. 53
ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை ஆறு மணிக்கு, மறுநாள் காலை வரை நீடிக்கும் ஒரு பொதுவான ஓய்வு நேரம் தொடங்கியது—அது *ஷரஷ்கா* (சிறப்புச் சிறைச்சாலை) வளாகத்திலும் கூட. கைதிகளின் வேலையில் ஏற்படும் இந்த எரிச்சலூட்டும் இடையூறைத் தவிர்க்க வழியே இல்லை; ஏனெனில், ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் சிவிலியன் ஊழியர்கள் ஒரே ஒரு ஷிஃப்ட் (பணி நேரம்) மட்டுமே பணிபுரிந்தனர். இது ஒரு மோசமான மரபு—மேஜர்கள் மற்றும் லெப்டினன்ட்-கர்னல்களால் கூட இதை எதிர்த்துப் போராட முடியவில்லை; ஏனெனில், அவர்களுக்கே கூட ஞாயிறு மாலைகளில் வேலை செய்வதில் விருப்பம் இருக்கவில்லை. 'இரும்பு முகமூடி' (Iron Mask) என்று அழைக்கப்பட்ட மாமுரின் மட்டுமே இந்த வெறுமையான மாலைப் பொழுதை வெறுத்தார்: சிவிலியன் ஊழியர்கள் வெளியேறிவிட்ட நிலையில், கைதிகள் அனைவரும்—எப்படியாயினும் ஒரு வகையில் அவர்களும் மனிதர்கள்தானே—மீண்டும் அடைத்து வைக்கப்பட்ட நேரம் அது. மெழுகு மற்றும் ஈய முத்திரையிடப்பட்ட கதவுகளைக் கடந்து, ஆள் அரவமற்ற அந்த நிறுவனத்தின் நடைபாதைகளில் தனியாக உலாவுவதோ, அல்லது கை கழுவும் தொட்டி, அலமாரி மற்றும் படுக்கைக்கு இடையே தனது அறையில் சலிப்புடன் பொழுதைக் கழிப்பதோதான் அவருக்கு எஞ்சியிருந்தது. ஞாயிறு மாலைகளிலும் 'செவன்' (Seven) பிரிவைச் செயல்பட வைக்க மாமுரின் முயன்றார்; ஆனால், சிறைக்கான காவல் பணியாளர்களின் ஷிஃப்ட் எண்ணிக்கையை இரட்டிப்பாக்க விரும்பாத அந்தச் சிறப்புச் சிறை நிர்வாகத்தின் பழமைவாதப் போக்கை அவரால் முறியடிக்க முடியவில்லை.
இப்படியாக, அனைத்து தர்க்கங்களுக்கும் மற்றும் சிறைப்பணி தொடர்பான விதிமுறைகளுக்கும் முரணாக, இருநூற்று எண்பது கைதிகள் ஞாயிறு மாலைகளில் தாராளமாக ஓய்வெடுக்கும் நிலை உருவானது.
இந்த ஓய்வு எந்த மாதிரியானதென்றால், இதைப் பழகாத ஒரு பார்வையாளருக்கு, இது சாத்தானால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சித்திரவதை போலவே தோன்றியிருக்கும். வெளியேயுள்ள இருளும், ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தேவைப்படும் கூடுதல் கண்காணிப்பும், அந்த நேரங்களில் முற்றத்தில் உடற்பயிற்சி செய்வதையோ அல்லது கொட்டகையில் திரைப்படங்கள் திரையிடுவதையோ சிறை அதிகாரிகளால் ஏற்பாடு செய்ய முடியாதபடி தடுத்தன. உயர் அதிகாரிகளுடன் ஓராண்டு காலத் தொடர்புகளுக்குப் பிறகு, *பயான்* (பட்டன் அக்கார்டியன்), கிதார், பலலைக்கா மற்றும் ஹார்மோனிகா போன்ற இசைக்கருவிகள்—பெரிய வகைகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை—*ஷரஷ்கா*வில் அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்றும் முடிவெடுக்கப்பட்டது {6}; ஏனெனில், அவற்றின் கூட்டு ஒலி, கல் அடித்தளத்தைத் துளையிட்டு சுரங்கம் தோண்டுவதற்கு உதவக்கூடும் என்று கருதப்பட்டது. (பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் தங்கள் உளவாளிகள் வலைப்பின்னல் மூலம், கைதிகள் எவரிடமாவது தாங்களே செய்துகொண்ட குழாய்களோ அல்லது விசில்களோ இருக்கிறதா என்று தொடர்ந்து கண்காணித்து வந்தனர்; சீப்பை காகிதத்தின் மீது வைத்து ஒலி எழுப்பினாலே போதும், ஒரு கைதி அலுவலகத்திற்கு வரவழைக்கப்பட்டு அவர் மீது அதிகாரப்பூர்வமான அறிக்கை ஒன்று தயாரிக்கப்பட்டுவிடும்.) இயல்பாகவே, சிறை அறையில் ரேடியோக்களையோ அல்லது மிகவும் பழுதடைந்த கிராமபோன்களைக் கூடவோ அனுமதிக்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை.
கைதிகள் சிறை நூலகத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்டனர் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அந்தச் சிறையில் புத்தகங்களையோ அல்லது புத்தக அலமாரியையோ வாங்குவதற்கான நிதி வசதி இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, ரூபினை (Rubin) சிறை நூலகராக நியமித்தனர் (நல்ல புத்தகங்களைப் படிக்கும் ஆசையில் அவரே அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்); அவரிடம் டர்கனேவின் *முமு* (Mumu), ஸ்டாசோவின் *கடிதங்கள்* (Letters) மற்றும் மாம்செனின் *ரோம் வரலாறு* (History of Rome) போன்ற நூறு கிழிந்த, வெவ்வேறு வகையான புத்தகங்களை ஒப்படைத்து, அவற்றை மற்ற கைதிகளிடையே சுழற்சி முறையில் வாசிக்கக் கொடுக்குமாறு பணித்தனர். கைதிகள் அந்தப் புத்தகங்கள் அனைத்தையும் எப்போதோ படித்திருந்தனர்—அல்லது அவற்றை வாசிப்பதில் அவர்களுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை—அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் சிவிலியன் ஊழியர்களிடம் வாசிப்பதற்கான புத்தகங்களைக் கேட்டுப் பெற்றனர்; இச்செயல் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் விசாரணைக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.
பொழுதுபோக்கிற்காக, கைதிகளுக்கு இரண்டு தளங்களில் பரவியிருந்த பத்து அறைகள், இரண்டு நடைபாதைகள் (மேல் மற்றும் கீழ்), தளங்களை இணைக்கும் குறுகிய மரத்தாலான படிக்கட்டு மற்றும் அந்தப் படிக்கட்டுக்கு அடியில் அமைந்திருந்த கழிப்பறை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் வசதி இருந்தது. மற்றபடி, கைதிகள் தங்கள் படுக்கைகளில் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றிப் படுத்துக் கொள்ளவும் (இரைச்சலுக்கு மத்தியிலும் தூக்கம் வந்தால் தூங்கவும் கூட), படுக்கைகளில் அமரவும் (அங்கே நாற்காலிகள் இல்லை), அறைக்குள்ளேயும் ஒரு அறையிலிருந்து மற்றொரு அறைக்கும் நடமாடவும்—உள்ளாடையுடன் மட்டுமே இருந்தாலும் கூட—நடைபாதைகளில் தாராளமாகப் புகைபிடிக்கவும், உளவாளிகள் முன்னிலையிலேயே அரசியல் விவாதங்களில் ஈடுபடவும், எவ்விதத் தயக்கமோ கட்டுப்பாடோ இன்றி கழிப்பறையைப் பயன்படுத்தவும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். (நாளைக்கு இருமுறை மட்டுமே கட்டளையின் பேரில் இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க வெளியே அழைத்துச் செல்லப்படும் வழக்கத்திற்குப் பழகிப்போன, நீண்ட காலம் சிறையில் இருந்தவர்களால் மட்டுமே இத்தகைய உன்னதமான சுதந்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தை முழுமையாக உணர முடியும்.) இந்த ஓய்வின் சாராம்சம் என்னவென்றால், அந்த நேரம் அதிகாரிகளுக்குச் சொந்தமானதாக இல்லாமல் கைதிகளுக்கே சொந்தமானதாக இருந்தது; எனவே, அந்த ஓய்வு உண்மையானதாக உணரப்பட்டது. கைதிகளின் அந்த ஓய்வு நேரம் என்பது, கனமான இரும்புக் கதவுகள் வெளியிலிருந்து பூட்டப்பட்டு, யாரும் அவற்றை திறக்கவோ, உள்ளே நுழையவோ, யாரையும் அழைக்கவோ அல்லது அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யவோ மாட்டார்கள் என்பதைக் குறித்தது. அந்தச் சில மணிநேரங்களில், வெளி உலகம்—ஓர் ஓசையாகவோ, சொல்லாகவோ அல்லது பிம்பமாகவோ—அங்கு ஊடுருவவோ அல்லது எவருடைய ஆன்மாவையும் பாதிக்கவோ முடியாது. அந்த ஓய்வின் சாராம்சம் இதில்தான் இருந்தது: நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த பிரபஞ்சம், கண்டங்களைக் கொண்ட பூமி, பகட்டான தலைநகரங்கள், சிலருக்கு விருந்துகளையும் மற்றவர்களுக்குத் தொழிற்சாலைப் பணிநேரங்களையும் வழங்கும் அந்தப் பரந்த உலகம் என அனைத்தும் மறதியின் ஆழத்தில் கரைந்துபோயின; முகாமின் வெளிச்ச விளக்குகளின் மங்கலான மஞ்சள் நிறத்தில், கம்பிகள் பொருத்தப்பட்ட ஜன்னல்கள் வழியாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒரு கரிய பெருங்கடலாக அவை மாறின. MGB-யின் ஒருபோதும் அணையாத மின்விளக்கு வெளிச்சத்தால் உள்ளே ஒளிரும் அந்த இரண்டு மாடி 'பேழை'—முன்பு ஒரு மதப் பயிற்சிப் பள்ளியின் தேவாலயமாகவும், நான்கரை செங்கல் தடிமன் கொண்ட சுவர்களைக் கொண்டதாகவும் இருந்த கட்டிடம்—மனித விதிகளும் மாயைகளும் நிறைந்த அந்த இருண்ட கடலில் கவலையின்றியும் குறிக்கோளின்றியும் மிதந்து சென்றது; அதன் சிறிய ஜன்னல்களிலிருந்து மங்கலான, மின்னும் ஒளிக்கீற்றுகளை அது பின்னால் விட்டுச் சென்றது.
ஞாயிற்றுக்கிழமையிலிருந்து திங்கட்கிழமைக்கு மாறும் அந்த இரவில்—நிலவு பிளந்திருக்கலாம், உக்ரைனில் புதிய ஆல்ப்ஸ் மலைத்தொடர்கள் தோன்றியிருக்கலாம், ஜப்பானை கடல் விழுங்கியிருக்கலாம் அல்லது ஒரு பெரும் பிரளயம் தொடங்கியிருக்கலாம்; ஆனாலும், காலை நேர வருகைப் பதிவு வரை உள்ளே அடைக்கப்பட்டிருந்த கைதிகளுக்கு அதைப் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்காது. உறவினர்களிடமிருந்து வரும் தந்திச் செய்திகள், இடைவிடாத தொலைபேசி அழைப்புகள், குழந்தையின் டிப்தீரியா நோய் அல்லது நள்ளிரவு கைது நடவடிக்கைகள் என எதுவும் அந்த நேரத்தில் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்திருக்க முடியாது.
அந்தப் பேழையில் பயணித்தவர்கள் எடையற்றவர்களாகவும், எடையற்ற சிந்தனைகளைக் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். அவர்களுக்குப் பசி இல்லை, மேலும் அவர்கள்... ...மற்றும் நன்கு உணவருந்திய நிலையில் இருந்தனர். அவர்களிடம் மகிழ்ச்சி என்று எதுவும் இருக்கவில்லை; எனவே, அதை இழந்துவிடுவோமோ என்ற கவலையும் அவர்களுக்கு இல்லை. அற்பமான தொழில்முறை கணக்கீடுகளோ, சூழ்ச்சிகளோ அல்லது பதவி உயர்வு குறித்த எண்ணங்களோ அவர்கள் மனதை ஆக்கிரமிக்கவில்லை; தங்கள் குழந்தைகளின் இருப்பிடம், எரிபொருள், உணவு அல்லது உடை குறித்த கவலைகளின் சுமை அவர்கள் தோள்களில் இருக்கவில்லை. மனிதகுலத்தின் மகிழ்ச்சிக்கும் துயரத்திற்கும் மூலக்காரணமாகத் திகழும் அந்தப் பழமையான உணர்வான 'காதல்' கூட, அதன் அதிர்வுகளையோ அல்லது வேதனையையோ அவர்கள் மீது செலுத்த இயலாத நிலையில் இருந்தது. அவர்களின் சிறைத்தண்டனைகள் மிக நீண்டதாக இருந்ததால், அவர்கள் எப்போது விடுதலையாவார்கள் என்பது குறித்த சிந்தனையே யாருக்கும் எழவில்லை. அறிவு, கல்வி மற்றும் வாழ்க்கை அனுபவம் ஆகியவற்றால் சிறந்து விளங்கியவர்கள்—ஆனால் எப்போதும் தங்கள் குடும்பத்தின் மீதே அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருப்பதால் நண்பர்களுக்கெனத் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிக்க முடியாதவர்கள்—இங்கே முற்றிலும் தங்கள் நண்பர்களுக்கே உரியவர்களாகத் திகழ்ந்தனர்.
பிரகாசமான விளக்குகளின் ஒளி, வெண்மையான மேற்கூரைகள் மற்றும் சுண்ணாம்பு பூசப்பட்ட சுவர்களில் பட்டுத் தெறித்து, ஆயிரக்கணக்கான கதிர்களாக அவர்களின் விழிப்புணர்வு கொண்ட மனதை ஊடுருவியது.
இங்கிருந்து—அதாவது இருளை ஊடுருவி நம்பிக்கையுடன் தன் பாதையை வகுத்துச் செல்லும் இந்த 'பேழையிலிருந்து'—சபிக்கப்பட்ட வரலாற்றின் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் ஓட்டத்தை எளிதாகக் கண்ணுற முடிந்தது: ஒரு பெரும் உயரத்திலிருந்து பார்ப்பது போல அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் காண முடிந்தது; அதே சமயம், ஆற்றின் அடிப்பகுதியில் உள்ள சிறு கூழாங்கற்கள் வரை அத்தனை நுணுக்கங்களையும் காண முடிந்ததால், அந்த வரலாற்றின் உள்ளேயே நேரிடையாக மூழ்கிவிட்டது போன்ற உணர்வும் ஏற்பட்டது.
ஞாயிறு மாலை வேளைகளில், பருப்பொருளோ அல்லது உடலோ அவர்களிடம் எந்தவிதமான கோரிக்கைகளையும் முன்வைப்பதில்லை. ஆண் நண்பர்களுக்கிடையிலான தோழமை உணர்வும் தத்துவச் சிந்தனைகளும் அந்த வளைவு வடிவ மேற்கூரைக்குக் கீழே மிதந்து கொண்டிருந்தன.
ஒருவேளை, பண்டைய காலத்துத் தத்துவஞானிகள் அனைவரும் வரையறுக்கவும் அடையாளம் காணவும் முயன்று தோல்வியுற்ற அந்தப் பேரானந்தம் இதுதானோ?
--------
End
96
வேறிடத்திற்கு மாற்றப்படவிருந்த கைதிகள் சிறை நிர்வாக அலுவலகத்திற்குள் அழைத்து வரப்பட்டபோது, அவர்கள் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்; சோதனைக்குப் பிறகு, அவர்கள் அலுவலக வளாகத்தில் இருந்த ஒரு காலி அறைக்கு மாற்றப்பட்டனர்; அந்த அறையில் இரண்டு வெறும் மேஜைகளும் ஒரு சொரசொரப்பான பெஞ்ச் மட்டுமே இருந்தன. சோதனை முழுவதும் மேஜர் மைஷின் அங்கேயே இருந்தார், லெப்டினன்ட் கர்னல் கிளிமென்டிவ் அவ்வப்போது வந்து சென்றார். உடல் பருத்து, முகம் ஊதா நிறத்தில் மாறியிருந்த அந்த மேஜருக்கு, பைகள் மற்றும் சூட்கேஸ்களைப் பார்ப்பதற்காகக் கீழே குனிவது சிரமமாகவும் (அவரது பதவிக்கு அது தகுதியற்ற செயலாகவும்) இருந்தது; ஆனால் அவரது முன்னிலையானது காவலர்களைத் தீவிரமாகச் செயல்படத் தூண்டியது. கைதிகள் வைத்திருந்த கந்தல் துணிக் கட்டுகள், துணிப் பொட்டலங்கள் மற்றும் துணிக் துண்டுகள் அனைத்தையும் அவர்கள் ஆர்வத்துடன் அவிழ்த்துப் பார்த்தனர்; குறிப்பாக, எழுதப்பட்டிருந்த எதையும் அவர்கள் மிகக் கூர்ந்து கவனித்தனர். சிறப்புச் சிறையிலிருந்து வெளியேறும் எவரும் கையால் எழுதப்பட்ட, வரையப்பட்ட அல்லது அச்சிடப்பட்ட காகிதத் துண்டைக்கூட எடுத்துச் செல்லக்கூடாது என்ற கடுமையான உத்தரவு இருந்தது. எனவே, பெரும்பாலான கைதிகள் (*zeks*) தங்கள் கடிதங்கள் அனைத்தையும் முன்பே எரித்துவிட்டனர், தங்கள் தொழில் சார்ந்த தொழில்நுட்பக் குறிப்புகள் அடங்கிய குறிப்பேடுகளை அழித்துவிட்டனர், மற்றும் தங்கள் புத்தகங்களை மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டனர்.
ரோமாஷோவ் என்ற பொறியாளர்—அவரது தண்டனைக் காலத்தில் இன்னும் ஆறு மாதங்களே எஞ்சியிருந்தன (ஏற்கனவே பத்தொன்பதரை ஆண்டுகள் சிறைவாசம் அனுபவித்திருந்தார்)—நீர்மின் நிலையங்களை நிறுவுவது தொடர்பான பல ஆண்டுகாலச் செய்தித்தாள் துணுக்குகள், குறிப்புகள் மற்றும் கணக்கீடுகள் அடங்கிய ஒரு பெரிய கோப்பை (folder) வெளிப்படையாகவே கையில் வைத்திருந்தார் (அவர் கிராஸ்னோயார்ஸ்க் கிராய்க்கு அனுப்பப்படுவார் என்றும், அங்குத் தன் துறையில் பணியாற்றலாம் என்றும் பெரிதும் நம்பியிருந்தார்). பொறியாளர்-கர்னல் யாகோனோவ் அந்தக் கோப்பை நேரில் ஆய்வு செய்து அதை எடுத்துச் செல்ல அனுமதி அளித்திருந்தும், மேஜர் ஷிகின் அதைத் துறைக்கு அனுப்பி அங்கேயும் ஒப்புதல் பெறப்பட்டிருந்தும், ரோமாஷோவின் பல மாத காலத் தீவிரமான முன்னெச்சரிக்கை முயற்சிகளும் விடாமுயற்சியும் வீணாயின: மேஜர் மைஷின் இப்போது அந்தக் கோப்பைப் பற்றித் தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று கூறி, அதைப் பறிமுதல் செய்ய உத்தரவிட்டார். அது எடுத்துச் செல்லப்பட்டது; பொறியாளர் ரோமாஷோவ், உணர்ச்சியற்றுப் போன மற்றும் எதற்கும் அசைந்து கொடுக்காத கண்களுடன் அது கொண்டு செல்லப்படுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் மரண தண்டனையிலிருந்தும், மாஸ்கோவிலிருந்து சோவ்காவனுக்குக் கால்நடை ஏற்றிச் செல்லும் ரயில் பெட்டிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பயணத்திலிருந்தும் உயிர் பிழைத்தவர்; கோலிமா சுரங்கங்களில், ஒருமுறை தாது ஏற்றி வரும் வாளி (ore bucket) கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, தன் கால் எலும்பை அது உடைத்துவிட வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் தனது காலை அதன் அடியில் நீட்டியவர் அவர்; ஆர்க்டிக் பகுதியின் கட்டாய உழைப்பு முகாம்களில் நிகழவிருந்த உறுதியான மரணத்திலிருந்து தப்பித்து, மருத்துவமனையில் அவர் குணமடைந்திருந்தார். இப்போது, பத்தாண்டுகால உழைப்பு அழிந்துபோனதற்காக அவர் கண்ணீர் சிந்த வேண்டிய அவசியமில்லை.
இதற்கு நேர்மாறாக, மற்றொரு கைதியான செமுஷ்கின்—வழுக்கைத் தலையுடைய குட்டையான வடிவமைப்புப் பொறியாளர், முந்தைய ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று மிகுந்த சிரத்தையுடன் தன் காலுறைகளைத் தைத்துச் சரிசெய்தவர்—அங்கு புதிதாக வந்தவர்; அவர் சிறை மற்றும் 'ஷராஷ்கா' (சிறை முகாம் சார்ந்த ஆராய்ச்சி மையம்) ஆகியவற்றில் மட்டுமே சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்திருந்தார்; இப்போது அந்த முகாமைக் கண்டு அவர் மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தார். இருப்பினும், அந்த அச்சம் மற்றும் கைதிகள் இடமாற்றத்தால் ஏற்பட்ட விரக்திக்கு மத்தியிலும், லெர்மொண்டோவின் கவிதைத் தொகுப்பு அடங்கிய ஒரு சிறிய புத்தகத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அவர் முயன்றார்; அது அவருக்கும் அவர் மனைவிக்கும் ஒரு பொக்கிஷமான குடும்பச் சொத்தாகத் திகழ்ந்தது. மேஜர் மிஷினிடம் அந்தப் புத்தகத்தைத் திருப்பிக் தருமாறு அவர் கெஞ்சினார்; அப்போது அவர் கைகளைப் பிசைந்த விதம் குழந்தையைப் போலவும் கண்ணியமற்றதாகவும் இருந்ததால், அது அங்குள்ள முதிர்ந்த கைதிகளின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தியது; லெப்டினன்ட் கர்னலின் அறைக்குள் நுழைய அவர் முயன்றார் (ஆனால் தடுக்கப்பட்டார்)—பின்னர், திடீரென, பாதுகாப்பு அதிகாரியின் கையிலிருந்து லெர்மொண்டோவ் புத்தகத்தைப் பறித்தார் (அந்த அதிகாரி அதிர்ச்சியில் கதவை நோக்கிப் பின்வாங்கினார்). எதிர்பாராத ஒரு திடீர் வலிமையுடன், அவர் அந்தப் புத்தகத்தின் பச்சை நிற மேலட்டையைக் கிழித்துத் தூக்கி எறிந்தார்; பிறகு, விம்மி அழுதபடியும் அலறியபடியும் பக்கங்களைக் கீற்றுகளாகக் கிழிக்கத் தொடங்கினார்:
"இதோ! இதை விழுங்குங்கள்! வயிறாரத் தின்று தீருங்கள்!"
—என்று கூறியவாறே காகிதத் துண்டுகளை அறை முழுவதும் சிதறடித்தார்.
சோதனை தொடர்ந்தது.
சோதனை முடிந்து வெளியே வந்த கைதிகள் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காணவே சிரமப்பட்டனர்: தங்கள் நீல நிற மேலங்கிகளை (overalls) ஒரு குவியலிலும், அரசு முத்திரையிடப்பட்ட உள்ளாடைகளை மற்றொரு குவியலிலும், இன்னும் கிழிந்துபோகாத கோட்டுகளை மூன்றாவது குவியலிலும் போடுமாறு உத்தரவிடப்பட்டிருந்ததால், இப்போது அவர்கள் தங்கள் சொந்த உடைகளையோ அல்லது மாற்றாக வழங்கப்பட்ட சீருடையையோ அணிந்துகொண்டிருந்தனர். 'ஷராஷ்கா'வில் பணியாற்றிய ஆண்டுகளில், தங்கள் சொந்த உடைகளைத் தங்கள் வசம் வைத்துக்கொள்ளும் உரிமையை அவர்கள் பெறவில்லை. இது அதிகாரிகளின் தீய நோக்கத்தினாலோ அல்லது கஞ்சத்தனத்தினாலோ ஏற்பட்டதல்ல; அந்த நிர்வாகம் அரசின் கணக்குத் தணிக்கைத் துறையின் தீவிரக் கண்காணிப்புக்கு உட்பட்டிருந்தது. இதன் விளைவாக, கடும் குளிர்காலத்திலும் சில ஆண்களிடம் முறையான உள்ளாடைகள் இல்லை; எனவே, அவர்கள் தொழிலாளர் முகாமிலிருந்து வந்த நாளிலிருந்து துவைக்கப்படாமல், கிடங்கில் இருந்த தங்கள் பைகளில் பூஞ்சை பிடித்த நிலையில் கிடந்த உள்ளாடைகளை (அண்டர்-ஷார்ட்ஸ் மற்றும் உள்ளங்கட்டுகளை) அணிய வேண்டியிருந்தது. சிலர் முகாம் வழங்கிய பருமனான பூட்ஸ்களை அணிந்தனர் (ஒரு கைதியின் பையில் அத்தகைய பூட்ஸ்கள் காணப்பட்டால், அவனது 'சிவிலியன் பாணி' சாதாரண காலணிகளும் ரப்பர் காலுறைகளும் பறிமுதல் செய்யப்படும்); மற்றவர்கள் உலோக ஹீல்-பிளேட்டுகள் கொண்ட *கிர்சா* (kirza) பூட்ஸ்களை அணிந்தனர்; அதிர்ஷ்டசாலிகள் கம்பளி உணர்-காலணிகளை (*felt boots*) அணிந்தனர்.
கம்பளி உணர்-காலணிகள்! . . . பூமியில் உள்ள உயிரினங்களிலேயே உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட ஜீவன் அவன்; தவளை, மச்சான் (mole) அல்லது வயல் எலியை விடவும் தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி அறியாதவன் அவன்—விதியின் খেச்சங்களுக்கு (whims) எதிராகத் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள முடியாதவன் அந்தச் சிறைக்கைதி (*zek*). மிகவும் வெப்பமான, ஆழமான பதுங்கு குழியில் இருந்தாலும்கூட, அந்த இரவில் குளிர்காலத்தின் கொடுமைகளிலிருந்து தான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம் என்றோ, அல்லது நீல நிற விளிம்பு கொண்ட கைகளை உடையவர்கள் தன்னைத் தூக்கி வட துருவத்திற்கு இழுத்துச் செல்லமாட்டார்கள் என்றோ நினைத்து ஒரு கைதி நிம்மதியாக ஓய்வெடுக்க முடியாது. கம்பளி உணர்-காலணிகள் அணியாத கால்களுக்குத் துயரமே மிஞ்சும்! கொலிமாவில் (Kolyma) லாரியிலிருந்து இறங்கும்போது, உறைந்துபோன பனிக்கட்டிகளாக மாறிய தன் கால்களுடன்தான் அவன் இறங்குவான். சொந்தமாக கம்பளி உணர்-காலணிகள் இல்லாத கைதி குளிர்காலத்தை அச்சத்துடன் கழிக்கிறான்; அவன் பொய் சொல்கிறான், பாசாங்கு செய்கிறான், அற்ப மனிதர்களின் அவமானங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான் அல்லது மற்றவர்களை ஒடுக்குகிறான்—குளிர்கால இடமாற்றத்திற்கு அனுப்பப்படுவதைத் தவிர்க்க எதையும் செய்கிறான். ஆனால், சொந்தமாக கம்பளி உணர்-காலணிகள் அணிந்த கைதி அச்சமற்றவன்! அவன் அதிகாரிகளின் கண்களைத் துணிச்சலுடன் பார்க்கிறான், மார்கஸ் அரேலியஸின் புன்னகையுடன் தனது அனுமதிச் சீட்டைப் பெற்றுக்கொள்கிறான். வெளியே பனி உருகத் தொடங்கியிருந்தாலும், *வலென்கி* (valenki) எனப்படும் கம்பளி உணர்-காலணிகளை வைத்திருந்த அனைவரும்—கோரோப்ரோவ் மற்றும் நெர்ஜின் உட்பட—அவற்றில் தங்கள் கால்களை நுழைத்துக்கொண்டு, அந்த வெறுமையான அறையில் பெருமையுடன் நடந்தனர்; கடினமான வேலைகளிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ளவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கால்களைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் அந்த இதமான, புத்துணர்ச்சியூட்டும் கதகதப்பை உணரவுமே அவர்கள் அப்படிச் செய்தனர்.
அவர்கள் இன்று புட்டிர்கா (Butyrka) சிறைக்கு மாற்றப்பட்டனர்; அங்குள்ள சூழல் அவர்கள் முன்பு இருந்த 'ஷராஷ்கா' (sharashka) சிறையை விடக் குளிர்ச்சியாக இருக்கவில்லை. அச்சமற்ற கெராசிமோவிச்சிடம் (Gerasimovich) மட்டும் சொந்த உடைமைகள் ஏதுமில்லை; அவருக்கு வழங்கப்பட்ட 'மாற்று உடைகள்' இவைதான்: நீண்ட கைகளைக்கொண்ட, அவருக்கு மிகவும் அகலமான, உடலைச் சுற்றிக்கூடக் கட்ட முடியாத ஒரு பழைய மேலங்கி (pea jacket) மற்றும் மொனையான முனைகளைக் கொண்ட பழைய 'கிர்சா' (kirza) பூட்ஸ் காலணிகள்.
அவர் அணிந்திருந்த மூக்குக் கண்ணாடியால் (pince-nez), இந்த உடை அவரை மிகவும் வேடிக்கையான தோற்றத்தில் காட்டியது.
சோதனையை வெற்றிகரமாகக் கடந்ததில் நெர்ஜின் (Nerzhin) மகிழ்ச்சியடைந்தார். விரைவில் சிறை மாற்றம் நிகழப்போவதை முன்னரே உணர்ந்த அவர், பென்சிலால் அடர்த்தியாகக் குறிப்புகள் எழுதப்பட்ட இரண்டு தாள்களைத் தயார் செய்திருந்தார். அந்தக் குறிப்புகள் மற்றவர்களுக்குப் புரியாத குறியீட்டு மொழியில் இருந்தன—சில இடங்களில் உயிரெழுத்துகள் தவிர்க்கப்பட்டிருந்தன, சில இடங்களில் கிரேக்க எழுத்துகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன, அல்லது ரஷ்ய, ஆங்கில, ஜெர்மன் மற்றும் லத்தீன் சொற்கள் கலந்திருந்தன; எல்லாமே சுருக்கமான வடிவத்தில் இருந்தன. சோதனையின்போது அவற்றைக் கடத்திச் செல்ல, நெர்ஜின் அந்தத் தாள்களைக் கிழித்து, கசக்கி, உருண்டையாக்கி—ஏதோ சாதாரண, தரமற்ற பயன்பாட்டிற்காகத் தயார் செய்வது போலச் செய்து—தனது சிறை உடைப் பையில் திணித்திருந்தார். சோதனையின்போது காவலர் அந்தத் தாள்களைப் பார்த்தார்; ஆனால் அவற்றின் உண்மையான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாததால், அவற்றை எடுத்துச் செல்ல அனுமதித்துவிட்டார். இப்போது, புட்டிர்கா சிறை அறைக்குள் அவற்றை எடுத்துச் செல்லாமல், தனது மற்ற உடைமைகளுடன் அவற்றை வைத்துவிட்டால், அந்தப் பயணத்தின்போது அவை பாதுகாப்பாகத் தங்குவதற்கு வாய்ப்பிருந்தது.
அன்று காலை அவர் எரித்துவிட்ட குறிப்புகளிலிருந்த சில தகவல்களும் கருத்துகளும் இந்தத் தாள்களில் சுருக்கமாக எழுதப்பட்டிருந்தன.
சோதனை முடிந்தது; கைவசம் வைத்திருக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த சொற்ப உடைமைகளுடன், அந்த இருபது கைதிகளும் ஒரு காலி காத்திருப்பு அறைக்குள் அடைக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் கதவு மூடப்பட்டது; 'பிளாக் மரியா' (Black Maria - கைதிகளை ஏற்றிச் செல்லும் வாகனம்) வரும் வரை காவல் காக்க வெளியே ஒரு காவலர் நிறுத்தப்பட்டார். ஜன்னல்களுக்குக் கீழே பனியில் வழுக்கியபடி ரோந்து செல்லவும், மதிய உணவு இடைவேளையின்போது அவர்களை வழியனுப்ப வருபவர்களை விரட்டியடிக்கவும் மற்றொரு காவலர் நியமிக்கப்பட்டார்.
இவ்வாறு, வெளியேறும் அந்த இருபது பேருக்கும், அங்கேயே தங்கியிருந்த இருநூற்று அறுபத்தொன்று பேருக்கும் இடையிலான அனைத்துத் தொடர்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டன.
மாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்த கைதிகள் அங்கேயேதான் இருந்தனர்; ஆனாலும் ஒரு வகையில், அவர்கள் ஏற்கனவே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டவர்களாகவே கருதப்பட்டனர். ஆரம்பத்தில், தங்கள் உடைமைகள் மற்றும் இருக்கைகளின் மீது ஏனோதானோவென்று அமர்ந்திருந்த அவர்கள் அனைவரும் மௌனமாகவே இருந்தனர்.
ஒவ்வொருவரும் அந்த 'தேடுதல்' நடவடிக்கையைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர்: எவையெல்லாம் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன, எவையெல்லாம் ரகசியமாகக் கொண்டுவரப்பட்டன என்பது குறித்து.
அதேவேளையில், அந்த 'ஷராஷ்கா' (சிறை-ஆய்வகம்) குறித்தும் அவர்கள் நினைத்தனர்: அங்கு அவர்களுக்குக் கிடைத்திருந்த சலுகைகள், ஏற்கனவே கழித்த தண்டனைக் காலம் மற்றும் இன்னும் எஞ்சியிருக்கும் காலம் ஆகியவை குறித்து.
காலத்தைக் கணக்கிடுவதில் கைதிகளுக்கு எப்போதும் ஒரு ஆர்வம் உண்டு—ஏற்கனவே இழந்த காலம் மற்றும் எதிர்காலத்தில் இழக்கப்போகும் காலம் ஆகியவற்றை அவர்கள் கணக்கிடுவார்கள்.
தங்கள் குடும்பங்களைப் பற்றியும் அவர்கள் நினைத்தனர்; இனி அவர்களுடனான தொடர்பை உடனடியாக மீண்டும் ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியாது அல்லவா? மேலும், மீண்டும் ஒருமுறை பிறரிடம் உதவி கோர வேண்டியிருக்கும் என்ற எண்ணமும் அவர்களை வாட்டியது; ஏனெனில், ஒரு முதிர்ந்த மனிதன் நாளொன்றுக்கு பன்னிரண்டு மணி நேரம் உழைத்தாலும் கூட, குலாக் (Gulag) போன்ற இடங்களில் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாத நிலையே இருந்தது.
தங்களை இந்த இடமாற்றத்திற்கு இட்டுச் சென்ற தவறான முடிவுகள் அல்லது தாங்களே தேர்ந்தெடுத்த பாதைகள் குறித்தும் அவர்கள் சிந்தித்தனர்.
தங்கள் அடுத்தகட்ட பயணம் எங்கே அமையப்போகிறது, புதிய இடத்தில் தங்களுக்கு என்ன காத்திருக்கிறது, அங்கு எப்படித் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளப் போகிறோம் என்பது குறித்தும் அவர்கள் யோசித்தனர்.
ஒவ்வொருவரின் சிந்தனையும் வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றாலும், எவருடைய மனதிலும் மகிழ்ச்சி இருக்கவில்லை.
அனைவருமே ஆறுதலையும் நம்பிக்கையையும் பெரிதும் விரும்பினர்.
எனவே, தங்களை ஒரு சாதாரண முகாமுக்கு அனுப்பாமல், மற்றொரு 'ஷராஷ்கா'வுக்கு அனுப்பக்கூடும் என்ற பேச்சு எழுந்தபோது, அதைச் சிறிதும் நம்பாதவர்கள் கூட அதைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினர். ஏனெனில், கெத்சமனே தோட்டத்தில் இருந்தபோது, தனக்கு முன்னால் இருந்த கசப்பான முடிவை முழுமையாக அறிந்திருந்தும் கூட, கிறிஸ்து பிரார்த்தனை செய்து நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார் அல்லவா? தனது சூட்கேஸின் கைப்பிடி பொருத்தப்பட்ட இடத்திலிருந்து அடிக்கடி நழுவிக்கொண்டிருந்ததைச் சரிசெய்ய முயன்றபோது, கோரோப்ரோவ் உரத்த குரலில் சபித்தான்:
"அயோக்கியப் பயல்கள்! கேவலமானவர்கள்! ஒரு சாதாரண சூட்கேஸைக் கூட ஒழுங்காகச் செய்யத் தெரியவில்லையே! 'மே தின' ஆயத்தப் பணிகள் என்ற பெயரில் ஆறு மாதங்கள், 'அக்டோபர் புரட்சி' ஆயத்தப் பணிகள் என்ற பெயரில் இன்னொரு ஆறு மாதங்கள் என ஓயாத அவசரம்—இப்படிப்பட்ட பதற்றமான சூழல் இல்லாமல் நாங்கள் எப்போதுதான் நிம்மதியாக வேலை செய்வது? ஏதோ ஒரு மட்டமான ஆள் 'செயல்திறன் மேம்பாட்டுத் திட்டம்' என்று ஒன்றை யோசித்து வைத்தான்: கம்பி வளையத்தின் முனைகளை வளைத்து அப்படியே கைப்பிடிக்குள் திணித்துவிடுகிறார்கள். சூட்கேஸ் காலியாக இருக்கும்போது அது தாங்குகிறது, ஆனால் உள்ளே பொருட்களை நிரப்பினால்? 'கனரகத் தொழில்துறை'யை அப்படி ஒரு கேவலமான முறையில் வளர்த்து வைத்திருக்கிறார்கள்—அனைத்தும் நாசமாய்ப் போகட்டும்—முதலாம் நிக்கோலஸ் காலத்துச் சாதாரண கைவினைஞர் கூட இதைப் பார்த்தால் வெட்கித் தலைகுனிந்து செத்துப்போயிருப்பார்."
அதே "அதிவேக" கட்டுமான முறையில் கட்டப்பட்டிருந்த அடுப்பிலிருந்து உதிர்ந்த செங்கல் துண்டுகளைக் கொண்டு, கோரோப்ரோவ் கோபத்துடன் கம்பி வளையத்தின் முனைகளை மீண்டும் துளைக்குள் தட்டிச் செருகினான்.
நெர்ஜின் கோரோப்ரோவை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தான். அவமானமோ, ஏளனமோ, கேலியோ அல்லது உணர்ச்சியற்ற அலட்சியமோ எதிர்கொள்ளப்படும்போதெல்லாம் கோரோப்ரோவ் கடும் கோபமடைவான்—ஆனால் இப்படிப்பட்ட விஷயங்களை எப்படி அமைதியாக விவாதிக்க முடியும்? ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் ஆவேசக் குரலை நாகரிகமான வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்திவிட முடியுமா? சிறை முகாம் உடை அணிந்து முகாமுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், ஆண்களின் சுதந்திரத்தின் முக்கிய அம்சமான 'ஐந்து வார்த்தைகளுக்கு ஒருமுறை கெட்ட வார்த்தையைப் பயன்படுத்துதல்' என்ற பழக்கத்திற்குத் தான் திரும்புவதை நெர்ஜின் உணர்ந்தான்.
ரோமாஷோவ் புதிதாக வந்தவர்களிடம் கைதிகளைச் சைபீரியாவுக்குக் கொண்டு செல்லும் வழிகளைப் பற்றி அமைதியாக விவரித்துக்கொண்டிருந்தான்; குய்பிஷேவ் (Kuibyshev) இடைக்காலச் சிறையை கோர்க்கி (Gorky) மற்றும் கிரோவ் (Kirov) சிறைகளுடன் ஒப்பிட்டு, குய்பிஷேவ் சிறைதான் சிறந்தது என்று புகழ்ந்து பேசினான். கோரோப்ரோவ் தட்டுவதை நிறுத்திவிட்டு, கோபத்தின் உச்சத்தில் அந்தச் செங்கல் துண்டை தரையில் வீசினான்; அது உடைந்து சிவப்புக் தூளாகச் சிதறியது.
"இதை என்னால் கேட்டுக்கொண்டிருக்க முடியாது!" என்று ரோமாஷோவை நோக்கிக் கத்தினான்; அவனது ஒல்லியான, விறைப்பான முகம் வேதனையால் சுருங்கியிருந்தது. "கோர்க்கியோ அல்லது குய்பிஷேவோ ஒருபோதும் அதுபோன்ற இடைக்காலச் சிறையில் (transit prison) இருந்ததில்லை—அப்படி இருந்திருந்தால், அவர்கள் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மண்ணுக்குள் போயிருப்பார்கள். ஒரு மனிதனைப் போலப் பேசுங்கள்: சமாரா இடைக்காலச் சிறை, நிஷ்னி நோவ்கோரோட் சிறை, வ்யாட்கா சிறை என்று குறிப்பிடுங்கள்! நீங்கள் ஏற்கனவே இருபது ஆண்டுகள் சிறைவாசம் அனுபவித்துவிட்டீர்கள்—பிறகு ஏன் அவர்களிடம் இப்படிப் பணிந்து போகிறீர்கள்?"
கோரோப்ரோவின் ஆவேசம் நெர்ஜினையும் தொற்றிக்கொண்டது. அவர் எழுந்து நின்று, காவலர் மூலம் நாடலாஷினை வரவழைத்து, கம்பீரமான குரலில் கூறினார்:
"ஜூனியர் லெப்டினன்ட்! மதிய உணவு வழங்கப்பட்டு அரை மணி நேரம் ஆகிவிட்டதை நாங்கள் ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கிறோம். எங்களுக்கான உணவை ஏன் இன்னும் கொண்டு வரவில்லை?"
அந்த ஜூனியர் லெப்டினன்ட் சங்கடத்துடன் ஒரு காலிலிருந்து மறு காலிற்கு அசைந்தபடி, அனுதாபத்துடன் பதிலளித்தார்:
"இன்று உங்களுக்கான... உணவு ஒதுக்கீடு நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது..."
"'நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது' என்றால் என்ன அர்த்தம்?" தனக்குப் பின்னால் எழுந்த அதிருப்தி முணுமுணுப்பைக் கேட்ட நெர்ஜின், காட்டமான குரலில் பேசினார்:
"மதிய உணவு இல்லாமல் நாங்கள் எங்கும் செல்லப்போவதில்லை என்று சிறை வார்டனிடம் தெரிவியுங்கள்! ஒருவேளை எங்களை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்ல முயன்றால்..."...அவர்கள் எங்களைக் கைப்பற்ற முயலட்டும்—நாங்கள் பணிய மாட்டோம்!
"சரி, நான் இதைத் தெரிவிக்கிறேன்!" என்று அந்த இளைய அதிகாரி உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார். பிறகு, சற்று சங்கடமான முகபாவனையுடன், அவர் தலைமை அதிகாரியை நோக்கி விரைந்து சென்றார்.
இந்த முயற்சிக்குத் தகுந்த பலன் கிடைக்குமா என்பதில் அந்த அறையில் இருந்த யாருக்கும் சந்தேகம் இருக்கவில்லை. வசதியான சிவில் ஊழியர்களிடம் காணப்பட்ட அந்த மிகையான கவனமும், கஞ்சத்தனமான 'உயர்குடி' மனப்பான்மையும் சிறைக்கைதிகளுக்கு (ஜெக்குகளுக்கு) அந்நியமானவை.
"சரி!"
"உறுதியாக நில்லுங்கள்!"
"அந்த அயோக்கியர்கள் நம்மை ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்கள்!"
"கஞ்சப் பிசினாரிகள்! மூன்று வருட சேவைக்குப் பிறகும், ஒரு வேளை இறைச்சி உணவைக் கூட நமக்குத் தர மனமில்லாமல் இருக்கிறார்கள்!"
"நாங்கள் இங்கிருந்து நகரப்போவதில்லை! அவ்வளவுதான்! அவர்கள் நமக்கு என்ன செய்துவிட முடியும்?"
அதிகாரிகள் முன்னிலையில் வழக்கமாக அமைதியாகவும் பணிவாகவும் இருந்தவர்கள் கூட இப்போது துணிச்சலைக் கண்டடைந்தனர். இடைக்காலச் சிறைச்சாலைகளின் சுதந்திரக் காற்று அவர்கள் முகத்தில் வீசியது. அந்த இறுதி இறைச்சி உணவு என்பது, மாதக்கணக்கிலோ அல்லது ஆண்டுகணக்கிலோ நீடிக்கப்போகும் நீர்த்த கஞ்சியை உண்பதற்கு முன் வயிற்றை நிரப்பிக்கொள்ளும் கடைசி வாய்ப்பு மட்டுமல்ல—அது அவர்களின் மனித கண்ணியத்தின் அடையாளமாகவும் திகழ்ந்தது. பதற்றத்தால் தொண்டை வறண்டுபோனவர்கள், அந்த நேரத்தில் எதையும் சாப்பிட முடியாத நிலையில் இருந்தவர்கள் கூட—தங்கள் சொந்தத் துயரங்களை மறந்து—அந்த உணவிற்காகக் காத்திருந்து அதைக் கோரினர்.
ஜன்னல் வழியாக, தலைமையகத்தையும் சமையலறையையும் இணைக்கும் பாதையைப் பார்க்க முடிந்தது. மரம் அறுக்கும் கொட்டகையை நோக்கி ஒரு லாரி பின்னோக்கி வருவதைக் காண முடிந்தது; அதன் பின்புறத்தில் ஒரு பெரிய ஃபிர் (fir) மரம் கிடத்தப்பட்டிருந்தது; அதன் கிளைகளும் நுனியும் லாரியின் பக்கவாட்டுச் சுவர்களுக்கு வெளியே தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. சிறைச்சாலை விநியோக அதிகாரி ஓட்டுநர் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார், ஒரு காவலர் பின்புறத்திலிருந்து கீழே குதித்தார்.
ஆம், அந்த லெப்டினன்ட் கர்னல் தனது வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றியிருந்தார். ஓரிரு நாட்களில், அந்த அரைவட்ட வடிவ அறையில் கிறிஸ்துமஸ் மரம் நிறுவப்படும்; கைதிகளாக இருக்கும் தந்தையர்கள்—தங்கள் சொந்தக் குழந்தைகள் இல்லாத குறையால் தாங்களே குழந்தைகளாக மாறியவர்கள்—அலங்காரப் பொருட்களைக் கொண்டு அதை அலங்கரிப்பார்கள் (அவற்றைச் செய்வதில் அதிகாரப்பூர்வமான நேரத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல்): ஒரு சிறிய கூடை, கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் பிரகாசிக்கும் பிறை நிலவு போன்றவை அதில் இடம்பெறும். மீசையும் தாடியும் கொண்ட அவர்கள் கைகோர்த்துக்கொண்டு, தங்கள் விதியின் ஓலத்தை (ஓநாயின் ஊளை போன்ற அந்தச் சத்தத்தை) மீறி, கசப்பான சிரிப்புடன் சுழன்று ஆடினார்கள்:
காட்டில் ஒரு குட்டி ஃபிர் மரம் பிறந்தது,
காட்டிலேயே அது வளர்ந்தது...
ஜன்னல்களை நோக்கி முன்னேற முயன்று, கைகளை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தியபடி ஏதோ கத்திக்கொண்டிருந்த பிரியான்ச்சிகோவை (Pryanchikov), ஜன்னலுக்குக் கீழே ரோந்து வந்துகொண்டிருந்த காவலர் விரட்டியடிப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.
'ம்லாட்ஷினா' (இளைய மேற்பார்வையாளர்) பதற்றத்துடன் சமையலறைக்கும் தலைமையகத்திற்கும் மாறி மாறி ஓடுவதையும் பார்க்க முடிந்தது.
ஸ்பிரிடோன் தனது மதிய உணவை முடிப்பதற்கு முன்பே, லாரியிலிருந்து மரத்தை இறக்க அழைத்துச் செல்லப்படுவதையும் காண முடிந்தது; அவர் நடந்து செல்லும்போதே தன் மீசையைத் துடைத்துக்கொண்டு பெல்ட்டை இறுக்கிக்கொண்டிருந்தார்.
இறுதியில், 'ம்லாட்ஷினா' - நடப்பதற்குப் பதிலாக கிட்டத்தட்ட ஓட்டமாகவே - சமையலறைக்குச் சென்று, ஒரு பெரிய கொள்கலனையும் ஒரு கரண்டியையும் இருவர் சேர்ந்து சுமந்து வர அவர்களை அழைத்து வந்தார். அவர்களுக்குப் பின்னால் ஆழமான கிண்ணங்களின் அடுக்கைச் சுமந்துகொண்டு மூன்றாவது பெண்மணி வந்தார். அவை நழுவி உடைந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் அவர் நின்றார்; 'ம்லாட்ஷினா' திரும்பி வந்து அந்தச் சுமையின் ஒரு பகுதியை அவரிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டார்.
அறையில் ஒரு வெற்றி உணர்வு பரவியது.
வாசலில் மதிய உணவு தோன்றியது. அங்கேயே, மேஜையின் விளிம்பில் சூப் பரிமாறப்பட்டது; கைதிகள் தங்கள் கிண்ணங்களை எடுத்துக்கொண்டு தங்கள் மூலைகளுக்கும், ஜன்னல் ஓரங்களுக்கும், சூட்கேஸ்களுக்கும் சென்றனர். மற்றவர்கள்
நின்றுகொண்டே சாப்பிட்டனர்; பெஞ்சுகள் இல்லாத அந்த மேஜையில் தங்கள் மார்பை சாய்த்துக்கொண்டு அவர்கள் உண்டனர்.
இளைய மேற்பார்வையாளரும் உணவு பரிமாறுபவர்களும் வெளியேறினர். அறையில் உண்மையான அமைதி நிலவியது—உணவு உண்ணும்போது எப்போதும் இருக்க வேண்டிய அமைதி அது. எண்ணங்கள் இப்படி ஓடின:
இதோ ஒரு சத்தான சூப்—கொஞ்சம் நீர்த்ததாக இருக்கலாம், ஆனால் தனித்துவமான இறைச்சி மணம் கொண்டது;
ஸ்பூன் ஸ்பூனாக—கொழுப்பின் சிறு புள்ளிகளும் மென்மையாக வேகவைத்த இறைச்சி இழைகளும் கலந்த அந்த உணவை—நான் உள்ளே அனுப்புகிறேன்; அது உணவுக் குழாய் வழியாக ஒரு கதகதப்பான திரவமாக இறங்கி வயிற்றில் தங்குகிறது; அதே வேளையில், புதுப்பிக்கப்பட்ட வலிமை மற்றும் ஊட்டச்சத்தின் எதிர்பார்ப்பில் என் ரத்தமும் தசைகளும் மகிழ்ச்சியடைகின்றன. "பெண்கள் இறைச்சிக்காகத் திருமணம் செய்கிறார்கள்; ஆண்கள் முட்டைக்கோஸ் சூப்பிற்காகத் திருமணம் செய்கிறார்கள்" — இந்த முதுமொழியை நெர்ஜின் நினைவுகூர்ந்தான். கணவன் இறைச்சியைக் கொண்டுவருவான், மனைவி அதைக் கொண்டு சூப் சமைப்பாள் என்பதே இதன் பொருள் என்று அவன் புரிந்துகொண்டான். தங்கள் பழமொழிகளில் மக்கள் எதையும் மறைக்கவில்லை; தங்கள் உயர்ந்த லட்சியங்களையும் அவர்கள் வேரறுக்கவில்லை. பழமொழிகள் எனும் அந்தப் பெரும் களஞ்சியத்தின் வாயிலாக, டால்ஸ்டாய் அல்லது தஸ்தயெவ்ஸ்கி போன்றவர்கள் தங்கள் சுய ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களில் வெளிப்படுத்தியதை விடவும் அதிகமாக, மக்கள் தங்கள் உண்மையான இயல்பை வெளிப்படுத்தினர்.
சூப் தீரும் தருவாயை எட்டியது; அலுமினிய கரண்டிகள் தட்டுகளில் உரசும் சத்தம் கேட்டது. அப்போது யாரோ ஒருவர் இழுத்துக்கொண்டே சொன்னார்:
"ஆமாம்..."
மூலையிலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது:
"சகோதரர்களே, கிடைக்கும்போதே விருந்துண்டு மகிழுங்கள்!"
எப்போதும் குறை சொல்லும் ஒருவன் இடையில் புகுந்து சொன்னான்:
"பாத்திரத்தின் அடிப்பகுதி வரை சுரண்டியாச்சு, ஆனாலும் சூப் நீர்த்துப்போய் இருக்கிறது. இறைச்சித் துண்டுகள் எல்லாவற்றையும் அவர்களே எடுத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்."
மற்றொருவன் சோர்வுடன் கூறினான்:
"இதுபோன்ற உணவை மீண்டும் எப்போது சாப்பிடப்போகிறோமோ!" பிறகு கோரோப்ரோவ் தன் காலியான கிண்ணத்தில் கரண்டியால் தட்டி, குரலில் எதிர்ப்பின் தொனி எழத் தெளிவாகச் சொன்னான்:
"இல்லை நண்பர்களே! சிக்கல்கள் நிறைந்த பலகாரத்தை விட, வெறும் ரொட்டியும் தண்ணீருமே மேல்!"
யாருமே அவனுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை.
நெர்ஜின் கரண்டியால் தட்டி, அடுத்த உணவைக் (இரண்டாவது வகையை) கேட்கத் தொடங்கினான்.
உடனேயே இளைய காவலன் ஒருவன் அங்கே வந்தான்.
"சாப்பிட்டு முடித்தீர்களா?" என்று கைதிகளையே நட்பான புன்னகையுடன் பார்த்துக் கேட்டான். வயிறு நிறைந்த திருப்தி அவர்கள் முகங்களில் தெரிவதைக் கண்டதும், சிறை அனுபவத்தின் காரணமாக முன்னரே சொல்லக்கூடாதென்று நினைத்திருந்த ஒரு விஷயத்தை அவன் வெளியிட்டான்: "இரண்டாவது வகை உணவு எதுவும் மீதமில்லை. அவர்கள் ஏற்கனவே பெரிய கொப்பரையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டார்கள். மன்னிக்கவும்."
நெர்ஜின் கைதிகளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்; கூச்சலிட்டுப் போராடலாமா என்று யோசித்தான். ஆனால், கோபம் விரைவில் தணியும் ரஷ்யர்களின் இயல்புக்கேற்ப, எல்லோரும் ஏற்கனவே அமைதியாகிவிட்டிருந்தனர்.
"அந்த இரண்டாவது வகை உணவு என்னவாக இருந்திருக்கும்?" என்று கனத்த குரலில் ஒருவன் கேட்டான்.
"ஸ்டியூ (காய்கறி-இறைச்சி கலவை)," என்று இளைய காவலன் சங்கடத்துடன் புன்னகைத்தான்.
அவர்கள் பெருமூச்சு விட்டனர்.
மூன்றாவது வகை உணவைப் பற்றிக் கேட்கக்கூட அவர்கள் நினைக்கவில்லை. சுவருக்கு அப்பால் கார் எஞ்சின் ஒன்று திணறிக்கொண்டு இயங்கத் தொடங்கும் சத்தம் கேட்டது. இளைய காவலர் அங்கிருந்து அவசரமாக அழைக்கப்பட்டார்—இது அவரை ஒரு இக்கட்டான சூழலிலிருந்து காப்பாற்றியது. நடைபாதையில் லெப்டினன்ட் கர்னல் கிளிமென்டியேவின் கண்டிப்பான குரல் ஒலித்தது.
அவர்கள் கைதிகளை ஒவ்வொன்றாக வெளியே அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கினர்.
தனிப்பட்ட கோப்புகளை வைத்துப் பெயர் சரிபார்ப்பு எதுவும் நடைபெறவில்லை; ஏனெனில், அவர்களை அழைத்துச் செல்லும் 'ஷராஷ்கா' (sharashka) குழுவினர்... ...கைதிகளை புட்டிர்கா (Butyrka) சிறைக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கு மட்டுமே அவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். ஆனால்—அவர்கள் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
மிகவும் பரிச்சயமானதும், எப்போதும் ஒரு தீர்க்கமான திருப்பத்தை குறிப்பதுமான அந்தச் செயலைச் செய்த ஒவ்வொருவரையும் அவர்கள் கணக்கிட்டனர்: தரையிலிருந்து 'வோரோனோக்' (voronok) வாகனத்தின் உயரமான படிக்கட்டில் ஏறுவது—இரும்புக் சட்டத்தில் தலை மோதாமல் இருக்கக் குனிந்து, தங்கள் உடைமைகளின் பாரத்தால் கூன் விழுந்து, குறுகிய நுழைவாயிலின் பக்கவாட்டுச் சுவர்களில் அந்த உடைமைகளைச் சிரமத்துடன் மோதவிட்டுக்கொண்டு ஏறுவது.
அவர்களை வழியனுப்ப யாரும் இல்லை: மதிய உணவு இடைவேளை ஏற்கனவே முடிந்துவிட்டிருந்தது, கைதிகள் உடற்பயிற்சி மைதானத்திலிருந்து மீண்டும் உள்ளே கொண்டு செல்லப்பட்டிருந்தனர்.
'வோரோனோக்' வாகனத்தின் பின்பகுதி தலைமையகத்தின் வாசலுக்கு மிக அருகில் கொண்டு வந்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. வாகனத்தில் ஏறும் அந்தச் செயல்முறையின்போது—ஷெப்பர்ட் வகை நாய்களின் கூர்மையான குரைப்புச் சத்தம் இல்லையென்றாலும்—அங்கே ஒருவித நெரிசலான சூழலும், காவலர்களிடம் பதற்றமான மற்றும் அவசரமான செயல்திறனும் நிலவின; காவலர்களுக்கு மிகவும் ஏற்ற அந்தச் சூழல், கைதிகளையும் அறியாமலேயே தொற்றிக்கொண்டது; இதனால் அவர்களால் சுற்றிலும் பார்த்துத் தங்கள் நிலையை உணர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அப்படித்தான் அந்தப் பதினெட்டு பேரும் ஏறினார்கள்; பல ஆண்டுகளாகத் துயரமான காலங்களிலும் மகிழ்ச்சியான தருணங்களிலும் தங்களுக்கு நிழல் தந்த அந்த உயரமான, மெல்லிய லிண்டன் (linden) மரங்களுக்கு விடைபெறும் விதமாக ஒருவர்கூடத் தங்கள் தலையை உயர்த்தவில்லை.
திரும்பிப் பார்க்க முடிந்த அந்த இருவர்—கோரோப்ரோவ் (Khorobrov) மற்றும் நெர்ஜின் (Nerzhin)—லிண்டன் மரங்களைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, அந்த வாகனம் என்ன நிறத்தில் பூசப்பட்டிருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் நோக்கத்துடன் அதன் பக்கவாட்டுப் பகுதியை உற்று நோக்கினார்கள்.
அவர்களின் எதிர்பார்ப்பு உண்மையானது. {393}
நகர வீதிகளில் ஈயத்தைப் போன்ற சாம்பல் நிறத்திலும் கருப்பு நிறத்திலும் சீறிப்பாய்ந்து சென்று, குடிமக்களின் இதயங்களில் அச்சத்தை விதைத்த 'வோரோனோக்' வாகனங்களின் காலம் கடந்துவிட்டது. ஒரு காலத்தில் அத்தகைய வாகனங்களே தேவைப்பட்டன. ஆனால் செழிப்பான ஆண்டுகள் வந்துவிட்டன—எனவே, அந்த 'வோரோனோக்' வாகனங்களும் அந்தக் காலத்தின் இனிமையான அம்சத்தைப் பிரதிபலிக்க வேண்டியிருந்தது. மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒருவருக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது: கைதிகளை ஏற்றிச் செல்லும் வாகனங்களை உணவு விநியோக லாரிகளைப் போலவே வடிவமைப்பது; அவற்றின் வெளிப்புறத்தில் அதே ஆரஞ்சு மற்றும் நீல நிறப் பட்டைகளைத் தீட்டி, நான்கு மொழிகளில் பின்வருமாறு பெயரிடுவது:
Bread (ரொட்டி)
Pain (பிரெஞ்சு மொழியில் ரொட்டி)
Brot (ஜெர்மன் மொழியில் ரொட்டி)
Bread (ரொட்டி)
அல்லது
Meat (இறைச்சி)
Viande (பிரெஞ்சு மொழியில் இறைச்சி)
Fleisch (ஜெர்மன் மொழியில் இறைச்சி)
Meat (இறைச்சி)
இப்போது, அந்த வாகனத்தில் ஏறியபோது, நெர்ஜின் (Nerzhin) சற்று நகர்ந்து அந்த வார்த்தையைப் படித்தார்:
Meat (இறைச்சி)
பின்னர், தனது முறை வந்ததும், அவர் குறுகலான முதல் கதவு மற்றும் அதைவிடக் குறுகலான இரண்டாவது கதவு வழியாக நெரிசலில் நுழைந்து, மக்களின் கால்களுக்கு மேல் கால் வைத்துத் தாண்டி, தனது சூட்கேஸ் மற்றும் சாக்குப்பையை மற்றவர்களின் முழங்கால்களுக்குக் குறுக்கே இழுத்துச் சென்று அமர்ந்தார்.
உள்ளே, மூன்று டன் எடையுள்ள அந்த வாகனம் தனித்தனி அறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை—அதாவது, ஒரு கைதியை மட்டும் அடைத்து வைக்கும் வகையிலான பத்து இரும்புப் பெட்டிகளாக அது பிரிக்கப்படவில்லை. இல்லை, இது ஒரு "பொதுப் பயன்பாட்டு" வாகனம்; இது விசாரணைக்காகக் காத்திருக்கும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களைக் காட்டிலும், தண்டனை பெற்ற கைதிகளை ஏற்றிச் செல்வதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டது. இதனால் மனிதர்களை ஏற்றிச் செல்லும் அதன் கொள்ளளவு வெகுவாக அதிகரித்திருந்தது. வாகனத்தின் பின்புறத்தில்—சிறிய கம்பி வலைகளுடன் கூடிய இரண்டு இட்டுக் கதவுகளுக்கு இடையே—காவலர்களுக்கான ஒரு குறுகிய இடைவெளிப் பகுதி இருந்தது. இங்கே இரண்டு காவலர்கள் மிகக் சிரமப்பட்டுத்தான்—கால்களை மடக்கிக்கொண்டுதான்—இருக்க முடியும்; அதே சமயம் அவர்கள் உட்புறக் கதவுகளை வெளியிலிருந்தும், வெளிப்புறக் கதவுகளை உள்ளிருந்தும் பூட்டிக்கொண்டு, வாகனத்தின் கட்டமைப்பில் அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிறப்புப் பேசும் குழாய் வழியாக ஓட்டுநர் மற்றும் பாதுகாப்புப் படைத் தலைவருடன் தொடர்பு கொள்ள முடியும். இந்தப் பின்புற இடைவெளிப் பகுதியால், பிரச்சினையை உருவாக்கக்கூடிய ஒருவருக்காக மட்டும் ஒரு சிறிய கூடுதல் அறை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. வாகனத்தின் உட்புறத்தின் மற்ற பகுதி—தாழ்வான உலோகப் பெட்டி போன்ற அமைப்பிற்குள் அடைக்கப்பட்டது—ஒரு பெரிய எலிப்பொறியைப் போல இருந்தது; விதிமுறைகளின்படி சரியாக இருபது பேரை அதில் அடைக்க வேண்டும். (நான்கு ஜோடி பூட்ஸ் கால்களால் உந்திப் பிடித்தபடி இரும்புக் கதவைப் பூட்டினால், இன்னும் அதிகமானோரைக் கூட உள்ளே திணிக்க முடியும்.)
இந்தக் கூட்டு எலிப்பொறி போன்ற அமைப்பின் மூன்று சுவர்களின் ஓரங்களிலும் ஒரு பெஞ்ச் அமைக்கப்பட்டிருந்தது, இதனால் நடுவில் மிகக் குறைந்த இடமே இருந்தது. அமரும் இடத்தைப் பிடித்தவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று சொல்லிவிட முடியாது: அந்தச் சிறை வண்டி (*voronok*) நிரம்பியதும், மற்றவர்களின் உடல்களும் உடைமைகளும் ஏற்கனவே நெருக்கடியில் சிக்கியிருந்த இவர்களின் முழங்கால்கள் மற்றும் மரத்துப்போன கால்கள் மீது வந்து விழுந்தன; அந்த நெரிசலில் கோபப்படுவதிலோ அல்லது மன்னிப்பு கேட்பதிலோ எந்தப் பயனும் இல்லை—மேலும் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்கு உடலை அசைக்கவோ அல்லது நிலையை மாற்றவோ முடியாத நிலை இருந்தது. காவலர்கள் கதவை பலமாகத் தள்ளி, கடைசி ஆளையும் உள்ளே ஏற்றிய பிறகு, பூட்டை 'கிளிக்' என்று பூட்டினர்.
ஆனால் அவர்கள் வெளிப்புற நுழைவுப் பகுதி கதவை முழுமையாகச் சாத்தவில்லை. வேறொருவர் பின் படிக்கட்டில் ஏறினார்; ஒரு புதிய நிழல் கம்பிகள் கொண்ட காற்றுத் துவாரத்தை மறைத்தது.
"சகோதரர்களே!" ருஸ்காவின் குரல் ஒலித்தது. "விசாரணைக்காக நான் புட்டிர்கிக்கு (Butyrki) செல்கிறேன்! இங்கே யார் இருக்கிறீர்கள்? யாரையெல்லாம் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்?"
ஒரே நேரத்தில் பல குரல்கள் வெடித்தன—இருபது கைதிகளும் பதிலுக்குக் கத்தினார்கள்; காவலர்களும் (ருஸ்காவை வாயை மூடுமாறு கூறி) கத்தினார்கள்; கிளிமென்டிவ்வும் (தலைமையக வாசலில் நின்றுகொண்டு, காவலர்கள் கவனக்குறைவாக இருக்கக்கூடாது என்றும் கைதிகள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதைத் தடுக்க வேண்டும் என்றும் கத்தினார்) குரல் கொடுத்தார்.
"வாயை மூடுடா...!" என்று வண்டிக்குள் இருந்த ஒருவர் திட்டினார். அமைதி நிலவியது; ருஸ்காவை வண்டிக்குள் தள்ள அவசரமாக நகர்ந்த காவலர்களின் காலடி ஓசை நுழைவுப் பகுதியில் கேட்டது.
"உன்னை யார் காட்டிக்கொடுத்தது, ருஸ்கா?" என்று நெர்ஜின் கத்தினார்.
"சிரோமாகா!"
"அந்தப் பாவி!" என்று குரல்கள் உடனடியாக ஆவேசமாக ஒலித்தன.
"நீங்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறீர்கள்?" என்று ருஸ்கா கத்தினார்.
"இருபது பேர்."
"வேறு யார்...?"
ஆனால் அதற்குள் அவர் வண்டிக்குள் தள்ளப்பட்டு பூட்டப்பட்டிருந்தார்.
"தைரியத்தை இழக்காதே, ருஸ்கா!" என்று அவர்கள் அவரிடம் கத்தினார்கள். "நாம் முகாமில் சந்திப்போம்!"
வெளிப்புறக் கதவு திறந்திருந்தபோது வண்டிக்குள் சிறிது வெளிச்சம் விழுந்தது—ஆனால் அது பலமாகச் சாத்தப்பட்டதும், இரு கதவுகளின் கம்பிகள் வழியாக வந்த அந்த மங்கலான ஒளிக்கீற்றையும் காவலர்களின் தலைகள் மறைத்தன; இயந்திரம் இரைச்சலிட்டது, வாகனம் அதிர்ந்து முன்னோக்கி நகர்ந்தது—இப்போது, அது அசைந்து சென்றபோது, கைதிகளின் முகங்களில் அவ்வப்போது மங்கலான ஒளிப் பிரதிபலிப்புகள் மட்டும் மின்னின. சிறை அறைகளுக்கு இடையே நிகழும் இந்தச் சுருக்கமான கூச்சல்கள்—கல்லுக்கும் இரும்புக்கும் இடையே அவ்வப்போது பாயும் அந்தத் தீப்பொறி—எப்போதும் கைதிகளை ஆழமாக உலுக்குகிறது.
"அப்படியானால், முகாமில் உள்ள அந்த மேல்தட்டுப் பிரிவினர் என்னதான் செய்ய வேண்டும்?" என்று நெர்ஜின் உரத்த குரலில் கேட்டான்... ...நேராக ஜெராசிமோவிச்சின் காதில்—அவனால் மட்டுமே அதைக் கேட்டிருக்க முடியும்.
"அதே வேலைதான், ஆனால் இரு மடங்கு உழைப்புடன்!" என்று ஜெராசிமோவிச் உரத்த குரலில் பதிலளித்தான்.
அவர்கள் இன்னும் சற்று தூரம் சென்றனர்; கைதிகளை ஏற்றிச் செல்லும் அந்த வேன் (*வோரோனோக்*) நின்றது. அது ஒரு சோதனைச் சாவடி என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
"ருஸ்கா!" என்று ஒரு கைதி கத்தினான். "அவர்கள் உன்னை அடிக்கிறார்களா?"
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு ஒரு மங்கிய குரலில் பதில் வந்தது:
"அவர்கள் எங்களை அடிக்கிறார்கள்..."
"அவர்கள் நாசமாய்ப் போகட்டும்—அந்தக் கயவர்கள் தொலைந்து போகட்டும்!" என்று நெர்ஜின் கத்தினான். "தளராதே, ருஸ்கா!"
பல குரல்கள் மீண்டும் ஒலித்தன—எல்லாம் ஒரு குழப்பமான இரைச்சலாக மாறியது.
அவர்கள் மீண்டும் நகரத் தொடங்கினர், சோதனைச் சாவடியைக் கடந்தனர்; அப்போது அனைவரும் திடீரென வலதுபுறம் சரிந்தனர்—அதாவது வாகனம் நெடுஞ்சாலையில் இடதுபுறம் திரும்பியது.
அந்தத் திருப்பம் ஜெராசிமோவிச்சையும் நெர்ஜினையும் தோளோடு தோள் இடித்து நெருக்கமாக அமர வைத்தது. மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒருவருக்கொருவர் முகபாவனைகளை அறிய முயன்றனர். வேனின் குறுகிய இடவசதிக்கு அப்பால், ஏதோ ஒன்று இப்போது அவர்களை இணைத்திருந்தது.
இருட்டிலும் நெரிசலிலும், ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டார வழக்குச் சாயலுடன் இலியா கோரோப்ரோவ் பேசினான்:
"தோழர்களே, அங்கிருந்து வெளியேறியதில் எனக்குச் சிறிதும் வருத்தமில்லை. அது என்ன வாழ்க்கையா—அந்தச் *ஷராஷ்கா*வில்? நடைபாதையில் நடக்கும்போது சிரோமாகாவின் மீது கால் பட்டுவிடக்கூடும். ஒவ்வொரு ஐந்து பேரில் ஒருவன் உளவாளி; கழிவறையில் சத்தம் போட்டால் கூட, உடனே அந்தப் பாதுகாப்பு அதிகாரிக்குத் தெரிந்துவிடும். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக ஞாயிற்றுக்கிழமைகளே இல்லை—அந்தக் கயவர்கள்! பன்னிரண்டு மணி நேர வேலை! இருபது கிராம் வெண்ணெய்க்காக மூளையையே கூடக் கொடுத்துவிடத் தோன்றும். வீட்டிற்குத் தகவல் அனுப்புவதைத் தடை செய்துவிட்டார்கள்—அவர்கள் அனைவரும் நாசமாய்ப் போகட்டும். இதற்கிடையில் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்களா? அது ஒரு நரகம்!"
கோபம் பொங்கக் கோரோப்ரோவ் மௌனமானான். வாகனம் தார்ச் சாலையில் சீரான இயந்திர இரைச்சலுடன் நகர்ந்துகொண்டிருக்கையில், நிலவிய அமைதியில் நெர்ஷினின் பதில் ஒலித்தது:
"இல்லை, இலியா டெரென்டிச், இது நரகமல்ல. இது நரகமல்ல! நாம் நரகத்தை நோக்கித்தான் செல்கிறோம். நாம் மீண்டும் நரகத்திற்கே செல்கிறோம். ஆனால் அந்த *ஷராஷ்கா* (sharashka)—அது நரகத்தின் மிக உயர்ந்த, மிகச் சிறந்த, முதல் வட்டமாகும். அது கிட்டத்தட்ட ஒரு சொர்க்கம் போன்றது."
அதற்கு மேல் அவர் எதுவும் பேசவில்லை; அது தேவையற்றது என்று அவருக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், *ஷராஷ்கா*வை விட ஒப்பிடமுடியாத அளவு மோசமான ஒன்று தங்களுக்குக் காத்திருக்கிறது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். சிறை முகாம்களிலிருந்து திரும்பிப் பார்க்கும்போது, *ஷராஷ்கா* ஒரு பொன்னான கனவு போலத் தோன்றும் என்பதும் அனைவருக்கும் தெரியும். ஆனால் இப்போதைக்கு, மன உறுதியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும், தாங்கள் செய்வது சரியானது என்று உணரவும், அவர்கள் *ஷராஷ்கா*வைக் குறை கூற வேண்டியிருந்தது—அப்போதுதான் யாரும் வருத்தப்பட மாட்டார்கள், அவசரப்பட்டு எடுத்த முடிவிற்காக யாரும் தங்களைத் தாங்களே குறைத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.
கோரோப்ரோவ் சொல்லாமல் விட்ட அந்த வாதத்தை ஜெராசிமோவிச் கண்டறிந்தார்:
"போர் தொடங்கும்போது, நாஜிக்கள் செய்தது போலவே, அதிகப்படியான ரகசியங்களை அறிந்திருக்கும் *ஷராஷ்கா* கைதிகளை அவர்கள் ரொட்டி மூலமாகவே விஷம் கொடுத்துக் கொன்றுவிடுவார்கள்."
"அதைத்தான் நானும் சொல்கிறேன்," என்று கோரோப்ரோவ் இடைமறித்தார். "பேரிடருடன் கூடிய 'பை' (pie) உணவை உண்பதை விட, சாதாரண ரொட்டியும் தண்ணீரும் மேலானது!"
வாகனத்தின் அசைவைக் கவனித்தபடி கைதிகள் அமைதியடைந்தனர். ஆம், 'டைகா' (taiga) காடுகளும் 'துண்ட்ரா' (tundra) சமவெளிகளும், ஓய்ம்யாகோனில் (Oymyakon) உள்ள கடும் குளிர்ப் பகுதியும், ஜெஸ்கஸ்கானின் (Dzhezkazgan) செம்புச் சுரங்கங்களும் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தன. மண்வெட்டியும் தள்ளுவண்டியும், பசியைத் தணிக்கும் அளவிற்கான பச்சையான ரொட்டியும், மருத்துவமனையும், மரணமும் மீண்டும் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தன.
மிக மோசமானவை மட்டுமே அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தன.
இருப்பினும், அவர்களின் ஆன்மாவில் அமைதி நிலவியது. எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்ட மனிதர்களுக்கே உரிய அச்சமின்மை அவர்களிடம் குடிகொண்டிருந்தது—அது கடினமாகப் பெறப்பட்ட, ஆனால் நிலைத்திருக்கக்கூடிய ஒரு அச்சமின்மை. நெருக்கமாக அமர்ந்திருந்தவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று உரச, அந்த மகிழ்ச்சியான ஆரஞ்சு மற்றும் நீல நிற வாகனம் நகர வீதிகள் வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தது; அது ஒரு ரயில் நிலையத்தைக் கடந்து, ஒரு சந்திப்பில் நின்றது. இந்தச் சந்திப்பில், ஹாக்கிப் போட்டியைப் பார்ப்பதற்காக டைனமோ (Dynamo) மைதானத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்த *லிபரேஷன்* (Libération) பத்திரிகையின் நிருபர் ஒருவரின் அடர்-மெரூன் நிறக் கார், போக்குவரத்து விளக்கு சிக்னலால் நிறுத்தப்பட்டது. அந்த நிருபர், அங்கிருந்த வேன் ஒன்றின் மீது எழுதப்பட்டிருந்த வாசகத்தைப் படித்தார்:
இறைச்சி (Meat)
அன்று மாஸ்கோவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இது போன்ற பல வாகனங்களை தான் கவனித்திருந்ததை அவர் நினைவுகூர்ந்தார். அவர் தனது குறிப்பேட்டை எடுத்து, அடர்-மெரூன் நிறப் பேனாவால் பின்வருமாறு எழுதினார்:
"மாஸ்கோ வீதிகளில் உணவு விநியோக வேன்களை அடிக்கடி காண முடிகிறது—
அவை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், மிகச் சிறந்த சுகாதாரத் தரத்துடனும் உள்ளன. தலைநகரின் விநியோக அமைப்பு மிகச் சிறப்பாக உள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது."
{397}
இப்புதினம், ஆசிரியர் கசகஸ்தானின் தெற்குப் பகுதியிலுள்ள கோக்-டெரெக் (Kok-Terek) என்ற இடத்தில் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த காலத்தில், 1955-இல் எழுதத் தொடங்கப்பட்டது. இதன் முதல் வரைவு (96 அத்தியாயங்கள்) 1957-இல் மில்ட்செவோ (Miltsevo - விளாடிமிர் பகுதி) கிராமத்தில் நிறைவு செய்யப்பட்டது; இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது வரைவுகள் 1958-இல் ரியாசான் (Ryazan) நகரில் முடிக்கப்பட்டன (பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக இவை அனைத்தும் பின்னர் அழிக்கப்பட்டன). ஆசிரியர் இறுதியானதாகக் கருதிய நான்காவது வரைவு 1962-இல் உருவாக்கப்பட்டது. இருப்பினும், 1963-இல்—*நோவி மிர்* (Novy Mir) இதழில் *இவான் டெனிசோவிச்சின் வாழ்க்கையில் ஒரு நாள்* (One Day in the Life of Ivan Denisovich) என்ற படைப்பு வெளியானதைத் தொடர்ந்து—இதன் ஒரு பகுதியை மட்டும் வெளியிடும் யோசனை எழுந்தது; அதற்காகச் சில அத்தியாயங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஏ.டி. டுவார்டோவ்ஸ்கியிடம் (A.T. Tvardovsky) சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இந்தச் சிந்தனைப் போக்கு, பின்னர் நாவலை அத்தியாயங்களாக முழுமையாக மறுசீரமைப்பதற்கும், நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்ற பகுதிகளை முற்றிலுமாக நீக்குவதற்கும், மீதமுள்ள பகுதிகளை அரசியல் ரீதியாக மென்மையாக்குவதற்கும் வழிவகுத்தது. இதன் விளைவாக ஒரு புதிய வடிவம் (87 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட 5-வது வரைவு) உருவாக்கப்பட்டது; இதில் நாவலின் முக்கியக் கதைக்களமே மாற்றப்பட்டது: உண்மையான நிகழ்வுகளைப் பிரதிபலித்த "அணுசக்தி" சார்ந்த கருப்பொருள் நீக்கப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக அக்காலகட்டத்தில் பரவலாக அறியப்பட்ட ஒரு சோவியத் கதைக்களம் புகுத்தப்பட்டது—அதாவது, மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு மருந்து ஒன்றை வழங்கிய மருத்துவர் ஒருவரின் "துரோகம்" குறித்த கதைக்களம் அது. இந்த வடிவில், 1964 ஜூன் மாதத்தில் *நோவி மிர்* இதழால் இப்புதினம் விவாதிக்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது; இருப்பினும், அதை வெளியிடுவதற்கான முயற்சி தோல்வியடைந்தது. 1964-ஆம் ஆண்டின் கோடைகாலத்தில், 87 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட அந்த வடிவத்தின் விவரங்களை மேலும் ஆழப்படுத்திச் செம்மைப்படுத்துவதன் மூலம், அதற்கு நேர்மாறான திசையில் (அதாவது 6-வது வரைவு வடிவில்) ஒரு முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அந்த இலையுதிர் காலத்தில், இந்த வடிவத்தைக் கொண்ட மைக்ரோஃபிலிம் ஒன்று மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டது. 1965 செப்டம்பரில், "பொதுப் பயன்பாட்டிற்கான" வடிவத்தின் (5-வது வரைவு) பிரதிகள் கேஜிபி (KGB) அமைப்பால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன; இதனால் சோவியத் ஒன்றியத்தில் அந்த நாவல் வெளியாவதற்கான வாய்ப்பு முற்றிலுமாகத் தடுக்கப்பட்டது. 1967-வாக்கில், இந்த வடிவம் 'சமிஸ்தாத்' (samizdat - அதிகாரப்பூர்வமற்ற ரகசியப் பதிப்பு) முறையில் பரவலாகப் புழக்கத்திற்கு வந்தது. 1968-இல், அமெரிக்கப் பதிப்பகமான 'ஹார்பர் & ரோ' (Harper & Row) மூலம் இந்த நாவல் (அதன் 6-வது வரைவு வடிவில்) ரஷ்ய மொழியில் வெளியிடப்பட்டது. (அனைத்து வெளிநாட்டு மொழிபெயர்ப்புகளும் இந்த வரைவு வடிவத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன.)
1968-ஆம் ஆண்டின் கோடைகாலத்தில், மற்றொரு (7-வது) வரைவு வடிவம் உருவாக்கப்பட்டது—இதுவே அந்த நாவலின் முழுமையான மற்றும் இறுதியான வடிவமாகும் (96 அத்தியாயங்கள்). இந்த வடிவம் ஒருபோதும் 'சமிஸ்தாத்' புழக்கத்திற்கு வரவில்லை...