ஏ. ஐ. சோல்ஜெனிட்சின். *முதல் வட்டத்தில்* (In the First Circle), தொகுதி 1.
* மாஸ்கோ: *நோவி மிர்* (Novy Mir), 1990
தணிக்கைக்கு முந்தைய அசல் உரைகள், ஆசிரியரால் மீண்டும் சரிபார்க்கப்பட்டு திருத்தப்பட்டு மீட்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
நவீன ரஷ்யப் புத்தகங்களின் விதி இதுதான்: அவை வெளிவந்தால் கூட, சிறகுகள் பிடுங்கப்பட்ட நிலையிலேயே வருகின்றன. சமீபத்தில் புல்ககோவின் *தி மாஸ்டர்* (The Master) நாவலுக்கு நேர்ந்ததும் அதுதான்—அதன் சிறகுகள் பின்னர் வந்து சேர்ந்தன. எனது இந்த நாவலுக்கும் அதே நிலைதான் ஏற்பட்டது: இதற்கு உயிர்வாழ ஒரு சிறிய வாய்ப்பையாவது அளிக்க—அதாவது, இதை ஒரு பதிப்பக அலுவலகத்தில் காட்டவும் சமர்ப்பிக்கவும் துணிய—நானே இதை வெட்டிச் சுருக்கிச் சிதைத்தேன்; அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், நான் அதைத் துண்டு துண்டாகப் பிரித்து மீண்டும் இணைத்தேன்; அந்த வடிவத்தில்தான் அது அறியப்பட்டது.
காலத்தை பின்னோக்கி நகர்த்தவோ அல்லது கடந்த காலத்தை மாற்றவோ முடியாது என்றாலும்—இதோ, அது இப்போது அதன் அசல் வடிவத்தில் உள்ளது. ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள், அதை மீட்டெடுக்கும்போது நான் சில மேம்பாடுகளையும் செய்தேன்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அப்போது எனக்கு நாற்பது வயது, இப்போது ஐம்பது.
எழுதப்பட்டது: 1955–1958
சிதைக்கப்பட்டது: 1964
மீட்டெடுக்கப்பட்டது: 1968
*ஷராஷ்கா*வில் (Sharashka) இருந்த என் நண்பர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது
--------
1
கடிகாரத்தின் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட முட்கள் நான்கு மணி ஐந்து நிமிடத்தைக் காட்டின.
டிசம்பர் மாதத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அலமாரி மேலிருந்த வெண்கலக் கடிகாரம் மிகவும் கருமையாகத் தெரிந்தது.
உயரமான ஜன்னலின் கண்ணாடிகள் தரை மட்டத்திலிருந்தே தொடங்கின. அவற்றின் வழியாக, கீழே குஸ்னெட்ஸ்கி [தெருவில்] நிலவிய பரபரப்பான இயக்கம் மற்றும் தெருவைச் சுத்தம் செய்பவர்களின் விடாமுயற்சியான செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றைக் காண முடிந்தது; அவர்கள் பாதசாரிகளின் கால்களுக்கு அடியில் புதிதாக விழுந்த—ஆனால் ஏற்கனவே கனமாகவும் பழுப்பு நிற அழுக்குடனும் மாறியிருந்த—பனியை மண்வெட்டியால் அப்புறப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். இவை அனைத்தையும் பார்த்தவாறே—அதே சமயம் எதையும் கவனிக்காதவாறே—இரண்டாம் நிலை அரசு ஆலோசகர் இன்னோகெண்டி வோலோடின் ஜன்னல் திண்டின் விளிம்பில் சாய்ந்து நின்று, மெல்லிய, நீண்ட இசையொலியைச் சீழ்க்கை மூலம் எழுப்பினார். அவன் தன் விரல் நுனிகளால் ஒரு வெளிநாட்டு இதழின் பளபளப்பான, வண்ணமயமான பக்கங்களைப் புரட்டினான்; ஆனால் அதன் உள்ளடக்கத்தில் எதையும் அவன் கவனிக்கவில்லை.
தூதரகப் பணியில் 'லெப்டினன்ட் கர்னல்' பதவிக்கு இணையான 'இரண்டாம் நிலை மாநில ஆலோசகர்' (State Councillor 2nd Class) அந்தஸ்தில் இருந்த வோலோடின், உயரமாகவும் மெலிந்தும் காணப்பட்டான். சீருடைக்கு பதிலாக மென்மையான, நெகிழ்வான துணியால் ஆன சூட் (suit) அணிந்திருந்த அவன், வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் பொறுப்பான அதிகாரியைப் போலன்றி, வசதியான, வேலையற்ற ஒரு இளைஞனைப் போலவே தோன்றினான்.
அவனது அலுவலகத்தில் விளக்கை ஏற்றுவதற்கோ—அதை அவன் செய்யவில்லை—அல்லது வீட்டிற்குச் செல்வதற்கோ நேரம் ஆகியிருந்தது; ஆனாலும் அவன் அங்கிருந்து கிளம்பும் எந்த முயற்சியையும் மேற்கொள்ளவில்லை.
நான்கு மணி என்பது வேலை நாளின் முழுமையான முடிவு அல்ல; அது பகல் நேரப் பகுதியின் முடிவு மட்டுமே. இப்போது அனைவரும் இரவு உணவு மற்றும் உறக்கத்திற்காக வீட்டிற்குச் செல்வார்கள்; ஆனால், மாலை பத்து மணிக்கு, அகில-சோவியத் (all-Union) மற்றும் குடியரசு அளவிலான நாற்பத்தைந்து அமைச்சகங்களின் ஆயிரக்கணக்கான ஜன்னல்கள் மீண்டும் ஒளிரத் தொடங்கும். கோட்டை போன்ற பலத்த பாதுகாப்புச் சுவர்களுக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு தனி மனிதனால் இரவில் தூங்க முடியவில்லை; அவனோடு சேர்ந்து மாஸ்கோவின் அதிகார வர்க்கம் முழுவதையும் அதிகாலை மூன்று அல்லது நான்கு மணி வரை விழித்திருக்க அவன் கட்டாயப்படுத்தியிருந்தான். ஆட்சியாளரின் இந்த இரவு நேரப் பழக்கத்தை அறிந்திருந்த அறுபது அமைச்சர்களும், அழைப்பு வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் பள்ளி மாணவர்களைப் போல விழிப்புடன் காத்திருந்தனர். தூக்கத்தைத் தவிர்க்க, அவர்கள் தங்கள் உதவியாளர்களை அழைப்பார்கள்; உதவியாளர்கள் துறைத் தலைவர்களை எழுப்புவார்கள்; தகவல் பிரிவு ஊழியர்கள் ஏணிகளில் ஏறி அட்டைப் பெட்டிகளில் (card files) தகவல்களைத் தேடுவார்கள்; ஆவணப் பிரிவு ஊழியர்கள் தாழ்வாரங்களில் ஓடுவார்கள்; சுருக்கெழுத்தாளர்கள் (stenographers) தங்கள் பென்சில் முனைகளை உடைத்துக்கொள்வார்கள். மேற்கத்திய கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகைக்கு முந்தைய நாளான இன்றும் கூட (இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே அனைத்து தூதரகங்களும் அமைதியாகிவிட்டன; தொலைபேசிகள் ஒலிப்பதில்லை), அவர்களின் அமைச்சகத்தில் ஒரு நள்ளிரவு கூட்டம் நடைபெறவிருந்தது.
இதற்கிடையில், மற்றவர்கள் இரண்டு வார விடுமுறைக்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். அப்பாவிகள்! நீண்ட காதுகளைக் கொண்ட கழுதைகள்!
அந்த இளைஞனின் பதற்றமான விரல்கள் இதழின் பக்கங்களை வேகமாகவும் நோக்கமின்றியும் புரட்டிக்கொண்டிருந்தன; அதே சமயம் அவனுக்குள் ஆழமாக ஒரு பய உணர்வு எழுந்து அவனை வெப்பமடையச் செய்தது, பின்னர் அது தணிந்து, அவனைச் சற்று குளிரான உணர்வுக்கு ஆளாக்கியது.
இன்னோகென்டி அந்த இதழைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, லேசாக நடுங்கியபடியே அறையில் அங்குமிங்கும் நடந்தான்.
அழைக்கலாமா வேண்டாமா? இப்போதே இதைச் செய்ய வேண்டுமா? அல்லது வியாழன் அல்லது வெள்ளிக்கிழமை வரை காத்திருக்கலாமா?
அப்போது அது மிகவும் தாமதமாகிவிடும்...
இதைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்க்க மிகக் குறைந்த நேரமே இருந்தது; கலந்தாலோசிக்க யாருமே இல்லை!
பொதுத் தொலைபேசியிலிருந்து (payphone) அழைத்தவர் யார் என்பதைக் கண்டறிய உண்மையில் ஏதேனும் வழி இருந்ததா? அவர் ரஷ்ய மொழியில் மட்டுமே பேசியிருந்தால் என்ன செய்வது? அவர் அங்கேயே நிற்காமல் விரைவாகச் சென்றுவிட்டிருந்தால் என்ன செய்வது? பதற்றத்தால் தழுதழுத்த குரலை வைத்துக்கொண்டு அவரை அடையாளம் காண முடியுமா? நிச்சயமாக அத்தகைய தொழில்நுட்பம் இருந்திருக்க முடியாது.
மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களில் அவரே அங்கு விமானத்தில் செல்லவிருந்தார். காத்திருப்பதே அதிக அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது. காத்திருப்பதே பகுத்தறிவு சார்ந்த செயலாகவும் இருந்தது.
ஆனால், அது மிகவும் தாமதமாகிவிடும்.
சே! — கனமான சுமைகளைச் சுமக்கப் பழகாத அவனது தோள்களில் ஒரு நடுக்கம் ஓடியது. இதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளாமலே இருந்திருக்கலாம் என்று அவன் விரும்பினான். தெரியாமலே இருந்திருக்கலாம்... தெரியாமலே...
மேஜையின் மீதிருந்த அனைத்தையும் அள்ளி, தீப்பிடிக்காத பாதுகாப்புப் பெட்டகத்திற்கு (safe) மாற்றினான். அவனது பதற்றம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. இன்னோகென்டி தனது நெற்றியைப் பெட்டகத்தின் துரு நிறம் பூசப்பட்ட உலோகப் பரப்பில் சாய்த்து, கண்களை மூடியபடி சற்று நின்றான். திடீரென்று—கடைசித் தருணங்களை நழுவவிடுவது போல, காருக்காக கேரேஜை அழைக்காமலோ அல்லது மைக்கூட்டின் மூடியைக்கூட மூடாமலோ—இன்னோகென்டி அங்கிருந்து பாய்ந்து சென்றான்; கதவைப் பூட்டி, தாழ்வாரத்தின் இறுதியில் இருந்த பணியாளரிடம் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு, படிக்கட்டுகளில் அவசரமாக—கிட்டத்தட்ட ஓட்டமாக—இறங்கினான்; அப்போது தங்க நிற அலங்கார வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சீருடை அணிந்திருந்த வழக்கமான பணியாளர்களைக் கடந்து சென்றான். கீழே இறங்கியதும், ஈரப்பதமும் குளிரும் நிறைந்த அந்த நாளின் சூழலுக்குள் வெளியேறுவதற்கு முன், சிரமத்துடன் கோட்டை அணிந்து தொப்பியைத் தலையில் மாட்டிக்கொண்டான்.
அந்த விரைவான இயக்கம் அவனுக்குச் சற்று நிம்மதியை அளித்தது. {11}
அக்கால பாணியின்படி மேலுறை காலணிகள் (galoshes) அணியாமல் அவன் அணிந்திருந்த பிரெஞ்சு பாணி காலணிகள், உருகிக்கொண்டிருந்த பனிக்கூழ் கலந்த சேற்றில் பதிந்தன.
அமைச்சகத்தின் பாதி மூடப்பட்ட முற்றத்தின் வழியாகவும் வோரோவ்ஸ்கியின் (Vorovsky) நினைவுச் சின்னத்தைக் கடந்தும் நடந்து சென்ற இன்னோகென்டி, மேலே நிமிர்ந்து பார்த்து உடல் நடுங்கினான். ஃபுர்காசோவ்ஸ்கி சந்தை (Furkasovsky Lane) நோக்கியிருந்த புதிய 'போல்ஷாயா லுப்யங்கா' (Bolshaya Lubyanka) கட்டிடத்தில் அவனுக்கு ஒரு புதிய அர்த்தம் புலப்பட்டது. சாம்பல் மற்றும் கருப்பு நிறத்திலான, ஒன்பது அடுக்குகள் கொண்ட அந்தப் பிரம்மாண்டமான கப்பல் ஒரு போர்க்கப்பலாக இருந்தது; அதன் வலது பக்கவாட்டில் பதினெட்டுத் தூண்கள், பதினெட்டு பீரங்கி மேடைகளைப் போல உயர்ந்து நின்றன. இன்னோகெண்டி—ஒரு சிறிய, பலவீனமான, தனித்த படகு போன்றவன்—தானாகவே அந்தப் பக்கம், அதாவது கனமான மற்றும் அதிவேகமாகச் செல்லும் அந்தக் கப்பலின் முகப்புப் பகுதியை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவதை உணர்ந்தான்.
இல்லை, அவன் ஒரு படகைப் போல இழுத்துச் செல்லப்படவில்லை—அவனே அந்தப் போர்க்கப்பலை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தான்—ஒரு டார்பிடோவைப் (torpedo) போல!
...வலதுபுறம் குஸ்னெட்ஸ்கி (Kuznetsky) தெருவில் திரும்பினான். சாலையோரத்திலிருந்து ஒரு டாக்ஸி கிளம்பிக்கொண்டிருந்தது; இன்னோகென்டி அதை அழைத்தான். ஓட்டுநரை அந்தத் தெருவில் செல்லச் சொல்லிவிட்டு, பின்னர் பெட்ரோவ்காவின் (Petrovka) புதிதாக ஒளிரும் தெருவிளக்குகளுக்குக் கீழே இடதுபுறம் திரும்புமாறு கூறினான்.
யாரும் தன்னை அவசரப்படுத்தவோ, அருகில் நின்று கவனிக்கவோ அல்லது கதவு வழியாக எட்டிப்பார்க்கவோ முடியாத ஒரு இடத்தில் எப்படி அழைப்பை மேற்கொள்வது என்று அவன் இன்னும் தயங்கிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், தனிமையான, அமைதியான தொலைபேசிச் சாவடியைத் தேடுவது தேவையற்ற கவனத்தை ஈர்க்கும். அதற்குப் பதிலாக, சாவடி முழுமையாக மூடப்பட்டதாகவும், உறுதியானதாகவும், ஒலி புகாததாகவும் இருந்தால், மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்த இடத்திலேயே அதைச் செய்வது சிறந்தது அல்லவா? மேலும், டாக்ஸியில் அலைந்து திரிந்து ஓட்டுநரை ஒரு சாட்சியாக மாற்றுவது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது! பதினைந்து கோபெக் (kopeck) நாணயங்களைத் தேடி அவன் தன் பையில் கையை விட்டான்; அவை கிடைக்கக்கூடாது என்று அவன் விரும்பினான். அப்படி நடந்தால், அந்தச் செயலைத் தள்ளிப்போடுவது இயல்பானதாக இருந்திருக்கும்.
ஓகோட்னி ரியாட் (Okhotny Ryad) சந்திப்பில் இருந்த போக்குவரத்து விளக்குக்கு அருகில், அவனது விரல்கள் இரண்டு பதினைந்து-கோபெக் நாணயங்களை ஒரே நேரத்தில் கண்டெடுத்து வெளியே எடுத்தன. ஆக, அதுதான் விதி.
அவன் அமைதியடைவது போல் தோன்றியது. ஆபத்தானதோ இல்லையோ—வேறு வழியே இல்லை.
ஏதோ ஒன்றைக் கண்டு நாம் தொடர்ந்து பயந்து கொண்டிருந்தால்—நாம் மனிதர்களாகவே நீடிக்கிறோமா?
இன்னோகென்டி இதைத் திட்டமிடவில்லை—ஆனாலும் அவன் தூதரகத்திற்கு மிக அருகில் மோகோவாயா (Mokhovaya) தெருவில் சென்று கொண்டிருந்தான். அது விதியின் செயல். ஜன்னலை ஒட்டி அமர்ந்து, கழுத்தை நீட்டி, எந்தெந்த ஜன்னல்களில் விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருக்கின்றன என்று பார்க்க முயன்றான். அவனுக்குப் போதுமான நேரம் இருக்கவில்லை.
அவர்கள் பல்கலைக்கழகத்தைக் கடந்தனர்—இன்னோகென்டி வலதுபுறம் தலையசைத்தான். அது அவனது "டார்பிடோ" (Torpedo) காரில் ஒரு பெரிய வளைவை எடுத்து, சிறந்த கோணத்தில் திரும்புவதற்கான முயற்சியைப் போல இருந்தது.
அவர்கள் அர்பாட் (Arbat) பகுதியை நோக்கி வேகமாகச் சென்றனர்; இன்னோகென்டி இரண்டு பணத்தாள்களைக் கொடுத்துவிட்டு, சீரான வேகத்தில் சதுக்கத்தைக் கடந்து நடந்தான்.
அவனது தொண்டையும் வாயும் வறண்டு போயின—எவ்வளவு தண்ணீர் குடித்தாலும் தீராத அந்த வகையான வறட்சி அது. அர்பாட் பகுதி ஏற்கனவே விளக்குகளால் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தது. 'தி பலரினாஸ் லவ்' (The Ballerina’s Love) திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதற்காக 'குடோஷெஸ்ட்வென்னி' (Khudozhestvenny) திரையரங்கின் முன் மக்கள் கூட்டம் வரிசையில் நின்றது. மெட்ரோ நுழைவாயிலுக்கு மேலே இருந்த சிவப்பு நிற "M" குறியீடு, லேசான நீல நிற மூடுபனியில் மறைந்திருந்தது. தெற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு கருநிறப் பெண்மணி சிறிய மஞ்சள் நிறப் பூக்களை விற்றுக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்தத் தருணத்தில், தற்கொலைத் தாக்குதலுக்குத் தயாராகியிருந்த அவனால் தனது போர்க்கப்பலைப் பார்க்க முடியவில்லை; ஆனாலும், ஒருவித ஒளிவீசும் விரக்தி அவனது நெஞ்சை நிரப்பியது.
இதை நினைவில் கொள்: ஆங்கிலத்தில் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசக்கூடாது. பிரெஞ்சு மொழியிலோ அல்லது அதைவிடக் கூடாது. துப்பு துலக்கும் வேட்டை நாய்களுக்குக் கிடைக்குமாறு ஒரு சிறு துரும்பைக் கூட விட்டுவிடாதே.
இன்னோகெண்டி நிமிர்ந்த நன்னடையுடன் நடந்தான்; அவசரமேதும் இல்லை. எதிரே வந்த ஒரு இளம் பெண் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
இன்னொருத்தியும். மிகவும் அழகானவள். நான் பிழைத்திருக்க வாழ்த்துச் சொல்.
உலகம் எவ்வளவு விசாலமானது, அதில் எத்தனை சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளன!—ஆனால் உனக்கோ இந்தச் குறுகிய கணவாய் வழியைத் தவிர வேறு எதுவும் மிஞ்சவில்லை.
வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த மரத்தாலான தொலைபேசிக் கூண்டுகளில் ஒன்று காலியாக இருந்தது; ஆனால் அதன் கண்ணாடிச் சன்னல் உடைந்திருந்தது போலத் தெரிந்தது. இன்னோகெண்டி மெட்ரோ நிலையத்தை நோக்கித் தொடர்ந்து நடந்தான்.
உள்ளே, சுவரில் அமைக்கப்பட்டிருந்த நான்கு கூண்டுகளும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இடதுபுறம் இருந்த கூண்டில், சற்றே போதையில் இருந்த எளிய தோற்றமுடைய ஒருவன் பேசி முடித்துவிட்டுத் தொலைபேசி ரிசீவரை மாட்டிக்கொண்டிருந்தான். ஏதோ சொல்ல விரும்புவது போல அவன் இன்னோகெண்டியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அந்தக் கூண்டிற்குள் நுழைந்த இன்னோகெண்டி, தடிமனான கண்ணாடியைக் கொண்ட கதவை கவனமாக இழுத்து மூடி ஒரு கையால் பிடித்துக்கொண்டான்; மறு கையால்—அது நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது—தனது மெல்லிய தோல் உறையைக் (suede glove) கழற்றாமலே நாணயத்தை அதன் துளையில் செலுத்தி எண்ணை டயல் செய்தான்.
நீண்ட நேரம் ஒலித்த பிறகு, மறுமுனையில் ரிசீவர் எடுக்கப்பட்டது.
"இது செயலகமா?" என்று தன் குரலை மாற்றியபடி அவன் கேட்டான்.
"ஆம்."
"தயவுசெய்து என்னை உடனடியாகத் தூதரிடம் பேச அனுமதியுங்கள்." "தூதர் இப்போது கிடைக்கமாட்டார்," என்று மிகத் தெளிவான ரஷ்ய மொழியில் பதில் வந்தது. "இது எதைப் பற்றியது?"
"அப்படியானால் தூதரகப் பொறுப்பாளரிடம் (chargé d'affaires) பேசுங்கள்! அல்லது ராணுவத் தூதரக அதிகாரியிடம் (military attaché)! தயவுசெய்து தாமதிக்காதீர்கள்!"
மறுமுனையில் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. இன்னோகெண்டி மனதிற்குள் ஒரு முடிவை எடுத்தான்: அவர்கள் மறுத்துவிட்டால், அப்படியே போகட்டும்—இரண்டாவது முறையாக அவன் முயற்சிக்கப் போவதில்லை.
"சரி, உங்களை அந்த ராணுவ அதிகாரியிடம் இணைக்கிறேன்."
அழைப்பு மாற்றப்பட்டது. கண்ணாடித் தடுப்புக்கு அப்பால், தொலைபேசி அறைகளின் வரிசைக்குச் சற்றுத் தொலைவில், மக்கள் அவசர அவசரமாக ஓடிக்கொண்டும் ஒருவரையொருவர் முந்திக்கொண்டும் சென்றுகொண்டிருந்தனர். யாரோ ஒருவர் மெல்ல நகர்ந்து வந்து, பொறுமையின்றி இன்னோகென்டியின் அறைக்கான வரிசையில் நின்றுகொண்டார்.
கனமான உச்சரிப்புடன்—திருப்தியும் சோர்வும் கலந்த தொனியில்—ஒரு குரல் ரிசீவரில் ஒலித்தது:
"சொல்லுங்கள், நான் கேட்கிறேன். உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?"
"திரு. ராணுவத் தூதரக அதிகாரிதானே?" என்று இன்னோகென்டி கறாராகக் கேட்டார்.
"ஆம், விமானப்படைப் பிரிவு," என்று மறுமுனையிலிருந்து பதில் வந்தது.
அவருக்கு வேறு என்ன வழி இருந்தது? ரிசீவரின் பேசும் பகுதியைத் தன் கையால் மூடிக்கொண்டு, இன்னோகென்டி தாழ்ந்த ஆனால் உறுதியான குரலில் வலியுறுத்திக் கூறினார்:
"திரு. விமானப்படைத் தூதரக அதிகாரியே! தயவுசெய்து இதை குறித்துக்கொண்டு உடனடியாகத் தூதரிடம் சேர்ப்பியுங்கள்..."
"ஒரு நிமிடம் இருங்கள்," என்று அந்தக் குரல் நிதானமாகப் பதிலளித்தது. "நான் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைக்கிறேன்."
"என்னால் காத்திருக்க முடியாது!" என்று இன்னோகென்டி ஆவேசப்பட்டார். (இப்போது அவர் தன் குரலை மறைக்கக்கூட முயற்சிக்கவில்லை!) "நான் சோவியத் அதிகாரிகளிடம் பேசப்போவதில்லை! இணைப்பைத் துண்டித்துவிடாதீர்கள்! உங்கள் நாட்டின் எதிர்காலமே இதில் அடங்கியிருக்கிறது! அதற்கும் மேலாக... கேளுங்கள்: அடுத்த சில நாட்களில் நியூயார்க்கில், ஜார்ஜி கோவல் என்ற சோவியத் உளவாளி ஒருவர், ஒரு குறிப்பிட்ட ரேடியோ உதிரிபாகக் கடையில் சில பொருட்களைப் பெற்றுக்கொள்ளவிருக்கிறார்..."
"நீங்கள் சொல்வது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை," என்று அந்த அதிகாரி அமைதியாக மறுப்புத் தெரிவித்தார். அவர் ஒரு மென்மையான சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார், அவரைத் துரத்த யாரும் இல்லை என்பது வெளிப்படை. அந்த அறையில் பெண்களின் கலகலப்பான பேச்சுச் சத்தம் மெல்லியதாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. "கனடா தூதரகத்தைத் தொடர்புகொள்ளுங்கள்; அவர்களுக்கு ரஷ்ய மொழி நன்றாகத் தெரியும்."
இன்னோகென்டியின் காலடியில் அந்தத் தொலைபேசி அறையின் தரை சுட்டெரித்தது; கனமான எஃகுச் சங்கிலியால் இணைக்கப்பட்டிருந்த அந்த கருப்பு நிற ரிசீவர் அவர் கையில் உருகிக்கொண்டிருப்பது போல் இருந்தது. ஆனாலும், அந்நிய மொழியில் அவர் சொல்லும் ஒரே ஒரு வார்த்தை கூட அவரது அழிவுக்குக் காரணமாகிவிடக்கூடும்!
"கேளுங்கள்! கேளுங்கள்!" என்று அவர் விரக்தியுடன் கத்தினார். "எந்த நேரத்திலும், சோவியத் உளவாளி கோவல் ஒரு ரேடியோ கடையில் அணு குண்டு தயாரிப்பு தொடர்பான மிக முக்கியமான தொழில்நுட்ப விவரங்களைப் பெறவிருக்கிறார்..."
"என்ன? எந்தத் தெருவில்?" என்று அந்த அதிகாரி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுவிட்டுச் சற்று யோசித்தார். "மேலும், நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான் என்று எனக்கு எப்படித் தெரியும்?" "நான் எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறேன் என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதா?" என்று இன்னோகெண்டி கறாராகக் கேட்டான்.
அவனுக்குப் பின்னால் இருந்த கண்ணாடியில் யாரோ தட்டுவது போன்ற சத்தம் கேட்டது.
அந்தத் தூதரக அதிகாரி மௌனமாக இருந்தார்; ஒருவேளை அவர் அப்போதுதான் சிகரெட்டை இழுத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
"அணு குண்டா?" என்று அவர் நம்ப முடியாத தொனியில் மீண்டும் கேட்டார். "நீங்கள் யார்? உங்கள் பெயரைச் சொல்லுங்கள்."
தொலைபேசி ரிசீவரில் ஒரு மந்தமான 'கிளிக்' சத்தம் கேட்டது, அதைத் தொடர்ந்து பஞ்சு போன்றதொரு நிசப்தம்... ஆனால், அதைத் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை! அவன் திசை மாறினான்... அமைதி; சலசலப்போ
டயல் டோன்களோ இல்லை.
இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது.
End :
52
நாத்யா மற்றும் ஷ்காகோவ் ஆகிய இருவரையும் ஒன்றிணைத்தது, அவர்கள் இருவரும் மாஸ்கோவைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்ற உண்மையே. ஆய்வகங்களிலும் முதுகலை மாணவர் வட்டத்திலும் நாத்யா சந்தித்த மாஸ்கோவாசிகள், தங்களுக்குள் ஒரு கற்பனையான மேன்மையுணர்வின் நஞ்சை சுமந்து திரிந்தனர்—அதை அவர்கள் "மாஸ்கோ தேசபக்தி" என்று அழைத்துக் கொண்டனர். பேராசிரியரின் முன்னிலையில் அவள் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்பட்டாலும், அந்தச் சூழலில் அவள் ஒரு இரண்டாம் தர மனிதராகவே நடத்தப்பட்டாள்.
அப்படியிருக்க, ஷ்காகோவை அவள் எப்படிப் பார்ப்பது? அவனும் ஒரு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவன்தான்; ஆனால், பனிக்கட்டி உடைக்கும் கப்பல் ஒன்று மென்மையான, திறந்த நீர்நிலையைச் சாதாரணமாகப் பிளந்து செல்வதுபோல, அந்தச் சூழலை அவன் துணிச்சலோடு ஊடுருவிச் சென்றான். ஒருமுறை வாசிப்பறையில், ஷ்காகோவை அவமானப்படுத்த விரும்பிய 'அறிவியல் வேட்பாளர்' (Candidate of Sciences) பட்டம்பெற்ற ஒரு இளைஞன், பாம்பைப் போன்ற தன் தலையை ஆணவத்துடன் சாய்த்துக்கொண்டு அவனிடம் கேட்டான்:
"சரி, நீங்கள்... சரியாக எந்தப் பகுதியிலிருந்து வருகிறீர்கள்?"
தன்னிடம் பேசியவனைவிட உயரமாக நின்றுகொண்டிருந்த ஷ்காகோவ், லேசாக முன்னும் பின்னும் ஊசலாடியபடியே, ஒருவித அலட்சியமான பரிதாபத்துடன் அவனைப் பார்த்தான்:
"நீங்கள் அங்கு சென்றதே இல்லை. போர்முனைப் பகுதியிலிருந்து வருகிறேன். 'பிளிண்டாஷ்னி' (Blindazhny) என்ற குடியேற்றப் பகுதியிலிருந்து."
வாழ்க்கை என்பது நம் வரலாற்றில் சீரான, ஆண்டுக்கு ஆண்டு தொடரும் ஒரு நிகழ்வாக அமைவதில்லை என்பது நீண்டகாலமாக அறியப்பட்ட ஒன்று. ஒவ்வொரு மனிதரின் வாழ்விலும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டம் உண்டு; அக்காலகட்டத்தில்தான் அவர்கள் தங்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்வார்கள், உணர்வுகளை ஆழமாக உணர்வார்கள், மேலும் தங்களுக்குள்ளும் மற்றவர்களிடமும் தங்களை உண்மையாகவே அடையாளப்படுத்திக்கொள்வார்கள். அதன்பிறகு எவ்வளவு முக்கியமான நிகழ்வுகள்—வெளிப்பார்வைக்கு ஈர்க்கக்கூடியவை கூட—நடந்தாலும், அவை பெரும்பாலும் அந்தத் தொடக்கக்கால உத்வேகத்தின் ஏற்ற இறக்கங்களாகவோ அல்லது அதன் தொடர்ச்சியாகவோ மட்டுமே அமைகின்றன: ஒரு காலத்தில் நமக்குள் ஆழமாகப் பதிந்த அந்த உணர்வை நாம் திரும்பிப் பார்க்கிறோம், அதில் திளைக்கிறோம், எண்ணற்ற வடிவங்களில் அதை மீண்டும் மீண்டும் அசைபோடுகிறோம். சிலருக்கு அந்தக் காலகட்டம் குழந்தைப் பருவமாக அமைகிறது—அதனால் அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் குழந்தைகளாகவே நீடிக்கிறார்கள். வேறு சிலருக்கு அது முதல் காதலாக அமைகிறது; 'காதல் ஒருமுறைதான் வரும்' என்ற நம்பிக்கையைப் பரப்பியவர்கள் இவர்களே. சிலருக்கு அந்தக் காலகட்டம் அவர்களின் செல்வம்,
கௌரவம் மற்றும் அதிகாரம் உச்சத்திலிருந்த நேரமாக அமைகிறது—இப்போது அவர்கள் பற்களற்ற ஈறுகளை அசைத்தபடி,
தங்கள் மறைந்துபோன பெருமையைப் பற்றி நம்மிடம் உளறுகிறார்கள். நெர்ஷினுக்கு அந்தக் காலகட்டம் சிறைவாசம். ஷ்காகோவுக்கு அது போர்முனை.
ஷ்காகோவ் போரின் முழுமையான, சுட்டெரிக்கும் மற்றும் உறையவைக்கும் அனுபவத்தை நேரில் கண்டான். மோதல் தொடங்கிய முதல் மாதத்திலேயே அவர் இராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்டார்; 1946-ஆம் ஆண்டு வரை அவர் மீண்டும் சாதாரண குடிமை வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப அனுமதிக்கப்படவில்லை. அந்த நான்கு ஆண்டுகளிலும், மாலை வரை உயிருடன் இருப்போம் என்று காலையிலேயே உறுதியாக நம்பக்கூடிய ஒரு நாள் கூட அவருக்கு அரிதாகவே அமைந்தது; அவர் ஒருபோதும் உயர்நிலைத் தலைமையகங்களில் பணியாற்றவில்லை, மேலும் போர்முனைக்குப் பின்னால் உள்ள பகுதிகளுக்குச் சென்றதெல்லாம் மருத்துவமனையில் தங்குவதற்காக மட்டுமே. 1941-இல் கீவ் நகரிலிருந்தும், 1942-இல் டான் (Don) நதிக்கரையிலிருந்தும் அவர் பின்வாங்க நேரிட்டது. போர் பொதுவாக அவர்களுக்குச் சாதகமாகத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த போதிலும், 1943-லும், ஏன் 1944-இல் கோவெல் (Kovel) பகுதிக்கு அருகிலும் கூட, ஷாகோவ் (Shchagov) தனது உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஓட வேண்டியிருந்தது. சாலையோரக் குழிகள், மழையால் சிதைந்த அகழிகள் மற்றும் எரிந்துபோன வீடுகளின் இடிபாடுகள் ஆகியவற்றில் இருந்தபடி, ஒரு பாத்திரம் நிறைய சூப் மற்றும் ஒரு மணி நேர ஓய்வு ஆகியவற்றின் உண்மையான மதிப்பையும், அதே வேளையில் உண்மையான நட்பு மற்றும் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும் அவர் கற்றுக்கொண்டார்.
போர்க்களப் பொறியியல் பிரிவில் கேப்டனாகப் பணியாற்றிய ஷாகோவின் அனுபவங்கள், பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் ஆறாத வடுக்களை அவர் மனதில் ஏற்படுத்தின. "வீரர்கள்" மற்றும் "மற்றவர்கள்" என்ற பிரிவினையைத் தவிர, மக்களை வேறு எந்த வகையிலும் வகைப்படுத்துவதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. மக்கள் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்ட மாஸ்கோ வீதிகளில் கூட, "வீரன்" என்ற சொல் மட்டுமே ஒருவரின் நேர்மைக்கும் நட்புக்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கும் என்ற நம்பிக்கையை அவர் உறுதியாகக் கொண்டிருந்தார். போர்முனையின் நெருப்புச் சோதனையைச் சந்திக்காத எவரையும் நம்பக்கூடாது என்பதை அனுபவம் அவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தது.
போருக்குப் பிறகு ஷாகோவிற்கு என்று எந்தக் குடும்பமும் எஞ்சியிருக்கவில்லை; அவர்கள் ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்த சிறிய வீடு குண்டுவீச்சால் முற்றிலும் தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் அணிந்திருந்த உடைகளும், ஜெர்மனியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட போர்ச் சின்னங்கள் (trophies) நிறைந்த ஒரு சூட்கேஸும் மட்டுமே அவரிடம் இருந்தன. உண்மைதான், இராணுவப் பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அதிகாரிகளுக்குச் சாதாரண வாழ்க்கைக்கு மாறுவதில் ஏற்படும் அதிர்வைக் குறைக்க, அவர்கள் திரும்பிய பிறகு பன்னிரண்டு மாதங்களுக்கு "பதவிக்குரிய ஊதியம்" (rank-based salary) வழங்கப்பட்டது—அதாவது, எந்த வேலையும் செய்யாமலே ஊதியம் பெறும் முறை அது.
போரிலிருந்து திரும்பியதும், பல முன்னணி வீரர்களைப் போலவே, ஷாகோவும் தான் நான்கு ஆண்டுகளாகப் பாதுகாத்த அந்த நாட்டை அடையாளம் காண முடியவில்லை; இளையவர்களின் நினைவுகளில் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்ட 'சமத்துவம்' எனும் அந்த இனிய கனவின் கடைசித் துகள்களும் கரைந்து மறைந்துவிட்டன. நாடு கசப்புணர்விலும் அறமற்ற தன்மையிலும் மூழ்கியிருந்தது; கொடிய வறுமைக்கும், வெட்கமற்ற முறையில் குவிக்கப்பட்ட அதீத செல்வங்களுக்கும் இடையே பெரும் பிளவுகள் உருவாகியிருந்தன. அதோடு, போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பிய வீரர்கள்—மரணத்தின் அருகாமையால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு—முன்பை விடச் சிறந்த மனிதர்களாக மாறியிருந்தனர்; இதனால், அவர்கள் இல்லாத நேரத்தில் தாயகத்தில் நிகழ்ந்திருந்த மாற்றங்கள் அவர்களுக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியையும் முரண்பாட்டையும் அளித்தன.
அந்த முன்னாள் வீரர்கள் இப்போது இங்கேயேதான் இருந்தனர்—தெருக்களில் நடந்தும் மெட்ரோ ரயில்களில் பயணித்தும் வந்தனர்—ஆனால் அவர்கள் அணிந்திருந்த ஆடைகள் மிகவும் சீரற்றதாகவும் பலவிதமாகவும் இருந்தன; ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காண முடியாத நிலையிலும் இருந்தனர். போர்க்களத்தில் அவர்கள் அறிந்திருந்த ஒழுங்கமைப்பிற்குப் பதிலாக, இங்கே நிலவிய நடைமுறைகளையே அவர்கள் 'உச்சபட்ச எதார்த்தம்' என ஏற்றுக்கொண்டனர்.
"அவர்கள் எதற்காகப் போராடினார்கள்?" என்று தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு கேட்கத் தோன்றும் நிலை அது. பலர் அக்கேள்வியைக் கேட்டனர்—ஆனால் உடனடியாகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.
ஷ்சாகோவ் (Shchagov) அப்படிக் கேட்கவில்லை. உலகளாவிய நீதியைத் தேடி, பயனற்ற போராட்டங்களில் தொடர்ந்து ஈடுபடும் அந்த அமைதியற்ற ஆன்மாக்களில் ஒருவராக அவர் இருக்கவில்லை. விஷயங்கள் அவற்றின் போக்கில் சென்று கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும், அதைத் தடுக்க முடியாது என்பதையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார்; நகரும் ரயிலில் ஏறுவதா வேண்டாமா என்பதை மட்டுமே ஒருவரால் தீர்மானிக்க முடியும். நிர்வாகக் குழு அதிகாரி ஒருவரின் மகளுக்கு, அவளது பிறப்பின் காரணமாகவே சுகபோகமான வாழ்க்கை அமையும் என்பதும், அவள் ஒருபோதும் தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் செல்லமாட்டாள் என்பதும் தெளிவாக இருந்தது. பதவி இறக்கம் செய்யப்பட்ட மாவட்டக் கட்சிச் செயலாளர் ஒருவர், இயந்திரத்தின் முன் நின்று வேலை செய்ய ஒப்புக்கொள்வார் என்று கற்பனை செய்வது கூட சாத்தியமற்றது. தொழிற்சாலைக்கான உற்பத்தி இலக்குகளைத் தீர்மானிப்பவர்கள் அவற்றை நிறைவேற்றுவதில்லை; அதுபோலவே, தாக்குதலுக்கான உத்தரவை எழுதுபவர்கள் களத்தில் பாய்ந்து சண்டையிடுபவர்கள் அல்ல.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது நமது கிரகத்திற்குப் புதியதல்ல—ஆனால் ஒரு புரட்சிகரமான நாட்டிற்கு இது புதியதுதான். கேப்டன் ஷ்சாகோவ் தான் ஆற்றிய சேவையின் பலன்களை அனுபவிக்கும் உரிமையிலிருந்து—அதாவது, தான் போராடிப் பெற்றுத் தந்த வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் உரிமையிலிருந்து—மறுக்கப்பட்டது மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தது. இப்போது, அந்த உரிமையை அவர் மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது: துப்பாக்கிச் சூடோ அல்லது கையெறி குண்டு வீச்சோ இல்லாத ஒரு ரத்தமற்ற போரில்... ...கணக்குத் துறை மூலமாகத் தன் உரிமைகளை நிலைநாட்டவும்,
அதில் அதிகாரப்பூர்வ முத்திரையைப் பெறவும் முயன்றார்.
இவை அனைத்திற்கும் இடையிலும்—புன்னகைக்க வேண்டியிருந்தது.
1941-ல் போர்க்களத்திற்குச் செல்ல ஷாகோவ் (Shchagov) மிகுந்த அவசரத்தில் இருந்ததால்,
தனது ஐந்தாம் ஆண்டுப் படிப்பை முடித்து பட்டயம் பெறுவதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.
இப்போது, போருக்குப் பிறகு, இழந்த காலத்தை ஈடுசெய்து 'கேண்டிடேட்' (Candidate) பட்டத்தைப்
பெறுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட வேண்டியிருந்தது. அவரது சிறப்புத் துறை கோட்பாட்டு
இயந்திரவியல் (theoretical mechanics) ஆகும்—இது போருக்கு முன்பே அவர் தேர்ந்தெடுக்க
நினைத்திருந்த ஒரு துறையாகும். அக்காலத்தில் அது எளிதாக இருந்தது. ஆனால் போருக்குப் பிறகு,
ஊதிய உயர்வுகள் வந்ததைத் தொடர்ந்து, அறிவியல் மீதான—பொதுவாக அறிவியல் மற்றும்
அனைத்து அறிவியல் துறைகள் மீதான—திடீர் மற்றும் பரவலான ஆர்வத்தை அவர் எதிர்கொண்டார்.
சரி, மற்றொரு நீண்ட போராட்டத்திற்கு அவர் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டார்.
சந்தையில் தனது ஜெர்மானியப் போர் நினைவுப் பொருட்களை (trophies) அவர் படிப்படியாக
விற்றுவிட்டார். ஆண்களுக்கான ஆடை மற்றும் காலணிகளின் நிலையற்ற பாணிகளைப் அவர்
பின்பற்றவில்லை; மாறாக, ராணுவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டபோது அணிந்திருந்த
அதே உடையையே தொடர்ந்து அணிந்தார்: பூட்ஸ், ட்வில் (twill) துணியிலான கால்சட்டை,
மற்றும் நான்கு பதக்கப் பட்டைகள் (ribbons) மற்றும் இரண்டு காயத்திற்கான அடையாளப்
பட்டைகள் (wound stripes) கொண்ட ஆங்கிலேய கம்பளித் துணியிலான மேல்சட்டை.
ஆயினும், நாடியாவின் பார்வையில், ஷாகோவை மற்றொரு முனைக் களத் தளபதியான
நெர்ஷினுடன் (Nerzhin) இணைத்தது அந்த முனைக் களத்தின் எச்சமாகத் தெரிந்த அவரது தோற்றமே.
ஒவ்வொரு பின்னடைவுக்கும் அவமதிப்புக்கும் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய நாடியா,
ஷாகோவின் கவசம்போன்ற உலகியல் ஞானத்திற்கு முன்னால் ஒரு சிறுமியைப் போல உணர்ந்தாள்;
அவரிடம் ஆலோசனையும் கேட்பாள். (ஆயினும், தனது கிளெப் (Gleb) போரில் காணாமல் போய்விட்டதாகக்
கூறி, அவரிடமும் அதே பிடிவாதத்துடன் பொய் சொன்னாள்.)
நாடியா தானாகவே இதிலெல்லாம் எப்படி அல்லது எப்போது சிக்கிக்கொண்டாள் என்பதை
அவளே கவனிக்கவில்லை—அந்த 'கூடுதல்' சினிமா டிக்கெட், குறிப்பேட்டைப் பறிப்பதில் நடந்த
விளையாட்டான சச்சரவு போன்றவை. இப்போது, ஷாகோவ் அறைக்குள் நுழைந்து டாஷாவுடன் (Dasha)
வாதிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், அவர் *தன்னைப்* பார்க்கத்தான் வந்திருக்கிறார்
என்பதையும், ஏதோ ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு நடக்கப்போகிறது என்பதையும் அவள் உடனடியாக உணர்ந்தாள். சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதான் சிதைந்துபோன தன் வாழ்க்கையை நினைத்துத் தேற்ற முடியாத துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தவள், இப்போது அந்தப் பத்து-ரூபிள் நோட்டைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு, புத்துணர்ச்சியுடனும் துடிப்புடனும் உண்மையான வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளத் தயாராக நின்றாள்.
அவள் மனதிற்கு இதில் எந்த முரண்பாடும் தோன்றவில்லை.
ஷ்சாகோவைப் பொறுத்தவரை, அவளுடன் ஏற்பட்ட அந்தச் சிறு சல்லாபத்தால் எழுந்த சலனத்தை அடக்கிக்கொண்டு, அவன் மீண்டும் தனது வழக்கமான நிதானமான பாணிக்குத் திரும்பினான்.
தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்று அவள் நம்பக்கூடாது என்பதை அவன் அவளுக்குத் தெளிவாக உணர்த்தினான்.
அவனது வருங்கால மனைவியைப் பற்றிக் கேட்டதும், நாடியா தள்ளாடும் நடையுடன் அறைக்குள் நடந்து சென்று ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டாள்; தன் விரலால் ஜன்னல் கண்ணாடியில் அமைதியாக ஏதோ கோலங்களை வரைந்தாள்.
அவளைப் பார்த்து அவனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அந்த மௌனத்தைக் கலைத்து அவளுக்கு விளக்க அவன் விரும்பினான்—எளிமையாகவும், வெகு காலத்திற்கு முன்பே தான் கைவிட்டிருந்த வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் அதைச் சொல்ல நினைத்தான்: அவளோ செல்வாக்கோ எதிர்காலமோ இல்லாத ஒரு ஏழைப் பட்டதாரி மாணவி; அவளால் அவனுக்கு என்னதான் அளிக்க முடியும்? அவனுக்கோ வாழ்க்கையில் தனக்கான பங்கை அடைவதில் நியாயமான உரிமை இருந்தது (நாட்டில் திறமையானவர்கள் வெற்றியின் பாதியிலேயே ஒடுக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், அந்தப் பங்கை அவன் வேறு விதமாகப் பெற்றிருப்பான்). அவனது வருங்கால மனைவி சோம்பேறித்தனமான ஆடம்பர வாழ்க்கையை வாழ்ந்தாலும், அவள் உண்மையில் கெட்டுப்போனவள் அல்ல என்பதை அவன் அவளிடம் சொல்ல விரும்பினான். உயர்குடியினருக்கான பிரத்யேகக் கட்டிடம் ஒன்றில் அவளுக்கு ஒரு சிறந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு இருந்தது—நுழைவாயிலில் காவலாளி, படிக்கட்டுகளில் கம்பளம் என வசதிகள் நிறைந்த இடம்; சோவியத் யூனியனில் வேறு எங்கே அப்படிப்பட்ட வசதியைக் காண முடியும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தத் திருமணம் எல்லாவற்றையும் ஒரே அடியில் தீர்த்துவைப்பதாக இருந்தது. இதைவிடச் சிறந்த தீர்வு வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
ஆனால் அவன் இவற்றை எல்லாம் மனதிற்குள் மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டான்; வாய்விட்டுச் சொல்லவில்லை. இதற்கிடையில், நாடியா தன் நெற்றியை ஜன்னல் கண்ணாடியில் சாய்த்துக்கொண்டு வெளியே தெரிந்த இரவைப் பார்த்தவாறே, சோர்வான குரலில் பதிலளித்தாள்:
"அப்படியானால் நல்லதுதான். உங்களுக்கு ஒரு வருங்கால மனைவி இருக்கிறார். எனக்கோ ஒரு கணவர் இருக்கிறார்."
"போர்க்களத்தில் காணாமல் போனவரா?"
"இல்லை, காணாமல் போகவில்லை," என்று நாடியா மெல்லிய குரலில் கூறினாள். (எவ்வளவு அவசரப்பட்டுத் தன் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்திவிட்டாள் அவள்!...)
"அவர் உயிருடன் இருக்கிறார் என்று... நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?" "நான் அவனைப் பார்த்தேன்... இன்று..."
(அவள் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தாள்; ஆனால், ஒரு ஆணின் பின்னால் அலையும் பெண்ணாக அவர்கள் தன்னை நினைத்துவிடக் கூடாது என்று அவள் விரும்பினாள்!)
அவள் சொன்னதை உள்வாங்கிக்கொள்ள ஷாகோவ் ஒரு கணம் எடுத்துக்கொண்டான். நாடியா கைவிடப்பட்டுவிட்டாள் என்ற முடிவுக்கு அவன் அவசரமாக வரவில்லை. 'போர்க்களத்தில் காணாமல் போனவர்' (missing in action) என்றாலே, பெரும்பாலும் 'இடம்பெயர்ந்த நபர்' என்றுதான் அர்த்தம் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்; அப்படிப்பட்ட ஒருவர் சோவியத் ஒன்றியத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுவரப்பட்டால், அது சிறைவாசத்தில்தான் முடியும் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும்.
அவன் நாடியாவை நோக்கி நடந்து சென்று அவளது முழங்கையைப் பிடித்தான்:
"கிளேபா?"
"ஆம்," என்று அவள் அந்த வார்த்தையை மிக மெல்லிய குரலில், முற்றிலும் அலட்சியமான பாவனையுடன் உதிர்த்தாள்.
"அப்படியானால் என்ன? அவன் சிறையிலா இருக்கிறான்?"
"ஆம்."
"புரிகிறது, புரிகிறது," என்று ஷாகோவ் நிம்மதியடைந்த குரலில் சொன்னான். ஒரு கணம் யோசித்தான். பிறகு வேகமாக அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான்.
அவமானத்தாலும் நம்பிக்கையின்மையாலும் நிலைகுலைந்து போயிருந்த நாடியாவால், ஷாகோவின் குரலில் தெரிந்த அந்தப் புதிய தொனியை கவனிக்க முடியவில்லை.
அவன் ஓடிப் போகட்டும். எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டதில் அவளுக்கு நிம்மதிதான். தன் சுமையின் பாரத்தை மீண்டும் தனிமையில் சுமக்கத் தொடங்கினாள்.
மின்விளக்கின் இழை இன்னும் மங்கலாக எரிந்துகொண்டிருந்தது.
கால்களை ஏதோ கனமான சுமையைப் போல தரையில் இழுத்துக்கொண்டு நாடியா அறையைக் கடந்தாள்; தன் கோட் பையில் இருந்த இரண்டாவது சிகரெட்டை எடுத்து, தீப்பெட்டியைத் தேடிப் பிடித்து, அதைப் பற்றவைத்தாள். அந்தச் சிகரெட்டின் அருவருப்பான கசப்புத்தன்மையில் அவள் ஒருவித இன்பத்தைக் கண்டாள்.
சிகரெட் பிடிப்பது எப்படி என்று தெரியாததால் அவள் இருமத் தொடங்கினாள். அவள் கடந்து சென்றபோது, நாற்காலி ஒன்றின் மீது வடிவமற்றுக் கிடந்த ஷாகோவின் பெரிய கோட் (greatcoat) அவளது கண்ணில் பட்டது.
அவன் எவ்வளவு அவசரமாக அறையை விட்டு வெளியேறியிருந்தான்! பயத்தில் தன் கோட்டையே மறந்துபோயிருந்தான்.
அங்கு மிகுந்த அமைதி நிலவியது; அடுத்த அறையிலிருந்து வானொலி ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டது...
ஆம்... லிஸ்ட்டின் (Liszt) 'எட்யூட் இன் எஃப் மைனர்' (Etude in F minor) இசை அது.
ஆஹா, அவளும் ஒரு காலத்தில், தன் இளமைப் பருவத்தில் அதை வாசித்திருக்கிறாள்—ஆனால், அதை அவள் உண்மையில் புரிந்துகொண்டிருந்தாளா? அவளது விரல்கள் அந்த இசைக்குறிப்புகளை வாசித்திருந்தன; ஆனாலும், 'disperato' (தீவிரமான விரக்தி) என்ற அந்தச் சொல்லுக்கு அவளது ஆன்மா எதிர்வினையாற்றவில்லை.
ஜன்னல் சட்டத்தில் தன் நெற்றியைச் சாய்த்தபடி, நீட்டியிருந்த கைகளின் உள்ளங்கைகளை அந்தக் குளிர்ந்த கண்ணாடியின் மீது நாடியா அழுத்திக் கொண்டாள்.
ஜன்னலின் கருநிறக் குறுக்குச் சட்டத்தின் முன்னால், சிலுவையில் அறையப்பட்டவளைப் போல அவள் அங்கே நின்றிருந்தாள்.
அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய, இதமான ஒளிப்புள்ளி இருந்தது—ஆனால் இப்போது அது மறைந்துவிட்டது.
இருப்பினும், சில நிமிடங்களிலேயே அந்த இழப்பை அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள்.
மீண்டும் ஒருமுறை, அவள் தன் கணவனின் மனைவியாகத் திகழ்ந்தாள்.
மாட்ரோஸ்காயா திஷினா (Matrosskaya Tishina) சிறைச்சாலையின் புகைபோக்கியைக் கண்டறிய முயன்றபடி, அவள் அந்த இருளை உற்று நோக்கினாள்.
.
*Disperato!* அது ஒரு கையறு நிலை—முழங்காலிலிருந்து எழுந்து நிற்கத் துடிக்கும், ஆனால் மீண்டும் கீழே சரிந்துவிடும் ஒரு தவிப்பு! அந்த விடாப்பிடியான, உயர்ந்த 'டி-பிளாட்' (D-flat) ஸ்வரம்—ஒரு பெண்ணின் வேதனைமிக்க அலறல் அது! எவ்விதத் தீர்வும் கிடைக்காத ஒரு அலறல்...
காண்பதற்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லாத ஒரு எதிர்காலத்தின் கும்மிருட்டுக்குள், தெருவிளக்குகள் வரிசையாக நீண்டு சென்றுகொண்டிருந்தன...
அந்த இசைப்பயிற்சி (étude) முடிந்ததும் அறிவிப்பு வந்தது: மாஸ்கோ நேரப்படி மாலை ஆறு மணி.
நத்யா ஷாகோவைப் பற்றி முற்றிலும் மறந்திருந்தாள்; ஆனால் அவன் கதவைத் தட்டாமலே உள்ளே நுழைந்தான்.
அவன் கையில் இரண்டு சிறிய குவளைகளும் ஒரு பாட்டிலும் இருந்தன.
"சரி, வீரரின் மனைவியே!" என்று அவன் கரகரப்பான குரலில் விறுவிறுப்பாகச் சொன்னான். "மனம் தளராதீர்கள். இதோ, ஒரு குவளையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உயிர் இருக்கும் வரை மகிழ்ச்சி தேடி வரும். வாருங்கள்... இறந்தவர்களின் உயிர்த்தெழுதலுக்காகக் குடிப்போம்!"