பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 2 / அத்தியாயம் 2

பிசாசுகள்: மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட நாவல் — பகுதி 2, அத்தியாயம் 2
ஆசிரியர்: ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி    அத்தியாயம் 3 →
பொருளடக்கத்தைப் பார்க்கவும். எழுதப்பட்டது: 1872; வெளியிடப்பட்டது: 1871–1872[1]. மூலம்: RVB (மேற்கோள்: தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி, எஃப். எம். *பதினைந்து தொகுதிகளில் முழுமையான படைப்புகள்*. — லெனின்கிராட்: நௌகா, 1990. — தொகுதி 7: *பிசாசுகள்*. — பக். 244–267.)




அத்தியாயம் இரண்டு. இரவு (தொடர்ச்சி)
I.

அவர் போகொயாவ்லென்ஸ்காயா (Bogoyavlenskaya) வீதி முழுவதிலும் நடந்து சென்றார்; ஒரு கட்டத்தில் தரைப்பகுதி சரிவாக மாற, சேற்றில் அவரது கால்கள் வழுக்கின. திடீரென்று, மூடுபனி சூழ்ந்த, வெறிச்சோடிய ஒரு பரந்த வெளி அவருக்கு முன்னால் விரிந்தது—அதுதான் அந்த ஆறு. வீடுகள் மறைந்து குடிசைகள் தோன்றின; அந்த வீதி குழப்பமான சந்துகளின் ஒரு சிக்கலான வலையமைப்பாக மாறியது. நீண்ட நேரம், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வேலிகளுக்கு அருகிலும், ஆற்றங்கரையோரம் ஒட்டியும் நடந்து சென்றார்—இருப்பினும், எதைப் பற்றியும் பெரிதாகச் சிந்திக்காமலேயே, ஒரு தெளிவான திசையுணர்வுடன் அவர் முன்னேறினார். அவரது மனம் வேறொன்றில் ஆழ்ந்திருந்தது; ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்து திடீரென விடுபட்டுச் சுற்றிலும் பார்த்தபோது, ​​அவர் நமது நீண்ட, ஈரமான மிதவைப் பாலத்தின் (pontoon bridge) நடுப்பகுதிக்கு அருகில் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தார். அங்கே ஒரு ஆன்மா கூட இல்லை; எனவே, திடீரென்று—அவரது முழங்கைக்கு அருகிலேயே—ஒரு குரல் கேட்டது அவருக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றியது. அது மரியாதையான அதே சமயம் அதீத நெருக்கத்தைக் காட்டும் தொனியில் இருந்தது; முற்றிலும் விரும்பத்தகாததாக இல்லாவிட்டாலும், அந்த ஒலியில் ஒருவிதத் தேன் தடவிய, துண்டு துண்டான உச்சரிப்பு இருந்தது. இது பெரும்பாலும் நம் ஊரின் "அதிகப்படியான நாகரிகம்" கொண்ட சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரிடமோ அல்லது கோஸ்தினி த்வோரில் (Gostiny Dvor) பணிபுரியும், சுருள் முடியைக் கொண்ட, நேர்த்தியாக உடையணிந்த கடை உதவியாளர்களிடமோ காணப்படக்கூடிய ஒரு பாணியாகும்.

"ஐயா, உங்கள் குடையின் கீழ் எனக்குச் சற்று இடம் கொடுத்து உதவ முடியுமா?"

உண்மையில், ஒரு உருவம் அவரது குடையின் நிழலுக்குள் நழுவி வந்தது—அல்லது ஒருவேளை, நழுவி வந்தது போல ஒரு பாவனையைச் செய்தது. அந்த நாடோடி அவனுக்கு அருகிலேயே நடந்து வந்தான்; அவனது முழங்கை நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் முழங்கையை உரசிக்கொண்டிருந்தது—வீரர்கள் சொல்வதைப் போலச் சொன்னால், அவன் தன் முழங்கையால் அவரைத் தொட்டு உணர்ந்துகொண்டிருந்தான். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தன் நடையைக் குறைத்துக்கொண்டு, இருட்டிலும் ஓரளவு பார்க்க முடியும் என்பதால், அவனை உற்று நோக்கினார். அவன் குட்டையான உருவம் கொண்டவன்; மது அருந்தித் திரிந்த ஒரு சாதாரண நகரவாசியைப் போன்ற தோற்றம் அவனிடம் இருந்தது. அவன் அணிந்திருந்த உடைகள் மெல்லியதாகவும், பார்க்க அருவருப்பாகவும் இருந்தன. அவனது கலைந்த சுருள் முடியின் மேல், நனைந்து போயிருந்த ஒரு துணித் தொப்பி இருந்தது; அதன் முன்பக்க மறைப்பு (visor) கிட்டத்தட்ட கிழிந்து தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவன் கருமையான தலைமுடி கொண்டவன்; மெலிந்த, கருத்த மேனியன், முகத்தில் அழுத்தமான, கறுத்த அடையாளங்களைக் கொண்டவன். அவனது கண்கள் பெரியவை—நிச்சயமாகக் கறுப்பு நிறம், ஆனால் ஒருவிதமான தீவிரமான, மின்னும் தன்மையுடன், ஜிப்சி இனத்தவரைப் போலச் சற்று மஞ்சள் கலந்த நிறத்தில் இருந்தன; இருட்டிலும் கூட இந்த விவரத்தை அறிய முடிந்தது. அவனுக்கு ஏறக்குறைய நாற்பது வயது இருக்கலாம்; அவன் மது அருந்தியிருக்கவில்லை.

"உனக்கு என்னைத் தெரியுமா?" என்று கேட்டார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்.

"திரு. ஸ்டாவ்ரோஜின்—நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச். கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கு முந்தைய ஞாயிற்றுக்கிழமை, ரயில் நிலையத்திற்கு ரயில் வந்து சேர்ந்தபோது, ​​நீங்கள் யார் என்று எனக்குக் காட்டப்பட்டது. அதுமட்டுமல்ல, உங்களைப் பற்றி ஏற்கனவே நான் கேள்விப்பட்டிருந்த விஷயங்களும் உண்டு."

"பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் மூலமாகவா? நீ... நீதான் அந்த 'பெட்கா' (Fedka) எனும் கைதியா?"

"எனக்கு ஃபெதோரோ ஃபெதோரோவிச் என்றுதான் பெயர் சூட்டினார்கள்... இந்த ஊரில்தான் என் அன்புக்குரிய தாயார் இருக்கிறார்—அவர் மிகவும் இறைபக்தி கொண்ட முதியவர், முதுமையால் உடல் வளைந்து போயிருக்கிறார். அவர் எனக்காக இரவு பகலாக இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்கிறார்; சும்மா அடுப்பங்கரையில் அமர்ந்து காலத்தை வீணாக்காமல், தன் எஞ்சிய நாட்களை இறைவேண்டலில் கழிக்கிறார்."

"நீ சிறை முகாமிலிருந்து தப்பி வந்தவனா?"

"நான் என் வாழ்க்கைப் பாதையை மாற்றிக்கொண்டேன், அவ்வளவுதான். புத்தகங்கள், மணிகள், தேவாலய உடைகள் என அனைத்தையும் ஒப்படைத்துவிட்டு வந்துவிட்டேன்—உண்மையில், எனக்குச் சிறை முகாமில் நீண்ட காலம் தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அந்த நீண்ட காத்திருப்பு என்னால் தாங்க முடியவில்லை."

"நீ இங்கே என்ன செய்கிறாய்?" “என்ன சொல்வது, நாட்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கரைந்து கொண்டே போகின்றன—காலம் அப்படியே நழுவி விடுகிறது. கடந்த வாரம் என் மாமாவும் உள்ளூர் சிறையில் இறந்து போனார்—கள்ள நோட்டு விவகாரம் அது—அவருக்காக ஒரு நினைவஞ்சலி செலுத்தும் விதமாக, தெரு நாய்களை நோக்கி ஒரு இருபத்தி நான்கு கற்களை வீசினேன்; இப்போதைக்கு என்னால் செய்ய முடிந்தது அவ்வளவுதான். அதுமட்டுமின்றி, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் எனக்கு ஒரு கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) பெற்றுத் தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்—வணிகருக்கான கடவுச்சீட்டு அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்று—அதனால் அவருடைய கருணையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறேன். உங்கள் தந்தை உங்களை ‘இங்கிலீஷ் கிளப்’பில் நடந்த சீட்டாட்டத்தில் பணயம் வைத்து இழந்துவிட்டார் என்று கேள்விப்பட்டேன்—எவ்வளவு மனிதாபிமானமற்ற செயல் இது, எவ்வளவு அநீதி! ஐயா, ஒரு மூன்று ரூபிள் கொடுத்து உதவ முடியுமா? கொஞ்சம் உடலைச் சூடுபடுத்திக்கொள்ளவோ ​​அல்லது ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்தவோ உதவும்!”

“அப்படியானால், நீ இங்கே எனக்காகக் காத்திருந்தாயா? எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை. யாருடைய உத்தரவின் பேரில்?”

“உத்தரவா? ஐயோ, இல்லை—யாரும் எந்த உத்தரவும் கொடுக்கவில்லை. உங்கள் புகழ்பெற்ற தாராள மனப்பான்மையின் மீதுள்ள மரியாதையால்தான் நான் அப்படிச் செய்தேன்—அதுதான் நாடு முழுவதும் புகழ்பெற்றதே! எங்களைப் போன்றவர்களின் வருமானம் எப்படி இருக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்தானே: ஒன்று கையில் ஒரு பிடி வைக்கோல் கிடைக்கும், இல்லையென்றால் விலா எலும்பில் ஒரு முள்-கரண்டி (பிட்ச்ஃபோர்க்) குத்தும்! சொல்லப்போனால், கடந்த வெள்ளிக்கிழமைதான் நான் பை (pie) வகைகளை வயிறு முட்டச் சாப்பிட்டேன்—வெடித்துவிடுமோ என்று பயப்படும் அளவுக்கு உண்டேன்! ஆனால், அதற்குப் பிறகு ஒரு நாள் சாப்பிடவில்லை, அடுத்த நாளும் காத்திருந்தேன், மூன்றாவது நாளும் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. ஆற்றில் தண்ணீர் தாராளமாக இருக்கிறது—என் வயிற்றுக்குள்ளேயே மீன்கள் நீந்திக்கொண்டிருக்கின்றன என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்! எனவே, உங்கள் கண்ணியத்திற்கு உகந்த வகையில் கொஞ்சம் தாராளம் காட்ட முடியுமா? அருகில் ஒரு பெண்மணி எனக்காகக் காத்திருக்கிறாள்; கையில் சில ரூபிள்கள் இல்லாமல் அவளைச் சந்திக்கச் செல்ல முடியுமா, சொல்லுங்கள்?”

“சரி, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் என் சார்பாக உனக்கு என்ன வாக்குறுதி அளித்தார்?” “சரி, அவர் முறைப்படியான வாக்குறுதி ஏதும் அளிக்கவில்லைதான்; ஆனால், தகுந்த சூழல் அமையும் பட்சத்தில், நான் உங்களுக்குப் பயன்படக்கூடும் என்று—சும்மா மேலோட்டமாகக்—குறிப்பிட்டார். எப்படிப் பயன்படுவேன் என்று அவர் விளக்கவில்லை; பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சுக்கு எனது ‘கோசாக் பொறுமையை’ச் சோதித்துப் பார்ப்பது பிடிக்கும்—அவருக்கு என் மீது உண்மையான நம்பிக்கை ஏதுமில்லை.”

“அதற்குக் காரணம் என்ன?”

“பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஒரு ‘ஜோதிடர்’ என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்—விண்ணுலகில் கிரகங்கள் எப்படி அமைகின்றன என்பது எல்லாம் அவருக்குத் தெரியுமாம்—இருந்தாலும், அவரும் விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்ல. ஐயா, நான் உங்களிடம் பேசுவது, நேராக இறைவனிடமே பேசுவது போல உணர்கிறேன்; உங்களைப் பற்றி நான் நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஒரு வகை என்றால், நீங்கள் முற்றிலும் வேறானவர் என்று தோன்றுகிறது. ஒருவரை அவர் அயோக்கியன் என்று தீர்மானித்துவிட்டால், அவர் பார்வையில் அந்த நபர் எப்போதும் அயோக்கியனாகவே இருப்பார். ஒருவரை முட்டாள் என்று முத்திரை குத்திவிட்டால், அந்த நபர் அவருக்கு எப்போதும் முட்டாள்தான். ஆனால், ஒருவேளை நான் செவ்வாய், புதன் கிழமைகளில் மட்டும்தான் முட்டாளாக இருக்கலாம்; வியாழக்கிழமை வரும்போது, ​​அவரை விட நான் அதிக புத்திசாலியாகக் கூட மாறக்கூடும்! இப்போது, ​​எனக்கு ஒரு கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) மிக அவசரமாகத் தேவை என்பது அவருக்குத் தெரியும்—ரஷ்யாவில் ஆவணங்கள் இல்லாமல் பிழைக்க முடியாது அல்லவா—அதனால், என் ஆன்மாவையே அவர் தன் பிடியில் வைத்திருப்பதாக அவர் நினைக்கிறார். ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள் ஐயா: பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சுக்கு வாழ்க்கை மிகவும் எளிதானது—அவர் தன் மனதிற்குள் ஒரு மனிதனைப் பற்றி ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறார், அந்தப் பிம்பத்துடனேயே அவர் வாழ்ந்துவிடுகிறார். அதுமட்டுமல்லாமல்…”“...அவர் மிகுந்த கஞ்சத்தனம் கொண்டவர். அவர்களின் அனுமதி இன்றி நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்யத் துணியமாட்டேன் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால், இதோ உங்கள் முன்னால் நிற்கிறேன்—நேரடியாக இறைவனின் முன்னால் நிற்பது போல! அவர்களிடமிருந்து சுதந்திரமாக, எனக்கென ஒரு பாதையைக் கண்டறியும் நம்பிக்கையில், கடந்த நான்கு இரவுகளாக இந்த பாலத்தில் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். ஒரு ஏழையின் வைக்கோல் காலணியின் முன் தலை வணங்குவதை விட, நேர்த்தியான தோல் காலணியின் முன் தலை வணங்குவதே மேல் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“நான் இரவு நேரத்தில் இந்தப் பாலத்தைக் கடப்பேன் என்று உன்னிடம் யார் சொன்னது?”

“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அது மறைமுகமாகத் தெரிந்துவிட்டது—முக்கியமாக கேப்டன் லெப்யாட்கினின் முட்டாள்தனத்தால்; அவனுக்கு எதையும் ரகசியமாக வைத்திருக்கத் தெரியாது... ஆக, மூன்று ரூபிள்—உங்கள் பொன்னான நேரத்தை மூன்று பகலும் மூன்று இரவும் செலவிட்டதற்காக, அதாவது நீங்கள் அனுபவித்த சலிப்பிற்காக! எங்கள் உடைகள் நனைந்து போனதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்—அது எங்கள் கௌரவத்திற்கு இழுக்கு என்பதால், அதைப் பற்றி நாங்கள் பேசவே மாட்டோம்.”

“நான் இடதுபுறம் திரும்புகிறேன், நீ வலதுபுறம் செல்; பாலம் இதோடு முடிகிறது. கேள், ஃபியோதோர்—என் வார்த்தைகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்: உனக்கு ஒரு கோபெக் (சிறிய நாணயம்) கூட தரப்போவதில்லை. இனிமேல் உன்னை நான் எங்கும் பார்க்கக்கூடாது—இந்தப் பாலத்திலோ அல்லது வேறு எங்காவதோ! எனக்கு உன்னால் எந்தத் தேவையும் இல்லை, எப்போதும் இருக்கப்போவதும் இல்லை. என் பேச்சைக் கேட்காவிட்டால், உன்னைக் கட்டிப் போட்டு போலீஸிடம் ஒப்படைத்துவிடுவேன். இப்போது, ​​கிளம்பு!”

“ஐயோ, என்ன இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? என்னுடன் வந்ததற்காகவாவது ஏதாவது கொடுங்களேன்! என் வருகை உங்கள் நடைப்பயணத்தை இன்னும் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமாக்கியதுதானே?”

“கிளம்பு!”

“சரி, இந்த இடத்தின் வழித்தடங்கள் உங்களுக்குத் தெரியுமா? முன்னால் பல இடுக்குச் சந்துகள் உள்ளன... நான் உங்களுக்கு வழிகாட்டுகிறேன்; இந்த ஊரே ஒரு குழப்பமான இடம்—ஏதோ சாத்தானே ஒரு கூடையில் இந்த ஊரைச் சுமந்து வந்து, அப்படியே கொட்டிவிட்டது போல இருக்கிறது!”

“எச்சரிக்கை—இல்லையென்றால் உன்னைக் கட்டிப் போட்டுவிடுவேன்!” நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் திரும்பிக் கூறினார், அவரது குரலில் கண்டிப்பு இருந்தது.

“யோசித்துப் பாருங்கள் ஐயா—ஒரு ஏழை அனாதையைத் துன்புறுத்துவது அவ்வளவு கடினமான காரியமா?” “சரி, சரி—உங்களுக்கு உங்கள் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை இருக்கிறது போலிருக்கிறதே!” “எனக்கு என் மீது இருக்கும் நம்பிக்கையை விட, உங்கள் மீதுதான் அதிக நம்பிக்கை இருக்கிறது, ஐயா.”

“சொன்னேனே, எனக்கு உங்களால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று!”

“ஆனால், எனக்கு உங்களால் ஒரு பயன் இருக்கிறது, ஐயா—அதுதான் விஷயம். நீங்கள் திரும்பி வரும்போது நான் உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்; இது முடிவானது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“உனக்கு வாக்கு கொடுக்கிறேன்: மீண்டும் நீ என் கண்ணில் பட்டால், உன்னைக் கட்டிப் போட்டுவிடுவேன்.”

“அப்படியானால், அதற்காக நான் ஒரு துணியைத் தயார் செய்து வைத்துக்கொள்கிறேன், ஐயா. உங்கள் பயணம் இனிதாக அமையட்டும்! ஒரு அனாதையைத் தன் குடை நிழலில் அடைக்கலம் கொடுத்தீர்கள்— இதற்காகவே, என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் உங்களுக்கு நன்றியுடன் இருப்பேன்.”

அவன் பின்தங்கிவிட்டான். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஏதோ ஒருவிதக் குழப்பத்துடன் தன் இலக்கை அடைந்தார். எங்கிருந்தோ திடீரெனத் தோன்றிய இந்த மனிதன், தான் அவருக்கு மிகவும் அவசியமானவன் என்று உறுதியாக நம்பினான்—அதை அவன் மிகுந்த துணிச்சலுடனும் வெளிப்படையாகவும் கூறினான். பொதுவாக, யாரும் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் இவ்வளவு உரிமையுடன் நடந்துகொள்வதில்லை. இருப்பினும், அந்த நாடோடி சொன்னவை அனைத்தும் பொய்யாக இருக்க வாய்ப்பில்லை—அவன் தானாக முன்வந்து தன் சேவையை வழங்குகிறான், அதுவும் முக்கியமாக, பியோத்தர் স্তெபானோவிச்சுக்குத் தெரியாமல்! இதுதான் இதில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம்.
II

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வந்து சேர்ந்த வீடு, நகரத்தின் எல்லையில், காய்கறித் தோட்டங்களைச் சுற்றியுள்ள வேலிகளுக்கு இடையே, ஆள் அரவமற்ற ஒரு சந்தில் அமைந்திருந்தது. அது புதிதாகக் கட்டப்பட்ட, இன்னும் வெளிப்புறச் சுவர்கள் பூசப்படாத, தனித்து நின்ற ஒரு சிறிய மர வீடு. ஒரு ஜன்னலின் கதவுகள் திறந்திருக்க, அதன் விளிம்பில் ஒரு மெழுகுவர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது—அன்று இரவு வரவிருந்த விருந்தினருக்கான அடையாளமாக அது வைக்கப்பட்டிருந்தது போலத் தெரிந்தது. சுமார் முப்பது அடி தூரத்தில் இருந்தபோதே, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வீட்டின் முகப்பில் ஒரு உயரமான மனிதன் நிற்பதைக் கண்டார். அவர்தான் அந்த வீட்டின் உரிமையாளராக இருக்க வேண்டும்; அவர் மிகுந்த ஆவலுடன் சாலையை உற்று நோக்க வெளியே வந்திருந்தார். அப்போது அவரது குரல் கேட்டது—அவசரமும், அதே சமயம் ஒருவிதத் தயக்கமும் கலந்த குரல் அது:

“நீங்கள்தானா, ஐயா? நீங்கள்தானா?” “இது நான்தான்,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பதிலளித்தார்; அவர் வராந்தாவை அடைந்து, தன் குடையைச் சுருட்டிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் இதைக் கூறினார்.

“இறுதியாக வந்துவிட்டீர்களா!” கேப்டன் லெப்யாட்கின் பரபரப்புடன் அங்கும் இங்கும் நகர்ந்தார். “அப்படியானால் அது நீங்கள்தான்! உங்கள் குடையை என்னிடம் கொடுங்கள்—வெளியே பயங்கர மழையாக இருக்கிறது. இதோ, இந்த மூலையில் தரையில் விரித்து வைக்கிறேன். தயவுசெய்து உள்ளே வாருங்கள், உள்ளே வாருங்கள்!”

நுழைவாயிலிலிருந்து அறைக்குச் செல்லும் கதவு அகலத் திறந்திருந்தது; அந்த அறை இரண்டு மெழுகுவர்த்திகளின் ஒளியில் பிரகாசித்தது.

“நீங்கள் நிச்சயமாக வருவீர்கள் என்று கொடுத்த வாக்கு இல்லையென்றால், நான் நம்புவதையே நிறுத்தியிருப்பேன்.”

“மணி இப்போது பன்னிரண்டே முக்கால்,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அறைக்குள் நுழைந்தபடி, தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கூறினார்.

“அதுவும் இந்த மழையில்—இவ்வளவு… தொலைவிலிருந்து! என்னிடம் கைக்கடிகாரம் இல்லை, என் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தால் காய்கறித் தோட்டங்களைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது; அதனால்… காலப்போக்கை உணர்வதே கடினமாகிவிடுகிறது. நான் குறை சொல்லவில்லை—ஐயோ, கடவுளே, அப்படிச் செய்ய நான் துணியமாட்டேன்!—இந்த வாரம் முழுவதும் இந்த தருணத்திற்காக, ஒரு முடிவைப் பெறுவதற்காக, மிகுந்த ஆவலோடும் பொறுமையின்மையோடும் காத்திருந்தேன்…”

“என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“என் தலைவிதி என்னவென்று தெரிந்துகொள்ளத்தான், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச். தயவுசெய்து அமருங்கள்.”

அவர் சோபாவுக்கு முன்னால் இருந்த ஒரு சிறிய மேசையைக் காட்டி, தலைவணங்கி அமருமாறு சைகை செய்தார்.

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சுற்றிலும் பார்த்தார். அந்த அறை மிகவும் சிறியதாகவும், கூரை தாழ்ந்தும் இருந்தது. அங்கிருந்த மரச்சாமான்கள் முற்றிலும் பயன்பாட்டுக்கு மட்டுமே உரியவை: மர நாற்காலிகள், சோபா—புதிதாக வாங்கப்பட்டது போல இருந்தது, மெத்தைகளோ அல்லது மென்மையான இருக்கை விரிப்புகளோ இல்லை—மற்றும் லிண்டன் மரத்தாலான இரண்டு மேசைகள். ஒன்று சோபாவுக்கு அருகில் இருந்தது; மற்றொன்று மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தது, அதன் மீது ஒரு மேசை விரிப்பு விரிக்கப்பட்டு, பல பொருட்கள் இருந்தன; அவை அனைத்தும் ஒரு தூய்மையான வெள்ளை நிறத் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தன. உண்மையில், அந்த அறை முழுவதுமே மிகவும் சுத்தமாகப் பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது. கேப்டன் லெப்யாட்கின் கடந்த எட்டு நாட்களாக மது அருந்தவில்லை. அவரது முகம் சற்று வீங்கியும், மஞ்சள் நிறம் ஏறியும் காணப்பட்டது. அவரது பார்வை அமைதியற்றதாகவும், துருவி ஆராயும் தன்மையுடனும், அதே சமயம் மிகுந்த குழப்பத்துடனும் இருந்தது—எந்த மாதிரியான தொனியைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றோ, அல்லது எந்த அணுகுமுறை தனக்குச் சாதகமாக அமையும் என்றோ அவரே இன்னும் தீர்மானிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“பாருங்கள்,” என்று சுற்றிலும் சைகை செய்தபடி அவர் கூறினார், “நான் சோசிமாவைப் போல வாழ்கிறேன். மதுவின்மை, தனிமை, வறுமை—இவைதான் அந்தப் பழங்கால வீரர்களின் விரதங்கள்.”

“பழங்கால வீரர்கள் உண்மையிலேயே இத்தகைய விரதங்களை மேற்கொண்டார்கள் என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?”

“ஒருவேளை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேனோ? ஐயோ, எனக்கு முறையான கல்வியறிவு இல்லையே! எல்லாவற்றையும் பாழாக்கிக்கொண்டேன்! நம்புங்கள், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்—இங்கேதான், முதன்முறையாக, என் இழிவான பழக்கங்களிலிருந்து நான் விடுபட்டுள்ளேன்; ஒரு கிளாஸ் கூட இல்லை, ஒரு சொட்டு கூட அருந்தவில்லை! தலைக்கு மேல் ஒரு கூரை இருக்கிறது; கடந்த ஆறு நாட்களாக, குற்ற உணர்ச்சியற்ற மன அமைதியுடன் இருக்கிறேன். சுவர்களில் கூட பிசினின் மணம் வீசுகிறது—இயற்கையை நினைவூட்டுகிறது. முன்னால் நான் எப்படி இருந்தேன்? என்னவாகிப் போனேன்?”

“இரவில் அலைந்து திரிகிறேன், உறங்க இடமில்லை, / பகலில் நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு சோம்பேறியாகக் கிடக்கிறேன்—”

“—கவிஞரின் அந்த அற்புதமான வரிகளைச் சொல்லப்போனால்! ஆனால்… நீங்கள் நனைந்து போயிருக்கிறீர்களே… உங்களுக்கு ஒரு கோப்பை தேநீர் தரட்டுமா?”

“வேண்டாம், சிரமப்படாதீர்கள்.”

“சமோவார் (தேநீர் கொதிக்க வைக்கும் பாத்திரம்) ஏழு மணிக்கே கொதிக்கத் தொடங்கிவிட்டது, ஆனால்… இப்போது அணைந்துவிட்டது… இந்த உலகில் உள்ள மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே! சூரியன் கூட ஒரு காலத்தில் அணைந்துவிடும் என்று சொல்கிறார்கள்… இருந்தாலும், நீங்கள் விரும்பினால், நான் அதை மீண்டும் பற்றவைக்கிறேன். அகஃபியா இன்னும் தூங்கவில்லை.”

 “சொல்லுங்கள், மரியா திமோஃபியேவ்னா…”

“இதோ, இதோ இங்கேதான்,” என்று லெப்யாட்கின் உடனே கிசுகிசுக்கும் குரலில் குறுக்கிட்டான். “நீங்கள் பார்க்க விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்டு, அடுத்த அறைக்குச் செல்லும் கதவைக் காட்டினான்; அது ஒரு பொருளைக் கொண்டு தாங்கி நிறுத்தப்பட்டு மூடியிருந்தது.

“அவள் தூங்கவில்லையா?”

“ஐயோ, இல்லை, இல்லை—அவள் எப்படித் தூங்குவாள்? சொல்லப்போனால், அவள் மாலை முதலே காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்; செய்தி கிடைத்தவுடனேயே தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டாள்,” என்று கூறிவிட்டு, அவன் தன் வாயை ஒரு குறும்புத்தனமான புன்னகையுடன் சுளித்தான், ஆனால் உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு அதை மாற்றிக்கொண்டான்.

“பொதுவாக, அவள் எப்படி இருக்கிறாள்?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் புருவத்தைச் சுளித்தபடி கேட்டார்.

“பொதுவாகவா? உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே, நிலைமை எப்படி இருக்கும் என்று,” என்று கூறிவிட்டு, ஒருவித மன்னிப்பு கோரும் பாவனையில் தோள்களைக் குலுக்கினான். “இப்போது… இப்போது அவள் அங்கே அமர்ந்து சீட்டுகளை வைத்து குறி பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்…”

“சரி, அது இருக்கட்டும்; முதலில், உன்னுடன் பேசி முடிக்க வேண்டியது இருக்கிறது.”

நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

கேப்டன் சோபாவில் அமரத் துணியவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, உடனே மற்றொரு நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு, மிகுந்த ஆவலுடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் முன்னோக்கிச் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.

“அங்கே மூலையில், மேஜை விரிப்பின் அடியில் என்ன வைத்திருக்கிறாய்?” என்று எதையோ கவனித்த நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் திடீரென்று கேட்டார்.

“அதுவா, ஐயா?” என்று கேட்டுவிட்டு லெப்யாட்கினும் திரும்பிப் பார்த்தான். “அது உங்கள் தாராள மனப்பான்மையால் கிடைத்ததுதான்—நீண்ட பயணம், அதனால் ஏற்படும் சோர்வு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, ஒருவித ‘புதுமனை புகுவிழா’ பரிசு என்று வைத்துக்கொள்ளலாமே!” என்று கூறி, ஒருவித அடிவருடித்தனமான, கிசுகிசுப்பான சிரிப்பைச் சிரித்தான். பிறகு, தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, காலடிச் சத்தம் கேட்காதவாறு மெல்ல நடந்து சென்று, மூலையில் இருந்த ஒரு சிறிய மேஜையின் மீதிருந்த விரிப்பை மிகுந்த மரியாதையுடனும் கவனத்துடனும் அகற்றினான். அதன் அடியில் சிற்றுண்டிகள் மற்றும் பானங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன: ஹாம் (பன்றி இறைச்சி), கன்றுக்குட்டி இறைச்சி, மத்தி மீன்கள், சீஸ், பச்சை நிறத்திலான ஒரு சிறிய ஜாடி, மற்றும் போர்டோ ஒயின் கொண்ட ஒரு நீண்ட பாட்டில்—இவை அனைத்தும் மிகவும் நேர்த்தியாகவும், அனுபவம் வாய்ந்த கைகளால், ஒருவித நேர்த்தியுடனும் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.

“இவை அனைத்தையும் நீதான் ஏற்பாடு செய்தாயா?”

“ஆம், ஐயா.” "நேற்று முதலே—நான் தகுந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்த என்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்திருக்கிறேன்... இருப்பினும், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, மரியா திமோஃபியேவ்னாவுக்கு இத்தகைய விஷயங்களில் துளியும் அக்கறை இல்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது உங்கள் தாராள மனப்பான்மையால் மட்டுமே நிகழ்ந்தது—ஏனெனில், இங்கே நான் எஜமானன் அல்ல, நீங்கள்தான் எஜமானர்; நான் வெறும் பொறுப்பாளர்தான்—இருப்பினும், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், என் ஆன்மா சுதந்திரமானது! தயவுசெய்து, என்னிடம் எஞ்சியிருக்கும் இந்த ஒரே ஒரு சொத்தையும் என்னிடமிருந்து பறித்துவிடாதீர்கள்!" என்று அவர் ஒருவித உருக்கத்துடன் பேசி முடித்தார்.

"ம்ம்!... ஒருவேளை நீங்கள் மீண்டும் அமரலாம்."

"நான் நன்றியுள்ளவன்—நன்றியுள்ளவன், அதே சமயம் சுதந்திரமானவன்!" (அவர் அமர்ந்தார்.) "ஆ, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், என் இதயம் உணர்ச்சிகளால் நிறைந்திருக்கிறது—உங்கள் வருகைக்காக நான் எவ்வளவு ஆவலுடன் காத்திருந்தேன் தெரியுமா! இப்போது என் விதியையும், அந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய, துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணின் விதியையும் நீங்கள்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்—அதன்பிறகு... பழைய காலத்தைப் போலவே, நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்தது போல, என் மனதிலிருப்பதை எல்லாம் உங்களிடம் கொட்டிவிடுகிறேன்! அன்று நீங்கள் என் பேச்சைக் கேட்க முன்வந்தீர்கள்—என் கவிதைகளைக் கூட வாசித்தீர்கள்... என்னை உங்கள் ஷேக்ஸ்பியரின் 'ஃபால்ஸ்டாஃப்' (Falstaff) என்று மற்றவர்கள் அழைத்திருக்கலாம், ஆனால் என் வாழ்க்கையில் நீங்கள் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருந்தீர்கள்!... இப்போது நான் மிகுந்த அச்சத்தில் இருக்கிறேன்; உங்களிடமிருந்துதான் நான் ஆலோசனையையும் தெளிவையும் எதிர்பார்க்கிறேன். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் என்னிடம் மிகவும் மோசமாக நடந்துகொள்கிறார்!"

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் கூர்மையாகவும் அவரைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். கேப்டன் லெப்யாட்கின் மது அருந்துவதை நிறுத்தியிருந்தாலும், அவரது மனநிலை இன்னும் சீராக இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. நீண்டகாலமாக மதுப்பழக்கம் கொண்டவர்களிடம், ஒருவிதமான குழப்பமும் சிதைந்த மனநிலையும் நிரந்தரமான குணாதிசயங்களாக மாறிவிடுகின்றன; அதே சமயம், இத்தகைய நிலையிலும் அவர்கள் மற்றவர்களை ஏமாற்றுவதிலும், தந்திரம் செய்வதிலும், சூழ்ச்சி செய்வதிலும் மற்றவர்களைப் போலவே மிகவும் திறமையானவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். "கேப்டன், இந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்திலும் நீங்கள் துளியும் மாறவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது," என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சற்று மென்மையான குரலில் கூறினார். “மனித வாழ்வின் இரண்டாம் பாதி என்பது, முதல் பாதியில் சேர்த்துக்கொண்ட பழக்கவழக்கங்களின் தொகுப்பு மட்டுமே என்று சொல்வது உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.”

“மிகவும் ஆழமான வார்த்தைகள்! வாழ்க்கையின் புதிரையே அவிழ்த்துவிட்டீர்கள்!” என்று கேப்டன் உற்சாகத்துடன் கூச்சலிட்டார். அவர் இதைச் சொன்னதில் ஒரு சிறு கேலி கலந்திருந்தாலும், உண்மையான மகிழ்ச்சியும் வெளிப்பட்டது; ஏனெனில், நேர்த்தியாகச் சொல்லப்படும் கருத்துகளை ரசிப்பதில் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர். “நீங்கள் சொன்ன பல விஷயங்களில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நீங்கள் கூறிய ஒரு கருத்து என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது: ‘பொது அறிவுக்கும் எதிராக உறுதியாக நிற்க வேண்டுமானால், ஒருவன் உண்மையிலேயே மிகச்சிறந்த மனிதனாக இருக்க வேண்டும்.’ இதோ, அதுதான்!”

“சரி, ஒரு முட்டாளைப் பற்றியும் இதையே சொல்லலாமே.”

“உண்மைதான்—ஒரு முட்டாளைப் பற்றியும் சொல்லலாம்! ஆனால், நீங்கள் உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இத்தகைய கூர்மையான கருத்துகளைத் தூவிக்கொண்டே வந்திருக்கிறீர்கள். மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை? லிபுட்டினோ அல்லது பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சோ இது போன்ற ஒரு கருத்தைச் சொல்ல முடியுமா? அட, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் என்னிடம் எவ்வளவு கொடூரமாக நடந்துகொண்டார் தெரியுமா!...”

“சரி, கேப்டன்... நீங்கள்தான் எப்படி நடந்துகொண்டீர்கள்?”

“குடிபோதை, அதுமட்டுமின்றி ஏகப்பட்ட எதிரிகள்! ஆனால், அதெல்லாம் கடந்த காலம்—இப்போது நான் பாம்பைப் போல என் பழைய தோலை உரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், நான் என் உயிலையை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? சொல்லப்போனால், எழுதி முடித்துவிட்டேன்!”

“ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே! எதை, யாருக்கு விட்டுச் செல்கிறீர்கள்?”

“தாயகத்திற்கு, மனிதகுலத்திற்கு, மற்றும் மாணவர்களுக்கு! நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், ஒரு அமெரிக்கரைப் பற்றிய வாழ்க்கை வரலாற்றை செய்தித்தாள்களில் படித்தேன்...” அவர் தனது பிரம்மாண்டமான சொத்து முழுவதையும் தொழிற்சாலைகளுக்கும் இயற்கை அறிவியலுக்கும் விட்டுச் சென்றார்; தனது எலும்புக்கூட்டை உள்ளூர் அகாடமி மாணவர்களுக்குக் கொடுத்தார்; தனது தோலை ஒரு முரசாகச் செய்யச் சொன்னார்—அந்த முரசில் அமெரிக்கத் தேசிய கீதத்தை இரவு பகலாக வாசிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார்! ஐயோ, வட அமெரிக்க நாடுகளில் நிலவும் அந்த உன்னதமான சிந்தனை வீச்சோடு ஒப்பிடும்போது, ​​நாம் வெறும் குள்ளர்களே; ரஷ்யா என்பது அறிவின் வெளிப்பாடல்ல, இயற்கையின் ஒரு விசித்திரமான பிறழ்வு மட்டுமே. ஒருவேளை நான் எனது தோலை ஒரு முரசாக மாற்றிக் கொடுப்பதாக—உதாரணத்திற்கு, நான் ஒரு காலத்தில் எனது பணியைத் தொடங்கும் பெருமை பெற்ற அக்மோலின்ஸ்க் காலாட்படைப் பிரிவிடம்—அதன் மீது தினமும் ரஷ்ய தேசிய கீதத்தை வாசிக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் வழங்கினால், அது நிச்சயமாக 'தாராளவாதம்' என்று கருதப்பட்டு, எனது தோல் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கும்... எனவே, நான் மாணவர்களுடன் மட்டுமே நிறுத்திக்கொண்டேன். மேலும், எனது எலும்புக்கூட்டை அகாடமிக்கு வழங்கவும் திட்டமிட்டுள்ளேன்—ஆனால், அதன் நெற்றியில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் வகையில், "மனம் திருந்திய சுதந்திர சிந்தனையாளர்" என்று பொறிக்கப்பட்ட ஒரு பலகையை ஒட்ட வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன்! அவ்வளவுதான்!

கேப்டன் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இதைப் பேசினார்—அமெரிக்க பாணியிலான இந்த உயிலின் அழகை அவரே முழுமையாக நம்பத் தொடங்கியிருக்கலாம்—இருப்பினும், அவர் ஒரு குறும்புக்காரர் என்பதால், ஒரு காலத்தில் நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் பரிவாரத்தில் ஒரு கோமாளியைப் போல நீண்ட காலம் பணியாற்றிய அவர், அவரை மகிழ்விக்கவே விரும்பினார். ஆனால், நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் புன்னகைக்கக்கூட இல்லை; மாறாக...அதற்கு மாறாக, அவர் ஒருவிதச் சந்தேகப் பார்வையுடன் இப்படிக் கேட்டார்:

“அப்படியானால், நீங்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே உங்கள் உயிலைப் பிரசுரிக்கப் போகிறீர்களா—அதற்காகப் பணமும் பெறப்போகிறீர்களா?”

“பெற்றால் என்ன, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்? பெற்றால் என்ன?” லெப்யாட்கின் அவரை எச்சரிக்கையுடன் உற்று நோக்கினான். “என் நிலையைப் பாருங்கள்! நான் கவிதைகள் எழுதுவதையே நிறுத்திவிட்டேன்—ஒரு காலத்தில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், என் சிறு கவிதைகள் உங்களுக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தன அல்லவா? மதுக்கோப்பையுடன் நாம் அமர்ந்திருந்த அந்த நாட்களை நினைவில் கொள்ளுங்கள்! ஆனால், என் பேனா ஓய்ந்துவிட்டது. ஒரே ஒரு இறுதி கவிதையை மட்டும் எழுதியிருக்கிறேன்—கோகோலின் ‘இறுதிக் கதை’ (Last Tale) போல என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; அதில் அவர் ரஷ்யாவை நோக்கி, தனது நெஞ்சிலிருந்தே அனைத்தையும் பாடி முடித்துவிட்டதாகக் கூறியிருப்பார். அதுபோல, நானும் என் பாடலைப் பாடி முடித்துவிட்டேன், அவ்வளவுதான்.”

“என்ன அந்த கவிதை?”

“‘அவள் கால் முறிந்து போனால்’!”

“என்னது?”

கேப்டன் எதிர்பார்த்தது இதுதான். அவர் தனது கவிதைகளை மிகவும் உயர்வாகக் கருதினார்; அதே சமயம், அவரது இயல்பில் இருந்த ஒருவித குறும்புத்தனமான முரண்பாட்டால், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அந்தக் கவிதைகளைக் கேட்டு வயிறு குலுங்கச் சிரிப்பதையும் அவர் ரசித்தார். இதன் மூலம் அவர் கவிதை சார்ந்த மற்றும் நடைமுறை சார்ந்த இரு நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக்கொண்டார். ஆனால் இப்போது, ​​ஒரு மூன்றாவது, மிகவும் நுணுக்கமான மற்றும் குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இருந்தது: தனது கவிதைகளை முன்னிறுத்துவதன் மூலம், ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் தான் குற்றமற்றவன் என்பதை நிரூபிக்க அவர் விரும்பினார்—அந்த விஷயத்தைப் பற்றி அவர் மிகுந்த கவலையுடனும், குற்ற உணர்வுடனும் இருந்தார். “‘அவள் கால் முறிந்துவிட்டால்’—அதாவது, குதிரை சவாரி செய்யும்போது ஏதேனும் விபத்து நேர்ந்தால் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இது ஒரு கற்பனைதான், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்—ஒருவிதப் பித்து, ஆனால் கவிஞனுக்கே உரிய பித்து! ஒருமுறை குதிரை மீது அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டபோது, ​​என் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: ‘அப்போது என்னவாகும்?’ என்று.” “சுருக்கமாகச் சொன்னால்... என்ன நடந்தது என்று பார்த்தால்... மிகத் தெளிவுதான்: மற்ற மணமகன்கள் அனைவரும் விலகிவிட்டனர், திருமணம் செய்ய விரும்பியவர்கள் எல்லாம் அகன்றுவிட்டனர்—ஜெர்மன் மொழியில் சொல்வதானால் ‘morgen frei’ (முற்றிலும் சுதந்திரமானவர்கள்) ஆகிவிட்டனர். ஆனால், கவிஞனாகிய நான் மட்டும் மாறாமல் அப்படியே இருந்தேன்; என் இதயம் நெஞ்சுக்குள் நசுங்கிப் போயிருந்தது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், ஒரு பேன் கூட—ஏன், ஒரு பேன் கூட காதலிக்க முடியும் அல்லவா; அதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லையே! ஆனால், அந்தப் பெண்மணி கோபமடைந்துவிட்டார்—அந்தக் கடிதத்தைக் கண்டும், அதில் இருந்த கவிதைகளைக் கண்டும் அவருக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. நீங்களும் கூட கோபமடைந்ததாகச் சொல்கிறார்களே—உண்மையா? இது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது; என்னால் இதை நம்பவே முடியவில்லை. சொல்லுங்கள், என் கற்பனையின் மூலம் நான் யாருக்கு என்ன தீங்கிழைத்துவிட முடியும்? அதுமட்டுமல்ல—என் கௌரவத்தின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்—லிபுட்டின் தான் என்னைத் தொடர்ந்து வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான்: ‘அனுப்புங்கள், தாராளமாக அனுப்புங்கள்! யாருக்கு வேண்டுமானாலும் கடிதம் எழுதும் உரிமை ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டு’ என்று—அதனால் தான் நான் அதை அனுப்பினேன்.”

“அப்படியானால், நீங்கள் அவளுக்கு ஒரு மணமகனாக முன்வந்தீர்கள் என்று சொல்லலாமா?”

“எதிரிகள், எதிரிகள், எங்கும் எதிரிகள் மட்டுமே!”

“அந்தக் கவிதையைச் சொல்லுங்கள்,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கண்டிப்புடன் குறுக்கிட்டார்.

“அற்பமான விஷயம்—முற்றிலும் அர்த்தமற்ற ஒன்றுதான்.”

இருப்பினும், அவர் நிமிர்ந்து அமர்ந்து, கையை நீட்டி, இவ்வாறு சொல்லத் தொடங்கினார்:

அழகிகளிலேயே பேரழகி ஒருத்தி,
தன் காலை உடைத்துக்கொண்டாள்—இப்போது,
அவள் முன்பை விட இருமடங்கு வசீகரமானவள்;
ஏற்கனவே அவளை ஆழமாகக் காதலித்த நான்,
இப்போது இருமடங்கு அதிகமாக நேசிக்கிறேன்!

“போதும்,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தன் கையை அசைத்துச் சொன்னார். “நான் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைப் பற்றி கனவு காண்கிறேன்,” என்று லெப்யாட்கின் கூறினான். அவன் சட்டென்று பேச்சை மாற்றினான்—ஏதோ அந்த கவிதைகளே இல்லாதது போல—“நான் ஒரு புதிய தொடக்கத்தைப் பற்றி கனவு காண்கிறேன்... ஓ, என் உபகாரியே! இந்தப் பயணத்திற்குத் தேவையான பணத்தை நீங்கள் தருவீர்கள் என்று நம்பலாமா? நான் வாரம் முழுவதும் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்—நீங்கள் சூரியனைப் போலவே எனக்குத் தெரிந்தீர்கள்!”

“ஐயோ, வேண்டாம்—என்னை மன்னியுங்கள், என்னிடமே இப்போது பணம் ஏதுமில்லை. அதுமட்டுமின்றி, நான் ஏன் உங்களுக்குப் பணம் தர வேண்டும்?.. ”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் திடீரென்று கோபமடைந்தார். மிகவும் சுருக்கமாகவும் கறாராகவும், அந்த கேப்டன் செய்த அனைத்துத் தவறுகளையும் அவர் பட்டியலிட்டார்: மதுப்பழக்கம், பொய் சொல்வது, மரியா திமோஃபியேவ்னாவுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பணத்தை வீணடித்தது, அவளை மடாலயத்திலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்தது, ஒரு ரகசியத்தை வெளிப்படுத்திவிடுவேன் என்று மிரட்டி அவமரியாதையான கடிதங்களை எழுதியது, தார்யா பாவ்லோவ்னாவிடம் அவன் நடந்துகொண்ட விதம் எனப் பலவற்றையும் அவர் அடுக்கினார். கேப்டன் தடுமாறி, கைகளை அசைத்து மறுப்பு தெரிவிக்க முயன்றான், ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவனை அதிகாரத்துடன் தடுத்து நிறுத்தினார்.

“இன்னொன்று சொல்லுங்கள்,” என்று அவர் இறுதியாகக் கேட்டார், “நீங்கள் அடிக்கடி ‘குடும்ப அவமானம்’ என்று குறிப்பிடுகிறீர்களே, உங்கள் சகோதரி ஸ்டாவ்ரோகினுடன் சட்டப்பூர்வமான திருமண உறவில் இருப்பது உங்களுக்கு எப்படி அவமானமாகிறது?”

“ஆனால், அந்தத் திருமணம் ரகசியமாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறதே, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்—இது ஒரு விதியின் விளையாட்டு, ஒரு பெரும் ரகசியம்! உங்களிடமிருந்து நான் பணம் பெறும்போது, ​​‘இந்த பணம் எதற்காக?’ என்று என்னிடம் கேட்கிறார்கள். என் கைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன; என் சகோதரிக்கும், குடும்ப கௌரவத்திற்கும் பாதிப்பு ஏற்படாமல் என்னால் இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியாது!”

கேப்டன் தன் குரலை உயர்த்தினான்; அவனுக்கு இந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவது மிகவும் பிடிக்கும், இதையே அவன் பெரிதும் நம்பியிருந்தான். ஆனால், அவனுக்கு வரப்போகும் அந்தப் பேரடியைப் பற்றி அவன் துளியும் அறிந்திருக்கவில்லை. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மிகவும் அமைதியாகவும் தெளிவாகவும்—ஏதோ ஒரு சாதாரண வீட்டு விவகாரத்தைப் பற்றிப் பேசுவது போல—அவனிடம் ஒரு விஷயத்தைத் தெரிவித்தார்: மிக விரைவில்—ஒருவேளை நாளையோ அல்லது நாளை மறுநாளோ—தான் செய்துகொண்ட திருமணத்தை அனைவருக்கும், அதாவது “காவல்துறைக்கும் சமூகத்திற்கும்” வெளிப்படுத்தப் போவதாக அவர் கூறினார். இதன் விளைவாக, குடும்ப கௌரவம் குறித்த கேள்வி தானாகவே தீர்ந்துவிடும்; அதோடு, பண உதவி குறித்த கேள்வியும் முடிவுக்கு வந்துவிடும். கேப்டனின் கண்கள் பிதுங்கின; ஆரம்பத்தில் அவருக்கு அதன் பொருள் புரியவில்லை, எனவே அது அவருக்கு விளக்கப்பட வேண்டியிருந்தது.

“ஆனால்… அவள்… மனநிலை சரியில்லாதவள் தானே?”

“அதற்கான ஏற்பாடுகளை நான் செய்துகொள்கிறேன்.”

“ஆனால்… உங்கள் தாயாரின் நிலை என்ன?”

“அது, அது முற்றிலும் அவரைப் பொறுத்தது.”

“உங்கள் மனைவியை உங்கள் வீட்டிற்கே அழைத்துச் செல்லத்தானே போகிறீர்கள்?” “அப்படியிருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும், அது உங்களைப் பொறுத்த விஷயம் அல்ல; அதற்கும் உங்களுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை.”

“எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லையா, என்ன சொல்கிறீர்கள்!” என்று கேப்டன் கூச்சலிட்டார். “அப்படியானால் என் நிலை என்ன?”

“இயல்பாகவே, நீங்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நுழையப் போவதில்லை.”

“ஆனால், நான் ஒரு உறவினராயிற்றே!”

“உங்களைப் போன்ற உறவினர்களைக் கண்டால் மக்கள் ஓடிவிடுவார்கள். நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள்—நான் உங்களுக்கு எதற்காகப் பணம் கொடுக்க வேண்டும்?”

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்—இப்படி இருக்க முடியுமா! ஒருமுறை மறுபரிசீலனை செய்யக்கூடாதா? நீங்கள்… யோசித்துப் பாருங்கள்—சமூகத்தில் உள்ளவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?”

“உங்கள் ‘சமூகத்தைப்’ பற்றி எனக்கு என்ன கவலை! அன்று உங்கள் சகோதரியை நான் திருமணம் செய்துகொண்டது—வெறும் மது விருந்துக்குப் பிறகு, ஒரு பந்தயத்திற்காக, சும்மா ஒரு খেয়াল (தோன்றிய எண்ணம்) காரணமாகத்தான்—இப்போது வேண்டுமானால் நான் அதை உலகறிய அறிவிக்கலாம்… அந்த நேரத்தில் எனக்கு அது வேடிக்கையாகத் தோன்றினால்!”

அவர் இதை மிகுந்த எரிச்சலுடன் கூறியதால், லெப்யாட்கின் அதிர்ச்சியடைந்து, அவர் சொல்வதை உண்மையென நம்பத் தொடங்கினான்.

“ஆனால் என் நிலை என்ன—எனக்கு என்னவாகும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதில் முக்கியமான நபர் நான்தானே!… நீங்கள் விளையாட்டாகத்தானே சொல்கிறீர்கள், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்?”

“இல்லை, நான் விளையாட்டாகச் சொல்லவில்லை.”

“உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்…”“…ச்சே, நான் உன்னை நம்பவில்லை… அப்படியானால், நான் முறைப்படி ஒரு விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.”

“நீ மிகவும் முட்டாள், கேப்டன்.”

“அப்படியே ஆகட்டும், ஆனால் என்னிடம் எஞ்சியிருப்பது இது ஒன்றுதான்!” என்று கேப்டன் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார், தன் நிதானத்தை இழந்தவராக. “முன்பெல்லாம், அவள் செய்த சேவைக்குப் பதிலாக, எங்களுக்குக் குறைந்தபட்சம் தங்குவதற்கு ஓர் இடம்—ஏதோ ஒரு மூலையாவது—கிடைத்தது. இப்போது நீ என்னைக் கைவிட்டுவிட்டால், எங்கள் கதி என்னவாகும்?”

“நீ செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் சென்று உன் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள விரும்புகிறாய், இல்லையா? சொல்லப்போனால், ஒரு விஷயம் கேள்விப்பட்டேன்—நீ அங்கு சென்று, மற்ற அனைவரையும் காட்டிக்கொடுத்து, அதன் மூலம் மன்னிப்புப் பெறத் திட்டமிட்டிருக்கிறாயாமே, இது உண்மையா?”

கேப்டனின் வாய் பிளந்தது, கண்கள் விரிந்தன; அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை.

“கேள், கேப்டன்,” என்று திடீரெனக் கூறிய ஸ்டாவ்ரோஜின், மிகுந்த தீவிரத்துடன் மேசையை நோக்கிச் சாய்ந்தார். இதுவரை அவரது தொனி மர்மமாகவே இருந்தது; அதனால், கோமாளித்தனமான வேடமிடுவதில் அனுபவம் வாய்ந்த லெப்யாட்கின் கூட, கடைசி நிமிடம் வரை அவர் உண்மையிலேயே கோபமாக இருக்கிறாரா அல்லது விளையாடுகிறாரா என்று குழப்பமடைந்திருந்தார். அவர் திருமணத்தை வெளிப்படுத்தும் அந்த விசித்திரமான யோசனையை உண்மையிலேயே பரிசீலிக்கிறாரா அல்லது வெறும் விளையாட்டு காட்டுகிறாரா என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் இப்போது, ​​நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சின் முகபாவனை மிகவும் கண்டிப்பானதாகவும் நம்பகமானதாகவும் இருந்ததால், கேப்டனின் முதுகெலும்பில் ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. “கேள், உண்மையைச் சொல் லெப்யாட்கின்: நீ ஏற்கனவே யாரையாவது காட்டிக்கொடுத்துவிட்டாயா, இல்லையா? உண்மையில் நீ ஏதாவது செய்தாயா? உன் முட்டாள்தனத்தால், ஏதேனும் கடிதம் அனுப்பிவிட்டாயா?”

“இல்லை ஐயா—நான் எதையும் செய்யவில்லை, மேலும்… நான் அதைப் பற்றி யோசிக்கவே இல்லை,” என்று கேப்டன் உற்றுப் பார்த்தபடி பதிலளித்தார்.

“பொய் சொல்கிறாய், நீ அதைப் பற்றி யோசிக்கவே இல்லை என்பது பொய். அதற்காகத்தானே நீ செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்லக் கேட்கிறாய்? ஒருவேளை நீ கடிதம் எதுவும் எழுதவில்லை என்றாலும், இங்கே யாரிடமாவது எதையாவது உளறிவிட்டாயா? உண்மையைச் சொல்—நான் சில விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.” “லிபுடினிடம்… நான் போதையில் இருந்தபோது…” “லிபுடின் ஒரு துரோகி. அவனிடம் என் மனதைத் திறந்து பேசிவிட்டேன்,” என்று அந்த ஏழை கேப்டன் முணுமுணுத்தார்.

“மனதைத் திறந்தாயோ இல்லையோ, இவ்வளவு முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியம் என்ன? உனக்கு ஏதேனும் ஒரு யோசனை தோன்றியிருந்தால், அதை உனக்குள்ளேயே வைத்திருக்க வேண்டியதுதானே? இக்காலத்தில் புத்திசாலிகள் அமைதியாகத்தான் இருக்கிறார்கள்—அவர்கள் கண்ட இடத்திலும் எதையும் பேசித் திரிவதில்லை.”

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்!” என்று நடுங்கும் குரலில் தடுமாறினார் கேப்டன். “ஆனால், நீங்கள் எதிலும் பங்கேற்கவில்லையே… நான் உங்களை இதில் சிக்க வைக்கவில்லையே…”

“சரி, உனக்குத் தீனி போடும் எஜமானரையே நீ காட்டிக்கொடுக்கத் துணியமாட்டாய், அப்படித்தானே?”

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், தயவுசெய்து யோசித்துப் பாருங்கள்… ஒருமுறை சிந்தித்துப் பாருங்கள்!...” மிகுந்த விரக்தியுடனும் கண்ணீருடனும், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் நடந்தவற்றை அந்த கேப்டன் அவசரமாக விவரிக்கத் தொடங்கினார். அது ஒரு அப்பாவி மனிதனின் முட்டாள்தனமான கதை; தனக்குப் புரியாத, தன் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட விவகாரங்களில் அவன் தலையிட்டிருந்தான். மதுவிலும் கொண்டாட்டங்களிலும் மூழ்கியிருந்த அவனுக்கு, அந்த விவகாரங்களின் தீவிரத்தன்மை கடைசி நிமிடம் வரை சரியாகப் புரியவில்லை. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்தபோது, ​​“ஆரம்பத்தில் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பினால்—நண்பன் என்ற முறையில், ஒரு விசுவாசமான மாணவனைப் போல—செய்துவிட்டேன்; உண்மையில் நான் மாணவனே கிடையாது!” என்று விளக்கினான். எதையும் அறியாத, “எந்தத் தவறும் செய்யாத” அவன், படிக்கட்டுகளில் துண்டுப் பிரசுரங்களை வீசியெறிந்தான்; கதவுகளின் அருகிலும் அழைப்பு மணிகளின் அருகிலும் டஜன் கணக்கில் அவற்றை விட்டுச் சென்றான்; செய்தித்தாள்கள் இருக்க வேண்டிய இடங்களில் அவற்றைச் சொருகி வைத்தான்; தியேட்டருக்குள் ரகசியமாகக் கொண்டு சென்று, மக்களின் தொப்பிகளுக்குள்ளும் பாக்கெட்டுகளுக்குள்ளும் அவற்றைச் செருகிவிட்டான். பிற்காலத்தில், அவர்களிடமிருந்து பணமும் பெறத் தொடங்கினான்—“ஏனென்றால், ஐயா, என் பொருளாதார நிலைதான் உங்களுக்குத் தெரியுமே!” இரண்டு மாகாணங்களிலும், அவற்றின் பல்வேறு மாவட்டங்களிலும் அவன் “எல்லா வகையான குப்பைகளையும்” விநியோகித்தான். “ஐயோ, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்!” என்று அவன் கதறினான். “என்னை மிகவும் வேதனைப்படுத்தியது என்னவென்றால், இவை அனைத்தும் குடிமைச் சட்டங்களுக்கு—முக்கியமாக, நம் தாய்நாட்டின் சட்டங்களுக்கு—முற்றிலும் எதிரானவை என்பதுதான்!” நான் திடீரென சில துண்டுப் பிரசுரங்களை அச்சிட்டு, மக்கள் கையில் ஆயுதங்களை ஏந்தி வீதிக்கு வர வேண்டும் என்று தூண்டுவேன். காலையில் ஏழையாக வீட்டை விட்டு கிளம்பும் ஒருவன், மாலையில் பெரும் பணக்காரனாகத் திரும்பி வரக்கூடும்—சிந்தித்துப் பாருங்கள்! அந்தத் தாள்களைக் கையில் எடுக்கும்போதே எனக்கு உடல் நடுங்குகிறது, ஆனாலும் நான் அவற்றை எல்லா இடங்களிலும் தூவிக்கொண்டே இருக்கிறேன். அல்லது, திடீரென்று ரஷ்யா முழுமைக்கும் விடுக்கப்படும் ஒரு செய்தியாக, ஐந்தாறு வரிகளை எழுதிவிடுவேன்: "தேவாலயங்களைப் பூட்டிவிடுங்கள், கடவுளை ஒழியுங்கள், திருமண உறவுகளை முறியுங்கள், வாரிசுரிமையை ரத்து செய்யுங்கள், கத்தியைக் கையில் எடுங்கள்"—இப்படி இன்னும் என்னென்னவோ! இது போன்ற ஒரு துண்டுச் சீட்டின் காரணமாக—அந்தச் சில வரிகளுக்காகவே—நான் கிட்டத்தட்ட பிடிபடும் நிலைக்கு வந்தேன்; என் படைப்பிரிவில் இருந்த அதிகாரிகள் என்னை அடித்துத் துன்புறுத்தினார்கள், ஆனால்—அவர்களுக்கு நன்றி—என்னை விட்டுவிட்டார்கள். பிறகு, கடந்த ஆண்டு, பிரான்சில் தயாரிக்கப்பட்ட ஐம்பது ரூபிள் கள்ள நோட்டுகளை கொரோவாவேவிடம் கொடுத்தபோது, ​​நான் மீண்டும் சிக்கிக்கொள்ளும் சூழல் ஏற்பட்டது. ஆனால், நல்லவேளையாக, அதற்குள் கொரோவாவே மதுபோதையில் குளத்தில் விழுந்து இறந்துவிட்டான், அதனால் அந்தப் பழியை என் மீது சுமத்த முடியவில்லை. விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டில், நான் "பொது மனைவியர்" (social wives) முறை பற்றியும் முழங்கினேன். ஜூன் மாதத்தில், இன்னுமொரு மாவட்டத்தில் மீண்டும் துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகித்தேன். இன்னும் பல வேலைகளைச் செய்யச் சொல்லி என்னை வற்புறுத்துகிறார்கள்... பியோத்தர் স্তெபனோவிச், தான் சொல்வதைக் கேட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் என்று தொடர்ந்து கட்டளையிடுகிறான்; நீண்ட நாட்களாகவே அவன் என்னை மிரட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை அவன் என்னிடம் நடந்துகொண்ட விதம்! நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், நான் ஒரு அடிமை, ஒரு புழுவைப் போன்றவன்—ஆனால் நான் கடவுள் அல்ல; டெர்ஷாவினிடமிருந்து நான் வேறுபடும் இடம் இது மட்டும்தான். ஆனால், என் வசம் இருக்கும் வழிமுறைகளைப் பாருங்கள்—எத்தகைய வழிமுறைகள் அவை!

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இதையெல்லாம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். "எனக்குத் தெரியாத பல விஷயங்கள் இதில் இருந்தன," என்று அவர் கூறினார். “இயல்பாகவே, உங்களுக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் நடந்திருக்கலாம்… இதைக் கேளுங்கள்,” என்று சற்று யோசித்த பிறகு அவர் தொடர்ந்தார், “உங்களுக்கு விருப்பமென்றால், அவர்களிடம்—அதாவது, யாரிடம் சொல்ல வேண்டுமோ அவர்களிடம்—லிபுட்டின் பொய் சொல்லிவிட்டான் என்று கூறுங்கள். நான் ஏதோ ஒரு குற்றத்தில் சிக்கியிருப்பேன் என்று கருதி, என்னைப் பயமுறுத்தி, அதன் மூலம் மேலும் பணம் பறிக்கவே நீங்கள் அப்படிச் செய்ததாகச் சொல்லிவிடுங்கள்… புரிகிறதா?”

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், என் அன்பிற்குரியவரே, நான் உண்மையிலேயே அவ்வளவு ஆபத்தில்தான் இருக்கிறேனா? இதைப் பற்றி உங்களிடம் கேட்பதற்காகத்தான் நான் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்.”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையை உதிர்த்தார்.

“நீங்கள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்வதை அவர்கள் நிச்சயமாக அனுமதிக்க மாட்டார்கள்; ஒருவேளை நான் உங்களுக்குப் பயணச் செலவிற்குப் பணம் கொடுத்தாலும் கூட… எப்படியிருந்தாலும், மரியா திமோஃபேயெவ்னாவைப் பார்க்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.” அவர் நாற்காலியை விட்டு எழுந்தார்.

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்—அப்படியானால் மரியா திமோஃபேயெவ்னாவின் நிலை என்ன?”

“நான் சொன்னதுதான்.”

“அதுவும் உண்மையா?”

“இன்னும் கூட நீங்கள் என்னை நம்பவில்லையா?”

“என்னை ஒரு பழைய, தேய்ந்துபோன காலணியைப் போலத் தூக்கி எறியப் போகிறீர்களா?”

“பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்,” என்று சிரித்தார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச். “சரி, இப்போது எனக்கு வழி விடுங்கள்.”

“நான் வெளியே வராண்டாவில் காத்திருக்கட்டுமா, ஐயா?… தற்செயலாக எதையும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான்… அறைகள் மிகவும் சிறியவை அல்லவா?”

“நல்ல யோசனை; வராண்டாவில் காத்திருங்கள். ஒரு குடையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“உங்கள் குடையா… என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு இது தேவையா?” என்று மிகுந்த பணிவோடு கேட்டார் கேப்டன்.

“எல்லோருக்கும் ஒரு குடை தேவைப்படத்தான் செய்யும்.”

…மனித உரிமைகளின் குறைந்தபட்ச அளவு… ஆனால், அவர் ஏற்கனவே ஏதோ இயந்திரகதியாக உளறிக்கொண்டிருந்தார்; அந்தச் செய்தியால் அவர் நிலைகுலைந்து, முற்றிலும் திசையறியாது திகைத்து நின்றார். இருப்பினும், அவர் வராண்டாவில் காலடி எடுத்து வைத்து, குடையைத் திறந்த அந்த நொடியே, அவரது மேலோட்டமான, தந்திரமான மனதில் மீண்டும் ஒரு பழக்கமான, நம்பிக்கையூட்டும் எண்ணம் துளிர்க்கத் தொடங்கியது: அவர்கள் அவருடன் ஏதோ விளையாட்டு காட்டுகிறார்கள், பொய் சொல்கிறார்கள்—அப்படியானால், அவருக்குப் பயப்பட ஒன்றுமில்லை; மாறாக, அவர்கள் தான் அவரைக்கண்டு அஞ்சுகிறார்கள்!

"அவர்கள் பொய் சொல்லி, விளையாட்டு காட்டுகிறார்கள் என்றால், இதில் ஒளிந்திருக்கும் உண்மையான தந்திரம் என்ன?" என்ற கேள்வி அவரை உறுத்தத் தொடங்கியது. அந்தத் திருமண அறிவிப்பு அவருக்கு மிகவும் அபத்தமாகத் தோன்றியது. "சரி, அது போன்ற ஒரு அற்புதங்களைச் செய்பவரிடம் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்—அவன் மற்றவர்களுக்குத் தீமை செய்வதையே தன் வாழ்நாள் நோக்கமாகக் கொண்டவன். ஆனால், அவனுக்கே பயம் இருந்தால் என்ன செய்வது? அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த குளறுபடிக்குப் பிறகு, அவன் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாகப் பயந்திருக்கலாம் அல்லவா? அதனால்தான் அவன் ஓடி வந்திருக்கிறான்—இந்த அறிவிப்பைத் தான் தான் வெளியிட வேண்டும் என்று பிடிவாதமாகச் சொல்கிறான்; ஒருவேளை நான் அதைச் சொல்லிவிடுவேனோ என்ற பயம் அவனுக்கு! கவனமாக இரு, லெப்யாட்கின், சொதப்பிவிடாதே! மேலும், அவன் இதை வெளிப்படையாக அறிவிக்க விரும்பினால், ஏன் நள்ளிரவில் திருட்டுத்தனமாக வந்து என்னைப் பார்க்க வேண்டும்? அவனுக்குப் பயம் இருக்கிறது என்றால், அது இப்போதே—இந்த நொடியில், அடுத்த சில நாட்களில் இருக்கிறது என்று அர்த்தம்… ஜாக்கிரதை, லெப்யாட்கின்!.."

"அவன் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சைக் காட்டி என்னை மிரட்டப் பார்க்கிறான். அட, என்ன பயங்கரம்—உண்மையிலேயே பயங்கரமானதுதான்! நான் ஏன் லிபுட்டினிடம் போய் உளறினேன்? இந்தச் சாத்தான்கள் என்னதான் திட்டமிடுகிறார்கள் என்று சாத்தானுக்குத்தான் தெரியும்—என்னால் ஒருபோதும் இதைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போலவே, இப்போதும் ஏதோ சூழ்ச்சி செய்கிறார்கள். ஆனால், இதைப் பற்றி நான் யாரிடம் போய் புகார் சொல்ல முடியும்? 'முட்டாள்தனமாக யாரிடமாவது கடிதம் எழுதிவிட்டாயா?'" ம்ம். அப்படியானால், முட்டாள்தனமான முகமூடிக்கு அடியில் எதையாவது எழுதி வைக்க முடியும்தானே? அவர் எனக்கு ஏதோ ஒரு குறிப்பைத் தருகிறாரா? 'அதனால்தான் நீங்கள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்கிறீர்கள்...' என்று அவர் சொன்னாரே! என்ன ஒரு தந்திரக்காரன்! நான் கனவில் மட்டுமே கண்ட விஷயத்தை, அவர் எப்படி ஊகித்துச் சொன்னார்! அவர் என்னை அங்கேயே போகச் சொல்லித் தூண்டுகிறார் என்பது தெளிவாகிறது. இதில் இரண்டு விஷயங்கள் இருக்கலாம்: ஒன்று, அவர் ஏதோ தப்பு செய்த பயத்தில் இருக்கலாம்; அல்லது, அவருக்கு எதைப் பற்றியும் பயமே இல்லை, மாறாக, நான் அங்கு சென்று அவர்கள் அனைவரையும் பற்றிப் போட்டுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்! அட, இந்த லெப்யாட்கின்—என்னே ஒரு விசித்திரமான மனிதன்! நான் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஒரு சிறு தவறு கூட செய்துவிடக் கூடாது!..."

அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கிப்போனதால், மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கவனிப்பதையே மறந்துவிட்டார். எப்படியும், கதவு மிகவும் தடிமனாகவும் உறுதியாகவும் இருந்ததால், உள்ளே பேசுபவர்களின் குரல் மிக மென்மையாகவே கேட்டது; என்ன பேசுகிறார்கள் என்று துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த கேப்டன் எரிச்சலில் துப்பினார்; ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனேயே மீண்டும் வராண்டாவிற்கு வந்து, விசில் அடிக்கத் தொடங்கினார்.
III

மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் அறை, கேப்டன் தங்கியிருந்த அறையை விட இரு மடங்கு பெரியதாக இருந்தது. அங்கும் அதே போன்ற சொரசொரப்பான, நேர்த்தியற்ற மரச்சாமான்களே இருந்தன. ஆனால், சோபாவிற்கு முன்னால் இருந்த மேஜையின் மீது பிரகாசமான, வண்ணமயமான விரிப்பு விரிக்கப்பட்டிருந்தது; அதன் மேல் ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. தரை முழுவதும் ஒரு அழகான கம்பளம் விரிக்கப்பட்டிருந்தது, படுக்கையை மறைக்கும் வகையில் அறையின் நீளத்திற்கு ஒரு நீண்ட பச்சை நிறத் திரை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. மேலும், மேஜைக்கு அருகில் ஒரு பெரிய, மென்மையான நாற்காலி இருந்தது—இருப்பினும், மரியா திமோஃபியேவ்னா அதில் ஒருபோதும் அமர்ந்ததில்லை. அறையின் ஒரு மூலையில், அவர் முன்பு வசித்த இடத்தைப் போலவே, ஒரு புனிதச் சின்னம் (ஐகான்) தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அதன் முன்னால் ஒரு சிறிய விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. மேஜையின் மீது அவருக்குத் தேவையான, எப்போதும் உடன் வைத்திருக்கும் சில பொருட்கள் இருந்தன: ஒரு கட்டு சீட்டுக்கட்டுகள், ஒரு சிறிய கைக்கண்ணாடி, ஒரு பாடல் புத்தகம், ஏன், ஒரு இனிப்பு ரொட்டி கூட இருந்தது. மேலும், அங்கு வண்ணச் சித்திரங்களுடன் கூடிய இரண்டு சிறிய புத்தகங்கள் இருந்தன: ஒன்றில் பிரபலமான பயணக் குறிப்பொன்றின் சுருக்கமான பகுதி இளம் வாசகர்களுக்காக மாற்றியமைக்கப்பட்டிருந்தது; மற்றொன்றில், பெரும்பாலும் வீரர்களைப் (நைட்டுகள்) பற்றிய, அறநெறி புகட்டும் எளிய கதைகள் தொகுக்கப்பட்டிருந்தன—இவை பெரும்பாலும் கிறிஸ்துமஸ் மரங்களை அலங்கரிக்கவோ அல்லது விடுதிப் பள்ளிகளில் வாசிக்கவோ உருவாக்கப்பட்டவை. அத்துடன், பல்வேறு புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஒரு ஆல்பமும் இருந்தது. கேப்டன் முன்னரே கூறியிருந்தது போலவே, மரியா திமோஃபியேவ்னா ஒரு விருந்தினருக்காகக் காத்திருந்தார்; ஆனால், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​அவள் சோபாவில் சாய்ந்தபடி, கம்பளியால் வேலைப்பாடு செய்யப்பட்ட தலையணையில் தலை சாய்த்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அந்த விருந்தினர் சத்தமின்றி கதவை மூடிவிட்டு, நின்ற இடத்திலிருந்தபடியே உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணைக் கவனிக்கத் தொடங்கினார்.

அவள் "தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டதாக" கேப்டன் கூறியது மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றுதான். அவள் ஞாயிற்றுக்கிழமை வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இல்லத்தில் அணிந்திருந்த அதே அடர் நிற உடையையே அணிந்திருந்தாள். அவளது தலைமுடி கழுத்தின் பின்புறம் ஒரு சிறிய முடிச்சாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது; அவளது நீண்ட, மெல்லிய கழுத்து முன்போலவே வெளிப்பட்டிருந்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா பரிசளித்த கருப்பு நிற சால்வை, சோபாவின் மீது நேர்த்தியாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. முன்பைப் போலவே, அவளது முகத்தில் பவுடரும் ரூஜும் (முகச் சாயமும்) மிக அதிகமாகவும், நேர்த்தியற்ற முறையிலும் பூசப்பட்டிருந்தன. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அங்கு வந்து ஒரு நிமிடம் கூட ஆகியிருக்காது, அதற்குள் அவள் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டாள்—யாரோ தன்னைப் பார்ப்பதை உணர்ந்தது போல—கண்களைத் திறந்து, சட்டென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். ஆனால், அந்த விருந்தினருக்கும் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான மனநிலை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்: அவர் கதவருகே நின்ற இடத்திலேயே அசையாமல் நின்று, அவளது முகத்தையே ஊடுருவும் வகையிலும், அமைதியாகவும், விடாப்பிடியாகவும் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார். ஒருவேளை அந்தப் பார்வை மிகவும் கடுமையாக இருந்திருக்கலாம்; அல்லது அதில் அருவருப்பு வெளிப்பட்டிருக்கலாம்; ஒருவேளை அவள் அடைந்த அதிர்ச்சியைக் கண்டு அவர் ஒருவித தீய மகிழ்ச்சியை அடைந்திருக்கலாம்—அல்லது, இது தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் கற்பனையின் விளைவாகக்கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு நிமிடம் நீடித்த அந்த மௌனத்திற்குப் பிறகு, அந்தப் பரிதாபமான பெண்ணின் முகத்தில் மிகுந்த அச்சம் குடிகொண்டது; அவளது முகம் ஒரு கணம் துடித்தது, அவள் நடுங்கும் கைகளை உயர்த்தினாள், பிறகு திடீரென்று—பயந்த ஒரு குழந்தையைப் போல—அழுதுவிட்டாள். இன்னும் ஒரு கணம் நீடித்திருந்தால், அவள் அலறியே இருப்பாள். ஆனால், அந்த விருந்தினர் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டார்; அவரது முகபாவனை நொடிப்பொழுதில் மாறியது; அவர் மிகுந்த கனிவோடும் வரவேற்பு உணர்வோடும் புன்னகைத்தபடி மேசையை நெருங்கினார்.

“என்னை மன்னியுங்கள்—நீங்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில், எதிர்பாராத விதமாக வந்து உங்களை அச்சுறுத்திவிட்டேன்,” என்று கூறியபடி, அவர் தனது கையை அவளை நோக்கி நீட்டினார்.

அவரது மென்மையான சொற்கள் பலனளித்தன; அவளது அச்சம் மறைந்தது. இருப்பினும், என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவித்தபடி, அவள் இன்னும் ஒருவிதக் கலக்கத்துடனேயே அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தயக்கத்துடன் அவளும் தனது கையை நீட்டினாள். இறுதியில், அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, தயக்கமான புன்னகை அரும்பியது.

“வணக்கம், இளவரசே,” என்று கிசுகிசுத்தாள் அவள், அவரை ஒரு விசித்திரமான பார்வையில் உற்றுநோக்கியபடி.

“நீங்கள் ஏதோ ஒரு கெட்ட கனவு கண்டிருக்க வேண்டும், இல்லையா?” என்று அவர் தொடர்ந்தார்; அவரது புன்னகை இன்னும் அதிக கனிவோடும் வரவேற்பு உணர்வோடும் விரிந்தது.

“ஆனால், நான் அதைப் பற்றித்தான் கனவு கண்டேன் என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?..”

திடீரென அவள் மீண்டும் நடுங்கத் தொடங்கினாள்; தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்வது போல கையை உயர்த்திக்கொண்டு பின்வாங்கினாள். மீண்டும் அழுகையின் விளிம்பிற்குச் சென்றாள்.

“அமைதியாயிருங்கள்—என்ன நடக்கிறது? இதில் பயப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? ஒருவேளை நீங்கள் நினைக்கிறீர்களோ…”
“நீங்கள் பேசுவதில் எவ்வளவு நேர்த்தியான பாணி!”
"என்னை உனக்கு அடையாளம் தெரியவில்லையா?" என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவளிடம் கேட்டான். அவளை நம்பவைக்க அவன் முயன்றான்—ஆனால், இம்முறை அதற்குச் சிறிது காலம் தேவைப்பட்டது. அவள் மௌனமாக அவனை உற்று நோக்கினாள்; அவளது முகத்தில் அதே வேதனையான திகைப்பு படிந்திருந்தது. ஏதோ ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், ஏதோ ஒரு கனமான, குழப்பமான சிந்தனை அவளது ஏழை மனதை வாட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது அவள் கண்களைக் கீழே தாழ்த்தினாள், பிறகு திடீரென அவனை ஒரு முழுமையான பார்வையில் அளவெடுத்தாள். இறுதியாக, ஒரு நிலையை அடைந்தாள்—அது அமைதி என்று சொல்ல முடியாது, ஒருவிதமான உறுதியான தீர்மானம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

"தயவுசெய்து என் அருகில் அமருங்கள், அப்போதுதான் பிறகு உங்களை என்னால் சரியாகப் பார்க்க முடியும்," என்று அவள் ஒரு புதிய, தெளிவான நோக்கத்துடன் கூறினாள். "கவலைப்படாதீர்கள்—நானும் உங்களைப் பார்க்கப்போவதில்லை; என் பார்வையைத் தரையிலேயே பதித்துக்கொள்கிறேன். நான் சொல்லும் வரை நீங்களும் என்னைப் பார்க்கக்கூடாது. சரி, அமருங்கள்," என்று அவள் சற்று அவசரத்துடன் சேர்த்துக் கூறினாள்.

ஏதோ ஒரு புதிய உணர்வு அவளை மெல்ல மெல்ல ஆட்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது.

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அமர்ந்து காத்திருந்தான்; நீண்ட மௌனம் நிலவியது.

"ம்ம்! இதெல்லாம் எவ்வளவு விசித்திரமாக இருக்கிறது!" என்று அவள் ஒருவித அருவருப்புடன் முணுமுணுத்தாள். "நான் ஏதோ கெட்ட கனவுகளால் அவதிப்பட்டிருக்க வேண்டும்—ஆனால், அந்தக் கனவுகளில் ஒன்றில் நீங்கள் ஏன் இப்படி, அப்படியே என்னைப் போலவே தோன்ற வேண்டும்?"

"கனவுகளைப் பற்றிப் பேசுவதை விடுவோம்," என்று அவன் பொறுமையின்றிச் சொன்னான். அவளது தடையைப் பொருட்படுத்தாமல் அவளை நோக்கித் திரும்பினான்—அவனது கண்களில் மீண்டும் அந்த முந்தைய உணர்வின் ஒரு சிறு நிழல் மின்னியது. அவள் அவனைப் பார்க்கத் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது; ஆனாலும், பிடிவாதமான உறுதியுடன் தன் பார்வையைத் தரையிலேயே நிலைநிறுத்தி, தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"கேளுங்கள், இளவரசே," என்று அவள் திடீரெனக் குரலை உயர்த்திச் சொன்னாள், "கேளுங்கள், இளவரசே..."

"ஏன் இப்படித் திரும்பி அமர்ந்திருக்கிறாய்? ஏன் என்னைப் பார்க்க மறுக்கிறாய்? இந்த நாடகத்தின் அர்த்தம்தான் என்ன?" என்று அவன் பொறுமையிழந்து கேட்டான்.

ஆனால், அவள் அவன் சொன்னதைக் காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்பது போலத் தெரிந்தது.

— கேளுங்கள், இளவரசே, — என்று அவள் மூன்றாவது முறையாக மீண்டும் கூறினாள். அவளது குரல் உறுதியாக இருந்தது, முகத்தில் ஒருவிதமான பதற்றமான, கவலையார்ந்த உணர்வு தெரிந்தது. — வண்டியில் இருந்தபோது, ​​திருமணம் குறித்த அறிவிப்பு வெளியாகப்போகிறது என்று என்னிடம் சொன்னீர்கள் அல்லவா? அப்போதே, இந்த ரகசியம் முடிவுக்கு வந்துவிடுமோ என்று நான் பயந்துபோனேன். இப்போது எனக்கு அவ்வளவு உறுதியாகத் தெரியவில்லை; நன்றாக யோசித்துப் பார்த்ததில், எனக்கு இந்த வாழ்க்கை சரிப்பட்டு வராது என்பது தெளிவாகப் புரிகிறது. எப்படி அலங்கரித்துக்கொள்வது என்று எனக்குத் தெரியும், விருந்தினர்களை உபசரிப்பதையும் ஒருவாறு சமாளித்துவிடலாம்—வீட்டில் பணியாட்கள் இருக்கும்போது, ​​ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்த மக்களை அழைப்பதென்ன அவ்வளவு பெரிய காரியமா? ஆனாலும், மற்றவர்கள் என்னை எப்படிப் பார்ப்பார்கள்? அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, அந்த வீட்டில் பல விஷயங்களைக் கவனித்தேன். அந்த அழகான இளம் பெண், நான் இருந்த நேரம் முழுதும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்—குறிப்பாக நீங்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது. உள்ளே வந்தது நீங்கள்தானே, இல்லையா? அவளுடைய தாயார், சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு விசித்திரமான முதிய பெண்மணி. என் லெப்யாட்கின் அங்கே ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டான்; சிரிப்பை அடக்க முடியாமல், நான் தொடர்ந்து கூரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருந்தது—நல்லவேளையாக, அந்தக் கூரை மிக அழகாக ஓவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது! அவளுடைய தாயார் ஒரு மடாலயத் தலைவியாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்; அவர் எனக்கு ஒரு கருப்பு சால்வையைத் தந்திருந்தாலும், அவரைப் பார்த்தாலே எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது. அன்று அவர்கள் என்னைப் பற்றி ஏதோ ஒரு விசித்திரமான அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு அவர்கள் மீது கோபமெல்லாம் இல்லை—நான் அங்கே அமர்ந்திருந்தபோது, ​​‘நான் அவர்களுக்கு எந்த வகையில் உறவினராக இருக்க முடியும்?’ என்றுதான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு கவுண்டஸிற்கு (பிரபுத்துவப் பெண்மணிக்கு) ஆன்மீக ரீதியான ஒரு குறிப்பிட்ட பண்பு இருந்தால் போதும்—ஏனென்றால், வீட்டு வேலைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள ஏராளமான பணியாட்கள் இருக்கிறார்கள்—அதோடு, வெளிநாட்டுப் பயணிகளை உபசரிக்கச் சற்று உலகியல் சார்ந்த கவர்ச்சியும் தேவைப்படலாம். ஆனாலும், அன்று அவர்கள் என்னைப் பார்த்த பார்வையில் ஒருவிதமான தீராத நம்பிக்கையின்மை தெரிந்தது. ஆனால், தாஷா—அவள் ஒரு தேவதை. என்னைப் பற்றி அவர்கள் ஏதேனும் கவனக்குறைவான வார்த்தைகளைச் சொல்லி, அவனை வருத்தப்படுத்திவிடுவார்களோ என்றுதான் எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது.

— பயப்படாதீர்கள், கவலைப்படவும் வேண்டாம், — என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கூறினார்; அப்போது அவரது முகம் ஒருவிதமான விகாரமான பாவனையுடன் சுருங்கியது. “சரி, என்னைப் பார்த்து அவர் கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டால், எனக்கு அதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை—இருப்பினும், நபரைப் பொறுத்து, இத்தகைய உணர்வுகளில் வெட்கத்தை விட பரிதாபமே அதிகமாக இருக்கும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் என்னைப் பார்த்து பரிதாபப்படுவதை விட, நான் அவர்களைப் பார்த்து பரிதாபப்படுவதற்கே அதிக வாய்ப்புள்ளது என்பது அவருக்குத் தெரியும்.”

“அவர்கள் உங்களை மிகவும் காயப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறதே, மரியா திமோஃபியேவ்னா?”

“நான்? ஓ, இல்லவே இல்லை!” என்று அவர் கபடமற்ற புன்னகையுடன் கூறினார். “அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. அப்போது உங்கள் அனைவரையும் கவனித்தேன்—எல்லோரும் மிகுந்த கோபத்தில் இருந்தார்கள், ஒருவருக்கொருவர் முரண்பட்டு நின்றார்கள்; நீங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் கூட, மனதாரச் சிரிப்பது எப்படி என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இவ்வளவு செல்வம் இருந்தும், மகிழ்ச்சி என்று எதுவுமே இல்லை—இவை அனைத்தும் எனக்கு அருவருப்பாகவே தோன்றுகின்றன. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இப்போது யாருக்காகவும் எனக்கு வருத்தம் இல்லை—என்னைத் தவிர.”

“நான் இல்லாத நேரத்தில் உங்களுக்கும் உங்கள் சகோதரருக்கும் நிலைமை கடினமாக இருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டேனே?”

“யார் சொன்னது? அபத்தம்! இப்போது நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருக்கிறது; என் கனவுகள் கூட விரும்பத்தகாதவையாக மாறிவிட்டன—நீங்கள் வந்ததால்தான் இப்படி நேர்ந்தது. சொல்லுங்கள், நீங்கள் ஏன் இங்கே வரவேண்டும்?”

“ஒருவேளை நீங்கள் மீண்டும் மடாலயத்திற்குச் சென்றால் என்ன?”

“எனக்குத் தெரியும்! மீண்டும் மடாலயத்தைப் பற்றித்தான் சொல்வார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றித்தான் இருந்தது! என்ன, உங்கள் மடாலயம் அவ்வளவு பெரிய அதிசயமா என்ன? நான் ஏன் அங்கே போக வேண்டும்—இப்போது நான் அங்கே எதைக் கொண்டு செல்ல முடியும்? இந்த உலகில் நான் முற்றிலும் தனித்து இருக்கிறேன்! மூன்றாவது வாழ்க்கையைத் தொடங்க எனக்கு இப்போது மிகத் தாமதமாகிவிட்டது.”

“ஏதோ ஒரு விஷயத்திற்காக நீங்கள் மிகவும் கோபமாக இருக்கிறீர்கள் என்று தோன்றுகிறது—ஒருவேளை, நான் உங்கள் மீது வைத்திருக்கும் அன்பை நிறுத்திவிட்டேனோ என்று பயப்படுகிறீர்களா?”

“உங்களைப் பற்றி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. என் பயம் என்னவென்றால், நான் வேறொருவர் மீது வைத்திருக்கும் அன்பை நிறுத்திவிடக்கூடும் என்பதுதான்—அது மிகவும் மோசமான ஒன்றாக இருக்கும்.”

அவர் ஒருவித ஏளனப் புன்னகையை உதிர்த்தார்.

“நான் அவருக்கு எதிராக ஏதோ ஒரு பெரும் தவறு செய்திருக்க வேண்டும்,” என்று அவர் திடீரென்று, தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போலச் சொன்னார், “ஆனால், அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை—இதுதான் என் வாழ்நாள் முழுமைக்குமான துயரம்.” இந்த முழு ஐந்து ஆண்டுகளும், நான் அவருக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் தீங்கிழைத்துவிட்டேனோ என்ற அச்சத்திலேயே இரவு பகலாக வாழ்ந்து வந்தேன். நான் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, ​​அவருக்குச் செய்த அந்தப் பெரும் தீங்கைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பேன். இப்போது பார்த்தால், அது உண்மையாகவே இருந்திருக்கிறது.

“எது உண்மையாக இருந்தது?”

“எனக்கு ஒரு கவலைதான்—அவரும் இதில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பாரோ?” என்று அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்; அந்த வினாவைப் பொருட்படுத்தவில்லை—அல்லது ஒருவேளை அவளுக்கு அது கேட்கவே இல்லையோ என்னவோ! “அவர் இத்தகைய இழிவான மனிதர்களுடன் தொடர்புகொண்டிருக்க முடியாது, இல்லையா! கவுண்டஸ் (Countess) என்னை அவளுடைய வண்டியில் ஏற அனுமதித்திருந்தாலும், அவள் என்னை விழுங்கிவிடவே துடிக்கிறாள். இந்தச் சதித்திட்டத்தில் எல்லோருமே இருக்கிறார்கள்—அவரும் இதில் சேர்ந்திருப்பாரோ? அவரும் எனக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டாரா?” (அவளுடைய தாடையும் உதடுகளும் நடுங்கத் தொடங்கின.) “சொல்லுங்கள்—ஏழு திருச்சபை மன்றங்களால் சபிக்கப்பட்ட கிரிஷ்கா ஒத்ரேப்யேவ் (Grishka Otrepyev) என்பவனைப் பற்றி நீங்கள் படித்திருக்கிறீர்களா?”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் (Nikolai Vsevolodovich) அமைதியாக இருந்தார்.

“சரி, நான் இப்போது உங்கள் பக்கம் திரும்பி உங்களைப் பார்க்கப்போகிறேன்,” என்று அவள் திடீரென ஒரு முடிவுக்கு வந்தது போலச் சொன்னாள். “நீங்களும் திரும்புங்கள், பிறகு—”"இங்கே வா, என்னைப் பார்—நன்றாக உற்றுப் பார். கடைசி முறையாக, நான் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறேன்."

"நான் ஏற்கனவே வெகுநேரமாக உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டுதானே இருக்கிறேன்."

"ம்ம்," என்று மரியா திமோஃபேயெவ்னா உற்றுப் பார்த்தபடி கூறினாள். "நீ நிறைய உடல் எடை கூடிவிட்டாயே..." அவள் மேலும் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கினாள், ஆனால் திடீரென்று—மூன்றாவது முறையாக—அவளது முகத்தில் அதே அச்சம் படர்ந்தது; ஏதோ ஒன்றைத் தடுப்பது போல கையை உயர்த்திக்கொண்டு அவள் பின்வாங்கினாள்.

"உனக்கு என்னதான் ஆச்சு?" என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கத்தினார்; கோபத்தால் அவர் தன்னை மறக்கும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தார்.

ஆனால், அந்த அச்சம் ஒரு கணம் மட்டுமே நீடித்தது; அவளது முகம் விசித்திரமான, சந்தேகத்திற்குரிய, அருவருப்பான ஒரு புன்னகையுடன் சுருங்கியது.

"இளவரசே, நீங்கள் எழுந்து உள்ளே வாருங்கள்," என்று அவள் திடமான, வற்புறுத்தும் குரலில் கூறினாள்.

"உள்ளே வா? எங்கே உள்ளே?"

"ஐந்து ஆண்டுகளாக, அவர் எப்படி உள்ளே வருவார் என்றுதான் நான் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கிறேன். இப்போது எழுந்து அந்த கதவு வழியாக வெளியே சென்று, அடுத்த அறைக்குச் செல்லுங்கள். நான் இங்கே, எதையும் எதிர்பார்க்காதவள் போல, கையில் ஒரு புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பேன்—அப்போது, ​​திடீரென்று, ஐந்து வருடப் பயணத்திற்குப் பிறகு நீங்கள் உள்ளே வருவீர்கள். அது எப்படி இருக்கும் என்று நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்."

நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, புரியாத ஏதோ ஒன்றை முணுமுணுத்தார்.

"போதும்!" என்று அவர் மேசையின் மீது தன் உள்ளங்கையால் ஓங்கி அடித்தார். "மரியா திமோஃபேயெவ்னா, தயவுசெய்து நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். ஒரு உதவி செய்யுங்கள்—உங்களால் முடிந்தால், உங்கள் புத்தியைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். நீங்கள் ஒன்றும் முழுமையாகப் பைத்தியம் பிடித்துவிடவில்லைதானே!" என்று பொறுமையிழந்து அவர் வெடித்தார். "நாளை, நம் திருமணத்தைப் பற்றி நான் அறிவிக்கப் போகிறேன். நீங்கள் ஒருபோதும் அரண்மனையில் வாழப்போவதில்லை—அந்த எண்ணத்தை உங்கள் தலையிலிருந்து எடுத்துவிடுங்கள். நீங்கள் உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னுடன் தான் இருக்கப் போகிறீர்கள், ஆனால் அது இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கும் ஓர் இடத்தில் இருக்கும். சுவிட்சர்லாந்தில், மலைப்பகுதியில் ஒரு இடம் இருக்கிறது... கவலைப்படாதீர்கள்;" நான் உன்னை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன்; உன்னை மனநலக் காப்பகத்திலும் சேர்க்கமாட்டேன். யாரிடமும் எதையும் கேட்டு நிற்க வேண்டிய அவசியமின்றி, நாம் வாழ்வதற்குத் தேவையான பணம் என்னிடம் இருக்கிறது. உனக்கு உதவி செய்ய ஒரு பணிப்பெண் இருப்பாள்; நீ எந்த வேலையும் செய்ய வேண்டியதில்லை. உனக்கு என்ன வேண்டுமோ—அது சாத்தியமான ஒன்றாக இருக்கும் பட்சத்தில்—அனைத்தும் உனக்குக் கிடைக்கும். நீ பிரார்த்தனை செய்யலாம், விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லலாம், விருப்பப்படி எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். நான் உன்னைத் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன். நானும் என் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரே இடத்தில் தங்கிவிடுவேன், அங்கிருந்து ஒருபோதும் நகரமாட்டேன். நீ விரும்பினால், நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் உன்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் இருக்கலாம்; அல்லது, நீ விரும்பினால், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அறையின் மூலைகளில் அமர்ந்து நீ கதைகளைச் சொல்வது போலவே, இங்கேயும் ஒவ்வொரு மாலையிலும் எனக்குக் கதைகளைச் சொல்லலாம். உனக்கு விருப்பமென்றால், நான் உனக்கு புத்தகங்களை வாசித்துக் காட்டுவேன். அவ்வளவுதான்—நம் வாழ்நாள் முழுவதையும் ஒரே இடத்தில், அதுவும் மிகவும் வெறிச்சோடிய ஒரு இடத்தில் கழிக்கப்போகிறோம். என்ன சொல்கிறாய்? இதற்குச் சம்மதமா? இதில் உறுதியாக இருக்கப்போகிறாயா? பிற்காலத்தில் வருத்தப்பட்டு, கண்ணீராலும் சாபங்களாலும் என்னை வதைக்கமாட்டாயே?

அவள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்; பிறகு நீண்ட நேரம் மௌனமாக, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினாள்.

“இவையெல்லாம் நம்ப முடியாதபடி இருக்கின்றன!” என்று இறுதியாகக் கூறினாள், அவளது குரலில் ஏளனமும் அலட்சியமும் கலந்திருந்தன. “நினைத்துப் பாருங்கள், நான் அந்த மலைகளில் நாற்பது ஆண்டுகள் வாழ வேண்டியிருக்கும் போலிருக்கிறதே!” என்று சொல்லிச் சிரித்தாள்.

“சரி, அப்படியானால் நாம் அங்கே நாற்பது ஆண்டுகள் வாழ்வோம்,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பதிலளித்தான்; அவனது முகம் இருண்டு போனது.

“ம்ம். நான் வரமாட்டேன்—எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் வரமாட்டேன்.”

“என்னுடன் கூடவா வரமாட்டாய்?”

“உன்னுடன் வருவதற்கு நீ யார்? ஒரு மலையில் அவனுடன் நாற்பது ஆண்டுகள் தங்குவதா—என்ன ஒரு கற்பனை! ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, இக்காலத்து மனிதர்களுக்கு எவ்வளவு பொறுமை வந்துவிட்டது! இல்லை, இது சாத்தியமே இல்லை—ஒரு வல்லூறு ஒருபோதும் ஆந்தை (eagle-owl) ஆக முடியாது. என் இளவரசன் அப்படிப்பட்டவன் அல்ல!” அவள் பெருமிதத்துடனும் கம்பீரத்துடனும் தலையை நிமிர்த்தி நின்றாள்.

அவனுக்கு ஏதோ ஒன்று திடீரென்று புரிந்தது. “ஏன் என்னை ‘இளவரசர்’ என்று அழைக்கிறாய்… நீ என்னை யார் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று அவன் விரைவாகக் கேட்டான்.

“என்ன? நீ இளவரசர் இல்லையா?” “நான் ஒருபோதும் இளவரசராக இருந்ததில்லை.”

“அப்படியானால் நீ ஒப்புக்கொள்கிறாய்—என் முகத்திற்கு நேராகவே, நீ இளவரசர் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறாய்!”

“சொல்கிறேனே, நான் ஒருபோதும் இளவரசராக இருந்ததில்லை என்று!”

“கடவுளே!” என்று அவள் கைகளை உயர்த்தி அலறினாள். “அவனுடைய எதிரிகளிடமிருந்து எதை வேண்டுமானாலும் எதிர்பார்க்கலாம், ஆனால் இவ்வளவு துணிச்சலா—ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை! அவன் உயிரோடு இருக்கிறானா?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டபடி, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை நோக்கி முன்னேறினாள். “நீ அவனைக் கொன்றுவிட்டாயா இல்லையா? உண்மையைச் சொல்!”

“நீ என்னை யார் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று அவன் சீற்றத்துடன், முகத்தைச் சுளித்தபடி சட்டென்று எழுந்தான். ஆனால், அவள் இப்போது எளிதில் பயப்படுபவளாக இல்லை; மாறாக, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தாள்.

“நீ யார், எங்கிருந்து வந்தாய் என்று யாருக்குத் தெரியும்! ஆனால் என் இதயம்—ஐந்து ஆண்டுகளாகவே இதை உணர்ந்திருந்தது, இந்த முழு சதியையும் அது அறிந்திருந்தது! ‘என்ன இது, ஏதோ ஒரு குருட்டு ஆந்தை இங்கே வந்து நிற்கிறதே’ என்றுதான் நான் வியந்துகொண்டிருந்தேன்! அன்பே, நீ ஒரு மோசமான நடிகர்—லெப்யாட்கினை விடவும் மோசம்! அந்த கவுண்டஸிடம் என் மரியாதையைத் தெரிவித்துவிடு; அடுத்த முறை இன்னும் கொஞ்சம் நாகரிகமான ஒருவரை அனுப்பி வைக்கச் சொல். அவள்தானே உன்னை வேலைக்கு அமர்த்தினாள்? அவளுடைய வீட்டில் நீ ஏதேனும் சமையலறை உதவியாளரா? உன் ஏமாற்று வேலை முழுவதையும் என்னால் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது—உங்களைப் போன்றவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்!” அவர் அவளது கையை, முழங்கைக்கு மேல் பகுதியில் உறுதியாகப் பிடித்துக்கொண்டார். ஆனால், அவள் அவரது முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்:

“உனக்கும் அவருக்கும் நல்ல ஒற்றுமை இருக்கிறது—ஒருவேளை நீ அவருடைய உறவினராகக்கூட இருக்கலாம்; உங்கள் கூட்டமே தந்திரமானவர்கள்! ஆனால் என் மனிதர்—அவர் ஒரு ‘தேஜஸ் மிகுந்த பருந்து’, உண்மையான இளவரசர்! நீயோ ஒரு ‘ஆந்தை’—அற்பமான ஒரு வணிகன்! என் மனிதர் கடவுளுக்கு முன்னால் தலை வணங்குவது என்றால், அது அவருக்கு விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே—அவர் விரும்பினால் மட்டுமே வணங்குவார்! ஆனால் நீ… அட, ஷதுஷ்கா—அவன் எவ்வளவு அன்பானவன்!—அவன் உன் முகத்தில் அறைந்தானே! என் லெப்யாட்கின் என்னிடம் சொன்னான். அன்று நீ உள்ளே வந்தபோது ஏன் பயந்துபோனாய்? உன்னுடைய அந்த இழிவான முகத்தைப் பார்த்த கணமே—நான் கீழே விழுந்தபோது நீ என்னைப் பிடித்துக்கொண்டாயே—அப்போது என் இதயத்திற்குள் ஏதோ ஒரு புழு ஊர்ந்து நுழைந்தது போல உணர்ந்தேன். ‘இவன் இல்லை, இவன் இல்லை!’ என்று எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். என் ‘பருந்து’ ஒருபோதும் உயர் வர்க்கத்துப் பெண் ஒருத்தியின் முன்னிலையில் என்னைக் கண்டு வெட்கப்பட மாட்டான்! இறைவா! கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக, என் பருந்து எங்கோ மலைகளுக்கு அப்பால், சுதந்திரமாக வாழ்ந்து, வானில் பறந்து, சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று நினைத்தாலே நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்… சொல், ஏமாற்றுக்காரனே—நீ எவ்வளவு பணம் வாங்கினாய்? இதைச் செய்வதற்கு உனக்கு எவ்வளவு கொடுத்தார்கள்? நான் உனக்கு ஒரு காசு கூட கொடுத்திருக்க மாட்டேன்! ஹா-ஹா-ஹா! ஹா-ஹா-ஹா!”

“முட்டாளே!” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சீறினார்; அப்போதும் அவளது கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“விலகிப் போ, ஏமாற்றுக்காரனே!” என்று அவள் கட்டளையிடும் தொனியில் கத்தினாள். “நான் என் இளவரசரின் மனைவி; உன் கத்தியைக் கண்டு நான் அஞ்சமாட்டேன்!”

“கத்தியா!”

“ஆம், கத்திதான்! உன் பையில் கத்தி இருக்கிறது. நான் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதாக நினைத்தாய், ஆனால் நான் பார்த்தேன்—நீ உள்ளே வந்தபோது கத்தியை வெளியே எடுத்தாய்!”

“என்ன உளறுகிறாய், துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணே—என்ன மாதிரியான கனவுகளைக் காண்கிறாய்?” என்று கத்தினார் அவர். பிறகு, அவளை முழு பலத்துடன் தள்ளிவிட, அவள் தோள்களும் தலையும் சோபாவில் பலமாக மோதின. அவர் வேகமாக…...ஓடிவிட முயன்றான்; ஆனால் அவள் உடனே எழுந்து, நொண்டி நொண்டித் துள்ளிக்குதித்தபடி அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். வீட்டின் முகப்பிலிருந்து—அங்கே மிகுந்த பயத்துடன் இருந்த லெப்யாட்கின் அவளைத் தன் முழு பலத்தைக் கொண்டு தடுத்து நிறுத்த முயன்றான்—அவள் இருளை நோக்கி, அலறலும் சிரிப்பும் கலந்த குரலில் கத்தினாள்:

“கிரிஷ்கா ஒத்ரேப்யேவ்—சாபத்திற்குரியவனே!”
IV

“ஒரு கத்தி, ஒரு கத்தி!” என்று அவன் அடங்காத ஆத்திரத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டான். சேற்றிலும் பள்ளங்களிலும் கால் பதித்து, தான் எங்கே செல்கிறோம் என்பதைக் கூட கவனிக்காமல் அவன் முன்னேறினான். சில தருணங்களில், அவனுக்கு உரக்க, பைத்தியக்காரத்தனமாகச் சிரிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது; ஆனால் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, அவன் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அந்தச் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டான். அவன் பாலத்திற்கு வந்தபோதுதான் அவனுக்கு உணர்வு திரும்பியது—அதே இடத்தில் தான் முன்னதாக ஃபெட்காவைச் சந்தித்திருந்தான். அந்த ஃபெட்கா அங்கேயே அவனுக்காகக் காத்திருந்தான்; அவனைக் கண்டதும், தன் தொப்பையைக் கழற்றி, மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு, சுறுசுறுப்பாகவும் உற்சாகமாகவும் பேசத் தொடங்கினான். நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் நிற்காமல் தொடர்ந்து நடந்தான்; தன்னை மீண்டும் ஒட்டிக்கொண்ட அந்த நாடோடியின் பேச்சைக் கொஞ்ச நேரம் அவன் கவனிக்கவே இல்லை. அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒரு விஷயம் மின்னலெனத் தோன்றியது—தான் அந்த மனிதனை முற்றிலும் மறந்துவிட்டிருந்தான்! “ஒரு கத்தி, ஒரு கத்தி” என்று தனக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த அதே தருணத்தில் அவனை மறந்துபோயிருந்தான். அவன் அந்த நாடோடியின் கழுத்துப் பகுதியை இறுக்கப் பிடித்து, தன் உள்ளே தேங்கிக் கிடந்த ஆத்திரம் முழுவதையும் கொட்டி, அவனைப் பாலத்தின் மீது பலமாக மோதினான். ஒரு கணம், அந்த மனிதன் எதிர்த்துப் போராடலாம் என்று நினைத்தான்; ஆனால், எதிர்பாராத விதமாகத் தாக்கிய இந்த எதிரியின் முன்னால் தான் ஒரு துரும்பைப் போல அற்பமானவன் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட அவன், எந்தவித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் அமைதியானான். முழங்காலிட்டு, கைகள் பின்னால் முறுக்கிக் கட்டப்பட்ட நிலையில், அந்தத் தந்திரமான நாடோடி எவ்வித ஆபத்தையும் உணராதவன்போல, அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்று அமைதியாகக் காத்திருந்தான்.

அவன் அப்படி இருந்தது சரிதான். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், தான் பிடித்து வைத்திருந்தவனின் கைகளைக் கட்டுவதற்காக, தன் கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த கதகதப்பான ஸ்கார்ஃபை இடது கையால் அவிழ்க்கத் தொடங்கினார். ஆனால், திடீரென்று ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அந்த மனிதனைத் தள்ளிவிட்டார். அந்த நாடோடி ஒரு நொடியில் துள்ளி எழுந்து, சட்டென்று திரும்பினான்; எங்கிருந்து வந்தது என்று தெரியவில்லை, திடீரென்று அவனது கையில் ஒரு குட்டையான, அகலமான காலணி தைக்கும் கத்தி மின்னியது.

"கத்தியைக் கீழே போடு—மறைத்துவிடு, உடனே மறைத்துவிடு!" என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒருவித அவசரமான சைகையுடன் கட்டளையிட, அந்தக் கத்தி தோன்றிய வேகத்திலேயே மறைந்துபோனது.

எந்தச் சொல்லும் பேசாமல், பின்னோக்கித் திரும்பிப் பார்க்காமலும், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தொடர்ந்து நடக்கலானார். அந்த விடாப்பிடியான ஆளும் அவரை விட்டுப் பிரியவில்லை; அவன் இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், அவருக்குப் பின்னால் சரியாக ஒரு அடி இடைவெளி விட்டு, மரியாதையான தூரத்தில் தொடர்ந்து வந்தான். இருவரும் பாலத்தைக் கடந்து மறு கரையை அடைந்தனர். அங்கிருந்து இடதுபுறம் திரும்பி, ஆள் அரவமற்ற ஒரு நீண்ட தெருவுக்குள் நுழைந்தனர்—இது போகாயவ்லென்ஸ்காயா தெரு வழியாகச் சென்ற முந்தைய பாதையை விட, நகர மையத்திற்குச் செல்லும் ஒரு குறுக்கு வழியாக இருந்தது.

"சொல்லப்படுவதைப் போல, சமீபத்தில்தான் இந்த வட்டாரத்தில் உள்ள ஒரு தேவாலயத்தில் நீ கொள்ளையடித்தாயா?" என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் திடீரென்று கேட்டார்.

"அது வந்து... நான் உண்மையில் பிரார்த்தனை செய்யத்தான் உள்ளே சென்றேன், ஐயா," என்று அந்த நாடோடி பதிலளித்தான். அவனது குரல் மிகவும் அமைதியாகவும் கண்ணியமாகவும் இருந்தது—ஏதோ ஒன்றும் நடக்காதது போல! சொல்லப்போனால், அவனது நடத்தை அமைதியாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், ஒருவித கண்ணியத்துடனும் காணப்பட்டது. முன்னதாக அவன் காட்டிய அந்த 'நட்பான' நெருக்கம் இப்போது துளியும் இல்லை. அவன் ஒரு தீவிரமான, காரியத்தில் கண்ணாயிருக்கும் மனிதனாகத் தெரிந்தான்—நிச்சயமாக அவனுக்கு ஏதோ அநீதி இழைக்கப்பட்டிருந்ததுதான், ஆனால் அத்தகைய அவமதிப்புகளை எப்படிப் புறக்கணித்துவிட்டுச் செல்வது என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. “சரி, ஆண்டவர் என்னை அங்கே அழைத்துச் சென்றபோது,” என்று அவர் தொடர்ந்தார், “நான் எனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டேன்: ‘என்னே ஒரு தெய்வீக ஆசீர்வாதம்!’ என் வறுமைதான் என்னை அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றது—ஏனென்றால், எங்களைப் போன்ற வாழ்க்கையை நடத்துபவர்களுக்கு, ஏதோ ஒரு சிறு ‘உதவி’ இல்லாமல் பிழைப்பு நடத்துவது சாத்தியமே இல்லை. ஆனால்—கடவுள் மேல் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன் ஐயா—அது எனக்கு நஷ்டத்தில்தான் முடிந்தது; என் பாவங்களுக்கு ஆண்டவர் எனக்குத் தண்டனை கொடுத்துவிட்டார். ஒரு தூபக் கலச விசிறி, சில பயனற்ற பொருட்கள், ஒரு திருச்சபை உதவியாளரின் (டீக்கன்) சேண வார்ப்பட்டை—இவை அனைத்தையும் சேர்த்து என்னால் வெறும் பன்னிரண்டு ரூபிள்களைத்தான் திரட்ட முடிந்தது. புனித நிக்கோலஸ் ஐகானுக்கான ஒரு தாடை வைக்கும் பகுதி—தூய வெள்ளி என்று நினைத்தேன்—ஆனால் அது வெறும் சாதாரண உலோகமாகிவிட்டது!”

“காவலாளியைக் கொன்றுவிட்டாயா?”

“உண்மையில், காவலாளியும் நானும் சேர்ந்துதான் பொருட்களைச் சேகரித்தோம். ஆனால் பிறகு—விடியற்காலையில், ஆற்றங்கரையில்—அந்த மூட்டையை யார் சுமப்பது என்பதில் எங்களுக்கிடையே ஒரு சிறிய கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. பாவம் செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்—அவன் சுமக்க வேண்டிய பாரத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்துவிட்டேன்.”

“சரி, அப்படியானால் தொடர்ந்து கொலை செய், தொடர்ந்து கொள்ளையடி.”

“பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சும் சரியாக இதையேதான் சொல்கிறார்—அவரும் உங்களைப் போலவேதான் நினைக்கிறார். ‘உதவி’ என்று வரும்போது, ​​அவர் மிகவும் கஞ்சத்தனமான, கல்நெஞ்சம் கொண்ட மனிதர். நம்மை மண்ணிலிருந்து படைத்த படைப்பாளரின் மீது துளியும் நம்பிக்கை இல்லாதது மட்டுமல்லாமல்—எல்லாவற்றையும் (கடைசி விலங்கு வரை) ‘இயற்கை’தான் உருவாக்கியது என்று வாதிடுகிறார். அதுமட்டுமல்ல, எங்களைப் போன்ற வாழ்க்கையை வாழ்பவர்களுக்கு, ஏதோ ஒரு வகையிலான ‘உதவி’ இல்லாமல் உயிர் பிழைப்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்பதை அவரால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. அவரிடம் இதை விளக்க முயன்றால், ஆற்று நீரைப் பார்த்து நிற்கும் ஆட்டைப் போல வெறித்துப் பார்க்கிறார்—இது உண்மையிலேயே விசித்திரமானது! நம்புவீர்களா ஐயா—கேப்டன் லெப்யாட்கின் பிலிப்போவின் வீட்டில் வசித்தபோது—அதாவது நீங்கள் இப்போது சென்று வந்த இடத்திற்கு மாறுவதற்கு முன்பு—சில சமயங்களில் அவர் இரவு முழுவதும் கதவைத் திறந்து வைத்தே தூங்கிவிடுவார். அவர் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்துவிட்டு, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பார்; அப்போது அவரது பாக்கெட்டுகளிலிருந்து பணம் எல்லாம் வெளியே கொட்டித் தரையில் சிதறிக்கிடக்கும்.” நான் என் சொந்தக் கண்களால் பார்த்திருக்கிறேன்—என் வேலையைப் பொறுத்தவரை, உங்களுக்குத் தெரியும், வெளியிலிருந்து கொஞ்சம் உதவி இல்லாமல் காரியங்களைச் சாதிக்க முடியாது…

“என்னது, உங்கள் சொந்தக் கண்களால் பார்த்தீர்களா? அப்படியானால், நீங்கள் இரவு நேரத்தில் உள்ளே சென்றீர்களா?”

“ஒருவேளை சென்றிருக்கலாம்—ஆனால், அது யாருக்கும் தெரியாத விஷயம்.”

“பிறகு ஏன் அவனது கழுத்தை அறுக்கவில்லை?”

“நான் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தேன், அவசரப்பட வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன். எப்போது வேண்டுமானாலும் என்னால் நூற்று ஐம்பது ரூபிள்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேற முடியும் என்று உறுதியாகத் தெரிந்த பிறகு, நான் ஏன் அதோடு திருப்தியடைய வேண்டும்? இன்னும் கொஞ்சம் பொறுத்திருந்தால், முழுத் தொகையான ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபிள்களையும் என்னால் பெற முடியுமே! கேப்டன் லெப்யாட்கின்—இதை நான் என் சொந்தக் காதுகளாலேயே கேட்டிருக்கிறேன்—எப்போதும் உங்கள் மீதுதான் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார், குறிப்பாக அவர் மது போதையில் இருக்கும்போது. நகரத்தில் உள்ள எந்த மதுக்கடையிலும்—மிகவும் மோசமான இடமாக இருந்தாலும் சரி—அவர் போதையில் இதைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசாத இடமே இல்லை. பலரிடமிருந்தும் இதைக் கேள்விப்பட்ட பிறகு, நானும் உங்கள் மீதுதான் என் நம்பிக்கையை வைக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். இதை நான் உங்களிடம் என் தந்தை அல்லது சகோதரனிடம் பேசுவது போலச் சொல்கிறேன்—பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சுக்கு இது ஒருபோதும் தெரியாது, துளியும் தெரியாது…”யாருமில்லை. எனவே, ஐயா, அந்த மூன்று ரூபிள்களை எனக்குத் தர மனது வைப்பீர்களா, மாட்டீர்களா? தயவுசெய்து என் தவிப்பைப் போக்குங்கள்—உண்மையைச் சொல்லிவிடுங்கள்—ஏனென்றால், எனக்குச் சிறு உதவியாவது கிடைக்காமல் என்னால் பிழைக்க முடியாது.

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். தன் பையிலிருந்து ஒரு பணப்பையை எடுத்தார்—அதில் சிறிய மதிப்புள்ள நோட்டுகளாக சுமார் ஐம்பது ரூபிள்கள் இருந்தன—அவற்றிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக நான்கு நோட்டுகளை வெளியே வீசினார். ஃபெட்கா அவற்றை எட்டிப் பிடிப்பதற்காகக் குதித்தான்; நோட்டுகள் சேற்றில் விழுந்தன, ஆனால் அவன் அவற்றை எப்படியோ பிடித்துக்கொண்டு, "ஏய்! ஏய்!" என்று கத்தினான். இறுதியில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அந்தப் பணக்கட்டு முழுவதையும் அவன் மீது வீசிவிட்டு, தொடர்ந்து சிரித்தபடியே அந்தச் சந்தில் நடந்து சென்றார்—இம்முறை அவர் தனியாகவே சென்றார். அந்த நாடோடி அங்கேயே தங்கிவிட்டான்; சேற்றில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, காற்றால் சிதறிய அல்லது பள்ளங்களில் இருந்த சேற்றுத் தண்ணீரில் மூழ்கிய நோட்டுகளைத் தேடித் துழாவினான். அதன்பிறகு ஒரு மணி நேரத்திற்கு, இருளில் அவனது கூர்மையான, அவ்வப்போது வெளிப்படும் "ஏய்! ஏய்!" என்ற குரல்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தன.


குறிப்புகள்

*தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்* (The Russian Messenger) இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் பெயரில் இது வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.