள் ஒழுங்காக நடந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக வீட்டிற்குச் செல்ல விரும்பியபோது, ​​அந்தச் செல்வந்தர் பெல்-பாயின் தாயாரையும் அவளது மற்ற - அதிர்ஷ்டசாலிகளான - பிள்ளைகளையும் தேடிச் சென்றதையும், அந்தத் தாய் உடனே அந்த முட்டாள் பெண்ணை மீண்டும் அந்த நண்பரிடம் அழைத்து வந்ததையும் அவன் விவரித்தான். "தெரியுமா ஐயா, என் சகோதரி ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி போலத்தான். அவள் பியானோ வாசிப்பாள், ஸ்பானிஷ் பேசுவாள். நம்பமாட்டீர்கள்—ஒரு சாதாரண லிஃப்ட் பாயின் சகோதரியாக இருந்தும்—அவள் எதையும் மறுத்துக்கொள்வதில்லை; அவளுக்கெனத் தனிப் பணிப்பெண் இருக்கிறாள்; ஒரு நாள் அவளுக்கெனத் தனி குதிரை வண்டி கூட இருக்கலாம். அவள் மிகவும் அழகானவள்—அவளை நீங்கள் பார்த்தால் தெரியும்—கொஞ்சம் அதிக கர்வக்காரிதான், ஆனால் அது இயல்பானதுதானே. அவள் மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவள். ஒரு ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறும் முன், அதைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டிய பணிப்பெண்ணுக்கு ஒரு சிறிய 'நினைவுப் பரிசை' விட்டுச் செல்வதற்காக, அலமாரியிலோ அல்லது டிராயர் பெட்டியிலோ மலம் கழித்துவிட்டுத்தான் செல்வாள். சில சமயங்களில் குதிரை வண்டியில்கூட அப்படிச் செய்வாள்; வாடகையைக் கொடுத்த பிறகு, வேடிக்கைக்காக ஒரு மூலையில் ஒளிந்துகொண்டு, வண்டியை மீண்டும் கழுவ வேண்டிய கட்டாயத்தில் முணுமுணுக்கும் ஓட்டுநரைப் பார்ப்பாள். என் தந்தைக்கும் நல்ல அதிர்ஷ்டம் அடித்தது; என் தம்பிக்கு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவருக்குத் தெரிந்திருந்த ஒரு இந்திய இளவரசரை அவர் கண்டுபிடித்தார். இயல்பாகவே, அது வேறு வகையான விஷயம். ஆனால் அந்த அந்தஸ்து மிகச் சிறப்பானது. பயணம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்றால், அது ஒரு கனவு நனவானது போல இருந்திருக்கும். இதுவரை நான் மட்டும்தான் கைவிடப்பட்டு, ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் யாருக்குத் தெரியும்? என் குடும்பத்தில் அதிர்ஷ்டம் உண்டு; ஒரு நாள் நான் குடியரசுத் தலைவராகக்கூட ஆகலாம், இல்லையா?" ஆனால் நான் உங்களைச் பேச வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் (நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை, அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே தூங்கத் தொடங்கியிருந்தேன்). மாலை வணக்கம், ஐயா. ஓ! நன்றி, ஐயா. "எல்லோரிடமும் உங்களைப் போன்ற கனிவான இதயம் இருந்திருந்தால், உலகில் துயரப்படுபவர்களே இருந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், என் சகோதரி சொல்வது போல, அப்படிப்பட்டவர்கள் சிலர் இருக்கத்தான் வேண்டும்; அப்போதுதான்—இப்போது நான் செல்வந்தராகிவிட்ட நிலையில்—அவர்களைச் சற்று சிரமப்படுத்த எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும். இந்த வார்த்தைப் பிரயோகத்திற்கு மன்னிக்கவும். இனிய இரவு வணக்கம், ஐயா." ஒருவேளை, உணர்வுநிலை அற்றது என்று நாம் கருதும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின்போது ஏற்படும் துன்பங்களை அனுபவிக்கும் அபாயத்தை நாம் ஒவ்வொரு மாலையும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; விழித்திருக்கும்போது அந்தத் துன்பங்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று நாம் அவற்றை அற்பமாகக் கருதுகிறோம்.

உண்மையில், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இடத்திலிருந்து நான் தாமதமாகத் திரும்பும் மாலை வேளைகளில், எனக்கு மிகுந்த தூக்க உணர்வு இருக்கும். ஆனால் குளிர்காலம் தொடங்கியதும், என்னால் உடனடியாகத் தூங்க முடிவதில்லை; ஏனெனில், அங்கிருந்த நெருப்பு ஒரு விளக்கைப்போல பிரகாசமான ஒளியை வீசியது. ஆயினும், அது ஒரு தற்காலிகத் தீப்பிழம்பு மட்டுமே; விளக்கு அல்லது அந்திப்பொழுதின் பகல் வெளிச்சத்தைப் போலவே, அதன் தீவிரமான ஒளி விரைவில் மங்கிவிடும். அப்போது நான் உறக்கத்தில் ஆழ்வேன்—அந்த நிலை, நமக்குச் சொந்தமான மற்றொரு வீட்டைப் போன்றது; அங்கு நாம் நம்முடைய முதல் வீட்டை விட்டுவிட்டு ஓய்வெடுக்கச் சென்றிருப்போம். அந்த இடத்திற்குத் தனியான அழைப்பு மணிகள் உண்டு; சில சமயங்களில், யாரும் மணியடிக்காதபோதிலும், காதுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கும் மணியோசையால் நாம் வன்முறையாக விழித்தெழ நேரிடும். அங்குப் பணியாளர்களும், நம்மை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வரும் குறிப்பிட்ட விருந்தினர்களும் உண்டு; நாம் எழுவதற்குத் தயாராகும் வேளையில், விழித்திருக்கும் நிலைக்கு—அதாவது முதல் வீட்டிற்கு—உடனடியாகத் திரும்பும்போது, ​​அந்த அறை காலியாக இருப்பதையும், யாரும் வரவில்லை என்பதையும் உணரும் கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அங்கு வசிக்கும் இனம், ஆதி மனிதர்களைப் போலவே, ஆண்-பெண் இருபாலினப் பண்புகளையும் கொண்டதாக (androgynous) இருக்கிறது. ஒரு கணத்தில் ஒரு ஆண் அங்குப் பெண்ணின் தோற்றத்தில் தோன்றலாம். அங்குள்ள பொருட்கள் மனிதர்களாக மாறும் ஆற்றல் கொண்டவை; மனிதர்கள் நண்பர்களாகவோ அல்லது எதிரிகளாகவோ மாறக்கூடும். அத்தகைய உறக்கத்தின்போது தூங்குபவருக்குக் கடந்து செல்லும் காலம், விழித்திருக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கை நகரும் காலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. சில சமயங்களில் அதன் வேகம் மிக அதிகமாக இருக்கும்—கால் மணி நேரம் ஒரு நாள் போலத் தோன்றும்; வேறு சில சமயங்களில் மிக மெதுவாக இருக்கும்—சற்று கண்ணயர்ந்ததாக நினைப்போம், ஆனால் உண்மையில் நாள் முழுவதும் தூங்கியிருப்போம். பின்னர், உறக்கம் என்னும் தேரில் ஏறி, நினைவாற்றல் பின்தொடர முடியாத ஆழங்களுக்கு நாம் இறங்கிச் செல்கிறோம்; அந்த எல்லைக்கு அப்பால் மனம் திரும்பி வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

சூரியனின் தேரைப் போலவே, உறக்கம் என்னும் தேரை இழுத்துச் செல்லும் குதிரைகள், எந்தத் தடையும் இல்லாத சூழலில் சீரான தாளகதியில் நகர்கின்றன. அந்தச் சீரான உறக்கத்தை (இல்லையெனில் அது ஒருபோதும் நிற்காமல் என்றென்றும் ஒரே சீராக நகர்ந்துகொண்டே இருந்திருக்கும்) கலைப்பதற்கு, நீல வானத்திலிருந்து ஏதோ ஒரு அறியப்படாத சக்தியால் வீசப்பட்ட சிறிய, அந்நிய விண்கல் ஒன்று தேவைப்படுகிறது; அது... ஒரு திடீர்... திசை திருப்பு—அதை மீண்டும் யதார்த்தத்தை நோக்கித் தள்ளு, இடைப்பட்ட நிலைகளைக் கடந்து, விழிப்பு வாழ்வின் எல்லைப் பகுதிகளைத் தாண்டிச் செல்லச் செய்—அங்கே உறங்குபவன் விரைவில் அந்த வாழ்வின் ஒலிகளைக் கேட்பான், அவை இன்னும் தெளிவற்றவையாக இருந்தாலும், எவ்வளவு சிதைந்திருந்தாலும், ஏற்கெனவே உணரக்கூடியவையாக இருக்கும்—பின்னர் திடீரென விழிப்பின் மீது வந்து விழும். பிறகு, அத்தகைய ஆழ்ந்த உறக்கங்களிலிருந்து ஒரு புதிய விடியலுக்குள் ஒருவன் வெளிப்படுகிறான்; தான் யார் என்று அறியாமல்—யாருமாக இல்லாமல்—புத்துணர்ச்சியுடனும் எதற்கும் தயாராகவும், அந்தத் தருணம் வரை ஒருவனின் வாழ்க்கையாக இருந்த கடந்த காலத்திலிருந்து மூளை காலியாகி இருக்கும். மேலும் ஒருவேளை அல்லது, தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் அந்தத் தருணம் திடீரென நிகழும்போது அது இன்னும் அழகாக இருக்கிறதா? அப்போது, ​​நம் உறக்கத்தின் சிந்தனைகள்—மறதி எனும் போர்வையால் பறிக்கப்பட்டு—தூக்கம் கலைவதற்கு முன் மெல்ல மெல்லத் திரும்பி வரக்கூட அவகாசம் இல்லாமல் போகின்றன. பின்னர், நாம் கடந்து வந்ததாகத் தோன்றும் (அங்கே 'நாம்' என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூட ஆளில்லை என்றாலும்) அந்தப் புயல் போன்ற இருளிலிருந்து, நாம் எந்தச் சிந்தனையும் இன்றி, வெறும் சடலத்தைப் போல—உள்ளடக்கம் ஏதுமற்ற ஒரு 'நாமாய்'—வெளியே வருகிறோம். நினைவுகள் பாய்ந்து வந்து உணர்வையோ ஆளுமையையோ மீட்டெடுக்கும் அந்தத் தருணம் வரை, எதுவும் அறியாமல், திகைத்துப்போய் அங்கே கிடக்கும் அந்த உயிருக்கு—அல்லது அந்தப் பொருளுக்கு—எந்தக் கொடுமையான சுத்தியல் அடி விழுந்தது? மேலும், இவ்விரு வகையான விழிப்பு நிலைகளுக்கும், பழக்கத்தின் பிடியில் சிக்கி—அதுவும் ஆழ்ந்த—தூக்கத்தில் நாம் மூழ்கிவிடக் கூடாது. ஏனெனில், பழக்கம் தான் தன் வலையில் சிக்கவைக்கும் அனைத்தின் மீதும் ஒரு கண்காணிப்பை வைத்திருக்கிறது; அதிலிருந்து நாம் தப்பிக்க வேண்டும்; அதாவது, தூங்குவதைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒன்றைச் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தூக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், முன்யோசனையின் பாதுகாப்பிலோ அல்லது (எவ்வளவு மறைமுகமாக இருந்தாலும்) சிந்தனையின் துணையுடனோ இருக்காத ஒரு தூக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

குறைந்தபட்சம் நான் விவரித்த அந்த விழிப்பு நிலைகளிலாவது—அதாவது 'லா ராஸ்பெலியரில்' (La Raspelière) இரவு உணவு உண்ட பிறகு எனக்கு வழக்கமாக ஏற்படும் அந்த நிலைகளில்—எல்லாம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன; அதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்—மரணத்தின் விடுதலையை எதிர்பார்த்து, ஜன்னல் கதவுகளை மூடிக்கொண்டு, உலகத்தைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல், ஆந்தையைப் போல அசையாமல் அமர்ந்து, அந்த ஆந்தையைப் போலவே இருளில் மட்டுமே தெளிவாகப் பார்க்கும் அந்த விசித்திரமான மனிதனாகிய என்னால் இதைச் சொல்ல முடியும். எல்லாம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன; ஆயினும், நினைவுகளின் அக உரையாடலையும் தூக்கத்தின் இடைவிடாத அரட்டையையும் தூங்குபவர் உணர்வதைத் தடுத்தது ஒருவேளை வெறும் சணல் நார் போன்ற ஒரு தடையாகத்தான் இருந்திருக்கக்கூடும். ஏனெனில்—பரந்ததும், மர்மமானதும், விண்மீன் மண்டலத் தன்மை கொண்டதுமான முதல் அமைப்பிலேயே விளக்கக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு இது—விழித்தெழும் தருணத்தில், தூங்குபவர் ஒரு அகக் குரலைக் கேட்கிறார்: "என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, இன்றிரவு இந்த விருந்துக்கு வருவீர்களா? அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" என்று அந்தக் குரல் கேட்கிறது; அவரும், "ஆம், அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்; நான் செல்கிறேன்" என்று நினைக்கிறார். பின்னர், விழிப்பு நிலை ஆழமாகும்போது, ​​அவர் திடீரென நினைவுகூர்கிறார்: "என் பாட்டி இன்னும் சில வாரங்கள் மட்டுமே உயிர்வாழ்வார் என்று மருத்துவர் சொல்லியிருக்கிறாரே." அவர் மணியை அடிக்கிறார்; ஆனால் கடந்த காலத்தைப் போல தனக்கு பதிலளிக்க வருவது தன் பாட்டி—அந்த மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் பாட்டி—அல்ல, மாறாக உணர்ச்சியற்ற ஒரு வேலையாள் மட்டுமே என்பதை நினைத்து அவர் கண்ணீர் வடிக்கிறார். உண்மையில், நினைவுகளும் சிந்தனைகளும் நிறைந்த உலகிலிருந்து தூக்கம் அவனை வெகுதூரம் அழைத்துச் செல்லும்போது—அதாவது, தன்னைத்தானே உணர்ந்துகொள்ள உதவும் அந்தத் துணைகூட இல்லாத, தனிமையை விடவும் ஆழமான ஒரு தனிமை நிலவும் வெளியில் அவன் சஞ்சரிக்கும்போது—அவன் காலத்திற்கும் அதன் அளவீடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு நிலையில் இருந்தான். பணிவிடை செய்பவன் உள்ளே நுழைகிறான்; ஆனாலும் அவனிடம் நேரத்தைக் கேட்க அவன் துணியவில்லை. ஏனெனில், தான் தூங்கினோமா அல்லது எத்தனை மணிநேரம் தூங்கினோம் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது (நீண்ட காலம் நீடித்திருக்க வேண்டிய மிக நீண்ட பயணத்திற்குப் பிந்தைய ஏக்கம் போன்ற உணர்வு அவன் இதயத்தை நிரப்பியிருக்க, உடல் மிகவும் தளர்ந்துபோயும் மனம் மிகுந்த புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்ததால், அது பல நாட்களாகக்கூட இருந்திருக்கலாமோ என்று அவன் யோசிக்கிறான்).

காலம் என்பது ஒன்றுதான் என்று ஒருவர் வாதிடலாம்; கடிகாரத்தைப் பார்க்கும்போதுதான், ஒரு முழு நாள் என்று நாம் நினைத்தது உண்மையில் கால் மணிநேரம் மட்டுமே என்பதை உணர்கிறோம் என்ற சாதாரணமான காரணத்தை முன்வைத்து அவர்கள் அப்படிச் சொல்லலாம். ஆனால், அதை உணரும் அந்தத் தருணத்தில், ஒருவன் விழித்திருக்கும் மனிதனாக மாறி, விழித்திருக்கும் மனிதர்களின் கால ஓட்டத்தில் மூழ்கியிருக்கிறான்; அவன் அந்த மற்றொரு காலத்தை விட்டுவிட்டான். ஒருவேளை அது மற்றொரு காலத்தை விடவும் மேலானது: அது மற்றொரு வாழ்க்கை. நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் அனுபவிக்கும் இன்பங்களின் பட்டியலில், தூக்கத்தில் அனுபவிக்கும் இன்பங்களை நாம் சேர்ப்பதில்லை. எல்லாவற்றிலும் மிகவும் புலன் சார்ந்த இன்பத்தை மட்டும் குறிப்பிடவேண்டுமென்றால்: விழித்த பிறகு, தேவையற்ற சிரமத்தை மேற்கொள்ளாமல் மீண்டும் திரும்பப் பெற முடியாத ஒரு இன்பத்தை—தூக்கத்தில் அனுபவித்ததற்காக—எரிச்சலடையாதவர் நம்மிடையே யார் இருக்கிறார்கள்? அது ஒரு தொலைந்துபோன சொத்து போன்றது. நம்முடையதல்லாத வேறொரு வாழ்க்கையில் நாம் இன்பத்தை அனுபவித்திருக்கிறோம். கனவுகளின் துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் (அவை பொதுவாக விழித்தவுடன் மிக விரைவாக மறைந்துவிடும்) நாம் ஒரு கணக்குப் புத்தகத்தில் பதிவு செய்வதாக இருந்தால், அது நம் விழித்திருக்கும் வாழ்க்கையின் கணக்குப் புத்தகமாக இருக்காது.

நான் இரண்டு காலங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டேன்; ஆனால் ஒருவேளை காலம் என்பது ஒன்றுதான்—விழித்திருக்கும் மனிதனின் காலம் தூங்குபவனுக்கும் பொருந்தும் என்பதாலல்ல; மாறாக, அந்த மற்றொரு வாழ்க்கை—அதாவது தூக்கத்தின் வாழ்க்கை—அதன் ஆழமான தளங்களில் காலத்தின் வரையறைக்கு உட்பட்டதல்ல என்பதாலிருக்கலாம். 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் நடந்த இரவு விருந்துகளுக்குப் பிறகு, மறுநாள் காலையில் நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கும்போது இதை நான் கற்பனை செய்து பார்ப்பதுண்டு. அதற்கான காரணம் இதுதான்: விழித்தெழுந்ததும், பத்து முறை மணியை அடித்த பிறகும் பணிவிடை செய்பவன் வராததைக் கண்டு நான் விரக்தியடையத் தொடங்குவேன். பதினோராவது முறை மணி அடித்தபோதுதான் அவன் உள்ளே வருவான். அதுதான் உண்மையான மணி ஒலி; மற்ற பத்து முயற்சிகளும்—நான் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த உறக்கத்தின்போது—மணி கயிற்றை இழுக்க நான் கொண்ட எண்ணத்தின் வெறும் தற்காலிக வரைவுகளாகவே இருந்தன; உண்மையில் என் உணர்வற்ற கைகள் அசைவே இல்லை. ஆயினும் அந்தாலைக் காலைப் பொழுதுகளில் (காலத்தின் விதிக்கு உறக்கம் கட்டுப்படாதது என்ற முடிவுக்கு என்னை இட்டுச் செல்வது இதுவே), விழித்தெழுவதற்கான என் முயற்சியானது, நான் சற்றுமுன் அனுபவித்த அந்த இருண்ட, வரையறுக்கப்படாத உறக்க நிலையை காலத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் பொருத்திப் பார்ப்பதாகவே அமைந்திருந்தது. இது எளிதான காரியமல்ல; நாம் இரண்டு மணிநேரம் உறங்கினோமா அல்லது இரண்டு நாட்களா என்பதை அறியாத உறக்கத்தால், நமக்கு எந்தவொரு காலக் குறிப்பையும் வழங்க இயலாது. மேலும், வெளி உலகில் அத்தகைய குறிப்பு ஏதும் நமக்குக் கிடைக்காத பட்சத்தில்......காலத்தில் பின்னோக்கிச் சென்று, மூன்று மணிநேரம் போல் தோன்றும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு நாம் மீண்டும் ஆழ்ந்துவிடுகிறோம்.

மிகவும் சக்திவாய்ந்த வசிய மருந்து உறக்கமே என்று நான் எப்போதும் கூறிவருவதுண்டு—அனுபவத்திலிருந்தும் கண்டுகொண்டேன். பல மாபெரும் சக்திகளுடன் போராடி, பல நீடித்த நட்புகளை உருவாக்கிய ஆழ்ந்த இரண்டு மணிநேர உறக்கத்திற்குப் பிறகு, பல கிராம் வெரோனல் மருந்தை உட்கொண்ட பிறகு எழுவதை விட, எழுவது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. எனவே, ஒப்புமையின் அடிப்படையில் சிந்தித்துப் பார்க்கையில், வசிய மருந்துகளால் ஏற்படும் குறிப்பிட்ட நினைவாற்றல் குறைபாடுகள் குறித்து எம். பெர்க்சன் என்ன நினைத்தார் என்பதை அந்த நார்வே தத்துவஞானியிடமிருந்து அறிந்துகொண்டபோது நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்—அவர் அதை எம். பௌட்ரோக்ஸிடமிருந்து பெற்றிருந்தார், அவர் "அவரது புகழ்பெற்ற சக ஊழியர்—மன்னிக்கவும், அவரது சக கல்வியாளர்" ஆவார். "இயற்கையாகவே," (அந்த நார்வே தத்துவஞானியின் கூற்றுப்படி) எம். பெர்க்சன், எம். பௌட்ரோக்ஸிடம் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது, "அவ்வப்போது மிதமான அளவுகளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் தூக்க மாத்திரைகள், நம் அன்றாட வாழ்வின் திடமான நினைவாற்றலில்—நமக்குள் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் அந்த நினைவாற்றலில்—எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால் வேறு நினைவுகளும் உள்ளன—உயர்ந்தவை, ஆனாலும் மிகவும் நிலையற்றவை. என் சக ஊழியர் ஒருவர் பண்டைய வரலாறு குறித்த ஒரு பாடத்தை நடத்துகிறார். அவர் முந்தைய நாள் இரவு தூக்க மாத்திரை உட்கொண்டிருந்தால், தனது விரிவுரையின் போது தனக்குத் தேவையான கிரேக்க மேற்கோள்களை நினைவுகூர மிகவும் சிரமப்பட்டதாக என்னிடம் கூறினார். அந்த மாத்திரைகளைப் பரிந்துரைத்த மருத்துவர், அவை நினைவாற்றலில் எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தாது என்று அவருக்கு உறுதியளித்திருந்தார். 'நீங்கள் கிரேக்க மேற்கோள்களைக் காட்டத் தேவையில்லை என்பதால் அப்படி இருக்கலாம்,' என்று அந்த வரலாற்றாசிரியர், ஒருவித ஏளனப் பெருமையுடன் பதிலளித்திருந்தார்."

எம். பெர்க்சனுக்கும் எம். பௌட்ரோக்ஸுக்கும் இடையே இந்த உரையாடல் உண்மையில் நடந்ததா என்று எனக்குத் தெரியாது. அந்த நார்வே தத்துவஞானி—அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையாளராகவும், தெளிவானவராகவும், மிகுந்த கவனமுள்ளவராகவும் இருந்தாலும்—தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். தனிப்பட்ட முறையில், எனது சொந்த அனுபவம் இதற்கு நேர்மாறான முடிவையே தந்துள்ளது. சில போதைப்பொருட்களை உட்கொண்ட பிறகு ஏற்படும் நினைவுக் குறைபாடுகள், ஆழ்ந்த, இயற்கையான உறக்கத்தின் போது ஏற்படும் மறதிக்கு ஓரளவு—ஆனாலும் கலக்கமூட்டும்—ஒத்திருக்கின்றன. ஆயினும், இவ்விரு சந்தர்ப்பங்களிலும் நான் மறப்பது, என்னைச் சோர்வடையச் செய்யும் போதலேரின் "ஒரு டல்சிமரைப் போல" என்ற வரியோ, அல்லது நான் மேற்கோள் காட்டிய தத்துவஞானிகளில் ஒருவரின் கருத்தோ அல்ல; மாறாக, நான் உறங்கும்போது என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகியல் விஷயங்களின் யதார்த்தமே என்னை பைத்தியமாக்குகிறது. அல்லது, நான் விழித்துக்கொண்டு ஒரு செயற்கை உறக்கத்திலிருந்து மீண்டு வருகிறேன் என்றால், என் நினைவில் இருப்பது போர்பிரி (Porphyry) அல்லது ப்ளோட்டினஸின் (Plotinus) தத்துவ அமைப்புகள் அல்ல—அவற்றைப் பற்றி எந்த நாளையும் போலவே இப்போதும் என்னால் விவாதிக்க முடியும்—மாறாக, ஒரு அழைப்பிற்கு நான் அனுப்ப வாக்களித்திருந்த பதில்தான் அது; ஆனால் அந்த அழைப்பு குறித்த நினைவே இப்போது முழுமையாக அழிந்துபோய்விட்டது. அந்த உயர்ந்த சிந்தனை அப்படியே இருக்கிறது; ஆனால் அந்த மயக்க மருந்தினால் முடக்கப்பட்டிருப்பது சிறிய விஷயங்களில் செயல்படும் திறன் மட்டுமே—அதாவது, அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவைச் சரியான நேரத்தில் பிடித்துக்கொள்ளத் தேவைப்படும் அந்தச் செயல்முனைப்புத் திறன். மூளை அழிந்த பிறகும் உயிர் நீடித்திருக்கும் என்பது பற்றி என்னதான் பேசப்பட்டாலும், மூளையில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றமும் மரணத்தின் ஒரு சிறு பகுதியையே குறிக்கிறது என்பதை நான் காண்கிறேன். நம் நினைவுகளை மீட்டுணரும் திறன் இல்லாவிட்டாலும் கூட, அவை அனைத்தும் நம்மிடமே இருக்கின்றன—இப்படிச் சொல்பவர் அந்தச் சிறந்த நார்வேஜியத் தத்துவஞானி (எம். பெர்க்ஸனின் கருத்தை எதிரொலிப்பவர்); அவரது நடையை நான் பின்பற்ற முயற்சிக்கவில்லை, ஏனெனில் அது என் சிந்தனை ஓட்டத்தின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடும். நினைவுகளை மீட்டுணரும் திறன் இல்லாவிட்டாலும் கூடவா? ஆனால், ஒருவரால் மீட்டுணரப்படாத நினைவு என்பது என்ன? அல்லது இன்னும் சற்று ஆழமாகச் சிந்திப்போம். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளின் நினைவுகள் நமக்கு நினைவில் இருப்பதில்லை, ஆனாலும் அவை நம்மை முழுமையாகச் சூழ்ந்துள்ளன; அப்படியிருக்க, ஏன் முப்பது ஆண்டுகளுடன் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்? ஏன் இந்த முந்தைய வாழ்க்கையை, பிறப்புக்கு முந்தைய காலத்திற்கும் நீட்டிக்கக்கூடாது? எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் நினைவுகளின் ஒரு பெரும் பகுதி பற்றி எனக்குத் தெரியாததாலும்—அவை என் கண்ணுக்குத் தெரியாததாலும், அவற்றை வரவழைக்கும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லாததாலும்—எனக்குத் தெரியாத அந்த நினைவுக் குவியலுக்குள், என் மனித வாழ்க்கைக்கு வெகு காலத்திற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த நினைவுகள் ஏதும் இல்லை என்று யார் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? உணர்வுபூர்வமாக நான் நினைவுகூராத பல நினைவுகளை என்னுள்ளும் என்னைச் சுற்றியும் நான் கொண்டிருக்க முடியுமென்றால், இந்த மறதி—அல்லது குறைந்தது, எதையும் காண முடியாத என் இயலாமையால் ஏற்படும் 'நடைமுறை' மறதி—மற்றொரு மனிதனின் உடலில் அல்லது வேறொரு கிரகத்தில் நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும்கூட நீட்டிக்கப்படலாம். அதே மறதிதான் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடுகிறது. ஆனால் அப்படியென்றால், அந்த நார்வேஜியத் தத்துவஞானி வலியுறுத்திய ஆன்மாவின் அழியாமைக்கு என்ன கதி? மரணத்திற்குப் பிறகு நான் ஆகப்போகும் அந்த உயிர், பிறப்பிலிருந்து நான் இருந்த மனிதனை நினைவுகூர எந்தக் காரணமும் கொண்டிருக்காது; அதேபோல, பிறப்பிற்கு முன்பு நான் யார் என்பதை அந்த மனிதன் நினைவுகூர எந்தக் காரணமும் இல்லாதது போலவே இதுவும் அமையும்.

பணியாள் உள்ளே நுழைந்தான். நான் பலமுறை மணியை அடித்திருந்தேன் என்று அவனிடம் நான் சொல்லவில்லை; ஏனெனில், அதுவரை மணியை அடித்தது ஒரு கனவு மட்டுமே என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். இருப்பினும், அந்த கனவு ஒரு உண்மையான அறிவைப் போலவே மிகத் தெளிவானதாகவும் உறுதியானதாகவும் இருந்ததே என்ற எண்ணம் என்னைப் பயமுறுத்தியது. மாறாக, உண்மையான அறிவும் கூட ஒரு கனவைப் போலவே நிஜமற்ற தன்மையைக் கொண்டிருக்கக்கூடுமோ?

அதற்குப் பதிலாக, இரவில் யார் அவ்வளவு விடாப்பிடியாக மணி அடித்தது என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர் யாரும் இல்லை என்று கூறினார்—அதை அவரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்தது, ஏனெனில் மணி அடித்ததைக் காட்டும் பலகையில் (indicator board) அது பதிவாகியிருக்க வேண்டும். ஆனாலும், அந்தத் தொடர்ச்சியான, கிட்டத்தட்ட ஆவேசமான மணி ஓசைகள் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அந்த ஓசையின் தாக்கம் பல நாட்களுக்கு என் நினைவில் நீடித்திருந்தது. இருப்பினும், உறக்கம் இத்தகைய......விழித்திருக்கும் வாழ்க்கையிலும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும் நினைவுகள் ஏதேனும் இருந்தால், அந்த 'விண்கற்களை' ஒருவரால் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். அதுவே உறக்கத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சிந்தனையாக இருந்தால், அது மிக விரைவிலேயே மெல்லிய, மீண்டும் மீட்டெடுக்க முடியாத சிதறல்களாக உடைந்துபோய்விடும். ஆனால் இங்கே, உறக்கம் சில ஒலிகளை உருவாக்கியிருந்தது. அவை அதிகத் தன்மையுடனும் எளிமையாகவும் இருந்ததால், நீண்ட நேரம் நிலைத்திருந்தன.Plus matériels et plus simples, ils duraient davantage.

வேலைக்காரர் என்னிடம் குறிப்பிட்ட அந்த அதிகாலை நேரம் எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. ஆயினும், நான் நன்கு ஓய்வெடுத்ததாகவே உணர்ந்தேன். நீண்ட நேரம் நீடிக்கும் அந்த வகை உறக்கம் ஒருவித 'லேசான' உறக்கமாகும்; விழிப்பு நிலைக்கும் ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் அது அமைந்திருப்பதாலும், விழிப்பு நிலையின் மெல்லிய உணர்வை அது தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்வதாலும், குறுகிய நேரமே தேவைப்படும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தை விட, உடலையும் மனதையும் புதுப்பிக்க இதற்கு அதிக நேரம் தேவைப்படுகிறது. மற்றொரு காரணத்தாலும் நான் நிம்மதியாக உணர்ந்தேன். கடினமாக உழைத்ததை நினைவுகூர்ந்தாலே சோர்வு பற்றிய உணர்வு மேலோங்கி வருவது போல, "நான் ஓய்வெடுத்துவிட்டேன்" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதே ஒருவித ஓய்வு உணர்வை உருவாக்கப் போதுமானதாக இருக்கிறது. அப்போது நான் கண்ட கனவில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நூற்றுப் பத்து வயது முதியவராகவும், தனது சொந்தத் தாயாரையே அறைந்தவராகவும் இருந்தார்; அதே சமயம் திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஒரு கொத்து வயலட் மலர்களை ஐந்து பில்லியன் கொடுத்து வாங்கியிருந்தார். எனவே, விழிப்பு நிலைச் சிந்தனைகளுக்கும் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான சாத்தியக்கூறுகளுக்கும் முற்றிலும் முரணான வகையில் நான் கனவு கண்டிருக்கிறேன் என்றால், நான் நிச்சயமாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது உறுதியானது—அந்த உணர்வே நான் முழுமையான ஓய்வு பெற்றதாக உணரப் போதுமானதாக இருந்தது.

திரு. டி சார்லஸ் ஏன் அடிக்கடி வெர்டுரின் தம்பதியினரைச் சந்திக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத என் தாயாருக்கு, ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தை நான் அளித்திருக்க முடியும்—அதாவது, ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) தொப்பிக்கு ரகசியமாக (அவளுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி அளிப்பதற்காக) ஆர்டர் செய்யப்பட்ட அதே நாளில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் உள்ள கிராண்ட்-ஹோட்டலின் தனி அறையில் திரு. டி சார்லஸ் யாருடன் இரவு உணவு அருந்த வந்தார் என்பதை நான் அவரிடம் சொல்லியிருந்தால். அந்த விருந்தினர் வேறு யாருமல்ல, கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் வீட்டுப் பணியாளர் (footman) தான். மிகுந்த நேர்த்தியான உடையில் இருந்த அந்தப் பணியாளர், பாரனுடன் (Baron) சேர்ந்து வரவேற்பறையைக் கடந்து சென்றபோது, ​​சுற்றுலாப் பயணிகளின் பார்வையில் "உலகம் சுற்றிய அனுபவசாலியைப் போல" கம்பீரமாக நடந்து சென்றார்—செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அப்படிப்பட்ட ஒருவரை விவரிக்கும்போது பயன்படுத்தும் சொற்களைக் கொண்டே இதைச் சொல்லலாம். பணியாளர் மாற்றத்திற்கான நேரம் என்பதால், ஆலயப் படிகளில் இறங்கி வரும் 'லேவைட்டுகள்' (Levites) போலத் தோன்றிய இளம் 'பெல்-பாய்'களும் (bellboys) கூட, புதிதாக வந்த அந்த இருவர் மீதும் கவனம் செலுத்தவில்லை; அவர்களில் ஒருவரான திரு. டி சார்லஸ், அந்த இளைஞர்களுக்குத் தான் பெரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை என்பதைக் காட்டும் வகையில் தனது பார்வையைத் தாழ்த்தியபடியே சென்றார். அவர் அந்த இளைஞர்கள் கூட்டத்தின் ஊடாகத் தனது பாதையை வகுத்துச் செல்வது போலத் தோன்றியது. "பிராஸ்பர் (Prosper), புனித இனத்தின் இனிய நம்பிக்கையே," என்று அவர் கூறினார்; இது ரசின் (Racine) எழுதிய கவிதை வரிகள்—ஆனால் அவர் அதை முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழலில் மேற்கோள் காட்டினார். "மன்னிக்கவும் ஐயா?" என்று அந்தப் பணியாளர் கேட்டார்; அவருக்கு அந்த இலக்கியப் படைப்புகள் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளிக்கவில்லை; கேள்விகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு நேராக நடந்து செல்வதில் அவர் ஒருவித பெருமிதம் கொண்டார்; அந்த விடுதியில் வேறு விருந்தினர்கள் எவரும் இல்லாதது போலவும், உலகில் 'பாரன் டி சார்லஸ்' ஆகிய அவரே தனி ஒரு மனிதராக இருப்பது போலவும் அவர் நடந்துகொண்டார். ஆயினும், ஜோசபெத்தின் (Josabeth) வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து—"வாருங்கள், வாருங்கள் என் மகள்களே"—என்று முணுமுணுத்தபோது, ​​அவருக்குள் ஒருவித வெறுப்புணர்வு தோன்றியது; அதனால் அவள் சொன்னது போல "நாம் அவர்களை அழைக்க வேண்டும்" என்று அவர் மேலும் கூறவில்லை; ஏனெனில், அந்த இளைஞர்கள் எம். டி சார்லஸை ஈர்க்கக்கூடிய முழுமையான பாலியல் முதிர்ச்சியை இன்னும் எட்டவில்லை.

மேலும், மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் (Mme de Chevregny) வீட்டுப் பணியாளருக்கு அவர் கடிதம் எழுதியிருந்தபோது—அந்த மனிதரின் கீழ்ப்படிதலில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—அவர் இன்னும் ஆண்மைமிக்க ஒருவரை எதிர்பார்த்திருந்தார். ஆனால் நேரில் பார்த்தபோது, ​​அந்தப் பணியாளர் அவர் விரும்பியதை விட அதிகப் பெண்மைத்தன்மை கொண்டவராகத் தெரிந்தார். தான் வேறொருவரைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்ததாக அவர் குறிப்பிட்டார்; ஏனெனில், மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் மற்றொரு வீட்டுப் பணியாளரை அவருக்கு முகத்தெரியும்—குறிப்பாக, குதிரை வண்டியில் அமர்ந்திருந்த ஒருவரை அவர் கவனித்திருந்தார். அவர் ஒரு முரட்டுத்தனமான கிராமத்து மனிதர்—இவருக்கு நேர்மாறானவர். ஆனால் இந்தப் பணியாளரோ, தனது செயற்கையான பாவனைகளை உயர்வாகக் கருதியதோடு, அத்தகைய 'உலகம் சுற்றிய மனிதனுக்குரிய' பண்புகள்தான் எம். டி சார்லஸை ஈர்த்தன என்று நம்பியதால், பாரன் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைக்கூட அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. "ஆனால் உங்கள் பார்வைக்கு ஏற்ற நண்பர் யாரும் என்னிடம் இல்லையே; எனக்குத் தெரிந்த ஒரே நபர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் மோசமானவர்—அவர் ஒரு பெரிய கிராமத்து மனிதரைப் போல இருப்பார்." பாரன் பார்த்தது அந்த முரட்டு மனிதனாகத்தான் இருக்குமோ என்ற எண்ணம் தோன்றியபோது, ​​அவனது கர்வத்திற்கு ஒரு சிறு அடி விழுந்தது. அதைப் புரிந்துகொண்ட பாரன், தனது விசாரணையை விரிவுபடுத்தி இவ்வாறு கூறினார்: "ஆனால் மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் எந்தச் சபதமும் செய்யவில்லையே. நீங்கள் விரைவில் ஊருக்குச் செல்லவிருப்பதால், இங்கேயோ அல்லது பாரிஸிலோ உள்ள வேறு வீடுகளில் பணிபுரியும் உங்கள் நண்பர்கள் பலரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தலாமே?" "ஓ, இல்லை!" என்று அந்தப் பணியாளர் பதிலளித்தார். "என் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் நான் பழகுவதில்லை. பணி நிமித்தமாக மட்டுமே அவர்களிடம் பேசுவேன். ஆனால், மிகவும் உயர்குடிப் பின்னணி கொண்ட ஒருவரை நான் உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த முடியும்." "யார் அவர்?" என்று பாரன் கேட்டார். "பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Prince de Guermantes)." அந்த வயதான ஒருவரைத் தனக்கு அறிமுகப்படுத்தியதைக் கண்டு எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதிருப்தி அடைந்தார்; அதோடு, அந்த நபரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு அவருக்கு எந்தவொரு பணிவிடைக்காரரின் (footman) பரிந்துரையும் தேவைப்பட்டிருக்கவில்லை. எனவே, அவர் அந்த வாய்ப்பை முரட்டுத்தனமாக மறுத்தார். அந்தப் பணிவிடைக்காரரின் உலகியல் சார்ந்த பாவனைகளைக் கண்டு சற்றும் தயங்காமல், தான் உண்மையில் எத்தகைய நபரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை—அதாவது குதிரை ஓட்டுநர் (jockey) போன்ற ஒரு பாணி அல்லது வகையைச் சேர்ந்தவரை—மீண்டும் விளக்கத் தொடங்கினார். அதே வேளையில் அவ்வழியே கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த சட்ட அதிகாரி (notary) தனது பேச்சைக் கேட்டிருக்கக்கூடுமோ என்று அஞ்சிய அவர், தான் பேசுவது மற்றவர்கள் நினைப்பது போன்றதல்ல என்பதை உணர்த்தும் வகையில் ஒரு தந்திரமான அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்; தனது முந்தைய உரையாடலின் தொடர்ச்சி போலவே பாவனை செய்து, அவர் அழுத்தமாகவும் சத்தமாகவும் பின்வருமாறு பேசினார்:
"ஆம், என் வயது முதிர்ந்த நிலையிலும், சிறிய கலைப்பொருட்களைச் சேகரிப்பதில்—அதாவது அழகான கலைநயமிக்க பொருட்களைச் சேகரிப்பதில்—எனக்கு இன்னும் ஆர்வம் இருக்கிறது; பழமையான வெண்கலச் சிலையோ அல்லது பழைய சரவிளக்கோ (chandelier) கிடைக்குமென்றால் அதற்காக நான் எதையும் செய்வேன். அழகை நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன்."

ஆனால், தான் மிக விரைவாக மாற்றிய அந்தப் பேச்சுப் பொருளை அந்தப் பணிவிடைக்காரர் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், எம். டி சார்லஸ் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மிகுந்த அழுத்தத்துடன் கூறினார்—மேலும்......நோட்டரிக்கு (அதிகாரிக்கு) கேட்கும் வகையில், அவர் அவற்றை மிக உரத்த குரலில் கூவினார்; அந்தச் செயல், அந்த அதிகாரியின் காதுகளுக்குத் தெரியாத ஒன்றை, கூர்மையான உணர்வுள்ள காதுகளுக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கும். ஆனால் அந்த அதிகாரிக்கோ அல்லது ஹோட்டலின் மற்ற விருந்தினர்களுக்கோ எதுவும் தெரியவில்லை; அவர்கள் அனைவரும் அந்த நேர்த்தியாக உடை அணிந்த பணியாளரிடம் ஒரு கம்பீரமான அந்நியரையே கண்டனர். மறுபுறம், உலக அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் அவரை ஒரு நாகரிகமான அமெரிக்கர் என்று தவறாக நினைத்து ஏமாந்தாலும், பணியாளர்களின் முன் தோன்றிய அந்தத் கணமே, அவரது உண்மையான இயல்பு அவர்களால் கண்டறியப்பட்டது—ஒரு கைதி மற்றொரு கைதியை அடையாளம் காண்பது போலவோ, அல்லது ஒரு விலங்கு மற்றொரு விலங்கைத் தொலைவிலேயே உணர்வது போலவோ அது நிகழ்ந்தது. தலைமைப் பணியாளர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தனர். ஏமே (Aimé) சந்தேகத்துடன் பார்த்தான். மது பரிமாறுபவர் (sommelier) தன் தோள்களைக் குலுக்கி, தன் கைக்கு மறைவில் ஒரு இகழ்ச்சியான கருத்தை முணுமுணுத்தார்—அதைச் செய்வது நாகரிகம் என்று நினைத்து—ஆனால் அது அனைவரின் காதுகளிலும் விழுந்தது.

பார்வை மங்கிக்கொண்டிருந்த நமது வயதான ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கூட—அவர் அந்த நேரத்தில் பணியாளர் அறையில் உணவுண்ணச் செல்லும்போது படிக்கட்டுகளின் அடியில் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்—நிமிர்ந்து பார்த்து, ஹோட்டல் விருந்தினர்கள் யாரையும் சந்தேகிக்காத அந்த இடத்தில் ஒரு பணியாளரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார் (விருந்துக்கு அமர்ந்திருந்தவர்கள் அடையாளம் காண்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே வயதான செவிலி யூரிகிலியா (Eurycleia) யுலிஸஸை (Ulysses) அடையாளம் கண்டுகொண்டது போல). திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவருடன் இயல்பாக நடந்து வருவதைக் கண்ட அவள், மிகுந்த திகைப்புடன் காணப்பட்டாள்; தான் கேள்விப்பட்ட—ஆனால் முன்பு நம்பாத—தீய வதந்திகள் திடீரென மனதை உலுக்கும் உண்மையாக மாறியது போன்ற உணர்வு அவளிடம் தெரிந்தது. இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி அவள் என்னிடமோ அல்லது வேறு யாரிடமோ ஒருபோதும் பேசவில்லை; ஆனாலும் அது அவளது மனதில் தீவிரமான சிந்தனையைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பின்னர் பாரிஸில் ஜூபியனை (Jupien)—அவள் முன்பு மிகவும் விரும்பிய ஒரு மனிதரை—பார்க்கும்போதெல்லாம், அவள் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டாள், ஆனால் அவளது அணுகுமுறை குளிர்ந்துபோய், எப்போதும் ஒருவிதமான விலகிய தன்மையுடன் இருந்தது. இருப்பினும், அதே சம்பவம் வேறொருவரை என்னிடம் மனம் விட்டுப் பேசத் தூண்டியது—அவர்தான் ஏமே (Aimé). நான் திரு. டி சார்லஸைச் சந்தித்தபோது—அவர் என்னைச் சந்திப்பேன் என்று எதிர்பார்க்காத நிலையில்—கையை உயர்த்தியவாறு "மாலை வணக்கம்" என்று கூறினார்; தான் விரும்பியதைச் செய்யக்கூடியவர் என்றும், மறைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை என்பது போலக் காட்டுவதே புத்திசாலித்தனம் என்றும் நம்பும் ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவின் அலட்சியத்தை (அல்லது குறைந்தது அத்தகைய அலட்சிய பாவனையை) அவர் வெளிப்படுத்தினார். அப்போது சந்தேகப் பார்வையுடன் அவரைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஏமே (Aimé), ஒரு வேலையாள் என்று தான் உறுதியாக நம்பியிருந்த அந்த மனிதரின் துணையாளரை நான் வாழ்த்தி வரவேற்றதைப் பார்த்தார்; எனவே, அன்றைய மாலையே அவர் யார் என்று என்னிடம் கேட்டார்.
50சிறிது காலமாகவே, என்னுடன் உரையாடுவதை—அல்லது அவர் சொல்வது போல் (நிச்சயமாக அந்த உரையாடல்களுக்கு ஒரு தத்துவார்த்தத் தன்மையை அளிக்கவே அவர் அப்படிச் சொன்னார்), "விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதை"—ஏமே (Aimé) மிகவும் விரும்பினார். நான் உணவருந்தும்போது அவர் என் அருகில் நிற்பது எனக்குச் சங்கடமாக இருப்பதாகவும், அதற்குப் பதிலாக அவர் அமர்ந்து என்னுடன் உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் நான் கூறும்போது, ​​அத்தகைய "தெளிவான பகுத்தறிவு" கொண்ட ஒரு வாடிக்கையாளரைத் தான் சந்தித்ததே இல்லை என்று அவர் கூறுவார். அந்தத் தருணத்தில், அவர் இரண்டு பணியாளர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் என்னை வாழ்த்தி வரவேற்றனர்; ஆனால் அதற்கான காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களின் முகங்கள் எனக்குப் பரிச்சயமற்றவையாக இருந்தன, இருப்பினும் அவர்களின் உரையாடலில் ஒலித்த தொனி எனக்குப் புதிதாகத் தெரியவில்லை. ஏமே அவர்கள் இருவரையும் அவர்களின் திருமண நிச்சயதார்த்த விவகாரங்களுக்காகக் கடிந்துகொண்டிருந்தார்; அந்த முடிவை அவர் ஏற்கவில்லை. அவர் என்னிடம் என் கருத்தைக் கேட்டார், ஆனால் அவர்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாததால் என்னால் எந்தக் கருத்தையும் கூற முடியவில்லை என்று நான் பதிலளித்தேன். அவர்கள் தங்கள் பெயர்களையும், 'ரிவெபெல்' (Rivebelle) விடுதியில் எனக்குப் பலமுறை பணிபுரிந்ததையும் எனக்கு நினைவூட்டினர். ஆனால் ஒருவன் மீசை வளர்த்திருந்தான், மற்றவனோ மீசையை மழித்துவிட்டு முடியை மிகக் குட்டையாக வெட்டியிருந்தான். இதனால்—நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame) தேவாலயத்தின் தவறான சீரமைப்புப் பணிகளில் நிகழ்ந்தது போலன்றி, அவர்களின் தோள்களில் அதே பழைய தலைகளே இருந்தபோதிலும்—அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்குத் தெரியாமல் போயின; அதாவது, மிகத் தீவிரமான தேடல்களிலும் சிக்காமல், அதே சமயம் ஒரு மேன்டல்பீஸில் (mantelpiece) எல்லோரின் கண்களுக்கும் படும்படி வெளிப்படையாக இருந்தும் யாராலும் கவனிக்கப்படாத பொருட்களைப் போல அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்குத் புலப்படாமல் இருந்தன. அவர்களின் பெயர்களைத் தெரிந்துகொண்ட உடனேயே, அவர்களின் குரல்களின் தனித்துவமான, பிடிபடாத அந்த ஒலியமைப்பை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; ஏனெனில், அந்தக் குரல்களுக்கு உயிர் கொடுத்த முகங்களை என்னால் மீண்டும் மனக்கண்ணில் காண முடிந்தது. "அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கூடத் தெரியாது!" என்று ஏமே என்னிடம் கூறினார்—விடுதித் தொழில் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும் என்பதையும், வெளிநாட்டு மொழிகள் தெரியாததால் ஒரு வேலையைப் பெற முடியாது என்று ஏன் கருதப்படுகிறது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதையும் அவர் மறந்துவிட்டார். அந்தப் புதிய விருந்தினரை ஏமே எளிதாக 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்று அடையாளம் கண்டுகொள்வார் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்—பால்பெக்கில் (Balbec) நான் தங்கியிருந்த முதல் முறை, அந்தப் பிரபு (baron) 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸை' (Mme de Villeparisis) சந்திக்க வந்தபோது அவருக்கு உணவகத்தில் பணிபுரிந்த ஏமே அவரை நினைவில் வைத்திருப்பார் என்றும் கூட நான் கற்பனை செய்திருந்தேன்—அதனால் நான் அந்தப் பெயரை அவரிடம் குறிப்பிட்டேன். ஆனால், ஏமே 'பிரபு டி சார்லஸை' நினைவுகூரத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பெயரே அவர் மீது ஒரு ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாகவும் தோன்றியது. அடுத்த நாள் தனது உடைமைகளைத் தேடிப் பார்த்து, நான் அவருக்கு விளக்கக்கூடிய ஒரு கடிதத்தை எடுத்துத் தருவதாக அவர் என்னிடம் கூறினார். எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது; ஏனெனில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் அந்த முதல் ஆண்டில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) எனக்கு பெர்கோட் (Bergotte) எழுதிய ஒரு புத்தகத்தைத் தர விரும்பியபோது, ​​அவர் குறிப்பாக 'ஏமே' (Aimé) என்பவரைத்தான் அழைத்தார். ஏமேயை அவர் பின்னர் பாரிஸ் உணவகம் ஒன்றிலும் சந்தித்திருக்க வேண்டும்—அங்குதான் நானும் செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) மற்றும் அவரது காதலியும் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தோம், அப்போது திரு. டி சார்லஸ் எங்களைக் கண்காணிக்க அங்கு வந்திருந்தார். உண்மைதான், ஏமேயால் அந்தப் பணிகளை நேரில் செய்ய முடியவில்லை—ஒருமுறை அவர் உடல்நலக்குறைவால் படுத்த படுக்கையாக இருந்தார், இரண்டாவது முறை வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருந்தார். ஆயினும், திரு. டி சார்லஸைத் தனக்குத் தெரியாது என்று அவர் கூறியபோது, ​​அவரது நேர்மையின் மீது எனக்குக் கடுமையான சந்தேகம் எழுந்தது. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், அந்தப் பிரபுவை (baron) ஈர்க்கக்கூடிய வகையிலான மனிதராகவே அவர் இருந்தார். பால்பெக் ஹோட்டலின் அனைத்துத் தளப் பொறுப்பாளர்களையும் (floor captains) போலவும், பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Prince de Guermantes) பல பணிவிடையாளர்களைப் போலவும், ஏமேயும் அந்தப் பிரபுவின் வம்சத்தை விடப் பழமையான—எனவே மிகவும் மேன்மையான—ஒரு இனத்தைச் சேர்ந்தவராகவே இருந்தார். ஒரு தனிப்பட்ட வரவேற்பறையைக் (private sitting room) கேட்கும்போது, ​​ஒருவர் முதலில் தான் தனியாக இருப்பதாகவே நினைப்பார்; ஆனால் விரைவில், உணவு பரிமாறும் அறையில் (service pantry), கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு தலைமைப் பணியாளரை (maître d’hôtel) காண நேரிடும்—ஏமேயைப் போன்ற அந்தச் செந்நிறம் கலந்த 'எட்ரூஸ்கன்' (Etruscan) வகை மனிதர் அவர்; ஷாம்பெயின் மதுவின் அதிகப்படியான பயன்பாட்டால் சற்று வயதான தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், 'கான்ட்ரெக்ஸெவில்' (Contrexéville) நீரை அருந்த வேண்டிய தவிர்க்க முடியாத கட்டத்தை அவர் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார். எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் அவர்களிடம் வெறும் பணிவிடையை மட்டும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இளம் பணியாளர்கள்—அதாவது இளைஞர்கள், கடமை உணர்வுள்ளவர்கள், அதே சமயம் நகரில் உள்ள தங்கள் காதலியைச் சந்திக்க அவசரப்படுபவர்கள்—அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடுவார்கள்; அதனால், அவர்கள் மீது பொறுப்பற்ற தன்மைக்காக ஏமே குறை கூறுவார். அப்படிச் செய்வதற்கு அவருக்கு முழு உரிமை இருந்தது. அவர் ஒரு பொறுப்பான மனிதர். அவருக்கு மனைவியும் குழந்தைகளும் இருந்தனர், அவர்கள் மீது அவருக்குப் பெரிய லட்சியங்களும் இருந்தன. எனவே, அந்நியர்கள்—ஆண்களோ அல்லது பெண்களோ—அவரை அணுகியபோது அவர் அதை மறுக்கவில்லை; அதற்காக இரவு முழுவதும் பணியில் இருக்க வேண்டியிருந்தாலும் சரி. ஏனெனில், வேலைதான் அவருக்கு முதன்மையானதாக இருந்தது. திரு. டி சார்லஸை ஈர்க்கக்கூடிய வகையிலான மனிதராக அவர் இருந்ததால், அவரைத் தனக்குத் தெரியாது என்று என்னிடம் கூறியபோது அவர் பொய் சொல்கிறார் என்று நான் சந்தேகித்தேன். ஆனால் நான் தவறாக நினைத்திருந்தேன். பரோனிடம் (Baron) ஏமே (Aimé) படுக்கையில் இருப்பதாகவோ (அல்லது வெளியே சென்றிருப்பதாகவோ), அல்லது மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருப்பதாகவோ அந்தப் பணியாள் கூறியபோது, ​​அவன் முற்றிலும் உண்மையைத்தான் சொல்லியிருந்தான். ஆனால், கற்பனை எதார்த்தத்தையும் மீறிய விஷயங்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறது. அந்தப் பணியாளரின் சங்கடமான நடத்தை, அவனது விளக்கங்களின் உண்மைத்தன்மை குறித்து 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) மனதில் சந்தேகங்களை எழுப்பியிருக்கக்கூடும்; அந்தச் சந்தேகங்கள் ஏமே-க்குச் சிறிதும் தெரியாத வகையில் சில உணர்வுகளைப் புண்படுத்தின. 'எம். டி சார்லஸ்' — எப்படியோ தலைமைப் பணியாளரின் புதிய முகவரியைத் தெரிந்துகொண்டு அங்கு வந்து காத்திருந்து ஏமாற்றமடைந்திருந்த அந்த இடத்திற்கு — ஏமே செல்வதைத் 'செயின்ட்-லூ' (Saint-Loup) தடுத்ததையும் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். அந்தக் குதிரை வண்டியை கவனிக்காத ஏமே, அன்று மாலையே — அதாவது நானும் செயின்ட்-லூவும் அவனது காதலியும் மதிய உணவு அருந்திய அதே நாளில் — 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தின் சின்னம் பொறித்த முத்திரையுடன் கூடிய ஒரு கடிதத்தைப் பெற்றபோது வியப்படைந்தது இயல்பே. அறிவுள்ள ஒரு மனிதன், பகுத்தறிவுள்ள ஒரு முட்டாளுக்கு எழுதும் கடிதத்தில் வெளிப்படும் ஒருதலைப்பட்சமான பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கு உதாரணமாக, அதிலிருந்து சில வரிகளை இங்கே மேற்கோள் காட்டுகிறேன்: "ஐயா, பலரையும் வியக்க வைக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொண்ட போதிலும், என்னால்..."
...என்னைச் சந்தித்து வரவேற்கவோ அல்லது நான் சொல்ல முற்பட்ட சில விளக்கங்களைக் கேட்கவோ நீங்கள் விரும்பவில்லை; அந்த விளக்கங்களை நீங்கள் கேட்காவிட்டாலும், எனக்கும் உங்களுக்கும் உரிய கண்ணியத்தின் பொருட்டு அவற்றைச் சொல்வது அவசியம் என்று நான் கருதினேன். எனவே, நேரில் சொல்வது எளிதாக இருந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களை இங்கே எழுதி வைக்கிறேன். பால்பெக் (Balbec) நகரில் உங்களை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, ​​உங்கள் முகம் எனக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை என்பதை உங்களிடமிருந்து மறைக்க விரும்பவில்லை. பின்னர், எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்த ஒரு மறைந்த நண்பரின் சாயல் உங்களிடம் இருப்பதை நான் கவனித்தேன்—அதுவும் இரண்டாம் நாளில்தான் என் கண்ணில் பட்டது. "அந்தத் தருணத்தில் என் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: உங்கள் கடமைகளுக்கு எந்த இடையூறும் இல்லாமல், அந்த நண்பரின் மகிழ்ச்சியான இயல்பு என் சோகத்தைப் போக்கப் பயன்படுத்திய சீட்டாட்டம் போன்ற விளையாட்டுகளில் நீங்களும் என்னுடன் இணையலாம்; அதன் மூலம் அவர் இறக்கவில்லை என்ற மாயையை எனக்கு அளிக்கலாம் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் என்னென்ன முட்டாள்தனமான அனுமானங்களைச் செய்திருந்தாலும் சரி—அதாவது, உயர்ந்த உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்ட ஒருவரை விட, ஒரு வேலைக்காரருக்கே (உண்மையில் பணிபுரிய மறுத்ததால் அந்தப் பெயருக்கே தகுதியற்றவர் அவர்) தோன்றக்கூடிய வகையிலான எண்ணங்கள் அவை—நான் ஒரு புத்தகத்தைக் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் தூங்கச் சென்றுவிட்டதாகத் தகவல் அனுப்பியதன் மூலம் உங்கள் முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்ட முயன்றதாக நீங்கள் நினைத்திருக்கலாம்; ஆனால், முரட்டுத்தனமான நடத்தை ஒருவரின் கவர்ச்சியை அதிகரிக்கும் என்று நம்புவது தவறு—சொல்லப்போனால், அந்தப் பண்பு உங்களிடம் துளியும் இல்லை. மறுநாள் காலையில் உங்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்காமல் இருந்திருந்தால், நான் அந்த விஷயத்தை அத்துடன் விட்டிருப்பேன். என் துரதிர்ஷ்டவசமாக மறைந்த நண்பரின் சாயல் உங்களிடம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது—அது உங்கள் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் தாடையின் விரும்பத்தகாத தோற்றத்தையே என் கண்ணிலிருந்து மறையச் செய்தது—அந்தத் தருணத்தில், அந்த மறைந்த நண்பரே தனது கனிவான முகபாவனையை உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதுவே என்னை உங்கள் பக்கம் ஈர்க்கவும், உங்களுக்குக் கிடைத்த அந்த அரிய வாய்ப்பை நீங்கள் தவறவிடாமல் இருக்கவும் உதவியது." உண்மையில், பணத்தைப் பற்றிய அற்பமான விஷயங்களை இதில் கலப்பதில் எனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை—ஏனெனில் இவையெல்லாம் இப்போது அர்த்தமற்றவை, மேலும் இந்த வாழ்க்கையில் உங்களைச் சந்திக்க எனக்கு இனி வாய்ப்பும் இருக்காது. இருப்பினும், அந்த இறந்தவரின் வேண்டுகோளை ஏற்று (புனிதர்களின் ஐக்கியத்திலும், அவர்கள் உயிருடன் இருப்பவர்களின் வாழ்வில் தலையிடும் தன்மையிலும் நான் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதால்), அவரை நான் எப்படி நடத்தினேனோ—அதாவது சொந்தக் குதிரை வண்டி மற்றும் வேலையாட்களைக் கொண்டிருந்த அவரை, ஒரு மகனைப் போல நேசித்ததால் என் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை அவர் மீது செலவிடுவது இயல்பானதாக இருந்தது—அதேபோல உங்களையும் நடத்த நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்திருப்பேன். ஆனால் நீங்கள் வேறுவிதமாக முடிவு செய்தீர்கள். ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வருமாறு நான் உங்களிடம் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் வெளியே செல்ல வேண்டியிருப்பதாகத் தகவல் அனுப்பினீர்கள். இன்று காலை, என் வண்டிக்கு வருமாறு நான் உங்களை அழைத்தபோது—புனிதமானதை அவமதிப்பதாகக் கருதாமல் சொல்வதானால்—நீங்கள் மூன்றாவது முறையாக என் கோரிக்கையை மறுத்துவிட்டீர்கள். பால்பெக் (Balbec) நகரில் உங்களுக்குத் தாராளமான வெகுமதிகளை (tips) வழங்க நான் திட்டமிட்டிருந்தேன்; ஆனால் அவற்றை இப்போது உங்களுக்கு அளிக்க நான் விரும்பவில்லை—ஏனெனில் ஒரு காலத்தில் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டதாக நான் நம்பிய ஒருவருக்கு அவற்றை வழங்குவது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தரும். குறைந்தபட்சம், உங்கள் உணவகத்தில் உங்களைச் சந்திக்க நான்காவது முறையாக ஒரு பயனற்ற முயற்சியை மேற்கொள்ளும் அவமானத்திலிருந்தாவது என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்—ஏனெனில் அந்த அளவுக்கு என் பொறுமை நீடிக்காது. (இங்கு திரு. டி சார்லஸ் தனது முகவரி, தான் கிடைக்கும் நேரங்கள் போன்ற விவரங்களை அளித்தார்.) விடைபெறுகிறேன், ஐயா. நான் இழந்த நண்பரைப் போலவே நீங்கள் இருப்பதால், நீங்கள் முற்றிலும் அறிவிலி என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை—ஏனெனில் அப்படி இருந்தால், முக அமைப்பைக் கொண்டு குணத்தை அறியும் கலை (physiognomy) ஒரு பொய்யான அறிவியலாகிவிடும்—மேலும் ஒரு நாள், இந்தச் சம்பவத்தை நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​நிச்சயம் வருத்தமும் குற்ற உணர்வும் கொள்வீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, என் மனதில் எந்தவிதமான கசப்பும் இல்லை என்பதை நம்புங்கள். இந்த மூன்றாவது பயனற்ற முயற்சியை விட, குறைவான கசப்பான நினைவுகளுடன் நாம் பிரிந்திருக்கலாம் என்று நான் விரும்பியிருப்பேன். இது விரைவில் மறக்கப்பட்டுவிடும். பால்பெக் கடற்கரையிலிருந்து நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கக்கூடிய கப்பல்களைப் போன்றவர்கள் நாம்; அவை ஒரு கணம் ஒன்றையொன்று கடந்து செல்கின்றன; நின்றிருந்தால் இருவருக்கும் நன்மை கிடைத்திருக்கலாம், ஆனால் ஏதோ ஒரு தரப்பு வேறுவிதமாக முடிவு செய்கிறது; விரைவில் அவை அடிவானத்தில் ஒன்றையொன்று பார்க்கக்கூட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது, அந்தச் சந்திப்பு மறைந்துவிடுகிறது; ஆயினும், இந்த இறுதிப் பிரிவுக்கு முன்னதாக, இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை செலுத்துவார்கள்—பரோன் டி சார்லஸ் (Baron de Charlus) உங்களுக்கு நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கும்போது இங்கே செய்வதும் அதுவேதான், ஐயா.”

ஏமே (Aimé) அந்தக்கடிதத்தை முழுமையாகக் கூட வாசிக்கவில்லை; அவருக்கு அதில் எதுவும் புரியவில்லை, மேலும் அது ஒரு ஏமாற்று வேலையாக இருக்குமோ என்றும் அவர் சந்தேகித்தார். அந்தப் பரோன் யார் என்பதை நான் விளக்கிய பிறகு, அவர் சற்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; அத்துடன், திரு. டி சார்லஸ் முன்னரே கணித்திருந்த அதே வருத்தத்தையும் அவர் உணர்ந்தார். தன் நண்பர்களுக்குக் குதிரை வண்டிகளைப் பரிசளித்த ஒரு மனிதரிடம் மன்னிப்புக் கோரி அவர் அப்போது கடிதம் எழுதியிருக்கக்கூட வாய்ப்புண்டு என்று நான் உறுதியாகச் சொல்லலாம். ஆனால் அதற்குள், திரு. டி சார்லஸ் மொரெலைச் (Morel) சந்தித்திருந்தார். அதிகபட்சமாக—அவருடனான உறவு ஒருவேளை உடல்ரீதியான ஈடுபாடு அற்றதாக இருந்திருக்கலாம் என்பதால்—திரு. டி சார்லஸ் அவ்வப்போது, ​​ஒரு மாலைப் பொழுதில், நான் அவரை வரவேற்பறையில் சந்தித்தது போன்ற ஒரு சூழலை அல்லது நட்பை நாடியிருக்கலாம். ஆனால், மொரெல் மீதான அந்தத் தீவிரமான உணர்வை அவரால் திசைதிருப்ப முடியவில்லை; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை சுதந்திரமாக இருந்த அந்த உணர்வு, ஏமே மீது மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளத் துடித்திருந்தது—அந்த உணர்வுதான் தலைமைப் பணியாளர் எனக்குக் காட்டிய கடிதத்தை எழுதத் தூண்டியது; அந்தக் கடிதம் திரு. டி சார்லஸ் குறித்து எனக்கு ஒருவித தர்மசங்கடமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. திரு. டி சார்லஸின் காதலில் உள்ள சமூக-விரோதத் தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இது ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாக அமைந்தது......இந்தக் காமப் பிரவாகங்களின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆனால் சக்திவாய்ந்த விசையால் தாக்கப்பட்டு, ஒரு நீச்சல் வீரனைப் போல, அவன் தன்னை அறியாமலேயே அடித்துச் செல்லப்பட்டு, விரைவாக நிலத்தைக் கண்ணிலிருந்து இழக்கிறான். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், ஒரு சாதாரண மனிதனின் காதலும்கூட—காதலன், ஆசைகள், வருத்தங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் திட்டங்களின் தொடர்ச்சியான ஊடாட்டத்தின் மூலம், தனக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்ணைச் சுற்றி ஒரு முழுமையான காதல் கதையை உருவாக்கும்போது—தங்கள் பார்வையின் திசையை கணிசமாக விரிவுபடுத்தக்கூடும். ஆயினும், பொதுவாகப் பரஸ்பரம் இல்லாத ஒரு காமத்தின் தன்மையாலும், எம். டி சார்லஸ் மற்றும் ஐமே ஆகியோருக்கு இடையிலான சமூக அந்தஸ்தில் இருந்த வேறுபாட்டாலும் இந்த இடைவெளி பெருமளவில் அதிகரித்தது.

ஒவ்வொரு நாளும், நான் ஆல்பர்டைனுடன் வெளியே சென்றேன். அவள் மீண்டும் ஓவியம் வரையத் தொடங்க முடிவு செய்திருந்தாள், ஆரம்பத்தில் செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸ் தேவாலயத்தைத் தனது பொருளாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள்—அது யாரும் செல்லாத, சிலருக்கே தெரிந்த ஓர் இடம்; வழி கண்டுபிடிப்பது கடினம், வழிகாட்டி இல்லாமல் கண்டுபிடிப்பது இயலாத காரியம், மேலும் சென்றடைய ஒரு நீண்ட, தனிமையான நடைப்பயணம் தேவைப்பட்டது—அது எப்ரெவில் நிலையத்திலிருந்து அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலான பயண தூரத்தில், குவெட்ஹோம் கிராமத்தின் கடைசி வீடுகளைத் தாண்டி அமைந்திருந்தது. "எப்ரெவில்" என்ற பெயரைப் பொறுத்தவரை, பங்குத் தந்தையின் புத்தகமும் பிரிஷோவின் தகவல்களும் முரண்பட்டிருப்பதை நான் கண்டேன்: ஒரு ஆதாரம் எப்ரெவில் என்பது பண்டைய *ஸ்ப்ரெவில்லா* என்று கூறியது, மற்றொன்று *அப்ரிவில்லா* என்பதை அதன் சொற்பிறப்பியல் மூலமாகக் குறிப்பிட்டது. முதல் முறை, நாங்கள் ஃபெட்டெர்னுக்கு எதிர் திசையில்—அதாவது, கிராட்டேவாஸ்ட்டை நோக்கி—ஒரு சிறிய உள்ளூர் ரயிலில் சென்றோம். ஆனால் அது கடும் வெப்ப அலையின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது,
மதிய உணவிற்குப் பிறகு உடனடியாகப் புறப்படுவது ஏற்கெனவே மிகவும் சோர்வூட்டுவதாக இருந்தது. இவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியே செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம் என நான் விரும்பியிருப்பேன்; பிரகாசமான மற்றும் சுட்டெரிக்கும் அந்தக் காற்று—சோம்பல் மற்றும் குளிர்ச்சியான நிவாரணம் பற்றிய எண்ணங்களைத் தூண்டியது. அது என் தாயின் அறையையும் என்னுடைய அறையையும்—அவை எந்தப் பக்கம் இருக்கின்றன என்பதைப் பொறுத்து—ஒரு குளியல் அறையின் அறைகளைப் போல சீரற்ற வெப்பநிலையால் நிரப்பியது. சூரிய ஒளி சிதறி, கண்ணைப் பறிக்கும் மூரிஷ் வெண்மையைக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் உடை மாற்றும் அறை, அது எதிர்கொண்டிருந்த நான்கு சாந்துச் சுவர்களால் சூழப்பட்டு, ஒரு கிணற்றின் அடியில் அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது; ஆனாலும், மேலே விரிந்திருந்த வானவெளியில்—மென்மையான, அடுக்கு அடுக்கான மேகக் கூட்டங்கள் ஒன்றன்மீது ஒன்று வழுக்கிச் செல்வதைக் காணக்கூடிய அந்த இடத்தில்—வானம் ஒரு மாடத்தின் மீது அமர்ந்திருப்பது போலத் தோன்றியது (அல்லது, ஜன்னலில் தொங்கவிடப்பட்ட கண்ணாடியில் தலைகீழாகப் பார்க்கும்போது, ​​சடங்குகளுக்குரிய நீராடலுக்கான நீல நிறக் குளம் போலத் தெரிந்தது). சுட்டெரிக்கும் வெயில் இருந்தபோதிலும், நாங்கள் மதியம் ஒரு மணி ரயிலில் சென்றிருந்தோம். ஆனால், ரயில் பெட்டியின் வெப்பத்தாலும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த நீண்ட நடைப்பயணத்தாலும் ஆல்பர்ட்டின் மிகவும் அவதிப்பட்டாள்; சூரிய ஒளி படாத அந்த ஈரப்பதமான பள்ளத்தில் அசையாமல் அமர்ந்திருப்பதால் அவளுக்குக் குளிர் பிடித்துக்கொள்ளுமோ என்று நான் அஞ்சினேன். மேலும், எல்ஸ்டிரை (Elstir) முதன்முதலில் சந்தித்தபோதே, ஆடம்பரத்தை மட்டுமல்லாமல், பணவசதி இல்லாததால் அவளுக்குக் கிடைக்காத வசதி வாய்ப்புகளையும் அவள் விரும்புவாள் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன்; அதனால், தினமும் எங்களை அழைத்துச் செல்ல ஒரு குதிரை வண்டியை ஏற்பாடு செய்திருந்தேன். குளிர்ச்சியாகச் செல்ல, நாங்கள் 'ஷான்டேபி' (Chantepie) காட்டுப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். எங்களுக்கு அருகிலிருந்த மரங்களிலிருந்து ஒன்றையொன்று அழைக்கும் எண்ணற்ற பறவைகளின்—அவற்றில் சில கடலோரப் பகுதி சார்ந்தவை—குரல்கள், கண்களை மூடிக்கொண்டால் ஏற்படும் அதே அமைதியான உணர்வை உருவாக்கின. வண்டியின் ஆழமான இருக்கையில் ஆல்பர்ட்டினின் கைகள் என்னை இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, அவளுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து அந்த 'ஓஷியானிட்' (Oceanid) எனப்படும் கடல் தேவதைகளைப் போன்ற பறவைகளின் இசையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அந்த இசைக்கலைஞர்களில் ஒரு பறவை இலையிலிருந்து இலைக்குத் தாவிச் செல்வதைக் காணும்போது, ​​அந்த உயிரினத்திற்கும் அதன் இசைக்கும் இடையிலான தொடர்பு மிகவும் மெல்லியதாகத் தோன்றியது; துள்ளிக்குதிக்கும் அந்தச் சிறிய, எளிய, திகைப்புற்ற, உணர்ச்சியற்ற கண்களைக் கொண்ட உடலில்தான் அந்த இசையின் ஊற்றுக்கண் இருக்கிறது என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. வண்டியால் தேவாலயம் வரை செல்ல முடியவில்லை. 'கெட்டஹோம்' (Quetteholme) பகுதிக்கு வெளியிலேயே வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி, ஆல்பர்ட்டினிடம் விடைபெறுவேன். ஏனெனில், மற்ற நினைவுச் சின்னங்கள் அல்லது ஓவியங்களைப் பற்றிக் கூறுவதைப் போலவே, அந்தத் தேவாலயத்தைப் பற்றியும் அவள் சொன்ன ஒரு விஷயம் என்னைக் கலக்கமடையச் செய்திருந்தது: "உன்னுடன் சேர்ந்து அதைப் பார்ப்பது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" அந்த மகிழ்ச்சியை அவளுக்கு அளிக்கும் திறன் எனக்கு இருப்பதாக நான் உணரவில்லை. அழகான விஷயங்களை ரசிக்கும்போது, ​​நான் தனியாக இருந்தாலோ அல்லது தனியாக இருப்பது போல பாவனை செய்து அமைதியாக இருந்தாலோ மட்டுமே அத்தகைய மகிழ்ச்சியை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால், என்னால் மட்டுமே அவளுக்கு வழங்க முடிந்த—வேறு எவருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத—அந்தத் தனித்துவமான கலைசார் உணர்வுகளை அவள் அனுபவிக்க முடியும் என்று நம்பியதால், நான் அவளை விட்டுவிட்டுச் செல்வதாகவும், நாள் முடிவில் அவளை அழைத்துச் செல்லத் திரும்புவதாகவும் அவளிடம் கூறுவதே புத்திசாலித்தனம் என்று கருதினேன்; அதே சமயம், இடைப்பட்ட நேரத்தில் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அல்லது கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) ஆகியோரைச் சந்திக்கவோ, அல்லது பால்பெக்கில் (Balbec) என் தாயாருடன் ஒரு மணி நேரம் செலவிடவோ வண்டியில் செல்ல வேண்டியிருந்தது—ஆனால் அதற்கும் அப்பால் வெகுதூரம் செல்லக்கூடாது என்று முடிவு செய்திருந்தேன். குறைந்தது, ஆரம்பத்திலாவது அப்படிச் செய்யக்கூடாது என்று நினைத்தேன். ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) ஒருமுறை சும்மா பேச்சுவாக்கில் இப்படிச் சொல்லியிருந்தாள்: "இயற்கை எல்லாவற்றையும் எவ்வளவு மோசமாக அமைத்திருக்கிறது என்பது எரிச்சலூட்டுகிறது—ஒரு பக்கம் செயின்ட்-ஜீன் டி லா ஹைஸ் (Saint-Jean de la Haise) மற்றும் மறுபக்கம் லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) என அமைத்திருப்பதால், நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நாள் முழுவதும் சிறைபட்டுக் கிடக்க வேண்டியிருக்கிறது." இதன் விளைவாக, மோட்டார் வாகனப் பயணத்திற்கான தொப்பியையும் முகத்திரையையும் பெற்றவுடனேயே—எனக்கே வினையாக முடியக்கூடிய வகையில்—செயின்ட்-ஃபார்ஜோவிலிருந்து (Saint-Fargeau - பாதிரியாரின் புத்தகத்தின்படி *Sanctus Ferreolus*) ஒரு காரை வரவழைத்தேன். என்னிடம் எதையும் சொல்லாமல் மறைத்திருந்த நிலையில் என்னைத் தேடி வந்த ஆல்பர்ட்டின், ஹோட்டலுக்கு வெளியே காரின் எஞ்சின் இரைச்சலைக் கேட்டு ஆச்சரியமடைந்தாள்; பின்னர் அதைப் பார்த்தபோது அவள் அடைந்த மகிழ்ச்சியோ......இந்தக் கார் எங்களுக்கானதுதான் என்று அவளிடம் கூறினேன். அவளை ஒரு நிமிடம் என் அறைக்கு வரச் சொன்னேன். அவள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தாள். "நாம் வெர்டுரின் (Verdurins) குடும்பத்தினரைச் சந்திக்கப் போகிறோமா?" "ஆம், ஆனால் இந்தக் கோலத்தில் நீ அங்கு செல்வது சரியாக இருக்காது; நம்மிடம் கார் இருக்கிறதல்லவா? இதோ, இப்படி அணிந்தால் நீ இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய்." நான் மறைத்து வைத்திருந்த அந்தத் தொப்பியையும் முகத்திரையையும் வெளியே எடுத்தேன். "எனக்கா? ஓ! நீங்கள் மிகவும் அன்பானவர்," என்று கூறியபடியே அவள் என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். படிக்கட்டில் எங்களைச் சந்தித்த ஏமே (Aimé) —ஆல்பர்ட்டினின் நேர்த்தியான தோற்றத்தையும் எங்கள் வாகனத்தையும் கண்டு பெருமிதம் கொண்டான்; ஏனெனில் பால்பெக் (Balbec) நகரில் அத்தகைய கார்கள் மிகவும் அரிதானவை— தானாகவே முன்வந்து எங்களைப் பின்தொடர்ந்து கீழே வந்தான். தனது புதிய உடையை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட விரும்பிய ஆல்பர்ட்டின், காரின் மேற்கூரையை மேலே உயர்த்துமாறு என்னிடம் கேட்டாள்; நாங்கள் தனியாக இருக்கும்போது வசதியாக இருக்க, பிறகு அதைத் தாழ்த்திக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தாள். "ஏய், கிளம்பு," என்று ஏமே அந்த ஓட்டுநரிடம் கூறினான்—அவனுக்கு அந்த ஓட்டுநரைத் தெரியாது, அவனோ அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்—"மேற்கூரையை உயர்த்தச் சொல்வது உனக்குக் கேட்கவில்லையா?" ஹோட்டல் வாழ்க்கையால் உலக அனுபவம் பெற்றிருந்த ஏமே—அங்கு அவன் ஒரு முக்கியப் பதவியை வகித்தான்—பிரான்சுவாஸைப் (Françoise) பொறுத்தவரை ஒரு 'பெரிய மனுஷி'யாகத் தெரிந்த அந்த வாடகை வண்டி ஓட்டுநரைப் போலத் தயக்கம் காட்டுபவன் அல்ல; சாதாரண மக்களில் அறிமுகமில்லாதவர்களிடம் கூட அவன் மிகவும் நெருக்கமான 'நீ' (tu) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியே பேசுவான்; இது பிரபுத்துவ ஆணவத்தினால் வந்ததா அல்லது தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கே உரிய தோழமையினால் வந்ததா என்று புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி இருக்கும்.
"நான் இப்போது தயாராக இல்லை," என்று அந்த ஓட்டுநர் பதிலளித்தான்; அவனுக்கு என்னை யார் என்று தெரியாது. "நான் மட்மோசெல் சைமோனெட் (Mlle Simonet) அவர்களால் முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறேன். இந்த ஐயாவை அழைத்துச் செல்ல முடியாது." ஏமே சத்தமாகச் சிரித்தான். "அட, விடுப்பா, முட்டாள்தனமாகப் பேசாதே," என்று அந்த ஓட்டுநரிடம் கூறினான்—அவன் உடனடியாக அவனைத் தன் பக்கம் ஈர்த்துக்கொண்டான்—"அங்கே நிற்பவர் மட்மோசெல் சைமோனெட் தான்; மேற்கூரையை உயர்த்தச் சொன்ன அந்த ஐயா தான் உன் எஜமான்." ஆல்பர்ட்டின் மீது தனிப்பட்ட முறையில் எந்தப் பற்றும் இல்லையென்றாலும், அவள் அணிந்திருந்த உடையைக் கண்டு எனக்காகப் பெருமைப்பட்ட ஏமே, ஓட்டுநரிடம் இப்படிச் சொன்னான்: "இதுபோன்ற இளவரசிகளை தினமும் மகிழ்ச்சியுடன் ஓட்டிச் செல்வாயே, இல்லையா!—உன்னால் முடிந்தால்!" இந்த முதல் பயணத்தில், லா ராஸ்பெலியருக்குச் செல்ல முடிந்த ஒரே ஆள் நான் மட்டும் அல்ல—மற்ற நாட்களில் ஆல்பர்டைன் தன் தலைவாரிக்கொண்டிருந்தபோது நான் சென்றது போலவே; அவளும் உடன் வர விரும்பினாள். வழியில் நாங்கள் அங்கங்கே நிற்க நேரிடலாம் என்று அவள் முழுமையாக எதிர்பார்த்தாள், ஆனாலும், எதிர் திசையில் உள்ள செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸுக்குச் சென்று பயணத்தைத் தொடங்குவதும், வேறு ஒரு நாளுக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றும் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்வதும் சாத்தியமற்றது என்று நினைத்தாள். இருப்பினும், மெக்கானிக் அவளிடம், செயிண்ட்-ஜீனுக்குச் செல்வதை விட எளிதானது எதுவும் இல்லை என்றும், இருபது நிமிடங்களில் அங்கு சென்றடைய முடியும் என்றும் தெரிவித்தார்; நாங்கள் விரும்பினால் அங்கே பல மணிநேரம் தங்கலாம், அல்லது இன்னும் தொலைவான இடங்களுக்கும் பயணிக்கலாம், ஏனெனில் குவெட்ஹோமிலிருந்து லா ராஸ்பெலியருக்குச் செல்ல முப்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகாது. ஒரு சிறந்த குதிரை இருபது அடிகளில் கடக்கும் தூரத்தை, கார் ஒரே பாய்ச்சலில் கடந்து முன்னோக்கிச் சென்ற அந்த நொடியிலேயே நாங்கள் இதைப் புரிந்துகொண்டோம். தூரங்கள் என்பவை இடத்திற்கும் நேரத்திற்கும் உள்ள விகிதம் மட்டுமே, அதற்கேற்ப அவை மாறுபடும். ஒரு இடத்தை அடைவதில் உள்ள சிரமத்தை நாம் லீக்குகள் அல்லது கிலோமீட்டர்களில் குறிப்பிடுகிறோம்—அந்தச் சிரமம் குறையும் கணமே இந்த அளவீடுகள் துல்லியமற்றதாகிவிடுகின்றன. கலையும்கூட இதனால் உருமாற்றம் அடைகிறது; ஒரு காலத்தில் மற்றொன்றிலிருந்து உலகங்கள் தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றிய ஒரு கிராமம், பரிமாணங்கள் மாறியுள்ள ஒரு நிலப்பரப்பிற்குள் திடீரென அதன் அண்டைக் கிராமமாக மாறிவிடுகிறது. எப்படியாயினும், இரண்டு கூட்டல் இரண்டு சமம் ஐந்து என்றும், இரண்டு புள்ளிகளுக்கு இடையில் ஒரு நேர்கோடு மிகக் குறுகிய பாதை அல்ல என்றும் அறியப்படும் ஒரு பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதை விட, ஒரே பிற்பகலில் செயிண்ட்-ஜீன் மற்றும் லா ராஸ்பெலியர் ஆகிய இரண்டையும் எளிதாகப் பார்வையிடலாம் என்று மெக்கானிக் சொல்வதைக் கேட்பதுதான் ஆல்பர்டைனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியத்தை அளித்திருக்கும். டூவில் மற்றும் குவெட்ஹோம், செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ மற்றும் செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு, கூர்வில் மற்றும் பால்பெக்-லெ-வியூ, டூர்வில் மற்றும் ஃபெட்டர்ன்—ஒரு காலத்தில் மெசெக்லிஸ் மற்றும் குயர்மாண்டஸ் இருந்ததைப் போல, அதுவரை தனித்தனி நாட்களின் அறைகளுக்குள் இறுக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்த, மற்றும் ஒரே பிற்பகலில் ஒரே கண்கள் ஒருபோதும் காண முடியாத இடங்கள்—இப்போது ஏழு லீக் பூட்ஸ் அணிந்த அந்த மாபெரும் உருவத்தால் விடுவிக்கப்பட்டன; அவை நமது தேநீர் நேரத்தைச் சுற்றி ஒன்றுகூடின, தங்கள் கோபுரங்களையும் மினாரங்களையும், மற்றும் அருகிலுள்ள காடுகள் விரைந்து வெளிப்படுத்திய தங்கள் பழைய தோட்டங்களையும் கொண்டு வந்தன.

கார்னிஷ் (Corniche) சாலையின் அடிவாரத்தை அடைந்ததும், கத்தியைத் தீட்டும் போது எழும் சீரான ஒலியைப் போல முழங்கிக்கொண்டே கார் ஒரே சீராக மேலே ஏறியது; அதே வேளையில், கடலோ நீர் பின்வாங்கியதால் எங்களுக்குக் கீழே பரந்து விரிந்து காணப்பட்டது. மான்ட்சுர்வென்ட் (Montsurvent) பகுதியின் பழமையான, கிராமிய பாணி வீடுகள் தங்கள் சுவர்களோடு ஒட்டியிருந்த திராட்சைக் கொடிகளையும் ரோஜாச் செடிகளையும் இறுகப் பற்றியபடி எங்களை நோக்கி விரைந்து வருவது போல் தோன்றின; லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) பகுதியின் ஃபிர் (fir) மரங்கள், மாலைக் காற்று வீசும்போது இருப்பதை விடவும் அதிக பரபரப்புடன், எங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் அலைபாய்ந்தன; படிக்கட்டுகளருகே நான் இதற்கு முன் பார்த்திராத ஒரு புதிய பணியாளர் கதவைத் திறக்க வந்தார்; அதே சமயம் தோட்டக்காரரின் மகன்—சிறு வயதிலேயே வெளிப்பட்ட ஒரு இயல்பான ஆர்வத்துடன்—காரின் எஞ்சின் பகுதியைத் தன் கண்களால் ஆவலுடன் உற்று நோக்கினான். அன்று திங்கட்கிழமை அல்ல என்பதால், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டில் இருப்பாரா என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், விருந்தினர்களை வரவேற்கும் நாளான திங்கட்கிழமையைத் தவிர மற்ற நாட்களில், முன் அறிவிப்பின்றி அவரைச் சந்திப்பது விவேகமானதாக இருக்காது. கொள்கையளவில் அவர் வீட்டில்தான் இருப்பார் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அந்தச் சொற்றொடர்—மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒரு காலத்தில் தனது சொந்தச் சிறிய வட்டத்தை உருவாக்கவும், வாடிக்கையாளர்களை ஈர்க்கவும் முயன்றபோது பயன்படுத்திய அதே சொற்றொடர்......ஓரிடத்திலேயே தங்கியிருப்பது—பெரும்பாலும் அதனால் அவளது செலவுகள் ஈடுசெய்யப்படாவிட்டாலும் கூட—அவள் தவறாக 'கொள்கை ரீதியானது' என்று புரிந்துகொண்ட அந்த விஷயம், உண்மையில் 'பொதுவான விதிமுறை' என்பதை மட்டுமே குறித்தது; அதாவது, அதில் பல விதிவிலக்குகள் இருந்தன. ஏனெனில், மேடம் வெர்டுரின் வெளியே செல்வதை விரும்புவது மட்டுமல்லாமல், ஒரு விருந்தளிப்பவளாகத் தனது கடமைகளையும் மிகத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார்; மதிய உணவிற்கு விருந்தினர்களை அழைக்கும்போதெல்லாம், காபி, மதுபானங்கள் மற்றும் சிகரெட்டுகள் முடிந்த உடனேயே—
(வெப்பம் மற்றும் உணவால் ஏற்பட்ட ஆரம்பக்கட்டத் தூக்கக் கலக்கம் இருந்தபோதிலும்—அந்த நேரத்தில் மொட்டை மாடித் தாவரங்களுக்கு இடையே தெரியும், பளபளப்பான கடல் பரப்பில் செல்லும் ஜெர்சி கப்பலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே ஒருவருக்கு விருப்பமாக இருக்கும்)—அடுத்தகட்டமாகப் பல இடங்களுக்குச் செல்லும் பயணங்கள் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும். விருந்தினர்கள் வண்டிகளில் ஏற்றப்பட்டு—பெரும்பாலும் அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே—டூவில் (Douville) பகுதியைச் சுற்றியுள்ள பல அழகிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள். ஆயினும், எழுந்து வண்டியில் ஏறும் சிரமம் முடிந்த பிறகு, ஒன்றுகூடலின் இந்தப் இரண்டாம் பகுதி விருந்தினர்களுக்குக் குறைந்த மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக இருக்கவில்லை; சுவையான உணவுகள் மற்றும் சிறந்த ஒயின்கள் அல்லது நுரைக்கும் ஆப்பிள் மதுபானத்தால் (cider) ஏற்கனவே உற்சாகமடைந்திருந்த அவர்கள், தூய காற்றினாலும் அற்புதமான இயற்கைக்காட்சிகளாலும் எளிதில் மெய்மறந்து போவார்கள். மேடம் வெர்டுரின் இந்த இடங்களை வெளியாட்களுக்குக் காட்டும்போது, ​​அவை ஏதோ தனது சொந்த எஸ்டேட்டின் (தோட்டத்தின்) ஒரு பகுதியாகவோ அல்லது அதனுடன் இணைந்த இடங்களாகவோ (அவை எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தாலும்) கருதிச் செயல்படுவார்—அதாவது, தனது வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வந்தால் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் என்றும், அதே சமயம், அந்த 'எஜமானி'யால் (Mistress) வரவேற்கப்படாவிட்டால் ஒருபோதும் அறியப்படாத இடங்கள் என்றும் அவர் கருதினார். உள்ளூர்ச் சுற்றுலாக்களின் மீது—மொரல் (மற்றும் முன்பு டெச்சாம்ப்ரே) வாசிப்பதன் மீது தனக்கு இருந்த உரிமையைப் போலவே—தனக்கே முழு உரிமை இருப்பதாகக் கருதும் இந்த மனப்பான்மையும், அந்த நிலப்பரப்பையே தனது 'சிறிய குழுவின்' (little clan) ஒரு பகுதியாக மாற்ற முயலும் செயலும், முதல் பார்வையில் தோன்றுவது போல அவ்வளவு அபத்தமானதாக இல்லை. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தின் உட்புற அலங்காரம் மற்றும் தோட்டத்தின் அமைப்பு ஆகியவற்றில் கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) வெளிப்படுத்திய ரசனையின்மையைக் கண்டு மேடம் வெர்டுரின் ஏளனம் செய்தது மட்டுமல்லாமல், அப்பகுதியைச் சுற்றி அவர்கள் மேற்கொண்ட அல்லது ஏற்பாடு செய்த பயணங்களில் அவர்கள் காட்டிய முன்முயற்சியின்மையையும் அவர் கேலி செய்தார். 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லம் அந்த 'சிறிய குழுவினரின்' (little clan) புகலிடமாக மாறிய பின்னரே அது இருக்க வேண்டிய உண்மையான தன்மையைப் பெறத் தொடங்கியது என்று அவள் எப்படி உறுதியாக நம்பினாளோ, அதேபோல கேம்ப்ரேமர் (Cambremers) குடும்பத்தினர் குறித்தும் அவள் ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருந்தாள். அப்பகுதியிலேயே நீண்ட காலமாக வசித்து வந்தும், அந்த இடங்களை அவர்கள் உண்மையில் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதே அது. அவர்கள் தங்கள் குதிரை வண்டியில் அந்தப் பகுதியின் ஒரே ஒரு அசிங்கமான பாதையில்—அதாவது கடலோர ரயில் பாதையை ஒட்டிய சாலையில்—மட்டுமே இடைவிடாது பயணம் செய்து வந்தனர். அவளது இந்தக் கூற்றில் உண்மை இருந்தது. பழக்கம், கற்பனை வளம் இன்மை மற்றும் மிக அருகில் இருப்பதால் நன்கு பரிச்சயமானதாகத் தோன்றும் ஒரு பகுதியைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் இல்லாமை ஆகியவற்றால், கேம்ப்ரேமர்கள் எப்போதும் ஒரே பாதைகளில் ஒரே இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர வேறு எங்கும் வெளியே செல்வதில்லை. தங்கள் சொந்தப் பகுதியைப்பற்றியே தங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்ற வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் துணிச்சலைக் கண்டு அவர்கள் மனதாரச் சிரித்தார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், ஒரு சோதனை என்று வந்தால், அவர்களோ அல்லது அவர்களின் குதிரை வண்டி ஓட்டுநரோ கூட, திரு. வெர்டுரின் எங்களை அழைத்துச் சென்ற அந்த அற்புதமான, சற்று ஒதுக்குப்புறமான இடங்களுக்கு எங்களை வழிநடத்திச் சென்றிருக்க முடியாது. மற்றவர்கள் செல்லத் துணியாத கைவிடப்பட்ட ஒரு தனியார் தோட்டத்தின் நுழைவாயிலைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே செல்வதோ, அல்லது வண்டியிலிருந்து இறங்கி வாகனங்கள் செல்ல முடியாத பாதையில் நடந்து செல்வதோ என அவர் எங்களை அழைத்துச் சென்ற இடங்கள் ஒவ்வொன்றும், இறுதியில் ஒரு கண்கவர் இயற்கை காட்சியைப் பரிசாக அளிப்பதாகவே அமைந்திருந்தன. மேலும், 'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தின் தோட்டமானது, ஒரு வகையில், அந்தப் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள மைல்கணக்கான தூரத்திலான நடைப்பயணங்கள் மற்றும் வாகனப் பயணங்களின் ஒரு சிறிய வடிவமாகவே (microcosm) திகழ்ந்தது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். முதலாவதாக, அது ஒரு உயர்ந்த இடத்தில் அமைந்திருந்தது—ஒருபுறம் பள்ளத்தாக்கையும் மறுபுறம் கடலையும் அது பார்த்தவாறு இருந்தது. இரண்டாவதாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தில் (உதாரணமாக, கடல் நோக்கிய பக்கத்தில்) கூட, மரங்களுக்கு இடையே இடைவெளிகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன; இதனால் ஒரு இடத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட அடிவானக் காட்சியையும், மற்றொரு இடத்திலிருந்து வேறொரு காட்சியையும் காண முடிந்தது. இத்தகைய சிறந்த காட்சி அமைந்த இடங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு இருக்கை இருந்தது; பால்பெக் (Balbec), பார்வில் (Parville) அல்லது டூவில் (Douville) ஆகிய இடங்களின் காட்சியை வழங்கும் இருக்கைகளில் ஒருவர் மாறி மாறி அமரலாம். ஒரே திசையில் கூட, செங்குத்தான பாறை விளிம்பிற்கு மிக அருகில் ஒரு இருக்கையும், சற்று பின்னால் இன்னொன்றும் அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். பின்னால் இருந்த இருக்கையிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​முன்னால் பசுமையான காட்சிகளும், ஏற்கனவே மிக விரிவாகத் தெரியும் அடிவானமும் தெரிந்தன; ஆனால் அங்கிருந்து ஒரு சிறிய பாதையில் அடுத்த இருக்கைக்குச் செல்லும்போது அந்தப் பார்வை இன்னும் முடிவில்லாமல் விரிவடைந்து, கடலின் முழுப் பரப்பையும் காணும் வாய்ப்பை அளித்தது. அங்கே அலைகளின் ஓசையைத் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது; ஆனால் தோட்டத்தின் பாதுகாப்பான பகுதிகளில் அந்த ஓசை கேட்காது—அங்கே கடலின் அலைச்சலையோ ஏற்ற இறக்கத்தையோ காண முடிந்ததே தவிர, அதன் சத்தம் காதில் விழாது. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில், அத்தகைய ஓய்விடங்களை அவர்கள் "காட்சிகள்" (views) என்றே அழைத்தனர். உண்மையில், அந்த மாளிகையைச் சுற்றி அமைந்திருந்த நிலப்பரப்பின் மிகச்சிறந்த காட்சிகளை—கடற்கரைகள் அல்லது காடுகள் என—அவர்கள் அங்கே ஒருங்கே அமைத்திருந்தனர்; தொலைவின் காரணமாக அவை சிறிய சித்திரங்களாகத் தெரிந்தன. இது, ஹேட்ரியன் (Hadrian) மன்னர் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்த புகழ்பெற்ற நினைவுச் சின்னங்களின் சிறிய மாதிரிகளைத் தனது சொந்த மாளிகைக்குள் அமைத்திருந்ததைப் போன்றதொரு ஏற்பாடாகும். "காட்சி" என்ற சொல்லுக்குப் பின் வரும் பெயர் எப்போதும் கடற்கரை சார்ந்த இடத்தைக் குறிப்பதாக இருப்பதில்லை; பெரும்பாலும் அது வளைகுடாவின் மறுகரையை—அதாவது தொலைவில் தெரிந்தாலும், பரந்த நிலப்பரப்பிலும் தனது தனித்துவமான வடிவத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட ஒரு இடத்தைக்—குறிப்பதாகவே இருந்தது. திரு. வெர்டுரினின் (M. Verdurin) நூலகத்திலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு 'பால்பெக் காட்சி' (Balbec view) அமைந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் வாசிப்பது போல, வானிலை தெளிவாக இருக்கும் பட்சத்தில்......அவர் 'Vue de Rivebelle'-இல் அமர்ந்து பானம் அருந்தட்டும்—ஆனால், காற்று மிக அதிகமாக வீசாத பட்சத்தில் மட்டுமே; ஏனெனில், இருபுறமும் மரங்கள் நடப்பட்டிருந்தாலும், அங்கு காற்று சற்று கடுமையாகவே இருக்கும். மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஏற்பாடு செய்திருந்த மதிய நேர வாகனப் பயணங்கள் குறித்த விஷயத்திற்குத் திரும்புவோம்: வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், 'கடற்கரைப் பகுதி வழியாகச் செல்லும்' ஏதேனும் ஒரு சமூகப் பிரமுகரின் வருகை அட்டை (calling card) அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தால், அந்த வீட்டின் எஜமானியான அவர், அந்தச் சந்திப்பைத் தவறவிட்டதற்காக வருந்துவது போலவும் அதே சமயம் மகிழ்ச்சியடைவது போலவும் பாவனை செய்வார்; மேலும்—
(மக்கள் அந்த 'வீட்டைப்' பார்ப்பதற்காகவோ அல்லது பாரிஸில் கலைசார்ந்த சந்திப்புகளுக்குப் புகழ்பெற்ற—ஆனால் சமூக ரீதியாக எளிதில் அணுக முடியாத—ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்து ஒரு நாளைக் கழிப்பதற்காகவோ மட்டுமே வந்திருந்தாலும் கூட)
அடுத்த புதன்கிழமை இரவு உணவிற்கு அந்த விருந்தினரை அழைக்குமாறு உடனடியாக திரு. வெர்டுரினிடம் (M. Verdurin) கூறுவார். அந்தச் சுற்றுலாப் பயணிகள் பெரும்பாலும் அதற்கு முன்னரே கிளம்ப வேண்டியிருந்தாலோ அல்லது இரவு வெகுநேரம் கழித்துத் திரும்புவதற்குத் தயங்கினாலோ, சனிக்கிழமைகளில் தேநீர் அருந்தும் வேளையில் தன்னை எப்போதும் சந்திக்கலாம் என்று மேடம் வெர்டுரின் ஒரு வழக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். இத்தகைய தேநீர் சந்திப்புகள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் நடைபெறுவதில்லை; பாரிஸில்—பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Princesse de Guermantes) இல்லத்திலோ அல்லது மேடம் டி கலிஃபெட் (Mme de Galliffet) அல்லது மேடம் டி ஆர்பாஜான் (Mme d’Arpajon) ஆகியோரின் இல்லங்களிலோ—இதைவிடச் சிறப்பான சந்திப்புகளை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆயினும், இங்கே சூழலே வேறாக இருந்தது; அந்த இடத்தின் வசீகரம் சந்திப்பின் இனிமையை மட்டுமல்லாமல், அங்கு வரும் விருந்தினர்களின் தன்மையையும் பாதித்தது. பாரிஸில் எனக்கு எந்தவித மகிழ்ச்சியையும் அளிக்காத ஒரு சமூகப் பிரமுகருடனான சந்திப்பு, 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட பரிமாணத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றது; ஏனெனில், ஃபெடெர்ன் (Féterne) அல்லது சாண்ட்பி (Chantepie) காடு வழியாக வெகுதூரம் பயணம் செய்து அந்த நபர் அங்கு வந்திருந்தார்; அது ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வாக மாறியது. சில சமயங்களில், எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவராக அவர் இருப்பார்—ஸ்வான் (Swann) இல்லத்தில் அவரைச் சந்திப்பதற்காக நான் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைத்திருக்க மாட்டேன். ஆனால், அந்தக் குன்றின் மீது அவரது பெயர் ஒலித்த விதம் வேறாக இருந்தது—நாடக அரங்கில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் ஒரு நடிகரின் பெயர், திடீரென ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சிக்காக வேறு நிறத்தில் அச்சிடப்பட்ட சுவரொட்டியில் தோன்றுவதைப் போல; அந்த எதிர்பாராத சூழலால் அவரது புகழ் உடனடியாகப் பெரிதாக்கிக் காட்டப்படுவது போல அது அமைந்திருந்தது. கிராமப்புற வாழ்க்கை ஒருவித முறைசாராத் தன்மையை ஊக்குவிப்பதால், நகர்ப்புறச் சூழலில் பழகிய அந்த நபர், தான் தங்கியிருந்த நண்பர்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்லும் சுதந்திரத்தை எடுத்துக்கொள்வார். அவர் மேடம் வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) தான் தங்கியிருக்கும் விருந்தளிப்பவர்களைக் கைவிட முடியாது என்று மென்மையாக விளக்குவார்; அதே சமயம் அந்த விருந்தளிப்பவர்களிடமோ, கடற்கரை வாழ்க்கையின் சலிப்புக்கு மத்தியில் ஒரு மகிழ்ச்சியான மாற்றத்தை—அதாவது கலாச்சாரம் மற்றும் நாகரிகம் மிக்க ஓர் இடத்திற்குச் செல்லுதல், ஒரு பிரம்மாண்டமான தோட்ட வீட்டைப் பார்த்தல் மற்றும் சிறந்ததொரு மதிய நேரத் தேநீர் விருந்தை அனுபவித்தல் போன்றவற்றை—அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் அவர்களுக்கு ஒரு நன்மையே செய்வதாகப் பாவனை செய்வார். இது விரைவில் நடுத்தர சமூக அந்தஸ்து கொண்ட பலரின் ஒன்றுகூடலுக்கு வழிவகுத்தது. கிராமப்புறத்தில் சாதாரணமானதாகத் தோன்றும் சில மரங்களைக் கொண்ட சிறிய தோட்டப் பகுதி, 'அவென்யூ கேப்ரியல்' (Avenue Gabriel) அல்லது 'ரூ டி மான்சோ' (Rue de Monceau) போன்ற இடங்களில் (அங்கு கோடீஸ்வரர்களால் மட்டுமே அத்தகைய ஆடம்பரத்தை வாங்க முடியும்) அசாதாரணமான அழகைப் பெறுவது போல; பாரிஸ் நகரின் உயர்தர விருந்து நிகழ்ச்சிகளில் இரண்டாம் நிலை முக்கியத்துவம் மட்டுமே பெற்ற பிரபுக்கள், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் திங்கட்கிழமை மதிய வேளையில் திடீரெனத் தங்கள் உண்மையான மதிப்போடு வெளிப்பட்டனர். சிவப்பு நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேஜை விரிப்பு விரிக்கப்பட்டும், ஒரே நிறத்திலான அலங்காரப் பலகைகளுக்குக் கீழேயும் அமைக்கப்பட்டிருந்த மேஜையைச் சுற்றி அவர்கள் அமர்ந்த உடனேயே, அவர்களுக்கு 'காலெட்ஸ்' (galettes) எனப்படும் நார்மன் வகை பேஸ்ட்ரிகள், பவள மணிகளைப் போன்ற செர்ரி பழங்கள் நிரப்பப்பட்ட படகு வடிவ டார்ட் (tart) பலகாரங்கள் மற்றும் 'டிப்ளோமேட்' (diplomate) புட்டிங் போன்றவை பரிமாறப்பட்டன. திறந்த ஜன்னல்கள் வழியாகத் தெரிந்த பரந்த நீல நிறக் காட்சியின்—புறக்கணிக்க முடியாத அந்த அழகிய காட்சியின்—தாக்கத்தால், அந்த விருந்தினர்கள் உடனடியாக ஒரு ஆழமான மாற்றத்திற்கு உள்ளானார்கள்; அது அவர்களை மிகவும் மதிப்புமிக்கவர்களாக மாற்றிய ஒருவித ரசவாத மாற்றமாக அமைந்தது. அதற்கும் மேலாக, மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்திற்குத் திங்கட்கிழமையன்று வரும் விருந்தினர்கள்—பாரிஸில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகைக்கு வெளியே வரிசையாக நிற்கும் நேர்த்தியான குதிரை வண்டிகளைச் சலிப்புடனும் வழக்கமான பார்வையுடனும் மட்டுமே கடந்து செல்பவர்கள்—'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்திற்கு முன்னால் உள்ள உயரமான ஃபர் (fir) மரங்களுக்கு அடியில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இரண்டு அல்லது மூன்று சாதாரண கிராமப்புற வண்டிகளைப் பார்த்தவுடனேயே தங்கள் இதயத் துடிப்பு அதிகரிப்பதை உணர்ந்தனர். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அதற்குக் காரணம் அந்த கிராமப்புறச் சூழல் மாறுபட்டதாக இருந்ததுதான்; மேலும், இடமாற்றத்தின் காரணமாக சமூகத்தைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வையும் புத்துணர்ச்சி பெற்றது. மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்திற்குச் செல்ல வாடகைக்கு அமர்த்தப்பட்ட அந்தப் பழைய, குலுங்கும் வண்டி, ஒரு சிறந்த சுற்றுலாப் பயணத்தையும், நாள் ஒன்றுக்கு "அதிக கட்டணம்" கேட்ட ஓட்டுநருடன் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட அந்த விலையுயர்ந்த "நிலையான கட்டணத்தையும்" நினைவூட்டியதும் அதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. இருப்பினும், புதிதாக வந்தவர்களைப் பற்றிய (அவர்கள் யார் என்று இன்னும் தெளிவாகத் தெரியாத நிலையில்) அந்த ஆர்வம்—அதனுடன் லேசான உணர்வுப்பூர்வமான ஈடுபாடும் கலந்திருந்தது—அனைவரும் தங்களுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்ட ஒரு கேள்வியிலிருந்தே எழுந்தது: "அவர்கள் யாராக இருப்பார்கள்?"—இது பதிலளிக்கக் கடினமான ஒரு கேள்வி; ஏனெனில், கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தினருடனோ அல்லது வேறு எங்காவதோ ஒரு வாரம் தங்குவதற்கு யார் வந்திருக்கக்கூடும் என்பது யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதே சமயம், தனிமை மிகுந்த கிராமப்புற வாழ்க்கையில் இத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்பது ஒருவித மகிழ்ச்சியைத் தரும்; ஏனெனில், பாரிஸ் நகர வாழ்க்கையில் ஒரு மனிதரைச் சந்திப்பதோ அல்லது ஒரு அந்நியரை அறிமுகம் செய்துகொள்வதோ ஒரு சலிப்பூட்டும் கடமையாகக் கருதப்படலாம்; ஆனால் இங்கு, அத்தகைய சந்திப்புகள், கடிதங்களின் வருகை கூட ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சியாக மாறும் அந்தத் தனிமையான வாழ்க்கையின் வெறுமையை இனிமையாக உடைத்தெறிகின்றன. நாங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) நோக்கிச் சென்ற அந்த நாளில்—அன்று திங்கட்கிழமை அல்ல என்பதால்—திரு. மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin) ஆகியோரை மற்றவர்களின் சகவாசத்தை நாடும் அந்தத் தீவிரமான உணர்வு ஆட்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த உணர்வு ஆண்களையும் பெண்களையும் ஒருவித அமைதியின்மைக்கு உள்ளாக்குவதுடன், அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து பிரித்துத் தனிமையில் சிகிச்சை பெறும் ஒரு நோயாளியைத் தன் ஜன்னல் வழியாகவே கீழே குதித்துவிடத் தூண்டும் அளவுக்குத் தீவிரமானதாகவும் இருக்கக்கூடும். ஏனெனில், அந்தப் புதிய வீட்டு வேலைக்காரன்—மிகவும் சுறுசுறுப்பாகச் செயல்படக்கூடியவன், மேலும் ஏற்கனவே......இந்தச் சூழலுக்குப் பழகியிருந்த அந்தப் பணியாள்—'மேடம்' வெளியே செல்லவில்லை என்றால் அவர் நிச்சயம் 'டூவில் வியூபாயிண்ட்' (Douville Viewpoint) பகுதியில் தான் இருப்பார் என்றும், தான் 'சென்று பார்த்து வருவதாகவும்' கூறிவிட்டு—உடனேயே திரும்பி வந்து அவர் எங்களைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டதாகத் தெரிவித்தார். தோட்டம், கோழிப்பண்ணை மற்றும் காய்கறித் தோட்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவர் அப்போதுதான் உள்ளே வந்திருந்ததால், அவரது தோற்றம் சற்று கலைந்திருந்தது; அங்கு அவர் தனது மயில்களுக்கும் கோழிகளுக்கும் உணவளிக்கவும், முட்டைகளைச் சேகரிக்கவும், பழங்கள் மற்றும் பூக்களைப் பறிக்கவும் சென்றிருந்தார்—அப்பூக்கள் அவரது மேஜை அலங்காரத் துணிக்காக (table runner) சேகரிக்கப்பட்டவை; அந்த அலங்காரத் துணி பூங்காவில் உள்ள பாதையை ஒரு சிறிய அளவில் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்திருந்தது; ஆயினும், அது மேஜைக்கு ஒரு தனித்துவமான அழகை அளித்தது; வெறும் பயன்பாட்டுப் பொருட்களோ அல்லது உண்ணக்கூடிய பொருட்களோ மட்டுமே மேஜை மேற்பரப்பில் இருப்பதைத் தவிர்த்து, அதற்கு ஒரு சிறப்பம்சத்தை அது சேர்த்தது. ஏனெனில், பேரிக்காய் மற்றும் முட்டையின் வெள்ளைக் கரு போன்ற தோட்டத்து விளைபொருட்களைச் சுற்றி, 'வைப்பர்ஸ் பக்லாஸ்' (viper’s bugloss), கார்னேஷன், ரோஜா மற்றும் கோரியோப்சிஸ் (coreopsis) போன்ற உயரமான மலர் தண்டுகள் நிமிர்ந்து நின்றன; அவற்றுக்கு இடையே—பூக்கள் நிறைந்த அடையாளக் கம்பங்களைக் கடந்து செல்வது போல—ஜன்னல் கண்ணாடியின் வழியே திறந்த கடலில் கப்பல்கள் நகர்ந்து செல்வதைக் காண முடிந்தது. வருகை தரவிருந்த விருந்தினர்களுக்காகப் பூக்களை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்த திரு மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin), அந்த விருந்தினர்கள் வேறு யாருமல்ல, ஆல்பர்ட்டினும் நானும் தான் என்பதைக் கண்டதும் அடைந்த ஆச்சரியத்திலிருந்து நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்: அந்தப் புதிய பணியாள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டாலும், என் பெயர் அவனுக்குத் தெரியாததால் அதைத் தவறாக உச்சரித்திருந்தான்; அறிமுகமில்லாத விருந்தினர்களின் பெயரைக் கேட்டபோதும், திருமதி வெர்டுரின் அவர்களை உள்ளே அழைத்து வர உத்தரவிட்டிருந்தார்—ஏனெனில் அவருக்கு யாரையாவது சந்திக்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. இதற்கிடையில், அந்தப் புதிய பணியாள் வாசலிலேயே நின்று அந்தச் சூழலைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்; எங்கள் இருவருக்கும் அந்த வீட்டில் என்ன பங்கு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவன் முயன்றான். பின்னர் அவன் நீண்ட அடைகளை வைத்துக்கொண்டு வேகமாக அங்கிருந்து சென்றான்; ஏனெனில் அவன் முந்தைய நாள் தான் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தான். ஆல்பர்ட்டின் தனது தொப்பியையும் முகத்திரையையும் வெர்டுரின் தம்பதியினரிடம் பெருமையுடன் காட்டிய பிறகு, நாங்கள் செய்ய விரும்பிய காரியத்திற்கு மிகக் குறைந்த நேரமே எஞ்சியிருந்தது என்பதை நினைவூட்டும் வகையில் என்னை நோக்கினாள். தேநீர் அருந்தும் வரை நாங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று திருமதி வெர்டுரின் விரும்பினார், ஆனால் நாங்கள் அதை மறுத்துவிட்டோம்; அப்போது, ​​திடீரென்று ஒரு திட்டம் வெளிப்பட்டது—அது ஆல்பர்ட்டினுடன் நான் மேற்கொள்ளவிருந்த நடைப்பயிற்சியால் கிடைக்கவிருந்த அனைத்து மகிழ்ச்சியையும் கெடுப்பதாக அமைந்தது: அந்த வீட்டின் எஜமானி—எங்களைப் பிரிந்து செல்ல மனமில்லாமலோ அல்லது ஒரு புதிய பொழுதுபோக்கை நழுவவிட விரும்பாமலோ—எங்களுடன் திரும்பி வர விரும்பினார். அவளிடமிருந்து வரும் இத்தகைய சலுகைகள் பொதுவாக நல்ல வரவேற்பைப் பெறுவதில்லை என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்; எனவே, இந்த முறை நாங்கள் அதை ஏற்போமா இல்லையா என்ற தயக்கம் அவளுக்கு இருந்திருக்கலாம். அந்தத் தயக்கத்தை மறைக்க அவள் மிகையான தன்னம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினாள்; நாங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பது உறுதி என்பது போல பாவனை செய்துகொண்டு, அவள் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. மாறாக, ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் ஒருவித உபகாரம் செய்பவளாகக் கருதி, தன் கணவரிடம் இப்படிச் சொன்னாள்:
"அவர்களை நானே திரும்ப அழைத்து வருகிறேன்." அதே வேளையில், அவளுடைய உதடுகளில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது—அது அவளுக்கே உரிய தனிப்பட்ட புன்னகை அல்ல. பெர்கோட்டிடம் (Bergotte) சிலர் ஒருவித 'எல்லாம் தெரிந்தவர்கள்' என்பது போன்ற பாவனையுடன், "உங்கள் புத்தகத்தை சும்மா சாதாரணமாகவே வாங்கினேன்" என்று சொல்லும்போது நான் பார்த்த அதே புன்னகை அது. ஸ்வான் (Swann) அல்லது எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) போன்ற மிகச் சில உயரிய பண்பு கொண்ட மனிதர்களைத் தவிர—அவர்களின் உதடுகளில் நான் அத்தகைய புன்னகையைப் பார்த்ததே இல்லை—மற்றவர்கள் தேவைப்படும்போது இரயிலையோ அல்லது சரக்கு வாகனத்தையோ பயன்படுத்துவது போல, பொதுவான ஒரு பாவனையாக அந்தப் புன்னகையைக் கடன் வாங்கிக்கொள்வார்கள். அந்தத் தருணத்திலிருந்து, என் பயணத்தின் மகிழ்ச்சி கெட்டுப்போனது. நான் ஒன்றும் புரியாதது போல பாவனை செய்தேன். சற்று நேரத்தில், எம். வெர்டுரின் (M. Verdurin) அந்தப் பயணத்தில் இணையப்போகிறார் என்பது தெரிந்தது. "ஆனால் எம். வெர்டுரினுக்கு அது நீண்ட தூர நடைப்பயணமாக இருக்குமே," என்று நான் சொன்னேன். "அட, அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை," என்று மேடம் வெர்டுரின் ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான, அதே சமயம் உற்சாகமான தொனியில் பதிலளித்தார்; "கடந்த காலத்தில் தான் அடிக்கடி சென்ற பாதையை இந்த இளைஞர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் கடப்பதில் தனக்கு மகிழ்ச்சி என்று அவர் சொல்கிறார்; தேவைப்பட்டால், அவர் ஓட்டுநருக்கு அருகில் முன்புறத்தில் அமர்ந்து செல்வார்—அதற்கெல்லாம் அவர் பயப்படமாட்டார்—நாங்கள் இருவரும் கண்ணியமான தம்பதியரைப் போல இரயிலில் நிதானமாகத் திரும்பி வந்துவிடுவோம். இதோ பாருங்கள், அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறார்." தன் பேரக்குழந்தைகளைச் சிரிக்க வைப்பதற்காக ஓவியங்களை வரைந்து மகிழும் ஒரு கனிவான முதிய மேதையைப் பற்றிப் பேசுவது போல அவள் பேசினாள்—அதாவது இளைஞர்களை விடவும் இளமையான மனதுடைய ஒருவரைப் போல. என் வருத்தத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது என்னவென்றால், ஆல்பர்ட்டினுக்கு அந்த வருத்தம் இல்லை என்பதுதான்; வெர்டுரின் தம்பதியினருடன் இப்படி ஊர் முழுவதும் சுற்றித் திரிவதை அவள் வேடிக்கையான ஒன்றாகவே கருதினாள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவளுடன் நான் எதிர்பார்த்திருந்த மகிழ்ச்சி மிகவும் வலுவானதாக இருந்ததால், அந்தப் பெண்மணி அதைச் சிதைக்க நான் அனுமதிக்க விரும்பவில்லை; நான் சில பொய்களைக் கட்டியெழுப்பினேன்—மேடம் வெர்டுரின் விடுத்த எரிச்சலூட்டும் மிரட்டல்களால் அவை நியாயப்படுத்தப்பட்டாலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக ஆல்பர்ட்டினே அவற்றை மறுக்கும் வகையில் நடந்துகொண்டாள். "ஆனால் நாங்கள் ஒரு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது," என்று நான் கூறினேன். "எந்த இடத்திற்கு?" என்று ஆல்பர்ட்டின் கேட்டாள். "விளக்குகிறேன்; அது மிக அவசியம்." "சரி, நாங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்," என்று மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) சொன்னார்; எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையில் அவர் இருந்தார். கடைசி நேரத்தில், மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த அந்த மகிழ்ச்சி பறிபோய்விடுமோ என்ற தவிப்பு, எனக்கு ஒருவித முரட்டுத்தனமான துணிச்சலை அளித்தது. நான் அதைத் திட்டவட்டமாக மறுத்தேன்; ஆல்பர்ட்டின் ஒருவித மனவேதனைக்கு ஆளாகியிருந்ததாகவும்—அது குறித்து என்னிடம் கலந்தாலோசிக்க அவள் விரும்பியதாகவும்—அதனால் அவளுடன் தனிமையில் இருப்பது எனக்கு மிக அவசியம் என்றும் மேடம் வெர்டுரினிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினேன். அந்த அம்மையார் கோபமான தோரணையை மேற்கொண்டார்: "சரி, நாங்கள் வரவில்லை," என்று அவர் கூறினார்; அவரது குரல் கோபத்தில் நடுங்கியது. அவர் எந்த அளவுக்குக் கொதிப்படைந்திருந்தார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதாவது......சற்று விட்டுக்கொடுக்கும் விதமாக: "ஆனால் ஒருவேளை நாம்..." "இல்லை," என்று அவள் இன்னும் ஆவேசமாகத் தொடர்ந்தாள்; "நான் 'இல்லை' என்று சொன்னால், அது 'இல்லை' என்பதுதான் அர்த்தம்." அவளுடனான உறவு முறிந்துவிட்டதாக நான் நினைத்தேன்; ஆனால், மறுநாள்—அதாவது புதன்கிழமையன்று—முயற்சியைக் கைவிடக்கூடாது என்றும், இரவில் ஆபத்தான அந்தப் பாதையில் வராமல், அந்தச் சிறிய குழுவினர் அனைவருடனும் ரயிலில் வர வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்த அவள் எங்களை வாசலிலேயே மீண்டும் அழைத்தாள். பூக்கள் நிறைந்த சிறிய வீடுகள் எங்களை நோக்கி விரைந்து வருவது போன்ற சூழலில் நாங்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். நிலப்பரப்பு எங்களுக்கு முற்றிலும் மாறியதாகத் தோன்றியது—இடங்களைப் பற்றி நாம் மனதில் உருவாக்கும் பிம்பத்தில், 'இடம்' அல்லது 'தொலைவு' (space) சார்ந்த கருத்து மிக முக்கியப் பங்கை வகிப்பதில்லை என்பது எவ்வளவு உண்மை! காலத்தைப் பற்றிய உணர்வே இடங்களை ஒன்றுக்கொன்று வெகுவாகப் பிரிக்கிறது என்று நாம் முன்பே கூறியிருக்கிறோம்; ஆனால் அது மட்டுமே காரணமல்ல. சில இடங்களை நாம் எப்போதும் தனித்துத்தான் பார்க்கிறோம்; அவை மற்ற இடங்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதவை போலவும்—ஏறக்குறைய உலகத்திலிருந்தே விலகி இருப்பது போலவும்—தோன்றும். நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் (ராணுவத்தில் அல்லது குழந்தைப் பருவத்தில்) நாம் சந்தித்த, வேறு எதனுடனும் தொடர்புபடுத்த முடியாத மனிதர்களைப் போலவே அந்த இடங்களும் அமைகின்றன. பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் இருந்த முதல் ஆண்டில், 'போமாண்ட்' (Beaumont) என்ற உயரமான இடம் ஒன்று இருந்தது; அங்கு எங்களை அழைத்துச் செல்ல மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) விரும்பினார், ஏனெனில் அங்கிருந்து நீர்நிலைகளையும் காடுகளையும் தவிர வேறு எதையும் பார்க்க முடியாது. பயணத்திற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்த பாதை—பழமையான மரங்கள் நிறைந்திருந்ததால் அதுவே மிக அழகானது என்று அவர் கருதினார்—தொடர்ச்சியான ஏற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது; அதனால் அவரது குதிரை வண்டி மிக மெதுவாக, மனிதர்கள் நடக்கும் வேகத்திலேயே செல்ல வேண்டியிருந்தது, மேலும் அப்பயணத்திற்கு நீண்ட நேரம் பிடித்தது. உச்சியை அடைந்ததும் நாங்கள் வண்டியை விட்டு இறங்கிச் சிறிது நேரம் நடப்போம், பிறகு மீண்டும் ஏறி அதே பாதையில் திரும்புவோம்; வழியில் ஒரு கிராமத்தையோ அல்லது ஒரு பெரிய மாளிகையையோ (château) கூட நாங்கள் சந்திக்க மாட்டோம். போமாண்ட் என்பது மிகவும் விசித்திரமான, வெகு தொலைவில் உள்ள, மற்றும் மிக உயரத்தில் அமைந்த ஒரு இடம் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அது எந்தத் திசையில் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியாது—ஏனெனில் போமாண்ட் செல்லும் பாதையைப் பயன்படுத்தி வேறு எந்த இடத்திற்கும் நான் சென்றதில்லை; உண்மையில், காரில் அங்கு செல்வதற்கே நீண்ட நேரம் பிடிக்கும். அது வெளிப்படையாக பால்பெக் (Balbec) இருந்த அதே நிர்வாகப் பகுதியைச் (அல்லது மாகாணத்தைச்) சேர்ந்ததாகவே இருந்தது; ஆயினும், எனக்கு அது ஒரு தனிப்பட்ட சிறப்புரிமையைப் பெற்ற, வேறொரு தளத்தில் அமைந்த இடமாகவே தோன்றியது. ஆனால், எந்தவொரு மர்மத்தையும் மதிக்காத அந்தத் தானுந்து (automobile), இன்கார்வில் (Incarville) பகுதியைக் கடந்து (அங்கிருந்த வீடுகளின் பிம்பம் என் நினைவில் இன்னும் பசுமையாக இருந்தது), பார்வில் (*Paterni villa*) நோக்கிச் செல்லும் சரிவுப் பாதையில் எங்களை அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்த மேட்டுப் பகுதியிலிருந்து கடலைப் பார்த்ததும், அந்த இடத்தின் பெயரை நான் கேட்டேன்; ஓட்டுநர் பதிலளிப்பதற்கு முன்பே, அது 'போமாண்ட்' (Beaumont) என்பதை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். உள்ளூர் ரயிலில் பயணிக்கும்போதெல்லாம் நான் அறியாமலேயே கடந்து சென்ற இடம்தான் அது; ஏனெனில், அது பார்வில்லிலிருந்து வெறும் இரண்டு நிமிடத் தொலைவிலேயே அமைந்திருந்தது. என் படைப்பிரிவில் இருந்த ஒரு அதிகாரியை நினைத்துப் பாருங்கள்—அவரை நான் ஒரு தனித்துவமான மனிதராகக் கருதினேன்; பிரபுத்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க முடியாத அளவுக்கு மிகவும் கனிவானவராகவும் எளிமையானவராகவும், அதே சமயம் வெறும் பிரபுத்துவத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு எட்ட முடியாத மர்மமானவராகவும் அவர் எனக்குத் தோன்றினார்; ஆனால் பிற்காலத்தில், நகரில் நான் விருந்துண்ட சிலரின் மைத்துனராகவோ அல்லது உறவினராகவோ அவர் இருப்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன். அந்த அதிகாரிக்குச் சூழ்ந்திருந்த மர்மம் விலகி, அவருடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று நான் நினைத்திருந்த இடங்களுடன் அவர் இயல்பாகப் பிணைக்கப்பட்டு, அந்த உள்ளூர்ச் சூழலில் தனது சரியான இடத்தைப் பிடித்தது போல, 'போமாண்ட்' இடமும் தனது மர்மத்தன்மையை இழந்து அந்தப் பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இந்த உணர்வு எனக்குள் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது: ஒரு நாவலின் மூடிய சூழலுக்கு வெளியே வேறு எங்காவது நான் 'மேடம் போவரி' (Madame Bovary) அல்லது 'சான்செவெரினா' (Sanseverina) ஆகியோரைச் சந்தித்திருந்தால், அவர்கள் மற்ற சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து எந்த வகையிலும் வேறுபட்டவர்களாக எனக்குத் தோன்றியிருக்க மாட்டார்கள் அல்லவா? ரயில் பயணங்கள் மீதான என் ஈர்ப்பு, தானுந்து மீதான ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) வியப்பைப் பகிர்ந்துகொள்வதிலிருந்து என்னைத் தடுத்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றலாம்; ஏனெனில், தானுந்து என்பது ஒரு நோயாளியைக் கூட அவர் விரும்பும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடியது; மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை (அதுவரை நான் செய்ததைப் போல) அசையாத அழகின் தனித்துவமான அடையாளமாகவும், ஈடு இணையற்ற சாராம்சமாகவும் கருதுவதிலிருந்து அது ஒருவரை விடுவிக்கிறது. நிச்சயமாக, ரயில் பயணம் ஒரு சேருமிடத்தை அணுகும் விதத்தை இந்தத் தானுந்து அணுகவில்லை. பாரிஸிலிருந்து பால்பெக்கிற்கு நான் ரயிலில் சென்றபோது, ​​அந்தச் சேருமிடம் சாதாரண வாழ்க்கையின் அன்றாட நிகழ்வுகளிலிருந்து விலகி ஒரு தனி இலக்காக மாறியது; புறப்படும்போது அது ஒரு கனவுலகம் போலத் தோன்றியது, அதே உணர்வு அந்தப் பெரிய, ஆள் அரவமற்ற கட்டிடத்தை—அதாவது அந்த ஊரின் பெயரையே கொண்ட 'ரயில் நிலையம்' எனும் கட்டிடத்தை—அடையும்போதும் நீடித்தது; அந்த நிலையம் அந்த ஊரின் முழுமையான வடிவமாகத் திகழ்ந்து, அந்த இடத்திற்கான இறுதியான நுழைவாயிலை வழங்குவது போலத் தோன்றியது. இல்லை, அந்த வாகனம், ஒரு அரங்கில் இருக்கும் பார்வையாளரின் பற்றின்மையுடன், அதன் பெயரால் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட ஒரு முழுமையான நகரத்திற்குள் எங்களை மாயாஜாலமாக அழைத்துச் செல்லவில்லை. மாறாக, அது எங்களை தெருக்களின் 'பக்கவாட்டுப் பகுதிகளுக்குள்' அழைத்துச் சென்றது; வழியில் ஒரு உள்ளூர்வாசியிடம் வழி கேட்க நிறுத்தியது. ஆயினும், அத்தகைய பரிச்சயமான பயண முறைக்கு ஈடாக, ஓட்டுநரின் தயக்கங்கள் இருந்தன—பாதை தெரியாமல் திரும்பிச் செல்வது—மேலும், நாங்கள் அதை நெருங்க நெருங்க, ஒரு மாளிகை அதன் பழமையான இலைகளுக்கு அடியில் வீணாகச் சுருண்டு கொள்ள முயன்றபோதிலும், அது ஒரு குன்று, ஒரு தேவாலயம் மற்றும் கடலுடன் இசை நாற்காலி ஆட்டம் ஆடுவது போன்ற தோற்றங்களை உருவாக்கும் பார்வைகளின் மாறும் ஊடாட்டமும் இருந்தது; தப்பிப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் ஓடிய, மயங்கிய ஒரு நகரத்தைச் சுற்றி அந்த வாகனம் வரைந்த மேலும் மேலும் சுருங்கும் வட்டங்களும் இருந்தன, அதன் மீது......இறுதியில் அது செங்குத்தாகப் பள்ளத்தாக்கின் அடிப்பகுதிக்கு இறங்கி அங்கே நிலை கொள்கிறது; ஆகவே, அதிவேக ரயில்களைச் சூழ்ந்திருந்த மர்மத்தன்மையை வாகனங்கள் அழித்துவிட்டதாகத் தோன்றிய அதே இடத்தில்தான், இப்போது நாம் ஏதோ ஒன்றைக் கண்டறிவது போன்றும், திசைகாட்டி ஒன்றைக் கொண்டு நம் இருப்பிடத்தைத் துல்லியமாகக் குறிப்பது போன்றும் உணர்கிறோம்; பூமியின் உண்மையான வடிவியல் அமைப்பையும் அதன் அழகான விகிதாச்சாரங்களையும், மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் நுட்பமான துல்லியத்துடனும் ஆராய்ந்து உணர்ந்துகொள்ள இது நமக்கு உதவுகிறது.

அக்காலத்தில் எனக்குத் தெரியாத—ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கழித்து நான் அறிந்துகொண்ட—ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஓட்டுநரின் வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவர் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவராவார்; மேலும், ஓட்டுநருக்குப் பணம் கொடுக்கும் பொறுப்பைக் கொண்டிருந்த 'மோரல்' (Morel)—ஓட்டுநரைக் கொண்டு பயணத் தூரத்தை மூன்று அல்லது ஐந்து மடங்காகக் கணக்கிடச் செய்து பணத்தின் ஒரு பகுதியைத் தனக்காக வைத்துக்கொண்டவர்—அவருடன் மிகவும் நெருக்கமாகியிருந்தார் (பொதுவெளியில் அவரைத் தெரியாதது போல நடித்தாலும்). அவர் நீண்ட தூரப் பயணங்களுக்கு அந்த காரைப் பயன்படுத்தினார். இது எனக்கு அப்போதே தெரிந்திருந்தால்—அத்துடன், 'வெர்டுரின்' (Verdurin) தம்பதியினர் அந்த ஓட்டுநர் மீது விரைவில் வைத்த நம்பிக்கைக்கும் அந்தக் காரணமே அடிப்படையாக இருந்தது என்பதை (அவர்களுக்கே தெரியாமலேயே கூட) நான் உணர்ந்திருந்தால்—அடுத்த ஆண்டு பாரிஸில் நான் சந்தித்த பல துயரங்களையும், 'ஆல்பர்ட்டின்' (Albertine) தொடர்பான பல துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளையும் தவிர்த்திருக்க முடியும்; ஆனால், இதைப் பற்றிய சிறு துப்பு கூட எனக்கு இருக்கவில்லை. 'எம். டி சார்லஸ்' மற்றும் 'மோரல்' ஆகியோரின் கார் பயணங்கள் எனக்கு நேரடியாக எந்த ஆர்வத்தையும் அளிக்கக்கூடியவை அல்ல. மேலும், அவை பெரும்பாலும் கடற்கரையோர உணவகம் ஒன்றில் மதிய உணவோ அல்லது இரவு உணவோ உண்பதோடு முடிந்துவிடும்; அங்கு 'எம். டி சார்லஸ்' வறுமையில் வாடும் ஒரு வயதான வீட்டு வேலைக்காரராகவும், கட்டணம் செலுத்தும் பொறுப்பைக் கொண்ட 'மோரல்' தாராள குணம் கொண்ட ஒரு கனவானாகவும் தோற்றமளிப்பார்கள். அத்தகைய உணவுகளில் ஒன்றை நான் விவரிக்கிறேன்; அது மற்ற நிகழ்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள உதவும். அது 'செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு' (Saint-Mars-le-Vêtu) என்ற இடத்தில் இருந்த நீள்வடிவ உணவகம் ஒன்றில் நடந்தது. "இதை எடுத்துவிட முடியாதா?" என்று 'எம். டி சார்லஸ்' கேட்டார்; உணவகப் பணியாளர்களிடம் நேரடியாகப் பேசாமல் 'மோரல்' மூலமாக அவர் அதைக் கேட்டார். "இதை" என்று அவர் குறிப்பிட்டது, மேஜையை அலங்கரிக்க வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்துடன் தலைமைப் பணியாளர் வைத்திருந்த மூன்று வாடிய ரோஜாக்களைத்தான். "ம்ம்..." என்று தயக்கத்துடன் கூறினார் 'மோரல்'. "உங்களுக்கு ரோஜாக்கள் பிடிக்காதா?" "மாறாக, நான் வைக்கும் இந்தக் கோரிக்கையே எனக்கு அது பிடிக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறது—ஏனெனில் இங்கே ரோஜாக்கள் எதுவும் இல்லை" (மோரல் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்), "ஆனால் உண்மையில், எனக்கு அவை அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. பெயர்கள் விஷயத்தில் நான் சற்று உணர்திறன் கொண்டவன்; ஒரு ரோஜா அழகாக இருக்கும்போதே, அதற்கு 'பரோன் டி ரோத்ஸ்சைல்ட்' (Baronne de Rothschild) அல்லது 'மாரேஷல் நீல்' (Maréchale Niel) என்று பெயர் என்பதை அறிய நேரிடுகிறது; அது அந்த அழகின் ரசனையையே கெடுத்துவிடுகிறது. உங்களுக்குப் பெயர்கள் பிடிக்குமா? உங்கள் சிறிய இசை நிகழ்ச்சிக்கான துணுக்குகளுக்கு அழகான தலைப்புகளைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்களா?" "'போயம் ட்ரிஸ்ட்' (Poème triste - சோகக் கவிதை) என்று ஒன்று இருக்கிறது." "அது மிக மோசமானது," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) முகத்தில் அறைவது போன்ற கீச்சுக்குரலில் பதிலளித்தார். "ஆனால் நான் ஷாம்பெயின் (champagne) கேட்டிருந்தேனே, இல்லையா?" என்று தலைமைப் பணியாளரிடம் கேட்டார்; அந்தப் பணியாளர் இரு வாடிக்கையாளர்கள் முன்னால் நுரைக்கும் ஒயின் நிரம்பிய இரண்டு கண்ணாடிகளை வைப்பதன் மூலம் அதைச் செய்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தார். "ஆனால், ஐயா..." "அந்த அருவருப்பான பானத்தை எடுத்துவிடுங்கள்; அது மிக மோசமான ஷாம்பெயினுடன் கூட எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதது. அது 'கப்' (cup) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு வாந்தி வரவழைக்கும் பானம்; அதில் வழக்கமாக வினிகர் மற்றும் செல்ட்சர் நீர் கலவையில் மூன்று அழுகிய ஸ்ட்ராபெர்ரிகளை ஊறப்போடுவார்கள்... ஆம்," என்று மோரலை நோக்கித் திரும்பியபடி அவர் தொடர்ந்தார், "தலைப்பு என்றால் என்னவென்றே உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்று தோன்றுகிறது. அதோடு, உங்கள் சிறந்த இசைத் துணுக்குகளை வாசிக்கும் விதத்தில், அந்த இசையின் ஆன்மீக அல்லது ஆழ்மனத் தொடர்பை (mediumistic aspect) நீங்கள் தவறவிடுவதாகத் தெரிகிறது." "மன்னிக்கவும், என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று மோரல் கேட்டார்; அந்தப் பிரபு சொன்னதில் எதுவும் புரியாத நிலையில், மதிய உணவிற்கான அழைப்பு போன்ற பயனுள்ள தகவலைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அவர் அஞ்சினார். எம். டி. சார்லஸ், அந்த "மன்னிக்கவும்?" என்ற கேள்வியைக் கவனிக்கத் தவறியதால்... அவரது கருத்து ஒரு கேள்வியாக இருந்ததாலும் - அதன் விளைவாக - அதற்குப் பதில் கிடைக்காததாலும், மோரல் பேச்சின் தலைப்பை மாற்றி, உரையாடலுக்கு ஒரு சிற்றின்பச் சாயலைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்: "இதோ பாருங்கள், உங்களுக்குப் பிடிக்காத அந்த மலர்களை விற்கும் பொன்னிற முடி கொண்ட அந்தச் சிறுமி—அவளுக்கும் நிச்சயமாக ஒரு பெண் காதலி இருப்பாள். அங்கே தூரத்தில் உள்ள மேஜையில் அமர்ந்து சாப்பிடும் அந்த வயதான பெண்ணுக்கும் கூட." "ஆனால் இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று மோரலின் விசித்திரமான நுண்ணறிவைக் கண்டு வியந்தபடி எம். டி. சார்லஸ் கேட்டார். "ஓ! அவர்களை ஒரு நொடியில் என்னால் அடையாளம் காண முடியும். நாம் இருவரும் ஒரு கூட்டத்தில் நடந்து சென்றால், நான் ஒருபோதும் தவறு செய்யமாட்டேன் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்." அந்தத் தருணத்தில் மோரலைப் பார்த்த எவருக்கும்—அவனது ஆண்மைக்குரிய அழகிற்கு நடுவே இருந்த அந்தப் பெண்மை கலந்த தோற்றத்தைக் கண்ட எவருக்கும்—குறிப்பிட்ட சில பெண்களை அவனது உள்ளுணர்வு எப்படி அடையாளம் காட்டியதோ, அதேபோல அவனும் அந்தப் பெண்களுக்கு எப்படித் தனித்துத் தெரிந்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கும். ஜூபியனுக்குப் பதிலாகத் தான் அந்த இடத்தைப் பிடிக்க அவன் விரும்பினான்; அந்த 'வெஸ்ட்' (waistcoat) தைப்பவர் பாரனிடமிருந்து பெறும் வருமானத்தை, தனது 'வழக்கமான ஊதியத்துடன்' சேர்த்துப் பெறலாம் என்று அவன் ஒருவிதமாக நம்பினான். "ஆண்களைத் தேடிச் செல்லும் ஆண்களை (gigolos) அடையாளம் காண்பதில் நான் இன்னும் கெட்டிக்காரன்; நீங்கள் தவறு செய்யாமல் நான் உங்களைக் காப்பாற்ற முடியும். விரைவில் பால்பெக் (Balbec) திருவிழா வரவிருக்கிறது; அங்கே நமக்கு நிறைய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். பாரிஸிலும் அப்படித்தான்—நீங்களே பார்ப்பீர்கள், நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகப் பொழுதைக் கழிக்கலாம்." ஆனால், பரம்பரையாக வந்த வேலையாட்களுக்கே உரிய எச்சரிக்கை உணர்வு காரணமாக, அவன் ஏற்கனவே பேசத் தொடங்கியிருந்த வாக்கியத்தின் போக்கை மாற்றிக்கொண்டான். அதன் விளைவாக, அவன் இன்னும் இளம் பெண்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறான் என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நினைத்துக்கொண்டார். "பாருங்கள்," என்று மோரல் கூறினான்—தனக்குக் குறைவான சிக்கலைத் தரும் என்று அவன் கருதிய வழியில் பாரனின் உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஆர்வத்துடன் (உண்மையில் அது அதிக ஒழுக்கக்கேடானதாக இருந்தபோதிலும்)—"உண்மையிலேயே தூய்மையான ஒரு இளம் பெண்ணைக் கண்டுபிடித்து, அவளை என்னைக் காதலிக்க வைத்து, அவளது கன்னித்தன்மையைக் கவர்வதே என் கனவு." திரு. டி சார்லஸ் ...மோரலின் காதை மென்மையாகக் கிள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை, ஆனால் அப்பாவியாகக் கேட்டார்: "அதனால் உனக்கு என்ன லாபம்? அவளது கன்னித்தன்மையைக் கவர்ந்தால், நீ அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுமே." "அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதா?" என்று மோரல் கூவினான்—பரோன் போதையில் இருப்பதை உணர்ந்தோ அல்லது தான் பேசும் மனிதரின் உண்மையான இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறியோ (உண்மையில், மோரல் நினைத்ததை விட அவர் அதிக நேர்மையான கொள்கை கொண்டவர்) அவன் அப்படிச் சொன்னான். "அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதா? வாய்ப்பே இல்லை! வேண்டுமானால் திருமணம் செய்வதாக வாக்குறுதி தருவேன், ஆனால் அந்த 'வேலை' முடிந்த அதே இரவிலேயே அவளைக் கழற்றிவிட்டுவிடுவேன்." ஒரு கற்பனை தனக்குத் தற்காலிகமான சிற்றின்பத்தைத் தரக்கூடும் என்றால், அதற்கேற்பப் பேசுவது எம். டி சார்லஸின் வழக்கம்—ஆனால் அந்த இன்பம் மறைந்த சில கணங்களிலேயே தனது சம்மதத்தை முழுமையாகத் திரும்பப் பெற்றுவிடுவார். "உண்மையாவா? அப்படிச் செய்வாயா?" என்று சிரித்துக்கொண்டே மோரலைத் தமக்கு அருகில் இழுத்துக்கொண்டு கேட்டார். "நிச்சயமாக," என்றான் மோரல்; பரோனின் சொந்த விருப்பங்களில் ஒன்றையே தான் வெளிப்படையாகச் சொல்வதால் அவர் அதிருப்தி அடையவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். "அது ஆபத்தானது," என்றார் எம். டி சார்லஸ். "நான் முன்கூட்டியே என் உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு, எங்கு செல்கிறேன் என்ற முகவரியைக் கூட விட்டுச் செல்லாமல் கிளம்பிவிடுவேன்." "அப்படியானால் என் நிலை என்ன?" என்று எம். டி சார்லஸ் கேட்டார். "நிச்சயமாக உன்னையும் என்னுடன் அழைத்துச் செல்வேன்," என்று மோரல் அவசரமாகச் சொன்னான்—உண்மையில் பரோனின் கதியைப் பற்றி அவன் துளியும் சிந்திக்கவில்லை என்றாலும். "தெரியுமா, அதற்குப் பொருத்தமான ஒரு பெண் இருக்கிறாள்—டியூக்கின் மாளிகையில் கடை வைத்திருக்கும் ஒரு தையல்காரப் பெண்." "ஜூபியனின் மகளா!" என்று பரோன் கூவினார்; அப்போதுதான் மது பரிமாறுபவர் உள்ளே நுழைந்தார். "ஓ!" ...ஒருபோதும் இல்லை," என்று அவர் மேலும் கூறினார்—மூன்றாவது நபர் ஒருவரின் வருகை அவரது ஆர்வத்தைக் குறைத்ததாலோ, அல்லது புனிதமான விஷயங்களை இழிவுபடுத்தி மகிழும் அந்த விசித்திரமான சடங்குகளில் கூட, தான் பாசம் வைத்திருக்கும் மனிதர்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள அவர் மனம் இடம் கொடுக்காததாலோ அவர் அப்படிச் சொன்னார். "ஜூபியன் ஒரு நல்ல மனிதர், அந்தப் பெண்ணும் அழகானவள்; அவர்களுக்குத் துன்பம் இழைப்பது மோசமான செயலாக இருக்கும்." தான் வரம்பு மீறிவிட்டதை உணர்ந்த மோரல் மௌனமானார், ஆனாலும் அவரது பார்வை வெறுமையான காற்றில் நிலைத்திருந்தது—ஒருமுறை அவர் முன் தன்னை “அன்புள்ள மாபெரும் கலைஞரே” என்று அழைக்குமாறு வற்புறுத்திய, மற்றும் அவருக்காக ஒரு மேலங்கியைத் தைக்கப் பணித்த அந்த இளம் பெண்ணின் மீது அது நிலைத்திருந்தது. அயராது உழைக்கும் அந்தப் பெண் விடுமுறை எடுத்ததில்லை; ஆனாலும், வயலின் கலைஞரான மோரல் பால்பெக்கிற்கு அருகில் தங்கியிருந்தபோது, அவள் அவரது அழகான முகத்தைப் பற்றியே இடைவிடாமல் நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்—அவருடன் என்னைப் பார்த்ததால், அவள் அவரை ஒரு “கண்ணியவான்” என்று எண்ணியிருந்தாள், அதனால் அவள் பார்வையில் அந்த முகம் மேன்மையடைந்திருந்தது.

“நான் சோபின் வாசிப்பதை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை,” என்றார் பரோன், “ஆனாலும் கேட்டிருக்க முடியும்; நான் ஸ்டமாட்டியிடம் பாடம் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் என் அத்தை சிமேயின் வீட்டிற்குச் சென்று ‘நாக்டர்ன்ஸின் மாஸ்டரின்’ இசையைக் கேட்க அவர் என்னைத் தடுத்தார்.” “அவர் செய்தது எவ்வளவு முட்டாள்தனமான செயல்,” என்று மோரல் கூச்சலிட்டார். “அதற்கு மாறாக,” என்று எம். டி சார்லஸ் கீச்சுக்குரலில் கடுமையாகப் பதிலளித்தார். “அவர் தனது புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டினார். நான் ஒரு ‘இயற்கைத் திறமையாளர்’ என்பதையும், சோபனின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்படுவேன் என்பதையும் அவர் புரிந்துகொண்டார். ஆனாலும், அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை, ஏனென்றால் நான் சிறு வயதிலேயே இசையைக் கைவிட்டேன்—சொல்லப்போனால், மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே. தவிர, ஓரளவிற்கு அதை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியும்,” என்று அவர் மூக்கடைத்த, மெதுவான, இழுத்துப் பேசும் குரலில் மேலும் கூறினார்; “அவருடைய இசையைக் கேட்டவர்கள் எப்போதும் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் உங்களுக்கு ஒரு யோசனையைத் தர முடியும். ஆனால் எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் புறக்கணித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆவியுலகத் தொடர்பு அம்சத்திற்குத் திரும்புவதற்கு சோபன் ஒரு சாக்குப்போக்காக மட்டுமே இருந்தார்.” ஒரு ஆபாசமான வார்த்தைப் பிரயோகத்தைத் தொடர்ந்து, எம். டி சார்லஸின் பேச்சு திடீரென்று வழக்கம் போல் செயற்கையாகவும் ஆணவமாகவும் மாறியது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அதற்குக் காரணம், மோரல் தான் கற்பழித்த ஒரு பெண்ணை இரக்கமின்றி “கைவிடுகிறான்” என்ற எண்ணம் திடீரென்று அவருக்கு ஒரு முழுமையான மனநிறைவை அளித்திருந்தது. தற்போதைக்கு அவரது உணர்வுகள் அமைதியடைந்தன; எம். டி சார்லஸின் இடத்தை சிறிது நேரம் பிடித்திருந்த அந்த வக்கிர குணம் கொண்டவன்—உண்மையிலேயே ஒரு ஆவியுலகத் தொடர்புள்ள மாற்று ஆளுமை—மறைந்து போனான். கலைநயம், உணர்திறன் மற்றும் கருணை கொண்ட மனிதரான உண்மையான எம். டி சார்லஸுக்கு மீண்டும் மேடையை விட்டுக்கொடுத்தான். "சமீபத்தில், நீங்கள் பதினைந்தாவது குவார்டெட்டின் பியானோ இசைப்பதிப்பை வாசித்தீர்கள்—அது தொடக்கத்திலேயே ஒரு அபத்தமான முயற்சி, ஏனென்றால் பியானோவுக்கு அதைவிடப் பொருத்தமற்றது வேறு எதுவும் இல்லை." புகழ்பெற்ற செவிடு மனிதனின் இறுக்கமான தந்திகளின் ஓசையால் காதுகள் புண்படும் மக்களுக்காக இது எழுதப்பட்டது. ஆயினும், துல்லியமாக அந்த கிட்டத்தட்டக் கசப்பான ஆன்மிகத்தன்மைதான் தெய்வீகமானது. எப்படியாயினும், நீங்கள் எல்லா தாளக்கட்டுகளையும் மாற்றி, அதை மிகவும் மோசமாக வாசித்தீர்கள். நீங்கள் அதை இசையமைப்பது போல வாசிக்க வேண்டும்: தற்காலிக செவிடு மற்றும் இல்லாத மேதைமையால் பீடிக்கப்பட்ட இளம் மோரல், ஒரு கணம் அசைவின்றி நிற்கிறான். பின்னர், ஒரு புனிதமான வெறியால் பீடிக்கப்பட்டு, அவன் தொடக்க இசைத்துண்டுகளை வாசிக்கிறான்—அவன் இசையமைக்கிறான். அத்தகைய ஒரு படைப்பு நுழைவின் செயலால் களைத்துப்போய், அவன் சரிந்து அமர்கிறான்; திருமதி வெர்டூரினை மகிழ்விப்பதற்காக அந்த அழகான கூந்தல் கற்றையை விழவிடுகிறான்—அதே சமயம், இந்த பைத்தியன் பொருள்மயமாக்கலுக்காக அவன் செலவழித்த அபரிமிதமான மூளைத்திறனை மீண்டும் நிரப்பவும் நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறான். பின்னர், தன் பலத்தை மீண்டும் பெற்று, ஒரு புதிய, தெய்வீக உத்வேகத்தால் உந்தப்பட்டு, பெர்லின் மேதை (எம். டி சார்லஸ் மெண்டல்சோனைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்) அயராது பின்பற்றவிருந்த அந்த உன்னதமான, வற்றாத இசைக்கோவையை அவர் வாசிக்கத் தொடங்குகிறார். "அதுதான் உண்மையிலேயே தெய்வீகமானதும் உயிரோட்டமானதுமான ஒரே வழி—இசைக்கு உயிர் கொடுக்கும் ஒரே வழி—அதில்தான் நான் உங்களை பாரிஸில் வாசிக்கச் சொல்வேன்." எம். டி சார்லஸ் அவருக்கு இந்த ஆலோசனையை வழங்கியபோது, தலைமைப் பணியாளர் தனது ரோஜாக்களையும் கோப்பையையும் எடுத்துச் சென்றதைக் கண்டதை விட மோரல் மிகவும் பயந்துபோனார்.
...அவர் அதை அலட்சியப்படுத்தினார்; ஏனெனில், இது "சமூகத்தின்" மீது என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் கவலையுடன் யோசித்தார். ஆனால் அவரால் அத்தகைய சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருக்க முடியவில்லை; ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதிகாரத் தொனியில் இவ்வாறு கூறினார்: "தலைப் பணியாளரிடம் (head waiter) அவரிடம் *Bon Chrétien* (பான் கிரெட்டியன்) ரகப் பேரிக்காய் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று கேளுங்கள்." "*Bon Chrétien*-ஆ? எனக்குப் புரியவில்லை." "நாம் இப்போது பழங்கள் பரிமாறப்படும் நிலைக்கு வந்துவிட்டோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள் அல்லவா; அது ஒரு பேரிக்காய் வகை. மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் (Mme de Cambremer) வீட்டில் அவை நிச்சயமாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நம்பலாம்—ஏனெனில் கவுண்டஸ் டி எஸ்கார்பாக்னாஸ் (அவர்தான் அந்தப் பெண்மணி) அவற்றை வைத்திருப்பார். திரு. திபோடியர் (M. Thibaudier) அவற்றை அவருக்கு அனுப்புகிறார், அப்போது அவர், 'இதோ மிகச் சிறந்த *Bon Chrétien* பேரிக்காய்' என்று சொல்வார்." "இல்லை, எனக்கு அது தெரியாது." "உண்மையைச் சொன்னால், உங்களுக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. மொலியேரின் (Molière) படைப்புகளைக் கூட நீங்கள் படிக்கவில்லை என்றால்... சரி, மற்ற விஷயங்களைப் போலவே உணவை ஆர்டர் செய்வது எப்படி என்றும் உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பதால், இங்கேயே விளையும் ஒரு பேரிக்காய் வகையைக் கேளுங்கள்: அதுதான் *Louise-Bonne d’Avranches* (லூயிஸ்-போன் டி அவ்ரான்ச்ஸ்)." "அதா...?" "பொறுங்கள்—நீங்கள் மிகவும் திறமையற்றவராக இருப்பதால், எனக்குப் பிடித்த வேறு வகைகளை நானே கேட்கிறேன்: தலைப் பணியாளரே, உங்களிடம் *Doyenné des Comices* (டொயென்னே டெஸ் கோமிசஸ்) இருக்கிறதா? சார்லி, அந்தப் பேரிக்காய் பற்றி டச்சஸ் எமிலி டி கிளெர்மான்ட்-டோன்னெர் எழுதிய அந்த அருமையான பக்கத்தை நீ கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டும்." "இல்லை ஐயா, என்னிடம் அது இல்லை." "உங்களிடம் *Triomphe de Jodoigne* (ட்ரியோம்பே டி ஜோடோய்ன்) இருக்கிறதா?" "இல்லை ஐயா." "*Virginie-Dallet* (விர்ஜினீ-டல்லெட்) இருக்கிறதா? *Passe-Colmar* (பாஸ்-கோல்மார்) இருக்கிறதா? இல்லையா? சரி, உங்களிடம் எதுவும் இல்லாததால், நாங்கள் கிளம்புகிறோம். *Duchesse-d’Angoulême* (டச்சஸ்-டி-அங்கோலெம்) இன்னும் பழுக்கவில்லை; வா சார்லி, நாம் போகலாம்." திரு. டி சார்லஸுக்குத் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது பொது அறிவு இல்லாமை—மற்றும் ஒருவேளை மொரெல்லுடன் (Morel) அவர் கொண்டிருந்த தூய்மையான உறவுமுறை—அக்காலத்திலேயே அந்த வயலின் கலைஞரின் மீது விசித்திரமான கனிவு காட்ட அவரைத் தூண்டியது. இவை மோரலால் புரிந்துகொள்ள முடியாத கருணைகளாக இருந்தன. மேலும், தனக்கே உரிய வழியில் விசித்திரமாகவும், நன்றிகெட்டதாகவும், அற்பத்தனமாகவும் இருந்த அவனது இயல்பு, அவற்றுக்கு பெருகிவரும் குளிர்ந்த மனப்பான்மையாலோ அல்லது வன்முறையாலோ மட்டுமே பதிலளிக்க முடிந்தது. இது, (ஒரு காலத்தில் மிகவும் பெருமிதம் கொண்டவராகவும், இப்போது முற்றிலும் கோழையாகவும் இருந்த) எம். டி சார்லஸை உண்மையான விரக்தியின் பிடியில் தள்ளியது. தன்னை ஆயிரம் மடங்கு முக்கியமான எம். டி சார்லஸாகக் கற்பனை செய்துகொண்ட மோரல், பிரபுக்கள் குறித்த பரோனின் ஆணவமிக்க போதனைகளை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, மிகச்சிறிய விஷயங்களில்கூட அவற்றை முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான் என்பதை நாம் காண்போம். செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸில் ஆல்பர்டைன் எனக்காகக் காத்திருக்கும் இந்த வேளையில், நாம் இப்போது ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக்கொள்வோம்: பிரபுத்துவத்தை விட (தன்னளவில் ஒரு ஓட்டுநருடன் சேர்ந்து இளம் பெண்களை ரகசியமாகக் கவர்வதையே தனது பொழுதுபோக்காகக் கருதிய ஒரு மனிதனிடமிருந்து இது வெளிப்படும்போது, அதுவே ஒரு உன்னதமான கொள்கைதான்) மோரல் மதித்த ஒரு விஷயம் உண்டென்றால், அது அவனது கலைப் புகழும் வயலின் வகுப்பில் அவனது அந்தஸ்தும்தான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எம். டி சார்லஸ் முற்றிலும் தன் வசத்தில் இருப்பதாக உணர்ந்த அவன், அவரைத் துறப்பது போலவோ அல்லது கேலி செய்வது போலவோ தோன்றியது முறையற்றதுதான்; என் பெரிய மாமாவிடம் அவருடைய தந்தை வேலை செய்யும் ரகசியத்தைக் காப்பதாக நான் வாக்குறுதி அளித்த அந்த நொடியிலேயே, அவன் என்னை இழிவாக நடத்தியது போலவே இதுவும் இருந்தது. ஆனாலும், மறுபுறம், அவனது தொழில்முறைப் பெயரான மோரல், எந்தவொரு சாதாரண "குடும்பப் பெயரையும்" விட மேலானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. மேலும், எம். டி சார்லஸ், தனது தூய அன்பின் கனவுகளில், தனது குடும்பப் பட்டங்களில் ஒன்றை அவன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பும்போதெல்லாம், மோரல் அதை அடியோடு மறுத்துவிடுவான். ஆல்பர்ட்டைன் ஓவியம் வரைவதற்காக செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸில் தங்குவதே புத்திசாலித்தனம் என்று நினைக்கும்போதெல்லாம், நான் காரை எடுத்துக்கொள்வேன்; அவளை அழைத்து வரத் திரும்புவதற்கு முன், என்னால் கூர்வில் மற்றும் ஃபெட்டர்ன் மட்டுமல்லாமல், செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ மற்றும் கிரிக்கெட்டோ வரை கூட காரை ஓட்டிச் செல்ல முடியும். அவளைத் தவிர வேறு விஷயங்களில் மும்முரமாக இருப்பது போலவும், மற்ற இன்பங்களுக்காக அவளைப் புறக்கணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பது போலவும் பாசாங்கு செய்யும்போது, நான் அவளைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்கவில்லை. பெரும்பாலும், நான் கோர்வில்லை நோக்கியிருக்கும் அந்தப் பெரும் சமவெளியைத் தாண்டிச் செல்ல மாட்டேன்; கோம்ப்ரேக்கு (Combray) அப்பால் மெசெக்லிஸ் (Méséglise) திசையில் தொடங்கும் சமவெளியை அது ஓரளவு ஒத்திருந்ததால், எனக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி பிறந்தது. ஆல்பர்ட்டினிடமிருந்து (Albertine) வெகு தொலைவில் இருந்தபோதிலும், என் பார்வை அவளைச் சென்றடைய முடியாவிட்டாலும், என்னைக் கடந்து வீசும் அந்த வலிமையான அதே சமயம் மென்மையான கடல் காற்று, எவ்விதத் தடங்கலுமின்றி குவெட்டோல்ம் (Quetteholme) வரை பயணிக்கும் என்ற எண்ணம் எனக்கு அந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அந்தக் காற்று செயின்ட்-ஜீன் டி லா ஹைஸை (Saint-Jean de la Haise) அடர்ந்த இலைகளுக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கும் மரங்களின் கிளைகளை அசைத்து, என் காதலியின் முகத்தைத் தீண்டி வருடும்; அதன் மூலம், பரந்த மற்றும் பாதுகாப்பான இந்தப் பெருவெளியின் ஊடாக அவளுக்கும் எனக்கும் இடையே ஒரு இரட்டைப் பிணைப்பை உருவாக்கும். இது, இரண்டு குழந்தைகள் ஒருவருக்கொருவர் பார்ைவக்கும் கேட்கும் எல்லைக்கும் அப்பால் சிறிது நேரம் விலகிச் சென்றாலும், அந்த இடைவெளிக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்து இணைந்தே இருக்கும் ஒரு விளையாட்டைப் போன்றது. கடல் கண்ணுக்குத் தெரியும் அந்தப் பாதைகள் வழியாக நான் திரும்பிச் செல்வேன்; கடந்த காலத்தில், மரக்கிளைகளுக்கு இடையே கடல் தெரிவதற்கு முன்பே, நான் என் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு உண்மையை முழுமையாக உணர முயன்ற பாதைகள் அவை. அதாவது, நான் காணவிருப்பது பூமியின் ஒரு ஏக்கம் நிறைந்த மூதாதை என்றும், உயிரினங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பிருந்தே அது கொண்டிருந்த அதே பைத்தியக்காரத்தனமான, காலங்காலமான கொந்தளிப்பை இப்போதும் தொடர்கிறது என்பதையும் உணர்வதற்காகவே நான் அப்படிச் செய்வேன். ஆனால் இப்போது, ​​அந்தப் பாதைகள் ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் சந்திப்பதற்கான ஒரு வழியாக மட்டுமே இருந்தன; அவை எங்கே நேராகச் செல்கின்றன, எங்கே திரும்புகின்றன என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்த எனக்கு, அவை மாறாமல் அப்படியே இருப்பது தெரிந்தது. மடமொய்செல் டி ஸ்டெர்மேரியாவை (Mademoiselle de Stermaria) நினைத்துக்கொண்டு அந்தப் பாதைகளில் சென்றதையும், அதேபோல பாரிஸில் 'எம்.' (M.) அடிக்கடி கடந்து செல்லும் தெருக்களில் நடக்கும்போது ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற அதே தீவிரமான ஆவலை உணர்ந்ததையும் நான் நினைவுகூர்ந்தேன்.
...மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes); அவை என் ஆளுமை பின்பற்றிச் சென்ற ஒரு பாதையின் ஆழமான சலிப்புத்தன்மையையும் தார்மீக முக்கியத்துவத்தையும் எனக்குள் ஏற்படுத்தின. அது இயல்பானதாக இருந்தாலும், விளைவுகள் அற்றதாக இருக்கவில்லை; நிழல் உருவங்களை—அதாவது பெரும்பாலும் என் கற்பனைக்குள்ளேயே உண்மையான இருப்பைக் கொண்ட மனிதர்களை—மட்டுமே பின்தொடர்வதுதான் என் விதி என்பதை அவை எனக்கு நினைவூட்டின. ஏனெனில், நிலையான மற்றும் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய மதிப்புள்ள விஷயங்கள் (செல்வம், வெற்றி, உயர்ந்த அந்தஸ்து) எதையும் பொருட்படுத்தாத மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்—இளம் வயது முதலே நானும் அத்தகைய ஒருவனாகவே இருந்தேன்; அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது நிழல் உருவங்கள்தான். ஒரு குறிப்பிட்ட நிழல் உருவத்தைச் சந்திக்கும் நோக்கத்திற்காக மற்ற அனைத்தையும் தியாகம் செய்து, அதற்கேற்ப தங்கள் முயற்சிகளையும் சூழ்நிலைகளையும் அவர்கள் மாற்றியமைக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நிழல் உருவம் விரைவில் மறைந்துவிடுகிறது; பிறகு ஒருவர் வேறொன்றைத் துரத்துகிறார், இறுதியில் ஒருவேளை மீண்டும் முதலாவதையே நாடிச் செல்கிறார். கடலோரத்தில் நான் முதன்முதலில் பார்த்த அந்த இளம் பெண்ணான ஆல்பர்ட்டினைத் (Albertine) தேடிச் சென்றது இது முதல் முறையல்ல. நான் முதலில் நேசித்த ஆல்பர்ட்டினுக்கும், இப்போது எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும் அவளுக்கும் இடையில் வேறு பெண்கள் வந்திருந்தார்கள் என்பது உண்மைதான்; குறிப்பாக டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes). ஆனால் ஒருவர் கேட்கலாம்: கில்பெர்ட்டுக்காக (Gilberte) ஏன் இவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுக்காக ஏன் இவ்வளவு சிரமப்பட வேண்டும்—அவருடன் நட்பு கொண்ட பிறகு, அவரைப் பற்றிய சிந்தனையை நிறுத்திவிட்டு ஆல்பர்ட்டினைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதுதான் ஒரே நோக்கம் என்றால்? ஸ்வான் (Swann) தனது இறப்பிற்கு முன் இந்தக் கேள்விக்கு விடையளித்திருக்க முடியும், ஏனெனில் அவரும் நிழல் உருவங்களைத் துரத்துபவராகவே இருந்தார். பால்பெக் (Balbec) நகரின் அந்தச் சாலைகள் அத்தகைய நிழல் உருவங்களால் நிறைந்திருந்தன—அவை துரத்தப்பட்டன, மறக்கப்பட்டன, மீண்டும் தேடப்பட்டன (சில சமயங்களில் ஒரு சந்திப்பிற்காக மட்டும், சட்டென நழுவிச் செல்லும் ஒரு மாய வாழ்க்கையைத் தொட்டுப் பார்ப்பதற்காக). பேரிக்காய், ஆப்பிள் மற்றும் டாமரிஸ்க் (tamarisk) மரங்கள் என் காலத்திற்குப் பிறகும் நிலைத்திருக்கும் என்று நான் சிந்தித்தபோது, ​​நித்திய ஓய்வுக்கான நேரம் வருவதற்கு முன்பே வேலையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஒரு தூண்டுதலை அவற்றிலிருந்து பெறுவது போல் உணர்ந்தேன். நான் குவெட்டோல்மில் (Quetteholme) காரிலிருந்து இறங்கி, செங்குத்தான பள்ளமான பாதையில் ஓடி, ஒரு பலகையின் வழியாக ஓடையைக் கடந்து, தேவாலயத்தின் முன் ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருக்கும் ஆல்பர்ட்டினைக் காண்பேன்—அந்தத் தேவாலயம் கூர்மையான கோபுரங்களுடன், முட்கள் நிறைந்ததாகவும், சிவப்பு நிறத்திலும், ரோஜாச் செடியைப் போல மலர்ந்தும் காணப்பட்டது. அதன் முகப்பு வளைவின் மேல் பகுதி (tympanum) மட்டுமே வழுவழுப்பாக இருந்தது; அந்தக் கல்லின் மகிழ்ச்சியான மேற்பரப்பில் தேவதைகள் தோன்றினர்; கையில் மெழுகுவர்த்திகளை ஏந்தியபடி, பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் சடங்குகளை அவர்கள் நம் இருபதாம் நூற்றாண்டு ஜோடிக்கு முன்னால் தொடர்ந்து நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தனர். அந்த உருவங்களைத்தான் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தான் தயார் செய்திருந்த ஓவியத் துணியில் (canvas) பதியவைக்க முயன்றாள்; எல்ஸ்டிரைப் (Elstir) பின்பற்றி, அவள் அகலமான தூரிகை வீச்சுகளைப் பயன்படுத்தினாள். அந்தச் சிறந்த கலைஞர் அவளிடம் கூறியது போல, மற்ற தேவதைகளிலிருந்து அந்தத் குறிப்பிட்ட தேவதைகளை முற்றிலும் வேறுபடுத்திக் காட்டிய அந்த உன்னத தாளகதியை (rhythm) கவனத்தில் கொள்ள அவள் முயன்றாள். பின்னர் அவள் தன் பொருட்களைச் சேகரித்துக்கொள்வாள். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சாய்ந்தபடி அந்தச் சிறிய தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறி, மீண்டும் அந்தப் பாதையில் நடந்து செல்வோம்; எங்களை ஒருபோதும் பார்த்திராதது போல அமைதியாக இருந்த அந்தத் தேவாலயம், ஓடையின் இடைவிடாத முணுமுணுப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். விரைவில் கார் வேகமாகச் செல்லத் தொடங்கியது; நாங்கள் வந்த பாதையிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு பாதையில் அது எங்களை அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் மார்கோவில்-லோர்ஜெய்லியூஸைக் (Marcouville-l’Orgueilleuse) கடந்து சென்றோம். பகுதியளவு புதியதாகவும் பகுதியளவு புதுப்பிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்த அதன் தேவாலயத்தின் மீது, மறையும் சூரியன் பல நூற்றாண்டுகளின் பழமைக்குரிய அழகைப் போன்றதொரு பொலிவை வீசியது. அந்த ஒளியின் ஊடாக, அங்கிருந்த பெரிய புடைப்புச் சிற்பங்கள் (bas-reliefs) பாதி திரவம் மற்றும் பாதி ஒளி கலந்த ஒரு நெகிழ்வான படலத்திற்கு அடியில் தெரிவது போலத் தோன்றின; கன்னி மேரி, புனித எலிசபெத் மற்றும் புனித ஜோவாகிம் ஆகியோர் தொட்டுணர முடியாத ஒரு சுழலில் நீந்துவது போலவும், நீரில் அல்லது சூரிய ஒளியின் மேற்பரப்பில் மிதப்பது போலவும், பாதி மூழ்கிய நிலையில் காணப்பட்டனர். வெப்பமான தூசுப் படலத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, பல நவீன சிலைகள் தங்கள் தூண்களின் மீது உயர்ந்தன; அவை சூரிய அஸ்தமனத்தின் பொன்னிறத் திரைகளுக்குள் பாதி தூரம் வரை நீண்டு நின்றன. தேவாலயத்திற்கு முன்னால் ஒரு உயரமான சைப்ரஸ் மரம் நின்றது; அது ஏதோ புனிதமான வேலிக்குள் அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது. அதை உற்றுநோக்கவும் சில அடிகள் நடக்கவும் நாங்கள் ஒரு கணம் வெளியே இறங்குவோம். தன் உடல் உறுப்புகளைப் பற்றி அவள் எப்படி நேரடியாக உணர்ந்தாளோ, அதேபோலத் தன் இத்தாலிய வைக்கோல் தொப்பி (toque) மற்றும் பட்டுத் துண்டு (scarf) ஆகியவற்றின் மீதும் அவள் மிகுந்த உணர்வுடன் இருந்தாள்—அந்த ஆடைகள் அவளுக்கு மிகுந்த மனநிறைவை அளித்தன. தேவாலயத்தைச் சுற்றி வரும்போது, ​​அவற்றிலிருந்து அவளுக்கு ஒருவிதமான உந்துதல் கிடைத்தது; அது ஒரு அமைதியான மனநிறைவாக வெளிப்பட்டது, ஆனால் எனக்கு அது நேர்த்தியாகத் தோன்றியது. அந்தத் துண்டும் தொப்பியும் என் தோழியின் தோற்றத்தில் சமீபத்தில் இணைந்த கூடுதல் அம்சங்கள் மட்டுமே; ஆனாலும் அவை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவையாகிவிட்டன. சைப்ரஸ் மரத்தைக் கடந்து மாலை நேரக் காற்றில் அவை விட்டுச் சென்ற தடத்தை என் கண்களால் பின்தொடர்வேன். அவளால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றாலும், அந்த நேர்த்தியான அலங்காரங்கள் அவளுக்குப் பொருத்தமாக அமைந்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஏனெனில், அந்தத் தொப்பிக்கு ஏற்றவாறு தன் தலையைச் சரிசெய்துகொள்ளும்போது அவள் என்னை நோக்கிப் புன்னகைப்பாள்.
100
"எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை; இது புனரமைக்கப்பட்டுள்ளது," என்று அவள் அந்த தேவாலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, பழைய கற்களின் விலைமதிப்பற்ற, ஈடு இணையற்ற அழகைப் பற்றி எல்ஸ்டிர் அவளிடம் கூறியதை நினைவுகூர்ந்தாள். ஆல்பர்டைனால் ஒரு புனரமைப்பை ஒரு நொடியில் அடையாளம் காண முடிந்தது. இசையின் மீது அவள் கொண்டிருந்த வருந்தத்தக்க ரசனைக்கு மாறாக, கட்டிடக்கலையைப் பற்றி அவள் ஏற்கனவே கொண்டிருந்த உறுதியான ரசனையைக் கண்டு ஒருவர் வியக்க மட்டுமே முடியும். எல்ஸ்டிரைப் போலவே, எனக்கும் இந்த தேவாலயம் பிடிக்கவில்லை; அதன் சூரிய ஒளி படும் முகப்பு என் விருப்பத்திற்கு மாறாக என் கண்களுக்கு முன் தோன்றியது, மேலும் ஆல்பர்டைனை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே நான் அதைப் பார்க்க வெளியே வந்திருந்தேன். ஆனாலும், அந்த மாபெரும் இம்ப்ரஷனிஸ்ட் தனக்குத்தானே முரண்படுவதாக நான் உணர்ந்தேன்; மறையும் சூரியனின் ஒளியில் தேவாலயத்தின் உருமாற்றத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு, புறநிலை கட்டிடக்கலை மதிப்பின் மீது ஏன் இந்த மோகப் பற்று? "இல்லை, நிஜமாகவே," ஆல்பர்டைன் சொன்னாள், "எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை; அதன் பெயர்—'பெருமைமிக்கது'—எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால், செயிண்ட்-மார்ஸ் ஏன் 'உடை அணிந்தது' என்று அழைக்கப்படுகிறது என்பதை பிரிஷோவிடம் கேட்க நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அடுத்த முறை நாம் அங்கு செல்வோம், இல்லையா?" அவள், தான் முன்பு அணிந்திருந்த சிறிய போலோ தொப்பியைப் போலவே தாழ்வாக இழுத்துக் கட்டியிருந்த கம்பளித் தொப்பிக்குக் கீழே, தன் கருவிழிகளால் என்னைப் பார்த்தவாறே சொன்னாள். அவளது முக்காடு காற்றில் படபடத்தது. அடுத்த நாள் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக செயிண்ட்-மார்ஸுக்குச் செல்லவிருக்கிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியுடன் நான் அவளுடன் மீண்டும் காரில் ஏறினேன். அந்தச் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், நீந்துவதைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மட்டுமே மனதில் நிறைந்திருந்த அந்த இடத்தில், வைர வடிவ ஓடுகளுடன், சற்றே வளைந்து நடுங்குவது போலத் தோற்றமளித்த அந்த இரண்டு பழமையான சால்மன்-பிங்க் நிறக் கோபுரங்கள், பாசி படிந்த செம்பழுப்பு நிறச் செதில்களால் மூடப்பட்ட கூர்மையான, பழைய மீன்களைப் போல, அசைவது போல் தோன்றாமல் தெளிந்த நீல நீரில் உயர்ந்து நின்றன. மார்கோவில்லிலிருந்து புறப்பட்டு, ஒரு பண்ணை வீடு இருந்த ஒரு குறுக்குச் சாலையில் திரும்பி நாங்கள் ஒரு குறுக்கு வழியைப் பயன்படுத்தினோம். சில சமயங்களில் ஆல்பர்டைன் வண்டியை அங்கே நிறுத்தி, கால்வடோஸ் அல்லது சைடர் வாங்கி வரச் சொல்வாள்—அவள் அதை வண்டியிலேயே குடிப்பதற்காக—அது அசையாமல் இருக்கும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டாலும், தவறாமல் எங்கள் மீது தெறித்துவிடும். நாங்கள் நெருக்கமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தோம். பண்ணை மக்கள், மூடப்பட்ட வண்டிக்குள் இருந்த ஆல்பர்டைனை ஒரு நொடி மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது; நான் அந்த பாட்டில்களைத் திருப்பிக் கொடுப்பேன், பிறகு நாங்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்வோம்—நாங்கள் காதலர்களாக வாழ்வதாக அவர்கள் கற்பனை செய்துகொண்ட அந்த வாழ்க்கையைத் தொடர்வது போல; அந்த வாழ்க்கையில், பானம் அருந்துவதற்காக நாங்கள் செய்த இந்த நிறுத்தம் ஒரு அற்பமான இடைவேளை மட்டுமே. ஆல்பர்ட்டின் தனது 'சைடர்' (cider) பான பாட்டிலைக் காலி செய்த பிறகு எங்களைப் பார்த்த எவருக்கும் அந்த எண்ணம் இன்னும் வலுவாகத் தோன்றியிருக்கும்; அப்போது அவளுக்கு எங்கள் இருவருக்கும் இடையே எந்த இடைவெளியும் இருப்பது பிடிக்கவில்லை—வழக்கமாக அந்த இடைவெளி அவளைப் பாதிப்பதில்லை. அவளது லினன் பாவாடைக்கு அடியில், அவளது கால்கள் என் கால்களுடன் இறுக்கமாக ஒட்டியிருந்தன; அவள் தன் கன்னங்களை என் கன்னங்களுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தாள்—அக்கன்னங்கள் வெளிறிப்போயிருந்தாலும், கன்ன எலும்புகள் சூடேறிச் சிவந்திருந்தன; உழைக்கும் வர்க்கப் பகுதிப் பெண்களிடம் காணப்படும் அந்த ஒருவித காய்ச்சல் போன்ற, மங்கிய தோற்றம் அவளிடம் இருந்தது. அத்தகைய தருணங்களில், அவள் தன் ஆளுமையை மாற்றுவது போலவே தன் குரலையும் மிக விரைவாக மாற்றுவாள்; தன் இயல்பான குரலை இழந்து வேறொரு குரலைக் கையாள்வாள்—அது கரகரப்பான, துணிச்சலான, கிட்டத்தட்ட அடாவடித்தனமான குரலாக இருக்கும். மாலை நேரம் கவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் தன் ஸ்கார்ஃப் மற்றும் குளிர்காலத் தொப்பியுடன் என் மீது சாய்ந்திருப்பதை உணர்வது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான விஷயம்! காதலர்கள் எப்போதும் இப்படித்தான்—ஒருவருக்கொருவர் அருகருகே—இருப்பார்கள் என்பதை அது எனக்கு நினைவூட்டியது. நான் ஆல்பர்ட்டினை நேசித்திருக்கலாம், ஆனால் அதை அவளுக்குக் காட்ட நான் துணியவில்லை—ஏனெனில், அந்த அன்பு எனக்குள் இருந்திருந்தாலும், அனுபவத்தால் உறுதிப்படுத்தப்படும் வரை அதற்கு எந்த மதிப்பும் இருந்திருக்காது; மேலும், அது எனக்கு சாத்தியமற்றதாகவும், நிஜ வாழ்க்கையின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகவும் தோன்றியது. என் பொறாமையைப் பொறுத்தவரை, அது ஆல்பர்ட்டினை விட்டு விலகாமல் இருக்கவே என்னைத் தூண்டியது; அவளிடமிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிவதே அதிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுவதற்கான ஒரே வழி என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் கூட. அவளுடன் இருக்கும்போதே கூட நான் அந்தப் பொறாமையை உணர முடிந்தது; இருப்பினும், அதைத் தூண்டிய சூழல் மீண்டும் ஏற்படாதவாறு நான் பார்த்துக்கொள்வேன். அப்படி ஒரு நல்ல நாளில், நாங்கள் 'ரிவ்பெல்' (Rivebelle) உணவகத்திற்கு மதிய உணவு சாப்பிடச் சென்றோம். உணவருந்தும் அறையின்—வழக்கமாக தேநீர் அருந்தப் பயன்படும் ஒரு நீண்ட நடைபாதை போன்ற அறை அது—பெரிய கண்ணாடி கதவுகள் அகலத் திறந்திருந்தன; சூரிய ஒளி நிரம்பிய புல்வெளிகள், வெளிச்சம் நிறைந்த அந்த விசாலமான உணவகத்துடன் தடையின்றி ஒன்றிணைவது போல் தோன்றின. ரோஜா நிறக் கன்னங்களையும், சுடர் போலச் சுருண்ட கருமையான முடியையும் கொண்ட அந்தப் பணியாளர், அந்த விசாலமான இடத்தில் வேகமாக அலைந்து கொண்டிருந்தார்; அவர் முன்பு இருந்ததை விட இப்போது சற்று நிதானமாகவே நகர்ந்தார், ஏனெனில் அவர் இப்போது ஒரு சாதாரணப் பணியாளர் அல்ல, தலைமைப் பணியாளராக உயர்ந்திருந்தார். இருப்பினும், தனது இயல்பான துடிப்பினால் உந்தப்பட்டு, அவர் இங்கே ஒருமுறை, அங்கே ஒருமுறை எனத் தோன்றிக்கொண்டிருந்தார்—சில சமயங்களில் வெகு தொலைவில் உள்ள உணவருந்தும் அறையிலும், சில சமயங்களில் அருகிலேயே ஆனால் வெளியே தோட்டப் பகுதியில் மதிய உணவு உண்பவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டும் இருந்தார். பசுமையான புல்வெளி வரை நீண்டு அமைந்திருந்த கட்டிடத்தின் நன்கு ஒளியூட்டப்பட்ட உட்புறத்திலோ அல்லது திறந்தவெளியின் வெளிச்சத்தில் மரங்களின் இலைகளுக்கு அடியிலோ அவர் காட்சியளித்த விதம், பறந்து செல்லும் ஒரு இளம் தெய்வத்தின் அடுத்தடுத்த சிலைகளைப் போலத் தோன்றியது. ஒரு கணத்தில், அவர் எங்களுக்கு மிக அருகிலேயே இருந்தார். நான் சொன்னவற்றிற்கு ஆல்பர்ட்டின் கவனச்சிதறலுடன் பதிலளித்தாள்; அவள் கண்களை விரித்து அவரையே உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஒருவரை நேசிக்கும்போது அவர்களுக்கு மிக அருகில் இருந்தும், உண்மையில் அவர்கள் நம்முடன் முழுமையாக இல்லை என்ற உணர்வு சில நிமிடங்கள் எனக்கு ஏற்பட்டது. அவர்கள் ஏதோ ஒரு மர்மமான, தனிப்பட்ட தருணத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வது போலத் தோன்றியது—என் முன்னிலையால் அது மௌனமாக்கப்பட்டிருந்தது—மேலும்......ஒருவேளை எனக்குத் தெரியாத கடந்தகாலத் தொடர்புகளினாலோ, அல்லது அவர் அவள் மீது வீசிய ஒரு பார்வையினாலோ—அந்தப் பார்வை என்னை ஒரு சங்கடமான மூன்றாம் நபராக, அதாவது மற்றவர்கள் எதையும் மறைத்துவைக்க விரும்பும் ஒருவராக உணரவைத்தது. அவரது மேலதிகாரியால் அவசரமாக அழைக்கப்பட்ட அவர் அங்கிருந்து சென்ற பிறகும், ஆல்பர்ட்டின்—தனது மதிய உணவைத் தொடர்ந்தபடியே—அந்த உணவகத்தையும் தோட்டங்களையும் ஒரு ஒளிமிக்க பாதையாகவே கருதினாள்; மாறிக்கொண்டே இருக்கும் பின்னணிகளுக்கு இடையே, கருமையான கூந்தலும் சுறுசுறுப்பான நடையும் கொண்ட அந்த 'தேவன்' அவ்வப்போது அங்கு தோன்றி மறையும் ஒரு பாதையாக அது அவளுக்குத் தோன்றியது. ஒரு கணம், அவரைப் பின்தொடர்வதற்காக அவள் என்னை மேஜையிலேயே தனியாக விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவாளோ என்று நான் யோசித்தேன். ஆயினும், அடுத்தடுத்த நாட்களில் அந்த விரும்பத்தகாத எண்ணத்தை நான் மெல்ல மறக்கத் தொடங்கினேன்; ரிவ்பெல்லுக்கு (Rivebelle) இனி ஒருபோதும் திரும்புவதில்லை என்று நான் உறுதியளித்திருந்தேன்; அது தனது முதல் வருகை என்று என்னிடம் கூறிய ஆல்பர்ட்டினையும், இனி அங்கு செல்லக்கூடாது என்று சத்தியம் செய்ய வைத்திருந்தேன். அந்தச் சுறுசுறுப்பான பணியாளரின் பார்வை அவள் மீது மட்டுமே இருந்தது என்பதை நான் மறுத்தேன்; அப்போதுதான், என்னுடன் இருந்ததால் ஒரு இன்பத்தை அவள் இழந்துவிட்டதாக அவள் நினைக்கமாட்டாள் அல்லவா? நான் அவ்வப்போது ரிவ்பெல்லுக்குத் தனியாகச் சென்றேன்—முன்பு செய்தது போலவே அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்தினேன். கடைசி கிளாஸ் மதுவை அருந்தும்போது, ​​வெள்ளைச் சுவரில் வரையப்பட்டிருந்த ஒரு மலர் வடிவத்தை (rosette) உற்றுநோக்குவேன்; அப்போது எனக்குள் இருந்த இன்ப உணர்வை அந்த வடிவத்தின் மீது ஏற்றிப் பார்ப்பேன். அந்த உலகில் அது மட்டுமே எனக்குரியதாக இருந்தது; என் பார்வை அலைபாயும்போது அதைத் துரத்துவது, தொடுவது, பிறகு அதைக் காணாமல் போவது என மாறி மாறிச் செய்வேன். எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அந்த மலர் வடிவத்துடனேயே திருப்தியடைந்திருப்பேன்; ஓய்வெடுக்கும் மற்றொரு அந்துப்பூச்சியைச் சுற்றி வரும் அந்துப்பூச்சியைப் போல—அந்தத் துணையுடன் இணைந்து உச்சகட்ட பரவசத்தில் தன் உயிரையே துறக்கப்போகும் அந்தப் பூச்சியைப் போல—நானும் அதில் லயித்திருந்தேன். ஒரு பெண்ணுடனான உறவைக் கைவிடுவதற்கு அது ஒரு மிகச் சரியான தருணமாக இருந்தது—அந்தப் பெண்ணால் எனக்குச் சமீபத்தில் எந்தக் கடுமையான துயரமும் ஏற்படவில்லை; எனவே, துயரத்தை உண்டாக்கியவர்களால் மட்டுமே தரக்கூடிய மருந்தைத் தேடி அலைய வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இருக்கவில்லை. அந்த நடைப்பயிற்சிகள் எனக்கு மன அமைதியைத் தந்தன—அக்காலத்தில் அவற்றை, ஒரு நாளைக் கடத்துவதற்கான வழியாக மட்டுமே நான் கருதினேன்; அந்த 'நாளை' எனக்குள் ஒரு ஏக்கத்தை உருவாக்கினாலும், முந்தைய நாளைப் போலவே அதுவும் அமையப்போகிறது என்பது தெரிந்திருந்தது. ஆயினும், ஆல்பர்ட்டின் இதுவரை நேரத்தைச் செலவிட்ட இடங்களிலிருந்து—அதாவது அவளுடைய அத்தையின் வீடு, நண்பர்களின் வீடுகள் போன்ற, நான் அவளுடன் இல்லாத இடங்களிலிருந்து—விலகிச் செல்வதில் ஒரு தனி ஈர்ப்பு இருந்தது. அந்த ஈர்ப்பு நேர்மறையான மகிழ்ச்சியால் உருவானது அல்ல; மாறாக, ஒரு பதற்றம் தணிந்ததால் ஏற்பட்ட உணர்வு—ஆனாலும் அது ஒரு வலிமையான ஈர்ப்பாகவே இருந்தது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, நாங்கள் 'சைடர்' (cider) அருந்திய அந்தப் பண்ணை வீட்டையோ, அல்லது 'செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு' (Saint-Mars-le-Vêtu) பகுதிக்கு முன்னால் நாங்கள் நடந்த அந்தச் சில அடிகளையோ—குறிப்பாக 'டோக்' (toque) தொப்பி அணிந்தபடி ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) எனக்கு அருகில் நடந்து வந்ததை—நினைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அந்தப் புதிய தேவாலயத்தின் சாதாரணமான தோற்றம் கூட அவளது இருப்பின் உணர்வால் ஒருவித வலிமையான தாக்கத்தைப் பெறும்; சூரிய ஒளி படும் அதன் முகப்பு என் நினைவில் சட்டெனத் தோன்றும்போதெல்லாம், அது என் இதயத்தின் மீது வைக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய, இதமான ஒத்தடம் போலத் தோன்றும். நான் ஆல்பர்ட்டினை 'பார்வில்' (Parville) பகுதியில் இறக்கிவிட்டு, மாலையில் மீண்டும் அவளைச் சந்தித்து, கடற்கரையில் இருளில் அவளுக்கு அருகில் படுத்துக் கொள்வேன். உண்மைதான், நான் அவளை தினமும் பார்ப்பதில்லை; ஆனாலும் என்னால் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ள முடிந்தது: "அவள் தன் நேரத்தையும் வாழ்க்கையையும் எப்படிச் செலவிட்டாள் என்று விவரித்தால், அதில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்திருப்பவன் நானாகத்தான் இருப்பேன்"; நாங்கள் நீண்ட, இடையூறற்ற நேரங்களை ஒன்றாகச் செலவிடுவோம்; அது என் நாட்களுக்கு ஒரு இனிமையான போதையைத் தரும். 'பார்வில்' பகுதியில் அவள் காரிலிருந்து கீழே இறங்கும்போது—அவளை அழைத்து வர ஒரு மணி நேரம் கழித்து நான் காரை மீண்டும் அனுப்புவேன்—அவள் மலர்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றால் எப்படி இருக்குமோ, அதேபோன்ற உணர்வே எனக்கு ஏற்பட்டது; அந்த வாகனத்தில் நான் தனிமையில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவளை தினமும் பார்க்காமலே கூட என்னால் இருந்திருக்க முடியும்; அவளை மகிழ்ச்சியான மனநிலையில் விட்டுவிட்டுச் செல்லவிருந்தேன்; அந்த மகிழ்ச்சி தரும் அமைதி பல நாட்களுக்கு நீடிக்கும் என்றும் உணர்ந்தேன். ஆனால், என்னிடமிருந்து விடைபெறும்போது, ​​ஆல்பர்ட்டின் தன் அத்தையிடமோ அல்லது தோழியிடமோ சொல்வதைக் கேட்பேன்: "சரி, நாளை காலை எட்டரை மணிக்கு. நாம் தாமதிக்கக் கூடாது; அவர்கள் எட்டே கால் மணிக்கே தயாராக இருப்பார்கள்." ஒருவன் நேசிக்கும் பெண்ணின் பேச்சு, ஆபத்தான நிலத்தடி நீரை மூடியிருக்கும் நிலப்பரப்பைப் போன்றது; ஒவ்வொரு கணமும், வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால், கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு நீர்த்தேக்கத்தின் இருப்பு—அதன் ஊடுருவும் குளிர்ச்சி—உணரப்படும்; ஆங்காங்கே அதன் ஆபத்தான கசிவு தென்பட்டாலும், நீர் மட்டும் மறைந்தே இருக்கும். ஆல்பர்ட்டினின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்ட கணமே, என் அமைதி சிதறியது. மறுநாள் காலையில் அவளைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்க வேண்டும் என்றும், என் முன்னிலையில் மறைமுகமாக மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்ட அந்த மர்மமான எட்டரை மணி நேரச் சந்திப்புக்கு அவள் செல்வதைத் தடுக்க வேண்டும் என்றும் நான் விரும்பினேன். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவள் முதலில் என் பேச்சைக் கேட்டிருப்பாள்; தன் திட்டங்களைக் கைவிட வேண்டியிருந்ததை வருத்தத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாலும் அவள் கீழ்ப்படிந்திருப்பாள்; ஆனால், அவளது திட்டங்களைத் தொடர்ந்து சீர்குலைக்க வேண்டும் என்ற என் நிர்ப்பந்தத்தை அவள் பின்னர் கண்டறிந்திருப்பாள்; எல்லா விஷயங்களும் என்னிடமிருந்து மறைக்கப்படும் ஒரு நபராக நான் மாறியிருப்பேன். அதோடு, நான் விலக்கி வைக்கப்பட்ட அந்தச் சந்திப்புகள் உண்மையில் பெரிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; ஒருவேளை, அங்கு வரும் விருந்தினர்களில் ஒருவரை நான் நாகரிகமற்றவராகவோ அல்லது சலிப்பூட்டுபவராகவோ கருதிவிடுவேனோ என்ற அச்சத்தில்தான் நான் அழைக்கப்பட்டிருக்காமல் இருந்திருக்கலாம். துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஆல்பர்ட்டினின் வாழ்க்கையோடு இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த இந்த வாழ்க்கை என்னை மட்டும் பாதிக்கவில்லை; அது எனக்கு அமைதியைத் தந்த அதே வேளையில், என் தாய்க்குப் பதற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியது—அந்தப் பதற்றத்தைப் பற்றிய வெளிப்படையான பேச்சு, நான் அடைந்திருந்த அந்த அமைதியையே சிதைத்துவிட்டது. எதிர்காலத்தில் ஒரு கட்டத்தில் அந்த வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடனும் மனநிறைவுடனும் நான் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் தாய் என்னிடம் பேசினார்; நான் ஓட்டுநருக்குக் கட்டளையிடுவதைக் கேட்ட அவர்...ஆல்பர்ட்டினை அழைத்துவரச் செல்வதற்கு முன் அம்மா சொன்னார்: "எவ்வளவு பணத்தை வாரி இறைக்கிறாய்!"
(பிரான்சுவாஸ் தனது இயல்பான, ஆனால் உணர்வுபூர்வமான பாணியில் இதை இன்னும் அழுத்தமாகச் சொல்வாள்: "பணம் கையில் நிற்காமல் நழுவிச் சென்றுவிடுகிறது.") "சார்லஸ் டி செவிக்னியைப் போல ஆகிவிடாதே," என்று அம்மா தொடர்ந்து கூறினார்; அவனைப் பற்றி அவனது தாயார், "அவனது கை ஒரு உருக்குக் கலன் போன்றது; அதில் பணம் உருகி மறைந்துவிடுகிறது," என்று கூறியிருந்தார். "மேலும், ஆல்பர்ட்டினுடன் நீ போதுமான அளவு வெளியே சென்றுவிட்டதாகவே நான் நினைக்கிறேன். இது அளவுக்கு மீறியது என்று உறுதியாகச் சொல்வேன்; அவளுக்குக் கூட இது அபத்தமாகத் தோன்றலாம். அது உனக்கு மகிழ்ச்சியளித்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே—அவளைச் சந்திப்பதை நிறுத்துமாறு நான் சொல்லவில்லை—ஆனால் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்காமல் மற்றவர்களைச் சந்திப்பது உனக்குச் சாத்தியமற்றதாக இருக்காது அல்லவா?" ஆல்பர்ட்டினுடனான எனது வாழ்க்கை—பெரிய இன்பங்கள் ஏதுமற்ற, அல்லது குறைந்தது பெரிய இன்பங்களாக உணரப்படாத ஒரு வாழ்க்கை, அமைதியான தருணம் கிடைத்ததும் எப்போது வேண்டுமானாலும் மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்று நான் நினைத்திருந்த வாழ்க்கை—அம்மாவின் வார்த்தைகள் அதற்கு அச்சுறுத்தலாக அமைந்த அந்தத் தருணத்தில், மீண்டும் எனக்கு அவசியமானதாகத் தோன்றியது. அம்மா வலியுறுத்திய அந்த முடிவை—அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்காவிட்டால் இந்த வாரத்திற்குள்ளேயே எடுக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய முடிவை—அவரது கருத்துக்கள் இரண்டு மாதங்கள் தாமதப்படுத்திவிட்டதாக நான் அவரிடம் கூறினேன். தனது அறிவுரை ஏற்படுத்திய உடனடி விளைவைக் கண்டு அம்மா சிரித்தார் (என்னை வருத்தப்பட வைக்கக்கூடாது என்பதற்காக); அதே சமயம், எனது நல்லெண்ணங்கள் மீண்டும் துளிர்விடுவதைத் தடுத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, இனி அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசமாட்டேன் என்றும் உறுதியளித்தார். ஆயினும், என் பாட்டியின் மறைவுக்குப் பிறகு, அம்மா எப்போதெல்லாம் சிரிக்கிறாரோ, அப்போதெல்லாம் அந்தச் சிரிப்பு திடீரென நின்று, விம்மல் போன்ற ஒரு வேதனையான பாவனையில் முடிவடைந்தது—ஒரு கணம் அதை மறந்துவிட்டதற்காக ஏற்பட்ட குற்ற உணர்ச்சியாலா அல்லது அந்தச் சிறிய மறதி அவரது மனதை வாட்டும் கொடூரமான கவலையை இன்னும் தீவிரமாக்கியதா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், என் பாட்டியின் நினைவால் ஏற்பட்ட துயரம்—என் அம்மாவின் மனதில் ஒரு நிலையான எண்ணமாக வேரூன்றியிருந்த அந்தத் துயரம்—அதனுடன் இம்முறை இன்னொரு கவலையும் சேர்ந்திருப்பதை நான் உணர்ந்தேன்: அது என்னைப் பற்றியது; ஆல்பர்ட்டினுடனான எனது நெருக்கத்தால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளைப் பற்றிய அம்மாவின் அச்சம் அது—இருப்பினும், நான் அவரிடம் இப்போது சொன்ன விஷயத்தினால் அந்த நெருக்கத்தைத் தடுக்க அவர் துணியவில்லை. ஆனாலும், நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்பதில் அவருக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. எனது வேலையைப் பற்றியோ அல்லது மிகவும் சுகாதாரமான வாழ்க்கை முறையைப் பற்றியோ என்னிடம் பேசுவதை அவளும் என் பாட்டியும் எத்தனை ஆண்டுகளாக நிறுத்தியிருந்தார்கள் என்பது எனக்கு நினைவிருந்தது—அந்த வாழ்க்கை முறையைத் தொடங்கவிடாமல் தடுத்தது அவர்களின் வற்புறுத்தல்களால் ஏற்பட்ட மனக்குழப்பம் மட்டுமே என்று நான் சாக்குப்போக்கு சொல்லியிருந்தேன்; ஆனால், அவர்கள் அமைதி காத்து ஒத்துழைத்த பிறகும் கூட, நான் அந்த முறையை இன்னும் பின்பற்றத் தொடங்கியிருக்கவில்லை. இரவு உணவுக்குப் பிறகு, கார் ஆல்பர்ட்டினைக் (Albertine) கூட்டிக்கொண்டு வரும்; அப்போது இன்னும் சிறிது பகல் வெளிச்சம் எஞ்சியிருக்கும்; காற்று குளிர்ந்திருக்கும், ஆனால் சுட்டெரிக்கும் ஒரு நாளுக்குப் பிறகு, நாங்கள் இருவரும் ஏதோ ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்போம்; அதனால், எங்கள் தவிப்பு மிகுந்த கண்களுக்கு, மெல்லிய பிறை நிலவு முதலில்—நான் 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Princesse de Guermantes) இல்லத்திற்குச் சென்றிருந்த மாலையில் ஆல்பர்ட்டின் எனக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தபோது தெரிந்ததைப் போலவே—ஒரு பழத்தின் மெல்லிய, லேசான தோலைப் போலவும், பின்னர் வானத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாத கத்தி ஒன்று உரித்துக்கொண்டிருக்கும் குளிர்ந்த பழச் சுளையைப் போலவும் காட்சியளிக்கும். சில சமயங்களில், நான் என் தோழியை அழைத்து வரச் சற்று தாமதமாகச் செல்வேன்; அவள் மெய்ன்வில் (Maineville) சந்தை வளாகத்தின் வளைவுப் பாதைகளுக்கு முன்னால் எனக்காகக் காத்திருப்பாள். ஆரம்பத்தில், அவளை என்னால் அடையாளம் காண முடியாது; அவள் வரமாட்டாளோ அல்லது தவறாகப் புரிந்துகொண்டாளோ என்று நான் கவலைப்படத் தொடங்குவேன். பிறகு, நீல நிறப் புள்ளிகள் கொண்ட வெள்ளை நிற மேலங்கி அணிந்த அவளைப் பார்ப்பேன்; ஒரு இளம் பெண்ணை விட ஒரு இளம் விலங்கைப் போல லாவகமாகத் துள்ளிக்குதித்து எனக்கு அருகில் காரில் ஏறுவாள். ஒரு நாயைப் போலவே, அவள் உடனடியாக என்னை இடைவிடாமல் வருடி மகிழ்வாள். இரவு முழுமையாக இருண்டு, ஹோட்டல் மேலாளர் சொல்வது போல வானம் முழுவதும் நட்சத்திரங்களால் ஆன கோடுகளுடன் ஒரு காகிதச் சுருளைப் போலத் தோன்றும் வேளையில்—மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட நடைபாதையில் உலாவிக் கொண்டிருந்தவர்கள், கருமையான மணல் பரப்பில் சில அடிகள் தள்ளி இருந்த எங்களை அடையாளம் காண முடியாத நிலையில்—நாங்கள் ஷாம்பெயின் பாட்டிலுடன் காட்டுக்குள் நடைபயிற்சிக்குச் செல்லாவிட்டால், மணல் மேடுகளுக்குக் கீழே படுத்துக்கொள்வோம்; அலைகளின் அடிவானத்தில் நான் முதன்முதலில் பார்த்த இளம் பெண்களின் பெண்மை, கடல் சார்ந்த தன்மை மற்றும் விளையாட்டுக்குரிய நளினம் அனைத்தும் குடிகொண்டிருந்த அந்த நெகிழ்வான உடலை—நடுங்கும் ஒளிக்கற்றையால் பிளவுபட்ட, அசைவற்ற கடலின் விளிம்பில், ஒரே போர்வையின் கீழ் என் உடலோடு நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டிருப்பேன். கடல் தன் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு—அலை வடிதல் நின்றுவிட்டதோ என்று எண்ணும் அளவுக்கு நீண்ட நேரம் அமைதி காக்கும்போதோ, அல்லது நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட அந்த மெல்லிய ஓசையை இறுதியாக எங்கள் காலடியில் வெளிப்படுத்தும்போதோ—நாங்கள் சோர்வின்றி, சமமான மகிழ்ச்சியுடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்போம். ஒருகட்டத்தில், நான் ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் பார்வில்லுக்கு (Parville) அழைத்துச் செல்வேன். அவளது வீட்டை அடைந்ததும், யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில் நாங்கள் முத்தமிடுவதை நிறுத்த வேண்டியிருக்கும்; ஆனால் உறங்கச் செல்ல விருப்பமில்லாத அவள், என்னுடன் பால்பெக்கிற்கு (Balbec)த் திரும்பி வருவாள்; அங்கிருந்து அவளை மீண்டும் ஒருமுறை பார்வில்லுக்கு அழைத்துச் செல்வேன்—ஏனெனில், வாகனப் பயன்பாட்டின் தொடக்கக் காலத்திலிருந்த அந்த ஓட்டுநர்கள் எந்த நேரத்திலும் உறங்கச் செல்லக்கூடியவர்களாக இருந்தனர். உண்மையில், அதிகாலையின் முதல் ஈரப்பதம் பரவும் வரை நான் பால்பெக்கிற்குத் திரும்பமாட்டேன்—இம்முறை தனியாக இருந்தாலும், என் தோழியின் அருகாமை என்னைச் சூழ்ந்திருக்க, நீண்ட நேரம் தீராத அளவுக்கு முத்தங்களின் நினைவுகளால் நிறைந்திருப்பேன். என் மேஜையில் ஒரு தந்தி அல்லது அஞ்சல் அட்டையைக் காண்பேன். அது மீண்டும் ஆல்பர்ட்டினிடமிருந்து வந்திருக்கும்! நான் தனியாக வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவள் என்னைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருப்பதைச் சொல்வதற்காகவே குவெட்டோல்மில் (Quetteholme) இருந்து அவற்றை எழுதியிருந்தாள். நான்......அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தபடியே நான் உறங்கச் செல்வேன். பிறகு, திரைகளுக்கு மேலே தெரியும் விடியலின் கீற்றைக் காணும்போது, ​​இரவு முழுவதும் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தோம் என்றால், நாம் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கத்தான் வேண்டும் என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன். மறுநாள் காலையில் திறந்தவெளி நடைபாதையில் ஆல்பர்ட்டினைக் காணும்போது, ​​'அன்று தனக்கு நேரமில்லை' என்றோ அல்லது 'என்னுடன் நடைப்பயிற்சி செல்ல முடியாது' என்றோ அவள் மறுத்துவிடுவாளோ என்று நான் மிகவும் அஞ்சினேன்; அதனால், அந்த வேண்டுகோளை விடுப்பதை என்னால் முடிந்தவரை தள்ளிப்போடுவேன். அவள் உணர்ச்சியற்றவளாகவும் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவளாகவும் காணப்பட்டதால் என் பதற்றம் இன்னும் அதிகரித்தது; அவளுடைய அறிமுகமானவர்கள் அவ்வழியே கடந்து சென்றனர்; சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, மதியப் பொழுதில் நான் பங்கேற்காத ஏதோ ஒரு திட்டத்தை அவள் வகுத்திருந்தாள். அவளுடைய நோக்கங்கள் எனும் புதிரையும், என் மதியப் பொழுதின் மகிழ்ச்சியையோ அல்லது துயரத்தையோ தீர்மானிக்கவிருக்கும் அந்த அறியப்படாத முடிவையும் அவள் எனக்கு முன் வைத்திருந்தபோது, ​​நான் அவளை—அந்த வசீகரமான உடலமைப்பையும், ஆல்பர்ட்டினின் அந்த இளஞ்சிவப்பு நிற முகத்தையும்—உற்று நோக்கினேன். ஒரு இளம் பெண்ணின் உருவத்தில், குறியீட்டுத் தன்மையும் விதியைத் தீர்மானிக்கும் வல்லமையும் கொண்ட ஒரு வடிவமாக, என் கண்முன்னே ஒரு முழு மனநிலையும் எதிர்கால வாழ்வும் காட்சியளித்தன. இறுதியாக நான் முடிவெடுத்தபோது—அதாவது, என்னால் முடிந்தவரை இயல்பான மற்றும் அலட்சியமான பாவனையுடன், "நாம் இருவரும் பிறகு அல்லது இன்று மாலை நடைப்பயிற்சி செல்லலாமா?" என்று கேட்டபோது, ​​அவள் "மகிழ்ச்சியுடன்" என்று பதிலளித்தாள். அப்போது, ​​அந்த இளஞ்சிவப்பு முகத்தில் ஏற்பட்ட திடீர் மாற்றம்—என் நீண்ட பதற்றத்தை அகற்றி ஒரு இனிமையான அமைதி உணர்வை அளித்தது—அந்த உருவங்களை எனக்கு இன்னும் விலைமதிப்பற்றதாக மாற்றியது; புயல் ஓய்ந்த பிறகு ஒருவருக்கு ஏற்படும் நல்வாழ்வு மற்றும் இதமான அமைதி உணர்வுக்கு நான் அந்த உருவங்களுக்குத்தான் கடமைப்பட்டிருந்தேன். "அவள் எவ்வளவு கனிவானவள், எவ்வளவு அழகானவள்!" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்—அந்த உணர்வு, போதையால் ஏற்படும் பரவசத்தை விடக் குறைவான ஆக்கபூர்வமானதாகவும், நட்பினால் ஏற்படும் உணர்வை விடச் சற்று குறைவான ஆழம் கொண்டதாகவும் இருந்தாலும், சமூக வாழ்க்கையின் பரபரப்பை விடப் பல மடங்கு மேலானதாக இருந்தது. வெர்டுரின் (Verdurins) தம்பதியினரின் வீட்டில் இரவு விருந்து இருக்கும் நாட்களிலோ, அல்லது ஆல்பர்ட்டின் என்னுடன் வெளியே வர இயலாத சூழலில் என்னைச் சந்திக்க விரும்பியவர்களுக்கு நான் பால்பெக் (Balbec) நகரிலேயே தங்கியிருப்பதாகத் தெரிவிக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட நாட்களிலோ மட்டுமே நான் காருக்கான ஏற்பாட்டை ரத்து செய்வேன். செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த நாட்களில்—அதாவது அந்த நாட்களில் மட்டும்—வருவதற்கு நான் அனுமதி அளித்தேன். ஒருமுறை அவர் எதிர்பாராதவிதமாக வந்திருந்தபோது, ​​அவர் ஆல்பர்ட்டினைச் சந்திக்கும் அபாயத்தை ஏற்பதைவிட, அவளைச் சந்திக்காமலே இருப்பதே மேல் என்று நான் கருதினேன்; ஏனெனில், அந்தச் சந்திப்பு நான் சில காலமாக அனுபவித்து வந்த மகிழ்ச்சியான அமைதியைக் குலைத்து, என் பொறாமை உணர்வை மீண்டும் தூண்டியிருக்கும். செயிண்ட்-லூப் அங்கிருந்து கிளம்பும் வரை எனக்கு நிம்மதி இருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, நான் அழைக்கும் வரை பால்பெக்கிற்கு (Balbec) வருவதில்லை என்பதை அவர் ஒரு விதியாகவே—வருத்தத்துடனானாலும் மிகத் துல்லியமாக—கடைப்பிடிக்கலானார். கடந்த காலத்தில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அவருடன் செலவிட்ட நேரத்தை நினைத்து பொறாமைப்பட்ட நான், அவரைச் சந்திப்பதற்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளித்திருந்தேன்! மனிதர்கள்
நம்மைப் பொறுத்தவரை தங்கள் நிலையை மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். உலகின் கண்ணுக்குத் தெரியாத, அதே சமயம் நித்தியமான இயக்கத்தில், நாம் அவர்களை அசையாதவர்களாகவே பார்க்கிறோம்—அவர்களை நகர்த்திக்கொண்டு செல்லும் அந்த இயக்கத்தை உணர்வதற்கு மிகக் குறுகிய காலமே கொண்ட ஒரு பார்வைக் கணத்தில் நாம் அவர்களைப் பிடித்து வைத்திருப்பதால் அப்படித் தோன்றுகிறது. ஆனால், வெவ்வேறு நேரங்களில் அவர்களைப் பற்றிய இரண்டு பிம்பங்களை—அதாவது, அவர்கள் உள்ளுக்குள் மாறாத அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியும் வகையில் மாறாத மிக நெருக்கமான தருணங்களில் பதிவான பிம்பங்களை—நமது நினைவிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தாலே போதும்; அந்த இரண்டு பிம்பங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, நம்மைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் அடைந்திருக்கும் இடமாற்றத்தை அளவிட்டுக் காட்டிவிடும். வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினர் பற்றிப் பேசியபோது அவர் எனக்குக் கடும் கவலையை ஏற்படுத்தினார்; அவர்கள் தன்னைச் சந்தித்து உபசரிக்க வேண்டும் என்று அவர் கேட்டுவிடுவாரோ என்று நான் அஞ்சினேன்—ஏனெனில், அப்படி நடந்தால் எனக்கு இயல்பாகவே பொறாமை ஏற்பட்டிருக்கும்; அது ஆல்பர்ட்டினுடன் நான் அங்கு அனுபவித்த மகிழ்ச்சி முழுவதையும் கெடுத்திருக்கக்கூடும். ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, ராபர்ட் அதற்கு நேர்மாறாக, அவர்களுடன் பழக்கம் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவே விரும்பவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டார். "இல்லை," என்று என்னிடம் கூறினார், "அந்த வகையான 'மதகுருமார்கள் சார்ந்த' (clerical) சூழல் எனக்கு எரிச்சலூட்டுவதாக இருக்கிறது." ஆரம்பத்தில், வெர்டுரின் குடும்பத்தினருக்கு 'மதகுருமார்கள் சார்ந்த' (clerical) என்ற அடைமொழி பயன்படுத்தப்பட்டதை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை; ஆனால் செயிண்ட்-லூப்பின் வாக்கியத்தின் அடுத்த பகுதி அவரது சிந்தனையைத் தெளிவுபடுத்தியது—அத்துடன், புத்திசாலித்தனமான மனிதர்கள் கூட சில சமயங்களில் பயன்படுத்தும் விசித்திரமான சொற்றொடர்களை அவரும் கையாண்டது ஆச்சரியமளித்தது. "அவை அத்தகைய வட்டங்கள்," என்று அவர் கூறினார், "அங்கே மக்கள் ஒரு பழங்குடியினராக, ஒரு சபையாக, ஒரு சிறிய பிரிவாக (sect) மாறுகிறார்கள். அது ஒரு 'வழிபாட்டுப் பிரிவு' (cult) இல்லை என்று உங்களால் சொல்ல முடியாது; உள்ளே இருப்பவர்களிடம் அவர்கள் தேன் போல இனிமையாக நடந்துகொள்வார்கள், ஆனால் வெளியே இருப்பவர்களிடம் மிகுந்த அவமதிப்பைக் காட்டுவார்கள். இங்கே கேள்வி, ஹேம்லெட் கேட்டது போல 'இருப்பதா அல்லது இல்லையா' (to be or not to be) என்பது அல்ல, மாறாக 'அதில் இணைவதா அல்லது இணையாமல் இருப்பதா' (to belong or not to belong) என்பதுதான்." "நீயும் அந்த வகையைச் சேர்ந்தவன்தான்; என் மாமா சார்லஸும் அப்படித்தான். நான் என்ன சொல்வது? எனக்கு அந்த மாதிரியான விஷயங்களில் ஒருபோதும் ஈடுபாடு இருந்ததில்லை—அதற்கு நான் காரணமல்ல."

இயல்பாகவே, செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) விஷயத்தில் நான் விதித்திருந்த ஒரு கட்டுப்பாட்டை—அதாவது நான் அழைக்கும்போது மட்டுமே அவன் என்னைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை—லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière), ஃபெட்டர்ன் (Féterne), மான்ட்சுர்வென்ட் (Montsurvent) மற்றும் பிற இடங்களில் நான் மெல்ல மெல்லப் பழகிய மற்றவர்களுக்கும் அதே கண்டிப்புடன் கடைப்பிடித்தேன். ஹோட்டலிலிருந்து பார்த்தபோது, ​​பார்வில் (Parville) குன்றுகளின் பாறை இடுக்குகளுக்கு இடையே மூன்று மணி நேர ரயிலின் புகை நிலையான ஒரு தூணாக எழுந்து, பசுமையான சரிவுகளின் பின்னணியில் நீண்ட நேரம் நிலைத்திருப்பதைக் காணும்போதெல்லாம், அந்தச் சிறிய மேகத்திற்கு அடியில் ஒரு கடவுளைப் போல மறைந்திருந்து என்னுடன் தேநீர் அருந்த வரப்போகும் அந்த விருந்தினர் யார் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருப்பதில்லை. நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—வர அனுமதித்திருந்த அந்த விருந்தினர் கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் சானியட் (Saniette) ஆக இருந்ததில்லை; இதற்காக நான் பலமுறை என்னையே குறை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் சானியட் கொண்டிருந்த அந்த உணர்வு...அவர் சலிப்பூட்டும் இயல்புடையவராக இருந்தார்—கதையைச் சொல்லும்போது இருப்பதை விட, நேரில் வந்து சந்திக்கும்போது இந்த இயல்பு இன்னும் அதிகமாக வெளிப்பட்டது. இதனால், மற்ற பலரை விட அவர் பண்பட்டவராகவும், புத்திசாலியாகவும், கண்ணியமானவராகவும் இருந்தபோதிலும், அவருடன் பழகுவதில் எந்த மகிழ்ச்சியும் காண முடியவில்லை; மாறாக, தாங்க முடியாத ஒருவித மனச்சோர்வுதான் ஏற்பட்டது, அது அந்தப் பொழுது முழுவதையும் பாழாக்கிவிட்டது. தான் சலிப்பை ஏற்படுத்துவதாக அஞ்சிய அந்த விஷயத்தை சானியெட் (Saniette) வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டிருந்தால், அவரது வருகைகள் அத்தனை அச்சமூட்டுவதாக இருந்திருக்காது. சலிப்பு என்பது ஒருவன் சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய குறைவான தீமைகளில் ஒன்றுதான்; ஒருவேளை, அவர் ஏற்படுத்திய அந்தச் சலிப்பு உணர்வு மற்றவர்களின் மனதில்தான் இருந்ததோ, அல்லது அவர்களின் ஒருவிதத் தூண்டுதலால் அவரிடமும் அது பதிய வைக்கப்பட்டதோ—அவரது இனிமையான அடக்கமான குணத்தாலேயே அந்த எண்ணம் அவர் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கலாம். ஆயினும், தான் அதிகம் விரும்பப்படாத விருந்தினராக இருப்பதைக் காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதில் அவர் மிகுந்த கவலை கொண்டிருந்ததால், தனது வருகையை முன்மொழியவே அவர் துணியவில்லை. பொது இடங்களில் தொப்பியை உயர்த்தி வணக்கம் செலுத்துவதில் பெருமகிழ்ச்சி கொள்ளும் அந்த மனிதர்களைப் போல அவர் நடந்துகொள்ளாதது நிச்சயமாகச் சரியானதே—அதாவது, நீண்ட நாட்களாக உங்களைப் பார்க்காதவர்கள், ஒரு திரையரங்கின் தனி இருக்கையில் (box) உயர்குடி அந்நியர்களுடன் உங்களைப் பார்க்கும்போது, ​​ரகசியமான அதே சமயம் உரத்த குரலில் வாழ்த்து தெரிவிப்பார்கள்; உங்களைப் பார்த்ததற்கும், மீண்டும் சமூக வாழ்வில் இணைந்து நலமாக இருப்பதற்கும் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆனால், சானியெட் இதற்கு நேர்மாறான தவறைச் செய்தார்: அவரிடம் துணிச்சல் இல்லை. மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டிலோ அல்லது அந்தச் சிறிய டிராம் வண்டியிலோ என்னிடம் அவர் சொல்லியிருக்கலாம்—அதாவது, நான் தொந்தரவு செய்யப்படமாட்டேன் என்றால், பால்பெக் (Balbec) நகரில் வந்து என்னைச் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவேன் என்று. அத்தகைய யோசனை என்னைத் தயங்க வைத்திருக்காது. மாறாக, அவர் எதையும் முன்மொழியவில்லை; ஆனால்—ஒருவித வேதனை கலந்த முகபாவனையுடனும், சுடப்பட்ட எனாமல் பூச்சு போல அசைவற்ற பார்வையுடனும் (அப்பார்வையில் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆசையும்—அவர் வேறு யாரையாவது அதிக சுவாரஸ்யமானவரைச் சந்தித்துவிடாத பட்சத்தில்—அந்த ஆசையை மறைக்க வேண்டும் என்ற உறுதியும் கலந்திருந்தன)—அவர் என்னிடம் ஒருவிதப் பற்றற்ற பாவனையுடன் இப்படிச் சொல்வார்: "அடுத்த சில நாட்களுக்கு உங்களுக்கு ஏதேனும் திட்டங்கள் இருக்கின்றனவா? ஏனென்றால் நான் அநேகமாக பால்பெக் பகுதிக்குச் செல்லவிருக்கிறேன். ஆனால் வேண்டாம், அது முக்கியமில்லை; சும்மா கேட்டேன்." அந்தப் பாவனை யாரையும் ஏமாற்றவில்லை; உணர்ச்சிகளை அவற்றிற்கு நேர்மாறான வெளிப்பாடுகள் மூலம் காட்டும் அந்த மறைமுக சமிக்ஞைகளை மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்; அப்படியிருக்க, தங்களுக்கு எந்த அழைப்பும் வராத உண்மையை மறைக்க, "எனக்கு ஏகப்பட்ட அழைப்புகள் வருகின்றன, எதை ஏற்பது என்றே தெரியவில்லை" என்று மக்கள் எப்படிச் சொல்ல முடிகிறது என்பது வியப்பளிக்கிறது. மேலும், அவரிடம் இருந்த அந்த விலகி நிற்கும் பாவனை—ஒருவேளை அவரது சிக்கலான, துயரமான மனநிலையின் விளைவாக இருக்கலாம்—ஒருவிதமான எதிர்வினையைத் தூண்டியது; சலிப்பு குறித்த பயமோ அல்லது உங்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற வெளிப்படையான விருப்பமோ கூட இத்தகைய உணர்வை ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாது. அது ஒருவிதமான சங்கடம் அல்லது அருவருப்பு கலந்த உணர்வு; சாதாரண சமூக உறவுமுறைகளில், தன்னை விரும்பாத ஒரு பெண்ணிடம், "நாளை உன்னைச் சந்திக்கலாம்" என்று கூறிக்கொண்டே, அதே சமயம் "அதில் எனக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை" என்று பாவனை செய்யும் ஒரு காதலனின் மறைமுகமான அணுகுமுறைக்கு இது இணையானது—அல்லது அந்த அழைப்பு கூட முக்கியமல்ல, வெறும் 'உதாசீனப்படுத்தும் பாவனை' மட்டுமே கூட போதுமானது. சானியெட்டிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு விவரிக்க முடியாத தன்மை, மற்றவர்களை மிகுந்த மென்மையுடன் பதிலளிக்கத் தூண்டியது: "இல்லை, துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்த வாரம் முடியாது—பிறகு விளக்குகிறேன்..." ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அவரை விடத் தகுதி குறைந்தவர்களை நான் உள்ளே அனுமதித்தேன்; அவர்களிடம் அவரது அந்தத் துயரம் தோய்ந்த பார்வை இருக்கவில்லை, அல்லது பலரைச் சந்திக்க விரும்பியும் சந்திக்க முடியாமல் போன கசப்புணர்வு அவரது உதடுகளில் படிந்திருக்கும் அந்தத் தோற்றமும் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, என்னைச் சந்திக்க வரும் அதே விருந்தினரை அந்த மெதுவாகச் செல்லும் உள்ளூர் ரயிலில் சானியெட் சந்திக்காமல் போவது அரிதாகவே இருந்தது—அல்லது அந்த விருந்தினர் ஏற்கனவே வெர்டுரின் (Verdurin) வீட்டில் என்னிடம், "மறந்துவிடாதே, வியாழக்கிழமை உன்னைச் சந்திக்க வருகிறேன்" என்று சொல்லியிருக்காமல் இருப்பதும் அரிது; சானியெட்டிடம் நான் 'வேலையாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்ன அதே நாளில்தான் அந்தச் சந்திப்பும் அமைந்திருக்கும். இதன் விளைவாக, தனக்குத் தெரியாமலோ அல்லது தனக்கு எதிராகவோ திட்டமிடப்பட்ட சமூக நிகழ்வுகளின் தொடராகவே அவர் வாழ்க்கையைக் கருதத் தொடங்கினார். மறுபுறம்—ஏனெனில் யாரும் ஒரே ஒரு தன்மையைக் கொண்டிருப்பதில்லை—அளவுக்கு அதிகமான நிதானம் கொண்ட அந்த மனிதர், அதே சமயம் பிறர் விஷயங்களில் அளவுக்கு அதிகமாகத் தலையிடும் இயல்பையும் கொண்டிருந்தார். ஒருமுறை அவர் அழைப்பு ஏதுமின்றி என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்தபோது, ​​மேஜையின் மீது ஒரு கடிதம் கிடந்தது—அது யாரிடமிருந்து வந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நான் சொல்வதை அவர் முழுமையாகக் கவனிக்கவில்லை என்பதை நான் கவனித்தேன். அந்தக் கடிதம்—அதன் மூலம் அவருக்கு முற்றிலும் தெரியாத ஒன்று—அவரை வெகுவாக ஈர்த்தது; அவரது ஆர்வமெனும் காந்தத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரது உயிரற்ற கண்கள் அந்தச் சாதாரண கடிதத்தை நோக்கித் துள்ளிப் பாய்ந்து பறந்து சென்றுவிடுமோ என்று நான் ஒரு கணம் நினைத்தேன். பாம்பின் வாய்க்குள் தன்னைத்தானே கையறு நிலையில் ஒப்புக்கொடுக்கத் துணியும் ஒரு பறவையைப் போல அவர் காணப்பட்டார். இறுதியில், அவரால் மேலும் பொறுத்திருக்க முடியவில்லை; முதலில், என் அறையைச் சீரமைப்பது போல அந்தக் கடிதத்தை நகர்த்தி வைத்தார். அது போதாத நிலையில், அதை கையில் எடுத்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு இயந்திரத்தனமான அசைவுடன் அதைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்க்கலானார். பிறர் விஷயங்களில் தலையிடும் அவரது இயல்பின் மற்றொரு வெளிப்பாடு என்னவென்றால், ஒருமுறை அவர் ஒருவரைப் பற்றிக்கொண்டால், அங்கிருந்து கிளம்பவே அவருக்கு மனம் வராது. அன்று எனக்கு உடல்நலக்குறைவு இருந்ததால், அடுத்த ரயிலைப் பிடித்து அரை மணி நேரத்தில் கிளம்பிவிடுமாறு அவரிடம் கூறினேன். நான் அவதிப்படுகிறேன் என்பதை அவர் சந்தேகிக்கவில்லை; ஆனாலும், "நான் இன்னும் ஒரு மணி நேரம் பதினைந்து நிமிடங்கள் இருந்துவிட்டுப் பிறகு கிளம்புகிறேன்," என்று பதிலளித்தார். அன்று முதல், அவரை எப்போதெல்லாம் முடியுமோ அப்போதெல்லாம் என்னைப் பார்க்க வருமாறு அழைத்திருக்கவில்லையே என்று நான் வருந்தியிருக்கிறேன். யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை நான் அப்படிச் செய்திருந்தால், அவருக்கு நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டத்தை நான் தடுத்திருக்கக்கூடுமோ...அவர் வெளியே சென்றிருந்தால், மற்றவர்கள் அவரை அழைத்திருக்கக்கூடும்—அத்தகையவர்களுக்காக அவர் உடனடியாக என்னை விட்டுச் சென்றிருப்பார்—எனவே, எனது அழைப்புகள் அவருக்கு உற்சாகத்தை மீட்டளிப்பது மற்றும் அவரது சகவாசத்திலிருந்து என்னை விடுவிப்பது ஆகிய இரட்டை நன்மைகளைத் தந்திருக்கும்.

விருந்தினர்களைச் சந்தித்த நாட்களுக்கு அடுத்தடுத்த நாட்களில், இயல்பாகவே நான் யாரையும் எதிர்பார்க்கமாட்டேன்; அப்போது ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் அழைத்துச் செல்ல அந்தக் கார் வரும். நாங்கள் திரும்பும்போது, ​​ஹோட்டல் நுழைவாயிலின் கீழ்ப்படியில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஏமே (Aimé), நான் ஓட்டுநருக்கு என்ன சன்மானம் (tip) கொடுக்கிறேன் என்பதைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது—அவனது கண்களில் ஆர்வம், குதூகலம் மற்றும் பேராசை ஆகியவை நிறைந்திருக்கும். நாணயத்தையோ அல்லது பணத்தாளையோ என் கைக்குள் இறுக்கிப் பிடித்திருப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை; ஏமேயின் பார்வை என் விரல்களைப் பிரித்து உள்ளே பார்ப்பது போல் இருந்தது. ஒரு நொடிக்குப் பிறகு அவன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வான்; ஏனெனில் அவன் கண்ணியமும் நற்பண்பும் கொண்டவன்—சொல்லப்போனால், தனக்குக் கிடைக்கும் சிறிய வருமானத்திலேயே திருப்தி அடைபவன். ஆயினும், பணம் வேறொருவருக்குச் செல்வதைப் பார்ப்பது அவனுள் அடக்க முடியாத ஆர்வத்தைத் தூண்டி, அவனுக்கு எச்சில் ஊறச் செய்தது. அந்தச் சில கணங்களில், ஜூலஸ் வெர்னின் நாவலைப் படிக்கும் ஒரு குழந்தையைப் போலவோ, அல்லது அருகில் அமர்ந்து சாப்பிடுபவர் தனக்குக் கிடைக்காத அல்லது வாங்க முடியாத ஒரு விலையுயர்ந்த பறவை இறைச்சி (pheasant) வெட்டப்படுவதைப் பார்த்து, தன் தீவிரமான சிந்தனைகளை மறந்து ஏக்கம் கலந்த பார்வையுடன் அதையே உற்றுநோக்கும் ஒருவரைப் போலவோ, அவன் முகத்தில் ஒருவித தீவிரமான, பரபரப்பான பாவனை தென்படும்.

இப்படியாக, கார் பயணங்கள் நாள் தோறும் தொடர்ந்து நடந்தன. ஆனால் ஒருமுறை, நான் மின்தூக்கியில் (elevator) மேலே சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​அதை இயக்குபவர் என்னிடம் கூறினார்:
"அந்தப் பெரியவர் வந்து சென்றார்; உங்களுக்காக ஒரு செய்தியை விட்டுச் சென்றார்." அவர் மிகவும் மோசமான குரலில் பேசினார்; பேசும்போது இருமி என் முகத்தில் எச்சில் தெறிக்கச் செய்தார். "எனக்கு எவ்வளவு கடுமையான சளி!" என்று அவர் மேலும் கூறினார்—நானாகவே அதைக் கவனிக்க முடியாதவர் என்பது போல. "இது கக்குவான் இருமல் (whooping cough) என்று மருத்துவர் சொல்கிறார்," என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் இருமி என் மீது எச்சில் தெறிக்கச் செய்தார். "பேசி உங்களை வருத்திக்கொள்ளாதீர்கள்," என்று நான் கனிவாக நடிப்பது போலச் சொன்னேன். எனக்குக் கக்குவான் இருமல் தொற்றிக்கொள்ளுமோ என்று பயந்தேன்—ஏனெனில் எனக்குத் தொண்டையில் அடைப்பு ஏற்படும் இயல்பு இருந்ததால், அது எனக்கு மிகவும் மோசமான அனுபவமாக இருந்திருக்கும். ஆனால், உடல்நலக்குறைவு காரணமாக விடுப்பு எடுக்க மறுப்பதில் அவர் ஒரு கலைஞனைப் போன்ற பெருமிதம் கொண்டிருந்தார்; தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டும் எச்சில் தெறிக்கச் செய்துகொண்டும் இருந்தார். "இல்லை, அது ஒரு பொருட்டல்ல," என்று அவர் கூறினார் (ஒருவேளை உங்களிடம்தான் அப்படிச் சொன்னாரோ என்னவோ—எனக்கு அது முக்கியமில்லை). "அதோடு, நான் விரைவில் பாரிஸுக்குத் திரும்பப் போகிறேன்" (நல்லவேளை—அவர் அதை எனக்குப் பரப்பாமல் இருந்தால் சரிதான்). "பாரீஸ் மிக அற்புதமான நகரம் என்று கேள்விப்பட்டேன்," என்று அவர் தொடர்ந்தார். "அது இங்கேயோ அல்லது மான்டே கார்லோவிலோ இருப்பதை விடவும் அற்புதமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்—இருப்பினும், விடுதிப் பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள் மற்றும் மான்டே கார்லோவிற்குப் பருவகாலத்திற்குச் செல்லும் தலைமைப் பரிமாறுபவர்கள் கூட, பாரீஸ் மான்டே கார்லோவைப் போல அவ்வளவு அற்புதமானது அல்ல என்று என்னிடம் அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை அவர்கள் தவறாக நினைத்திருக்கலாம்; ஆனாலும், ஒரு தலைமைப் பரிமாறுபவராக இருக்க ஒருவர் முட்டாளாக இருக்க முடியாது—அத்தனை ஆர்டர்களை வாங்குவது, மேஜைகளை நிர்வகிப்பது... அதற்கெல்லாம் நல்ல புத்திசாலித்தனம் தேவை! நாடகங்கள் மற்றும் புத்தகங்களை எழுதுவதை விடவும் அது அதிக சவாலானது என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்." நான் தங்கியிருந்த தளத்தை கிட்டத்தட்ட அடைந்துவிட்ட நிலையில், லிஃப்ட் இயக்குபவர் என்னை மீண்டும் தரைத்தளத்திற்குக் கீழே அழைத்துச் சென்றார்; பொத்தான் சரியாக வேலை செய்யவில்லை என்று அவர் நினைத்தார்; ஆனால் அதை அவர் நொடிப்பொழுதில் சரிசெய்துவிட்டார். மீதமுள்ள தூரத்தை நான் நடந்து செல்ல விரும்புவதாக அவரிடம் கூறினேன்—இருமல் நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளாக விரும்பவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல் உணர்த்தும் விதமாக அப்படிச் சொன்னேன். ஆனால், பலத்த மற்றும் தொற்றக்கூடிய இருமல் வேகத்துடன் அவர் என்னை மீண்டும் லிஃப்ட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். "இப்போது இது முற்றிலும் பாதுகாப்பானது—நான் பொத்தானைச் சரிசெய்துவிட்டேன்." அவர் பேசுவதை நிறுத்தப்போவதில்லை என்பதை உணர்ந்தேன்—வந்தவரின் பெயரையோ அல்லது அவர் விட்டுச் சென்ற செய்தியையோ சொல்வதற்குப் பதிலாக, பால்பெக், பாரீஸ் மற்றும் மான்டே கார்லோ ஆகியவற்றின் அழகை ஒப்பிட்டுப் பேசுவதிலேயே அவர் ஆர்வம் காட்டினார்—அதனால் நான் அவரிடம் (பெஞ்சமின் கோடார்டின் இசையைக் கொண்டு சலிப்பூட்டும் ஒரு பாடகரிடம் 'அதற்குப் பதிலாக டெபுசியின் இசையைப் பாடுங்கள்' என்று சொல்வது போல) இப்படிக் கேட்டேன்: "ஆனால் என்னைப் பார்க்க வந்தது யார்?" "நேற்று நீங்கள் யாருடன் வெளியே சென்றீர்களோ, அந்தப் பெரியவர்தான். நான் போய் வாசலில் இருப்பவரிடமிருந்து அவருடைய வருகை அட்டையை (card) வாங்கி வருகிறேன்." முந்தைய நாள் ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூப்பை டோன்சியர்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் இறக்கிவிட்டிருந்ததால் (ஆல்பர்ட்டினை அழைத்துச் செல்வதற்கு முன்)—லிஃப்ட் இயக்குபவர் செயிண்ட்-லூப்பைப் பற்றித்தான் சொல்கிறார் என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால் அவர் குறிப்பிட்டது அந்த ஓட்டுநரைத்தான். "நீங்கள் யாருடன் வெளியே சென்றீர்களோ அந்த 'ஜென்டில்மேன்' (கண்ணியவான்)" என்று அவரைக் குறிப்பிட்டதன் மூலம், ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளியும் சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையில் உள்ள ஒருவரைப் போலவே ஒரு 'ஜென்டில்மேன்'தான் என்பதை அவர் எனக்கு உணர்த்தினார். இது வெறும் சொற்கள் சார்ந்த ஒரு பாடம் மட்டுமே; ஏனெனில், எதார்த்தத்தைப் பொறுத்தவரை, நான் வர்க்கங்களுக்கு இடையே எந்த வேறுபாட்டையும் பார்த்ததில்லை. ஒரு கார் ஓட்டுநரை 'ஜென்டில்மேன்' என்று அழைப்பதைக் கேட்டு நான் அடைந்த வியப்பு—'கவுன்டெஸ் (Countess) சோர்வாகத் தெரிகிறார்' என்று நான் சொன்னபோது, ​​யாரைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்று பார்ப்பதற்காகத் தலையைத் திருப்ப வைத்த 'கவுண்ட் X' (Count X) அடைந்த அதே வியப்பு—வெறும் அந்தச் சொற்பிரயோகம் எனக்குப் பழகாததாலேயே ஏற்பட்டது; தொழிலாளர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் மற்றும் உயர்குடிப் பிரபுக்கள் ஆகியோருக்கு இடையே நான் ஒருபோதும் வேறுபாடு காட்டியதில்லை; எந்த ஒரு பிரிவிலிருந்தும் நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு நான் தயாராகவே இருந்தேன். தொழிலாளர்கள் மீதும், அவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக உயர்குடிப் பிரபுக்கள் மீதும் எனக்கு ஒருவித விருப்பம் இருந்தது—இது தனிப்பட்ட ரசனை சார்ந்ததல்ல; மாறாக, நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடமிருந்து கிடைப்பதை விட, தொழிலாளர்கள் விஷயத்தில் இவர்களிடமிருந்து அதிக கண்ணியத்தை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும் என்பதாலேயே அப்படி இருந்தது; உயர்குடிப் பிரபுக்கள் தொழிலாளர்களை நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பார்ப்பது போலத் தாழ்வாகப் பார்ப்பதில்லை என்பதாலோ அல்லது......அவர்கள் எவரிடமும் இயல்பாகவே கனிவாக நடந்துகொள்வார்கள்—அழகான பெண்கள், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்பதை அறிந்தே புன்னகைப்பது போல. சொல்லப்போனால், சாதாரண மக்களையும் உயர்குடி மக்களையும் சமமாக நடத்தும் எனது பழக்கம்—உயர்குடி மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும்—என் தாய்க்கு எப்போதும் முழுமையான திருப்தியைத் தந்ததில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தனிமனிதர்களுக்கு இடையே அவர் எந்தப் பாகுபாடும் காட்டியதில்லை; பிரான்சுவாஸ் (Françoise) எப்போதாவது சோகமாகவோ அல்லது உடல்நலக்குறைவாகவோ இருந்தால், அம்மா அவருக்குத் தனது நெருங்கிய தோழிக்குக் காட்டும் அதே நட்போடும் அக்கறையோடும் ஆறுதல் கூறி கவனித்துக்கொள்வார். ஆயினும், சமூகப் படிநிலைகளை அங்கீகரிக்காத அளவுக்கு என் தாத்தாவின் மகளாக அவர் இருக்கவில்லை. காம்ப்ரே (Combray) மக்கள் எவ்வளவு நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்களாகவோ அல்லது உணர்வுப்பூர்வமானவர்களாகவோ இருந்தாலும், அல்லது மனித சமத்துவம் குறித்த எவ்வளவு உயரிய கோட்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்தாலும்—ஒரு வேலையாள் தன் வரம்பை மீறும்போது (உதாரணமாக, 'vous' என்ற மரியாதைப் பன்மைச் சொல்லைப் பயன்படுத்துவது அல்லது என்னைப் பற்றி மூன்றாம் நபராகக் குறிப்பிடாமல் நேரடியாக என்னிடமே பேசுவது போன்றவை), என் அம்மா அதிருப்தி அடைவார். செயின்ட்-சைமனின் *நினைவுக்குறிப்புகளில்* (Memoirs) வருவது போல—அதாவது, தகுதியற்ற பிரபு ஒருவர் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணத்தில் தன்னை 'மாட்சிமை தங்கியவர்' (Highness) என்று அழைத்துக்கொள்ளும்போதோ அல்லது டியூக் (duke) அந்தஸ்தில் உள்ளவர்களுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய மரியாதையை அளிக்கத் தவறும்போதோ (காலப்போக்கில் அந்த மரியாதை அவர்களுக்குக் கிடைப்பது குறைந்துபோனது) வெளிப்படும் அதே அதிருப்திதான் அம்மாவின் எதிர்வினையிலும் இருக்கும். காம்ப்ரேவின் மனப்பான்மை என்பது மிகவும் பிடிவாதமானது; அதைச் சிதைக்கப் பல நூற்றாண்டுகால கனிவும் (என் அம்மாவின் கனிவு எல்லையற்றது) சமத்துவக் கோட்பாடுகளும் தேவைப்பட்டிருக்கும். அம்மாவின் மனதிற்குள் அந்த மனப்பான்மையின் சில எச்சங்கள் இன்னும் கரையாமல் எஞ்சியிருக்கவில்லை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஒரு வேலையாளுக்குப் பத்து பிராங்குகளைக் (இது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது) கொடுப்பதற்கு அவர் எவ்வளவு தயாராக இருந்தாரோ, அதே அளவு தயக்கத்துடன்தான் அவனது கையை குலுக்குவதையும் அணுகியிருப்பார். அவரைப் பொறுத்தவரை—அவர் அதை ஒப்புக்கொண்டாலும் இல்லாவிட்டாலும்—எஜமானர்கள் எஜமானர்களாகவே இருந்தனர்; வேலையாட்கள் என்பவர்கள் சமையலறையில் அமர்ந்து சாப்பிடுபவர்களாகவே கருதப்பட்டனர். சாப்பாட்டு அறையில் ஒரு வாகன ஓட்டுநர் (chauffeur) என்னுடன் அமர்ந்து சாப்பிடுவதைப் பார்க்கும்போது அவருக்கு மகிழ்ச்சி இருக்காது; "ஒரு நண்பனாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு ஒரு மெக்கானிக்கை விடச் சிறந்த ஒருவரை நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்" என்று அவர் சொல்வார்—திருமணம் பற்றிய விஷயமாக இருந்திருந்தால், "இதைவிடச் சிறந்த ஒரு துணையை நீ கண்டடைந்திருக்கலாம்" என்று அவர் சொல்வதைப் போலவே இதுவும் அமைந்திருக்கும். அந்த வாகன ஓட்டுநர் (அதிர்ஷ்டவசமாக, *அந்த* குறிப்பிட்ட நபரை நான் ஒருபோதும் விருந்துக்கு அழைத்ததில்லை) என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வந்திருந்தார்: பால்பெக் (Balbec) பகுதிக்கு அந்தப் பருவத்திற்காக அவரை அனுப்பியிருந்த வாகன நிறுவனம், மறுநாளே அவரைப் பாரிஸுக்குத் திரும்ப அழைப்பதாகத் தெரிவித்திருந்தது. அந்த ஓட்டுநர் மிகவும் கனிவானவராகவும், அவரது வார்த்தைகள் வேதவாக்கு போலத் தோன்றும் வகையில் எளிய நேர்மையுடன் பேசுபவராகவும் இருந்ததால், அவர் சொன்ன விளக்கம் உண்மையாகவே இருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அது பாதி உண்மை மட்டுமே. உண்மையில், பால்பெக்கில் (Balbec) செய்வதற்கு வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. மேலும், அந்த ஓட்டுநர் தனது வாகனத்தின் மீது சாய்ந்து நின்று கொண்டு சொன்ன தகவல்களின் நம்பகத்தன்மையில் நிறுவனத்திற்குப் பெரிய நம்பிக்கை இல்லாததால், அவரை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக பாரிஸுக்கே திரும்ப அழைக்க அவர்கள் விரும்பினர். ஏனெனில், 'ம. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவரிடம் கணக்குக் கூறும்போது அந்த இளைஞர் அற்புதமாகப் பயணத் தூரத்தை (கிலோமீட்டர்களை) மிகைப்படுத்திக் காட்டுவார்; ஆனால் நிறுவனத்திடம் கணக்குக் கூறும்போது, ​​அதற்கு நேர்மாறாக, தனது வருமானத்தை ஆறால் வகுத்துச் சொல்வார். இதன் விளைவாக, பால்பெக்கில் இப்போது யாரும் கார் சவாரிக்குச் செல்வதில்லை என்றோ (பருவகால நிலவரப்படி இது சாத்தியமானதே) அல்லது தாங்கள் ஏமாற்றப்படுகிறோம் என்றோ நினைத்த நிறுவனம், அவரை பாரிஸுக்கே திரும்ப அழைப்பதே சிறந்தது என்று முடிவு செய்தது; தற்செயலாக, அங்கும் அவருக்குச் செய்வதற்கு அதிக வேலை எதுவும் இருக்கவில்லை. அந்த ஓட்டுநரின் நோக்கமும், முடிந்தவரை 'ஆஃப்-சீசன்' (சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை குறைவான காலம்) காலத்தைத் தவிர்ப்பதாகவே இருந்தது. அவர் 'மோரல்' (Morel) என்பவருடன் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தார் என்பதை நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் (மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமே இல்லாதது போல நடந்துகொண்டாலும் கூட); ஆனால் அந்த விஷயம் எனக்கு அப்போது தெரியாது; தெரிந்திருந்தால் நான் பல மனவேதனைகளைத் தவிர்த்திருக்க முடியும். அவர் திரும்ப அழைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து—அங்கிருந்து வெளியேறுவதைத் தவிர்க்க எனக்கு ஒரு வழி இருந்தது என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாது என்றாலும்—நாங்கள் எங்கள் பயணங்களுக்குக் குதிரை வண்டியை வாடகைக்கு எடுப்பதோடு அல்லது சில சமயங்களில், குதிரை சவாரியை விரும்பிய ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) மனதை மகிழ்விக்கக் குதிரைகளிலேயே செல்வதோடு திருப்தி அடைய வேண்டியிருந்தது. அந்த வண்டிகள் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தன. "என்ன ஒரு பழைய, குலுங்கும் வண்டி இது!" என்று ஆல்பர்ட்டின் சொல்வாள். அதுமட்டுமின்றி, பெரும்பாலும் நான் அந்த வண்டிகளில் தனியாக இருக்கவே விரும்பினேன். ஒரு குறிப்பிட்ட தேதியைக் குறிப்பிட விரும்பவில்லை என்றாலும், இந்த வாழ்க்கைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க நான் விரும்பினேன்; வேலையை விடவும் இன்பத்தைத் துறக்கச் செய்ததற்காக நான் வெறுத்த வாழ்க்கை அது. ஆயினும், என்னைச் சூழ்ந்திருந்த பழக்கவழக்கங்கள் திடீரென விலகிச் செல்லும் தருணங்களும் இருந்தன—பொதுவாக, மகிழ்ச்சியுடன் வாழத் துடிக்கும் எனது பழைய ஆளுமை ஒன்று, தற்போதைய ஆளுமையைச் சிறிது நேரம் இடமாற்றம் செய்யும்போது அப்படி நிகழும். ஒரு நாள், ஆல்பர்ட்டினை அவளது அத்தையின் வீட்டில் விட்டுவிட்டு, குதிரையில் 'வெர்டுரின்' (Verdurin) தம்பதியினரைப் பார்க்கச் சென்றபோது, ​​அவர்கள் அதன் அழகைப் புகழ்ந்து பேசியிருந்த காட்டுப் பாதையின் வழியாகச் சென்றபோது, ​​தப்பித்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற அந்த உந்துதலை நான் மிகவும் வலுவாக உணர்ந்தேன். மலைச்சரிவின் வளைவுகளைப் பின்பற்றி மேலே ஏறும் அந்தப் பாதை, அடர்ந்த மரக்கூட்டங்களுக்கு இடையே ஊடுருவிச் சென்று, கரடுமுரடான பள்ளத்தாக்குகளுக்குள் இறங்கியது. ஒரு கணம், என்னைச் சுற்றியிருந்த மொட்டையான பாறைகளும், அவற்றின் இடைவெளிகள் வழியாகத் தெரிந்த கடலும், வேறொரு பிரபஞ்சத்தின் துணுக்குகளைப் போல என் கண்முன்னே மிதப்பது போல் தோன்றின; எல்ஸ்டிர் (Elstir) அந்த இரண்டுக்கும் பின்னணியாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்த அந்த மலைசார்ந்த கடற்கரைக்காட்சியை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்......டச்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Duchesse de Guermantes) இல்லத்தில் நான் கண்ட அற்புதமான நீர்வண்ண ஓவியங்கள்—"கவிஞர் ஒரு கவிதை தேவதையைச் சந்தித்தல்" (Poet Meeting a Muse), "இளைஞன் ஒரு சென்டாரைச் சந்தித்தல்" (Young Man Meeting a Centaur)—என் நினைவில் நிழலாடின. அந்த ஓவியங்களின் நினைவுகள் என்னைச் சமகால உலகிலிருந்து வெகுதூரம் அழைத்துச் சென்றன; எல்ஸ்டிர் (Elstir) வரைந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்து இளைஞனைப் போலவே, நானும் என் நடைப்பயணத்தின்போது ஏதேனும் ஒரு புராண காலத்து உருவத்தைச் சந்தித்திருந்தால் கூட ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன். திடீரென்று என் குதிரை மிரண்டு முன்னங்கால்களைத் தூக்கி நின்றது; அது ஏதோ ஒரு விசித்திரமான சத்தத்தைக் கேட்டிருந்தது. கீழே விழுந்துவிடாமல் அதைக் கட்டுப்படுத்த நான் போராடினேன்; பின்னர் கண்ணீர் ததும்பும் கண்களை அந்தச் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி உயர்த்தினேன். அப்போது, ​​சூரிய ஒளியில், தன்னை மேலே தாங்கி நின்ற பிரம்மாண்டமான, மின்னும் எஃகு இறக்கைகளுக்கு இடையே—சுமார் ஐம்பது மீட்டர் உயரத்தில்—ஒரு உருவத்தைக் கண்டேன்; அதன் தெளிவற்ற முகம் ஒரு மனிதனின் முகத்தைப் போலவே தோன்றியது. ஒரு அரை-தெய்வத்தை (demigod) முதன்முறையாகக் காணும் ஒரு கிரேக்கரைப் போலவே நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டேன். நான் கண்ணீர் விட்டேன்—அந்தச் சத்தம் மேலிருந்து வருவதை உணர்ந்த கணமே நான் அழும் நிலையில் இருந்தேன் (அக்காலத்தில் விமானங்கள் மிகவும் அரிதானவை)—நான் முதன்முறையாகக் காணப்போவது ஒரு விமானம் என்ற எண்ணம் என்னை அப்படிச் செய்தது. செய்தித்தாள் ஒன்றில் நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் ஒரு செய்தியை வாசிக்கக் காத்திருப்பதைப் போல, அந்த விமானத்தைக் காணும் ஆவலுடன் காத்திருந்தேன்; அதைக் கண்டதும் என் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. ஆனால், அந்த விமானி தனது பயணப் பாதையைத் தீர்மானிப்பதில் தயங்குவது போல் தோன்றியது; அவனுக்கு முன்னால் வானவெளியின் பாதைகளும் வாழ்க்கையின் பாதைகளும் விரிந்து கிடப்பதை நான் உணர்ந்தேன்—வழக்கமான வாழ்வின் பிடியில் நான் சிக்கியிருக்காவிட்டால், எனக்கும் அப்பாதைகள் திறந்திருந்திருக்கும். அவன் மேலும் முன்னேறி, கடலுக்கு மேலே சில கணங்கள் மிதந்து சென்றான்; பின்னர்—திடீரென்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்; புவிஈர்ப்பு விசைக்கு நேர்மாறான ஒரு ஈர்ப்புக்குக் கட்டுப்பட்டது போலவும், அல்லது தன் சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்புபவனைப் போலவும்—அவன் தனது பொன்னிற இறக்கைகளைச் சற்று சாய்த்து, நேராக வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தான்.il poussa plus loin, plana quelques instants au- dessus de la mer, puis prenant brusquement son parti, semblant céder à quelque attraction inverse de celle de la pesanteur, comme retournant dans sa patrie, d’un léger mouvement de ses ailes d’or il piqua droit vers le ciel.
132
மீண்டும் மெக்கானிக் விஷயத்திற்கு வருவோம்: அவர் மோரலிடம், வெர்டூரின்கள் தங்கள் சிறிய வேகன் வண்டியை ஒரு மோட்டார் காராக மாற்றிக்கொள்ள ஏற்பாடு செய்யுமாறு மட்டுமல்லாமல் (வெர்டூரின்கள் தங்கள் "விசுவாசமான" வட்டாரத்தின் மீது காட்டிய தாராள மனப்பான்மையைக் கருத்தில் கொண்டால், இது ஒப்பீட்டளவில் எளிதானது), இன்னும் சிக்கலான விஷயமாக, அவர்களின் தலைமை சாரதிக்கு (மன உளைச்சல் எண்ணங்களுக்கு ஆட்படும் ஒரு உணர்ச்சிவசப்படும் இளைஞன்) பதிலாக தன்னையே சாரதியாக நியமிக்குமாறும் கேட்டுக்கொண்டார். இது சில நாட்களுக்குள் பின்வரும் முறையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. சாரதிக்குக் குதிரைகளைப் பூட்டத் தேவையான அனைத்தையும் மோரல் திருடத் தொடங்கினார். ஒரு நாள் அவரால் கடிவாளத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை, மற்றொரு நாள் கடிவாளச் சங்கிலியைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மற்ற நேரங்களில், அவரது இருக்கை மெத்தை காணாமல் போய்விடும்—அவரது சாட்டை, போர்வை, குதிரைச் சாவி, பஞ்சு, மற்றும் மென் தோல் கூட காணாமல் போய்விடும். சாரதி எப்பொழுதும் அண்டை வீட்டாரிடமிருந்து மாற்றுப் பொருட்களைக் கடன் வாங்கிக்கொள்வார், ஆனால் அவர் தாமதமாக வருவார்; இது திரு. வெர்டூரினுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியதுடன், சாரதியை மிகுந்த மன உளைச்சல் மற்றும் விரக்தி நிலைக்குத் தள்ளியது. அந்த வேலையை ஏற்க ஆவலாக இருந்த சாரதி, தான் பாரிஸுக்குத் திரும்பப் போவதாக மோரலிடம் கூறினார். ஒரு தீர்க்கமான அடி கொடுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அந்த இளம் சாரதி, அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு பதுங்கு தாக்குதலில் சிக்க வைப்பதாக மிரட்டியதாகவும், அவர்கள் ஆறு பேரையும் தன்னால் தனி ஒருவனாகச் சமாளிக்க முடியும் என்று தற்பெருமை பேசியதாகவும் மோரல், எம். வெர்டூரினின் வேலையாட்களை நம்பவைத்தான்; அதை அவர்கள் சும்மா விட்டுவிடக் கூடாது என்றும் அவர்களிடம் கூறினான். தன் பங்கிற்கு, தன்னால் இதில் தலையிட முடியாது என்றும், ஆனால் அவர்கள் முன்முயற்சி எடுப்பதற்காகவே அவர்களை எச்சரிப்பதாகவும் கூறினான். எம். மற்றும் திருமதி வெர்டூரின் மற்றும் அவர்களது நண்பர்கள் குதிரை சவாரிக்குச் சென்றிருக்கும்போது, வேலையாட்கள் அனைவரும் குதிரைக் கொட்டகையில் இருக்கும் அந்த இளைஞனைச் சூழ்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. நான் இதைக் குறிப்பிட வேண்டும்—இது பின்னர் நடந்த நிகழ்வுகளுக்கான ஒரு சந்தர்ப்பமாக மட்டுமே இருந்தபோதிலும், மேலும் அந்தக் கதாபாத்திரங்கள் பிற்காலத்தில் எனக்கு ஆர்வம் ஊட்டியதாலும்—வெர்டூரின்களின் நண்பர் ஒருவர் அந்த நேரத்தில் அவர்களுடன் தங்கியிருந்தார், மேலும் அன்றைய மாலையே புறப்படவிருந்த அவரது பயணத்திற்கு முன்பு அவரை நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல அவர்கள் விரும்பினர். நாங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றபோது எனக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளித்தது என்னவென்றால், மரங்களுக்கு இடையே வயலின் வாசிக்க எங்களுடன் நடந்து வந்த மோரல் என்னிடம் இப்படிக் கூறியதுதான்: "கேளுங்கள், என் கையில் வலி இருக்கிறது; இதை மேடம் வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) சொல்ல நான் விரும்பவில்லை, ஆனால் என் இசைக்கருவிகளைச் சுமந்து வர ஹவுஸ்லர் (Howsler) போன்ற ஒரு பணியாளரை அழைத்து வருமாறு அவரிடம் தயவுசெய்து கேளுங்கள்." "வேறு யாரையாவது தேர்ந்தெடுப்பது சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் பதிலளித்தேன். "அவர் இரவு உணவின்போது தேவைப்படுவார்." மோரலின் முகத்தில் கோபம் தெரிந்தது. "இல்லை, என் வயலினை சாதாரணமாக யாரிடமும் ஒப்படைக்க நான் விரும்பவில்லை." இந்த விருப்பத்திற்கான காரணத்தை நான் பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். ஹவுஸ்லர் அந்த இளம் சாரதியினரின் (coachman) அன்புக்குரிய சகோதரர்; அவர் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தால், அந்தச் சாரதிக்கு உதவியாக இருந்திருக்க முடியும். நடைப்பயிற்சியின் போது, ​​மூத்த ஹவுஸ்லருக்குக் கேட்காதவாறு மெல்லிய குரலில் மோரல் கூறினார்: "அவர் ஒரு நல்ல மனிதர். சொல்லப்போனால் அவர் சகோதரரும் அப்படித்தான். அந்த மோசமான குடிப்பழக்கம் மட்டும் அவருக்கு இல்லையென்றால்..." "குடிப்பழக்கமா?" என்று கேட்ட மேடம் வெர்டுரின், குடிப்பழக்கம் கொண்ட ஒரு சாரதி இருப்பதைப் பற்றிய எண்ணத்திலேயே முகம் வெளிறிப்போனார். "அது வெளியே தெரியாது. உங்களை அழைத்துச் செல்லும்போது அவருக்கு எந்த விபத்தும் ஏற்படாதது ஒரு அதிசயம் என்று நான் எப்போதும் நினைத்துக்கொள்வேன்." "அப்படியானால் அவர் மற்றவர்களையும் அழைத்துச் செல்கிறாரா?" "அவர் எத்தனை முறை வண்டியைக் கவிழ்த்திருக்கிறார் என்று பார்த்தாலே தெரியும்; இன்று அவர் முகமெல்லாம் காயங்கள். அவர் எப்படித் தப்பிப்பிழைத்தார் என்றே தெரியவில்லை—வண்டியின் தாங்கிக் கம்பிகளை (shafts) கூட உடைத்துவிட்டார்." "இன்று நான் அவரைப் பார்க்கவே இல்லையே," என்று கூறிய மேடம் வெர்டுரின், தனக்கு என்ன நேர்ந்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தில் நடுங்கினார்; "நீங்கள் என்னைக் கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகிறீர்கள்." அவர் நடைப்பயிற்சியை பாதியிலேயே முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்ப விரும்பினார், ஆனால் மோரல் அந்தப் பயணத்தை நீட்டிக்கச் செய்வதற்காக, முடிவில்லாத மாறுபாடுகளைக் கொண்ட ஒரு பாக் (Bach) இசைத் துணுக்கைத் தேர்ந்தெடுத்தார். வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அவர் வண்டி நிறுத்துமிடத்திற்குச் சென்றார்; அங்கே புதிய வண்டித் தாங்கிக் கம்பியையும், ரத்தம் வழிந்தோடும் நிலையில் ஹவுஸ்லரையும் கண்டார். எந்தவித அமளியும் இன்றி, இனி சாரதி தேவையில்லை என்று அவரிடம் கூறி, அவரது ஊதியத்தை வழங்கவே அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்; ஆனால், குதிரை சேணங்கள் மற்றும் அது போன்ற பொருட்கள் தினமும் திருடப்பட்டதற்குத் தன் சக ஊழியர்களின் விரோதமே காரணம் என்று கருதிய போதிலும், அவர்கள் மீது பழி சுமத்த அவர் விரும்பவில்லை. அதே சமயம், தனது பொறுமை தனக்குக் கிடைத்த பலன் என்னவென்றால், அடித்து வீழ்த்தப்பட்டு இறக்கும் நிலையில் தரையில் கிடத்தப்பட்டதுதான் என்பதை உணர்ந்த அவர், அங்கிருந்து விலகிக்கொள்ள அனுமதி கேட்டார்; இதுவே அந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வாக அமைந்தது. மறுநாளே அந்தச் சாரதி (chauffeur) தனது வேலையைத் தொடங்கினார். பிற்காலத்தில், அவருக்குப் பதிலாக வேறொருவரை அமர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin), அந்தச் சாரதியின் மீது மிகுந்த திருப்தி கொண்டு, அவர் முழுமையான நம்பிக்கைக்குரியவர் என்று என்னிடம் மனதாரப் பரிந்துரைத்தார். இதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத நிலையில், பாரிஸில் நான் அவரை ஒரு நாள் அடிப்படையில் வேலைக்கு அமர்த்தினேன். ஆனால் நான் கதையின் போக்கில் வெகுதூரம் முன்னேறிவிட்டேன்; இவை அனைத்தும் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) கதையில் மீண்டும் இடம்பெறும். தற்போதைய சூழலில், நாங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் இருக்கிறோம்; அங்கு நான் என் நண்பருடன் இரவு உணவு அருந்த வந்திருக்கிறேன். என்னுடன் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மற்றும் மோரல் (Morel) ஆகியோரும் வந்துள்ளனர். இந்த மோரல் என்பவர், ஆண்டுக்கு முப்பதாயிரம் பிராங்குகள் நிலையான ஊதியம் பெற்ற ஒரு "நிர்வாகியின்" (steward) மகனாகக் கருதப்பட்டவர்; அந்த நிர்வாகியின் கீழ் குதிரை வண்டி, பல உதவியாளர்கள், தோட்டக்காரர்கள், மேற்பார்வையாளர்கள் மற்றும் குத்தகை விவசாயிகள் எனப் பலர் பணிபுரிந்தனர். கதையின் போக்கில் நான் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டதால், மோரல் ஒரு முழுமையான தீய குணம் கொண்டவர் என்ற எண்ணத்தை வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. சொல்லப்போனால், முரண்பாடுகள் நிறைந்தவராக இருந்த அவர், சில சமயங்களில் உண்மையான கனிவுடனும் நடந்துகொள்ளக்கூடியவராக இருந்தார்.

அந்தக் குதிரை வண்டி ஓட்டுநர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டதை அறிந்து நான் இயல்பாகவே மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டேன்; அவருக்குப் பதிலாக வந்தவர், ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் வண்டியில் அழைத்துச் சென்ற அதே சாரதி என்பதை அடையாளம் கண்டபோது அந்த ஆச்சரியம் இன்னும் அதிகரித்தது. ஆனால் அவர் எனக்கு ஒரு சிக்கலான கதையைச் சொன்னார்......அதன்படி, வெர்டுரின் தம்பதியினரால் அழைக்கப்பட்டிருந்த அவர் பாரிஸுக்குத் திரும்பியிருக்க வேண்டும்; இதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயமில்லை. வண்டி ஓட்டுநர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட நிகழ்வு, அந்த நல்ல மனிதரின் பிரிவால் ஏற்பட்ட வருத்தத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் விதமாக மோரெல் என்னுடன் சற்று உரையாட வழிவகுத்தது. மேலும், நான் தனியாக இருக்கும்போது மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் என்னை நோக்கித் துள்ளி வருவது ஒருபுறம் இருக்க, 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் அனைவரும் எனக்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தைக் கவனித்த மோரெல், என்னுடன் நெருங்கிப் பழகுவதில் தயக்கம் காட்டுவதை நிறுத்திக்கொண்டார்; ஏனெனில், தனக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லாத ஒருவருடனான இயல்பான நட்புறவிலிருந்து அவர் தன்னைத்தானே விலக்கி வைத்திருந்தது தேவையற்றது என்பதை அவர் உணர்ந்தார் (ஏனெனில், அவர் என்னை மற்றவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தி, அவர் மீது ஒரு மேல்தட்டு மனப்பான்மையைக் காட்டும் வாய்ப்பையே இல்லாமல் செய்திருந்தார்—அத்தகைய மனப்பான்மையை நான் ஒருபோதும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும்). இந்த மனப்பான்மை மாற்றத்திற்கு 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus)-இன் தாக்கமே காரணம் என்று நான் கருதினேன்; அந்தத் தாக்கம் அவரைச் சில விஷயங்களில் குறுகிய மனப்பான்மை அற்றவராகவும் கலைநயம் மிக்கவராகவும் மாற்றியது; அதே சமயம், அந்த 'எஜமானரின்' (சார்லஸின்) வசீகரமான, ஆனால் ஏமாற்றக்கூடிய மற்றும் நிலையற்ற கருத்துகளை அவர் அப்படியே பின்பற்றிய வேறு சில விஷயங்களில், அவரை இன்னும் முட்டாள்தனமானவராக மாற்றியது. திரு. டி சார்லஸ் அவரிடம் பேசியிருந்தார் என்பது மட்டுமே நான் ஊகித்த விஷயமாக இருந்தது. ஆனால், பின்னர் எனக்குத் தெரியவந்த ஒரு விஷயத்தை அப்போது நான் எப்படி ஊகித்திருக்க முடியும்? (அந்தத் தகவல் உண்மையாக இருந்திருந்தால் கூட, அது இருவராலும் என்னிடமிருந்து மிகச் சிறப்பாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும், அது குறித்த உறுதியான நம்பிக்கை எனக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை—ஏனெனில், ஆல்பெர்ட்டின் தொடர்பான விஷயங்களில் ஆண்ட்ரே (Andrée) கூறும் கருத்துகள் எப்போதும் சந்தேகத்திற்குரியதாகவே எனக்குத் தோன்றின; ஏனெனில், நாம் முன்பே பார்த்தது போல, அவர் என் தோழியை (ஆல்பெர்ட்டினை) மனதார விரும்பவில்லை, மாறாக அவர் மீது பொறாமை கொண்டிருந்தார்). அந்த விஷயம் என்னவென்றால், ஆல்பெர்ட்டினுக்கு மோரெலை நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது என்பதுதான். வண்டி ஓட்டுநர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட காலகட்டத்தில் மோரெல் என்னிடம் காட்டிய புதிய அணுகுமுறை, அவரைப் பற்றிய என் கருத்தை மாற்றிக்கொள்ள எனக்கு உதவியது. அவரது குணாதிசயம் குறித்த ஒரு மோசமான எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது; தனக்குத் தேவை இருந்தபோது அவர் காட்டிய கீழ்த்தரமான நடத்தையாலும், உதவி கிடைத்த உடனேயே என்னையே பார்க்காதது போன்ற ஆழ்ந்த அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தியதாலும் அந்த எண்ணம் உருவானது. இச்சித்திரத்துடன், திரு. டி சார்லஸுடனான (M. de Charlus) அவரது உறவில் வெளிப்பட்ட வெளிப்படையான பணத்தாசையையும், அவ்வப்போது தலைதூக்கும் மிருகத்தனமான உந்துதல்களையும் நாம் சேர்க்க வேண்டும்; அந்த உந்துதல்கள் நிறைவேறாதபோதோ அல்லது அதையொட்டிய சிக்கல்கள் ஏற்படும்போதோதான் அவர் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கினார். ஆயினும், அவரது குணம் முழுவதும் மோசமானதாகவோ அல்லது முரண்பாடுகள் நிறைந்ததாகவோ இருக்கவில்லை. அது பிழைகள், அபத்தமான மரபுகள் மற்றும் ஆபாசங்கள் நிறைந்த ஒரு பழைய இடைக்கால நூலைப் போல—மிகவும் கலவையான ஒரு தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. ஆரம்பத்தில், அவரது கலைத்திறன்—அதில் அவர் உண்மையிலேயே ஒரு மேதையாகத் திகழ்ந்தார்—அவருக்கு வெறும் தொழில்நுட்பத் திறனுக்கு அப்பாற்பட்ட உயரிய பண்புகளை வழங்கியிருக்கும் என்று நான் நம்பியிருந்தேன். ஒருமுறை, நான் வேலையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தைத் தெரிவித்தபோது, ​​அவர், "வேலை செய், புகழ்பெற்றவனாவாய்," என்று கூறினார். "யார் அதைச் சொன்னது?" என்று நான் கேட்டேன். "ஃபோன்டேன்ஸ் (Fontanes) ஷாட்டோபிரியாண்டிற்கு (Chateaubriand) சொன்னது," என்றார் அவர். நெப்போலியனின் காதல் கடிதங்களின் தொகுப்பும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. 'நல்லது, அவர் இலக்கிய ஆர்வம் கொண்டவர்' என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், பழங்கால மற்றும் நவீன இலக்கியம் முழுவதிலும் அவருக்குத் தெரிந்த ஒரே வாக்கியம் அநேகமாக அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்—ஏனெனில் ஒவ்வொரு மாலையும் அதை என்னிடம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வார். என்னைப் பற்றி யாரிடமும் எதுவும் பேசவிடாமல் தடுப்பதற்காக அவர் அடிக்கடி பயன்படுத்திய மற்றொரு வாக்கியமும் இலக்கியத் தன்மை வாய்ந்தது என்று அவர் நம்பினார்—அது மிகச் சரியாகச் சொல்லப்பட்ட பிரெஞ்சு மொழியோ அல்லது அர்த்தமுள்ள வாக்கியமோ அல்ல (ஒருவேளை ரகசியங்கள் காக்கும் வேலைக்காரருக்கு வேண்டுமானால் அது புரிந்திருக்கலாம்): "சந்தேகத்திற்குரியவர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருப்போம்." சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த முட்டாள்தனமான பொன்மொழியிலிருந்து ஃபோன்டேன்ஸ் ஷாட்டோபிரியாண்டிற்குச் சொன்ன மேற்கோள் வரையிலான பாதையை ஆராய்வதன் மூலம், மோரலின் (Morel) குணத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதியை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும்—அவரது குணம் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், பார்ப்பதற்குத் தோன்றியதை விடக் குறைவான முரண்பாடுகளையே கொண்டிருந்தது. பணம் கிடைக்குமென்றால் எதையும் செய்யத் துணியும், அதற்காக எந்தவித குற்ற உணர்வும் கொள்ளாத (அல்லது ஒருவேளை குற்ற உணர்வு இல்லாவிட்டாலும், நரம்பு மண்டலத்தைப் பாதிக்கும் ஒருவித விசித்திரமான பதற்றத்துடனாவது அதைச் செய்திருப்பான்—'குற்ற உணர்வு' என்பது அதற்குப் பொருத்தமற்ற சொல்) ஒருவன் அவன்; தனக்கு லாபம் என்றால் முழு குடும்பங்களையும் துயரத்திலோ அல்லது இழப்புச் சோகத்திலோ ஆழ்த்தவும் தயங்காதவன்; அன்பு மற்றும் கருணையை மட்டுமல்லாமல், இயல்பான மனிதநேய உணர்வுகளையும் கூடத் தாண்டிப் பணத்தையே முதன்மையாகக் கருதியவன் அவன். அப்படியிருந்தும், அதே இளைஞன் 'கன்சர்வேட்டரி' (இசைப் பள்ளி) வழங்கிய தனது 'முதல் பரிசு' சான்றிதழைப் பணத்தை விடவும் உயர்வாக மதித்தான்; புல்லாங்குழல் அல்லது 'கவுண்டர்பாயிண்ட்' (counterpoint) வகுப்பில் அதைப் பற்றிச் சொல்லப்படும் ஒரு சிறு அவமதிப்புப் பேச்சைக் கூட அவனால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. இதன் விளைவாக, அவரது கடும் கோபங்கள்—அதாவது அவரது மிக மோசமான மற்றும் எவ்வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாத சினப் பிரவாகங்கள்—அவர் 'உலகளாவிய வஞ்சகம்' என்று அழைத்த ஒன்றிலிருந்தே தோன்றின (நிச்சயமாக, தீய எண்ணம் கொண்ட சிலருடனான குறிப்பிட்ட சில அனுபவங்களிலிருந்து அவர் இத்தகைய பொதுவான முடிவுக்கு வந்திருந்தார்). யாரைப் பற்றியும் பேசாமலும், தன் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தாமலும், அனைவரையும் சந்தேகத்துடனேயே அணுகுவதன் மூலமும் இந்த வஞ்சகத்திலிருந்து தான் தப்பித்துவிட்டதாக அவர் பெருமிதம் கொண்டார். (துரதிர்ஷ்டவசமாக—பாரிஸுக்கு நான் திரும்பியதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட விளைவுகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது—பால்பெக் நகரைச் சேர்ந்த அந்த ஓட்டுநரின் விஷயத்தில் அவரது இந்தச் சந்தேகம் எழவில்லை; அவரிடம் ஒரு ஒத்த தன்மையுள்ள ஆளுமையை அவர் நிச்சயம் கண்டறிந்திருந்தார்: அதாவது, தனது சொந்தக் கொள்கைக்கு முரணாக, 'நேர்மறையான அர்த்தத்தில்' சந்தேக குணம் கொண்ட ஒரு மனிதர்—நேர்மையானவர்களின் முன்னிலையில் பிடிவாதமாக மௌனம் காப்பவர், ஆனால் ஒரு அயோக்கியனைச் சந்தித்தவுடன் உடனடியாக அவனுடன் கைகோர்ப்பவர்). அவருக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது—அவரது அந்த எண்ணம் முற்றிலும் தவறானதும் அல்ல—அதாவது அந்தச் சந்தேகம்......அந்தக் கூட்டணி, ரூ பெர்ஜேர் நிறுவனத்தில் அவர் மீது யாரும் ஒரு குற்றச்சாட்டையோ அல்லது ஒரு புகாரையோ கூட சுமத்த முடியாதபடி, மிகவும் அபாயகரமான சாகசங்களிலிருந்தும் எப்பொழுதும் போல் தந்திரமாக நழுவி, அவர் எப்போதும் வெற்றிபெற உதவும். அவர் உழைப்பார், புகழ் பெறுவார், ஒருவேளை ஒருநாள்—அவரது மரியாதை களங்கமடையாமல்—அந்த மதிப்புமிக்க கன்சர்வேட்டரியின் போட்டிகளில் வயலின் நடுவர் குழுவிற்குத் தலைமை தாங்குவார்.

ஆயினும், அத்தகைய முரண்பாடுகள் அவரது மனதில் இயல்பாகவே ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உருவானவை என்று கூறுவது, ஒருவேளை மோரலுக்கு அதிகப்படியான தர்க்க அறிவைக் கொடுப்பதாக இருக்கலாம். உண்மையில், அவரது இயல்பு, எல்லா திசைகளிலும் பலமுறை மடிக்கப்பட்ட ஒரு காகிதத் தாளைப் போல இருந்தது, அதை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்வது சாத்தியமற்றது. அவர் மிகவும் உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றினார்; மிக நேர்த்தியான கையெழுத்தில்—ஆயினும், மிக அப்பட்டமான எழுத்துப்பிழைகளால் சிதைக்கப்பட்ட—அவர் தனது சகோதரனுக்கு மணிக்கணக்கில் கடிதம் எழுதுவார், அவன் தன் சகோதரிகளிடம் தவறாக நடந்து கொண்டான் என்று கூறி, அவனே அவர்களின் மூத்தவன் என்றும் அவர்களின் ஆதரவு என்றும் அவனுக்கு நினைவூட்டுவார்; மேலும், தன் சகோதரிகளுக்கு அவர்கள் தனக்கு எதிராக முறையற்ற செயல் புரிந்ததாகக் கடிதம் எழுதினான்.
150
கோடைக்காலம் விடைபெறும் வேளையில், டூவில் (Douville) ரயில் நிலையத்திலிருந்து இறங்கும்போது, ​​மூடுபனியால் மென்மையாக்கப்பட்ட சூரியன், சீரான ஊதா நிற வானத்தில் ஒரு சிவந்த கோளமாக மட்டுமே தெரிந்தான். கடல் காற்று தீண்டிய அந்தச் செழிப்பான புல்வெளிகளில் மாலை நேரத்தில் நிலவும் ஆழ்ந்த அமைதி—பல பாரிஸ் நகரவாசிகளை, குறிப்பாக ஓவியர்களை, கோடைக்காலத்தைக் கழிக்க டூவில் நகரை நோக்கி ஈர்த்த அமைதி அது—அதனுடன் ஒரு ஈரப்பதமும் சேர்ந்துகொண்டது; அது அவர்களைத் தங்கள் சிறிய குடில்களுக்கு விரைவாகத் திரும்பச் செய்தது. அக்குடில்களில் பலவற்றில் விளக்குகள் ஏற்கனவே ஏற்றப்பட்டிருந்தன. ஒரு சில பசுக்கள் மட்டுமே வெளியே நின்று கடலைப் பார்த்தபடி கத்திக்கொண்டிருந்தன; மற்றவை மனிதர்கள் மீது அதிக ஆர்வம் காட்டி, எங்கள் வண்டிகளை நோக்கின. ஒரு தனிமையான ஓவியர், சற்று உயர்ந்த நிலப்பரப்பில் தனது ஓவியத் தாங்கியை (easel) அமைத்து, அந்தப் பரந்த அமைதியையும், அடங்கிய ஒளியையும் ஓவியமாக வடிக்க முயன்று கொண்டிருந்தார். ஒருவேளை அந்தப் பசுக்கள் அவருக்கு—அறியாமலேயே மற்றும் கட்டணமின்றியே—மாதிரிகளாக (models) அமைந்திருக்கலாம்; ஏனெனில் மனிதர்கள் உள்ளே சென்ற பிறகு, அவற்றின் ஆழ்ந்த சிந்தனை தோய்ந்த தோற்றமும் தனிமையான இருப்பும், அந்த மாலைப் பொழுது வெளிப்படுத்திய ஆழ்ந்த அமைதி உணர்வுக்குத் தங்கள் பங்களிப்பை அளித்தன. சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, இலையுதிர் காலம் நெருங்கி பகல் பொழுதுகள் மிகவும் சுருங்கி, இருட்டில் பயணம் செய்ய வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டபோதும், மாறிய அந்தச் சூழல் குறைவான இனிமையானதாக இருக்கவில்லை. மதிய வேளையில் நான் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருந்தால், மாலை ஐந்து மணிக்குள் திரும்பி ஆடை அணிய வேண்டியிருக்கும்—அந்த நேரத்தில், வட்டமான சிவந்த சூரியன் சாய்வான ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் (ஒரு காலத்தில் நான் அவற்றை மிகவும் வெறுத்தேன்) மட்டத்திற்குத் தாழ்ந்து, ஒரு கிரேக்கத் தீயைப் (Greek fire) போல, எனது புத்தக அலமாரிகளின் கண்ணாடிகளுக்குள் கடலைத் தீப்பிடித்து எரியச் செய்வது போல் காட்சியளிப்பான். நான் இரவு விருந்துக்கான ஆடையை (dinner jacket) அணிந்துகொண்டிருந்தபோது, ​​ஏதோ ஒரு மந்திரச் செயல் என் பழைய சுறுசுறுப்பான, கலகலப்பான ஆளுமையை மீட்டெடுத்தது—செயின்ட்-லூவுடன் (Saint-Loup) ரிவ்பெல்லுக்கு (Rivebelle) இரவு உணவு உண்ணச் சென்ற நாட்களிலோ அல்லது 'பாய்ஸ்' (Bois) பூங்காவில் உள்ள தீவில் மட்மோசெல் டி ஸ்டெர்மேரியாவுடன் (Mlle de Stermaria) உணவு உண்ணச் செல்வதாக நான் நினைத்த அந்த மாலையிலோ இருந்த அதே ஆளுமை அது. அப்போது நான் முணுமுணுத்த அதே பாடலை அறியாமலேயே முணுமுணுக்கத் தொடங்கினேன்; அதைக் கவனித்தபோதுதான், அந்தப் பாடலின் வழியாக, எனக்குள் அவ்வப்போது வெளிப்படும் அந்தப் பாடகனை—உண்மையில் வேறெந்தப் பாடலையும் அறியாத அந்தப் பாடகனை—நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். நான் முதன்முதலில் அந்தப் பாடலைப் பாடியபோது, ​​ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மீது காதல் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தேன்; ஆயினும் அவளை ஒருபோதும் முழுமையாக அறிய முடியாது என்றே நம்பியிருந்தேன். பிற்காலத்தில் பாரிஸில், அவளுடனான காதல் முடிந்த பிறகும்—அதாவது அவளுடன் முதன்முறையாக உடலுறவு கொண்ட சில நாட்களுக்குப் பின்னரும்—நான் அந்தப் பாடலைப் பாடியிருந்தேன். ஆனால் இப்போது, ​​அவளை மீண்டும் காதலித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில், அவளுடன் இரவு உணவு அருந்தச் செல்லும்போது அதைப் பாடிக்கொண்டிருந்தேன். இது அந்த விடுதி மேலாளருக்கு மிகுந்த கவலையை அளித்தது; நான் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்திலேயே தங்கிவிடுவேனோ என்றும், அவரது விடுதியை விட்டுவிடுவேனோ என்றும் அவர் அஞ்சினார். மேலும், 'பாக்' (Bac) சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் அவற்றின் "தேங்கிய" நீரால் அப்பகுதியில் காய்ச்சல் பரவலாக இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டதாகவும் அவர் கூறினார். என் வாழ்க்கை இவ்வாறு மூன்று வெவ்வேறு தளங்களில் விரிந்து கிடப்பதைக் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; அதோடு, நீண்ட காலமாக நாம் கொண்டிருந்த ஒரு நிலையிலிருந்து மாறி, ஒரு கணம் நம்முடைய பழைய சுயத்திற்குத் திரும்பும்போது, ​​வழக்கமான பழக்கவழக்கங்களால் மழுங்கடிக்கப்படாத நம் உணர்வுகள், மிகச்சிறிய அதிர்வுகளிலிருந்து கூடத் தெளிவான தாக்கங்களைப் பெறுகின்றன—அவை அதற்கு முந்தைய அனைத்தையும் மறைத்துவிடுகின்றன; அவற்றின் தீவிரத்தன்மை காரணமாக, ஒரு குடிகாரனுக்கு ஏற்படும் நிலையற்ற பரவசத்துடன் நாம் அந்த உணர்வுகளைப் பற்றிக்கொள்கிறோம். உள்ளூர் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காக எங்களை நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் பேருந்து அல்லது வண்டியில் நாங்கள் ஏறும்போது ஏற்கனவே இரவு கவிழ்ந்திருந்தது. விடுதியின் வரவேற்பறையில், தலைமை நீதிபதி எங்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்:
"ஆஹா! அப்படியானால் நீங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' செல்கிறீர்கள்!" "கடவுளே! வெறும் இரவு உணவுக்காக நள்ளிரவில் ஒரு மணி நேரம் ரயிலில் பயணம் செய்ய வைக்கும் அளவுக்கு மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) துணிச்சலானவர். அதன்பிறகு, பலத்த காற்று வீசும் இரவில் பத்து மணிக்குத் திரும்பவும் வர வேண்டும். உங்களுக்குச் செய்வதற்கு வேறு எந்த வேலையும் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது," என்று அவர் தன் கைகளைத் தேய்த்தவாறே கூறினார். தனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்படாததாலோ அல்லது மிக அற்பமான பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், மற்றவர்கள் செய்யும் ஒரு செயலைச் செய்யத் தங்களுக்கு "நேரம் இல்லை" என்று நினைப்பதில் "பிஸியாக" இருக்கும் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் திருப்தியினாலோதான் அவர் அப்படிப் பேசியிருக்க வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அறிக்கைகளைத் தயாரித்தல், கணக்குகளைச் சரிபார்த்தல், வணிகக் கடிதங்களுக்குப் பதிலளித்தல் மற்றும் பங்குச் சந்தை விலைகளைக் கண்காணித்தல் போன்ற பணிகளில் ஈடுபடும் ஒரு மனிதர், ஏளனமான தொனியில் "வேலையே இல்லாத ஒருவருக்குத்தான் இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வரும்" என்று உங்களிடம் கூறும்போது, ​​தனக்கு ஒரு மேன்மை உணர்வு ஏற்படுவது இயல்பானதே. ஆயினும், உங்கள் பொழுதுபோக்கு *ஹாம்லெட்* எழுதுவதாகவோ அல்லது வெறுமனே அதைப் படிப்பதாகவோ இருந்தால், அதே மேன்மை உணர்வு, ஒருவேளை அதைவிட அதிகமாகவே இகழ்ச்சிக்குரியதாக இருக்கும் (ஏனெனில் ஒரு சுறுசுறுப்பான மனிதனும் வெளியே உணவருந்தச் செல்வான்). இந்த விஷயத்தில், சுறுசுறுப்பான மனிதர்களிடம் சிந்தனைத் திறன் இல்லை. ஏனெனில், ஒருவர் அதில் ஈடுபடுவதைக் காணும்போது சோம்பேறிகளின் வேடிக்கையான பொழுதுபோக்காகத் தோன்றும் கலாச்சாரத்தின் தன்னலமற்ற நாட்டம்தான், சில மனிதர்களை அவரவர் தொழில்களில் தனித்துக் காட்டுகிறது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்; அந்த மனிதர்கள் நீதிபதிகளாகவோ அல்லது நிர்வாகிகளாகவோ அவர்களை விடச் சிறந்தவர்களாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் அவர்களின் விரைவான முன்னேற்றம் மரியாதையைப் பெற்றுத் தருகிறது, இது "வெளிப்படையாக, அவர் மிகுந்த கல்வி கற்றவர், உண்மையிலேயே ஒரு புகழ்பெற்ற தனிநபர்" என்ற கருத்தைத் தூண்டுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தலைமை நீதிபதி ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டார்: லா ராஸ்பெலியரில் நடந்த அந்த இரவு விருந்துகளில் என்னைக் கவர்ந்தது, அவர்—விமர்சனத்துடன் என்றாலும்—சரியாகக் குறிப்பிட்டதுதான்: அவை "ஒரு உண்மையான பயணமாக அமைந்தன," அந்தப் பயணத்தின் வசீகரம் எனக்கு......அதுவே ஒரு முழுமையான இலக்காகவோ அல்லது இன்பம் தேடும் இடமாகவோ இல்லாததால், அந்த அனுபவம் இன்னும் தீவிரமாக இருந்தது; ஏனெனில், இன்பம் என்பது நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்த அந்தச் சந்திப்பிற்காகவே ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது—அந்தச் சந்திப்புமே கூட, அதைச் சுற்றியிருந்த சூழலால் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு தனித்தன்மை வாய்ந்ததாக அமைந்திருந்தது. எனக்கு ஒரு வீடாகவே மாறிவிட்டிருந்த அந்த ஹோட்டலின் கதகதப்பை விட்டுவிட்டு, ஆல்பர்ட்டினும் நானும் அந்த ரயில் பெட்டியில் ஏறியபோது ஏற்கனவே இருள் சூழ்ந்திருந்தது; அந்தச் சிறிய, இரைச்சலிட்டு ஓடும் ரயிலின் சில நிறுத்தங்களில், ஜன்னல் கண்ணாடியில் தெரியும் விளக்கு வெளிச்சத்தின் பிரதிபலிப்பு, நாங்கள் ஒரு நிலையத்தை அடைந்துவிட்டதை உணர்த்தும். கோட்டார்ட் (Cottard) எங்களைப் பார்க்கத் தவறிவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தாலும், நிலையத்தின் பெயர் அறிவிக்கப்படாததாலும், நான் ரயில் பெட்டியின் கதவைத் திறப்பேன்; ஆனால் உள்ளே நுழைந்தது 'நண்பர்கள் குழு' அல்ல—மாறாகக் காற்றும் மழையும் குளிரும்தான். அந்த இருளில் வயல்வெளிகளை என்னால் காண முடிந்தது, கடலின் ஓசையையும் கேட்க முடிந்தது; நாங்கள் திறந்தவெளி கிராமப்புறப் பகுதியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம். அந்தச் சிறிய நெருங்கிய நண்பர்கள் குழுவை மீண்டும் சந்திப்பதற்கு முன், ஆல்பர்ட்டின் தான் வைத்திருந்த தங்கத்தாலான ஒப்பனைப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சிறிய கண்ணாடியை எடுத்துத் தன் தோற்றத்தைச் சரிபார்த்துக் கொள்வாள். உண்மையில், ஆரம்பத்தில் சில முறை—அதாவது இரவு உணவிற்கு முன் தன்னைச் சரிசெய்துகொள்ள மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அவளைத் தனது உடை மாற்றும் அறைக்கு அனுப்பியபோது—நான் நீண்ட காலமாக அனுபவித்து வந்த ஆழ்ந்த அமைதிக்கு மத்தியில், படிக்கட்டின் அடியில் ஆல்பர்ட்டினை விட்டுவிட்டுச் செல்ல வேண்டிய சூழல் எனக்குச் சிறிது பதற்றத்தையும் பொறாமையையும் ஏற்படுத்தியது; அந்தச் சிறிய குழுவுடன் வரவேற்பறையில் தனியாக இருந்தபோது, ​​மேலே என் தோழி என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள் என்று யோசித்து நான் மிகவும் தவித்தேன். அதனால், அடுத்த நாளே—நாகரிகம் மற்றும் பாணி (fashion) குறித்த விஷயங்களில் திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) ஆலோசனையைப் பெற்ற பிறகு—நான் கார்டியர் (Cartier) நிறுவனத்திடமிருந்து ஒரு ஒப்பனைப் பெட்டியை வாங்கினேன்; அது ஆல்பர்ட்டினுக்கும் எனக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிப்பதாக அமைந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அது மன அமைதியின் அடையாளமாகவும், என் தோழியின் அக்கறையின் வெளிப்பாடாகவும் இருந்தது. ஏனெனில், நான் இல்லாமல் அவள் மேடம் வெர்டுரின் வீட்டில் தனியாகத் தங்கியிருப்பதை நான் விரும்பவில்லை என்பதை அவள் நிச்சயமாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தாள்; அதனால், இரவு உணவிற்கு முந்தைய தனது ஒப்பனை மற்றும் அலங்கார வேலைகள் அனைத்தையும் அந்த ரயில் பெட்டியிலேயே செய்துகொள்ளும் வகையில் அவள் ஏற்பாடு செய்துகொண்டாள்.

பல மாதங்களாகவே, திரு. டி சார்லஸ் மேடம் வெர்டுரின் குழுவின் வழக்கமான உறுப்பினர்களில் ஒருவராக—சொல்லப்போனால், அவர்களிலேயே மிகவும் விசுவாசமான ஒருவராக—கருதப்பட்டு வந்தார். வாரத்திற்கு மூன்று முறை, 'டான்சியர்ஸ்-வெஸ்ட்' (Doncières-Ouest) நிலையத்தின் நடைபாதையிலோ அல்லது மேடையிலோ காத்திருக்கும் பயணிகள், அந்தப் பெரிய மனிதர் கடந்து செல்வதைப் பார்ப்பார்கள்—நரைத்த முடி, கருப்பு மீசை மற்றும் 'ரூஜ்' (rouge) பூசிச் சிவந்த உதடுகள் கொண்டவர் அவர் (கோடைக்காலத்தின் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் அந்த நிறம் கடுமையாகவும், வெப்பத்தால் அது வழிந்தோடியும் தெரியும்; ஆனால் பருவத்தின் இறுதியில் அது அவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தெரியாது). உள்ளூர் ரயிலை நோக்கிச் செல்லும்போது, ​​அவரால் தவிர்க்க முடியவில்லை—
(ஒரு ரசனைமிக்கவரின் இயல்பான பழக்கத்தாலேயே—ஏனெனில் இப்போது அவர் ஒருவித உணர்வைப் பெற்றிருந்தார், அது அவரைத் தூய்மையானவராகவோ அல்லது குறைந்தது பெரும்பாலான நேரங்களில் விசுவாசமானவராகவோ மாற்றியிருந்தது)—தொழிலாளர்கள், வீரர்கள் மற்றும் டென்னிஸ் ஆடை அணிந்த இளைஞர்கள் மீது ஒரு திருட்டுத்தனமான பார்வையை வீசுவதை; அந்தப் பார்வைக்குப் பிறகு உடனடியாக, செபமாலை (rosary) சொல்லும் மதகுருவின் பணிவான பாவனையுடனோ, அல்லது தன் உண்மையான காதலனிடம் பற்றுறுதி கொண்ட மனைவியின் அடக்கத்துடனோ, அல்லது நற்பண்புகள் கொண்ட இளம் பெண்ணின் கண்ணியத்துடனோ தன் அரை-மூடிய கண்களின் இமைகளைத் தாழ்த்துவார். அவர்கள் பயணிக்கும் பெட்டியிலிருந்து வேறொரு பெட்டியில் அவர் ஏறுவதால் (இளவரசி ஷெர்படோஃப்-ம் அடிக்கடி அப்படித்தான் செய்வார்), அவர் தங்களைப் பார்க்கவில்லை என்று அந்த 'விசுவாசிகள்' மேலும் உறுதியாக நம்பினர்; தன்னுடன் காணப்படுவதில் மக்கள் மகிழ்ச்சியடைவார்களா இல்லையா என்று தெரியாத ஒருவரைப் போலவும், நீங்கள் விரும்பினால் வந்து அவருடன் இணையலாம் என்பதை உங்கள் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிடுபவராகவும் அவர் நடந்துகொண்டார். குறிப்பாக அந்த ஆரம்பக் கட்டங்களில், மருத்துவர் அத்தகைய விருப்பம் எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை; அவர் தனது பெட்டியில் தனியாக இருக்கவே விரும்பினார். மருத்துவ உலகில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்ததிலிருந்து அவர் கடைப்பிடித்து வந்த தயக்கமான பாவனையை வெளிப்படுத்தியவாறு—புன்னகைத்து, பின்னால் சாய்ந்து, தனது மூக்குக் கண்ணாடியின் (pince-nez) மேலிருந்து 'ஸ்கி'-யை (Ski) உற்றுநோக்கியபடி—சிறு குறும்பு அல்லது தன் நண்பர்களின் கருத்துக்களை எதிர்பாராத தருணத்தில் அறிந்துகொள்ளும் ஆவலுடன் அவர் பேசினார்: "பாருங்கள், நான் மட்டும் தனியாக இருந்திருந்தால்... ஆனால் என் மனைவிக்காக... நீங்கள் சொன்ன விஷயங்களுக்குப் பிறகு, அவர் நம்முடன் பயணம் செய்ய அனுமதிக்கலாமா என்று யோசிக்கிறேன்," என்று மருத்துவர் கிசுகிசுத்தார். "என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) கேட்டார். "ஒன்றுமில்லை, அது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம்; அது பெண்களுக்குரியதல்ல," என்று மருத்துவர் கண்ணைச் சிமிட்டியபடியும், ஒருவித கம்பீரமான சுயதிருப்தியுடன் கூடிய பார்வையுடனும் பதிலளித்தார். அந்தப் பார்வையில், தனது மாணவர்கள் மற்றும் நோயாளிகள் முன்னிலையில் அவர் காட்டும் உணர்ச்சியற்ற பாவனையும், வெர்டுரின் (Verdurins) வீட்டில் அவர் நகைச்சுவையாகப் பேசும்போது வெளிப்படும் ஒருவித பதற்றமும் கலந்திருந்தன; அவர் தொடர்ந்து தாழ்ந்த குரலில் பேசினார். மேடம் கோட்டார்டின் (Mme Cottard) காதுகளில் "சகோதரத்துவம்" (brotherhood) மற்றும் "ஃபாகோட்" (faggot) ஆகிய சொற்கள் மட்டுமே விழுந்தன; மருத்துவரின் அகராதியில் முதல் சொல் யூத இனத்தையும், இரண்டாவது சொல் தறிகெட்டுப் பேசுபவர்களையும் குறிப்பதாக இருந்ததால், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஒரு அதிகம் பேசும் யூதர் என்று அவர் முடிவு செய்தார். அத்தகைய காரணத்திற்காக அந்தப் பிரபுவை (Baron) ஏன் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும் என்று அவருக்குப் புரியவில்லை; மேலும், அக்குடும்பத்தின் மூத்த பெண்மணி என்ற முறையில் அவரைத் தனியாக விட்டுவிடக்கூடாது என்று கருதிய அவர், குழப்பத்தில் இருந்த கோட்டார்டின் வழிகாட்டுதலோடு எங்களை திரு. டி சார்லஸின் பெட்டிக்கு (compartment) அழைத்துச் சென்றார். பால்சாக் (Balzac) எழுதிய புத்தகத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்த திரு. டி சார்லஸ், தலை நிமிர்ந்து பார்க்காமலே அந்தத் தயக்கத்தை உணர்ந்துகொண்டார். ஆயினும், காது கேளாத மற்றும் பேச முடியாதவர்களால்—மற்றவர்களுக்குத் தெரியாத மெல்லிய காற்று அசைவைக்கூட—எப்படி உணர முடியுமோ......தனக்குப் பின்னால் யாரோ வருவதை உணர்ந்தார்—தன்னிடம் காட்டப்படும் எந்தவொரு சலனமற்ற அல்லது குளிர்ந்த மனப்பான்மையையும் மிகத் துல்லியமாக உணரும் திறன் அவரிடம் இருந்தது. எல்லா விஷயங்களிலும் வழக்கமாக நடப்பதைப் போலவே, இக்குணம் திரு. டி சார்லஸிடம் கற்பனையான மனவேதனைகளை உருவாக்கியது. ஒரு சிறிய குளிர்ச்சியை உணர்ந்தவுடனேயே, மேல் தளத்தில் ஜன்னல் திறந்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்துக்கொண்டு, கோபத்தில் கொதித்து தும்மத் தொடங்கும் சில நரம்பியல் கோளாறு உள்ளவர்களைப் போல, திரு. டி சார்லஸும், தன் முன்னிலையில் ஒருவர் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதாகத் தோன்றினால், அவரைப் பற்றித் தான் சொன்ன ஏதோ ஒரு விஷயம் அந்த நபருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிடுவார். உண்மையில், அந்த நபர் கவனச்சிதறலுடனோ, சோகத்துடனோ அல்லது கேலியான மனநிலையிலோ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அவர் அதைத் தானாகவே கற்பனை செய்துகொள்வார். அதே சமயம், ஒருவரின் கனிவான நடத்தை, தனக்குத் தெரியாத தீய வதந்திகளைப் பற்றி அறியாதவாறு அவரை எளிதில் ஏமாற்றிவிடவும் கூடும். கோட்டார்டின் தயக்கத்தை முதல் முறையே சரியாக உணர்ந்திருந்த அவர்—அவர்கள் தகுந்த தூரத்திற்குள் வந்ததும் அந்த "விசுவாசிக்கு" (கீழ்நோக்கிய பார்வையுடன் இருந்ததால் வாசகர் தங்களைக் கவனிக்கவில்லை என்று நினைத்தவருக்கு) தன் கையை நீட்டியிருந்த போதிலும்—இப்போது கோட்டார்ட் நீட்டிய கையைத் தன் மென்மையான கையுறையணிந்த கைகளால் பற்றிக்கொள்ளாமல், உடலை வளைத்து ஒரு மரியாதை வணக்கத்தை மட்டும் செலுத்திவிட்டு, உடனடியாக நிமிர்ந்து நின்றார். "உங்களுடன் நடந்து வரவும், உங்களை அந்தச் சிறிய மூலையில் தனியாக விட்டுவிடாமல் இருக்கவும் நாங்கள் உறுதியாக இருந்தோம். இது எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது," என்று திருமதி கோட்டார்ட் அந்தப் பிரபுவிடம் கனிவாகக் கூறினார். "நான் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்," என்று அந்தப் பிரபு உணர்ச்சியற்ற முறையில் வணங்கியபடி கூறினார். "இறுதியில் நீங்கள் உங்கள் கூடாரங்களை அமைக்க இந்தப் பகுதியையே தேர்ந்தெடுத்ததை அறிந்து நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்..." அவர் *tabernacles* (கூடாரங்கள்) என்ற வார்த்தையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்; ஆனால் அந்த வார்த்தை ஹீப்ரு மொழிச் சொல்லாகத் தோன்றியதாலும், ஒரு யூதருக்கு அது ஒரு குறிப்பிட்ட குறியீடாகவோ அல்லது புண்படுத்தும் வகையிலோ அமையக்கூடும் என்று கருதியதாலும் அதை முழுமையாகச் சொல்லாமல் நிறுத்திக்கொண்டார். எனவே அவள் தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு, தனக்குப் பரிச்சயமான மற்றொரு சொற்றொடரைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்—அது சற்று கம்பீரமான ஒன்று: "குடியேறுவது"—இல்லை, "உங்கள் *பெனேட்ஸ்* (penates - வீட்டுத் தெய்வங்கள்) எனும் குலதெய்வங்களை நிலைநிறுத்துவது" என்று சொல்ல வந்தேன் (உண்மைதான், அந்தத் தெய்வங்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல; ஆனால் அவை சார்ந்த மதம் எப்போதோ அழிந்துபோய்விட்டதால், அவற்றைப் பின்பற்றுபவர்கள் யாரும் இல்லை; எனவே யாரையாவது புண்படுத்திவிடுவோமோ என்ற அச்சமும் இல்லை).
"எங்களைப் பொறுத்தவரை—துரதிர்ஷ்டவசமாக, பள்ளிக்கூடப் பருவம் தொடங்குவது மற்றும் மருத்துவரின் மருத்துவமனைப் பணிகள் காரணமாக—நாங்கள் ஒரு இடத்தில் நீண்ட காலம் தங்கி வசிப்பதில்லை." அட்டைப் பெட்டி ஒன்றைக் சுட்டிக்காட்டியபடி அவள் தொடர்ந்தாள்: "வலிமைமிக்க பாலினத்தவரான ஆண்களை விட நாங்கள் பெண்கள் எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று பாருங்கள்; வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினர் வீட்டுக்கு அருகில் செல்வதற்குக்கூட, நாங்கள் ஏகப்பட்ட சாமான்களையும் உடைமைகளையும் சுமந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது." இதற்கிடையில், நான் பாரனின் (Baron) பால்சாக் (Balzac) புத்தகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். முதல் வருடத்தில் அவர் எனக்குக் கொடுத்த பெர்கோட் (Bergotte) புத்தகத்தைப் போல, ஏதோ சாதாரணமாக வாங்கப்பட்ட அட்டை அட்டைப் (paperback) பிரதி அதுவல்ல. அது அவருடைய சொந்த நூலகத்தைச் சேர்ந்த புத்தகம்; அதில் "நான் பாரன் டி சார்லஸுக்கு (Baron de Charlus) உரியவன்" என்ற வாசகம் இருந்தது—சில சமயங்களில், கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரின் அறிவுசார் ரசனையை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அந்த வாசகத்திற்குப் பதிலாக "*In proeliis non semper*" (போர்களில் எப்போதும் வெற்றி கிடைப்பதில்லை) அல்லது "*Non sine labore*" (உழைப்பின்றி எதுவும் இல்லை) போன்ற வாசகங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன. ஆனால் மொரெல் (Morel) என்பவரை மகிழ்விக்கும் முயற்சியாக, விரைவில் இவை மாற்றப்பட்டு வேறு வாசகங்கள் இடம்பெறுவதை நாம் காணப்போகிறோம். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) பாரனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினாள். "நான் சொல்வதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா என்று தெரியவில்லை, ஐயா," என்று சற்று இடைவெளிக்குப் பிறகு அவரிடம் கூறினாள், "ஆனால் நான் பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவள்; என் கருத்துப்படி, உண்மையான ஈடுபாட்டுடன் பின்பற்றப்படும் பட்சத்தில் எல்லா மதங்களுமே நல்லவைதான். ஒரு... புராட்டஸ்டன்ட் (Protestant) மதத்தவரைக் கண்டாலே ஆவேசமடையும் அந்த மனிதர்களைப் போன்றவள் நான் அல்ல." "எனது மதமே உண்மையானது என்றுதான் எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது," என்று பாரன் டி சார்லஸ் பதிலளித்தார். "இவர் ஒரு தீவிர மதவாதி," என்று மேடம் கோட்டார்ட் நினைத்துக்கொண்டாள்; "ஸ்வான் (Swann) கூட—அவரது வாழ்நாளின் இறுதிப் பகுதியைத் தவிர—மற்ற நேரங்களில் அதிக சகிப்புத்தன்மை கொண்டவராகவே இருந்தார்; "அவர் மதம் மாறியவர் என்பது உண்மைதான்." ஆனால், உண்மையில் நிலைமை அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது; அனைவருக்கும் தெரிந்தபடி அந்தப் பிரபு ஒரு கிறிஸ்தவராக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், இடைக்காலத்தவருக்குரிய பக்தி உணர்வும் கொண்டவராகத் திகழ்ந்தார். பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டுச் சிற்பிகளைப் போலவே அவருக்கும், கிறிஸ்தவத் திருச்சபை என்பது வெறும் கற்பனை அல்ல; மாறாக, முற்றிலும் உண்மையானவர்கள் என்று நம்பப்படும் பலதரப்பட்ட உயிரினங்களால் நிறைந்த ஒரு இடமாக அது இருந்தது. அதாவது, மனித வடிவம் கொண்ட இறைவார்த்தை (இயேசு), அவரது அன்னை மற்றும் அன்னையின் கணவர் (யோசேப்பு), நித்திய பிதா ஆகியோரைச் சுற்றித் தீர்க்கதரிசிகள், அப்போஸ்தலர்கள், தேவதூதர்கள் மற்றும் பல்வேறு புனிதர்கள் எனப் பலரும் அங்கு வீற்றிருந்தனர்; இவர்களுடன் அனைத்து மறைசாட்சிகளும் திருச்சபையின் போதகர்களும் இணைந்திருந்தனர். பேராலயங்களின் நுழைவாயில்களிலும் உட்புறப் பகுதிகளிலும் இத்தகைய உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டு நிறைந்திருந்தன. இவர்களையெல்லாம் தாண்டி, மைக்கேல், கேப்ரியல் மற்றும் ரபேல் ஆகிய தலைமைத் தேவதூதர்களைத் தனது பாதுகாவலர்களாகவும் பரிந்து பேசுபவர்களாகவும் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். அவர்களுடன் அவர் அடிக்கடி உரையாடுவார்; நித்திய பிதாவின் சிம்மாசனத்திற்கு முன்னால் நிற்கும் அவர்களிடம் தனது வேண்டுதல்களை இறைவனிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு அவர் கேட்டுக்கொள்வார். இதனால்தான் மேடம் கோட்டார்டின் (Mme Cottard) அந்தத் தவறு எனக்கு மிகுந்த வேடிக்கையை அளித்தது.

மத ரீதியான விஷயங்களைச் சற்று ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பார்த்தால், அந்த மருத்துவர் பற்றிச் சொல்லவேண்டுமென்றால்: ஒரு கிராமத்துத் தாயின் எளிய அறிவுரைகளை மட்டுமே சுமந்து பாரிஸுக்கு வந்தவர் அவர்; பின்னர், மருத்துவத் துறையில் முன்னேற விரும்பும் ஒருவர் பல ஆண்டுகளைச் செலவிட வேண்டிய, கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் பொருள்சார்ந்த (material) படிப்புகளில் மூழ்கிப்போனவர். இதனால் அவர் தனது அறிவுத்திறனை வளர்த்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெறவில்லை; அவருக்கு அதிகாரம் கிடைத்ததே தவிர, அனுபவ அறிவு கிடைக்கவில்லை. "கௌரவிக்கப்பட்டவர்" (honored) என்ற சொல்லை அவர் அதன் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டார். இதனால் அவர் ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியும் (ஏனெனில் அவருக்குச் சற்று தற்பெருமை உண்டு) வருத்தமும் (ஏனெனில் அவர் நல்ல குணம் கொண்டவர்) அடைந்தார். "அந்தப் பாவம்..."
"...டி சார்லஸ்," என்று அன்று மாலை அவர் தன் மனைவியிடம் கூறினார், "எங்களுடன் பயணம் செய்வதைப் பெருமையாகக் கருதுவதாக அவர் என்னிடம் சொன்னபோது எனக்கு அவர் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டது. பாவம், அவருக்குச் சமூகத் தொடர்புகள் ஏதுமில்லை என்பதையும், அவர் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு பழகுகிறார் என்பதையும் பார்த்தாலே தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது."

ஆனால் விரைவில், மேடம் கோட்டார்டின் (Mme Cottard) வழிகாட்டுதல் இல்லாமலேயே, அந்த 'விசுவாசமான' குழுவினர், பயணத்தின் தொடக்கத்தில் திரு. டி சார்லஸுடன் (M. de Charlஸ்) இணைந்து பயணித்தபோது உணர்ந்த அந்தச் சங்கடமான நிலையைத் தாண்டி வந்தனர். அவரது முன்னிலையில், 'ஸ்கி' (Ski) வெளியிட்ட தகவல்களையும், தங்கள் சக பயணியிடம் இருந்த பாலியல் ரீதியான விசித்திரமான தன்மையையும் அவர்கள் தொடர்ந்து நினைவில் கொண்டிருந்தனர் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், அந்த விசித்திரமான தன்மையே அவர்கள் மீது ஒருவித ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. அது அந்தப் பிரபுவின் (Baron) உரையாடலுக்கு ஒரு தனிச் சுவையைக் கூட்டியது—அவரது பேச்சு இயல்பாகவே குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது, ஆனால் அதன் நுணுக்கங்களை அவர்களால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அந்தச் சுவை, பிரிச்சோட் (Brichot) போன்ற மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளின் பேச்சைக் கூட ஒப்பிடுகையில் சற்றே சுவையற்றதாகத் தோன்றச் செய்தது. மேலும், ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்கள் அவரது புத்திசாலித்தனத்தை மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். "மேதைமை என்பது பைத்தியக்காரத்தனத்தின் விளிம்பு வரை செல்லக்கூடியது," என்று அந்த மருத்துவர் கூறுவார்; மேலும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில் இளவரசி (Princess) அவரிடம் இது குறித்துத் தொடர்ந்து கேட்டால், அவர் அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லமாட்டார்—ஏனெனில், மேதைமை குறித்த அவரது அறிவின் மொத்த சாராம்சமே அந்த ஒரு கருத்துதான்; அதுவும் டைபாய்டு காய்ச்சல் அல்லது மூட்டுவலி பாதிப்பு (arthritic diathesis) தொடர்பான உண்மைகளைப் போல உறுதியாக நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்றாக அவருக்குத் தோன்றவில்லை. மேலும், ஒரு முக்கியப் பிரமுகராக உயர்ந்த நிலையிலும் நாகரிகமற்ற நடத்தையைக் கொண்டிருந்த அவர், "கேள்விகள் வேண்டாம், இளவரசி—என்னிடம் கேள்வி கேட்காதீர்கள்; நான் இங்கே கடற்கரையோரம் ஓய்வெடுக்க வந்திருக்கிறேன். அதுமட்டுமின்றி, உங்களுக்கு அது புரியாது;" என்று கூறிவிடுவார். "உங்களுக்கு மருத்துவம் தெரியாது." அப்போது இளவரசி அமைதியாகி மன்னிப்பு கோருவார்; கோட்டார்டை (Cottard) ஒரு கனிவான மனிதராகக் கருதி, பிரபலங்களை எப்போதும் எளிதில் அணுகிவிட முடியாது என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்வார். ஆரம்பக் காலத்தில், எம். டி. சார்லஸின் (M. de Charlus) அந்த 'தீய பழக்கம்' (அல்லது பொதுவாக அப்படி அழைக்கப்படும் விஷயம்) இருந்தபோதிலும், மக்கள் அவரை ஒரு புத்திசாலி என்றே கருதத் தொடங்கியிருந்தனர். ஆனால் இப்போது, ​​அறியாமலேயே, அந்தப் பழக்கத்தின் காரணமாகவே மற்றவர்களை விட அவர் அதிக புத்திசாலியாக அவர்களுக்குத் தோன்றினார். காதல், பொறாமை அல்லது அழகு குறித்த மிக எளிய கருத்துக்களைக் கூட—கல்வியாளர் அல்லது சிற்பியின் திறமையான தூண்டுதலின் பேரில் எம். டி. சார்லஸ் கூறும்போது—அவரது 'விசுவாசமான' நண்பர்கள் வட்டத்தினர் ஒருவிதமான தனித்துவமான ஈர்ப்புடன் நோக்கினர்; இது ரஷ்ய அல்லது ஜப்பானிய நாடகங்களை அந்தந்த நாட்டு நடிகர்கள் நிகழ்த்தும்போது வெளிப்படும் உளவியல் ரீதியான ஈர்ப்பைப் போன்றது—நமது சொந்த நாடக இலக்கியம் நமக்கு எப்போதும் அளிக்கும் கண்ணோட்டத்திலிருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவர் கவனிக்காத நேரத்தில் யாராவது ஒரு சாதாரணமான கேலியைச் சொல்லக்கூடும்: எம். டி. சார்லஸ் தன் கண்களை விலக்க முடியாமல் உற்றுநோக்கும் ஒரு இளம் ரயில்வே ஊழியரைப் (அவரது நீண்ட, மென்மையான இமைகள் ஒரு 'பயடேர்' (bayadère) எனப்படும் இந்தியக் கோயில் நடன மங்கையை நினைவூட்டும் வகையில் இருந்தன) பார்த்ததும் சிற்பி கிசுகிசுப்பார்: "அந்தப் பிரபு (Baron) டிக்கெட் பரிசோதகர் மீது காதல் பார்வைய வீசத் தொடங்கிவிட்டால், நாம் ஒருபோதும் சேருமிடத்தை அடையமாட்டோம்; ரயில் பின்னோக்கி நகரத் தொடங்கிவிடும். அவர் அவரைப் பார்க்கும் விதத்தைப் பாருங்கள்—இது வெறும் ரயில் பாதை மட்டுமல்ல; "அது ஒரு சரிவுப் பாதையில் செல்லும் ரயில் (funicular)." ஆயினும், ஆழ்மனதில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) வராவிட்டால் ஒருவித ஏமாற்றமே ஏற்பட்டது; சாதாரண மனிதர்களுக்கு மத்தியில் மட்டும் பயணம் செய்வது அந்த விசித்திரமான, தொந்தி விழுந்த, புரிந்துகொள்ள முடியாத நபரின் இருப்பை இழப்பதாக அமைந்தது. அவர் பார்ப்பதற்கு, விசித்திரமான மற்றும் சந்தேகத்திற்குரிய தோற்றமுடைய ஒரு பெட்டியைப் போல இருந்தார்; அந்தப் பெட்டியிலிருந்து வெளிப்படும் விசித்திரமான பழங்களின் மணம், அவற்றைச் சுவைப்பதாக நினைத்தாலே குமட்டலை வரவழைக்கும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. இச்சூழலில், திரு. டி சார்லஸ் ரயிலில் ஏறிய இடமான 'செயிண்ட்-மார்ட்டின்-டு-ஷேன்' (Saint-Martin-du-Chêne) பகுதிக்கும், 'மொரல்' (Morel) அவர்களுடன் இணைந்த இடமான 'டான்சியர்ஸ்' (Doncières) பகுதிக்கும் இடைப்பட்ட குறுகிய பயணத்தில், அந்த வட்டத்திலிருந்த ஆண்கள் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தனர். அந்த வயலின் கலைஞர் வராத வரை (மற்றும் உரையாடலில் குறுக்கிடாமல் இருக்கப் பெண்கள் மற்றும் ஆல்பர்ட்டின் தனித்து ஒதுங்கி இருந்த வரை), திரு. டி சார்லஸ் சில தலைப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை; மாறாக, "வழக்கமாக 'சட்டவிரோத நடைமுறைகள்' என்று அழைக்கப்படுபவை" பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசினார். ஆல்பர்ட்டின் அவரது பேச்சுப் பாணியைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை; ஏனெனில், உரையாடலின் சுதந்திரத்தைத் தனது இருப்பு குறைத்துவிடக் கூடாது என்று விரும்பிய ஒரு இளம் பெண்ணின் நாகரிக உணர்வுடன் அவர் எப்போதும் பெண்களுடனேயே இருந்தார். இப்போது, ​​அவர் அதே ரயில் பெட்டியில் இருக்கும் பட்சத்தில், அவர் என் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் என்னால் அதை எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. ஏனெனில், அவர் மீது எனக்கு பொறாமையோ அல்லது பெரிய அளவில் காதலோ இல்லை; அவரைச் சந்திக்காத நாட்களில் அவர் என்ன செய்கிறார் என்பது பற்றியும் நான் கவலைப்படவில்லை. ஆனால் நான் அங்கு இருக்கும்போது நிலைமை மாறியது: ஒரு துரோகத்தைக்கூட மறைக்கக்கூடிய ஒரு மெல்லிய தடுப்புச் சுவர் கூட எனக்குப் பொறுக்க முடியாததாக இருந்தது. அவர் பெண்களுடன் அடுத்த பெட்டிக்குச் சென்றால், என்னால் சும்மா அமர்ந்திருக்க முடியாது; பிரிச்சோட் (Brichot), கோட்டார்ட் (Cottard) அல்லது சார்லஸ் என யார் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் அவர்களை அதிருப்திக்குள்ளாக்கும் அபாயம் இருந்தும், நான் ஏன் அங்கிருந்து செல்கிறேன் என்பதற்கான காரணத்தை விளக்காமலும், நான் சட்டென்று எழுந்து அவர்களை விட்டுவிட்டு, அடுத்த பெட்டிக்குச் சென்று அங்கு ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடக்கிறதா என்று பார்ப்பேன். 'டான்சியர்ஸ்' செல்லும் வழி முழுவதும், திரு. டி சார்லஸ் — யாரையும் புண்படுத்துவதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் — பாலியல் நடைமுறைகள் பற்றி மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேசினார்; அந்த நடைமுறைகளைத் தனிப்பட்ட முறையில் நல்லதோ அல்லது கெட்டதோ என்று தான் கருதவில்லை என்றும் அவர் கூறினார். தனது சொந்த விருப்பங்கள் அல்லது ஈர்ப்புகள் அந்த "நம்பகமானவர்கள்" (faithful) மத்தியில் பெரிய சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தாது என்று உறுதியாக நம்பிய அவர், தனது பரந்த மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்தவே இவ்வாறு செய்தார். அவர் நிச்சயமாக ஒன்றை உணர்ந்திருந்தார்... அவற்றில்... இருந்தன ...உலகில் ஒரு சிலர்—பிற்காலத்தில் அவருக்கு நன்கு பரிச்சயமான ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்திக் கூறவேண்டுமென்றால்—அவர் மீதே "முழு கவனத்தையும் குவித்து வைத்திருந்தனர்." ஆயினும், அத்தகையவர்கள் மூன்றோ நான்கோ பேர்தான் என்றும், அவர்களில் எவரும் நார்மண்டி கடற்கரைப் பகுதியில் இல்லை என்றும் அவர் கருதினார். இவ்வளவு கூர்மையான புத்தியும் மிகுந்த பதற்றமும் கொண்ட ஒருவரிடம் இத்தகையதொரு மாயை காணப்படுவது ஆச்சரியமளிக்கிறது. ஓரளவு விவரம் தெரிந்தவர்கள் என்று அவர் நம்பியவர்களிடம் கூட, அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் மேலோட்டமான தகவல்கள் மட்டுமே என்று அவர் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டார்; தனது வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்வது போலப் பாவனை செய்யும் ஒரு கேட்பவரை, ஏதேனும் ஒன்றைக் கூறுவதன் மூலம் சில சந்தேகங்களிலிருந்து திசைதிருப்பிவிட முடியும் என்ற தற்பெருமை அவரிடம் இருந்தது. என்னைப் பற்றி அவருக்கு என்ன தெரியும் அல்லது நான் என்ன ஊகித்திருக்கக்கூடும் என்று அவர் சந்தேகித்தபோது கூட, என் கருத்து—உண்மையில் நான் கொண்டிருந்த காலத்தை விட மிக நீண்ட காலமாகவே அதை நான் கொண்டிருந்ததாக அவர் நம்பினார்—முற்றிலும் பொதுவான தன்மையிலானது என்றே அவர் நினைத்தார்; ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட விவரத்தை மறுத்துரைத்தாலே போதும், அதை அவர்கள் நம்பிவிடுவார்கள் என்று அவர் கருதினார். ஆனால் உண்மையில், விவரங்களை அறிவதற்கு முன்பே முழுமையான புரிதல் அமைந்திருந்தாலும், அந்தப் புரிதல் விவரங்களை ஆராய்வதை அளப்பரிய வகையில் எளிதாக்குகிறது; கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் ஆற்றல் ஒருமுறை தகர்க்கப்பட்டுவிட்டால், உண்மையை மறைப்பவரால் தான் விரும்பிய எதையும் இனி மறைக்க முடியாது. நிச்சயமாக, ஒரு விசுவாசமான பின்தொடர்பவர் அல்லது அத்தகையவரின் நண்பரால் இரவு உணவிற்கு அழைக்கப்பட்டபோது, ​​'மொரெல்' (Morel) என்பவரின் பெயரைத் தான் குறிப்பிட்ட மற்ற பத்து பேரின் பெயர்களுக்கு இடையே மிகச் சிக்கலான வழிகளில் நுழைத்துச் சொன்ன 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus), உண்மையைச் சிறிதும் அறிந்திருக்கவில்லை. அன்று மாலை மொரெல்லுடன் இணைந்து அழைக்கப்பட்டதில் உள்ள மகிழ்ச்சி அல்லது வசதி குறித்து அவர் பலவிதமான காரணங்களைக் கூறியபோதிலும், அவரை முழுமையாக நம்புவது போலத் தோன்றிய அவரது விருந்தளிப்பவர்கள், அவர் அறியாத ஒரு நிலையான காரணத்தையே மனதில் கொண்டிருந்தனர்: அதாவது, அவர் மொரெல் மீது காதல் கொண்டிருந்தார் என்பதே அது. அதேபோல, மொரெல் மீது அவர் காட்டிய ஆர்வத்திற்கு 'எம். டி சார்லஸ்' கூறிய கலை மற்றும் மனிதாபிமானம் சார்ந்த காரணங்களை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வது போலத் தோன்றிய 'மேடம் வெர்டுரின்' (Mme Verdurin), அந்த வயலின் கலைஞரிடம் அவர் காட்டிய "நெஞ்சைத் தொடும் கனிவான செயல்களுக்காக" (அவர் குறிப்பிட்டது போல) அந்தப் பிரபுவுக்கு உணர்வுப்பூர்வமாக நன்றி தெரிவிப்பதை நிறுத்தவே இல்லை. ஆயினும், ஒரு நாள் அவரும் மொரெல்லும் ரயிலில் வராமல் தாமதமானபோது, ​​அந்தத் தலைவி, "நாங்கள் இப்போது அந்த இளம் பெண்களுக்காகத்தான் காத்திருக்கிறோம்!" என்று கூறியதைக் கேட்டிருந்தால் 'எம். டி சார்லஸ்' எவ்வளவு திகைத்துப் போயிருப்பார்! அந்தப் பிரபு (Baron) இன்னும் அதிகமாகவே திகைத்துப் போயிருப்பார்; ஏனெனில், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தை விட்டு அரிதாகவே வெளியேறும் அவர், அங்கு ஒரு வீட்டு மதகுருவைப் போலவோ அல்லது இல்லத் துறவியைப் போலவோ செயல்படுவார். சில சமயங்களில்—மொரெலுக்கு (Morel) நாற்பத்தெட்டு மணிநேர விடுப்பு கிடைக்கும்போது—அவர் அங்குத் தொடர்ந்து இரண்டு இரவுகளைக் கழிப்பார். அப்போது திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அவர்களுக்கு அருகருகே உள்ள அறைகளை ஒதுக்குவார்; அவர்களைச் சௌகரியமாக உணரவைக்க, "நீங்கள் இசைக்க விரும்பினால், தயங்க வேண்டாம்; சுவர்கள் கோட்டையின் சுவர்களைப் போல உறுதியானவை, உங்கள் தளத்தில் வேறு யாரும் இல்லை, என் கணவரோ ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பார்," என்று கூறுவார். அந்நாட்களில், ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து சேரும் விருந்தினர்களை வரவேற்கும் பொறுப்பை இளவரசியிடமிருந்து (Princess) திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஏற்றுக்கொள்வார்; திருமதி வெர்டுரின் வராததற்குக் காரணம் உடல்நலக்குறைவுதான் என்று அவர் மிகவும் தத்ரூபமாக விவரிப்பார். இதனால் விருந்தினர்கள் மிகுந்த கவலையுடனும் அனுதாபத்துடனும் வீட்டிற்குள் நுழைவார்கள்; ஆனால், அந்த வீட்டின் எஜமானி (திருமதி வெர்டுரின்) கழுத்துப்பகுதி சற்று தாழ்வாக அமைந்த நேர்த்தியான ஆடையை அணிந்துகொண்டு, சுறுசுறுப்புடன் நடமாடுவதைக் கண்டு அவர்கள் ஆச்சரியத்தில் உறைந்துபோவார்கள்.

ஏனெனில், திருமதி வெர்டுரின் பார்வையில் திரு. டி சார்லஸ் அந்தத் தருணத்தில் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவராக—அதாவது இரண்டாவது இளவரசி ஷெர்படோஃப் (Princess Sherbatoff) போல—மாறியிருந்தார். இளவரசியின் சமூக அந்தஸ்தைப் பற்றி அவளுக்கு இருந்த உறுதியான நம்பிக்கை, இவரைப் பொறுத்தவரை அவளுக்கு இருக்கவில்லை; ஆனாலும், அவர் அந்த "சிறிய குழுவை" (little nucleus) மட்டுமே சந்திக்க விரும்பினார் என்றால், அதற்கு மற்றவர்கள் மீதான அவமதிப்பும், தன் மீதான ஒரு சிறப்பான விருப்பமுமே காரணம் என்று அவள் கருதினாள். தாங்கள் பழகாத எவரையும் "சலிப்பூட்டும் நபர்கள்" (bores) என்று ஒதுக்கிவிடும் வெர்டுரின் தம்பதியினரின் இயல்புக்கு இத்தகைய பாவனை மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்தது; எனவே, உயர்குடி சமூகத்தின் செயற்கையான பகட்டுகளை வெறுக்கும் உறுதியான மன உறுதி கொண்ட பெண்மணிதான் அந்த இளவரசி என்று அந்த எஜமானி நம்பியது வியப்பிற்குரியது. ஆயினும், அந்தப் பெரிய பெண்மணியும் அறிவுசார் வாழ்க்கையின் மீதான உண்மையான விருப்பத்தின் காரணமாகவே சலிப்பூட்டும் நபர்களைத் தவிர்த்தார் என்று உறுதியாக நம்பி, அவள் அந்த எண்ணத்தை விடாமல் பற்றிக்கொண்டாள். மேலும், வெர்டுரின் தம்பதியினரைப் பொறுத்தவரை, அத்தகைய நபர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே வந்தது. பாரிஸில் ஒரு முறையான அறிமுகம் குறித்து ஒருவர் அஞ்சக்கூடிய நீண்டகால விளைவுகள் ஏதுமின்றி, கடற்கரை வாழ்க்கை அந்த அறிமுகத்தை எளிமையாக்கியது. தங்கள் மனைவிகள் இல்லாமல் பால்பெக்கிற்கு (Balbec) வந்திருந்த அறிவார்ந்த மனிதர்கள்—இந்தச் சூழல் விஷயங்களை எளிதாக்கியது—'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தில் நட்புறவை நாடினர்; இதனால், "சலிப்பூட்டும் நபர்கள்" என்று கருதப்பட்டவர்கள் திடீரென்று இனிமையானவர்களாக மாறினர். கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசரின் (Prince de Guermantes) விஷயத்திலும் இதுவே நடந்தது; இளவரசி இல்லாதது, அவரை வெர்டூரின்களை 'ஒரு பிரம்மச்சாரியாக' சந்திக்கத் தூண்டியிருக்காது என்றாலும், டிரேஃபஸ் விவகாரத்தின் காந்த ஈர்ப்பு மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்ததால், அது அவரை நேராக லா ராஸ்பெலியேரின் சரிவுகளுக்கு இழுத்துச் சென்றது—துரதிர்ஷ்டவசமாக, எஜமானி வெளியே சென்றிருந்த ஒரு நாளில். சொல்லப்போனால், அவரும் திரு. டி சார்லஸும் ஒரே சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களா என்பது கூட திருமதி வெர்டூரினுக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. பரோன், டியூக் டி குவர்மண்டஸ் தனது சகோதரர் என்று உண்மையில் கூறியிருந்தார், ஆனால் அது ஒரு சாகசக்காரனின் பொய்யாகவும் இருக்கலாம். அவர் எவ்வளவு நேர்த்தியாகவும், நட்பாகவும், வெர்டூரின்களுக்கு 'விசுவாசமாகவும்' தோன்றினாலும், இளவரசர் டி குவர்மண்டஸுடன் அவரையும் அழைக்க எஜமானி கிட்டத்தட்டத் தயங்கினார். அவர் ஸ்கி மற்றும் பிரிஷோவிடம் ஆலோசனை கேட்டார்:

"பரோனும் இளவரசர் டி குவர்மண்டஸும்—அது சரியாக இருக்குமா?" "சரி, அம்மையாரே, இருவரில் ஒருவர் என்று என்னால் சொல்ல முடியும் என நினைக்கிறேன்." "ஆனால் இருவரில் ஒருவர்—அதனால் என்ன..."
"...அவர்கள்...?" என்று எரிச்சலுடன் கேட்டார் மேடம் வெர்டுரின். "அவர்கள் காதலர்களா என்றுதான் கேட்கிறேன்?" "ஆ! மேடம், அதையெல்லாம் அறிந்துகொள்வது மிகவும் கடினம்." மேடம் வெர்டுரின் இதை எந்தத் தீய நோக்கத்துடனும் சொல்லவில்லை. அந்தப் பிரபுவின் (Baron) இயல்புகள் பற்றி அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்; ஆனால் அப்படிப் பேசும்போது அவர் அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கவே இல்லை; இளவரசரும் திரு. டி சார்லஸும் (M. de Charlus) ஒன்றாக அழைக்கப்படலாமா—அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துப்போவார்களா—என்பதில் மட்டுமே அவர் கவனம் செலுத்தினார். கலைசார்ந்த 'சிறிய குழுக்களில்' வழக்கமாகப் பயன்படுத்தப்படும் சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துவதில் அவருக்கு எந்தத் தீய எண்ணமும் இருக்கவில்லை. திரு. டி கெர்மான்ட்ஸை (M. de Guermantes) மற்றவர்களுக்குக் காட்ட விரும்பிய அவர், மதிய உணவுக்கு மறுநாள் மதிய வேளையில் அவரை ஒரு தொண்டு நிறுவன நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பினார்; அங்கு கடற்கரை மாலுமிகள் கப்பல் புறப்படும் காட்சியை நடித்துக் காட்டவிருந்தனர். ஆனால், எல்லாவற்றையும் தானே கவனித்துக்கொள்ள நேரமில்லாததால், அந்தப் பொறுப்பைத் தனக்கு மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவரிடம்—அந்தப் பிரபுவிடம்—ஒப்படைத்தார். "உங்களுக்குப் புரிகிறதா, அவர்கள் பாறையில் ஒட்டியிருக்கும் சிப்பிகளைப் போல சும்மா ஒரே இடத்தில் நின்றுவிடக் கூடாது; அவர்கள் நடமாட வேண்டும்—வந்து போக வேண்டும்—அப்போதுதான் அந்தச் சுறுசுறுப்பான செயல்பாட்டைப் பார்க்க முடியும்... இதற்கெல்லாம் சரியான கலைச்சொற்கள் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் நீங்கள்—பால்பெக்-பிளாஜ் (Balbec-Plage) துறைமுகத்திற்கு அடிக்கடி செல்வதால்—உங்களை அதிகம் வருத்திக்கொள்ளாமலேயே ஒத்திகையை எளிதாக நடத்த முடியும். மாலுமிகளை அணிவகுத்துச் செல்ல வைப்பது பற்றி என்னைவிட உங்களுக்குத்தான் நன்றாகத் தெரியும், திரு. டி சார்லஸ். ஆனால், சொல்லப்போனால், திரு. டி கெர்மான்ட்ஸுக்காக நாம் இவ்வளவு சிரமப்படுகிறோம்; ஒருவேளை அவர் 'ஜாக்கி கிளப்'பைச் (Jockey Club) சேர்ந்த ஒரு முட்டாளாகக்கூட இருக்கலாம். ஐயோ—நான் ஜாக்கி கிளப்பைக் குறைத்துப்பேசிவிட்டேனே, ஆனால் நீங்களும் அதில் ஓர் உறுப்பினர் என்று நினைக்கிறேன். என்ன பிரபு? எனக்குப் பதில் சொல்லவில்லையே—நீங்கள் உறுப்பினரா? எங்களுடன் வர விருப்பமில்லையா? இதோ, உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கும் என்று நான் நினைக்கும் ஒரு புத்தகம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இது ரூஜோன் (Roujon) எழுதியது. இதற்கு ஒரு அழகான தலைப்பு: *Among Men* (மனிதர்களுக்கு இடையே)."
180
பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபுடன் (Princess Sherbatoff) எனக்கு மிகவும் மோசமான உறவுமுறை இருந்ததால் (அதற்கான காரணம் அற்பமானதாகவும் அதே சமயம் ஆழமானதாகவும் இருந்தது), அவருக்குப் பதிலாக எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அடிக்கடி அந்த இடத்தைப் பிடித்தது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. ஒரு நாள், நான் அந்தச் சிறிய ரயிலில் பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபுக்கு வழக்கமான உபசரிப்புகளைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, ​​மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அதில் ஏறுவதைக் கண்டேன். உண்மையில், அவர் பிரின்சஸ் டி லக்சம்போர்க்குடன் (Princesse de Luxembourg) சில வாரங்கள் தங்குவதற்காக வந்திருந்தார்; ஆனால், ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) தினமும் பார்க்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்ததால், மார்க்கிஸ் (Marquise) மற்றும் அவரது அரச விருந்தளிப்பவர் விடுத்த தொடர்ச்சியான அழைப்புகளை நான் ஒருபோதும் ஏற்கவில்லை. என் பாட்டியின் தோழியைப் பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டது; கடமை உணர்வின் காரணமாக (பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபுக்கு அருகில் இருந்து விலகாமலே), நான் அவருடன் சிறிது நேரம் உரையாடினேன். மேலும், என் அருகில் அமர்ந்திருந்தவர் யார் என்பது மேடம் டி வில்லபாரிசிஸுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும், அவருடன் அறிமுகம் செய்துகொள்ள அவருக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியவே இல்லை. அடுத்த நிறுத்தத்தில் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் ரயிலிலிருந்து இறங்கினார்—அவர் இறங்க உதவாததற்காக நான் என்னையே கடிந்துகொண்டேன்—அதன்பின் நான் மீண்டும் அந்த இளவரசிக்கு அருகில் சென்று அமர்ந்தேன். ஆனால், சமூகத்தில் நிலையற்ற அந்தஸ்து கொண்டவர்களிடம் காணப்படும்—தங்களைப் பற்றி யாராவது தவறாகப் பேசியிருப்பார்களோ அல்லது இகழ்வாகக் கருதுவார்களோ என்ற அச்சம் கொண்டவர்களிடம் நிகழும்—திடீர் மனநிலை மாற்றத்தைப் போல, என் கண்முன்னே ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. *Revue des Deux Mondes* இதழைப் படிப்பதில் மூழ்கியிருந்த மேடம் ஷெர்படோஃப், என் கேள்விகளுக்கு மிகவும் சுருக்கமான, அலட்சியமான பதில்களையே அளித்தார்; இறுதியில், நான் பேசுவது அவருக்கு ஒற்றைத் தலைவலியை (migraine) உண்டாக்குவதாகக் கூறினார். நான் என்ன தவறு செய்தேன் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நான் அந்த இளவரசியிடம் விடைபெற்றபோது, ​​அவரது முகத்தில் வழக்கமான புன்னகை தோன்றவில்லை; அவர் சுருக்கமாகத் தலையை அசைத்தார், கைகுலுக்கக்கூட முன்வரவில்லை, அதன்பிறகு என்னிடம் ஒருபோதும் பேசவே இல்லை. ஆனால் அவர் வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரிடம் பேசியிருக்க வேண்டும்—என்ன சொன்னார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபிடம் நான் கண்ணியமான முறையில் நடந்துகொள்ள வேண்டுமா என்று அவர்களிடம் கேட்கும்போதெல்லாம், அவர்கள் அனைவரும் பதற்றத்துடன், "வேண்டாம்! வேண்டாம்! வேண்டாம்! எக்காரணம் கொண்டும் அப்படிச் செய்துவிடாதீர்கள்! அவருக்கு அத்தகைய விஷயங்களில் விருப்பமில்லை!" என்று ஒரே குரலில் கூறினார்கள். எங்களுக்கிடையே பிளவை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் இதைச் சொல்லவில்லை; மாறாக, அத்தகைய கவன ஈர்ப்புகளுக்குச் சற்றும் பணியாதவள்—உலகியல் பகட்டுகளால் தீண்டப்படாத ஒரு ஆன்மா—என்ற பிம்பத்தை உருவாக்குவதில் அவள் வெற்றி பெற்றிருந்தாள். பதவியேற்றதிலிருந்து மிகவும் பிடிவாதமான, சமரசமற்ற மற்றும் அணுக முடியாத நபராகக் கருதப்பட்ட ஒரு அரசியல்வாதி, தனது செல்வாக்கு சரிந்த நிலையில், ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளரின் ஆணவமான தலையசைப்பைப் பெறுவதற்காக, ஒரு காதலனைப் போலப் பிரகாசிக்கும் புன்னகையுடன் கூச்சத்தோடு கெஞ்சுவதைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்; புதிய நோயாளிகளால் 'இரும்பு மனிதர்' என்று கருதப்பட்ட கோட்டார்டின் (Cottard) மாற்றத்தைக் கண்டிருக்க வேண்டும்; இளவரசி ஷெர்படோவின் (Princess Sherbatoff) வெளிப்படையான ஆணவத்திற்கும், பகட்டுத்தன்மை மீதான அவரது பரவலாக அறியப்பட்ட வெறுப்பிற்கும் பின்னால் இருந்த காதல் தோல்விகளையும் சமூக அவமதிப்புகளையும் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்—அப்போதுதான் மனித இயல்பின் விதியை (நிச்சயமாக விதிவிலக்குகள் உண்டு) உணர முடியும்: அதாவது, "கடினமானவர்கள்" என்பவர்கள் உண்மையில் யாரும் விரும்பாத பலவீனமான மனிதர்களே; ஆனால் உண்மையான வலிமை கொண்டவர்களோ—தாங்கள் விரும்பப்படுகிறோமா இல்லையா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர்கள்—தாழ்ந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் பலவீனம் என்று தவறாகக் கருதும் அந்த மென்மையான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சொல்லப்போனால், இளவரசி ஷெர்படோவை நான் மிகக் கடுமையாக மதிப்பிடக்கூடாது. அவளது நிலைமை மிகவும் பொதுவான ஒன்று! ஒரு நாள், கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் இறுதிச் சடங்கின்போது, ​​எனக்கு அருகில் நின்றிருந்த ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மனிதர், உயரமான, அழகான ஒரு கனவானைச் சுட்டிக்காட்டினார். "கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்தினர் அனைவரிலும், அவர்தான் மிகவும் அசாதாரணமானவர், தனித்துவமானவர். அவர் டியூக்கின் (Duke) சகோதரர்," என்று என் அருகில் இருந்தவர் கூறினார். அவர் தவறு செய்கிறார் என்றும், கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத அந்தக் கனவானின் பெயர் ஃபோர்னியர்-சார்லோவெஸ் (Fournier-Sarlovèze) என்றும் நான் யோசிக்காமல் பதிலளித்தேன். அந்தப் பெருமைக்குரிய மனிதர் எனக்கு முதுகைக் காட்டிவிட்டு, அதன்பிறகு என்னைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

ஸ்கியை (Ski) அறிந்திருந்த ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞர்—அவர் 'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institut) அமைப்பின் உறுப்பினராகவும் உயர்மட்ட அதிகாரியாகவும் இருந்தவர்—ஹாரெம்போவில் (Harembouville) வழியாகச் சென்றபோது (அங்கு அவருக்கு ஒரு மருமகள் இருந்தார்), வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் புதன்கிழமை சந்திப்புகளில் ஒன்றில் கலந்துகொண்டார். எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவரிடம் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொண்டார்—அதற்குக் காரணம் மோரலின் (Morel) வேண்டுகோள் மட்டுமல்ல, பாரிஸுக்குத் திரும்பியதும், அந்த வயலின் கலைஞர் வாசிக்கும் பல்வேறு தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள், ஒத்திகைகள் போன்றவற்றில் கலந்துகொள்ள அந்த 'அகாடமிஷியன்' (Academician) அனுமதிப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பும் தான். அந்த 'அகாடமிஷியன்'—புகழ்ச்சியால் மகிழ்ந்தவர், அதே சமயம் மிகவும் கனிவான மனிதர்—அந்த வாக்குறுதியை அளித்து, அதைக் காப்பாற்றவும் செய்தார். தனிப்பட்ட முறையில் பெண்களை மட்டுமே - அதுவும் ஆழமாகவே - நேசித்த அந்தப் பிரபுவுக்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற கலைஞர் காட்டிய கனிவு மிகுந்த நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. சாதாரணமானவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வமான இடங்களுக்குள் அவரை அழைத்துச் சென்றது; சமமான திறமை கொண்ட மற்றவர்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வாய்ப்புகளுக்கான தேர்வுகளில் இவரை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து, மேடையேறித் தன் பெயரை நிலைநாட்டிக்கொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்கியது எனப் பல வகைகளிலும் அந்தக் கலைஞர் அவருக்கு உதவினார். ஆனால், அந்த மாபெரும் கலைஞருக்குத் தான் எவ்வளவு பெரிய நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறோம் என்பதை 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) முழுமையாக உணரவில்லை. ஏனெனில், அந்த வயலின் கலைஞருக்கும் அவரது உயர்குடிப் புரவலருக்கும் இடையிலான உறவின் தன்மையை அந்தக் கலைஞர் நன்கு அறிந்திருந்தார்; இது அவரை இருமடங்கு பாராட்டுக்குரியவராகவோ - அல்லது நீங்கள் விரும்பினால், இருமடங்கு குற்றவாளியாகவோ - மாற்றியது. அவர் அந்த உறவுக்கு வழிவகுத்தார்; நிச்சயமாக அனுதாபத்தின் காரணமாக அல்ல (ஏனெனில், தனது இசைக்கு ஊக்கமளித்த பெண்களுடனான காதலைத் தவிர வேறு எந்த வகையான காதலையும் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை), மாறாக தார்மீக ரீதியான அலட்சியம், தொழில்முறை சார்ந்த கடமை உணர்வு மற்றும் உதவும் மனப்பான்மை, சமூக நாகரிகம் மற்றும் ஒருவித உயர்குடி மனோபாவம் ஆகியவற்றின் காரணமாகவே அவர் அவ்வாறு செய்தார். அதைப் பற்றிய சந்தேகங்களைப் பொறுத்தவரை...இந்த உறவுகளின் தன்மையைப் பொறுத்தவரை, அவருக்கு அதுபற்றி மிகக் குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது; 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் நடந்த முதல் விருந்தின்போதே, திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மற்றும் மோரல் (Morel) ஆகியோரை ஒரு ஆணும் அவனது காதலியும் போலக் கருதி, அவர் 'ஸ்கி'யிடம் (Ski) இப்படிக் கேட்டிருந்தார்: "அவர்கள் நீண்ட காலமாக ஒன்றாக இருக்கிறார்களா?" ஆயினும், சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்குத் தன் எண்ணம் தெரிந்துவிடாதவாறு நடந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அவர் உலகியல் அனுபவம் மிக்கவராக இருந்தார்; மோரலின் நண்பர்களிடையே ஏதேனும் வதந்தி எழுந்தால் அதை அடக்கி, "இக்காலத்தில் எல்லாரைப் பற்றியும் மக்கள் அப்படித்தான் பேசுகிறார்கள்" என்று ஒரு தந்தையைப் போலக் கூறி மோரலுக்கு ஆறுதல் சொல்லவும் அவர் தயாராக இருந்தார். அந்தப் பிரபு (Baron) அவரிடமிருந்து கிடைத்த கனிவான செயல்களை ரசித்தார், ஆனால் அவை இயல்பானவை என்றே கருதினார்; ஏனெனில், அந்தப் புகழ்பெற்ற மேதையான அவரிடம் அத்தகைய இழிவான நடத்தையையோ அல்லது அத்தகைய உயர்ந்த பண்பையோ கற்பனை செய்து பார்க்கக்கூட அவரால் இயலவில்லை. ஏனெனில், அவர் இல்லாதபோது அவரைப் பற்றியும் மோரலைப் பற்றியும் பேசப்பட்ட அவதூறுகளையோ அல்லது மறைமுகக் குறிப்புகளையோ அவரிடம் எடுத்துச் சொல்லும் அளவுக்குத் தரங்கெட்டவர் யாரும் அங்கு இருக்கவில்லை. ஆயினும், பரவலாகக் கண்டிக்கப்படும் - எவராலும் ஆதரிக்கப்படாத - அந்த 'வதந்தி'க்குக் கூட உளவியல் ரீதியான மதிப்பு உண்டு என்பதை இந்த எளிய சூழல் காட்டுகிறது; அது நம்மைப் பற்றியதாக இருந்தாலும் (அப்போது அது மிகுந்த சங்கடத்தை அளிக்கிறது) அல்லது நமக்குத் தெரியாத ஒரு மூன்றாம் நபரைப் பற்றிய தகவலை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தாலும் சரி. அது, மனமானது 'எதார்த்தம்' என்று கருதி வைத்திருக்கும் ஒரு செயற்கையான கண்ணோட்டத்தில் (உண்மையில் அது வெறும் தோற்றமே) அப்படியே உறங்கிவிடாமல் தடுக்கிறது. ஒரு சிறந்த தத்துவஞானியின் மாயாஜாலத் திறமையுடன் அது அந்தத் தோற்றத்தைத் திருப்பிப் போட்டு, அதன் மறுபக்கத்திலுள்ள யாரும் எதிர்பாராத ஒரு பகுதியை விரைவாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. "மெமே (Mémé) எப்படி என் மீது காதல் கொள்ள முடியும்? நான் ஒரு பெண் என்பதை மறந்துவிட்டீர்களா?" என்று அன்பான பெண் உறவினர் ஒருவர் கூறிய வார்த்தைகளை திரு. டி சார்லஸ் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்க முடியுமா? ஆயினும், அவர் மீது அந்தப் பெண்ணுக்கு உண்மையான, ஆழ்ந்த பற்றுதல் இருந்தது. அப்படியிருக்க, வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரைப் பொறுத்தவரை - அவர்களின் அன்பையோ கனிவையோ எதிர்பார்ப்பதற்கு அவருக்கு எந்த உரிமையும் இருக்கவில்லை - அவர்கள் அவருக்குப் பின்னால் பேசிய விஷயங்கள் (மேலும், பின்னர் தெரியவருவது போல, அது வெறும் வார்த்தைகள் சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல) அவர் கற்பனை செய்தவற்றிலிருந்து - அதாவது, அவர் முன்னிலையில் கேட்டவற்றின் பிரதிபலிப்பு என்று அவர் நினைத்தவற்றிலிருந்து - எவ்வளவு மாறுபட்டிருந்தன என்பதைக் கண்டு ஒருவர் எப்படி ஆச்சரியப்பட முடியும்? வெர்டுரின் தம்பதியினர் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிச் சிறிது நேரம் சிந்திக்கும்போதெல்லாம், திரு. டி சார்லஸ் தனிமையில் வந்து கனவு காணும் அந்தச் சிறிய 'கனவு இல்லத்தில்' (ideal pavilion), அன்பான வாசகங்களை அலங்கரித்து வைத்திருந்தது அந்தப் பிந்தைய வகை (அதாவது அவர் முன்னிலையில் கேட்டவை) மட்டுமே. அங்கு நிலவிய சூழல் மிகவும் இதமாகவும் இணக்கமாகவும், அங்கிருந்த அமைதி மிகுந்த ஆறுதல் தருவதாகவும் இருந்தது; அதனால், உறங்குவதற்கு முன் தனது கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டுச் சற்று இளைப்பாற அங்கு வரும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), எப்போதும் ஒரு புன்னகையுடனேயே அங்கிருந்து திரும்புவார். ஆயினும், நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இத்தகையதொரு 'மண்டபம்' (pavilion) என்பது இரண்டு வகையாக அமைகிறது: நாம் ஒன்றே ஒன்றுதான் என்று நம்பும் அந்த இடத்திற்கு நேர் எதிரே மற்றொன்று உள்ளது—அது பெரும்பாலும் நமக்குத் தெரிவதில்லை, ஆனால் அதுவே உண்மையானது; நமக்குத் தெரிந்த இடத்திற்குச் சமச்சீரான அமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், அது முற்றிலும் மாறுபட்டது. அதன் அலங்காரங்கள் நாம் எதிர்பார்த்த எதையும் கொண்டிருக்காது; மாறாக, எதிர்பாராத விரோதப் போக்கின் வெறுக்கத்தக்க குறியீடுகளால் உருவாக்கப்பட்டதைப் போலத் தோன்றி நம்மை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தும். ஒருவேளை வதந்திகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, திரு. டி சார்லஸ் அத்தகைய விரோத மனப்பான்மை கொண்ட மண்டபங்களில் ஒன்றிற்குள் நுழைந்திருந்தால் அது எவ்வளவு பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கும்! அதிருப்தியடைந்த வியாபாரிகளோ அல்லது பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட வேலையாட்களோ வீட்டு வாசல்களுக்கு வெளியே கரியால் ஆபாசமான சித்திரங்களை வரைந்து வைத்திருக்கும் ஒரு சேவைப் படிக்கட்டு வழியாக நுழைவதைப் போன்றதொரு சூழல் அது. ஆயினும், சில பறவைகளுக்கு இயல்பாகவே அமைந்துள்ள திசையறியும் திறன் நமக்கு இல்லாதது போலவே, நமக்கும் ஒருவிதமான 'பார்வைத் திறன்' (visibility sense) குறைபாடு உள்ளது—தொலைவை உணரும் திறன் இல்லாததைப் போலவே இதுவும் ஒன்று. அதாவது, உண்மையில் நம்மைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காதவர்கள் நம் மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருப்பதாக நாம் கற்பனை செய்துகொள்கிறோம்; அதே வேளையில், மற்றவர்களின் முழு கவனமும் நம் மீதே குவிந்திருப்பதை நாம் உணர்வதே இல்லை. இவ்வாறாக, திரு. டி சார்லஸ் ஒரு மாயையில் வாழ்ந்து வந்தார்; அது, தான் நீந்தும் நீர் கண்ணாடித் தொட்டியின் சுவரைத் தாண்டி அப்பாலும் பரவியிருப்பதாக நம்பும் மீனின் நிலையைப் போன்றது (அந்தக் கண்ணாடி உண்மையில் அதன் பிம்பத்தையே பிரதிபலிக்கிறது). அதே சமயம், நிழலில் நின்று அதன் சேட்டைகளை வேடிக்கை பார்க்கும் வேடிக்கை பார்ப்பவரையோ அல்லது சர்வ வல்லமை படைத்த மீன் வளர்ப்பாளரையோ அது கவனிப்பதில்லை. அந்த மீன் வளர்ப்பாளர், எதிர்பாராத ஒரு தீர்க்கமான தருணத்தில்—பரோனைப் பொறுத்தவரை அந்த மீன் வளர்ப்பாளர் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஆக இருப்பார்—மீன் விரும்பி வாழும் அந்தச் சூழலிலிருந்து அதை இரக்கமின்றி வெளியே இழுத்து வேறொரு சூழலில் வீசிவிடுவார். மேலும், தனிமனிதர்களின் தொகுப்பாகவே விளங்கும் நாடுகளும் கூட, இத்தகைய ஆழமான, பிடிவாதமான மற்றும் திகைப்பூட்டும் குருட்டுத்தன்மைக்குச் சான்றாக அமைகின்றன; அவை அளவில் மிகப் பெரியதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு விவரத்திலும் ஒரே மாதிரியான தன்மையைக் கொண்டிருக்கின்றன. இதுவரை, இந்தத் தன்மையின் காரணமாக 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) தனது நெருங்கிய வட்டத்தினரிடையே சில சமயங்களில் பயனற்ற புத்திசாலித்தனத்துடனும், வேறு சில சமயங்களில் ரகசியப் புன்னகையை வரவழைக்கும் துணிச்சலுடனும் பேச நேர்ந்ததே தவிர, அது அவருக்கு—பால்பெக்கிலும் (Balbec)—எந்தவொரு தீவிரமான சிக்கலையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சிறுநீரில் காணப்படும் சிறிதளவு அல்புமின் அல்லது சர்க்கரை, அல்லது சீரற்ற இதயத் துடிப்பு போன்றவை, அவற்றைக் கவனிக்காத ஒருவரின் வாழ்க்கையைச் சாதாரணமாகத் தொடர்வதிலிருந்து தடுப்பதில்லை; ஆனால் மருத்துவர் மட்டுமே அவற்றில் ஒரு பேரழிவின் முன்னறிவிப்பைக் காண்கிறார். தற்போதைய நிலையில், 'மொரெல்' (Morel) மீதான 'எம். டி சார்லஸின்' ஈர்ப்பு—அது பிளாட்டோனிக் (உடல்சார்ந்த உறவற்ற) வகையைச் சார்ந்ததோ அல்லது வேறு வகையோ—அவரை ஒரு விஷயத்திற்கு மட்டுமே தூண்டியது: அதாவது, மொரெல் இல்லாத நேரத்தில் அந்த இளைஞன் மிகவும் அழகானவன் என்று வெளிப்படையாகக் கூறுவது. தனது வார்த்தைகள் மிகவும் அப்பாவித்தனமாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்று அவர் நம்பினார்; சாட்சியம் அளிக்க அழைக்கப்படும் ஒரு புத்திசாலி மனிதரைப் போல அவர் இதில் நடந்துகொண்டார்...நீதிமன்றம் ஒன்றின் முன், தனக்கு பாதகமாகத் தோன்றக்கூடிய விவரங்களைக்கூட அவர் தயங்காமல் விவரிப்பார்; ஆனால், அதே காரணத்தினால், நாடகங்களில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் முன்வைக்கும் வழக்கமான தற்காப்பு வாதங்களில் காணப்படும் செயற்கையான தன்மை அல்லது மலிவுத்தன்மை இல்லாமல், அவரது வார்த்தைகள் ஒரு இயல்பான தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. அதே சுதந்திரத்துடன்—எப்போதும் டோன்சியேர்ஸ்-வெஸ்ட் (Doncières-Ouest) மற்றும் செயின்ட்-மார்ட்டின்-டு-ஷேன் (Saint-Martin-du-Chêne) ஆகிய இடங்களுக்கு இடையிலான பயணத்தின்போதோ அல்லது திரும்பும் வழியிலோ—திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்ட மனிதர்களைப் பற்றித் தாராளமாகப் பேசுவார்; அதோடு, "நான் 'விசித்திரமான' என்று சொல்கிறேன்—ஏனென்று எனக்கே தெரியவில்லை, ஏனெனில் அதில் விசித்திரமாக எதுவும் இல்லை" என்றும் குறிப்பிடுவார். இதன் மூலம், தன் கேட்பவர்களுடன் தான் எவ்வளவு இயல்பாகவும் தளர்வாகவும் உணர்கிறார் என்பதை அவரே வெளிப்படுத்திக்கொள்வார். உண்மையில் அவர் அப்படித்தான் இருந்தார்; உரையாடலைத் தானே முன்னின்று நடத்துபவராகவும், கேட்பவர்கள் அமைதியாகவும் புன்னகைத்துக்கொண்டும், தங்கள் சொந்த எளிதில் நம்பும் குணம் அல்லது நற்பண்பு காரணமாகத் தற்காப்பு உணர்வை இழந்தவர்களாகவும் இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் அப்படி இருந்தார்.

திரு. டி சார்லஸ், மொரலின் (Morel) அழகின் மீதான தனது ஈர்ப்பைப் பற்றிப் பேசாத நேரங்களில்—அந்த ஈர்ப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட ரசனைக்கோ (அல்லது "தீய பழக்கத்திற்கோ") தொடர்பில்லாதது போல—அந்தத் தீய பழக்கத்தைப் பற்றியே பேசுவார்; ஆனால், அது தனக்குச் சிறிதும் தொடர்பில்லாத ஒன்று என்பது போலவே பேசுவார். சில சமயங்களில், அதை அதன் பெயரைக் கூறிக் குறிப்பிடக்கூட அவர் தயங்கமாட்டார். ஒருமுறை, அவரது பால்சாக் (Balzac) புத்தகத்தின் நேர்த்தியான பைண்டிங்கைப் (binding) பாராட்டி, *La Comédie humaine* (மனித நகைச்சுவை நாடகம்) தொகுப்பில் அவருக்கு எது மிகவும் பிடிக்கும் என்று நான் கேட்டபோது, ​​அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராகப் பதிலளித்தார்: "எல்லாம் அல்லது ஒன்றுமில்லை: *Le Curé de Tours* மற்றும் *La Femme abandonnée* போன்ற சிறிய அளவிலான சித்திரங்களோ அல்லது *Illusions perdues* (இழந்த மாயைகள்) போன்ற பிரம்மாண்டமான ஓவியத் தொகுப்புகளோ—இவைதான். என்ன! உங்களுக்கு *Illusions perdues* தெரியாதா? அது மிகவும் அழகானது—கார்லோஸ் ஹெர்ரெரா (Carlos Herrera) தனது வண்டி கடந்து செல்லும் அந்தச் சிறுகோட்டையின் (château) பெயரை விசாரிக்கும் தருணம் அது: அது ராஸ்டிக்னாக் (Rastignac) என்பவருடையது; அதாவது, அவர் ஒரு காலத்தில் காதலித்த அந்த இளைஞனின் இல்லம்." அப்போது அந்த அபே (Abbé) ஒருவித ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கிவிடுவார்; அந்த நிலையை ஸ்வான் (Swann) மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வுடன் 'ஓலிம்பியோவின் சோகம்' (*Tristesse d’Olympio*) என்று அழைப்பார்—ஆனால் அது ஓரினச்சேர்க்கை சார்ந்த சோகம் என்ற பொருளில். மேலும் லூசியனின் (Lucien) மரணம்! ரசனைமிக்க ஒருவரிடம், அவரது வாழ்க்கையில் எந்த நிகழ்வு அவருக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தது என்று கேட்டபோது, ​​அவர் அளித்த பதில் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது: "*Splendeurs et Misères* (புகழும் துயரமும்) நூலில் வரும் லூசியன் டி ருபெம்ப்ரேவின் (Lucien de Rubempré) மரணம்." "கடந்த ஆண்டு அவநம்பிக்கை (pessimism) எந்த அளவுக்குப் பிரபலமாக இருந்ததோ, அதேபோல இந்த ஆண்டு பால்சாக் (Balzac) மிகவும் பிரபலமாக இருக்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று பிரிஷோ (Brichot) குறுக்கிட்டார். "ஆனால்—பால்சாக் மீது மிகுந்த மரியாதையை எதிர்பார்ப்பவர்களின் மனதை புண்படுத்தும் அபாயம் இருந்தாலும், அதே சமயம் இலக்கணப் பிழைகளுக்கு அபராதம் விதிக்கும் இலக்கியக் காவலராகச் செயல்படும் எண்ணம் துளியும் இல்லையென்றாலும்—நான் ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்: மிக அதிக அளவில் படைப்புகளைத் தந்த அந்த எழுத்தாளர்—அவரது பிரமிக்கத்தக்க எழுத்து வெள்ளத்தை நீங்கள் மிகைப்படுத்திக் கூறுவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது—எப்போதும் எனக்கு ஒரு கவனக்குறைவான எழுத்தாளராகவே பட்டிருக்கிறார். பாரன் (Baron), நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த *Illusions Perdues* (சிதைந்த கனவுகள்) நாவலை, ஒரு தீவிர ரசிகனுக்குரிய ஆர்வத்தை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக என்னை நானே வருத்திக்கொண்டு படித்தேன்; ஆனாலும், முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் சொல்கிறேன், அந்தத் தொடர் நாவல்கள்—அதாவது மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட பாணியிலும், குழப்பமான உளறல்களின் கலவையாகவும் எழுதப்பட்ட *Esther heureuse*, *Où mènent les mauvais chemins*, *À combien l’amour revient aux vieillards* போன்றவை—எனக்கு வெறும் *Rocambole* (ரோகம்போல்) பாணி மர்மக் கதைகளாகவே தோன்றின; ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத அதிர்ஷ்டத்தால் அவை தலைசிறந்த படைப்புகள் என்ற நிலையற்ற அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன." "வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுக்கு எதுவும் தெரியாததால்தான் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்," என்று பாரன் கூறினார்; பிரிஷோவால் தனது கலைசார்ந்த காரணங்களையோ அல்லது மற்ற காரணங்களையோ புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை உணர்ந்ததால் அவர் இருமடங்கு எரிச்சலடைந்தார். "உங்கள் கருத்தைப் புரிந்துகொள்கிறேன்," என்று பிரிஷோ பதிலளித்தார்; "மாஸ்டர் ஃபிராங்கோயிஸ் ரபெலே (François Rabelais) பாணியில் சொல்வதானால், நான் ஒரு உண்மையான *sorbonagre*, *sorbonicole*, மற்றும் *sorboniforme* (அதாவது, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட, வீண் தர்க்கம் பேசும் கல்விமான்கள்) என்று நீங்கள் மறைமுகமாகக் கூறுகிறீர்கள்." "இருப்பினும், என் சக ஊழியர்களைப் போலவே, நேர்மையையும் உயிரோட்டத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு புத்தகத்தை நானும் விரும்புகிறேன்; நான் அந்த மாதிரியான பண்டிதர்களில் ஒருவன் அல்ல..." — "ரபெலேவின் கணக்குப்படி..." என்று டாக்டர் கோட்டார்ட் (Cottard) குறுக்கிட்டார்; இப்போது அவர் சந்தேகத்துடன் இல்லாமல், நகைச்சுவை உணர்வுடன் கூடிய தன்னம்பிக்கையுடன் காணப்பட்டார். — "...அதாவது, மனிதநேயவாதிகளின் கடுமையான விதிகளின்படி, 'அபே-ஓ-பாய்ஸ்' (Abbaye-aux-Bois) அமைப்பின் வழிமுறையைப் பின்பற்றி, 'விகோம்ட் டி ஷாட்டோப்ரியாண்ட்' (Vicomte de Chateaubriand)—அதாவது 'போலித்தனத்தின் மகா குரு' (Grand Master of Humbug)—என்பவரின் கட்டுப்பாட்டில் இலக்கியத்திற்காகவே தங்களை அர்ப்பணித்துக்கொண்டவர்கள்... அந்த விகோம்ட் டி ஷாட்டோப்ரியாண்ட்..." — "ஷாட்டோப்ரியாண்ட் *aux pommes* (ஆப்பிள் கலந்த ஷாட்டோப்ரியாண்ட் உணவு)?" என்று டாக்டர் கோட்டார்ட் குறுக்கிட்டார். — "அவர்தான் அந்தச் சகோதரத்துவ அமைப்பின் புரவலர்," என்று மருத்துவரின் நகைச்சுவையைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரிஷோ தொடர்ந்தார்; இதற்கிடையில், அந்தப் பேராசிரியரின் கருத்தால் பதற்றமடைந்த மருத்துவர், எம். டி சார்லஸை கவலையுடன் பார்த்தார். கோட்டார்டுக்கு பிரிஷோ சூட்சுமமற்றவராகத் தோன்றியபோதிலும், மருத்துவரின் சிலேடை இளவரசி ஷெர்படோஃபின் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்திருந்தது. — "பேராசிரியரிடம், ஒரு முழுமையான ஐயவாதியின் குத்தலான நையாண்டி எப்போதும் மேலோங்கி இருக்கும்," என்று அவள், மரியாதை நிமித்தமாகவும், மருத்துவரின் கேலியைத் தான் தவறவிடவில்லை என்பதைக் காட்டவும் கூறினாள். — "ஞானி தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு ஐயவாதியாகவே இருப்பார்," என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார். எனக்கு என்ன தெரியும்? சாக்ரடீஸ் சொன்னது போல, *க்னோதி சியாட்டன்*—உன்னை நீயே அறி. அது மிகவும் உண்மை; எதிலும் அளவு மீறுவது ஒரு குறையே. ஆனால், இது ஒன்று மட்டுமே சாக்ரடீஸின் பெயரை இன்றுவரை நிலைத்திருக்கச் செய்யப் போதுமானதாக இருந்தது என்று நினைக்கும்போது நான் திகைத்துப்போகிறேன். அந்தத் தத்துவத்தில் அப்படி என்ன இருக்கிறது? உண்மையில், பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஷார்கோவும் மற்றவர்களும் இதைவிட ஆயிரம் மடங்கு குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளைச் செய்தார்கள் என்பதை நீங்கள் கருத்தில் கொள்ளும்போது—குறைந்தபட்சம், பொதுவான பக்கவாதத்தின் அறிகுறியாக கண்மணி அனிச்சையின் இழப்பு போன்ற உறுதியான ஒன்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட படைப்புகள்—ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரும் ஏறக்குறைய மறக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்! மொத்தத்தில், சாக்ரடீஸ் ஒன்றும் அசாதாரணமானவர் அல்ல. இவர்கள் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லாத மனிதர்கள்.
...நாள் முழுவதும் உலாவிக்கொண்டும் அரட்டை அடித்துக்கொண்டும் கழித்தவர்கள். இயேசு கிறிஸ்து சொல்வது போல: "ஒருவரையொருவர் நேசியுங்கள்" — இதெல்லாம் கேட்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. — "அன்பே..." என்று திருமதி கோட்டார்ட் கெஞ்சும் குரலில் கூறினார். — "இயல்பாகவே என் மனைவி இதை எதிர்க்கிறார்; அவர்கள் எல்லோரும் நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்டவர்கள்." — "ஆனால், என் அன்பிற்குரிய மருத்துவரே, எனக்கு நரம்புத் தளர்ச்சி இல்லையே," என்று திருமதி கோட்டார்ட் மெல்லிய குரலில் கூறினார். — "அவளுக்கு நரம்புத் தளர்ச்சி இல்லை என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? அவளுடைய மகன் உடல்நலக்குறைவாக இருக்கும்போது, ​​அவளுக்குத் தூக்கமின்மை ஏற்படுகிறது. இருப்பினும், ஒரு உயர்ந்த கலாச்சாரத்திற்கும், கருத்துக்களைத் தெளிவாக விளக்கும் திறனை வளர்த்துக்கொள்வதற்கும் சாக்ரடீஸ் போன்றவர்கள் அவசியம் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். வகுப்பின் முதல் நாளிலேயே நான் எப்போதும் என் மாணவர்களிடம் *gnothi seauton* (உன்னை நீயே அறிந்துகொள்) என்ற பொன்மொழியை மேற்கோள் காட்டுவேன். இதைக் கேள்விப்பட்ட முதியவர் பூச்சார்ட் (Bouchard) என்னைப் பாராட்டினார்." — "வெறும் வடிவத்திற்காகவே வடிவத்தை ஆதரிப்பவர்களில் ஒருவன் நான் அல்ல," என்று பிரிஷோ (Brichot) தொடர்ந்தார், "கவிதைகளில் 'கோடீஸ்வரத்தனமான எதுகை-மோனைகளை' (millionaire rhymes) அள்ளிக்குவிப்பதை நான் எப்படி விரும்பமாட்டேனோ, அப்படித்தான் இதுவும். ஆனால் அதையெல்லாம் தாண்டி, *Comédie Humaine* (மனித நகைச்சுவை நாடகம்) — இது உண்மையில் மனிதத்தன்மை அற்றது — கலை என்பது உள்ளடக்கத்தை விஞ்சும் படைப்புகளுக்கு நேர் எதிரானதாக இருக்கிறது; அந்தப் பழைய குறும்புக்கார ஓவிட் (Ovid) சொன்னது போல. மலைப்பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் ஒருவருக்கு உரிமை உண்டு — அது மியூடான் (Meudon) பாதிரியார் இல்லத்திற்கோ அல்லது ஃபெர்னியில் (Ferney) உள்ள ஹெர்மிட்டேஜிற்கோ (Hermitage) செல்லலாம்; இவை இரண்டும் 'வாலே-ஆக்ஸ்-லூப்ஸ்' (Vallée-aux-Loups) பகுதியிலிருந்து சம தொலைவில் உள்ளன. அங்குதான் ரெனே (René) ஒரு இரக்கமற்ற மதத் தலைவரின் கடமைகளைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றினார்; அதே சமயம் 'லெஸ் ஜார்டிஸ்' (Les Jardies) பகுதியில், கடன் வசூலிப்பவர்களால் துரத்தப்பட்ட ஹானரே டி பால்சாக் (Honoré de Balzac), ஒரு போலந்துப் பெண்ணுக்காக, அர்த்தமற்றவற்றின் தீவிரத் தூதுவரைப் போலப் புரியாத உளறல்களை அள்ளி வீசினார்." — "நீங்கள் நினைப்பதை விட ஷாட்டோப்ரியாண்ட் (Chateaubriand) மிகவும் உயிரோட்டமானவர், பால்சாக் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர்," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளித்தார் — ஸ்வானின் (Swann) ரசனைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த அவருக்குப் பிரிஷோவின் பேச்சு எரிச்சலூட்டியது — "மற்றவர்கள் புறக்கணிக்கும் அல்லது கண்டனம் செய்வதற்காக மட்டுமே ஆராயும் உணர்ச்சிகளைக்கூட பால்சாக் புரிந்துகொண்டிருந்தார்." அழியாத படைப்புகளான *Lost Illusions*, *Sarrasine*, *The Girl with the Golden Eyes*, *A Passion in the Desert* மற்றும் சற்று மர்மமான *The False Mistress* ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடவே வேண்டாம் — இவை அனைத்தும் நான் சொன்னதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. பால்சாக்கின் இந்த "இயல்புக்கு மாறான" பக்கம் குறித்து நான் ஸ்வானிடம் பேசும்போது, ​​அவர் சொல்வார்: "நீங்கள் டெய்னின் (Taine) கருத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கிறீர்கள்." "திரு. டெய்னை (M. Taine) நேரில் அறியும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை," என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) கூறினார். உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கே உரிய அந்த எரிச்சலூட்டும் பழக்கத்துடன் அவர் 'மான்சியர்' (Monsieur) என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார்—ஒரு சிறந்த எழுத்தாளருக்கு அப்பெயரைச் சூட்டுவதன் மூலம் அவருக்கு ஒரு கௌரவத்தை அளிப்பதாகவோ, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளியைப் பேணுவதாகவோ, அல்லது அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறியவில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதாகவோ அது அமைந்தது. "திரு. டெய்னை எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவருடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதையே நான் ஒரு பெரும் கௌரவமாகக் கருதினேன்." மேலும், இத்தகைய அபத்தமான சமூகப் பாவனைகள் இருந்தபோதிலும், திரு. டி சார்லஸ் மிகுந்த புத்திசாலியாகவே இருந்தார்; ஒருவேளை பழைய திருமண உறவுமுறை ஏதேனும் ஒன்றின் மூலம் அவரது குடும்பம் பால்சாக்கின் (Balzac) குடும்பத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தால், அவரும்—சொல்லப்போனால் பால்சாக்கையே விட அதிகமாகவே—ஒருவித மனநிறைவை அடைந்திருப்பார்; ஆயினும், அந்த நிறைவை ஒரு போற்றத்தக்க பெருந்தன்மையின் அடையாளமாக வெளிக்காட்டிக்கொள்ளும் உந்துதலை அவரால் அடக்கியிருக்க முடியாது.

சில சமயங்களில், செயின்ட்-மார்ட்டின்-டு-ஷேன் (Saint-Martin-du-Chêne) நிலையத்திற்கு அடுத்ததாக வரும் நிலையத்தில், இளைஞர்கள் ரயிலில் ஏறுவார்கள். திரு. டி சார்லஸ் அவர்களைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை; ஆனால் அவர்கள் மீது செலுத்திய கவனத்தை அவர் பாதியிலேயே நிறுத்தி மறைத்துக்கொண்டதால், அது ஒரு ரகசியத்தை மறைப்பது போன்ற தோற்றத்தை அளித்தது—அந்த உண்மையான ரகசியத்தை விடவும் விசித்திரமான ஒரு ரகசியம் அது. அவர்களை அவருக்குத் தெரிந்திருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு—அவர்கள் காட்டிய அந்த 'தியாகத்தை' ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, அறியாமலேயே அந்த உண்மை வெளிப்படுவது போன்ற நிலை—அதன்பின் அவர் நம்மை நோக்கித் திரும்புவார். இது, பெற்றோர்களுக்கு இடையிலான சண்டைக்குப் பிறகு தங்கள் விளையாட்டுத் தோழர்களைப் பார்த்து வணக்கம் செலுத்தக் கூடாது என்று தடை செய்யப்பட்ட குழந்தைகள், தற்செயலாக அவர்களைச் சந்திக்கும்போது, ​​தங்கள் ஆசிரியரின் கண்டிப்பான பார்வைக்கு மீண்டும் ஆளாவதற்கு முன், அறியாமலேயே தலையை உயர்த்திப் பார்ப்பதைப் போன்ற ஒரு செயலாக இருந்தது.
199(200)
பால்சாக் (Balzac) பற்றி விவாதிக்கும்போது, ​​*Splendeurs et misères* நாவலில் வரும் *La Tristesse d’Olympio* பற்றிய குறிப்பைத் தொடர்ந்து, திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஒரு கிரேக்கச் சொல்லைப் பயன்படுத்தியபோது, ​​ஸ்கி (Ski), பிரிஷோ (Brichot) மற்றும் கோட்டார்ட் (Cottard) ஆகியோர் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்; அவர்களின் புன்னகையில் ஏளனத்தை விட, டிரைஃபஸ்ஸை (Dreyfus) அவரது சொந்த வழக்கு குறித்தோ அல்லது பேரரசியை அவரது ஆட்சிக்காலம் குறித்தோ பேச வைப்பதில் வெற்றிபெறும் விருந்தினர்கள் அடையும் மனநிறைவே வெளிப்பட்டது. அவரை அந்த விஷயத்தைப் பற்றிச் சற்று பேச வைக்க அவர்கள் முழுமையாகத் திட்டமிட்டிருந்தனர், ஆனால் அதற்குள் நாங்கள் டோன்சியர்ஸை (Doncières) அடைந்துவிட்டோம்; அங்கு மொரல் (Morel) எங்களுடன் இணைந்துகொண்டார். மொரலின் முன்னிலையில், திரு. டி சார்லஸ் தனது பேச்சில் மிகுந்த எச்சரிக்கையைக் கடைப்பிடித்தார்; கார்லோஸ் ஹெர்ரேராவுக்கும் (Carlos Herrera) லூசியன் டி ருபெம்ப்ரேவுக்கும் (Lucien de Rubempré) இடையிலான காதல் பற்றிப் பேச்சைத் திருப்ப ஸ்கி முயன்றபோது, ​​அந்தப் பிரபு (Baron) எரிச்சலும் மர்மமும் கலந்த பாவனையை மேற்கொண்டார்; இறுதியில்—யாரும் தன்னைக் கவனிக்கவில்லை என்பதைக் கண்டதும்—தனது மகளின் முன்னிலையில் அநாகரிகமான பேச்சுக்களைக் கேட்கும் ஒரு தந்தையின் கண்டிப்பான, அறநெறி சார்ந்த தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தினார். ஸ்கி சற்று பிடிவாதமாகத் தொடர்ந்தபோது, ​​திரு. டி சார்லஸ் கண்கள் விரிய, குரலை உயர்த்தி, அழுத்தமான தொனியில் பேசினார்—அல்பர்ட்டின் (Albertine), மேடம் கோட்டார்ட் மற்றும் இளவரசி ஷெர்படோஃப் (Princess Sherbatoff) ஆகியோருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்ததால் எங்களைப் பேசுவதைக் கேட்க வாய்ப்பே இல்லை என்றாலும், நாகரிகமற்றவர்களுக்குப் பாடம் புகட்ட விரும்பும் ஒருவரின் இருபொருள் தொனிக்கும் குரலில் அவர் கூறினார்: "இந்த இளம் பெண்மணிக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டிய நேரம் இது என்று நான் நினைக்கிறேன்." ஆயினும், அவரைப் பொறுத்தவரை அந்த "இளம் பெண்மணி" அல்பர்ட்டின் அல்ல, மொரல் தான் என்பதை நான் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன்; உண்மையில், மொரலின் முன்னிலையில் அத்தகைய உரையாடல்கள் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று கோரியபோது அவர் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் எனது புரிதல் சரியானது என்பதை உறுதிப்படுத்தின. அந்த வயலின் கலைஞரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் அவர் என்னிடம், "உங்களுக்குத் தெரியுமா," என்றார், "நீங்கள் நினைப்பது போன்றவர் அவர் அல்ல; அவர் மிகவும் கண்ணியமான இளைஞர், எப்போதும் ஒழுக்கமாக நடந்துகொள்பவர்—மிகவும் சீரிய சிந்தனை கொண்டவர்." திரு. டி சார்லஸ், பெண்களுக்கு விபச்சாரம் எத்தகைய ஆபத்தோ, அத்தகைய ஆபத்தாகவே இளைஞர்களுக்கு ஓரினச்சேர்க்கையையும் (sexual inversion) கருதினார் என்பதையும், மொரலைக் குறிப்பிடும்போது "சீரிய" (serious) என்ற அடைமொழியை, தொழிலாளர் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் பெண்ணுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் அதே அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தினார் என்பதையும் அந்த வார்த்தைகளிலிருந்து உணர முடிந்தது. பின்னர், பேச்சை மாற்ற விரும்பிய பிரிஷோ, நான் இன்னும் எவ்வளவு காலம் இன்கார்வில்லில் (Incarville) தங்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன் என்று என்னிடம் கேட்டார். நான் இன்கார்வில்லில் (Incarville) அல்ல, பால்பெக்கில் (Balbec) தங்கியிருப்பதாகப் பலமுறை சுட்டிக்காட்டியிருந்தும், அவர் தொடர்ந்து அதே தவறைச் செய்தார்; ஏனெனில், கடற்கரையின் அந்தப் பகுதியை அவர் எப்போதும் 'இன்கார்வில்' அல்லது 'பால்பெக்-இன்கார்வில்' என்றே குறிப்பிட்டார். நாம் பேசும் அதே விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினாலும், அவற்றைச் சற்று மாறுபட்ட பெயர்களில் அழைக்கும் மனிதர்கள் சிலர் உண்டு. ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனைச் (Faubourg Saint-Germain) சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி, கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியைப் (Duchesse de Guermantes) பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம், நான் 'ஸெனாய்டை' (Zénaïde) அல்லது 'ஓரியான்-ஸெனாய்டை' (Oriane-Zénaïde) பார்த்து எவ்வளவு காலம் ஆகிறது என்று கேட்பார்; இதனால் அவர் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் நான் ஒரு கணம் திகைத்து நிற்பேன். ஒரு காலத்தில், கெர்மான்ட்ஸ் அம்மையாரின் உறவினர் ஒருவரின் பெயர் 'ஓரியான்' (Oriane) என்பதால், குழப்பத்தைத் தவிர்க்க இவரையும் 'ஓரியான்-ஸெனாய்ட்' என்று அழைத்திருக்கலாம். அத்துடன், ஆரம்பத்தில் இன்கார்வில்லில் மட்டுமே ரயில் நிலையம் இருந்திருக்கலாம்; அதனால் அங்கிருந்து பால்பெக்கிற்கு வண்டியில் செல்ல வேண்டிய சூழல் இருந்திருக்கலாம். "அப்படியானால், நீங்கள் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?" என்று ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) கேட்டாள்; மிஸ்டர் டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அப்போது கையாண்ட அந்தத் தீவிரமான, தந்தைக்குரிய தொனி அவளை ஆச்சரியப்படுத்தியது. "பால்சாக் (Balzac) பற்றி," என்று அந்தப் பிரபு அவசரமாகப் பதிலளித்தார்; "மேலும், இன்று மாலை நீ அணிந்திருக்கும் இந்த உடை, காடினான் இளவரசி (Princesse de Cadignan) அணிந்திருந்த அதே உடைதான்—அதாவது அவர் முதலில் அணிந்திருந்த இரவு விருந்துக்கான உடை அல்ல, மாறாக இரண்டாவது உடை." இந்தச் சந்திப்புக்குக் காரணம் என்னவென்றால், ஆல்பர்ட்டினுக்கான ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, ​​எல்ஸ்டிர் (Elstir) மூலம் அவள் வளர்த்துக்கொண்ட ரசனையையே நான் அடிப்படையாகக் கொண்டேன். எல்ஸ்டிர் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான எளிமையையும் அடக்கத்தையும் பெரிதும் விரும்பினார்; அந்த எளிமையில் ஒரு மென்மை கலந்திருந்ததால் அதை 'பிரிட்டிஷ் பாணி' என்று சொல்ல முடியாது, மாறாக அது ஒரு 'பிரெஞ்சு மென்மை' என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவர் விரும்பிய ஆடைகள் பெரும்பாலும் சாம்பல் நிறத்தின் பல்வேறு சாயல்களை இணக்கமாகக் கொண்டிருந்தன; டயான் டி காடினான் (Diane de Cadignan) அணிந்திருந்த உடையைப் போலவே அவை அமைந்திருந்தன. ஆல்பர்ட்டின் அணிந்திருந்த ஆடைகளின் உண்மையான தரத்தை மிஸ்டர் டி சார்லஸைத் தவிர வேறு யாராலும் அவ்வளவு சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது; ஒரு ஆடை ஏன் அரிதானது அல்லது விலை உயர்ந்தது என்பதை அவரது கண்கள் உடனடியாகக் கண்டறிந்துவிடும்; ஒரு துணி வகையை மற்றொன்றுடன் அவர் ஒருபோதும் குழப்பிக்கொள்ள மாட்டார், மேலும் அதைத் தயாரித்தவர் யார் என்பதையும் அவரால் எப்போதும் அடையாளம் காண முடியும். இருப்பினும், எல்ஸ்டிர் அனுமதித்ததை விடச் சற்று அதிகமான பளபளப்பும் வண்ணமும் கொண்ட ஆடைகளையே பெண்களுக்காக அவர் விரும்பினார். எனவே, அன்று மாலை அவள் என்னை ஒருவிதப் பார்வையுடன் பார்த்தாள்—அதில் பாதி புன்னகையும் மீதி பதற்றமும் கலந்திருந்தன; அதேவேளையில் அவள் பூனையைப் போன்ற தனது சிறிய, இளஞ்சிவப்பு நிற மூக்கைச் சுருக்கினாள். உண்மையில், அவளுடைய சாம்பல் நிற க்ரேப் டி ஷைன் பாவாடையின் மேல் குறுக்காகப் போடப்பட்டிருந்த அந்த சாம்பல் நிற ஷெவியாட் ஜாக்கெட், ஆல்பர்டைன் முழுவதும் சாம்பல் நிறத்தில் ஆடை அணிந்திருப்பது போன்ற தோற்றத்தைக் கொடுத்தது. ஆனால் அவள் என் உதவியை நாடினாள்—ஏனென்றால், அந்த ஜாக்கெட்டைப் போடுவதற்கோ அல்லது கழற்றுவதற்கோ அவளுடைய உப்பிய கைகளைத் தட்டையாக்கவோ அல்லது உயர்த்தவோ வேண்டியிருந்தது—அவள் அதைக் கழற்றியபோது, ​​இளஞ்சிவப்பு, வெளிர் நீலம், பச்சை கலந்த, மற்றும் புறாச் சாம்பல் நிறங்களில் மிகவும் மென்மையான கட்டம் போட்ட கைகள் வெளிப்பட்டன; அது சாம்பல் நிற வானத்தில் ஒரு வானவில் தோன்றியது போல இருந்தது. திரு. டி சார்லஸுக்கு அது பிடிக்குமா என்று அவள் யோசித்தாள். "ஆ!" என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் வியந்தார். "அதோ ஒரு கதிர், ஒரு வண்ணப் பட்டகம். உங்களுக்கு என் பாராட்டுகள்." "ஆனால் அந்தப் பெருமை அவருக்கு மட்டுமே உரியது," என்று ஆல்பர்டைன் கனிவாகப் பதிலளித்தாள், என்னைச் சுட்டிக்காட்டி, ஏனென்றால் என்னிடமிருந்து வந்த பொருட்களைக் காட்டிக்கொள்வதில் அவளுக்குப் பிரியம் இருந்தது. — ஆடை அணியத் தெரியாத பெண்கள் மட்டுமே வண்ணங்களுக்கு அஞ்சுவார்கள்.
...என்று எம். டி சார்லஸ் கூறினார். "அற்பத்தனம் ஏதுமின்றி ஒருவரால் ஈர்க்கக்கூடியவராக இருக்க முடியும்; அதே சமயம், சுவையற்ற தன்மை இல்லாமலே மென்மையானவராகவும் திகழ முடியும். மேலும், வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி நிற்பது போலக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பிய மேடம் டி காடினானுக்கு இருந்த காரணங்கள் உங்களிடம் இல்லை—ஏனெனில், அந்தச் சாம்பல் நிற ஆடையின் மூலம் டி’ஆர்தெஸிடம் (d’Arthez) அவர் ஏற்படுத்த முயன்ற பிம்பம் அதுதான்." ஆடைகள் உணர்த்தும் இந்த மௌன மொழியால் ஈர்க்கப்பட்ட ஆல்பர்ட்டின், பிரின்சஸ் டி காடினான் பற்றி எம். டி சார்லஸிடம் விசாரித்தாள். "ஓ! அவர் ஒரு அற்புதமான பெண்மணி," என்று அந்தப் பிரபு (baron) கனவுலகில் மிதப்பது போலக் கூறினார். "டயான் டி காடினான், எம். டி’எஸ்பார்டுடன் (M. d’Espard) உலாவி வந்த அந்தச் சிறிய தோட்டம் எனக்குத் தெரியும். அது என் உறவினர்களில் ஒருவருக்குச் சொந்தமானது." "அவரது உறவினரின் தோட்டத்தைப் பற்றிய இந்தப் பேச்சு," என்று பிரிஷோ (Brichot) கொட்டார்டிடம் (Cottard) கிசுகிசுத்தார், "நமது அருமைப் பிரபுவுக்கு அவரது வம்சாவளி வரலாற்றைப் போலவே மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கலாம். ஆனால் நமக்கு இதில் என்ன ஆர்வம் இருக்க முடியும்? அங்கு உலாவும் பாக்கியம் இல்லாதவர்கள், சம்பந்தப்பட்ட அந்தப் பெண்மணியை அறியாதவர்கள், உயர்குடிப் பட்டங்கள் ஏதுமற்றவர்கள் ஆகிய நமக்கு இதில் என்ன இருக்கிறது?" ஏனெனில், ஒரு கலைப்படைப்பின் மீது கொள்ளும் ஆர்வத்தைப் போலவே ஒரு ஆடை அல்லது தோட்டத்தின் மீதும் ஆர்வம் கொள்ள முடியும் என்றோ, அல்லது எம். டி சார்லஸ் மேடம் டி காடினானின் தோட்டப் பாதைகளை பால்சாக் (Balzac) பாணியில் கற்பனை செய்து பார்த்தார் என்றோ பிரிஷோவுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அந்தப் பிரபு தொடர்ந்து கூறினார்:
"ஆனால் உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமே," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்—அந்த உறவினரைக் குறிப்பிட்டும், 'லிட்டில் கிளான்' (Little Clan) எனும் வட்டத்திற்குள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தாலும், எம். டி சார்லஸின் பார்வையில்—உண்மையில் இல்லாவிட்டாலும்—அவரது சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவராகவோ அல்லது குறைந்தது அந்த வட்டத்தில் நடமாடுபவராகவோ என்னைக் கருதிப் புகழ்ந்து பேசும் விதமாக அவர் அவ்வாறு கூறினார். "எப்படியாயினும், மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வீட்டில் நீங்கள் அவரைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்." "ஷாட்டோ டி போக்ரூவின் (Château de Baucreux) உரிமையாளரான மார்க்கிஸ் டி வில்பாரிசிஸையா?" என்று பிரிஷோ ஈடுபாட்டுடன் கேட்டார். "ஆம்—அவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று எம். டி சார்லஸ் சுருக்கமாகக் கேட்டார். "அப்படியெல்லாம் இல்லை," என்று பதிலளித்தார் பிரிஷோ, "ஆனால் எங்கள் சக ஊழியரான நார்போயிஸ் (Norpois) ஒவ்வொரு ஆண்டும் தனது விடுமுறையின் ஒரு பகுதியை போக்ரூவில் கழிக்கிறார்." "அங்கு அவருக்குக் கடிதம் எழுதும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது." எம். டி நார்போயிஸ் என் தந்தையின் நண்பர் என்று மோரெல்லிடம் (Morel) கூறினேன்—அது அவருக்கு ஆர்வமூட்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால், தான் அதைக் கேட்டதை அவனது முகபாவனையில் எந்தச் சிறு மாற்றமும் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை; என் பெற்றோரை அவன் முக்கியத்துவமற்றவர்களாகவே கருதினான். என் பெரியப்பாவின் அந்தஸ்துடன் ஒப்பிடுகையில் அவர்கள் மிகவும் தாழ்ந்த நிலையில் இருந்ததாக அவன் நினைத்தான்—அந்தப் பெரியப்பாவின் வீட்டில் தான் இவனது தந்தையே ஒரு தனிப்பட்ட உதவியாளராகப் (valet de chambre) பணிபுரிந்திருந்தார்; மேலும், குடும்பத்தின் மற்றவர்களைப் போலல்லாமல், அந்தப் பெரியப்பாவுக்குச் சற்று 'ஆடம்பரமாகச் செயல்படுவதும்', 'கவனத்தை ஈர்ப்பதும்' பிடித்திருந்தது; அவர் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தால் அவரது பணியாளர்கள் வியந்துபோயிருந்தனர். "மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) சிறந்த அறிவுத்திறன் கொண்ட பெண்மணி என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆனால், அதை நானே நேரில் கண்டு மதிப்பிடும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்ததில்லை—என் சக ஊழியர்கள் யாருக்கும் கூட அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. ஏனெனில், 'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institut) அமைப்பில் மிகவும் கண்ணியமாகவும் கனிவாகவும் பழகும் நார்போயிஸ் (Norpois), எங்களில் யாரையும் அந்த மார்க்கிஸை (Marquise) சந்திக்க வைத்ததில்லை. அவரிடம் செல்லும் வாய்ப்பைப் பெற்றவர்களாக எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் இருவர் மட்டுமே: ஒருவர் எங்கள் நண்பர் துரோ-டாங்கின் (Thureau-Dangin)—இவருடன் அவருக்கு நீண்டகாலக் குடும்பத் தொடர்பு இருந்தது; மற்றொருவர் காஸ்டன் போசியர் (Gaston Boissier)—இவரது ஆய்வுக்கட்டுரை ஒன்றை வாசித்த பிறகு அவரைச் சந்திக்க அவர் விரும்பினார். போசியர் அங்கு ஒருமுறை விருந்துக்குச் சென்று, அந்த அனுபவத்தால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டார். அப்போதும் கூட, மேடம் போசியர் அங்கு அழைக்கப்படவில்லை." இந்தப் பெயர்களைக் கேட்டதும் மோரல் (Morel) அன்புடன் புன்னகைத்தான்: "ஆ! துரோ-டாங்கின்," என்று அவன் கூறினான்—மார்க்கி டி நார்போயிஸ் மற்றும் என் தந்தையைப் பற்றிக் கேட்டபோது அவன் காட்டிய அலட்சியத்திற்கு நேர்மாறாக, இப்போது மிகுந்த ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தினான். "துரோ-டாங்கினும் உங்கள் பெரியப்பாவும் மிக நெருங்கிய நண்பர்கள். அகாடமியில் (Académie) நடைபெறும் ஒரு விழாவிற்கு ஒரு பெண்மணிக்கு மைய இருக்கை தேவைப்படும்போதெல்லாம், உங்கள் பெரியப்பா, 'நான் துரோ-டாங்கினுக்கு எழுதுகிறேன்' என்று சொல்வார். இயல்பாகவே, அந்த நுழைவுச்சீட்டு உடனடியாக வந்துசேரும்—ஏனெனில், உங்கள் பெரியப்பாவின் கோரிக்கையை மறுக்கத் துரோ-டாங்கின் துணியமாட்டார் என்பதை நீங்கள் நன்கு புரிந்துகொள்ளலாம்; ஏனெனில், அடுத்த கட்டத்திலேயே அவர் அதற்கான விளைவைச் சந்திக்க நேரிடும்." "போசியர் என்ற பெயரைக் கேட்பதும் எனக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது; ஏனெனில், புத்தாண்டு சமயத்தில் உங்கள் பெரியப்பா அந்தப் பெண்களுக்கான பொருட்களை எல்லாம் அங்கிருந்துதான் வாங்குவார். அந்த வேலையைச் செய்யும் பொறுப்பு யாருக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்ததோ, அந்த நபர் எனக்குத் தெரியும் என்பதால் எனக்கு இது தெரியும்." வெறும் அறிமுகம் என்பதைத் தாண்டி அந்த நபர் அவனுக்கு நன்கு தெரிந்தவர்; அவர் அவனது தந்தைதான். என் மாமாவின் நினைவைப் போற்றும் வகையில் மோரல் (Morel) குறிப்பிட்ட சில விஷயங்கள், நாங்கள் 'ஓட்டல் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Hôtel de Guermantes) இல்லத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கும் எண்ணம் கொண்டிருக்கவில்லை என்ற உண்மையையும் தொட்டுச் சென்றன; உண்மையில், என் பாட்டிக்காக மட்டுமே நாங்கள் அங்கு குடியேறியிருந்தோம். அங்கிருந்து வேறு இடத்திற்கு மாறுவது பற்றிய பேச்சு அவ்வப்போது எழுவதுண்டு. இது தொடர்பாக சார்லஸ் மோரல் எனக்கு வழங்கிய ஆலோசனையைப் புரிந்துகொள்ள, என் பெரிய மாமா '40 பிஸ், புல்வார்ட் மால்ஷெர்ப்ஸ்' (40 bis Boulevard Malesherbes) என்ற முகவரியில் வசித்து வந்தார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதன் விளைவாக, குடும்பத்தினரிடையே—'பிங்க் நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி' (Lady in Pink) பற்றிய கதையைச் சொல்லி என் பெற்றோருக்கும் அவருக்கும் இடையே பிளவை ஏற்படுத்திய அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான நாள் வரை நாங்கள் அவரை அடிக்கடி சந்தித்து வந்ததால்—"உங்கள் மாமா வீட்டில்" என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக "40 பிஸ்-இல்" என்று சொல்லும் வழக்கம் இருந்தது. அம்மாவின் உறவினர்கள் அவரிடம் இயல்பாகவே இப்படிச் சொல்வார்கள்: "ஓ! ஞாயிற்றுக்கிழமை உங்களை எங்களால் அழைக்க முடியாது; நீங்கள் '40 பிஸ்'-இல் விருந்துண்ணச் செல்கிறீர்கள் அல்லவா?" நான் ஏதேனும் ஒரு உறவினரைப் பார்க்கச் செல்ல நேர்ந்தால், முதலில் "40 பிஸ்"-க்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தப்படுவேன்; அப்போதுதான், முதலில் அவரைச் சந்திக்க வராததற்காக என் மாமா அதிருப்தி அடையமாட்டார். அந்தப் கட்டடம் அவருக்குச் சொந்தமானது; வாடகைக்குக் குடியிருப்பவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவர்—அவர்கள் அனைவரும் அவரது நண்பர்களாகவோ அல்லது காலப்போக்கில் நண்பர்களாக மாறியவர்களாகவோ இருப்பார்கள். கர்னல் பாரன் டி வாட்ரி (Colonel Baron de Vatry) தினமும் அவரோடு சேர்ந்து சுருட்டு (cigar) புகைக்க வருவார்; பழுதுபார்ப்பு வேலைகளைச் சரியாகச் செய்துகொள்வதற்கு அது ஒரு வழியாகவும் இருந்தது. குதிரை வண்டி நுழையும் பெரிய வாயில் எப்போதும் மூடியே வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒருவேளை என் மாமா ஜன்னலில் துணியையோ அல்லது கம்பளத்தையோ (rug) பார்த்தால்...அவர் சட்டென்று கடும் கோபமடைந்து, இன்றைய காவலர்களை விட மிக விரைவாகவே அவர்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றிவிடுவார். ஆனாலும், வீட்டின் இரண்டு தளங்களையும் குதிரை லாயத்தையும் மட்டுமே தனக்கென வைத்துக்கொண்டு, வீட்டின் மற்ற பகுதிகளை வாடகைக்கு விட்டிருந்தார். அப்படியிருந்தும்—வீடு பராமரிக்கப்படும் விதத்தைப் புகழ்ந்து அவரை எப்படி மகிழ்விப்பது என்று தெரிந்தவர்கள்—அந்த "சின்னஞ்சிறிய மாளிகையின்" வசதிகளைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுவார்கள்; என் மாமா அங்கு தனியாக வசிப்பவர் என்பது போல அவர்கள் பேசினாலும், அவர் அதை மறுக்காமல் அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்; உண்மையில் அவர் அதை மறுத்திருக்க வேண்டும். அந்த "சின்னஞ்சிறிய மாளிகை" நிச்சயமாக வசதியானதுதான் (அக்காலத்தின் நவீன கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தையும் என் மாமா அதில் பொருத்தியிருந்தார்), ஆனால் அதில் விசேஷமாகச் சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவும் இல்லை. என் மாமா மட்டுமே—அதை "என் சின்னஞ்சிறிய குடிசை" என்று கூறிப் போலியான அடக்கத்தைக் காட்டிக்கொண்டாலும்—வசதி, ஆடம்பரம் மற்றும் அழகில் பாரிஸில் உள்ள வேறு எந்த இடமும் அந்தச் சின்னஞ்சிறிய மாளிகைக்கு ஈடாகாது என்று உறுதியாக நம்பினார்; அல்லது குறைந்தது, தன் வீட்டு வேலைக்காரன், அவனது மனைவி, குதிரை வண்டி ஓட்டுநர் மற்றும் சமையல்காரர் ஆகியோரின் மனதிலும் அந்த எண்ணத்தை ஆழமாகப் பதியவைத்திருந்தார். சார்லஸ் மோரல் (Charles Morel) இந்த நம்பிக்கையுடனேயே வளர்ந்தான்; அவனது அந்த நம்பிக்கை ஒருபோதும் மாறியதில்லை. அதன் விளைவாக, என்னிடம் பேசாத நாட்களில் கூட, ரயிலில் பயணம் செய்யும்போது நான் வேறு யாரிடமாவது வீடு மாறுவது பற்றிப் பேசினால், அவன் உடனடியாக என்னை நோக்கிப் புன்னகைத்து, ஒருவித ரகசியப் புரிதலுடன் கண்ணடித்துச் சொல்வான்: "ஆ! உங்களுக்குத் தேவைப்படுவது 'நம்பர் 40-பிஸ்' (Number 40-bis) போன்ற ஒரு இடம்தான்! அதுதான் உங்களுக்கு ஏற்ற இடம்! உங்கள் மாமா அங்கு எதைச் செய்கிறோம் என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருந்தார். பாரிஸ் முழுவதிலும் 'நம்பர் 40-பிஸ்'-க்கு ஈடான ஒன்று இல்லை என்பதில் எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கிறது."

பிரின்சஸ் டி காடினன் (Princesse de Cadignan) பற்றிப் பேசும்போது திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) வெளிப்படுத்திய சோகமான பாவனையிலிருந்து, அந்தச் செய்தி அவரை, அக்கறையற்ற ஒரு உறவினரின் சாதாரணத் தோட்டத்தைப் பற்றிய சிந்தனைக்கு அப்பால் வேறு எதையோ நினைக்கத் தூண்டியது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்; பிறகு, தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போல இவ்வாறு கூறினார்:
"*பிரின்சஸ் டி காடினனின் ரகசியங்கள்* (The Secrets of the Princesse de Cadignan)! என்னவொரு அற்புதமான படைப்பு! அது எவ்வளவு ஆழமானது, எவ்வளவு வேதனையானது—டயானின் (Diane) அந்த மோசமான பெயரும், தான் நேசிக்கும் மனிதர் அதைக் கேட்டுவிடுவாரோ என்ற அவளது அச்சமும்! என்னவொரு நித்திய உண்மை அது—முதல் பார்வையில் தெரிவதை விட மிக விரிவான பொருளைக் கொண்டது! அதன் தாக்கம் எவ்வளவு ஆழமானது!" திரு. டி சார்லஸ் இந்த வார்த்தைகளை ஒருவித சோகத்துடன் கூறினார்; ஆனாலும், அந்தச் சோகம் அவருக்கு வெறுப்பூட்டுவதாக இல்லை என்பதையும் உணர முடிந்தது. உண்மையில், தனது தனிப்பட்ட ஈடுபாடுகள் எந்த அளவிற்கு மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்பது குறித்துத் தெளிவற்ற நிலையில் இருந்த எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus), பாரிஸுக்குத் திரும்பியதும் மொரெலுடன் (Morel) பொதுவெளியில் காணப்பட்டால், அந்த இளைஞனின் குடும்பத்தினர் இதில் தலையிட்டுத் தனது மகிழ்ச்சியைக் குலைத்துவிடுவார்களோ என்று நீண்ட காலமாகவே அஞ்சிக்கொண்டிருந்தார். இதுவரை, இத்தகையதொரு சூழல் அவருக்கு மிகுந்த மனவேதனையையும் சங்கடத்தையும் தரக்கூடிய ஒன்றாகவே தோன்றியிருந்தது. ஆனால், அந்தப் பிரபு (baron)
உள்ளத்தால் ஒரு கலைஞராகவே திகழ்ந்தார். இப்போது, ​​ஒரு கணத்திற்குத் தனது சொந்தச் சூழலை பால்சாக் (Balzac) விவரித்திருந்த ஒரு சூழலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்த அவர், ஒரு வகையில் அந்தச் சிறுகதையின் கதைக் களத்தையே தனக்கான புகலிடமாகக் கொண்டார்; தன்னை அச்சுறுத்திய—நிச்சயமாகப் பயமுறுத்திய—அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான சூழலைக் குறித்துச் சிந்தித்தபோது, ​​ஸ்வான் (Swann) மற்றும் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) ஆகியோர் "மிகவும் பால்சாக் பாணியிலான ஒன்று" என்று வர்ணித்திருக்கக்கூடிய ஒரு அம்சத்தைத் தனது சொந்தக் கவலையிலேயே கண்டறிந்து ஆறுதல் அடைந்தார். இளவரசி டி காடினானுடன் (Princesse de Cadignan) தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது
எம். டி சார்லஸுக்கு எளிதாகவே அமைந்தது; ஏனெனில், மனதளவில் ஒரு சூழலை மற்றொன்றாக மாற்றிக்கொண்டு பொருத்திப் பார்க்கும் பழக்கம் அவருக்கு ஏற்கனவே ஏற்பட்டிருந்தது—அதற்குப் பல உதாரணங்களையும் அவர் முன்னரே வெளிப்படுத்தியிருந்தார். மேலும், தனது காதலுக்குரிய பெண்ணுக்குப் பதிலாக ஒரு இளைஞனை வைத்துக்கொள்வது மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது; அந்த இளைஞனைச் சுற்றியும், ஒரு சாதாரணக் காதல் உறவைச் சுற்றி நிகழும் அதே சமூகச் சிக்கல்கள் அனைத்தும் உடனடியாகத் தோன்றத் தொடங்கின. நாட்காட்டியிலோ அல்லது கால அட்டவணையிலோ ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக நிரந்தரமான மாற்றம் செய்யப்படும்போது—அதாவது, ஒரு வருடம் சில வாரங்கள் தாமதமாகத் தொடங்கினாலோ அல்லது நள்ளிரவு மணி கால் மணி நேரம் முன்னதாகவே ஒலிக்கும்படி மாற்றப்பட்டாலோ—நாட்கள் இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தையும் மாதங்கள் முப்பது நாட்களையும் கொண்டதாகவே நீடிப்பதால், கால அளவீட்டைச் சார்ந்திருக்கும் அனைத்தும் மாறாமல் அப்படியே இருக்கும். எண்களுக்கு இடையிலான உறவுமுறைகள் மாறாமல் இருப்பதால், எந்தவிதமான இடையூறும் இன்றி அனைத்தும் மாற்றப்பட்டிருக்கக்கூடும். "மத்திய ஐரோப்பிய நேரம்" (Central European Time) அல்லது கிழக்கத்திய நாட்காட்டிகளைப் பின்பற்றும் வாழ்க்கையின் நிலையும் இதுவேயாகும். ஒரு நடிகையைப் பராமரிப்பதில் வெளிப்படும் அந்த 'வீண் கௌரவ உணர்வு' (vanity), இந்த உறவிலும் ஒரு பங்காற்றியது என்றே தோன்றுகிறது. மொரெலின் பின்னணி குறித்து எம். டி சார்லஸ் முதல் நாளிலேயே விசாரித்தபோது, ​​அந்த இளைஞன் எளிய குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவன் என்பதை அவர் நிச்சயமாக அறிந்திருந்தார்; ஆயினும், நாம் நேசிக்கும் ஒரு 'டெமி-மாண்டேன்' (demi-mondaine - உயர்குடி வட்டாரங்களில் உலவும் ஆனால் முறையான அந்தஸ்து இல்லாத பெண்) ஏழைப் பெற்றோரின் மகள் என்பதற்காக மட்டும் நம் பார்வையில் தனது கௌரவத்தை இழந்துவிடுவதில்லை. மறுபுறம், அவர் கடிதம் எழுதியிருந்த பிரபல இசைக்கலைஞர்கள் அந்தப் பிரபுவுக்குப் பதிலளித்திருந்தனர். ஸ்வானை ஒடெட் (Odette) என்பவருக்கு அறிமுகப்படுத்திய நண்பர்கள், அவளை உண்மையில் இருந்ததை விடக் கையாள்வதற்கு மிகவும் கடினமானவளாகவும் அதிகத் தேவைப்படுபவளாகவும் சித்தரித்தது போன்ற சுயநல நோக்கத்துடன் அவர் அவர்களுக்கு எழுதவில்லை; மாறாக, ஒரு புதிய கலைஞரை மிகையாகப் பாராட்டும் பிரபலங்களின் வழக்கமான பாணியிலேயே அவர் எழுதியிருந்தார். அந்த இசைக்கலைஞர்கள் இவ்வாறு பதிலளித்திருந்தனர்: "ஆ! சிறந்த திறமை, மிகச் சிறந்த எதிர்காலம் — அவர் இன்னும் இளைஞர் என்பதால் — கலை ரசனை மிக்கவர்களால் பெரிதும் பாராட்டப்படுபவர்; அவர் வெகுதூரம் முன்னேறுவார்." மேலும், ஓரின ஈர்ப்பு அல்லது அது சார்ந்த விஷயங்களில் பரிச்சயமில்லாதவர்கள் ஆண்களின் அழகைப் பற்றிப் பேசும்போது கையாளும் அதே பாணியில் அவர்கள் மேலும் கூறினர்: "அதுமட்டுமின்றி, அவர் வாசிக்கும்போது பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருப்பார்; இசை நிகழ்ச்சிகளில் மற்ற யாரையும் விட அவர் கம்பீரமான தோற்றமளிப்பார்; அவருக்கு அழகான தலைமுடி, கண்ணியமான உடல்மொழி; அவரது முகத்தோற்றம் மிகவும் வசீகரமானது."
"...மேலும் அவர் ஒரு ஓவியத்தில் இடம்பெறும் வயலின் கலைஞரைப் போலத் தோற்றமளிக்கிறார்." இவ்வாறு—மோரெல் தனக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளின் எண்ணிக்கையைத் தெளிவாகத் தெரியப்படுத்தியதால் மேலும் தூண்டப்பட்ட—திரு. டி சார்லஸ், அவரைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதிலும், அவர் அடிக்கடி வந்து தங்கும் வகையில் அவருக்கென ஒரு "புறாக்கூடு" போன்ற தனி இடத்தைச் அமைத்துத் தருவதிலும் பெருமிதம் கொண்டார். அதே சமயம், மோரெல் சுதந்திரமாக இருக்கவும் அவர் விரும்பினார்; இதற்குக் காரணம், மோரெல் தனது தொழிலைத் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் என்பதில் திரு. டி சார்லஸ் உறுதியாக இருந்ததுதான் (அதற்காகத் தான் எவ்வளவு பணம் செலவழிக்க வேண்டியிருந்தாலும் சரி). ஒரு ஆண் ஏதேனும் ஒரு பணியைச் செய்ய வேண்டும் என்ற 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தின் கொள்கை—அதாவது ஒருவரின் மதிப்பு அவரது திறமையிலேயே உள்ளது என்றும், உயர்குடிப் பிறப்போ அல்லது செல்வமோ ஒரு மதிப்பை பலமடங்கு பெருக்கும் 'பூஜ்ஜியம்' போன்றவையே தவிர, அவை மட்டுமே மதிப்பை உருவாக்குவதில்லை என்றும் அவர்கள் நம்பினர்—அல்லது வெறுமனே, சும்மா இருந்து தன் அருகிலேயே இருந்தால் அந்த வயலின் கலைஞர் சலிப்படையக்கூடும் என்ற அச்சம்—ஆகியவையே இதற்குக் காரணங்களாக இருந்தன. இறுதியாக, சில பிரம்மாண்டமான இசை நிகழ்ச்சிகளின்போது, ​​"இப்போது பெரும் பாராட்டைப் பெறும் அந்த மனிதர் இன்று இரவு என் வீட்டிற்குத்தான் வரப்போகிறார்" என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்ளும் இன்பத்தையும் அவர் இழக்க விரும்பவில்லை. உயர்குடி மக்கள் காதலில் விழும்போது—அது எந்த வகையான காதலாக இருந்தாலும் சரி—பெரும்பாலும் தங்கள் கௌரவ உணர்வை (vanity) அத்தகைய விஷயங்களின் மீதே பணயம் வைக்கிறார்கள்; ஆனால், அதே விஷயங்கள் உண்மையில் அவர்களின் அந்த கௌரவ உணர்வுக்குத் திருப்தியளித்த முந்தைய சாதகமான சூழல்களையே அழித்துவிடக்கூடியவையாகவும் அமையக்கூடும்.

என் மீது அவருக்கு எந்தவிதமான தீய எண்ணமும் இல்லை என்பதையும், நான் திரு. டி சார்லஸுடன் உண்மையான பற்றுடன் இருந்தேன் என்பதையும், அதே சமயம் அவர்கள் இருவர் மீதும் எனக்கு எந்தவிதமான உடல்ரீதியான ஈர்ப்பும் இல்லை என்பதையும் மோரெல் உணர்ந்துகொண்டார். அதனால், தன்னை விரும்பாத ஒருவரிடமும், அதே சமயம் தன் காதலனுக்கு உண்மையான நண்பராகவும்—அவர்களுக்கு இடையே பிளவை ஏற்படுத்த முயற்சிக்காத ஒருவராகவும்—இருப்பவரிடம் ஒரு விலைமகள் காட்டும் அதே அன்பான நட்பை அவரும் என்னிடம் காட்டத் தொடங்கினார். செயின்ட்-லூப்பின் காதலியான ரேச்சல் ஒரு காலத்தில் என்னிடம் பேசியதைப் போலவே அவரும் என்னிடம் பேசியது மட்டுமல்லாமல், திரு. டி சார்லஸ் என்னிடம் கூறியதன்படி, நான் இல்லாதபோது என்னைப் பற்றி அவர் சொன்ன விஷயங்கள், ரேச்சல் ராபர்ட்டிடம் என்னைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்த அதே விஷயங்களாகவே இருந்தன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், ராபர்ட் "அவளுக்கு உன்னை மிகவும் பிடிக்கும்" என்று சொல்வது போலவே, திரு. டி சார்லஸும் என்னிடம் "அவனுக்கு உன்னை மிகவும் பிடிக்கும்" என்று கூறுவார். அந்த மருமகன் தனது காதலிக்காகச் செயல்பட்டதைப் போலவே, மோரலின் தூண்டுதலின் பேரிலேயே அந்த மாமாவும் என்னைத் தங்கள் இல்லத்தில் விருந்துண்ண வருமாறு அடிக்கடி அழைப்பார். மேலும், ராபர்ட் மற்றும் ரேச்சல் ஆகியோருக்கு இடையே நிலவியதைப் போலவே, இவர்களுக்கும் இடையிலும் அடிக்கடி சச்சரவுகள் வெடித்தன. சார்லி (மோரல்) அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, திரு. டி சார்லஸ் அவரைப் புகழ்ந்து பேசுவார்; அந்த வயலின் கலைஞர் தன்னிடம் எவ்வளவு அன்பாக நடந்துகொண்டார் என்பதைத் தெளிவாகத் தெரியும் மனநிறைவுடன் மீண்டும் மீண்டும் கூறுவார். ஆயினும், அந்தப் பிரபு (baron) விரும்பியபடி எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடனும் பணிவுடனும் இருப்பதற்குப் பதிலாக, சார்லி பெரும்பாலும் எரிச்சலுடனேயே காணப்பட்டார் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது—அவரது நெருங்கிய வட்டத்தினருக்கு முன்னிலையிலும்கூட. பிற்காலத்தில், மோரலின் முறையற்ற நடத்தையை மன்னித்துவிடும் பலவீனத்தால், அந்த எரிச்சல் எந்த அளவுக்குச் சென்றது என்றால், அந்த வயலின் கலைஞர் அதை மறைக்கக்கூட முயற்சிக்கவில்லை; சொல்லப்போனால், அதை வெளிப்படையாகவே வெளிப்படுத்தினார். ஒருமுறை, சில சிப்பாய் நண்பர்களுடன் சார்லி அமர்ந்திருந்த ரயில் பெட்டிக்குள் திரு. டி சார்லஸ் நுழைவதை நான் பார்த்தேன்; அப்போது அந்த இசைக்கலைஞர் தனது தோள்களைக் குலுக்கி அவரை வரவேற்றார், அதே சமயம் தனது தோழர்களைப் பார்த்து கண்ணடித்தார். அல்லது, அந்த வருகையால் கடும் சலிப்படைந்த ஒருவரைப் போலத் தூங்குவது போல் பாவனை செய்வார். அல்லது இருமத் தொடங்குவார்; மற்றவர்கள் சிரிப்பார்கள், மேலும் திரு. டி சார்லஸ் போன்றவர்களின் செயற்கையான, போலித்தனமான பேச்சுப் பாணியை ஏளனமாகப் பின்பற்றிப் பேசுவார்கள்; அவர்கள் சார்லியை ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள், ஆனால் இறுதியில் அவர்—ஏதோ கட்டாயத்தின் பேரில் வருவது போல—திரு. டி சார்லஸிடம் திரும்பி வருவார்; அந்தச் செயல்கள் அனைத்தும் திரு. டி சார்லஸின் இதயத்தில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தின. அவர் அவற்றை எப்படித்தான் சகித்துக்கொண்டார் என்பது கற்பனைக்கு எட்டாதது; ஆயினும், மாறிக்கொண்டே இருந்த அந்தத் துன்பங்கள் திரு. டி சார்லஸுக்கு மகிழ்ச்சி குறித்த கேள்வியை மீண்டும் எழுப்பின; முந்தைய உறவுமுறை ஒரு பயங்கரமான நினைவால் களங்கப்பட்டிருந்ததால், அவர் மேலும் பலவற்றைக் கோருவதோடு மட்டுமல்லாமல், முற்றிலும் வேறொன்றையும் விரும்பும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். இருப்பினும், பிற்காலத்தில் அந்தச் சூழல்கள் எவ்வளவு வேதனையானதாக மாறினாலும், ஆரம்ப நாட்களில், பிரெஞ்சு சாமானிய மக்களின் இயல்பான நுண்ணறிவு மோரலுக்கு ஒரு கவர்ச்சிகரமான எளிமை, வெளிப்படையான நேர்மை மற்றும் சுயநலமற்ற தன்மையிலிருந்து பிறந்ததாகத் தோன்றும் ஒரு சுதந்திரமான பெருமிதம் ஆகியவற்றை வழங்கியது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இது ஒரு பாவனைதான்; ஆனால் இந்த நிலைப்பாடு மோரலுக்கு அதிக சாதகமாக அமைந்தது. ஏனெனில், காதலில் இருப்பவர் எப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் போராடவும், உறவின் தீவிரத்தை அதிகரிக்கவும் கட்டாயப்படுத்தப்படும் நிலையில், காதலிக்காத ஒருவரால் நேர்மையான, உறுதியான மற்றும் நேர்த்தியான பாதையைப் பின்பற்றுவது எளிதாக இருக்கிறது. தன் இனத்தின் சிறப்புரிமையாக, இந்த குணம் மோரலின் திறந்த முகத்தில் வெளிப்பட்டது—மூடிய இதயம் கொண்ட ஒரு மனிதன்—ஷாம்பெய்ன் பேராலயங்களில் காணப்படும் நவ-ஹெலனிக் வசீகரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு முகம். அவன் பாசாங்கு பெருமிதம் கொண்டபோதிலும், எம். டி சார்லஸை எதிர்பாராதவிதமாகப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அவர்களின் சிறிய வட்டத்திற்காக அவன் அடிக்கடி சங்கடப்படுவான்; அவன் முகம் சிவந்து, தன் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொள்வான்—அந்தச் செய்கையில் ஒரு முழுமையான காதலைக் கண்ட பரோனுக்கு அது மகிழ்ச்சியளிக்கும். உண்மையில், அது வெறுமனே எரிச்சல் மற்றும் வெட்கத்தின் அறிகுறியாக இருந்தது. அந்த எரிச்சல் சில சமயங்களில் வெளிப்படும்; ஏனெனில், மோரலின் நடத்தை பொதுவாக எவ்வளவு அமைதியாகவும், உறுதியான கண்ணியத்துடனும் இருந்தாலும், அது அடிக்கடி நழுவிவிடும். சில சமயங்களில், பரோனின் ஒரு கருத்துக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, மோரல் அங்கிருந்த அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் ஒரு கடுமையான, திமிர் பிடித்த பதிலடியைக் கூடக் கொடுப்பான். எம். டி சார்லஸ் வருத்தத்துடன் தலை குனிந்து, எந்தப் பதிலும் கூறாமல், தங்கள் பிள்ளைகளின் உணர்ச்சியற்ற தன்மையையோ அல்லது கடுமையையோ யாரும் கவனிக்கவில்லை என்று நம்பும் தந்தைகளுக்கு இருக்கும் அந்தத் திறனுடன்...அன்று பொழுதை டோன்சியர்ஸில் (Doncières) கழிக்க நாங்கள் திட்டமிட்டிருந்தபோது, ​​திரு. டி சார்லஸை (M. de Charlus) தனியாக விட்டுச் செல்ல வேண்டாம் என்று ஆல்பர்ட்டினிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினேன்; ஏனோ, அவர் ஏதோ மனவேதனையில் இருப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது. அந்த அன்புக்குரிய பெண் உடனடியாக அதற்குச் சம்மதித்தாள். பிறகு, நான் அவருடன் சிறிது தூரம் வர வேண்டுமா என்று திரு. டி சார்லஸிடம் கேட்டேன். அவரும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்; ஆனால், என் உறவினருக்கு அதனால் சிரமம் ஏற்பட அவர் விரும்பவில்லை. அவளிடம் மென்மையாக, ஒரு மனைவியிடம் பேசுவது போல, "நீ உன் வழியே திரும்பிச் செல்; நாம் மாலையில் சந்திக்கலாம்" என்று கூறுவதிலும், அவள்—ஒரு மனைவியைப் போலவே—நான் விரும்பியதைச் செய்ய அனுமதிப்பதிலும், தான் விரும்பும் திரு. டி சார்லஸுக்கு என் உதவி தேவைப்பட்டால் நான் அவருடன் செல்வதை அங்கீகரிப்பதிலும் ஒருவித இனிமையை நான் உணர்ந்தேன். பாரனும் நானும் ஒரு சிற்றுண்டி விடுதியை நோக்கி நடந்தோம்—அவர் தனது பருமனான உடலுடன் தள்ளாடி நடந்தபடி, கண்கள் கீழே குனிந்திருக்க (ஒரு ஜெசூட் பாதிரியாரின் பார்வையைப் போல), நான் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன்; அங்கே எங்களுக்கு பீர் பரிமாறப்பட்டது. திரு. டி சார்லஸின் கண்கள் ஏதோ ஒரு திட்டத்தின் மீதான தீவிரமான கவலையுடன் நிலைத்திருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். திடீரென்று, அவர் காகிதமும் மையும் கேட்டுப் பெற்று, மிக வேகமாக எழுதத் தொடங்கினார். அடுத்தடுத்து பல தாள்களை அவர் நிரப்பியபோது, ​​அவரது கண்கள் தீவிரமான சிந்தனை வேகத்தில் ஜொலித்தன. எட்டு பக்கங்களை எழுதி முடித்ததும் அவர் கூறினார்:
"உங்களிடம் ஒரு பெரிய உதவியைக் கேட்கலாமா? இந்தக் கடிதத்தை நான் ஒட்டி மூடியிருப்பதற்காக என்னை மன்னிக்கவும். ஆனால் அது அவசியம். நீங்கள் ஒரு குதிரை வண்டியையோ—அல்லது விரைவாகச் செல்ல முடிந்தால் ஒரு மோட்டார் காரையோ—பிடித்துச் செல்ல வேண்டும். உடை மாற்றச் சென்ற மொரெலை (Morel) நீங்கள் நிச்சயமாக அவனது அறையில் காணலாம். பாவம் அவன்—நாங்கள் பிரிந்தபோது தைரியமாக இருப்பது போல் காட்டிக்கொண்டான்; ஆனால் உறுதியாகச் சொல்கிறேன், அவனது மனபாரமும் என்னுடையதை விட அதிகமாகவே இருக்கிறது." "நீ அவனிடம் இந்தக் குறிப்பைத் தர வேண்டும். நான் எங்கே தென்பட்டேன் என்று அவன் கேட்டால், ராபர்ட்டைப் பார்க்க டோன்சியர்ஸில் (Doncières) நின்றதாகச் சொல் (உண்மையில் அதுதான் நடந்தது); ஆனால் நான் உனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒருவருடன் இருந்ததாகவும், மிகவும் கோபமாகத் தெரிந்ததாகவும், சண்டைக்குத் துணையாக வருபவர்களை (seconds) அனுப்புவது பற்றிய பேச்சுவார்த்தையைத் தற்செயலாகக் கேட்டதாகவும் சொல் (ஏனெனில் நாளை நான் உண்மையில் ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபடப் போகிறேன்). எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அவனை வரச் சொல்கிறேன் என்று அவனிடம் சொல்லாதே; அவனைத் திரும்ப அழைத்து வரவும் முயற்சிக்காதே; ஆனால் அவன் உன்னுடன் வர விரும்பினால், அவனைத் தடுக்காதே. இப்போது போ, என் மகனே; இது அவனது நன்மைக்காகத்தான்—ஒரு பெரிய துயரத்தைத் தவிர்க்க உன்னால் முடியும். நீ சென்றிருக்கும் நேரத்தில், நான் என் சண்டைத் துணைவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதுகிறேன். உன் உறவினருடன் நடைப்பயிற்சி செல்வதிலிருந்து நான் உன்னைத் தடுத்துவிட்டேன். அவள் அதைத் தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டாள் என்று நம்புகிறேன்—உண்மையில், அவள் அப்படிச் செய்யமாட்டாள் என்றே நான் கருதுகிறேன். ஏனெனில் அவள் உயர்ந்த உள்ளம் கொண்டவள்; இக்கட்டான சூழலில் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தெரிந்தவர்களில் அவளும் ஒருத்தி என்பது எனக்குத் தெரியும். அவளுக்கு என் சார்பாக நீ நன்றி சொல்ல வேண்டும். நான் அவளுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன், அது எனக்கு மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கிறது." திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மீது எனக்குப் பெரும் பரிதாபம் ஏற்பட்டது; ஒருவேளை தானே காரணமாக இருந்திருக்கக்கூடிய இந்தச் சண்டையை சார்லி (Charlie) தடுத்திருக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஒருவேளை அதுதான் உண்மை என்றால், தன் பாதுகாவலருக்குத் துணையாக நிற்பதற்குப் பதிலாக அவன் அவ்வளவு அலட்சியமாகச் சென்றது எனக்குக் கடும் கோபத்தை மூட்டியது. மொரல் (Morel) தங்கியிருந்த வீட்டிற்குச் சென்றபோது அந்த வயலின் கலைஞரின் குரலைக் கேட்டதும் என் கோபம் இன்னும் அதிகரித்தது; தனது மிகுந்த உற்சாகத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அவன் முழு மூச்சோடு பாடிக்கொண்டிருந்தான்: "சனிக்கிழமை இரவு, கடின உழைப்பிற்குப் பிறகு!" பாவம் திரு. டி சார்லஸ் அதைக் கேட்டிருக்கக் கூடாதே—மொரல் அந்தத் தருணத்தில் மிகுந்த மனவேதனையில் இருப்பதாக மக்கள் நம்ப வேண்டும் என்று விரும்பியவர் அவர்தான், அவரும் அதைத்தான் நம்பியிருந்தார்! என்னைப் பார்த்ததும் சார்லி மகிழ்ச்சியில் ஆடத் தொடங்கினான். "ஓ!" "பெரியவரே (அப்படி அழைத்ததற்கு மன்னிக்கவும்; இந்த மோசமான ராணுவ வாழ்க்கை சில கெட்ட பழக்கங்களை ஒட்டிக்கொள்ளச் செய்துவிடுகிறது), உங்களைச் சந்தித்தது எவ்வளவு பெரிய அதிர்ஷ்டம்! இன்று மாலை எனக்கு வேறு எந்த வேலையும் இல்லை. தயவுசெய்து, இந்த நேரத்தை நாம் ஒன்றாகச் செலவிடுவோம். உங்களுக்கு விருப்பமென்றால் இங்கேயே இருக்கலாம், அல்லது படகு சவாரிக்குச் செல்லலாம், அல்லது இசைக்கலாம்—எதுவானாலும் எனக்குச் சம்மதமே." நான் பால்பெக் (Balbec) நகரில் இரவு உணவு சாப்பிட வேண்டும் என்று அவனிடம் சொன்னேன்; அவன் என்னுடன் வர மிகவும் விரும்பினான், ஆனால் எனக்கு அதில் விருப்பமில்லை. "அவ்வளவு அவசரமாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தால், எதற்கு இங்கே வந்தாய்? — இதோ, 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) உங்களுக்காகக் கொடுத்த ஒரு கடிதத்தை நான் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்." அந்தத் தருணத்தில், அவனது உற்சாகம் முழுவதும் மறைந்துபோனது; அவனது முகம் இறுகியது. "என்னது! இவ்வளவு தூரம் வந்து என்னைத் துரத்த வேண்டுமா அவருக்கு? அப்படியானால் நான் ஒரு அடிமையா என்ன! பெரியவரே, ஒரு நண்பனாகச் சொல்கிறேன், நான் அந்தக் கடிதத்தைப் பிரிக்கப்போவதில்லை. நான் உங்களைச் சந்திக்கவே இல்லை என்று அவரிடம் சொல்லிவிடுங்கள். — அதைப் பிரித்துப் பார்ப்பது நல்லதுதானே? ஏதோ முக்கியமான விஷயமாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். — நிச்சயமாக இல்லை; அந்தப் பழைய அயோக்கியனின் பொய்களையும், கொடூரமான தந்திரங்களையும் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாது. நான் அவரைச் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவே செய்யப்படும் ஒரு சூழ்ச்சி அது. சரி, நான் போகப்போவதில்லை; இன்று இரவு எனக்கு நிம்மதி வேண்டும். — ஆனால் நாளை ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டை (duel) நடக்கவிருக்கிறது அல்லவா?" என்று நான் மோரெல்லிடம் (Morel) கேட்டேன்; அவனுக்கும் அந்த விஷயம் தெரிந்திருக்கும் என்று நான் நினைத்திருந்தேன். "துப்பாக்கிச் சண்டையா?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான் அவன். "அதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. எப்படியிருந்தாலும், அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட எனக்கு நேரமில்லை; அந்த அருவருப்பான கிழவன் வேண்டுமென்றால் போய் சாகட்டும். ஆனால் இருங்கள்—எனக்கு இப்போது ஆர்வம் வந்துவிட்டது; எப்படியும் அந்தக் கடிதத்தைப் பார்க்கிறேன். நான் திரும்பி வந்தால் பயன்படும் என்பதற்காக நீங்கள் அதை இங்கே வைத்துவிட்டுச் சென்றதாக அவரிடம் சொல்லலாம்." மோரெல் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​'எம். டி சார்லஸ்' அவனுக்குக் கொடுத்திருந்த அற்புதமான புத்தகங்களை நான் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்; அவை அங்கே சிதறிக் கிடந்தன......அறை. "நான் பாரனின் உடைமை" (I belong to the Baron) என்பது போன்ற வாசகங்கள்—அவை வெறும் உடைமைப் பொருளாகத் தன்னைக் காட்டுவதால் அவமானகரமானவையாகத் தோன்றின—அவற்றை வயலின் கலைஞர் நிராகரித்ததால், பாரன், துயரமான காதலில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு இயல்பாகவே இருக்கும் அந்த உணர்வுப்பூர்வமான கற்பனைத் திறனுடன், வேறு சில வாசகங்களை உருவாக்கினார். அவை அவரது பரம்பரைச் சின்னங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை என்றாலும், ஒரு சோகமான நட்பின் சூழலுக்கு ஏற்ப புத்தகக் கட்டுபவரிடம் பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கச் சொல்லப்பட்டவை. சில வாசகங்கள் சுருக்கமாகவும் நம்பிக்கையூட்டுவனவாகவும் இருந்தன; உதாரணமாக, *Spes mea* (என் நம்பிக்கை) அல்லது *Exspectata non eludet* (எதிர்பார்க்கப்பட்டது ஏமாற்றாது); வேறு சில, "நான் காத்திருப்பேன்" என்பது போல, வெறும் மனநிறைவு அல்லது விதியை ஏற்கும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. சில கண்ணியமானவை—*Mesmes plaisir du mestre* (எஜமானரின் அதே இன்பம்)—அல்லது கற்புநெறியை வலியுறுத்துபவை; சிமியான் (Simiane) குடும்பத்தின் சின்னத்திலிருந்து (நீல நிறக் கோபுரங்கள் மற்றும் ஃப்ளூர்-டி-லிஸ் மலர்ச் சின்னம் கொண்டது) எடுக்கப்பட்டு, புதிய அர்த்தம் கொடுக்கப்பட்ட வாசகம் ஒன்று இதில் அடங்கும்: *Sustentant lilia turres* (லில்லி மலர்கள் கோபுரங்களைத் தாங்குகின்றன). இறுதியாக, நம்பிக்கையற்ற நிலையில் எழுதப்பட்ட வாசகங்களும் இருந்தன; பூமியில் தன்னை நிராகரித்த அந்த மனிதரை சொர்க்கத்தில் சந்திக்க விரும்புவதை அவை குறித்தன: *Manet ultima cœlo* (இறுதிச் சந்திப்பு சொர்க்கத்தில் நிகழும்). மேலும், எட்ட முடியாத திராட்சை புளிக்கும் என்று கருதுவதைப் போல—கிடைக்காத ஒன்றை ஒருபோதும் தான் நாடவில்லை என்று பாவனை செய்துகொண்டு—திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஒன்றில் இவ்வாறு பொறித்திருந்தார்: *Non mortale quod opto* (நான் விரும்புவது அழியாத ஒன்று). ஆனால் அவை அனைத்தையும் பார்க்க எனக்கு நேரம் இருக்கவில்லை.

திரு. டி சார்லஸ் அந்த மடலை மிக வேகமாக எழுதியபோது, ​​அவரது பேனாவை இயக்கும் ஒரு உத்வேகப் பிசாசு அவரை ஆட்கொண்டிருந்தது போலத் தோன்றியது; அதே சமயம், *Atavis et armis* (முன்னோர்கள் மற்றும் ஆயுதங்கள் - சிறுத்தை மற்றும் இரண்டு சிவப்பு ரோஜாக்கள் கொண்ட சின்னம்) முத்திரையிடப்பட்ட உறையைப் பிரித்த மொரல் (Morel), பாரன் எழுதிய அதே தீவிர உணர்வுடன் அதைப் படிக்கத் தொடங்கினார்; பாரனின் பேனா எவ்வளவு வேகமாக நகர்ந்ததோ, அதே வேகத்தில் அவரது கண்களும் அவசரமாக எழுதப்பட்ட அந்தப் பக்கங்களில் ஓடின. "கடவுளே!" என்று அவர் அலறினார். "இதுதான் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான அதிர்ச்சி! ஆனால் நான் அவரை எங்கே தேடுவது? அவர் இப்போது எங்கே இருக்கிறார் என்பது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்." பதற்றத்தைத் தணிக்க பீர் அருந்தச் சென்றிருந்த அந்த உணவகத்தில் (brasserie), நாம் விரைந்து சென்றால் அவரை இன்னும் காணக்கூடும் என்று நான் கூறினேன். "நான் திரும்பி வருவேனா என்று தெரியவில்லை," என்று அவர் தனது வீட்டுப் பணிப்பெண்ணிடம் கூறியிருந்தார்; அதோடு தனக்குள்ளேயே இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டார்:
"எல்லாம் எப்படி முடிகிறது என்பதைப் பொறுத்தே அது அமையும்." சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, நாங்கள் அந்தக் கஃபேவை அடைந்தோம். என்னைப் பார்த்த அந்தத் தருணத்தில் திரு. டி சார்லஸின் முகபாவனையை நான் கவனித்தேன். நான் தனியாகத் திரும்பவில்லை என்பதைப் பார்த்ததும், அவனது மூச்சும் - அதோடு அவனது உயிரும் - அவனிடம் மீண்டு வருவதை நான் உணர்ந்தேன்.
அன்று மாலை மோரல் இல்லாமல் இருக்க முடியாத மனநிலையில் இருந்த அவன், ஒரு பொய்யான கதையை உருவாக்கியிருந்தான்: அந்த வயலின் கலைஞரைப் பற்றிப் படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த இரு அதிகாரிகள் அவதூறாகப் பேசியதாகவும், அவர்களைச் சவாலுக்கு அழைக்கத் தனது பிரதிநிதிகளை (seconds) அனுப்பப்போவதாகவும் அவன் கூறினான். ஒரு பெரும் சர்ச்சையும், அதனால் படைப்பிரிவில் தொடர்ந்து இருக்க முடியாத சூழலும் உருவாகும் என்பதை உணர்ந்த மோரல், அவசரமாக அங்கு வந்திருந்தான். இதில் அவன் முற்றிலும் தவறாக நினைக்கவில்லை; ஏனெனில், தனது பொய்யை நம்பகமானதாக மாற்ற, எம். டி. சார்லஸ் ஏற்கனவே தனது நண்பர்கள் இருவருக்கு (அவர்களில் ஒருவர் கோட்டார்ட்) கடிதம் எழுதி, தனது பிரதிநிதிகளாகச் செயல்படுமாறு கேட்டிருந்தான். ஒருவேளை அந்தக் கலைஞர் வராமல் போயிருந்தால், எம். டி. சார்லஸின் மனநிலை (துயரத்தை ஆத்திரமாக மாற்றத் துடிக்கும் பைத்தியக்காரத்தனமான நிலை) காரணமாக, அவர் யாரேனும் ஒரு அதிகாரியைத் தன்னிச்சையாகத் தேர்ந்தெடுத்துச் சவாலுக்கு அனுப்பியிருப்பார்; அவருடன் வாள்வீச்சுச் சண்டையிடுவது அவருக்கு ஒருவித நிம்மதியைத் தந்திருக்கும். இதற்கிடையில், பிரான்சின் அரச வம்சத்தை விடத் தனது வம்சாவளி மிகவும் தூய்மையானது என்பதை நினைவுகூர்ந்த எம். டி. சார்லஸ், ஒரு வீட்டுப் பணியாளரின் மகனுக்காக—அதாவது, அந்தப் பணியாளரின் எஜமானருடன் கூடப் பழகுவதற்குக் கூடத் தகுதியற்றவர் என்று தான் கருதிய ஒருவரின் மகனுக்காக—இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டது தனது பெருந்தன்மையே என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். மேலும், இப்போது கீழ்த்தரமான மனிதர்களின் சகவாசத்தில் மட்டுமே இன்பம் கண்டாலும்—அவர்களின் கடிதங்களுக்குப் பதிலளிக்காத அல்லது முன்னறிவிப்போ மன்னிப்போ இன்றி சந்திப்புகளைத் தவறவிடும் இயல்பான பழக்கம் (குறிப்பாக இத்தகைய காதல் உறவுகளில்) தீவிர உணர்ச்சிகளையும், அடிக்கடி எரிச்சல், தர்மசங்கடம் மற்றும் கோபத்தையும் தூண்டியது—தூதர்கள் மற்றும் இளவரசர்களின் முடிவில்லாத அற்பமான கடிதப் போக்குவரத்து மற்றும் துல்லியமான நேரக் கடைபிடிப்பு ஆகியவற்றை அவன் சில சமயங்களில் தவறவிட்டான்; ஏனெனில், அவர்கள் மீது அவனுக்கு அக்கறை இல்லையென்றாலும், அவர்கள் அவனுக்கு ஒருவித மன அமைதியைத் தந்திருந்தனர். மோரலின் நடத்தைகளுக்குப் பழகியிருந்ததாலும், அவன் மீது தனக்கு எவ்வளவு குறைந்த பிடிப்பே இருந்தது என்பதை அறிந்திருந்ததாலும்—பழக்கத்தால் வலுப்பெற்ற மட்டமான நட்புகள் அதிக நேரத்தையும் கவனத்தையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்ட அந்த வாழ்க்கையில் தன்னை நுழைத்துக்கொள்வது எவ்வளவு சாத்தியமற்றது என்பதை உணர்ந்ததாலும் (அங்கே, பெருமைமிக்க ஆனால் வீணாக மன்றாடும் அந்த உயர்குடிப் பிரபுவுக்கு இடமே இல்லாமல் போனது)—அந்த இசைக்கலைஞர் வரமாட்டான் என்று எம். டி. சார்லஸ் உறுதியாக நம்பியிருந்தான்; மேலும், எல்லை மீறிச் செயல்பட்டதால் அவனை என்றென்றும் இழந்துவிட்டோமோ என்று பயந்திருந்தான்; அதனால் அவனை நேரில் கண்டபோது அவனது வாயிலிருந்து ஒரு அலறல் வெளிப்படுவதை அவன் சிரமத்துடன் அடக்கிக்கொண்டான். இருப்பினும், தான் மேலோங்கிய நிலையில் இருப்பதாக உணர்ந்த அவர், சமாதானத்திற்கான நிபந்தனைகளைத் தானே தீர்மானிக்கவும், அதிலிருந்து கிடைக்கக்கூடிய ஆதாயங்கள் அனைத்தையும் அடையவும் பிடிவாதமாக இருந்தார். "இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?" என்று அவர் அவரிடம் கேட்டார். "நீங்களோ?" என்று என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்; "அவனை மீண்டும் அழைத்து வர வேண்டாம் என்று நான் குறிப்பாகச் சொல்லியிருந்தேனே." "அவர் என்னை அழைத்து வர விரும்பவில்லை," என்று மோரல் கூறினான்—அவன் தன் வகையைச் சார்ந்தவர்களுக்கே உரிய அந்தச் செயற்கையற்ற கவர்ச்சியுடன், வழக்கமான சோகத்தையும் சோர்வான, பழைய பாணி உணர்ச்சிவசப்பட்ட பார்வையையும் ம்யூசியர் டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மீது வீசினான்; அதே சமயம், கண்ணீரின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டு அந்தப் பிரபுவை முத்தமிடத் துடிக்கும் ஒரு பாவனையையும் (நிச்சயமாக அது தவிர்க்க முடியாத ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தும் என்று அவன் கருதியிருக்க வேண்டும்) வெளிப்படுத்தினான்—"அவரது விருப்பத்திற்கு மாறாக, நானாகவே வந்தேன்." "இந்த முட்டாள்தனமான செயலைச் செய்ய வேண்டாம் என்று கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்ள, எங்கள் நட்பின் பெயரால் நான் மண்டியிட்டு நிற்கிறேன்." ம்யூசியர் டி சார்லஸ் மகிழ்ச்சியில் மெய்மறந்து போயிருந்தார். அந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலை அவரது நரம்புகளுக்குத் தாங்க முடியாத அளவு தீவிரமானதாக இருந்தது.இருப்பினும், அவர் அதன் எஜமானராகவே நீடித்தார்.

231 
"நட்பு—அதை நீங்கள் சற்று விவேகமற்ற முறையிலேயே குறிப்பிடுகிறீர்கள்," என்று அவர் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தார், "மாறாக, ஒரு முட்டாளின் அநாகரிகமான நடத்தைகளை நான் புறக்கணிக்க மறுத்ததை நீங்கள் ஆதரிக்கவே வேண்டும். அதுமட்டுமின்றி, ஒரு காலத்தில் சிறந்த உந்துதலுடன் இருந்ததாக நான் கருதிய அந்தப் பாசத்தின் வேண்டுகோள்களுக்கு நான் இணங்க விரும்பினாலும், இப்போது அதற்கான அதிகாரம் என்னிடம் இல்லை; எனது பிரதிநிதிகளுக்கு (seconds) கடிதங்கள் ஏற்கனவே அனுப்பப்பட்டுவிட்டன, அவர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை. என்னிடம் நீங்கள் எப்போதும் ஒரு அற்ப முட்டாளாகவே நடந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்; நான் உங்கள் மீது காட்டிய சிறப்பான அக்கறையைக் கண்டு பெருமை கொள்வதற்குப் பதிலாக—அதற்கான முழு உரிமையும் உங்களுக்கு இருந்தது—மற்றும் இராணுவச் சட்டத்தின்படி நீங்கள் பழக வேண்டிய அந்தத் தரங்கெட்ட உதவியாளர்கள் மற்றும் பணியாளர்களிடம், என்னுடனான நட்பு உங்களுக்கு எவ்வளவு ஈடு இணையற்ற பெருமைக்குரிய விஷயம் என்பதைப் புரிய வைப்பதற்குப் பதிலாக, உங்கள் நன்றியுணர்வின்மைக்குச் சாக்குப்போக்குகளைத் தேடினீர்கள்—ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான பெருமையை அடைய முயன்றீர்கள். எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்—சில சம்பவங்கள் அவரை எவ்வளவு ஆழமாக அவமானப்படுத்தின என்பதை மறைக்க முயன்றபடி—"இவ்விஷயத்தில், மற்றவர்களின் பொறாமைக்கு ஆட்பட்டது மட்டுமே உங்கள் மீதான குற்றச்சாட்டு. ஆனால் உங்கள் வயதில், நான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அதனால் விளையக்கூடிய நன்மைகளும் பொறாமையைத் தூண்டும் என்பதை உடனடியாக உணராத அளவுக்கு நீங்கள் ஏன் குழந்தைத் தனமாகவும்—மற்றும் பண்பாடற்றவராகவும்—இருக்கிறீர்கள்? உங்களை என்னுடன் சண்டையிடத் தூண்டிய உங்கள் சக வீரர்கள் அனைவரும், உண்மையில் உங்கள் இடத்தைப் பிடிக்கவே சதி செய்துகொண்டிருந்தார்கள் என்பதை ஏன் உணரவில்லை? நீங்கள் மிகவும் நம்பும் நபர்களிடமிருந்தே இது தொடர்பாக எனக்கு வந்த கடிதங்களைப் பற்றி உங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்வது அவசியமென நான் கருதவில்லை. அத்தகைய அடிவருடிகளின் (lackeys) முயற்சிகளை, அவர்களின் பயனற்ற கேலிகளைப் போலவே நான் இகழ்ச்சியுடன் பார்க்கிறேன். நான் அக்கறை காட்டும் ஒரே நபர் நீங்கள்தான், ஏனென்றால் உங்கள் மீது எனக்குப் பாசம் உண்டு; ஆனால் பாசத்திற்கும் எல்லைகள் உண்டு, அதை நீங்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்." 'அடிவருடி' (lackey) என்ற சொல் மோரலின் (Morel) காதுகளுக்கு எவ்வளவு கடுமையாக ஒலித்திருக்கக்கூடும் என்பது ஒருபுறம் இருக்க—அவரது தந்தை உண்மையில் அத்தகைய ஒருவராகவே இருந்தார், அதனாலேயே சமூகத்தின் அனைத்துத் துரதிர்ஷ்டங்களுக்கும் 'பொறாமை' மட்டுமே காரணம் என்ற விளக்கத்தை அவர் மிகவும் உறுதியாக நம்பினார்—பிரான்சுவாஸ் (Françoise) அல்லது மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) பணியாளர்களைப் போலவே அவரும் அந்த எண்ணத்தை ஆழமாக ஏற்றுக்கொண்டார்; அவர்களுக்கு அதுவே மனிதகுலத்தின் துன்பங்களுக்கு ஒரே காரணமாக இருந்தது. அது ஒரு எளிமையான மற்றும் அபத்தமான விளக்கமாக இருந்தாலும், ஒருபோதும் அதன் வீரியம் குறையாத ஒன்றாக இருந்தது; சில குறிப்பிட்ட வட்டாரங்களில், நாடக அரங்கில் பழைய வித்தைகள் அல்லது நாடாளுமன்ற அவைகளில் "மதகுருமார்களின் ஆதிக்க அச்சுறுத்தல்" குறித்த பேச்சு ஆகியவை எப்படித் தவறாமல் எடுபடுமோ, அதேபோல இதுவும் எப்போதும் எடுபட்டது. தன் தோழர்கள் தன் பதவியைப் பறிக்க முயன்றார்கள் என்பதில் அவருக்குச் சந்தேகமே இருக்கவில்லை; இந்தத் துயரமான—உண்மையில் கற்பனையான—மோதலால் அவர் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானார். "ஐயோ! என்னவொரு விரக்தி," என்று சார்லி கூவினான். "இதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் அந்த அதிகாரியைச் சந்திக்கச் செல்லும் முன் அவர்கள் உங்களைப் பார்க்கக்கூடாதல்லவா?" "தெரியவில்லை... ஒருவேளை பார்க்கவேண்டி வரலாம். நான் இன்று இரவு இங்கேயே தங்குவதாக அவர்களில் ஒருவருக்குத் தகவல் அனுப்பியுள்ளேன்; அவரிடம் என் அறிவுறுத்தல்களை வழங்குவேன்."
"அவர் வருவதற்குள் உங்களைச் சரியானதை உணர வைக்க விரும்புகிறேன்; என்னை உங்கள் அருகிலேயே இருக்க அனுமதியுங்கள்," என்று மோரல் கனிவுடன் வேண்டினான். அதுதான் திரு. டி சார்லஸும் விரும்பினார். அவர் உடனே அதற்கு இணங்கவில்லை. "'அடியாத பிள்ளை படியாது' (அல்லது 'அன்புள்ளம் கொண்டவரே கண்டிப்பார்') என்ற பழமொழியை இங்கே பயன்படுத்துவது தவறாக இருக்கும்—ஏனெனில் நான் உண்மையாக நேசித்தது *உன்னைத்தான்*; நம்மிடையே பிளவு ஏற்பட்டிருந்தாலும், உனக்குக் கோழைத்தனமாகத் தீங்கு விளைவிக்க முயன்றவர்களைத் தண்டிக்கவே நான் விரும்புகிறேன். இதுவரை, 'என்னைப்போன்ற ஒருவன் உன்னைப் போன்ற ஒருவருடன்—அதாவது ஒன்றுமில்லாத நிலையிலிருந்து வந்த ஒருவருடன்—எப்படி உறவு வைத்துக்கொள்ள முடியும்?' என்று அவர்கள் துணிச்சலாகக் கேட்டபோது, ​​என் உறவினர்களான லா ரோச்ஃபோகால்ட் (La Rochefoucauld) குடும்பத்தினரின் தாரக மந்திரமான 'இது என் விருப்பம்' (It is my pleasure) என்பதை மட்டுமே பதிலாக அளித்து வந்திருக்கிறேன்." "உன்னை நான் தன்னிச்சையாக உயர்த்தியதால் என் சொந்த அந்தஸ்து குறைந்துவிடாது என்பதோடு, இந்த இன்பம் என் மிகப்பெரிய இன்பமாக மாறக்கூடும் என்பதையும் நான் பலமுறை உனக்கு உணர்த்தியிருக்கிறேன்." கிட்டத்தட்ட பைத்தியக்காரத்தனமான ஒரு பெருமித உணர்ச்சியில், அவர் கைகளை உயர்த்தியவாறு கூச்சலிட்டார்: "*Tantus ab uno splendor!* (ஒருவரிடமிருந்து எவ்வளவு பிரகாசம்!) ஒருவருக்கு இறங்கிச் சென்று உதவுவது என்பது தாழ்ந்து போவதல்ல," என்று அந்தப் பெருமிதமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கிற்குப் பிறகு அவர் அமைதியாகச் சேர்த்துக் கூறினார். "எனது இரு எதிராளிகளும், அவர்களின் அந்தஸ்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருந்தாலும், குறைந்தது மானக்கேடின்றி நான் ரத்தம் சிந்தத்தக்க வகையிலான குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவாவது இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். இது குறித்து நான் மேற்கொண்ட சில ரகசிய விசாரணைகள் எனக்கு நிம்மதியைத் தந்தன. என் மீது உங்களுக்குச் சிறிதளவேனும் நன்றியுணர்வு இருந்திருந்தால், மாறாக, உங்களால் நான் என் முன்னோர்களின் போர்க்குணத்தை மீண்டும் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து நீங்கள் பெருமைப்பட்டிருக்க வேண்டும்; அவர்கள் சொன்னது போலவே—ஒருவேளை இதன் முடிவு மரணமாகவே அமைந்தாலும், நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய குறும்புக்காரர் என்பதை நான் இப்போது புரிந்துகொண்ட நிலையில்—'மரணம் என்பதே எனக்கு வாழ்வு' என்று சொல்லத் துணிவேன்." —இதை திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) உண்மையான உணர்வுடன் கூறினார்; இது மொரெல் (Morel) மீதான அன்பினால் மட்டுமல்ல, மாறாகத் தன் முன்னோர்களிடமிருந்து தனக்குக் கிடைத்ததாக அவர் அப்பாவியாக நம்பிய போர்க்குணம் அவரிடம் ஏற்படுத்திய உற்சாகத்தினாலும் கூட. சண்டையிடுவதைப் பற்றிய எண்ணமே அவருக்குள் பெரும் பரவசத்தை உண்டாக்கியது; உண்மையில் மொரெலை வெளியே வரவழைப்பதற்காக மட்டுமே இந்தத் துவாண்டல் (duel) சண்டை திட்டமிடப்பட்டிருந்தாலும், இப்போது அதைக் கைவிட்டிருந்தால் அவர் வருந்தியிருப்பார். தன்மானத்தைக் காக்கும் பொருட்டான சண்டைகளில் ஈடுபடும்போதெல்லாம், தன்னை ஒரு வீரனாகக் கருதி, புகழ்பெற்ற 'கான்ஸ்டபிள் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Constable de Guermantes) உடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்வதை அவர் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்; ஆனால் மற்றவர்களுக்கு அந்தச் சண்டைக் களத்தில் இறங்கும் செயல் மிகவும் சாதாரணமான ஒன்றாகவே தோன்றியிருக்கும். "இது உண்மையிலேயே மிகச் சிறப்பாக இருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன்," என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அழுத்திச் சொல்லி அவர் எங்களிடம் கூறினார். "சாரா பெர்ன்ஹார்ட் (Sarah Bernhardt)-ஐ... அதில் காண்பது..."
"*L’Aiglon* நாடகம்? வெறும் குப்பை. *Oedipus* நாடகத்தில் Mounet-Sully-யின் நடிப்பு? அதுவும் குப்பைதான். Nîmes-இல் உள்ள அரங்கில் நிகழ்த்தப்படும்போது வேண்டுமானால், அது ஒருவிதமான உன்னதத் தன்மையைப் பெறலாம். ஆனால், 'Constable'-இன் (படைத்தளபதியின்) நேரடி வாரிசு ஒருவர் நேரில் வாள்வீசிப் போரிடுவதைக் காணும் இந்த அற்புதமான காட்சியுடன் அதை ஒப்பிட முடியுமா?" இந்தக் சிந்தனை வந்தவுடனேயே, மட்டற்ற மகிழ்ச்சியில் திளைத்த M. de Charlus, Molière-இன் பாணியிலான *contre-de-quarte* எனும் வாள் தடுப்பு அசைவுகளைச் செய்யத் தொடங்கினார். அந்த அசைவுகள் எங்களை எச்சரிக்கையுடன் எங்கள் பீர் குவளைகளை அருகில் இழுத்துக்கொள்ள வைத்தன; அத்துடன், வாள்கள் முதன்முறையாக மோதும்போது எதிராளிகள், மருத்துவர் மற்றும் உதவியாளர்கள் (seconds) ஆகியோருக்குக் காயம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தின. "ஓவியர் ஒருவருக்கு இது எவ்வளவு ஈர்க்கக்கூடிய காட்சி! உங்களுக்கு M. Elstir-ஐத் தெரியுமே," என்று என்னிடம் கூறினார்; "அவரை நீங்கள் அழைத்து வந்திருக்க வேண்டும்." அவர் கடற்கரைப் பகுதியில் இல்லை என்று நான் பதிலளித்தேன். அவருக்குத் தந்தி மூலம் தகவல் அனுப்பலாம் என்று M. de Charlus குறிப்பால் உணர்த்தினார். "ஓ! நான் இதை அவர் நன்மைக்காகவே சொல்கிறேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; என் மௌனத்தைக் கவனித்த அவர், "ஒரு கலை மேதைக்கு—என் பார்வையில் அவரும் அத்தகைய ஒருவர்தான்—இத்தகைய இனஞ்சார்ந்த எழுச்சியின் ஒரு வடிவத்தைப் படம்பிடித்துக் கொள்வது எப்போதும் சுவாரஸ்யமான ஒன்று. அதுவும், ஒரு நூற்றாண்டுக்கு ஒருமுறை கூட அத்தகைய நிகழ்வு அமையாமல் போகலாம்," என்று குறிப்பிட்டார்.

முற்றிலும் கற்பனையானது என்று முதலில் கருதப்பட்ட ஒரு வாள் சண்டையைப் பற்றிய சிந்தனையில் M. de Charlus மகிழ்ச்சியடைந்தாலும், Morel-க்கு மிகுந்த அச்சம் ஏற்பட்டது. அந்தச் சண்டையைச் சுற்றியுள்ள விளம்பரத்தால் படைப்பிரிவின் இசைக்குழுவிலிருந்து Rue Bergère-இல் உள்ள இசைப் பள்ளி (conservatory) வரை வதந்திகள் பரவிவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். அந்த விவகாரம் பற்றித் தனது வகுப்பில் உள்ள அனைவருக்கும் தெரிந்துவிடும் என்று கற்பனை செய்துகொண்ட அவர், சண்டை போடும் எண்ணத்தில் மெய்மறந்து சைகைகளைச் செய்துகொண்டிருந்த M. de Charlus-இடம் மிகவும் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டார். சண்டைக்காகக் குறிக்கப்பட்ட நாளுக்கு அடுத்த நாள் வரை Baron-இன் அருகிலேயே இருக்க அனுமதிக்குமாறு அவர் கெஞ்சினார்; அப்போதுதான் அவரைக் கூர்ந்து கவனிக்கவும், அவரைப் புத்திமதி கேட்டு நடக்க வைக்கவும் முடியும் என்று அவர் கருதினார். அத்தகைய கனிவான வேண்டுகோள் M. de Charlus-இடம் எஞ்சியிருந்த தயக்கங்களையும் போக்கியது. இக்கட்டான சூழலிலிருந்து விடுபட ஒரு வழியைக் காண முயற்சிப்பதாகவும், இறுதி முடிவைச் சண்டைக்கான நாளுக்கு அடுத்த நாள் வரை ஒத்திவைப்பதாகவும் அவர் கூறினார். அந்த விவகாரத்தை உடனடியாகத் தீர்த்துவிடாமல் இருப்பதன் மூலம், சார்லியை குறைந்தது இரண்டு நாட்களாவது தன்னுடன் வைத்திருக்க முடியும் என்றும், அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தி அவனிடமிருந்து எதிர்கால உறுதிமொழிகளைப் பெற முடியும் என்றும் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அறிந்திருந்தார்; அந்த உறுதிமொழிகள், வாள்வீச்சிலோ அல்லது துப்பாக்கிச் சண்டையிலோ ஈடுபடுவதை ரத்து செய்வதற்கான ஈடாகப் பெறப்படவிருந்தன—அத்தகைய சண்டைகளில் ஈடுபடுவதை அவர் மிகவும் ரசிப்பவராகவும், அதைத் தவிர்க்க நேரிட்டால் வருத்தப்படுபவராகவும் இருந்தார். இதில் அவர் உண்மையாகவே இருந்தார்; ஏனெனில், ஒரு எதிராளியுடன் வாள்வீச்சிலோ அல்லது துப்பாக்கிச் சண்டையிலோ ஈடுபடும் தருணங்களை அவர் எப்போதும் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டவர். தாமதமாகவேனும் கோட்டார்ட் (Cottard) வந்து சேர்ந்தார்; சண்டையில் ஒரு தரப்பு உதவியாளராக (second) செயல்படுவதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி இருந்தாலும், அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடனும் இருந்தார். வழியில் இருந்த ஒவ்வொரு சிற்றுண்டிச் சாலையிலும் அல்லது பண்ணை வீட்டிலும் நின்று, "எண் 100" அல்லது அந்த "சிறிய இடம்" எங்கே இருக்கிறது என்று வழி கேட்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்தது. அவர் வந்தவுடன், அந்தப் பிரபு (Baron) அவரை ஒரு தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்—சார்லியும் நானும் அந்தச் சந்திப்பைப் பார்ப்பது சரியல்ல என்று அவர் கருதினார்; மேலும், எந்தவொரு சாதாரண அறையையும் உடனடியாக ஒரு தற்காலிக அரசவை அல்லது ஆலோசனை அறையாக மாற்றும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. கோட்டார்ட்டுடன் தனியாக இருந்தபோது, ​​அவருக்கு மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்த அவர், சர்ச்சைக்குரிய அந்தப் பேச்சு உண்மையில் பேசப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை என்று விளக்கினார்; எனவே, எதிர்பாராத சிக்கல்கள் ஏதும் எழாத பட்சத்தில், அந்த விவகாரம் முடிவுக்கு வந்ததாகக் கருதலாம் என்பதை மற்ற தரப்பு உதவியாளரிடம் தெரிவிக்குமாறு மருத்துவரிடம் கேட்டுக்கொண்டார். ஆபத்து விலகியதைக் கண்ட கோட்டார்ட்டுக்கு ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது. ஒரு கணம் அவர் கோபத்தை வெளிப்படுத்தக்கூட நினைத்தார்; ஆனால், தனது வழிகாட்டிகளில் ஒருவரைப் பற்றி அவருக்கு நினைவூட்டப்பட்டது—அவர் அக்காலத்தின் மிகச் சிறந்த மருத்துவத் தொழில் வாழ்க்கையைக் கொண்டிருந்தும், வெறும் இரண்டு வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் 'அகாடமி'யில் (Academy) சேரும் வாய்ப்பை இழந்தவர்; இருப்பினும், அந்தத் தோல்வியை நேர்மறையாக ஏற்றுக்கொண்டு, வெற்றி பெற்ற தனது போட்டியாளரின் கையை அவர் குலுக்கினார். அதன் விளைவாக, மருத்துவர் தனது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தார்—ஏனெனில் அதனால் எந்த மாற்றமும் ஏற்படப்போவதில்லை; மேலும், மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவரான அவர், "சில விஷயங்களை அப்படியே விட்டுவிட முடியாது" என்று முணுமுணுத்தாலும், இறுதியில் இதுவே சிறந்தது என்றும், இந்த முடிவு தனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது என்றும் கூறினார். எம். டி சார்லஸ் மருத்துவருக்குத் தனது நன்றியைத் தெரிவிக்க விரும்பினார்—அது, அவரது சகோதரரான டியூக் (Duke) என் தந்தையின் மேலங்கியின் காலரைச் சரிசெய்தது போலவோ, அல்லது இன்னும் பொருத்தமாகச் சொல்வதானால், ஒரு டச்சஸ் (duchess) சாதாரணப் பெண் ஒருவரின் இடுப்பைப் பிடித்தது போலவோ அமைந்திருந்தது; மருத்துவர் மீது அவருக்கு அருவருப்பு உணர்வு இருந்தபோதிலும், அவர் தனது நாற்காலியை மருத்துவரின் நாற்காலிக்கு மிக அருகில் நகர்த்தினார். உடல்ரீதியான இன்பம் ஏதுமின்றி, சொல்லப்போனால் ஒருவித உடல்சார்ந்த அருவருப்பையே வென்று, ஒரு 'குவெர்மான்ட்' (Guermantes) பிரபுவைப் போலவே கண்ணியத்துடன் நடந்துகொண்டவராக—அவர் விடைபெறுவதற்காக அந்த மருத்துவரின் கையைப் பற்றினார்; ஒரு எஜமான் தன் குதிரையின் முகத்தடவியைத் தடவிக்கொடுத்து அதற்கு ஒரு துண்டு சர்க்கரையைக் கொடுக்கும்போது வெளிப்படும் அதே கனிவுடன் அந்த மருத்துவரின் கையையும் ஒரு கணம் வருடினார். ஆனால் கோட்டார்ட் (Cottard)—அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை குறித்த தெளிவற்ற, விரும்பத்தகாத வதந்திகள் எதையும் தான் கேள்விப்பட்டதாகக்கூட அந்தப் பிரபுவிடம் ஒருபோதும் காட்டிக்கொண்டதில்லை; இருப்பினும், தன் ஆழ்மனதில் அவரை 'இயல்புக்கு மாறானவர்கள்' (abnormals) என்ற வகையிலேயே அவர் வகைப்படுத்தியிருந்தார் (சொற்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும் தனது வழக்கமான பாணியில், மிகுந்த தீவிரத்தன்மையுடன், திரு. வெர்டுரின்-இன் வேலையாள் ஒருவரைப் பார்த்து, "அவர் அந்தப் பிரபுவின் காதலிதானே?" என்று கூட அவர் கேட்பதுண்டு); இத்தகைய மனிதர்களுடன் அவருக்குப் பெரிய அளவில் அனுபவம் இருந்ததில்லை—எனவே, கையை வருடிய அந்தச் செயல் ஒரு பாலியல் தாக்குதலுக்கான உடனடி முன்னுரை என்று அவர் தவறாக நினைத்துக்கொண்டார்; அத்தகைய தாக்குதலை நிகழ்த்துவதற்காகவே... அந்தத் துப்பாக்கிச் சண்டை ஒரு கருவியாக மட்டுமே அமைந்திருந்தது......ஒரு சாக்குப்போக்கு சொல்லி வலையில் விழவைக்கப்பட்டு, பலவந்தமாகப் பிடித்துவைக்கப்படவிருந்த அந்தத் தனிமையான வரவேற்பறைக்கு பாரன் (Baron) அவரை அழைத்துச் சென்றார். பயத்தால் நாற்காலியிலேயே உறைந்துபோன அவர், மனித மாமிசத்தை உண்ணக்கூடிய ஒரு காட்டுமிராண்டி கையில் சிக்கிக்கொண்டது போல அச்சத்தில் கண்களை உருட்டினார். இறுதியில், கடைசிவரை கண்ணியமாக நடந்துகொள்ள விரும்பிய திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவர் கையை விடுவித்தார்:
"எங்களுடன் சேர்ந்து ஏதாவது அருந்துங்கள்—அதாவது, முன்பு 'மசாக்ரான்' (mazagran) அல்லது 'குளோரியா' (gloria) என்று அழைக்கப்பட்ட பானம்; லாபிச்சின் (Labiche) நாடகங்களிலோ அல்லது டோன்சியர்ஸ் (Doncières) நகரத்து உணவகங்களிலோ மட்டுமே இப்போது தொல்பொருள் காலத்து விசித்திரப் பொருட்களாகக் காணக்கூடிய பானங்கள் அவை. இந்தச் சூழலுக்கும், தற்போதைய நிலைமைக்கும் ஒரு 'குளோரியா' மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும், இல்லையா? என்ன சொல்கிறீர்கள்?" "நான் மதுவிலக்குச் சங்கத்தின் (Anti-Alcohol League) தலைவர்," என்று கோட்டார்ட் (Cottard) பதிலளித்தார். "கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்த போலி மருத்துவர் யாராவது அவ்வழியே வந்தால், நான் நல்ல முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கவில்லை என்று மக்கள் சொல்லக்கூடும். *Os homini sublime dedit cœlumque tueriஅவர் மனிதனுக்கு ஒரு மேன்மையான வாயையும், அதைப் பாதுகாப்பதற்கு வானத்தையும் அளித்தார்.*," என்றும் அவர் சேர்த்துக் கூறினார்—அந்த மேற்கோள் முற்றிலும் தொடர்பற்றதாக இருந்தபோதிலும்; அவரிடம் இருந்த லத்தீன் சொற்றொடர்களின் கையிருப்பு குறைவுதான் என்றாலும், அது அவரது மாணவர்களை வியக்க வைக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. திரு. டி சார்லஸ் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு கோட்டார்ட்டை எங்களிடம் அழைத்து வந்தார்; ஆனால் அதற்கு முன், ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி ரகசியம் காக்குமாறு அவரிடம் சத்தியம் வாங்கிக்கொண்டார். அந்த விஷயம் அவருக்கு மிக முக்கியமானது, ஏனெனில் பாதியிலேயே கைவிடப்பட்ட அந்த வாள் சண்டைக்குக் (duel) காரணமான சம்பவம் முற்றிலும் கற்பனையானது. தன்னிச்சையாக அதில் சம்பந்தப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரியின் காதுக்கு அந்தச் செய்தி சென்றுவிடாமல் தடுப்பது அவசியமாக இருந்தது. நாங்கள் நால்வரும் பானம் அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கதவுக்கு வெளியே தன் கணவருக்காகக் காத்திருந்த மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard)—அவரை திரு. டி சார்லஸ் தெளிவாகப் பார்த்திருந்தும், அவரைத் தங்களுடன் இணைய அழைக்க விரும்பவில்லை—உள்ளே வந்து பாரனை வாழ்த்தினார். அவர் தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்திருக்காமலே, ஒரு பணிப்பெண்ணிடம் நீட்டுவது போல அவரிடம் கையை நீட்டினார்—ஒருபுறம் மரியாதை பெறும் அரசரைப் போலவும், மறுபுறம் நாகரிகமற்ற தோற்றமுடைய ஒரு பெண் தன் மேஜையில் அமர்வதை விரும்பாத ஆணவம் பிடித்தவரைப் போலவும், இன்னொருபுறம் நண்பர்களுடன் தனிமையில் இருப்பதை ரசித்துத் தொந்தரவை வெறுக்கும் சுயநலவாதியைப் போலவும் அவர் நடந்துகொண்டார். எனவே, மேடம் கோட்டார்ட் திரு. டி சார்லஸ் மற்றும் தன் கணவரிடம் பேசும்போது நின்றுகொண்டே இருந்தார். ஆனால், ஒருவேளை "சரியான செயல் எது" என்பதை அறிந்துகொள்ளும் பண்பான நடத்தை என்பது 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினரின் ஏகபோக உரிமை அல்ல என்பதாலும், அது மிகவும் தடுமாற்றத்தில் இருக்கும் மனங்களைக்கூட திடீரென ஒளியூட்டி வழிநடத்த வல்லது என்பதாலும்; அல்லது, தன் மனைவியிடம் பலமுறை விசுவாசமற்றவராக நடந்துகொண்டிருந்த 'கோட்டார்ட்' (Cottard), அவளை அவமதிப்பவர்களிடமிருந்து அவளைக் காக்க வேண்டும் என்ற ஒருவித ஈடுசெய் உணர்வை திடீரென உணர்ந்ததாலும்; அந்த மருத்துவர் சட்டென்று தன் புருவங்களைச் சுருக்கினார்—அவர் அப்படிச் செய்வதை நான் அதுவரை பார்த்ததே இல்லை—மேலும் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவரிடம் கலந்தாலோசிக்காமலே அதிகாரத் தொனியில் பேசினார்: "வாருங்கள் லியோன்டின் (Léontine), அங்கே நின்றுகொண்டிருக்காதீர்கள்; அமருங்கள்." "ஆனால் நான் உங்களுக்கு இடையூறாக இருக்கிறேனா?" என்று திருமதி கோட்டார்ட் தயக்கத்துடன் கேட்டார்; அவர் 'எம். டி சார்லஸ்'-ஐ நோக்கிக் கேட்டார், ஆனால் மருத்துவரின் தொனியால் திகைத்துப்போயிருந்த சார்லஸ் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. அவள் இரண்டாவது முறையாகத் தயங்குவதற்கு வாய்ப்பளிக்காமல், கோட்டார்ட் உறுதியாக மீண்டும் கூறினார்: "நான் அமரும்படி சொன்னேன் அல்லவா?"

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்தக் குழு கலைந்தது; அப்போது 'எம். டி சார்லஸ்', 'மோரல்' (Morel)-இடம் கூறினார்:
"இந்த முழு நிகழ்விலிருந்தும்—இது நீ எதிர்பார்த்ததை விடச் சிறப்பாகவே முடிந்தது—நான் அறிந்துகொள்வது என்னவென்றால், உனக்கு எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தெரியவில்லை; உன் ராணுவ சேவை முடிந்ததும், கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட தேவதூதர் ரபேல் (Archangel Raphael) இளம் டோபியாஸை (Tobias) அழைத்துச் சென்றது போலவே, நானே நேரில் உன்னை உன் தந்தையிடம் அழைத்துச் செல்வேன்." அந்தப் பிரபு (baron) ஒருவித கம்பீரத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் புன்னகைக்கத் தொடங்கினார்; ஆனால், இத்தகைய முறையில் மீண்டும் அழைத்துச் செல்லப்படுவதை விரும்பாத மோரல், அந்த மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வதாகத் தெரியவில்லை. தன்னை அந்தத் தேவதூதருடனும், மோரலை டோபித்தின் (Tobit) மகனுடனும் ஒப்பிட்டுக்கொண்ட அந்தப் பரவசத்தில், 'எம். டி சார்லஸ்' தனது பேச்சின் உண்மையான நோக்கத்தையே மறந்துபோனார்: அதாவது, தான் விரும்பியபடியே மோரல் தன்னுடன் பாரிஸுக்கு வர ஒப்புக்கொள்வாரா என்பதை அறிந்துகொள்வதே அந்த நோக்கமாகும். தனது காதலால்—அல்லது தனது சொந்தத் தற்பெருமையால்—உந்தப்பட்ட அந்தப் பிரபு, அந்த வயலின் கலைஞர் வெளிப்படுத்திய அதிருப்தி கலந்த முகபாவனையைப் பார்க்கத் தவறினார், அல்லது பார்க்காதது போலவே நடித்தார்; ஏனெனில், அவனை அந்தக் காபிக் கடையில் தனியாக விட்டுவிட்டு வந்த அவர், என்னிடம் ஒரு பெருமிதப் புன்னகையுடன் கூறினார்: "நான் அவனை டோபித்தின் (Tobit) மகனுடன் ஒப்பிட்டபோது, ​​அவன் அடைந்த அந்த அளவற்ற மகிழ்ச்சியை நீ கவனித்தாயா? அதற்குக் காரணம், மிகுந்த புத்திசாலித்தனம் கொண்ட அவனுக்கு உடனே ஒரு விஷயம் புரிந்தது: இனிமேல் அவன் யாருடன் வசிக்கப் போகிறானோ, அந்த 'தந்தை' அவனது சதைக்குரிய தந்தை அல்ல—நிச்சயமாக மீசை வைத்த ஏதோ ஒரு கேவலமான வேலைக்காரனாகத்தான் அவன் இருப்பான்—மாறாக, அவன் அவனது ஆன்மீகத் தந்தை; அதாவது, *நான்தான்*. அவனுக்கு அது எவ்வளவு பெரிய பெருமை! அவன் எவ்வளவு கம்பீரமாகத் தன் தலையை நிமிர்த்தி வைத்திருந்தான்! அந்த உண்மையை உணர்ந்ததில் அவன் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அடைந்தான்! அவன் தினமும் இதைச் சொல்வான் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருக்கிறது: 'ஓ இறைவா, உமது ஊழியரான டோபித்தின் நீண்ட பயணத்தில் வழிகாட்டியாகப் புனிதமான தலைமைத் தூதர் ரஃபேலை (Archangel Raphael) அளித்தவரே, உமது ஊழியர்களாகிய நாங்களும் எப்போதும் அவரால் பாதுகாக்கப்பட்டும், அவரது உதவியால் பலப்படுத்தப்பட்டும் இருக்க அருள்புரியும்.' நான் அவனிடம் 'நான்தான் அந்தத் தேவ தூதன்' என்று சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இருக்கவில்லை," என்று அந்தப் பிரபு (ஒரு நாள் கடவுளின் சிம்மாசனத்திற்கு முன் அமர்வோம் என்று உறுதியாக நம்பியவர்) மேலும் கூறினார்; "அவன் அதைத் தானாகவே புரிந்துகொண்டான், மகிழ்ச்சியில் வாயடைத்துப் போனான்!" மற்றவர்களைப் போல மகிழ்ச்சியால் வாயடைத்துப் போகாத குணம் கொண்ட திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), தன்னை ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று நினைத்துத் திரும்பிப் பார்த்த சில பாதசாரிகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், தன் கைகளை உயர்த்தி உரத்த குரலில் கூச்சலிட்டார்:
"அல்லேலூயா!"

இந்தச் சமரசம் திரு. டி சார்லஸின் வேதனைகளுக்குச் சிறிது காலத்திற்கு மட்டுமே முற்றுப்புள்ளி வைத்தது; அடிக்கடி மொரெல் (Morel) ராணுவப் பயிற்சிக்காகத் திரு. டி சார்லஸால் செல்ல முடியாத அளவுக்கு வெகு தொலைவிற்குச் சென்றுவிடுவான்......அவனைச் சந்திக்கவோ அல்லது அவனை வரவழைக்கவோ முயன்ற வேளையில், பாரனிடம் (Baron) அவன் மிகவும் உருக்கமான அதே சமயம் விரக்தி நிறைந்த கடிதங்களை எழுதினான்; ஒரு பயங்கரமான விஷயத்திற்காகத் தனக்கு இருபத்தைந்தாயிரம் ஃபிராங்குகள் தேவைப்படுவதாகவும், அதற்காகத் தன் உயிரையே மாய்த்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதாகவும் அதில் குறிப்பிட்டிருந்தான். அந்தப் பயங்கரமான விஷயம் என்னவென்று அவன் சொல்லவில்லை; ஒருவேளை சொல்லியிருந்தாலும், அது நிச்சயம் ஒரு பொய்யாகத்தான் இருந்திருக்கும். பணத்தைப் பொறுத்தவரை, எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) அதை மகிழ்ச்சியுடன் அனுப்பியிருப்பார்; ஆனால், அப்படிச் செய்வது சார்லிக்குத் தன்னுடைய உதவி இல்லாமலே வாழும் வாய்ப்பை அளித்துவிடும் என்பதையும், வேறு ஒருவரின் ஆதரவைப் பெற வழிவகுத்துவிடும் என்பதையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார். எனவே, அவர் பணத்தை அனுப்ப மறுத்துவிட்டார்; அவரது தந்திச் செய்திகள் அவரது குரலில் வெளிப்படும் அந்த வறண்ட, குத்திக் காட்டும் தொனியையே கொண்டிருந்தன. அந்தச் செய்திகள் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்ததால், அவர் மோரெலுடனான (Morel) உறவை நிரந்தரமாக முறித்துக்கொள்ளவே விரும்பினார்—ஏனெனில், அதற்கு நேர்மாறானதே நடக்கும் என்று உறுதியாக நம்பிய அவர், அந்த உறவினால் தவிர்க்க முடியாமல் மீண்டும் எழக்கூடிய அனைத்துச் சிக்கல்களையும் முன்கூட்டியே கணித்திருந்தார். ஆயினும், மோரெலிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் வராதபோது, ​​அவரால் தூங்கவோ அல்லது ஒரு நிமிடம் கூட அமைதியாக இருக்கவோ முடியவில்லை—உண்மையில், நாம் முழுமையாக அறியாமலே அனுபவிக்கும் விஷயங்களும், நமக்குத் தெரியாமலே மறைந்திருக்கும் ஆழ்ந்த உண்மைகளும் எவ்வளவு ஏராளம்! மோரெலுக்கு இருபத்தைந்தாயிரம் ஃபிராங்குகள் தேவைப்படும் அந்தப் பயங்கரமான சூழலைப் பற்றி அவர் இடைவிடாமல் ஊகித்துக்கொண்டிருப்பார்; அதைப்பற்றிப் பலவிதமான கற்பனைகளைச் செய்து பார்ப்பார், ஒவ்வொரு முறையும் அதற்குப் பலவிதமான பெயர்களைச் சூட்டிப் பார்ப்பார். அந்தத் தருணங்களில் எம். டி. சார்லஸ்—சாதாரண மக்கள் மீதான அவரது ஆர்வம் அதிகரித்ததன் காரணமாக, அவரது உயர்குடிப் பெருமித உணர்வு (snobbery) மங்கிவந்த போதிலும்—உயர்குடிச் சமூகத்தின் அந்த நேர்த்தியான, பல வண்ணங்கள் கலந்த கொண்டாட்டங்களை ஒருவித ஏக்கம் கலந்த நினைவுகளுடன் அசைபோட்டிருப்பார் என்று நான் கருதுகிறேன்; அங்கு மிகவும் வசீகரமான ஆண்களும் பெண்களும் அவரிடம் பழக விரும்பியது, அவர் அளித்த தூய மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமே; அங்கு யாரும் அவரை ஏமாற்றவோ அல்லது இருபத்தைந்தாயிரம் ஃபிராங்குகளை உடனடியாகக் கொடுக்காவிட்டால் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளும் வகையிலான ஏதேனும் 'பயங்கரமான விவகாரத்தை' உருவாக்கவோ கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். அத்தகைய தருணங்களில்—ஒருவேளை என்னிடமிருந்ததை விட அவரிடம் 'கோம்ப்ரே'யின் (Combray) கூறுகள் அதிகம் எஞ்சியிருந்ததாலும், ஜெர்மானியத் திமிருடன் நிலப்பிரபுத்துவப் பெருமையையும் அவர் தன்னுள் இணைத்துக்கொண்டிருந்ததாலும்—ஒரு பணியாளனின் காதலனாக இருப்பதற்கு ஒரு விலை கொடுக்கத்தான் வேண்டும் என்றும், சாமானிய மக்கள் உயர்குடி வர்க்கத்தினரைப் போன்றவர்கள் அல்ல என்றும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் எப்போதும் சாமானிய மக்கள் மீது வைத்திருந்த அந்த 'நம்பிக்கை' அவரிடம் இருக்கவில்லை என்றும் அவர் உணர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன்.
252
அந்தச் சிறிய ரயிலின் அடுத்த நிறுத்தமான 'மெய்ன்வில்' (Maineville), மொரல் (Morel) மற்றும் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) சம்பந்தப்பட்ட ஒரு சம்பவத்தை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது. அதை விவரிப்பதற்கு முன், ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும்: மெய்ன்வில் நிறுத்தத்தில்—அதாவது, பால்பெக் (Balbec) நகருக்குச் செல்லும் ஒரு நளினமான புதிய பயணி, 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் தங்கி மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்க விரும்பாதபோது—நிகழும் காட்சிகள், நான் இப்போது விவரிக்கப்போகும் சம்பவத்தை விட மிகவும் இனிமையானவையாகவே இருந்தன. ரயிலில் குறைவான உடைமைகளுடன் வரும் அந்தப் புதிய பயணிக்கு, 'கிராண்ட் ஹோட்டல்' (Grand Hôtel) சற்று தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றும்; ஆனாலும், பால்பெக் நகருக்கு முன் உள்ள இடங்கள் அனைத்தும் வசதியற்ற வில்லாக்களைக் கொண்ட சிறிய கடற்கரை ஓய்விடங்கள் மட்டுமே என்பதால், ஆடம்பரத்தையும் வசதியையும் விரும்பும் அவர், அந்த நீண்ட பயணத்தை மேற்கொள்ளத் துணிவார். பின்னர், ரயில் மெய்ன்வில்லில் நிற்கும் தருணத்தில், திடீரென்று அந்த 'பேலஸ்' (Palace) ஹோட்டல் அவருக்கு முன்னால் கம்பீரமாக எழுந்து நிற்பது தெரியும்; ஆனால் அது உண்மையில் ஒரு விபச்சார விடுதி என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்காது. "சரி, நாம் இதற்கு மேல் செல்ல வேண்டாம்," என்று அவர் எப்போதும் மேடம் கோட்டார்டிடம் (Mme Cottard) கூறுவார்—அவர் நடைமுறை அறிவும் சிறந்த ஆலோசனைகளை வழங்கும் திறனும் கொண்ட ஒரு பெண்மணி. "எனக்குத் தேவையானது இதுதான். பால்பெக் வரை ஏன் செல்ல வேண்டும்? அங்கே நிலைமை இதைவிடச் சிறப்பாக இருக்கப்போவதில்லை. இதைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது, இங்கு எல்லா வசதிகளும் உள்ளன என்று; நான் மேடம் வெர்டுரினை (Mme Verdurin) எளிதாக இங்கு அழைக்கலாம்—ஏனெனில், அவர் காட்டிய உபசரிப்புக்கு நன்றிக்கடனாக, அவர் கௌரவத்திற்காகச் சில சிறிய விருந்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்த நான் திட்டமிட்டுள்ளேன். நான் பால்பெக்கில் தங்கியிருந்தால் அவர் பயணிக்க வேண்டிய தூரத்தை விட, இங்கு வருவதற்கு மிகக் குறைந்த தூரமே ஆகும். இது அவருக்கும், உங்கள் மனைவிக்கும்—என் அன்பிற்குரிய பேராசிரியரே—மிகச் சிறந்த ஏற்பாடாகத் தோன்றுகிறது. பெண்களை உபசரிப்பதற்கான வரவேற்பறைகள் நிச்சயம் இங்கே இருக்கும். நமக்குள் பேசிக்கொள்கிறேன், 'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தை வாடகைக்கு எடுப்பதற்குப் பதிலாக, மேடம் வெர்டுரின் ஏன் இங்கு வந்து தங்கவில்லை என்று எனக்குப் புரியவில்லை. 'லா ராஸ்பெலியர்' போன்ற பழைய வீடுகளை விட இது ஆரோக்கியமானது; அந்தப் பழைய வீடுகள் எப்போதும் ஈரப்பதத்துடனும், போதிய தூய்மையின்றியும் இருக்கும்—அங்கே சுடுதண்ணீர் வசதி கூட இருக்காது, அதனால் சரியாகக் குளிக்கவோ சுத்தம் செய்துகொள்ளவோ ​​முடியாது." மெய்ன்வில் எனக்கு மிகவும் இனிமையான இடமாகத் தோன்றுகிறது. மேடம் வெர்டுரின் கூட அங்கே ஒரு சிறந்த விருந்து உபசரிப்பாளராகச் செயல்பட்டிருக்க முடியும். எது எப்படியோ, அவரவர் விருப்பம் அவரவருடையது; நான் அங்கே தங்கத் தீர்மானித்துள்ளேன். மேடம் கோட்டார்ட், என்னுடன் கீழே வருகிறீர்களா—நாம் விரைவாகச் செல்ல வேண்டும், ஏனெனில் ரயில் விரைவில் புறப்படவிருக்கிறது? "நீங்கள் எனக்கு வீட்டைச் சுற்றிக் காட்டலாம்; அது எப்படியும் உங்களுடையதாகத்தான் இருக்கப்போகிறது, மேலும் நீங்கள் அங்கு அடிக்கடி சென்றிருப்பீர்கள். அந்த இடம் உங்களுக்கு மிகவும் ஏற்றது." அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான புதியவரை அமைதிப்படுத்துவதும்—முக்கியமாக அவர் ரயிலிலிருந்து இறங்கிவிடாமல் தடுப்பதும்—பெரிய போராட்டமாக இருந்தது; சமூக நடைமுறைகளை அறியாதவர்களுக்கே உரிய பிடிவாதத்துடன் அவர் தொடர்ந்து செயல்பட்டார்; மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அல்லது மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) ஆகியோர் தன்னை அங்கு வந்து பார்க்கமாட்டார்கள் என்று உறுதியளிக்கப்படும் வரை, அவர் தனது சூட்கேஸ்களைப் பற்றிக்கொண்டு, எவ்வித நியாயமான வாதத்தையும் கேட்க மறுத்துவிட்டார். "எப்படியிருந்தாலும், நான் அங்குதான் வசிக்கப் போகிறேன். மேடம் வெர்டுரின் எனக்கு அங்கு கடிதம் எழுதலாம்."

மோரல் (Morel) தொடர்பான நினைவொன்று ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வைச் சார்ந்தது. வேறு பல நிகழ்வுகளும் இருந்தன; ஆனால் இங்கே—உள்ளூர் ரயில் ஆங்காங்கே நின்று டோன்சியர்ஸ் (Doncières), கிராட்டேவாஸ்ட் (Grattevast), மெய்ன்வில் (Maineville) போன்ற இடங்களின் பெயர்களை நடத்துநர் அறிவிக்கும்போது—அந்தச் சிறிய கடற்கரை உல்லாசப் பகுதியோ அல்லது ராணுவ முகாமுள்ள நகரமோ என் நினைவில் எதை எழுப்புகிறது என்பதை மட்டும் குறிப்பிடுவதில் நான் திருப்தியடைகிறேன். மெய்ன்வில் பற்றியும், அங்கு சமீபத்தில் கட்டப்பட்ட ஆடம்பரமான விபச்சார விடுதியால் அது பெற்ற முக்கியத்துவம் பற்றியும் நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்—அந்தத் திட்டம் உள்ளூர் தாய்மார்களின் எதிர்ப்பைத் தவிர்க்க முடியாமல் தூண்டியது, ஆனால் அந்த எதிர்ப்பு எந்தப் பலனையும் தரவில்லை. ஆனால் மெய்ன்வில் என் நினைவில் மோரல் மற்றும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஆகியோருடன் எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை விளக்குவதற்கு முன், ஒரு முரண்பாட்டைக் குறிப்பிட வேண்டும் (இதைப்பற்றி நான் பின்னர் விரிவாக ஆராய்வேன்): அதாவது, குறிப்பிட்ட நேரங்களைச் சும்மா வைத்திருப்பதற்கு மோரல் கொடுத்த முக்கியத்துவத்திற்கும், அந்த நேரங்களில் தான் ஈடுபடுவதாகக் கூறிய அற்பமான செயல்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு அது; திரு. டி சார்லஸிடம் அவர் அளித்த முற்றிலும் மாறுபட்ட விளக்கங்களிலும் இந்த முரண்பாடு எதிரொலித்தது. பாரனிடம் (Baron) தான் எந்தவித சுயநலமும் இல்லாதவர் போல நடந்துகொண்ட அவர் (தனது பாதுகாவலரின் தாராள மனப்பான்மையால் அதைச் செய்ய முடிந்தது)—மாலை வேளையில் பாடம் நடத்துவது போன்ற காரணங்களுக்காக வேறு எங்காவது செல்ல விரும்பும்போது—தனது காரணத்துடன் ஒரு பேராசை கலந்த புன்னகையுடன் இந்த வார்த்தைகளையும் தவறாமல் சேர்ப்பார்: "அதுமட்டுமல்லாமல், இது எனக்கு நாற்பது பிராங்குகளைப் பெற்றுத் தரக்கூடும். அது ஒன்றும் சில்லறை விஷயம் இல்லையே. என்னைச் செல்ல அனுமதியுங்கள், ஏனென்றால் இது என் நலனுக்கு உகந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்களைப் போல எனக்குச் சுயமான வருமானம் ஏதுமில்லையே;" "நான் இந்த உலகில் என் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; பணம் சம்பாதிக்க இதுவே சரியான தருணம்." அந்தப் பாடத்தைக் கற்பிப்பதில் மோரலுக்கு இருந்த விருப்பம் முற்றிலும் போலியானதாக இருக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், 'பணத்திற்கு நிறம் இல்லை' என்ற கருத்து தவறானது. வழக்கமான பயன்பாட்டால் மங்கிப்போன நாணயங்களுக்கு, புதியதொரு வழியில் அவற்றைச் சம்பாதிப்பது ஒரு புத்துணர்ச்சியை அளிக்கிறது. ஒருவேளை அவர் உண்மையிலேயே பாடம் கற்பிக்கச் சென்றிருந்தால், ஒரு மாணவர் ஆரம்பத்திலேயே அவரிடம் கொடுத்த இரண்டு 'லூயி' (louis) நாணயங்கள் ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கமும், திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) கையிலிருந்து நழுவி விழுந்த இரண்டு 'லூயி' நாணயங்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கமும் வெவ்வேறாக இருந்திருக்கக்கூடும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மிகப் பெரும் செல்வந்தர் கூட இரண்டு 'லூயி' நாணயங்களுக்காகப் பல கிலோமீட்டர் தூரம் பயணிக்கக்கூடும்; ஆனால், ஒரு பணிவிடைப் பணியாளரின் (valet de chambre) மகனைப் பொறுத்தவரை, அந்தத் தூரம் மிக நீண்டதாகத் தோன்றக்கூடும். இருப்பினும், அந்த வயலின் பாடங்கள் உண்மையில் நடக்கின்றனவா என்பது குறித்து திரு. டி சார்லஸ் அடிக்கடி சந்தேகம் கொண்டிருந்தார்; அந்த இசைக்கலைஞர் முன்வைத்த காரணங்கள் முற்றிலும் பொருள்சார் ஆதாயம் ஏதுமற்றவையாகவும், சொல்லப்போனால் அபத்தமானவையாகவும் இருந்ததால் அந்தச் சந்தேகம் மேலும் வலுத்தது. இவ்வாறாக, மோரல் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றி வெளிப்படுத்திய சித்திரம்—அது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதோ அல்லது அறியாமலோ—ஆழ்ந்த மர்ம நிழலால் சூழப்பட்டதாகவே அமைந்திருந்தது.
...அதனால் சில பகுதிகளை மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒரு மாத காலத்திற்கு, மாலை நேரங்களில் இயற்கணித (algebra) வகுப்புகளில் தொடர்ந்து கலந்துகொள்ள விரும்பியதால், அந்த நேரங்களை மட்டும் தனக்கு ஒதுக்கித் தரும் நிபந்தனையுடன், அவர் திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) பணிகளுக்குத் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். வகுப்புகள் முடிந்த பிறகு திரு. டி சார்லஸைச் சந்திக்கச் செல்வதா? அது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது; ஏனெனில் வகுப்புகள் சில சமயங்களில் மிகத் தாமதமாக முடியும். "காலை இரண்டு மணிக்குப் பிறகும் கூடவா?" என்று அந்தப் பிரபு (baron) கேட்பார். "சில சமயங்களில்." "ஆனால் இயற்கணிதத்தை ஒரு புத்தகத்திலிருந்தே எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ளலாமே." "உண்மையில் இன்னும் எளிதாகவே கற்றுக்கொள்ளலாம், ஏனென்றால் விரிவுரைகளில் எனக்கு அதிகம் எதுவும் புரிவதில்லை." "பிறகு ஏன் அங்கு செல்ல வேண்டும்? அதுமட்டுமின்றி, இயற்கணிதம் உனக்கு எந்த வகையிலும் பயன்படப்போவதில்லை." "எனக்கு அது பிடிக்கும். அது என் நரம்புத் தளர்ச்சிப் பாதிப்பிலிருந்து (neurasthenia) விடுபட உதவுகிறது." "இரவில் வெளியே செல்ல அனுமதி கேட்பதற்குக் காரணம் இயற்கணித வகுப்பாக இருக்க முடியாது," என்று திரு. டி சார்லஸ் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார். "அவன் போலீஸுடன் தொடர்புடையவனாக இருப்பானோ?" எது எப்படியோ, இயற்கணிதமோ அல்லது வயலின் பயிற்சியோ - எதுவாக இருந்தாலும், இரவு நேரங்களில் குறிப்பிட்ட சில மணிநேரங்களைத் தனக்கென வைத்துக்கொள்வதில் மோரல் (Morel) உறுதியாக இருந்தார். ஒருமுறை, அதற்குக் காரணம் இவை இரண்டுமே இல்லை; லக்சம்பர்க் பிரபுமாட்டியைச் (Duchesse de Luxembourg) சந்திக்கக் கடற்கரைப் பகுதிக்கு வந்திருந்த கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசர் (Prince de Guermantes), அந்த இசைக்கலைஞரைச் சந்தித்தார்—அவர் யார் என்றோ, அல்லது இளவரசர் யார் என்றோ ஒருவருக்கொருவர் தெரியாமலேயே—மேலும் மெய்ன்வில்லில் (Maineville) உள்ள ஒரு பாலியல் விடுதியில் (brothel) அவருடன் இரவைக் கழிக்க ஐம்பது பிராங்குகளை வழங்கினார்; மோரலைப் பொறுத்தவரை, இது இரட்டை மகிழ்ச்சியாக அமைந்தது: கெர்மான்ட்ஸிடமிருந்து கிடைத்த பணம் மற்றும் முழுமையாகத் திறந்திருக்கும் கருமையான மார்பகங்களைக் கொண்ட பெண்களின் சூழலில் இருக்கும் சிற்றின்ப உணர்வு. என்ன நடந்தது, எங்கே நடந்தது என்பது திரு. டி சார்லஸுக்கு எப்படித் தெரியவந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் அந்தச் செயலைச் செய்தவர் யார் என்பது அவருக்குத் தெரியாமலே இருந்தது. பொறாமையால் வெறிபிடித்த நிலையில்—அந்த நபரை அடையாளம் காணத் துடித்த அவர்—ஜூபியனுக்கு (Jupien) தந்தி அனுப்பினார்; அவரும் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு வந்து சேர்ந்தார். அடுத்த வாரத் தொடக்கத்தில், மோரல் மீண்டும் வெளியே செல்லவிருப்பதாகத் தெரிவித்தபோது, ​​அந்த விடுதியின் உரிமையாளருக்கு லஞ்சம் கொடுத்து, தாங்கள் இருவரும் மறைந்திருந்து அந்தச் சம்பவத்தைக் காணும் வகையில் ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா என்று ஜூபியனிடம் அந்தப் பிரபு கேட்டார்.
"அது முடிந்துவிட்டதாகவே நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். நான் அதைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன், என் அருமை இளைஞனே," என்று ஜூபியன் அந்தப் பிரபுவிடம் பதிலளித்தார். இந்தக் கவலை திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) மனதை எந்த அளவுக்குக் கொந்தளிக்கச் செய்தது—அதே சமயம் அதை ஒரு கணம் செழுமைப்படுத்தவும் செய்தது—என்பதை உணர்வது இயலாத காரியம். காதல் இவ்வாறாகச் சிந்தனையில் ஒரு பூகோள ரீதியான பெரும் புரட்சியை ஏற்படுத்துகிறது. சில நாட்களுக்கு முன்புவரை, தரையிலிருந்து எழும் ஒரு சிறு சிந்தனையைக்கூடக் காண முடியாத அளவுக்குச் சமமான ஒரு சமவெளியைப் போலத் தோன்றிய திரு. டி சார்லஸின் மனதில், திடீரெனக் கல்லைப் போல உறுதியான மலைத்தொடர் ஒன்று எழுந்து நின்றது; ஆனால் அவை சாதாரண மலைகள் அல்ல; ஒரு சிற்பி சலவைக்கல்லை வெட்டி அகற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதை இருந்த இடத்திலேயே செதுக்கியது போல நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்பட்ட மலைகள் அவை. அந்த மலைகளில் சீற்றம், பொறாமை, ஆர்வம், வன்மம், வெறுப்பு, வேதனை, கர்வம், அச்சம் மற்றும் காதல் ஆகியவை பிரம்மாண்டமான குழுக்களாக ஒன்றோடொன்று பிணைந்து துடித்துக்கொண்டிருந்தன.

இறுதியில், மோரல் (Morel) வெளியூர் சென்றிருக்கும் அந்த மாலைப்பொழுது வந்தது. ஜூபியன் (Jupien) தனது முயற்சியில் வெற்றி பெற்றிருந்தார். அவரும் அந்தப் பிரபுவும் (Baron) இரவு பதினொரு மணிக்குப் புறப்பட்டு வரவிருந்தனர்; அவர்களுக்காக ஒரு மறைவிடம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அப்பகுதியைச் சேர்ந்த நாகரிகமான கூட்டம் அதிகம் வந்து செல்லும் அந்த ஆடம்பரமான விபச்சார விடுதியிலிருந்து மூன்று தெருக்கள் தள்ளி நடந்தபோது, ​​திரு. டி சார்லஸ் கால்விரல் நுனியில் மெதுவாக நடந்தார்; குரலைக் குறைத்துக்கொண்டார்; உள்ளே இருக்கும் மோரலுக்குத் தங்கள் பேச்சு கேட்டுவிடக்கூடும் என்ற அச்சத்தில் ஜூபியனிடமும் மெதுவாகப் பேசுமாறு கெஞ்சினார். ஆயினும், இது போன்ற இடங்களுக்குப் பழகாத திரு. டி சார்லஸ், மெல்ல அந்த விடுதியின் நுழைவு மண்டபத்திற்குள் நுழைந்ததும், பெரும் அதிர்ச்சியும் அச்சமும் அடைந்தார்; ஏனெனில், பங்குச் சந்தை அல்லது ஏல மையங்களை விடவும் அங்கே அதிக இரைச்சல் நிலவியது. தன்னைச் சூழ்ந்துகொண்ட பணிப்பெண்களிடம் குரலைக் குறைக்குமாறு அவர் எவ்வளவோ முயன்றும் பலனில்லை; எப்படியாயினும், ஏல விலைகளையும் வாடிக்கையாளர் ஒதுக்கீடுகளையும் உரக்கக் கூவிக்கொண்டிருந்த ஒரு வயதான பெண்ணின் ("உதவித் தலைவி" அல்லது 'அசிஸ்டன்ட் மேடம்') குரல் மற்ற அனைத்தையும் மூழ்கடித்தது. அடர் நிறத்திலான விக்கையும், ஒரு வழக்கறிஞர் அல்லது ஸ்பானிய மதகுருவுக்கே உரிய தீவிரமான முகபாவனையையும் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண், போக்குவரத்துப் பொறுப்பாளர் குதிரை வண்டிகளை வழிநடத்துவதைப் போல, அவ்வப்போது கதவுகளைத் திறப்பதும் மூடுவதுமாக கட்டளைகளை இடித்துரைத்துக்கொண்டிருந்தார்: "அந்தப் பெருமகனை இருபத்தெட்டாம் எண் அறைக்கு, அதாவது ஸ்பானிய அறைக்கு (Spanish Room) அழைத்துச் செல்லுங்கள்." "இனி அனுமதி இல்லை." "மீண்டும் கதவைத் திறங்கள்; இந்த அன்பர்கள் மடமொய்செல் நோயெமியை (Mademoiselle Noémie) கேட்கிறார்கள். அவர் பாரசீக அறையில் (Persian Salon) அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்." பரபரப்பான பெருநகரச் சாலைகளைக் கடக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் ஒரு கிராமத்து மனிதரைப் போலவே திரு. டி சார்லஸ் அச்சமடைந்திருந்தார்; கோர்ல்ஸ்வில் (Corlesville) பழைய தேவாலயத்தின் முகப்புத் தூண் தலைப்புகளில் செதுக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சியை விட மிகவும் குறைவான புனிதத்தன்மை கொண்ட ஒரு ஒப்பீட்டைப் பயன்படுத்துவதானால்—அந்த இளம் பணிப்பெண்களின் குரல்கள், உதவி மேலாளரின் (assistant madam) கட்டளைகளைத் தாழ்ந்த தொனியில் சோர்வின்றி எதிரொலித்தன; இது, கிராமத்துத் தேவாலயத்தின் எதிரொலிக்கும் சூழலில் பள்ளிச் சிறுவர்கள் மதப் பாடங்களை (catechism lessons) ஒப்புவிப்பதைப் போல இருந்தது. தெருவில் இருந்தபோது, ​​யாராவது கேட்டுவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்திலும், மொரல் (Morel) ஜன்னல் வழியாகத் தன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பான் என்ற எண்ணத்திலும் அவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்; இருப்பினும், அந்தப் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளின் இரைச்சலுக்கு மத்தியில் அவருக்கு அந்தளவுக்குப் பயம் இருக்கவில்லை—ஏனெனில், அங்கிருந்து அறைகளின் உட்புறம் எதையும் பார்க்க முடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். இறுதியாக, அந்தச் சிரமமான சூழலின் முடிவில், அவர் மடமொய்செல் நோயெமியைச் (Mademoiselle Noémie) சந்தித்தார்—அவர்தான் ஜூபியனுடன் (Jupien) சேர்ந்து இவர்களை மறைத்து வைக்கவிருந்தார்; ஆனால், அவர் முதலில் இவரை ஒரு ஆடம்பரமான பாரசீக பாணி வரவேற்பறையில் அடைத்து வைத்தார்; அங்கிருந்து வெளியே எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. மொரல் ஒரு 'ஆரஞ்சு பானம்' (orangeade) கேட்டிருப்பதாகவும், அது அவனுக்குப் பரிமாறப்பட்ட உடனேயே அவர்கள்... என்று அவர் இவரிடம் கூறினார்.
...அந்த இரு பயணிகளையும் ஒரு ஒளிபுகும் அறையில் அமர வைத்தாள். இதற்கிடையில், அவசர வேலையாக அழைக்கப்பட்டதால், அவர்கள் நேரத்தைக் கழிப்பதற்கு உதவியாக "புத்திசாலிப் பெண்மணி" ஒருவரை அனுப்பி வைப்பதாக ஒரு தேவதைக் கதையில் வருவது போல அவர்களிடம் உறுதியளித்தாள். ஏனெனில் அவளே வேறு இடத்திற்கு அழைக்கப் பட்டிருந்தாள். அந்தப் புத்திசாலிப் பெண்மணி ஒரு பாரசீக பாணி மேலங்கியை அணிந்திருந்தாள்; அதை அவள் கழற்ற விரும்பினாள். ஆனால் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) அவளை அதைச் செய்ய வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டார்; மேலும் ஒரு பாட்டில் நாற்பது பிராங்க்ஸ் விலை கொண்ட ஷாம்பெயின் மதுவை வரவழைத்தார். உண்மையில், அந்த நேரத்தில் மோரல் (Morel), 'பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Prince de Guermantes) என்பவருடன் இருந்தார்; தவறான அறைக்குச் செல்வது போல பாவனை செய்து, இரு பெண்கள் இருந்த அறைக்குள் நுழைந்திருந்தார்; அந்தப் பெண்கள் உடனடியாக அந்த இரு ஆண்களையும் தனியாக விட்டுவிட்டு வெளியேறிவிட்டனர். இதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத 'எம். டி சார்லஸ்' கடும் கோபத்தில் இருந்தார்; அவர் கதவுகளைத் திறக்க விரும்பினார், அதனால் 'மடமொய்செல் நோயெமி'யை (Mlle Noémie) மீண்டும் வரவழைத்தார். அந்தப் புத்திசாலிப் பெண்மணி, மோரலைப் பற்றி 'ஜூபியனிடம்' (Jupien) தான் கூறிய தகவல்களுக்கு முரணான விவரங்களை 'எம். டி சார்லஸிடம்' கூறுவதைக் கேட்டிருந்த நோயெமி, அந்தப் பெண்ணை வெளியேற்றிவிட்டு, அவளுக்குப் பதிலாக "நல்லதொரு பெண்மணி" ஒருவரை அனுப்பி வைத்தாள். இந்தப் பெண்மணி வேறு எதையும் காட்டவில்லை என்றாலும், அந்த இடத்தின் கண்ணியத்தைப் பற்றிப் பேசினாள்; அவளும் ஷாம்பெயின் மதுவைக் கேட்டாள். கடும் கோபத்தில் இருந்த பிரபு (Baron), 'மடமொய்செல் நோயெமி'யை மீண்டும் அழைத்தார்; அவள் அவர்களிடம், "ஆம், இதற்குச் சற்று நேரம் ஆகிறது; பெண்கள் விதவிதமான தோரணைகளில் நிற்கிறார்கள், ஆனால் அவர் எதையும் செய்ய விரும்பாதது போல் தெரிகிறது" என்று கூறினாள். இறுதியாக, பிரபுவின் வாக்குறுதிகளையும் மிரட்டல்களையும் எதிர்கொண்ட நோயெமி, எரிச்சலுற்ற முகத்துடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்; அவர்கள் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை என்று உறுதியளித்தாள். அந்த ஐந்து நிமிடங்கள் ஒரு மணி நேரமாக நீடித்தன; அதன் பிறகு, நோயெமி மெதுவாக நடந்து சென்று—கடுங்கோபத்தில் இருந்த 'எம். டி சார்லஸ்' மற்றும் திகைத்துப்போன 'ஜூபியன்' ஆகியோரை அழைத்துக்கொண்டு—சிறிது திறந்திருந்த ஒரு கதவருகே சென்றாள்; "இதன் வழியாக நீங்கள் மிகத் தெளிவாகப் பார்க்கலாம்" என்று அவர்களிடம் கூறினாள். "மேலும், இந்த நேரத்தில் பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக எதுவும் இல்லை; அவர் மூன்று பெண்களுடன் இருக்கிறார், அவர்களிடம் தனது படைப்பிரிவு வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்." இறுதியாக, அந்தப் பிரபு திறந்த கதவு வழியாகவும் கண்ணாடிகள் மூலமாகவும் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால், ஒரு பயங்கரமான அச்சம் அவரைச் சுவரில் சாய்ந்து நிற்க வைத்தது. அவனுக்கு முன்னால் நின்றது உண்மையில் மோரெல் தான்; ஆயினும்—பழங்கால மாயாஜாலங்களும் மந்திர வித்தைகளும் இன்னும் ஆதிக்கம் செலுத்துவது போல—அது மோரெல்லின் நிழலைப் போலவும், பதப்படுத்தப்பட்ட ஒரு உடலைப் போலவும் இருந்தது; லாசரஸைப் போல உயிர்த்தெழுந்த மோரெல்லாக அல்லாமல், அந்த அறையில் வரவழைக்கப்பட்ட ஒரு பேயாகவோ அல்லது ஆவியாகவோ அவன் தோன்றினான்
(அறையின் சுவர்களிலும் சோஃபாக்களிலும் மந்திர தந்திரங்களின் அடையாளங்கள் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தன)—அவன் சில மீட்டர் தொலைவில், பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில் நின்றான். மரணமடைந்தவனைப் போல மோரெல்லின் முகத்தில் இரத்த ஓட்டமே இல்லை; மகிழ்ச்சியாகப் பெண்களுடன் களித்திருக்க வேண்டிய சூழலில், அவன் ஒருவித செயற்கையான அசைவற்ற நிலையில், வெளிறிய முகத்துடன் உறைந்து போயிருந்தான்; அவனது வலுவிழந்த கை தனக்கு முன்னால் இருந்த ஷாம்பெயின் கோப்பையை மெதுவாக எட்ட முயன்று, மீண்டும் கீழே விழுந்தது. இது ஒருவிதமான தெளிவற்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது; அதாவது, ஒரு மதம் அழியாமையைப் பற்றிப் பேசினாலும், அது 'சூனியம்' அல்லது 'இல்லாமை' என்பதையும் உள்ளடக்கிய ஒரு நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுவது போன்ற உணர்வு அது. பெண்கள் அவனிடம் கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே இருந்தனர்:
"பாருங்கள்," என்று மடமொய்செல் நோயெமி பாரனிடம் கிசுகிசுத்தாள், "அவர்கள் அவனது படைப்பிரிவு வாழ்க்கை பற்றி கேட்கிறார்கள்—இது வேடிக்கையாக இருக்கிறது, இல்லையா?"—அவள் சிரித்தாள்—"உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதா? அவன் அமைதியாக இருக்கிறான், இல்லையா?" என்று அவள் மேலும் கூறினாள்; மரணப் படுக்கையில் இருப்பவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவது போலவே அவள் பேசினாள். பெண்களின் கேள்விகள் சரமாரியாக வந்தன, ஆனால் உயிரற்ற நிலையில் இருந்த மோரெல்லுக்கு அவற்றுக்கு பதிலளிக்கும் வலிமை இருக்கவில்லை. ஒரு வார்த்தையைக் கூட முணுமுணுக்கும் அதிசயம் கூட நிகழவில்லை. எம். டி சார்லஸ் ஒரு கணம் தயங்கினார்; பிறகு உண்மையை உணர்ந்துகொண்டார்—அதாவது, ஏற்பாடுகளின் போது ஜூபியனின் தடுமாற்றத்தாலோ, அல்லது ரகசியங்கள் ஒருபோதும் முழுமையாகக் காக்கப்படுவதில்லை என்ற இயல்பாலோ, அல்லது சம்பந்தப்பட்ட பெண்களின் கவனக்குறைவாலோ, அல்லது போலீஸ் மீதான பயத்தாலோ, தன்னைச் சந்திக்க இரு கனவான்கள் பெரும் தொகையைச் செலுத்தியிருக்கிறார்கள் என்ற தகவல் மோரெல்லுக்கு முன்கூட்டியே தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. இதன் விளைவாக, பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் வெளியேற்றப்பட்டார்—அவர் மூன்று பெண்களாக உருமாற்றப்பட்டார்—மற்றும் பரிதாபகரமான மோரெல், அதிர்ச்சியில் நடுங்கியபடியும் உறைந்துபோயும் ஒரு நிலையில் நிறுத்தப்பட்டான்; அந்த நிலையில் எம். டி சார்லஸால் அவனைத் தெளிவாக அடையாளம் காண முடியவில்லை, ஆனால் மோரெல்லோ—பயந்துபோய், பேசும் திறனற்று, கோப்பையைக் கீழே போட்டுவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தில் அதை எடுக்கத் தயங்கிய நிலையில்—பாரனைத் தெளிவாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

உண்மையில், பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸுக்கும் அந்த நிகழ்வு நல்ல விதமாக முடியவில்லையென்றே சொல்ல வேண்டும். தனது திட்டங்கள் முறியடிக்கப்பட்டதால் கோபமடைந்தும், இதற்குக் காரணம் யார் என்று தெரியாமலும் இருந்த எம். டி சார்லஸின் பார்வையில் இருந்து தப்பிக்க, மோரல் அவசரமாக வெளியேற்றப்பட்டான். அவன் (தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல்) தான் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த அந்தச் சிறிய மாளிகையில் மறுநாள் இரவு தன்னைச் சந்திக்குமாறு மோரலிடம் கெஞ்சினான். அவன் தங்கத் திட்டமிட்டிருந்த காலம் குறுகியதாக இருந்தபோதிலும், 'மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ்' நூலில் நாம் ஒருமுறை குறிப்பிட்ட அதே அதீதப் பழக்கத்தைப் பின்பற்றி, அந்த இடத்தை ஒரு சொந்த வீடு போல உணரவைப்பதற்காக எண்ணற்ற குடும்ப நினைவுப் பொருட்களால் அலங்கரித்திருந்தான். எனவே, அடுத்த நாள், எம். டி சார்லஸால் பின்தொடரப்படுவோமோ அல்லது உளவு பார்க்கப்படுவோமோ என்ற எண்ணத்தில் நடுங்கியபடி, தொடர்ந்து தன் தோளுக்குப் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மோரல், சந்தேகத்திற்குரிய வழிப்போக்கர்கள் யாரும் இல்லாததைக் கவனித்த பிறகு இறுதியாக அந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். ஒரு வேலையாள் அவனை வரவேற்பறைக்குள் அழைத்துச் சென்று, "மான்சியூ"விடம் (சந்தேகம் எழுந்துவிடும் என்ற அச்சத்தில் "இளவரசர்" என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று அவனது எஜமானர் அறிவுறுத்தியிருந்தார்) சென்று தகவல் தெரிவிப்பதாகக் கூறினான். ஆனால், மோரல் தன்னைத் தனியாகக் கண்டுகொண்டு, கண்ணாடியில் தனது......அவரது தலைமுடியின் ஒரு இழை கூட கலைந்திருக்கவில்லை; அது ஒரு மாயத்தோற்றம் போல இருந்தது. மேன்டல்-பீஸ் (அடுப்புக்கு மேல் உள்ள மேடை) மீது இருந்த புகைப்படங்கள்—பிரின்செஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ், டச்சஸ் டி லக்சம்பர்க் மற்றும் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் ஆகியோருடையவை; இவற்றை வயலின் கலைஞர் ஏற்கனவே எம். டி சார்லஸின் வீட்டில் பார்த்திருந்ததால் அடையாளம் கண்டுகொண்டார்—அவரை முதலில் அச்சத்தால் உறைய வைத்தன. அதே கணத்தில், சற்று பின்னால் வைக்கப்பட்டிருந்த எம். டி சார்லஸின் புகைப்படத்தையும் அவர் கவனித்தார். அந்தப் பிரபு (Baron) மொரெலை விசித்திரமான, இமைக்காத பார்வையுடன் உற்று நோக்குவது போல் தோன்றியது. பயத்தில் உறைந்து, ஆரம்ப அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்ட மொரெல்—இது தனது விசுவாசத்தைச் சோதிக்க எம். டி சார்லஸ் அமைத்த பொறி என்று நம்பி—வில்லாவின் சில படிகளில் குதித்து இறங்கி, அங்கிருந்து தலைதெறிக்க ஓடத் தொடங்கினார்; இதனால் பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (தற்செயலாக அறிமுகமான ஒருவரைத் தேவையான சோதனைக்கு உட்படுத்த முடிவு செய்திருந்தாலும், அது விவேகமானதா அல்லது அந்த நபர் ஆபத்தானவரா என்று யோசித்தபடியே) தனது வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​அங்கே யாரும் இல்லை. அவரும் அவரது வேலையாளும்—திருட்டு பயத்தில் கைத்துப்பாக்கியை ஏந்தியபடி—அந்த முழு வீட்டையும் (அது பெரிய வீடு அல்ல), சிறிய தோட்டத்தின் மூலைமுடுக்குகளையும், அடித்தளத்தையும் தேடியும், அங்கு இருப்பார் என்று அவர் உறுதியாக நம்பியிருந்த அந்த நபர் காணாமல் போயிருந்தார். அடுத்த வாரத்தில் அவர் அந்த நபரை பலமுறை சந்தித்தார். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும், மொரெல்—அதாவது அந்த "ஆபத்தான நபர்"—தான் ஓடினார்; அந்தப் பிரபுவை விடத் தாமே அதிக ஆபத்தானவர் என்பது போல அவர் நடந்துகொண்டார். தனது சந்தேகங்களை விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்ட மொரெல், அவற்றை ஒருபோதும் போக்கிக்கொள்ளவில்லை; பாரிஸில் கூட, பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸைப் பார்த்தாலே போதும், அவர் ஓட்டம் பிடித்துவிடுவார். இவ்வாறு, எம். டி சார்லஸுக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்த ஒரு துரோகத்திலிருந்து அவர் காப்பாற்றப்பட்டார்; மேலும், அதைப்பற்றிச் சற்றும் கற்பனை செய்யாமலும், அது எப்படி நடந்தது என்று தெரியாமலேயே பழிவாங்கவும் பட்டார். ஆனால், பி.சி.என் (B.C.N.) ரயில் தனது "மெதுவான" வேகத்தைத் தொடர்ந்துகொண்டு, அடுத்தடுத்த நிலையங்களில் பயணிகளை இறக்கிவிட்டும் ஏற்றிக்கொண்டும் சென்றபோது, ​​இந்த விஷயத்தைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லப்பட்ட நினைவுகள் ஏற்கனவே மற்ற நினைவுகளால் இடமாற்றம் பெற்றுக்கொண்டிருந்தன.

கிராட்வாஸ்ட் (Grattevast) என்ற இடத்தில்—அங்குதான் அவரது சகோதரி வசித்து வந்தார், அவருடன் மதியப் பொழுதைக் கழிக்க அவர் சென்றிருந்தார்—எம். பியர் டி வெர்ஜுஸ், காம்ட் டி கிரெசி (சுருக்கமாக 'காம்ட் டி கிரெசி' என்று அறியப்படுபவர்) அவ்வப்போது அந்த ரயிலில் பயணிப்பார்; கேம்ப்ரேமர் குடும்பத்தினர் மூலமாக நான் அறிமுகமான இவர், மிகுந்த கண்ணியம் வாய்ந்த ஆனால் வறுமையில் வாடும் ஒரு பிரபு ஆவார் (அவர்களுடன் அவருக்கு நெருங்கிய நட்பு ஏதுமில்லை என்றாலும்). மிகவும் எளிமையான, கிட்டத்தட்ட பரிதாபகரமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்த அவருக்கு, ஒரு சுருட்டோ அல்லது ஒரு பானமோ ஒரு பெரும் விருந்தாக அமைவதை நான் உணர்ந்தேன்; அதனால், ஆல்பர்ட்டினைக் காண முடியாத நாட்களில் அவரை பால்பெக்கிற்கு (Balbec) அழைத்துச் செல்லும் வழக்கத்தை நான் ஏற்படுத்திக்கொண்டேன். மிகுந்த நாகரிகமும் நாவன்மையும் கொண்ட மனிதரான அவர்—அடர்த்தியான வெண்மையான தலைமுடியும் வசீகரமான நீல நிறக் கண்களும் கொண்டவர்—பிரபுத்துவ வாழ்க்கையின் சுகபோகங்கள் (அவற்றை அவர் நேரில் அனுபவித்திருந்தார் என்பது வெளிப்படை) மற்றும் வம்சாவளிகள் குறித்து மிகவும் மென்மையான, அடக்கமான தொனியில் பேசுவார். அவரது மோதிரத்தில் என்ன பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று நான் கேட்டபோது, ​​அவர் ஒரு அடக்கமான புன்னகையுடன், "அது ஒரு *வெர்ஜுஸ்* (verjus) கிளை—அதாவது புளிப்புத் திராட்சை," என்று பதிலளித்தார். மேலும் ஒரு ரசனைமிக்க நிபுணரின் ஆர்வத்துடன் அவர் இவ்வாறு கூறினார்: "எங்கள் குடும்பச் சின்னத்தில் புளிப்புத் திராட்சைக் கிளை இடம்பெற்றுள்ளது—என் பெயருக்கேற்ற குறியீடு அது—அதன் தண்டும் இலைகளும் பச்சை நிறத்தில் அமைந்திருக்கும்." ஆயினும், பால்பெக்கில் அவருக்குப் பருகுவதற்கு வெறும் *வெர்ஜுஸ்*—அதாவது புளிப்புத் திராட்சை சாறு—மட்டும் வழங்கப்பட்டிருந்தால் அவர் ஏமாற்றமடைந்திருப்பார் என்றே நான் கருதுகிறேன். அவர் மிக விலையுயர்ந்த ஒயின் வகைகளை விரும்பினார்—நிச்சயமாக வறுமையின் காரணமாகவும், தனக்குக் கிடைக்காதவற்றைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலாலும், உண்மையான ரசனையாலும், ஒருவேளை அவற்றின் மீதான அதீத விருப்பத்தாலும் அவர் அவ்வாறு விரும்பியிருக்கலாம். எனவே, பால்பெக்கில் அவருடன் உணவருந்த நான் அழைக்கும்போதெல்லாம், அவர் மிகுந்த நிபுணத்துவத்துடன் உணவைத் தேர்ந்தெடுத்து ஆர்டர் செய்வார்; இருப்பினும் அவர் சற்று அதிகமாகவே உண்பார்—முக்கியமாக, அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்துவார். அறை வெப்பநிலையில் இருக்க வேண்டிய ஒயின்களை அதற்கேற்றவாறும், ஐஸ் தேவைப்படும் ஒயின்களைச் சரியாகக் குளிர்வித்தும் பரிமாறுவதை அவர் உறுதி செய்வார். உணவருந்துவதற்கு முன்னரும் பின்னரும், 'போர்ட்' (port) அல்லது 'ஃபைன்' (fine) வகை மதுபானங்களில் தனக்குத் தேவையான குறிப்பிட்ட ஆண்டு அல்லது வகையை அவர் துல்லியமாகக் குறிப்பிடுவார்—ஒரு 'மார்க்கிஸ்' (marquis) பட்டத்தை உருவாக்குவது குறித்து முடிவெடுப்பதைப் போலவே அவர் அதைச் செய்வார் (மற்றவர்களால் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத அந்த நிகழ்வு, அவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒன்றாக இருந்தது).
280
நான் 'எமே' (Aimé)-யின் விருப்பமான வாடிக்கையாளராக இருந்ததால், நான் இத்தகைய சிறப்பு விருந்துகளை ஏற்பாடு செய்யும்போதெல்லாம் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவார். உடனே பணியாளர்களிடம், "வேகமாக, 25-ஆம் எண் மேஜையைத் தயார் செய்யுங்கள்" என்று குரல் கொடுப்பார்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், "தயார் செய்யுங்கள்" என்று மட்டும் சொல்லாமல், அந்த மேஜை அவருக்காகவே இருப்பது போல "எனக்காக அதைத் தயார் செய்யுங்கள்" (set *me* up) என்று கூறுவார். உணவகத்தின் தலைமைப் பொறுப்பாளர் (*maître d’hôtel*), வரிசைப் பொறுப்பாளர் (*chef de rang*), உதவிப் பொறுப்பாளர் (*demi-chef*) மற்றும் இளநிலை உதவியாளர் (*commis*) ஆகியோரின் பணிமொழிப் பயன்பாடுகள் வெவ்வேறானவை என்பதால், நான் கணக்குக் கேட்டபோதெல்லாம், எங்களுக்குப் பணிவிடை செய்த பணியாளரிடம் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட பாணியில் பேசுவார். ஓடத் துடிக்கும் குதிரையைச் சாந்தப்படுத்துவது போலத் தன் கையின் பின்புறத்தால் மென்மையாக அசைத்தபடியே அவர் கூறுவார்:
"[கணக்குத் தொகையை] அதிகமாக வைத்துவிடாதீர்கள்; நிதானமாக—மிகவும் நிதானமாகச் செய்யுங்கள்." அந்தப் பணியாளர் அந்த அறிவுரையுடன் கிளம்பும்போது, ​​தனது ஆலோசனை அப்படியே பின்பற்றப்படாமல் போய்விடுமோ என்று அஞ்சிய 'எமே', அவரை மீண்டும் அழைப்பார்: "பொறுங்கள், மொத்தத் தொகையை நானே கணக்கிடுகிறேன்." அது பற்றிக் கவலையில்லை என்று நான் சொன்னால், அவர் இப்படிப் பதிலளிப்பார்: "வாடிக்கையாளரைச் சுரண்டிப் பணம் பறிக்கக்கூடாது என்பது எனது கொள்கை." மேலாளரைப் பொறுத்தவரை—எனது விருந்தினரின் ஆடைகள் எளிமையானதாகவும், எப்போதும் ஒரே மாதிரியானதாகவும், சற்றுப் பழமையானதாகவும் இருந்தன (உண்மையில் வசதி இருந்திருந்தால், பால்சாக் நாவல்களில் வரும் பகட்டான மனிதர்களைப் போல ஆடம்பரமாக ஆடை அணியும் கலையை அவரே மிகச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருப்பார்)—எனது மரியாதையின் பொருட்டு, அவர் தூரத்திலிருந்தே அனைத்தையும் கவனித்துக்கொள்வதோடு நிறுத்திக்கொண்டார்; ஆட்டம் காணும் மேஜையின் காலின் அடியில் ஒரு துண்டைக் (wedge) கொடுத்துச் சரிசெய்யுமாறு ஒரு பார்வையாலேயே சைகை செய்வார். அவர் ஒரு பாத்திரம் கழுவும் பணியாளராகத்தான் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார் என்ற உண்மையை மறைத்திருந்தாலும், அவரே நேரடியாக வேலையில் இறங்கிச் செயல்படத் தெரிந்தவர் தான். இருப்பினும், ஒரு நாள் அவரே நேரில் வந்து இளம் வான்கோழி இறைச்சியைத் துண்டுகளாக வெட்டிக் கொடுக்கும் சூழல் உருவானது. நான் அப்போது வெளியே சென்றிருந்தேன்; ஆனால் அவர் அந்தப் பணியை ஒரு மதகுருவுக்கே உரிய கம்பீரத்துடன் செய்ததாக அறிந்தேன். அப்போது பணியாளர்கள் அவரைச் சுற்றி ஒரு வட்டத்தில் நின்றிருந்தனர்—அவர்கள் மரியாதைக்குரிய இடைவெளியில் நின்றுகொண்டு, சமையல் கலையைக் கற்றுக்கொள்வதை விட, அவரது நன்மதிப்பைப் பெறுவதிலேயே குறியாக இருந்தனர்; அவர்களின் முகங்களில் பரவசமான வியப்பு வெளிப்பட்டது. மேலும், தலைமைப் பணியாளர் (head waiter) அவர்களைச் சற்றும் கவனிக்கவில்லை; அவர் தனது உயர்ந்த பதவியின் தீவிரத்தன்மையில் மூழ்கியிருந்ததால், ஒரு சகுனத்தை வாசிப்பதைப் போல, ஒருமுறை கூட பார்வையை விலக்காமல், கொல்லப்பட்ட பறவைகளின் உடல்களுக்குள் மெதுவாகத் தனது கையைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சடங்கைச் செய்தவர் நான் அங்கு இல்லாததைக் கூட கவனிக்கவில்லை. அதைப் பற்றி அறிந்தபோது அவர் திகைப்படைந்தார்.
"என்ன? இளம் வான்கோழிகளை நானே வெட்டிப் பரிமாறியதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?" அதற்கு நான் இப்படிப் பதிலளித்தேன்: ரோம், வெனிஸ், சியெனா, பிராடோ (Prado), ட்ரெஸ்டன் கேலரி, இந்தியா அல்லது 'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகத்தில் சாரா (Sarah) ஆகியவற்றை ஒருபோதும் பார்க்காத எனக்கு, 'கிடைக்காததை ஏற்றுக்கொண்டு அமைதியாகும் மனநிலை' (resignation) நன்கு பரிச்சயமானது; எனவே, அந்த இளம் வான்கோழிகளை அவர் வெட்டிய நிகழ்வையும் எனது அந்தப் பட்டியலில் சேர்த்துக்கொள்வேன். நாடகக் கலையுடனான அந்த ஒப்பீடு (அதாவது 'ஃபெட்ரே' நாடகத்தில் சாரா நடித்தது) மட்டுமே அவருக்குப் புரிந்ததாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், முக்கியமான நாடக நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும் நாட்களில், மூத்த கோக்லின் (Coquelin the Elder) மிகச் சிறிய வேடங்களை—ஒரே ஒரு வார்த்தை அல்லது வசனமே இல்லாத வேடங்களைக்கூட—ஏற்று நடித்தார் என்பதை அவர் என்னிடமிருந்து அறிந்திருந்தார். "இருப்பினும், உங்களை நினைத்து வருந்துகிறேன். நான் எப்போது மீண்டும் அப்படி வெட்டிப் பரிமாறுவேன்? அதற்கு ஒரு பெரிய நிகழ்வு—ஒரு போர்—தேவைப்படும்." (உண்மையில், அதற்கொரு போர்நிறுத்த ஒப்பந்தமே தேவைப்பட்டது.) அன்று முதல், காலக்கணிப்பு மாறியது; காலம் இவ்வாறு கணக்கிடப்பட்டது: "நான் அந்த இளம் வான்கோழிகளை நானே வெட்டிய மறுநாள் இது." "தலைமைப் பணியாளர் அந்த இளம் வான்கோழிகளைத் தானே வெட்டியதிலிருந்து சரியாக ஒரு வாரம் ஆகிறது." இவ்வாறு, இந்த புரோஸ்டேட் அறுவை சிகிச்சை—கிறிஸ்துவின் பிறப்பு அல்லது ஹிஜ்ராவைப் (Hegira) போல—மற்ற அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்ட ஒரு காலக்கணிப்பு முறையின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைந்தது; இருப்பினும், அது மற்றவற்றைப் போன்ற பரவலான அங்கீகாரத்தையோ அல்லது நீண்ட காலத்தையோ பெறவில்லை.

திரு. டி கிரெசியின் (M. de Crécy) வாழ்க்கையின் சோகம் என்பது அவரது குதிரைகள் மற்றும் ஆடம்பரமான விருந்து மேசையை இழந்ததிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், கேம்ப்ரேமர்களும் (Cambremers) கெர்மான்ட்களும் (Guermantes) ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று நம்பக்கூடிய அண்டை வீட்டாருக்கு மத்தியில் வாழ்வதிலிருந்தும் உருவானது. லெக்ராண்டின் (Legrandin)—அவர் இப்போது தன்னை 'லெக்ராண்ட் டி மெசெக்லிஸ்' (Legrand de Méséglise) என்று அழைத்துக்கொண்டார்—அந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்த எந்த உரிமையும் இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும் என்பதை அவர் உணர்ந்தபோது, ​​அவர் திடீர் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தார்—ஒருவேளை அவர் அருந்திக்கொண்டிருந்த மதுவும் அதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். அவரது சகோதரி என்னிடம் ஒருவித புரிதலுணர்வுடன் கூறுவார்: "என் சகோதரர் உங்களுடன் உரையாடும்போதுதான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பார்." உண்மையில், கேம்ப்ரேமர்களின் சராசரித்தனத்தையும் குயர்மாண்டேக்களின் மகத்துவத்தையும் புரிந்துகொண்ட ஒருவரைக் கண்டறிந்தபோது, அவர் மீண்டும் உண்மையாகவே உயிர்ப்புடன் உணர்ந்தார்—சமூக உலகம் உண்மையில் யாருக்காக இருக்கிறதோ அந்த ஒருவரை. பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு நூலகமும் எரிக்கப்பட்டு, முற்றிலும் அறியாமையில் மூழ்கிய ஒரு இனம் தோன்றிய பிறகு, ஒரு வயதான லத்தீன் அறிஞர், யாரோ ஒருவர் ஹோரேஸின் ஒரு வரியை மேற்கோள் காட்டுவதைக் கேட்டவுடன், தன் நிலையை மீண்டும் நிலைநிறுத்திக்கொண்டு, வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கையையும் பெறுவது போல அது இருந்தது. எனவே, அவர் இரயில் பெட்டியை விட்டு இறங்கும்போதெல்லாம், "நமது சிறிய சந்திப்பை எப்போது நடத்தலாம்?" என்று கேட்காமல் இருந்ததில்லை என்றால், அது ஒரு ஒட்டுண்ணியின் பேராவலினாலும் ஒரு அறிஞரின் வேட்கையினாலும் உண்டானது; அந்த பால்பெக் விருந்துகளை, தனக்குப் பிரியமான விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக அவர் கருதினார்—வேறு யாருடனும் அவரால் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்கள்—நூலகப் பிரியர்கள் சங்கம், செர்கிள் டி எல்'யூனியனின் மிகச் சிறந்த மேசையைச் சுற்றி சீரான இடைவெளியில் நடத்தும் இரவு விருந்துகளைப் போலவே. தன் குடும்பத்தைப் பற்றி மிகவும் அடக்கமாக இருந்த அவர், கிரேசி என்ற பட்டத்தைத் தாங்கிய ஆங்கிலக் குடும்பத்தின், பிரான்சில் நிறுவப்பட்ட, மிகவும் புகழ்பெற்ற மற்றும் உண்மையான ஒரு கிளை என்பதை எம். டி கிரேசியிடமிருந்து நான் அறிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்... என்று நான் அறிந்தபோது......ஒரு உண்மையான கிரேசியாக இருந்ததால், திருமதி டி குவர்மண்டஸின் மருமகள் ஒருவர் சார்லஸ் கிரேசி என்ற அமெரிக்கரை மணந்ததாகவும், அவருக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்றும் நான் அவரிடம் சொன்னேன். "சற்றும் இல்லை," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "நிச்சயமாக, என் குடும்பத்திற்கு அத்தகைய புகழ் இல்லை என்றாலும், மாண்ட்கோமெரி, பெர்ரி, சாண்டோஸ் அல்லது கேபல் என்ற பெயருடைய பல அமெரிக்கர்கள் பெம்ப்ரோக், பக்கிங்ஹாம் அல்லது எசெக்ஸ் குடும்பங்களுடனோ அல்லது பெர்ரி பிரபுவுடனோ எந்த வகையிலும் சம்பந்தம் இல்லாதது போலத்தான் இதுவும்." வேடிக்கைக்காக, திருமதி ஸ்வானை எனக்குத் தெரியும் என்றும், அவர் ஒரு விலைமகளாக இருந்த நாட்களில் ஒடெட் டி கிரேசி என்று அறியப்பட்டிருந்தார் என்றும் அவரிடம் சொல்ல நான் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை நினைத்தேன்; ஆயினும், எமிலியென் டி அலென்கான் என்ற பெயரைக் குறிப்பிட்டால் பிரபு வருத்தப்பட்டிருக்க மாட்டார் என்றாலும், அந்த வேடிக்கையை அந்த அளவிற்குத் தொடருமளவிற்கு நான் திரு. டி கிரேசியுடன் அவ்வளவு நெருக்கமாக உணரவில்லை. "அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்," என்று ஒரு நாள் எம். டி மான்ட்சர்வென்ட் என்னிடம் கூறினார். "அவரது குடும்பப்பெயர் சேய்லர்." இன்கார்வில்லுக்கு மேலே அமைந்துள்ள பழைய கோட்டையில் அந்தக் குடும்பத்தின் தொன்மையான குறிக்கோளை இன்றும் படிக்க முடியும் என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். அந்தக் கோட்டை ஏறக்குறைய குடியிருக்கத் தகுதியற்றதாகிவிட்டது; அவர் மிகவும் செல்வந்தராகப் பிறந்திருந்தபோதிலும், இப்போது அதைச் சரிசெய்ய முடியாத அளவுக்கு அது பாழாகிவிட்டது. அந்தக் குறிக்கோளானது, ஒரு காலத்தில் அங்கிருந்துதான் அது பறந்திருக்க வேண்டும் என்ற அந்தப் பதுங்குகுழியில் கூடுகட்டி வாழும் ஒரு வேட்டையாடும் பரம்பரையின் அமைதியற்ற மனோபாவத்தைக் குறிப்பதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது தற்காலத்தில், அந்தக் காட்டுத்தனமான, கம்பீரமான மறைவிடத்தில் ஏற்படும் வீழ்ச்சியின் சிந்தனையையும் நெருங்கி வரும் மரணத்தின் எதிர்பார்ப்பையும் குறிப்பதாக இருந்தாலும் சரி, அது எனக்கு மிகவும் அருமையாகத் தோன்றியது. ஏனெனில், இந்த இருபொருள் தன்மையில்தான் அந்தக் குறிக்கோள் சேய்லர் என்ற பெயருடன் விளையாடுகிறது: "காலம் வராது."

பிரிஷோ நமக்குச் சொல்வது போல, "ஆடுகள் கூடும் இடம்" என்று பொருள்படும் பெயரைக் கொண்ட எம். டி செவ்ரிக்னி—சில சமயங்களில் ஹெர்மெனான்வில்லுக்கு வருவார். அவர் கேம்ப்ரேமர்களின் உறவினர்; இந்தக் காரணத்தினாலும், நேர்த்தி என்றால் என்ன என்பது குறித்த தவறான புரிதலினாலும், அவர்கள் தங்களைக் கவர விரும்பிய விருந்தினர்கள் இல்லாதபோது மட்டுமே, அவரை ஃபெட்டெர்னுக்கு அடிக்கடி அழைப்பார்கள். பியூசோலெயிலில் ஆண்டு முழுவதும் வசித்து வந்த திரு. டி செவ்ரிக்னி, அவர்களை விடவும் அதிக கிராமப்புறத் தன்மையுடன் இருந்தார். அதன் விளைவாக, பாரிஸில் சில வாரங்களைக் கழிக்கச் செல்லும்போதெல்லாம், அங்கு "பார்க்க வேண்டியவை" என்று பட்டியலிடப்பட்டவற்றிற்காக அவர் ஒரு நாளைக் கூட வீணடித்ததில்லை; சொல்லப்போனால், குறுகிய காலத்தில் அவர் பார்த்த ஏராளமான நிகழ்ச்சிகளால் சில சமயங்களில் அவர் மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளாவார்; அதனால், ஒரு குறிப்பிட்ட நாடகத்தைப் பார்த்தீர்களா என்று அவரிடம் கேட்டால், அதைப் பற்றி அவருக்கு முழுமையான உறுதியற்ற நிலையே நிலவும். ஆயினும், அத்தகைய தெளிவற்ற நிலை அரிதாகவே இருந்தது; ஏனெனில், அவ்வப்போது மட்டுமே அந்நகருக்குச் செல்பவர்களுக்கு உரிய அந்தத் தனித்துவமான மற்றும் நுணுக்கமான பரிச்சயத்துடன் பாரிஸின் கலைச் சூழலை அவர் அறிந்திருந்தார். பார்க்கத் தகுந்த புதிய நாடகங்களைப் பற்றி அவர் பரிந்துரைப்பார் ("அது நிச்சயம் பார்க்க வேண்டிய ஒன்று"), ஆனால் அவற்றை அவர் அந்த மாலைப் பொழுதின் பொழுதுபோக்குத் தரத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிடுவார்; கலைநயம் சார்ந்த அம்சங்களில் அவருக்குச் சிறிதும் நாட்டமிருந்ததில்லை என்பதால், ஒரு நாடகம் கலை வரலாற்றில் ஒரு உண்மையான "புதுமை"யாக அமையக்கூடும் என்ற எண்ணம் கூட அவர் மனதில் தோன்றியதில்லை. இவ்வாறு, எல்லாவற்றையும் ஒரே மட்டத்தில் விவாதித்து, அவர் எங்களிடம் கூறுவார்: "நாங்கள் ஒருமுறை ஓபரா-கோமிக் சென்றோம், ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சி அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை. அதன் பெயர் *பெல்லியாஸ் எட் மெலிசாண்டே*. அது ஒரு அற்பமான விஷயம். பெரியேர் எப்போதும் நன்றாக நடிப்பார் என்பது உண்மைதான், ஆனால் அவரை வேறு எதிலாவது பார்ப்பதுதான் சிறந்தது. மறுபுறம், ஜிம்னாஸ் *லா ஷாட்டெலைன்* என்ற நாடகத்தை அரங்கேற்றுகிறது. நாங்கள் அதை இரண்டு முறை பார்க்கத் திரும்பிச் சென்றோம்; நீங்கள் அதைத் தவறவிடவே கூடாது—அது நிச்சயம் பார்க்கத் தகுந்தது. மேலும், நடிப்பும் மிக அருமை; "உங்களிடம் ஃப்ரேவால்ஸ், மேரி மேக்னியர், பரோன் ஃபில்ஸ் ஆகியோர் இருக்கிறார்கள்"—டியூக் டி குயர்மாண்டஸ் செய்ததைப் போல *மான்சியர்*, *மேடம்*, அல்லது *மேடம்வாசெல்* போன்ற முன்னொட்டுகளைச் சேர்க்காமல், நான் கேள்விப்பட்டிராத நடிகர்களின் பெயர்களைக் கூட அவர் குறிப்பிட்டார்—அந்த டியூக், "மேடம்வாசெல்லின் பாடல்களைப்" பற்றி அதே சடங்கு ரீதியான அலட்சியத் தொனியில் பேசினார். "இவெட் கில்பர்ட்" மற்றும் "திரு. ஷார்கோவின் பரிசோதனைகள்." திரு. டி செவ்ரிக்னி இந்த வழக்கத்தைப் பின்பற்றவில்லை; அவர் "வால்டேர்" மற்றும் "மான்டெஸ்கியூ" என்று சொல்வதைப் போலவே "கார்னக்லியா" மற்றும் "டிஹெல்லி" என்றும் சொன்னார். ஏனெனில், அவரைப் பொறுத்தவரை, நடிகர்களைப் பொறுத்தவரை—பாரிஸ் சார்ந்த எல்லாவற்றையும் போலவே—ஒரு பிரபுவின் அலட்சியமாகத் தோன்றும் ஆசையானது, ஒரு கிராமவாசியின் நெருக்கமான உறவில் இருப்பதாகத் தோன்றும் ஆசையால் முறியடிக்கப்பட்டது.

திரு. மற்றும் திருமதி. டி கேம்ப்ரெமர் இளமையின் ஆரம்பக்கட்டத்தில் இல்லாதபோதிலும், ஃபெட்டெர்னில் இன்னும் "இளம் தம்பதியினர்" என்று அறியப்பட்டவர்களுடன் லா ராஸ்பெலியரில் நான் கலந்துகொண்ட முதல் இரவு உணவிற்குப் பிறகு, அந்த வயதான மார்கிஸ், ஆயிரக்கணக்கான கடிதங்களில் அடையாளம் காணக்கூடிய கையெழுத்து கொண்ட கடிதங்களில் ஒன்றை எனக்கு எழுதினார். அவர் கூறினார்: "உங்கள் உறவினரை அழைத்து வாருங்கள்—அருமையானவர்... வசீகரமானவர்... இனிமையானவர்." "அது ஒரு பேரானந்தமாகவும், இன்பமாகவும் இருக்கும்"—என்று கூறிய வார்த்தைகள், பெறுநர் எதிர்பார்த்திருந்த வளர்ச்சிப் போக்கை முற்றிலுமாகத் தவறவிட்டதால், இறுதியில் இந்தக் *குறைப்புச் சொற்களின்* தன்மை குறித்த என் கருத்தை நான் மாற்றிக்கொண்டேன்; அவை வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்பட்டவை என்று நான் நம்பத் தொடங்கினேன், மேலும் செயிண்ட்-பெவ்வை வழக்கமான வார்த்தை இணைகளை உடைக்கவும், சற்றே பழக்கமாகிவிட்ட எந்தவொரு சொற்றொடரையும் மாற்றவும் தூண்டிய அதே ரசனைச் சிதைவை—உயர்குடி சமூகத்தின் தளத்திற்கு மாற்றப்பட்டதாக—அவற்றிலும் காணத் தொடங்கினேன். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி வெவ்வேறு ஆசிரியர்களால் கற்பிக்கப்பட்ட இரண்டு முறைகள், இந்தக் கடிதப் பாணியில் மோதிக்கொண்டன; இரண்டாவது முறையானது, திருமதி டி கேம்ப்ரெமர் தனது பல பெயரடைகளின் அற்பத்தன்மையை, அவற்றை இறங்கு வரிசையில் அமைப்பதன் மூலம் மீட்டெடுக்கவும், ஒரு பரிபூரண சுருதியில் ஒரு தீர்மானத்தைத் தவிர்க்கவும் அனுமதித்தது. மறுபுறம்...அடைமொழிகளின் தீவிரம் அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாகக் குறைந்து கொண்டே செல்லும் இந்தத் தலைகீழ் வரிசைமுறைகளை, 'டௌஜர் மார்க்கிஸ்' (Dowager Marquise) பயன்படுத்தியபோது அவை ஒரு நேர்த்தியின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டன; ஆனால் அவரது மகன் மார்க்கிஸோ அல்லது அவரது உறவினர்களோ அவற்றைப் பயன்படுத்தும்போது, ​​நான் அவற்றை ஒருவிதத் திறமையின்மையின் அடையாளமாகவே கருதினேன். ஏனெனில், அந்தக்குடும்பம் முழுவதிலும்—தொலைதூர உறவினர்களிடமும் கூட—"மூன்று அடைமொழிகள்" கொண்ட அந்தப் பாணி மிகவும் உயர்வாகக் கருதப்பட்டது; அதேபோல, பேசும்போது ஒருவித உற்சாகத்துடன் மூச்சை இழுத்துவிடும் பாணியும் பின்பற்றப்பட்டது—சொல்லப்போனால், அது அவர்களுக்கு இயல்பான ஒரு பழக்கமாகவே மாறியிருந்தது. குடும்பத்திலுள்ள ஒரு சிறுமி பேசும்போது எச்சிலை விழுங்குவதற்காகச் சற்று இடைவெளி விட்டால் கூட, மக்கள் "அவள் அத்தை ஜீலியாவைப் (Aunt Zélia) போலவே இருக்கிறாள்" என்று சொல்வார்கள்; பிற்காலத்தில் அவளது உதடுகளின் மேல் மெல்லிய மீசை அரும்பக்கூடும் என்பதை அப்போது உணர முடிந்தது; அத்துடன், அவளிடம் ஏதேனும் இசைத் திறமை இருந்தால் அதை வளர்க்க வேண்டும் என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. வெகுவிரைவிலேயே, பல்வேறு காரணங்களால், கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தினருக்கும் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அவர்களுக்கும் இடையிலான உறவு, என்னுடனான அவர்களின் உறவைப் போல அவ்வளவு சுமூகமாக இல்லாமல் போனது. அவர்கள் அவரை விருந்துக்கு அழைக்க விரும்பினர். "இளம்" மார்க்கிஸ் என்னிடம் அலட்சியமான தொனியில், "அந்தப் பெண்ணை நாம் ஏன் அழைக்கக்கூடாது என்று எனக்குப் புரியவில்லை; கிராமப்புறங்களில் எல்லா வகையான மக்களையும் சந்திக்கிறோம்—அதனால் பெரிய பாதிப்பொன்றும் இல்லை," என்று கூறுவார். ஆயினும், உள்ளூர அவர்கள் ஒருவிதத் தயக்கத்துடனேயே இருந்தனர்; இந்த நாகரிகமான செயலைச் சிறந்த முறையில் எப்படிச் செய்வது என்பது குறித்து என்னிடம் அடிக்கடி ஆலோசனை கேட்டனர். செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) நண்பர்களுடன்—அதாவது 'ஷாட்டோ டி கோர்வில்' (Château de Gourville) உரிமையாளர்களான, நார்மன் உயர்குடியினரை விடவும் மேலான அந்தப் பகுதியின் மிகச் சிறந்த சமூக அந்தஸ்து கொண்டவர்களுடன் (மேடம் வெர்டுரின் எவ்வளவுதான் அலட்சியமாக வெளிக்காட்டிக்கொண்டாலும், அத்தகைய சமூக வட்டத்திற்குள் நுழைய அவர் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தார்)—உணவருந்த ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் அவர்கள் அழைத்திருந்ததால், "அந்தப் புரவலரை" (Patroness) அவர்களுடனேயே சேர்த்து அழைக்குமாறு கேம்ப்ரேமர் குடும்பத்தினருக்கு நான் ஆலோசனை கூறினேன். ஆனால் ஃபெட்டர்ன் (Féterne) மாளிகையின் உரிமையாளர்கள்—தங்கள் உயர்குடி நண்பர்களை அதிருப்திக்குள்ளாக்க அஞ்சியும் (அவ்வளவு கோழைத்தனமானவர்கள் அவர்கள்), அல்லது அறிவுஜீவிகள் அல்லாதவர்களுடன் இருக்கும்போது திரு மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin) சலிப்படையக்கூடும் என்று கவலைப்பட்டும் (அவ்வளவு அப்பாவிகள் அவர்கள்), அல்லது பழமைவாதப் பிடிவாதத்தில் ஊறிப்போய் சமூகச் சூழல்களின் மோதல் அல்லது ஏதேனும் தர்மசங்கடமான தவறு நிகழ்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சியும்—இந்த இரு குழுக்களும் சரியாக ஒன்றிணையாது என்றும், அது "சரிப்பட்டு வராது" என்றும் கூறினர்; எனவே திருமதி வெர்டுரினை (அவரது "சிறிய குழு" முழுவதுடனும் சேர்த்து) வேறொரு விருந்துக்கு அழைப்பதே சிறந்தது என்று முடிவு செய்தனர். அடுத்ததாக நடக்கவிருந்த—செயின்ட்-லூப்பின் (Saint-Loup) நண்பர்கள் கலந்துகொள்ளும் அந்த நேர்த்தியான—விருந்துக்கு, அவர்கள் வெர்டுரின் குழுவின் நெருங்கிய வட்டத்திலிருந்து மோரெலை (Morel) மட்டுமே அழைத்தனர்; இதன் மூலம், தாங்கள் உபசரிக்கும் அந்தச் சிறந்த விருந்தினர் கூட்டத்தைப் பற்றி திரு டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மறைமுகமாக அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதையும், அதே சமயம் வயலின் வாசிக்க அழைக்கப்பட்டிருந்த அந்த இசைக்கலைஞர் விருந்தினர்களை மகிழ்விப்பார் என்பதையும் அவர்கள் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டனர். அவர்கள் கோட்டார்டையும் (Cottard) அந்தப் பட்டியலில் சேர்த்தனர்; ஏனெனில், அவர் கலகலப்பானவர் என்றும் விருந்துக்கு ஒரு "சிறப்பான மெருகூட்டுபவர்" என்றும் திரு டி கேம்ப்ரிமர் (M. de Cambremer) கூறியிருந்தார்; மேலும், யாருக்கேனும் உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டால் ஒரு மருத்துவருடன் நல்லுறவு வைத்திருப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்றும் அவர்கள் கருதினர். இருப்பினும், "அவரது மனைவியுடன் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள" விரும்பாததால், அவர்கள் அவரை மட்டும் தனியாக அழைத்தனர். ஃபெட்டர்னில் நடக்கவிருந்த அந்த நெருக்கமான விருந்துக்குத் தங்கள் குழுவைச் சேர்ந்த இருவர் மட்டும், தன்னை அழைக்காமலேயே அழைக்கப்பட்டிருந்ததை அறிந்த திருமதி வெர்டுரின் கடும் கோபமடைந்தார். அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வதே ஆரம்பத்தில் மருத்துவரின் விருப்பமாக இருந்தபோதிலும், திருமதி வெர்டுரின் அவருக்கு ஒரு கர்வமான பதிலைக் கூறிக் கடிதம் எழுத வைத்தார்; அதில், "அன்று மாலை *நாங்கள்* திருமதி வெர்டுரின் வீட்டில் விருந்து உண்கிறோம்" என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது—இந்த 'பன்மை' பயன்பாடு கேம்ப்ரிமர்களுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்பிப்பதையும், திருமதி கோட்டார்டிடமிருந்து தன்னைத் தனியாகப் பிரிக்க முடியாது என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. மோரெலைப் பொறுத்தவரை, அவரிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளுமாறு திருமதி வெர்டுரின் அறிவுறுத்த வேண்டியிருக்கவில்லை; அவரே தானாக முன்வந்து அத்தகைய மனப்பான்மையைக் கடைப்பிடித்தார், அதற்குக் காரணம் இதுதான்: தனது தனிப்பட்ட இன்பங்கள் விஷயத்தில் திரு டி சார்லஸிடமிருந்து அவர் ஒரு சுதந்திரமான போக்கைக் கடைப்பிடித்தாலும் (இது அந்தப் பிரபுவுக்கு வருத்தத்தை அளித்தது), மற்ற விஷயங்களில் சார்லஸின் தாக்கம் அவர் மீது வலுவாக இருந்ததை நாம் கண்டிருக்கிறோம்; உதாரணமாக, அந்தத் திறமையான இசைக்கலைஞரின் இசை அறிவை விரிவுபடுத்தியதும், அவரது பாணியைச் செம்மைப்படுத்தியதும் சார்லஸ்தான். ஆயினும், நமது கதையின் இந்தக் கட்டத்தில், அது வெறும் ஒரு தாக்கமாக மட்டுமே இருந்தது. இருப்பினும், மோரல் எம். டி சார்லஸ் சொன்ன அனைத்தையும் கண்மூடித்தனமாக நம்பி அதன்படி செயல்பட்ட ஒரு களம் இருந்தது. அது குருட்டுத்தனமாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் இருந்தது, ஏனெனில் எம். டி சார்லஸின் போதனைகள் தவறானவை மட்டுமல்ல, ஒரு பெரும் பிரபுவுக்கு அவை செல்லுபடியாகக்கூடியவையாக இருந்திருந்தாலும்கூட, மோரல் அவற்றை அப்படியே பின்பற்றியபோது கேலிக்கூத்தாக மாறின. மோரல் தன் எஜமானரிடம் அவ்வளவு எளிதில் நம்பி, அவ்வளவு பணிந்துபோன அந்தக் களம் உயர்குடி சமூகமாகும். எம். டி சார்லஸைச் சந்திக்கும் வரை சமூக உலகத்தைப் பற்றி எந்த எண்ணமும் இல்லாத அந்த வயலின் கலைஞர், அந்தப் பிரபு தனக்காக வரைந்திருந்த செருக்குமிக்க, மேலோட்டமான சித்திரத்தை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டார்: "ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான தலைசிறந்த குடும்பங்கள் உள்ளன," என்று எம். டி சார்லஸ் அவரிடம் கூறியிருந்தார், "அவற்றில் முதன்மையானவர்கள் குவர்மாண்டேக்கள்; அவர்கள் பிரான்ஸ் வம்சத்துடன் பதினான்கு கூட்டணிகளைக் கொண்டிருப்பதாகப் பெருமை கொள்கிறார்கள்—தற்செயலாக, இந்த உண்மை பிரான்ஸ் வம்சத்திற்கே மிகவும் புகழ்ச்சியானது, ஏனெனில் பிரெஞ்சு அரியணையானது, அவருடைய இளைய ஒன்றுவிட்ட சகோதரரான கொழுத்த லூயிஸுக்குப் பதிலாக, அல்டான்ஸ் டி குவர்மாண்டேக்களுக்கே நியாயப்படி சென்றிருக்க வேண்டும். பதினான்காம் லூயிஸின் கீழ், அரசரின் பாட்டியைப் பகிர்ந்துகொண்டதால், திரு. அவர்களின் மரணத்தின்போது நாங்கள் துக்கம் அனுசரித்தோம்; குவர்மாண்டேக்களுக்குக் கீழே, நேபிள்ஸ் மன்னர்கள் மற்றும் பொய்ட்டியின் பிரபுக்களின் வழித்தோன்றல்களான லா ட்ரெமாய்ல்ஸைக் குறிப்பிடலாம்..."
...உஸேக்கள்; டி'உஸேக்கள்—அதிகப் பழமை இல்லாத குடும்பம், ஆனாலும் மூத்த பிரபுக்கள்; லூயின்கள்—சமீபத்தியவர்கள், ஆனால் பெரும் கூட்டணிகளின் பொலிவால் தனித்து விளங்குபவர்கள்; சோய்செல்கள், ஹார்கோர்ட்கள், லா ரோஷ்ஃபோகால்ட்கள். இவர்களுடன் நொயில்களையும் (காம்டே டி துலூஸையும் மீறி), மான்டெஸ்கியூஸ்களையும், காஸ்டெல்லான்களையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்—நான் யாரையாவது மறந்திருக்காவிட்டால்—அவ்வளவுதான். தங்களை மார்க்விஸ் டி கேம்ப்ரேமெர்டே அல்லது டி வாடேஃபைர்ஃபிஷ் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் அந்தச் சிறுபிள்ளைகளைப் பொறுத்தவரை, அவர்களுக்கும் உங்கள் படைப்பிரிவில் உள்ள மிகத் தாழ்ந்த சிப்பாக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. நீங்கள் காம்டெஸ் காகாவின் இடத்தில் சிறுநீர் கழிக்கச் சென்றாலும் சரி, பரோன் பிபியின் இடத்தில் மலம் கழிக்கச் சென்றாலும் சரி, அது ஒன்றுதான்: நீங்கள் உங்கள் நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவித்திருப்பீர்கள், மேலும் மலத்தால் பூசப்பட்ட ஒரு துணியைக் கழிப்பறைத் தாளாகப் பயன்படுத்தியிருப்பீர்கள். அது சுகாதாரமற்றது.” மோரல் இந்த வரலாற்றுப் பாடத்தை—ஒருவேளை சற்றே எளிமைப்படுத்தப்பட்டதாக இருக்கலாம்—பக்தியுடன் உள்வாங்கிக் கொண்டார்; அவர் தன்னை ஒரு குவர்மண்டஸ் போலவே பாவித்து விஷயங்களை மதிப்பிட்டார், மேலும் போலி லா டூர் டி ஆவர்ன்ஸை எதிர்கொள்ள ஒரு வாய்ப்புக்காக ஏங்கினார், அப்போதுதான் ஒரு அலட்சியமான கைக்குலுக்கலின் மூலம், தான் அவர்களைச் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை என்பதை அவர்களுக்கு உணர வைக்க முடியும். கேம்ப்ரேமர்களைப் பொறுத்தவரை—சரி, அவர்கள் "தன் படைப்பிரிவில் உள்ள மிகத் தாழ்ந்த சிப்பாயை" விடச் சிறந்தவர்கள் அல்ல என்பதை அவர்களுக்குக் காட்ட இதுவே அவருக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு. அவர்களின் அழைப்பிற்கு அவர் பதிலளிக்கவில்லை; ஆனால் விருந்து நடைபெறும் மாலையில், ஏதோ அரச குடும்பத்து இளவரசரைப் போல நடந்துகொண்ட பெருமிதத்துடன், கடைசி நேரத்தில் வருத்தம் தெரிவிக்கும் தந்தி ஒன்றை அனுப்பினார். மேலும் ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்: எம். டி. சார்லஸின் (M. de Charlus) குணாதிசயத்தில் உள்ள குறைபாடுகள் வெளிப்படும்போதெல்லாம், அவர் எவ்வளவு பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவராகவும், வீண் பிடிவாதம் பிடிப்பவராகவும், ஏன்—அவரது நாகரிகமான பண்புகளுக்கு மத்தியிலும்—முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்பவராகவும் மாறக்கூடும் என்பதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. உண்மையில், இந்தக் குறைபாடுகளை மனதின் அவ்வப்போது ஏற்படும் ஒரு நோய் என்று சொல்லலாம். அபாரமான புத்திசாலித்தனம் இருந்தும் பதற்றத்தினால் பாதிக்கப்படும் பெண்களிடமோ—அல்லது ஆண்களிடமோகூட—இதை யார் தான் காணவில்லை? மகிழ்ச்சியாகவும் அமைதியாகவும், தங்கள் சூழலில் திருப்தியுடனும் இருக்கும்போது, ​​அவர்கள் தங்கள் அரிய திறமைகளை வெளிப்படுத்தி அனைவரையும் வியக்க வைக்கிறார்கள்; சொல்லப்போனால், அது அவர்கள் உதடுகள் வழியாக வெளிப்படும் உண்மையாகவே இருக்கிறது. ஒரு ஒற்றைத் தலைவலி அல்லது அவர்களின் கர்வத்திற்குச் சிறு அடி விழுந்தால் போதும், அனைத்தும் மாறிவிடுகிறது. அந்தப் பிரகாசமான புத்திசாலித்தனம் திடீரென சுருங்கி, தடுமாற்றமடைந்து, எரிச்சல், சந்தேகம் மற்றும் செயற்கையான கவர்ச்சி காட்ட முனையும் ஒரு மனநிலையை மட்டுமே பிரதிபலிக்கிறது—அதாவது, மற்றவர்களைப் புண்படுத்த என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்யும் ஒரு மனநிலை. கேம்ப்ரேமர்களின் (Cambremers) கோபம் தீவிரமாக இருந்தது; அதே வேளையில், அந்தச் சிறிய குழுவுடனான அவர்களின் உறவில் வேறு சில சம்பவங்களும் ஒருவித பதற்றத்தை உருவாக்கின. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் நடந்த விருந்து முடிந்து கோட்டார்ட் (Cottard) தம்பதியினர், சார்லஸ், பிரிச்சோ (Brichot), மொரல் (Morel) மற்றும் நான் திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம் (ஹாரம்போவிலில் நண்பர்களுடன் மதிய உணவு அருந்திய கேம்ப்ரேமர்களும் பயணத்தின் ஒரு பகுதியை எங்களுடன் மேற்கொண்டிருந்தனர்). அப்போது நான் எம். டி. சார்லஸிடம், "பால்சாக் (Balzac) மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டவராகவும், சமகாலச் சமூகத்தில் அவரைப் போன்றவர்களை அடையாளம் காணத் தெரிந்தவராகவும் இருக்கும் உங்களுக்கு, இந்தக் கேம்ப்ரேமர்கள் அப்படியே பால்சாக்கின் *Scenes from Provincial Life* (மாகாண வாழ்க்கைக் காட்சிகள்) என்ற படைப்பிலிருந்து நேராக வெளியே வந்தவர்களைப் போலத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்," என்று கூறினேன். ஆனால் எம். டி. சார்லஸ்—அவர்களின் நண்பரைப் போலவும், எனது கருத்து அவரைப் புண்படுத்தியது போலவும்—திடீரென என் பேச்சை இடைமறித்தார். "கணவனை விட மனைவி உயர்ந்தவள் என்பதால்தான் நீங்கள் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்," என்று அவர் வறண்ட தொனியில் கூறினார். "ஓ!" "அவள் அந்தத் துறையின் 'கலைத் தூண்டுதல் தேவதை' (Muse) என்றோ அல்லது 'மேடம் டி பார்ஜெட்டன்' (Madame de Bargeton) என்றோ நான் சொல்ல வரவில்லை, இருந்தாலும்..." என்று எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மீண்டும் என் பேச்சை இடைமறித்தார்: "அதற்குப் பதிலாக 'மேடம் டி மோர்ட்சாஃப்' (Madame de Mortsauf) என்று சொல்லுங்கள்." ரயில் நின்றது, பிரிச்சோ (Brichot) இறங்கினார். "நாங்கள் உங்களுக்குச் சைகை காட்ட முயன்றோம்—உங்களைச் சமாளிப்பதே கடினம்." "ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" "சொல்லுங்கள், பிரிச்சோவுக்கு மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) மீது தீராத காதல் இருப்பதை நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா?" கோட்டார்ட் (Cottard) தம்பதியினர் மற்றும் சார்லியின் (Charlie) நடத்தையிலிருந்து, அந்த 'சிறு குழு'வினரிடையே இது குறித்துச் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை என்பதை என்னால் காண முடிந்தது. அவர்கள் மீது எனக்கு ஒருவிதக் காழ்ப்புணர்ச்சி சந்தேகம் எழுந்தது. "சொல்லுங்கள், அவளைப் பற்றிப் பேசியபோது அவர் எவ்வளவு பதற்றமடைந்தார் என்பதை நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா?" என்று எம். டி சார்லஸ் தொடர்ந்தார்; பெண்களுக்கு ஏற்படும் உணர்வுகளைப் பற்றித் தானும் இயல்பாகவே அத்தகைய உணர்வுகளைக் கொண்டிருப்பதைப் போலப் பேசுவதன் மூலம், பெண்களைக் கையாள்வதில் தனக்கு அனுபவம் உண்டு என்பதைக் காட்ட அவர் விரும்பினார். ஆயினும், மோரல் (Morel) மீதான தனது தீவிர காதலுக்கு மத்தியிலும், அனைத்து இளைஞர்கள் மீதும் அவர் காட்டிய ஒருவிதத் தந்தைக்குரிய ஆனால் தெளிவற்ற மனப்பான்மை, அவர் வெளிப்படுத்திய 'பெண்களைக் கவரும் ஆண்' (ladies' man) என்ற பிம்பத்திற்கு முரணாக அமைந்தது: "ஓ! இந்தக் குழந்தைகள்," என்று அவர் உயர்ந்த, செயற்கையான மற்றும் ஏற்ற இறக்கங்கள் கொண்ட குரலில் கூறினார், "இவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது; இவர்கள் பிறந்த குழந்தைகளைப் போல அப்பாவித்தனமானவர்கள்; ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கிறான் என்பதை எப்படிக் கண்டறிவது என்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. உங்கள் வயதில், நான் இதைவிட அதிக உலக அனுபவம் கொண்டவனாக இருந்தேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்—ஏனெனில் அவர் சமூகத்தின் விளிம்புநிலை அல்லது ரகசிய வட்டாரங்களின் பேச்சுவழக்கைப் (slang) பயன்படுத்துவதை ரசித்தார்; ஒருவேளை அது அவரது தனிப்பட்ட விருப்பமாக இருக்கலாம், அல்லது அத்தகைய சொற்களைத் தவிர்ப்பதன் மூலம், அத்தகைய சொற்கள் சாதாரணமாகப் புழங்கும் மனிதர்களுடன் தனக்குத் தொடர்பு உண்டு என்பதை ஒப்புக்கொள்வது போலத் தோன்றிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் இருக்கலாம். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பிரிச்சோ அந்த மார்க்கிஸ் (Marquise) மீது காதல் வயப்பட்டிருக்கிறார் என்ற உண்மையை நான் ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டியிருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் அவளது வீட்டில் மதிய உணவுக்கான பல அழைப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டார். இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாக மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) முடிவு செய்தார். 'சிறு குழு'வின் உள்-அரசியலுக்கு இத்தகைய தலையீடு பயனுள்ளதாக இருந்ததைத் தாண்டி, இத்தகைய மோதல்கள் மற்றும் அதனால் உருவாகும் நாடகங்கள் மீது அவருக்கு ஆர்வம் அதிகரித்து வந்தது—உயர்குடி வர்க்கத்தினரிடையே போலவே நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடையேயும் நிலவும் வேலையின்மையால் உருவான ஒரு சுவை அது. ஒரு நாள்...லா ராஸ்பெலியரில் (La Raspelière) ஒரு பரபரப்பு ஏற்பட்டது; மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) என்பவர் பிரிஷோட் (Brichot) என்பவருடன் ஒரு மணி நேரம் தனியாகச் சென்றதுதான் அதற்குக் காரணம். மேடம் டி கேம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) அவரை முட்டாளாக்குகிறார் என்றும், தனது வரவேற்பறையில் (salon) அவர் கேலிக்குரியவராக இருக்கிறார் என்றும், அவரது முதுமைக்காலத்தை அவமானப்படுத்திக்கொண்டு அவரது கல்விசார் பணிவாழ்வையும் (academic career) ஆபத்தில் ஆழ்த்தும் நிலையில் இருக்கிறார் என்றும் அவரிடம் அவர் கூறினார்—அல்லது அப்படிச் சொன்னதாகவே தெரியவந்தது. பாரிஸில் அவருடன் வசித்து வந்த சலவைக்காரி மற்றும் அவர்களின் சிறு மகள் குறித்தும் அவர் உருக்கமாகப் பேசினார். இறுதியில் அவர் பிரிஷோட்டைத் தன் பக்கம் சாய்த்தார்; பிரிஷோட் ஃபெடர்ன் (Féterne) செல்வதை நிறுத்திக்கொண்டார். ஆனால் அவரது மனவேதனை எந்த அளவுக்கு இருந்ததென்றால், அவர் முழுமையாகப் பார்வையிழந்துவிடுவாரோ என்று இரண்டு நாட்களுக்கு அஞ்சப்பட்டது; எப்படியாயினும், அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்து, அதிலிருந்து மீளவே முடியாத நிலையை அடைந்தது. இதற்கிடையில், மோரல் (Morel) மீது கடும் கோபத்தில் இருந்த கேம்ப்ரிமர்கள், ஒரு விருந்துக்கு மிஸ்டர் டி சார்லஸை (M. de Charlus) அழைக்க முடிவு செய்தனர்—ஆனால் மோரலை வேண்டுமென்றே அழைக்கவில்லை. அந்தப் பிரபுவிடமிருந்து (baron) எந்தப் பதிலும் வராதபோது, ​​தாங்கள் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டதாக அவர்கள் அஞ்சினர்; கோபம் ஒரு நல்ல ஆலோசகர் அல்ல என்பதை உணர்ந்து, அவர்கள் சற்று தாமதமாகவே மோரலுக்குக் கடிதம் எழுதினர். இது ஒரு தாழ்ந்து பணிந்து செல்லும் செயலாக அமைந்தது; இது தனது செல்வாக்கை வெளிப்படுத்தியதால் மிஸ்டர் டி சார்லஸை புன்னகைக்க வைத்தது. "நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன் என்று எங்கள் இருவர் சார்பாகவும் நீ பதில் சொல்," என்று அந்தப் பிரபு மோரலிடம் கூறினார். விருந்து நாள் வந்தபோது, ​​விருந்தினர்கள் ஃபெடர்னில் உள்ள பெரிய வரவேற்பறையில் காத்திருந்தனர். உண்மையில் கேம்ப்ரிமர்கள் அந்த விருந்தை மிகவும் நாகரிகமான மற்றும் பிரபலமான மிஸ்டர் மற்றும் மேடம் ஃபெரே (M. and Mme Féré) தம்பதியினருக்காகவே ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். ஆயினும், மிஸ்டர் டி சார்லஸை அதிருப்திக்குள்ளாக்க அவர்கள் மிகவும் அஞ்சினர்; ஃபெரே தம்பதியினரை மிஸ்டர் டி ஷெவ்ரிங்னி (M. de Chevrigny) மூலமாகவே அவர்கள் சந்தித்திருந்த போதிலும், விருந்து நாளன்று ஷெவ்ரிங்னி ஃபெடர்னுக்கு அவர்களைச் சந்திக்க வந்ததைக் கண்ட மேடம் டி கேம்ப்ரிமர் பீதியடைந்தார். அவரை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக 'போசோலைல்' (Beausoleil) பகுதிக்குத் திருப்பி அனுப்பப் பல காரணங்கள் உருவாக்கப்பட்டன—ஆனால், முற்றத்தில் ஃபெரே தம்பதியினரை அவர் சந்திப்பதைத் தடுக்கும் அளவுக்கு அந்த வேகம் போதுமானதாக இருக்கவில்லை; அவரை அவசரமாக வெளியேற்றுவதைக் கண்டு ஃபெரே தம்பதியினர் அதிர்ச்சியடைந்தனர், அதே சமயம் அவரும் மிகுந்த அவமானத்திற்குள்ளானார். ஆனால், கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தினர் ஒரு விஷயத்தில் உறுதியாக இருந்தனர்: ஷார்லஸ் பிரபு (M. de Charlus) ஷெவ்ரிங்னி பிரபுவை (M. de Chevrigny) பார்க்க நேரிடக்கூடாது என்பதில் அவர்கள் குறியாக இருந்தனர். ஷெவ்ரிங்னியை அவர்கள் ஒரு 'கிராமியப் பின்னணி கொண்டவர்' (provincial) என்று கருதினர்—குடும்பத்தினரிடையே கவனிக்கப்படாத ஆனால் அந்நியர்கள் முன்னிலையில் மட்டும் முக்கியத்துவம் பெறும் நுணுக்கமான பண்புகளின் அடிப்படையில் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டிருந்தது; வேடிக்கை என்னவென்றால், அந்த நுணுக்கங்களை அந்நியர்கள் கவனிப்பதில்லை. ஆயினும், தாங்கள் எத்தகைய தன்மையிலிருந்து விடுபடப் போராடினார்களோ, அதே தன்மையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் உறவினர்களை அத்தகைய அந்நியர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த யாரும் விரும்புவதில்லை. ஃபெரே (Féré) தம்பதியரைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் மிக உயர்ந்த தரத்திலான 'சிறந்த மனிதர்கள்' என்று போற்றப்பட்டனர். அவர்களை அவ்வாறு வர்ணித்தவர்களின் பார்வையில், கெர்மான்ட் (Guermantes) மற்றும் ரோஹன் (Rohan) குடும்பத்தினரும், இன்னும் பலரும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி 'சிறந்த மனிதர்களாகவே' இருந்தனர்; ஆனால் அவர்களின் புகழ்பெற்ற பெயர்களே அந்தச் சான்றிதழைத் தேவையில்லாததாக்கிவிட்டன. ஃபெரே அம்மையாரின் தாயாரின் உயர்குடிப் பின்னணியையோ அல்லது அந்தத் தம்பதியர் புழங்கிய மிகச் சிறப்பான சமூக வட்டத்தையோ எல்லோரும் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதால், அவர்கள் பெயர் குறிப்பிடப்படும்போதெல்லாம், "அவர்கள் மிகச் சிறந்த ரகத்தைச் சேர்ந்த மனிதர்கள்" என்று மக்கள் விளக்கமாகச் சொல்வது வழக்கம். அவர்களின் பெயர் பெரிய அளவில் பிரபலமாக இல்லாதது அவர்களை ஒருவிதமான இறுக்கமான, கர்வமிக்க ஒதுக்குப்புறமான போக்கைக் கடைப்பிடிக்கத் தூண்டியதோ என்னவோ? எது எப்படியாயினும், லா ட்ரெமோய்ல் (La Trémoïlle) போன்றவர்கள் பழகும் வகையிலான மனிதர்களுடன் ஃபெரே தம்பதியர் பழகுவதில்லை. மான்ஷ் (Manche) பிராந்தியத்தின் 'கடற்கரை ராணி' என்று போற்றப்பட்ட வயதான மார்க்கிஸ் டி கேம்ப்ரேமரின் (Marquise de Cambremer) அந்தஸ்துதான், ஃபெரே தம்பதியரை ஆண்டுக்கு ஒருமுறை அவர் நடத்தும் காலை நேர விருந்துக்கு வரவழைத்தது. அவர்கள் இரவு விருந்துக்கும் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர்; ஷார்லஸ் பிரபு அவர்கள் மீது எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவார் என்பது மிக முக்கியமாகக் கருதப்பட்டது. விருந்தினர்கள் பட்டியலில் அவரும் இடம்பெற்றிருந்தார் என்பது மறைமுகமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. தற்செயலாக, ஃபெரே அம்மையாருக்கு அவரைத் தெரியாது என்பது தெரியவந்தது. இதைக் கேட்டு கேம்ப்ரேமர் அம்மையார் மிகுந்த மனநிறைவு அடைந்தார்; மிக முக்கியமான இரண்டு வேதிப்பொருட்களை முதன்முறையாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்போகும் ஒரு வேதியியலாளரின் புன்னகை அவர் முகத்தில் தவழ்ந்தது. கதவு திறந்தது; மோரல் (Morel) தனியாக உள்ளே நுழைவதைக் கண்ட கேம்ப்ரேமர் அம்மையார் கிட்டத்தட்ட மயங்கி விழும் நிலைக்குச் சென்றார். தனது அமைச்சருக்காகச் சாக்குப்போக்கு சொல்லும் தனிப்பட்ட செயலாளரைப் போலவோ, அல்லது உடல்நலக்குறைவால் இளவரசர் வருந்துவதாகத் தெரிவிக்கும் அவரது (சம அந்தஸ்து இல்லாத) மனைவியைப் போலவோ—டியூக் டி ஓமாலுக்காக (Duc d’Aumale) மேடம் டி கிளின்காம்ப் (Mme de Clinchamp) முன்பு செய்தது போல—மோரல் மிகவும் அலட்சியமான தொனியில் கூறினார்: "பாரனால் வர முடியாது. அவருக்குச் சற்று உடல்நலக்குறைவு—குறைந்தபட்சம், அதற்குக் காரணம் அதுதான் என்று நினைக்கிறேன்... இந்த வாரம் நான் அவரைச் சந்திக்கவில்லை." இந்தக் கடைசி வாக்கியத்தைச் சேர்த்ததன் மூலம், மோரல் தினமும் பல வேளைகளில் திரு. டி சார்லஸைச் (M. de Charlus) சந்திப்பதாகத் திரு மற்றும் திருமதி ஃபெரேவிடம் (M. and Mme Féré) கூறியிருந்த திருமதி டி காம்ப்ரிமரின் (Mme de Cambremer) நம்பிக்கையை அவர் தகர்த்தார். பாரன் வராதது உண்மையில் அந்தச் சந்திப்பிற்கு ஒரு கூடுதல் சிறப்பம்சமே என்று காம்ப்ரிமர்கள் பாவனை செய்தனர்; மோரல் கேட்காதவாறு தங்கள் விருந்தினர்களிடம், "அவர் இல்லாமலே நாம் சமாளிப்போம், இல்லையா? அது இன்னும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்," என்று கூறினர். ஆயினும் அவர்கள் கடும் கோபத்தில் இருந்தனர்; திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) தீட்டிய சதித்திட்டமே இதற்குக் காரணம் என்று சந்தேகித்தனர். இருப்பினும், அவர் அவர்களை மீண்டும் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்திற்கு அழைத்தபோது, ​​திரு. டி காம்ப்ரிமர்—தனது வீட்டை மீண்டும் பார்க்கும் மற்றும் அந்தச் சிறிய குழுவினருடன் மீண்டும் இணையும் இன்பத்தை மறுக்க முடியாமல்—தனியாக வந்தார்; மார்க்கிஸ் (Marquise) மிகவும் வருந்துவதாகவும், ஆனால் மருத்துவர் அவரைப் படுக்கையிலேயே இருக்குமாறு அறிவுறுத்தியுள்ளதாகவும் அவர் விளக்கினார். இத்தகைய பகுதியளவு வருகையின் மூலம், திரு. டி சார்லஸுக்கு ஒரு பாடம் புகட்டுவதாகவும், அதே வேளையில் வெர்டுரின்களுக்குத் தாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு மட்டுமே மரியாதை செலுத்தக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுவதாகவும் காம்ப்ரிமர்கள் கருதினர்—பழைய காலத்து அரச குடும்ப இளவரசிகள் டச்சஸ் (duchesses) அந்தஸ்து கொண்ட பெண்களை வெளியே வழியனுப்பும்போது, ​​இரண்டாவது அறையின் நடுப்பகுதி வரை மட்டுமே உடன் செல்வது போன்றதொரு அணுகுமுறை அது. சில வாரங்களுக்குள்ளேயே, அவர்களுக்கு இடையிலான உறவு ஏறக்குறைய முறிந்துபோனது. திரு. டி காம்ப்ரிமர் எனக்கு இந்த......சிக்கல்கள்: "திரு. டி சார்லஸுடன் (M. de Charlus) விஷயங்கள் சற்று சிக்கலாக இருந்தன என்பதை நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும். அவர் தீவிரமான 'டிரைஃபஸார்ட்' (Dreyfusard) ஆதரவாளர்..." "அப்படியெல்லாம் இல்லை!" "ஆம்... எப்படியாயினும், அவரது உறவினரான இளவரசர் டி கெர்மாண்ட்ஸ் (Prince de Guermantes) அப்படித்தான்; அதற்காக அவர்கள் நிறைய விமர்சனங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள். என் உறவினர்கள் இது போன்ற விஷயங்களை மிக உன்னிப்பாகக் கவனிக்கிறார்கள். என்னால் அந்த மனிதர்களுடன் பழக முடியாது; அப்படிச் செய்தால் என் குடும்பத்தினர் அனைவருடனும் எனக்குப் பிணக்கு ஏற்பட்டுவிடும்." "இளவரசர் டி கெர்மாண்ட்ஸ் ஒரு டிரைஃபஸார்ட் ஆதரவாளர் என்பதால், விஷயங்கள் இன்னும் சுமுகமாகவே அமையும்," என்று திருமதி டி கேம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) கூறினார், "ஏனெனில் செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) - அவர் இளவரசரின் மருமகளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது - அவரும் அதே கொள்கை கொண்டவர்தான். ஒருவேளை அதுவே அந்தத் திருமணத்திற்கான காரணமாகவும் இருக்கலாம்." "அன்பே, நாம் மிகவும் விரும்பும் செயிண்ட்-லூ ஒரு டிரைஃபஸார்ட் ஆதரவாளர் என்று சொல்லாதே. அத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளை சாதாரணமாகப் பரப்பக்கூடாது," என்று திரு. டி கேம்ப்ரிமர் கூறினார். "அதனால் ராணுவத்தில் அவருக்குப் பெரிய சிக்கல் ஏற்படலாம்!" "அவர் முன்பு அப்படித்தான் இருந்தார், ஆனால் இப்போது அப்படி இல்லை," என்று நான் திரு. டி கேம்ப்ரிமரிடம் கூறினேன். "திருமதி டி கெர்மாண்ட்ஸ்-பிரசாக்கடனான (Mlle de Guermantes-Brassac) அவரது திருமணம் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறதே, அது உண்மையா?" "எல்லோரும் அதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் அதைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் நல்ல நிலையில் நீங்கள்தான் இருக்கிறீர்கள்." "ஆனால் நான் மீண்டும் சொல்கிறேன், அவரே என்னிடம் தான் ஒரு டிரைஃபஸார்ட் ஆதரவாளர் என்று கூறினார்," என்று திருமதி டி கேம்ப்ரிமர் கூறினார். "எப்படியாயினும், அதை மன்னிக்கலாம்; கெர்மாண்ட்ஸ் குடும்பத்தினர் பாதி ஜெர்மானியர்கள் ஆயிற்றே." "ரூ டி வாரென்னில் (Rue de Varenne) வசிக்கும் கெர்மாண்ட்ஸ் குடும்பத்தினரைப் பொறுத்தவரை, அவர்களை 'முழுக்க முழுக்க' ஜெர்மானியர்கள் என்றே சொல்லலாம்," என்று கன்கான் (Cancan) கூறினார். "ஆனால் செயிண்ட்-லூவின் கதை வேறு; அவருக்கு ஜெர்மானிய உறவினர்கள் பலர் இருந்தாலும், அவரது தந்தை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தன்னை ஒரு சிறந்த பிரெஞ்சு உயர்குடிமகனாகவே கருதினார் - அவர் 1871-ல் மீண்டும் ராணுவப் பணியில் சேர்ந்தார், போரில் மிக வீரமாகப் போராடி உயிரிழந்தார். நான் இது போன்ற விஷயங்களில் கண்டிப்பானவனாக இருக்கலாம், ஆனால் எந்தப் பக்கமும் மிகைப்படுத்திக் கூறக்கூடாது." "/In medio… virtus/ (நடுநிலையே சிறந்தது), ஆ! அது சரியாக நினைவுக்கு வரவில்லை. அது டாக்டர் கோட்டார்ட் (Doctor Cottard) அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு விஷயம். அவர் எப்போதும் ஒரு நகைச்சுவையான அல்லது கூர்மையான கருத்தைச் சொல்லத் தயாராக இருப்பவர். நீங்கள் இங்கே ஒரு *Petit Larousse* (பிரெஞ்சு அகராதி) வைத்திருக்க வேண்டும்." அந்த லத்தீன் மேற்கோள் குறித்து உறுதியான கருத்தைச் சொல்லாமல் தவிர்ப்பதற்காகவும், செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) பற்றிய பேச்சை மாற்றவும்—அவரைப் பொறுத்தவரை அப்பெண்மணிக்குத் தகுந்த சமயோசித புத்தி இல்லை என்று அவரது கணவர் கருதினார்—மாடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) 'வீட்டு எஜமானி' (Mistress of the House) என்ற தலைப்புக்கு மாறினார்; அவருடனான மனக்கசப்புக்கு இன்னும் கூடுதல் விளக்கம் தேவைப்பட்டது. "மாடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அவர்களுக்கு 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) வீட்டை வாடகைக்கு விட்டதில் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியே," என்று மார்க்கிஸ் (Marquise) கூறினார். "பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த வீடு மற்றும் அதனுடன் அவர் தனக்காகப் பெற்றுக்கொண்ட பிற வசதிகள்—அதாவது புல்வெளியைப் பயன்படுத்துவது, பழைய சுவர் அலங்காரங்கள் போன்றவை, இவை எதுவும் வாடகை ஒப்பந்தத்தில் இல்லாதவை—ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து, எங்களுடன் சமூக ரீதியான உறவை வைத்துக்கொள்ளும் உரிமையையும் பெற்றுவிட்டதாக அவர் நினைத்துக்கொண்டார். ஆனால், அவை இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்ட விஷயங்கள். ஒரு சொத்து மேலாளர் அல்லது முகமை (agency) மூலமாகவே இந்த முழு விஷயத்தையும் கையாண்டிருக்க வேண்டும்; அதைச் செய்யாததுதான் எங்கள் தவறு. ஃபெட்டர்னில் (Féterne) இது ஒரு பொருட்டாக இருந்திருக்காது; ஆனால், எனது விருந்தினர் சந்திப்பு நாளின்போது (at-home day), அந்தச் சிதறிய முடியுடன் மாடம் வெர்டுரின் அங்கு வந்து நிற்பதைப் பார்த்தால் என் அத்தை டி ஷெனுவில்லின் (Aunt de Ch’nouville) முகம் எப்படி இருக்கும் என்பதை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது. திரு டி சார்லஸ் (M. de Charlus) விஷயத்தில்... இயல்பாகவே அவருக்குச் சில மிகச் சிறந்த மனிதர்களைத் தெரியும், ஆனால் அதே சமயம் நல்ல பெயர் இல்லாத சிலரையும் அவருக்குத் தெரியும்." நான் அது யார் என்று கேட்டேன். பதில் சொல்ல வற்புறுத்தப்பட்டபோது, ​​மாடம் டி காம்ப்ரிமர் இறுதியாகச் சொன்னார்: "ஒரு குறிப்பிட்ட திரு மோரோ (Monsieur Moreau)—அல்லது மொரில் (Morille), அல்லது மொரு (Morue), எதுவென்று எனக்கு நினைவில்லை—அவருக்கு ஆதரவளித்தது அவர்தான் என்று சொல்கிறார்கள். நிச்சயமாக, வயலின் கலைஞரான மொரெல்லுக்கும் (Morel) இவருக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை," என்று அவர் நாணத்துடன் சேர்த்துக் கூறினார். "லா மாஞ்சில் (La Manche) எங்கள் வாடகைதாரராக இருந்த ஒரே காரணத்திற்காக, பாரிஸில் என்னை வந்து சந்திக்கும் உரிமை தனக்கு இருப்பதாக மாடம் வெர்டுரின் நினைத்துக்கொண்டதை உணர்ந்தபோது, ​​அந்த உறவுத் தொடர்பை முறித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்."
300
'பாஸ்' (Boss) உடனான அந்த மனக்கசப்பு இருந்தபோதிலும், கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) வழக்கமான பயணிகளுடன் நல்லுறவைப் பேணி வந்தனர்; அந்தப் பாதையில் பயணம் செய்யும்போதெல்லாம் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் எங்கள் ரயில் பெட்டியில் எங்களுடன் இணைந்துகொள்வார்கள். நாங்கள் டூவில் (Douville) பகுதியை நெருங்கும்போது, ​​ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தனது கண்ணாடியை கடைசி முறையாக வெளியே எடுத்து, அவ்வப்போது கையுறைகளை மாற்றிக்கொள்வதையோ அல்லது தொப்பியைச் சற்று அகற்றுவதையோ வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள்; நான் அவளுக்குப் பரிசளித்திருந்த ஆமை ஓட்டுச் சீப்பை (அதை அவள் தன் கூந்தலில் அணிந்திருந்தாள்) பயன்படுத்தி, அவள் கூந்தலின் உப்பிய பகுதிகளைச் சீராக்கி, அதன் அடர்த்தியைச் சரிசெய்து, தேவைப்பட்டால், கழுத்தின் பின்புறம் வரை அலை அலையாக இறங்கிய கூந்தல் அமைப்பிற்கு மேலே இருந்த கொண்டையைச் (chignon) சரிசெய்து கொள்வாள். எங்களுக்காகக் காத்திருந்த வண்டிகளில் ஏறியதும், நாங்கள் எங்கே இருக்கிறோம் என்ற உணர்வையே இழந்தோம்; சாலைகளில் விளக்குகள் இல்லை; சக்கரங்களின் சத்தம் அதிகரிப்பதைக் கொண்டு ஒரு கிராமத்தைக் கடக்கிறோம் என்பதை அறிய முடிந்தது; ஏதோ வந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கும்போதே, மீண்டும் திறந்தவெளிப் பகுதிக்கு வந்துவிடுவோம்; தொலைவில் மணிகள் ஒலிப்பதைக் கேட்போம், இரவு விருந்துக்கான ஆடையை (dinner jacket) அணிந்திருப்பதை மறந்து தூக்க மயக்கத்திற்குச் செல்லும்போது—நீண்ட இருண்ட பயணப் பாதைக்குப் பிறகு (அந்தப் பயணத்தின் தூரம் மற்றும் ரயில் பயணத்திற்கே உரிய நிகழ்வுகளால், அது எங்களை நள்ளிரவு வரை அழைத்துச் சென்று பாரிஸை நோக்கிய பாதி வழியைக் கடந்தது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது)—திடீரென்று, வண்டி மெல்லிய சரளைக் கற்கள் நிறைந்த பாதையில் சறுக்கிச் சென்றதிலிருந்து நாங்கள் அந்த வளாகத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டதை உணர்ந்தோம்; அப்போது வரவேற்பறையின் பிரகாசமான விளக்குகளும், அதைத் தொடர்ந்து உணவருந்தும் அறையின் விளக்குகளும் திடீரென ஒளிர்ந்தன; அவை எங்களை மீண்டும் சமூக உலகின் சூழலுக்குள் அழைத்துச் சென்றன; அங்கே, மணி எட்டு அடித்ததைக் கேட்டு நாங்கள் திடுக்கிட்டோம்—ஏனெனில் அந்த நேரம் எப்போதோ கடந்துவிட்டதாக நாங்கள் நினைத்திருந்தோம்—வால் போன்ற நீண்ட பின்பகுதியைக் கொண்ட கோட் (tailcoat) அணிந்த ஆண்களுக்கும், கழுத்துப்பகுதி ஆழமாக வெட்டப்பட்ட நீண்ட கவுன் (low-cut gowns) அணிந்த பெண்களுக்கும் அடுத்தடுத்து உணவுகளும் உயர்தர மதுபானங்களும் பரிமாறப்பட்டன; உண்மையான நகரத்து விருந்தைப் போல ஒளி வெள்ளத்தில் அந்த இரவு உணவு நிகழ்வு அமைந்திருந்தது; அதே சமயம், அந்தப் பயணத்தின் இரவு நேர, கிராமப்புற மற்றும் கடற்கரைச் சூழலால் பின்னப்பட்ட விசித்திரமான, இருண்ட இரட்டைப் பட்டை போன்ற ஒரு சூழல் அதைச் சூழ்ந்திருந்தது—அதன் மூலம் அந்த நிகழ்வின் தன்மையே மாறியிருந்தது; அந்தப் பயண நேரங்களின் இயல்பான நிதானமான தன்மை, இந்தச் சமூக நிகழ்வின் போக்கினால் திசைதிருப்பப்பட்டிருந்தது. அந்தத் திரும்பும் பயணம், பிரகாசமான விளக்குகள் கொண்ட வரவேற்பறையின் கண்கவர் மற்றும் விரைவில் மறக்கக்கூடிய ஆடம்பரத்தை விட்டுவிட்டு, குதிரை வண்டிகளுக்குச் செல்ல எங்களைத் கட்டாயப்படுத்தியது. வண்டியில் ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) இருக்க நான் மிகவும் கவனமாக இருந்தேன்; அப்போதுதான் என் தோழி என்னை விட்டுவிட்டு மற்றவர்களுடன் இருக்க முடியாது. இன்னொரு காரணமும் இருந்தது: இருண்ட வண்டியில் நாங்கள் பல விஷயங்களைச் செய்யலாம்; வண்டி இறக்கத்தில் செல்லும்போது ஏற்படும் குலுக்கல்கள்—திடீரென ஒளிக்கீற்று உள்ளே நுழைந்தால்—நாங்கள் ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்வதற்கு ஒரு சாக்குப்போக்கை அளித்தன. திரு. டி கேம்ப்ரேமர் (M. de Cambremer), வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினருடன் முரண்படுவதற்கு முன்பு, என்னிடம் இப்படி கேட்பார்: "இந்த மூடுபனியில், உங்களுக்கு அந்த மூச்சுத்திணறல் பாதிப்பு (choking fit) ஏற்படப்போகிறதோ என்று தோன்றவில்லையா? இன்று காலை என் சகோதரிக்கு அது மிகக் கடுமையாக ஏற்பட்டது. ஆ! அப்படியானால் உங்களுக்கும் அது வருகிறதா?" என்று அவர் திருப்தியுடன் கூறுவார். "இன்று இரவு நான் அவளிடம் சொல்கிறேன். அவள் வீட்டிற்குச் சென்றதும், கடைசியாக உங்களுக்கு எப்போது அந்த பாதிப்பு ஏற்பட்டது என்று உடனே கேட்பாள் என்பது எனக்குத் தெரியும்." மேலும், என் பாதிப்புகளைப் பற்றி அவர் பேசுவதற்குக் காரணமே உரையாடலைத் தன் சகோதரியின் பாதிப்பைப் பற்றியதாகத் திருப்புவதுதான்; என்னுடைய பாதிப்பின் தன்மையை நான் விவரிப்பதைக் கேட்பதன் மூலம், அவளுடைய பாதிப்பிற்கும் என்னுடையதற்கும் உள்ள வேறுபாடுகளை அவரால் சிறப்பாக முன்னிலைப்படுத்த முடிந்தது. ஆயினும், அந்த வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும்—தன் சகோதரியின் பாதிப்பையே ஒரு நிலையான அளவுகோலாக அவர் கருதியதால்—அவளுக்குப் பலனளித்த அந்தத் தீர்வு முறை எனக்கும் சரியாக இருக்காது என்பதை அவரால் நம்ப முடியவில்லை; நான் அதை முயன்று பார்க்காதபோது அவர் எரிச்சலடைந்தார். ஏனெனில், ஒரு சிகிச்சை முறையைத் தானே பின்பற்றுவதை விடவும் கடினமான ஒரு விஷயம் இருக்கிறது: அது மற்றவர்கள் மீதும் அதைத் திணிக்காமல் இருப்பதே ஆகும்.
"ஆனால், நிபுணர்கள் நிறைந்த அந்த உயர்மட்ட சபையின் (Areopagus) முன்னிலையில், அதாவது மூலத்திலேயே நீங்கள் இருக்கும்போது, ​​ஒரு சாதாரண மனிதனான நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்? பேராசிரியர் கோட்டார்ட் (Cottard) என்ன நினைக்கிறார்?" தற்செயலாக, மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் அவருடைய மனைவியை நான் மீண்டும் சந்தித்தேன்; ஏனெனில், என் "உறவினர்" (cousin) ஒரு விசித்திரமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருப்பதாக அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார், அது எதைக் குறிக்கிறது என்பதை நான் அறிய விரும்பினேன். அவர் அப்படிச் சொன்னதை மறுத்தார், ஆனால் இறுதியில் என் உறவினருடன் பார்த்ததாக நினைத்த வேறொரு பெண்ணைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்ததாக ஒப்புக்கொண்டார். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் அவருக்குத் தெரியவில்லை; கடைசியாக அவர் சொன்னது என்னவென்றால்—தவறாக இல்லையென்றால்—அவர் ஒரு வங்கியாளரின் மனைவி, பெயர் லினா (Lina), லினெட் (Linette), லிசெட் (Lisette), லியா (Lia)—ஏதோ அதுபோன்ற ஒரு பெயர் என்று கூறினார். "வங்கியாளரின் மனைவி" என்பது உண்மையை மேலும் மறைப்பதற்காகச் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு விவரம் மட்டுமே என்று நான் சந்தேகித்தேன். அது உண்மையா என்று ஆல்பர்ட்டினிடம் கேட்க நான் தீர்மானித்தேன். ஆனால், கேள்விகள் கேட்பவரைப் போலத் தோன்றுவதை விட, விஷயங்களை அறிந்தவராகத் தெரிவதையே நான் விரும்பினேன். அதோடு, ஆல்பர்ட்டின் எனக்கு எந்தப் பதிலையும் அளித்திருக்க மாட்டாள்; அல்லது ஒரு "இல்லை" (no) என்று சொல்லியிருந்தால், அதில் "n" என்ற எழுத்து மிகுந்த தயக்கத்துடனும், "o" என்ற எழுத்து அதிக உறுதியுடனும் ஒலித்திருக்கும். தன்னைச் சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளக்கூடிய உண்மைகளை ஆல்பர்ட்டின் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியதில்லை; மாறாக, அத்தகைய உண்மைகளால் மட்டுமே விளக்கப்படக்கூடிய வேறு சில விஷயங்களையே அவள் கூறுவாள். ஏனெனில், உண்மை என்பது நமக்கு நேரடியாகச் சொல்லப்படும் வார்த்தைகளை விட, அந்த வார்த்தைகளிலிருந்து வெளிப்படும் ஒரு ஓட்டத்தைப் போன்றது—கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த ஓட்டத்தை நாம் உணர்ந்து கொள்கிறோம். ஆகவே, விச்சியில் (Vichy) அவளுக்கு அறிமுகமான ஒரு பெண் சந்தேகத்திற்குரிய குணம் கொண்டவள் என்று நான் அவளிடம் கூறியபோது, ​​அந்தப் பெண் நான் நினைப்பது போன்றவள் அல்ல என்றும், தன்னை ஒருபோதும் தவறான பாதைக்கு இழுக்க முயற்சித்ததில்லை என்றும் அவள் உறுதியாகக் கூறினாள். மற்றொரு நாள், அத்தகைய மனிதர்களைப் பற்றிய எனது ஆர்வத்தை நான் வெளிப்படுத்தியபோது, ​​அந்தப் பெண்மணி... என்று அவள் மேலும் கூறினாள்.
விச்சியிலிருந்து வந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு நண்பரும் இருந்தார்—அவரை ஆல்பர்ட்டினுக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவரை ஆல்பர்ட்டினுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதாக அந்தப் பெண் உறுதியளித்திருந்தார். அவர் அப்படி உறுதியளித்ததிலிருந்தே, ஆல்பர்ட்டின் அதை விரும்பினாள் என்றோ அல்லது அந்தப் பெண்ணுக்கு அவளை எப்படி மகிழ்விப்பது என்று தெரிந்திருந்தது என்றோ புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால், நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் இது குறித்து ஆட்சேபனை தெரிவித்திருந்தால், என் தகவல்கள் அனைத்தும் அவளிடமிருந்தே பெறப்பட்டவை என்பது போலத் தெரிந்திருக்கும்; அதனால் வெளிப்படும் தகவல்களின் ஓட்டம் உடனடியாக நின்றிருக்கும், நான் மேலதிகமாக எதையும் அறிந்திருக்க மாட்டேன், மேலும் அவளுக்குள் அச்சத்தை உருவாக்கும் ஆற்றலையும் இழந்திருப்பேன். தவிர, நாங்கள் பால்பெக் (Balbec) நகரில் இருந்தோம், ஆனால் விச்சியிலிருந்து வந்த பெண்ணும் அவரது நண்பரும் மென்டன் (Menton) நகரில் வசித்து வந்தனர்; அந்தத் தொலைவு—அதாவது உண்மையான ஆபத்து ஏதும் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்ற நிலை—என் சந்தேகங்களை விரைவில் நீக்கியது. பெரும்பாலும், ரயில் நிலையத்திலிருந்து திரு. டி காம்ப்ரேமர் (M. de Cambremer) என்னை அழைக்கும்போது, ​​ஆல்பர்ட்டினும் நானும் இருளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருப்போம்—இருள் இன்னும் முழுமையாகச் சூழவில்லை என்று அவள் அஞ்சியதால், அவளது லேசான எதிர்ப்பின் காரணமாக அந்தச் செயலைச் செய்வது இன்னும் சவாலானதாக இருந்தது. "கவனியுங்கள், கோட்டார்ட் (Cottard) நம்மைப் பார்த்திருப்பார் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஒருவேளை அவர் நம்மைப் பார்க்காவிட்டாலும், உங்கள் அந்த 'மூச்சுத்திணறல்' (suffocation) பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருந்த அதே தருணத்தில், நம்முடைய தாழ்ந்த குரலையாவது அவர் நிச்சயமாகக் கேட்டிருப்பார்," என்று ஆல்பர்ட்டின் சொல்வாள்; நாங்கள் திரும்பும் சிறிய ரயிலைப் பிடிக்க டூவில் (Douville) நிலையத்தை அடையும்போது அவள் அப்படிச் சொல்வது வழக்கம். ஆயினும், அந்தத் திரும்பும் பயணம்—செல்லும் பயணத்தைப் போலவே—எனக்குள் ஒரு கவித்துவ உணர்வையும், பயணம் மற்றும் புதிய வாழ்க்கைக்கான ஏக்கத்தையும் தூண்டியது (அதன் மூலம் ஆல்பர்ட்டினைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் திட்டத்தைக் கைவிடவோ அல்லது எங்கள் உறவை நிரந்தரமாக முறித்துக்கொள்ளவோ ​​நான் விரும்பினேன்); அதே சமயம், முரண்பட்ட உணர்வுகளின் காரணமாகவே அந்த உறவு முறிவைச் சாத்தியமாக்கவும் அது உதவியது. ஏனெனில், செல்லும் பயணத்தைப் போலவே திரும்பும் பயணத்திலும், அறிமுகமானவர்கள் எங்களுடன் ரயிலில் ஏறுவார்கள் அல்லது ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் நடைமேடையிலிருந்து எங்களை வாழ்த்துவார்கள்; கற்பனையின் கணநேர இன்பங்களை விட, சமூகத் தொடர்புகளின் நிலையான இன்பங்களே மேலோங்கி நின்றன—அவை மிகவும் இதமானதாகவும், மனதை அமைதிப்படுத்துவதாகவும் இருந்தன. நிலையங்களை அடைவதற்கு முன்பே, அவற்றின் பெயர்கள்—என் பாட்டியுடன் மேற்கொண்ட அந்த முதல் பயணத்தில் கேட்டதிலிருந்தே என் கற்பனையைத் தூண்டியிருந்த அந்தப் பெயர்கள்—தங்கள் தனித்துவமான, உணர்வுகளைத் தூண்டும் தன்மையை இழந்திருந்தன; ஆல்பர்ட்டினின் வேண்டுகோளின்படி பிரிச்சோ (Brichot) அந்தப் பெயர்களின் சொற்பிறப்பியல் விளக்கங்களை எங்களுக்கு முழுமையாக விவரித்த அந்த மாலைப் பொழுதிலிருந்தே, அவை சாதாரணமானவையாகிவிட்டன. Fiquefleur, Honfleur, Flers, Barfleur, Harfleur போன்ற பெயர்களின் இறுதியில் வரும் "fleur" (மலர்) என்ற பகுதி எனக்கு மிகவும் கவர்ச்சிகரமானதாகவும், Bricquebœuf-இன் இறுதியில் உள்ள "bœuf" (காளை) வேடிக்கையானதாகவும் தோன்றியது. ஆனால், Brichot (அவர் இதை ரயிலில் பயணம் செய்த முதல் நாளிலேயே என்னிடம் கூறியிருந்தார்) *fleur* என்பதற்கு "துறைமுகம்" (fjord-ஐப் போல) என்றும், நார்மன் மொழியில் *budh* என்று உச்சரிக்கப்படும் *bœuf* என்பதற்கு "குடிசை" என்றும் விளக்கம் அளித்தபோது, ​​அந்த மலரும் காளையும் மறைந்து போயின. அவர் பல்வேறு உதாரணங்களைச் சுட்டிக்காட்டியபோது, ​​எனக்குத் தனித்துவமாகத் தோன்றியவை ஒரு பொதுவான அமைப்பின் பகுதிகளாக மாறின: Bricquebœuf இப்போது Elbeuf-உடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் அந்த இடத்தைப் போலவே தனித்துவமாகத் தோன்றிய பெயர்களில் கூட—உதாரணமாக Pennedepie; இதில் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட விசித்திரங்கள் காலங்காலமாக ஒன்றிணைந்து, பார்ப்பதற்கு அழகற்றதாகவும், ஆனால் செழுமையான சுவை கொண்டதாகவும், ஒரு வகை நார்மன் சீஸ் (cheese) போல இறுகிய தன்மையுடனும் கூடிய ஒரு சொல்லாக மாறியிருந்தன—Pennemarck முதல் Apennines வரையிலான பெயர்களில் காணப்படும் "மலை" என்று பொருள்படும் காலிக் (Gallic) மொழிச் சொல்லான *pen* இடம்பெற்றிருப்பதைக் கண்டு நான் ஏமாற்றமடைந்தேன். ரயில் பாதையில் ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் நம்மை வரவேற்க ஆட்கள் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தது கைகுலுக்கிக்கொள்ளும் நட்புக்கரங்களாவது கிடைக்கும் என்பதை உணர்ந்த நான் Albertine-இடம் கூறினேன்:
"விரைவாகச் சென்று, நீ தெரிந்துகொள்ள விரும்பிய பெயர்களைப் பற்றி Brichot-இடம் கேள். நீ என்னிடம் Marcouville l’Orgueilleuse பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தாயே." "ஆம், அந்த 'பெருமிதம்' (pride) எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; அது ஒரு பெருமிதம் கொண்ட கிராமம்," என்று Albertine கூறினாள். "இன்னும் பெருமைக்குரியதாக நீங்கள் அதைக் காண்பீர்கள்," என்று பிரிஷோட் பதிலளித்தார், "அதாவது—பிரெஞ்சு வடிவத்தையோ அல்லது பயக்ஸ் (Bayeux) ஆயரின் ஆவணக் குறிப்புகளில் *Marcouvilla superba* என்று காணப்படும் 'லோ லத்தீன்' (Low Latin) வடிவத்தையோ எடுத்துக்கொள்வதற்குப் பதிலாக—நார்மன் வடிவமான *Marculphivilla superba*-க்கு நெருக்கமான, அதாவது மெர்குல்ஃப் (Merculph) என்பவரின் கிராமம் அல்லது பண்ணை என்ற பொருள்படும் பழைய வடிவத்தை நீங்கள் எடுத்துக்கொண்டால். *-ville* என்று முடியும் இத்தகைய பெயர்கள் அனைத்திலும், இந்தக் கடற்கரையில் இன்றும் நிலைத்திருக்கும் அந்த முரட்டுத்தனமான நார்மன் படையெடுப்பாளர்களின் நிழல் வடிவத்தை நீங்கள் காண முடியும். ஹராம்போவில்லில் (Harambouville), உங்களை வரவேற்க வண்டியின் கதவருகே நின்றிருந்த ஒரே நபர் நம்முடைய சிறந்த மருத்துவர் மட்டுமே—அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு நார்ஸ் (Norse) இனத் தலைவரைப் போலத் துளியும் இல்லை என்பது தெளிவு. ஆனால் நீங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டால், புகழ்பெற்ற ஹெரிமுண்டைக் (*Herimundivilla*) காண முடியும். லோய்னி (Loigny) மற்றும் பால்பெக்-பிளாஜ் (Balbec-Plage) ஆகியவற்றுக்கு இடையே அமைந்துள்ள இந்தச் சாலைகளில் ஏன் ஒருவர் பயணிக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை—ஏனெனில் லோய்னியிலிருந்து பழைய பால்பெக்கிற்குச் செல்லும் சாலைகள் மிகவும் அழகியவை—இருப்பினும் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) உங்களை அந்தப் பாதையில் அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம். அப்படிச் சென்றிருந்தால், மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்தை அடைவதற்கு முன் நீங்கள் இன்கார்வில்லையும் (*Incarville*—அதாவது விஸ்காரின் கிராமம்) டூர்வில்லையையும் (*Tourville*—அதாவது டுரோல்டின் கிராமம்) பார்த்திருப்பீர்கள். அதுமட்டுமின்றி, அங்கு நார்மன்கள் மட்டுமல்ல; ஜெர்மானியர்களும் இவ்வளவு தூரம் வந்ததாகத் தெரிகிறது (ஆமெனன்கோர்ட் அல்லது *Alemanicurtis*); அங்கே நான் பார்க்கும் அந்த இளம் அதிகாரியிடம் இதைப் பற்றி நாம் பேச வேண்டாம், இல்லையெனில் அவர் தனது உறவினர்களைச் சந்திக்க மறுத்துவிடக்கூடும். சாக்சன்களும் (Saxons) அங்கு இருந்தனர்—இங்கிலாந்தில் மிடில்செக்ஸ் (Middlesex) மற்றும் வெசெக்ஸ் (Wessex) இருப்பது போலவே, சிசோனில் (Sissonne) உள்ள நீரூற்று இதற்குச் சான்றாக அமைகிறது (இது மேடம் வெர்டுரின் மிகவும் விரும்பும் சுற்றுலாத் தலங்களில் ஒன்றாகும், அது நியாயமானதும் கூட). விவரிக்க முடியாத வகையில், கோத் (Goth) இனத்தவர்களும்—அதாவது 'பிச்சைக்காரர்கள்' என்று..."
...இவ்வளவு தூரம் இங்கு வந்தார்கள்—அப்படித்தான் சொல்லப்படுகிறது—மூர் இனத்தவரும்கூட; ஏனெனில் மோர்டாக்னே என்பது *மௌரேட்டானியா* என்பதிலிருந்து உருவானது. இதன் ஒரு சுவடு கூர்வில்லில் (*கோத்தோரம்வில்லா*) இன்னும் உள்ளது. லத்தீனியர்களின் எச்சங்களும் எஞ்சியுள்ளன—லாக்னி (*லத்தினியாகம்*). "*தோர்ப்ஹோம்* என்பதற்கு ஒரு விளக்கம் வேண்டும்," என்றார் எம். டி சார்லஸ். "'ஹோம்' [மனிதன்] என்பது எனக்குப் புரிகிறது," என்று அவர் மேலும் கூறினார், அதே சமயம் சிற்பியும் கோட்டார்டும் அர்த்தம் பொதிந்த பார்வையைப் பரிமாறிக்கொண்டனர். "ஆனால் *தோர்ப்*?" "'ஹோம்' என்பதற்கு நீங்கள் இயல்பாக நினைக்க முனையும் அர்த்தம் துளியும் இல்லை, பரோன்," என்று பிரிஷோ, கோட்டார்டையும் சிற்பியையும் குறும்புத்தனமாகப் பார்த்தவாறே பதிலளித்தார். இங்கே, 'ஹோம்' (homme) என்பதற்கும், நான் என் தாய்க்குக் கடன்பட்டிராத பாலினத்திற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. 'ஹோம்' என்பது *ஹோம்* (Holm), அதாவது 'சிறு தீவு', அதுபோலவே மற்றவையும்... *தோர்ப்* (Thorph)—அல்லது 'கிராமம்'—என்பதைப் பொறுத்தவரை, அது நான் ஏற்கனவே நமது இளம் நண்பனுக்குச் சலிப்பூட்டிய நூற்றுக்கணக்கான சொற்களில் வருகிறது. ஆக, *தோர்ப்ஹோம்* என்பதில் எந்த நார்மன் தலைவரின் பெயரும் இல்லை, மாறாக நார்மன் மொழியிலிருந்து வந்த சொற்களே உள்ளன. இந்தப் பகுதி எவ்வளவு முழுமையாக ஜெர்மானியமயமாக்கப்பட்டது என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்." "அவர் மிகைப்படுத்துகிறார் என்று நான் நினைக்கிறேன்," என்றார் எம். டி சார்லஸ். "நான் நேற்று ஓர்ஜ்வில்லில் இருந்தேன்." இந்த முறை, பரோன், *தோர்ப்ஹோம்* என்ற இடத்தில் நான் எடுத்துக்கொண்ட 'ஹோம்' என்ற பெயரை உங்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கிறேன். பண்டிதத்தனம் இல்லாமல் சொல்வதானால்: முதலாம் ராபர்ட்டின் ஒரு சாசனம், ஓர்ஜ்வில்லுக்கு—ஓட்கரின் எஸ்டேட்டுக்கு—*ஓட்கர்வில்லா* என்று நமக்கு வழங்குகிறது. இந்தப் பெயர்கள் அனைத்தும் பண்டைய பிரபுக்களுக்குச் சொந்தமானவை. *ஆக்டெவில்-லா-வெனெல்* என்பது *லா'அவெனெல்* என்பதைக் குறிக்கிறது; அவெனெல்கள் ஒரு புகழ்பெற்ற இடைக்காலக் குடும்பம். *போர்குனோல்ஸ்*—சமீபத்தில் திருமதி வெர்டூரின் நம்மை அழைத்துச் சென்ற இடம்—முன்பு *போர்க் டி மோல்ஸ்* என்று உச்சரிக்கப்பட்டது, ஏனெனில் பதினோராம் நூற்றாண்டில் அந்தக் கிராமம் *லா ஷேஸ்-பாடோயின்* போலவே *பாடோயின் டி மோல்ஸ்* என்பவருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது; ஆனால் இப்போது நாம் டான்சியர்ஸில் இருக்கிறோம்." “கடவுளே, எத்தனை லெப்டினென்ட்கள் கப்பலில் ஏற முயற்சிப்பார்கள்,” என்று எம். டி சார்லஸ், போலியான பீதியுடன் கூறினார். “நான் இதை உங்கள் நலன் கருதியே சொல்கிறேன்; எனக்கு இதில் எந்தச் சிரமமும் இல்லை, ஏனெனில் நான் இறங்கப்போகிறேன்.” “கேட்டீர்களா, மருத்துவரே?” என்றார் பிரிஷோ. “அதிகாரிகள் மிதித்துவிடுவார்களோ என்று பிரபு (Baron) அஞ்சுகிறார். ஆயினும், அவர்கள் இப்படித் திரளாகக் கூடியிருப்பது அவர்களின் இயல்புக்கேற்றதுதான்; ஏனெனில் டோன்சியேர்ஸ் (Doncières) என்பது அச்சு அசலாக செயின்ட்-சிர் (Saint-Cyr) போன்றது—அதாவது *Dominus Cyriacus*. பல ஊர்ப் பெயர்களில் *sanctus* மற்றும் *sancta* ஆகிய சொற்களுக்குப் பதிலாக *dominus* மற்றும் *domina* ஆகியவை இடம்பெற்றிருக்கும். அதுமட்டுமின்றி, அமைதியான இந்த ராணுவ நகரம் சில சமயங்களில் செயின்ட்-சிர், வெர்சாய் அல்லது ஃபோன்டெய்ன்ப்ளூ (Fontainebleau) ஆகிய இடங்களை வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்திருக்கிறது.”

திரும்பி வரும் பயணங்களின்போது (செல்லும் பயணத்தைப் போலவே), நான் ஆல்பர்ட்டினியை (Albertine) ஆடை அணிந்து தயாராக இருக்குமாறு சொல்வேன்; ஏனெனில் அம்னான்கோர்ட் (Amnancourt), டோன்சியேர்ஸ், எப்ரெவில் (Épreville) அல்லது செயின்ட்-வாஸ்ட் (Saint-Vast) ஆகிய இடங்களில் நாங்கள் சிலரைச் சந்திக்க நேரிடலாம் என்பது எனக்குத் தெரியும். அந்தச் சந்திப்புகள் எனக்கு எந்தச் சிரமத்தையும் தரவில்லை—அது ஹெர்மெனோன்வில்லில் (Hermenonville - ஹெரிமுண்டின் எஸ்டேட்) திரு. டி ஷெவ்ரிங்னியின் (M. de Chevrigny) வருகையாக இருந்தாலும் சரி (அவர் விருந்தினர்களை அழைத்துச் செல்ல வந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, மறுநாள் மான்ட்சுர்வென்ட்டில் (Montsurvent) மதிய உணவிற்கு என்னை அழைப்பார்); அல்லது டோன்சியேர்ஸில் செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) கனிவான நண்பர் ஒருவரின் திடீர் வருகையாக இருந்தாலும் சரி (செயின்ட்-லூவால் அனுப்பப்பட்டவர்—அவரால் வர முடியாத பட்சத்தில்—கேப்டன் டி போரோடினோவிடமிருந்தோ, அல்லது *Coq Hardi* உணவகத்திலுள்ள அதிகாரிகளின் குழுவிடமிருந்தோ, அல்லது *Faisan Doré* உணவகத்திலுள்ள துணை அதிகாரிகளின் குழுவிடமிருந்தோ அழைப்பைத் தெரிவிக்க வருவார்). செயின்ட்-லூவே பலமுறை நேரில் வருவார்; அவர் அங்கு இருக்கும்போதெல்லாம்—யாருக்கும் தெரியாமல்—நான் ஆல்பர்ட்டினியை என் பார்வையின் பிடியில் சிறைவைத்திருப்பேன்; உண்மையில், அந்தப் பார்வை தேவையற்ற அளவுக்குக் கூர்மையான கண்காணிப்பாகவே இருந்தது. இருப்பினும், ஒருமுறை நான் என் கண்காணிப்பைத் தளர்த்தினேன். வண்டி நீண்ட நேரம் நின்றிருந்ததால், எங்களை வாழ்த்திய பிளாக் (Bloch), உடனடியாகத் தன் தந்தையைச் சந்திக்க விரைந்தான். அவனது தந்தை தன் மாமா ஒருவரிடமிருந்து பெரும் சொத்தை அடைந்திருந்தார்; 'லா கமாண்டரி' (La Commanderie) என்ற பெரிய மாளிகையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்த அவர், சீருடை அணிந்த சாரதியுடன் கூடிய குதிரை வண்டியில் (post-chaise) மட்டுமே பயணம் செய்வதை ஒரு பிரபுவின் அடையாளமாகக் கருதினார். பிளாக் என்னை அவனது வண்டி வரை தன்னுடன் நடந்து வருமாறு கேட்டுக்கொண்டான். "ஆனால் விரைவாகச் செல்லுங்கள், அந்த நான்கு கால் விலங்குகள் பொறுமையிழந்து காத்திருக்கின்றன; வாருங்கள், தெய்வங்களுக்குப் பிரியமானவரே, என் தந்தைக்கு நீங்கள் மகிழ்ச்சி அளிப்பீர்கள்." ஆனால், செயின்ட்-லூவுடன் (Saint-Loup) ரயிலில் ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) விட்டுவிட்டுச் செல்வது குறித்த எண்ணம் எனக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தது; நான் கவனிக்காத நேரத்தில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளலாம், வேறொரு பெட்டிக்கு மாறலாம், புன்னகைக்கலாம் அல்லது ஒருவரை ஒருவர் தொட்டுக்கொள்ளலாம்; செயின்ட்-லூ அங்கு இருக்கும் வரை, ஆல்பர்ட்டின் மீது பதிந்திருந்த என் பார்வையை அவளிடமிருந்து விலக்கவே முடியவில்லை. இப்போது என்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது—தனது தந்தையைச் சந்தித்து நலம் விசாரிக்குமாறு என்னிடம் ஒரு உதவியாகக் கேட்டிருந்த ப்ளோக் (Bloch)—முதலில் நான் மறுத்ததை ஒருவிதக் கனிவற்ற செயலாகவே கருதினான்; ஏனெனில், அவ்வாறு செய்வதற்கு எனக்கு எந்தத் தடையும் இருக்கவில்லை (ரயில் இன்னும் குறைந்தது கால் மணி நேரத்திற்கு நிலையத்திலேயே நிற்கும் என்றும், ரயில் புறப்படுவதற்குத் தேவையான பயணிகள் அனைவரும்—அவர்கள் இல்லாமல் ரயில் புறப்படாது—வெளியே இறங்கிவிட்டார்கள் என்றும் ஊழியர்கள் அறிவித்திருந்தனர்). ஆனால் பின்னர், அதற்கான காரணம் நான் ஒரு 'ஸ்னாப்' (snob - உயர்குடி மனப்பான்மை கொண்டவன்) என்பதுதான் என்பதில் அவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை; ஏனெனில், அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் என் நடத்தை அவனுக்குத் தெளிவான பதிலை அளித்தது. நான் யாருடன் இருந்தேன் என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. உண்மையில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) சிறிது காலத்திற்கு முன்பு என்னிடம் இப்படிக் கூறியிருந்தார்—அவருடன் நெருக்கமாவதற்காகவே அதே போன்ற ஒரு செயல் முன்பு செய்யப்பட்டிருந்தது என்பதை அவர் நினைவுகூரவோ அல்லது அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவோ இல்லை:
"ஆனால் உங்கள் நண்பரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்துங்கள்; நீங்கள் செய்வது என் மீதான மரியாதைக் குறைவைக் காட்டுகிறது"—மேலும் அவர் ப்ளோக்குடன் உரையாடினார்; ப்ளோக் அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தான், எந்தளவிற்கென்றால், "மீண்டும் உங்களைச் சந்திப்பேன் என்று நம்புகிறேன்" என்று கூறும் அளவிற்கு அவனிடம் அவர் விருப்பம் காட்டினார். "அப்படியானால் இதுதான் முடிவா? என் தந்தையைச் சந்தித்து நலம் விசாரிக்க அந்த நூறு கெஜ தூரம் கூட நீங்கள் நடக்கமாட்டீர்களா? அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவாரே?" என்று ப்ளோக் என்னிடம் கேட்டான். பணிப்பெண்ணின் பட்டியலில் என் பெயர் விடுபட்டது போல் தெரிந்தது எனக்கு வருத்தத்தை அளித்தது.
...தோழமை உணர்வு—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், நான் சரியாகக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்று ப்ளோக் (Bloch) கருதಿದ அந்த லட்சியம்—மற்றும் "உயர்குடிப்" பின்னணி கொண்டவர்கள் முன்னிலையில் என் சாதாரண நடுத்தர வர்க்க நண்பர்களிடம் நான் வேறுவிதமாக நடந்துகொள்கிறேன் என்று அவர் நினைத்தது ஆகிய காரணங்களால்... அன்று முதல், அவர் என்னிடம் காட்டிய அதே நட்பை நிறுத்திக்கொண்டார்; அதையும் விட எனக்கு மிகுந்த வேதனையளித்தது என்னவென்றால், என் குணநலன்கள் மீதான அவரது மதிப்பும் குறைந்துபோனதுதான். ஆயினும், வண்டியில் நான் தங்கியிருந்ததற்கான உண்மையான காரணத்தை அவருக்குத் தெரிவித்து அவர் எண்ணத்தை மாற்றியிருக்க வேண்டுமானால், நான் ஒரு விஷயத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்திருக்கும்—அதாவது, ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மீது எனக்கு இருந்த பொறாமை. அந்த உண்மையைச் சொல்வது, நான் ஒரு முட்டாள்தனமான, தற்பெருமை கொண்டவன் என்று அவர் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதை அனுமதிப்பதை விடவும் எனக்கு அதிக வேதனையைத் தந்திருக்கும். வாழ்க்கை அப்படித்தான் இருக்கிறது: கோட்பாட்டளவில், எப்போதும் வெளிப்படையாகப் பேசித் தவறான புரிதல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் வாழ்க்கை பெரும்பாலும் சூழ்நிலைகளை அப்படி அமைத்துவிடுகிறது; அந்தத் தவறான புரிதல்களை நீக்க வேண்டுமானால் (அப்படிச் செய்வது சாத்தியமான அரிதான தருணங்களில் கூட), நாம் ஒன்று நம் நண்பரை இன்னும் அதிகமாகப் புண்படுத்தும் ஒரு விஷயத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டியிருக்கும் (அதாவது, அவர் நம் மீது சுமத்தும் கற்பனையான குறைபாட்டை விடவும் மோசமான ஒன்றை), அல்லது ஒரு ரகசியத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டியிருக்கும்—எனக்கு இப்போது நேர்ந்தது போல—அந்த ரகசியத்தை வெளியிடுவது அந்தத் தவறான புரிதலை விடவும் மோசமானதாகத் தோன்றும். மேலும், அவருடன் ஏன் செல்லவில்லை என்பதை ப்ளோக்கிடம் விளக்க முடியாமல் போனாலும் (ஏனெனில் என்னால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை), அவர் அதற்காக வருத்தப்பட வேண்டாம் என்று நான் கேட்டிருந்தால், அந்த விஷயத்தைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும் என்பதைக் காட்டுவதன் மூலம் அந்த மனக்கசப்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியிருப்பேன். ஆல்பர்ட்டின் அங்கு இருந்ததால் அவரைக் வழியனுப்ப முடியாமல் போனது விதியின் செயல்; ஆனால், "சிறப்புமிக்க" மனிதர்களின் வருகையே அதற்குக் காரணம் என்று அவர் நம்பும்படி அது அமைந்துவிட்டது. உண்மையில், அவர்கள் நூறு மடங்கு அதிகச் சிறப்புமிக்கவர்களாக இருந்திருந்தாலும், என் கவனம் முழுவதும் ப்ளோக்கின் மீதே இருந்திருக்கும், என் கனிவான உபசரிப்பு முழுவதும் அவருக்கே ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும். இப்படித்தான், ஒன்றிணையவிருந்த இருவரின் வாழ்க்கைப் பாதைகளுக்கு இடையே ஒரு தற்செயலான, விசித்திரமான சம்பவம்—இங்கே, ஆல்பர்ட்டின் மற்றும் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) ஆகியோரின் சந்திப்பு—குறுக்கிட்டு, அவர்களைத் தங்கள் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்லவும், மேலும் மேலும் பிரிந்து செல்லவும், மீண்டும் ஒருபோதும் நெருங்க முடியாமலும் செய்துவிடுகிறது. ப்ளோக்குடன் நான் கொண்டிருந்த நட்பை விடவும் மேலான பல நட்புகள் இப்படித்தான் அழிந்துபோயுள்ளன; அந்தப் பிரிவுக்கு அறியாமலேயே காரணமானவர், பாதிக்கப்பட்டவரிடம் உண்மையை விளக்கிச் சொல்ல முடியாமலே போய்விடுகிறது—உண்மையைச் சொல்லியிருந்தால் அது நிச்சயமாக அவரது புண்பட்ட கௌரவத்தை ஆற்றியிருக்கும், நழுவிக்கொண்டிருந்த அன்பை மீண்டும் மீட்டெடுத்திருக்கும். ப்ளாக்கின் (Bloch) நட்பை விட மற்ற நட்புகள் சிறந்தவை என்று சொல்வதில் பெரிய சிறப்பு ஏதுமில்லை. எனக்கு மிகவும் வெறுப்பூட்டும் அனைத்துக் குறைகளும் அவனிடம் இருந்தன. ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மீதான என் காதலால், அவனது அந்தக் குறைகள் எனக்கு முற்றிலும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவையாக மாறின. உதாரணமாக, ராபர்ட்டைக் கவனித்துக்கொண்டே அவனுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய கணத்தில், மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) வீட்டில் மதிய உணவு உண்டதாகவும், "சூரியன் மறையும் நேரம்" வரை அனைவரும் என்னைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகப் பேசியதாகவும் ப்ளாக் என்னிடம் கூறினான். "நல்லது," என்று நான் நினைத்தேன்; "மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் ப்ளாக்கை ஒரு மேதையாகக் கருதுவதால், அவன் என்னைப் பற்றித் தெரிவித்த அந்த உற்சாகமான பாராட்டு மற்றவர்கள் சொன்ன எதையும் விட அதிக முக்கியத்துவம் பெறும்; அது ஆல்பர்ட்டின் காதுக்கும் எட்டும். நான் ஒரு 'உயர்ந்த' மனிதன் என்பதை அவள் நிச்சயம் அறிந்துகொள்வாள்—அவளுடைய அத்தை அதை அவளிடம் இன்னும் சொல்லாதது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது." "ஆம்," என்று ப்ளாக் மேலும் கூறினான், "எல்லோரும் உன்னைப் புகழ்ந்து பேசினார்கள். ஆனால் நான் மட்டும் மௌனமாக இருந்தேன்; அந்த மதிய உணவு—அதுவும் சுமாரான ஒரு உணவு—பரிமாறப்பட்டபோது, ​​நான் ஏதோ பாப்பி மலர்களை உண்டது போல அமைதியாக இருந்தேன்: அந்த மலர்கள் தானடோஸ் (Thanatos) மற்றும் லெதே (Lethe) ஆகியோரின் பாக்கியம் பெற்ற சகோதரனும், உடலையும் நாவையும் மென்மையான பிணைப்புகளால் ஆட்கொள்பவனுமான தெய்வீக ஹிப்னோஸுக்கு (Hypnos) மிகவும் பிடித்தமானவை அல்லவா?" "என்னுடன் அழைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பேராசை பிடித்த வேட்டை நாய்களைப் போல நான் உன்னை மதிக்கவில்லை என்று அர்த்தமல்ல. ஆனால் நான் உன்னை மதிக்கிறேன், ஏனென்றால் உன்னை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்; அவர்களோ உன்னைப் புரிந்துகொள்ளாமலே மதிக்கிறார்கள். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், பொதுவெளியில் உன்னைப் பற்றிப் பேச முடியாத அளவுக்கு நான் உன்னை அதிகம் மதிக்கிறேன்; என் இதயத்தின் ஆழத்தில் நான் போற்றிப் பாதுகாக்கும் விஷயத்தை உரக்கப் புகழ்வது ஒரு புனித மீறலாக எனக்குத் தோன்றியது. உன்னைப் பற்றி எவ்வளவு கேள்விகள் கேட்கப்பட்டாலும், குரோனஸின் (Cronus) மகளான அந்தப் புனிதமான 'அடக்க உணர்வு' என்னை மௌனமாக இருக்கச் செய்தது." அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தும் அளவுக்கு நான் நாகரிகமற்றவனாக நடந்துகொள்ளவில்லை; ஆனாலும், அந்த 'அடக்க உணர்வு' எனக்குக் குரோனஸை விட, வேறு சில விஷயங்களுடனேயே நெருக்கமாகத் தோன்றியது: அதாவது, உன்னை மதிக்கும் ஒரு விமர்சகர் உன்னைப் பற்றிப் பேசாமல் மௌனம் காப்பது—ஏனெனில், நீ வீற்றிருக்கும் அந்த ரகசியக் கோயிலுக்குள் அறியாமை கொண்ட வாசகர்களும் பத்திரிகையாளர்களும் கொண்ட கூட்டம் நுழைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக; அல்லது, உனக்குத் தகுதியற்றவர்களுடன் நீயும் இணைத்து அடையாளப்படுத்தப்படக்கூடாது என்பதற்காக ஒரு அரசியல்வாதி உனக்கு ஒரு விருதை வழங்காமல் தவிர்ப்பது; அல்லது, திறமையற்ற 'X' என்பவருக்குச் சகா ஆகும் அவமானத்திலிருந்து உன்னைக் காக்க ஒரு கல்வியாளர் உனக்கு வாக்களிக்க மறுப்பது—இவற்றைப் போன்ற ஒரு மௌனமே அதுவாக எனக்குத் தோன்றியது. இறுதியாக, தங்கள் மறைந்த, நற்பண்புமிக்க தந்தையைப் பற்றி எழுத வேண்டாம் என்று நம்மிடம் கெஞ்சும் மகன்களின் மௌனத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்—அது ஒரே நேரத்தில் மரியாதைக்குரியதாகவும் கண்டிக்கத்தக்கதாகவும் இருக்கிறது—அவர்கள் அமைதியையும் ஓய்வையும் மட்டுமே நாடி, அந்தப் பரிதாபகரமான இறந்த மனிதனைச் சுற்றி எந்தவொரு உயிர்ச் சலனமோ புகழோ ஏற்படாமல் தடுக்கிறார்கள்—அவர் தன் கல்லறையில் எவ்வளவு பக்திபூர்வமாக வைக்கப்பட்டாலும் மலர்வளையங்களைப் பெறுவதை விட, மனிதர்களின் வாயிலிருந்து தன் பெயர் உச்சரிக்கப்படுவதையே நிச்சயமாக விரும்புவார்.

பிளாக்—அவரது தந்தைக்கு அஞ்சலி செலுத்த நான் செல்லாததற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் எனக்கு வருத்தமளித்த அதே வேளையில்—திருமதி போன்டெம்ப்ஸின் பார்வையில் என் மதிப்பைக் குறைத்துவிட்டதாக ஒப்புக்கொண்டு என்னை எரிச்சலூட்டியிருந்தால் (நான் பலவற்றைப் புரிந்துகொண்டேன்...)
(...ஆல்பர்ட்டின் ஏன் அந்த மதிய உணவு விருந்தைப் பற்றி என்னிடம் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை என்றும், ப்ளோக்கிற்கு என் மீதுள்ள விருப்பத்தைப் பற்றி நான் பேசும்போதெல்லாம் அவள் ஏன் மௌனமாக இருந்தாள் என்றும் யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்), அந்த இளம் யூதர், திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) மனதில் எரிச்சலைத் தவிர்த்து, ஒரு நல்ல அபிப்பிராயத்தையே ஏற்படுத்தியிருந்தார்.

உண்மையில், உயர்குடி மற்றும் நாகரிகமான மனிதர்களிடமிருந்து ஒரு கணம் கூட விலகி இருக்க முடியாதவன் நான் என்றும், அவர்கள் ப்ளோக்கிடம் காட்டும் நட்புறவு முயற்சிகளைக் (திரு. டி சார்லஸ் காட்டியது போல) கண்டு பொறாமைப்பட்டு, அந்த நட்பை முறியடிக்க நான் குறுக்கே நிற்கிறேன் என்றும் ப்ளோக் இப்போது நம்பினான்; ஆயினும், அந்தப் பிரபுவோ (Baron) என் நண்பரை இன்னும் அதிகமாகச் சந்திக்க முடியவில்லையே என்று வருந்தினார். வழக்கம்போல, அவர் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் பார்த்துக்கொண்டார். அவர் என்னிடம் ப்ளோக்கைப் பற்றிச் சாதாரணமாகச் சில கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினார்; ஆனால், அந்தத் தொனி மிகவும் அலட்சியமாகவும், ஆர்வம் இருப்பது போலக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒரு பாவனையுடனும் இருந்ததால், அவர் பதில்களைக் கவனிக்கிறார் என்று எவரும் நினைத்திருக்க முடியாது. ஒருவிதப் பற்றற்ற தன்மையுடன், வெறும் அலட்சியத்தைத் தாண்டிய—மனம் எங்கோ அலைபாயும் தன்மையைக் காட்டும்—ஒரு பாட்டு போன்ற தொனியில், வெறும் மரியாதைக்காக மட்டுமே கேட்பது போல அவர் கூறினார்: "அவன் புத்திசாலியாகத் தெரிகிறான்; எழுதுவதாகச் சொன்னான்—அவனுக்கு ஏதேனும் திறமை இருக்கிறதா?" ப்ளோக்கை மீண்டும் சந்திக்க விரும்புவதாக அவர் கூறியது எவ்வளவு கனிவான செயல் என்று நான் திரு. டி சார்லஸிடம் கூறினேன். நான் சொன்னதைக் கேட்டதற்கான எந்த அறிகுறியும் அந்தப் பிரபுவின் அசைவுகளில் தெரியவில்லை; பதில் ஏதும் கிடைக்காத நிலையில் நான் அதை நான்கு முறை திரும்பச் சொன்னபோது, ​​திரு. டி சார்லஸ் சொன்னதாக நான் நினைத்தது வெறும் செவிவழி மாயையோ என்று கூட எனக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது. "அவன் பால்பெக்கில் (Balbec) வசிக்கிறானா?" என்று அந்தப் பிரபு கேட்டார்; ஆனால் அந்தக் கேள்வியில் விசாரிக்கும் பாவனையே துளியும் இல்லை—கேள்விக்குரியதாகத் தோன்றாத இத்தகைய வாக்கியங்களை முடிக்க, கேள்விக்குறியைத் தவிர வேறு எந்தக் குறியீடும் பிரெஞ்சு மொழியில் இல்லையே என்பது வருத்தத்திற்குரியது. சொல்லப்போனால், திரு. டி சார்லஸின் விஷயத்தில் அந்தக் குறியீடு பெரிதாகப் பயன்பட்டிருக்காது. "இல்லை, அவர்கள் அருகில் உள்ள 'லா கமாண்டரி' (La Commanderie) என்ற இடத்தை வாடகைக்கு எடுத்திருக்கிறார்கள்." தான் அறிய விரும்பியதைத் தெரிந்துகொண்ட பிறகு, திரு. டி சார்லஸ் ப்ளோக் மீது ஒருவித ஏளனத்தைக் காட்டினார். "என்ன ஒரு கேவலம்!" என்று அவர் முழங்கினார்; அப்போது அவரது குரல் மீண்டும் முழுமையான, எக்காளம் போன்ற கம்பீரமான ஒலியைப் பெற்றது. "'La Commanderie' (லா கமாண்டரி) என்று பெயரிடப்பட்ட அனைத்து இடங்களும் அல்லது தோட்டங்களும் 'Knights of the Order of Malta' (மால்டா அமைப்பின் வீரர்கள் - இதில் நானும் ஒரு உறுப்பினராக இருக்கிறேன்) ஆகியோரால் கட்டப்பட்டவை அல்லது அவர்களுக்குச் சொந்தமானவை; 'Le Temple' (லெ டெம்பிள்) அல்லது 'La Cavalerie' (லா கவாலரி) என்று அறியப்படும் இடங்கள் 'Templars' (டெம்ப்ளர்கள்) அமைப்பினருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது போலவே இதுவும். *நான்* 'La Commanderie'-இல் வசித்தால், அது மிகவும் இயல்பான ஒன்றாக இருந்திருக்கும். ஆனால் ஒரு யூதர்! சொல்லப்போனால், இது எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கவில்லை; அந்த இனத்திற்கே உரிய புனிதத்தை அவமதிக்கும் விசித்திரமான மனப்பான்மையிலிருந்து இது வருகிறது. ஒரு யூதருக்கு ஒரு பெரிய மாளிகையை (château) வாங்குவதற்குப் போதுமான பணம் கிடைத்தவுடன், அவர் தவறாமல் 'Le Prieuré,' 'L’Abbaye,' 'Le Monastère,' அல்லது 'La Maison-Dieu' போன்ற பெயர்களைக் கொண்ட ஒன்றையே தேர்ந்தெடுக்கிறார். ஒருமுறை நான் ஒரு யூத அதிகாரியுடன் பழக நேர்ந்தது—அவர் எங்கே வசித்து வந்தார் என்று யூகிக்க முடியுமா? Pont-l’Évêque-இல். அவர் செல்வாக்கை இழந்தபோது, ​​Brittany-இல் உள்ள Pont-l’Abbé-க்குத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள முடிந்தது. 'Holy Week' (புனித வாரம்) காலத்தில், கிறிஸ்துவின் பாடுகளை விவரிக்கும் *The Passion* போன்ற கண்ணியமற்ற நாடகங்கள் அரங்கேற்றப்படும்போது, ​​அரங்கத்தின் பாதி இடங்கள் யூதர்களால் நிரம்பியிருக்கும்; அவர்கள் கிறிஸ்துவை இரண்டாவது முறையாகச் சிலுவையில் அறையப்போகிறோம்—குறைந்தது ஒரு உருவ பொம்மையின் மூலமாகவேனும்—என்ற எண்ணத்தில் களிப்படைவார்கள். ஒரு நாள் Lamoureux இசை நிகழ்ச்சியில், ஒரு செல்வந்த யூத வங்கியாளருக்கு அருகில் நான் அமர்ந்திருந்தேன். அவர்கள் Berlioz-இன் *L’Enfance du Christ* (கிறிஸ்துவின் குழந்தைப் பருவம்) இசையை வாசித்தபோது, ​​அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். ஆயினும், *Good Friday Spell* (புனித வெள்ளி மந்திர இசை) கேட்டவுடன் அவர் விரைவில் தனது வழக்கமான பரவசமான தோற்றத்தைத் திரும்பப் பெற்றார். உங்கள் நண்பர் 'La Commanderie'-இல் வசிக்கிறார்—பாவம் அந்த மனிதர்! என்னவொரு வக்கிரமான செயல்! நீங்கள் எனக்கு அந்த இடத்திற்கான வழியைக் காட்ட வேண்டும்," என்று அவர் மீண்டும் அலட்சியமான பாவனையுடன் கூறினார், "என்றாவது ஒரு நாள் அங்கு சென்று, நமது பழமையான தோட்டங்கள் இத்தகைய அவமதிப்பை எவ்வாறு தாங்கிக்கொள்கின்றன என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். இது வருந்தத்தக்கது, ஏனெனில் அவர் கண்ணியமானவர்; அவர் பண்பட்ட மனிதராகத் தோன்றுகிறார்." "இனி பாக்கி இருப்பது அவர் பாரிஸில் உள்ள 'Rue du Temple'-இல் (டெம்பிள் தெருவில்) வசிப்பது மட்டும்தான்!" இந்த வார்த்தைகளைக் கூறும்போது, ​​திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது கோட்பாட்டை ஆதரிக்க ஒரு புதிய உதாரணத்தைத் தேடுவது போலவே தோன்றினார்; ஆனால் உண்மையில், அவர் இரட்டை நோக்கத்துடன் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்; அதில் முக்கிய நோக்கம் ப்ளாக்கின் (Bloch) முகவரியைக் கண்டறிவதே ஆகும். "உண்மைதான்," என்று பிரிஷோ குறிப்பிட்டார், "ரூ டு டெம்பிள் (Rue du Temple) முன்பு 'ரூ டி லா ஷெவலரி-டு-டெம்பிள்' (Rue de la Chevalerie-du-Temple) என்று அழைக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமின்றி, ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லலாமா, பாரன்?" என்று அந்தப் பேராசிரியர் கேட்டார். "என்ன? என்ன விஷயம்?" என்று திரு. டி சார்லஸ் சுருக்கமாகவும் எரிச்சலுடனும் கேட்டார்; ஏனெனில், இந்தப் பேச்சு தான் அறிய விரும்பிய தகவலைப் பெறுவதைத் தடுத்தது. "இல்லை, ஒன்றுமில்லை," என்று பிரிஷோ தயக்கத்துடன் பதிலளித்தார். "அது பால்பெக் (Balbec) என்ற பெயரின் வேர்ச்சொல் பற்றியது; அதைப் பற்றி என்னிடம் கேட்கப்பட்டிருந்தது. 'ரூ டு டெம்பிள்' முன்பு 'ரூ பார்-டு-பாக்' (Rue Barre-du-Bac) என்று அழைக்கப்பட்டது; ஏனெனில் நார்மண்டியில் உள்ள 'லெ பெக்' (Le Bec) மடாலயம் பாரிஸில் தனது நீதி மன்றத்தை—அதாவது அதன் 'பார்' (barre) அமைப்பை—அங்கேதான் கொண்டிருந்தது." திரு. டி சார்லஸ் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; ஒன்றும் கேட்காதது போல நடித்தார்—இது அவரது ஆணவத்தை வெளிப்படுத்தும் வழிகளில் ஒன்றாகும். "உங்கள் நண்பர் பாரிஸில் எங்கே வசிக்கிறார்? நான்கில் மூன்று பங்கு தெருக்களுக்குத் தேவாலயம் அல்லது மடாலயத்தின் பெயர்களே சூட்டப்பட்டிருப்பதால், இத்தகைய 'புனித மீறல்' (யூதர்கள் அங்கே வசிப்பது) தொடரவே செய்யும். 'பூல்வார் டி லா மடிலீன்' (Boulevard de la Madeleine), 'ஃபோபூர்க் செயின்ட்-ஹானரே' (Faubourg Saint-Honoré) அல்லது 'பிளேஸ் செயின்ட்-அகஸ்டின்' (Place Saint-Augustin) ஆகிய இடங்களில் யூதர்கள் வசிப்பதைத் தடுக்க முடியாது. 'பிளேஸ் டு பார்விஸ்-நோட்ரே-டேம்' (Place du Parvis-Notre-Dame), 'கே டி லார்ஷெவெஷே' (Quai de l’Archevêché), 'ரூ கனோனெஸ்' (Rue Chanoinesse) அல்லது 'ரூ டி லாவே-மரியா' (Rue de l’Ave-Maria) போன்ற இடங்களில் வசித்து வேண்டுமென்றே வெறுப்பைத் தூண்டும் செயலில் ஈடுபடாதவரை, இதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்களை நாம் கருத்தில் கொள்ளத்தான் வேண்டும்." பிளாக்கின் (Bloch) தற்போதைய முகவரி எங்களுக்குத் தெரியாததால், திரு. டி சார்லஸுக்கு அது குறித்துத் தகவல் அளிக்க முடியவில்லை. ஆனால், அவரது தந்தையின் அலுவலகங்கள் 'ரூ டி பிளாங்க்ஸ்-மான்டோ' (Rue des Blancs-Manteaux) பகுதியில் இருந்தன என்பது எனக்குத் தெரியும். "ஓ! அ..."
"என்னே ஒரு விசித்திரமான வக்கிர புத்தி!" என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) கூவினார்; அந்த ஏளனக் கோபத்துடன் கூடிய கூச்சலில் அவர் ஆழ்ந்த திருப்தியைக் காண்பது போலத் தோன்றியது. "ரூ டெ பிளாங்க்ஸ்-மான்டோ (Rue des Blancs-Manteaux)," என்று ஒவ்வொரு அசைக்கும் அழுத்தம் கொடுத்துச் சிரித்தபடியே அவர் மீண்டும் கூறினார். "எப்பேர்ப்பட்ட புனித மீறல் இது! யோசித்துப் பாருங்கள்—திரு. ப்ளாக்கினால் (M. Bloch) இப்போது களங்கப்படுத்தப்பட்ட அந்த 'பிளாங்க்ஸ்-மான்டோ' (வெள்ளைக் அங்கிகள்) எனும் பெயர், உண்மையில் புனித லூயிஸால் அங்கு நிறுவப்பட்ட 'புனித கன்னி மரியாவின் சேவகர்கள்' (Serfs of the Blessed Virgin) என்று அழைக்கப்பட்ட பிச்சை ஏற்கும் துறவிகளால் அணியப்பட்டதாகும். மேலும், அந்தத் தெரு எப்போதும் மதச் சபைகளின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்து வந்துள்ளது. இந்த அவமதிப்பு இன்னும் மோசமான தீய தன்மையைக் கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில், 'ரூ டெ பிளாங்க்ஸ்-மான்டோ'விலிருந்து மிக அருகில்—அதன் பெயர் இப்போது என் நினைவில் இல்லை—யூதர்களுக்கே உரித்தான மற்றொரு தெரு உள்ளது; அங்குள்ள கடைகளின் முகப்புகளில் ஹீப்ரு எழுத்துக்கள், 'மாட்சோ' (matzo) ரொட்டி தயாரிக்கும் இடங்கள் மற்றும் 'கோஷர்' (kosher) இறைச்சிக் கடைகள் என அனைத்தும் உள்ளன—அது உண்மையில் பாரிஸின் 'ஜூடன்காஸ்' (Judengasse - யூதத் தெரு) போன்றது. அங்குதான் திரு. ப்ளாக் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்." "இயல்பாகவே," என்று அவர் தொடர்ந்தார்—அழகியல் பற்றிப் பேசும்போது ஒருவித உறுதியான, பெருமிதக் குரலை அவர் கையாண்டார்; அதே வேளையில், அவரது மரபணுக்களின் தாக்கத்தால், மேல்நோக்கிய அவரது முகபாவனை லூயிஸ் XIII-இன் காலத்து 'மஸ்கடியர்' (musketeer) வீரரின் தோற்றத்தைப் பெற்றது—"நான் இதையெல்லாம் கலைப் பார்வையில் மட்டுமே பார்க்கிறேன். அரசியல் என் கவலைக்குரிய விஷயமல்ல; ஸ்பினோசாவைப் (Spinoza) போன்ற மகத்தான மனிதர்களைத் தன் மைந்தர்களாகக் கொண்ட ஒரு இனத்தை—இங்கு 'ப்ளாக்' என்பவரைப் பற்றிப் பேசினாலும்—நான் முழுமையாகக் கண்டிக்க முடியாது. மேலும், ரெம்ப்ராண்ட்டை (Rembrandt) நான் மிகவும் போற்றுவதால், ஜெப ஆலயத்திற்குச் (synagogue) செல்வதில் உள்ள அழகையும் என்னால் ரசிக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆனால், ஒரு 'கெட்டோ' (ghetto - யூதர்கள் தனித்து வாழும் பகுதி) என்பது ஒரே இனத்தவர் நிறைந்து முழுமையானதாக இருக்கும்போதுதான் இன்னும் சிறப்பாக அமைகிறது. நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம்—அந்த மக்களிடம் நடைமுறை சார்ந்த உள்ளுணர்வும் பேராசையும் வக்கிரமான இன்பம் காணும் மனப்பான்மையும் (sadism) எவ்வளவு பிரிக்க முடியாதபடி கலந்திருக்கின்றன என்றால்—நான் குறிப்பிட்ட அந்த ஹீப்ரு தெருவின் அருகாமையும், இஸ்ரேலிய இறைச்சிக் கடைகள் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இருந்த வசதியும்தான் உங்கள் நண்பரை 'ரூ டெ பிளாங்க்ஸ்-மான்டோ'வைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டின. என்னே ஒரு விசித்திரம்!" "சொல்லப்போனால், அங்கேதான் ஒரு விசித்திரமான யூதர் வசித்து வந்தார்—திருவிருந்து அப்பத்தை (Host) கொதிக்கும் நீரில் போட்டவர் அவர்; அதன் பிறகு, அவரும் அதேபோல கொதிக்கும் நீரில் போட்டு கொல்லப்பட்டார் என்று நினைக்கிறேன்—இது இன்னும் விசித்திரமானது; ஏனெனில், ஒரு யூதரின் உடலும் 'நல்ல ஆண்டவரின்' (இயேசுவின்) உடலுக்கு இணையான மதிப்புடையது என்பதை இது உணர்த்துவது போல் உள்ளது. ஒருவேளை உங்கள் நண்பரிடம் பேசி, 'பிளாங்க்-மான்டோ' (Blancs-Manteaux) தேவாலயத்தைப் பார்க்க நம்மை அழைத்துச் செல்லுமாறு ஏற்பாடு செய்யலாம். யோசித்துப் பாருங்கள்: 'ஜான் தி ஃபியர்லெஸ்' (John the Fearless) என்பவரால் படுகொலை செய்யப்பட்ட லூயிஸ் டி ஆர்லியன்ஸின் (Louis d’Orléans) உடல் அங்கேதான் வைக்கப்பட்டது—துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த ஜான் ஆர்லியன்ஸ் வம்சத்தை அடியோடு ஒழிக்கவில்லை. தனிப்பட்ட முறையில், என் உறவினரான 'டியூக் டி சார்ட்ரஸ்' (Duc de Chartres) உடன் எனக்கு நல்லுறவுதான்; ஆனாலும், அவர்கள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய ஒரு வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்—லூயிஸ் XVI-ஐக் கொன்றதும், சார்லஸ் X மற்றும் ஹென்றி V ஆகியோரின் அரியணையைப் பறித்ததும் அவர்கள்தான். இது அவர்களுக்கு இயல்பாகவே வந்த ஒன்றுதான்; அவர்களின் முன்னோர்களில் 'மான்சியர்' (Monsieur)—அதாவது 'ஐயா' என்று அழைக்கப்பட்டவர், உண்மையில் வயதான மூதாட்டிகளிலேயே மிகவும் விசித்திரமானவராக இருந்ததால் அப்பெயர் பெற்றவர்—மற்றும் 'ரீஜென்ட்' (Regent) போன்றவர்கள் அடங்குவர். என்ன ஒரு குடும்பம்!" வார்த்தைகளின் மேலோட்டமான அர்த்தத்தையோ அல்லது அவற்றின் பின்னாலுள்ள நோக்கங்களையோ கவனிப்பதைப் பொறுத்து யூத-எதிர்ப்பு அல்லது ஹீப்ரு-ஆதரவு என்று கருதப்படக்கூடிய இந்தப் பேச்சு, மொரல் (Morel) என் காதில் கிசுகிசுத்த ஒரு கருத்தால் வேடிக்கையாகத் தடைபட்டது; அந்தக் கருத்து 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவரை எரிச்சலடையச் செய்தது. ப்ளோக் (Bloch) ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் கவனித்திருந்த மொரல், அவனை "அங்கிருந்து அகற்றியதற்காக" எனக்கு ரகசியமாக நன்றி தெரிவித்தான்; அத்துடன் ஏளனமான தொனியில், "அவன் இங்கேயே தங்கியிருக்க விரும்பினான்; இது முழுக்க முழுக்கப் பொறாமைதான்—அவன் என் இடத்தைப் பிடிக்கப் பார்க்கிறான். ஒரு யூதனுக்கு உரிய குணம் அது!" என்று கூறினான். "நீண்டு கொண்டே போகும் இந்த இடைவேளையைப் பயன்படுத்தி, சடங்குகள் குறித்த சில விளக்கங்களை உங்கள் நண்பரிடம் கேட்டிருக்கலாம். நீங்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து பிடிக்க முடியாதா?" என்று 'எம். டி சார்லஸ்' பதற்றத்துடனும் நிச்சயமற்ற தன்மையுடனும் என்னிடம் கேட்டார். "இல்லை, அது சாத்தியமில்லை; அவன் காரில் சென்றுவிட்டான்—அதுமட்டுமின்றி, என் மீது கோபமாகவும் இருக்கிறான்." "நன்றி, நன்றி," என்று மொரல் என்னிடம் கிசுகிசுத்தான். "அதற்குக் கூறும் காரணம் அபத்தமானது; காரில் செல்பவரை எப்போது வேண்டுமானாலும் பின்தொடர்ந்து பிடிக்கலாம்—நீங்களும் ஒரு மோட்டார் காரை எடுத்துக்கொண்டு செல்வதைத் தடுக்க எதுவும் இல்லையே," என்று 'எம். டி சார்லஸ்' பதிலளித்தார்; எல்லாவற்றையும் தன் விருப்பப்படியே மாற்றியமைக்கப் பழகிய ஒரு மனிதரைப் போல அவர் பேசினார். ஆனால் என் மௌனத்தைக் கவனித்த அவர்:
"ஓரளவு கற்பனையான அந்த வண்டி என்ன விஷயம்?" என்று ஒரு கடைசி நம்பிக்கையுடன் என்னிடம் சற்று அலட்சியமான தொனியில் கேட்டார். "அது ஒரு திறந்தவெளி குதிரை வண்டி (post-chaise); அது இந்நேரம் 'லா கமாண்டரி'யை (La Commanderie) அடைந்திருக்கும்." இயலாத ஒன்றை எதிர்கொண்ட நிலையில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அந்தச் சூழலை ஏற்றுக்கொண்டு, விளையாட்டான தொனியை வெளிப்படுத்தினார். "தேவையற்ற அந்த 'கூபே' (coupé) வண்டியை அவர்கள் ஏன் மறுத்தார்கள் என்பது எனக்குப் புரிகிறது. அது ஒரு 'ரீ-கூபே'வாக (recoupé) - அதாவது 'இரட்டை வெட்டு' அல்லது 'மீண்டும் வெட்டு' போல - அமைந்திருக்கும் அல்லவா?" இறுதியாக, ரயில் புறப்படுவதாக அறிவிக்கப்பட்டது; செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) எங்களிடமிருந்து விடைபெற்றார். ஆயினும், அவர் எங்கள் பெட்டியில் ஏறிய அந்த ஒரு நாளில் மட்டும், நான் அறியாமலேயே ஒரு வேதனையை உணர்ந்தேன்; ஏனெனில், பிளாக்குடன் (Bloch) செல்வதற்காக அவரை ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) தனியாக விட்டுவிடலாம் என்று நான் ஒரு கணம் யோசித்திருந்தேன். மற்ற சமயங்களில், அவர் உடனிருப்பது எனக்கு எந்தத் தவிப்பையும் ஏற்படுத்தியதில்லை. ஏனெனில், எனக்கிருந்த கவலையைப் போக்க, ஆல்பர்ட்டினே ஏதேனும் ஒரு சாக்குப்போக்கு சொல்லி, ராபர்ட்டின் (Robert) மீது தற்செயலாகக் கூட மோதாதவாறு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்வார்; கைகுலுக்குவதற்குக்கூட முடியாத அளவுக்குத் தொலைவிலேயே அவர் நிற்பார். ராபர்ட் தோன்றியதும், அவர் மீது பார்வையைச் செலுத்தாமல், மற்ற பயணிகளில் ஒருவருடன் - வெளிப்படையாகவும் வேண்டுமென்றே கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையிலும் - உரையாடத் தொடங்கிவிடுவார்; செயிண்ட்-லூ அங்கிருந்து செல்லும் வரை அந்த நாடகத்தைத் தொடர்வார். எனவே, டான்சியர்ஸில் (Doncières) அவர் எங்களுக்கு அளித்த வருகைகள் எனக்கு எந்தத் துன்பத்தையோ அல்லது சங்கடத்தையோ கூட ஏற்படுத்தவில்லை; மற்ற வருகைகளிலிருந்து இது எந்த விதத்திலும் மாறுபட்டதாகவோ அல்லது விதிவிலக்கானதாகவோ அமையவில்லை......இனிமையானது; ஒரு வகையில், அந்த நிலத்தின் மரியாதையையும் அழைப்பையும் அது எனக்குக் கொண்டு வந்தது. கோடைக்காலத்தின் இறுதியில் பால்பெக்கிலிருந்து டூவில்லுக்கு (Douville) நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​தொலைவில் 'செயிண்ட்-பியர்-டேஸ்-இஃப்ஸ்' (Saint-Pierre-des-Ifs) ரயில் நிலையத்தைக் கண்டேன். அங்கு மாலை வேளையில், சூரிய அஸ்தமனத்தின்போது மலைச்சிகரங்களில் படியும் பனியைப் போல, செங்குத்துப் பாறைகளின் விளிம்புகள் ஒரு கணம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் ஜொலிக்கும். அந்த இடம் இப்போது எனக்கு வேறு சில விஷயங்களையே நினைவூட்டியது; எல்ஸ்டிர் (Elstir) என்னிடம் விவரித்த அந்த அதிகாலைக் காட்சியை அது இனி நினைவூட்டவில்லை—அதாவது, சூரிய உதயத்திற்கு முந்தைய அந்த நேரத்தில் பாறைகளின் மீது வானவில்லின் நிறங்கள் சிதறித் தெறிக்கும் காட்சி; அல்லது மணலில் நிர்வாணமாக அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சிறுவனை ஓவியத்திற்காக வரைந்தபோது, ​​அந்தச் சிறுவனை அவர் அடிக்கடி எழுப்பிய அந்த நினைவுகள். 'செயிண்ட்-பியர்-டேஸ்-இஃப்ஸ்' என்ற பெயர் இப்போது ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க, விசித்திரமான, நகைச்சுவை உணர்வுள்ள, கன்னங்களில் சாயம் பூசிய ஒரு மனிதரின் வருகையை மட்டுமே எனக்கு உணர்த்தியது; அவருடன் நான் ஷாட்டோப்ரியாண்ட் (Chateaubriand) மற்றும் பால்சாக் (Balzac) போன்ற எழுத்தாளர்களைப் பற்றி உரையாட முடியும். இப்போது, ​​மாலை நேர மூடுபனியில், ஒரு காலத்தில் என் கற்பனையை வெகுவாகத் தூண்டிய 'இன்கார்வில்' (Incarville) பாறைக்கு அப்பால்—அதன் பழமையான மணற்பாறை ஊடுருவிப் பார்க்கக்கூடியதாக மாறியது போல—திரு. டி காம்ப்ரேமரின் (M. de Cambremer) மாமாவுக்குச் சொந்தமான அழகான வீடு தெரிந்தது. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் உணவருந்தவோ அல்லது பால்பெக்கிற்குத் திரும்பவோ விரும்பாத பட்சத்தில், அந்த வீட்டில் தங்குவதற்கு எனக்கு எப்போதும் வரவேற்பு இருக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். இவ்வாறு, இப்பகுதியிலுள்ள இடங்களின் பெயர்கள் மட்டுமல்ல, அந்த இடங்களே கூட அவற்றின் ஆரம்பகால மர்மத்தன்மையை இழந்திருந்தன. சொற்பிறப்பியல் ஆய்வின் பகுத்தறிவு விளக்கங்களால் மர்மத்தன்மை ஏற்கனவே பாதியளவு நீக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பெயர்கள், இப்போது இன்னும் ஒரு படி கீழே இறங்கிவிட்டன. ஹெர்மெனோன்வில் (Hermenonville), செயிண்ட்-வாஸ்ட் (Saint-Vast) அல்லது ஹராம்போன்வில் (Harambouville) ஆகிய இடங்களுக்குத் திரும்பும் பயணங்களின்போது, ​​ரயில் நின்றதும், முதலில் அடையாளம் காண முடியாத சில நிழல்களை நாங்கள் காண்போம். இருட்டில் எதையும் பார்க்க முடியாத பிரிச்சோட் (Brichot) அந்த நிழல்களை ஹெரிமண்ட் (Hérimund), விஸ்கார் (Wiscar) மற்றும் ஹெரிம்பால்ட் (Herimbald) ஆகியோரின் ஆவிகள் என்று தவறாகக் கருதியிருக்கக்கூடும். ஆனால் அவை ரயில் பெட்டியை நோக்கி நெருங்கி வந்தன. அது வெறும் திரு. டி காம்ப்ரேமர் (M. de Cambremer) தான்—அவர் இப்போது வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினருடன் முற்றிலும் முரண்பட்ட நிலையில் இருந்தார்—அவர் விருந்தினர்களை வழியனுப்ப வந்திருந்தார்; ஃபெட்டர்ன் (Féterne) நகரில் சில நாட்கள் என்னுடன் கழிக்க என்னை "அழைத்துச் செல்ல" விருப்பமா என்று கேட்க, தன் தாயார் மற்றும் மனைவியின் சார்பாக அவர் வந்திருந்தார். அங்கு பல விருந்தினர்கள் வரவிருந்தனர்: எனக்கு க்ளக் (Gluck)-இன் முழு இசைப் படைப்புகளையும் பாடிக்காட்டவிருந்த ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞர், மற்றும் நான் மிகச் சிறப்பாக சதுரங்கம் விளையாடக்கூடிய ஒரு புகழ்பெற்ற சதுரங்க வீரர் எனப் பலர் வரவிருந்தனர்—அந்த விளையாட்டுகள் வளைகுடாவில் மேற்கொள்ளப்படும் மீன்பிடித்தல், படகு சவாரி அல்லது வெர்டுரின் விருந்துகளைக் காட்டிலும் எந்த வகையிலும் குறைந்தவை அல்ல. அந்த விருந்துகளுக்கு என்னை மீண்டும் "கடன் கொடுப்பதாக" (அதாவது திருப்பி அனுப்புவதாக) மார்க்கிஸ் (Marquis) தன் கௌரவத்தின் பெயரில் உறுதியளித்தார்; வசதிக்காகவும் பாதுகாப்பிற்காகவும் என்னை அங்கு அழைத்துச் செல்லவும் திரும்ப அழைத்து வரவும் ஏற்பாடு செய்வதாகக் கூறினார். "ஆனால் இவ்வளவு உயரமான இடத்திற்குச் செல்வது உங்களுக்கு நல்லது என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை. என் சகோதரியால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். அவள் அங்கிருந்து மிகவும் மோசமான நிலையில் தான் திரும்பி வருவாள்! எப்படியும், இப்போது அவளது உடல்நிலை அவ்வளவு நன்றாக இல்லை... உண்மையில், உங்களுக்கு அவ்வளவு கடுமையான பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது! நாளை உங்களால் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியாது!" என்று கூறி அவர் குனிந்து குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரித்தார்—துவேஷத்தினால் அல்ல; மாறாக, தெருவில் ஒரு முடமானவர் கீழே விழுவதைப் பார்த்தாலோ அல்லது காது கேளாத ஒருவருடன் பேச நேர்ந்தாலோ அவரால் சிரிப்பை அடக்க முடியாத அதே காரணத்தினால் தான் அப்படிச் சிரித்தார். "அதற்கு முன்? என்ன—இரண்டு வாரங்களாக உங்களுக்கு அந்த பாதிப்பு ஏற்படவில்லையா? அது எவ்வளவு குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்று உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? நீங்கள் கண்டிப்பாக ஃபெட்டர்னுக்கு வந்து தங்க வேண்டும்; உங்கள் மூச்சுத் திணறல் பாதிப்புகள் பற்றி என் சகோதரியிடம் பேசலாம்." இன் கார்வில் (Incarville)-இல், மார்க்கிஸ் டி மான்ட்பெய்ரூக்ஸ் (Marquis de Montpeyroux) இருந்தார்—வேட்டைக்குச் சென்றிருந்ததால் ஃபெட்டர்னுக்குச் செல்ல முடியாத அவர், பூட்ஸ் காலணிகள் மற்றும் தொப்பியில் ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவையின் இறகுடன் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்திருந்தார்—அவர் புறப்படும் பயணிகளுடனும் (என்னிடமும்) கைகுலுக்கினார்; மேலும் வாரத்தில் எனக்கு மிகவும் வசதியான நாளில் தன் மகன் என்னை வந்து சந்திப்பான் என்று அறிவித்தார்; அந்தச் சிறுவனை ஏற்றுக்கொண்டதற்கு எனக்கு நன்றி தெரிவித்த அவர், அவனைச் சிறிது வாசிக்க வைத்தால் தான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன் என்றும் கூறினார். அல்லது திரு. டி க்ரெசி (M. de Crécy) அங்கு வந்திருந்தார்—அவர் சொன்னதன்படி, சாப்பிட்ட உணவு செரிமானமாவதற்காகச் சிறிது நேரம் நடக்க வந்திருந்தார்; தனது குழாயில் (pipe) புகையிலையை ஊதிப் புகைத்தபடியும், ஒன்று அல்லது பல சுருட்டுகளை (cigars) அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டபடியும் அவர் என்னிடம் சொல்வார்: "என்ன இது! 'லுகுல்லஸ்' (Lucullus) உணவகத்தில் நாம் மீண்டும் சந்திப்பதற்கான நாளை இன்னும் நீங்கள் முடிவு செய்யவில்லையே? விவாதிக்க நமக்கு வேறு விஷயங்கள் ஏதுமில்லையா? அந்த இரண்டு மாண்ட்கோமரி (Montgommery) குடும்பங்கள் தொடர்பான விவகாரத்தை நாம் பாதியிலேயே விட்டுவிட்டோம் என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். அதை நாம் கண்டிப்பாக முடித்துவிட வேண்டும். உங்கள் உதவியை நான் பெரிதும் நம்பியிருக்கிறேன்." வேறு சிலர் செய்தித்தாள்களை வாங்குவதற்காக மட்டுமே அங்கு வருவார்கள். இன்னும் பலர் எங்களுடன் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்க அங்கேயே நின்றுவிடுவார்கள்—அதாவது, தங்கள் கிராமத்து வீடுகளுக்கு அருகிலுள்ள ரயில் நிலைய நடைமேடைக்கு வருவதற்கு வேறு எந்த முக்கிய வேலையும் இல்லாததால், தெரிந்தவர்களைச் சந்தித்துப் பேசுவதற்காகவே அங்கு வருபவர்கள் என்று நான் எப்போதும் நினைக்கும் மனிதர்கள் அவர்கள். மொத்தத்தில், அந்தச் சிறிய ரயில் செய்யும் இத்தகைய நிறுத்தங்கள், மக்களின் சமூக வாழ்க்கைக்கு ஒரு களமாகவே அமைந்திருந்தன. அந்த ரயிலுக்கே தான் வகிக்கும் அந்தப் பங்கு தெரிந்திருந்தது போலவும், அது ஒருவிதமான மனிதத்தன்மையுள்ள கனிவான இயல்பைப் பெற்றிருந்தது போலவும் தோன்றியது; இயல்பிலேயே பொறுமையாகவும் அடக்கமாகவும் இருந்த அது, தாமதமாக வருபவர்களுக்காக எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் காத்திருக்கும்; கிளம்பிய பிறகும் கூட, சைகை செய்பவர்களை ஏற்றிக்கொள்ள அது நின்றுவிடும்; அப்போது அவர்கள் மூச்சிரைக்க ஓடி வருவார்கள்—அந்த விஷயத்தில் அவர்கள் அந்த ரயிலையே ஒத்திருந்தார்கள் என்று சொல்லலாம்—ஆனால்......அவை அதைப் பின்தொடர்ந்து முழு வேகத்தில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தன; ஆனால் அதுவோ நிதானமான, நிதானமான வேகத்தில் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. எனவே, ஹெர்மெனோன்வில் (Hermenonville), ஹராம்போன்வில் (Harambouville) மற்றும் இன்கார்வில் (Incarville) போன்ற பெயர்கள், நார்மன் படையெடுப்பின் அந்த உக்கிரமான பிரம்மாண்டத்தை எனக்குள் இனி எழுப்புவதில்லை; அந்திப்பொழுதின் ஈரப்பதத்தில் அவை மூழ்கியிருந்ததாக நான் ஒரு காலத்தில் கண்ட விவரிக்க முடியாத சோக உணர்வை அவை முற்றிலும் இழந்துவிட்டன. டோன்சியர்ஸ் (Doncières)! அந்த இடத்தைப் பற்றி நன்கு அறிந்த பிறகும், என் கனவு கலைந்த பிறகும் கூட, இனிமையான குளிர்ச்சியான தெருக்கள், விளக்குகள் ஒளிரும் கடை ஜன்னல்கள் மற்றும் சுவையான கோழி இறைச்சி ஆகியவற்றின் பிம்பங்களை அந்தப் பெயர் எவ்வளவு காலம் எனக்குள் தக்கவைத்திருந்தது! டோன்சியர்ஸ்! இப்போது அது மொரல் (Morel) ரயிலில் ஏறும் ஒரு நிலையமாக மட்டுமே இருந்தது; இளவரசி ஷெர்படோஃப் (Sherbatoff) வழக்கமாக எங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் இடம் எக்லெவில் (Égleville / *Aquilœvilla*); மெய்ன்வில் (Maineville) என்பது, நல்ல மாலை வேளைகளில்—அதிக சோர்வு இல்லாதபோது—என்னுடன் இன்னும் சிறிது நேரம் செலவிட விரும்பும் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) இறங்கும் நிலையமாக இருந்தது; ஏனெனில், அங்கிருந்து ஒரு செங்குத்தான நடைபாதை இருந்ததால், பார்வில் (Parville / *Paterni villa*) நிலையத்தில் இறங்கியிருந்தால் நடக்க வேண்டிய தூரத்தை விட, அங்கிருந்து நடப்பதற்கு மிகக் குறைந்த தூரமே இருந்தது. அந்த முதல் மாலையில் என்னைப் பீடித்திருந்த தனிமை குறித்த பதற்றமான அச்சம் இப்போது இல்லை; அவள் விழித்துக்கொள்வாளோ என்ற பயமும் இல்லை; இந்த நிலத்தில் நான் ஒரு அந்நியனாகவோ அல்லது தனித்து விடப்பட்டவனாகவோ உணரவில்லை—இந்த நிலம் செஸ்ட்நட் மரங்களையும் டாமரிஸ்க் (tamarisk) மரங்களையும் மட்டுமல்லாமல், நட்புகளையும் தந்தது; அந்தப் பாதையில் நீண்ட சங்கிலித் தொடராக அமைந்த நட்புகள் அவை—நீல நிற மலைத்தொடர்களைப் போல இடையிடையே துண்டிக்கப்பட்டும், சில சமயங்களில் பாறை இடுக்குகளிலோ அல்லது வரிசையாக நின்ற லிண்டன் மரங்களுக்குப் பின்னாலோ மறைந்தும் இருந்தன; ஆயினும் ஒவ்வொரு நிலையத்திலும் ஒரு கனிவான மனிதரை அவை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தின; அவர் மனமார்ந்த கைக்குலுக்கலுடன் வந்து என் பயணத்தைத் தடுத்து நிறுத்துவார், பயணத்தின் நீளத்தை நான் உணரவிடாமல் செய்வார், தேவைப்பட்டால் என்னுடன் இணைந்து பயணத்தைத் தொடர முன்வருவார். அடுத்த நிலையத்திலும் மற்றொரு நண்பர் காத்திருப்பார்; எனவே அந்தச் சிறிய டிராம் வண்டியின் விசில் சத்தம், ஒரு நண்பரை விட்டுப் பிரிந்து மற்றவர்களைச் சந்திப்பதைக் குறிப்பதாக அமைந்தது. மிகத் தொலைவில் உள்ள பிரபுக்களின் மாளிகைகளுக்கும்—அவற்றின் அருகே மிக மெதுவான நடை வேகத்தில் செல்லும்—ரயில் பாதைக்கும் இடையிலான தூரம் மிகக் குறைவு; காத்திருப்பு அறைக்கு வெளியே உள்ள தளத்திலிருந்து அதன் உரிமையாளர்கள் எங்களை அழைக்கும்போது, ​​அவர்கள் தங்கள் வீட்டு வாசலிலிருந்தோ அல்லது படுக்கையறை ஜன்னல்களிலிருந்தோ எங்களை அழைப்பதாகவே ஒருவர் கற்பனை செய்துகொள்ள முடியும்; அந்தச் சிறிய உள்ளூர் ரயில் பாதை ஏதோ ஒரு சாதாரண கிராமத்து வீதி போலவும், தனித்து நின்ற அந்த நாட்டுப்புற இல்லம் ஒரு நகரத்து மாளிகை போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. "மாலை வணக்கம்" என்று யாரும் சொல்லாத அரிதான ரயில் நிலையங்களில் கூட, அந்த அமைதி ஒருவித இதமான, மனதிற்குத் தெம்பூட்டும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; அருகிலுள்ள பெரிய வீடுகளில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த நண்பர்களின் அமைதியான உறக்கத்தால்தான் அந்த மௌனம் உருவானது என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன்—அவர்களிடம் ஏதேனும் உபசரிப்பைக் கோர நான் அவர்களை எழுப்ப வேண்டியிருந்தாலும், என் வருகையால் அவர்கள் அடைந்திருக்கும் மகிழ்ச்சி சற்றும் குறைந்திருக்காது. மேலும், பழக்கவழக்கங்கள் நம் நேரத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துவிடுகின்றன; நகரத்திற்கு வந்த புதிதில் பன்னிரண்டு மணிநேர ஓய்வு நேரம் கிடைத்த நிலையில், சில மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு நிமிடம் கூட ஓய்வு கிடைக்காத நிலை ஏற்படுகிறது. ஒருவேளை தற்செயலாக ஒரு மணிநேரம் ஓய்வு கிடைத்திருந்தாலும், நான் பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு வந்ததற்கான முக்கிய நோக்கமான தேவாலயத்தைப் பார்வையிடுவதையோ, அல்லது எல்ஸ்டிர் (Elstir) வரைந்த இயற்கை ஓவியத்தை அவரது பணிமனையில் நான் பார்த்த ஓவிய வரைபடத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதையோ பற்றி நான் நினைத்துக்கூடப் பார்த்திருக்க மாட்டேன். அதற்குப் பதிலாக, நான் திரு. ஃபெரேவுடன் (M. Féré) மீண்டும் ஒருமுறை சதுரங்க விளையாட்டு விளையாடச் சென்றிருப்பேன். பால்பெக் பகுதியின் தாக்கம் அத்தகையதாக இருந்தது—அது ஒருவிதத்தில் சீரழிவை ஏற்படுத்துவதாகவும், அதே சமயம் ஈர்ப்புடையதாகவும் இருந்தது: அது எனக்குப் பல அறிமுகமான மனிதர்கள் நிறைந்த இடமாக மாறிவிட்டது; கடற்கரையோரம் பரவியிருந்த பல்வேறு பகுதிகளில் அவர்கள் வசித்ததால், அவர்களைச் சந்திப்பது ஒரு பயணமாக அமைந்தாலும், அந்தப் பயணம் வெறும் சமூக ரீதியான சந்திப்புகளின் இன்பமாக மட்டுமே சுருங்கிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் என்னுள் மிகுந்த உணர்வுகளைத் தூண்டிய இடங்களின் பெயர்கள்—எவ்வளவுக்கென்றால், 'அனுயர் தே ஷாட்டோ' (Annuaire des Châteaux) எனும் மாளிகைகள் குறித்த குறிப்பேட்டில் 'மான்ஷ்' (Manche) மாவட்டப் பகுதியைப் புரட்டிப் பார்ப்பது கூட ரயில்வே கால அட்டவணையைப் பார்ப்பது போல எனக்குள் ஆழமான உணர்வை ஏற்படுத்தியிருந்தது—இப்போது மிகவும் பரிச்சயமானவையாகிவிட்டன; தொலைபேசி அடைவுப் புத்தகத்தில் ஒரு முகவரியைத் தேடும்போது ஏற்படும் அதே இயல்பான எளிமையுடன், "டான்சியர்ஸ் (Doncières) வழியாக பால்பெக்-டூவில் (Balbec-Douville)" செல்லும் ரயில் நேரத்தைப் பார்க்கும் நிலைக்கு நான் வந்துவிட்டேன். கண்ணுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாமலும் பல நண்பர்கள் அதன் சரிவுகளில் நிறைந்திருந்த இந்த அதிகப்படியான சமூகத் தொடர்பு கொண்ட பள்ளத்தாக்கில், மாலையின் கவித்துவமான ஒலியாக ஆந்தையின் கூச்சலோ அல்லது தவளையின் கத்தலோ இருக்கவில்லை; மாறாக, திரு. டி கிரிக்கெடோட்டின் (M. de Criquetot) "எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்ற கேள்வியோ அல்லது பிரிஷோட்டின் (Brichot) "கைரே" (Kairé - கிரேக்க மொழியில் 'வாழ்க' அல்லது 'வணக்கம்') என்ற வாழ்த்தோதான் ஒலித்தன. அந்தச் சூழல் இனி கவலையைத் தூண்டுவதாக இல்லை; மனிதர்களின் இருப்பால் நிறைந்திருந்த அந்த வளிமண்டலத்தில் சுவாசிப்பது எளிதாக இருந்தது—ஒருவேளை அது அளவுக்கு அதிகமான அமைதியைத் தருவதாகவும் இருந்திருக்கலாம். இதிலிருந்து நான் பெற்ற நன்மை என்னவென்றால், குறைந்தது, விஷயங்களை நடைமுறைப் பார்வையிலிருந்து மட்டுமே பார்க்கும் நிலைக்கு நான் வந்திருந்தேன். ஆல்பர்ட்டினுடன் திருமணம் செய்துகொள்வது எனக்கு ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான செயலாகவே தோன்றியது.
338