ஒரு நினைவு… (புல்ககோவ்)

ஒரு நினைவு… (புல்ககோவ்)

மொழி

கண்காணி

தொகு

இதே தலைப்பிலான பிற பக்கங்களையும் பார்க்கவும்.

ஒரு நினைவு…

ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனாசியேவிச் புல்ககோவ்

விக்கித் திட்டங்கள்

பலருக்கும்—மிகப் பலருக்கும்—விளாதிமிர் இலிச்சோடு தொடர்புடைய நினைவுகள் உள்ளன; எனக்கும் அத்தகையதொரு நினைவு உண்டு. அது என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது; அதை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. மறக்கத்தான் முடியுமா என்ன? ஏனெனில், ஒவ்வொரு மாலையும், சாம்பல் நிற ரேடியேட்டர் குழாய்கள் கதகதப்பால் நிரம்பி, அறையெங்கும் இதமான வெப்ப அலை பரவும் அந்தத் தருணத்தில், எனது புகழ்பெற்ற விண்ணப்பம் எழுதப்பட்டிருந்த அந்த மஞ்சள் நிறத் தாளும், நதேஜ்தா கான்ஸ்டான்டினோவ்னாவின் தேய்ந்துபோன ஜாக்கெட்டும் என் நினைவுக்கு வருகின்றன...

வெளியே பதினெட்டு டிகிரி உறைபனி நிலவும் சூழலிலும், அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், கதகதப்பான சூழலில், விளக்கு நிழலியின் (lampshade) பச்சை நிற நிழலில் அமர்ந்து எழுதவும் படிக்கவும் உதவும் வகையில் ஐம்பது-மெழுகுவர்த்தி-சக்தி கொண்ட (fifty-candlepower) மின்விளக்கின் இழை ஒளிரும் அந்தத் தருணத்தில், அந்த நினைவு மீண்டும் வரும்போது, ​​அதை நான் எப்படி மறக்க முடியும்?

தலையை உயர்த்தும்போது மேலே ஒரு கூரையைப் பார்க்கும் நிலையில், அதை எப்படி மறக்க முடியும்? உண்மைதான், அது ஒரு மோசமான கூரைதான்—தாழ்வானது, கரியால் கறைபடிந்தது, விரிசல் விழுந்தது—ஆனாலும் அது ஒரு கூரைதானே; பிரச்சிஸ்டென்ஸ்கி பவுல்வார்டுக்கு (Prechistensky Boulevard) மேலே உள்ள நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த நீல வானம் அல்ல அது. துல்லியமான அறிவியல் தரவுகளின்படி, அங்கு வெப்பநிலை பூஜ்ஜியத்திற்குக் கீழே வெறும் பதினெட்டு டிகிரி மட்டுமல்ல, இருநூற்று எழுபத்தொன்று டிகிரி—அனைத்துமே பூஜ்ஜியத்திற்குக் கீழே—இருக்கும். ஒரு எழுத்தாளராக என் வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ள அதைவிட மிகக் குறைந்த அளவிலான குளிரே போதுமானது. ஆனால் இங்கே, சிலந்தி வலைகளின் கருப்புத் தோரணங்களுக்குக் கீழே, எனக்குப் பூஜ்ஜியத்திற்கு மேல் பன்னிரண்டு டிகிரி வெப்பமும், வெளிச்சமும், புத்தகங்களும், எனது வீட்டுவசதி கூட்டுறவுச் சங்க அட்டையும் கிடைக்கின்றன. அதாவது, அந்தக் கட்டிடம் நிலைத்திருக்கும் வரை நானும் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பேன் என்று அர்த்தம். தீ விபத்து ஏதும் நிகழாதவரை, நான் உயிருடன் இருப்பேன்.

ஆனால், அந்த நிகழ்வை வரிசைக்கிரமமாகச் சொல்கிறேன். * * *

அது 1921-ஆம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதி. நான் மாஸ்கோவிற்கு வந்திருந்தேன். அந்த இடமாற்றம் எனக்கு எந்தச் சிரமத்தையும் தரவில்லை, ஏனெனில் என் உடைமைகள் மிகவும் சுருக்கமானவை; என் உலகச் சொத்துக்கள் அனைத்தும் கையில் எடுத்துச் செல்லக்கூடிய ஒரு சிறிய சூட்கேஸில் அடங்கிவிட்டன. அதோடு, நான் ஒரு செம்மறி ஆட்டுத்தோல் கோட் (sheepskin coat) அணிந்திருந்தேன். அதைப்பற்றி நான் விவரிக்கப்போவதில்லை—அந்த ரோமம் நிறைந்த, பயனற்ற பொருளை நினைக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு ஏற்படும் அருவருப்பு உணர்வை வாசகர்களிடமும் தூண்ட விரும்பாததே அதற்குக் காரணம்.

ஒன்றைச் சொன்னால் போதும்: ட்வெர்ஸ்காயா (Tverskaya) தெருவில் நான் நடந்த முதல் பயணத்திலேயே, எனக்குப் பின்னால் மக்கள் வியப்புடன் கிசுகிசுத்ததை குறைந்தது ஆறு முறையாவது கேட்டேன்:

"அட, இதுதான் உண்மையான செம்மறி ஆட்டுத்தோல் கோட்!"

மாஸ்கோ நகரில் இரண்டு நாட்கள் சுற்றித்திரிந்தேன்—நம்புங்கள், எனக்கு ஒரு வேலையும் கிடைத்தது. அது மிகவும் கவர்ச்சிகரமான வேலையாக இல்லாவிட்டாலும், மற்ற வேலைகளைவிட மோசமானதும் அல்ல: மற்ற வேலைகளைப் போலவே இதிலும் தானியப் பங்கீடு கிடைத்தது; டிசம்பர் மாதத்தில் வழங்கப்பட்ட சம்பளம் ஆகஸ்ட் மாதத்திற்கானதாக இருந்தது. ஆக, நான் வேலையைத் தொடங்கினேன்.

அப்போதுதான் தங்குமிடம் குறித்த பிரச்சினை அதன் மிகக் கொடூரமான மற்றும் தெளிவான வடிவத்தில் என் முன் நின்றது. ஒரு மனிதனுக்கு அறை தேவை; அறை இல்லாமல் வாழ முடியாது. என் செம்மறி ஆட்டுத்தோல் கோட் எனக்கு மேலங்கியாகவும், போர்வையாகவும், மேஜை விரிப்பாகவும், படுக்கையாகவும் பயன்பட்டது. ஆனால், அதனால் ஒரு அறைக்கு ஈடாக முடியாது—என் சூட்கேஸாலும் முடியாது. அந்தச் சூட்கேஸ் மிகவும் சிறியது. அதோடு, அதை வெப்பமூட்டவும் முடியாது. மேலும், வேலை பார்க்கும் ஒரு மனிதன் சூட்கேஸுக்குள் வசிப்பது முறையற்றதாக எனக்குத் தோன்றியது.

நான் வீட்டுவசதித் துறை அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஆறு மணி நேரம் வரிசையில் நின்றேன். ஏழாவது மணிநேரம் தொடங்கியபோது, ​​என்னைப் போன்றே காத்திருந்தவர்களின் வரிசையின் கடைசியில் இருந்த நானும் உள்ளே சென்றேன்; அங்கே எனக்கு இரண்டு மாதங்களில் அறை கிடைக்கும் என்று கூறப்பட்டது.

இரண்டு மாதங்களில் ஏறக்குறைய அறுபது இரவுகள் உள்ளன; அந்த இரவுகளை எங்கே கழிப்பது என்பது குறித்த கவலை எனக்குள் தீவிரமாக இருந்தது. எனினும், அவற்றில் ஐந்து இரவுகளைக் கணக்கில் கொள்ளத் தேவையில்லை: மாஸ்கோவில் எனக்குத் தெரிந்த ஐந்து குடும்பங்கள் இருந்தன. இருமுறை நான் வரவேற்பறையில் இருந்த சோபாவிலும், இருமுறை நாற்காலிகளிலும், ஒருமுறை கேஸ் அடுப்பின் மீதும் தூங்கினேன். ஆனால் ஆறாவது இரவில், நான் ப்ரெச்சிஸ்டென்ஸ்கி (Prechistensky) பவுல்வார்டில் தூங்கச் சென்றேன். நவம்பர் மாதத்தில் அது மிகவும் அழகான ஒரு சாலைப் பகுதிதான்; ஆனால் ஆண்டின் அந்த நேரத்தில் அங்கே ஒரு இரவுக்கு மேல் தங்க முடியாது. விரும்பும் எவரும் இதைத் தாங்களே சரிபார்த்துக் கொள்ளலாம். அதிகாலையில், பிரம்மாண்டமான குவிமாடங்களுக்கு மேலே வானம் வெளுக்கத் தொடங்கிய வேளையில், பனிப்படலம் படிந்திருந்த எனது சிறிய சூட்கேஸை எடுத்துக்கொண்டு பிரையன்ஸ்க் (Bryansk) ரயில் நிலையத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். அந்தப் பூங்காவீதியில் (boulevard) இரவைக் கழித்த பிறகு, மாஸ்கோவை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்பது மட்டுமே என் ஒரே விருப்பமாக இருந்தது. என் பையில் இருந்த சிவந்த நிற தானியங்களையும், பிப்ரவரி மாதம் வரை கிடைக்காத நவம்பர் மாத ஊதியத்தையும் எந்தவித வருத்தமும் இன்றி விட்டுவிட்டேன். மாஸ்கோவின் குவிமாடங்கள், கூரைகள், ஜன்னல்கள் மற்றும் மக்கள் என அனைத்தையும் நான் வெறுத்தேன்; அதனால் பிரையன்ஸ்க் நிலையத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

அப்போது ஒரு அதிசயம் என்றுதான் சொல்லக்கூடிய ஒரு சம்பவம் நடந்தது. பிரையன்ஸ்க் நிலையத்திற்கு அருகிலேயே என் நண்பன் ஒருவனைச் சந்தித்தேன். அவன் இறந்துவிட்டான் என்றே நான் நினைத்திருந்தேன்.

ஆனால் அவன் உயிருடன் இருந்தது மட்டுமல்லாமல், மாஸ்கோவிலேயே வசித்து வந்தான்; அவனுக்கென ஒரு தனி அறையும் இருந்தது. என் அருமை நண்பன்! ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, நான் அவனது அறையில் இருந்தேன்.

அவன் சொன்னான்:

"நீ இங்கே இரவு தங்கலாம். ஆனால் உனக்கு வசிப்பிட அனுமதி (residence permit) கிடைக்காது."

இரவுகளில் நான் அங்கே தங்கினேன்; பகல் நேரங்களில் வீட்டு நிர்வாக அலுவலகத்திற்குச் சென்று, என்னையும் அங்கு வசிப்பவராகப் பதிவு செய்யுமாறு கேட்பேன். வீட்டு நிர்வாகக் குழுவின் தலைவர்—செப்புப் பாத்திரம் போன்ற நிறமும் பருமனான உடலமைப்பும் கொண்டவர், ஆட்டுக்குட்டி ரோமத்தாலான தொப்பியும் அதே போன்ற காலர் பகுதியும் அணிந்திருந்தார்—தன் முழங்கைகளை அகல விரித்து அமர்ந்து, என் ஆட்டுக்குட்டி ரோமக் கோட்டில் இருந்த ஓட்டைகளைத் தன் கடினமான, உலோகத்தைப் போன்ற கண்களால் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். மற்ற குழு உறுப்பினர்களும் ஆட்டுக்குட்டி ரோமத் தொப்பிகளை அணிந்து தங்கள் தலைவரைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர்.

"தயவுசெய்து என்னைப் பதிவு செய்யுங்கள்," என்று நான் சொன்னேன். "அந்த அறையின் உரிமையாளருக்கு நான் அங்கே தங்குவதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. நான் மிகவும் அமைதியானவன். யாருக்கும் தொந்தரவு தரமாட்டேன். குடித்துவிட்டு கலாட்டா செய்வதோ, கூச்சல் போடுவதோ மாட்டேன்..."

"முடியாது," என்று தலைவர் பதிலளித்தார். "நான் உன்னைப் பதிவு செய்யமாட்டேன். இந்தக் கட்டிடத்தில் வசிக்க உனக்கு உரிமை இல்லை."

"ஆனால் நான் எங்கே வசிப்பது?" என்று கேட்டேன். "எங்கே? என்னால் பூங்காவீதியில் வசிக்க முடியாது."

"அது என் கவலையல்ல," என்று தலைவர் பதிலளித்தார்.

"வெளியே போ—ஒரு கார்க் (cork) அடைப்பானைப் போலத் தூக்கி வீசப்படுவது போல!" தலைவரின் அடியாட்கள் கடுமையான, உலோகத்தன்மை கொண்ட குரலில் கத்தினார்கள்.

"நான் ஒரு கார்க்குப்பி அடைப்பான் அல்ல... நான் ஒரு கார்க்குப்பி அடைப்பான் அல்ல," என்று நான் விரக்தியுடன் முணுமுணுத்தேன். "நான் எங்கே பறந்து போய்விட முடியும்? நான் ஒரு மனிதன்."

விரக்தி என்னை ஆட்கொண்டது.

இது ஐந்து நாட்களுக்குத் தொடர்ந்தது; பின்னர், ஆறாவது நாளில், ஒரு குறிப்பிட்ட... ...மண்ணெண்ணெய் டப்பாவை ஏந்தியிருந்த ஒரு முடமான மனிதன், நாளைக்குள்ளாகவே நான் தானாக முன்வந்து வெளியேறாவிட்டால், ஆயுதமேந்திய படையினர் என்னைக் கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றுவிடுவார்கள் என்று அறிவித்தான்.

அதைக் கேட்டதும், எனக்குக் கடும் ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

*  *  *

அன்று இரவு, தங்க நிறச் சுருள் வடிவமைப்பு கொண்ட ஒரு தடிமனான திருமண மெழுகுவர்த்தியை நான் ஏற்றினேன். ஒரு வாரமாக மின்சாரம் இல்லை; என் நண்பனின் அத்தை தன் கணவருக்குத் தன் மனதையும் வாழ்க்கையையும் அர்ப்பணித்த அந்தத் தருணத்தில் ஒளிவீசிய அதே மெழுகுவர்த்திகள்தான் இப்போது அவன் வீட்டையும் ஒளிரச் செய்துகொண்டிருந்தன. அந்த மெழுகுவர்த்தி உருகி மெழுகு-கண்ணீரைச் சிந்திக்கொண்டிருந்தது. நான் ஒரு பெரிய, சுத்தமான காகிதத்தை விரித்து, "மக்கள் ஆணையர்கள் சபையின் தலைவர் விளாடிமிர் இலிச் லெனின் அவர்களுக்கு" என்ற சொற்களுடன் தொடங்கும் ஒரு கடிதத்தை எழுத ஆரம்பித்தேன். அந்தத் தாளில் எல்லாவற்றையும்—முற்றிலுமாக எல்லாவற்றையும்—நான் எழுதினேன்: நான் எப்படி அந்த வேலையை ஏற்றேன், எப்படி வீட்டு வசதித் துறைக்குச் சென்றேன், 'கிறிஸ்ட் தி சேவியர்' பேராலயத்திற்கு மேலே 270 டிகிரி கோணத்தில் நட்சத்திரங்களை எப்படிப் பார்த்தேன், மற்றும் மக்கள் என்னை நோக்கி எப்படி கத்தினார்கள் என்பது வரை அனைத்தையும் எழுதினேன்:

"இங்கிருந்து வெளியேறு—ஒரு கார்க் (cork) மூடியைப் போலத் துள்ளி வெளியேறு!"

அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்த இரவில், கடும் குளிருக்கு நடுவே (வெப்பமூட்டும் அமைப்பும் பழுதாகியிருந்தது), கிழிந்த சோபாவில் நான் உறங்கிப்போனேன்; அப்போது என் கனவில் லெனின் தோன்றினார். அவர் தனது மேஜை அருகே இருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து, விளக்கு வெளிச்சத்தில் என்னை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஆட்டுத்தோல் கோட் அணிந்திருந்த நான் அவருக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து, அந்தப் பெருஞ்சாலையில் தெரிந்த நட்சத்திரங்கள், திருமண மெழுகுவர்த்தி மற்றும் அந்தத் தலைவர் ஆகியோரைப் பற்றி அவரிடம் கூறினேன்.

"நான் ஒரு கார்க் மூடி அல்ல—இல்லை, நான் கார்க் மூடி அல்ல, விளாடிமிர் இலிச்."

என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தோடியது.

"புரிகிறது... புரிகிறது... புரிகிறது..." என்று லெனின் பதிலளித்தார்.

பிறகு அவர் ஒரு மணியை அடித்தார்.

"அவன் தன் நண்பனுடன் தங்குவதற்கான அனுமதியை அவனுக்கு வழங்குங்கள். அவன் அந்த அறையிலேயே என்றென்றும் அமர்ந்து, நட்சத்திரங்கள் மற்றும் அதுபோன்ற அபத்தமான விஷயங்களைப் பற்றி கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டிருக்கட்டும்." "அந்த ஆட்டுக்குட்டி ரோமத் தொப்பி அணிந்த அயோக்கியனை என்னைப் பார்க்க வரச் சொல்லுங்கள். 'கூட்டுக்குடியிருப்பு' (shared living quarters) என்றால் என்னவென்று அவனுக்கு நான் பாடம் புகட்டுகிறேன்."

அவர்கள் அந்தத் தலைவரை அழைத்து வந்தார்கள். குண்டான அந்தத் தலைவர் அழுதுகொண்டே முணுமுணுத்தார்:

"இனிமேல் நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்."

*  *  *

அடுத்த நாள் காலை, முந்தைய இரவு மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் நான் எழுதியிருந்த காகிதத்தைப் பார்த்ததும் அலுவலகத்தில் இருந்த அனைவரும் சத்தமாகச் சிரித்தார்கள்.

"அவரை உன்னால் ஒருபோதும் அணுக முடியாது, நண்பரே," என்று மேலாளர் அனுதாபத்துடன் கூறினார்.

"அப்படியானால் நான் நதேஷ்டா கான்ஸ்டான்டினோவ்னாவிடம் செல்கிறேன்," என்று விரக்தியுடன் பதிலளித்தேன். "இப்போது எனக்கு வேறு வழியில்லை. நான் பிரெச்சிஸ்டென்ஸ்கி பவுல்வர்டுக்குச் செல்லப்போவதில்லை."

நான் அவரைச் சென்றடைந்தேன்.

மதியம் மூன்று மணிக்கு நான் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தேன். மேஜையின் மீது ஒரு தொலைபேசி இருந்தது. சற்று தேய்ந்துபோன ரோம ஜாக்கெட் அணிந்திருந்த நதேஷ்டா கான்ஸ்டான்டினோவ்னா, மேஜைக்குப் பின்னால் இருந்து வெளியே வந்து என் ஆட்டுத்தோல் கோட்டைப் பார்த்தார்.

"உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று அவர் கேட்டார்; என் கையில் இருந்த அந்தப் புகழ்பெற்ற காகிதத்தை அவர் கவனித்திருந்தார்.

"இந்த உலகில் எனக்கு வேறு எதுவும் வேண்டாம், ஒரே ஒரு விஷயம்தான் வேண்டும்: கூட்டுக்குடியிருப்பு வசதி. அவர்கள் என்னை வெளியேற்ற முயற்சிக்கிறார்கள். 'மக்கள் ஆணையர்களின் சபையின் தலைவர்' (Chairman of the Council of People's Commissars) தவிர வேறு யாரிடமும் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இந்தக் கோரிக்கை மனுவை அவரிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு உங்களை உருக்கமாகக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்."

நான் என் காகிதத்தை அவரிடம் நீட்டினேன்.

அவர் அதைப் படித்தார்.

"முடியாது," என்று அவர் கூறினார். "மக்கள் ஆணையர்களின் சபையின் தலைவரிடம் இது போன்ற ஒன்றைச் சமர்ப்பிப்பதா?"

"அப்படியானால் நான் என்ன செய்வது?" என்று கேட்டபடியே என் தொப்பியைத் தவறவிட்டேன்.

நதேஷ்டா கான்ஸ்டான்டினோவ்னா என் காகிதத்தை வாங்கி, அதன் ஓரத்தில் சிவப்பு மையில் எழுதினார்:

"கூட்டுக்குடியிருப்புக்கான அனுமதியை வழங்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது."

பிறகு அதில் கையெழுத்திட்டார்: உல்யனோவா.

அவ்வளவுதான்.

மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், அவருக்கு நன்றி சொல்ல நான் மறந்துவிட்டேன்.

நான் மறந்துவிட்டேன். என் தொப்பியைச் சாய்வாக மாட்டிக்கொண்டு வெளியே நடந்தேன்.

நான் மறந்துவிட்டிருந்தேன். மாலை நான்கு மணிக்கு, புகை மண்டலமாக இருந்த வீட்டு நிர்வாக அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தேன். அங்கே அனைவரும் இருந்தனர்.

"என்ன?" என்று அவர்கள் அனைவரும் கூச்சலிட்டனர். "இன்னும் இங்கேயே இருக்கிறீர்களா?"

"அந்த வெளியேற்ற உத்தரவு..."

"ஒரு கார்க் (cork) அடைப்பானைப் போலவா?" என்று நான் ஒருவித அச்சுறுத்தும் தொனியில் கேட்டேன். "ஒரு கார்க் போலவா? அப்படித்தானே?"

நான் அந்தத் காகிதத்தை எடுத்து மேஜையின் மீது விரித்து, அதில் இருந்த அந்த மந்திர வார்த்தைகளை என் விரலால் சுட்டிக்காட்டினேன்.

ஆட்டுத்தோல் தொப்பிகள் அந்தக் காகிதத்தின் மீது குனிந்தன; அடுத்த கணமே, அவற்றை அணிந்திருந்தவர்கள் அப்படியே உறைந்துபோனார்கள். சுவரில் ஓடிக்கொண்டிருந்த கடிகாரத்தை வைத்துப் பார்க்கையில், அந்த நிலை எவ்வளவு நேரம் நீடித்தது என்பதை என்னால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியும்:

மூன்று நிமிடங்கள்.

பிறகு அந்தத் தலைவர் மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினார்; மங்கிக்கொண்டிருந்த தன் கண்களை என் பக்கம் திருப்பினார்:

"உல்யா...?" என்று அவர் மந்தமான, கனத்த குரலில் கேட்டார்.

மீண்டும் ஒருமுறை, அந்த அமைதியில் கடிகாரத்தின் ஓசை கேட்டது.

"இவான் இவானிச்," என்று ஆட்டுத்தோல் தொப்பி அணிந்த அந்தத் தலைவர் சோர்வான குரலில் சொன்னார், "நண்பரே, அவர்களுக்குக் கூட்டாக வசிப்பதற்கான அனுமதியை எழுதிக் கொடுங்கள்."

என் நண்பர் இவான் இவானிச் அந்தப் பதிவேட்டை எடுத்துக்கொண்டார்; பேனாவின் கீச்சுக்குரல் ஒலிக்க, மரண அமைதிக்கு நடுவே அந்த அனுமதியை எழுதத் தொடங்கினார்.

நான் இங்கேயே வசிக்கிறேன். கரியால் படிந்த கூரையைக் கொண்ட அதே அறையில்தான் இன்னும் இருக்கிறேன். என்னிடம் புத்தகங்கள் உள்ளன; மேஜையின் மீது விளக்கு வெளிச்சத்தின் ஒரு வட்டம் விழுந்து கிடக்கிறது. ஜனவரி 22-ஆம் தேதியன்று, அது சிவப்பாக ஒளிர்ந்தது; அடுத்த கணமே, கனவு போன்ற ஒரு காட்சியில் ஒரு முகம் அந்த வெளிச்சத்தில் என் கண்முன் தோன்றியது—சிறிய, கூர்மையான தாடியும், நன்கு துருத்திக்கொண்டிருக்கும் நெற்றியும் கொண்ட முகம் அது; அதற்குப் பின்னால் நரைக்கத் தொடங்கிய முடி, தேய்ந்துபோன ரோமங்களைக் கொண்ட குட்டையான ஜாக்கெட், மற்றும் சிவப்பு மையில் எழுதப்பட்ட ஒரு சொல்: *உல்யனோவா*.

மிக முக்கியமான விஷயம் ஒன்று உண்டு—அப்போது நான் நன்றி சொல்ல மறந்துவிட்டேன்.

உண்மையில், அது சற்று சங்கடமான விஷயம் தான்...

நன்றி, நதேஜ்தா கான்ஸ்டான்டினோவ்னா.