ஆறாம் அத்தியாயம். பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் மும்முரமான பணியில்
I.
கொண்டாட்டத்திற்கான தேதி உறுதியாகிவிட்டது, ஆனால் வான் லெம்ப்கே முன்பை விட அதிக சோகத்துடனும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் காணப்பட்டார். விசித்திரமான, கெட்ட சகுனங்கள் போன்ற உணர்வுகள் அவரை ஆட்கொண்டிருந்தன; இது யூலியா மிகைலோவ்னாவிற்கு மிகுந்த கவலையை அளித்தது. உண்மையில், நிலைமை அவ்வளவு சீராக இல்லை. அவருக்கு முந்தைய, மென்மையான சுபாவம் கொண்ட ஆளுநர் நிர்வாகத்தைச் சற்று குழப்பமான நிலையிலேயே விட்டுச் சென்றிருந்தார்; காலரா நோய் பரவும் அபாயம் இருந்தது; சில பகுதிகளில் கால்நடைகள் பெருமளவில் இறந்து கொண்டிருந்தன; கோடை காலம் முழுவதும் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் தீ விபத்துகள் நிகழ்ந்தன; அதே சமயம், சாதாரண மக்களிடையே இது திட்டமிட்டுக் கொளுத்தப்பட்ட தீதான் என்ற முட்டாள்தனமான, ஆனால் உறுதியான வதந்தி ஆழமாகப் பரவியிருந்தது. கொள்ளைச் சம்பவங்கள் இருமடங்காக அதிகரித்திருந்தன. இருப்பினும், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சின் இதுவரை அமைதியாக இருந்த வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த, இவை மட்டுமே காரணமல்ல; இன்னும் தீவிரமான காரணங்கள் இருந்தன.
யூலியா மிகைலோவ்னாவை மிகவும் பாதித்த விஷயம் என்னவென்றால், அவர் நாளுக்கு நாள் அதிக மௌனம் காக்கத் தொடங்கினார்—மேலும், விசித்திரமாக, எதையோ மறைக்க முயற்சிப்பது போலவும் தோன்றினார். அவர் எதை மறைக்க வேண்டியிருந்தது? அவர் அவரிடம் அரிதாகவே மறுப்பு தெரிவித்தார், பெரும்பாலும் அவர் சொல்வதை அப்படியே கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். உதாரணமாக, ஆளுநரின் அதிகாரத்தை வலுப்படுத்தும் நோக்கில், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வற்புறுத்தலின் பேரில், சட்டவிரோதமானவை என்று சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு அபாயகரமான இரண்டு மூன்று நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதே நோக்கத்திற்காக, சில ஆபத்தான விட்டுக்கொடுப்புகளும் செய்யப்பட்டன; உண்மையில் தண்டனைக்குரியவர்கள்—சைபீரியாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட வேண்டியவர்கள் கூட—அவரது தூண்டுதலால் அரசு கௌரவங்களுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். சில புகார்களுக்கும் விசாரணைகளுக்கும் பதிலளிக்காமல் தவிர்த்துவிடும் ஒரு திட்டமிட்ட கொள்கை பின்பற்றப்பட்டது. இவை அனைத்தும் பிற்காலத்தில்தான் வெளிச்சத்திற்கு வந்தன. லெம்ப்கே தன்னிடம் கொண்டு வரப்பட்ட அனைத்து ஆவணங்களிலும் கையொப்பமிட்டது மட்டுமின்றி, தனது அதிகாரப்பூர்வ கடமைகளில் தன் மனைவி எந்த அளவுக்குத் தலையிடுகிறார் என்பதைச் சிந்திக்கக்கூட முற்படவில்லை. அதே சமயம், சில சமயங்களில், மிகச் சாதாரணமான விஷயங்களுக்கு அவர் திடீரென்று கோபமடைவார்; இது யூலியா மிகைலோவ்னாவிற்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளித்தது. பல நாட்கள் கீழ்ப்படிந்து நடந்த பிறகு, அவ்வப்போது சிறு கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டுத் தன்னைத்தானே திருப்திப்படுத்திக்கொள்ள அவர் விரும்பினார் போலும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, யூலியா மிகைலோவ்னாவிற்கு இருந்த கூர்மையான அறிவுத்திறன் இருந்தபோதிலும், அவரது உயரிய குணநலன்களில் இருந்த அந்த உன்னதமான நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள அவர் தவறிவிட்டார். ஐயோ! அவருக்கு வேறு சில கவலைகள் இருந்தன; இதுவே பல தவறான புரிதல்களுக்கு வழிவகுத்தது.
வேறு சில விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவது என் வேலையல்ல—அதை எப்படிச் சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவும் தெரியாது. நிர்வாக ரீதியான குளறுபடிகளைப் பற்றி விவாதிப்பதும் என் பொறுப்பல்ல; உண்மையில், நிர்வாகம் சார்ந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் நான் இந்த விவரிப்பிலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கிறேன். இந்த வரலாற்றுப் பதிவை மேற்கொள்ளும்போது, நான் வேறு சில நோக்கங்களையே கொண்டிருக்கிறேன். மேலும், நமது மாகாணத்தில் தற்போது தொடங்கப்பட்டுள்ள விசாரணை பல உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும்—அதற்காகச் சிறிது காலம் காத்திருந்தால் போதும். இருப்பினும், சில விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டியது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.
மீண்டும் யூலியா மிகைலோவ்னாவிற்கு வருவோம்: அந்தப் பாவம்—அவர் மீது எனக்கு உண்மையான பரிதாபம் உண்டு—தான் மிகவும் விரும்பிய மற்றும் தேடிய அனைத்தையும் (புகழ் போன்றவை) அடைய முடிந்திருக்கும்; அதற்கு, அவர் தொடக்கத்திலிருந்தே கையாண்ட அந்த அதீதமான, விசித்திரமான செயல்கள் அவசியமே இல்லை. ஆனால், அவரது கவித்துவமான மனநிலை மிகையாக இருந்ததாலோ, அல்லது இளமைக்காலத்தில் அவர் சந்தித்த துயரமான பின்னடைவுகளின் தாக்கம் இன்னும் நீடித்ததாலோ, தனது சூழல் மாறியபோது, அவர் தன்னை ஏதோ ஒரு தனித்துவமான அழைப்பைப் பெற்றவராக—ஒருவேளை தெய்வீக அருளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, தன் மீது "நெருப்பு நாக்கு" (அதாவது, தெய்வீகத் தூண்டுதல் அல்லது அருள்) அமர்ந்திருப்பதாக—நம்பத் தொடங்கினார். இதுவே சிக்கலுக்குக் காரணமானது; ஏனெனில், அத்தகைய "நெருப்பு நாக்கை" ஒரு தலை அலங்காரத்தைப் போல (chignon) எந்தப் பெண்ணின் தலையிலும் எளிதாக வைத்துவிட முடியாது. ஆனால், இந்த உண்மையை ஒரு பெண்ணுக்குப் புரியவைப்பது மிகவும் கடினம். மாறாக, அவரது விருப்பங்களுக்கு இணங்கிச் செயல்படுபவர்கள் எளிதில் ஆதாயம் பெற முடிந்தது; அப்படிச் செய்யத் துடித்தவர்களுக்குப் பஞ்சமே இருக்கவில்லை. அந்தப் பாவம், தான் மிகுந்த தனித்துவமான ஆளுமை கொண்டவர் என்று உறுதியாக நம்பிக்கொண்டே, பலதரப்பட்டவர்களின் செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டு ஒரு பொம்மையைப் போல மாறினார். ஆளுநரின் மனைவியாக அவர் இருந்த அந்தச் குறுகிய காலத்தில், பல சந்தர்ப்பவாதிகள் அவரது அப்பாவித்தனத்தைப் பயன்படுத்தித் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் சொத்து சேர்த்துக்கொண்டனர். "சுதந்திரம்" என்ற பெயரில் எவ்வளவு குழப்பமான சூழல் உருவானது! அவர் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் அரவணைத்துக்கொண்டார்: நிலப்பிரபுத்துவம், உயர்குடி வர்க்கத்தன்மை, ஆளுநரின் அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துதல், ஜனநாயகக் கூறுகள், புதிய அமைப்புகள், சட்டம்-ஒழுங்கு, சுதந்திரச் சிந்தனை, தீவிரமான சமூகக் கருத்துகள், உயர்குடிச் சூழலுக்குரிய நேர்த்தியான உரையாடல் முறை, அதே சமயம் அவரைச் சுற்றியிருந்த இளைஞர்களின் மதுக்கடைக்குரிய ஆரவாரமான குறும்புத்தனம் என அனைத்தையும் அவர் தன்னுள் கொண்டிருந்தார். அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தரவும், ஒன்றோடொன்று முரண்பட்ட விஷயங்களை இணக்கமாக்கவும் அவர் கனவு கண்டார்—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், அனைவரையும் எல்லாவற்றையும் தன் மீது கொண்ட பற்றின் மூலம் ஒன்றிணைக்க விரும்பினார். அவருக்குச் சில விருப்பமான நபர்களும் இருந்தனர்; அவர்களில் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் முக்கியமானவர். அவன் கையாண்ட தந்திரங்களில் மிக மோசமான முகஸ்துதியும் ஒன்று, அது அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஆனால், அவன் மீது அவருக்கு இருந்த ஈர்ப்புக்கு மற்றொரு காரணமும் இருந்தது—அது மிகவும் விசித்திரமானது, அதே சமயம் அந்தப் பரிதாபகரமான பெண்ணின் இயல்பை மிகச் சரியாக வெளிப்படுத்துவது: அவன் ஏதோ ஒரு உண்மையான அரசுக்கு எதிரான சதித்திட்டத்தை அவரிடம் வெளிப்படுத்துவான் என்று அவர் தொடர்ந்து நம்பிக் கொண்டிருந்தார்! கற்பனை செய்யவே கடினமாக இருந்தாலும், இதுதான் உண்மை. ஏனோ, அந்த மாகாணத்திற்குள் எங்கோ ஒரு அரசுக்கு எதிரான சதித்திட்டம் மறைந்திருப்பதாக அவர் உறுதியாக நம்பினார். சில தருணங்களில் அவன் காட்டிய திட்டமிட்ட மௌனங்கள் மூலமும், வேறு சில தருணங்களில் அவன் தூவிய குறிப்புகள் மூலமும், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இந்த விசித்திரமான எண்ணத்தை அவர் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைத்தான். ரஷ்யாவில் உள்ள அனைத்துப் புரட்சிகரக் குழுக்களுடனும் அவனுக்குத் தொடர்பு இருப்பதாக அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார்; அதே வேளையில், அவன் தன்னை முழுமையாக, மிகுந்த பக்தியுடன் நேசிப்பதாகவும் நம்பினார். ஒரு சதித்திட்டத்தைக் கண்டறிவது, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து பாராட்டுப் பெறுவது, பிரகாசமான எதிர்காலத்தைப் பெறுவது, மேலும் "அன்பு" எனும் ஆயுதத்தைக் கொண்டு இளைஞர்களை அழிவின் விளிம்பிலிருந்து மீட்டெடுப்பது—இவை அனைத்தும் அவரது கற்பனை உலகில் மிக இயல்பாக ஒன்றிணைந்திருந்தன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சைத்தானே "மீட்டு" தன் பக்கம் ஈர்த்திருந்தார் (இதை அவர் அசைக்க முடியாத அளவுக்கு நம்பினார்)? அப்படியென்றால், மற்றவர்களையும் அவரால் நிச்சயம் காப்பாற்ற முடியும். அவர்களில் எவரும்—ஒருவர் கூட—அழிந்து போக மாட்டார்கள்; அவர் அனைவரையும் காப்பாற்றுவார். அவர் அவர்களைச் சீரமைப்பார்; அதற்கேற்ப அவர்கள் குறித்த அறிக்கையைச் சமர்ப்பிப்பார்... அவர் ஒரு உயர்ந்த நீதியின் பெயரால் செயல்படுவார்; வரலாறும்—ஒருவேளை ஒட்டுமொத்த ரஷ்ய தாராளவாதமும் கூட—அவரது பெயரை வாழ்த்தலாம்; அதே சமயம், அந்தச் சதித்திட்டமும் கண்டறியப்படும். இப்படி, எல்லா நன்மைகளும் ஒரே நேரத்தில் கிடைத்துவிடும் என்று அவர் நம்பினார். இருப்பினும், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச், பண்டிகைக்காகவேனும், சற்று உற்சாகமடைவது அவசியமாக இருந்தது. அவரது மனநிலையை உயர்த்தி, அவருக்கு மன அமைதியை ஏற்படுத்த வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. இதைக் கருத்தில் கொண்டு—இதைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை அவரிடம் அனுப்பி வைத்தார். அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஏதோ ஒரு இதமான முறையைப் பயன்படுத்தி, அந்த மனிதரின் மனச்சோர்வைக் குறைக்க அவர் உதவுவார் என்று அவர் நம்பினார்—ஒருவேளை, நேரடியாகத் தகவல்களை அவரிடமே பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலம் அதைச் செய்யக்கூடும் என்று கருதினார். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் சமயோசித புத்தியின் மீது அவருக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்தது. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் திரு. வான் லெம்ப்கேயின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அந்த மனிதர் மிகவும் மோசமான மனநிலையில் இருந்தார்.
II
திரு. வான் லெம்ப்கேயால் தீர்க்கவே முடியாத ஒரு சூழல் அங்கு உருவானது. அந்த மாவட்டத்தில்—அதாவது, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் சமீபத்தில் விருந்துண்ட அதே மாவட்டத்தில்—ஒரு துணை லெப்டினன்ட், தனது மேலதிகாரியிடமிருந்து, ஒட்டுமொத்த படைப்பிரிவின் முன்னிலையில் கடுமையான கண்டனத்திற்கு ஆளானார். அந்த அதிகாரி செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து புதிதாக வந்த ஒரு இளைஞர்; அவர் எப்போதும் அமைதியாகவும், முகத்தைச் சுளித்தபடியும் இருப்பார். தன்னை ஒரு முக்கியமான நபராகக் காட்டிக்கொள்ள முயன்றாலும், உண்மையில் அவர் குட்டையாகவும், பருமனாகவும், சிவந்த கன்னங்களைக் கொண்டவராகவும் இருந்தார். அந்த அவமானத்தைத் தாங்க முடியாமல், அவர் திடீரென்று தனது தளபதியின் மீது பாய்ந்தார். அப்போது அவர் எழுப்பிய எதிர்பாராத, கூர்மையான அலறல் ஒட்டுமொத்த படைப்பிரிவையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. தலையை ஒரு விசித்திரமான கோணத்தில் சாய்த்துக்கொண்டு, அவர் அந்த அதிகாரியைத் தாக்கியதுடன், அவரது தோள்பட்டையில் முழு பலத்துடன் கடித்தும் வைத்தார்; அவரை அங்கிருந்து அகற்றுவதற்கு மிகுந்த சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது. அவர் மனநலனை இழந்துவிட்டார் என்பதில் சந்தேகமில்லை; உண்மையில், அவர் சமீபகாலமாகவே மிகவும் விசித்திரமான செயல்களில் ஈடுபட்டு வந்திருப்பது தெரியவந்தது. உதாரணமாக, அவர் தனது வீட்டின் உரிமையாளருக்குச் சொந்தமான இரண்டு புனிதச் சின்னங்களை (ஐகான்களை) வீட்டிற்கு வெளியே வீசியெறிந்ததுடன், அவற்றில் ஒன்றை கோடாரியால் வெட்டிச் சிதைத்திருந்தார். மேலும், தனது அறையில், வோக்ட் (Vogt), மோலெஷாட் (Moleschott) மற்றும் புச்னர் (Büchner) ஆகியோரின் படைப்புகளை, தேவாலயங்களில் இருப்பது போன்ற புத்தகத் தாங்கிகளில் அடுக்கி வைத்திருந்தார்; ஒவ்வொரு புத்தகத்திற்கு முன்பும் தேன் மெழுகால் ஆன தேவாலய மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றி வைத்திருந்தார். அவரிடம் இருந்த புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையைப் பார்க்கும்போது, அவர் நன்கு வாசித்தறிந்த மனிதர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவரிடம் ஐம்பதாயிரம் பிராங்குகள் இருந்திருந்தால், திரு. ஹெர்சென் தனது எழுத்து ஒன்றில் மிகுந்த நகைச்சுவையுடன் குறிப்பிடும் அந்த "இளம் மனிதரைப்" போலவே, அவரும் மார்க்கேசஸ் தீவுகளுக்குக் கப்பலேறிச் சென்றிருக்கக்கூடும். அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது, அவரது பைகளிலும் அவர் தங்கியிருந்த குடியிருப்பிலும் மிகவும் தீவிரமான கருத்துகளைக் கொண்ட பிரகடனங்களின் கட்டுக்கட்டுகளே கண்டெடுக்கப்பட்டன.
பிரகடனங்களைப் பொறுத்தவரை, அவை பெரிய விஷயமல்ல—என் பார்வையில், இதற்காக இவ்வளவு ஆரவாரம் செய்யத் தேவையில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இதுபோன்றவற்றை நாம் ஏற்கனவே பலமுறை பார்த்திருக்கிறோம்தானே! மேலும், இவை ஒன்றும் புதிய விஷயமல்ல; பிற்காலத்தில் தெரியவந்ததன்படி, இதே போன்ற துண்டுப் பிரசுரங்கள் சமீபத்தில் 'X' மாகாணம் முழுவதும் விநியோகிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒன்றரை மாதங்களுக்கு முன்பு அந்த மாவட்டத்திற்கும் அண்டை மாகாணத்திற்கும் பயணம் செய்திருந்த லிபுட்டின், அதே துண்டுப் பிரசுரங்களை அங்கே தான் பார்த்ததாகக் கூறினார். ஆனால், ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச்சை மிகவும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அதே நேரத்தில் ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலையின் மேலாளர், அந்த லெப்டினன்ட்டிடம் கண்டெடுக்கப்பட்டதைப் போன்றே இருந்த இரண்டு மூன்று கட்டு துண்டுப் பிரசுரங்களை காவல்துறையிடம் ஒப்படைத்தார். அவை தொழிற்சாலையில் இரவு நேரத்தில் யாரோ விட்டுச் சென்றிருந்தனர். அந்தக் கட்டுகள் பிரிக்கப்படவே இல்லை, தொழிலாளர்கள் எவரும் அதைப் படிக்கவும் இல்லை. இது ஒரு முட்டாள்தனமான நிகழ்வுதான், ஆனாலும் இது ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச்சை ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்த்தியது; ஒட்டுமொத்த விவகாரமும் தேவையற்ற சிக்கல்களுடன் கூடிய ஒன்றாகத் தோன்றத் தொடங்கியது.
இந்த ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலையில்தான், அந்தப் புகழ்பெற்ற "ஷ்பிகுலின் விவகாரம்" தொடங்கியது. இது நம் ஊரில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது மட்டுமின்றி, தலைநகர் செய்தித்தாள்களில் கூட பல மிகைப்படுத்தப்பட்ட தகவல்களுடன் செய்தியாக வெளியானது. சுமார் மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு, அங்கு பணிபுரிந்த தொழிலாளி ஒருவர் ஆசிய காலரா நோயால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரிழந்தார்; அதைத் தொடர்ந்து, மேலும் சில தொழிலாளர்களும் நோய்வாய்ப்பட்டனர். அண்டை மாகாணத்திலிருந்து காலரா பரவி வந்ததால், ஒட்டுமொத்த நகரமும் அச்சத்தில் உறைந்திருந்தது. இந்த எதிர்பாராத 'விருந்தாளி'யைச் சமாளிக்க, நாங்கள் போதுமான சுகாதார நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருந்தோம் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். இருப்பினும், செல்வாக்கு மிக்க கோடீஸ்வரர்களுக்குச் சொந்தமான ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலை மட்டும் ஏனோ கவனிக்கப்படாமல் விடுபட்டுப் போனது. திடீரென்று, இந்தத் தொழிற்சாலைதான் நோயின் பிறப்பிடமாகவும், அது பரவுவதற்கான மையமாகவும் இருக்கிறது என்று மக்கள் கூச்சலிடத் தொடங்கினர். அந்தத் தொழிற்சாலையும், குறிப்பாகத் தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புகளும் எந்த அளவுக்கு அழுக்கிலும் குப்பையிலும் மூழ்கியிருந்தனவென்றால், காலரா நோயே இல்லையென்றாலும், அங்கேயே அது தானாகவே உருவெடுத்திருக்கும் என்பது உறுதி. உடனடியாகத் தகுந்த நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன; அவற்றை உடனே செயல்படுத்த வேண்டும் என்று ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச் மிகுந்த உறுதியுடன் வலியுறுத்தினார். மூன்று வார காலத்திற்குள் தொழிற்சாலை சுத்தம் செய்யப்பட்டது, ஆனால் என்ன காரணத்தாலோ, ஷ்பிகுலின் சகோதரர்கள் அதை மூடிவிட முடிவு செய்தனர். ஷ்பிகுலின் சகோதரர்களில் ஒருவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலேயே நிரந்தரமாக வசித்து வந்தார்; மற்றொருவர், வளாகத்தைச் சுத்தம் செய்யுமாறு அதிகாரிகள் பிறப்பித்த உத்தரவைத் தொடர்ந்து, மாஸ்கோவிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். தொழிற்சாலை மேலாளர் தொழிலாளர்களுடன் கணக்குகளைத் தீர்க்கத் தொடங்கினார்—ஆனால், பிற்காலத்தில் தெரியவந்தபடி, அவர் வெளிப்படையான மோசடியில் ஈடுபட்டிருந்தார். தொழிலாளர்கள் தங்களுக்குச் சேர வேண்டிய நியாயமான ஊதியத்தைக் கேட்டு முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர்; தங்கள் அறியாமையினால், அவர்கள் காவல்துறையிடமும் முறையிட்டனர்—இருப்பினும், பெரிய அளவிலான கூச்சலோ அல்லது தீவிரமான கலவரமோ ஏற்படவில்லை. சரியாக இந்தச் சூழலில்தான், அந்த மேலாளரால் வழங்கப்பட்ட பிரகடனங்கள் ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சிடம் வந்து சேர்ந்தன.
பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், யாருடைய அறிவிப்புக்காகவும் காத்திருக்காமல், ஒரு நெருங்கிய நண்பராகவும், அந்த வட்டாரத்தின் ஒரு அங்கத்தினராகவும் கருதிக்கொண்டு, நேரடியாக அந்த அறைக்குள் நுழைந்தார்; மேலும், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் செய்தியையும் அவர் கொண்டு வந்திருந்தார். அவரைக் கண்டதும், வான் லெம்ப்கே முகம் சுளித்து, தனது மேசைக்கு அருகில் ஒருவிதமான வெறுப்புடன் நின்றுகொண்டார். அதற்குச் சற்று முன்புவரை, அவர் அறையில் அங்கும் இங்கும் உலாவிக்கொண்டிருந்தார்; தனது அலுவலகத்தைச் சேர்ந்த புளூம் என்ற பணியாளருடன் ஏதோ ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அந்த புளூம், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து அவர் அழைத்து வந்த ஒரு ஜெர்மானியர்; அவர் மிகவும் விசித்திரமான, கடுகடுப்பான சுபாவம் கொண்டவர். யூலியா மிகைலோவ்னா அவரை அழைத்து வருவதை வன்மையாக எதிர்த்தும், அவர் அவரைத் தன்னுடன் அழைத்து வந்திருந்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உள்ளே நுழைந்ததும், அந்த அதிகாரி கதவை நோக்கி நகர்ந்தார், ஆனால் அறையை விட்டு வெளியேறவில்லை. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சுக்கு, அந்த அதிகாரியும் அவரது மேலதிகாரியும் ஒருவருக்கொருவர் ஏதோ ஒரு முக்கியமான பார்வையைப் பரிமாறிக்கொண்டது போலத் தோன்றியது.
“ஆஹா! இறுதியாக உன்னைப் பிடித்துவிட்டேன், மர்மமான நகர ஆளுநரே!” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறிய பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், மேசையின் மீது கிடந்த ஒரு பிரகடனத்தின் மீது தனது உள்ளங்கையை வைத்தார். “உன் சேகரிப்பில் இது ஒரு அருமையான வரவாக இருக்குமே, என்ன சொல்கிறாய்?”
ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சின் முகம் சிவந்து போனது. அவரது முகம் திடீரென ஒருவித விகாரமான மாற்றத்திற்கு உள்ளானது. “அதை விட்டுவிடு—இப்போதே அதை விட்டுவிடு!” என்று அவன் ஆத்திரத்தில் உடல் நடுங்கக் கத்தினான். “மீண்டும் அப்படிச் செய்யத் துணியாதே… ஐயா…”
“ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக இருக்கிறாய்? ஒருவேளை கோபமாக இருக்கிறாயோ?”
“ஒன்றைச் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன், ஐயா… நான் ஒருபோதும்…”“உங்கள் இந்த ‘முறையற்ற’ (sans façon) நடத்தையை இனியும் பொறுத்துக்கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. தயவுசெய்து நினைவுகூர்ந்து பாருங்கள்…”
“கடவுளே! அவர் நிஜமாகவே தீவிரமாகத்தான் பேசுகிறார்!”
“அமைதி, அமைதியாக இருங்கள்!” என்று வான் லெம்ப்கே தரைவிரிப்பின் மீது காலால் பலமாக மிதித்தபடி கத்தினார். “இனிமேல் இப்படிச் செய்யத் துணியாதீர்கள்…”
நிலைமை எவ்வளவு தூரம் சென்றிருக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? ஆனால், இதில் இன்னொரு காரணமும் இருந்தது—இது பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சுக்கோ, ஏன், யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கோ கூடத் தெரியாத ஒன்று. பாவம், ஆந்திரே அந்தோனோவிச் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருந்தார்; சமீபகாலமாக, தனது மனைவிக்கும் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சுக்கும் இடையே ஏதோ தொடர்பு இருக்குமோ என்ற ஐயமும் பொறாமையும் அவரிடம் வளர்ந்திருந்தது. தனிமையில்—குறிப்பாக இரவு நேரங்களில்—அவர் சொல்லொணாத் துயரத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார்.
“சரி, ஒரு நபர் தொடர்ந்து இரண்டு இரவுகள், நள்ளிரவைத் தாண்டிய நேரத்திலும், உங்களிடம் தனது நாவலைப் படித்துக் காட்டி, உங்கள் கருத்துகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தால், அவர் அந்த முறையான சம்பிரதாயங்களைக் கடந்துவிட்டார் என்றுதானே அர்த்தம்… யூலியா மிகைலோவ்னா என்னிடம் மிகுந்த இயல்புத்தன்மையுடனும், எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுகளுமின்றியும் பழகுகிறார்; அப்படியிருக்க, எல்லை எங்கே தொடங்குகிறது என்று எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்?” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஒருவித கண்ணியத்துடன் கூறினார். “சரி, இதோ உங்கள் நாவல்,” என்று கூறி, நீல நிறத் தாளில் இறுக்கமாகச் சுற்றப்பட்டிருந்த அந்தப் பெரிய, கனமான கையெழுத்துப் பிரதியை மேசையின் மீது வைத்தார்.
லெம்ப்கே முகம் சிவக்க, தடுமாறினார்.
“இதை எங்கே கண்டுபிடித்தீர்கள்?” என்று அவர் எச்சரிக்கையுடன் கேட்டார். அப்போது, அவர் மிகுந்த சிரமத்துடன் அடக்க முயன்றாலும், அவரது முகத்தில் ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சி வெளிப்பட்டது.
“நினைத்துப் பாருங்கள்—இது உருண்டு சென்று அலமாரிக்குப் பின்னால் விழுந்திருக்க வேண்டும்! நான் வந்தபோது கவனக்குறைவாக எங்கோ போட்டுவிட்டேன் போலிருக்கிறது. முன்தினம் தரையைச் சுத்தம் செய்தபோதுதான் இது கிடைத்தது—இதற்காக நீங்கள் என்னை எவ்வளவு சிரமப்படுத்தினீர்கள் தெரியுமா!”
லெம்ப்கே கண்களைக் கீழே தாழ்த்திக்கொண்டு, தீவிரமான முகபாவனையுடன் இருந்தார்.
“உங்களால் நான் தொடர்ந்து இரண்டு இரவுகள் தூங்கவே இல்லை. அன்று இதைக் கண்டுபிடித்தார்கள், நான் அதை வைத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தேன்; பகலில் நேரம் கிடைக்காததால், இரவு நேரங்களில் வாசித்தேன்.” உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கு முழுமையான திருப்தி இல்லை: இதற்கான அடிப்படை யோசனை என்னுடையது அல்ல. அதை விடுங்கள்—நான் ஒரு விமர்சகன் அல்லதான்—இருந்தாலும், என் அன்பே, எனக்குத் திருப்தி இல்லையென்றாலும் என்னால் இதிலிருந்து விலகவே முடியவில்லை! நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அத்தியாயங்கள் இருக்கின்றனவே... அவை... அவை... என்னவென்று சொல்வது, பேய்க்குத்தான் தெரியும்! நீங்கள் புகுத்தியிருக்கும் நகைச்சுவை அபாரம்—நான் விழுந்து விழுந்து சிரித்தேன். எதையும் வேடிக்கையானதாக மாற்றும் விசேஷத் திறன் உங்களிடம் இருக்கிறது—அதுவும் மிக இயல்பாக, யாருக்கும் தெரியாதபடி! ஒன்பதாம் மற்றும் பத்தாம் அத்தியாயங்களைப் பொறுத்தவரை—அவை காதலைப் பற்றியவை, அது எனக்கு அவ்வளவு ஈடுபாடுள்ள விஷயம் அல்ல; ஆனாலும், அவை மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருக்கின்றன. இக்ரெனேவின் கடிதத்தைப் படித்தபோது நான் கிட்டத்தட்ட அழுதுவிட்டேன்; அவனை நீங்கள் அவ்வளவு நுணுக்கமாகச் சித்தரித்திருந்தீர்கள்... அது நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது, அதே சமயம் அவனது குணத்தில் ஏதோ ஒரு போலித்தனம் இருப்பதை நீங்கள் குறிப்பாக உணர்த்துகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்—நான் சொல்வது சரிதானே? சரியாகத்தான் ஊகித்திருக்கிறேனா? அந்த முடிவு இருக்கிறதே—அதற்காக உன்னை அடித்து நொறுக்கியிருக்க வேண்டும்! எதை ஊக்குவிக்கிறாய் நீ? அந்தப் பழைய, சலிப்பூட்டும் குடும்ப மகிழ்ச்சியைத்தானே போற்றுகிறாய்—அதிகக் குழந்தைகள், அதிகச் சொத்து, வசதியான வாழ்க்கையில் சுகமாகத் தங்கிவிடுவது—கடவுளே! வாசகர்களை நீ மயக்கிவிடுவாய்—என்னாலேயே இதைக் கீழே வைக்க முடியவில்லை என்றால், மற்றவர்களின் நிலை என்னவாகும்! வாசகர்கள் எப்போதும் போல முட்டாள்களாகவே இருக்கிறார்கள்; அறிவுள்ளவர்கள் அவர்களை உலுக்கி விழித்தெழச் செய்ய வேண்டும், ஆனால் நீயோ... சரி, போதும்—போய் வருகிறேன். அடுத்த முறை நான் எதையாவது சொன்னால் கோபித்துக்கொள்ளாதே; உன்னிடம் சில முக்கியமான விஷயங்களைச் சொல்லத்தான் வந்தேன், ஆனால் நீயோ ஏதோ ஒரு நிலையில்...
இதற்கிடையில், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் தனது நாவலை எடுத்து ஓக் மரத்தாலான புத்தக அலமாரியில் வைத்துப் பூட்டினார். அப்போது பிளம் என்பவரைப் பார்த்து ஒரு கண் சிமிட்டினார்—அதாவது, இங்கிருந்து கிளம்பிவிடு என்று அர்த்தம். பிளம் அங்கிருந்து மறைந்தார்; அவரது முகம் நீண்ட, சோகமான தோற்றத்துடன் இருந்தது. “அதாவது… எப்படிச் சொல்வது… எல்லாமே ஒரு தொந்தரவாக இருக்கிறது,” என்று அவர் முணுமுணுத்தார். அவரது முகத்தில் சுருக்கம் இருந்தது, ஆனால் கோபம் ஏதுமில்லை. அவர் மேஜையை நோக்கி ஒரு நாற்காலியை இழுத்து அமர்ந்தார். “உட்காருங்கள், சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லுங்கள். உங்களைப் பார்த்து வெகுநாட்களாகிவிட்டது, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச். ஒரு வேண்டுகோள்… உங்கள் வழக்கமான பாணியில் அதிரடியாக உள்ளே நுழையாதீர்கள்—அலுவல் ரீதியான விஷயங்களைக் கையாளும்போது, அது… என்ன சொல்வது…”
“எனக்கு ஒரே ஒரு பாணிதான் உண்டு…”
“தெரியும், தெரியும்—உங்களுக்குத் தீய எண்ணம் ஏதுமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்—ஆனால், சில நேரங்களில், வேலைப்பளு அதிகமாக இருக்கும்போது… சரி, உட்காருங்கள்.”
பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தார், சட்டென்று தன் கால்களை மடித்து அடியில் வைத்துக்கொண்டார்.
III
“என்ன மாதிரியான ‘வேலைப்பளு’ உங்களுக்கு? இந்த அற்பமான விஷயத்திற்காகவா?” என்று அவர் அந்த அறிவிப்புத் தாளைச் சுட்டிக்காட்டிக் கேட்டார். “இது போன்ற துண்டுப் பிரசுரங்களை உங்களுக்கு எத்தனை வேண்டுமானாலும் என்னால் கொண்டு வர முடியும்; முதன்முதலில் நான் இவற்றை ‘X—’ மாகாணத்தில்தான் பார்த்தேன்.”
“அதாவது, நீங்கள் அங்கே வாழ்ந்த காலத்திலா?”
“நிச்சயமாக—நான் இல்லாதபோது அல்ல! இதோ பாருங்கள், இதில் ஒரு சின்னச் சித்திரம் கூட இருக்கிறது—மேலே ஒரு கோடரி வரையப்பட்டிருக்கிறது. பார்க்கட்டும்…” (அவர் அந்த அறிவிப்புத் தாளை வாங்கினார்.) “ஆமாம், கோடரிதான்—இது அதுதான், சரியாக அதே கோடரி.”
“ஆம், கோடரி. பார்த்தீர்களா—ஒரு கோடரி.”
“என்ன, கோடரியைக் கண்டு பயப்படுகிறீர்களா?”
“கோடரி ஒரு விஷயமல்ல… எனக்குப் பயமும் இல்லை—ஆனால், இந்த ஒட்டுமொத்த விவகாரமும்… சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகள் இருக்கின்றன.”
“என்ன சூழ்நிலைகள்? இது ஏதேனும் தொழிற்சாலையிலிருந்து வந்ததா? ஹே-ஹே. உங்களுக்குத் தெரியுமா, அதே தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களே விரைவில் இது போன்ற அறிவிப்புத் தாள்களை எழுதப் போகிறார்கள்.”
“என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று வான் லெம்ப்கே தீவிரமான பார்வையுடன் கேட்டார்.
“அதைத்தான் சொல்கிறேன். அவர்களைக் கண்காணிப்பில் வைத்திருங்கள். நீங்கள் மிகவும் மென்மையான குணம் கொண்டவர், ஆந்திரே அந்தோனோவிச்—உங்கள் நேரத்தை நாவல்கள் எழுதுவதிலேயே செலவிடுகிறீர்கள்! இங்கே தேவைப்படுவது பழைய பாணியிலான அணுகுமுறைதான்.” “‘பழங்காலத்து முறை’ என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? இது என்ன மாதிரியான அறிவுரை?” தொழிற்சாலை காலி செய்யப்பட்டுவிட்டது; நான் உத்தரவிட்டேன், அதன்படி அது காலி செய்யப்பட்டது.
“தொழிலாளர்களிடையே கலகம் வெடித்திருக்கிறது. அவர்கள் அனைவரையும் சாட்டையால் அடியுங்கள்—அப்போதுதான் இது முடிவுக்கு வரும்.”
“கலகமா? அபத்தம்! நான் உத்தரவிட்டேன், தொழிற்சாலை காலி செய்யப்பட்டுவிட்டது.”
“ஓ, ஆண்ட்ரேய் அந்தோனோவிச், நீங்கள் மிகவும் மென்மையான இதயம் கொண்டவர்!”
“முதலாவதாக, நான் அவ்வளவு மென்மையான இதயம் கொண்டவன் அல்ல; இரண்டாவதாக…” என்று வான் லெம்ப்கே பேசத் தொடங்கினார், அவருக்குள் ஒரு சிறு எரிச்சல் உணர்வு எழுந்தது. கடமை உணர்வின் காரணமாகவும், ஒருவேளை புதிய தகவல்கள் ஏதேனும் கிடைக்குமோ என்ற ஆர்வத்திலும்தான் அவர் அந்த இளைஞனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
“ஆஹா! பழைய அறிமுகம் போலிருக்கிறதே!” என்று குறுக்கிட்ட பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், காகிதத் தடுப்பானுக்கு அடியில் இருந்த மற்றொரு காகிதத்தைப் பார்த்தார். அது வெளிநாட்டில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு பிரகடனம் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது, ஆனால் இது கவிதை வடிவில் இருந்தது. “ஓ, இது எனக்கு மனப்பாடமாகத் தெரியுமே! ‘ஒளிவீசுபவர்’ (The Luminary)! பார்ப்போம்… ஆமாம், இது ‘ஒளிவீசுபவர்’தான். நான் வெளிநாட்டில் இருந்த காலத்திலிருந்தே இந்த ‘ஒளிவீசுபவரை’ எனக்குத் தெரியும். இதை எங்கிருந்து கண்டுபிடித்தீர்கள்?”
“வெளிநாட்டில் இதைப் பார்த்ததாகச் சொல்கிறீர்களா?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் வான் லெம்ப்கே.
“நிச்சயமாகப் பார்த்திருக்கிறேன்—நான்கு அல்லது ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்பு.”
“வெளிநாட்டில் இருந்தபோது நீங்கள் நிறைய விஷயங்களைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே!” என்று ஒருவிதமான அர்த்தமுள்ள பார்வையுடன் கூறினார் வான் லெம்ப்கே. அதைப் பொருட்படுத்தாத பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், காகிதத்தை விரித்து, அதில் இருந்த கவிதையை உரக்க வாசித்தார்:
ஒளிவீசுபவர்
அவன் எளிய பிறப்புடையவன்
...தன் இனத்தவருள்,
சாதாரண மக்களிடையே அவன் வளர்ந்தான்,
ஆனால், ஜாரின் பழிவாங்கும் உணர்வாலும்,
பிரபுக்களின் (போயர்களின்) பொறாமையாலும் துரத்தப்பட்டு,
துன்பங்களை ஏற்றுக்கொண்டான்—
மரணதண்டனை, சித்திரவதை, வேதனைகளைத் தாங்கிக்கொண்டு—
மக்களிடையே போதிக்கத் தொடங்கினான்:
சகோதரத்துவம், சமத்துவம், சுதந்திரம் குறித்து.
கிளர்ச்சியைத் தூண்டிவிட,
அவன் வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றான்—
ஜாரின் சிறைக்கூடத்திலிருந்தும்,
சாட்டையடி, இரும்பு இடுக்கிகள், மற்றும் जल्லாடனிடமிருந்தும் தப்பினான்.
தங்கள் கடினமான, கசப்பான வாழ்க்கையிலிருந்து
எழுந்து நிற்கத் துடித்த மக்கள்,
ஸ்மோலென்ஸ்க் முதல் தாஷ்கண்ட் வரை,
அந்த இளைஞனின் வருகைக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தனர்.
அனைவரும் அவனுக்காகக் காத்திருந்தனர்,
எந்தக் கேள்வியுமின்றி அவனைப் பின்தொடரத் தயாராக இருந்தனர்—
பிரபுக்களின் ஆட்சியை முற்றிலுமாக ஒழிக்க,
ஜார் மன்னர் ஆட்சியை முற்றிலுமாக முடிவுக்குக் கொண்டுவர,
சொத்துக்கள் அனைத்தையும் பொதுவாக்க,
மேலும், திருச்சபை, திருமணம், குடும்பம் போன்ற—
பழைய உலகின் இழிவான அமைப்புகளை—
என்றென்றும் அழித்தொழிக்கத் துணிந்தனர்!
“அந்த அதிகாரியிடமிருந்துதான் இதைப் பெற்றிருக்க வேண்டும், இல்லையா?” என்று கேட்டான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்.
“அப்படியானால், அந்த அதிகாரி உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
“நிச்சயமாகத் தெரியும். அவர்களுடன் சேர்ந்து இரண்டு நாட்கள் விருந்துண்டேன். அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்ததில் ஆச்சரியமொன்றுமில்லை.”
“ஒருவேளை அவனுக்குப் பைத்தியமே பிடிக்கவில்லை என்றால்?”
“அவன் மற்றவர்களைக் கடிக்கத் தொடங்கியதால்தானே அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?”
“ஆனால் சொல்லுங்கள்—இந்த வரிகளை நீங்கள் வெளிநாட்டில் பார்த்திருக்கிறீர்கள், இப்போது அவை இங்கே, அந்த அதிகாரியின் வசம் கிடைக்கின்றன என்றால்…”
“ஓ! என்னே ஒரு சிக்கலான விவகாரம்! ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச், நீங்கள் என்னைச் சோதிக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்? பாருங்கள்,” என்று கூறி, திடீரென மிகுந்த தீவிரமான தோரணையை மேற்கொண்டான், “நான் வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியதும், அங்கு கண்டவை குறித்து சிலரிடம் விளக்கமளித்தேன்—அவர்கள் என் விளக்கங்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். இல்லையென்றால், நான் இந்த நகரத்திற்கு வந்திருக்கவே மாட்டேன்.” இந்த விவகாரத்தில் எனது பங்களிப்பு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்று கருதுகிறேன்; இதற்காக நான் யாருக்கும் விளக்கம் அளிக்கக் கடமைப்பட்டவனும் அல்ல. நான் ஒரு ஒற்றன் என்பதால் இது முடிவுக்கு வரவில்லை; மாறாக, வேறு விதமாகச் செயல்பட எனக்கு வழியே இல்லை என்பதால் இது முடிவுக்கு வந்தது. யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்குக் கடிதம் எழுதியவர்கள்—உண்மைகளை அறிந்தவர்கள்—என்னை ஒரு நேர்மையான மனிதன் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்... சரி, அதையெல்லாம் விடுங்கள்! உங்களிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல வந்திருக்கிறேன்—உங்கள் அந்தச் சிம்னி சுத்தம் செய்பவரை நீங்கள் அனுப்பி வைத்தது நல்லதாகப் போயிற்று. இது எனக்கு மிக முக்கியமான விஷயம், ஆந்த்ரேய் அந்தோனோவிச்; உங்களிடம் ஒரு அவசரமான கோரிக்கையை வைக்க வேண்டியிருக்கிறது.
“கோரிக்கையா? சரி, சொல்லுங்கள், கேட்கிறேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் ஏற்பட்டுள்ளது. மேலும், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், நீங்கள் என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்துகிறீர்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.”
வான் லெம்ப்கே சற்று பதற்றமடைந்தார். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தனது கால்களைக் குறுக்காக வைத்து அமர்ந்துகொண்டார்.
“செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில்,” என்று அவர் தொடங்கினார், “நான் பல விஷயங்களைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசினேன். ஆனால், சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை—உதாரணமாக இதைப் பற்றி” (அவர் ‘ஒரு பிரகாசமான ஆளுமை’ (A Bright Personality) என்ற புத்தகத்தின் பிரதியைத் தட்டினார்), “நான் மௌனம் காக்கவே விரும்பினேன். முதலாவதாக, இதைப் பற்றிப் பேசுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை; இரண்டாவதாக, என்னிடம் கேட்கப்பட்ட விஷயங்களை மட்டுமே நான் வெளிப்படுத்தினேன். தேவையில்லாமல் முந்திக்கொண்டு பேசுவது எனக்குப் பிடிக்காது. ஒரு அயோக்கியனுக்கும், சூழ்நிலையால் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு நேர்மையான மனிதனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் இதுதான் என்று நான் கருதுகிறேன்... சரி, அதை விடுங்கள், அது இப்போது முக்கியமல்ல.” சரி... இப்போது இந்த முட்டாள்கள்... இந்த விஷயம் வெளிச்சத்திற்கு வந்துவிட்டது—இது உங்கள் கைகளுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறது, உங்கள் கண்களிலிருந்து எதுவும் தப்பாது (முதல் பார்வையில் தெரியாவிட்டாலும், உங்களுக்கு மிகவும் கூர்மையான பார்வை உண்டு)—இந்த முட்டாள்கள் தங்கள் சேட்டைகளைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கையில், நான்... நான்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு மனிதனைக் காப்பாற்றும்படி உங்களிடம் கேட்டுக்கொள்ள வந்திருக்கிறேன். அவன் ஒரு முட்டாள், ஒருவேளை பைத்தியக்காரனாகக் கூட இருக்கலாம்; ஆனால், அவனது இளமைக்காகவும், அவன் அனுபவித்த துரதிர்ஷ்டங்களுக்காகவும், உங்கள் சொந்த மனிதாபிமானத்திற்காகவும் அவனைக் காப்பாற்றுங்கள்... நீங்கள் எழுதும் நாவல்களில் மட்டும்தானா மனிதாபிமானம் கொண்டவர்? நிஜ வாழ்க்கையிலும் அப்படித்தானே இருக்க வேண்டும்! — என்று அவர் மேலும் கூறினார், ஆனால் சட்டென்று பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, பொறுமையற்ற, முரட்டுத்தனமான ஏளனத்துடன் பேசத் தொடங்கினார்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த மனிதர் நேர்மையானவர், அதே சமயம் சங்கடமானவர் மற்றும் தந்திரமற்றவர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் அதிகப்படியான மனிதாபிமான உணர்வுகளாலும், ஒருவேளை மிகையான மென்மையான உணர்வுத்தன்மையாலும் உந்தப்பட்டவர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் குறைந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவர்—இந்த உண்மையை வான் லெம்ப்கே தனது இயல்பான நுணுக்கத்துடன் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டார். அவரைப் பற்றி நீண்டகாலமாகவே அவர் இத்தகைய கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்; குறிப்பாக கடந்த ஒரு வாரமாக, தனது அறையில்—குறிப்பாக இரவு நேரங்களில்—தனியாக இருந்தபோது, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் நன்மதிப்பைப் பெறுவதில் அந்த மனிதர் எப்படி இவ்வளவு வெற்றியைப் பெற்றார் என்று புரியாமல், அவரை மனதிற்குள் திட்டித் தீர்த்திருந்தார்.
“நீங்கள் யாருக்காகப் பரிந்து பேசுகிறீர்கள்? இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?” என்று அவர் தனது ஆர்வத்தை மறைத்துக்கொண்டு, அதிகாரப்பூர்வமான தீவிரத்துடன் வினவினார்.
“அது… அது… ச்சே! நான் உங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்ததில் என் தவறு என்ன இருக்கிறது? உங்களை மிக உயர்ந்த குணம் கொண்ட மனிதராகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அறிவார்ந்த மனிதராகவும்—புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்டவராக—கருதியதில் என் தவறு என்ன? ச்சே, எல்லாம் பாழாய்ப்போகட்டும்…”
அந்தப் பாவம், தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் தவித்தது.
“நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்,” என்று அவர் தொடர்ந்தார், “அவருடைய பெயரை உங்களிடம் சொல்வதன் மூலம், நான் அவருக்குத் துரோகம் செய்கிறேன் என்று அர்த்தம்—நான் அவருக்குத் துரோகம் செய்கிறேன், இல்லையா? சொல்லுங்கள், நான் துரோகம் செய்யவில்லையா?” “ஆனால், நீங்கள் வெளிப்படையாகச் சொல்லத் துணியவில்லை என்றால், நான் எப்படி ஊகித்து அறிவது?”
“அதுதான் பிரச்சனை—உங்கள் அந்தத் தர்க்கத்தைக் கொண்டு எல்லாவற்றையும் கெடுத்துவிடுகிறீர்கள், ச்சே… சரி, தொலைந்து போகட்டும்… அந்த ‘பிரகாசமான நபர்’, அந்த ‘மாணவர்’—அவர் ஷாதோவ் தான்… அவ்வளவுதான்!”
“ஷாதோவா? என்ன சொல்கிறீர்கள், ஷாதோவா?”
“ஷாதோவ்—இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அந்த ‘மாணவர்’ அவர்தான். அவர் இங்கேதான் வசிக்கிறார்; அவர் ஒரு முன்னாள் பண்ணையடிமை—அதாவது, அந்த அறை கொடுத்தவர் அவர்தான்.”
“எனக்குத் தெரியும், எனக்குத் தெரியும்!” என்று லெம்ப்கே தனது கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு கூறினார். “சரி, சொல்லுங்கள், அவர் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுதான் என்ன? நீங்கள் என்னிடம் சரியாக எதைக் கோருகிறீர்கள்?”
“அவரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றுதானே கேட்கிறேன், புரியவில்லையா! எனக்கு அவரை எட்டு ஆண்டுகளாகத் தெரியும்—ஒரு வகையில், நான் அவருக்கு நண்பராகவே இருந்திருக்கிறேன்,” என்று கோபத்துடன் கூறினார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச். “என் கடந்த கால வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுக்கு விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய கடமை எனக்கு இல்லை,” என்று கையை அலட்சியமாக அசைத்தபடி தொடர்ந்தார். “இதெல்லாம் மிகச் சாதாரணமான விஷயம்—இதில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மூன்றரை பேர்தான்; வெளிநாட்டில் இருப்பவர்களையும் சேர்த்தால் கூட, மொத்தம் பத்து பேர் கூட இருக்க மாட்டார்கள். முக்கியமாக, உங்கள் மனிதாபிமானத்தையும் அறிவுக்கூர்மையையும் நம்பித்தான் நான் உங்களிடம் வந்தேன். நீங்கள் உண்மையை உணர்ந்து, விஷயத்தை அதன் இயல்பான நிலையில் எடுத்துச் சொல்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இது ஏதோ ஒரு மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட மனிதனின் அபத்தமான கற்பனை—துரதிர்ஷ்டவசமாக, நீண்டகாலத் துயரங்களால் உருவான ஒரு கற்பனை—அவ்வளவுதானே தவிர, இது ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய, விவரிக்க முடியாத, அரசுக்கு எதிரான சதித்திட்டம் ஒன்றும் அல்ல!”
அவர் மூச்சு திணறும் அளவுக்குப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
“ம்ம். அப்படியானால், அந்த ‘கோடரி’ தொடர்பான பிரகடனங்களில் இவருக்குத் தொடர்பு இருக்கிறது என்று தெரிகிறது,” என்று ஒருவித கம்பீரமான தொனியில் முடித்தார் லெம்ப்கே. “ஆனால் சொல்லுங்கள்—அவர் தனியாகச் செயல்பட்டிருந்தால், எப்படி…”...அவர் அவற்றை இங்கே, மாகாணங்களிலும், ஏன், அந்த ‘X—’ மாகாணத்தில் கூட பரப்பிவிட்டார்... மேலும், மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால்—அவருக்கு அவை எங்கிருந்து கிடைத்தன?
“சொல்கிறேனே, மொத்தம் ஐந்தே பிரதிகள் தான் இருந்தன—சரி, ஒருவேளை பத்தாக இருக்கலாம், எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
“உங்களுக்குத் தெரியாதா?”
“எனக்கு எப்படித் தெரியும் என்று கேட்கிறீர்கள்? என்ன நரகத்திற்கு எனக்குத் தெரியப்போகிறது?”
“இருந்தாலும், ஷாதோவ் அந்த உடந்தையாளிகளில் ஒருவன் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்ததுதானே?”
“ஐயோ, கடவுளே!” என்று கூறி, தன்னை வினவுபவரின் அதீத கூர்மையான பார்வையைத் தட்டிக்கழிப்பது போல, பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் தன் கையை வீசினார். “பாருங்கள், உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன்: அந்தப் பிரகடனங்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது—நிஜமாகவே, ஒன்றுமே தெரியாது! ‘ஒன்றுமே தெரியாது’ என்றால் என்னவென்று புரிகிறதா? சரி, அந்த இரண்டாம் நிலை லெப்டினன்ட் இருக்கிறார், இன்னும் யாரோ சிலர் இருக்கலாம்... ஒருவேளை ஷாதோவ் இருக்கலாம், இன்னும் ஒன்று அல்லது இரண்டு பேர் இருக்கலாம்—ஆனால் அவ்வளவுதான், இவர்கள் எல்லாம் அற்பமான, முக்கியத்துவமற்ற நபர்கள். நான் ஷாதோவுக்காகப் பரிந்து பேசவே வந்தேன்—அவனைக் காப்பாற்ற வேண்டும்—ஏனென்றால், அந்த கவிதை அவனுடையது, அவன் எழுதியது; அது அவனது மூலமாகவே வெளிநாட்டில் அச்சிடப்பட்டது. இது மட்டுமே எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும்; பிரகடனங்களைப் பொறுத்தவரை, எனக்கு எதுவுமே தெரியாது.”
“அந்தக் கவிதை அவனுடையது என்றால், பிரகடனங்களும் அவனுடையதாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அப்படியானால், திரு. ஷாதோவ் மீது உங்களுக்குச் சந்தேகம் வர என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது?”
பொறுமை இழந்தது போலத் தெரிந்த பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச், தன் பையிலிருந்து பணப்பையை எடுத்து, அதிலிருந்து ஒரு குறிப்பை வெளியே எடுத்தார்.
“இதோ உங்கள் ஆதாரம்!” என்று கூறி, அதை மேசையின் மீது வீசினார்.
லெம்ப்கே அதைப் பிரித்துப் பார்த்தார்; அந்தக் குறிப்பு சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்டு, இங்கிருந்து வெளிநாட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தது. அது மிகச் சுருக்கமாக, சில வார்த்தைகளை மட்டுமே கொண்டிருந்தது:
“என்னால் ‘ஒளிரும் உருவம்’ (The Luminous Figure) என்ற படைப்பை இங்கே அச்சிட முடியாது; உண்மையில், என்னால் எதையும் அச்சிட முடியாது.” ...அவற்றை வெளிநாட்டில் அச்சிடுங்கள்.
இவ். ஷாதோவ்.” லெம்ப்கே, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை உற்று நோக்கினார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா சொன்னது சரிதான்; அவனுக்கு ஏதோ ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற தோற்றம் இருந்தது—சில தருணங்களில் அது இன்னும் அதிகமாகவே தெரிந்தது.
“இதன் பொருள் இதுதான்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் சட்டென்று கூறினான், “அவன் இந்த கவிதைகளை ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே எழுதினான், ஆனால் அவற்றை இங்கே அச்சிட முடியவில்லை—இங்கேதான் அச்சிட முடியவில்லை, ஒருவேளை ஏதேனும் ரகசிய அச்சகத்திலாவது அச்சிடலாம் என்று பார்த்தான், அதுவும் நடக்கவில்லை—அதனால் அவன் இவற்றை வெளிநாட்டில் அச்சிடக் கோருகிறான்... இது தெளிவாகத்தானே இருக்கிறது?”
“ஆம், அது தெளிவாகத்தான் இருக்கிறது—ஆனால் அவன் யாரிடம் கேட்கிறான்? அந்த விஷயம் இன்னும் தெளிவாகவில்லை,” என்று லெம்ப்கே மிகுந்த தந்திரமான நையாண்டியுடன் கேட்டார்.
“யாரிடம் கேட்பான்? கிரிலோவிடம்தான்! இந்தச் செய்தி கிரிலோவை நோக்கியது, அவன் வெளிநாட்டில் இருக்கிறான்... உங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன? எரிச்சலூட்டும் விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் எனக்கு முன்னால் தெரியாதது போல நடிக்கிறீர்களோ என்று தோன்றுகிறது—ஒருவேளை உங்களுக்கு இந்தக் கவிதைகளைப் பற்றி முன்பே தெரிந்திருக்கலாம்! எப்படி இவை உங்கள் மேசைக்கு வந்தன? எப்படியோ வந்து சேர்ந்திருக்கின்றன! அப்படியிருக்க, ஏன் என்னை இந்த விசாரணைக்கு உள்ளாக்குகிறீர்கள்?”
அவன் தன் கையில் இருந்த கைக்குட்டையால் நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தான்; அவனது கை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
“எனக்கு ஒருவேளை ஓரளவு தெரிந்திருக்கலாம்...” என்று லெம்ப்கே சாமர்த்தியமாகப் பதிலளித்தார், “ஆனால், இந்த கிரிலோவ் என்பவர் யார்?”
“என்ன இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்—அவன் ஒரு பொறியாளன், சமீபத்தில்தான் வந்திருக்கிறான்; ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு அவன் ஒரு உதவியாளராக (செகண்ட்) இருந்தவன். அவன் ஒரு பைத்தியக்காரன், ஒரு மனநோயாளி! உங்கள் அந்த லெப்டினன்ட் ஒருவேளை மது போதையால் ஏற்படும் மனப்பிரமையில் (*delirium tremens*) பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் இவன்—இவன் முழுமையான, தீவிரமான பைத்தியக்காரன்—இதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச், இவர்கள் எப்படிப்பட்ட ஆட்கள் என்று அரசாங்கத்திற்குத் தெரிந்திருந்தால், இவர்களைக் கவனிப்பதற்குக் கூட அவர்கள் மெனக்கெட்டிருக்க மாட்டார்கள். இவர்களையெல்லாம் உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் கொண்டு போய் தள்ளிவிட வேண்டும்—சுவிட்சர்லாந்திலும், அந்த மாநாடுகளிலும் இத்தகைய ஆட்களை நான் நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன்.” “அப்படியானால், உள்ளூர் ‘இயக்கம்’ எங்கிருந்து வழிநடத்தப்படுகிறது என்று சொல்கிறீர்களா?”
“யாரால் வழிநடத்தப்படுகிறது? மூன்றரை மனிதர்களால்—அவ்வளவுதான்!” உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்களைப் பார்த்தாலே சலிப்புதான் மிஞ்சும். பிறகு, எந்த ‘இயக்கத்தைப்’ பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்? துண்டுப் பிரசுரங்களா, அவ்வளவுதானா? யாரையெல்லாம் அவர்கள் சேர்த்திருக்கிறார்கள்? மது போதையால் தத்தளிக்கும் சில இரண்டாம் நிலை லெப்டினன்ட்டுகள், மற்றும் இரண்டொரு மாணவர்கள்! நீங்கள் புத்திசாலி மனிதர், சொல்லுங்கள்—ஏன் முக்கியமான, செல்வாக்குள்ள மனிதர்கள் யாரும் அவர்களுடன் சேருவதில்லை? ஏன் எப்போதும் வெறும் மாணவர்களும், இருபத்திரண்டு வயது நிரம்பிய அனுபவமற்ற இளைஞர்களும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்? மொத்தம் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்? உலகம் முழுவதையும் தேடிப் பார்த்தும், அவர்களுக்குக் கிடைத்திருப்பது வெறும் ஏழு பேர்தான்! சொல்கிறேன் கேளுங்கள், இது மிகவும் சலிப்பூட்டும் விஷயம்.”
லெம்ப்கே கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் அவரது முகபாவனை, “வெறும் வார்த்தைகளால் காரியம் ஆகாது” என்று சொல்வது போல இருந்தது.
“இருந்தாலும், ஒரு கேள்வி—இந்தக் குறிப்பு வெளிநாட்டிற்கு அனுப்பப்பட வேண்டியது என்று சொல்கிறீர்கள்; ஆனால் இதில் எந்த முகவரியும் இல்லையே! பிறகு, இது திரு. கிரிலோவை நோக்கியது என்றும், அது வெளிநாட்டில் இருப்பவர் ஒருவருக்கானது என்றும், மேலும்… மேலும்… இதை எழுதியது திரு. ஷாதோவ் தான் என்றும் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”
“சரி, இப்போதே ஷாதோவின் கையெழுத்து மாதிரியை எடுத்து ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். உங்கள் அலுவலகக் கோப்புகளில் அவருடைய கையொப்பம் ஏதோ ஒன்று நிச்சயம் இருக்கும். இது கிரிலோவை நோக்கியது என்று சொல்கிறீர்களா—அதை அவரே என்னிடம் காட்டினார்.”
“அப்படியானால், நீங்களே…”
“ஆம், நிச்சயமாக—நானே பார்த்தேன். மக்கள் பல விஷயங்களை என்னிடம் காட்டுகிறார்கள். இந்த வரிகளைப் பொறுத்தவரை—மறைந்த ஹெர்சென், வெளிநாட்டில் அலைந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் ஷாதோவிற்கு இதை எழுதிக் கொடுத்ததாகச் சொல்கிறார்கள். அவர்களின் சந்திப்பிற்கான ஒரு நினைவாக, ஒருவித பாராட்டு அல்லது பரிந்துரையாக—சாத்தானுக்குத்தான் தெரியும் அது என்னவென்று—இப்போது ஷாதோவ் இதை இளைஞர்களிடையே பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார். இதன் நோக்கம் என்னவென்றால்: ‘பாருங்கள், ஹெர்சென் கூட என்னைப் பற்றி உயர்வாகத்தான் நினைக்கிறார்!’” “சரி, சரி, சரி,” என்று லெம்ப்கே இப்போது புரிந்துகொண்டார், “அப்படியா விஷயம்! ஒரு பிரகடனம்—அது புரிகிறது—ஆனால் இந்த வரிகள் எதற்காக?”
“இது உங்களுக்கு எப்படிப் புரியவில்லை?” நான் ஏன் தொலைந்து போக, இதையெல்லாம் உங்களிடம் உளறினேன்! கேளுங்கள்—ஷாதோவை மட்டும் என்னிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள், மற்றவர்கள் யாரைப் பற்றியும் எனக்குக் கவலையில்லை—கிரிலோவையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன்; அவன் இப்போது ஃபிலிப்போவின் வீட்டில் பதுங்கியிருக்கிறான், அங்கேதான் ஷாதோவும் இருக்கிறான். நான் திரும்பி வந்ததால் அவர்களுக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை... ஆனால், ஷாதோவை எனக்குத் தருவதாக வாக்களியுங்கள், மற்ற அனைவரையும் தட்டில் வைத்து உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். நான் உங்களுக்குப் பயனுள்ளவனாக இருப்பேன், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்! இந்தச் சொற்பமான, பரிதாபகரமான கும்பலில் மொத்தம் ஒன்பது அல்லது பத்து பேர் இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். நானே சொந்த முயற்சியில் அவர்களைக் கவனித்து வருகிறேன். அவர்களில் மூன்று பேரை நமக்கு ஏற்கனவே தெரியும்: ஷாதோ, கிரிலோவ், மற்றும் அந்த இரண்டாவது லெப்டினன்ட். மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களை இன்னும் எடைபோட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்... என் பார்வை அவ்வளவு மோசமானதல்ல என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்! இது சரியாக 'X' மாகாணத்தில் நடந்ததைப் போன்றதுதான்: அங்கே பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் இருவர், ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன், இருபது வயதுடைய பிரபுக்கள் இருவர், ஒரு பள்ளி ஆசிரியர், மற்றும் ஓய்வுபெற்ற மேஜர் ஒருவர்—சுமார் அறுபது வயது, குடிப்பழக்கத்தால் மந்தமான புத்தி கொண்டவர்—ஆகியோர் சில பிரகடனத் தாள்களுடன் பிடிபட்டனர். அவ்வளவுதான், அந்த முழு கும்பலும் அதுதான், மேலும்..."என்னை நம்புங்கள், அவ்வளவுதான் விஷயம்—இவ்வளவுதானா என்று நாங்களே ஆச்சரியப்பட்டோம். ஆனால், எங்களுக்கு ஆறு நாட்கள் தேவை. நான் கணக்கிட்டுப் பார்த்துவிட்டேன்—ஆறு நாட்கள், அதற்கு முன்னால் ஒரு நிமிடம் கூட போதாது. உங்களுக்கு உண்மையான பலன் கிடைக்க வேண்டுமானால், அவர்களை இன்னும் ஆறு நாட்களுக்கு அப்படியே விட்டுவிடுங்கள்; அதன் பிறகு அனைவரையும் ஒன்றிணைத்து, நேர்த்தியாக உங்கள் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறேன். ஆனால், அதற்கு முன்னால் அவர்களைக் கலைத்துவிட்டால், மொத்தக் கூட்டமும் சிதறி ஓடிவிடும். அதே சமயம், ஷாதோவை என்னிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். ஷாதோவை நான் கவனித்துக்கொள்கிறேன்... அவனை இங்கே வரவழைப்பதுதான் சிறந்த வழி—தனியாக, நட்பான முறையில், ஒருவேளை இந்த அறைக்கே வரவழைத்து, அவனது கண்களில் மறைந்திருக்கும் திரையை நீக்கி உண்மையை உணர்த்தலாம்... அவன் உங்கள் காலடியில் விழுந்து கண்ணீர் விட்டு அழுவான்! அவன் மிகுந்த பதற்றமும் துயரமும் கொண்ட மனிதன்; அவனது மனைவி ஸ்டாவ்ரோகினுடன் தொடர்பில் இருக்கிறாள். அவனிடம் கொஞ்சம் கனிவாக நடந்துகொண்டால், அவனே எல்லாவற்றையும் கொட்டிவிடுவான்—ஆனால், அதற்கு ஆறு நாட்கள் தேவைப்படும்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—இது மிக முக்கியம்—யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லிவிடாதீர்கள். இது ஒரு ரகசியம். உங்களால் ரகசியத்தைக் காக்க முடியுமா?
“என்ன?” என்று கேட்டார் லெம்ப்கே, கண்கள் விரிய. “அப்படியானால், நீங்கள் யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம்... எதையும் சொல்லவில்லையா?”
“அவரிடமா? ஐயோ, இல்லவே இல்லை! அந்த்ரேய் அந்தோனோவிச்! பாருங்கள், அவரது நட்பை நான் மதிக்கிறேன், அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு—எல்லாம் சரிதான்—ஆனால், நான் அவ்வளவு முட்டாள்தனமாகச் செயல்பட மாட்டேன். நான் அவருக்கு மறுப்பு தெரிவிப்பதில்லை, ஏனென்றால், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, அது ஆபத்தானது. ஒருவேளை ஏதோ ஒரு சிறு குறிப்பைத் தூவியிருக்கலாம்—அவருக்கு அது பிடிக்கும்—ஆனால், பெயர்களை வெளிப்படுத்துவது அல்லது இது போன்ற விஷயங்களைச் சொல்வது—இப்போது உங்களிடம் சொல்வது போல—ஐயோ, என் அன்பிற்குரியவரே! நான் ஏன் உங்களிடம் வருகிறேன் தெரியுமா? ஏனென்றால், நீங்கள் ஒரு ஆண்—அனுபவம் வாய்ந்த, பழைய பாணி தொழில்முறைத் திறன் கொண்ட ஒரு தீவிரமான மனிதர். நீங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்திருக்கிறீர்கள். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த காலத்திலிருந்தே, இதுபோன்ற விஷயங்களில் ஒவ்வொரு அடியையும் நீங்கள் நன்கு அறிந்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.” உதாரணத்திற்கு, அந்த இரு பெயர்களை அவளிடம் நான் குறிப்பிட்டால் போதும், அவள் மிக வேகமாகக் கொட்டித் தீர்த்துவிடுவாள்... சொல்லப்போனால், இங்கிருந்தபடியே செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கையே அதிர வைக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறாள் அவள். இல்லை, இல்லை—அவள் மிகுந்த பிடிவாதக்காரியும், உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவளுமாக இருக்கிறாள், அதுதான் விஷயம்.
“ஆம், அவளிடம் ஒருவிதமான ‘ஃபூகா’ (fuga) — அதாவது ஒரு பதற்றமான, அவசரமான போக்கு — இருக்கிறது,” என்று ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் முணுமுணுத்தார். இதில் அவருக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சி இருந்தாலும், இத்தகைய படிப்பறிவற்ற ஒருவன் யூலியா மிகைலோவ்னாவைப் பற்றி இவ்வளவு உரிமையோடு பேசுவது அவருக்கு மிகுந்த அதிருப்தியை அளித்தது. ஆனால், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இதோடு நிறுத்திக்கொள்ள விரும்பவில்லை; ‘லெம்ப்கே’வை முழுமையாகக் கவர்ந்து தன் பக்கம் இழுத்துக்கொள்ள, அவர் இன்னும் தீவிரமாகப் பேசத் தொடங்கினார்.
“உண்மைதான், ஒரு ‘ஃபூகா’தான்!” என்று அவர் ஆமோதித்தார். “அவர் ஒரு மேதையாகவோ அல்லது இலக்கியத் திறமை கொண்டவராகவோ இருக்கலாம்—ஆனால், இத்தகைய போக்கால் அவர் அனைவரையும் விரட்டித்தான் அடிப்பார். ஆறு நாட்கள் இருக்கட்டும், ஆறு மணிநேரம் கூட அவரால் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது! ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச், ஒரு பெண்ணுக்கு ஆறு நாட்கள் கெடு விதிப்பது என்ன நியாயம்? இது போன்ற விஷயங்களில் எனக்குச் சில அனுபவங்கள் உண்டு என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் அல்லவா? எனக்குச் சில விஷயங்கள் தெரியும்—அத்தகைய விஷயங்களை அறிந்துகொள்ளும் நிலையில் நான் இருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்கே தெரியும். ஏதோ ஒரு விளையாட்டுக்காக நான் இந்த ஆறு நாட்களைக் கேட்கவில்லை; கையில் இருக்கும் காரியத்திற்காகவே இதைக் கேட்கிறேன்.”
“நான் கேள்விப்பட்டேன்...” என்று தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினார் லெம்ப்கே, “வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பிய பிறகு, நீங்கள்... ஒருவிதமான மனமாற்றத்தை, அதாவது வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தியதாகக் கேள்விப்பட்டேனே?” “சரி, போகட்டும்—அங்கே என்ன நடந்ததோ, அது எப்படியோ இருக்கட்டும்…”
“எனக்கு இதில் தலையிடவோ, துருவி ஆராயவோ விருப்பமில்லை… ஆனால், இதுவரை நீங்கள் பேசிய விதம் வேறாக இருந்ததாகவே எனக்குத் தோன்றியது—உதாரணமாக, கிறிஸ்தவ மதம், சமூக அமைப்புகள், மற்றும் அரசாங்கம் குறித்த உங்கள் கருத்துகள்…”
“பேசியிருந்தால் என்ன? இப்போதும் நான் அதே கருத்துகளைத்தான் கொண்டிருக்கிறேன்—ஆனால், அந்த முட்டாள்கள் செய்வது போல இந்த எண்ணங்களைச் செயல்படுத்தக்கூடாது; அதுதான் முக்கிய விஷயம். ஒருவருடைய தோள்பட்டையில் கடித்ததைப் பொறுத்தவரை—அதிலென்ன இருக்கிறது?” “நீங்கள்தானே என்னுடன் உடன்பட்டீர்கள், ‘இன்னும் காலம் கனிந்து வரவில்லை’ என்று சொன்னாலும் கூட!”
“நான் அதற்கு உடன்படவில்லை; ‘காலம் கனிந்து வரவில்லை’ என்று நான் சொன்ன சூழலும் அதுவல்ல.”
“இருந்தாலும், நீங்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் எவ்வளவு கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்—ஹி-ஹி! எவ்வளவு எச்சரிக்கையான மனிதர் நீங்கள்!” என்று திடீரென்று உற்சாகமான தொனியில் கூறினார் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். “கேளுங்கள் நண்பரே, உங்களைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது எனக்கு அவசியமாக இருந்தது—அதனால்தான் அப்படிப் பேசினேன்; அது என் இயல்பு. உங்களிடம் மட்டுமல்ல, பலரிடமும் நான் இப்படித்தான் பழகுகிறேன். உங்கள் குணாதிசயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது, அவ்வளவுதான்.”
“என் குணாதிசயத்தை நீங்கள் ஏன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்?”
“அதற்கு என்ன காரணம் என்று எனக்கு எப்படித் தெரியும்?” (அவன் மீண்டும் சிரித்தான்.) “பாருங்கள், என் அன்பிற்குரிய, மிகவும் மதிக்கத்தக்க ஆண்ட்ரேய் அந்தோனோவிச், நீங்கள் தந்திரமானவர் தான்—ஆனால் நிலைமை இன்னும் அந்த அளவுக்கு மோசமாகிவிடவில்லை; ஒருவேளை ஒருபோதும் அப்படி ஆகவும் ஆகாது, புரிகிறதா? அல்லது உங்களுக்குப் புரிகிறதோ? வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியதும், உரிய அதிகாரிகளிடம் நான் தேவையான விளக்கங்களை அளித்திருந்தேன்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கைகளைக் கொண்ட மனிதர், தனது ஆழ்ந்த நம்பிக்கைகளுக்கு ஏற்பச் செயல்படுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? ஆனால், அவர்கள் யாரும் என்னிடம் உங்கள் குணாதிசயத்தைப் பற்றி விசாரிக்கும்படி கேட்கவில்லை; நானும் அத்தகைய பொறுப்புகளை யாரிடமிருந்தும் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. நீங்களே யோசித்துப் பாருங்கள்: நான் உங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, நேரடியாக அந்த அதிகாரிகளிடமே—நான் முதலில் விளக்கம் அளித்தவர்களிடமே—சென்றிருக்கலாமே! ஒருவேளை நான் பணத்திற்கோ அல்லது சுயநலத்திற்கோ ஆசைப்பட்டிருந்தால், இது எவ்வளவு தவறான கணக்கீடாக இருந்திருக்கும், இல்லையா? ஏனென்றால், இப்போது கிடைக்கப்போகும் நன்றியுணர்வு உங்களுக்குத்தான் சேரப்போகிறது, எனக்கு அல்ல. நான் இதை ஷாதோவிற்காக மட்டுமே செய்கிறேன்,” என்று ஒருவித மேன்மைகுணத்துடன் தொடர்ந்தான் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், “ஷாதோவிற்காக மட்டுமே—எங்கள் பழைய நட்பின் காரணமாக... பிறகு, நீங்கள் அவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதும்போது—தாராளமாக என்னைப் பற்றி ஒரு நல்ல வார்த்தை சொல்லுங்கள்... எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை—ஹி-ஹி!” “விடைபெறுகிறேன்! நான் அதிக நேரம் தங்கிவிட்டேன்—இவ்வளவு பேசியிருக்கக் கூடாது!” என்று கனிவான தொனியில் கூறிவிட்டு, சோபாவிலிருந்து எழுந்தான்.
“அதற்கு மாறாக, விஷயங்கள் ஒரு வடிவத்தைப் பெறுவது குறித்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்,” என்று வான் லெம்ப்கே பதிலளித்தான். அவனது முகத்தில் ஒரு கனிவான பாவம் தெரிந்தது—கடைசியாகச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகள் அவனது மனதை மாற்றியிருந்தன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. “உங்கள் உதவியை நான் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். உங்கள் கடமை உணர்வைப் பாராட்டி, நான் அவர்களுக்குச் சாதகமான அறிக்கை ஒன்றைச் சமர்ப்பிக்கிறேன், கவலைப்படாதீர்கள்...”
“ஆறு நாட்கள்—அதுதான் முக்கியம், ஆறு நாட்கள்—அந்தக் கால இடைவெளியில், நீங்கள் எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் எடுக்கக்கூடாது. இதுதான் என் நிபந்தனை!”
“சரி, அப்படியே ஆகட்டும்.” இயல்பாகவே, நான் உங்கள் கைகளைக் கட்டப்போவதில்லை—அப்படிச் செய்ய எனக்கு உரிமையும் இல்லை. நீங்கள் தொடர்ந்து கண்காணிப்பில் இருக்க வேண்டும்; ஆனால், பறவைக் கூட்டை முன்கூட்டியே கலைத்துவிடாதீர்கள்—அங்கேதான் உங்கள் அறிவும் அனுபவமும் எனக்குத் தேவைப்படுகின்றன. உங்களிடம் ஏற்கனவே பல 'வேட்டை நாய்களும்' 'தடயமறியும் நாய்களும்' தயார் நிலையில் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா—ஹே, ஹே!
“ஹா!” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், ஒரு இளைஞனுக்கு உரிய உற்சாகத்துடனும் லேசான மனநிலையுடனும் சட்டென்று கூறினார்.
“அப்படியொன்றும் இல்லை,” என்று லெம்ப்கே, அந்த விஷயத்தைத் தந்திரமாகத் தவிர்த்துவிட்டுப் பதிலளித்தார். “ஏதோ ஒரு மிகையான விஷயம் இருப்பதாக நினைப்பது இளைஞர்களுக்கு உரிய ஒரு முன்முடிவுதான்… சரி, அதை விடுங்கள். ஆனால் சொல்லுங்கள்—சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்—இந்த கிரிலோவ், ஸ்தாவ்ரோகினுக்குத் துணையாக (செகண்ட் - ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையில் உதவியாளராக) இருந்திருந்தால், அப்படியானால் திரு. ஸ்தாவ்ரோகின் அவரே…”
“ஸ்தாவ்ரோகினைப் பற்றி என்ன?”
“அதாவது, அவர்கள் அவ்வளவு நெருங்கிய நண்பர்கள் என்றால்?”
“ஓ, இல்லை, இல்லை, இல்லை! நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்—பொதுவாக நீங்கள் மிகவும் கூர்மையானவர் என்று நினைத்தேன்! எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது; இந்த விஷயத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருக்கும் என்றுதான் நான் கருதினேன்… ம்ம், ஸ்தாவ்ரோகின் இதற்கு நேர்மாறானவர்—அவர், சொல்லப்போனால், முற்றிலும்… *அவி ஆ லெக்தர்* (வாசகர்களுக்கு ஒரு குறிப்பு/எச்சரிக்கை).”
“உண்மையா? அது எப்படிச் சாத்தியம்?” என்று லெம்ப்கே சந்தேகத்துடன் கேட்டார். “யூலியா மிகைலோவ்னா—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து அவருக்குக் கிடைத்த தகவலின்படி—ஸ்தாவ்ரோகின் என்பவர், ஒருவிதமான… அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்றுபவர் என்று குறிப்பிட்டாரே…”
“எனக்கு எதுவுமே தெரியாது, ஒன்றுமே தெரியாது—முற்றிலும் எதுவுமே தெரியாது. *அத்யூ* (வணக்கம்/விடைபெறுகிறேன்). *அவி ஆ லெக்தர்*!” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கூறிவிட்டு, அந்த விஷயத்திலிருந்து சட்டென்று விலகிக்கொண்டார்.
அவர் கதவை நோக்கி விரைந்தார்.
“நில்லுங்கள், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், ஒரு நிமிடம்!” என்று லெம்ப்கே அழைத்தார். “ஒரே ஒரு சிறிய விஷயம்—உங்களை நீண்ட நேரம் பிடித்து வைத்துக்கொள்ள மாட்டேன்.”
அவர் தனது மேஜை இழுப்பறையிலிருந்து ஒரு உறையை எடுத்தார்.
“இதோ, அதே வகையைச் சேர்ந்த இன்னொன்று—உங்கள் மீது எனக்கு எவ்வளவு நம்பிக்கை இருக்கிறது என்பதற்கு இதுவே சான்று. சரி, இதைப் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?”
அந்த உறைக்குள் ஒரு கடிதம் இருந்தது—லெம்ப்கேவுக்கு அனுப்பப்பட்ட, விசித்திரமான, அடையாளம் தெரியாத ஒரு கடிதம்; அது அவருக்கு முந்தைய தினம் தான் கிடைத்திருந்தது. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், மிகுந்த எரிச்சலுடன், பின்வருவனவற்றை வாசித்தார்:
“தங்கள் மேன்மைக்குரியவரே!
ஏனெனில், அதுவே உங்கள் அந்தஸ்து. ஜெனரல்களின் உயிருக்கும், நம் தாய்நாட்டிற்கும் எதிராக ஒரு சதி நடப்பதாக நான் இங்கே அறிவிக்கிறேன்—ஏனெனில், இறுதியில் இது அங்கேதான் கொண்டு போய்விடும். பல ஆண்டுகளாக நானே இத்தகைய [நாசகார] ஆவணங்களைப் பரப்பி வருகிறேன். இதில் இறைமறுப்புக் கொள்கையும் அடங்கியுள்ளது. ஒரு கலகத்திற்குத் திட்டமிடப்படுகிறது; ஆயிரக்கணக்கான பிரகடனங்கள் தயாராக உள்ளன—ஒவ்வொரு பிரகடனத்திற்கும் நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு ஓடி வருவார்கள்; அதிகாரிகள் முன்கூட்டியே அவர்களைக் கைது செய்யாவிட்டால், பெரும் ஆபத்துதான்—ஏனெனில், பல வெகுமதிகள் தருவதாக வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. சாதாரண மக்கள் அறிவற்றவர்கள், அதோடு வோட்கா வேறு இருக்கிறது! தூண்டுபவரை ஒருபுறம் போற்றிக்கொண்டே, மறுபுறம் மற்ற அனைவரையும் அவர்கள் அழித்துவிடுவார்கள். இரு தரப்புக்கும் பயந்து, தாங்கள் பங்கேற்காத செயல்களுக்காகவே இப்போது வருந்துகிறார்கள்—இதுதான் என் நிலைமை. தாய்நாட்டையும், தேவாலயங்களையும், புனிதச் சின்னங்களையும் காப்பாற்ற உங்களுக்கு ஒரு தகவல் தருபவர் தேவைப்பட்டால்—என்னால் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியும். ஆனால், ஒரு நிபந்தனை: ‘மூன்றாம் பிரிவு’ (Third Section) எனக்கு முழு மன்னிப்பு வழங்க வேண்டும்—இது உடனடியாகத் தந்தி மூலம் எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். மற்றவர்கள் தண்டனையை அனுபவிக்கட்டும், எனக்கு மட்டும் மன்னிப்பு கிடைக்க வேண்டும். இதற்கான அடையாளமாக, தினமும் மாலை ஏழு மணிக்குக் காவலாளியின் ஜன்னலில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை வையுங்கள். அதைக் கண்டால், நான் உங்களை நம்பி, தலைநகரிலிருந்து நீட்டப்படும் அந்த அருள்கூர்ந்த கரத்தை முத்தமிட வருவேன்—நிச்சயமாக, எனக்கு ஒரு ஓய்வூதியமும் வழங்கப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் நான் எப்படி வாழ்வது? உங்களைப் பொறுத்தவரை, இதில் வருத்தப்பட ஒன்றுமில்லை; மாறாக, இது உங்களுக்கு ஒரு பதக்கத்தைப் பெற்றுத் தரும். இது மிகவும் ரகசியமாகச் செய்யப்பட வேண்டும், இல்லையெனில் யாராவது என் கழுத்தை நெரித்துவிடுவார்கள்.
தங்கள் மேன்மைக்குரியவரின், மிகுந்த இக்கட்டில் உள்ள ஒரு மனிதன்.
உங்கள் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கும்,
மனம் மாறிய ஒரு சுதந்திர சிந்தனையாளர், பெயர் குறிப்பிட விரும்பாதவன் (Incognito).”
வோன் லெம்ப்கே விளக்கினார்: நேற்று காவலாளியின் அறையில், யாரும் இல்லாத நேரத்தில் இந்த கடிதம் கண்டெடுக்கப்பட்டது.
“அப்படியானால், இதைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், ஏறக்குறைய முரட்டுத்தனமான தொனியில் கேட்டார்.
“இது யாரோ ஒருவரால் எழுதப்பட்ட அநாமதேய ஏளனக் கடிதம்—கேலி செய்வதற்காகவே எழுதப்பட்டது என்று நான் கருதுகிறேன்.” “பெரும்பாலும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். உங்களை அவ்வளவு எளிதில் ஏமாற்றிவிட முடியாது.”
“முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இது மிகவும் முட்டாள்தனமானது.”
“இது போன்ற கேலிச் சித்திரங்களோ அல்லது ஏளனக் கடிதங்களோ இதற்கு முன்பும் உங்களுக்கு வந்திருக்கின்றனவா?”
“ஆம், சில வந்திருக்கின்றன—அடையாளம் தெரியாத நபர்களிடமிருந்து.”
இயல்பாகவே, அவர்கள் அதில் கையொப்பமிட்டிருக்க மாட்டார்கள். அவை வெவ்வேறு நடைகளில் எழுதப்பட்டிருந்தனவா? வெவ்வேறு கையெழுத்துகளில் இருந்தனவா?
“வெவ்வேறு நடைகள், வெவ்வேறு கையெழுத்துகள்.”
“அவை... எப்படிச் சொல்வது... வேடிக்கையாக எழுதப்பட்டவை என்று சொல்லலாமா?”
“ஆம், வேடிக்கையாகத்தான் இருந்தன, ஆனால் அதே சமயம்... மிகவும் அருவருக்கத்தக்க வகையிலும் இருந்தன.”
“சரி, இதற்கு முன்பும் இதுபோன்ற விஷயங்கள் உங்களுக்கு வந்திருக்கின்றன என்றால், இதுவும் அதே போன்ற ஒன்றுதான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.”
“ஆனால், முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இது மிகவும் முட்டாள்தனமானது. இதில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் படித்தவர்கள்—அவர்கள் இவ்வளவு முட்டாள்தனமான ஒன்றை எழுத மாட்டார்கள்.”
“உண்மைதான், உண்மைதான்.”
“ஆனால், யாராவது உண்மையிலேயே அதிகாரப்பூர்வமாகப் புகார் அளிக்க முயல்கிறார்கள் என்றால் என்ன செய்வது?”
“அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை,” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் சுருக்கமாகவும் வறண்ட தொனியிலும் குறுக்கிட்டார். “மூன்றாம் பிரிவிலிருந்து (Third Section) தந்தி வருவது, ஓய்வூதியம் கிடைப்பது—இவை எல்லாவற்றையும் பார்க்கும்போது, இது வெறும் கேலிச் சித்திரம் அல்லது ஏளனக் கடிதம் என்பது தெளிவாகிறது.”
“ஆம், ஆம்,” என்று லெம்ப்கே கூறினார், சற்று கூச்ச உணர்வுடன்.
“ஒன்று செய்கிறேன்—இதை என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள். யார் இதைச் செய்தார்கள் என்று நான் கண்டுபிடித்துத் தருகிறேன். மற்றவர்களைக் கண்டுபிடிப்பதை விட, இவரை இன்னும் விரைவாகவே கண்டுபிடித்துவிடுவேன்.”
“சரி, அப்படியே ஆகட்டும்,” என்று வான் லெம்ப்கே ஒப்புக்கொண்டார், இருப்பினும் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன்.
“இதை வேறு யாரிடமாவது காட்டினீர்களா?”
“இல்லை—ஐயோ, கடவுளே, இல்லை—யாருடைய கண்ணிலும் படவில்லை.”
“யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் கூடக் காட்டவில்லையா?”
“ஐயோ, கடவுளே, வேண்டாம்! தயவுசெய்து அவளிடமும் இதைக் காட்டிவிடாதீர்கள்!” என்று லெம்ப்கே பதற்றத்துடன் கூச்சலிட்டார். “அவள் இதைப் பார்த்தால் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்துவிடுவாள்... மேலும் என் மீது கடும் கோபமும் கொள்வாள்.” “சரியாகச் சொன்னாய்—பழி முதலில் உன் மீதுதான் விழும். மக்கள் உனக்கு இது போன்ற விஷயங்களை எழுதுகிறார்கள் என்றால், நீயேதான் அதை வரவழைத்துக்கொண்டாய் என்று அவள் சொல்லிவிடுவாள். ‘பெண்களின் தர்க்கம்’ எப்படிச் செயல்படும் என்பது நமக்குத் தெரியும்தானே. சரி, இப்போதைக்கு விடைபெறுகிறேன். ஒரு மூன்று நாட்களில், இந்தச் சிறு கட்டுரையை எழுதியவரை உனக்கு அறிமுகப்படுத்தவும் வாய்ப்பிருக்கலாம்.” முக்கியமானது அந்த உடன்படிக்கைதான்!
IV
பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் அறிவில்லாதவர் என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால், ‘அவர் ஒரு மனிதனைத் தன் கற்பனையில் உருவாக்கிவிட்டு, பிறகு அந்தப் படைப்புடனேயே வாழ்கிறார்’ என்று கைதி ஃபெட்கா அவரைப் பற்றிக் கூறியது மிகச் சரியான அவதானிப்பு. வான் லெம்ப்கேயின் மனதை—குறைந்தது ஆறு நாட்களுக்காவது—அமைதிப்படுத்திவிட்டோம் என்ற முழு நம்பிக்கையுடன் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் அங்கிருந்து கிளம்பினார்; அந்த கால அவகாசம் அவருக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. ஆனால், இந்த அணுகுமுறையிலேயே ஒரு கோளாறு இருந்தது; ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சை ஒரு முழு முட்டாள் என்று அவர் ஏற்கனவே தன் மனதில் தீர்மானித்து வைத்திருந்ததே இதற்குக் காரணம்.
வேதனையான சந்தேகங்களால் வாடும் எவரைப் போலவே, ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சும், நிச்சயமற்ற நிலையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த முதல் கணத்திலேயே—ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையிலும் மகிழ்ச்சியுடனும்—முழுமையாக மற்றவர்களை நம்பத் தொடங்கிவிட்டார். புதிய சிக்கல்கள் சில உருவானபோதிலும், இந்த மாற்றம் அவருக்கு ஒரு சாதகமான திருப்பமாகவே தோன்றியது. குறைந்தபட்சம், அவரது பழைய சந்தேகங்கள் அனைத்தும் தூசியாக மறைந்து போயின. மேலும், கடந்த சில நாட்களாக மிகுந்த சோர்வும் இயலாமையும் அவரை வாட்டியிருந்ததால், அவரது ஆன்மா இயல்பாகவே அமைதியைத் தேடியது.
ஆனால் ஐயோ, அவர் மீண்டும் ஒருவித அமைதியின்மைக்கு ஆளானார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அவர் கழித்த நீண்ட வாழ்க்கை......இது அவரது ஆன்மாவில் அழியாத தழும்புகளை ஏற்படுத்தியது. இந்த "புதிய தலைமுறையின்" அதிகாரப்பூர்வமான—மற்றும் ரகசியமான—வரலாறு குறித்து அவருக்கு ஓரளவுக்குத் தெரிந்திருந்தது (அவர் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர், அவ்வப்போது பிரகடனங்களைச் சேகரித்து வைக்கும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது); இருப்பினும், அதன் அடிப்படை அம்சங்களைக்கூட அவர் ஒருபோதும் சரியாகப் புரிந்துகொண்டதில்லை. இப்போது அவர், அடர்ந்த காட்டில் வழிதவறிய ஒருவரைப் போல, முற்றிலும் திசைதெரியாத நிலையில் உணர்ந்தார். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சின் வார்த்தைகளில் ஏதோ ஒரு முரண்பாடு இருப்பதை, அது வழக்கமான நெறிமுறைகளுக்கும் விதிகளுக்கும் முற்றிலும் அப்பாற்பட்ட ஒன்று என்பதை அவரது உள்ளுணர்வு அவருக்கு உணர்த்தியது. "கடவுளுக்கே வெளிச்சம், இந்த 'புதிய தலைமுறைக்குள்' என்னவெல்லாம் நடக்கக்கூடும், அவர்களிடையே காரியங்கள் எப்படிச் செய்யப்படுகின்றன என்பது யாருக்குத் தெரியும்!" என்று அவர் குழப்பத்துடன் சிந்தித்தார்.
அதே தருணத்தில்—ஏதோ திட்டமிட்டது போல—ப்ளூம் மீண்டும் தன் தலையை உள்ளே நீட்டினான். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சுடனான அந்தச் சந்திப்பு முழுவதிலும் அவன் அருகிலேயே காத்திருந்தான். இந்த ப்ளூம், உண்மையில் ஆந்திரே அந்தோனோவிச்சின் உறவினன்—தொலைதூர உறவுதான்; இந்த உறவுமுறை குறித்து ஆந்திரே அந்தோனோவிச் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மிகுந்த கவனத்துடனும் கவலையுடனும் ரகசியம் காத்து வந்தார். இவ்வளவு முக்கியத்துவமற்ற ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பற்றிச் சில வரிகள் எழுதுவதற்கு வாசகர்கள் என்னை மன்னிக்க வேண்டும். ப்ளூம், ஒரு விசித்திரமான வகை "துரதிர்ஷ்டவசமான" ஜெர்மானியர்களைச் சேர்ந்தவன்—இதை நான் விவரிக்கும் திறன் இல்லாததால் சொல்லவில்லை, மாறாக, இதற்கான காரணம் என்னவென்றே யாருக்கும் தெரியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. இத்தகைய "துரதிர்ஷ்டவசமான" ஜெர்மானியர்கள் வெறும் கற்பனையல்ல; அவர்கள் நிஜமாகவே இருக்கிறார்கள்—ருஷ்யாவில்கூட இருக்கிறார்கள்—அவர்கள் ஒரு தனித்துவமான வகை மனிதர்கள். ஆந்திரே அந்தோனோவிச் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இவன் மீது மிகுந்த பரிதாபம் கொண்டிருந்தார்; தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, இவனுக்கு ஏதோ ஒரு சிறிய வேலையையாவது பெற்றுத் தர பலமுறை முயன்றார். ஆனால், ப்ளூமுக்கு அதிர்ஷ்டமே இல்லை. ஒன்று, அவன் வகித்த பதவி ஒழிக்கப்படும்; அல்லது நிர்வாகம் மாறும்; ஒருமுறை, மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அவனும் விசாரணைக்கு உள்ளாகும் சூழலில் இருந்து மிகக் কষ্টে தப்பினான். அவன் மிகவும் கவனமாகச் செயல்படுபவன், ஆனால் அவனிடம் ஒருவித அதீதமான, தேவையற்ற சோகம் குடிகொண்டிருந்தது—இது அவனுக்கே தீங்காக முடிந்தது. அவன் செந்நிற முடியுடனும், உயரமாகவும், கூன் விழுந்த உடலமைப்போடும், ஒருவித சோகமான—சில நேரங்களில் உணர்ச்சிகரமான—தோற்றத்துடனும் இருந்தான். அதே சமயம், எவ்வளவு பணிவாக இருந்தாலும், ஒரு காளையைப் போல பிடிவாதமும் விடாமுயற்சியும் கொண்டவனாக இருந்தான்; ஆனால், அந்தப் பிடிவாதத்தைக் காட்ட வேண்டிய தருணங்களில் அல்லாமல், எப்போதும் மிகவும் பொருத்தமற்ற தருணங்களிலேயே அதை வெளிப்படுத்தினான். அவனும், அவனது மனைவியும், அவர்களுக்கு இருந்த பல குழந்தைகளும் ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச் மீது நீண்டகாலமாக ஆழ்ந்த மரியாதையுடனும் பற்றுடனும் இருந்தனர். ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச்சைத் தவிர, வேறு யாரும் அவனை விரும்பியதில்லை. யூலியா மிகைலோவ்னா அவனை ஆரம்பத்திலேயே நிராகரித்தாள், ஆனால் அவளது கணவனின் பிடிவாதத்தை அவளால் மாற்ற முடியவில்லை. இதுவே அவர்களின் முதல் தம்பதியர் சண்டையாக அமைந்தது—திருமணம் முடிந்த கையோடு, தேனிலவு நாட்களிலேயே இது நிகழ்ந்தது. அதுவரை அவளிடமிருந்து கவனமாக மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த புளம் (Blum) திடீரென முன்னால் வந்து நின்றான்; அவனுக்கும் அவளது கணவனுக்கும் இடையிலான உறவுமுறை எனும் சங்கடமான ரகசியத்தையும் அவன் தன்னோடு கொண்டு வந்தான். ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச் கைகளைக் கூப்பி அவளிடம் கெஞ்சினார்; புளமின் பின்னணியையும், அவர்களுக்கிடையிலான நீண்டகால நட்பையும் உருக்கமாக விவரித்தார். ஆனால், யூலியா மிகைலோவ்னா தான் நிரந்தரமாக அவமானப்பட்டுவிட்டதாக உணர்ந்தாள்; ஒரு கட்டத்தில் மயங்கி விழுவது போலவும் காட்டிக்கொண்டாள். வான் லெம்ப்கே (Von Lembke) தனது முடிவில் உறுதியாக இருந்தார்; எந்தச் சூழலிலும் புளமைக் கைவிடவோ அல்லது அவனை அனுப்பிவிடவோ மாட்டேன் என்று திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டார். இறுதியில், அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோன அவள், புளமின் இருப்பை ஏற்றுக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியின்றி ஒப்புக்கொண்டாள். அவர்களின் உறவுமுறையை முன்பை விட இன்னும் கவனமாக மறைத்து வைப்பது என்றும்—இது சாத்தியமென்றால்—புளமின் பெயரையும் அவனது தந்தையின் பெயரையும் மாற்றிவிடுவது என்றும் முடிவெடுக்கப்பட்டது; ஏனெனில், அவனது பெயரும் ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச் என்றே இருந்தது. எங்கள் நகரில், புளம் ஒரு ஜெர்மன் மருந்தாளரைத் தவிர வேறு யாருடனும் பழகவில்லை; யாரிடமும் செல்லவில்லை; எப்போதும் போல மிகவும் சிக்கனமான, தனிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தான். ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச்சின் "இலக்கியத் தவறுகள்" (literary indiscretions) பற்றி அவனுக்கு நீண்டகாலமாகவே தெரியும். ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச் தனது நாவலை வாசித்துக் காட்டுவதற்காக அவனை அடிக்கடி அழைப்பார்; அந்தத் தனிப்பட்ட சந்திப்புகளின்போது, புளம் ஒரு தூணைப் போல அசையாமல் ஆறு மணி நேரம் அமர்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கும். தூக்கம் வராமல் இருக்கவும், முகத்தில் புன்னகையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் அவன் மிகுந்த சிரமப்பட்டு, வியர்த்து விறுவிறுப்பான். வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அவன் தனது ஒல்லியான, நீண்ட கால்களைக் கொண்ட மனைவியிடம், தங்களுக்கு உதவிய அந்த மனிதருக்கு ரஷ்ய இலக்கியத்தின் மீது இருக்கும் துரதிர்ஷ்டவசமான ஈடுபாட்டைப் பற்றிப் புலம்புவான்.
ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச், உள்ளே நுழைந்த புளமை ஒருவித வேதனையான பார்வையுடன் பார்த்தார். “பிளம், தயவுசெய்து என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே, என்னை நிம்மதியாக இருக்கவிடு,” என்று அவர் பதற்றத்துடன், மிக வேகமான சொற்களில் பேசத் தொடங்கினார். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சின் வருகையால் பாதியில் நின்ற அந்த முந்தைய உரையாடல் மீண்டும் தொடங்கிவிடக்கூடாது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.
“ஆனால், இதை மிகவும் நுணுக்கமாகவும், யாருக்கும் தெரியாமலும் கையாண்டுவிட முடியும்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்களுக்குத்தான் முழு அதிகாரமும் இருக்கிறதே,” என்று பிளம் வற்புறுத்தினார். அவர் மிகுந்த மரியாதையுடன் பேசினாலும், பிடிவாதமான விடாமுயற்சியைக் காட்டினார்; தன் முதுகை வளைத்துக்கொண்டு, சிறிய வேகமான அடிகளுடன் ஆந்த்ரே அந்தோனோவிச்சை நோக்கி நெருங்கி வந்தார்.
“பிளம், நீ என் மீது இவ்வளவு பற்றும், எப்போதும் எனக்கு இணங்கி நடக்கும் குணமும் கொண்டிருக்கிறாய்... ஆனால், உன்னைப் பார்க்கும்போதே எனக்கு மிகுந்த அச்சமாக இருக்கிறது.”
“நீங்கள் எப்போதும் இப்படித்தான் கூர்மையான கருத்துகளைச் சொல்கிறீர்கள்; உங்கள் சொந்த அறிவுக்கூர்மையால் திருப்தியடைந்து நீங்கள் நிம்மதியாக உறங்கச் செல்லலாம், ஆனால் அப்படிச் செய்வதன் மூலம் நீங்களே உங்களுக்குத் தீங்கிழைத்துக்கொள்கிறீர்கள்.”
“பிளம், இப்போதுதான் எனக்குப் புரிகிறது—இது அதுவல்ல; இது நிச்சயமாக அதுவல்ல.”
“நீங்களே சந்தேகப்படும் அந்த வஞ்சகமான, ஒழுக்கங்கெட்ட இளைஞன் சொன்னதை நம்பி இப்படிச் சொல்கிறீர்களா? உங்கள் இலக்கியத் திறமையைப் புகழ்ந்து பேசி அவன் உங்களை வசப்படுத்திவிட்டான் போலிருக்கிறது.”
“பிளம், உனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை; உன் திட்டம் அபத்தமானது—சொல்கிறேன் கேள், இது முற்றிலும் அபத்தமானது! நமக்கு ஒன்றும் கிடைக்கப்போவதில்லை, ஆனால் பெரும் கூச்சல் குழப்பம் ஏற்படும், பிறகு கேலிப் பேச்சுகள் கிளம்பும், அதன்பின் யூலியா மிகைலோவ்னா…”
“நாம் தேடும் அனைத்தும் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்,” என்று உறுதியாகக் கூறிய பிளம், அவரை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்து, தன் வலது கையை இதயத்தின் மீது வைத்துக்கொண்டார். “நாங்கள் அதிகாலையில், யாருக்கும் தெரியாத வகையில் திடீர் சோதனையை மேற்கொள்வோம். சம்பந்தப்பட்ட நபரின் கண்ணியத்திற்கு முழு மதிப்பளிக்கும் அதே வேளையில், சட்டத்தின் அனைத்துக் கடுமையான நடைமுறைகளையும் முறையாகப் பின்பற்றுவோம். லியாம்ஷின் மற்றும் டெல்யாட்னிகோவ் ஆகிய இளைஞர்கள், நாம் தேடும் அனைத்தும் அங்கு நிச்சயம் கிடைக்கும் என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள். அவர்கள் பலமுறை அந்த இடத்திற்குச் சென்றிருக்கிறார்கள். திரு. வெர்கோவென்ஸ்கியை யாரும் பெரிய அளவில் மதிப்பதில்லை. ஜெனரல்ஷா ஸ்டாவ்ரோகினா அவருக்கு அளித்து வந்த ஆதரவை முழுமையாக விலக்கிக் கொண்டுவிட்டார். இந்த மோசமான நகரத்தில் நேர்மையான மனிதர்கள் யாராவது இருக்கிறார்கள் என்றால், அவர்கள் அனைவரும் அந்த இடம் நீண்டகாலமாகவே இறைமறுப்புக் கொள்கைகளுக்கும், சமூகத்தைச் சீர்குலைக்கும் கருத்துகளுக்கும் ஒரு மையமாக இருந்து வருகிறது என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள். அவர் அங்கு பல தடைசெய்யப்பட்ட புத்தகங்களை வைத்திருக்கிறார்—ரைலியேவின் ‘தியானங்கள்’ (Meditations), ஹெர்செனின் முழுமையான படைப்புகள் என... தேவைப்படலாம் என்பதால், என்னிடம் ஒரு தோராயமான பட்டியலும் இருக்கிறது...”
“கடவுளே!”
“...இது போன்ற புத்தகங்கள் யாரிடம் தான் இல்லை? பாவம் புளம், நீ எவ்வளவு அப்பாவி!”
“அதுமட்டுமல்ல, பல பிரகடனங்களும் உள்ளன,” என்று புளம், அந்தப் பேச்சைப் பொருட்படுத்தாமல் தொடர்ந்தான். “இங்கே புழக்கத்தில் இருக்கும் அந்த உண்மையான பிரகடனங்களின் தடயத்தைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன். இந்த இளம் வெர்கோவென்ஸ்கி—அவன் எனக்கு மிகவும், மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியவனாகத் தோன்றுகிறான்.”
“ஆனால், நீ தந்தையையும் மகனையும் குழப்பிக்கொள்கிறாய். அவர்களுக்குள் ஒத்துப் போகாது; மகன் தன் தந்தையை வெளிப்படையாகவே கேலி செய்கிறான்.”
“அது வெறும் முகமூடிதான்.”
“புளம், நீ என் உயிரையே வாங்கப் போகிறாய்! யோசித்துப் பார்—அவன் இங்கே ஒரு முக்கியமான நபர். பேராசிரியராக இருந்தவன், நன்கு அறியப்பட்ட மனிதன்; அவன் கூச்சலிட்டுப் பிரச்சினையை உருவாக்கினால், ஊரே நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்கும், எல்லாவற்றையும் நாம் பாழாக்கிவிடுவோம்... அதுமட்டுமல்ல, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் நிலை என்னவாகும் என்று யோசித்துப் பார்!”
புளம் எதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து பேசினான்.
“அவன் ஒரு ‘அட்ஜன்க்ட்’ (adjunkt) மட்டுமே—வெறும் ‘அட்ஜன்க்ட்’தான். ஓய்வுபெறும் போது அவனது பதவி ‘காலேஜியேட் அஸஸர்’ (Collegiate Assessor) நிலையைத் தாண்டவில்லை,” என்று தன் மார்பைத் தட்டிக்கொண்டு கூறினான். “அவனுக்கு எந்தப் பதக்கங்களும் இல்லை; அரசாங்கத்திற்கு எதிராகச் சதி செய்தான் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் பணியிலிருந்து நீக்கப்பட்டவன். அவன் ரகசியக் கண்காணிப்பில் இருந்தான்—இப்போதும் இருக்கிறான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இப்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ள இந்த அமைதியின்மையைக் கருத்தில் கொண்டால், நீ கண்டிப்பாக நடவடிக்கை எடுத்தே ஆக வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக, உண்மையான குற்றவாளிக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட்டு, உன் கடமையைத் தவறவிடுகிறாயே!”
“யூலியா மிகைலோவ்னா! வெளியே—போ, புளம்!” என்று வான் லெம்ப்கே திடீரெனக் கத்தினான்; அடுத்த அறையில் தன் மனைவியின் குரல் கேட்டதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.
புளம் திடுக்கிட்டான், ஆனாலும் அவன் பின்வாங்கவில்லை.
“தயவுசெய்து, என்னைப் பேச விடுங்கள்,” என்று வற்புறுத்திக் கூறியவன், தன் இரு கைகளையும் இன்னும் அழுத்தமாகத் தன் மார்பின் மீது வைத்துக்கொண்டான்.
“வெளியே—போ!” என்று ஆந்த்ரேய் அந்தோனோவிச் கரகரத்த குரலில் கூறினான். “உனக்குத் தோன்றியதைச் செய்... பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்... ஐயோ, கடவுளே!”
திரை விலகியது, யூலியா மிகைலோவ்னா உள்ளே வந்தாள். ப்ளூமைக் கண்டதும் அவள் கம்பீரமாக நின்றாள்; அவனை ஒருவித ஏளனத்துடனும், அவமதிக்கும் பார்வையுடனும் பார்த்தாள்—அவன் அங்கு இருப்பதையே ஒரு பெரும் அவமானமாகக் கருதுவது போல இருந்தது. ப்ளூம் அமைதியாகவும் மரியாதையுடனும் ஆழமாக வணங்கினான்; பின், பணிவுடன் குனிந்து, கைகளை உடல் பக்கவாட்டில் சற்று விலக்கி வைத்தபடி, மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து கதவை நோக்கிச் சென்றான்.
ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சின் அந்த இறுதிக்கட்ட உணர்ச்சிவசப்பட்ட கூச்சலை, தான் கேட்டதற்கு அவர் அளித்த வெளிப்படையான அனுமதியாக அவன் உண்மையிலேயே புரிந்துகொண்டானா, அல்லது அவன் தந்திரமாகச் செயல்பட்டானா—அதாவது, தனது எஜமானருக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட்டு, அதன் விளைவு தான் செய்த செயலை நியாயப்படுத்தும் என்று முழுமையாக நம்பினானா—எது எப்படியிருப்பினும், மேலதிகாரிக்கும் அவனது கீழ்ப்பணியாளருக்கும் இடையே நடந்த இந்த உரையாடல், எதிர்பாராத பல நிகழ்வுகளுக்கு வழிவகுத்தது (இதை நாம் பின்னால் காண்போம்). இது பலருக்கு வேடிக்கையாக அமைந்தது, ஊர் முழுவதும் பரவியது, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் கடும் கோபத்தைத் தூண்டியது; மேலும், மிக முக்கியமான தருணத்தில், பாவம் ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சை மிகுந்த குழப்பத்திலும், பரிதாபகரமான முடிவெடுக்க முடியாத நிலையிலும் ஆழ்த்தியது.
V
பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சுக்கு அன்று மிகவும் பரபரப்பான நாள். வான் லெம்ப்கேயிடமிருந்து விடைபெற்று, அவன் போகயாவ்லென்ஸ்காயா தெருவை நோக்கி விரைந்தான். ஆனால், கார்மாசினோவ் தங்கியிருந்த வீட்டிற்கு அருகில், பைக்கோவா தெரு வழியாகச் செல்லும்போது, திடீரென்று நின்றான்; ஒரு குறும்புச் சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு உள்ளே சென்றான். அங்கு அவனிடம், "உங்களுக்காகத்தான் காத்திருக்கிறார்கள், ஐயா" என்று கூறப்பட்டது. தான் வருவதாக முன்னரே எந்தத் தகவலும் தெரிவிக்காத நிலையில், இந்தச் செய்தி அவனுக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது.
உண்மையில், அந்தப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் அவனுக்காகக் காத்திருந்தார்—சொல்லப்போனால், முந்தைய நாள் முதலே காத்திருந்தார். சில நாட்களுக்கு முன்புதான், அவர் தனது "மெர்சி" (Merci) என்ற கையெழுத்துப் பிரதியை அவனிடம் கொடுத்திருந்தார் (இதை யூலியா மிகைலோவ்னாவின் கொண்டாட்டத்தன்று நடக்கவிருக்கும் இலக்கிய நிகழ்வில் வாசிக்க அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்). ஒரு முக்கியமான படைப்பை முன்கூட்டியே அவனிடம் பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலம், அவனது அகங்காரத்திற்குத் தீனி போடலாம் என்ற எண்ணத்தில், மரியாதையின் நிமித்தமே அவர் அவ்வாறு செய்திருந்தார். இந்த அகங்காரம் கொண்ட, செல்லமாக வளர்க்கப்பட்ட மனிதன்—அதாவது, தன்னைச் சாதாரண மனிதர்களுக்கு எட்டாத ஒருவராகக் கருதி, தன்னை ஒரு 'அரசியல் மேதைக்கு இணையான அறிவு' கொண்டவராக எண்ணிக்கொண்ட அந்த நபர்—உண்மையில் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் ஆதரவைப் பெற மிகவும் ஆர்வமாக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான் என்பதை, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் முன்பே கவனித்திருந்தான். அந்த இளைஞன் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டான்: இந்த மனிதர் அவனை ரஷ்யாவின் அனைத்து ரகசியப் புரட்சி நடவடிக்கைகளுக்கும் மூளையாகச் செயல்படுபவன் என்று கருதவில்லை என்றாலும், ரஷ்யப் புரட்சியின் ரகசியங்களை மிக ஆழமாக அறிந்தவர்களில் ஒருவனாகவும், இளைஞர்கள் மத்தியில் மறுக்க முடியாத செல்வாக்கு கொண்டவனாகவும் அவனை அவர் கருதினார். "ரஷ்யாவிலேயே மிகவும் புத்திசாலியான மனிதர்" என்று போற்றப்படும் இவருடைய மனநிலை எப்படிப்பட்டது என்பதை அறியப் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஆவலாக இருந்தான்; இருப்பினும், பல்வேறு காரணங்களால், இதுவரை அவரிடம் இது குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசுவதைத் தவிர்த்து வந்தான்.
அந்தப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர், நில உரிமையாளரும் அரசவை அதிகாரி ஒருவரின் மனைவியுமான தனது சகோதரியின் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். அந்தத் தம்பதியினர் தங்கள் புகழ்பெற்ற உறவினரைக் கண்டு மிகுந்த மரியாதையும் வியப்பும் கொண்டிருந்தனர்; ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் அங்கு வந்திருந்த சமயத்தில் அவர்கள் இருவரும் மாஸ்கோவில் இருந்தனர். எனவே, அவரை உபசரிக்கும் பொறுப்பு, அந்த அரசவை அதிகாரியின் ஏழ்மையான, தூரத்து உறவினரான ஒரு முதிய பெண்ணிடம் வந்து சேர்ந்தது; அவர் அந்த வீட்டிலேயே தங்கி, நீண்டகாலமாக இல்ல நிர்வாகத்தைக் கவனித்து வந்தார். திரு. கர்மாசினோவ் வந்த பிறகு, அந்த வீட்டில் இருந்த அனைவரும் மிக எச்சரிக்கையுடனும், சத்தமே எழுப்பாமலும் நடமாடத் தொடங்கினர். அந்த முதிய பெண், அவர் எப்படி உறங்கினார், என்ன உணவு உட்கொண்டார் என்பது குறித்த தகவல்களை ஏறக்குறைய தினமும் மாஸ்கோவிற்கு அனுப்பி வந்தார். ஒருமுறை, மேயரின் இல்லத்தில் நடந்த விருந்துக்குப் பிறகு, அவர் ஒரு ஸ்பூன் மருந்து உட்கொள்ள வேண்டியிருந்தது என்ற செய்தியைக்கூட தந்தி மூலம் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தார்! அந்த எழுத்தாளர் அவரிடம் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டார்—இருப்பினும், அந்த கண்ணியம் மிகவும் வறண்ட, சம்பிரதாயமான ஒன்றாகவே இருந்தது; அவசியமான தருணங்களில் மட்டுமே அவர் அவரிடம் பேசினார். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உள்ளே நுழைந்தபோது, அவர் தனது காலை உணவாக ஒரு கட்லெட்டைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார், அதனுடன் அரை கிளாஸ் ரெட் ஒயினும் இருந்தது. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இதற்கு முன்பும் அவரைச் சந்தித்திருக்கிறார்; அப்போதெல்லாம் அவர் இதே காலை நேரக் கட்லெட்டைத்தான் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்பார். விருந்தினரின் முன்னிலையிலேயே அதை முழுமையாகச் சாப்பிட்டு முடிப்பாரே தவிர, ஒரு துண்டு கூட அவருக்குக் கொடுக்க முன்வர மாட்டார். கட்லெட் சாப்பிட்டு முடித்ததும், ஒரு சிறிய கோப்பையில் காபி பரிமாறப்பட்டது. உணவைக் கொண்டு வந்த பணியாளர், வால் கோட் (tailcoat) அணிந்திருந்தார்; அவரது காலணிகள் சத்தம் எழுப்பாத மென்மையானவை, கைகளில் கையுறைகளும் அணிந்திருந்தார்.
"ஆ!" என்று கூறியபடியே கர்மாசினோவ் சோபாவிலிருந்து எழுந்து, நாப்கினால் தனது வாயைத் துடைத்துக்கொண்டார். மிகவும் தூய மகிழ்ச்சி ததும்பும் முகபாவனையுடன், அவர் தன்னைத் தேடி வந்தவரை அணைத்து முத்தமிடச் சாய்ந்தார்—இது ரஷ்யர்களிடையே, குறிப்பாக ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான புகழை அடைந்தவர்களிடையே காணப்படும் ஒரு வழக்கமான பழக்கமாகும்.
ஆனால், கார்மாசினோவ் தன்னை முத்தமிட வருவது போலச் சாய்ந்தாலும், உண்மையில் தனது கன்னத்தையே நீட்டுவார் என்பது பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச்சுக்கு முன்னரே தெரிந்திருந்தது. எனவே, இம்முறை பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச்சும் அதேபோல் செய்ய, இருவரின் கன்னங்களும் ஒன்றையொன்று தொட்டுக்கொண்டன. இதைக் கவனித்ததாகவே காட்டிக்கொள்ளாத கார்மாசினோவ், சோபாவில் அமர்ந்து, கனிவான பாவனையுடன் தனக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியைக் காட்டினார். பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் உடனே அதில் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார்.
“நீங்கள்... காலை உணவு ஏதேனும் எடுத்துக்கொள்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர். இது அவரது வழக்கத்திற்கு மாறான கேள்விதான்; ஆனால், அவர் இதைக் கேட்ட விதம், அதற்கு ஒரு மறுப்புதான் பதிலாக வரும் என்பதை எதிர்பார்ப்பது போல இருந்தது. பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச்சோ, தனக்குக் காலை உணவு வேண்டும் என்று உடனடியாகப் பதிலளித்தார். கார்மாசினோவின் முகத்தில் ஒரு கணம் அதிருப்தியும் வியப்பும் கலந்த உணர்வு நிழலாடியது. அவர் பணியாளரை அழைத்தார்; தனது நாகரிகமான வளர்ப்பை மறந்து, ஒருவித எரிச்சலுடன் குரலை உயர்த்தி, மற்றொரு காலை உணவைக் கொண்டு வரும்படி ஆணையிட்டார்.
“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? ஒரு கட்லெட் வேண்டுமா, அல்லது காபி போதுமா?” என்று மீண்டும் கேட்டார் அவர்.
“ஒரு கட்லெட், கொஞ்சம் காபி, அதோடு கொஞ்சம் ஒயினும் கொண்டு வாருங்கள்—எனக்கு மிகவும் பசியாக இருக்கிறது,” என்று கூறிய பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச், கார்மாசினோவ் அணிந்திருந்த உடையை நிதானமாக உற்று நோக்கினார். திரு. கார்மாசினோவ், முத்து போன்ற பொத்தான்களைக் கொண்ட, மெத்தையிட்ட ஒரு குட்டையான மேலங்கியை அணிந்திருந்தார். அது மிகவும் சிறியதாக இருந்ததால், அவரது பருமனான வயிற்றையோ அல்லது தொடைகளின் வளைவுகளையோ மறைக்க உதவவில்லை; ஆனால், ரசனை என்பது அவரவர் விருப்பத்தைப் பொறுத்ததுதானே! அறைக்குள் இதமான வெப்பம் இருந்தபோதிலும், அவர் தனது முழங்கால்கள் மீது கம்பளியால் ஆன கட்டம் போட்ட போர்வையைப் போர்த்தியிருந்தார்; அது தரை வரை நீண்டிருந்தது.
“உங்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லையா?” என்று கேட்டார் பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச். “இல்லை, எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால், இந்தச் சூழலில் உடல்நிலை கெட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன்,” என்று அந்த எழுத்தாளர் தனது கீச்சுக் குரலில் பதிலளித்தார். அவர் ஒவ்வொரு சொல்லையும் ஒருவித மென்மையுடனும், உயர்குடி மக்களுக்கு உரிய இனிமையான உச்சரிப்புடனும் பேசினார். “நான் உங்களை நேற்று எதிர்பார்த்தேன்.”
“ஏன்? நான் வருவேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கவில்லையே.” “உண்மைதான், ஆனால் என் கையெழுத்துப் பிரதி உங்களிடம்தானே இருக்கிறது? அதை நீங்கள்… வாசித்தீர்களா?”
“கையெழுத்துப் பிரதியா? எது?”
கார்மாசினோவ் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்குள்ளானார்.
“அதை நீங்கள் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா?” என்று கேட்டவர், சட்டென்று மிகுந்த பதற்றமடைந்து, உண்பதை நிறுத்திவிட்டு, பீத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சை ஒருவித அச்சத்துடன் உற்று நோக்கினார்.
“ஓ, அந்த ‘போன்ஜூர்’ (Bonjour) விஷயத்தைச் சொல்கிறீர்களா…?”
“‘மெர்சி’ (Merci).”
“சரி, எதுவாக இருந்தாலும் சரி. அதை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன்—வாசிக்கவும் இல்லை, நேரமும் இல்லை. உண்மையைச் சொல்லப்போனால்… என் பைகளில் இல்லை—எங்காவது என் மேஜையின் மீதுதான் இருக்க வேண்டும். கவலைப்படாதீர்கள், கிடைத்துவிடும்.”
“இல்லை, இப்போதே ஒருவரை உங்கள் இடத்திற்கு அனுப்பி வைக்கிறேன். அது தொலைந்து போகலாம்—அல்லது, கடவுளே காப்பாற்றட்டும், திருடப்படக்கூட வாய்ப்பு உண்டு!”
“யாருக்கு அது தேவைப்படப் போகிறது? ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறீர்கள்? யூலியா மிகைலோவ்னா சொன்னார், நீங்கள் எப்போதும் பல பிரதிகளை வைத்திருப்பீர்களாமே—ஒன்றை வெளிநாட்டில் ஒரு வழக்கறிஞரிடம், இன்னொன்றை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், மூன்றாவதை மாஸ்கோவில் என்று வைத்திருப்பீர்கள்; அதுமட்டுமின்றி, சில பிரதிகளை வங்கியில் வைப்பீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டேனே, அப்படித்தானே?”
“ஆனால், மாஸ்கோவே எரிந்து போகலாம், அதனுடன் என் கையெழுத்துப் பிரதியும் அழிந்துவிடலாம்! இல்லை, இப்போதே ஒருவரை அனுப்பி வைக்கிறேன்.”
“இருங்கள்—இதோ இருக்கிறது!” என்று கூறிய பீத்தர் ஸ்டெபனோவிச், தனது பின் பாக்கெட்டிலிருந்து காகிதக் கட்டொன்றை வெளியே எடுத்தார். “கொஞ்சம் நசுங்கியிருக்கிறது, மன்னிக்கவும். நம்புவீர்களா—உங்களிடமிருந்து வாங்கியது முதல், இது என் பின் பாக்கெட்டில், கைக்குட்டைக்கு அருகிலேயேதான் இருந்தது. முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன்.” கார்மாசினோவ் மிகுந்த ஆவலுடன் அந்தப் பிரதியைப் பறித்து, கவனமாகச் சோதித்துப் பார்த்து, பக்கங்களை எண்ணினார். பிறகு, மிகுந்த மரியாதையுடன் அதை ஒரு சிறிய மேஜையின் மீது வைத்தார்; அதே சமயம், அது எப்போதும் தன் பார்வையில் படும்படி இருக்குமாறு பார்த்துக்கொண்டார்.
“நீங்கள் அதிகம் வாசிப்பதில்லை போலிருக்கிறது?” என்று தாள முடியாத எரிச்சலுடன் கேட்டார் அவர்.
“இல்லை, அவ்வளவாக வாசிப்பதில்லை.”
“அப்படியானால், ரஷ்ய இலக்கியங்களையாவது… அறவே வாசிப்பதில்லையா?” “ருஷ்ய இலக்கியமா? இருங்கள், யோசிக்கிறேன்… ஏதோ ஒன்று படித்ததாக நினைவு… ‘வழியில்’… அல்லது ‘புறப்படும் வேளையில்’… ஒருவேளை ‘சந்திப்பில்’ என்று கூட இருக்கலாம்—சரியாக நினைவில்லை. அது நடந்து வெகு காலம் ஆகிவிட்டது—ஒரு ஐந்து வருடங்கள் இருக்கலாம். எனக்குத்தான் நேரம் கிடைப்பதே இல்லையே.”
சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது.
“நான் இங்கு வந்தபோது, நீங்கள் மிகுந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவர் என்று அனைவரிடமும் சொல்லியிருந்தேன்; இப்போது பார்த்தால், அவர்கள் அனைவரும் உங்கள் மீது மிகுந்த ஈர்ப்பு கொண்டிருக்கிறார்கள்.”
“மிக்க நன்றி,” என்று அமைதியாகப் பதிலளித்தார் பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச்.
காலை உணவு கொண்டு வரப்பட்டது. பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் மிகுந்த பசியுடன் ஒரு கட்லெட்டை எடுத்துச் சாப்பிட்டார்; நொடிப்பொழுதில் அதை விழுங்கிவிட்டு, மதுவை அருந்தி, காபியையும் ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தார்.
*இந்த அறிவிலி,* என்று கார்மாசினோவ் அவனை ஒரு பக்கவாட்டுப் பார்வையில் பார்த்தபடி நினைத்துக்கொண்டான். அவன் கடைசித் துண்டையும் உண்டு, காபியையும் குடித்து முடித்திருந்தான். *இந்த அறிவிலி, நான் இப்போது சொன்னதில் இருந்த கிண்டலைப் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்… அதுமட்டுமல்ல, என் கையெழுத்துப் பிரதியையும் அவன் ஆர்வத்துடன் வாசித்திருக்கத்தான் வேண்டும்—ஏதோ ஒரு உள்நோக்கத்திற்காகத்தான் பொய் சொல்கிறான். அல்லது, அவன் பொய் சொல்லவில்லை—உண்மையிலேயே அவன் ஒரு முழு முட்டாளாக இருக்கலாம். ஒரு மேதை, அதே சமயம் கொஞ்சம் முட்டாளாகவும் இருப்பது எனக்குப் பிடிக்கும். ஒருவேளை இவன் ஏதோ ஒரு வகை மேதையாக இருக்குமோ? போனால் போகட்டும், எனக்கென்ன வந்தது!* அவன் சோபாவிலிருந்து எழுந்து, அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்கு நடக்கத் தொடங்கினான்—தினமும் காலை உணவுக்குப் பிறகு அவன் தவறாமல் செய்யும் உடற்பயிற்சி இது.
“விரைவில் இங்கிருந்து கிளம்பிவிடுகிறீர்களா?” என்று நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச், சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தபடி கேட்டான்.
“உண்மையில், என் சொத்தை விற்பதற்காகத்தான் வந்தேன்; இப்போது என் சொத்து மேலாளரின் தயவில் இருக்கிறேன்.”
“போருக்குப் பிறகு தொற்றுநோய்கள் பரவும் என்று எதிர்பார்த்துத்தானே நீங்கள் இங்கு வந்தீர்கள்?”
“அ… அது… அப்படிச் சொல்ல முடியாது,” என்று கூறிய திரு. கார்மாசினோவ், நிதானமான, கனிவான தொனியில் பேசினான். ஒவ்வொரு முறை அறையின் மூலையில் திரும்பும்போதும், அவன் தன் வலது காலை லேசாக உதறிக்கொண்டான். “உண்மையைச் சொல்லப்போனால்,” என்று ஒரு சிறு குறும்புத்தனமான தொனியுடன் அவர் தொடர்ந்தார், “என்னால் எவ்வளவு காலம் முடியுமோ அவ்வளவு காலம் உயிர்வாழத்தான் நான் திட்டமிட்டிருக்கிறேன். ரஷ்ய நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்தினரிடம் ஒரு விசித்திரமான அம்சம் இருக்கிறது; அவர்கள் எல்லா வகையிலும் மிக விரைவாகச் சிதைந்து, தேய்ந்து போகிறார்கள். ஆனால், நான் இயன்றவரை மெதுவாகவே தேய விரும்புகிறேன்; அதனால் நிரந்தரமாக வெளிநாட்டிற்குச் செல்லப்போகிறேன். அங்கே காலநிலை சிறந்தது, கட்டிடங்கள் கல்லால் ஆனவை—எல்லாமே அதிக காலம் நீடிக்கக்கூடியவை. ஐரோப்பா என் வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றவில்லையா?”
“எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
“ம்ம். ஒருவேளை அந்த ‘பாபிலான்’ (Babylon) உண்மையிலேயே சரிந்து விழுந்தால்—அதன் வீழ்ச்சி மிக பிரம்மாண்டமானதாகவே இருக்கும் என்பதில் உங்களுடன் நான் முழுமையாக உடன்படுகிறேன், இருப்பினும் என் வாழ்நாள் முடியும் வரை அது நிலைத்திருக்கும் என்றுதான் நான் நம்புகிறேன்—சரி, ரஷ்யாவைப் பொறுத்தவரை, இங்கே சரிந்து விழுவதற்கு என்று பெரிதாக எதுவுமில்லை. இங்கே கல்லால் ஆன கட்டிடங்கள் இடிந்து விழப்போவதில்லை; மாறாக, அனைத்தும் வெறும் சேறாகக் கரைந்து போய்விடும்.”
பூமியில் உள்ள இடங்களிலேயே, ‘புனித ரஷ்யா’ (Holy Rus’) தான் எந்தவித எதிர்ப்பையும் காட்ட முடியாத நிலையில் உள்ளது. சாதாரண மக்கள் இன்னும் ஏதோ ஒரு வகையில் ‘ரஷ்யக் கடவுளை’ நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால், சமீபத்திய நிகழ்வுகளின்படி பார்த்தால், இந்த ரஷ்யக் கடவுள் மிகவும் நம்பகத்தன்மையற்றவர். விவசாயச் சீர்திருத்தங்களின் போது அவர் தள்ளாடினார், அல்லது குறைந்தபட்சம், மிகவும் உறுதியற்ற நிலையில் இருந்தார். இப்போது, ரயில் பாதைகளின் வருகையோடு—உங்களைப் போன்றவர்களின் வருகையையும் சேர்த்துச் சொன்னால்—அந்த ரஷ்யக் கடவுள் மீது எனக்குச் துளியும் நம்பிக்கையில்லை.
“அப்படியானால், ஐரோப்பியக் கடவுளைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?”
“எனக்கு எந்தக் கடவுள் மீதும் நம்பிக்கையில்லை. ரஷ்ய இளைஞர்கள் மத்தியில் என் மீது அவதூறுகள் பரப்பப்பட்டன—இருப்பினும், அவர்களின் ஒவ்வொரு முன்னெடுப்பின் மீதும் எனக்கு எப்போதும் அனுதாபமே இருந்து வந்திருக்கிறது. இங்கே பரப்பப்படும் பிரகடனங்களைக் காட்டினார்கள்; மக்கள் அவற்றைப் பார்த்து திகைத்து நிற்கிறார்கள்—அவற்றின் வடிவம் அச்சமூட்டுவதாக இருக்கிறது—ஆனாலும், உணர்ந்தோ அல்லது உணராமலோ, அனைவரும் அவற்றின் வலிமையை நம்புகிறார்கள். நீண்ட காலமாகவே அனைத்தும் சரிந்து கொண்டிருக்கின்றன; பிடித்துக் கொள்ள எதுவுமே எஞ்சியிருக்கவில்லை என்பது அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரியும். இந்த மர்மமான பிரச்சாரம் வெற்றி பெறும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்; ஏனென்றால், உலகில் வேறெந்த இடத்தையும் விட, ரஷ்யாவில் எந்தவொரு மாற்றமும் எந்தவித எதிர்ப்பும் இன்றி நிகழ முடியும். செல்வந்தர்களான ரஷ்யர்கள் ஏன் வெளிநாடுகளுக்கு ஓடுகிறார்கள்—அதுவும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்களின் எண்ணிக்கை ஏன் அதிகரித்து வருகிறது—என்பது எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது. இது ஒரு இயல்புதான்: ஒரு கப்பல் மூழ்கப் போகிறது என்றால், முதலில் வெளியேறுபவை எலிகள்தாம். ‘புனித ரஷ்யா’ என்பது மரத்தாலான வீடுகளைக் கொண்ட, வறுமை சூழ்ந்த ஒரு நிலம்; இது மிகவும் ஆபத்தான இடமும் கூட. இதன் மேல்மட்டத்தில் வீணான ஆடம்பரத்தை விரும்பும் ஏழைகள் உள்ளனர், அதே சமயம் பெரும்பான்மையான மக்கள் கோழி கால்கள் மீது அமைக்கப்பட்ட குடிசைகளில் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் இங்கிருந்து தப்பிக்க எந்த வழியையும் வரவேற்பார்கள்—அவர்களுக்கு அந்த வழியை விளக்கிக் கூறினால் மட்டுமே போதும். அரசாங்கம் மட்டுமே இன்னும் ஏதோ ஒரு வகையில் எதிர்க்க முயல்கிறது; ஆனால், அது இருட்டில் தடியை வீசித் தன் சொந்த மக்களையே அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இங்கே அனைத்தும் அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றன, அனைத்தும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவை. தற்போதைய நிலையில் ரஷ்யாவிற்கு எதிர்காலம் என்று எதுவுமில்லை. நான் ஒரு ஜெர்மானியனாக மாறிவிட்டேன், அதை நான் ஒரு கௌரவமாகக் கருதுகிறேன்.” “இல்லை, நீங்கள்தானே அந்த அறிவிப்புகள் (proclamations) பற்றிப் பேச்சை எடுத்தீர்கள்—சொல்லுங்கள், அவற்றைப் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?”
“அவற்றைக் கண்டு அனைவரும் அஞ்சுகிறார்கள்; அப்படியென்றால், அவை மிகுந்த ஆற்றல் கொண்டவை என்றுதானே அர்த்தம்! அவை ஏமாற்று வேலைகளை வெளிப்படையாக அம்பலப்படுத்துகின்றன; நம் சமூகத்தில் பற்றிக்கொள்ளவோ, சாய்ந்துகொள்ளவோ எதுவுமே இல்லை என்பதை உணர்த்துகின்றன. மற்ற அனைவரும் மௌனமாக இருக்கும்போது, இவை உரத்த குரலில் பேசுகின்றன. அவற்றின் வடிவம் எதுவாக இருந்தாலும், மிக முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், உண்மையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் அந்த அசாத்தியமான துணிச்சல்தான். உண்மையை நேருக்கு நேர் பார்க்கும் இந்தத் திறன், இந்த ரஷ்யத் தலைமுறைக்கு மட்டுமே உரியது. ஐரோப்பாவில் இன்னும் இவ்வளவு துணிச்சல் இல்லை; அங்கே சமூக அமைப்பு இன்னும் கல்லைப் போல உறுதியாக இருக்கிறது—அங்கே சாய்ந்துகொள்ள ஏதோ ஒன்று இன்னும் இருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை—என் கணிப்பின்படி—ரஷ்யப் புரட்சிகரச் சிந்தனையின் ஒட்டுமொத்த சாராம்சமே ‘கௌரவம்’ (honor) என்ற கருத்தாக்கத்தை நிராகரிப்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. இது எவ்வளவு துணிச்சலோடும் அச்சமின்றியும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்பது வியக்கத்தக்கது! ஐரோப்பாவில் இதை இன்னும் புரிந்துகொள்ள முடியாது, ஆனால் இங்கே, மக்கள் இதையேதான் பற்றிக்கொள்வார்கள். ஒரு ரஷ்யனைப் பொறுத்தவரை, கௌரவம் என்பது ஒரு கூடுதல் சுமைதான்—வரலாறு முழுவதுமே அது ஒரு சுமையாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது. ஒருவருக்கு ‘கௌரவமற்றவராக இருப்பதற்கான உரிமையை’ வெளிப்படையாக வழங்கினால், அவரை மிக எளிதாக உங்கள் பக்கம் ஈர்த்துவிடலாம். நான் பழைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன்; ஒப்புக்கொள்கிறேன், நான் இன்னும் கௌரவம் என்ற கருத்தாக்கத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்—ஆனால் அது வெறும் பழக்கத்தினால் மட்டுமே. எனக்கு அந்தப் பழைய வடிவங்கள் பிடித்துள்ளன—ஒருவேளை எனக்குத் துணிச்சல் இல்லாததாலோ என்னவோ; எப்படியோ வாழ்க்கையைக் கடத்தித்தானே ஆக வேண்டும்!”
அவர் திடீரெனப் பேச்சை நிறுத்தினார்.
‘நான் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறேன்,’ என்று அவர் நினைத்துக்கொண்டார், ‘அவரோ அமைதியாக அமர்ந்து என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார். நான் அவரிடம் ஒரு நேரடியான கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் இங்கே வந்திருக்கிறார். சரி, கேட்டுவிடுவோம்.’
“நாளை மறுநாள் நடக்கவிருக்கும் பந்து நடன நிகழ்வில் (ball) நீங்கள் ஏதோ ஒரு ‘ஆச்சரியத்தை’த் தயார் செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அதைப்பற்றி—ஏதாவது ஒரு தந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி—உங்களிடமிருந்து தெரிந்துகொள்ளுமாறு யூலியா மிகைலோவ்னா என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் திடீரெனக் கேட்டார். “ஆம், இது உண்மையிலேயே ஒரு ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கும்—நான் நிச்சயமாக அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தப்போகிறேன்…” என்று கர்மாசினோவ் நிமிர்ந்து அமர்ந்தபடி கூறினார், “ஆனால், அந்த ரகசியம் என்னவென்று நான் உங்களிடம் சொல்லப்போவதில்லை.”
பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அதைப் பற்றி மேலும் வற்புறுத்திக் கேட்கவில்லை.
“இங்கே ஷாதோவ் என்று ஒருவன் இருக்கிறானே,” என்று அந்தப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் வினவினார், “நம்பமாட்டீர்கள், நான் அவனை இதுவரை சந்தித்ததே இல்லை.”
“ஓரளவு நல்ல மனிதன் தான். ஏன் கேட்கிறீர்கள்?”
“ஒன்றுமில்லை, அவன் எப்போதும் எதையாவது பேசிக்கொண்டே இருக்கிறானே, அதான். ஸ்டாவ்ரோகினின் கன்னத்தில் அறைந்தவன் அவன்தானே?”
“அவன்தான்.”
“ஸ்டாவ்ரோகினைப் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?”
“தெரியவில்லை—ஒருவேளை பெண்களைச் சுற்றும் ஒருவன் என்று நினைக்கிறேன்.”
கர்மாசினோவ் ஸ்டாவ்ரோகினை வெறுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்; அதற்குக் காரணம், ஸ்டாவ்ரோகின் அவரை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை என்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்ததுதான்.
“அந்தப் பெண் பித்தன்,” என்று அவர் ஒருவிதச் சிரிப்புடன் கூறினார், “அவர்கள் தங்கள் பிரகடனங்களில் போதிக்கும் விஷயங்கள் ஒருவேளை நிஜமானால், மரக்கிளையில் தூக்கிலிடப்படும் முதல் ஆள் அவனாகத்தான் இருப்பான்.”
“ஒருவேளை அதைவிட முன்னதாகவே கூட நடக்கலாம்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் திடீரெனக் குறிப்பிட்டார்.
“அதுதான் சரி,” என்று கர்மாசினோவ் ஒப்புக்கொண்டார்—இப்போது அவர் சிரிக்கவில்லை, மாறாக, சற்று தீவிரமான, ஒருவிதமான தீவிரத்தன்மையுடன் பேசினார்.
“உங்களுக்குத் தெரியுமா, நீங்கள் இதையே முன்பொருமுறை சொல்லியிருந்தீர்கள்—நான் அதை அவனிடம் அப்படியே சொல்லிவிட்டேன்.”
“என்ன? அவனிடம் சொல்லிவிட்டீர்களா?” கர்மாசினோவ் மீண்டும் சிரித்தார்.
“அவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா? தான் மரக்கிளையில் தூக்கிலிடப்படத் தகுதியானவன் தான், ஆனால் உங்களைப் பொறுத்தவரை, ஒரு நல்ல அடி உதை போதுமானது என்றான். இது ஏதோ ‘கௌரவம்’ சார்ந்த விஷயம் அல்ல; மாறாக, ஒரு விவசாயிக்குக் கொடுக்கப்படுவது போன்ற, மிகுந்த வலியைக் தரக்கூடிய ஒரு கசையடி!”
பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். கர்மாசினோவ் விடைபெறும் விதமாகத் தனது இரு கைகளையும் நீட்டினார். “சொல்லுங்கள்,” என்று அவர் திடீரென்று ஒருவித மென்மையான, அதே சமயம் விசித்திரமான தொனியில் கீச்சுக் குரலில் கேட்டார்—அப்போது அவர் மற்றவருடைய கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்—“திட்டமிடப்படும் அந்த விஷயங்கள் அனைத்தும்... அவை நிச்சயம் நடக்கப்போகின்றன என்றால்... அவை எப்போது நிகழக்கூடும்?”
“எனக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மிகவும் முரட்டுத்தனமாகப் பதிலளித்தார். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கண்களை உற்று நோக்கினர்.
“தோராயமாக? ஏறக்குறைய?” என்று கார்மாசினோவ் இன்னும் இனிமையான, கீச்சுக் குரலில் கேட்டார்.
“உங்கள் சொத்துக்களை விற்றுவிட்டு, இங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்ல உங்களுக்குப் போதிய அவகாசம் இருக்கும்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இன்னும் கடுமையாக முணுமுணுத்தார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் இன்னும் தீவிரமாக உற்று நோக்கினர்.
ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது.
“அடுத்த மே மாதத் தொடக்கத்தில் இது தொடங்கும்; ‘இன்டர்செஷன்’ (Intercession) திருநாளுக்குள் அனைத்தும் முடிந்துவிடும்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் திடீரென்று கூறினார்.
“உங்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்,” என்று உணர்ச்சி ததும்பும் குரலில் கூறிய கார்மாசினோவ், மற்றவருடைய கைகளை அழுத்திக் குலுக்கினார்.
*கப்பல் மூழ்கும் முன்பே தப்பி ஓட உனக்கு நேரம் இருக்கும், எலியே!* என்று தெருவுக்கு வந்த பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். *சரி, இந்த ‘அரசியல் மேதைக்கு இணையான அறிவு’ கொண்டவர், அந்த நாளையும் நேரத்தையும் இவ்வளவு உறுதியாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு, அதற்காக இவ்வளவு மரியாதையுடன் நன்றி சொல்கிறார் என்றால்... அப்படியானால்...*...இதற்குப் பிறகு யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் இருக்க முடியாது. (அவன் ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு சிரித்தான்.) ஹ்ம்ப். அவன் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல... ஆனால், அவன் ஒரு எலியைப் போல அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருப்பவன் மட்டுமே—அப்படிப்பட்ட ஒருவன் போய் காட்டிக்கொடுக்கவா போகிறான்!
அவன் அவசரமாக போகொயாவ்லென்ஸ்கயா தெருவில் இருந்த பிலிப்போவ் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
VI
பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் முதலில் கிரிலோவைப் பார்க்கச் சென்றான். வழக்கம்போல, கிரிலோவ் தனியாக இருந்தான்; அவன் அறையின் நடுவில் ஏதோ ஒரு உடற்பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்—கால்களை அகல விரித்து நின்றுகொண்டு, கைகளைத் தலைக்கு மேலே விசித்திரமான முறையில் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தான். தரையில் ஒரு பந்து கிடந்தது. மேஜையின் மீது, காலையிலேயே குடித்த தேநீரின் எஞ்சிய பகுதி இருந்தது, அது எப்போதோ ஆறிப்போயிருந்தது. பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் சிறிது நேரம் கதவருகே நின்றான்.
“உன் ஆரோக்கியத்தைப் பார்த்தால் நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்கிறாய் போலிருக்கிறதே!” என்று உரத்த, உற்சாகமான குரலில் அறைக்குள் நுழைந்தபடி அவன் கூறினான். “என்ன ஒரு அருமையான பந்து—பார், எப்படித் துள்ளுகிறது என்று! இதுவும் உன் உடற்பயிற்சிக்காகத்தானா?”
கிரிலோவ் தன் கோட்டை அணிந்துகொண்டான்.
“ஆம், இதுவும் என் ஆரோக்கியத்திற்காகத்தான்,” என்று அவன் சுருக்கமாகவும் வறண்ட குரலிலும் கூறினான். “உட்கார்.”
“ஒரு நிமிடம் மட்டும்தான். சரி, உட்காருகிறேன். ஆரோக்கியம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், நம் ஒப்பந்தத்தைப் பற்றி உனக்கு நினைவூட்டத்தான் வந்தேன். நாம் குறிப்பிட்ட நேரம்—‘ஒரு குறிப்பிட்ட அர்த்தத்தில்’—நெருங்கிவிட்டது,” என்று ஒருவிதமான சங்கடமான, நெளிந்த அசைவுடன் அவன் பேசி முடித்தான்.
“என்ன ஒப்பந்தம்?”
“என்ன ஒப்பந்தமா? என்ன சொல்கிறாய்?” என்று பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் பதற்றத்துடன் கேட்டான்.
“இது ஒப்பந்தமும் அல்ல, கடமையும் அல்ல; நான் எதற்கும் கட்டுப்படவில்லை. நீ தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய்.”
“கேள், நீ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?” என்று பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் சட்டென்று எழுந்து நின்றுகொண்டு கேட்டான்.
“என் சொந்த விருப்பப்படி நடக்கிறேன்.”
“எந்த விருப்பப்படி?”
“முன்பு இருந்தது அதே விருப்பப்படிதான்.”
“அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம்? இன்னும் அதே கருத்துகளைத்தான் கொண்டிருக்கிறாயா?”
“ஆம், அப்படித்தான்.” “எந்த உடன்படிக்கையும் இல்லை—எப்போதும் இருந்ததும் இல்லை—நான் எதற்கும் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளவும் இல்லை. இது முற்றிலும் என் சொந்த விருப்பம் மட்டுமே; இப்போதும் அது என் சொந்த விருப்பமாகவே நீடிக்கிறது.”
கிரிலோவ் மிகுந்த வெறுப்புடனும், ஒருவிதமான கறாரான அலட்சியத்துடனும் பேசினான்.
“சரி, சரி—அது உன் சொந்த விருப்பமாகவே இருக்கட்டும், அந்த விருப்பம் மாறாதவரைக்கும்!” என்று கூறிய பியோத்ர் স্তেபனோவிச், திருப்தியான முகபாவனையுடன் தனது இருக்கையில் சாய்ந்துகொண்டான். “நான் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் உனக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்திவிட்டன போலிருக்கிறது. சமீபகாலமாக நீ மிகவும் எரிச்சலடையும் மனநிலையில் இருக்கிறாய்; அதனால்தான் நான் உன்னைத் தேடி வருவதைத் தவிர்த்தேன். எப்படியிருந்தாலும், நீ உன் முடிவை மாற்றிக்கொள்ள மாட்டாய் என்பதில் எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்தது.”
“எனக்கு உன்னை அறவே பிடிக்காது—இருந்தாலும், நீ உறுதியாக நம்பலாம். ‘முடிவை மாற்றுவது’ அல்லது ‘மாற்றாமல் இருப்பது’ போன்ற கருத்துகளை நான் ஒரு பொருட்டாகவே கருதுவதில்லை.”
“இருந்தாலும்,” என்று சட்டென்று மீண்டும் விழிப்புணர்வுடன் கூறிய பியோத்ர் স্তেபனோவிச், “நாம் இதைப் பற்றிச் சரியாகப் பேசித் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும், இல்லையெனில் குழப்பம் ஏற்பட்டுவிடும். இந்த விஷயத்திற்குத் துல்லியம் தேவை, ஆனால் நீ என்னை எப்போதும் ஒருவித பதற்றத்திலேயே வைத்திருக்கிறாய். நான் பேசலாமா?”
“பேசு,” என்று மூலையை உற்று நோக்கியபடி கிரிலோவ் சுருக்கமாகக் கூறினான்.
“நீ நீண்டகாலமாகவே உன் உயிரைத் மாய்த்துக்கொள்ளத் திட்டமிட்டிருக்கிறாய்... அதாவது, அந்த எண்ணத்தை நீ கொண்டிருக்கிறாய். இப்படிச் சொல்வது சரியானதா? நான் ஏதேனும் தவறுதலாகச் சொல்லிவிட்டேனா?”
“அந்த எண்ணம் இன்னும் என்னிடத்தில் அப்படியேதான் இருக்கிறது.”
“மிக நன்று. மேலும், ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்துக்கொள்: இதற்காக யாரும் உன்னை வற்புறுத்தவில்லை, இல்லையா?”
“நிச்சயமாக இல்லை! எவ்வளவு முட்டாள்தனமான கேள்வி இது!”
“சரி, சரி—அப்படிச் சொன்னது முட்டாள்தனம்தான். வற்புறுத்தல் என்பது இங்கே தேவையற்றது, அது அபத்தமானதுதான். தொடர்ந்து சொல்கிறேன்: ‘சங்கம்’ (Society) அதன் பழைய அமைப்பில் இருந்தபோது, நீ அதன் உறுப்பினர்களில் ஒருவரிடம் உன் எண்ணத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டாய்.”
“நான் எதையும் ‘பகிர்ந்துகொள்ள’ (confide)வில்லை—வெறுமனே அதைத் தெரிவித்தேன், அவ்வளவுதான்.”
“சரி, அப்படியே இருக்கட்டும். ‘பகிர்ந்துகொள்வது’ என்று சொல்வது கூடச் சரியாக இருக்காது—ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை ஒப்புக்கொள்வது போலத் தோன்றும் அல்லவா! நீ வெறுமனே அதைத் தெரிவித்தாய்—சரி, அது சரிதான்.” “இல்லை, இது ‘முற்றிலும் சரியாக’ இல்லை; ஏனென்றால், நீ ஏதோ உளறிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னிடம் என் செயல்களுக்கான விளக்கத்தை நான் அளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; என் எண்ணங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் உனக்குக் கிடையாது.” “நான் என் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்—ஏனென்றால் எனக்கு அப்படியொரு எண்ணம் தோன்றுகிறது; மரணத்தைக் கண்டு அஞ்ச நான் விரும்பவில்லை; மேலும்… சரி, அதற்கான காரணத்தை நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை… என்ன விஷயம்? தேநீர் அருந்துகிறாயா? இது ஆறிப்போய்விட்டது. வேறொரு கோப்பையில் கொண்டு வருகிறேன், இரு.”
பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் தேநீர் பாத்திரத்தை எடுத்து, ஊற்றுவதற்கு ஒரு கோப்பையைத் தேடினான். கிரிலோவ் அலமாரிக்குச் சென்று ஒரு சுத்தமான கோப்பையைக் கொண்டு வந்தான்.
“இப்பதான் கார்மாசினோவுடன் காலை உணவு அருந்தினேன்,” என்று அந்த விருந்தாளி கூறினான். “அவன் பேசுவதைக் கேட்டு எனக்கு வியர்த்துப்போய்விட்டது; பிறகு, இங்குக் கிளம்பி வரும் வழியிலும் இன்னும் அதிகமாக வியர்த்துவிட்டது—தாகத்தால் செத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”
“தாராளமாக அருந்து. ஆறிய தேநீர் நன்றாகத்தான் இருக்கும்.”
கிரிலோவ் மீண்டும் தனது நாற்காலியில் அமர்ந்து, அந்த மூலையையே உற்று நோக்கினான்.
“அமைப்பின் (Society) உள்ளே ஒரு யோசனை உருவானது,” என்று அதே தொனியில் அவன் தொடர்ந்தான். “நான் தற்கொலை செய்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று அவர்கள் கருதினார்கள். அதாவது, நீங்கள் இங்கே ஏதேனும் குழப்பத்தை விளைவித்து, குற்றவாளிகளைத் தேடும் சூழல் ஏற்பட்டால், நான் திடீரென்று துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொண்டு, எல்லாவற்றிற்கும் நானே பொறுப்பு என்று ஒரு கடிதத்தை எழுதி வைக்கலாம். அப்படிச் செய்தால், ஒரு வருடம் வரை உங்கள் மீது எந்தச் சந்தேகமும் வராது.”
“சில நாட்கள் கிடைத்தாலும் போதும்; ஒரு நாள் கூட மிக முக்கியமானதுதான்.”
“சரி, அப்படியென்றால், நான் விரும்பினால் இன்னும் சிறிது காலம் காத்திருக்கலாம் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். அமைப்பு ஒரு தேதியை முடிவு செய்யும் வரை காத்திருக்கச் சம்மதித்தேன்—எனக்கு இதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.”
“சரி, ஆனால் ஒன்றை நினைவில் கொள்: உனது இறுதிக் கடிதத்தை என் முன்னிலையில் மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்று நீ ஒப்புக்கொண்டிருந்தாய். மேலும், ரஷ்யாவிற்கு வந்த பிறகு, நீ என்… அதாவது, சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் விருப்பப்படி செயல்பட ஒப்புக்கொண்டாய்—நிச்சயமாக, இந்த ஒரு விஷயத்திற்காக மட்டுமே; மற்றபடி, நீ முற்றிலும் சுதந்திரமானவன்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், ஒருவித மரியாதையுடன் கூறினான்.
“நான் அதற்கு உறுதியளிக்கவில்லை; சும்மா ஒப்புக்கொண்டேன்—ஏனென்றால், எனக்கு இதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.” “சரி, சரி—உங்கள் கௌரவத்தைப் புண்படுத்தும் எண்ணம் எனக்கில்லை, ஆனால்…”
“இது கௌரவம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் அல்ல.”
“இருப்பினும் நினைவில் கொள்ளுங்கள், உங்கள் பயணச் செலவுக்காக நூற்று இருபது தாலர்கள் (thalers) திரட்டப்பட்டன; அதாவது, நீங்கள் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள்.”
“அப்படியெல்லாம் இல்லை!” கிரில்லோவ் ஆவேசத்துடன் கூறினார். “அந்தப் பணம் அதற்காக அல்ல. இது போன்ற காரியங்களுக்காக யாரும் பணம் வாங்குவதில்லை.”
“சில சமயங்களில் வாங்குகிறார்கள்.”
“நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள். நான் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து எழுத்துப்பூர்வமான அறிக்கை ஒன்றை அனுப்பினேன்; மேலும், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலேயே அந்த நூற்று இருபது தாலர்களை உங்களிடம் கொடுத்தேன்—நேரடியாக உங்கள் கையில் ஒப்படைத்தேன்… அவை அனுப்பி வைக்கப்பட்டன; ஒருவேளை நீங்களே அதை வைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.”
“சரி, சரி, நான் எதையும் மறுக்கவில்லை—அவை அனுப்பி வைக்கப்பட்டன. முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் இன்னும் அதே கருத்துகளைத்தான் கொண்டிருக்கிறீர்களா?”
“அதே கருத்துகள் தான். நீங்கள் வந்து ‘நேரம் வந்துவிட்டது’ என்று சொல்லும்போது, நான் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவேன். சொல்லுங்கள், அது மிக விரைவில் நடக்கப்போகிறதா?”
“இன்னும் சில நாட்களே உள்ளன… ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள், அந்த அறிக்கையை நாம் இருவரும் சேர்ந்துதான் எழுத வேண்டும்—அதே இரவில்.”
“அல்லது பகலிலேயே கூட எழுதலாம். பிரகடனங்களுக்கான பொறுப்பை நான் ஏற்க வேண்டும் என்றுதானே சொன்னீர்கள்?”
“அதோடு இன்னும் சில விஷயங்களும் உள்ளன.”
“நான்… எல்லாவற்றையும்…”"நான் அதை என் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொள்கிறேன்."
"ஏன் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது?" என்று திடீரெனக் கிளர்ச்சியடைந்த நிலையில் கேட்டான் பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச்.
"ஏனென்றால் எனக்கு விருப்பமில்லை; அவ்வளவுதான். இதைப் பற்றி மேலும் பேச எனக்கு விருப்பமில்லை."
பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு, பேச்சை மாற்றினான்.
"வேறு எதைப் பற்றியாவது பேசுவோம்," என்று தொடங்கினான். "இன்று மாலை நம் குழுவின் சந்திப்புக்கு வருகிறாயா? விர்கின்ஸ்கியின் பிறந்தநாள்—அதுதான் இந்தச் சந்திப்புக்கான காரணம்."
"எனக்கு விருப்பமில்லை."
"தயவுசெய்து வா. இது அவசியம். நம் எண்ணிக்கையாலும், நம் முகங்களாலும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்... உன் முகம் எப்படிப்பட்டது என்றால்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், உன் முகம் ஒருவிதமான 'விதிவசப்பட்ட' (fatal) தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கிறது."
"அப்படியா நினைக்கிறாயா?" என்று சிரித்தான் கிரிலோவ். "சரி, வருகிறேன்—ஆனால் என் முகத்திற்காக அல்ல. எந்த நேரத்தில்?"
"கொஞ்சம் முன்னதாகவே, ஆறரை மணி அளவில் வா. அங்கே எத்தனை பேர் இருந்தாலும் சரி, நீ உள்ளே வந்து அமைதியாக அமர்ந்துகொள்; யாரிடமும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச வேண்டியதில்லை. ஆனால், மறக்காமல் காகிதமும் பென்சிலும் எடுத்துக்கொண்டு வா."
"எதற்கு?"
"உனக்குத்தான் எல்லாமே ஒன்றுதானே? இது என் ஒரு தனிப்பட்ட வேண்டுகோள். நீ அங்கே அமைதியாக அமர்ந்து, மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டு, அவ்வப்போது காகிதத்தில் ஏதோ கிறுக்கிக்கொண்டிரு—அல்லது சும்மா ஏதாவது வரைந்துகொண்டிரு, அவ்வளவுதான்."
"என்ன அபத்தமான பேச்சு இது—ஏன்?"
"உனக்குத்தான் எல்லாமே ஒன்றுதானே—எல்லாமே உனக்குச் சமம்தான் என்று நீயேதானே சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய்..."
"சரி, ஆனால் ஏன்?"
"ஏனென்றால், நம் அமைப்பின் உறுப்பினர் ஒருவர்—ஒரு ஆய்வாளர்—தற்போது மாஸ்கோவில் இருக்கிறார். அவர் இங்கே வரக்கூடும் என்று சிலரிடம் நான் சொல்லியிருக்கிறேன். அவர்கள் உன்னைத்தான் அந்த ஆய்வாளர் என்று நினைத்துக்கொள்வார்கள்—நீ ஏற்கனவே மூன்று வாரங்களாக இங்கே இருப்பதால், அவர்கள் இன்னும் அதிகமாகவே திகைப்படைவார்கள்."
"மீண்டும் தந்திரங்களா? மாஸ்கோவில் எந்த ஆய்வாளரும் இல்லை." “சரி, அவர் இல்லையென்றால் என்ன—தொலையட்டும்! இதில் உனக்கு என்ன வேலை, இதனால் உனக்கு என்ன தொந்தரவு? நீயும் அந்த அமைப்பின் உறுப்பினர் தானே?”
“நான் ஒரு ஆய்வாளர் என்று அவர்களிடம் சொல்லிவிடு. நான் அமைதியாக ஓரிடத்தில் அமர்ந்திருப்பேன்—எனக்குக் காகிதமோ பென்சிலோ எதுவும் தேவையில்லை.”
“ஏன் கூடாது?”
“வேண்டாம், அவ்வளவுதான்.”
பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் கோபமடைந்தார்—அவர் முகம் கூட ஒருவித பச்சை நிறத்திற்கு மாறியது—இருப்பினும் அவர் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, எழுந்து நின்று, தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டார்.
“அப்படியானால், அவர் இங்கேதான் இருக்கிறார், இல்லையா?” என்று அவர் திடீரென்று தாழ்ந்த குரலில் கேட்டார்.
“ஆம், இருக்கிறார்.”
“நல்லது. நான் அவரை விரைவில் இங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறேன்—நீ கவலைப்படாதே.”
“நான் கவலைப்படவில்லை. அவர் இன்று இரவு மட்டும் தான் தங்குகிறார். அந்த முதிய பெண் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார், என் மருமகள் இறந்துவிட்டாள்—கடந்த இரண்டு நாட்களாக நான் தனியாகத்தான் இருக்கிறேன். வேலியின் ஒரு பலகையை நீக்கினால் உள்ளே நுழைய முடியும் என்று அவரிடம் காட்டினேன்; யாருடைய கண்ணிலும் படாமல் அவர் உள்ளே வந்துவிடலாம்.”
“நான் அவரை விரைவில் அழைத்துச் சென்றுவிடுவேன்.”
“இரவு தங்குவதற்கு வேறு பல இடங்கள் இருப்பதாக அவர் சொல்கிறார்.”
“அவர் பொய் சொல்கிறார். அவரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் தற்போதைக்கு இங்கே அவர் இருப்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. நீ அவரிடம் பேசுகிறாயா?”
“ஆம், இரவு முழுவதும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவர் உன்னை நன்றாகவே திட்டுகிறார். நேற்று இரவு நான் அவருக்கு ‘வெளிப்படுத்தின விசேஷம்’ (Apocalypse) புத்தகத்தைப் படித்துக் காட்டினேன்—நாங்கள் தேநீர் அருந்தினோம். அவர் மிகவும் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்—முழு இரவுமே அப்படித்தான்.”
“தொலையட்டும்—நீ கடைசியில் அவரை கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்றிவிடப் போகிறாய்!”
“அவர் ஏற்கனவே கிறிஸ்தவர் தான். கவலைப்படாதே—அவர் கழுத்தை அறுக்கக்கூடிய ஆள் தான். நீ யாரின் கழுத்தை அறுக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறாய்?”
“இல்லை, அதற்காக நான் அவரை இங்கே வைத்திருக்கவில்லை; வேறு ஒரு காரணத்திற்காகத்தான்… ஷாதோவிற்கு ஃபெட்காவைப் பற்றித் தெரியுமா?” “நான் ஷாதோவிடம் பேசுவதில்லை, அவனைச் சந்திப்பதுமில்லை.”
“அவன் கோபமாக இருக்கிறானா, அல்லது என்ன?”
“இல்லை, எங்களுக்குள் எந்தக் கோபமும் இல்லை—நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காதது போலத் தவிர்த்து விடுகிறோம். அமெரிக்காவில் நாங்கள் இருவரும் நீண்ட காலம் ஒன்றாகச் சும்மா கிடந்தோம், அதுவே அதிகம்.”
“நான் இப்போது அவனைப் பார்க்கப் போகிறேன்.”
“உன் விருப்பம்.” “நாங்கள்—அதாவது ஸ்டாவ்ரோகினும் நானும்—பிறகு, ஒரு பத்து மணி அளவில் உன்னைப் பார்க்க வரக்கூடும்.”
“நிச்சயமாக வாருங்கள்.”
“அவனிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பேச வேண்டும்… ஒரு நிமிடம்—அந்தப் பந்தை எனக்குக் கொடுத்துவிடேன்? உனக்கு அது இனி தேவையில்லைதானே? உடற்பயிற்சி செய்ய எனக்கு அது உதவும். அதற்குப் பணம் வேண்டுமானால் தருகிறேன்.”
“எடுத்துக்கொள்.”
பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் அந்தப் பந்தை எடுத்துத் தன் பின் பாக்கெட்டில் திணித்துக்கொண்டான்.
“ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தும் வகையில் நான் உனக்கு எதையும் தரப்போவதில்லை,” என்று கிரிலோவ் முணுமுணுத்தான், தன் விருந்தினரை வெளியே வழியனுப்பும் போது. மற்றவன் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான், ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
கிரிலோவின் அந்த இறுதி வார்த்தைகள் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை மிகவும் கலக்கமடையச் செய்தன. அந்த வார்த்தைகளின் பொருளைச் சிந்தித்துப் பார்க்க அவனுக்கு இன்னும் அவகாசம் கிடைக்கவில்லை; ஆனால், ஷாதோவ் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவன் தன் முகத்திலிருந்த எரிச்சலை மறைத்து, ஒரு கனிவான, தோழமையான தோற்றத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான். ஷாதோவ் வீட்டில் இருந்தான்; உடல்நிலை சரியில்லாதது போல, முழு உடைகளுடனும் படுக்கையில் கிடந்தான்.
“என்ன ஒரு துரதிர்ஷ்டம்!” என்று வாசலிலிருந்தபடியே பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கேட்டான். “உனக்கு உடல்நிலை அவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறதா?”
அவன் முகத்திலிருந்த கனிவான பாவனை மறைந்து, கண்களில் ஒரு நொடி தீய எண்ணம் மின்னியது.
“அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை,” என்று பதற்றத்துடன் துள்ளி எழுந்தான் ஷாதோவ். “எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றெல்லாம் இல்லை—சும்மா லேசான தலைவலிதான்…”
அவன் மிகுந்த குழப்பமடைந்திருந்தான்; எதிர்பாராத விதமாக வந்த இந்த விருந்தினரைக் கண்டு அவன் உண்மையிலேயே கலங்கிப் போயிருந்தான்.
“சரி, நான் வந்திருக்கும் விஷயத்திற்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பது ஒரு தடையல்ல,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் வேகமாகவும், அதிகாரத் தொனியிலும் பேசத் தொடங்கினான். “நான் உட்காரலாமா?” (அவர் அமர்ந்தார்.) “நீ உன் படுக்கைக்குத் திரும்பிச் செல்—அவ்வளவுதான். இன்று, விர்கின்ஸ்கியின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் என்ற போர்வையில், நம் ஆட்கள் சிலர் அவனது வீட்டில் கூடப்போகிறார்கள். அங்கே வேறு யாரும் இருக்கமாட்டார்கள்—நாங்கள் அதற்கான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுத்துவிட்டோம். நானும் நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோகினும் அங்கே வருகிறோம்.” உன் தற்போதைய மனநிலையை அறிந்திருந்தால், நான் உன்னை அங்கே அழைத்துச் சென்றிருக்க மாட்டேன்—நீ எங்களைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் சொல்லிவிடுவாய் என்று பயந்ததாலல்ல, மாறாக, அந்தச் சங்கடமான சூழலில் நீ சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகவே. ஆனால், இப்போது நிலைமை அப்படி இல்லை; நீ அங்கு சென்றே ஆக வேண்டும். நீ இந்த அமைப்பிலிருந்து எப்படி வெளியேறுவது என்பதையும், உன்னிடமுள்ள பொருட்களை யாரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர்களுடன் பேசி முடித்துக்கொள்ளலாம். இதை மிகவும் ரகசியமாகச் செய்வோம்; நான் உன்னை ஒரு ஒதுக்குப்புறமான இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்—அங்கே நிறைய பேர் இருப்பார்கள், ஆனால் எல்லோருக்கும் இது தெரிய வேண்டிய அவசியமில்லை. உனக்காக நான் அவர்களிடம் நிறையப் பேச வேண்டியிருந்தது, ஆனால் அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டார்கள்—நிபந்தனை என்னவென்றால், நீ அந்த அச்சு இயந்திரத்தையும் அனைத்து ஆவணங்களையும் அவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். அதற்குப் பிறகு, நீ விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லலாம்.
ஷாதோவ் இருண்ட, கோபமான முகபாவனையுடன் இதைக் கேட்டான். அவனுக்குள் இருந்த பதற்றமும் பயமும் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டன.
“யாருக்கோ பதில் சொல்ல வேண்டிய கடமை எனக்கு இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை,” என்று அவன் உறுதியாகக் கூறினான். “எனக்கு ‘சுதந்திரம்’ வழங்க யாருக்கும் அதிகாரம் இல்லை.”
“அது முழு உண்மை அல்ல. உன்னிடம் பல பொறுப்புகள் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தன. அப்படி திடீரென்று உறவை முறித்துக்கொள்ள உனக்கு உரிமை இல்லை. மேலும், உன் எண்ணங்களை நீ தெளிவாகத் தெரிவிக்கவில்லை; இது அவர்களை ஒரு தெளிவற்ற சூழலில் விட்டுவிட்டது.”
“நான் இங்கு வந்தவுடனேயே ஒரு கடிதத்தின் மூலம் அதைத் தெளிவாகத் தெரிவித்துவிட்டேனே.”
“இல்லை, அது தெளிவாக இல்லை,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அமைதியாக மறுத்தார். “உதாரணத்திற்கு, நான் உனக்கு ‘ஒளிவீசும் உருவம்’ (The Radiant Figure) என்ற ஆவணத்தை அனுப்பினேன், அது…”...அவற்றை இங்கே அச்சிட்டு, பிரதிகளை உங்கள் இடத்திலேயே எங்காவது வைத்துக்கொள்ளச் சொன்னார்கள்; பிறகு வந்து எடுத்துக்கொள்வதாகத் திட்டம்—உண்மையில், இரண்டு பிரகடனங்கள் அவை. நீங்கள் ஒரு தெளிவற்ற கடிதத்தை அனுப்பி வைத்தீர்கள்; அதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.
“அவற்றை அச்சிட நான் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டேன்.”
“ஆம், ஆனால் வெளிப்படையாக மறுக்கவில்லை. ‘என்னால் முடியாது’ என்று மட்டும் எழுதினீர்கள், அதற்கான காரணத்தைச் சொல்லவில்லை. ‘என்னால் முடியாது’ என்பது ‘எனக்கு விருப்பமில்லை’ என்று அர்த்தமாகாது. நடைமுறைச் சிக்கல்களோ அல்லது பொருள் சார்ந்த தடைகளோதான் உங்கள் இயலாமைக்குக் காரணம் என்று அவர்கள் நினைத்திருக்கலாம். அப்படித்தான் அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள்—அதாவது, நீங்கள் இன்னும் அந்த அமைப்போடு தொடர்பில் இருக்கவே விரும்புகிறீர்கள் என்று அவர்கள் கருதினார்கள். அதன் விளைவாக, உங்களை மேலும் சிக்கலில் ஆழ்த்தக்கூடிய வேறு சில பொறுப்புகளை உங்களிடம் ஒப்படைக்க அவர்கள் முன்வந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் தெரியுமா? நீங்கள் அவர்களை ஏமாற்றவே திட்டமிட்டிருந்தீர்கள் என்றும், முக்கியமான தகவல்களைத் திரட்டி அதிகாரிகளிடம் காட்டவே முயன்றீர்கள் என்றும் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். நான் உனக்காக என்னால் இயன்றவரை வாதாடினேன்; நீ எழுதிய அந்த இரண்டு வரிப் பதிலையே உனக்குச் சாதகமான ஆதாரமாகக் காட்டினேன். ஆனால், இப்போது மீண்டும் அதை வாசித்துப் பார்க்கும்போது, அந்த இரண்டு வரிகள் உண்மையிலேயே தெளிவற்றதாகவும், தவறான புரிதலை உருவாக்கக்கூடியதாகவும் இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.”
“அப்படியானால், அந்தக் கடிதத்தை நீ பத்திரமாக வைத்திருக்கிறாயா?”
“நான் அதை வைத்திருந்தேன் என்பது முக்கியமல்ல; உண்மையில், அது இன்னும் என்னிடம்தான் இருக்கிறது.”
“சரி, அவர்கள் வைத்துக்கொள்ளட்டும், தொலைந்து போகட்டும்!” என்று ஷாதோவ் ஆவேசமாகக் கத்தினான். “நான் அவர்களைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டேன் என்று அந்த முட்டாள்கள் நம்பட்டும்—அதனால் எனக்கு என்ன வந்துவிடப்போகிறது? என்னைக் கொண்டு அவர்கள் என்ன செய்துவிட முடியும் என்று பார்ப்போம்!”
“அவர்கள் உன்னைக் குறித்து வைத்துக்கொள்வார்கள்; புரட்சி வெற்றி பெற்ற அடுத்த கணமே, அவர்கள் உன்னைத் தூக்கிலிட்டுவிடுவார்கள்.”
“அதாவது, நீங்கள் முழு அதிகாரத்தையும் கைப்பற்றி, ரஷ்யாவையே உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிடுவீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோமா?”
“சிரிக்காதே. மீண்டும் சொல்கிறேன், நான் உனக்காகத்தான் நின்றேன். எது எப்படியிருந்தாலும், நீ இன்று அங்கு செல்வதுதான் நல்லது என்று நினைக்கிறேன். வீணான கௌரவத்திற்காக ஏன் வார்த்தைகளை வீணடிக்க வேண்டும்? சுமூகமாகப் பிரிந்து செல்வதுதானே சிறந்தது? எப்படியும், அந்த அச்சு இயந்திரத்தையும், அச்சு எழுத்துக்களையும், அந்தப் பழைய காகிதங்களையும் நீ ஒப்படைக்கத்தான் வேண்டும்—இதைப் பற்றித்தான் நாம் பேச வேண்டும்.” “வருகிறேன்,” என்று தலையைக் குனிந்து ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் முணுமுணுத்தான் ஷாதோவ். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தான் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து அவனை ஒரு பக்கவாட்டுப் பார்வையாகப் பார்த்தான்.
“ஸ்தாவ்ரோகின் அங்கே இருப்பாரா?” என்று சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தபடி கேட்டான் ஷாதோவ்.
“நிச்சயமாக இருப்பார்.”
“ஹே-ஹே!”
மீண்டும் ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது. ஷாதோவின் முகத்தில் ஒருவித அருவருப்பும், எரிச்சலூட்டும் ஏளனமும் தெரிந்தன.
“அந்த அருவருப்பான ‘ஒளிரும் உருவம்’ (Luminous Figure) பற்றிச் சொல்கிறேன்—அதை இங்கே அச்சிடக் கூடாது என்று நான் மறுத்தேனே—அது அச்சிடப்பட்டுவிட்டதா?”
“அச்சிடப்பட்டுவிட்டது.”
“மேலும், ஹெர்சென் (Herzen) அவரே உன் ஆல்பத்தில் எழுதினார் என்று அந்தப் பள்ளி மாணவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாயா?”
“ஆம், ஹெர்சென் அவரேதான்.”
மீண்டும் ஒரு மூன்று நிமிடங்கள் வரை அமைதி நீடித்தது. இறுதியில், ஷாதோவ் தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.
“இங்கிருந்து கிளம்பு; உன்னுடன் அமர்ந்திருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை.”
“இதோ கிளம்புகிறேன்,” என்று உற்சாகமான தொனியில் கூறிய பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், உடனே எழுந்து நின்றான். “ஒரே ஒரு விஷயம்: கிரில்லோவ் இப்போது அந்தப் பகுதியில் தனியாகத்தானே இருக்கிறான்—அங்கே பணிப்பெண் யாரும் இல்லையே?”
“தனியாகத்தான் இருக்கிறான். கிளம்பு—உன்னுடன் ஒரே அறையில் என்னால் இருக்க முடியாது.”
*சரி, இப்போது நீ மிகுந்த மனக் கொந்தளிப்பில் இருக்கிறாய்!* என்று வெளியேறும்போது பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மனதிற்குள் மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்துக்கொண்டான். *இன்று மாலை இன்னும் மோசமான மனநிலையில் இருப்பாய்—எனக்குத் தேவைப்படுவதும் அதுதான். இதைவிடச் சிறந்த சூழலை என்னால் எதிர்பார்க்கவே முடியாது—நிச்சயமாக முடியாது! ரஷ்யக் கடவுளே எனக்கு உதவுகிறார்!*
VII
அன்று அவன் மிகவும் மும்முரமாகப் பல வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தான்—அவை அனைத்தும் வெற்றிகரமாகவே முடிந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. மாலை சரியாக ஆறு மணிக்கு நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சைச் சந்திக்கச் சென்றபோது, அவனது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தன்னிறைவு உணர்வே அதை வெளிப்படுத்தியது. ஆனால், அவனுக்கு உடனடியாக அனுமதி கிடைக்கவில்லை; மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சுடன் சேர்ந்து அறைக்குள் கதவைச் சாத்திக்கொண்டிருந்தார். இந்தச் செய்தி அவனுக்கு உடனடியாகக் கவலையை ஏற்படுத்தியது. அந்த விருந்தினர் வெளியே வரும் வரை காத்திருக்கலாம் என்று, அறைக்கதவுக்கு அருகிலேயே அவன் நின்றுகொண்டான். ஏதோ உரையாடும் சத்தம் கேட்டது, ஆனால் என்ன பேசினார்கள் என்பது தெளிவாகப் புரியவில்லை. அந்தச் சந்திப்பு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை; விரைவில் ஏதோ ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது, அதைத் தொடர்ந்து மிகவும் உரத்த, கூர்மையான குரல் ஒன்று ஒலித்தது. அதன் பிறகு கதவு திறக்கப்பட, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் வெளியே வந்தார்; அவரது முகம் மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப் போயிருந்தது. அவர் பியோத்ர் স্তெபானோவிச்சை கவனிக்காமல், அவசரமாகக் கடந்து சென்றார். பியோத்ர் স্তெபானோவிச் உடனே அந்த அறைக்குள் நுழைந்தார்.
இரு "எதிராளிகளுக்கு" இடையே நடந்த இந்த மிகச் சுருக்கமான சந்திப்பைப் பற்றி விரிவாகக் கூறாமல் என்னால் இருக்க முடியாது—சூழலைக் கருத்தில் கொண்டால், இது நடக்கவே முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றியிருக்கலாம், ஆனாலும் இது நிகழ்ந்தது.
அது இப்படித்தான் நடந்தது: இரவு உணவுக்குப் பிறகு, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தனது அறையில் சோபாவில் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அலெக்ஸி யெகோரோவிச், எதிர்பாராத விருந்தினர் ஒருவர் வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும், அவர் திடுக்கிட்டு எழுந்தார்; அவரால் இதை நம்பவே முடியவில்லை. ஆனால், அடுத்த கணமே அவரது இதழ்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது—அது ஒருவித அகங்காரமான வெற்றியின் புன்னகை; அதே சமயம், அதில் ஒருவித மந்தமான, சந்தேகத்துடன் கூடிய வியப்பும் கலந்திருந்தது. உள்ளே நுழைந்த மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், அந்தப் புன்னகையைக் கண்டு திகைத்து நின்றார்; அவர் அறையின் நடுவிலேயே சட்டென்று நின்றுவிட்டார்—முன்னேறிச் செல்வதா அல்லது திரும்பிச் செல்வதா என்று புரியாமல் தயங்குவது போல இருந்தது. ஆனால், அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் உடனடியாகத் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டு, மிகுந்த குழப்பம் அடைந்தவர் போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, அவரை வரவேற்பதற்காக முன்னேறிச் சென்றார். வந்தவர், நீட்டப்பட்ட கையைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை; மாறாக, ஒரு நாற்காலியைச் சற்றே சங்கடமான முறையில் இழுத்துப்போட்டு, எந்த வார்த்தையும் பேசாமல், அழைப்புக்காகக் கூடக் காத்திருக்காமல், அவருக்கு முன்னால் அமர்ந்துகொண்டார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சோபாவில் சாய்ந்தபடி அமர்ந்து, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சை உற்று நோக்கினார்; அவர் மௌனமாகவே காத்திருந்தார்.
"உங்களால் முடியுமென்றால், எலிசவெதா நிகோலாயெவ்னாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ளுங்கள்," என்று திடீரென்று கூறினார் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச். விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அவரது குரல் தொனியை வைத்துப் பார்க்கும்போது, அவர் இதைக் கோரிக்கையாகச் சொன்னாரா, பரிந்துரையாகச் சொன்னாரா, விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையுடன் சொன்னாரா, அல்லது கட்டளையாகச் சொன்னாரா என்பதைக் கண்டறியவே முடியவில்லை.
நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தொடர்ந்து மௌனமாகவே இருந்தார்; ஆனால், தான் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி முடித்துவிட்ட அந்த விருந்தினர், ஒரு பதிலை எதிர்பார்த்து அவரை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். “நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்றால்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது மிக உறுதி—எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவுக்கு ஏற்கனவே உங்களுடன் நிச்சயதார்த்தம் ஆகிவிட்டதுதானே?” என்று இறுதியாகக் கேட்டான் ஸ்டாவ்ரோஜின்.
“நிச்சயதார்த்தம் ஆகிவிட்டது—நாங்கள் நிச்சயதார்த்தம் செய்துகொண்டவர்கள்,” என்று உறுதியாகவும் தெளிவாகவும் உறுதிப்படுத்தினார் மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச்.
“உங்களுக்குள்… ஏதேனும் மனக்கசப்பு ஏற்பட்டுவிட்டதா?… மன்னிக்கவும், மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச்.”
“இல்லை, அவள்…”அவள் என்னை “நேசிக்கிறாள், மதிக்கிறாள்” — இவை அவளுடைய சொந்த வார்த்தைகள். அவளுடைய இந்த வார்த்தைகள்தான் எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் விலைமதிப்பற்றவை.
“அதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.”
“ஆனால், ஒன்று தெரிந்துகொள்: அவள் திருமண மேடையில் நின்று, மணம் முடிக்கத் தயாராக இருக்கும் தருணத்தில், நீ அவளை அழைத்தால் போதும்—அவள் என்னை விட்டு, ஏன் அனைவரையும் விட்டுவிட்டு, உன்னைத் தேடி வந்துவிடுவாள்.”
“திருமண மேடையிலிருந்தேவா?”
“திருமணம் முடிந்த பிறகும் கூட.”
“நீ தவறாக நினைக்கவில்லையா?”
“இல்லை. அவள் உன் மீது கொண்டிருக்கும் இடைவிடாத வெறுப்பு—அது உண்மையானது, முழுமையானது—அதற்கு அடியிலும், ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு காதல் மின்னுகிறது... ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான காதல்! மிகவும் உண்மையான, எல்லையற்ற காதல் அது! அதே சமயம், என் மீது அவள் கொண்டிருக்கும் அன்பிற்குள்ளும்—அதுவும் உண்மையானதுதான்—ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு வெறுப்பு மின்னுகிறது; அதுவும் மிகத் தீவிரமான வெறுப்பு! இதுவரை, இத்தகைய... உருமாற்றங்கள் நிகழக்கூடும் என்று நான் கற்பனை கூட செய்து பார்த்ததில்லை.”
“ஆனால், ஒரு கேள்வி—எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் திருமண விவகாரத்தில் முடிவெடுக்கும் பொறுப்பை நீயாகவே எடுத்துக்கொண்டு, இங்கே எப்படி வந்தாய்? உனக்கு அதற்கான உரிமை இருக்கிறதா? அல்லது அவள் உனக்கு அந்த அதிகாரத்தை வழங்கினாளா?”
நிகோலாய் மவ்ரிகியேவிச் புருவத்தைச் சுருக்கி, ஒரு கணம் தலை குனிந்தார்.
“இவை வெறும் வார்த்தைகள் மட்டும்தான்,” என்று அவர் திடீரென்று கூறினார், “பழிவாங்கும் உணர்ச்சியும் வெற்றியின் களிப்பும் கலந்த வார்த்தைகள். வரிகளுக்கு இடையில் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்பது உனக்கு நன்றாகவே புரியும்—ஆனால், இத்தகைய அற்பமான அகங்காரத்திற்கு இங்கே என்ன இடம் இருக்கிறது? உனக்குக் கிடைத்த திருப்தி போதாதா? மீண்டும் மீண்டும் அதைச் சுட்டிக்காட்டி, ஒவ்வொரு சிறு விஷயத்தையும் விளக்கிக் கூற வேண்டுமா? சரி, என் அவமானம் தான் உனக்குத் தேவை என்றால், இதோ நான் விளக்கமாகவே சொல்கிறேன்: எனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, எந்த அதிகாரமும் வழங்கப்படவில்லை. எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது; அவளுடைய வருங்கால கணவன் தன் மனநிலையை முழுமையாக இழந்துவிட்டான்—அவன் உண்மையில் மனநல மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டியவன்—அதுமட்டுமின்றி, அவனே நேரில் வந்து உன்னிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்லவும் வந்திருக்கிறான். இந்த உலகத்திலேயே, அவளை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கக்கூடிய ஒரே நபர் நீதான்; அவளை மிகுந்த துயரத்திற்கு உள்ளாக்கக்கூடிய ஒரே நபர் நான்தான்.” நீ அவளுக்குச் சவால் விடுகிறாய், அவளைத் துரத்துகிறாய், ஆனால்—எனக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக—நீ அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதில்லை. இது வெளிநாட்டில் தொடங்கிய காதலர்களுக்கு இடையிலான ஒரு பிணக்கு என்றால், அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவர நான் பலியாக வேண்டும் என்றால்—தாராளமாக என்னை பலியிடுங்கள். அவள் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறாள், என்னால் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. என் வார்த்தைகள் அனுமதியோ அல்லது கட்டளையோ அல்ல; எனவே, உங்கள் கௌரவத்திற்கு எந்தக் களங்கமும் ஏற்படாது. மேடையில் என் இடத்தைப் பிடிக்க நீங்கள் விரும்பியிருந்தால், என் அனுமதியின்றி தாராளமாக அதைச் செய்திருக்கலாம்—அப்படியிருந்திருந்தால், இத்தகைய விசித்திரமான முன்மொழிவுடன் நான் உங்களிடம் வந்திருக்க வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது. குறிப்பாக, நான் இப்போது எடுத்துள்ள இந்த முடிவால், நம் இருவருக்கும் நடக்கவிருந்த திருமணம் முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது. ஒரு அயோக்கியனாக இருந்து கொண்டு, அவளை எப்படி நான் திருமண மேடைக்கு அழைத்துச் செல்ல முடியும்? அவளை உங்களிடம்—அதாவது, அவளுடைய மிகக் கொடிய எதிரியிடம்—ஒப்படைக்கும் இந்தச் செயல், என் பார்வையில் மிகவும் இழிவான ஒன்று; இதைச் செய்த பிறகு, என்னால் ஒருபோதும் நிம்மதியாக வாழ முடியாது.
“நாங்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளும்போது நீங்கள் உங்களையே சுட்டுக்கொள்ளப் போகிறீர்களா?”
“இல்லை, வெகு காலம் கழித்து. அவளுடைய திருமண உடையை என் இரத்தத்தால் ஏன் கறைப்படுத்த வேண்டும்? ஒருவேளை, நான் என்னையே சுட்டுக்கொள்ளாமலும் இருக்கலாம்—இப்போதோ அல்லது பிற்காலத்திலோ, எப்போதுமே இல்லை.”
“இப்படிச் சொல்வதன் மூலம், என் மனதை அமைதிப்படுத்த முயல்கிறீர்களா?”
“உங்களுடையதா? இன்னும் கொஞ்சம் இரத்தம் சிந்துவதால் உங்களுக்கு என்ன பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடப் போகிறது?”
அவன் முகம் வெளிறியது, கண்கள் மின்னின. சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது.
“நான் கேட்ட கேள்விகளுக்காக என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்,” என்று மீண்டும் தொடங்கினான் ஸ்டாவ்ரோஜின். “அவற்றில் சிலவற்றைக் கேட்க எனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லைதான், ஆனால் ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் எனக்கு முழு உரிமை இருப்பதாக நினைக்கிறேன்: எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா மீது எனக்கு இருந்த உணர்வுகளைப் பற்றி நீங்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தீர்களே, அதற்கு என்ன ஆதாரம்? அதாவது, அந்த உணர்வுகளின் தன்மை குறித்து நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு உறுதியாக நம்பினீர்கள்? அந்த உறுதிதான், என்னிடம் வந்து... இத்தகைய முன்மொழிவை முன்வைக்கும் துணிச்சலை உங்களுக்குக் கொடுத்தது.” “என்ன?” என்று கேட்ட மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், லேசாகத் திடுக்கிட்டார். “அப்படியானால், நீங்கள் அவளைத் துரத்தவில்லை என்று சொல்கிறீர்களா? இப்போது அவளைப் பின்தொடரவில்லை என்றும், இனிமேலும் அப்படிச் செய்யும் எண்ணம் இல்லை என்றும் சொல்கிறீர்களா?” “பொதுவாகச் சொன்னால், எந்தவொரு பெண்ணைப் பற்றியும் என் உணர்வுகளை மற்றவர்களிடம்—அல்லது அந்தப் பெண்ணைத் தவிர வேறு யாரிடமும்—நான் வெளிப்படையாகப் பேசுவதில்லை. என்னை மன்னியுங்கள்; இது என் இயல்பிலேயே உள்ள ஒரு விசித்திரமான குணம். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக, உண்மையை முழுமையாகச் சொல்லிவிடுகிறேன்: நான் ஏற்கனவே திருமணமானவன். எனவே, என்னால் மீண்டும் திருமணம் செய்துகொள்ளவோ, அல்லது வேறு எந்தப் பெண்ணையும் ‘பின் தொடர்ந்து’ காதலிக்கவோ முடியாது.”
மாவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் இதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். நாற்காலியின் பின்புறம் சாய்ந்தபடி, சில கணங்கள் ஸ்டாவ்ரோகினின் முகத்தையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்.
“கடவுளே! இது என் எண்ணத்திற்கே வரவில்லையே!” என்று முணுமுணுத்தார். “அன்று காலையில், நீங்கள் திருமணமானவர் அல்ல என்று சொன்னீர்கள்… நானும் அதை அப்படியே நம்பிவிட்டேன்…”
அவர் முகம் மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப் போனது. திடீரென்று, தன் கையை ஓங்கி மேசையின் மீது பலமாக அறைந்தார்.
“இப்படி ஒரு உண்மையை ஒப்புக்கொண்ட பிறகும், நீங்கள் எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவைத் தொந்தரவு செய்யாமல் விலகி இருக்கவில்லை என்றால்—அவளது துயரத்திற்கு நீங்களே காரணமாக அமைந்தால்—வேலியோரத்தில் திரியும் நாயை அடிப்பது போல, ஒரு தடியால் உங்களை அடித்துக் கொன்றுவிடுவேன்!”
அவர் சட்டென்று எழுந்து, அவசரமாக அறையை விட்டு வெளியேறினார். அப்போது உள்ளே நுழைந்த பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச், அங்கு ஸ்டாவ்ரோகின் மிகவும் எதிர்பாராத ஒரு மனநிலையில் இருப்பதைக் கண்டார்.
“ஆ! நீயா!” என்று ஸ்டாவ்ரோகின் உரக்கச் சிரித்தார். மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் வேகத்துடனும் உள்ளே நுழைந்த பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச்சை நோக்கியே அந்தச் சிரிப்பு அமைந்திருந்தது.
“கதவருகே நின்று ஒட்டுக் கேட்டாயா? சொல், எதற்காக இங்கே வந்தாய்? உனக்கு ஏதோ வாக்குறுதி அளித்திருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்… ஆ, இரு! நினைவுக்கு வந்துவிட்டது: ‘நமது ஆட்களை’ச் சந்திப்பதாகச் சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா! கிளம்புவோம்—நல்ல வேளையாக வந்தாய்; இதைவிடச் சரியான தருணம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது.”
அவர் தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு, இருவரும் உடனடியாக வீட்டை விட்டு வெளியேறினர்.
“‘நமது ஆட்களை’ச் சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியிலா சிரிக்கிறாய்?” — பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தான். ஒருமுறை தன் தோழனுக்கு அருகிலேயே அந்தச் குறுகிய செங்கல் நடைபாதையில் நடக்க முயன்றான்; மற்றொருமுறை தெருவுக்குள்—நேராகச் சேற்றுக்குள்—இறங்கி நடந்தான். ஏனென்றால், தன் தோழன் தான் நடைபாதையின் மையப்பகுதியில் தனியாக நடந்து கொண்டிருப்பதையும், அந்த இடத்தையே முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பதையும் கவனிக்கவே இல்லை.
— நான் சிரிக்கவே இல்லை, — என்று ஸ்தாவ்ரோகின் உரத்த குரலிலும் மகிழ்ச்சியுடனும் பதிலளித்தான். — மாறாக, அங்கே இருக்கும் மனிதர்கள் மிகவும் தீவிரமான சுபாவம் கொண்டவர்கள் என்றுதான் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.
— "முரட்டுத்தனமான மந்தபுத்திக் காரர்கள்" — ஒருமுறை நீங்களே அப்படிச் சொன்னது நினைவிருக்கிறதா?
— ஒரு குறிப்பிட்ட வகை முரட்டுத்தனமான மந்தபுத்திக் காரர்களை விட வேடிக்கையான விஷயம் வேறொன்றும் இல்லை.
— ஆஹா, அப்படியானால் நீங்கள் மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச்சைத்தான் சொல்கிறீர்கள்! அவர் நிச்சயமாகத் தன் வருங்கால மனைவியை உங்களிடம் ஒப்படைக்கத்தான் வந்திருக்கிறார்—நான் சொல்வது சரிதானே? மறைமுகமாக அவரை அதற்காகத் தூண்டிவிட்டதே நான்தான்—நம்ப முடிகிறதா?
அவன் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை என்றால், என்ன செய்வது? நாமே அவனிடமிருந்து அதைப் பறித்துக்கொள்வோம்—என்ன, சரிதானே?
இத்தகைய தந்திரங்களைக் கையாள்வதில் ஆபத்து இருக்கிறது என்பது பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச்சுக்குத் தெரிந்திருந்ததுதான். ஆனால், மனக்கிளர்ச்சியில் இருக்கும்போதெல்லாம், நிச்சயமற்ற நிலையில் இருப்பதை விட, எல்லாவற்றையும் பணயம் வைப்பதையே அவர் விரும்பினார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இதைக் கேட்டுச் சிரித்தார்.
“என்னை நீ இன்னும் காப்பாற்ற முடியும் என்றுதான் நம்புகிறாயா?” என்று அவர் கேட்டார்.
“நீ சம்மதித்தால் முடியும். ஆனால் ஒன்று சொல்கிறேன், ஒரு வழி இருக்கிறது—அதுதான் மிகச் சிறந்த வழி.”
“உன் வழி என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்.”
“ஓ, இல்லை—அது இப்போதைக்கு ஒரு ரகசியம். ஒன்று மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்: ரகசியங்களுக்கு விலை உண்டு.”
“அதற்கு என்ன விலை என்று எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்” என்று ஸ்தாவ்ரோகின் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டார், ஆனால் சட்டென்று தன்னை அடக்கிக்கொண்டு அமைதியானார்.
“எவ்வளவு? என்ன சொன்னாய்?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச்.
“நான் சொன்னேன்: நீயும் உன் ரகசியமும் தொலைந்து போகட்டும்! அதை விடு—அங்கே யார் யார் வருகிறார்கள் என்று சொல்? ஒரு பெயர் தினக் கொண்டாட்டத்திற்குத்தான் போகிறோம் என்று தெரியும், ஆனால் சரியாக யார் யார் வருகிறார்கள்?”
“ஓ, ஒரு கலவையான கூட்டம்—பலதரப்பட்ட மனிதர்கள்! கிரில்லோவ் கூட வருகிறான்.”
“அவர்கள் அனைவரும் உன் குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்களா?”
“சீ, என்ன அவசரம் உனக்கு! இன்னும் ஒரு குழுவைக்கூட நம்மால் முழுமையாக உருவாக்க முடியவில்லை.”
“பிறகு எப்படி இத்தனை பிரகடனங்களை உன்னால் பரப்ப முடிந்தது?”
“நாம் போகும் இடத்தில், உண்மையான குழு உறுப்பினர்கள் நால்வர் மட்டுமே உள்ளனர். மற்றவர்கள்—காத்திருக்கும் வேளையில்—ஒருவரை ஒருவர் கவனித்துக்கொண்டு, எனக்குத் தகவல் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நம்பகமான ஆட்கள்தான். இதுவெல்லாம் வெறும் மூலப்பொருள் போலத்தான்; இவற்றை ஒழுங்கமைக்க வேண்டும்—பிறகு தேவையற்றவர்களை நீக்கிவிட வேண்டும். அதுமட்டுமின்றி, அந்த விதிமுறைகளை நீயேதான் எழுதினாய்; உனக்கு நான் புதிதாக எதையும் விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”
“அப்படியானால், காரியம் சரியாக நடக்கவில்லையா? ஏதேனும் சிக்கல் ஏற்பட்டுள்ளதா?” “மோசமாகப் போகிறதா? இதைவிடச் சிறப்பாக இருக்க முடியாது! உங்களைச் சிரிக்க வைக்கும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்: எல்லாவற்றையும் விட மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும் காரணி எது தெரியுமா? அதுதான் சீருடை. சீருடையை விட வலிமையானது வேறொன்றும் இல்லை.” நான் திட்டமிட்டே சில பதவிகளையும் பட்டங்களையும் உருவாக்கினேன்: எனக்குச் செயலாளர்கள், ரகசியத் தகவலாளிகள், பொருளாளர்கள், தலைவர்கள், பதிவாளர்கள் மற்றும் அவர்களின் உதவியாளர்கள் எனப் பலர் உள்ளனர்—இது மிகவும் பிரபலமாகி, கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போனது. அடுத்து, உணர்ச்சிவசப்படும் குணம் என்றொரு காரணி இருக்கிறது. நம்மிடையே சோசலிசம் பரவுவதற்கு முக்கியக் காரணம் இந்த உணர்ச்சிவசப்படும் மனநிலைதான். ஆனால், ஒரு சிறு சிக்கல் உண்டு—அவ்வப்போது கண்ணில் படும் அந்த ‘துடிப்பான’ துணை லெப்டினன்ட்கள் (sub-lieutenants) தான் அவர்கள். பிறகு, வெளிப்படையான மோசடிப் பேர்வழிகள் வருகிறார்கள்—உண்மையில் அவர்கள் அவ்வளவு மோசமானவர்கள் அல்ல, சில சமயங்களில் பயனுள்ளவர்களாகவும் கூட இருக்கிறார்கள்; ஆனால், அவர்கள் அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்வதோடு, எப்போதும் இமைக்காமல் கண்காணிக்கப்பட வேண்டியவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இறுதியாக, எல்லாவற்றையும் பிணைத்து வைத்திருக்கும் மிக முக்கியமான காரணி—சொந்தமாக ஒரு கருத்து வைத்திருப்பதை அவமானமாகக் கருதும் மனநிலை! இதுதான் உண்மையான சக்தி! இதை உருவாக்கியவர்—இந்த முயற்சியை மேற்கொண்ட அந்த ‘அன்பு நண்பர்’—எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார் என்றால், யாருடைய தலையிலும் சொந்தமாக ஒரு கருத்து கூட எஞ்சியிருக்கவில்லை! சொந்தக் கருத்து வைத்திருப்பதையே ஒரு அவமானமாக அவர்கள் கருதும் நிலைக்கு வந்துவிட்டார்கள்.
“அப்படியானால், இவ்வளவு ஆரவாரம் எதற்கு?”
“ஏன் இருக்கக்கூடாது? ஒரு விஷயம் சும்மா கிடக்கும்போது, அதை ஏன் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது? வெற்றி சாத்தியம் என்று நீங்கள் நம்பவில்லையா? நம்பிக்கை இருக்கிறது—தேவைப்படுவது உறுதியான விருப்பம் மட்டுமே! ஆம், இத்தகைய மனிதர்களைக் கொண்டு வெற்றியை நிச்சயமாக அடைய முடியும். சொல்லப்போனால், இவன் எனக்காகத் தீயிலும் குதிப்பான்—‘நீ போதுமான அளவு தாராளவாதியாக (liberal) இல்லை’ என்று நான் ஒருமுறை கத்தினால் போதும்! நான் ‘மத்தியக் குழு’ (central committee) மற்றும் ‘எண்ணற்ற கிளைகளை’ வைத்துக்கொண்டு அனைவரையும் ஏமாற்றுகிறேன் என்று முட்டாள்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். நீங்களும் கூட ஒருமுறை என்னைக் கடிந்துகொண்டீர்கள்—இதில் என்ன ஏமாற்று இருக்கிறது? மத்தியக் குழு என்பது நீங்களும் நானும் தான்; கிளைகளைப் பொறுத்தவரை—நமக்கு எத்தனை வேண்டுமோ அத்தனை கிளைகளை உருவாக்கிக்கொள்ளலாம்!” "இவர்களெல்லாம் அற்பமான குப்பைகள்!"
"வெறும் மூலப்பொருட்கள் தான். இவர்களும் ஒரு கட்டத்தில் பயன்படுவார்கள்."
"இன்னும் என் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறாயா?"
"நீதான் தலைவர், நீதான் அதிகாரம்; நான் உன் பக்கத்தில் இருப்பேன்—உன் செயலாளராக." "தெரியுமா, நாம் ஒரு படகில் ஏறுவோம்—மேப்பிள் மரத் துடுப்புகள், பட்டுத் துணிக் பாய்கள்—அதன் சுக்கானில் ஒரு பேரழகி அமர்ந்திருப்பாள், அந்த அழகான எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா... அல்லது அந்தப் பாடல் எப்படிப் போகும்? ச்சே, எப்படித்தான் வரும் அந்தப் பாட்டு?"
"பாடல் வரிகள் மறந்துவிட்டனவா?" என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் சிரித்தார். "கேள், உனக்கு ஒரு நல்ல யோசனை சொல்கிறேன். இந்தச் சிறு குழுக்களை உருவாக்க என்னென்ன கூறுகள் தேவை என்று விரல் விட்டு எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாயல்லவா? அதிகார வர்க்கம், உணர்ச்சிவசப்படும் குணம்—இவை எல்லாம் சரிதான், ஒருவிதமான பிணைப்பாகச் செயல்படலாம்—ஆனால் இதைவிடச் சிறந்த வழி ஒன்று உண்டு: ஒரு குழுவிலுள்ள நான்கு பேரை வைத்து, ஐந்தாவது நபரை—அவன் ஒரு உளவாளி என்ற சாக்குப்போக்கில்—கொல்லச் சொல். அந்தச் சிந்திய இரத்தம் அவர்களை ஒரு முடிச்சாக இறுக்கிக் கட்டிவிடும். அவர்கள் உனக்கு அடிமைகளாகிவிடுவார்கள்; உனக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்யவோ அல்லது கணக்குக் கேட்கவோ துணியமாட்டார்கள். ஹா-ஹா-ஹா!"
*சரி... இந்த வார்த்தைகளுக்கு நீ விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்,* என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டான், *அதுவும் இன்றிரவே. நீ வரம்பு மீறிப் பேசுகிறாய்.*
இப்படியொன்றுதான் அல்லது இதைப் போன்ற ஏதோ ஒன்றுதான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் மனதில் ஓடியிருக்க வேண்டும். எப்படியிருந்தாலும், அவர்கள் ஏற்கனவே விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
"என்னை அவர்களிடம் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒரு உறுப்பினராக—'இன்டர்நேஷனல்' (Internationale) அமைப்போடு தொடர்பு கொண்டவராக, ஒருவேளை ஒரு ஆய்வாளராக—அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறாயா?" என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் திடீரெனக் கேட்டார்.
"இல்லை, ஆய்வாளர் அல்ல—நீ ஆய்வாளர் கிடையாது. நீ வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒரு நிறுவனர் உறுப்பினர்; மிக முக்கியமான ரகசியங்கள் தெரிந்தவன்—இதுதான் உன் பங்கு. நீ பேசப்போகிறாய், இல்லையா?"
"அப்படிச் சொல்ல உனக்கு என்ன காரணம்?" "இப்போது நீ பேசியே தீர வேண்டும்."
ஸ்தாவ்ரோஜின் தெருவின் நடுவே நின்றான், திகைப்புடன்—அவர்கள் ஒரு தெருவிளக்கிற்கு அருகில்தான் இருந்தனர்—ஆனால் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் அவனது பார்வையை மிகுந்த நிதானத்துடனும், துணிச்சலான அலட்சியத்துடனும் எதிர்கொண்டான். ஸ்தாவ்ரோஜின் எச்சிலை உமிழ்ந்துவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினான்.
"அப்படியானால், *நீ* பேசப்போகிறாயா?" என்று திடீரென்று பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச்சிடம் கேட்டான்.
— இல்லை, நான் உன்னைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.
— தொலைந்து போ! நீ எனக்கு ஒரு யோசனையைத் தந்துவிட்டாய்!
— என்ன யோசனை? — என்று பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் சட்டென்று கேட்டான்.
— நான் அங்கே பேசக்கூடும், ஆனால் பேசி முடித்ததும் உன்னை நன்றாக அடித்து நொறுக்கப்போகிறேன்—கவனமாக வைத்துக்கொள், மிகக் கடுமையாகவே அடிப்பேன்.
— இதோ பார், நான் முன்னதாக கார்மாசினோவிடம், நீ அவனைச் சாட்டையால் அடிக்க வேண்டும் என்று சொன்னதாகக் குறிப்பிட்டேன்—வெறும் கௌரவப் பிரச்சினையாக மட்டுமல்ல, ஒரு பண்ணையடிமைக்குக் கொடுப்பது போல, மிகக் கடுமையாகச் சாட்டையடி கொடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னதாகக் கூறினேன்.
— ஆனால் நான் அப்படி ஒன்றும் சொல்லவில்லையே—ஹா-ஹா!
— அது முக்கியமல்ல. *Se non è vero…* (உண்மையல்ல என்றாலும்...)
— சரி, நன்றி—உனக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.
— கார்மாசினோவ் இன்னும் என்ன சொல்கிறான் தெரியுமா? நம்முடைய கொள்கை என்பது அடிப்படையில் கௌரவத்தையே மறுப்பது என்றும், ஒரு ரஷ்யனைத் தன்வசப்படுத்த மிக எளிதான வழி, அவனுக்கு எவ்விதக் கௌரவமும் இன்றி நடந்துகொள்ளும் உரிமையை வெளிப்படையாக வழங்குவதுதான் என்றும் அவன் கூறுகிறான்.
— மிகச் சிறந்த வார்த்தைகள்! பொன்னான வார்த்தைகள்! — என்று உற்சாகத்துடன் கூறினான் ஸ்தாவ்ரோஜின்.
நீங்கள் சரியாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள்! ‘அவமானப்படுத்தும் உரிமை’—அடடா, எல்லோரும் நம்மிடம் படையெடுத்து வருவார்கள்; அங்கே ஒரு ஆள் கூட மிஞ்சியிருக்க மாட்டார்கள்! சொல்லுங்கள், வெர்கோவென்ஸ்கி, நீங்கள் இரகசியக் காவல்துறையில் இல்லையே, அல்லவா?
“சரி, இது போன்ற கேள்விகளை மனதில் வைத்திருப்பவர்கள் யாரும் அவற்றை வெளிப்படையாகக் கேட்க மாட்டார்கள்.”
“புரிகிறது, ஆனால் நாம் இங்கே நம்முடன்தான் இருக்கிறோம்.”
“இல்லை, இரகசியக் காவல்துறையில் இல்லை—குறைந்தபட்சம், இப்போதைக்கு இல்லை. போதும், நாம் வந்துவிட்டோம். பொருத்தமான முகபாவனையை அணிந்துகொள்ளுங்கள், ஸ்டாவ்ரோஜின்; நான் அவர்களைப் பார்க்கச் செல்லும்போதெல்லாம் என் முகத்தை நானே சரிசெய்துகொள்வேன். இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பாருங்கள்—அதுதான் தேவை; இது மிகவும் எளிமையான தந்திரம்.”
குறிப்புகள்
எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற புனைப்பெயரில் *தி ரஷியன் மெசஞ்சர்* இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஒரு தனிப் பதிப்பாக வெளியிடப்பட்டது.
பிரெஞ்சு: *sans façon* — சடங்குகள் இன்றி (சடங்குகள் இன்றி)
பிரெஞ்சு: *sans que cela paraisse!* — வெளிக்காட்டாமல்!
பிரெஞ்சு: *Avis au lecteur* — வாசகருக்கு ஒரு குறிப்பு. இங்கு 'நீங்கள் எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள்' என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இத்தாலியன்: *Se non è vero…* — அது உண்மையாக இல்லாவிட்டாலும்...
Pages
▼