இசையரங்கம் - Tara sankar :: Tr. Google

 இசையரங்கம்  - Tara sankar :: Tr. Google from bengali
காலை சரியாக மூன்று மணிக்குத் தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்த விஸ்வம்பர் ராய், மாடியில் அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். வயதான சமையல்காரரும் (butler) பணியாளருமான அனந்தா, தரைவிரிப்பையும் தலையணைகளையும் ஒழுங்குபடுத்தி வைத்துவிட்டு, 'ஃபார்ஸி' (ஹுக்கா) மற்றும் புகையிலையைக் கொண்டுவரக் கீழே சென்றார். விஸ்வம்பர் அந்த ஏற்பாட்டை ஒருமுறை கண்ணோட்டமிட்டாரே தவிர, அமரவில்லை; தலை குனிந்தவாறே, முன்னரைப் போலவே தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருந்தார். வெகு தொலைவில் அல்லாமல், ராய் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான காளி கோயிலின் அடிவாரத்தில், கங்கை நதி—வெண்மையாகவும் பளிங்கு போலத் தெளிவாகவும் திகழும் தன் நீரோட்டத்துடன்—ஒரு மெல்லிய ஓடையாகப் பாய்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.
வானத்தின் தென்கிழக்கு மூலையில், விடிவெள்ளி துடிப்புடன் கூடிய பேரொளியுடன் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. தென்மேற்கு மூலையில்—அந்த விண்மீனுடன் பொலிவில் போட்டியிடுவது போல—அப்பகுதியின் 'புதிய செல்வந்தர்களான' (nouveau riche) கங்குலிகளின் அரண்மனைச் சிகரத்தின் மீது, ஒரு சக்திவாய்ந்த மின்விளக்கு அசைவற்ற தீவிரத்துடன் எரிந்து கொண்டிருந்தது. 'டாங்-டாங்-டாங்'—கங்குலிகளின் மாடியிலிருந்த கடிகாரம் மூன்று முறை ஒலித்தது. கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளாக, இப்பகுதியில் கடிகார ஒலி ராய் வீட்டிலிருந்தே ஒலித்து வந்தது; ஆனால் இப்போது, ​​அது அங்கிருந்து ஒலிப்பதில்லை. இந்நாட்களில், விஸ்வம்பர் பாபுவின் உறக்கம், வெறும் பழக்கத்தின் காரணமாகவும், புறாக்களின் 'குக்கூ' ஒலியாலும் மட்டுமே கலைந்தது. வானில் விடிவெள்ளி தோன்றிய கணமே, அவற்றின் கூச்சல் தொடங்கிவிடும். காலைத் தென்றலில் மிதந்து வந்தது, ஓர் இனிய நறுமணம். வசந்த காலம் இனி ராய் வீட்டிற்குத் தன் பழைய ஆடம்பரத்துடனும் சடங்குகளுடனும் வருவதில்லை; சொல்லப்போனால், வசந்தத்தை வரவேற்கும் பாரம்பரியச் சடங்குகளைச் செய்வதற்கான வசதி கூட இப்போது ராய் வம்சத்தினரிடம் இல்லை. ஒரு தோட்டக்காரர் இல்லாத காரணத்தினால், பூந்தோட்டம் வாடிப்போயிருந்தது. எஞ்சியிருந்தவை சில பெரிய மரங்கள் மட்டுமே—முசுகுந்தா, பக்குல், நாகேஸ்வர் மற்றும் சம்பா. அந்த வம்சத்தைப் போலவே, அம்மரங்களும் தங்கள் செழிப்பான கிளைகளையும் இலைகளையும் இழந்து நின்றிருந்தன; விரிசல்களால் நிறைந்த, இடிந்து விழும் நிலையில் உள்ள இந்த विशाल அரண்மனையைப் போலவே, அம்மரங்களும் முழுமையான சிதைவு நிலையில் இருந்தன. சொல்லப்போனால், அம்மரங்களில் சிலவற்றின் தண்டுகளுக்குள்ளேயே இப்போது பொந்துகள் தோன்றத் தொடங்கியிருந்தன. அந்த வாடிய கிளைகளின் நுனிகளில் வசந்தம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டதா, அல்லது மரங்களே வசந்தத்தைப் பற்றிக்கொள்ள முயன்று கொண்டிருந்தனவா? யாரால் சொல்ல முடியும்?
குதிரை லாயத்திலிருந்து, ஒரு குதிரை கனைத்தது. *ஃபார்ஸி*யின் (புகைபிடிக்கும் கலத்தின்) உச்சியில் களிமண் கிண்ணத்தைப் பொருத்திவிட்டு, கையில் குழாயை ஏந்தியவாறு, சமையல்காரரான அனந்தா குரல் கொடுத்தான்:
"ஐயா!"
விஸ்வம்பர் பாபு தனது ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்து மீண்டார்; அவர் பதிலளித்தார்: "ம்ம்." அவர் மெதுவாகத் தரைவிரிப்பின் மீது அமர்ந்தபோது, ​​அனந்தா *ஹுக்கா*வின் (புகைக்குழாயின்) நுனியை அவர் கையை நோக்கி நீட்டினான். கீழே, குதிரை மீண்டும் ஒருமுறை கனைத்தது.
புகைக்குழாயிலிருந்து இரண்டு முறை மென்மையாகப் புகை இழுத்தவாறே, விஸ்வம்பர் பாபு குறிப்பிட்டார்: "*முசுகுந்தா* மலர்கள் மலரத் தொடங்கிவிட்டன; இன்றிலிருந்தே அவற்றைச் சர்பத்தில் சேர்க்கத் தொடங்கு."
*ஜல்சாகர்*
தலையைச் சொறிந்தவாறே அனந்தா பதிலளித்தான்: "ஐயா, அந்த மலரிதழ்கள் இன்னும் முழுமையாக முதிர்ச்சியடையவில்லை." இதற்கிடையில், குதிரை லாயத்தில், அந்தக் குதிரை பொறுமையிழந்தும் அமைதியின்றியும் கனைத்துக்கொண்டிருந்தது. ஒரு ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டவாறே—சிறிது எரிச்சலுடன்—ரே (Ray) கூறினார்: "அந்த நிதாய் கிழட்டுப் பயல், இந்த வயதில் அதிக நேரம் தூங்கத் தொடங்கிவிட்டானா என்ன? போ, போய் நிதாயை அழைத்து வா. *தூஃபான்* அமைதியிழந்து தவிக்கிறது. அது கனைத்து அழைக்கிறது—உன் காதில் விழவில்லையா?"
—
அந்தக் குதிரையின் பெயர் *தூஃபான்* என்பதாகும். ரே குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான ஒன்பது குதிரை லாயங்களில், தற்போது எஞ்சியிருந்த ஒரே குதிரை இது மட்டுமே. முதுமையடைந்துவிட்ட இந்த *தூஃபான்*, இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—துணிச்சலும் வீரியமும் மிக்க இளைஞராகத் திகழ்ந்த விஸ்வம்பர் ரே-யின் கம்பீரமான வாகனமாக விளங்கியது. அக்காலங்களில்—அல்லது, "அக்காலங்கள்" என்று மட்டும் ஏன் குறிப்பிட வேண்டும்? மிகச் சமீபத்தில், அதாவது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கூட, நெடுந்தொலைவிலிருந்து அரசப் பெருவழியே பயணிக்கும் வழிப்போக்கர்கள், ஒரு பிரம்மாண்டமான வெள்ளைக் குதிரையின் மீது—தலையில் தலைப்பாகை அணிந்த—ஒரு சிவந்த மேனியுடைய வீரத் தலைவன் சவாரி செய்வதைக் கண்டால், அங்கிருந்த உள்ளூர் மக்களிடம், "அந்தப் பெரியவர் யார்?" என்று விசாரிப்பார்கள்.
அதற்கு உள்ளூர் மக்கள் பதிலளிப்பார்கள்: "அவர்தான் எங்கள் மன்னர்—விஸ்வம்பர் ரே. வேட்டையாடுவதில் நிகரற்றவர்; அவருக்குப் புலிகளைக் கொல்வது என்பது வெறும் விளையாட்டு மட்டுமே."
அந்த அந்நியப் பயணி வியப்புடன் மேலே அண்ணாந்து பார்ப்பார்; ஆனால் அதற்குள், அந்த வெள்ளைக் குதிரையும் அதன் சவாரிக்காரரும் வெகு தொலைவில் மறைந்து போயிருப்பார்கள். தொலைவில் எஞ்சியிருந்தது, வானத்தை நோக்கிச் சுழன்று, அடிவானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்து செல்வது போலத் தோன்றும்—புழுதிப் படலம் மட்டுமே. கடிகாரத்தின் துல்லியம் போன்ற ஒழுங்குடன், மிகுந்த வீரியம் கொண்ட *தூஃபான்* குதிரை, விஸ்வம்பர் ராயை காலை நேர சவாரிகளுக்காகச் சுமந்து செல்லும் வழக்கம் இருந்தது. ஆயினும், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—கந்துவட்டித் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த கங்குலி குடும்பத்தினர், மிகுந்த ஆடம்பரத்துடனும் சடங்குகளுடனும், மேளதாளங்கள் முழங்க கிராமம் கிராமமாகச் சென்று தங்கள் ஆதிக்கத்தை பகிரங்கமாக அறிவித்த அந்த நாளன்று—*தூஃபானின்* முதுகில் சவாரி செய்பவர் எவரும் இல்லை என்பது கவனிக்கப்பட்டது; அதற்கு மாறாக, அதன் பராமரிப்பாளரான நிதாய், வெறும் கடிவாளத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு *தூஃபானை* ஒரு சிறிய, தனிமையான நடைப்பயணத்திற்காக அழைத்துச் செல்வது மட்டுமே காணப்பட்டது. ஒரு நாள், *நைப்* (நிர்வாகி) தாரபிரசன்னா, "இத்தனை காலமாக நீங்கள் கடைப்பிடித்து வந்த ஒரு பழக்கத்தை திடீரெனக் கைவிட்டால், உங்கள் உடல்நலம்..." என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்.
விஸ்வம்பரின் கூர்மையான பார்வையைச் சந்தித்ததும், தாரபிரசன்னாவால் தன் வாக்கியத்தை முழுமையாக முடித்துவிட முடியவில்லை.
அந்த *ராய்* (ஜமீன்தார்) வெறும் இரண்டு வார்த்தைகளில் பதிலளித்தார்: "உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா, தாரபிரசன்னா!"
அனந்தா மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தான். விஸ்வம்பர் மீண்டும் சத்தமிட்டழைத்தார்: "ஏய், கேள்!"
அனந்தா திரும்பி நின்றான்.
அந்த *ராய்* கூறினார்: "நிதாய் நேற்று என்னிடம் ஒன்று சொன்னான்..."
"...அதாவது, *தூஃபானுக்கு* வழக்கமாக வழங்கப்படும் தானிய உணவுப் பங்கு இப்போது கிடைப்பதில்லை என்று."
அனந்தா பதிலளித்தான்: "இந்த ஆண்டு கொண்டைக்கடலை விளைச்சல் அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை; அதனால்தான் அந்த *நைபுகள்*..."
"ம்ம்."
தன் *ஹுக்கா* குழாயிலிருந்து மேலும் சில முறை புகையை இழுத்துவிட்டவாறே, அவர் கேட்டார்: "*தூஃபான்* மிகவும் மெலிந்துவிட்டதா?"
அனந்தா தாழ்ந்த குரலில் பதிலளித்தான்: "இல்லை. அப்படியொன்றும் இல்லை..."
"ம்ம்."
சிறிது நேரம் மௌனம் காத்த பிறகு, அவர் மீண்டும் பேசினார்: "அதற்குரிய முழுமையான தானியப் பங்கை அதற்கு வழங்குங்கள்—புரிகிறதா? இது என்னுடைய நேரடி உத்தரவு என்று அந்த *நைபிடம்* சென்று கூறுங்கள். சரி, இப்போது செல்லுங்கள்; நிதாயை என்னிடம் அனுப்பி வையுங்கள்."
அனந்தா அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றான். தன் சாய்மானத் தலையணையில் சாய்ந்துகொண்ட விஸ்வம்பர் பாபு, மேலே வானத்தை அண்ணாந்து நோக்கினார். அவர் புகைத்துக்கொண்டிருந்த *ஹுக்காவின்* குழாய், அவர் அருகிலேயே கழற்றி வீசப்பட்டுக் கிடந்தது. வானில் மின்னிக்கொண்டிருந்த நட்சத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றாக மங்கிக்கொண்டிருந்தன. ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராக—அல்லது ஒருவேளை இயல்பூக்கத்தின் உந்துதலால்—விஸ்வம்பர் பாபு தன் அகன்ற மார்பின் மீது கையை வைத்து வருடினார்: *ஒன்று... இரண்டு...* *தூஃபான்* குதிரையின் மீது முதன்முதலாக ஏற முயன்ற அந்த நாளில், அவர் தூக்கி வீசப்பட்டு மோதியது—சரியாக இந்த விலா எலும்புக் கூட்டின் மீதுதான்! அன்று *தூஃபான்* எத்துணை கம்பீரமான, அற்புதமானதொரு பிராணியாகத் திகழ்ந்தது! எத்துணை அடங்காத ஆவேசம்! இசையின் ஒலி கேட்டால் மட்டுமே அவன் அமைதியடைவான். இசை ஒலிக்கும் போதெல்லாம், அவன் தன் தாளத்திலிருந்து ஒருமுறை கூடத் தவறமாட்டான். தன் கழுத்தை எழிலாக வளைத்து, அவன் எத்தகையதொரு நடனத்தை ஆடினான்!
விஸ்வம்பர் பாபு எழுந்து நின்றார். கடந்த கால நினைவுகள்—விண்வெளியில் மிளிரும் நட்சத்திரங்களைப் போல—வழக்கமாகத் தன் இதயமெனும் 'வானத்தில்' மறைந்தே கிடக்கும்; ராய் குடும்பத்தின் பெருமை எனும் பிரம்மாண்டமான ஒளியால் அவை மறைக்கப்பட்டுவிடும். ஆனால் இன்று, பாசம் எனும் மென்மையான நிழலின் கீழ், அந்தப் பிரம்மாண்டமான பெருமையின் மீது திடீரென, அனைத்தையும் விழுங்கிவிடும் வகையிலான ஒரு கிரகணம் விழுந்தது போல் தோன்றியது. தன் நினைவுகள் அனைத்திலும் மிக ஒளிரும் நட்சத்திரமான 'தூஃபான்' (Tuphan)—இப்போது அந்த அக வானில் மிகத் தெளிவாகப் பிரகாசித்தது. அவர் கடைசியாகக் கீழ்த்தளத்திற்குச் சென்று இரண்டு நீண்ட ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தூஃபானைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அவருக்கு எழுந்தது. தன் மரத்தாலான காலணிகளைப் பாதங்களில் மாட்டிக்கொண்டு, ராய் இரண்டாவது தளத்திற்கு இறங்கிச் சென்றார். முற்றத்தை மையமாகக் கொண்ட அந்த வீட்டின் விசாலமான, நீண்ட தாழ்வாரம் முழுவதும், ராயின் உறுதியான காலடிகளின் தாளமிக்கச் சத்தம் எதிரொலித்தது. அந்தச் சத்தத்தால் திடுக்கிட்ட வௌவால்களின் கூட்டம் ஒன்று, தாழ்வாரத்தை வரிசைப்படுத்தும் வட்ட வடிவத் தூண்களின் உச்சியில் அமைந்திருந்த துளையிட்ட பலகைகளுக்குள்ளிருந்து, இரைச்சலுடன் படபடத்தவாறு வெளியேறியது. மறுபுறத்தில், இருண்டு பூட்டப்பட்ட அறைகளுக்குள்ளிருந்தும் வௌவால்களின் சலசலப்புச் சத்தங்கள் கேட்டன. மாடிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளுக்குச் சற்று அருகிலேயே படுக்கையறை அமைந்திருந்தது. பஞ்சின் சிதறிய துண்டுகள் தாழ்வாரம் முழுவதும் இறைந்து கிடந்தன. அதைத் தொடர்ந்து உடனடியாக ஒரு துர்நாற்றம் வீசியது. இதுவே *ஃபராஸ்-கர்* (Faras-ghar)—அதாவது மெத்தைகள், பஞ்சு விரிப்புகள் மற்றும் கம்பளங்கள் சேமித்து வைக்கப்படும் அறை ஆகும். உள்ளே ஏதோ ஒன்று அழுகத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். அதற்கு அடுத்த அறையிலேயே, வௌவால்களின் சிறகடிப்புச் சத்தத்துடன் சேர்ந்து, ஒரு தனித்துவமான உலோகச் சத்தமும் கேட்டது. ஒரு விளக்கு...இது ஒரு அறை. சரவிளக்கிலிருந்து தொங்கும் படிகப் பதக்கங்கள் மென்மையாக அசைந்தாடுவது போல் தோன்றின. அதற்குச் சற்று அருகிலேயே, இந்தப்பக்க மூலையில், *ஃபராஷ்பர்தார்* (furnishings-ஐப் பராமரிப்பவர்)-இன் இருப்பிடம் அமைந்திருந்தது. இந்தப் பொருட்கள் அனைத்தையும் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு அவர் தோள்களிலேயே சுமத்தப்பட்டிருந்தது. இப்போது, ​​அந்த அறை வெறுமையாகக் கிடக்கிறது.
கிழக்கு நோக்கித் திரும்பி, ரே (Ray) முன்னேறிச் சென்றார். இது *பட்டனிதார் மஹால்*—எஸ்டேட்டின் குத்தகைதாரர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பிரிவு ஆகும்.
[பக்கம் 22]
சபை மண்டபம்
ரே குடும்பத்தினரின் எஸ்டேட் அலுவலகம், பல்வேறு மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த செல்வந்தர்களான *பட்டனிதார்களுடன்* (குத்தகைதாரர்களுடன்) வர்த்தகத் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தது. அத்தகைய குத்தகைதாரர்களுக்கு அங்கே பஞ்சமே இல்லை; சொல்லப்போனால், அவர்களில் பலர் ஆண்டுக்கு ஐநூறு முதல் ஐந்தாயிரம் ரூபாய் வரை வாடகை செலுத்தி வந்தனர். அவர்கள் எப்போதெல்லாம் வருகை தருகிறார்களோ, அப்போதெல்லாம் இங்கேதான் தங்கவைக்கப்பட்டனர். வராண்டாவின் சுவர்களில் பெரிய ஓவியங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. ரே தன் தலையை உயர்த்தி, ஒரு கணம் மேல்நோக்கிப் பார்த்தார். முதல் சட்டத்திற்குள் ஓவியம் ஏதும் இல்லை; ஏன், அதற்கான கண்ணாடித் தகடு கூட இல்லை—வெறும் காலியான சட்டம் மட்டுமே அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. இரண்டாவது ஓவியத்திற்கு அதன் கண்ணாடி உறை இல்லை. மூன்றாவது ஓவியம் ஒரு காலத்தில் தொங்கியிருந்த இடம் இப்போது வெறுமையாகக் காட்சியளித்தது. ஒரு பெருமூச்சு விட்டவாறே, ரே மீண்டும் தன் பார்வையைத் தாழ்த்தி, தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். மேலே உயரத்தில், கூரை விட்டங்களுக்கு இடையே, புறாக்கள் இடைவிடாமல் கூவிக்கொண்டிருந்தன. வராண்டாவின் மிக இறுதியில், கிழக்கு நோக்கி, படிக்கட்டுகள் அமைந்திருந்தன. படிகள் வழியாக இறங்கிய ரே, தரைத்தளத்தை அடைந்தார். இன்று—இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து—அவர் மீண்டும் இந்தத் தாழ்ந்த தளத்திற்குள் காலெடுத்து வைத்திருந்தார். எஸ்டேட்டின் நிர்வாக அலுவலகமான *செரெஸ்தகானா*-வை (Serestakhana) உள்ளடக்கிய அறைகளின் வரிசைகளுக்குள், ரே வம்சத்தின் பிரம்மாண்டமான ஆவணக் காப்பகங்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன.
ஏழு ரே-க்களின் வரலாறு அது. ரே ஜமீன்தார் வம்சாவளியில் ஏழாவது தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர் விஸ்வம்பர் ரே. தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த இருளுக்கு நடுவே, ரே மென்மையாகப் புன்னகைத்தார். அவரது சிந்தனைகள், ரே வம்சத்தின் நிறுவனரான மூதாதையரை நோக்கிப் பின்னோக்கிப் பயணித்தன. அவர் அடிக்கடி இவ்வாறு கூறுவாராம்: "ஒருவன் அன்னை லட்சுமியைத் தன்வசப்படுத்த விரும்பினால், முதலில் அன்னை சரஸ்வதியின் அருளைப் பெற வேண்டும். மையும் காகிதமும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட விலங்குகள்—அவையே உண்மையில் மிகவும் வலிமையான பிணைப்புகள் ஆகும். உங்கள் கணக்கு ஏடுகளையும் வரவு-செலவுப் பதிவேடுகளையும் பத்திரமாகப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்; அவ்வாறு செய்தால், நிலையற்ற இயல்புடைய செல்வத்தின் தேவதையானவள், உங்களை விட்டு நழுவிச் செல்ல இயலாமல், சக்தியற்றவளாகிப் போவாள்." நிறுவனரான அவர், ஒரு காலத்தில் நவாபின் அவையில் *கானுங்கோ*—அதாவது ஒரு வருவாய் அதிகாரி—ஆகப் பணியாற்றியிருந்தார்.
காகிதங்கள், பேனாக்கள், மைகள்—இவையெல்லாம் அப்படியே இருந்தன; ஆனால் அன்னை லட்சுமியோ அங்கிருந்து வெகு காலத்திற்கு முன்பே விடைபெற்றுச் சென்றுவிட்டிருந்தாள்.
தாழ்வாரத்தின் மறுமுனையில், நிழல்களுக்குள் எங்கோ மறைந்து படுத்திருந்த ஒரு நாய், திடீரென உரத்த குரலில் வெறித்தனமாக குரைக்கத் தொடங்கியது. ரே (Ray) அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை; அவர் தன் வழியே தொடர்ந்து நடந்தார். நாயின் குரைப்புச் சத்தம் மெல்ல அடங்கியது. வாலை ஆட்டிக்கொண்டும், அவரைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்துகொண்டும், அது ரே-வின் அருகிலேயே நடக்கத் தொடங்கியது. இந்த நாயை யாரும் ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட பாசத்தினால் தத்தெடுத்து வளர்க்கவில்லை; அது ரே குடும்பத்து வளாகத்தைச் சுத்தம் செய்யும் பணியாளர்களின் நாய்களில் ஒன்றின் குட்டி மட்டுமே.
எஸ்டேட் அலுவலகத்தின் நுழைவாயிலைக் கடந்து சென்றால், தென்புறத்தில் மாட்டுத்தொழுவமும், இடப்புறத்தில் குதிரை லாயமும் அமைந்திருந்தன. அவற்றையும் தாண்டி, தெய்வங்களுக்கான ஆலயம் கம்பீரமாக நின்றிருந்தது.
ரே உரத்த குரலில், "நிதாய்!" என்று அழைத்தார்.
பணிவு நிறைந்த ஒரு குரல், "ஐயா!" என்று பதிலளித்தது.
அந்தப் பதில், 'தூஃபான்' (Tufan) எனும் குதிரையின் உரத்த, கீச்சுக் குரல் போன்ற கனைப்புச் சத்தத்தில் அமுங்கிப்போனது. மறுபுறத்திலிருந்து, ஒரு யானையின் பிளிறல் சத்தம் கேட்டது.
ரே முன்னால் நடந்து சென்று, தூஃபானுக்கு நேர் எதிரே வந்து நின்றார். தன் குளம்புகளை ஆவலுடன் தரையில் தட்டிக்கொண்டும், சத்தமிட்டு அழைத்தும், வயதான தூஃபான் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலவே மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் துள்ளலுடனும் காணப்பட்டது.
குதிரையின் முகத்தை வருடியபடியே, ரே மெல்லிய குரலில், "என் செல்லமே!" என்று முணுமுணுத்தார்.
*ஜல்சாகர்*
23
தூஃபான் தன் தலையைத் தன் எஜமானரின் கையின் மீது வைத்துத் தேய்க்கத் தொடங்கியது. அதே வேளையில், மறுபுறம் நின்றிருந்த பெண் யானை மிகுந்த பரபரப்புக்கு உள்ளானது. இடைவிடாமல் பிளிறிக்கொண்டே, அது தன் கால்களில் பிணைக்கப்பட்டிருந்த சங்கிலிகளை அறுத்து எறிய முயன்றுகொண்டிருந்தது. தன் எஜமானரின் அழைப்பைக் கேட்டிருந்த பாகன் ரஹ்மத், எழுந்து சென்று இப்போது தன் யானையின் அருகே நின்றுகொண்டிருந்தான். மிகவும் மென்மையான, அதே சமயம் எச்சரிக்கும் தொனியில் அவன், "ஐயா, *சோட்டோ-கின்னி* (Choto-ginni) தன் சங்கிலிகளை அறுத்துவிடப் போகிறாள் போலிருக்கிறதே!" என்று கூறினான்.
அந்தப் பெண் யானையின் பெயர் *சோட்டோ-கின்னி*—அதாவது "இளைய எஜமானி". இந்த *சோட்டோ-கின்னி* யானை, விஸ்வம்பர் பாபுவின் தாயார் தன் திருமணத்தின்போது சீதனமாகக்கொண்டு வந்த பொருட்களில் ஒன்றாகும். அக்காலத்தில், அதன் பெயர் 'மோதி' (Moti) என்று இருந்தது. எனினும், ஒரு வேட்டைப் பயணத்திலிருந்து திரும்பியதும், *கர்த்தா*வாகிய தனேஷ்வர் ராய், மோதியின் மீது அளவற்ற ஈடுபாடு கொண்டு முற்றிலும் அதிலேயே மூழ்கிப்போனார். மோதி தனது தும்பிக்கையால் ஒரு சிறுத்தையைத் தூக்கி, தன் கால்களால் மிதித்துக் கொன்றிருந்தாள். மோதியின் மீது பொழியப்பட்ட அந்த அதீத பாசத்தைக் கண்ட விஸ்வம்பரின் தாய், அவளை விளையாட்டாக *சதின்*—அதாவது "சக்களத்தி"—என்று அழைத்தாள். அதற்கு *கர்த்தா* பதிலளிக்கையில், "அதுவே பொருத்தமானதுதான், ராயின் துணைவி; அவளது பெயர் அதுவாகவே இருக்கட்டும்—*கின்னி*," என்றார்.
விஸ்வம்பர் பாபுவின் தாய் உடனே மறுமொழி கூறினாள்: "வெறும் *கின்னி* மட்டுமல்ல, *சோட்டோ-கின்னி*—அதாவது 'இளைய துணைவி'—என்றே அழைக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில், இவள்தான் உமது இரண்டாவது மனைவி!"
ரஹமத்தின் வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாய்த்து, விஸ்வம்பர் பாபு 'தூஃபான்' குதிரையின் அருகிலிருந்து விலகி, *சோட்டோ-கின்னி*யை நோக்கிச் சென்றார். அவருக்குப் பின்னால், தூஃபானின் அதிருப்தி நிறைந்த கனைப்பொலி எதிரொலித்தது. ராய் *சோட்டோ-கின்னி*யைப் பார்த்து, "என்னம்மா, என் அன்பிற்குரிய *தாயே லக்ஷ்மி*?" என்று வினவினார். *சோட்டோ-கின்னி* தனது தும்பிக்கையைச் சுருட்டி, ராயை நோக்கி நீட்டினாள். இது, அவர் தன் மீது ஏறி அமர வேண்டும் என்று அவள் வெளிப்படுத்திய ஒரு மெல்லிய வேண்டுகோளாகும்; வழக்கமாக ராய் அவளது தும்பிக்கையின் வழியாகவே ஏறி, அவள் மீது அமர்வது வழக்கம்.
அவளது தும்பிக்கையைத் தடவிக்கொடுத்தவாறே ராய், "இப்போது வேண்டாம், என் அன்பே," என்று கூறினார்.
*சோட்டோ-கின்னி* அதைப் புரிந்துகொண்டாள். தனது தும்பிக்கையை ராயின் தோள்மீது வைத்துவிட்டு, அவள் சற்றும் அசையாமல் அப்படியே நின்றாள்—ஒரு நல்லொழுக்கம் மிக்க சிறுமியைப் போலவே மிகவும் சாதுவாகக் காணப்பட்டாள். ராய் சத்தமிட்டு, "நிதாய், தூஃபானை வெளியே அழைத்துச் சென்று ஒரு சுற்று அழைத்து வா," என்று கட்டளையிட்டார்.
மிகுந்த தயக்கத்துடன் நிதாய் பதிலளித்தான்: "இன்று தூஃபான் வேறு எங்கும் செல்ல மாட்டான், ஐயா. அவன் உங்களைப் பார்த்துவிட்டான்; நீங்கள் அவன் மீது ஏறி அமர்ந்தாலன்றி..."
இதற்கு ராய் எவ்விதப் பதிலும் அளிக்கவில்லை. *சோட்டோ-கின்னி*யின் தும்பிக்கையைத் தடவிக்கொடுத்தவாறே, அவர் மெல்லிய குரலில், "நல்ல பிள்ளை... என் செல்லமே, மிக நல்ல பிள்ளை!" என்று முணுமுணுத்தார்.
திடீரென்று, அந்த அதிகாலைப் பொழுதின் ஆழ்ந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு, தொலைவில் எங்கிருந்தோ ஒரு இசைக்குழுவின் வாத்திய ஒலிகள் ஒலிக்கத் தொடங்கின—அது ஒரு விசித்திரமான, இனிமையான இசையாக ஒலித்தது. திடுக்கிட்ட ராய், *சோட்டோ-கின்னி*யின் தும்பிக்கையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிவிட்டு, சற்று விலகி நின்று, "அந்த இசைக்குழு எங்கே வாசிக்கிறது?" என்று வினவினார். நிதாய் தாழ்ந்த குரலில் பதிலளித்தான்: "கங்குலி வீட்டில், ஹுசூர்—அது பாபுவின் மகனுக்கான *பாத்* (சாதம் ஊட்டும்) சடங்கு."
28
*ஜல்சகர்* (இசை மண்டபம்)
தனது வழக்கப்படி, ரே (Ray) வெறுமனே "ம்ம்" என்று முணுமுணுத்தார்.
அதற்குள், துஃபான் தன் தலையை ஒருபுறம் சாய்த்துக்கொண்டு, கச்சிதமான தாளத்திற்கு ஏற்ப நடனமாடத் தொடங்கியிருந்தான். மென்மையாகப் புன்னகைத்தவாறே, ரே நடந்து சென்று அவனுக்கு அருகில் நின்றார். அவர்களுக்குப் பின்னால், சோட்டோகின்னியின் கால்களில் இருந்த கனத்த சங்கிலிகள் தாளத்திற்கு ஏற்ப 'கலீர் கலீர்' என ஒலித்தன—அது சரியாகக் காலில் அணியும் சிலம்புகளின் ஓசையைப் போலவே இருந்தது: *ஜும், ஜும், ஜும்*.
—
ரே *தேவுரி* (நுழைவாயில்) வழியாகச் சென்று, அந்தப்புரத்தின் இருண்ட உட்பகுதிக்குள் நுழைந்தார். திடீரென ஒரு நினைவு அவரைத் தாக்கியது: வெகு காலத்திற்கு முன்பு ஒருமுறை, காலை நேர *நஹபத்* (மங்கல இசை) முழக்கத்திற்கு இணங்க, ஒருபுறம் துஃபானும் மறுபுறம் சோட்டோகின்னியும்—சரியாக இதே பாணியில்—நாள் தோறும் ஒன்றாக நடனமாடுவார்கள்.
இரண்டாம் தளத்திற்கு ஏறிய அவர், "அனந்தா!" என்று அழைத்தார்.
"ஹுசூர்?"
"எஸ்டேட் மேலாளரான *நாயப்*-ஐ என்னிடம் அனுப்பு."
ரே மாடித் தோட்டத்திற்குச் சென்று அமர்ந்தார். நடுத்தர வயதுடைய *நாயப்* ஆன தாரபிரசன்னா வந்து அவருக்கு முன் அமைதியாக நின்றபோது, ​​ரே கேட்டார்: "அது மஹிம் கங்குலியின் மகனுக்கான *அன்னப்பிராசனம்* (முதல் சாதம் ஊட்டும் சடங்கு) தானே?"
"ஆம், ஹுசூர்."
"அவர்கள் அழைப்பிதழ் அனுப்பியிருப்பார்கள் என்று கருதுகிறேன்?"
தயக்கத்துடன், தாரபிரசன்னா பதிலளித்தான்: "ஆம்."
"அவர்களுக்கு ஒரு தங்க நாணயத்தையும் ஒரு பித்தளைத் தட்டையும் அனுப்பி வை." தாரபிரசன்னா அமைதியாக நின்றான். அதை எதிர்த்துப் பேசும் துணிவு அவனுக்கு இல்லை. ஆயினும், அந்த ஏற்பாடு அவனுக்கும் மனநிறைவைத் தரவில்லை.
"நீ கிளம்புவதற்கு முன், என்னிடமிருந்து ஒரு தங்க நாணயத்தைப் பெற்றுக்கொள்," என்று ரே கூறினார்.
*நாயப்* அங்கிருந்து கிளம்பினான். ரே அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அனந்தா அருகில் வந்து, புகைக்குழலின் *கலிகா*-வை (புகைக்கரி) மாற்றியமைத்துவிட்டு, குழாயை நீட்டியவாறே, "ஹுசூர்!" என்று அழைத்தான்.
வழக்கத்தின் காரணமாக, ரே தனது கையை நீட்டினார். பிறகு அவர், "சோட்டோ-கின்னியின் அறையிலிருந்து மெத்தைகள், *ஜாஜிம்* மற்றும் மணியை வெளியே கொண்டு வாருங்கள். நிச்சயதார்த்தப் பரிசுகளை ஒப்படைப்பதற்காக, நைப் கங்குலி இல்லத்திற்குச் செல்லவிருக்கிறார்," என்று கூறினார்.
மூன்று தலைமுறைகளாக, ரே குடும்பத்தினர் செல்வத்தைச் சேர்த்து வந்திருந்தனர். நான்காவது தலைமுறையோ......அவர் அராஜ்யத்தை ஆண்டு வந்தார். ஐந்தாவது மற்றும் ஆறாவது தலைமுறையினர் ஆடம்பர வாழ்க்கையில் திளைத்து, கடன்களைக் குவித்துக்கொண்டனர். ஏழாவது தலைமுறையினரான விஸ்வம்பரின் காலத்தில்தான், ராய் குடும்பத்தின் 'லட்சுமி' (செல்வம்) எனும் கப்பல், அந்தக் கடன் எனும் சமுத்திரத்தின் ஆழத்தில் மூழ்கிப்போனது. தனது தெய்வீகச் செல்வத்தை இழந்த 'தேவராஜனைப்' (தேவர்களின் அரசன்) போல, விஸ்வம்பர் செயலற்று அமர்ந்து வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அதுமட்டுமல்ல; இந்த ஏழாவது தலைமுறையோடு, ராய் வம்சமே முடிவுக்கு வந்தது. மாவட்ட நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றம் பிறப்பித்த ஆணைகளின்படி, ராய் குடும்பத்தின் 'லட்சுமி' இப்போது கையில் பிச்சைப் பாத்திரத்துடன் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்—
*ஜல்சாகர்*
—பிரிவி கவுன்சிலின் (Privy Council) இறுதித் தீர்ப்பை மட்டுமே எதிர்பார்த்துக்கொண்டு.
25
விஸ்வம்பரின் மகனுக்கு நடைபெற்ற புனிதமான பூணூல் அணியும் சடங்கின்போது (*உபநயனம்*), ராய் மாளிகை விழாக்கோலத்துடன் களைகட்டி ஒலித்தது. ஈகை, விருந்து மற்றும் கொண்டாட்டங்கள் பௌர்ணமி இரவின் அலைகளைப் போலப் பொங்கிப் பெருகின. ஆனால், அதற்குச் சற்றுப் பின்னரே, அந்த அலைகள் வடியத் தொடங்கின. அவ்வாறு பின்வாங்கிய அலைகளால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, ராய் வம்சத்தின் ஒட்டுமொத்த ஓட்டமும் முற்றிலுமாக வற்றிப்போனது. ஏழு நாட்களுக்குள், அதே ஆடம்பரம் நஞ்சாக மாறியது; மாளிகைக்குள் காலரா எனும் கொள்ளைநோய் பரவத் தொடங்கியது. அடுத்த ஏழு நாட்களுக்குள், ராய் குடும்பத்தின் மூத்த தலைவி, அவரது இரு மகன்கள், மகள் மற்றும் பல உறவினர்கள்—அனைவரும் உயிரிழந்தனர். விஸ்வம்பர் ராய் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தார்; தலை குனிந்தவாறு அமர்ந்து, மரணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்—விந்திய மலை, அகத்திய முனிவரின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதைப் போலவே.
அது சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றாக இருக்கலாம். அவர் உண்மையில் அந்த நாளிலிருந்தே மரணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கத் தொடங்கினாரா என்பதை யாரால் அறிய முடியும்? ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்: *அந்த* நாளில் அவர் தன் தலையைக் குனிந்துவிடவில்லை. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே அவர் தன் தலையைக் குனிந்தார்—பிரிவி கவுன்சிலின் இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட அந்த நாளில். ஏனெனில், தனது மனைவி, மகன்கள் மற்றும் மகள் ஆகியோரின் மரணத்திற்குப் பின்னரும் கூட, மாளிகையின் *ஜல்சாகர்* (இசை மண்டபம்) அறையில் விளக்குகள் தொடர்ந்து எரிந்துகொண்டிருந்தன; *சிதார்*, *சாரங்கி* மற்றும் *குங்குரு* (கால் சலங்கைகள்) ஆகியவற்றின் இசை தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவின் ஆழ்ந்த அமைதி, கலகலப்பான சிரிப்பொலிகளால் திடுக்கிட்டு, அசைத்து எழுப்பப்பட்டது. வேட்டைக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் 'ஹௌதா' (யானை இருக்கை) இப்போதும் அந்தப் பெண் யானையின் முதுகில் ஏற்றப்பட்டிருந்தது. அன்றைய தினமும் கூட, 'தூஃபான்' எனும் அந்த ஆண் யானை, கடும் சீற்றத்திலும் விரக்தியிலும் தனது கயிறுகளை அறுத்துக்கொண்டு ஆவேசப்பட்டது.
ஐயோ! பிரிவி கவுன்சிலின் (Privy Council) தீர்ப்பினால், ராய் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான அனைத்து நிலச் சொத்துக்களும் பறிபோயின. எஞ்சியிருந்தவை அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையும், 'லாகிராஜ்' (வாடகை இல்லாத) நில மானியத்தின் மீதான நிரந்தர உரிமையும் மட்டுமே. ராய் வம்சத்தின் மூலப் பிதாவானவர், நிலத்தின் இந்தப் குறிப்பிட்ட பகுதியை—காகிதத்தின் மீது மையின் சங்கிலிகளால்—எத்துணை உறுதியாகப் பிணைத்து வைத்திருந்தார் என்றால், அதன் பிறகு எவராலும் அதன் மீது கைவைக்க இயலாத நிலை ஏற்பட்டது. இந்த ஏற்பாட்டின் மூலமாகவே தெய்வங்களுக்கான தினசரி வழிபாடுகள் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன; 'சோட்டோ-கின்னி' (இளைய எஜமானி) அவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அரிசி வந்து சேர்கிறது; ரஹமத் தனது ஊதியத்தைப் பெறுகிறார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்களின் முந்தைய செழிப்பில் இன்று எஞ்சியிருக்கும் சொற்பமான செல்வமும், அந்த ஒரே ஏற்பாட்டின் காரணமாகவே நிலைத்திருக்கிறது. இக்காலத்தில், 'பாத்ஷாபோக்' அரிசியின் மாத ஒதுக்கீடு மாதத்தின் தொடக்கத்திலேயே வந்து சேர்ந்துவிடுகிறது; ஒவ்வொரு காலையும் புதிய மீன்கள் வந்து சேர்கின்றன—இது அப்பகுதியில் உள்ள 'பீல்' (நீர்ப்பகுதி/ஈரநிலம்) தொடர்பான 'லாகிராஜ்' (வருவாய்-இல்லா) நில ஒப்பந்தத்தின் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்ட ஏற்பாடாகும்; அதே 'பீல்' பகுதியிலிருந்து—நீர்ப்பறவைகள் தொடர்பான ஒரு குறிப்பிட்ட ஏற்பாட்டின் பயனாக—பறவைகளும் கொண்டு வந்து சேர்க்கப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் கடந்த காலத்தைச் சார்ந்தவைதான்; ஆயினும், உயிருடன் இருப்பவர்களின் நினைவிலிருந்து அகன்றுவிடும் அளவுக்கு அவை வெகு தொலைவில் இல்லை. எனவேதான், ராய் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான, சிதிலமடைந்து வரும் இந்த மாளிகை இன்றும் 'ராஜ்பாரி' (அரச மாளிகை) என்றே அழைக்கப்படுகிறது; ஒரு காலத்தில் புகழோச்சிய—இன்று பொலிவிழந்த—விஸ்வம்பர் ராய் அவர்கள், இப்பகுதியில் இன்றும் மரியாதையுடன் 'ராய்-ஹுசூர்' என்றே விளிக்கப்படுகிறார்.
—
இந்த உண்மையே, புதிதாகச் செல்வந்தர்களாக உயர்ந்த கங்குலி குடும்பத்தினருக்கு ஆழ்ந்த மனக்கசப்பின் ஊற்றாக அமைந்தது. அவர்கள் ஒரு தங்கக் கோவிலைக் கட்டி எழுப்பியிருந்தனர்; ஆயினும், அந்தக் கோவில் ஒரு 'செத்த மலையின்' நிழலில் மறைந்தே நின்றது. உலகம் அந்தச் 'செத்த மலையை' மட்டுமே பார்த்தது; அவர்களின் தங்கக் கோவிலை நோக்கி எவரும் ஒரு பார்வையைக் கூடச் செலுத்தவில்லை. ராய் குடும்பத்தினருக்குச் சொந்தமான அந்தப் பழைய பெண் யானைக்குக் கிடைத்த மரியாதையை விடவும், கங்குலி குடும்பத்தினரின் விலையுயர்ந்த மோட்டார் கார்களுக்குக் கிடைத்த மரியாதை மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. மஹிம் கங்குலி தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டார்: *எப்பாடுபட்டாவது, அந்தச் செத்த மலையின் சிகரத்தை நான் வீழ்த்தியே தீர வேண்டும்.*
26
*ஜல்சாகர்* (இசை அறை)
*சோட்டோ-கின்னியின்* (இளைய எஜமானியின்) முதுகில் அந்த மணி கட்டப்பட்ட கணமே, அவள் ஒரு அரசியின் கம்பீரமான நடையுடன் தன் உடலை அசைக்கத் தொடங்கினாள். அந்த மணி ஒலிக்கத் தொடங்கியது—*டொங், டொங், டொங்*.
*நாயிப்* (எஸ்டேட் மேலாளர்) ஆன தாராபிரசன்னா வந்து, விஸ்வம்பர் பாபுவின் முன் நின்றார். விஸ்வம்பர் பாபு, *அந்தர் மஹாலின்* (பெண்கள் வசிப்பிடம்) உட்புற அறையில் அமர்ந்திருந்தார். இந்நாட்களில், இந்த ஒற்றை அறை மட்டுமே அவர் பயன்படுத்தும் இடமாக இருந்தது. ரே குடும்பத்தின் முன்னோர்களான ஆண்களின் மற்றும் பெண்களின் உருவப்படங்கள் சுவர்களில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன—அவை அனைத்தும் அவர்களை நடுத்தர வயதில் இருப்பதைப் போலச் சித்தரித்தன. ஒவ்வொரு உருவமும் ஒரு *காளி-நாமாவளியை* (காளி தேவியின் திருநாமம் பொறிக்கப்பட்ட பக்தித் துண்டு) போர்த்திக்கொண்டும், கழுத்தில் *ருத்ராட்ச* மாலை அணிந்துகொண்டும், கையில் ஒரு ஜெபமாலையை ஏந்திக்கொண்டும் காட்சியளித்தன. விஸ்வம்பர் பாபு அந்தப் படங்களையே உற்றுப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தார். *நாயிப்பைக்* கண்டதும், அவர் மெதுவாகத் தன் பார்வையை விலக்கி, "அனந்தா, அந்தச் சிறிய பணப்பெட்டியை என்னிடம் கொடு," என்று அழைத்தார்.
அந்தச் சிறிய பணப்பெட்டியிலிருந்து இரும்புப் பெட்டகத்தின் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு, அவர் அந்தப் பெட்டகத்தைத் திறக்கத் தொடங்கினார். அந்தப் பெட்டகத்தின் மேல் அடுக்கில், ரே குடும்பத்தின் *லட்சுமி-ஜான்பி*—செல்வத் தேவிக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு புனிதப் பெட்டகம்—அருள் ஒளியைப் பரப்பியவாறு வீற்றிருந்தது. கீழ் அடுக்கில் வேறு இரண்டு அல்லது மூன்று பெட்டிகள் கிடந்தன. ரே உள்ளே கையை விட்டு, பார்ப்பதற்கு மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்த ஒரு பெட்டியை வெளியே எடுத்தார். இது அவருடைய மறைந்த மனைவியின் நகைப் பெட்டியாகும். ரே அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தார். அதன் உட்புறம் ஏறக்குறைய காலியாகவே இருந்தது. எஞ்சியிருந்த சில ஆபரணங்களுக்கு மத்தியில், ஒரே ஒரு *சித்தி*—நெற்றி வகிட்டில் அணியும் ஒரு பாரம்பரிய ஆபரணம்—இருந்தது. இந்தச் *சித்தி* ஒரு மங்கலச் சின்னமாகவும், ஏழு தலைமுறைகளாகக் குடும்பத்திற்கு வரும் புதுமணப்பெண்களை வரவேற்கும் சடங்குகளில் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு பரம்பரைச் சொத்தாகவும் விளங்கியது. அந்த ஒரு ஆபரணத்தைத் தவிர, மற்ற அனைத்தும் மறைந்துபோயிருந்தன. பக்கவாட்டில் இருந்த ஒரு சிறிய அறையில், சில தங்க நாணயங்கள் கிடந்தன.
இவற்றுள் சில நாணயங்கள், ரே-வின் மனைவிக்கு ஆசியாக வழங்கப்பட்டவை; மற்றவை, அந்த இளம் கணவன் தன் மனைவிக்கு அன்போடு அளித்த முதல் பரிசுகளாகும். அவர்களின் திருமணத்தின் முதல் ஆண்டில்தான் அவர் தனது எஸ்டேட்டிற்கு முதன்முறையாகச் சென்றிருந்தார்; அங்கு *நஸரானாவாக* (காணிக்கையாக)ப் பெற்ற தங்க நாணயங்களிலிருந்து சிலவற்றை அவர் தன் மனைவிக்குப் பரிசளித்திருந்தார். அந்த நாணயங்களில் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு, அவர் அதை மௌனமாக நாயேபின் கையில் வைத்தார். பின்னர் நாயேப் அங்கிருந்து விடைபெற்றார்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, *சோட்டோ-கின்னியின்* (இளைய எஜமானியின்) மணி ஓசை உரக்கத் தெளிவாக ஒலித்தது. ராய் வந்து ஜன்னலோரம் நின்றார்.
—
*சோட்டோ-கின்னியின்* கூந்தலில் எண்ணெய் பூசப்பட்டிருந்தது—மேலும் நெற்றியில் எண்ணெய் பூசப்பட்ட அந்தப் பகுதியைச் சுற்றி, ஒரு குங்குமக் கோடு வரையப்பட்டிருந்தது. *சோட்டோ-கின்னி* ஒருவித அசைவுடனும், மெல்லிய நளினத்துடனும் நடந்து வந்தார்.
மதிய வேளையில், கங்குலி குடும்பத்தினரின் பளபளக்கும் மோட்டார் கார், ராய் இல்லத்தின் சிதிலமடைந்த நுழைவாயிலில் வந்து நின்றது. மஹிம் கங்குலியே வாகனத்திலிருந்து கீழே இறங்கினார். நாயேப் தாரப்பிரசன்னா, அவரை அன்புடன் வரவேற்க அவசரமாக வெளியே வந்து, பின்வருமாறு கூறினார்:
"வருக, வருக!"
அனந்தாவும் இரண்டாம் தளத்திலிருந்து இந்தக் காட்சியைப் பார்த்திருந்தார். அவர் விரைவாகக் கீழே இறங்கி வந்து, ராய் குடும்பத்தினரின் தனிப்பட்ட வரவேற்பறைக்கான கதவைத் திறந்துவிட்டு, பின்னர் அங்கிருந்து விலகிக்கொண்டார்.
மஹிம் கேட்டார்: "*தாக்குர்தா* (தாத்தா) எங்கே? நான் அவரை எங்கே சந்திக்க வேண்டும்?"
கங்குலி வம்சத்தினர் நீண்ட காலமாக ராய் எஸ்டேட்டின் எல்லைக்குட்பட்ட பகுதியில் வட்டித் தொழில் செய்து வருபவர்களாக இருந்தனர். மஹிமின்
*ஜல்சா கர்*
27
தந்தையான ஜனார்த்தன் கூட—தன் காலம் வரை—ராய் குடும்பத் தலைவரை எப்போதும் "ஹுசூர்" (எஜமான்) என்றே அழைத்து வந்திருந்தார். மஹிம் விசாரித்த தொனியில் தாரப்பிரசன்னாவுக்குச் சற்று அதிருப்தி ஏற்பட்டது. ஆயினும், வெளிப்படையான மரியாதையுடன் பேசிய அவர், பின்வருமாறு பதிலளித்தார்: "ஹுசூர் இன்னும் துயிலெழுந்து வரவில்லை. அவர் உணவருந்திவிட்டு ஓய்வெடுக்கச் சென்றுள்ளார்."
மஹிம் கூறினார்: "யாரையாவது அனுப்பி அவரைத் துயிலெழுப்பச் சொல்லுங்கள்."
தாரப்பிரசன்னா ஒரு வறண்ட புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்: "அவ்வாறு செய்யும் துணிவு எங்களில் யாருக்கும் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் தெரிவிக்க விரும்பும் செய்தியை *என்னிடமே* நேரடியாகச் சொல்லலாமே? நான் அதை அவரிடம் கொண்டு சேர்ப்பேன்." பொறுமையிழந்தவனாக மஹிம், "இல்லை, நான் அவரைப் பார்த்தே ஆகவேண்டும்," என்று கூறினான். அனந்தா அங்கே வந்து, ஒரு வெள்ளிப் பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஷர்பத் கோப்பையை கங்குலியின் முன் வைத்தான். அந்தக் கோப்பையை எடுத்துக்கொண்ட மஹிம், அனந்தாவிடம், "தாத்தா இன்னும் கண் விழித்துவிடவில்லையா?" என்று கேட்டான். "விழித்துவிட்டார். நீங்கள் வந்திருப்பதை நான் அவரிடம் தெரிவித்துவிட்டேன். அவர் உங்களைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்."
ஷர்பத்தைக் குடித்து முடித்ததும், மஹிம் எழுந்து நின்று, "ஆஹா! அந்த நறுமணம் உண்மையில் மிக அற்புதமாக இருக்கிறதே! இது என்ன வகையான ஷர்பத்?" என்று வியந்து கூறினான்.
அனந்தா பொய் சொன்னான்: "ஐயா, இது காசியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட மசாலாப் பொருட்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டது—இதன் துல்லியமான விவரங்கள் எனக்குத் தெரியாது."
இரண்டாவது தளத்திலிருந்த அறைக்குள் நுழைந்ததும், மஹிம், "என்ன தாத்தா? நீங்கள் கீழே சென்று உணவு அருந்தவில்லை போலிருக்கிறதே?" என்று கேட்டான்.
விஸ்வம்பர் புன்னகைத்தவாறே, "உள்ளே வா, உள்ளே வா; உட்கார் என் கண்ணே," என்று கூறினார்.
அதற்கு மஹிம், "எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது," என்று பதிலளித்தான்.
...அந்த முதிய தாத்தாவிடம்.
பதிலுக்குப் புன்னகைத்த விஸ்வம்பர், "அதைப்பற்றி மறந்துவிடுங்கள் சகோதரரே—அது ஒரு முதியவனின் இயல்பான பலவீனம் என்று விட்டுவிடுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் ஒரு வயோதிகன்; என் உடல்நலத்தால் இப்போது அதன் வழக்கமான நடைமுறையிலிருந்து ஏற்படும் எந்த மாற்றத்தையும் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை," என்றார்.
மஹிம் பதிலளித்தார், "அந்த ஏமாற்றத்தை நான் பொருட்படுத்தப்போவதில்லை; ஆனால் இன்றிரவு நீங்கள் *கண்டிப்பாக* இங்கு வந்து எங்களுக்குச் சிறப்பளிக்க வேண்டும்."
விஸ்வம்பர் மௌனம் சாதித்தார்; தன் *ஃபார்ஸி*யை (ஹுக்கா) இழுப்பதில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போலப் பாவனை செய்தார்.
மஹிம் தொடர்ந்து பேசினார், "லக்னோவிலிருந்து வெகு தொலைவு பயணம் செய்து, *பைஜி*களை (நாட்டியப் பெண்களை) அழைத்து வரும் சிரமத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். உங்களைத் தவிர, அவர்களின் பாடலின் நுணுக்கங்களை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளவோ ​​அல்லது ரசிக்கவோ கூடிய வேறு யாரும் இங்கு இல்லை."
சிறிது நேரம் மௌனமாகப் புகையிலையை இழுத்த பிறகு, அவர் அந்தப் புகைக்குழாயை ஓரமாக வைத்தார். பிறகு அவர் பேசினார்: "சகோதரர் மஹிம், சமீப காலமாக என் உடல்நலம் மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது. அண்மையில் என் நெஞ்சில் ஒரு வலி ஏற்பட்டிருக்கிறது—அது அவ்வப்போது என்னை மிகவும் தளர்வடையச் செய்துவிடுகிறது."
மஹிம் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தார்; பிறகு, தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று, "மிகச் சரி, தாத்தா—நான் இப்போது விடைபெற்றுக்கொள்கிறேன். நான் சற்று நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அந்தச் *சாகிப்*களையும் அதிகாரிகளையும் அழைத்து வரச் செல்ல வேண்டும்—அவர்கள் நிச்சயமாக நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறார்களா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்," என்றார்.
விஸ்வம்பர் சாதாரணமாக, "சகோதரரே, நீங்கள் பெரிதாக ஏமாற்றமடைய வேண்டாம்," என்று மட்டும் கூறினார்.
மஹிம் அறையிலிருந்து வெளியேறினார். தாழ்வாரத்தில் ஒரு கணம் நின்றவர், திடீரென்று—
28
*ஜல்சாகர்*
—இவ்வாறு வியந்து கூறினார்: "அடடா, தாத்தா! இந்த வீட்டை நீங்கள் என்ன நிலையில் விட்டுவைத்திருக்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்—இது பழுதுபார்க்கப்பட வேண்டிய மிக மோசமான நிலையில் இருக்கிறது!"
அந்தக் கருத்துக்கு யாரும் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை.
அனந்தா மட்டும், "இந்த வழியாக வாருங்கள் ஐயா," என்று கூறினார்.
*கலி-பாரி*க்குள் (வெளிப்புற மண்டபத்திற்குள்) அமைந்திருந்த கலைநிகழ்ச்சி அரங்கம், ஏராளமான விளக்குகளின் ஒளியில் ஜொலித்தது. மேலே அமைந்திருந்த விதானத்தைச் சுற்றிலும் பல வண்ண விளக்குகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. கங்குலி குடும்பத்தினரிடம் அவர்களுக்கெனத் தனி மின்னாக்கி (dynamo) ஒன்று இருந்தது; இந்த ஆடம்பரமான மின்விளக்கு அலங்காரத்திற்காகவே பிரத்யேகமாக மின் இணைப்புகள் நீட்டிக்கப்பட்டிருந்தன. மண்டபத்தைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்கள் புதிய இலைகளாலும் மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அதே வேளையில், வண்ணக் காகிதங்களால் செய்யப்பட்ட தோரணங்கள் மண்டபத்தின் சுற்றுப்புறம் முழுவதும் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. கீழ்த் தளத்தில், ஒரு கலைநிகழ்ச்சி மேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது—ஒரு தடிமனான கம்பளத்தின் (*சத்ரஞ்சி*) மீது வெண்ணிற விரிப்பு விரிக்கப்பட்டிருந்தது. மண்டபத்தின் ஒருபுறம் வரிசையாக நாற்காலிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்க, மறுபுறம் பொதுமக்களுக்கான இருக்கைகளாகப் பயன்படும் வகையில், பெரிய விரிப்புகள் (*தலாய்*) விரிக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கிருந்து சற்றுத் தள்ளி, பெண்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட தனி இருக்கைப்பகுதி அமைந்திருந்தது.
அன்று மாலை எட்டு மணிக்குள், மண்டபம் மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. தபேலா மற்றும் சாரங்கி இசைக் கலைஞர்கள் தங்கள் வாத்தியங்களைச் சுருதி கூட்டுவதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தனர். மேலைநாடுகளைச் சேர்ந்த இரு பெண் நடனக் கலைஞர்கள்—தங்கள் *பெஷ்வாஸ்* ஆடைகள், முகத்திரை மற்றும் அணிகலன்களால் மிளிர்ந்தபடி—மேடைக்குள் நுழைந்து தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். கூடியிருந்த கூட்டத்தின் இரைச்சல் ஒரே கணத்தில் அடங்கிப்போனது. ஆம்—எத்துணை அழகு!
பாடல் தொடங்கியது. சிறப்பு விருந்தினர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட நாற்காலி வரிசையில், மஹிம் கங்குலி அமர்ந்திருந்தார்.
அந்த இரு நடனக் கலைஞர்களில், மூத்தவர் எழுந்து நின்று பாடத் தொடங்கினார். நீண்ட, இழுவையான ஸ்வரங்களில் அவர் அந்த *ராகத்தை* விரித்து இசைத்தபோது, ​​கூடியிருந்த கூட்டம் முழுவதுமே சோர்வுற்றதுபோல் தோன்றியது. பார்வையாளர்கள் மத்தியில் மெல்லிய முணுமுணுப்புகளும் உரையாடல்களும் எழத் தொடங்கின. சிறப்பு விருந்தினர்கள் அமர்ந்திருந்த வட்டத்திற்குள்ளும், லேசான கேலிப் பேச்சுகளும் நகைச்சுவைகளும் பரிமாறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. பொதுமக்களுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த கங்குலி இல்லத்தின் சீருடை அணிந்த பணியாளர்கள், "அமைதி! அமைதி!" என்று உரக்கக் கூச்சலிட்டனர்.
பாடல் முடிவுக்கு வந்தபோது, ​​மரியாதை நிமித்தமாக மஹிம், "ஆஹா! மிக நன்று!" என்று குரல் கொடுத்தார். நடனக் கலைஞரின் அசைவுகள் சற்றே தடுமாறின. தன் பாடலை முடித்ததும், அவர் அமர்ந்தார். ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், அவர் இளைய நடனக் கலைஞரிடம் சில வார்த்தைகளை மெதுவாகப் பேசிவிட்டு, அவரை எழுந்து ஆடுமாறு சைகை செய்தார்.
கண் இமைக்கும் நேரத்தில், கூடியிருந்த கூட்டம் மீண்டும் உற்சாகம் பெற்றது. அவரது துள்ளலான குரல்வளத்தாலும், உயிரோட்டமிக்க நடன அசைவுகளாலும், ஒரு மலை ஓடை நேராக அந்தச் சபையின் மையப்பகுதிக்குள் ஆர்ப்பரித்து விழுந்தது போன்றதொரு உணர்வு ஏற்பட்டது. கூட்டத்தினரிடமிருந்து கரவொலியும் பாராட்டு முழக்கங்களும் விண்ணைப் பிளக்கும் வகையில் எழுந்தன. சிறப்பு விருந்தினர்கள் அமர்ந்திருந்த வட்டத்திலிருந்து, வெகுமதிகளாகப் பணத்தாள்கள் மழையெனப் பொழிந்தன.
மீண்டும்—மீண்டும்—மீண்டும். அந்தச் சபை மீண்டும் ஒருபோதும் சோர்வு நிலைக்குத் திரும்பவே இல்லை. நிகழ்ச்சி முடிந்து கூட்டம் கலைந்து சென்றபோது, ​​மஹிம் அந்த நடனக் கலைஞர்களை அழைத்து, "வந்திருந்த அனைவரும் முழுமையாக மகிழ்ந்து போனார்கள்," என்று கூறினார்.
மரியாதையுடன் தலைவணங்கிய மூத்த நடனக் கலைஞர், "அது முற்றிலும் உங்கள் பெருந்தன்மையாலேயே சாத்தியமாயிற்று ஐயா," என்று பதிலளித்தார். உண்மையிலேயே, மஹிமின் தாராள குணம் எல்லைகளற்றதாக இருந்தது. முதலில் மூன்று நாட்களுக்கு என ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருந்த அந்த நிகழ்ச்சி, இறுதியில் ஐந்து நாட்கள் நீடித்து, பின்னரே நிறைவுற்றது.
அவர்கள் விடைபெற்றுச் செல்லும் நாளில், அவர் தனது கருணையை இன்னும் விரிவுபடுத்தினார். அவர்களை வழியனுப்பி வைக்கும்போது அவர் இவ்வாறு பரிந்துரைத்தார்: "அருகிலேயே எங்களுக்கு ஒரு அரண்மனை இல்லம் உள்ளது; எப்போதாவது ஒருமுறை அங்கே வந்து எங்களைப் பார்வையிடுங்கள். விஸ்வம்பர் ராய் கலையின் உண்மையான ரசிகர் என்பதோடு, அளவற்ற செல்வமும் படைத்தவர். அங்கே உங்களுக்கு ஒரு கலைநிகழ்ச்சி நிகழ்த்தும் வாய்ப்பு கிடைக்கக்கூடும்."
அந்த மூத்த பெண் மிகுந்த மரியாதையுடன் பதிலளித்தாள்: "நாங்கள் அவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் ஐயா. *ராஜா பகதூரின்* அரசவைக்கு (Durbar) நாங்கள் நிச்சயமாக வருகை தருவோம். அதுவே ஆரம்பத்திலிருந்தே எனது எண்ணமாகவும் இருந்தது."
தாரபிரசன்னா உள்ளுக்குள் அமைதியாகவே சீற்றம்கொண்டு கொதித்தான். அவனுக்கு விஷயம் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது: இது அந்தச் சூழ்ச்சிக்காரனான மஹிம் கங்குலி அரங்கேற்றிய மற்றொரு நயவஞ்சகமான தந்திரம். இறுதியில், தன்னை அவமானப்படுத்தும் ஒரு திட்டமிட்ட முயற்சியாக, அவன் ஒரு ஆடல்மகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தான். அவன் மிகக் கடுமையாகப் பதிலளித்தான்: "எஜமானருக்கு உடல்நலம் சரியில்லை—இன்று இரவு இங்கே பாட்டோ, ஆட்டமோ எதுவும் நடைபெறாது."
அந்த மூத்த ஆடல்மகள் கெஞ்சினாள்: "தயவுசெய்து கருணை காட்டுங்கள், *பாபா*..."
ஆனால் தாரபிரசன்னாவோ உறுதியாகப் பதிலளித்தான்: "அது சாத்தியமில்லை."
அந்த ஆடல்மகள் வருத்தத்துடன் பெருமூச்சுவிட்டாள்: "இதுவே என் தலைவிதி போலும்." அவர்கள் அங்கிருந்து விடைபெற்றுச் செல்லத் தயாரானார்கள்.
சரியாக அந்த நேரத்தில், மேல் தளத்திலிருந்து ஒரு குரல் உரக்க ஒலித்தது: "தாரபிரசன்னா!"
தாரபிரசன்னா அங்கே தோன்றிய உடனேயே, விஸ்வம்பர் அவனிடம் கேட்டார்: "அவர்கள் யார்?"
தலைகுனிந்தவாறே தாரபிரசன்னா பதிலளித்தான்: "அவர்கள் கங்குலி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்; இங்கே ஒரு *முஜ்ரா* (கலைநிகழ்ச்சி) நிகழ்த்துவதற்காக வந்திருந்தார்கள்."
"ம்ம்." சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் மேலும் கூறினார்: "நீ அவர்களை அப்படியே திருப்பி அனுப்பிவிட்டாயா?"
"தங்கள் மேன்மைக்கு என் பணிவான வணக்கங்கள்." பாரம்பரிய முஸ்லிம் பாணியில், தரையைத் தொடும் அளவுக்கு ஆழமாகத் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்தியவாறே, அந்த ஆடல்மகள் முன்னால் வந்து அவர் முன் நின்றாள்.
*கச்சாரி* (எஸ்டேட் அலுவலகம்) அறையிலிருந்து பார்த்தால், முகப்புத் தாழ்வாரத்தையும் அதற்கு அருகிலுள்ள அறைகளையும் ஓரளவுக்குப் பார்க்க முடியும். விஸ்வம்பரின் குரலைக் கேட்டதும், அந்த ஆடல்மகள் நிமிர்ந்து பார்த்து, அவரைக் கண்டுகொண்டாள்; பின்னர் படிகள் வழியாக மேலே ஏறி வந்தாள். அவள் அனுமதி பெறாமலே மாடிக்கு வந்ததைக் கண்டு விஸ்வம்பர் முதலில் சினமுற்றார்; ஆயினும், அவரது கோபம் விரைவிலேயே தணிந்துவிட்டது. அந்த நடனமங்கையின் பேரழகு அவரது உள்ளத்தை நெகிழச் செய்தது.
மீண்டும் ஒருமுறை பணிவுடன் தலைவணங்கிய அந்த நடனமங்கை, "ஐயனே, அடியவளின் பிழையைப் பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன்..." என்று பேசத் தொடங்கினாள்.
"ஜல்சாகர்"
"...முன்னறிவிப்பு ஏதுமின்றி உள்ளே நுழைந்தமைக்காக, என் கருணைமிக்கப் பெருமானே!"
விஸ்வம்பர் அந்த நடனமங்கையின் அழகை உற்று நோக்கினார்: மாதுளம் முத்துக்களின் நிறம் கொண்ட மேனி; மையிட்டு அழகுபடுத்தப்பட்ட, மயக்கமூட்டும் ஈர்ப்புடன் கூடிய நீண்ட இரு கண்கள்; ரோஜா இதழ்களை ஒத்த இதழ்கள்; ஒல்லியான, சற்று உயரமான, மெல்லிய இடை கொண்ட தோற்றம்—நடனத்தின் ஆன்மாவே ஒரு கணம் இளைப்பாறுவதற்காக அவள் உருவில் வந்து அமர்ந்திருப்பதைப் போல அது தோன்றியது. அவள் சற்றே அசைந்தால் போதும், அந்த நடனம் உயிரோட்டமான வெளிப்பாடாகப் பொங்கிப் பெருகிவிடும் போலிருந்தது.
ஒரு கனிவான புன்னகையுடன் விஸ்வம்பர் கூறினார், "தயவுசெய்து அமருங்கள்."
மிகவும் பணிவுடன், அந்த நடனமங்கை அருகிலிருந்த ஒரு கம்பளத்தின் மீது அமர்ந்தாள்; பின்னர், "இச்சிறிய அடியவள் ஒரு பாடலைப் பாடி அர்ப்பணிப்பதற்காகவே, ஐயன் அவர்களின் திருமுன் வந்து நிற்கிறேன்," என்று கூறினாள்.
தனக்கு உடல்நலம் சரியில்லை என்று கூற விஸ்வம்பர் வாய் திறந்தார். ஆனால், திடீரென அவருக்குள் ஒரு கூச்ச உணர்வு எழுந்தது—ஒரு *தவாய்ஃப்* (நடனமங்கை) முன்னிலையில் பொய் பேசுவதை நினைத்து எழுந்த ஒருவித அருவருப்பு உணர்வாக அது இருந்திருக்கலாம். அந்த *பைஜி* (நடனமங்கை) கூறினாள், "இங்குள்ள *ஹுசூர் பகதூர்* அவர்கள் மிகுந்த கலைநுட்ப அறிவும் ரசனைத்திறனும் கொண்டவர் என்று யாவரும் பேசிக்கொள்வதை அடியவள் கேட்டிருக்கிறேன். கங்குலி பாபு கூட, தாங்கள் ஒரு உண்மையான பெருமகனார் என்றும்—இவ்விடத்திற்கே உரித்தான சக்கரவர்த்தி போன்றவர் என்றும் புகழ்ந்துரைத்தார்."
*ராய்* அவர்களின் ஹுக்கா குழாயிலிருந்து வந்த குபுகுபு ஒலி நின்றது. மென்மையாகப் புன்னகைத்தவாறே, அவர் அந்த *பைஜி*யின் முகத்தை நோக்கிக் கூறினார், "இசை நிகழ்ச்சி இன்றிரவு நடைபெறும்." பின்னர் அவர், "அனந்தா!" என்று அழைத்தார்.
அனந்தா வாசலுக்கு வெளியிலேயே காத்திருந்தான். அவன் உள்ளே வந்ததும், அவனது எஜமானர் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டார், "அவர்களுக்குத் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய். கீழ்த்தளத்தில் உள்ள அந்த அறையைத் திறந்துவிடு—அந்த *தாலுக்தார்* அவர்களுக்குச் சொந்தமான அறை அதுவே."
அனந்தா பதிலளித்தான், "தயவுசெய்து இவழியே வாருங்கள்."
அந்த *பைஜி*யால் வங்காள மொழியில் பேச இயலாவிட்டாலும், அம்மொழியைப் புரிந்துகொள்வதில் அவளுக்குச் சிறிதும் சிரமம் இருக்கவில்லை. மரியாதையுடன் எழுந்து நின்று வணங்கியவாறே அவள், "இத்தகைய நற்பேறு வாய்த்ததால் நான் மெய்யாகவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்; தங்கள் கருணைக்கு நான் பெரிதும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன், *ஹுஸூர்*," என்று கூறினாள்.
அனந்தனைப் பின்தொடர்ந்து, அவள் அங்கிருந்து விடைபெற்றாள்.
*நாயப்* ஆன தாரப்பிரசன்னன்...சன்னா அசைவற்று நின்றான்—அப்படியே நின்றுகொண்டு, பேச்சற்றுப் போனான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் பேசினான்: "கங்குலிகளின் வீடு... அதை அவர்கள் ஒரு இரவுக்கு நூறு ரூபாய் வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறார்கள்."
"ம்ம்."
தன் புகைக்குழலை (pipe) சில முறை இழுத்து ஊதியவாறே, அவன் கேட்டான்: "உன் நிதியில் என்ன இருக்கிறது...?"
தன் வாக்கியத்தை முழுமையாக்காமலே, அவன் மீண்டும் புகைக்குழலை இழுக்கத் தொடங்கினான். தாராபிரசன்னா பதிலளித்தான்: "*தேவத்தர்* (Debottar) நிதியில் சுமார் நூற்று ஐம்பது ரூபாய்கள் மட்டுமே இருக்கின்றன."
ஒரு கணம் சிந்தித்த பிறகு, ரே எழுந்தார்; இரும்புப் பெட்டகத்தைத் திறந்து, அந்த குறிப்பிட்ட பெட்டியை வெளியே எடுத்தார். அந்தப் பெட்டிக்குள் இருந்து, மங்கலப் பொருளாகிய *சித்தி*—ரே வம்சத்தின் மரபுவழி நகையான, ரத்தினங்கள் பதித்த தலை ஆபரணம்—எடுத்து, அதை தாராபிரசன்னாவின் கைகளில் வைத்து, இவ்வாறு கூறினார்: "*தேவத்தர்* கணக்கேட்டில் இதை ஒரு செலவாகப் பதிவு செய்: 'ஆனந்தமாயிக்காக ரத்தினங்கள் பதித்த *சித்தி* வாங்கியது'—அதற்கான விலை, அந்த நூற்று ஐம்பது ரூபாய்களே."
ஆனந்தமாயி—ரே குடும்பத்தின் குலதெய்வம்—கல்லால் செதுக்கப்பட்ட காளி தேவியே ஆவாள்.
31
நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு, அமைதி சூழ்ந்திருந்த ரே மாளிகையில் மீண்டும் பூட்டுகள் திறக்கப்படும் ஓசை எதிரொலித்தது. *ஜல்சகர்* (இசை மண்டபம்) அறையின் கதவுகளும் ஜன்னல்களும் அகலத் திறக்கப்பட்டன. விளக்கு அறையின் பூட்டு திறக்கப்பட்டது. *ஃபராஷ்கர்* (தளவாட அறை) அறைக்குள் வெளிச்சம் பாய்ந்தது.
அனந்தா அறைகளையும் வாசல்களையும் தூசு தட்டிப் பெருக்கும் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தான்; நிதாய் மற்றும் ரஹமத் அவனுக்கு உதவியாக இருந்தனர். *தாக்கூர்-பாரி* (பூஜையறை இல்லம்) பகுதியின் வயதான பணிப்பெண் பல்வேறு பொருட்களைத் தேய்த்துச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தாள்: சாமரம், *குர்குரா* (ஹுக்கா), பெரிய பித்தளைத் தட்டுகள், பன்னீர் தெளிப்பான்கள் மற்றும் வாசனைத் திரவியக் குப்பிகள் ஆகியவை அவை. *நாயிப்* (எஸ்டேட் மேலாளர்) ஆன தாராபிரசன்னா, அருகிலேயே நின்றுகொண்டு, ஏற்பாடுகளின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் மேற்பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
அனந்தா கூறினான்: "*நாயிப்-பாபு*, நாம் யாரையாவது மாவட்டத் தலைமையகத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்."
அதற்கு *நாயிப்* பதிலளித்தார்: "நான் ஏற்கனவே ஒரு பட்டியலைத் தயாரித்துவிட்டேன். கேள்—நான் எதையாவது விட்டுவிட்டேனா என்று பார்ப்போம்." பட்டியல் வாசிக்கப்படுவதைக் கேட்ட அனந்தா, "இரண்டு பொருட்களைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் இதில் அடங்கிவிட்டன: சுமார் இரண்டு *போரி* அளவுள்ள *அத்தர்* (வாசனைத் திரவியச் சாறு) மற்றும் சில பாட்டில்கள் வெளிநாட்டு மதுபானம்," என்று கூறினான்.
*நைப்* (மேலாளர்) கூறினார், "ஆனால் ஒரு பாட்டில் மீதமிருந்தது அல்லவா?"
"அந்தப் பாட்டிலில் இன்னும் சிறிது மிச்சமிருக்கிறது. தாங்கள் வழக்கமாக எப்போதாவது ஒருமுறை, மிகச் சிறிய அளவே அருந்துவீர்கள். ஆனால் இன்று தாங்கள் முழுமையாக அருந்தத் திட்டமிட்டிருந்தால்—அப்படியென்றால், அந்த ஒரு பாட்டில் மட்டும் போதவே போதாது, *நைப்-பாபு*."
*நைப்* சிந்தித்தவாறே, "ஆனால் நான் யாரை அனுப்புவது? அவர்கள் நடந்தே சென்றால், இருட்டுவதற்குள் திரும்பி வந்துவிட முடியுமா?" என்று கேட்டார். அனந்தா தயங்கியவாறே, "நிதாயைத் துஃபானுடன் ஏன் அனுப்பக்கூடாது?" என்று கேட்டான்.
நிதாய் அதற்குப் பதிலளித்தான், "எஜமானர் உத்தரவிட்டால் ஒழிய..."
*நைப்* கூறினார், "மிகச் சரி, நானே சென்று அந்தச் செய்தியைத் தெரிவிக்கிறேன்."
பிஷம்பர் பாபு படுத்திருந்தார். *நைப்* உள்ளே நுழைந்து அவருக்கு முன் வந்து நின்றதும், அவர், "நான் இப்போதுதான் உன்னை அழைக்க நினைத்தேன். கங்குலி வீட்டுக்கு ஒருமுறை சென்று மஹிமை அழைத்து வா. மேலும், கிராமத்திலுள்ள மற்ற கனவான்களையும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து அழைக்க வேண்டும். நீயே நேரில் கங்குலி வீட்டுக்குச் செல்," என்று கூறினார்.
*நைப்* பதிலளித்தார், "நான் அப்படியே செய்கிறேன்."
ராய் கூறினார், "சோட்டோ-கின்னியின் முதுகில் சேணம் பூட்டுமாறு அவர்களிடம் சொல்."
*நைப்* ஒரு கணம் காத்திருந்துவிட்டு, பிறகு, "நிதாயைத் துஃபானுடன் மாவட்டத் தலைமையகத்திற்கு அனுப்ப வேண்டிய அவசியம் உள்ளது," என்று கூறினார்.
"சரி."
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ராய், "அப்படியென்றால் அவனைப் போகவிடு," என்று கூறினார்.
அதன் பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து, துஃபான் கனைக்கும் ஓசையைக் கேட்ட ராய், முன்பக்க ஜன்னலைத் திறந்தார்.
அதன் வழியாக, ராய் குடும்பத்தினருக்கே உரிய தனிப்பாதை—தேவதாரு மரங்களின் நிழலில், வீட்டின் பின்புறமாகச் செல்லும் அந்தப் பாதை—தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்தப் பாதையில் குதிரைக் குளம்புகளின் தாள ஒலி எதிரொலித்தது. துஃபான், தன் தலையை வளைத்து, துடிப்பான அடிகளுடன், கம்பீரமான—கட்டுப்படாத—ஒரு மிடுக்குடன் நடந்து செல்வதை ராய் உற்று நோக்கினார்; அதே வளைந்த கழுத்து, அதே நடை.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, சோட்டோ-கின்னியின் சேணத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மணிகள் ஒலிக்கத் தொடங்கின. ராய் எழுந்து அமர்ந்தார். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது, ​​கம்பீரமான 'சோட்டோ-கின்னி' (இளைய எஜமானி) அந்த வழியாகச் செல்வதை அவர் கண்டார். ராய் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, தன் அறையின் தரையில் முன்னும் பின்னுமாக நடக்கத் தொடங்கினார்; அவரது உடலும் மனமும் திடீரெனப் பேச்சற்று, அமைதியிழந்து போயின.
விழாக்காலம்! மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு—ராய் இல்லத்தில் ஒரு கொண்டாட்டம்!
மறுபுறம் அமைந்திருந்த 'ஜல்சாகர்' (இசை அறை) பகுதியிலிருந்து ஒலிகள் மிதந்து வருவது போல் தோன்றியது—*தங்-தாங், தங்-தாங்*—பளிங்கு சரவிளக்குகளின் மெல்லிய கலகலப்பு ஒலி அது. ராய் தன் அறையை விட்டு வெளியேறி, தாழ்வாரத்திற்குள் அடியெடுத்து வைத்தார். அனந்தா, சரவிளக்குகளையும் சுவர் விளக்குகளையும் அவற்றிற்குரிய கொக்கிகளில் மாட்டும் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தார். காலடி ஓசையைக் கேட்டதும், அவர் வாசலை நோக்கித் திரும்பினார்; அங்கே விஸ்வம்பர் ராய் நின்றுகொண்டிருப்பதையும், அவரது பார்வை சுவர்களில் தொங்கிய ஓவியங்களின் மீது நிலைத்திருப்பதையும் கண்டார். அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூடத்தின் சுவர்களை அலங்கரிக்கும் வகையில், ராய் வம்சத்தின் மூதாதையர்கள் தங்கள் இளமைக்காலத்தில் காட்சியளிக்கும் உருவப்படங்கள் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. வம்சத்தின் மூலபுருஷரான புவனேஸ்வர் ராய் தொடங்கி, விஸ்வம்பர் ராய் வரை—ஒவ்வொரு உருவப்படமும் ஆடம்பரத்திலும் இன்ப நுகர்ச்சியிலும் திளைத்த ஒரு ஆளுமையைச் சித்தரித்தன. அவரது கொள்ளுத் தாத்தாவான ராவணேஸ்வர் ராய், தான் வேட்டையாடிக் கொன்ற ஒரு புலியின் மீது காலை ஊன்றியவாறு, கையில் ஈட்டி போன்ற ஒரு ஆயுதத்தையும், முதுகில் ஒரு கேடயத்தையும் தாங்கியபடி நின்றிருந்தார். அவரது தந்தையான தனேஸ்வர், மெத்தைகள் விரிக்கப்பட்ட ஒரு அரியணையில் அமர்ந்திருக்க, அவரது இளைய மனைவி அவருக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தார். இளம் விஸ்வம்பர், தனது 'தூஃபான்' (புயல்) எனும் குதிரையின் மீது கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்கும் கோலத்தில் சித்திரிக்கப்பட்டிருந்தார்.
—
ராய் வம்சத்தினர் தங்கள் கொந்தளிப்பான நாடகங்களை, இதே அறைக்குள்ளேயே அரங்கேற்றியிருந்தனர். நினைவுகளின் ஒரு பெருவெள்ளம் ராயைச் சூழ்ந்துகொண்டது. அஞ்சத்தக்க ஆளுமையான ராவணேஸ்வர் தான் இந்த வம்சத்தின் முதல் உண்மையான இன்ப நுகர்வாளர்; இந்த 'ஜல்சாகர்' எனும் கொண்டாட்டக் கூடத்தைக் கட்டுவித்தவரும் அவரே. ஆயினும், அதை முழுமையாக அனுபவிப்பதற்கான துணிவு அவருக்கு ஒருபோதும் கிட்டவில்லை. இந்த மண்டபத்தில் அவர் முதன்முதலாக ஒரு விருந்துக்கூட்டத்தை நடத்திய அதே நாளில், ராவணேஸ்வர் தனது மனைவியையும் மகனையும்—தான் உயிரென மதித்த அனைத்தையும்—ஒரே அடியாக இழக்க நேர்ந்தது. விளக்குத் தாங்கிகளில் எரிந்துகொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்திகள், பாதி எரிந்த நிலையிலேயே சட்டென்று அணைந்து போயின. அதன்பிறகு, அந்த 'ஜல்சாகர்' கூடத்தின் கதவுகளைத் திறக்க அவர் மீண்டும் ஒருபோதும் துணிந்ததே இல்லை.
ஒருவேளை, ராய் வம்சம் அந்த நாளிலேயே முடிவுக்கு வந்திருந்தால், அதுவே சிறந்ததாக அமைந்திருந்திருக்கும் போலும். ஆனால் ராவணேஷ்வர், தனது வம்சத்தின் மீதான ஆழ்ந்த பற்றினால் உந்தப்பட்டு, மறுமணம் செய்துகொண்டார்—தனது மறைந்த மனைவியின் இளைய சகோதரியையே மணந்துகொண்டார். இந்தச் செயல், தனது *ஆனந்தமயி*—அதாவது தனது அன்பு மனைவி—இட்ட கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து செய்யப்பட்டதே என்று அவர் அடிக்கடி கூறுவார். அவருக்குப் பின்னால், அவரது மகன் தர்கேஷ்வரே *ஜல்சாகர்*-இன் (இசை மண்டபத்தின்) கதவுகளை மீண்டும் திறந்து, அங்குள்ள விளக்குகளை ஒளிரச் செய்தார். ஒரு இரவு, இதே அறையில் வைத்து, ஒரு செல்வந்த நண்பருடன் ஆடம்பரத்தில் போட்டி போட்டுக்கொண்டிருந்த வேளையில், அவர் ஒரு *நாச்* (நடன) மங்கைக்கு ஐநூறு தங்க நாணயங்களைப் பரிசாக அளித்தார். அப்போது, ​​அவரது கடந்த கால நினைவுகள் மேலெழுந்தன—சந்திரா...
*ஜல்சாகர்*
33
...சந்திரா பாய்! சபை கலைந்த பிறகு, நண்பர்களின் கண்களில் படாமல் மறைந்து, சந்திராவுடன் அவர் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தனித்த தருணங்கள், அவரது இதயத்தில் அழியாத சுவடுகளாகப் பதிந்திருந்தன. சந்திரா—பூங்கொத்து ஒன்றைப் போலவே பொலிவுடன் திகழ்ந்தவள்!
அனந்தாவின் கைகள் அசைவற்று நின்றன; அவரது வேலை தடைபட்டது. தனது எஜமானரின் முகத்தையே உற்றுநோக்கியவாறு, அவரால் அங்கிருந்து நகரவே முடியவில்லை. ரேயின் முகம் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் சிவந்து, இறுக்கமடைந்திருந்தது—நீண்ட காலமாகச் சுருங்கியிருந்த ஒரு ரத்தக்குழாய் திடீரென வெடித்து, உள்ளே தேங்கியிருந்த ரத்தம் ஒரு நீரூற்று போலப் பீறிட்டுப் பாய்ந்து, அவரது முகம் முழுவதும் பரவியது போல அது காட்சியளித்தது.
மாலை மங்குவதற்குச் சற்று முன்னதாக, அனந்தா ஒரு தட்டில் *ஷர்பத்* (பானம்) நிரம்பிய வெள்ளித் தம்ளரை வைத்து, அதை அமைதியாக ரே-யிடம் நீட்டினார். ரே நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​அனந்தா ஒரு *சோப்தார்* (அரசவைச் சேவகர்) அணியும் தங்க வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சீருடையை அணிந்திருப்பதைக் கண்டார்—இடுப்பில் இடைக்கச்சையும், தலையில் தலைப்பாகையும், மார்பில் ரே குடும்பத்தின் சின்னமும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. அவர் அமைதியாகத் தனது கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டார். அனந்தா அங்கிருந்து அகன்றார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் வந்து, மடிப்புள்ள ஒரு *வேட்டியையும்*, முஸ்லிம் பாணியில் தைக்கப்பட்ட, பனித்துளி போன்ற மெல்லிய துணியால் ஆன ஒரு தூய *பஞ்சாபி* சட்டையையும், ஒரு பட்டுச் சால்வையையும் ரே-யின் முன் எடுத்து வைத்தார். அந்த ஆடையை ரே அடையாளம் கண்டுகொண்டார்; ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, முர்ஷிதாபாத்தில் உள்ள ஒரு ஜமீன்தார் நண்பரைப் பார்க்கச் சென்ற பயணத்திற்காகவே அந்த ஆடை பிரத்யேகமாகத் தைக்கப்பட்டிருந்தது.
"எல்லாம் தயாராக இருக்கிறதா?" என்று அவர் கேட்டார்.
மென்மையான குரலில் அனந்தா பதிலளித்தார்: "விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு வருகின்றன."
"பணியாளர்கள்?" அனந்தன் பதிலளித்தான்: "நக்ராஜ் எஸ்டேட்டின் பண்டாரிகள்—தந்தையும் மகனும்—வந்துவிட்டனர். தேபோத்தர் எஸ்டேட்டிலிருந்து நான்கு பை-களும் வந்துள்ளனர்; அவர்கள்..."
அவர் வெளி அறையில் இருக்கிறார்.
கீழ்தளத்தில், ஒரு வாகன ஒலிப்பான் உரக்க ஒலித்தது.
அனந்தா விரைவான, பதற்றமான காலடிகளுடன் அவசரமாகக் கீழிறங்கிச் சென்றான். மஹிம் கங்குலி வந்து சேர்ந்திருந்தார். படிக்கட்டுகளில் நடமாடும் ஓசைகள் கேட்கத் தொடங்கின. கீழ்தளத்தில், உபசரிப்புக்குரிய அன்பான வரவேற்புகளும், விருந்தினர்களுக்கிடையிலான உரையாடல்களின் முணுமுணுப்புகளும் எழத் தொடங்கின. மெல்ல மெல்ல, *ஜல்சாகர்*—இசை அரங்கம்—உள்ளே, நரம்பிசைக் கருவிகளின் மெல்லிய நாதங்கள் உயிர்பெறத் தொடங்கின. *தப்லா* இசையின் தாள ஓசையும் கேட்கலாயிற்று; இசைக் கருவிகள் சுருதி கூட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.
அனந்தா உள்ளே நுழைந்து, வாசலருகே நின்று, "ஐயா!" என்று அழைத்தான்.
விஸ்வம்பர், தன் ஆடையை மாற்றிக்கொண்டு, அறைக்குள் முன்னும் பின்னும் நடந்துகொண்டிருந்தார். அவர் பதிலளித்தார்:
"என்ன?"
"இசை நிகழ்ச்சி இன்னும் தொடங்க இயலாது."
"ம்ம்."
சில கணங்களுக்குப் பிறகு, அவர், "என் காலணிகளை எடுத்துத் தா," என்றார்.
அறைக்குள் நின்றுகொண்டிருந்த அனந்தா ஒரு கணம் தயங்கினான்; பின்னர், மௌனமாக, மூலையில் இருந்த மேசையின் இழுப்பறையைத் திறந்தான்—
34
*ஜல்சாகர்*
—அதிலிருந்து ஒரு பாட்டிலையும் ஒரு குவளையையும் வெளியே எடுத்தான். அவற்றை இழுப்பறையின் மேல் வைத்துவிட்டு, காலணிகளை எடுத்து, அவற்றைச் சுத்தம் செய்வதற்காக அமர்ந்தான். *ராய்* திடீரென ஒரு கணம் நின்று, பின்னர் மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினார். கீழ்தளத்தில், இசைக் கருவிகளின் மெட்டுக்கள் படிப்படியாக உரக்க ஒலிக்கத் தொடங்கின.
அனந்தா மீண்டும் அழைத்தான், "ஐயா!"
*ராய்* சாதாரணமாக, "என்ன," என்று பதிலளித்தார்.
அவர் இன்னும் சில முறை முன்னும் பின்னும் நடந்தார்; இப்போது அவரது நடை சற்று விரைவாகத் தெரிந்தது. அனந்தா பணிவுடன் காத்திருந்தான். நடந்துகொண்டிருந்தபோதே, *ராய்* மேசையருகே நின்று, "சோடா," என்றார்.
அந்தப் பரந்த மண்டபத்திற்குள், பார்வையாளர்கள் அமர்வதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன; மூன்று சுவர்களின் ஓரமாக, *ஜஜிம்களால்* (நேர்த்தியான விரிப்புகளால்) மூடப்பட்ட நீண்ட, குறுகிய மெத்தைகள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றிற்குப் பின்னால், வரிசை வரிசையாகத் தலையணைகள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. கூரையிலிருந்து, அருகருகே தொங்கிக்கொண்டிருந்த மூன்று படிகத் தொங்குவிளக்குகளுக்குள் (chandeliers) விளக்குகள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன. சுவர்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த விளக்குத் தாங்கிகளில் (sconces) எரிந்துகொண்டிருந்த தீச்சுடர்கள், காற்றுக்குச் சற்று நடுங்கி அசைந்தன.
தொங்குவிளக்குகளிலும் சுவர் விளக்குத் தாங்கிகளிலும் இருந்த பல மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகள் காணாமல் போயிருந்ததால், சில மெழுகுவர்த்திகள் காற்றினால் அணைந்து போயிருந்தன. அதன் விளைவாக, நீண்ட, மங்கலான நிழல் கோடுகள் அவ்வப்போது சுவர்களில் எழுந்து நின்றன—ஏதோ ஒரு மறைந்திருக்கும் துயரத்தின் உருவ வெளிப்பாடு போல.
இசை நிகழ்ச்சி தொடங்கியிருந்தது—ஆயினும் அதன் வேகம் மிக மென்மையாகவே இருந்தது. வாத்திய இசையின் ஒலி எதிரொலிப்பு, ஒரு மென்மையான, அப்போதுதான் முளைத்த தளிரைப் போல, மிகச் சிறிதளவே வெளிப்பட்டிருந்தது. சபையைச் சுற்றி ஒரு வட்ட வடிவில் அமர்ந்திருந்த முப்பது அல்லது நாற்பது கனவான்கள், மெல்லிய முணுமுணுப்புடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். நான்கு அல்லது ஐந்து *குர்குராக்கள்* மற்றும் *ஃபார்சிகளில்* புகையிலை புகைக்கப்பட்டு வந்தது. அந்த இரு *தவாய்ஃபுகளும்* (நடன மங்கையரும்) மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர். மஹிம் கங்குலியின் குரல் மட்டுமே அவ்வப்போது கேட்க முடிந்தது. தனது சிகரெட்டை ஒரு முறை இழுத்து ஊதியவாறே, மங்கிக்கொண்டிருந்த விளக்குகளைப் பார்த்த அவர், "இதோ பாருங்கள்—விளக்குகளில் கணிசமானவை அணைந்துவிட்டனவே!" என்று வியப்புடன் கூறினார். யாரும் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. அவர், "நாயப்-பாபு!" என்று அழைத்தார். தாரபிரசன்னா வாசலில் தோன்றியதும், மஹிம், "பாருங்கள், வெளிச்சம் சரியாக இல்லை. இரண்டு பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்குகளை எடுத்து வருமாறு என் ஓட்டுநரிடம் சொல்லுங்கள்," என்றார்.
நாயப் மௌனமாகவே இருந்தார். அந்த இரு நடன மங்கையரில் மூத்தவர் மட்டும் உருது மொழியில்—தன்னிடமே பேசிக்கொள்வது போல—"இத்தகைய வெளிச்சம் உண்மையில் இந்த அறைக்குப் பொருத்தமாக இருக்குமா?" என்று கேட்டார்.
வெளியே பூட்ஸ் காலணிகளின் கனத்த அடிச்சுவடுகளைக் கேட்டதும், நாயப் தன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்து, மரியாதையுடன் ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றார். ஒரு கணம் கழித்து, அனந்தனைப் பின்தொடர்ந்து, விஸ்வம்பர் ராய் வாசலில் தோன்றினார்.
இசை அறை
அந்த இரு *பைஜிகளும்* (நடன மங்கையரும்) மிகுந்த மரியாதையுடன் எழுந்து நின்றனர். சொல்லப்போனால், சபையில் இருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்றிருந்தனர். மஹிம் கூட—ஏறக்குறைய அறியாமலேயே—பாதி எழுந்தவர், சட்டென்று மீண்டும் அமர்ந்துவிட்டார்.
ராய் மென்மையாகப் புன்னகைத்து, "நான் சற்றுத் தாமதமாகிவிட்டேன்," என்று கூறினார். பின்னர் அவர் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். மஹிம் தலையணையை (*தக்கியா*) எடுக்கக் கையை நீட்டியவர், பின்னர் அதை ஒதுக்கித் தள்ளினார். தன் பையிலிருந்து ஒரு கைக்குட்டையை எடுத்து, அந்தத் தலையணையைச் சில முறை தட்டியவாறே, வெளிப்படையான எரிச்சலுடன், "கடவுளே—எவ்வளவு தூசு!" என்று கூறினார். தாரபிரசன்னா சுற்றி வந்து அனைவருக்கும் *அத்தர்* (நறுமணத் திரவம்) வழங்கினார். அனைத்து *குர்குராக்கள்* மற்றும் *ஃபார்சிகளிலும்* அனல் தகிக்கும் கங்குத் துண்டுகளை மாற்றியமைத்த பிறகு, அனந்தன் ராயின் தனிப்பட்ட *ஃபார்சியை* அவர் முன் வைத்து, மரியாதையுடன் அதன் குழாயை அவரிடம் நீட்டினார்.
மூத்த *பைஜி* ஆழ்ந்த பணிவுடன் தலைவணங்கி, மீண்டும் எழுந்து நின்றார். இசை தொடங்கியது—ஒரு ராகத்தின் மெதுவான, நீண்டு ஒலிக்கும் *ஆலாபனை*. ஆயினும், இன்று அதில் ஒரு நுட்பமான வித்தியாசம் இருந்தது; சபையோர் அனைவரும் முழுமையான அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தனர். ராய் கண்களை மூடியவாறு அமர்ந்திருந்தார்; அவரது முகபாவனை மிகுந்த தீவிரத்துடனும் கம்பீரத்துடனும் விளங்கியது. இசையின் அந்த மெதுவான, நீண்டு செல்லும் தாளத்திற்கு ஏற்ப, அவரது பருத்த உடல் மிக லேசாக அசைந்தாடியது. திடீரென, அவரது இடது கை உயர்ந்து, அவருக்குப் பக்கத்திலிருந்த மெத்தைமீது மென்மையாகத் தட்டியது. அந்தத் துல்லியமான கணத்தில், தபலா வாத்தியத்தின் தோல் போர்த்தப்பட்ட முகம் ஒரு உயிரோட்டமான நாதத்துடன் அதிர்ந்தது. ராய் தன் கண்களைத் திறந்தார்; *பைஜியின்* (நடனமங்கையின்) பாதங்களில் அணிந்திருந்த *குங்குரூக்கள்*—சிலம்புகள்—ஒரு மெல்லிய கலகலப்புடன் அதற்குப் பதிலளித்தன. நடனம் தொடங்கியது—அது மயிலின் நடனம். வானில் திரண்டு வரும் மேகங்களைக் கண்டு சிலிர்த்து எழும், அமைதியற்ற ஒரு பெண் மயிலின் பிம்பத்தையே அவளது உடல் அசைவுகள் கண்முன் நிறுத்தின. அவளது கழுத்து மிக லேசாக வளைந்திருந்தது; இரு கைகளாலும் தனது *பேஷ்வாஸின்*—அவளது நீண்ட ஆடையின்—இரு ஓரங்களையும் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரு மயில் தன் தோகையை விரித்தாடுவது போலவே, அந்த ஆடையைத் தாளத்திற்கு ஏற்பப் படபடக்கச் செய்தாள். பாதச் சிலம்புகள் அனைத்தும் ஒருமித்த குரலில் ஒலித்தன.
ராய் உற்சாகத்துடன், "ஆஹா! மிக நன்று!" என்று வியந்துரைத்தார்.
உடனடியாக, அந்த நடனமங்கையின் உயிரோட்டமான, தாளமயமான பாத அசைவுகள் முழுமையாக நின்றுவிட்டன. அதே கணத்தில், இசையின் இறுதித் தாளம் தபலா வாத்தியத்தில் விழுந்தது.
மகிம் ராயின் அருகே சாய்ந்து, அவரது காதில் மெதுவாகக் கிசுகிசுத்தான்: "தாத்தா, இந்த *ஜல்சா* (இசை நிகழ்ச்சி) இன்னும் சூடுபிடிக்கவே இல்லை; என் தொண்டை வறண்டு போகிறது! கிருஷ்ணாபாய் இந்த நிகழ்ச்சியின் உற்சாகத்தையே முழுமையாகத் தணித்துவிட்டார் போலிருக்கிறதே!"
கிருஷ்ணாபாய் மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள்; ஒருவேளை அவள் மகிம் சொன்னதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். அனந்தா, ஒரு குவளை *ஷர்பத்* பானத்தை ஏந்தியவாறு அங்கே வந்து, அதை மகிமிடம் நீட்டினான். மகிம் அதை மறுத்து, "வேண்டாம், நன்றி; கடந்த சில நாட்களாக இரவில் வெகுநேரம் விழித்திருந்ததால் எனக்குச் சளி பிடித்துவிட்டது," என்று கூறினான்.
ராய் லேசாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, அனந்தாவிற்கு ஒரு சைகை செய்தார்.
அனந்தா அங்கிருந்து விலகிச் சென்றான்; பின்னர், விஸ்கி மற்றும் சோடா பாட்டில்களும், குவளைகளும் நிறைந்த ஒரு பெரிய வெள்ளித் தட்டைச் சுமந்துகொண்டு மீண்டும் வந்தான். அவன் வாசற்படியருகே தனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் நின்றுகொண்டான்.
பானங்களைத் தயார் செய்த அனந்தா, அவற்றில் ஒன்றை மகிமிடம் நீட்டினான்; பின்னர் இரண்டாவது குவளையை எடுத்துக்கொண்டு, சபையினரை நோக்கி ஒருமுறை நோக்கினான்.
அங்கிருந்த அனைவரும், மரியாதையுடன் தலைகுனிந்தவாறு அமைதியில் ஆழ்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அனந்தா மிகுந்த பணிவுடன் அந்தப் பானத்தை விஸ்வம்பர் பாபுவிடம் நீட்டினான். ராய் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் அந்தக் குவளையை ஏற்றுக்கொண்டார். சிறிது நேரமாக அந்த இளம் *பாய்ஜி*யைக் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்த மஹிம், தன் இருக்கையில் சற்றே அசைந்து, "பியாரி பாய், வாருங்கள்—இப்போது இந்த இடத்தை உங்கள் கலையால் தீப்பிடிக்கச் செய்ய வேண்டிய முறை உங்களுடையது!" என்று கூறினார்.
பியாரி பாடத் தொடங்கினாள். கண்கள் மூடியிருந்த ராய், இசையின் தாள இடைவேளையின்போது ஒரு கணம் கண்களைத் திறந்து, ஒரேயொரு அறிவுறுத்தலை வழங்கினார்: "இசையின் வேகத்தை (tempo)ச் சற்று குறைத்துக்கொள்ளுங்கள்."
இருப்பினும், வெறும் பழக்கத்தின் உந்துதலால், பியாரி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஆடவும், துள்ளலான மெட்டில் பாடவும் தொடங்கினாள்—கூட்டத்தினரிடையே எண்ணற்ற, வண்ணமயமான காகித விளக்குகளைப் பறக்கவிடுவது போல அது அமைந்திருந்தது. மஹிம் மீண்டும் மீண்டும் ஆரவாரம் செய்து, "பிராவோ! *பஹுத் அச்சா!*" என்று முழக்கமிட்டார். ராய் குடும்பத்தின் மூத்த தலைவரின் புருவங்கள் சுருங்கின. மஹிமின் அந்தக் கட்டுப்பாடற்ற உற்சாகம்—அவனது வசதிக்கும் தகுதிக்கும் சற்றும் ஒவ்வாததாக இருந்ததால்—அவருக்கு மிகுந்த உறுத்தலை ஏற்படுத்தியது.
இருப்பினும், அதையும் மீறி, அவர் இசையில் மயங்கிய ஒரு மலைப்பாம்பைப் போலத் தன் உடலை அசைத்தார். அவரது நரம்புகளுக்குள், ராய் வம்சத்திற்கே உரித்தான உள்ளார்ந்த தீவிரம் கொண்ட இரத்த ஓட்டம் பொங்கிப் பெருகியது. பியாரி ஒரு வண்ணமயமான பட்டாம்பூச்சியைப் போல ஆடினாள்; அவளைப் பார்ப்பவருக்கு லக்னோவின் *ஜோஹ்ரா* நினைவுக்கு வந்தாள். கிருஷ்ணாவைப் பொறுத்தவரை, அவள் டெல்லியைச் சேர்ந்த *சந்திரா பாய்* எனும் ஆடல்மங்கையை அப்படியே ஒத்திருந்தாள்.
இதுவும் அவனது வாழ்வின் ஒரு அத்தியாயமே. பியாரியின் நடனம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. ராய் கடந்தகால நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்தான். பணத்தின் சத்தம் அவனது சிந்தனை ஓட்டத்தைக் கலைத்தது. மஹிம், பியாரிக்குப் பரிசளித்திருந்தான். மஹிம் மரபை மீறியிருந்தான்; சம்பிரதாயத்தின்படி, முதல் பரிசை வழங்கும் சிறப்புரிமை அந்த இல்லத்தின் தலைவனுக்கே உரியது. திடுக்கிட்ட ராய், தன் முன்னும் பக்கவாட்டிலும் நோக்கினான். அங்கே ஏதுமில்லை; அவனுக்கு முன்னால் வெள்ளித் தட்டு எதுவும் இருக்கவில்லை—அந்தப் பாத்திரமும் இல்லை, அதில் இருந்த பொருட்களும் இல்லை. தரையிலேயே தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தியவாறு, அவன் அமர்ந்திருந்தான். அதற்குள், கிருஷ்ணாபாய் பாடத் தொடங்கியிருந்தாள். அவளது குரல் அக்கூட்டத்தின் நடுவே ஒரு அலைபோலப் பரவியது; மண்டபத்தின் ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனைவரை உயர்ந்து, தாழ்ந்து ஒலித்தது. அவளது பாடலின் வேகத்தால் கிளம்பிய காற்று அலைகள், அங்கிருந்தோரின் நெஞ்சங்களில் வந்து மோதின. அவள் பாடினாள்: "கனையனின் புல்லாங்குழல் ஒலித்துவிட்டது; பொங்கிப் பெருகும் யமுனை நதி நீரோட்டத்திற்கு எதிர்த்திசையில் பாய்கிறது; அலைமேல் அலைகளாய் கரைகளில் மோதி, அவற்றை உடைத்துத் தள்ளி, கனையனைத் தன் தழுவலுக்குள் ஈர்த்துக்கொள்ள அது முயல்கிறது." அந்த இசையிலும் நடனத்திலும் பொங்கியெழுந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கு மிக உன்னதமானதாக இருந்தது! ராய் மற்ற அனைத்தையும் மறந்திருந்தான். இசைக்கருவிகளின் வாசிப்பு நின்றது. ராய் உரக்கக் கூவினான்: "மிக நன்று, சந்திரா!"
கிருஷ்ணாபாய் பணிவுடன் தலைவணங்கிப் பதிலளித்தாள்: "இந்தச் சிறிய அடியவளின் பெயர் கிருஷ்ணாபாய்."
மண்டபத்தின் மறுமுனையிலிருந்து மஹிம் குரல் கொடுத்தான்: "கிருஷ்ணாபாய், இங்கேயே வா—உனக்கு ஒரு சிறிய பரிசு காத்திருக்கிறது."
ராய் அதற்குள்ளாகவே எழுந்துவிட்டான். மெதுவான, சீரான அடிகளுடன் அவன் அந்தச் சபை மண்டபத்தைக் கடந்து வெளியேறினான். தாழ்வாரத்தில், அவனது வெறுங்கால்களின் உறுதியான நடைச்சத்தம் படிப்படியாக மெலிந்துவந்தது...
*ஜல்சாகர்*
37
...முற்றிலுமாக மறைந்துபோகும் வரை.
மஹிம் சொன்னான்: "பியாரிபாய், இப்போது உன்னிடமிருந்து வேறொரு பாடலைக் கேட்க விரும்புகிறோம்."
கிருஷ்ணாபாய் பதிலளித்தாள்: "தயவுசெய்து *ஹுசூர்-பஹதூர்* திரும்பி வரும்வரை காத்திருங்கள்."
மஹிம் சொன்னான்: "அவர் திரும்பித்தான் வரப்போகிறார்—அதற்குள் என்ன அவசரம்? அதோ பார்... ஆம், இப்போது வருபவர் அவர்தான் என்று நினைக்கிறேன்."
அது ராய் அல்ல; மாறாக, *நாயிப்*—அதாவது எஸ்டேட் மேலாளரான தாரா பிரசன்னா—மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார். அவன் சபையின் நடுவே ஒரு வெள்ளித் தட்டை இறக்கி வைத்தான். அத்தட்டின் மீது இரண்டு தங்க நாணயங்கள் கிடந்தன.
*நைப்* அறிவித்தான்: "பாபு தனது வெகுமதியை அனுப்பி வைத்துள்ளார்."
மஹிம் பொறுமையிழந்தான். "ஆனால் *அவர்* எங்கே?"
"அவருக்கு நெஞ்சில் திடீரென ஒரு வலி ஏற்பட்டது. அவரால் திரும்பி வர இயலாது. தயவுசெய்து, நீங்கள் இசையைத் தொடர்ந்து ரசியுங்கள். இங்கு கூடியுள்ள அனைவருக்கும் தனது வருத்தத்தைத் தெரிவிக்குமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார்."
சபையினரிடையே ஒரு மெல்லிய, தெளிவற்ற முணுமுணுப்பு எழுந்தது.
மஹிம் எழுந்தான்; ஒருவித அலட்சியமும் சோர்வும் கலந்த பாவனையுடன், அவன் எதையோ எடுக்கக் கையை நீட்டினான்... தன் அங்கங்களை நீட்டிச் சோம்பல் முறித்தவாறே அவன் கூறினான்: "நான் இப்போது விடைபெற்றுக்கொள்ள வேண்டும், தாராபிரசன்னா. *சாகிப்* நாளை மீண்டும் வருகை தரவிருக்கிறார்."
தாராபிரசன்னா அதற்கு எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கவில்லை. மற்றவர்களும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர். கூட்டம் கலைந்து சென்றது.
அறையின் தரையில், ரே குடும்ப எஜமானியின் பாதுகாப்புப் பெட்டகம் திறந்த நிலையில் கிடந்தது. அதிலிருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் காணாமல் போயிருந்தன. ரேவோ, எவ்விதப் பற்றற்ற தன்மையுடன், தலையை நிமிர்ந்து பிடித்தவாறு அறையினுள் முன்னும் பின்னும் நடந்துகொண்டிருந்தான். ரே வம்சத்தின் கண்ணியம் எவ்விதக் களங்கமுமின்றித் திகழ்ந்தது. உற்சாகத்தாலும், மதுவின் போதையாலும் உந்தப்பட்டு, அவனது நரம்புகளில் ஓடிய ரத்தமே கொதிப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனைப் பொறுத்தவரை, காலத்தின் எல்லைகளும் இடத்தின் வரம்புகளும் இன்று முழுமையாகக் கரைந்து போயிருந்தன. ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவனாக, அவன் அறையிலிருந்து வெளியேறினான். இசை மண்டபத்திலிருந்து வந்த ஒளிரும் வெளிச்சம் அவனைத் தன் பக்கம் ஈர்த்தது. அவன் மீண்டும் திரும்பிச் சென்று *ஜல்சாகர்* மண்டபத்தினுள் நுழைந்தான். அந்த மண்டபம் ஆளரவமற்று வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. சுவர்களில் ஓவியங்களாகத் தீட்டப்பட்டிருந்த ரே வம்சத்தின் முன்னோர்கள் மட்டுமே அங்கே மௌனமாக நின்று காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தனர். விஸ்வம்பர் திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக வெளியே நோக்கினான். வெளியுலகம் முழுவதிலும் நிலவொளி பரவிப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. வசந்த காலத் தென்றல் *முசுகுந்த* மலர்களின் நறுமணத்தைச் சுமந்து வந்தது. எங்கோ, ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்திருந்த *பாபிஹா* பறவை ஒன்று, இடைவிடாமல் தனது கணீர் குரலில் கீதமிட்டுக் கூவிக்கொண்டிருந்தது: *பியூ-கா-ஹா—பியூ-கா-இஹா!* ரே-வின் மனதிற்குள் ஒரு மெட்டு முணுமுணுக்கத் தொடங்கியது—நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு சந்திராவின் இதழ்களிலிருந்து அவன் கேட்டறிந்த *பெஹாக்* ராகம் அது: *ஷுனு ஜா, ஷுனு ஜா பியா*... அவன் மேலே அண்ணாந்து பார்த்தபோது, ​​நிலவு வானத்தின் நடுவே உயர்ந்து நின்றிருப்பதைக் கண்டான். அவனுக்குப் பின்னால் காலடி ஓசை ஒன்று கேட்கவே, அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். அனந்தன் விளக்குகளை அணைக்கத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தான்.
—40—
இசை மண்டபம்
ரே அவனைத் தடுத்து, "அவை அப்படியே இருக்கட்டும்," என்று கூறினான்.
அனந்தன் அங்கிருந்து கிளம்ப எத்தனித்தான். ரே அவனை அழைத்து, "எனது *எஸ்ராஜ்* (Esraj) இசைக் கருவியைக் கொண்டு வா," என்று பணித்தான். அனந்தன் அந்த இசைக் கருவியுடன் திரும்பி வந்தான். ஜன்னலுக்கு எதிரே அமர்ந்துகொண்டு, *எஸ்ராஜ்* கருவியை தன் மடியில் தாங்கியவாறு ரே கூறினான்:
"எனக்கு ஒரு பானம் பரிமாறு."
ஒரு உலோகத் தட்டில், திறந்த நிலையில் இருந்த ஒரு பாட்டில் கிடந்தது; ரே சைகை மூலம் அதைச் சுட்டிக்காட்டினான். பானத்தைப் பரிமாறிய பிறகு, அனந்தன் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றான்.
*எஸ்ராஜ்* கருவியின் நரம்புகள் மீது வில் (bow) உரசிச் சென்றது. அந்த மாளிகையின் ஆழ்ந்த அமைதிக்கு நடுவே, ஒரு மெல்லிசை உயிர்பெற்றது. இசையில் மெய்மறந்துபோன ரே, தொடர்ந்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். அந்த *எஸ்ராஜ்* கருவி உண்மையிலேயே பேசிக்கொண்டிருந்ததோ? அதன் மென்மையான, இதமான குரல் வியக்கத்தக்கத் தெளிவுடன் ஒலிப்பதாகத் தோன்றியது. அந்தப் பாடலின் வரிகள் ராயின் செவிகளில் எதிரொலித்தன—*நள்ளிரவின் இருளில், துயருற்ற ஒரு சிறைப்பட்ட பெண் தன் வாசலருகே விழித்திருக்கிறாள்; அவளைக் காவல்காப்பவளோ, நச்சரவம் போன்ற நயவஞ்சகியான அவளது நாத்தனார்! உறக்கம் என் கண்களைத் தழுவ மறுக்கிறது; உறங்குவதுபோல் பாவனை செய்துகொண்டு, உன் உருவத்தையே தியானிக்கிறேன். ஓ என் அன்பே, இத்தகையதொரு நேரத்தில் நீ ஏன் உன் புல்லாங்குழலை இசைத்தாய்?*
ராய் தன் *எஸ்ராஜ்* கருவியை ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, எழுந்து நின்றான்.
மென்மையான குரலில் அவன் அழைத்தான், "சந்திரா... சந்திரா!"
*அவனுடைய* சந்திரா! ஏனெனில், இந்தப் பாடலும் சந்திராவுக்கே உரியது அல்லவா! வெளியிலிருந்து, ஒரு இனிய குரல் அவனுக்குப் பதிலளித்தது, "ஜனாப்!"
ராய் மிகுந்த ஆவலுடன் அழைத்தான், "சந்திரா! சந்திரா! வா—உள்ளே வா! என் விருந்தினர்கள் அனைவரும் சென்றுவிட்டார்கள். சந்திரா!"
கூச்சமும் அதே சமயம் நிதானமும் கலந்த முகபாவனையுடன் கிருஷ்ணா உள்ளே நுழைந்தாள்; ராய்க்கு வணக்கம் செலுத்திய அவள்—ராய் தன் *எஸ்ராஜ்* கருவியில் வாசித்த அந்த மெல்லிசையைப் போலவே இனிமையான குரலில்—அந்தப் பாடலின் இறுதி வரியைப் பாடினாள்: "ஓ என் அன்பே, இத்தகையதொரு நேரத்தில் நீ ஏன் உன் புல்லாங்குழலை இசைத்தாய்?" புன்னகைத்தவாறே, ராய் தன் ஆழமான, கம்பீரமான குரலை முடிந்தவரைத் தாழ்த்தி, அவளுக்குப் பதிலாகப் பாடத் தொடங்கினான்: "ஓ என் அன்பே, இத்தகையதொரு இரவில்—வெற்றியின் களிப்பு என் இதயத்தில் பொங்கி வழியும்போது—நான் மட்டும் தனித்திருப்பது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?"
ராய் ஒரு பாட்டிலின் மூடியைத் திறந்துகொண்டிருந்தான். தன் கையை நீட்டிய கிருஷ்ணாபாய், "ஜனாப், தங்களுக்குச் சம்மதமென்றால், இந்தச் சிறிய பணிப்பெண் தங்களுக்கு உதவ அனுமதிக்க வேண்டும்," என்று கூறினாள். ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், ராய் அந்தப் புட்டியை அவளிடம் நீட்டினான். கிருஷ்ணா அதன் அடைப்பானைத் திறந்து, மதுவை ஊற்றி, அந்தக் கோப்பையை ராய் பாபுவின் கையில் வைத்தாள்.
மீண்டும் ஒருமுறை, 'எஸ்ராஜ்' இசைக் கருவியின் மெல்லிசை காற்றில் தவழ்ந்தது. அதே வேளையில், கிருஷ்ணா மென்மையான குரலில் பாடத் தொடங்கினாள். அவள் பாடிக்கொண்டே நடனமாடத் தொடங்கினாள். அவள் பாடியதாவது: "ஓ என் காதலா, கீழே உதிர்ந்த மலர்களைக் கொண்டு நான் மாலை தொடுப்பதில்லை; மாறாக, மேலே கிளையின் நுனியில் பூத்திருக்கும் அந்த மலர்க்கொத்தை எனக்கருள்வாயாக."
"என்னை மேலே உயர்த்துவாயாக, என் காதலா; என் கைகளாலேயே அம்மலர்களைப் பறித்துக்கொள்ள என்னை அனுமதிப்பாயாக—உனக்காகவே அவற்றை நான் பறிக்கிறேன்." தன் கைகளை மேல்நோக்கி நீட்டியவாறே, அவள் தொடர்ந்து நடனமாடினாள். ராய் தன் 'எஸ்ராஜ்' கருவியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, மின்னல் வேகத்தில் கிருஷ்ணாவின் பாதங்களைத் தன் கைகளால் பற்றிக்கொண்டான்; அவளை வானில் உயர்த்தித் தூக்கி, இசையின் தாளத்திற்குச் சரியாக இணங்க, அவளை முன்னும் பின்னுமாக ஆட்டி நடனமாடினான். பாடல் முடிவுக்கு வந்தது. கீழே விழுவதுபோல் பாவனை செய்த கிருஷ்ணா, ஒரு குறும்புத்தனமான கீச்சொலியை எழுப்பினாள். அடுத்த கணமே, அவள் பத்திரமாகத் தரையில் வந்து நின்றாள். மதுவின் போதையில் திளைத்த ராய், பாசத்துடன் அவளை நோக்கிக் கூவினான்: "சந்திரா... சந்திரா... என் காதலி!"
மதுவின் ஓட்டத்திற்கு இணையாகப் பாடல்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஒலித்தன. ஒரு புட்டி மது ஏற்கனவே தீர்ந்துவிட்டிருந்தது; இரண்டாவது புட்டியும் ஏறக்குறைய காலியாகும் நிலையில் இருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்த நடனமங்கையின் தளர்ந்த உடல், தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த விரிப்பின் (ஃபராஷ்) மீது சாய்ந்து விழுந்தது. விஸ்வம்பர், மதுவின் போதை இன்னும் நீங்காத நிலையில், பரவசத்தில் திளைக்கும் ஒரு தெய்வத்தைப் போலத் தன் இருக்கையிலேயே அமர்ந்திருந்தான். அந்த நடனமங்கையின் நிலையைப் பார்த்த அவன், மெல்லியதாகப் புன்னகைத்தான். அவளது தலைக்குக் கீழே மெதுவாக ஒரு தலையணையை வைத்து, அவளை வசதியாகப் படுத்துக்கொள்ளும் நிலையில் கவனமாகச் சரிசெய்து படுக்கவைத்தான். பின்னர், தன் 'எஸ்ராஜ்' கருவியைத் தனக்கு அருகில் இழுத்து வைத்துக்கொண்டு, அவன் மீண்டும் இசைக்கத் தொடங்கினான். இரண்டாவது புட்டி...பாட்டில் ஏறக்குறைய காலியாகியிருந்தது. ஆயினும், பந்தயம் இன்னும் தீர்க்கப்படாமலே இருந்தது. சரியாக அந்த வேளையில், 'காலி பாரி'யில் இருந்த கடிகாரம் மூன்று முறை ஒலித்தது—*டொங்... டொங்... டொங்.*
—
'ராய் பாரி'யின் வளைவுகளுக்கு இடையே, புறாக்களின் மெல்லிய கூவல் ஒலி எழுந்தது. ராயின் சிந்தனை ஓட்டம் தடைபட்டது. அது அவனைத் தூக்கத்திலிருந்து தவறாமல் எழுப்பக்கூடிய ஒரு ஒலியாகும்; அவன் சட்டென்று எழுந்து நின்றான். உறங்கிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் வருடுவதற்காக மட்டும் அவன் ஒரு கணம் நின்றான்—"சந்திரா... சந்திரா... என் அன்பே." பின்னர், முகப்புத் திண்ணைக்கு வெளியே வந்து, "அனந்தா!" என்று அழைத்தான்.
தன் எஜமானருக்காக மெத்தைகளையும் கம்பளங்களையும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக அனந்தா மாடித் தளத்திற்குச் சென்றிருந்தான். அவன் கீழே இறங்கி வந்தபோது, ​​ராய் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டான்: "என் தலைப்பாகைத் துணியையும், குதிரை சவாரிக்குரிய உடையையும் எடுத்து வா. *தூஃபானுக்கு* சேணம் பூட்டும்படி நிதாயிடம் சொல்—வேகமாகச் செய்!"
—
அனந்தா தன் எஜமானரின் முகத்தை வியப்புடன் உற்று நோக்கினான். ராய் தன் மீசையின் நுனிகளை, ஒருவித உறுதியான கம்பீரத்துடன் முறுக்கிக்கொண்டிருப்பதை அவன் கவனித்தான்.
இந்தத் தோற்றம் அவனுக்குப் புதிதான ஒன்றல்ல; இருப்பினும், நீண்ட காலமாக அவன் ராயை இக்கோலத்தில் கண்டதில்லை. மிகவும் மெல்லிய குரலில் அவன் ஒரு யோசனையை முன்வைத்தான்: "ஒருவேளை நீங்கள் முதலில் உங்கள் முகத்தையும் கைகளையும் கழுவிக்கொள்ளலாம், எஜமானரே."
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நள்ளிரவின் அமைதி *தூஃபானின்* உற்சாகமான கனைப்பொலியால் நிரம்பியது. தாரப்பிரசன்னத்தின் தூக்கமும் அதனால் கலைந்தது. தன் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்த அவன், விஸ்வம்பர் ராய் *தூஃபானின்* மீது அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான்—உடலோடு ஒட்டிய *சுரிதார்* கால்சட்டை, நீண்ட *அச்ச்கன்* மேலங்கி, மற்றும் தலையில் ஒரு வெள்ளை நிறத் தலைப்பாகை என அவன் காட்சியளித்தான். இருள் சூழ்ந்திருந்ததால் முழுமையான காட்சியைப் பார்க்க இயலவில்லை என்றாலும், எஞ்சியவற்றைத் தாரப்பிரசன்னனால் எளிதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ள முடிந்தது: கால்களில் தங்க வேலைப்பாடுகள் கொண்ட *நாக்ரா* காலணிகள், மற்றும் கையில் குஞ்சங்கள் தொங்கும் கைப்பிடியைக் கொண்ட ஒரு சாட்டை. *தூஃபான்* பாய்ந்து செல்லும்போது, ​​உற்சாக மிகுதியால் துள்ளித் துள்ளிச் சென்றது.
—
*ஜல்சா கர்*
வயல்வெளிகள் பலவற்றைக் கடந்து, சுழன்று எழும் புழுதி மேகங்களைக் கிளப்பியவாறு, *தூஃபான்* ஒரு புயலின் வேகத்தில் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து சென்றது. நள்ளிரவின் குளிர்ந்த காற்று வீசிச் சென்றது; அது ராயின் வெப்பம் மிகுந்த நெற்றியை இதமாக வருடியது. அவனுக்குள் ஊறியிருந்த மதுவின் போதை, மெதுவாக ஆயினும் உறுதியாக, தணியத் தொடங்கியது. பரந்து விரிந்த வெளிகள் மறைந்து, ஒரு கிராமம் தென்பட்டது—அது 'குசும்டிஹி' (Kusumdihi) எனும் சிற்றூர். அவ்வழியே சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​காய்கறிகள் நிரம்பிய ஒரு வண்டி அவருக்கு எதிர்ப்பட்டது; அதில் இரு பயணிகள் அமர்ந்திருந்தனர்—அவர்கள் அநேகமாகச் சந்தைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். சில சொற்கள் அவர் காதுகளில் விழுந்தன: "அந்த 'காலி பாபுக்கள்'... அவர்கள் வந்ததிலிருந்து..."
ரே (Ray) குதிரையின் கடிவாளத்தை பலமாக இழுத்து, தன் குதிரையான *துஃபானின்* (Tufan) வேகமான பாய்ச்சலைக் கட்டுப்படுத்தினார்.
முன்னால் சென்ற வண்டியிலிருந்த பயணி தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்: "வாடகை செலுத்திய பிறகு, கையில் லாபம் என்று எதுவும் மிஞ்சுவதே இல்லை. உண்மையான நிம்மதி என்பது அந்த 'ரே ராஜாக்கள்' (Ray Rajas) காலத்தில்தான் இருந்தது."
சுற்றும் முற்றும் நோக்கிய ரே, திடுக்கிட்டுப் போனார்.
அவர் *துஃபானின்* முதுகில் அமர்ந்திருந்தார்—ஆனால் எங்கே? தான் இப்போது எங்கு இருக்கிறோம்? மெல்ல மெல்ல, அவர் தன் சுற்றுப்புறத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்: தாம் இழந்த எஸ்டேட்டான 'கீர்த்திஹாட்' (Kirtihat) நேர் எதிரே நின்றிருந்தது. அடுத்த கணமே, அவர் தன் உடலை நிமிர்த்தி, கடிவாளத்தை இழுத்து *துஃபானைத்* திருப்பினார்; பின்னர் தன் சாட்டையால் அதை ஆவேசமாகச் சாட்டினார். மீண்டும் ஒரு சாட்டை அடி! *துஃபான்* மின்னல் வேகத்தில் முன்னால் பாய்ந்தது. குதிரை லாயத்தை அடைந்ததும், ரே சுற்றும் முற்றும் நோக்கினார்; கிழக்கே, விடியற்காலையின் ஒளி மெல்லப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. இரவு இன்னும் முழுமையாக விடைபெற்றிருக்கவில்லை.
ரே உரக்கக் கூப்பிட்டார்: "நிதாய்!"
அவர் மூச்சிரைக்க நின்றிருந்தார். தன் கீழே நின்றிருந்த *துஃபான்* உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். ரே குதிரையிலிருந்து கீழே இறங்கினார். கடிவாளத்தை மிகக் கடுமையாக இழுத்ததன் விளைவாக, *துஃபானின்* வாய் கிழிந்துபோயிருந்ததை அவர் கண்டார்; அதன் முகவாய் முழுவதும் ரத்தத்தால் கறைபடிந்திருந்தது. களைத்துப்போன அந்தக் குதிரை நடுங்கியவாறே நின்றிருந்தது. ரே அதன் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தவாறே முணுமுணுத்தார்: "ஓ, பாவம் நீ... எத்துணை பாவம் நீ."
*துஃபானால்* தன் தலையை நிமிர்த்திக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஒருவேளை, மதுவின் போதை தரும் மயக்கம் ரே-வின் மனதிலிருந்து இன்னும் முழுமையாக விலகியிருக்கவில்லை போலும். அவர் மீண்டும் பேசினார்: "அது ஒரு தவறு, என் நண்பனே—உன் தவறு மட்டுமல்ல, என் தவறும் கூட. எதற்காக இந்த அவமானம், *துஃபான்*? வா, எழுந்திரு... இப்போதே எழுந்திரு."
நிதாய் அவருக்குச் சற்றுப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர் கூறினார்: "அதற்கு மூச்சு மிகவும் திணறிப்போயிருக்கிறது; சற்று ஆசுவாசமடைந்ததும் அது தானாகவே எழுந்துவிடும்."
திடுக்கிட்ட ரே, தன் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தார்; அங்கே நிதாய் நின்றுகொண்டிருந்தார். *Tufan*-ஐ நிதாயிடம் ஒப்படைத்த ரே, விரைவாக வீட்டிற்குள் நடந்தார். இரண்டாம் தளத்திற்குச் சென்றபோது, ​​*Jalsaghar*—அதாவது இசையரங்கம்—இன்னும் திறந்திருப்பதை அவர் கண்டார். உள்ளே எட்டிப் பார்த்தபோது அறை காலியாக இருப்பதைக் கண்டார்; *Abhisarika*—அந்த ரகசிய விருந்தாளி—ஏற்கனவே அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டிருந்தாள். தரையெங்கும் காலி மதுப்புட்டிகள் சிதறிக் கிடந்தன. சரவிளக்குகளிலும் சுவர் விளக்குகளிலும் இருந்த மெழுகுவர்த்திகள் இன்னும் அணையவில்லை; அறை முழுவதும் ஒளியில் குளித்திருந்தது. இசையரங்கம்
8.1
சுவர்களை ஒட்டி, ரே வம்சத்தின் கர்வமிக்க வாரிசுகள் வரிசையாக நின்றிருந்தனர்; அவர்களின் முகங்களில் போதையின் விளைவான ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு உறைந்து போயிருந்தது. அச்சம் மேலிட, ரே பின்வாங்கினார். திடீரென அவருக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது—இது வெறும் மாயையா? கண்ணாடியில் தன் சொந்தப் பிம்பத்தைப் பார்த்ததால் ஏற்பட்ட ஒரு பிரமையா? ஆயினும், அது அவருடைய பிரமை மட்டுமல்ல; ரே வம்சத்தின் ஏழு தலைமுறையினரின் கூட்டுப் பிரமை, இந்த அறைக்குள்ளேயே குவிந்து கிடந்தது.
அவர் அந்த வாசற்படியிலிருந்தே பின்வாங்கினார். கைப்பிடிச் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு—அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ஒருவனைப் போலக் குரல் எழுப்பி—அவர் அழைத்தார்: "அனந்தா! அனந்தா!"
அனந்தா பதிலளித்தவாறே ஓடிவந்து அவர் அருகில் நின்றான். தன் எஜமானரின் குரல் இத்தனை பதற்றத்துடன் ஒலிப்பதை அவன் இதற்கு முன் ஒருபோதும் கேட்டதே இல்லை. அவன் வந்த மறுகணமே, ரே உரக்கக் கத்தினார்: "விளக்கை அணை! விளக்கை அணை! விளக்கை அணை! இசையரங்கத்தின் கதவை மூடு—அந்த இசையரங்கத்தின் கதவை..."
அதற்கு மேல் வேறு வார்த்தைகள் ஏதும் கேட்கவில்லை. அவர் கையில் இருந்த சாட்டை மட்டுமே, 'சடார்' என்ற பலத்த ஓசையுடன் இசையரங்கத்தின் கதவின் மீது வந்து விழுந்தது.