93. ஜாய்ஸின் தாக்கம் குறித்து ரிச்சர்ட் ஆல்டிங்டன் & 94. 'யுலிசிஸ்' வெளியீட்டுத் திட்டம் குறித்த ஷாவின் (Shaw) எதிர்வினை

 93. ஜாய்ஸின் தாக்கம் குறித்து ரிச்சர்ட் ஆல்டிங்டன்

1921

‘The Influence of Mr. James Joyce’ (திரு. ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் தாக்கம்), *English Review*, xxii (ஏப்ரல் 1921), 333-41; இது அவரது *Literary Studies and Reviews* (1924) நூலிலும் (பக். 192-207) இடம்பெற்றுள்ளது.

திரு. ஜாய்ஸின் *யுலிஸஸ்* (Ulysses) படைப்பு முழுமையாக ஒரு புத்தக வடிவில் வெளியாகும் வரை, அது குறித்துச் சரியானதொரு விமர்சனத்தை முன்வைக்க முடியாது என்பது வெளிப்படை. அதன் தொடர் வெளியீடு வழக்கத்திற்கு மாறாக நீண்ட காலம் நீடித்து வருவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது; எனவே, அது இன்னும் முழுமையடையாத நிலையில் இருக்கும்போதே அதைப் பற்றிப் பேசுவதில் நான் காட்டும் அவசரத்திற்கு ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. திரு. ஜாய்ஸின் இந்த முயற்சி, அதன் சாதனை மற்றும் அது ஏற்படுத்தக்கூடிய தாக்கம் ஆகிய இரு வகைகளிலும் மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடியது; அதன் சாதனை குறிப்பிடத்தக்கது என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உள்ளது, ஆனால் அதன் தாக்கம் வருந்தத்தக்கதாக அமையக்கூடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன். இளம் எழுத்தாளர்கள் திரு. ஜாய்ஸைப் பின்பற்றாமல் அவரைப் பாராட்டவும் மதிக்கவும் முன்வந்தால் அது நன்று; ஆனால் அப்படி நடப்பதற்கான வாய்ப்பு குறைவு... திரு. ஜாய்ஸின் பாணியிலிருந்து 'டாடாயிசம்' (Dadaisme) எனும் கலை இயக்கத்திற்குச் செல்வது ஒரு சிறிய அடிதான்; அங்கிருந்து அறிவிலித்தனத்திற்குச் செல்வது அதைவிட எளிதானது. திரு. ஜாய்ஸ் சில இடங்களில் சறுக்கல்கள் இருந்தாலும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்; ஆனால் மற்றவர்களோ, அவரது அறிவுத்திறன், வியக்கத்தக்க கவனிப்புத் திறன், நினைவாற்றல், உள்ளுணர்வு மற்றும் கலைச் செயல்பாடுகளின் மீதான கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைச் கொண்டிராததால் தோல்வியடையவே நேரிடும்.

திரு. ஜாய்ஸ் ஒரு நவீன 'இயற்கைவாதி' (Naturaliste) எழுத்தாளர்; மனித மனத்தின் நுட்பமான உளவியல் குறித்த ஆழமான அறிவு அவரிடம் உள்ளது, ஆனால் அதே சமயம் 'இயற்கைவாதிகளுக்கு' உரிய 'கலைநயமிக்க எழுத்துநடை' (écriture artiste) மீதான அதீத ஈடுபாடு அவரிடம் இல்லை. இயற்கைவாதி எழுத்தாளர்களை விட இவர் சுய-பிரக்ஞை குறைந்தவராகவும், உள்ளுணர்வு மிக்கவராகவும் இருக்கிறார்; மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகத் தோன்றாவிட்டால், இவர் எதார்த்தவாதத்தை ஒருவித ஆன்மீகத் தன்மையுடன் (mystic) அணுகியுள்ளார் என்று சொல்லலாம். பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்களின் தாக்கத்தில் எழுதப்பட்ட *டப்ளினேர்ஸ்* (Dubliners) எனும் நூல், சோலா (Zola) போன்ற ஒரு எழுத்தாளரின் முழு அங்கீகாரத்தையும் பெற்றிருக்கக்கூடிய ஒன்றாகும். இது பல பிரெஞ்சு இயற்கைவாதப் படைப்புகளை விடச் சிறந்ததோ அல்லது மோசமானதோ அல்ல; *டப்ளினேர்ஸ்* கதைகள் ஏறக்குறைய ஆக்டேவ் மிர்போ (Octave Mirbeau) எழுதிய கதைகளைப் போன்ற தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. ஆங்கிலக் கதை இலக்கியத்தில் ஈடுபட்ட எழுத்தாளர்களிடையே 'இயற்கைவாதம்' (Naturalisme) என்பது அரிதாகவே பின்பற்றப்பட்ட ஒரு இலக்கியப் பாணியாக இருந்ததால், இந்நூல் கவனத்தை ஈர்த்தது...

[இங்கு ஆங்கில இயற்கைவாதி எழுத்தாளர்கள் குறித்த நீண்டதொரு விரிவான விளக்கம் இடம்பெறுகிறது.] [‘போர்ட்ரெய்ட்’ (Portrait) நாவல் குறித்து இங்கே சுருக்கமாக விவாதிக்கப்படுகிறது.]

நிச்சயமாக, பெருமளவிலான விற்பனை எனும் ‘வெற்றியோ’ அல்லது அறிவற்ற பெண்களின் போற்றுதலோ அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை; ஆனால், திரு. ஜாய்ஸ் தனது சமகாலத்தவர்கள் மற்றும் தன்னைவிட மூத்த எழுத்தாளர்கள் பலரின் பாராட்டுக்களையும் மரியாதையையும் பெற்றிருந்தார். அவரது அடுத்த படைப்பு மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருக்கப்பட்டது. அதுவே ‘யுலிஸஸ்’ (Ulysses) ஆக அமைந்தது.

‘போர்ட்ரெய்ட்’ மற்றும் ‘யுலிஸஸ்’ ஆகியவற்றுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் திரு. ஜாய்ஸின் நிலையைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். ‘டப்ளினேர்ஸ்’ (Dubliners) படைப்பில் காணப்பட்ட முதிர்ச்சியற்ற ‘இயற்கைவாதம்’ (Naturalism) எனும் நிலையைக் கடந்து, ஒரு புனைகதை எழுத்தாளராக அவர் அபாரமான வளர்ச்சியை எட்டியிருந்தார். ‘போர்ட்ரெய்ட்’ நாவல் அருவருப்பான அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தது உண்மைதான்; ஆனாலும் அதில் மிகச் சிறந்த பகுதிகள் இருந்தன. டேடலஸின் (Daedalus) ‘ஆદર્சவாதத்திற்கும்’, முரட்டுத்தனமான முட்டாள்தனமும் அசிங்கமும் நிறைந்த வெளி உலகிற்கும் இடையிலான மோதல் மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவதாக இருந்தது. அந்த ஆன்மீகப் போராட்டம் கதையை வெறும் இழிநிலைக்கு அப்பால் ஒரு துயர காவியமாக உயர்த்தியது; இருப்பினும், விரும்பத்தகாத விவரங்களில் அதிக கவனம் செலுத்தியது புத்தகத்தின் சமநிலையைப் பாதித்தது. பல இடங்களில் அது அருவருப்பாக இருந்தாலும், அந்த அருவருப்பு ஒருவிதமான ‘புத்துணர்வூட்டும்’ தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. மிகுந்த உணர்திறனும் திறமையும் கொண்ட ஒருவர், தனது மனதிலிருந்த ‘ஆபத்தான விஷயங்களை’ அகற்றி, உணர்ச்சிவசப்படும் இளமைப் பருவத்தின் தீய கனவுகளையும் தாக்கங்களையும் உதறிவிட்டு, மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய தெளிவான மற்றும் நிதானமான பார்வையை நோக்கி நகர்வதை உணர முடிந்தது. திரு. ஜாய்ஸ் மீது பலர் பெரும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த அந்த ‘அதிகாரப்பூர்வமான நம்பிக்கையை’ (official optimism) அவர் ஒரு துளியும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை; அவர் ‘இனிப்புத் தன்மை’ கொண்டவராகவோ அல்லது ‘ரெனான்’ (Renan) பாணியிலான நற்பண்பையும் அமைதியையும் போலியாக வெளிப்படுத்துபவராகவோ இருக்க நான் விரும்பவில்லை - ஏனெனில் அத்தகைய பண்புகள் அவரது இயல்புக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவை. ஆனால், அவர் உண்மையான துயர காவியத்தை எழுத வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன்; மாறாக, நையாண்டியையும் துயரத்தையும் கலந்து முற்றிலும் பொய்யான ஒன்றை உருவாக்கும் ‘இயற்கைவாதிகளின்’ (Naturalistes) கலப்பு பாணிக்கு அவர் திரும்பிவிடக்கூடாது என்று நினைத்தேன். அழுகிய காய்கறிக் குப்பைகள் மற்றும் துர்நாற்றம் வீசும் சூழலில் விதியால் ஒடுக்கப்பட்ட அந்த இழிவான களத்திலிருந்து, அவரது கதாபாத்திரங்கள் தெளிவான சூழலை நோக்கி வெளிவருவதைக் காண நான் ஆசைப்பட்டேன்.

தெளிவாகச் சொல்வதானால், நான் தவறான ஒன்றையே எதிர்பார்த்தேன். திரு. ஜாய்ஸ் இதுவரை எழுதியவற்றிலேயே ‘யுலிஸஸ்’ தான் மிகவும் கசப்பான, மிகவும் அருவருப்பான மற்றும் மிகவும் கடுமையான நையாண்டி கொண்ட படைப்பாக அமைந்தது. இது மனிதகுலத்தின் மீதான ஒரு பெரும் அவதூறு; இதை மறுத்துரைக்கும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லையென்றாலும், இது ஒரு அவதூறு என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உள்ளது. 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நூலில் சிரிப்பு இருக்கிறது; ஆனால் அது ரபெலேவின் (Rabelais) அந்தத் தாராளமான, கலகலப்பான சிரிப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, ஒருவிதமான கடுமையான மற்றும் ஏளனமான சிரிப்பாகும்...

[ஜாய்ஸ் சித்தரிப்பது போன்ற அளவுக்கு மனிதன் இழிவானவன் அல்ல என்பதையும், போருக்குப் பிந்தைய காலத்து மனிதன் இலக்கியத்தில் அத்தகைய இழிவான சித்தரிப்புக்கு ஆளாகத் தகுதியற்றவன் என்பதையும் குறித்த மற்றொரு நீண்ட கருத்துச் செருகல்.]

...மேலும் நான் கூறுவது என்னவென்றால், திரு. ஜாய்ஸ் தனது அற்புதமான திறமைகளைப் பயன்படுத்தி மனிதகுலத்தின் மீது நமக்கு வெறுப்பை உண்டாக்க முற்படும்போது, ​​அவர் செய்வது ஒரு பொய்யான செயல்; அது மனிதகுலத்தின் மீதான ஒரு அவதூறு.

திரு. ஜாய்ஸின் 'யுலிசிஸ்' குறித்த எனது கருத்து இதுதான். கலைப் பார்வையில் பார்த்தால், திரு. ஜாய்ஸின் செயலுக்குச் சில நியாயங்கள் உள்ளன; அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த நூலை எழுதுவதில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். ஆனால் மனித வாழ்க்கையின் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, ​​அவர் தவறு செய்கிறார் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உள்ளது. அதோடு, திரு. ஜாய்ஸ் வழக்கமாகச் சிறப்பாகக் கையாளும் அந்த 'யுலிசிஸ்' பாணியானது, அவரைப் பின்பற்றி எழுதுபவர்களிடம் அவரது தத்துவத்தைப் போலவே மிகவும் மோசமான மற்றும் பொய்யான ஒன்றாகவே அமையும். 'யுலிசிஸ்' என்பது ஒரு பிரம்மாண்டமான சுய-உரையாடல் (soliloquy) ஆகும்...

[நவீன உரைநடைப் பாணிகள் குறித்த மற்றொரு கருத்துச் செருகல்.]

நான் திரு. ஜாய்ஸைப் பற்றிய பேச்சிலிருந்து விலகிச் செல்லவில்லை. அவரது தாக்கம் — அது கணிசமானதாக இருக்கும் என்று நான் துணிந்து கணிப்பேன் — முழுமையாக நன்மையானதாக இருக்க முடியாது. அவர்...சிலர் காரணத்துடனேயே தெளிவற்ற தன்மையைக் கொண்டிருப்பார்கள்; வேறு சிலரோ எந்தக் காரணமும் இன்றி அருவருக்கத்தக்க வகையில் இருப்பார்கள். ஜாய்ஸ் தெளிவற்ற எழுத்துமுறையைக் கொண்டவர், அதற்கான நியாயத்தையும் கொண்டிருப்பவர்; ஆனால், வெறும் குழப்பத்தை எழுதிவிட்டு அதை உன்னதமான படைப்பு என்று நினைத்துக்கொள்ளும் மற்றவர்கள் எத்தனை பேர்? 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) ஒரு முன்னோடிப் படைப்பாக அமைந்து, எத்தனை மோசமான அபத்தமான படைப்புகளை உருவாக்கத் தூண்டப்போகிறதோ? திரு. ஜாய்ஸ் தனது சமகாலத்தவர்களால் பெரிதும் பாதிக்கப்படாதவர்; அதே சமயம் திருச்சபை எழுத்தாளர்கள், செவ்வியல் படைப்புகள் மற்றும் பிரெஞ்சு இலக்கியங்களில் அவர் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றவர் என்பது வெளிப்படை. ரஷ்ய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை அவர் அளவுக்கு அதிகமாகவே வாசித்திருக்கக்கூடும். ஆனால், மேலோட்டமான சில உத்திகளை ஒரு புதிய கலை வடிவத்தின் அடிப்படையாகக் கருதும் மேலோட்டமான மனிதர்களில் அவர் ஒருவரல்ல; அவர் சில குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர் குழுக்களின் இலக்காக மாறக்கூடும், ஆனால் அவரோ அவர்களை விட மிக உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்... . ஒரு இளம் எழுத்தாளர் தனது சமகாலத்தவர்களைப் புறக்கணிக்கக்கூடாது, ஆனால் செவ்வியல் படைப்புகளே அவரது முக்கியத் துணையாக இருக்க வேண்டும். எழுத்து நடை இன்னும் முழுமை பெறாத ஒருவருக்கு 'யுலிசிஸ்' ஒரு ஆபத்தான வாசிப்பாக அமையலாம். எழுத விரும்பும் ஒரு இளம் நண்பர் என் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொள்வார் என்றால், நான் அவரிடமிருந்து திரு. ஜாய்ஸின் படைப்புகளை மறைத்து வைத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக பாஸ்கல் (Pascal) மற்றும் வால்டேர் (Voltaire) ஆகியோரின் படைப்புகளை வாசிக்கச் சொல்வேன்; அத்துடன் ஜார்ஜ் மூர் (George Moore) மற்றும் ஃப்ளாபெர்ட் (Flaubert) ஆகியோரின் படைப்புகளை இலகுவான வாசிப்பாகப் பரிந்துரைப்பேன். தெளிவு, நிதானம் மற்றும் துல்லியம் ஆகிய இலக்கியத்தின் நற்பண்புகளின் மதிப்பை அவர் உணர்ந்துகொண்ட பிறகு, மிகுந்த பாராட்டுக்களுடன் திரு. ஜாய்ஸின் புத்தகங்களை அவரிடம் ஒப்படைப்பேன்; அப்போது அவற்றால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளைப் பற்றிய அச்சம் எனக்குச் சிறிதும் இருக்காது.

94. 'யுலிசிஸ்' வெளியீட்டுத் திட்டம் குறித்த ஷாவின் (Shaw) எதிர்வினை

1921

சில்வியா பீச்சிற்கு (Sylvia Beach) எழுதிய கடிதம் (11 ஜூன் 1921). இந்தக் புகழ்பெற்ற கடிதத்தை பின்வரும் இடங்களில் காணலாம்: சில்வியா பீச், *ஷேக்ஸ்பியர் அண்ட் கம்பெனி* (1959), பக். 52 (இது *Mercure de France*, xxxix (மே 1950), 23-இல் வெளியான கடிதத்தின் மொழிபெயர்ப்பு); டேவிட் டெம்ப்சே (David Dempsey), 'G.B.S. on Joyce, Joyce on G.B.S.', *நியூயார்க் டைம்ஸ் புக் ரிவியூ* (23 ஜூலை 1950), 8 (இதில் நான்கு வாக்கியங்கள் விடுபட்டுள்ளன); வில்லியம் ஹல் (William Hull), 'Shaw on the Joyce he Scarcely Read', *ஷா புல்லட்டின்* (Shaw Bulletin), i (செப்டம்பர் 1954), 17; வில்லியம் வைட், ‘ஐரிஷ் ஆன்டிதீசிஸ்: ஷா அண்ட் ஜாய்ஸ்’ (Irish Antithesis: Shaw and Joyce),
*ஷேவியன்* (Shavian), தொகுதி 2, எண் 3 (பிப்ரவரி 1961), பக்கங்கள் 28-29 மற்றும் குறிப்பு 6 (இதிலிருந்தே
தற்போதைய உரை எடுக்கப்பட்டுள்ளது); மேலும் ரிச்சர்ட் எல்மேன் தொகுத்த
*ஜாய்ஸ், கடிதங்கள்* (Joyce, Letters), தொகுதி 3, பக்கம் 50-லும் இது இடம்பெற்றுள்ளது.

அன்புள்ள அம்மையாரே,

'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலின் தொடர் வெளியீட்டு வடிவத்தில் அதன் சில பகுதிகளை நான் படித்திருக்கிறேன். நாகரிகத்தின் ஒரு அருவருப்பான காலகட்டத்தைப் பற்றிய வெறுக்கத்தக்க பதிவு அது; ஆனால் அது உண்மையானதும்கூட. டப்ளின் நகரைச் சுற்றி ஒரு வளையத்தை அமைத்து, அங்குள்ள 15 முதல் 30 வயதுக்குட்பட்ட அனைத்து ஆண்களையும் ஒன்று திரட்டி, அவர்களை அதை கட்டாயமாகப் படிக்க வைத்து, பின்னர் சிந்தித்துப் பார்க்கையில், அந்த அசிங்கமான சொற்கள், வக்கிரமான எண்ணங்கள் கொண்ட ஏளனம் மற்றும் ஆபாசத்தில் ஏதேனும் வேடிக்கையான அம்சம் தென்படுகிறதா என்று அவர்களிடம் கேட்க நான் விரும்புகிறேன். உங்களைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு கலையாகத் தோன்றலாம்: உணர்ச்சிகரமான விஷயங்களில் கலை தூண்டும் கிளர்ச்சிகளாலும் உற்சாகத்தாலும் ஈர்க்கப்பட்ட ஒரு இளம் 'காட்டுமிராண்டி'யாக (உங்களை எனக்குத் தெரியாது என்பதால் இப்படிச் சொல்கிறேன்) நீங்கள் இருக்கலாம்; ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, இவை அனைத்தும் பயங்கரமான நிஜம்: நான் அந்தத் தெருக்களில் நடந்திருக்கிறேன், அந்தக் கடைகளை அறிவேன், அந்த உரையாடல்களைக் கேட்டிருக்கிறேன், அவற்றில் பங்கேற்றிருக்கிறேன். இருபது வயதில் அங்கிருந்து இங்கிலாந்துக்கு நான் தப்பிச் சென்றேன்; நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, திரு. ஜாய்ஸின் புத்தகங்கள் மூலம் டப்ளின் இன்னும் அப்படியே இருப்பதையும், 1870-ல் இருந்ததைப் போலவே இப்போதும் இளைஞர்கள் தாழ்ந்த ரகமான, பொறுப்பற்ற அசிங்கமான பேச்சுகளில் ஈடுபட்டுத் திரிகிறார்கள் என்பதையும் அறிந்துகொண்டேன். இருப்பினும், ஒரு ஆறுதலான விஷயம் என்னவென்றால், இறுதியாக யாரோ ஒருவர் இதைப் பற்றி ஆழமாக உணர்ந்து, அந்த அருவருப்பான விஷயங்களை எழுதி வைக்கும் துணிச்சலைக் கொண்டிருக்கிறார்; மேலும் தனது இலக்கிய மேதமையைப் பயன்படுத்தி மக்களை அதை எதிர்கொள்ளவும் வைக்கிறார். அயர்லாந்தில், ஒரு பூனையைச் சுத்தமானதாக மாற்ற, அதன் மூக்கை அதன் சொந்தக் கழிவிலேயே தேய்த்துச் சுத்தம் செய்யும் முறை ஒன்று உண்டு. திரு. ஜாய்ஸ் மனிதர்களிடமும் அதே முறையைக் கையாண்டிருக்கிறார். அது வெற்றிகரமாக அமையும் என்று நம்புகிறேன்.

'யுலிஸஸ்' நாவலில் வேறு சில சிறப்பம்சங்களும் பகுதிகளும் உள்ளன என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அவை குறித்து நான் தனியாகக் கருத்து எதுவும் தெரிவிக்க வேண்டியதில்லை. இந்த விவரக்குறிப்பு ஒரு புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான அழைப்பாக அமைந்திருப்பதால், நான் ஒரு முதிய ஐரிஷ் நபர் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்; ஒரு ஐரிஷ் நபர் — அதிலும் குறிப்பாக ஒரு முதியவர் — ஒரு புத்தகத்திற்காக 150 ஃபிராங்குகளைச் செலவிடுவார் என்று நீங்கள் நினைத்தால், என் நாட்டு மக்களைப் பற்றி உங்களுக்குச் சிறிதும் தெரியவில்லை என்றே அர்த்தம்.
$$$$
93. Richard Aldington on the influence
of Joyce

1921

 

‘The Influence of Mr. James Joyce’, English Review, xxii (April
1921), 333-41; also appeared in his Literary Studics and Revicws
(1924), pp. 192~207.

 

Obviously no valid criticism can be made of Mr. Joyce’s Ulysses until
the whole work has been published in book form. It seems to me that
the serial publication has lasted an abnormally long time, and that there
is some excuse for my impatience in speaking of Ulysses while it is still
fragmentary. Mr. Joyce’s attempt is most intcresting both for its achicve-
ment and for the influence it must have; the achievement, I am con-
vinced, is remarkable, its influence, I fear, may be deplorable. If young
writers could be persuaded to applaud and honour Mr. Joyce without
copying him, all would be well; but such a thing is unlikely. . . .
From the manner of Mr. Joyce to Dadaisme is but a step, and from
Dadaisme to imbecility is hardly that. Where Mr. Joyce has succeeded,
with occasional lapses, others must fail, lacking his intellectuality, his
amazing observation, memory and intuition, his control over the
processes of his art.

Mr. Joyce is a modern Naturaliste, possessing a greater knowledge
of intimate psychology, but without the Naturaliste preoccupation
with [’écriture artiste. He is less conscious, more intuitive than the
Naturalistes; if the expression is not too strained, he has made realism
mystic. Dubliners, influenced by French writers, was a book to which
Zola would have given his nihil obstat. It was neither better nor worse
than a great many French Naturaliste books; the stories in Dubliners
were very nearly the sort of thing that Octave Mirbeau has written.
The book attracted attention for the reason that Naturalisme was a
literary mode little practised by writers of English fiction who were also
artists... .

[A long digression on English Naturaliste writers follows here. A
Portrait is then briefly discussed.]

Undoubtedly the ‘triumph’ of large sales and the admiration of silly
women were not forthcoming, but Mr. Joyce had the admiration and
respect of almost all his contemporaries and many of his elders. His
next book was awaited with great interest. This proved to be Ulysses.

Consider for a moment Mr. Joyce’s position in the interval between
The Portrait and Ulysses. He appeared to have outgrown the immature
Naturalisme of Dubliners and had certainly improved immensely as a
writer of fiction. True, The Portrait was sordid, but it had fine passages;
the contest between the ‘idealism’ of Daedalus and the outer world of
crass stupidity and ugliness was very moving. The spiritual conflict
lifted the story out of squalor into tragedy, though there was a lingering
over unsavoury details which sporled the balance of the book. It was
nasty in many spots, but with a kind of tonic nastiness. One felt that
here was a man of extreme sensitiveness and talent getting rid of
‘perilous stuff,’ throwing off the evil dreams and influences of mawkish
youth to reach a saner, clearer view of human life. Many people must
have had great hopes of Mr. Joyce. I did not for one moment desire him
to accept a particle of that official optimism which is so poisonous; I did
not want him to be ‘sugary,’ or to affect a Renanesque benevolence and
calm which were obviously foreign to his character. But I did hope to
see him write real tragedy, and not return to the bastard genre of the
Naturalistes who mingle satire and tragedy, and produce something
wholly false; I hoped to see his characters emerge into a clearer air from
the sordid arena in which they were subducd by Fate in a débris of
decayed vegetables and putrid exhalations.

Clearly I hoped the wrong thing. Ulysses is more bitter, more
sordid, more ferociously satirical than anything Mr. Joyce has yet
written. It is a tremendous libel on humanity which I at least am not
clever cnough to refute, but which I am convinced is a libel. There is
laughter in Ulysses, but it is a harsh, snecring kind, very different from
the gros rire of Rabelais. . . .

[Another long digression, on the subject that man is not as debased as
Joyce says, nor does postwar man deserve such debascment in his
literature. |

. .. I say, moreover that when Mr. Joyce, with his marvellous
gifts, uses them to disgust us with mankind, he is doing something
which is false and a bel on humanity.

That is my opinion of Mr. Joyce’s Ulysses. From the point of view
of art there is some justification for Mr. Joyce; he bas succeeded in
writing a most remarkable book; but from the point of view of human
life Iam sure he 1s wrong. Morcover, the style of Ulysses, which Mr.
Joyce usually handles successfully, will be as deplorably false in his
imitators as his philosophy. Ulysses is a gigantic soliloquy. .. .

[Another digression on contemporary prose styles.]

I have not wandered from Mr. Joyce. His influence, which I dare to
prophesy will be considerable, cannot be a wholly good one. He is dis-
gusting with a reason; others will be disgusting without reason. He is
obscure and justifies his obscurity; but how many others will write mere
confusion and think it sublime? How many dire absurditics will be
brought forth, with Ulysses as midwife? Mr. Joyce himsclf is little
influenced by his contemporaries, though he is obviously steeped in
Church writers, the classics and French literature. He has read the
Russians perhaps morc than is good for him. But he is not onc of those
superficial people who pick up some shallow artifice as the canon of a
new form of art; he will be the prey of coteries, but he himself is far
above them... . The young writer should not neglect his contempor-
aries, but his chicf companions ought to be the classics. Ulysses is
dangerous reading for anyone whose style is unformed. If I had a
younger friend who wantcd to writc, and would accept my advice, I
would conceal from him the works of Mr. Joyce and set him on Pascal
and Voltaire, with Mr. George Moore and Flaubert as light reading.
And when he knew the value of clarity, sobriety, precision—the good
manners of literature—I would hand him Mr. Joyce’s books with the
highest eulogy and little fear of the consequences.

94. Shaw’s reaction to the Ulysses prospectus

1921

 

Letter to Sylvia Beach (11 June 1921). This famous letter can be
found in the following: Sylvia Beach, Shakespeare and Company
(1959), p. $2, a translation of the letter which had appeared in the
Mercure de France, xxxix (May 1950), 23; David Dempsey,
‘G.B.S. on Joyce, Joyce on G.B.S.’ New York Times Book Review
(23 July 1950), 8, with four sentences missing; William Hull,
‘Shaw on the Joyce he Scarcely Read’, Shaw Bulletin, i (September
1954), 17; William White, ‘Irish Antithesis: Shaw and Joyce’,
Shavian, ii, No. 3 (February 1961), 28-9 and note 6 (from which
the present text is taken), also in Joyce, Letters, Volume Ill, edited
by Richard Ellmann, p. 50.

 

Dear Madam,

I have read several fragments of Ulysses in its serial form. It is a
revolting record of a disgusting phase of civilisation; but it is a truthful
one; and I should like to put a cordon round Dublin; round up every
male person in it between the ages of 15 and 30; force them to read it;
and ask them whether on reflection they could see anything amusing in
all that foul mouthed, foul minded derision and obscenity. To you,
possibly, it may appeal as art: you are probably (you see I don’t know
you) a young barbarian beglamoured by the excitements and enthusi-
asms that art stirs up in passionate material; but to me it is all hideously
real: I have walked those streets and know those shops and have heard
and taken part in those conversations. I escaped from them to England
at the age of twenty; and forty years later have learnt from the books of
Mr. Joyce that Dublin is still what it was, and young men are still
drivelling in slackjawed blackguardism just as they were in 1870. It is,
however, some consolation to find that at last somebody has felt deeply
cnough about 1t to face the horror of writing 1t all down and using his
literary genius to force people to face 1t. In Ireland they try to make a
cat cleanly by rubbing its nose in its own filth. Mr. Joyce has tried the
same treatment on the human subject. I hope it may prove successful.

I am aware that there are other qualities and other passages in
Ulysses; but they do not call for any special comment from me.

I must add, as the prospectus implies an invitation to purchase, that I
am an elderly Irish gentleman, and that if you imagine that any Irish-
man, much less an elderly one, would pay 150 francs for a book, you
little know my countrymen.