ஜாய்ஸ் பற்றி ஜார்ஜ் ஸ்லோகோம்ப்

 132. ஜாய்ஸ் பற்றி ஜார்ஜ் ஸ்லோகோம்ப்

1923
'தி டுமல்ட் அண்ட் தி ஷவுட்டிங்' (1936) நூலிலிருந்து ஒரு பகுதி, பக். 220–1.
1923-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நான் அவருடன் அறிமுகமானேன். அதற்கு முன்பே, ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்த அவரது மகத்தான 'யுலிஸஸ்' படைப்பைப் பற்றிய மிக நேர்த்தியான விமர்சனங்களில் ஒன்றில் - ஒருவேளை எல்லாவற்றிலும் மிக நேர்த்தியானதாக இருக்கலாம் - நான் அதை வாசித்து, பாராட்டி, விமர்சனம் செய்திருந்தேன் [எண். 105]. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் 'போம்ஸ் பென்யேக்' என்ற ஜாய்ஸின் தனித்துவமான தலைப்பில், ஒரு ஷில்லிங்கிற்கு ஒரு டஜன் கவிதைகள் என்ற விலையில் ஒரு குட்டிக்கரணக் கவிதைத் தொகுதியை வெளியிட்டபோது, அதை விமர்சனம் செய்த ஒரே ஆங்கில எழுத்தாளர் நான்தான் என்ற சோகமான பெருமை எனக்கு இருப்பதாக அவர் என்னிடம் கூறினார் [எண். 155]. இந்த ஏறக்குறைய உலகளாவிய புறக்கணிப்பிற்கான காரணத்தை அவரோ, அவரது பதிப்பாளர் சில்வியா பீச்சோ, நானோ ஒருபோதும் கண்டறியவில்லை. இங்கிலாந்தின் தபால் துறை அதிகாரிகள், யுலிஸஸின் மோசமான உதாரணத்தை நினைவில் கொண்டு, அவருடைய மெல்லிய மற்றும் முற்றிலும் பழமைவாதத் தொகுப்பின் உள்ளடக்கங்களை ஆராயாமல், ஆங்கில செய்தித்தாள்களுக்கு அனுப்பப்பட்ட அனைத்து மதிப்புரை பிரதிகளையும் தீயில் எறிந்துவிட்டார்கள் என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். அப்போது ஆங்கில மதிப்புரையாளர்களால் மறுக்கப்பட்ட அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்ட அனைத்து கவிதைகளும் பின்னர் கவிதைத் தொகுப்புகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.
யுலிஸஸ் வெளிப்படுத்திய வியக்கத்தக்க எளிமை, ஜாய்ஸுடன் உரையாடிய பெரும்பாலான மக்களை அச்சுறுத்தியது. ஆனால், அந்தப் படைப்பைப் பற்றி விவாதிக்க விருப்பமின்மையையும், குழப்பமடைந்த நண்பர்களைத் தனது இன்னும் எளிமையான மற்றும் மிகவும் குறைவான விரிவான 'வொர்க் இன் ப்ராக்ரஸ்' (Work in Progress) நூலின் கருப்பொருள், அணுகுமுறை மற்றும் முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு மகிழ்விக்க ஒரு வசீகரமான தயார்நிலையையும் தவிர, ஜாய்ஸ் தனித்துவம், கர்வம், அடக்கம் அல்லது பாண்டித்தியம் ஆகியவற்றிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவர்.

•

133. நாவல் குறித்த அலிஸ்டர் க்ரௌலியின் கருத்து
மனதின் கருத்து
1923
'திரு. ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் மேதைமை' (The Genius of Mr. James Joyce) என்ற கட்டுரையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது, நியூ பியர்சன்ஸ் இதழ், xlix (ஜூலை 1923), 52–3. 'மனதின் புதினம்' எனும் ஒரு புதிய இலக்கிய வடிவத்தைப் பற்றிய விவாதத்தில், இந்த வகையான புனைகதை 'கலைப்படைப்பிலிருந்து விலகிச் செல்லக்கூடும்' என்று விமர்சகர் குறிப்பிடுகிறார்.

...திரு. ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் மேதைமையால், இந்த எழுத்து வடிவம், மருத்துவப் பாடப்புத்தகங்களுக்கு வெறும் ஒரு பயில்நிலைப் பங்களிப்பாக மாறிவிடும் அதன் மிக மோசமான கதியிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டுள்ளது.

ஒவ்வொரு புதிய கண்டுபிடிப்பும் ஒரு மேதையை உருவாக்குகிறது. அதன் எதிரிகள், மனித நடத்தையின் விசித்திரங்களை விளக்கும் மிகச் சமீபத்திய மற்றும் ஆழமான கோட்பாடான உளப்பகுப்பாய்வு, தனக்குத் தகுதியான மேதைமையைக் கண்டறிந்துவிட்டது என்று கூறலாம். திரு. ஜாய்ஸ் இங்கிலாந்திலும் அமெரிக்காவிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்திற்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்தாலும், எம். வலேரி, திரு. எசுரா பவுண்ட் மற்றும் திரு. டி. எஸ். எலியட் போன்ற விமர்சகர்களால் அவரது படைப்புகள் ஸ்விஃப்ட், ஸ்டெர்ன் மற்றும் ராபெலேயின் படைப்புகளுக்கு இணையாகத் தரவரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

ஒரு சமகாலத்தவரின் படைப்பை மதிப்பிடுவதில் எச்சரிக்கை தேவை... திரு. ஜாய்ஸ் உலகமே அங்கீகரிக்க வேண்டிய ஒரு மேதை என்று நான் தனிப்பட்ட முறையில் உறுதியாக நம்புகிறேன். எனது ஆதாரத்தை அவரது மிக முக்கியமான நூலான 'யுலிஸஸ்', அவரது முதல் நாவலான 'எ போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் தி ஆர்டிஸ்ட் அஸ் எ யங் மேன்' மற்றும் யுலிஸஸின் வெளிவந்த சில பகுதிகளின் மீது நான் வைக்கிறேன். இவற்றுக்கு முன்பு அவர் இரண்டு நூல்களை எழுதினார்: மிகவும் மென்மையான பாடல்களின் தொகுப்பான 'சேம்பர் மியூசிக்' மற்றும் டப்ளின் நகர வாழ்வின் கொடூரமான கசப்பு மற்றும் அது தூண்டிய பகைமையால் வேறுபடுத்தப்பட்ட சித்திரங்களான 'டப்ளினர்ஸ்'. 'தி போர்ட்ரெய்ட்' வெளிவந்தபோது ஒரு தலைசிறந்த படைப்பாகப் போற்றப்பட்டது, ஆனால், அதன் ஆழமான வர்ணனைகள் உண்மையை ஒரு புதிய, அதனால் பெரும்பான்மையினருக்குக் கலக்கமூட்டும், கண்ணோட்டத்தில் கூறுகின்றன என்பதைத் தவிர வேறு தெளிவான காரணம் ஏதுமின்றி, அது நூலகங்களாலும் புத்தக விற்பனையாளர்களாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டது. . . .

[இரண்டு பத்திகள் கொண்ட சுருக்கம் தொடர்கிறது.]

இந்தப் புத்தகம் மிகுந்த நுட்பத்துடனும் வீரியத்துடனும் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஸ்டீபன் குழந்தையாக இருந்தபோது, முழுமையாக நனவாகாத மனங்களில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் துல்லியமான சம்பவங்களை திரு. ஜாய்ஸ் தேர்ந்தெடுத்த விதம், வாசகரின் சொந்தக் குழந்தைப்பருவ நினைவுகள் கிளர்ந்தெழுவதைக் காணச் செய்கிறது. ஒருங்கிணைக்கும் திறனற்றதாகவும், ஊட்டச்சத்துக்கும் கழிவு வெளியேற்றத்திற்கும் இடையிலான மாற்றத்தை மட்டுமே உணர்ந்ததாகவும் இருந்த தனது சொந்த மனதை அவர் நினைவு கூர்கிறார். படிப்படியாக, குழந்தை ஒரு பொருளுக்கும் மற்றொரு பொருளுக்கும் இடையிலான உறவை உணரத் தொடங்குகிறது, வளரிளம் பருவத்தில் அதன் நனவு முழுமையடைகிறது, மேலும் தன்னை வெளிப்படுத்தவும் வாழ்க்கையுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளவும் தனிநபரின் போராட்டம் தொடங்குகிறது. திரு. ஜாய்ஸின் மனம் மாறும்போது, அவரும் தன் பாணியை மாற்றிக்கொள்கிறார்; புலனறிவற்ற மனதின் உண்மையான தன்மையை உணரும்படி அது காட்டப்படுகிறது, ஓர் முழுமையற்ற எண்ணம் அதன் முழுமையின்மையிலேயே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால், திரு. ஜாய்ஸ் தனது கதாபாத்திரங்களை அவர்களின் வகைப்படுத்தப்படாத உணர்வுகளின் ஓட்டத்தில் விட்டுவிட்டு, தானே பேசும்போது, ஒரு புதிய மேதைக்கே உரிய தனித்துவமான அழகுடன் செவ்வியல் ஆங்கில உரைநடையை எழுதுகிறார்...

'போர்ட்ரெய்ட்'டின் முடிவில், ஸ்டீபன் இன்னும் டப்ளின் பல்கலைக்கழகத்திலேயே இருக்கிறான். அவன் மூத்தவன்; சகோதர சகோதரிகள் கூட்டம் மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்து, ஜாம் பாத்திரங்களில் தேநீர் அருந்துகின்றனர். ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவன் இவ்வளவு அழுக்காக இருப்பதை எண்ணி அவனது தாய் வெட்கப்படுகிறாள்; அவனது சொந்தத் தாயே அவனைக் குளிப்பாட்ட வேண்டியிருக்கிறது. அவன் ஏழையிலும் ஏழை மாணவன்; மிகுந்த திறமைசாலி, பெருமைமிக்கவன் மற்றும் முரட்டு குணம் கொண்டவன். அவனுக்கு இதைவிட மோசமானவை காத்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்தவாறே, நாம் அவனை விட்டுவிட்டு 'யுலிஸஸ்' பக்கம் திரும்புகிறோம்.
'யுலிஸஸ்', அதன் தலைப்பு குறிப்பிடுவது போல, ஒரு சிறிய யூத வணிகப் பயணி ஒரு நாள் டப்ளின் தெருக்களில் சுற்றித் திரியும் மற்றொரு ஒடிஸி ஆகும்... [நான்கு பத்திகள் கொண்ட சுருக்கம் இங்கே தொடர்கிறது.]
இந்தப் புத்தகத்தின் உண்மையான ஆழம் குறித்தோ அல்லது அதன் அபாரமான திறமையின் வியக்கத்தக்க சாதனை குறித்தோ விவரிக்க எனக்கு இங்கு இடமில்லை. திரு. ஜாய்ஸ், ஹோமரின் ஒடிஸியை எடுத்து, ஒவ்வொரு அத்தியாயமாக ஓர் உவமையை உருவாக்கி, அந்த மாபெரும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட சக்தியை மொழிபெயர்த்துள்ளார்.
ஒரு காவியத்தை இன்றைய டப்ளின் நகரின் பேச்சுவழக்கு, பந்தயச் சீட்டுகள், அழுக்கு, இழித்தன்மை, கூர்மையான நகைச்சுவை மற்றும் உணர்ச்சிகள் நிறைந்த சூழலுக்குள் அவர் கொண்டு வருகிறார். 'உலகின் மிகச்சிறந்த கதையில்' வரும் பெண்கள் மற்றும் தேவதைகளை, 'சூஸின் மைந்தனும் லார்டீஸின் மகனும் பல தந்திரங்கள் கொண்டவனுமான ஒடிஸியஸ்' ஒரு காலத்தில் பயன்படுத்திக்கொண்டது போலவே, அந்த நுட்பமான, அந்நியத்தன்மை கொண்ட எழுத்தாளரும் அவர்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்வது இதில் காட்டப்படுகிறது.
தற்போது, ​​ஆங்கிலம் மற்றும் பிரெஞ்சு கலை ஆர்வலர்களின் மிக நெருங்கிய வட்டத்தைத் தவிர, மற்றவர்களுக்கு திரு. ஜாய்ஸைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது. அவரது சொந்த நாட்டிலோ, டப்ளின் மக்களின் பாரபட்சமான கருத்துக்களால் அவரைப் புறக்கணிக்கத் தீவிர முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. காலப்போக்கில் ஒட்டுமொத்த நாகரிக உலகத்தின் அங்கீகாரத்தையும் பெறப்போகும் ஒரு எழுத்தாளரை, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகள் முன்கூட்டியே அங்கீகரிப்பதில் எந்தத் தவறும் இருக்காது; அது அந்நாட்டிற்குப் பெருமை சேர்க்கும் செயலாகும்.
•
288
134. வலேரி லார்போ (Valéry Larbaud) உடனான ஒரு நேர்காணல்
ஃப்ரெடெரிக் லெஃபெவ்ரே, 'திரு. வலேரி லார்போவுடன் ஒரு மணிநேரம்' (An Hour with M. Valéry Larbaud), *Les Nouvelles littéraires*, ii, எண் 51 (6 அக்டோபர் 1923), 1–2.
·
நாம் இடைவிடாமல் ஆங்கிலமயமாக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்றும், இப்போது நமது பாதையை மாற்றிக்கொள்வது நல்லது என்றும் நான் நம்புகிறேன்... தற்போது ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் (அவர் ஒரு ஐரிஷ் நாட்டவர்) தாக்கம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது; அவரது படைப்புகளின் முழுமையான விளைவுகள் இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படவில்லை. ஜாய்ஸைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், மற்றும் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல மொழிபெயர்ப்புகள் இருந்தபோதிலும், ஆங்கில இலக்கியத்தின் மீதான அதீத மோகம் (anglo-mania) குறைந்து வருகிறது. எனக்கு அத்தகைய உறுதியான எண்ணம் உள்ளது, உண்மையில் நிலைமையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது...
ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் 'இயற்கையியல்' (naturalism) மரபிலிருந்து வந்தவர் என்றாலும், அவர் அந்த இலக்கியப் பாணியின் எல்லையை விரிவுபடுத்தியுள்ளார். அவரது மிக முக்கியமான படைப்பு 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) ஆகும்; இதை நான் வெகு காலத்திற்கு முன்பே மொழிபெயர்த்து அதன் சில பகுதிகளை வெளியிட்டிருக்க வேண்டும். 'உள்மன ஓட்டம்' (interior monologue) எனும் உத்தியின் முதல் தலைசிறந்த படைப்பாக நான் இதைக் கொண்டாடுகிறேன். வாசகர் ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சிந்தனை ஓட்டத்திற்குள் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டு, அக்கதாபாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் சூழல்களின் நகர்வை அறிந்துகொள்ளும் ஒரு வடிவத்தையே நான் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறேன். பிரெஞ்சு எழுத்தாளர் எட்வர்ட் டுஜார்டின் (Edouard Dujardin) தான் முதன்முதலில் *Les Lauriers sont coupés* என்ற படைப்பில் இந்த வடிவத்தைப் பயன்படுத்தினார் என்றும், அவரிடமிருந்தே தான் இந்த உத்தியைக் கற்றுக்கொண்டதாகவும் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் என்னிடம் பலமுறை கூறியுள்ளார். ஜாய்ஸின் (Joyce) படைப்புகள் வழியாகவே நான் எட்வார்ட் டுஜார்டினின் (Edouard Dujardin) எழுத்துக்களுக்கு மீண்டும் திரும்பினேன்; அந்த நன்றிக்கடனைச் செலுத்தும் விதமாகவே, 'எனது மிக இரகசியமான ஆலோசனை...' (My most secret counsel...) என்ற வரிகளை அவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.
ஜாய்ஸின் படைப்புகளுக்கே உரிய 'உள்மன ஓட்டம்' (interior monologue) எனும் பாணியைத் தாண்டி, அவற்றில் வடிவங்களின் தொடர்ச்சியான புத்தாக்கமும் காணப்படுகிறது: உதாரணமாக, 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலில் ஒரு அத்தியாயம் பாரம்பரிய ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் அனைவரின் பாணிகளையும் பின்பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது; மேலும், கேள்வி-பதில் வடிவிலான ஒரு மதப் போதனைப் பாடத்தைப் (catechism) போன்ற அமைப்பைக் கொண்ட ஒரு அத்தியாயமும் அதில் இடம்பெற்றுள்ளது.
@@@

132. George Slocombe on Joyce 
1923 
Extract from The Tumult and the Shouting (1936), pp. 220–1. 
I made his acquaintance early in 1923. I had already read, admired and reviewed his prodigious Ulysses, in one of the carliest notices-perhaps the carliest of all-of that work to appear in the English Press [No. 105]. Some years afterwards, when he published an elfin volume of verse under the characteristically Joycean title of Pomes Penyeach, a baker's dozen for a shilling, he told me that I had the melancholy distinction of being the only English writer to have reviewed it [No. 155]. Neither he, his publisher Sylvia Beach, nor I ever discovered the reason for this almost universal neglect. I am inclined to suspect that the postal authorities in England, remembering the dreadful example of Ulysses, and without examining the contents of his thin and utterly conservative volume, cast all the review copies addressed to English newspapers into the flames. All of the poems then denied to, or ignored by, English reviewers have since figured in anthologies, 
The amazing crudition revealed by Ulysses intimidated most people in conversation with Joyce. But apart from a disinclination to discuss that work, and a charming readiness to entertain baffled friends with the theme, treatment and significance of his even more crudite, and far less comprehensive Work in Progress, Joyce is singularly free from exclusive- ness, pride, reserve, or pedantry. 
• 

133. Aleister Crowley on the novel 
of the mind 
1923 
Extract from 'The Genius of Mr. James Joyce', New Pearson's Magazine, xlix (July 1923), 52–3. 
In a discussion of a new form of literature, the 'novel of the mind', the critic notes that this kind of fiction may 'depart from artistic creation'. 
. . This form of writing has been saved, by the genius of Mr. James Joyce, from its worst fate, that of becoming a mere amateur contribu- tion to medical text-books. 
Every new discovery produces a genius. Its enemies might say that psycho-analysis-the latest and deepest theory to account for the vagaries of human behaviour-has found the genius it deserves. Al- though Mr. Joyce is known only to a limited circle in England and America, his work has been ranked with that of Swift, Sterne, and Rabelais by such critics as M. Valery, Mr. Ezra Pound and Mr. T. S. Eliot. 
There is caution to be exercised in appraising the work of a con- temporary. . . I am convinced personally that Mr. Joyce is a genius all the world will have to recognize. I rest my proof upon his most important book Ulysses, and upon his first novel, A Portrait of the Artist as a Young Man, and on such portions of Ulysses as have appeared. Before these he wrote two books, Chamber Music, a collection of most delicate songs, and Dubliners, sketches of Dublin life distinguished by its savage bitterness, and the subsequent hostility it excited. The Portrait when it appeared was hailed as a masterpiece, but it has been boycotted by libraries and booksellers for no discernible reason other than the fact that the profound descriptions tell the truth from a new, and therefore to the majority a disturbing, point of view. . . . 
[A two-paragraph summary follows.] 

The book is written with the utmost delicacy and vigor. When Stephen is a baby, Mr. Joyce selected the exact incidents that would impress the hardly conscious minds in such a way that the reader finds that his own infantile memories arc astır. He recalls his own mind when it was incapable of synthesis and conscious only of alternation between nourishment and excretion. Gradually the child becomes aware of the relation between one thing and another, with adolescence his con- sciousness becomes complete, and the struggle of the individual to express and reconcile himself to life begins. As his mind changes Mr. Joyce changes his style, the unperceiving mind is shown so that the actual texture of its unperceptiveness is felt, an incomplete thought is given in its incompleteness. But when Mr. Joyce leaves his characters to their stream of unsorted perceptions and speaks for himself, he writes classical English prose with the particular beauty proper to a new 
master... 
The end of the Portrait leaves Stephen still at Dublin University. He is the eldest, a swarm of brothers and sisters sit round the table and drink tea out of jam pots. His mother is ashamed a University student should be so dirty, his own mother has to wash him.' He is the poorest of poor students, the most gifted, proud and perverse. We leave him, knowing that there is worse in store for him and turn to Ulysses. 
Ulysses, as the title suggests, is another Odyssey of a small Jewish commercial traveller round about the Dublin streets on one day. . . [A four-paragraph summary follows here.] 
I have no space to enter upon the real profundity of this book or its amazing achievement in sheer virtuosity. Mr. Joyce has taken Homer's Odyssey and made an analogy, episode by episode, translating the great supernatural epic into terms of slang and betting slips, into the filth, meanness and wit and passion of Dublin today. Then the subtle little alien is shown exploiting, as once the ‘Zeus-born, son of Laertes, Odysseus of many wiles' exploited, the ladies and goddesses of the 'finest story in 
the world.' 
At present Mr. Joyce is all but unknown except to the inmost ring of English and French lovers of the arts. In his own country prejudiced Dublin opinion is making a determined effort to boycott him. It would certainly reflect no discredit on the Commonwealth of Australia if she were to be one of the first to recognize a writer who will in time compel recognition from the whole civilised world. 
• 
288 
134. An interview with Valéry Larbaud 
Frederic LeFevre, 'An Hour with M. Valéry Larbaud', Les Nouvelles littéraires, ii, No. 51 (6 October 1923), 1–2. 
· 
I believe that we have been unremittingly anglicized and that it would be good now to change course . . . There is now only the influence of James Joyce (who is Irish) who has not yet had all his repercussions. Aside from Joyce and in spite of all the translations that have been done, literary anglo-mania is falling off. I have at least that definite impression and it is indeed so. . . . 
James Joyce descends from the naturalists, but he has expanded their territory. His most important work, which I should have translated a long time ago and published fragments, is Ulysses, where it pleases me to salute the first masterpiece of the interior monologue. I thus label a form in which the reader finds himself installed in the thought of the character and learns in this way the progression of circumstances in which this character finds himself. James Joyce has told me many times that he owed this form to the French writer Edouard Dujardin, who had first used it in Les Lauriers sont coupés. Through Joyce I have re- turned, myself, to Edouard Dujardin and it is to acquit this debt of recognition that I dedicate to him: 'My most secret counsel.. 
Outside of the interior monologue which characterizes Joyce's work, there is a continual invention of forms: in Ulysses, there is a chapter done in the manner of all the classical English writers. There is even a chapter which is like a catechism, with questions and answers. 


@@@@@@@@@@@@@