மார்செல் ப்ரூஸ்ட் 'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (1927) கல்லிமார், 1927 (தொகுதி 16, பக். 137-) :: மீட்கப்பட்ட காலம் III D
[137]
⁂
இவ்வாறாக, 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) என்ற பெயர்—அதற்குள்ளும் அதைச் சுற்றியும் அடங்கியிருந்த அனைத்துப் பெயர்களின் தொகுப்பாகக் கருதப்படும்போது—தனது பழைய கூறுகளை உதிர்த்துவிட்டுப் புதியவற்றை ஏற்றுக்கொண்டபடியே இருந்தது; அது ஒரு தோட்டத்தைப் போன்றது; அங்கே, வாடிக்கொண்டிருக்கும் மலர்களுக்குப் பதிலாக மலரத் தயாராகும் மொட்டுகள் ஒருங்கே இணைந்து, பார்ப்பதற்கு மாறாத ஒரு தோற்றத்தை அளிக்கின்றன—ஆனால், அந்தப் புதிய மலர்களின் வருகையைக் காணாதவர்களுக்கும், மறைந்துபோன மலர்களின் துல்லியமான பிம்பத்தை நினைவில் வைத்திருப்பவர்களுக்கும் மட்டுமே அந்த மாற்றம் புலப்படும்.
அன்றைய காலைக் கூட்டத்தில் கூடியிருந்த பலர்—அல்லது அந்த நிகழ்வு நினைவுகூர்ந்த பலர்—என் பார்வையில் காலப்போக்கில் அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்ட பல்வேறு தோற்றங்களை எனக்கு வெளிப்படுத்தினர்; அவர்கள் ஒவ்வொன்றாக என் முன் தோன்றிய வெவ்வேறு, ஏன் முரண்பட்ட சூழல்களே அந்தத் தோற்றங்களை வடிவமைத்திருந்தன. என் வாழ்க்கையின் பன்முகத்தன்மையையும் என் கண்ணோட்டத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் அவர்கள் எடுத்துக்காட்டினர்; ஒரு மலை அல்லது கோட்டை போன்ற அடையாளச் சின்னம், ஒருமுறை வலதுபுறமும் மறுமுறை இடதுபுறமும் தெரிந்து, காட்டின் மீது உயர்ந்து நிற்பது போலவும் பின்னர் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வெளிப்படுவது போலவும் தோன்றி, பயணிப்பவருக்குப் பாதையின் திசை மற்றும் உயர மாற்றங்களை உணர்த்துவதைப் போன்றது இது. காலத்தின் ஆழத்தில் பின்னோக்கிச் செல்லும்போது, ஒரே நபரின் வெவ்வேறு பிம்பங்களை நான் சந்தித்தேன்; அவை நீண்ட கால இடைவெளிகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன, என் ஆளுமையின் வெவ்வேறு நிலைகளால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன, மேலும் முற்றிலும் மாறுபட்ட அர்த்தங்களைக் கொண்டிருந்தன. அதனால், அந்த நபர்களுடனான என் உறவின் வரலாற்றை மீளாய்வு செய்யும்போது நான் அவற்றை பெரும்பாலும் தவிர்த்துவிடுவேன்; ஒரு காலத்தில் எனக்குத் தெரிந்த அதே நபர்களாக அவர்களைக் கருதுவதையே நான் நிறுத்தியிருந்தேன்; ஒரு சொல்லின் வேர்ச் சொல்லைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பது போல, தற்செயலாக ஏற்படும் ஒரு கணம் சார்ந்த கவனத்தின் மூலமே அவர்களை அந்த ஆரம்பகால முக்கியத்துவத்துடன்—அதாவது அவர்கள் எனக்கு ஒரு காலத்தில் கொண்டிருந்த அந்த அர்த்தத்துடன்—இணைக்க முடிந்தது. இளஞ்சிவப்பு நிற மலர்களைக் கொண்ட 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) வேலியின் மறுபுறத்திலிருந்து 'மடமொய்செல் ஸ்வான்' (Mlle Swann) என்னை ஒருமுறை பார்த்தாள்—அந்தப் பார்வையின் அர்த்தத்தை நான் பிற்காலத்தில் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருந்தது: அது ஒரு விருப்பத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. 'கோம்ப்ரே' (Combray) நிகழ்வுகளின்படி, 'மாடம் ஸ்வான்' (Mme Swann)-இன் காதலர் அதே வேலியின் பின்னாலிருந்து என்னை ஒரு கடுமையான பார்வையுடன் பார்ப்பார்; அந்தப் பார்வையும் கூட, நான் அக்காலத்தில் நினைத்த அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. உண்மையில், அந்தக்காலத்திற்குப் பிறகு அவர் மிகவும் மாறியிருந்ததால், பால்பெக் (Balbec) நகரில் கேசினோவிற்கு அருகில் ஒரு விளம்பரப் பலகையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த மனிதரை—பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே எனக்கு நினைவுக்கு வரும் ஒருவரை—நான் அடையாளம் காணத் தவறிவிட்டேன்; அப்போது எனக்குள் இப்படித் தோன்றியது: "அட, அவர் உண்மையில் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஆக இருந்தாரே—எவ்வளவு விசித்திரம்." டாக்டர் பெர்செபியட்டின் திருமணத்தில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes); என் பெரியப்பாவின் வீட்டில் இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்திருந்த மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann); மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer)—அதாவது லெக்ராண்டினின் (Legrandin) சகோதரி, அவர் எவ்வளவு நேர்த்தியாக இருந்தார் என்றால், அவரை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு நாங்கள் கேட்டுவிடுவோமோ என்று லெக்ராண்டின் அஞ்சினார்—இவை அனைத்தும், ஸ்வான், செயிண்ட்-லூப் மற்றும் பிறர் தொடர்பான பல காட்சிகளைப் போலவே, அந்த மனிதர்களுடனான எனது அறிமுகத்தின் தொடக்கக் காலத்தில் நிகழ்ந்தவையாக நான் மீண்டும் கண்டறியும்போது அவற்றை மனதிற்குள் அடுக்கிக்கொள்வதில் நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; ஆயினும், அவை வெறும் பிம்பங்களாகவே எனக்குத் தோன்றினவே தவிர, அந்த மனிதர்களால் என் மனதில் ஆழமாகப் பதியப்பட்ட உணர்வுகளாகத் தோன்றவில்லை; ஏனெனில், அந்த மனிதர்களுக்கும் அந்தப் பிம்பங்களுக்கும் இடையே இப்போது எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. சிலருக்கு நினைவாற்றல் இருப்பதும் மற்றவர்களுக்கு இல்லாமலிருப்பதும் (துருக்கியத் தூதர்கள் வாழும் அந்தத் தொடர்ச்சியான மறதி நிலைக்குச் செல்லாமலேயே) மட்டுமல்ல விஷயம்; இந்த வேறுபாடு, ஒரு புதிய மற்றும் முரண்பட்ட தகவலை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான இடத்தை முதல் வகையினருக்கு எப்போதும் வழங்குகிறது (ஏனெனில் முந்தைய தகவல் ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு மறைந்துவிடுகிறது அல்லது புதிய தகவல் அதை அழித்துவிடும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது). சமமான நினைவாற்றல் திறன் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், இருவர் ஒரே விஷயங்களை நினைவில் கொள்வதில்லை. ஒருவருக்கு ஆழ்ந்த குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும் ஒரு நிகழ்வை மற்றொருவர் கவனிக்காமலே கடந்து செல்லலாம்; அதே சமயம், மற்றவர் சிந்திக்காமலே உதிர்த்த ஒரு வார்த்தையை—ஒரு முக்கியமான மற்றும் தனித்துவமான அடையாளமாக—இவர் பற்றிக்கொள்ளலாம். தவறான கணிப்பைச் செய்தும் அதில் தவறு இழைக்காதது போன்ற ஒரு நன்மை என்னவென்றால், அந்தக் கணிப்பு குறித்த நினைவு விரைவாக மறைந்துவிடுகிறது; இதனால், அதைச் செய்த சிறிது காலத்திலேயே, அப்படி ஒரு கணிப்பைத் தான் ஒருபோதும் செய்யவில்லை என்று ஒருவரால் உறுதியாகக் கூற முடிகிறது. இறுதியாக, ஆழமான மற்றும் சுயநலமற்ற ஆர்வம் நமது நினைவுகளைப் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக மாற்றுகிறது; உதாரணமாக, ஒரு கவிஞர் தனக்கு நினைவூட்டப்படும் குறிப்பிட்ட உண்மைகள் அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு, ஒரு கணநேர உணர்வை மட்டுமே தக்கவைத்துக்கொள்கிறார். இவற்றின் விளைவாக, இருபது வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு ஒருவரைச் சந்திக்கும்போது—எதிர்பார்க்கப்பட்ட கசப்பான உணர்வுகளுக்குப் பதிலாக—தன்னையறியாமலே நிகழும் மன்னிப்பை ஒருவர் சந்திக்க நேரிடலாம்; அதே சமயம், காரணமே புரியாத வெறுப்புகளையும் சந்திக்க நேரிடலாம் (ஏனெனில், ஆரம்பத்தில் தான் ஏற்படுத்திய மோசமான அபிப்பிராயத்தை ஒருவரே மறந்துவிட்டிருப்பார்). மிகவும் நெருக்கமாக அறிந்தவர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த தேதிகளைக் கூட ஒருவன் மறந்துவிடுகிறான். பிளாக்கை (Bloch) முதன்முதலில் சந்தித்து குறைந்தது இருபது ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டிருந்ததால், அவர் தனது சொந்த சமூக வட்டத்திலேயே பிறந்தவர் என்றும், இரண்டு வயதாக இருந்தபோது சார்ட்ரஸ் பிரபுட்டியின் (Duchess of Chartres) மடியில் அமர்ந்து கொஞ்சப்பட்டவர் என்றும் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) உறுதியாகக் கூறியிருப்பார்.
வெவ்வேறு சூழல்கள் கொண்ட வாழ்க்கைப் பயணத்தில் இவர்கள் எத்தனை முறை என் பாதையைக் கடந்து சென்றிருக்கிறார்கள்! ஒரே நபர்கள் வெவ்வேறு வேடங்களிலும் வெவ்வேறு நோக்கங்களுக்காகவும் மீண்டும் மீண்டும் என் முன் தோன்றியிருக்கிறார்கள். இக்கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையும் என்னுடையதும் சந்தித்த புள்ளிகள், ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் அந்நியமாகத் தோன்றியவர்களை இறுதியில் ஒன்றோடொன்று பிணைத்துவிட்டன—மிகவும் மாறுபட்ட கோலங்களை நெய்வதற்கு வாழ்க்கை ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான இழைகளை மட்டுமே கொண்டிருப்பது போல. இதைவிட......உதாரணமாக, எனது கடந்தகாலத்தின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் சிதறிக் கிடந்தவர்கள்—அடோல்ஃப் மாமா (மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் மருமகனும் மார்ஷலின் உறவினரும்), லெக்ராண்டின் மற்றும் அவரது சகோதரி, ஃபிரான்சுவாஸின் நண்பரான அந்த வயதான மேல்சட்டைத் தையல்காரர் என அனைவரும் ஒரு காலத்தில் தனித்தனியாகப் பிரிந்திருந்தனர்! ஆனால் இன்று, அந்த வெவ்வேறான இழைகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து ஒரு முழுமையான சித்திரத்தை—இங்கே செயின்ட்-லூப் குடும்பத்தின் சூழலையும், அங்கே கடந்தகாலத்தில் இளம் கேம்ப்ரிமர் குடும்பத்தின் சூழலையும்—வடித்திருந்தன; மோரல் மற்றும் பலரின் வருகையும் இதில் இணைந்து ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலை உருவாக்கியிருந்தன. அந்தச் சூழலே ஒரு முழுமையான வடிவமாகவும், தனிநபர் அதில் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே இருப்பது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. என் வாழ்க்கை நீண்டதாக இருந்ததால், நான் சந்தித்த பலரைப்பற்றி நினைவுகூரும்போது—என் நினைவின் வெகு தொலைவிலுள்ள, முரண்பட்ட மூலைகளிலிருந்து—அந்தச் சித்திரத்தை முழுமைப்படுத்தக்கூடிய மற்றொரு நபரை என்னால் கண்டறிய முடிந்தது. இப்போது நிலைபெற்ற புகழுக்குச் சான்றாக விளங்கும் சூழலில் நான் காணும் எல்ஸ்டிருடன், பழைய நினைவுகளையும் என்னால் இணைக்க முடிந்தது: வெர்டுரின் தம்பதியினர், கோட்டார்ட் தம்பதியினர், ரிவ்பெல் உணவகத்தில் நடந்த உரையாடல், நான் ஆல்பர்ட்டினைச் சந்தித்த காலைப்பொழுது மற்றும் பல நிகழ்வுகள். இது ஒரு கலைப்பிரியர், பல பகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு திருச்சபை ஓவியத்தின் (altarpiece) ஒரு பகுதியை மட்டும் பார்த்துவிட்டு, மற்ற பகுதிகள் சிதறிக் கிடக்கும் தேவாலயம், அருங்காட்சியகம் அல்லது தனிப்பட்ட சேகரிப்புகளை நினைவுகூர்வது போன்றது (ஏலப் பட்டியல்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலமோ அல்லது பழம்பொருள் விற்பனையாளர்களை அணுகுவதன் மூலமோ, ஒருவர் தன்னிடம் உள்ள ஒரு பொருளின் இணையான பகுதியை—அதன் மறுபாதியை—கண்டறிந்து, அதன் மூலம் அந்த ஓவியத்தின் அடிப்பகுதியையோ அல்லது முழு அமைப்பையோ மனதிற்குள் மீண்டும் கட்டமைப்பதைப் போல). கப்பி அமைப்பின் மூலம் மேலே உயர்த்தப்படும் வாளி, கயிற்றின் இரு பக்கங்களிலும் மாறி மாறித் தொடுவதைப் போல, என் வாழ்க்கையில் பங்கு வகித்த எந்தவொரு நபரோ அல்லது ஒரு பொருளோ கூட, வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு பாத்திரங்களை வகிக்காமல் இருந்ததில்லை. ஒரு சாதாரண அறிமுகமானவரையோ அல்லது ஒரு பொருளையோ சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் நினைவில் மீண்டும் சந்திக்கும்போது, வாழ்க்கை அதைச் சுற்றிப் பல்வேறு இழைகளை நெய்து, இறுதியில் அதை ஒரு மென்மையான வெல்வெட் போர்வையால் மூடியிருப்பதை நான் காண்பேன்—பழைய பூங்காக்களில் ஒரு சாதாரண நீர்க்குழாயைச் சுற்றியிருக்கும் மரகதப் பச்சை நிறப் பாசிப் படலத்தைப் போல.
அவர்களைக் கனவுலகின் உருவங்களாகத் தோன்றச் செய்தது அவர்களின் வெளித்தோற்றம் மட்டுமல்ல. அவர்களைப் பொறுத்தவரையிலும், இளமை மற்றும் காதலின் மயக்கத்தில் மூழ்கியிருந்த வாழ்க்கை, படிப்படியாக ஒரு கனவாகவே மாறியிருந்தது. அவர்கள் தங்கள் பழைய மனக்கசப்புகளையும் வெறுப்புகளையும் கூட மறந்துவிட்டிருந்தனர்; தங்களுக்கு முன்னால் நிற்பவர், ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்பு தாங்கள் பேசுவதை நிறுத்திய அதே நபர் தானா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள, அவர்கள் ஒரு பதிவேட்டைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும்; ஆனால் அந்தப் பதிவேடு ஒரு கனவைப் போலவே தெளிவற்றதாக இருந்தது—அதாவது, யார் என்று நினைவுகூர முடியாத ஒருவரால் அவமானப்படுத்தப்படும் கனவைப் போல. இந்தக் கனவுத்தன்மைகள் அரசியல் வாழ்க்கையின் முரண்பட்ட தோற்றங்களை வடிவமைத்தன; ஒரே அமைச்சகத்தில் பணியாற்றும் இருவர், ஒரு காலத்தில் ஒருவரையொருவர் கொலை அல்லது தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாக்கியிருந்ததை அங்கு காண நேரிடலாம். சில முதியவர்களுக்கு, பாலியல் உறவுக்குப் பிந்தைய நாட்களில் இந்த 'கனவு நிலை' மரணத்தைப் போலவே அடர்த்தியாகிவிடும்; அந்நாட்களில் குடியரசுத் தலைவரிடம் எதையும் கேட்க முடியாது, ஏனெனில் அவர் அனைத்தையும் மறந்துவிடுவார். ஆயினும், சில நாட்கள் ஓய்வெடுத்தால், பொது விவகாரங்கள் குறித்த நினைவுகள் அவருக்குத் திரும்பி வரும்—ஒரு கனவின் நினைவு தற்செயலாகத் திரும்புவதைப் போலவே.
சில சமயங்களில், இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில் நான் அறிந்திருந்த நபரிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அந்த மனிதர், ஒரே பிம்பமாகத் தோன்றவில்லை. பல ஆண்டுகளாக, பெர்கோட் (Bergotte) எனக்கு ஒரு மென்மையான, தெய்வீகத் தன்மை கொண்ட முதியவராகத் தோன்றினார்; ஸ்வானின் (Swann) சாம்பல் நிறத் தொப்பி, அவரது மனைவியின் ஊதா நிற மேலங்கி, மற்றும் வரவேற்பறையில் கூட 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) என்ற பெயரைச் சூழ்ந்திருந்த மர்மம்—அதாவது கிட்டத்தட்ட கற்பனைக் கதைகளைப் போன்ற பூர்வீகம் மற்றும் உறவுமுறைகளின் வசீகரமான தொன்மம்—ஆகியவற்றைக் காணும்போது நான் ஒரு பேயைக் கண்டது போல உறைந்து போயிருக்கிறேன்; அந்த உறவுமுறைகள் பிற்காலத்தில் மிகவும் சாதாரணமாகிவிட்டாலும், அவை கடந்த காலத்திலும்—வானம் வரையிலும்—ஒரு வால் நட்சத்திரத்தின் ஒளிரும் வால் வீசும் பிரகாசத்தைப் போல நீண்டிருந்தன. மர்மத்துடன் தொடங்காத அறிமுகங்கள் கூட—உதாரணமாக, இப்போது மிகவும் வறண்ட மற்றும் வெறும் சமூகச் சடங்காக மாறிவிட்ட மேடம் டி சோவ்ரேவுடனான (Mme de Souvré) என் உறவு—தங்கள் தொடக்க காலத்தில் அந்த ஆரம்பகாலப் புன்னகையைத் தக்கவைத்திருந்தன; அது அமைதியானதாகவும், மென்மையானதாகவும், கடலோர மதிய வேளையின் பின்னணியிலோ அல்லது பாரிஸின் வசந்த கால மாலையில் குதிரை வண்டிகளின் சத்தம், எழும்பு தூசு மற்றும் நீரைப் போலக் கலக்கப்படும் சூரிய ஒளிக்கு மத்தியிலோ மிக நேர்த்தியாகத் தீட்டப்பட்ட ஒன்றாகவும் இருந்தது. ஒருவேளை, அந்தச் சூழலிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டிருந்தால் மேடம் டி சுவ்ரே (Mme de Souvré) அத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவராகத் தோன்றியிருக்க மாட்டார்—சொந்தமாகப் பெரிய அழகெதுவும் இல்லையென்றாலும், தாங்கள் அமைந்திருக்கும் இடத்திலேயே கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கும் சில நினைவுச் சின்னங்களைப் (உதாரணமாக, 'சலூட்' (Salute) கட்டிடம்) போலத்தான் அவரும் இருந்தார். ஆனால், நான் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்பைக் கொடுத்திருந்த நினைவுகளின் தொகுப்பில் அவரும் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்; அந்த மதிப்பிற்கு எவ்வளவு காரணம் மேடம் டி சுவ்ரேவின் சொந்தப் பண்புகள்தான் என்று துல்லியமாக ஆராயாமலே, "எல்லாவற்றையும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில்" நான் அவரை அப்படி மதித்திருந்தேன்.
இவர்கள் அனைவரிடமும் ஏற்பட்டிருந்த உடல்ரீதியான அல்லது சமூகரீதியான மாற்றங்களை விடவும், ஒருவரையொருவர் அவர்கள் நோக்கும் விதத்தில் ஏற்பட்டிருந்த மாற்றமே என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. முன்பு லெக்ராண்டின் (Legrandin) ப்ளாக்கை (Bloch) இகழ்ந்து பார்த்ததோடு அவரிடம் பேசுவதையே தவிர்த்து வந்தார்; ஆனால் இப்போது அவரிடம் மிகவும் இணக்கமாக நடந்துகொண்டார். ப்ளாக் அடைந்திருந்த உயர்ந்த நிலையின் காரணமாக இது நிகழவில்லை—உண்மையில், அந்த நிலையை இங்கே குறிப்பிடுவதில் பெரிய அர்த்தமும் இல்லை, ஏனெனில் இத்தகைய மாற்றங்கள்......அவற்றைக் கடந்து வந்தவர்களின் நிலையில் தவிர்க்க முடியாத மாற்றங்களை அவை ஏற்படுத்துகின்றன. இல்லை; உண்மை என்னவென்றால், மக்கள்—அதாவது நமக்குத் தெரிந்த அந்த மனிதர்கள்—இனி நம் நினைவில் ஒரு ஓவியத்தைப் போல நிலையான, மாறாத வடிவத்தில் இருப்பதில்லை. நம் மறதிக்கு ஏற்ப அவர்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். சில சமயங்களில் நாம் அவர்களை மற்றவர்களுடன் குழப்பிக்கொள்கிறோம்: "ப்ளாக் (Bloch)—அவர்தானே காம்ப்ரேக்கு (Combray) வருவார்?" என்று கேட்போம்; ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் குறிப்பிட்டது *என்னைத்தான்*. அதேபோல, இரண்டாம் பிலிப் (Philip II) குறித்த ஒரு வரலாற்று ஆய்வுக்கட்டுரை என்னுடையது என்று மேடம் சஸெராட் (Mme Sazerat) உறுதியாக நம்பினார் (உண்மையில் அது பிளாக்கினுடையது). இத்தகைய குழப்பங்கள் இல்லாவிட்டாலும் கூட, ஒருவர் நமக்குச் செய்த மோசமான செயல்களையோ, அவர்களின் குறைகளையோ அல்லது கைகுலுக்காமலே நாம் பிரிந்த அந்த கடைசி தருணத்தையோ நாம் மறந்துவிடுகிறோம்; மாறாக, நாம் இணக்கமாக இருந்த முந்தைய ஒரு தருணத்தையே நினைவுகூர்கிறோம். பிளாக்கிடம் லெக்ராண்டின் (Legrandin) காட்டிய அணுகுமுறையும் அத்தகைய ஒரு முந்தைய காலத்தோடு தொடர்புடையதாகவே இருந்தது—ஒருவேளை அவர் கடந்த காலத்தின் ஒரு பகுதியை மறந்திருக்கலாம் அல்லது அதை ஒரு முடிந்துபோன அத்தியாயமாகக் கருதியிருக்கலாம்; மன்னிப்பு, மறதி மற்றும் அலட்சியம் கலந்த அந்த மனநிலை காலத்தின் விளைவுமாகும். மேலும், ஒருவரைப் பற்றி நாம் வைத்திருக்கும் நினைவுகள்—காதலில் கூட—ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை. எங்கள் ஆரம்பகால சந்திப்புகளின்போது நான் சொன்ன ஒரு கருத்தை ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மிகத் தெளிவாக நினைவுகூர்ந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன்—ஆனால் அந்த விஷயத்தை நான் முற்றிலும் மறந்திருந்தேன். அதே சமயம், என் மனதில் ஒரு கூழாங்கல்லைப் போல என்றென்றும் பதிந்திருந்த மற்றொரு சம்பவத்தைப் பற்றி அவளுக்கு எந்த நினைவும் இருக்கவில்லை. எங்கள் இருவரின் இணையான வாழ்க்கைப் பாதைகளும், தோட்டப் பாதைகளின் ஓரங்களைப் போல இருந்தன; அங்கு ஆங்காங்கே பூந்தொட்டிகள் சீராக வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவை ஒன்றுக்கொன்று நேர் எதிராக அமைந்திருக்காது. நமக்கு மிகச் சாதாரணமாகவே தெரிந்த மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் யார் என்பதே நமக்கு நினைவில் இருப்பதில்லை என்பது மிகவும் இயல்பானதே; அல்லது, அவர்களைப் பற்றிய முந்தைய பிம்பத்தை விடப் பழமையான, வேறுபட்ட ஒன்றையே நாம் நினைவுகூர்கிறோம். அதாவது, இப்போது நாம் அவர்களைச் சந்திக்கும் சூழலில் உள்ளவர்கள்—அவர்களைச் சமீபத்தில்தான் அறிந்தவர்கள்—அவர்களுக்குக் கற்பிக்கும் குணாதிசயங்கள் மற்றும் சமூக அந்தஸ்தின் அடிப்படையில் அவர்களைப் புரிந்துகொள்கிறோம்; கடந்த காலத்தில் அவர்களிடம் இல்லாத அந்தப் பண்புகளை, மறதி கொண்ட பார்வையாளரான நாம் எந்தக் கேள்வியும் இன்றி ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.
வாழ்க்கை, என் பாதையையும் அவர்கள் பாதையையும் மீண்டும் மீண்டும் குறுக்கிடச் செய்ததன் மூலம், அவர்களைச் சில குறிப்பிட்ட சூழல்களில் எனக்குக் காட்டியது; அந்தச் சூழல்கள் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டு, அவர்களைப் பற்றிய என் பார்வையைச் சுருக்கியதுடன், அவர்களின் உண்மையான இயல்பை நான் புரிந்துகொள்வதையும் தடுத்தன. ஒரு காலத்தில் மிக அற்புதமான கனவாகத் திகழ்ந்த அந்த 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினர் கூட, அவர்களை நான் முதன்முதலில் நெருங்கியபோது, என் பாட்டியின் பழைய நண்பராகவோ அல்லது பகல்வேளையில் கேசினோ தோட்டங்களில் என்னைக் கோபத்துடன் முறைத்துப் பார்த்த ஒரு கனவானாகவோ மட்டுமே எனக்குத் தோன்றினார்கள். (ஏனெனில், நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இடையே தற்செயல் நிகழ்வுகளின் ஒரு மெல்லிய எல்லைக்கோடு உள்ளது—கோம்ப்ரேயில் (Combray) நான் வாசித்த நாட்களில் உணர்ந்துகொண்ட அந்தப் புலனுணர்வு எல்லைக்கோட்டைப் போலவே இதுவும் யதார்த்தத்திற்கும் மனதிற்கும் இடையே முழுமையான தொடர்பைத் தடுக்கும் ஒரு திரையாக அமைகிறது.) எனவே, அவர்களை ஒரு பெயருடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்த பின்னரே, அவர்களை அறிந்துகொள்வது என்பது எனக்கு 'கெர்மான்ட்ஸ்' குடும்பத்தினர் குறித்த அறிவாக மாறியது. ஆயினும், ஒருவேளை இந்த எண்ணமே என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு கவித்துவமான தன்மையை அளித்திருக்கலாம்: ஊடுருவும் பார்வையும் பறவையைப் போன்ற முக அமைப்பும் கொண்ட, இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பொன்னிற மேனியுடன் எளிதில் நெருங்க முடியாத அந்த மர்மமான குலத்தினர்—குருட்டுத்தனமான மற்றும் பலதரப்பட்ட சூழ்நிலைகளின் செயல்பாடுகளால்—நான் அவர்களை உற்றுநோக்கவும், பழகவும், ஏன் நெருக்கமாக அறியவும் கூட பலமுறை இயல்பாகவே என் முன் தோன்றினார்கள்; எந்தளவுக்கு என்றால், 'மடமொய்செல் டி ஸ்டெர்மேரியா'வை (Mlle de Stermaria) சந்திக்க விரும்பினாலோ அல்லது 'ஆல்பர்ட்டின்' (Albertine) க்காக ஆடைகளைத் தைக்க விரும்பினாலோ, நான் மிகவும் உதவியான நண்பர்களிடம் செல்வதைப் போலவே 'கெர்மான்ட்ஸ்' குடும்பத்தினரிடமே நாடிச் சென்றேன். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், பிற்காலத்தில் நான் அறிமுகமான மற்ற உயர்குடிப் பிரமுகர்களைச் சந்திப்பது போலவே இவர்களைச் சந்திப்பதும் எனக்குச் சலிப்பைத்தான் அளித்தது. சொல்லப்போனால், 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) விஷயத்தில்—'பெர்கோட்'டின் (Bergotte) சில எழுத்துப் பகுதிகளைப் போலவே—அவரது வசீகரம் எனக்குத் தொலைவிலிருந்து மட்டுமே தெரிந்தது; அருகில் சென்றதும் அது மறைந்துபோனது, ஏனெனில் அது என் நினைவிலும் கற்பனையிலும் மட்டுமே குடிகொண்டிருந்தது. ஆயினும், 'கில்பெர்ட்'டைப் (Gilberte) போலவே, 'கெர்மான்ட்ஸ்' குடும்பத்தினரும் சமூகத்திலுள்ள மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டிருந்தனர்; ஏனெனில், நான் அதிகம் கனவு கண்ட மற்றும் மனிதர்கள் மீது அதிக நம்பிக்கை வைத்திருந்த என் வாழ்க்கையின் கடந்த காலக் கட்டத்தில் அவர்கள் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தனர். அவர்களில் ஒருவருடன் உரையாடும்போது—சலிப்புணர்வு இருந்தாலும்—நான் கொண்டிருந்தது, ஒரு காலத்தில் மிக அழகானதாகவும் அடைய முடியாததாகவும் நான் கருதிய அந்தச் சிறுவயதுக் கற்பனைகளைத்தான்; கணக்கு வழக்குப் புத்தகங்களைக் குழப்பிக்கொள்ளும் ஒரு வணிகரைப் போல, அவர்களை உண்மையில் அடைந்ததற்கான மதிப்பையும், என் விருப்பம் ஒரு காலத்தில் அவர்களுக்குக் கற்பித்திருந்த மதிப்பையும் ஒன்றோடொன்று கலந்து குழப்பிக்கொண்டு நான் எனக்குள் ஆறுதல் தேடிக்கொண்டேன். ஆனால் மற்றவர்களுடனான என் உறவுகளின் வரலாறோ, மிகுந்த தீவிரமும் ஆனால் நிறைவேறாததுமான கனவுகளால் நிறைந்திருந்தது; அக்கனவுகளில், அவர்களுக்கே முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்த என் வாழ்க்கை மிகவும் செழிப்பாக மலர்ந்திருந்தது. ஆனால், அந்த உறவுகள் இப்போது எத்தகையதொரு நிலையாகச் சுருங்கிவிட்டன என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை—அதாவது, அக்காலகட்டத்தின் மர்மம், பரவசம் மற்றும் இனிமை ஆகியவற்றின் சுவடு கூட இல்லாத, உணர்வற்ற மற்றும் அலட்சியம் செய்யப்பட்ட ஒரு மெல்லிய, குறுகிய, நிறமற்ற பட்டை போன்ற உறவாக அவை மாறிவிட்டன.
⁂
"மார்க்கிஸ் டி ஆர்பாஜோனுக்கு (Marquise d’Arpajon) என்ன நேர்ந்தது?" என்று மேடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) கேட்டார். "அவர் இறந்துவிட்டார்," என்று ப்ளோக் (Bloch) பதிலளித்தார். "நீங்கள் அவரை கவுண்டஸ் டி ஆர்பாஜோனுடன் (Comtesse d’Arpajon) குழப்பிக்கொள்கிறீர்கள்; அவர் இறந்த ஆண்டோ..."
"...கடைசி நபர்." மால்டாவின் இளவரசி அந்த உரையாடலில் இணைந்துகொண்டார்; புகழ்பெற்ற குடும்பப் பின்னணியும் பெரும் செல்வமும் கொண்ட வயதான கணவரை இழந்த அந்த இளம் விதவை, திருமண உறவுக்காகப் பலராலும் விரும்பப்பட்டவர்; அவரிடம் மிகுந்த தன்னம்பிக்கை குடிகொண்டிருந்தது. "மார்க்கிஸ் டி'ஆர்பாஜோனும் (Marquise d’Arpajon) ஏறக்குறைய ஓராண்டுக்கு முன்புதான் இறந்துபோனார்." "ஓ! ஓராண்டா? நிச்சயமாக இல்லை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) பதிலளித்தார்; "ஓராண்டுக்கும் குறைவான காலத்திற்கு முன்புதான் அவருடைய வீட்டில் நடைபெற்ற ஒரு இசை நிகழ்ச்சியில் நான் கலந்துகொண்டேன்." பிளாக்காலும் சரி, அல்லது அந்தச் சமூகத்தின் 'ஜிகோலோ'க்களாலும் (பெண்களின் துணையாகச் செல்லும் ஆடவர்கள்) சரி, அந்த உரையாடலில் அர்த்தமுள்ள வகையில் பங்கேற்க முடியவில்லை; ஏனெனில், முதியவர்களின் மரணங்கள் அவர்களுக்கு வெகு தொலைவில் இருந்தன. அதற்குக் காரணம், வயது இடைவெளியாகவோ அல்லது பிளாக்கைப் பொறுத்தவரை, அவர் ஒரு புதிய சமூகச் சூழலுக்குள் நுழைந்திருந்ததாகவோ இருக்கலாம்—அந்தச் சூழலோ வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்தது; அவருக்கு அறிமுகமில்லாத கடந்த காலத்தின் நினைவுகள் எந்த வெளிச்சத்தையும் பாய்ச்ச முடியாத ஒரு மங்கலான அந்திப் பொழுதில் அவர் அதை அணுகிக் கொண்டிருந்தார். அதே வயது மற்றும் பின்னணியைக் கொண்டவர்களுக்கும் கூட, மரணம் தனது விசித்திரமான முக்கியத்துவத்தை இழந்திருந்தது. மேலும், மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்த பலரைப் பற்றியும் மக்கள் தொடர்ந்து விசாரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்—சிலர் குணமடைந்தனர், வேறு சிலர் 'மடிந்தனர்'. இதனால், நேரில் பார்த்திராத ஒரு நபர் நிமோனியா காய்ச்சலிலிருந்து மீண்டாரா அல்லது இறந்துவிட்டாரா என்பதை நினைவில் கொள்வது கூட கடினமாக இருந்தது. அந்த முதியவர் வட்டாரங்களில் மரணம் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது, அதே சமயம் அது நிச்சயமற்றதாகவும் மாறியது. வெவ்வேறு காரணங்களால் மரணத்தைத் தெளிவாகப் பிரித்தறிய முடியாமலும், அதை வாழ்க்கையோடு கிட்டத்தட்ட ஒன்றிணைத்துப் பார்த்தும் வந்த இரண்டு தலைமுறைகள் மற்றும் இரண்டு சமூகங்கள் சந்திக்கும் இந்த இடத்தில், மரணம் ஒரு சமூக நிகழ்வாக மாறியிருந்தது; அது ஒரு நபரை ஏதோ ஒரு வகையில் வரையறுக்கும் ஒரு சம்பவமாக அமைந்தது. அந்தச் சம்பவம் ஒருவருக்கான எல்லாவற்றின் முடிவு என்பதைக் குறிக்கும் தொனியில் இல்லாமல், "ஆனால் நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்கள், இன்னார் இறந்துவிட்டார்" என்று மக்கள் சாதாரணமாகச் சொல்வார்கள்; "அவருக்கு விருது வழங்கப்பட்டது" (இது ஒரு வேறுபட்ட அடைமொழி, ஆனால் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததல்ல), "அவர் அகாடமியில் (Academy) இருக்கிறார்" அல்லது—விருந்து நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்வதைத் தடுத்தது என்பதால் இதுவும் அதே விளைவையே ஏற்படுத்தியது—"அவர் குளிர்காலத்தைக் கழிக்கத் தெற்குப் பகுதிக்குச் சென்றுவிட்டார்" அல்லது "அவர் மலைப்பிரதேசத்திற்குச் செல்லுமாறு பணிக்கப்பட்டுள்ளார்" என்று சொல்வதைப் போலவே இதுவும் இருந்தது. பிரபலங்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற விஷயங்கள் அவர்களின் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்பதை நினைவூட்ட உதவின என்பது உண்மைதான். ஆனால் உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சாதாரண முதியவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் இறந்துவிட்டார்களா இல்லையா என்பதில் மக்களுக்குக் குழப்பம் ஏற்படும்—அவர்களின் கடந்த காலம் யாருக்கும் தெரியாததாகவோ அல்லது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே மறக்கப்பட்டதாகவோ இருந்தது மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத்துடனும் அவர்களுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை என்பதே அதற்குக் காரணம். நோய், வருகையின்மை, ஓய்வுக்காகக் கிராமப்புறத்திற்குச் செல்லுதல் மற்றும் இந்த முதிய சமூகப் பிரமுகர்களின் மரணம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே வேறுபாடு காண்பதில் அனைவருக்கும் இருந்த சிரமம்—நிச்சயமற்றவர்களின் அலட்சியத்தைப் போலவே—இறந்தவர்களின் முக்கியத்துவமின்மையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுவதாக அமைந்தது.
"ஆனால் அவர் இறக்கவில்லை என்றால், "அவளையோ அல்லது அவளது கணவரையோ இப்போது ஏன் ஒருபோதும் பார்ப்பதே இல்லை?" என்று தன்னைத்தானே நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவளாகக் கருதிக் கொண்ட ஒரு வயதான கன்னிப் பெண் கேட்டாள். "அதற்குக் காரணம் அவர்கள் வயதானவர்கள் என்பதுதான்; அந்த வயதில் மக்கள் வெளியே செல்வதில்லை," என்று பதிலளித்தாள் அவளது தாய்—ஐம்பதுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தபோதிலும், எந்தவொரு விருந்தையும் தவறவிடாதவர் அவர். அது எப்படி இருந்ததென்றால், கல்லறைக்குச் செல்வதற்கு முன்னதாகவே, மூடுபனிக்குள் விளக்குகள் எப்போதும் எரிந்துகொண்டிருக்கும் முதியவர்களுக்கான ஒரு தனிப்பட்ட நகரம் இருப்பது போன்ற ஒரு பிம்பம். 'காம்டெஸ் டி ஆர்பாஜான்' (Comtesse d’Arpajon) நீண்ட கால நோய்க்குப் பிறகு ஒரு வருடம் முன்பு இறந்துவிட்டதாகவும், ஆனால் அதன்பிறகு 'மார்கிஸ் டி ஆர்பாஜான்' (Marquise d’Arpajon) என்பவரும் இறந்துவிட்டதாகவும்—மிக விரைவாகவும், "முற்றிலும் முக்கியத்துவமற்ற விதத்திலும்"—மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Sainte-Euverte) அந்த விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தினார். அந்த மரணம் அவர்களின் வாழ்க்கையைப் போலவே முக்கியத்துவமற்றதாக இருந்தது; அதனால்தான் அது யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கவில்லை, மேலும் அந்த இருவரையும் குழப்பிக்கொண்டவர்களை மன்னிக்கவும் முடிந்தது. மேடம் டி ஆர்பாஜான் உண்மையில் இறந்துவிட்டார் என்பதைக் கேட்டதும், அந்த கன்னிப் பெண் தன் தாயை ஒருவித அச்சத்துடன் பார்த்தாள்; தன் 'சமகாலத்தவர்' ஒருவரின் மரணச் செய்தி தன் தாய்க்கு ஒரு 'அதிர்ச்சியை' அல்லது 'பாதிப்பை' ஏற்படுத்திவிடுமோ என்று அவள் அஞ்சினாள். "மேடம் டி ஆர்பாஜானின் மரணத்தால் அவர் 'ஆழ்ந்த பாதிப்புக்கு' உள்ளானார்" என்ற விளக்கத்துடன் தன் தாயின் மரணம் பேசப்படுவதை அவள் இப்போதே கற்பனை செய்து பார்த்தாள். ஆனால், அதற்கு நேர்மாறாக, தன் வயதைச் சேர்ந்த ஒருவர் 'மறைந்தபோதெல்லாம்', ஒரு போட்டியில் புகழ்பெற்ற போட்டியாளர்களை வென்றது போன்ற உணர்வையே அந்தத் தாய் அடைந்தார். அவர்கள் இறப்பதுதான், தான் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறோம் என்பதை அவர் மகிழ்ச்சியுடன் உணர்ந்துகொள்ளும் ஒரே வழியாக இருந்தது. சோர்வுற்ற முதியவர்கள் அரிதாகவே வெளியே வரும் அந்த இல்லங்களில் மேடம் டி ஆர்பாஜான் முடங்கியிருந்தபோது சற்றும் கலங்காத தன் தாய், 'மார்கிஸ்' (Marquise) அந்த 'மறுமை நகரத்திற்கு'—அதாவது திரும்பவே முடியாத இடத்திற்கு—சென்றுவிட்டார் என்பதை அறிந்தபோதும் இன்னும் குறைவாகவே கவலைப்பட்டதை அந்த கன்னிப் பெண் கவனித்தாள். தாயின் இந்த அலட்சியமான மனப்பான்மை அவளது நையாண்டித்தனமான நகைச்சுவை உணர்வுக்கு ஒரு வேடிக்கையான விஷயமாக அமைந்தது. பின்னர், தன் நண்பர்களைச் சிரிக்க வைப்பதற்காக, தன் தாய் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டே—ஒருவித உற்சாகமான பாவனையில்—"அடக் கடவுளே, பாவம் மேடம் டி ஆர்பாஜான் இறந்துவிட்டார் என்பது உண்மையா?" என்று கூறியதை அவள் மிகவும் நகைச்சுவையாக விவரித்தாள். உயிருடன் இருப்பதில் மகிழ்ச்சியடைய இந்த மரணம் தேவைப்படாதவர்களுக்குக் கூட, அது மகிழ்ச்சியையே அளித்தது. ஏனெனில், ஒவ்வொரு மரணமும் வாழ்க்கையை எளிமையாக்குகிறது. மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, இது நன்றியுணர்வு கொள்ள வேண்டிய தேவையையும், நேரில் சென்று சந்திப்பதற்கான கடமையையும் நீக்குகிறது.
இருப்பினும், நான் முன்பே குறிப்பிட்டது போல, திரு. வெர்டுரின் (M. Verdurin) இறந்த செய்தியை எல்ஸ்டிர் (Elstir) அப்படிப்பட்ட விதத்தில் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை.
⁂
ஒரு பெண்மணி அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார்; ஏனெனில் அவருக்குக் காலை வேளையில் வேறு சில சந்திப்புகள் இருந்தன, மேலும் இரண்டு ராணிகளுடன் தேநீர் அருந்தும் திட்டமும் இருந்தது. அவர், நான் முன்பே அறிந்திருந்த உயர்குடிச் சமூகத்தின் அந்தப் புகழ்பெற்ற அழகி—நாசாவ் இளவரசி (Princess of Nassau)—ஆவார். அவரது உடல்வாகு சுருங்கியிருந்ததைத் தவிர—அதாவது, அவரது தலை முன்பை விடக் கீழே இறங்கியிருந்ததால், அவர் "கால் வைத்தது மரணத்தின் வாசலில்" என்பது போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தார்—அவர் வயதாகிவிட்டதாகச் சொல்ல முடியாது. ஆஸ்திரிய பாணி மூக்கு மற்றும் இனிமையான பார்வையுடன், அவர் ஒரு மேரி அன்டோனெட் (Marie Antoinette) போலவே திகழ்ந்தார்; நேர்த்தியாகக் கலக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான அழகுசாதனப் பொருட்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட அவரது முகம் ஒருவித 'லைலாக்' (lilac) நிறச் சாயலைக் கொண்டிருந்தது. அவர் ஒருவித தெளிவற்ற, மென்மையான பாவனையை வெளிப்படுத்தினார்—அது, அவரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் பல உயர்குடிச் சந்திப்புகளால் உருவானது; அதாவது, அன்புடன் திரும்பி வருவதாக உறுதியளித்துவிட்டு, கண்ணியமாக நழுவிச் செல்லும் ஒருவரின் பாவனை அது. அரியணைக்கு அருகிலேயே பிறந்தவர், மூன்று முறை திருமணம் செய்துகொண்டவர், பெரும் வங்கி அதிபர்களால் நீண்ட காலம் ஆடம்பரமாகப் பராமரிக்கப்பட்டவர்—அவர் நிறைவேற்றிக்கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான விருப்பங்களைச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை—இவ்வளவு பெரிய கடந்த காலத்தின் குழப்பமான நினைவுகளை, அவர் தனது அழகான உருண்டையான கண்கள், ஒப்பனை செய்யப்பட்ட முகம் மற்றும் ஊதா நிற ஆடை ஆகியவற்றைச் சுமந்து செல்வதைப் போலவே மிக எளிதாகச் சுமந்து சென்றார். அவர் என்னைக்கடந்து விரைவாக வெளியேறியபோது, நான் அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்தேன். அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார், என் கையைக்குலுக்கினார், மேலும் தனது உருண்டையான, ஊதா நிறச் சாயல் கொண்ட கண்களால் என்னை உற்று நோக்கினார்; அந்தப் பார்வை, "நாம் சந்தித்து வெகு காலம் ஆகிவிட்டது; அதைப் பற்றி இன்னொரு சமயம் பேசலாம்" என்று சொல்வது போல் இருந்தது. டியூசெஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) வீட்டில் இருந்து என்னை அவரது குதிரை வண்டியில் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்ற ஒரு மாலைப் பொழுதில், எங்களுக்குள் ஒரு சிறிய காதல் தொடர்பு இருந்ததா இல்லையா என்பதைச் சரியாக நினைவுகூர முடியாமல், அவர் என் கையை உறுதியாக அழுத்தினார். தற்செயலாக நிகழ்ந்தது போல, நடந்திருக்கக்கூடிய அந்த விஷயத்தைப் பற்றி அவர் குறிப்பால் உணர்த்துவது போல் இருந்தது—அவருக்கு அது கடினமான காரியம் அல்ல; ஏனெனில், ஒரு ஸ்ட்ராபெரி டார்ட் (strawberry tart) மீதே கூட அவர் மிகுந்த பாசத்தை வெளிப்படுத்தும் பாவனையை மேற்கொள்ளக்கூடியவர்; இசை முடிவதற்குள் வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டால், தற்காலிகமாக கைவிடப்பட்ட ஒருவரின் விரக்தியான தோற்றத்தைக்கூட அவரால் வெளிப்படுத்த முடியும். மேலும், எங்கள் அந்தச் சிறிய சந்திப்பின் தன்மையைப் பற்றி உறுதியற்ற நிலையில் இருந்ததால், அவரது அந்தத் தயக்கமான கைக்குலுக்கல் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை; அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. நான் முன்பே சொன்னது போல, "எவ்வளவு காலம் ஆகிவிட்டது!" என்று சொல்வது போன்ற ஒரு பார்வையுடன் அவள் என்னை நோக்கினாள்; அந்தப் பார்வையில் அவளது கணவர்கள், அவளுடன் வாழ்ந்த ஆண்கள் மற்றும் இரண்டு போர்க்காலங்கள் என அனைத்தும் ஒரு காட்சியைப் போல கடந்து சென்றன. ஓப்பல் (opal) கல்லால் செதுக்கப்பட்ட வானியல் கடிகாரத்தைப் போன்ற அவளது நட்சத்திரம் போன்ற கண்கள், வெகு தொலைவில் உள்ள கடந்த காலத்தின் அந்த முக்கியமான தருணங்களை ஒவ்வொன்றாகக் காட்டின; உண்மையில் ஒரு மன்னிப்புக் கோரும் வகையிலான வாழ்த்தை அளிக்க விரும்பும்போதெல்லாம் அவளால் நினைவுகூரக்கூடிய கடந்த காலம் அது. பின்னர், என்னை விட்டுவிட்டு அவள் கதவை நோக்கி விரைந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்—தனக்காக யாருக்கும் சிரமம் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகவும், என்னுடன் பேச முடியாமல் போனது அவசரத்தால்தான் என்பதைக் காட்டுவதற்காகவும் அவள் அப்படிச் செய்தாள். ஸ்பெயின் நாட்டு அரசியுடன் தனியாகத் தேநீர் அருந்தச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், என்னுடன் கை குலுக்கியதில் வீணான அந்த ஒரு நிமிடத்தை ஈடுசெய்ய அவள் முயன்றுகொண்டிருந்தாள். கதவுக்கருகே சென்றபோது, அவள் ஓடவே தொடங்கிவிடுவாளோ என்று கூட எனக்குத் தோன்றியது. உண்மையில், அவள் தனது கல்லறையை நோக்கித்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.
இதற்கிடையில், 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்ட்' (Princesse de Guermantes) மிகுந்த உற்சாகத்துடனும், தனது செயற்கைப் பற்களால் உருவான ஒருவித உலோகத் தன்மையுள்ள குரலிலும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதைக் கேட்க முடிந்தது: "ஆம், அதுதான் சரி—நாம் ஒரு குழுவாக (clan) இணைவோம்! நாம் ஒரு குழுவாக இணைவோம்! இந்த இளம் தலைமுறையை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்—அவர்கள் மிகவும் புத்திசாலிகள், மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்... ஆ! நீ எவ்வளவு ஒரு விசித்திரமான, அதே சமயம் ஈர்க்கக்கூடிய நபர் (*mugichienne*)!" தனது வட்டமான கண்ணில் பெரிய ஒற்றைக் கண்ணாடியைப் (monocle) பொருத்திக்கொண்டு அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்; அவளது முகத்தில் பாதி மகிழ்ச்சியும், பாதி வருத்தமும் (நீண்ட நேரம் உற்சாகத்தைத் தக்கவைக்க முடியாததற்கான வருத்தம்) கலந்திருந்தன; ஆனாலும், இறுதிவரை அந்தச் சூழலில் "பங்கேற்கவும்", அந்தத் தொகுதியினருடன் ஒருமைப்பாட்டை வெளிப்படுத்தவும் அவள் உறுதியுடன் இருந்தாள்.
⁂
நான் கில்பெர்ட் டி செயின்ட்-லூப் (Gilberte de Saint-Loup) அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். நாங்கள் ராபர்ட் (Robert) பற்றி நிறையப் பேசினோம்; கில்பெர்ட் அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் குறிப்பிட்டார்—அவரை ஒரு உயர்ந்த மனிதராகவும், தான் அவரை மதித்தவளாகவும் புரிந்துகொண்டவளாகவும் காட்டிக்கொள்ள விரும்பும் தொனியில் அவள் பேசினாள். போர் கலை குறித்து அவர் முன்வைத்த கருத்துக்கள்—டான்சியர்ஸ் (Doncières) மற்றும் பிற இடங்களில் அவர் கூறிய அதே கோட்பாடுகளை டான்சன்வில்லில் (Tansonville) அவர் அவளிடமும் அடிக்கடி சொல்லியிருந்தார்—எவ்வளவு அடிக்கடி, உண்மையில் பல விஷயங்களில், சமீபத்திய போரின் மூலம் மெய்ப்பிக்கப்பட்டன என்பதை நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் நினைவுகூர்ந்தோம். "டான்சியர்ஸிலும் (Doncières) போர்க்காலத்திலும் அவர் என்னிடம் கூறிய மிகச் சிறிய விஷயங்கள் கூட இப்போது என் மனதை எவ்வளவு ஆழமாகப் பாதிக்கின்றன என்பதை என்னால் விவரிக்க முடியவில்லை. நாங்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்க முடியாதபடி பிரிந்தபோது அவரிடமிருந்து நான் கேட்ட கடைசி வார்த்தைகள் இவைதான்: ஹிண்டன்பர்க்—நெப்போலியன் பாணியிலான ஒரு தளபதி—ஒரு பாரம்பரிய நெப்போலியப் பாணிப் போரை நடத்துவார் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார்; அதாவது, இரண்டு எதிரிப் படைகளுக்கு இடையே—ஒருவேளை பிரிட்டிஷாரையும் நம்மையும் என்று அவர் குறிப்பிட்டிருக்கலாம்—பிளவை ஏற்படுத்தும் வகையிலான ஒரு போர் அது. ஆனால், ராபர்ட்டின் மறைவுக்கு ஓராண்டுக்குள்ளாகவே, அவர் பெரிதும் மதித்த—மேலும் அவரது ராணுவச் சிந்தனையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய—விமர்சகரான எம். ஹென்றி பிடூ (M. Henry Bidou), 1918 மார்ச்சில் ஹிண்டன்பர்க் நடத்திய தாக்குதலை இவ்வாறு விவரித்தார்: 'ஒரே வரிசையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்த இரண்டு எதிரிப் படைகளுக்கு இடையே புகுந்து, ஒரு பெரும் படையைப் பிரிப்பதற்கான போர் இது; 1796-ல் அப்பெனைன் (Apennines) மலைப்பகுதியில் பேரரசர் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்திய, ஆனால் 1815-ல் பெல்ஜியத்தில் செயல்படுத்தத் தவறிய ஒரு ராணுவ உத்தி இது.'" சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, ராபர்ட் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்......நாடகங்களைப் போன்ற போர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ஆசிரியரின் உண்மையான நோக்கத்தை அறிந்துகொள்வது எப்போதும் எளிதல்ல; அல்லது அவரே கூடப் போகப்போகத் தனது திட்டத்தை மாற்றியிருக்கலாம். 1918-ல் நிகழ்ந்த ஜெர்மானியத் தாக்குதலைப் பொறுத்தவரை, திரு. பிடூவின் (M. Bidou) விளக்கத்தை ராபர்ட் நிச்சயமாக ஏற்கமாட்டார். ஆயினும், ஹிண்டன்பர்க் ஆமியன்ஸ் (Amiens) திசையில் பெற்ற வெற்றியும் (அதன்பின் ஏற்பட்ட கட்டாயத் தடையும), ஃபிளாண்டர்ஸ் (Flanders) பகுதியில் பெற்ற வெற்றியும் (அதன்பின் ஏற்பட்ட மற்றொரு தடையும்தான்) ஆமியன்ஸ் மற்றும் போலோன் (Boulogne) ஆகியவற்றை—அடிப்படையில் தற்செயலாகவே—அவர் ஆரம்பத்தில் நிர்ணயிக்காத இலக்குகளாக மாற்றின என்று பிற விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். மேலும், யார் வேண்டுமானாலும் ஒரு நாடகத்தைத் தங்கள் சொந்தப் பாணியில் மறு உருவாக்கம் செய்ய முடியும் என்பதால், சிலர் இந்தத் தாக்குதலை பாரிஸ் மீதான மின்னல் வேக முன்னேற்றத்திற்கான முன்னுரையாகப் பார்க்கிறார்கள்; வேறு சிலரோ, இது பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தை அழிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட குழப்பமான, கடுமையான தாக்குதல்களின் தொடர் என்று கருதுகிறார்கள். தளபதியின் உண்மையான உத்தரவுகள் சில கோட்பாடுகளுக்கு முரணாக இருந்தாலும், விமர்சகர்கள் எப்போதும் முனே-சுல்லி (Mounet-Sully), கோக்லினுக்கு (Coquelin) அளித்த பதிலையே முன்வைக்கலாம். *தி மிசந்த்ரோப்* (The Misanthrope) நாடகத்தை முனே-சுல்லி ஒரு சோகமான, உணர்ச்சிகரமான நாடகமாக நடிக்க விரும்பினார்; ஆனால் கோக்லினோ, அக்காலத்தவர் கூற்றுப்படி மோலியர் (Molière) அதை நகைச்சுவை நாடகமாகவே நடத்தினார் என்று வாதிட்டார். அதற்கு முனே-சுல்லி, "அப்படியானால், மோலியர் தவறு செய்திருக்கிறார்" என்று பதிலளித்தார்.
"விமானங்களைப் பொறுத்தவரை," என்று கில்பெர்ட் பதிலளித்தாள், "அவர் அடிக்கடி சொல்லும் அந்த அழகான சொற்றொடர் உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? 'ஒவ்வொரு ராணுவமும் நூறு கண்களைக் கொண்ட ஆர்கஸாக (Argus) இருக்க வேண்டும்' என்று சொல்வாரே! ஐயோ! அவரது வார்த்தைகள் உண்மையானதை அவர் பார்க்காமலே போய்விட்டார்." "ஓ, அவர் பார்த்தார்," என்று நான் பதிலளித்தேன்; "சோம் (Somme) போரின்போது, எதிரியின் விமானங்களையும் கட்டப்பட்ட பலூன்களையும் அழிப்பதன் மூலம்—அதாவது எதிரியின் கண்களைத் தோண்டி எடுப்பது போல—அவனைப் பார்வையற்றவனாக்குவதில்தான் அந்தச் செயல்முறை தொடங்குகிறது என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார்." "ஆ!" "ஆம், அது உண்மைதான்." மேலும்—அவர் தனது வாழ்வை முழுமையாக அறிவுசார்ந்த தேடலுக்காக அர்ப்பணித்திருந்ததால்—சிறிது பண்டிதத்தனம் கொண்டவராக மாறியிருந்தார்: "நாம் மீண்டும் பழங்கால முறைகளுக்குத் திரும்புவோம் என்று அவர் கூறியதை நினைத்துப் பாருங்கள். இந்த யுத்தத்தின் மெசொப்பொத்தேமியப் போர்த்தொடர்கள்—இதை அவர் அக்காலத்தில் பிரிஷோவின் (Brichot) கட்டுரைகளில் படித்திருக்க வேண்டும்—எந்த மாற்றமும் இன்றி, 'பத்தாயிரம் வீரர்களின் பின்வாங்கல்' (Retreat of the Ten Thousand) நிகழ்வை எப்போதும் நினைவூட்டுகின்றன என்பதை நீங்கள் உணர்கிறீர்களா? டைக்ரிஸ் நதியிலிருந்து யூப்ரடீஸ் நதிக்குச் செல்ல, பிரிட்டிஷ் படைப்பிரிவினர் *பெல்லோன்ஸ்* (bellones) எனப்படும் நீண்ட, குறுகிய படகுகளைப் பயன்படுத்தினர்—இவை அப்பகுதியின் 'கோண்டோலா' (gondola) படகுகளைப் போன்றவை; பண்டைய கால்டியர்கள் பயன்படுத்திய அதே வகையைச் சேர்ந்தவை." அவரது வார்த்தைகள், கடந்த காலத்தின் தேக்கநிலை குறித்த ஒரு தெளிவான உணர்வை எனக்கு அளித்தன; சில இடங்களில் அந்தத் தேக்கநிலை ஒருவிதமான ஈர்ப்பு விசையால் பிடித்து வைக்கப்பட்டதைப் போல காலவரையின்றி நிலைத்திருந்து, அது இருந்தபடியே அப்படியே காணக்கிடைக்கிறது. பால்பெக் (Balbec) பகுதியில்—ராபர்ட்டுக்கு (Robert) அருகிலேயே—நான் படித்தவற்றை நினைவுகூர்ந்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட அதே ஆழ்ந்த தாக்கத்தை இப்போதும் உணர்ந்தேன் (பிரெஞ்சு கிராமப்புறத்தில் மேடம் டி செவிக்னேவின் (Mme de Sévigné) அகழியைக் கண்டபோது ஏற்பட்டதைப் போன்ற உணர்வு அது); கிழக்குப் பகுதியில்—குட்-அல்-அமாரா (Kut-al-Amara) முற்றுகை தொடர்பாக—பாக்தாத்திற்கு அருகில் 'பஸ்ரா' (Basra) என்ற பெயர் மீண்டும் இடம்பெற்றதைக் கண்டபோது அந்த உணர்வு மேலோங்கியது. 'ஆயிரத்து ஓர் இரவுகள்' (The Thousand and One Nights) கதைகளில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் நகரம் அது; ஜெனரல் டவுன்செண்ட் (General Townshend) வருவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே, கலீபாக்களின் காலத்தில், மாலுமி சிங்பாத் (Sinbad the Sailor) பாக்தாத்திலிருந்து புறப்படும்போதோ அல்லது திரும்பும்போதோ, கப்பலில் ஏறும்போதோ அல்லது இறங்கும்போதோ சென்றடைந்த இடமும் அதுவேயாகும். "போரின் ஒரு பரிமாணத்தை அவர் மெல்லப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தார்," என்று நான் கூறினேன். "அதாவது, போர் என்பது ஒரு மனித அனுபவம்—காதல் அல்லது வெறுப்பைப் போல உணரப்படுவது, ஒரு நாவலைப் போல விவரிக்கப்படக்கூடியது. எனவே, போர் என்பது ஒரு அறிவியல் என்று மக்கள் தொடர்ந்து கூறுவது, போரைப் புரிந்துகொள்ள அவர்களுக்கு எந்த வகையிலும் உதவாது; ஏனெனில் போர் என்பது ஒரு 'வியூக' (strategic) விஷயம் அல்ல. நாம் நேசிக்கும் ஒரு பெண் எதை அடைய விழைகிறாள் என்பதைப் பற்றி நமக்கு எவ்வளவு தெரியுமோ—அதாவது மிகக் குறைவாகவே—அதே அளவில்தான் எதிரிக்கும் நமது திட்டங்களைப் பற்றித் தெரியும்; சொல்லப்போனால், அந்தத் திட்டங்கள் நமக்கே கூடத் தெரியாமல் இருக்கலாம். 1918 மார்ச் மாதத் தாக்குதலின்போது, ஜெர்மானியர்கள் 'அமியன்ஸ்' (Amiens) நகரைக் கைப்பற்றவே திட்டமிட்டிருந்தார்களா? அது நமக்குத் தெரியாது. ஒருவேளை அவர்களுக்கே அது தெரிந்திருக்காது; மேற்கு நோக்கி, அதாவது அமியன்ஸ் திசையை நோக்கி அவர்கள் முன்னேறிச் சென்றபோது நிகழ்ந்த மாற்றங்களே அவர்களின் இலக்கை நிர்ணயித்திருக்கலாம். ஒருவேளை போரை அறிவியல் ரீதியாக அணுகுவதாகவே வைத்துக்கொண்டாலும், அதை 'எல்ஸ்டிர்' (Elstir) கடலைச் சித்தரித்த விதத்தில்தான் விவரிக்க வேண்டும்—அதாவது, முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தில். மாயத்தோற்றங்கள் மற்றும் நம்பிக்கைகளிலிருந்து தொடங்கி, படிப்படியாக அவை திருத்தப்பட்டு உண்மையை நோக்கிச் செல்லும் அந்தப் பயணத்தை, 'தாஸ்தோவ்ஸ்கி' (Dostoevsky) ஒரு மனித வாழ்வை விவரிப்பது போலச் சித்தரிக்க வேண்டும். மேலும், போர் என்பது வியூகம் சார்ந்ததல்ல, மாறாக அது ஒரு மருத்துவச் சிக்கலைப் போன்றது என்பது உறுதி. அதில் எதிர்பாராத சிக்கல்கள்—உதாரணமாக, ரஷ்யப் புரட்சி—எழக்கூடும்; அத்தகைய சிக்கல்களைத் தவிர்க்கவே மருத்துவர் விரும்பியிருப்பார்."
[151]
இந்த உரையாடல் முழுவதும், கில்பெர்ட் ராபர்ட்டைப் பற்றி என்னிடம் பேசும்போது வெளிப்படுத்திய மரியாதை, அவனது மறைந்த கணவனை விட, என் பழைய நண்பனான என்னை நோக்கியே அமைந்திருந்தது. "அவன் மீது உங்களுக்கு எவ்வளவு மதிப்பிருந்தது என்பது எனக்குத் தெரியும்; அவன் எத்தகைய உயர்ந்த மனிதனாகத் திகழ்ந்தான் என்பதை நானும் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தேன் என்பதை நீங்கள் நம்பலாம்," என்று அவள் சொல்வது போல் அது இருந்தது. ஆயினும், அவனது நினைவின் மீது அவளுக்கு இப்போது காதல் ஏதுமில்லை என்றாலும், அவளது தற்போதைய வாழ்க்கையில் காணப்படும் சில விசித்திரமான போக்குகளுக்கு அந்த பழைய காதலே ஒரு மறைமுகக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். உதாரணமாக, கில்பெர்ட்டுக்கு இப்போது ஆண்ட்ரே ஒரு பிரிக்க முடியாத தோழியாக இருந்தாள். ஆண்ட்ரே—முக்கியமாக அவளது கணவனின் திறமை மற்றும் அவளது சொந்த புத்திசாலித்தனத்தால்—தான் முன்பு பழகிய உலகத்தை விட மிகவும் உயர்தரமான ஒரு உலகத்திற்குள் நுழையத் தொடங்கியிருந்தாலும் (நிச்சயமாக அது 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) வட்டாரம் அல்ல என்றாலும்), 'மார்க்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப்' (Marquise de Saint-Loup) அவளைத் தனது நெருங்கிய தோழியாக ஏற்றுக்கொண்டது மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. இந்தக் காரியம், கில்பெர்ட் ஒரு கலைசார்ந்த வாழ்க்கையை விரும்புவதையும்—அதே சமயம் சமூக அந்தஸ்தில் உண்மையான சரிவை நோக்கிச் செல்வதையும்—குறிப்பதாகத் தோன்றியது. அந்த விளக்கம் உண்மையானதாக இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு வேறொரு சிந்தனையும் தோன்றியது—ஒரே இடத்தில் நாம் காணும் காட்சிகளின் தொகுப்பு என்பது, பெரும்பாலும் வேறொரு இடத்தில்—காலத்தால் வெகு தொலைவில்—இருந்த முந்தைய காட்சிகளின் தொகுப்பின் (அது முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தாலும் ஒருவித சமச்சீர் தன்மையைக் கொண்டிருக்கலாம்) பிரதிபலிப்பு அல்லது விளைவு என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. ஆண்ட்ரே, அவளது கணவன் மற்றும் கில்பெர்ட் ஆகியோர் ஒவ்வொரு மாலையும் ஒன்றாகக் காணப்பட்டதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கலாம் என்று நான் யோசித்தேன்: பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஆண்ட்ரேவின் வருங்காலக் கணவன் ரேச்சலுடன் (Rachel) வாழ்ந்ததையும், பின்னர் அவளை விட்டுவிட்டு ஆண்ட்ரேவை நாடிச் சென்றதையும் யாராவது பார்த்திருக்கக்கூடும். கில்பெர்ட் அப்போது வாழ்ந்த மிக உயர்ந்த, எட்ட முடியாத சமூகச் சூழலில் இதைப் பற்றி எதுவும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் ஆண்ட்ரேவின் நிலை உயர்ந்த பிறகு, கில்பெர்ட்டின் நிலை தாழ்ந்து, இருவரின் பாதைகளும் சந்திக்கும் சூழல் உருவானபோது, அவள் இதைப் பற்றி அறிந்திருக்க வேண்டும். ராபர்ட்டை விட அந்த மனிதனைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள் அல்லவா? அந்த மனிதன் ரேச்சலை விட்டுவிட்டு யாருக்காகச் சென்றானோ—அந்தப் பெண்ணின் மீது கில்பெர்ட்டுக்கு ஒருவித மரியாதை அல்லது அந்தஸ்து உணர்வு இருந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை, ஆண்ட்ரியைக் கண்டது கில்பெர்ட்டுக்கு ராபர்ட் மீதான தனது காதலில் இருந்த இளமைக்காலக் காதலை நினைவூட்டியிருக்கலாம்; அத்துடன் ஆண்ட்ரி மீது ஒரு பெரும் மரியாதையையும் அவளுக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்—ஏனெனில், ரேச்சல் ஆழமாக நேசித்த அதே மனிதரால் ஆண்ட்ரியும் நேசிக்கப்பட்டார்; மேலும், தன்னை நேசித்ததை விட செயிண்ட்-லூப் அவளைத்தான் அதிகம் நேசித்ததாக கில்பெர்ட் கருதினார். அல்லது, இதற்கு நேர்மாறாக, இந்தக் கலைஞர் தம்பதியினர் மீதான கில்பெர்ட்டின் விருப்பத்தில் இந்த நினைவுகள் எந்தப் பங்கும் வகிக்காமலும் இருந்திருக்கலாம்; ஒருவேளை இதை—மற்ற பல விஷயங்களைப் போலவே—நாகரிக உலகின் பெண்களுக்கு இயல்பாகவே பிரிக்க முடியாதவாறு அமைந்திருக்கும் 'தன்னை மேம்படுத்திக்கொள்ளும்' மற்றும் 'சாதாரண அல்லது தாழ்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களுடன் பழகும்' (slumming it) ஆகிய ரசனைகளின் வெளிப்பாடாகவே பார்க்க வேண்டும். ஒருவேளை நான் ஆல்பர்ட்டினை மறந்தது போலவே கில்பெர்ட்டும் ராபர்ட்டை மறந்திருக்கலாம்; அந்த கலைஞர் ரேச்சலை விட்டுவிட்டு ஆண்ட்ரியை நாடிச் சென்றார் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தத் தம்பதியினரைப் பார்க்கும்போது அந்த உண்மையை அவள் ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை—ஏனெனில் அவர்கள் மீதான அவளது விருப்பத்தில் அந்த விஷயம் எந்தப் பங்கும் வகிக்கவில்லை. எனது ஆரம்பகால விளக்கம் சாத்தியமானது மட்டுமல்ல, உண்மையானதுதானா என்பதை சம்பந்தப்பட்டவர்களின் வாக்குமூலங்களை நம்பியே தீர்மானிக்க முடியும்—இதுபோன்ற சூழல்களில் அதுவே ஒரே வழி; ஆனால், அவர்கள் தங்கள் மனதிலிருப்பதை வெளிப்படுத்தும்போது ஆழ்ந்த புரிதலையும் நேர்மையையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். இருப்பினும், அத்தகைய புரிதல் அரிதாகவே காணப்படுகிறது, நேர்மையோ ஒருபோதும் காணப்படுவதில்லை.
"ஆனால், இவ்வளவு கூட்டம் நிறைந்த மதிய நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கு நீங்கள் எப்படி வருகிறீர்கள்?" என்று கில்பெர்ட் என்னிடம் கேட்டாள். "இத்தகைய கூட்ட நெரிசலில் உங்களைச் சந்திப்பேன் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை." "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என் அத்தையின் பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றில் உங்களைச் சந்திப்பேன் என்று நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை—அவரை 'அத்தை' என்று அழைப்பதாக வைத்துக்கொண்டால்," என்று அவள் ஒருவிதத் தெரிந்த பாவனையுடன் சேர்த்துக் கூறினாள்; ஏனெனில், மேடம் வெர்டுரின் குடும்பத்தில் இணைவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பிருந்தே மேடம் டி செயிண்ட்-லூப் ஆக இருந்த அவள், தன்னை வாழ்நாள் முழுவதும் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவளாகவே கருதினாள். தன் மாமா மேடம் வெர்டுரினைத் திருமணம் செய்துகொண்டதன் மூலம் செய்த 'தகுதிக்குக் குறைவான திருமணம்' (mésalliance) அவளுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் மனவருத்தத்தை அளித்தது—உண்மையில், அந்தக் குடும்ப வட்டத்திற்குள் மேடம் வெர்டுரின் ஆயிரம் முறை கேலிக்குள்ளாவதை அவள் கேட்டிருந்தாள்; அதே சமயம், செயிண்ட்-லூப் *அவளைத்* திருமணம் செய்துகொண்டதால் ஏற்பட்ட 'தகுதிக்குக் குறைவான திருமணம்' பற்றி, இயல்பாகவே, அவள் இல்லாதபோது மட்டுமே பேசப்பட்டது. மேலும், சந்தேகத்திற்குரிய வம்சாவளியைக் கொண்ட அந்த அத்தையிடம் அவர் மிகுந்த அலட்சியத்தையே வெளிப்படுத்தினார். ஏனெனில், 'பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Princesse de Guermantes) கில்பெர்ட்டைப் பற்றிப் பேசும்போது ஒருவிதமான போக்கைக் கடைப்பிடித்தார்: அதாவது, புத்திசாலிகள் மரபுசார்ந்த புத்திசாலித்தனத்திலிருந்து விலகிச் செல்லத் தூண்டும் ஒரு விசித்திரமான மனநிலை அவரிடம் இருந்தது; அதோடு, புதிதாகக் கைவந்த தனது உயர்குடிப் பாணிக்கு ஒரு கடந்தகாலப் பின்னணியை அளிக்க நினைவுகளின் தேவை அந்த முதியவருக்கு இருந்தது. "நான் ஒன்று சொல்ல வேண்டும், அவள் எனக்குப் புதிதாக அறிமுகமானவள் அல்ல; அந்தப் பெண்ணின் தாயாரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்—சொல்லப்போனால், அவர் என் உறவினர் மார்சான்டஸின் (Marsantes) நெருங்கிய தோழியாக இருந்தார். என் வீட்டில்தான் அவர் கில்பெர்ட்டின் தந்தையைச் சந்தித்தார். பாவம் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) விஷயத்தில், அவரது குடும்பத்தினர் அனைவரையும் எனக்கு முன்பே தெரியும்; 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) நாட்களில் அவரது மாமா எனக்கு நெருங்கிய நண்பராக இருந்தார்," என்று அவர் கூறுவார். பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் இவ்வாறு பேசுவதைக் கேட்ட மக்கள் என்னிடம், "பார்த்தீர்களா, வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினர் ஒருபோதும் மரபுசாரா வாழ்க்கை முறை கொண்டவர்கள் (bohemians) அல்ல; அவர்கள் மேடம் டி செயிண்ட்-லூப்பின் குடும்பத்தினருடன் வாழ்நாள் முழுவதும் நண்பர்களாக இருந்தவர்கள்," என்று சொல்வார்கள். வெர்டுரின் தம்பதியினர் உண்மையில் மரபுசாரா வாழ்க்கை முறை கொண்டவர்கள் அல்ல என்பதை அறிந்திருந்த ஒரே நபர் அநேகமாக நானாகத்தான் இருப்பேன்; அதற்குக் காரணம் என் தாத்தா எனக்கு அளித்த தகவலே ஆகும்.
ஆனாலும், அதற்குக் காரணம் அவர்கள் ஒடெட்-ஐ (Odette) அறிந்திருந்தது மட்டுமல்ல. யாரும் நினைவில் வைத்திருக்காத ஒரு கடந்த காலத்தைப் பற்றிய கதைகளை மிகைப்படுத்திக் கூறுவது எளிது; யாரும் சென்றிராத தேசங்களுக்குச் சென்றது பற்றிய கதைகளைச் சொல்வதைப் போலவே இதுவும் அமைகிறது. "எப்படியாயினும்," என்று கில்பெர்ட் (Gilberte) முடித்தாள், "நீ அவ்வப்போது உன் தனிமை உலகத்திலிருந்து வெளியே வருவதால், என் வீட்டில்—ஒத்த எண்ணம் கொண்டவர்களை மட்டும் அழைத்து—நடத்தப்படும் சிறிய, நெருக்கமான சந்திப்புகள் உனக்கு இன்னும் பொருத்தமாக இருக்குமல்லவா? இது போன்ற பிரம்மாண்டமான நிகழ்வுகள் உனக்கு ஏற்றவை அல்ல. என் அத்தை ஓரியானுடன் (Oriane) நீ உரையாடிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்; அவளிடம் விரும்பத்தக்க அனைத்து நற்பண்புகளும் உள்ளன, ஆனாலும் அவளை அறிவுஜீவிகளின் மேல்தட்டில் உள்ளவள் என்று சொல்ல முடியாது என்று கூறுவது அவளுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியாக இருக்காதுதானே?" கடந்த ஒரு மணி நேரமாக என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களை கில்பெர்ட்டிடம் என்னால் பகிர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை; ஆனால், ஒரு எளிய பொழுதுபோக்கு விஷயத்தில், நான் தேடிய இன்பங்களை அடைய அவள் உதவக்கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றியது—உண்மையில், அந்த இன்பங்கள் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) உடன் இலக்கியம் பற்றி விவாதிப்பதன் மூலமோ அல்லது 'மேடம் டி செயிண்ட்-லூப்' (Mme de Saint-Loup) உடன் பேசுவதன் மூலமோ கிடைப்பதில் பெரிய வித்தியாசம் ஏதுமில்லை என்றே தோன்றியது. அடுத்த நாளே மீண்டும் தனிமை வாழ்க்கையைத் தொடர நான் உறுதியாகத் திட்டமிட்டிருந்தேன்—ஆனால் இம்முறை ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துடன். வீட்டில்கூட, நான் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும்போது என்னைச் சந்திக்க யாரையும் அனுமதிக்கமாட்டேன்; ஏனெனில், எனது மிகச்சிறந்த படைப்பை உருவாக்கும் கடமைக்குத்தான், மற்றவர்களிடம் கண்ணியமாகவோ அல்லது கனிவாகவோ நடந்துகொள்வதை விட அதிக முக்கியத்துவம் இருந்தது. அவர்கள் நிச்சயமாக என்னைச் சந்திக்க முயன்று கொண்டே இருப்பார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீண்ட காலமாக என்னைப் பார்க்காதவர்கள் இப்போதுதான் என்னுடன் மீண்டும் தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டு, நான் குணமடைந்துவிட்டதாகக் கருதினார்கள். அவர்கள் தொடர்ந்து வர முயல்வார்கள்—தங்கள் அன்றாட வேலையோ அல்லது வாழ்நாள் உழைப்போ முடிந்த பிறகு அல்லது இடையில் ஓய்வு கிடைக்கும்போது—ஒரு காலத்தில் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) மீது நான் கொண்டிருந்த அதே தேவையை அவர்கள் என் மீது கொள்வார்கள்; இதற்குக் காரணம்—கொம்ப்ரேயில் (Combray) என் பெற்றோர் என்னைக் கடிந்துகொண்டபோது நான் உணர்ந்தது போல (அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே நான் மிகச் சிறந்த தீர்மானங்களை மேற்கொண்டிருந்த வேளையில் அது நடந்தது)—மனிதர்களுக்குள் அமைந்திருக்கும் அகக் கடிகாரங்கள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தைக் காட்டுவதில்லை: ஒன்று ஓய்வுக்கான நேரத்தைக் குறிக்கும்போது மற்றொன்று வேலைக்கான நேரத்தைக் குறிக்கிறது; ஒன்று தீர்ப்பு மற்றும் தண்டனைக்கான நேரத்தைக் குறிக்கும்போது, அதே வேளையில் குற்றவாளிக்கு மனமாற்றம் மற்றும் அக வளர்ச்சியடைவதற்கான நேரம் எப்போதோ கடந்து சென்றிருக்கலாம். இருப்பினும், என்னைப் பார்க்க வந்தவர்களிடமோ அல்லது என்னை அழைத்தவர்களிடமோ, எனக்கு நானே ஒரு மிக முக்கியமான, அவசரமான சந்திப்பை வைத்துக்கொண்டிருப்பதாகக் கூறும் துணிச்சல் எனக்கு இருந்தது; தாமதமின்றி நான் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கிய விவகாரங்களைக் கவனிப்பதே அந்தச் சந்திப்பு. நம் உண்மையான சுயத்திற்கும் மற்றவர்களால் அறியப்படும் நம்மைப் போன்ற இன்னொரு வடிவத்திற்கும் இடையே மிகக் குறைந்த தொடர்பே இருந்தாலும், அவை ஒரே பெயரையும் உடலையும் பகிர்ந்துகொள்வதால், எளிதான கடமைகளையோ அல்லது இன்பங்களையோ கூடத் துறக்கத் தூண்டும் அந்த 'சுய-மறுப்பு' (self-denial) மற்றவர்களுக்குச் சுயநலமாகவே தோன்றுகிறது. சொல்லப்போனால், என்னைப் பார்க்க முடியவில்லை என்று குறைபட்டுக் கொண்டவர்களிடமிருந்து விலகி நான் வாழ்ந்ததே அவர்களுக்காகத்தானே? அவர்களை நேரில் சந்திக்கும்போது செய்ய முடிந்ததை விட ஆழமாக அவர்களுக்காகச் செயல்படவும், அவர்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மையை அவர்களுக்கே வெளிப்படுத்தவும், அவர்களின் உண்மையான சுயத்தை அவர்கள் உணர உதவவும் அல்லவா நான் அப்படிச் செய்தேன்? உண்மையான ஆன்மத் தொடர்பை ஏற்படுத்தாத ஒரு சமூகச் சந்திப்பின் பயனற்ற இன்பத்திற்காக, அவர்களின் வார்த்தைகளின் எதிரொலிகள் இன்னும் முழுமையாக மறையாத நிலையில், என் சொந்த வார்த்தைகளின் அதே போன்ற வெற்று ஒலிகளையும் அதன் மேல் பரவவிட்டு மேலும் பல ஆண்டுகளின் மாலைப் பொழுதுகளை வீணடிப்பதில் என்ன பயன் இருந்திருக்க முடியும்? அதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் அசைவுகள், வார்த்தைகள், வாழ்க்கை மற்றும் அவர்களின் இயல்பு ஆகியவற்றின் போக்கைக் கண்டறிந்து, அவற்றின் அடிப்படையிலான விதியை வெளிக்கொணர முயல்வது சிறந்தது அல்லவா? துரதிர்ஷ்டவசமாக, மற்றவர்களின் நிலையில் இருந்து விஷயங்களைப் பார்க்கும் அந்தப் பழக்கத்துடன் நான் போராட வேண்டியிருந்தது; இப்பண்பு ஒரு படைப்பை உருவாக்குவதற்கான சிந்தனையை வளர்த்தாலும், அதைச் செயல்படுத்தும் வேகத்தைக் குறைத்துவிடுகிறது. ஏனெனில், ஒருவித உயர்ந்த கண்ணியத்தின் காரணமாக, இது ஒருவரின் இன்பத்தை மட்டுமல்ல, மற்றவர்களுக்கான கடமையையும் கூடத் துறக்கத் தூண்டுகிறது; அவர்களின் கண்ணோட்டத்தில் விஷயங்களைப் பார்க்கும்போது, எந்தவொரு கடமையும் — உதாரணமாக, போர்க்களத்தின் முன்னணியில் பணியாற்ற முடியாத ஒருவர், பின்வரிசையில் பயனுள்ளதாக இருந்தால் அங்கேயே தங்கியிருக்கும் கடமை கூட — நமக்கு நம்முடைய சொந்த இன்பமாகவே தோன்றுகிறது; ஆனால் உண்மையில் அது அப்படியல்ல. நண்பர்களும் உரையாடல்களும் இல்லாத இந்த வாழ்க்கையில் நான் பரிதாபகரமான நிலையில் இருப்பதாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக — மிகச்சிறந்த ஆளுமைகள் கூட சில சமயங்களில் அப்படி உணர்ந்திருக்கலாம் — நட்பில் செலவிடப்படும் அந்த உன்னதமான ஆற்றல் அடிப்படையில் தவறான திசையில் செலுத்தப்படுகிறது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அவை எங்கும் இட்டுச் செல்லாத ஒரு குறிப்பிட்ட பிணைப்பை நோக்கியே பயணிக்கின்றன; உண்மையில் நம்மை ஒரு உயர்ந்த உண்மையை நோக்கி வழிநடத்தியிருக்கக்கூடிய அந்த ஆற்றலை, அவை திசைதிருப்பிவிடுகின்றன. ஆயினும், ஓய்வு மற்றும் சமூகத் தொடர்புகளுக்கான தருணங்கள் எனக்குத் தேவைப்படும்போதெல்லாம், எழுத்தாளர்களுக்குப் பயனுள்ளதாகச் சமூகம் கருதும் அறிவுசார் உரையாடல்களை விட, 'மலரும் பருவத்திலிருக்கும் இளம் பெண்களுடனான' மென்மையான காதல் விவகாரங்களே என் கற்பனைக்குச் சிறந்த உணவாக அமையும் என்று நான் உணர்ந்தேன்; ரோஜாப் பூக்களை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படும் அந்தப் புகழ்பெற்ற குதிரையைப் போன்றது என் கற்பனை! பால்பெக் (Balbec) கடற்கரையில் நான் கண்ட கனவுதான் மீண்டும் என் மனதை ஆட்கொண்டது; அதாவது, ஆல்பர்ட்டின் (Albertine), ஆண்ட்ரே (Andrée) மற்றும் அவர்களின் தோழிகளை—அவர்களை எனக்கு அறிமுகமாவதற்கு முன்பே—கடலின் பின்னணியில் அவர்கள் கடந்து செல்வதைப் பார்த்த அந்தத் தருணத்தின் கனவு அது. ஆனால் ஐயோ! அந்தத் தருணத்தில் நான் தீவிரமாக விரும்பிய அதே பெண்களை மீண்டும் கண்டறியும் முயற்சியில் என்னால் இனி ஈடுபட முடியாது. இன்று நான் பார்த்த மனிதர்கள் அனைவரையும்—கில்பெர்ட்டையும் (Gilberte) கூட—மாற்றியமைத்த காலத்தின் செயல்பாடு, எஞ்சியிருந்தவர்கள் அனைவரையும் (ஆல்பர்ட்டின் இறந்திருக்காவிட்டால் அவளையும் மாற்றியிருப்பதைப் போலவே) நிச்சயமாக......நான் நினைவில் வைத்திருந்த பெண்களிடமிருந்து அவர்கள் மிகவும் மாறுபட்டிருந்தனர். அந்த நிஜமான பெண்களை அணுகுவது எனக்கு வேதனையாக இருந்தது; ஏனெனில், மனிதர்களை மாற்றும் காலம், அவர்களைப் பற்றி நாம் மனதில் கொண்டிருக்கும் பிம்பத்தை மாற்றுவதில்லை. மனிதர்களின் மாற்றத்திற்கும் நினைவுகளின் மாறாத தன்மைக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாட்டை விட வேதனையானது வேறொன்றும் இல்லை—அதாவது, நம் மனதில் மிகவும் பசுமையாகத் தங்கியிருக்கும் ஒன்று நிஜ வாழ்க்கையில் இனி அப்படி இருக்காது என்பதையும், நமக்குள் அழகாகத் தோன்றும் அல்லது மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற தீவிர ஏக்கத்தைத் தூண்டும் ஒன்றை வெளி உலகில் நம்மால் நெருங்க முடியாது என்பதையும் உணரும்போது ஏற்படும் வேதனை அது. ஒரு காலத்தில் எனக்குத் தெரிந்த அந்த இளம் பெண்களைப் பற்றி என் நினைவுகள் எழுப்பிய தீவிரமான விருப்பத்தை, அதே வயதைக் கொண்ட வேறொருவரிடம்—அதாவது முற்றிலும் வேறொரு நபரிடம்—தேடினால் மட்டுமே பூர்த்தி செய்ய முடியும் என்று நான் உணர்ந்தேன். விரும்பத்தக்க ஒருவரிடம் தனித்துவமாகத் தோன்றும் பண்புகள் உண்மையில் அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியவை அல்ல என்று நான் பலமுறை சந்தேகித்திருக்கிறேன். ஆனால் காலப்போக்கு இதற்கு மேலும் உறுதியான ஆதாரத்தை அளித்தது; இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எனக்குத் தெரிந்த அந்தப் பெண்களுக்குப் பதிலாக, அவர்கள் ஒரு காலத்தில் கொண்டிருந்த இளமையைக் கொண்ட மற்ற பெண்களைத் தேட நான் இயல்பாகவே விரும்பினேன். மேலும், கடந்துபோன காலத்தை கணக்கில் கொள்ளாததால் யதார்த்தத்துடன் பொருந்தாமல் போவது சிற்றின்ப வேட்கையின் மறுமலர்ச்சி மட்டுமல்ல. சில சமயங்களில், ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்து, என் பாட்டியும் ஆல்பர்ட்டினும் என் அருகில் வர வேண்டும் என்று நான் விரும்புவேன்—நான் நம்பியதற்கு மாறாக அவர்கள் உயிரோடு இருந்திருந்தால் என்று. அவர்களைப் பார்ப்பதாக நான் கற்பனை செய்துகொள்வேன், என் இதயம் அவர்களை நோக்கித் துள்ளும். நான் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறந்துவிட்டேன்: அவர்கள் உண்மையில் உயிரோடு இருந்திருந்தால், ஆல்பர்ட்டின் இப்போது பால்பெக் (Balbec) நகரில் மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) எனக்குத் தோன்றியதைப் போலவே இருந்திருப்பாள்; தொண்ணூற்றைந்து வயதைக் கடந்த என் பாட்டி, நான் இன்னும் மனதில் வைத்திருக்கும் அந்த அழகான, அமைதியான, புன்னகை பூத்த முகத்தின் எந்தத் தடயத்தையும் கொண்டிருக்க மாட்டார். கடவுளுக்குத் தாடி வைப்பது போலவோ அல்லது பதினேழாம் நூற்றாண்டு ஓவியர்கள் ஹோமரின் வீரர்களை அவர்களின் பழங்காலப் பின்னணியைப் புறக்கணித்து பிரபுக்களின் உடையில் சித்தரித்தது போலவோ, நான் என் பாட்டியின் பிம்பத்தை தன்னிச்சையாகவே அப்படி ஒரு தோற்றத்தில் வைத்திருந்தேன். நான் கில்பெர்ட்டைப் பார்த்தேன், "அவளை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும்" என்று நினைக்கவில்லை; மாறாக, இளம் பெண்களைச் சந்திக்க அவள் என்னை அழைத்தால் மகிழ்ச்சியடைவேன் என்று அவளிடம் சொன்னேன்—அவர்களிடமிருந்து நான் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை, கடந்த கால பகல் கனவுகளையும் துயரங்களையும் மீண்டும் தூண்டுவதைத் தவிர, அல்லது ஒருவேளை, அரிதாக நிகழும் ஒரு நாளில், தூய முத்தம் ஒன்றைத் தவிர. எல்ஸ்டிர் (Elstir) தான் பலமுறை ஓவியமாகத் தீட்டிய வெனிஸ் நகர அழகை தன் மனைவியின் உருவத்தில் நேரில் கண்டு ரசிக்க விரும்பியது போலவே, எனக்கும் ஒருவிதமான 'அழகியல் சார்ந்த சுயநலத்தின்' காரணமாக, எனக்குத் துயரத்தை அளிக்கக்கூடிய அழகான பெண்களின் மீது ஈர்ப்பு இருந்தது. எதிர்காலத்தில் நான் சந்திக்கக்கூடிய கில்பெர்ட் (Gilberte), கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி (Duchesse de Guermantes) மற்றும் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) போன்ற பெண்களின் மீது எனக்கு ஒருவிதமான வழிபாட்டு மனப்பான்மை இருந்தது; சிறந்த பழங்காலச் சிற்பக் கற்களுக்கு இடையே உலாவரும் ஒரு சிற்பியைப் போல, இந்தப் பெண்கள் எனக்கு உத்வேகம் அளிப்பவர்களாகத் தோன்றினர். ஆயினும், அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த மர்மம் குறித்த என் உணர்வு, அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் தனிப்பட்ட முறையில் சந்திப்பதற்கு முன்பே என்னுள் இருந்ததை நான் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். எனவே, கில்பெர்ட்டிடம் சொல்லி இளம் பெண்களை அறிமுகம் செய்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடன் எந்தவிதமான பிணைப்பும் இல்லாத இடங்களுக்குச் சென்றிருப்பதே சிறப்பாக இருந்திருக்கும்—அதாவது, எனக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே ஒரு கடக்க முடியாத இடைவெளி இருப்பதை உணரும் இடங்கள்; கடற்கரையில் அவர்கள் நீந்தச் செல்லும்போது, சில அடிகள் தொலைவில் இருந்தும், ஒருவிதமான சாத்தியமற்ற தன்மையால் அவர்களிடமிருந்து நான் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதாக உணரும் சூழல். அப்படித்தான், மர்மம் குறித்த என் உணர்வு கில்பெர்ட், கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி, ஆல்பர்ட்டின் மற்றும் பலரின் மீது அடுத்தடுத்துப் பற்றிக்கொண்டது. ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், அறியப்படாத ஒன்று—அல்லது அறிந்துகொள்ளவே முடியாத ஒன்று—காலப்போக்கில் சாதாரணமாகவும் பரிச்சயமானதாகவும் மாறிவிடுகிறது; அது அலட்சியத்தையோ அல்லது வலியையோ தந்தாலும், ஒரு காலத்தில் அது கொண்டிருந்த அந்த ஈர்ப்பை அது தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. சொல்லப்போனால்—விடுமுறைக்கால அன்பளிப்பை (tip) எதிர்பார்த்துத் தபால்காரர் கொண்டுவரும் நாட்காட்டிகளைப் போலவே—நான் விரும்பிய ஒரு பெண்ணின் பிம்பம் இடம்பெறாத ஒரு வருடம் கூட என் வாழ்வில் இருந்ததில்லை; அது நாட்காட்டியின் முகப்புப் படமாகவோ அல்லது நாட்களுக்கு இடையே விரவிக்கிடக்கும் படமாகவோ இருந்திருக்கலாம். அந்தப் பிம்பம் பெரும்பாலும் தன்னிச்சையானதாகவே இருந்தது; ஏனெனில், சில சமயங்களில் அந்தப் பெண்ணை நான் நேரில் பார்த்ததே இல்லை—உதாரணமாக, மேடம் புட்பஸின் (Mme Putbus) பணிப்பெண், மட்மோசெல் டி'ஆர்க்வில் (Mlle d’Orgeville), அல்லது செய்தித்தாள்களின் சமூக நிகழ்வுகள் குறித்த பகுதியில் கவர்ச்சிகரமான வால்ட்ஸ் நடனக் கலைஞர்களின் கூட்டத்திற்கு இடையே பெயர் இடம்பெற்றிருந்த ஒரு இளம் பெண். நான் அவளை அழகாகக் கற்பனை செய்துகொள்வேன், அவள் மீது காதல் கொள்வேன், மேலும் அவளுக்கு ஒரு சிறந்த உடல் அமைப்பை மனதிற்குள் உருவாக்குவேன்; அது, *Annuaire des Châteaux* (கோட்டைகள் மற்றும் மாளிகைகளின் கையேடு) நூலின்படி அவளது குடும்பத்தின் எஸ்டேட்கள் அமைந்திருந்த அந்த மாகாண நிலப்பரப்பிற்கு மேலாக உயர்ந்து நிற்கும் ஒரு பிம்பமாக இருக்கும். ஆனால், நான் உண்மையில் அறிந்திருந்த பெண்களைப் பொறுத்தவரை, அந்த நிலப்பரப்பு குறைந்தது இரண்டு பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்தது. என் வாழ்வின் வெவ்வேறு தருணங்களில் அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு உள்ளூர் காவல் தெய்வத்தைப் போல எழுந்து நின்றன: முதலாவதாக, என் இருப்பின் கட்டமைப்பை உருவாக்கிய கனவுருக் காட்சிகளின் பின்னணியில்—அங்குதான் அவளைக் குறித்த கற்பனைகளுடன் நான் பிணைக்கப்பட்டிருந்தேன்; அடுத்ததாக, நினைவுகளின் ஊடாகப் பார்க்கையில், அவளை நான் சந்தித்த மற்றும் அவள் நினைவை எனக்குள் மீட்டும் இடங்களின் சூழலில்—அவ்விடங்களுடன் அவள் பிரிக்கமுடியாதபடி இணைந்திருந்தாள்; ஏனெனில், நம் வாழ்க்கை நாடோடித்தன்மையுடன் நகர்ந்தாலும், நம் நினைவுகள் ஓரிடத்தில் நிலைத்துவிடுபவை; நாம் எவ்வளவுதான் இடைவிடாது முன்னோக்கி விரைந்தாலும், நாம் விட்டுச் செல்லும் இடங்களிலேயே ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் நம் நினைவுகள், அங்கேயே தங்கள் வாழ்வைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.
...ஓரிடத்தில் நிலையாகத் தங்கும் வாழ்க்கை என்பது, ஒரு பயணி ஒரு ஊரில் சந்தித்துவிட்டுப் பின்னர் விட்டுச் செல்ல நேரிடும் அந்தத் தற்காலிக நண்பர்களைப் போன்றது; ஏனெனில், அந்த ஊரை விட்டு வெளியேறாதவர்கள், அப்பயணி அங்கேயே இருப்பது போலவே தங்கள் நாட்களையும் வாழ்வையும் அங்கேயே கழிப்பார்கள்—தேவாலயத்தின் அடிவாரத்தில், அதன் நுழைவாயிலுக்கு முன்னால், மற்றும் பொது நடைபாதையின் மரங்களுக்கு அடியில். அவ்வாறே, கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) நிழல் நான் அவளைக் கற்பனை செய்துகொண்டிருந்த 'இல்-து-பிரான்ஸ்' (Île-de-France) தேவாலயத்தின் முன்னால் மட்டுமல்லாமல், மெசேக்லிஸ் (Méséglise) அருகிலுள்ள பூங்காப் பாதையிலும்—அல்லது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) நடந்து சென்ற ஈரமான பாதையில், நூற்புக் கதிர்களைப் (distaffs) போல உயர்ந்திருந்த ஊதா மற்றும் சிவப்பு நிற மலர்க்கொத்துகளுக்கு இடையிலும்—அல்லது பாரிஸ் நகர நடைபாதையின் காலை நேரப் பொன்னிற ஒளியிலும் நீண்டு பரவியது. மேலும், விருப்பத்தினால் அல்லாமல் நினைவுகளிலிருந்து உருவான இந்த இரண்டாவது பிம்பம்—அந்தப் பெண்கள் ஒவ்வொருவருக்கும்—ஒரே ஒரு தனித்துவமான அடையாளமாக இருக்கவில்லை. ஏனெனில், நான் அவர்களை வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் சந்தித்திருந்தேன்; அப்போது அவர்கள் எனக்கு வேறு ஒருவராகத் தெரிந்தார்கள்—நானும் வேறு ஒருவராக, முற்றிலும் மாறுபட்ட கனவுகளில் மூழ்கியிருந்தேன். ஆயினும், ஒவ்வொரு ஆண்டின் கனவுகளையும் வழிநடத்திய அந்த விதி, இப்போது நான் அக்காலத்தில் அறிந்திருந்த பெண்ணின் நினைவுகளை அவர்களைச் சுற்றி ஒன்று திரட்டியது; உதாரணமாக, என் குழந்தைப் பருவத்து டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchess de Guermantes) தொடர்பான அனைத்தும் ஒரு ஈர்ப்பு விசையால் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரை நோக்கி இழுக்கப்பட்டன; அதே சமயம், விரைவில் என்னை மதிய உணவிற்கு அழைக்கவிருந்த டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் தொடர்பான அனைத்தும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு உணர்வு மையத்தைச் சுற்றித் திரண்டன. 'இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி' (Lady in Pink) காலத்திலிருந்தே பல 'மேடம் ஸ்வான்' (Mme Swann) பிம்பங்கள் இருந்தது போலவே, பல 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' பிம்பங்களும் இருந்தன; அவை காலத்தின் நிறமற்ற வெற்றிடத்தால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. விண்வெளியின் அந்தப் பெரும் இடைவெளியைக் கடந்து ஒரு கோளத்திலிருந்து மற்றொரு கோளத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதைப் போலவே, என்னாலும் ஒரு பிம்பத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்குத் தாவிச் செல்ல இயலவில்லை. அவள் வெறும் தனித்தவளாக மட்டுமல்லாமல், முற்றிலும் மாறுபட்டவளாகவும் இருந்தாள்; வேறெந்தக் கோளிலும் காணப்படாத ஒரு தனித்துவமான தாவரத்தைப் போல, ஒரு காலத்தில் நான் வேறுபட்ட சூழலில் கொண்டிருந்த கனவுகளால் அவள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். 'மேடம் டி ஃபோர்ச்செவில்' (Mme de Forcheville) அல்லது 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes) ஆகியோருடன் மதிய உணவு உண்பது பற்றி யோசித்திருந்த எனக்கு, அந்த முதல் நபர் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (ஜெனிவியேவ் டி பிரபான்ட்டின் வாரிசு) என்பதையும், மற்றவர் அந்த 'இளஞ்சிவப்பு உடை அணிந்த பெண்மணி' (Lady in Pink) என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளவே வேண்டியிருந்தது. ஏனெனில், ஒரு நட்சத்திரம் பிளவுபட்டதால்தான் பால்வெளி மண்டலத்திலுள்ள நெபுலாக்கள் (விண்மீன் திரள்கள்) உருவாயின என்று கூறும் விஞ்ஞானியின் அதிகாரத்தோடு, எனக்குள் இருந்த ஒரு அறிவுசார்ந்த உணர்வு அதை உறுதிப்படுத்தியது. ஆகவே, ஒரு காலத்தில் அவள் எப்படிப்பட்ட சிறுமியாக இருந்தாளோ, அதே போன்ற பெண் தோழிகளை வைத்துக்கொள்ள அவளிடமே நான் அறியாமலேயே அனுமதி கோரி வந்திருந்த அந்த 'கில்பெர்ட்' (Gilberte), இப்போது எனக்கு 'மேடம் டி செயின்ட்-லூப்' (Mme de Saint-Loup) என்பதைத் தவிர வேறெதுவுமாகத் தெரியவில்லை. அவளைப் பார்த்தபோது, என் காதலில் 'பெர்கோட்' (Bergotte) மீதான என் அபிமானம் ஒரு காலத்தில் வகித்த பங்கை நான் நினைக்கவில்லை—அந்த அபிமானத்தை அவளும் கூட மறந்துவிட்டிருந்தாள்; பெர்கோட் எனக்கு மீண்டும் வெறும் புத்தகங்களின் ஆசிரியராக மட்டுமே மாறிவிட்டிருந்தார். அந்த மனிதரை நேரில் சந்தித்தபோது ஏற்பட்ட சிலிர்ப்பையோ, அல்லது வெள்ளை ரோம ஆடைகள் மற்றும் வயலட் மலர்கள் நிறைந்த அந்த வரவேற்பறையில்—பல விளக்குகள் மிக முன்னதாகவே கொண்டு வரப்பட்டு வெவ்வேறு மேஜைகளின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சூழலில்—அவருடனான உரையாடலால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றம் மற்றும் வியப்பையோ நான் நினைவுகூரவில்லை (அரிதான, தனித்த சில நினைவுகளைத் தவிர). 'மேடமோயிசெல் ஸ்வான்' (Mademoiselle Swann) என்ற அந்த முந்தைய பிம்பத்தை உருவாக்கியிருந்த அனைத்து நினைவுகளும், உண்மையில், தற்போதைய கில்பெர்ட்டிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு, வேறொரு பிரபஞ்சத்தின் ஈர்ப்பு விசையால் வெகு தொலைவில் வைக்கப்பட்டிருந்தன; அவை பெர்கோட்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட சொற்றொடரைச் சுற்றி ஒன்றிணைந்து, 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணத்தில் மூழ்கியிருந்தன. இன்றைய சிதறிய பிம்பமாகத் தெரியும் கில்பெர்ட், புன்னகையுடன் என் கோரிக்கையைக் கேட்டாள். பின்னர், அவள் சிந்திக்கத் தொடங்கியபோது, தீவிரமான தோற்றத்தை மேற்கொண்டு தன் நினைவுகளில் தேடுவது போல் காணப்பட்டாள். இதைக் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; ஏனெனில், இது எங்களுக்கு அருகிலிருந்த ஒரு குழுவை அவள் கவனிக்காமல் இருக்க உதவியது—அந்தக் காட்சி நிச்சயமாக அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்காது. அங்கே 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' நின்று கொண்டிருந்தாள்; அவள் ஒரு அருவருப்பான வயதான பெண்ணுடன் ஆழ்ந்த உரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்தாள். அந்த வயதான பெண் யார் என்று என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை; அவள் யாரென்ற துளிக்கூட எனக்குத் தெரியவில்லை. "ரேச்சலை இங்கே காண்பது எவ்வளவு விசித்திரமானது," என்று என்னைக் கடந்து செல்லும்போதே ப்ளோக் என் காதில் கிசுகிசுத்தான். அந்த மந்திரப் பெயர், செயின்ட்-லூவின் காதலியை ஒரு அருவருப்பான கிழவியாக மாற்றியிருந்த மாயையை உடனடியாக உடைத்தது; நான் அவளைத் தெளிவாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். இதேபோல, முகம் தெரியாத மனிதர்களின் பெயர்களைக் கேட்ட உடனேயே அந்த மாயை விலகி, அவர்களை நான் உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்ட நிகழ்வுகளைப் பற்றி நான் வேறு இடங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். ஆயினும், பெயர் சொல்லப்பட்ட பிறகும் என்னால் அடையாளம் காண முடியாத ஒரு மனிதர் இருந்தார்; அவர் அதே பெயருடைய வேறொருவராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் கருதினேன், ஏனெனில் கடந்த காலத்தில் எனக்குத் தெரிந்த—சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கூட நான் சந்தித்த—அந்த மனிதருடன் அவருக்குச் சிறிதும் ஒற்றுமை இல்லை. உண்மையில் அவர் அதே மனிதர்தான்—அவரது தலைமுடி நரைத்து, உடல் பருமனாகியிருந்தாலும்—ஆனால் அவர் மீசையை மழித்திருந்தார்; அந்த ஒரு மாற்றம் மட்டுமே அவருக்குரிய பரிச்சயமான தோற்றத்தை இல்லாமல் செய்துவிட்டிருந்தது. மீண்டும் ரேச்சலைப் பற்றிக் கூறவேண்டுமென்றால்: கில்பெர்ட்டின் அத்தையான டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) அந்தத் தருணத்தில் அவளுடன் தான் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்—ரேச்சல் இப்போது ஒரு புகழ்பெற்ற நடிகையாகிவிட்டிருந்தார், மேலும் அன்று காலை சற்று தாமதமாக மியூசெட் (Musset) மற்றும் லா ஃபோன்டைன் (La Fontaine) ஆகியோரின் கவிதைகளை அவர் வாசிக்கவிருந்தார். இப்போது, ரேச்சலைப் பார்ப்பது கில்பெர்ட்டுக்கு மகிழ்ச்சியான விஷயமாக இருந்திருக்க முடியாது, மேலும்...அவர் கவிதைகளை வாசிக்கவிருப்பதையும், டச்சஸுடன் (Duchess) அவருக்கு இருந்த நெருக்கத்தையும் கண்டபோது எனக்கு எரிச்சல் இன்னும் அதிகரித்தது. பாரிஸில் தனக்குத்தான் முதன்மையான இடம் என்று நீண்ட காலமாக நம்பிவந்த அந்த டச்சஸ்—அத்தகைய அந்தஸ்து அதை நம்புபவர்களின் மனதில்தான் இருக்கிறது என்பதையும், தன்னை எங்கும் காணாத அல்லது உயர்குடி விருந்துகளின் குறிப்புகளில் தன் பெயரைப் பார்க்காத பல புதியவர்கள், தனக்கு எந்த அந்தஸ்தும் இல்லை என்றே நினைப்பார்கள் என்பதையும் உணராமல்—இப்போது 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதிக்குச் செல்வதையே தவிர்த்து வந்தார்; அது தனக்குக் கடும் சலிப்பைத் தருவதாகக் கூறிக்கொண்டே, தனக்குப் பிடித்தமான நடிகைகளுடன் மதிய உணவு உண்பதில் மட்டும் ஆர்வம் காட்டினார்.
ரேச்சலைத் (Rachel) தனது நண்பர்கள் பட்டியலில் வைத்திருந்தாலும், பால்தி (Balthy) மற்றும் மிஸ்டிங்கெட் (Mistinguett) ஆகியோரை—அவர்கள் மீது மிகுந்த ஈர்ப்பு இருந்தபோதிலும்—விருந்துக்கு அழைக்க அவர் தயங்கினார்; அதற்குக் காரணம் 'எம். டி கெர்மாண்டஸ்' (M. de Guermantes) உடன் ஏற்படக்கூடிய மோதல்கள் குறித்த பயமே ஆகும். இளைய தலைமுறையினர் இதிலிருந்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர்: கெர்மாண்டஸ் டச்சஸ், அந்தப் பெயரைக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையில் உயர்குடி வர்க்கத்தைச் சாராத, ஒருவித 'டெமி-மாண்டேன்' (demi-mondaine - உயர்குடி வட்டாரத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் பெண்மணி) வகையைச் சேர்ந்தவராகவே இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கருதினர். உண்மைதான், சில அரசர்களை மதிய உணவுக்கு அழைப்பதில் அவர் மெனக்கெட்டார்—வேறு இரு உயர்குடிப் பெண்களும் அந்த அரசர்களின் நட்பை நாடியிருந்தனர். ஆனால், ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அவர்கள் அரிதாகவே வந்தனர், மேலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்களோடு பழகாதவர்களாகவும் இருந்தனர்; டச்சஸோ—பழமையான ஆசாரங்கள் குறித்த கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்தின் மூடநம்பிக்கையால் உந்தப்பட்டு (நல்ல பண்புகள் கொண்டவர்கள் அவருக்குச் சலிப்பை ஊட்டினாலும், அவர் நல்ல பண்புகளை மதித்தார்)—அழைப்பிதழ்களில் "மாட்சிமை தங்கிய மன்னர் கெர்மாண்டஸ் டச்சஸுக்கு ஆணையிட்டார்," "கிருபை கூர்ந்து பணித்தார்" என்பது போன்ற சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தினார். இத்தகைய நடைமுறைகள் தெரியாத புதிய சமூகப் பிரிவினர், இதனால் டச்சஸின் அந்தஸ்து இன்னும் குறைவானது என்றே கருதினர். மேடம் டி கெர்மாண்டஸின் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், ரேச்சலுடனான இந்த நெருக்கம் ஒரு விஷயத்தை உணர்த்தலாம்: சில வகையான பகட்டான நாகரிகங்களை அவர் விமர்சித்தபோது அவரை நாம் பாசாங்குக்காரர் என்றும் வஞ்சகமானவர் என்றும் நினைத்தது தவறாக இருந்திருக்கலாம்; அல்லது மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட்டின் (Mme de Sainte-Euverte) விருந்துக்குச் செல்ல மறுத்ததை அறிவுசார்ந்த காரணமல்லாமல் வெறும் 'ஸ்னாபரி' (snobbery - உயர்குடித் திமிர்) என்று நாம் நினைத்ததும் தவறாக இருந்திருக்கலாம்—அதாவது, தனது சமூக இலக்குகளை அடைவதற்கு முன்பே தனது உயர்குடித் திமிரை வெளிப்படுத்தியதால் அவரை முட்டாள் என்று நாம் மதிப்பிட்டது தவறாக இருந்திருக்கலாம். ஆயினும், ரேச்சலுடனான இந்த நெருக்கம், டச்சஸின் சொந்த அறிவுத்திறன் உண்மையில் சாதாரணமானதாகவும் முழுமையடையாததாகவும் இருந்ததையும் கூட சுட்டிக்காட்டக்கூடும். உயர் குல சமூக வாழ்க்கையில் சலிப்படைந்திருந்த அவருக்குள், உண்மையான அறிவுசார் எதார்த்தங்கள் குறித்த அறியாமையாலும், நாகரிகப் பெண்கள் சில சமயங்களில் காட்டும் ஒருவித விசித்திரமான மனப்பான்மையாலும் உந்தப்பட்டு, ஒரு உண்மையான சாதனை புரிய வேண்டும் என்ற தாமதமான விருப்பம் ஒன்று தோன்றியது. அந்த விசித்திரமான மனப்பான்மை என்பது, "எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்!" என்று நினைத்துக்கொண்டு, மிகவும் சலிப்பூட்டும் விதத்தில் தங்கள் மாலைப் பொழுதைக் கழிப்பதாகும்—அதாவது, தூங்குபவரை எழுப்புவதற்குத் தேவையான ஆற்றலைத் திரட்டிச் சென்று, பிறகு பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லாமல், மாலை நேர மேலங்கியுடன் படுக்கைக்கருகே சிறிது நேரம் நின்று, நேரம் எவ்வளவு ஆகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்து இறுதியில் தாங்களும் தூங்கச் செல்வது.
இதோடு ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்: கில்பெர்ட் (Gilberte) மீது அந்த நிலையற்ற டச்சஸ் (Duchess) கொண்டிருந்த சமீபத்திய தீவிர வெறுப்பு, ரேச்சலை (Rachel) வரவேற்கும் எண்ணத்தை அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியானதாக மாற்றியிருக்கலாம்; மேலும், இது 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தின் கொள்கை வாசகம் ஒன்றை வெளிப்படுத்தவும் அவருக்கு வாய்ப்பளித்தது—அதாவது, அவர்கள் குடும்பத்தில் ஆட்கள் மிக அதிகமாக இருப்பதால், ஒருவருக்கொருவர் சண்டைகளை ஏற்றுக்கொள்வதோ (அல்லது ஒருவருக்கொருவர் துக்க அனுசரிப்பு காலங்களைக் கடைப்பிடிப்பதோ) இயலாத காரியம் என்பதுதான் அது. "எனக்கு அத்தகைய கடமை ஏதுமில்லை" என்ற இந்த விலகி நிற்கும் மனப்பான்மை, 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) விஷயத்தில் அவர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த கொள்கையால் மேலும் வலுவடைந்தது; ஏனெனில், அவரைப் பின்பற்றினால் மற்ற அனைவருடனும் பகைமை கொள்ள நேரிடும் என்ற நிலை இருந்தது. ரேச்சலைப் பொறுத்தவரை, அவர் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் நன்மதிப்பைப் பெறப் பெரிதும் முயன்றார்—டச்சஸ் வெளிப்படுத்திய பாவனை கலந்த அலட்சியம் மற்றும் வேண்டுமென்றே காட்டிய முரட்டுத்தனம் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் இருந்த அந்த முயற்சியை அவர் கவனிக்கத் தவறினார் (ஆனால் அந்த நடத்தைகள் ரேச்சலை மேலும் ஊக்கப்படுத்தின; அத்துடன், உயர்குலப் பெருமித உணர்வு ஏதுமற்ற ஒரு நடிகை என்ற வகையில் டச்சஸ் மீது அவருக்கு நல்லெண்ணத்தை ஏற்படுத்தின)—இதற்குக் காரணம், பொதுவாக, மிகவும் தீவிரமான 'போஹேமியன்' (bohemian - மரபுசாரா வாழ்க்கை முறை கொண்ட) கலைஞர்கள் மீது கூட ஒரு கட்டத்தில் உயர்குல சமூகம் செலுத்தும் ஈர்ப்பாகும்; இது, அந்த கலைஞர்கள் உயர்குலத்தினர் மீது செலுத்தும் ஈர்ப்புக்கு இணையான ஒன்றாகும். இது ஒரு பரஸ்பர அலை போன்றது; அரசியல் தளத்தில், ஒரு காலத்தில் போரில் ஈடுபட்ட நாடுகளுக்கு இடையே ஏற்படும் பரஸ்பர ஆர்வம் மற்றும் கூட்டணி அமைக்கும் விருப்பம் போன்றது இது. ஆயினும், ரேச்சலின் இந்த விருப்பம் இன்னும் குறிப்பிட்ட ஒரு காரணத்திலிருந்தும் எழுந்திருக்கலாம். 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் இல்லத்தில்தான்—மற்றும் 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் கையாலேயே—அவர் ஒருமுறை பொதுவெளியில் மிகவும் அவமானகரமான ஒரு செயலை எதிர்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சம்பவத்தை ரேச்சல் மறக்கவில்லை என்றாலும், காலப்போக்கில் அதை மன்னித்துவிட்டார்; ஆனால், அந்தச் சந்திப்பு டச்சஸ் மீது ரேச்சலின் பார்வையில் ஏற்படுத்திய அந்தத் தனித்துவமான கௌரவப் பிம்பம் ஒருபோதும் மங்கவில்லை. கில்பெர்ட்டின் கவனத்தை நான் திசைதிருப்ப விரும்பிய அந்த உரையாடல், விருந்தின் தலைவி ரேச்சலை அழைத்துச் செல்ல வந்தபோது தடைபட்டது; அவளது கவிதை ஒப்புவிப்புக்கான நேரம் வந்துவிட்டிருந்தது; எனவே, டச்சஸை விட்டு விலகி வந்த அவள், சிறிது நேரத்திலேயே மேடையில் தோன்றினாள்.
[164]
⁂
இதற்கிடையில், பாரிஸின் மறுமுனையில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சூழல் நிலவிக்கொண்டிருந்தது. லா பெர்மா (La Berma) தனது மகனையும் மருமகளையும் கொண்டாடும் விதமாகச் சிலரைத் தேநீர் விருந்துக்கு அழைத்திருந்தார். ஆனால் விருந்தினர்கள் வருவதற்கு எந்த அவசரமும் காட்டவில்லை. பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Princesse de Guermantes) இல்லத்தில் ரேச்சல் (Rachel) கவிதை வாசிக்கவிருக்கிறாள் என்ற செய்தியை அறிந்ததும் லா பெர்மா கடும் அதிருப்திக்குள்ளானார். (ரேச்சலை ஒரு சாதாரண விலைமகளாகவே அவர் கருதினார்; லா பெர்மா முக்கிய வேடமேற்கும் நாடகங்களில் ரேச்சலுக்கு நடிக்க வாய்ப்பு கிடைத்ததே செயின்ட்-லூப் அவளது மேடை ஆடைகளுக்குப் பணம் செலுத்தியதால்தான். மேலும், அழைப்பிதழில் பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் பெயர் இருந்தாலும், உண்மையில் அந்த இல்லத்தில் விருந்தினர்களை உபசரிக்கும் பொறுப்பை ரேச்சலே ஏற்றிருந்தாள் என்ற வதந்தி பாரிஸ் முழுவதும் பரவியிருந்தது நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கியது). வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் நண்பர்களாக இருந்த அதே நபர்கள் பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் நண்பர்களாகவும் இருந்தனர் என்பதை அறிந்திருந்த லா பெர்மா, தனது தேநீர் விருந்தை அவர்கள் தவறவிடக்கூடாது என்று வலியுறுத்தி, சில நம்பிக்கைக்குரிய நண்பர்களுக்கு அவசரமாக மீண்டும் கடிதம் எழுதியிருந்தார். ஆனாலும் நேரம் கடந்து கொண்டே இருந்தது, லா பெர்மாவின் இல்லத்திற்கு யாரும் வரவில்லை. விருந்தில் கலந்துகொள்ள விருப்பமா என்று கேட்கப்பட்டபோது, ப்ளோக் (Bloch) வெகுளித்தனமாக, "வேண்டாம், நான் பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் இல்லத்திற்குச் செல்வதையே விரும்புகிறேன்," என்று பதிலளித்திருந்தான். ஐயோ! உண்மையில் எல்லோருமே தங்கள் மனதிற்குள் அதைத்தான் முடிவு செய்திருந்தார்கள். உயிருக்கு ஆபத்தான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த லா பெர்மா, தனது சமூக நடவடிக்கைகளைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார். ஆனால், ஆடம்பர வாழ்க்கையை விரும்பிய தனது மகளின் தேவைகளை நிறைவேற்ற (நோயாளியாகவும் சோம்பேறியாகவும் இருந்த மருமகனால் அந்தத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியவில்லை என்பதால்) அவர் மீண்டும் மேடைக்குத் திரும்பியபோது அவரது உடல்நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. தனது ஆயுளைக் குறைத்துக்கொள்கிறோம் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது; ஆனாலும் அவர் தனது மகளை மகிழ்ச்சிப்படுத்த விரும்பினார் (அவளுக்காகவே அவர் பெரும் தொகையை ஈட்டிக்கொண்டிருந்தார்). அதே சமயம், தான் வெறுத்தாலும் மருமகனைச் சமாதானப்படுத்தி வைப்பதிலும் அவர் கவனமாக இருந்தார்; ஏனெனில், தன் மகள் அவனை மிகவும் நேசித்ததால், அவனை அதிருப்திக்குள்ளாக்கினால், அவன் பழிவாங்கும் எண்ணத்தில் தன் குழந்தையைப் பார்ப்பதைத் தடுத்துவிடுவானோ என்று அவர் அஞ்சினார். லா பெர்மாவின் மகள்—அவள் அடிப்படையில் கொடூரமானவள் அல்ல, மேலும் அவளது தாய்க்குச் சிகிச்சையளித்த மருத்துவர் அவளை ரகசியமாக நேசித்தார்—'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகத்தில் நடிப்பது அந்த நோயாளிக்குப் பெரிய ஆபத்தை விளைவிக்காது என்று நம்பவைக்கப்பட்டிருந்தாள். ஒரு வகையில், மருத்துவரின் பல்வேறு ஆட்சேபனைகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அவரது பதிலில் தனக்குத் தேவையான அந்த ஒரு கருத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, அதையே சொல்லுமாறு அவள் அவரை வற்புறுத்தியிருந்தாள். லா பெர்மாவின் (La Berma) நாடக நடிப்பில் பெரிய ஆபத்து ஏதுமில்லை என்று மருத்துவர் உண்மையில் கூறியிருந்தார். தான் காதலித்த அந்த இளம் பெண்ணுக்கு அது மகிழ்ச்சி அளிக்கும் என்று அவர் நினைத்ததால் அவ்வாறு கூறினார்; ஒருவேளை அறியாமையினாலோ, அல்லது அந்த நோய் குணப்படுத்த முடியாதது என்று தெரிந்திருந்ததாலோ அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்—நோயாளியின் வேதனையைக் குறைப்பதன் மூலம் தனக்கும் ஒரு நன்மை கிடைக்கும்போது, அந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பதை மனிதர்கள் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; அல்லது, அது லா பெர்மாவுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதால் அவளுக்கு நன்மையே செய்யும் என்ற முட்டாள்தனமான எண்ணத்தினாலும் அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம். அந்த முட்டாள்தனமான எண்ணம் நியாயமானதுதானோ என்று தோன்றியது; ஏனெனில், லா பெர்மாவின் குழந்தைகளிடமிருந்து அழைப்பு வந்ததும் தனது மற்ற நோயாளிகளைக் கவனிப்பதை நிறுத்திவிட்டு அங்கு சென்ற அவருக்கு, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் மரணத்தின் விளிம்பில் இருப்பது போல் தெரிந்த அவள், மேடையில் மட்டும் அபாரமான உயிர்ச்சக்தியுடன் திகழ்வதைக் காண முடிந்தது. உண்மையில், நம்முடைய பழக்கவழக்கங்களும்—ஏன், நம் உடல்களும்கூட—முதல் பார்வையில் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றும் ஒரு வாழ்க்கை முறைக்கு நம்மைப் பெருமளவுக்குப் பழகிக்கொள்ள அனுமதிக்கின்றன. இதயக் கோளாறு இருந்தும், ஒரு நிமிடம் கூடத் தாங்காது என்று நாம் நினைத்திருக்கக்கூடிய சாகசச் செயல்களைச் செய்யும் வயதான குதிரையேற்றப் பயிற்சியாளரை யார் தான் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்? லா பெர்மாவும் மேடைக்கு அத்தகையதொரு அனுபவம் வாய்ந்த மூத்த கலைஞராகவே இருந்தார்; மேடையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அவரது உடல் உறுப்புகள் மிகச்சரியாகப் பழகியிருந்தன. இதனால், பார்வையாளர்களுக்குத் தெரியாத வகையில் மிகுந்த கவனத்துடன் தனது ஆற்றலைச் செலவிட்டு, நல்ல உடல்நலத்துடன் இருப்பது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை அவரால் உருவாக்க முடிந்தது; அந்தத் தோற்றத்தில் இருந்த ஒரே குறை, நரம்பு மண்டலம் சார்ந்த கற்பனையான ஒரு நோயின் பாதிப்பு மட்டுமே. ஹிப்போலிட்டஸிடம் (Hippolytus) தனது காதலை வெளிப்படுத்தும் காட்சி முடிந்த பிறகு—தனக்கு முன்னால் காத்திருந்த அந்தப் பயங்கரமான இரவைப் பற்றி அவர் ஏற்கனவே உணர்ந்திருந்த போதிலும்—அவர் முன்பை விட அழகாக இருப்பதாகக் கருதிய ரசிகர்களால் லா பெர்மா பெரும் கைதட்டல்களுடன் பாராட்டப்பட்டார். அவர் கடுமையான வலியுடன் வீடு திரும்புவார்; ஆனாலும், தனது மகளிடம் நீல நிறப் பணத்தாள்களைக் கொடுப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவார். வாழ்நாள் முழுவதும் மேடையில் நடித்த கலைஞருக்கே உரிய விளையாட்டுத்தனமான பாணியில், அந்தப் பணத்தாள்களைத் தனது காலுறைகளுக்குள் மறைத்து வைத்துவிட்டு, பின்னர் பெருமையுடன் அவற்றை வெளியே எடுத்து மகளின் புன்னகையையோ அல்லது முத்தத்தையோ எதிர்பார்ப்பார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தப் பணம் அவரது மருமகனும் மகளும் தங்கள் மாளிகையை—அது லா பெர்மாவின் வீட்டோடு இணைந்திருந்தது—மேலும் மேம்படுத்தவே உதவியது; இதன் விளைவாக இடைவிடாமல் நடந்த சுத்தியல் சத்தங்கள், அந்தச் சிறந்த சோக நாடக நடிகைக்கு மிகவும் அவசியமான தூக்கத்தைக் கெடுத்தன. நாகரிக மாற்றங்களுக்கும், தாங்கள் விருந்து அளிக்க விரும்பிய 'மான்சியர் டி எக்ஸ்' (Monsieur de X.) அல்லது 'மான்சியர் டி ஒய்' (Monsieur de Y.) போன்றவர்களின் ரசனைக்கும் ஏற்ப, அவர்கள் ஒவ்வொரு அறையையும் தொடர்ந்து மாற்றியமைத்துக்கொண்டே இருந்தனர். மேலும், தன் துன்பத்தைத் தணிக்கக்கூடிய ஒரே விஷயமான உறக்கம் தன்னை விட்டுப் பறந்துவிட்டதை உணர்ந்த லா பெர்மா, விழித்திருக்கத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டாள்; ஆயினும், தன் மரணத்தை விரைவுபடுத்தி, இறுதி நாட்களை வேதனையடையச் செய்துகொண்டிருந்த இந்த நாகரிக நுணுக்கங்கள் மீது அவள் ஒரு ரகசிய வெறுப்பைக் கொண்டிருந்தாள். நம்மைப் புண்படுத்தி, ஆனால் நம்மால் தடுக்க முடியாத விஷயங்களுக்கு எதிரான ஒரு இயற்கையான பழிவாங்கும் வடிவமாக—இந்தக் காரணத்திற்காகவும் அவள் அவற்றை வெறுத்தாள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், தனக்குள் இருந்த மேதைமையை உணர்ந்திருந்ததாலும், நாகரிகத்தின் இந்தக் கட்டளைகள் எல்லாம் எவ்வளவு அற்பமானவை என்பதைச் சிறு வயதிலிருந்தே கற்றுக்கொண்டதாலும் கூட அவள் அவற்றை வெறுத்தாள்.
அவளைப் பொறுத்தவரை, அவள் எப்போதும் மதித்து வந்த—தானே அதன் உருவகமாகவும் திகழ்ந்த—அந்தப் பாரம்பரியத்தில் உறுதியாக இருந்தாள்; முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எப்படி மனிதர்களையும் விஷயங்களையும் மதிப்பிட்டாளோ, அதே கண்ணோட்டத்துடனேயே இப்போதும் அணுகினாள். உதாரணமாக, ரேச்சலை (Rachel) ஒரு பிரபலமான நடிகையாக அவள் பார்க்கவில்லை; மாறாக, தான் முன்பு அறிந்திருந்த அந்த 'சிறுக்காலித்தனமான பெண்' என்றே பார்த்தாள். உண்மையில், லா பெர்மா (La Berma) அவளது மகளை விடச் சிறந்தவள் அல்ல; அந்தப் பெண்ணின் சுயநலம், இரக்கமற்ற கேலித்தன்மை மற்றும் அறியாமலேயே வெளிப்படும் கொடூரமான குணம் ஆகிய அனைத்தும் அவளிடமிருந்துதான் வந்தன—மரபணு ரீதியாகவும், இயல்பான ஈர்ப்பினால் ஏற்பட்ட முன்மாதிரிப் பாதிப்பாலும் அவை அவளுக்குக் கிடைத்தன. ஆயினும், லா பெர்மா தன் மகளுக்காக அந்தப் பண்புகள் அனைத்தையும் தியாகம் செய்தாள்; அதன் மூலம் அவற்றிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டாள். எவ்வாறாயினும், லா பெர்மாவின் மகள் வீட்டில் எப்போதும் தொழிலாளர்களை வைத்து வேலை வாங்கிக்கொண்டிருக்காவிட்டாலும் கூட, அவள் தன் தாயை மிகவும் சோர்வடையச் செய்திருப்பாள்; இளமையின் தீவிரமான, துள்ளலான ஈர்ப்பு விசை எப்படி முதுமையையும் நோயையும் களைப்படையச் செய்கிறதோ (அவை இளமையின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறிச் சிதையும் நிலை), அதுபோலவே இதுவும் அமைந்திருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய மதிய விருந்து நிகழ்வு இருந்தது; அத்தகைய நிகழ்வுகளைத் தன் மகளுக்கு மறுப்பதோ அல்லது அந்தப் புகழ்பெற்ற தாயின் வருகைக்காகவே வரத் தயங்கும் புதிய அறிமுகமானவர்களை எப்படியோ வரவழைக்கத் திட்டமிடப்பட்ட விருந்துகளில் கலந்துகொள்ள மறுப்பதோ சுயநலமாகக் கருதப்பட்டிருக்கும். ஒரு 'மரியாதை' நிமித்தமாக, சில வெளிச் சுற்றுப்பயணங்களுக்கு அந்த அறிமுகமானவர்களுடன் செல்வதாக அவளுக்கு 'வாக்குறுதி' அளிக்கப்பட்டிருந்தது. தன் உடலுக்குள் குடிகொண்டிருந்த மரணத்துடனான தனிமையான உறவில் ஆழ்ந்திருந்த அந்தப் பாவம் செய்த தாய், அதிகாலையிலேயே எழுந்து வெளியே செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தாள். மேலும், அக்காலத்தில் தனது திறமையின் உச்சத்தில் இருந்த ரேஜேன் (Réjane) வெளிநாடுகளில் பெரும் வெற்றிகரமான நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக்கொண்டிருந்ததால், லா பெர்மா அவளால் நிழலடிக்கப்படக் கூடாது (அதாவது அவளை விடக் குறைவாகத் தெரியக்கூடாது) என்று அவளது மருமகன் கருதினான்; குடும்பம் அதே அளவு புகழைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பிய அவன், லா பெர்மாவைச் சுற்றுப்பயணங்களை மேற்கொள்ளுமாறு கட்டாயப்படுத்தினான்; அப்பயணங்களின்போது அவளுக்கு மார்பின் (morphine) ஊசி போடப்பட வேண்டியிருந்தது—அவளது சிறுநீரகங்களின் நிலையை வைத்துப் பார்க்கும்போது, இது அவளைக் கொன்றிருக்கக்கூடிய ஒரு செயலாக இருந்தது. நேர்த்தியான வசீகரம், சமூக அந்தஸ்து மற்றும் துடிப்பான வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றின் அதே ஈர்ப்பு விசை, 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Princesse de Guermantes) நடத்திய விருந்தின்போது ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்கும் உறிஞ்சும் கருவியைப் போலச் செயல்பட்டது. அது 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) தீவிரமான ரசிகர்களைக் கூடத் தன் பக்கம் இழுத்துச் சென்றது; இதனால், அதற்கு நேர்மாறாக லா பெர்மாவின் விருந்து நிகழ்வு முற்றிலும் ஆள் அரவமற்ற, உயிரற்ற சூழலில் விடப்பட்டது. லா பெர்மாவின் விருந்தும் ஒருவேளை சிறப்பாக அமையக்கூடுமோ என்ற ஐயத்துடன் ஒரே ஒரு இளைஞர் மட்டுமே அங்கு வந்திருந்தார். நேரம் கடந்து செல்வதையும், அனைவரும் தன்னை விட்டுச் செல்வதையும் உணர்ந்த லா பெர்மா, சிற்றுண்டிகளைப் பரிமாறச் செய்தார்; விருந்தினர்கள் மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர், ஆனால் அந்தச் சூழல் ஒரு துக்க வீட்டு விருந்தைப் போலவே இருந்தது. 'மிட்-லென்ட்' (Mid-Lent) காலத்து மாலைப் பொழுதொன்றில் ஒரு புகைப்படத்தின் மூலம் என் மனதை வெகுவாகக் கவர்ந்த அந்தப் பெண்ணின் சாயல், லா பெர்மாவின் முகத்தில் துளியும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. பொதுவான சொல்லாடலில் கூறுவது போல, லா பெர்மாவின் முகத்தில் மரணத்தின் அடையாளம் படிந்திருந்தது. இம்முறை அவர் பார்ப்பதற்கு 'எரெக்டியோன்' (Erechtheion) கட்டிடத்தின் பளிங்குக் கல் சிற்பம் போலவே காட்சியளித்தார். அவரது தடிமனான ரத்த நாளங்கள் பாதி கல்லைப் போல இறுகிவிட்டிருந்தன; அவரது கன்னங்களில் நீண்ட, சிற்ப வேலைப்பாடு போன்ற கோடுகள் கனிமத் தன்மையுடன் கூடிய விறைப்புத்தன்மையுடன் தெரிவதை காண முடிந்தது. அந்த பயங்கரமான, கல்லைப் போன்ற முகமூடிக்கு மத்தியில், அவரது மரணத்தை நெருங்கும் கண்களில் மட்டும் ஒருவித உயிர்ச்சக்தி எஞ்சியிருந்தது; கற்களுக்கு இடையே உறங்கும் பாம்பைப் போல அவை மங்கலாக மின்னின. இருப்பினும், நாகரிகத்திற்காக மேஜையில் அமர்ந்திருந்த அந்த இளைஞர், கெர்மாண்டஸ் இல்லத்தில் நடைபெற்ற பிரம்மாண்டமான விருந்தின் ஈர்ப்பால் அடிக்கடி நேரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தன்னை விட்டுச் சென்ற நண்பர்கள் மீது லா பெர்மா எந்தக் குறையும் கூறவில்லை; அவர்கள் கெர்மாண்டஸ் விருந்துக்குச் சென்றது தனக்குத் தெரியாது என்று அவர்கள் அப்பாவியாக நம்பியிருந்தனர். அவர் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தார்: "பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் இல்லத்தில் 'ரேச்சல்' (Rachel) ஒரு விருந்தை நடத்துகிறாள் - இது போன்ற விஷயங்களைப் பார்க்க பாரிஸ் நகரத்திற்குத்தான் வர வேண்டும்." பின்னர், துக்க வீட்டுச் சடங்குகளைச் செய்வது போன்றதொரு அமைதியுடனும், நிதானமான மெதுவான வேகத்துடனும், மருத்துவர்களால் விலக்கப்பட்டிருந்த கேக்குகளை அவர் உண்டார். அந்த 'தேநீர் விருந்து' இன்னும் அதிக சோகமானதாக அமைந்தது; ஏனெனில், தனக்கும் தன் மனைவிக்கும் நன்கு அறிமுகமான ரேச்சல், தங்களை அந்த விருந்துக்கு அழைக்காதது குறித்து அவரது மருமகன் கடும் கோபத்தில் இருந்தார். அழைப்பு பெற்றிருந்த அந்த இளைஞர், ரேச்சலைத் தனக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்று கூறியது அவரது அதிருப்தியை மேலும் அதிகரித்தது; ஏனெனில், உடனடியாக கெர்மாண்டஸ் விருந்துக்குச் சென்றால், அந்தப் பொறுப்பற்ற தம்பதியினரையும் கடைசி நேரத்தில் அழைக்குமாறு அவரிடம் கேட்கும் அளவுக்கு அந்த இளைஞருக்கு நெருக்கம் இருந்தது. ஆனால், ரேச்சலைத் தன் தாய் எவ்வளவு மட்டமாக மதித்திருந்தார் என்பதும், அந்த முன்னாள் விலைமாதுவிடம் ஒரு அழைப்பிதழுக்காக கெஞ்சியிருந்தால் அது தன் தாயை மிகுந்த மனவேதனைக்கு உள்ளாக்கியிருக்கும் என்பதும் லா பெர்மாவின் மகளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. எனவே, அது சாத்தியமே இல்லை என்று அவள் அந்த இளைஞனிடமும் தன் கணவரிடமும் கூறிவிட்டாள். ஆயினும், தேநீர் அருந்தும் வேளையில், இன்பத்தை நாடும் தன் விருப்பத்தையும், அந்த மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்கும் தன் தாயால் அது மறுக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட சலிப்பையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாகச் சில பாவனைகளைச் செய்து அவள் தன் பழிதீர்த்துக்கொண்டாள். தன் மகள் முகத்தைச் சுளிப்பதை கவனிக்காதது போல நடித்த தாய், அவ்வப்போது—வந்திருந்த ஒரே விருந்தினரான—அந்த இளைஞனிடம் தளர்ந்த குரலில் கனிவான வார்த்தைகளைப் பேசினாள். ஆனால் விரைவில், அனைவரையும் கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) இல்லத்திற்கு இழுத்துச் செல்லும் அந்தத் தவிர்க்க முடியாத ஈர்ப்பு விசை—என்னை அங்கே கொண்டு சேர்த்த அதே விசை—மிகவும் வலிமையாகச் செயல்பட்டது; அந்த இளைஞன் எழுந்து சென்றுவிட்டான். இதனால், 'ஃபெத்ரா' (Phèdre)—அல்லது 'மரண தேவதை', இவ்விருவரில் யார் என்று பிரித்தறிய முடியாத அந்தப் பெண்மணி—தன் மகள் மற்றும் மருமகனுடன் சேர்ந்து அந்த 'இறுதிச்சடங்கு விருந்து' போன்ற கேக்குகளைச் சாப்பிட்டு முடிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள்.
[169]
⁂