அலெக்சாண்டர் சோல்ஜெனிட்சின். குலாக் ஆர்க்கிபெலாகோ (Gulag Archipelago). தொகுதி 1 (பகுதிகள் 1 மற்றும் 2)
---------------------------------------------------------------
OCR: HarryFan SF&F Laboratory: FIDO 2:463/2.5
எழுத்துப்பிழை மற்றும் உரை சரிபார்ப்பு: Alex Mazor <Alex_Mazor@mitel.com> 9 டிசம்பர் 1998
* YMCA-PRESS பதிப்புடன் (பாரிஸ், 1973) ஒப்பிட்டுச் சரிபார்த்தல்; விடுபட்ட உரையின் OCR; சாய்வு எழுத்துக்கள் (italics), எழுத்து இடைவெளி மற்றும் அழுத்தம் (stress marks) ஆகியவற்றிற்கான ASCII குறியீடுகள்; அசல் எழுத்துமுறை மற்றும் நிறுத்தற்குறிகளைப் பாதுகாத்தல்; 'ё' என்ற எழுத்தை ஓரளவு மீட்டெடுத்தல் (இது அசல் பதிப்பிலும் சீராகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை); அடிக்குறிப்புகளைக் குறித்தல் (எண்களுடன்); பத்தி வடிவமைப்பு. — S. Vinitsky, மே 1999.
http://solzh.newmail.ru
---------------------------------------------------------------
குலாக் ஆர்க்கிபெலாகோ
1918–1956
இலக்கிய ரீதியான ஒரு புலனாய்வு முயற்சி
YMCA-PRESS, 11, rue de la Montagne Ste-Geneviève, Paris 5
ஏற்கனவே எழுதி முடிக்கப்பட்டிருந்த இந்தப் புத்தகத்தை வெளியிடாமல் பல ஆண்டுகளாக நான் தவிர்த்து வந்தேன்; அதற்குக் காரணம், இறந்தவர்களுக்கான கடமையை விட உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கான கடமையே எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றியது. ஆனால், இப்போது அரசுப் பாதுகாப்புத் துறை (State Security) எப்படியும் இந்தப் புத்தகத்தைக் கைப்பற்றிவிட்ட நிலையில், இதை உடனடியாக வெளியிடுவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை.
A. சோல்ஜெனிட்சின்
செப்டம்பர் 1973.
___
இதை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்
இக்கதையைச் சொல்வதற்கு உயிரோடு இல்லாத
அனைவருக்கும்.
அவர்கள் என்னை மன்னிக்கட்டும்
எல்லாவற்றையும் பார்க்காததற்காகவும்,
எல்லாவற்றையும் நினைவில் கொள்ளாததற்காகவும்,
மற்றும் எல்லாவற்றையும் ஊகித்து அறியாததற்காகவும்.
___
1949-ஆம் ஆண்டில் ஒரு சமயம், அறிவியல் அகாடமியின் இதழான *Priroda* [இயற்கை]-இல் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க விஷயத்தை நானும் என் நண்பர்களும் தற்செயலாகக் கண்டோம். அதில் சிறிய எழுத்துக்களில் ஒரு செய்தி இருந்தது: கோலிமா (Kolyma) நதிக்கரையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியின் போது, பனிக்கட்டியால் ஆன ஒரு நிலத்தடிப் பகுதி—அதாவது உறைந்துபோன ஒரு பழங்கால நீரோடை—கண்டறியப்பட்டது; அதில் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்து விலங்கினங்களின் உறைந்த எச்சங்கள் (பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை) காணப்பட்டன. அவை மீன்களோ அல்லது நியூட் (நீர்-நில வாழ்) உயிரினங்களோ எதுவாக இருந்தாலும், அந்த மாதிரிகள் மிகவும் நன்றாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்ததால், அங்கிருந்த மக்கள் பனிக்கட்டியை உடைத்து, அவற்றை உடனடியாகவும் *ஆவலுடனும்* உண்டதாகச் செய்தியாளர் குறிப்பிட்டார்.
மீனின் சதைப்பகுதி பனியில் எவ்வளவு நீண்ட காலத்திற்குப் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியும் என்ற அந்தத் தகவல், அந்த இதழின் சில வாசகர்களை நிச்சயம் வியப்பில் ஆழ்த்தியிருக்கும். ஆயினும், அந்தச் சாதாரணக் குறிப்பில் பொதிந்திருந்த மகத்தான முக்கியத்துவத்தை அவர்களில் வெகு சிலரே புரிந்துகொண்டிருக்க முடியும்.
நாங்கள் அதை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டோம். அந்த முழு காட்சியையும் மிகத் துல்லியமாக எங்கள் கண்முன்னே காண முடிந்தது: வெறித்தனமான அவசரத்துடன் மக்கள் பனிக்கட்டியை உடைப்பது; மீன் ஆய்வியல் (ichthyology) சார்ந்த உயரிய நோக்கங்களைப் புறக்கணித்து, முழங்கைகளால் ஒருவரையொருவர் இடித்துக்கொண்டு, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான அந்த இறைச்சித் துண்டுகளைப் பெயர்த்தெடுத்து, அவற்றை நெருப்புக்கு அருகில் இழுத்துச் சென்று, பனிக்கட்டி உருகியதும் ஆவலுடன் உண்டு தீர்த்த விதம் - இவை அனைத்தும் எங்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
நாங்கள் அதை உணர்ந்துகொண்டதற்குக் காரணம், அந்த *வேடிக்கை பார்ப்பவர்களில்* நாங்களும் ஒருவராக இருந்ததுதான்—அதாவது, ஒரு நியூட் உயிரினத்தைக் கூட *ஆவலுடன்* உண்ணக்கூடிய திறன் கொண்ட, பூமியில் உள்ள 'ஜெக்ஸ்' (zeks - கைதிகள்) எனும் தனித்துவமான மற்றும் வலிமைமிக்க இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக நாங்கள் இருந்தோம். 'குலாக்' (Gulag) எனும் அந்த வியக்கத்தக்க நாட்டின் மிகப்பெரிய மற்றும் மிகவும் பிரபலமான தீவுதான் 'கோலிமா' (Kolyma); அது கொடூரத்தின் மையப்புள்ளியாகத் திகழ்ந்தது. அந்த நாட்டின் புவியியல் அமைப்பு பல தீவுகளாகச் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதன் மனநிலை ஒரு கண்டத்தைப் போல வலிமையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது; அது கண்ணுக்குத் தெரியாத, தொட்டு உணர முடியாத ஒரு நாடாக இருந்தாலும், 'ஜெக்ஸ்' எனும் மக்களால் நிரம்பியிருந்தது.
இந்தத் தீவுக்கூட்டம் (Archipelago) தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் பெரிய நாட்டை ஊடுருவிச் சிதைத்தது; அது அந்நாட்டின் நகரங்களுக்குள் புகுந்து, தெருக்களின் மீது நிழலாடியது. ஆயினும், சிலருக்கு இதைப் பற்றிச் சிறிதும் தெரியாது; பலருக்கு மங்கலான வதந்திகள் மட்டுமே தெரிந்திருந்தன; அங்கு நேரில் இருந்தவர்களுக்கு மட்டுமே முழு உண்மையும் தெரிந்திருந்தது.
ஆனால், அந்தத் தீவுக்கூட்டத்தின் தீவுகளில் வாய் அடைக்கப்பட்டவர்களைப் போல, அவர்கள் மௌனம் காத்தனர்.
வரலாற்றின் எதிர்பாராத ஒரு திருப்பத்தின் மூலம், இந்தத் தீவுக்கூட்டம் பற்றிய ஒரு சிறிய தகவல் வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. ஆயினும், ஒரு காலத்தில் எங்கள் கைகளில் விலங்கிட்ட அதே கைகள், இப்போது சமரசப் பாவனையுடன் உள்ளங்கைகளை நீட்டுகின்றன: "வேண்டாம்... கடந்த காலத்தைக் கிளற வேண்டியதில்லை! ... 'கடந்த காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பவன் ஒரு கண்ணை இழக்கிறான்!'" ஆனால் அந்தப் பழமொழி இப்படி முடிகிறது: "அதை மறந்துவிடுபவன் இரண்டு கண்களையும் இழக்கிறான்!"
தசாப்தங்கள் கடந்து செல்கின்றன; அவை கடந்த காலத்தின் வடுக்களையும் புண்களையும் மீளமுடியாதபடி அழித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. இதற்கிடையில், சில தீவுகள் சிதைந்து கரைந்துவிட்டன; மறதி எனும் துருவக் கடல் அவற்றின் மீது அலைமோதி வருகிறது. என்றாவது ஒரு நாள், எதிர்கால நூற்றாண்டு ஒன்றில், இந்தத் தீவுக்கூட்டம்—அதன் காற்றும், பனிக்கட்டிப் படலத்திற்குள் உறைந்துபோன அதன் மக்களின் எலும்புகளும்—நம்பவே முடியாத ஏதோ ஒரு வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்து அரக்கனைப் போலத் தோன்றும்.
இந்தத் தீவுக்கூட்டத்தின் வரலாற்றை எழுதும் துணிச்சல் எனக்கு இல்லை; அதற்கான ஆவணங்கள் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், அந்தப் பணி யாருக்காவது வாய்க்குமா? நினைவுகூர விரும்பாதவர்களுக்கு, ஒவ்வொரு ஆவணத்தையும் முற்றிலுமாக அழித்துவிடப் போதுமான காலம் ஏற்கனவே கிடைத்திருக்கிறது; இனியும் கிடைக்கும்.
அந்தப் பதினொரு ஆண்டுகளைக் கடந்து வந்தவன் நான்—அக்காலத்தை ஒரு அவமானமாகவோ அல்லது சபிக்கப்பட்ட கனவாகவோ கருதாமல், அந்த விகாரமான உலகத்தையே நேசிக்கத் தொடங்கியவன்—இப்போது, நிகழ்வுகளின் ஒரு நல்ல திருப்பத்தால், பிற்காலத்து விவரணைகள் மற்றும் கடிதங்கள் பலவற்றின் நம்பிக்கைக்குரிய காப்பாளனாக மாறியிருப்பவன்... ஒருவேளை என்னால் அந்த எலும்புகள் மற்றும் சதையைப் பற்றிய சில விஷயங்களை வெளிப்படுத்த முடியுமோ? இன்றும் உயிரோடு இருக்கும் அந்தச் சதையைப் பற்றி—இன்றுவரை உயிரோடு எஞ்சியிருக்கும் அந்த 'நியூட்' (newt) உயிரினத்தைப் பற்றி.
___
இப்புத்தகத்தில் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களோ அல்லது நிகழ்வுகளோ இல்லை. மனிதர்களும் இடங்களும் அவற்றின் உண்மையான பெயர்களாலேயே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. முதலெழுத்துக்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அதற்குக் தனிப்பட்ட காரணங்கள் உள்ளன. பெயர்கள் முழுமையாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருந்தால், அதற்குக் காரணம் மனித நினைவாற்றல் அவற்றைக் காக்கத் தவறியதே ஆகும்—ஆயினும், அனைத்தும் விவரிக்கப்பட்டபடியே நிகழ்ந்தன.
___
ஒரு தனிநபரால் மட்டும் இப்புத்தகத்தை உருவாக்கியிருக்க முடியாது. தீவுக்கூட்டத்திலிருந்து நான் கொண்டு வந்தவை—எனது சொந்த உடல், நினைவாற்றல், செவி மற்றும் கண்கள்—தவிர, இப்புத்தகத்திற்கான மூலப்பொருட்கள் மற்றவர்களின் விவரணைகள், நினைவுகூரல்கள் மற்றும் கடிதங்களிலிருந்து பெறப்பட்டன:
// பட்டியல்
227 பெயர்கள் //
இங்கு நான் அவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்ளவில்லை: சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்ட அனைவருக்கும் இது நம் அனைவருடைய கூட்டு நினைவாக எழுப்பப்பட்ட ஒரு நினைவுச்சின்னம்.
இந்தப் படைப்பிற்குத் தேவையான நூலியல் குறிப்புகளைச் சேகரிக்கப் பெரிதும் உதவியவர்களை நான் இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்—தற்போதைய நூலகங்களில் உள்ள புத்தகங்கள் மட்டுமின்றி, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே பறிமுதல் செய்யப்பட்டு அழிக்கப்பட்ட புத்தகங்களிலிருந்தும் (அவற்றின் எஞ்சியிருக்கும் ஒரு பிரதியைக் கண்டறிவதற்கே பெரும் விடாமுயற்சி தேவைப்பட்டது) தகவல்களைத் திரட்டியவர்கள்; அதற்கும் மேலாக, ஆபத்தான காலகட்டத்தில் இந்தப் கையெழுத்துப் பிரதியை மறைத்து வைக்கவும், பின்னர் அதை நகலெடுக்கவும் உதவியவர்கள்.
ஆனால், அவர்களின் பெயர்களை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடும் துணிச்சலைத் தரும் காலம் இன்னும் வரவில்லை.
சொலோவ்கி (Solovki) முகாம்களின் முன்னாள் கைதியான டிமிட்ரி பெட்ரோவிச் விட்கோவ்ஸ்கிதான் இந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியராக இருக்கவிருந்தார். இருப்பினும், *அங்கு* அவர் கழித்த வாழ்வின் பாதிப் பகுதி (அவரது முகாம் நினைவுக் குறிப்புகளின் தலைப்பே 'வாழ்வின் பாதி' - *Half a Life* என்பதுதான்) அவரை முன்கூட்டியே பக்கவாத நோய்க்கு ஆளாக்கியது. பேச்சுத்திறனை இழந்திருந்தாலும், அவர் நிறைவு செய்யப்பட்ட சில அத்தியாயங்களைப் படித்து, அந்த முழு வரலாறும் சொல்லப்படப்போகிறது என்பதை நேரில் காண முடிந்தது.
மேலும், நம் நாட்டில் இன்னும் நீண்ட காலத்திற்குச் சுதந்திரம் மலராமல் இருந்து, இந்தப் புத்தகத்தைக் கைமாற்றுவது பெரும் ஆபத்தாகத் தொடர்ந்தால்—அப்போது, உயிரிழந்த *அவர்களின்* சார்பாக, எதிர்கால வாசகர்களுக்கும் நான் நன்றியுடன் தலைவணங்க வேண்டும்.
1958-இல் நான் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதத் தொடங்கியபோது, முகாம்கள் குறித்த வேறு எந்த நினைவுக் குறிப்புகளோ அல்லது புனைகதைகளோ எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. 1967-க்கு முந்தைய ஆண்டுகளில்,
வார்லம் ஷலமோவின் *கோலிமா கதைகள்* (Kolyma Tales)
மற்றும் டி. விட்கோவ்ஸ்கி, இ. கின்ஸ்பர்க், ஓ. அடமோவா-ஸ்லியோஸ்பெர்க் ஆகியோரின் நினைவுக் குறிப்புகள் ஆகியவற்றை நான் படிப்படியாக அறிந்துகொண்டேன்—
இவை அனைவருக்குமே தெரிந்த இலக்கிய உண்மைகளாக இந்தப் படைப்பு முழுவதும் நான் குறிப்பிடும் படைப்புகள் ஆகும்
(உண்மையில், காலப்போக்கில் அவை அப்படித்தான் ஆகப்போகின்றன!)
அவர்களின் நோக்கத்திற்கும் விருப்பத்திற்கும் மாறாக, பின்வருபவர்கள்
இந்தப் புத்தகத்திற்கு விலைமதிப்பற்ற தகவல்களை வழங்கினர்; பல முக்கிய உண்மைகளையும்—
புள்ளிவிவரங்கள் உட்பட—அவர்கள் சுவாசித்த அந்தச் சூழலையும் அவர்கள் பாதுகாத்து வைத்திருந்தனர்: எம். யா. சுத்ராப்-லாட்சிஸ்;
பல ஆண்டுகளாகத் தலைமை அரசு வழக்கறிஞராக இருந்த என். வி. கிரிலெங்கோ; மேலும் அவரது வாரிசான ஏ. யா. விஷின்ஸ்கி (A. Ya. Vyshinsky) மற்றும் அவரது சட்டத் துறை உடந்தையாளார்கள்—
அவர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஐ. எல். அவர்பாக் (I. L. Averbakh).
இந்த நூலுக்கான தகவல்களை மேக்ஸிம் கோர்க்கி (Maxim Gorky) தலைமையிலான முப்பத்தாறு சோவியத் எழுத்தாளர்களும் வழங்கினர்—இவர்களே 'வெள்ளை கடல் கால்வாய்' (White Sea Canal) குறித்த அந்த அவமானகரமான நூலை எழுதியவர்கள்; ரஷ்ய இலக்கியத்தில் அடிமை உழைப்பை முதன்முறையாகப் போற்றிப் புகழ்ந்த நூல் அதுவே.
--------
பகுதி ஒன்று. சிறைச்சாலைத் தொழில்
"எதேச்சதிகாரம் நிலவும் இந்தக் காலகட்டத்தில், எல்லாப் பக்கமும் எதிரிகளால் சூழப்பட்ட நிலையில்,
நாங்கள் சில சமயங்களில் தேவையற்ற மென்மையையும், தேவையற்ற இரக்க உணர்வையும் வெளிப்படுத்தினோம்."
கிரிலென்கோ (Krylenko), "தொழில்துறை கட்சி" (Industrial Party) மீதான விசாரணையின்போது ஆற்றிய உரை
--------
அத்தியாயம் 1. கைது
ஒருவர் எப்படி இந்த மர்மமான 'தீவுக்கூட்டத்திற்கு' (Archipelago) வந்து சேர்கிறார்?
அங்கு ஒவ்வொரு மணி நேரமும் விமானங்கள் பறக்கின்றன, கப்பல்கள் செல்கின்றன, ரயில்கள் இரைச்சலுடன் ஓடுகின்றன—
ஆயினும், அவை எங்கு செல்கின்றன என்பதைக் குறிக்கும் வாசகம் அவற்றில் எதிலும் இல்லை. 'சோவ்டுரிஸ்ட்' (Sovturist) மற்றும் 'இன்டூரிஸ்ட்' (Intourist) நிறுவனங்களின் டிக்கெட் விற்பனையாளர்களிடமோ முகவர்களிடமோ அங்கு செல்வதற்கான டிக்கெட்டைக் கேட்டால் அவர்கள் திகைத்துப்போவார்கள். அந்தத் தீவுக்கூட்டத்தைப் பற்றிய முழுமையான விவரம் அவர்களுக்குத் தெரியாது; அல்லது அதன் எண்ணற்ற சிறு தீவுகளைப் பற்றி அவர்கள் கேள்விப்பட்டதே இல்லை.
அந்தத் தீவுக்கூட்டத்தை நிர்வகிக்கச் செல்பவர்கள் MVD பயிற்சிப் பள்ளிகள் வழியாக அங்கு செல்கிறார்கள்.
அங்கு காவல் காக்கச் செல்பவர்கள் இராணுவச் சேர்ப்பு அலுவலகங்கள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.
ஆனால், அங்கு இறப்பதற்காகச் செல்பவர்கள்—அதாவது நீங்களும் நானும், வாசகரே—ஒரே ஒரு நுழைவாயில் வழியாகத்தான் செல்ல வேண்டும்: அதுதான் கைது.
கைது! அது உங்கள் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையிலும் ஒரு திருப்புமுனையை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை நான் சொல்ல வேண்டுமா? அது உங்கள் மீது நேரடியாகத் தாக்கும் மின்னல் போன்றது என்பதை? அது புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு மன அதிர்ச்சியை—எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத, பெரும்பாலும் பாதிக்கப்பட்டவரைப் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்குத் தள்ளக்கூடிய ஒரு அதிர்ச்சியை—ஏற்படுத்துகிறது என்பதை?
பிரபஞ்சத்தில் எத்தனை உயிரினங்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை மையங்கள் அதற்கு உள்ளன. நம் ஒவ்வொருவருமே பிரபஞ்சத்தின் மையமாக இருக்கிறோம்; "நீங்கள் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்!" என்று யாராவது உங்கள் மீது சீறும்போது அந்தப் பிரபஞ்சமே சிதறிப்போகிறது.
கைது செய்யப்பட்ட பிறகு, அத்தகையதொரு நிலநடுக்கத்திற்கு மத்தியில் வேறென்னதான் எஞ்சியிருக்கும்? ஆயினும், சிந்தனை மழுங்கிப்போன நிலையில், இந்தப் பிரம்மாண்டமான பேரதிர்வை உள்வாங்க இயலாத நம்மிடையே—மிகவும் அறிவார்ந்தவரோ அல்லது எளிய மனிதரோ யாராக இருந்தாலும் சரி—அந்தத் தருணத்தில் ஒரு வாழ்நாள் அனுபவத்திலிருந்தும் வெளிப்படும் ஒரே எதிர்வினை இதுவாகத்தான் இருக்கிறது:
"நானா? எதற்காக?"
—நமக்கு முன்னால் கோடிக்கணக்கான முறை கேட்கப்பட்ட, ஆனால் ஒருபோதும் விடை கிடைக்காத கேள்வி இது.
கைது என்பது ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறும்—திடீர் அதிர்வு, வன்முறையான இழுவை மற்றும் சட்டென்று இடம் பெயர்தல் போன்ற—ஒரு உடனடி மற்றும் நிலைகுலையச் செய்யும் மாற்றமாகும். நம் வாழ்வின் நீண்ட, வளைந்து நெளிந்து செல்லும் பாதையில், நாம் மகிழ்ச்சியுடன் விரைந்தோ அல்லது துயரத்துடன் தள்ளாடியோ பலவிதமான வேலி அல்லது சுவர்களைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தோம்: அழுகிய மர வேலிகள், களிமண் செங்கல் சுவர்கள், செங்கல், கான்கிரீட் மற்றும் வார்ப்பிரும்பு வேலிகள் எனப் பலவும் இருந்தன. அவற்றிற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று அறிய நாம் ஒருபோதும் நின்றதில்லை. கண்களாலோ அல்லது சிந்தனையாலோ அப்பால் எட்டிப்பார்க்க நாம் முயற்சிக்கவே இல்லை—ஆனால் துல்லியமாக அங்கேயேதான், வெறும் இரண்டு மீட்டர் தொலைவிலேயே, 'குலாக்' (Gulag) எனும் சிறை முகாம் உலகம் தொடங்கியது. அந்த வேலிகளில் மிகக் கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்த மற்றும் புத்திசாலித்தனமாக மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த எண்ணற்ற சிறிய கதவுகளையோ அல்லது நுழைவாயில்களையோ கூட நாம் கவனிக்கவில்லை. அந்தக் கதவுகள் ஒவ்வொன்றும் நமக்காகவே வைக்கப்பட்டிருந்தன! பிறகு, திடீரென்று, ஒரு விதியைத் தீர்மானிக்கும் கதவு சட்டென்று திறக்கும்; அப்போது—கடினமான உடல் உழைப்புக்குச் சிறிதும் பழகாத, ஆனால் சட்டென்று பற்றிக்கொள்வதில் வல்லமை கொண்ட—நான்கு வெள்ளையின ஆண்களின் கைகள் நம் காலையோ, கையையோ, சட்டைக் கழுத்துப் பகுதியையோ, தொப்பியையோ அல்லது காதையோ பிடித்து இழுக்கும். தானிய மூட்டையை இழுப்பது போல நம்மை உள்ளே இழுத்துச் செல்லும்; அதே வேளையில், நமக்குப் பின்னால் இருந்த கதவு—அதாவது நம்முடைய பழைய வாழ்க்கையை நோக்கிய கதவு—என்றென்றைக்குமாக 'தொப்'பென மூடிக்கொள்ளும்.
அவ்வளவுதான். நீங்கள் கைது செய்யப்பட்டீர்கள்!
அதற்குப் பதிலாகச் சொல்வதற்கு உங்களிடம் எதுவுமே இருக்காது; ஒரு ஆட்டுக்குட்டியின் பலவீனமான கத்தலைப் போலத் தவிர:
"நானா? எதற்காக?.."
கைது என்பது இதுதான்: ஒரு கண்ணைப் பறிக்கும்... நான் ஒரு மின்னல் கீற்று மற்றும் ஒரு பலமான அடி; அது உடனடியாக நிகழ்காலத்தை கடந்தகாலமாக மாற்றிவிடுகிறது, அதே வேளையில் சாத்தியமற்ற ஒன்று மறுக்க முடியாத நிகழ்காலமாக மாறுகிறது.
அவ்வளவுதான். வேறு எதையும் உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது—முதல் மணிநேரத்திலோ அல்லது முதல் நாளிலோ கூட.
ஒரு கணத்திற்கு, உங்கள் விரக்தியின் ஊடே ஒரு பொம்மை போன்ற, சர்க்கஸ் காட்சியில் வருவது போன்ற நிலவு ஒன்று மினுமினுக்கலாம்: "இது ஒரு தவறு! அவர்கள் இதைச் சரிசெய்துவிடுவார்கள்!"
மற்ற அனைத்தும்—அதாவது கைது நடவடிக்கை குறித்த வழக்கமான, ஏன் இலக்கியத்தன்மை வாய்ந்த பிம்பமாக மாறியுள்ள அந்த விஷயங்கள் அனைத்தும்—உங்கள் குழப்பமான நினைவுகளில் அல்லாமல், உங்கள் குடும்பத்தினர் மற்றும் அண்டை வீட்டார்களின் நினைவுகளில் தான் திரண்டு வடிவம் பெறும்.
அது நள்ளிரவில் ஒலிக்கும் கூர்மையான மணி ஓசையாகவோ அல்லது கதவில் அறையும் முரட்டுத்தனமான தட்டலாகவோ இருக்கலாம்.
அது விழித்திருக்கும் அதிகாரிகளின், துடைக்கப்படாத பூட்ஸ் கால்களுடன் கூடிய திமிரான வருகையாகும்.
அது அவர்களுக்குப் பின்னால் நிற்கும் பயந்த, ஒடுங்கிய சாட்சியின் வருகையாகும். (அந்தச் சாட்சி ஏன் அங்கே இருக்கிறார்? பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அதைக் கேட்கத் துணிவதில்லை, அதிகாரிகளுக்கு அது நினைவில் இருப்பதில்லை, ஆனால் விதிமுறைகள் அதை வலியுறுத்துகின்றன; அவர் இரவு முழுவதும் அங்கே அமர்ந்து காலையில் ஆவணங்களில் கையெழுத்திட வேண்டும். படுக்கையிலிருந்து இழுத்து வரப்பட்ட அந்தச் சாட்சிக்கும் இது ஒரு சோதனையான காலம்தான்: இரவுதோறும் வெளியே சென்று, தன் சொந்த அண்டை வீட்டாரையும் அறிமுகமானவர்களையும் கைது செய்ய உதவ வேண்டியிருக்கிறதே.)
வழக்கமான கைது நடவடிக்கையில், கைது செய்யப்படுபவர் நடுங்கும் கைகளுடன் சில பொருட்களைச் சேகரிப்பதும் அடங்கும்—உள்ளாடைகள், ஒரு சோப்புக்கட்டி, சிறிது உணவு போன்றவை; ஆனால் எவை தேவை, எவை அனுமதிக்கப்படும், அல்லது எதை அணிவது சிறந்தது என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அதே வேளையில், அதிகாரிகள் அவர்களை அவசரப்படுத்தித் தடுக்கிறார்கள்: "உங்களுக்கு எதுவும் தேவையில்லை. அங்கே உங்களுக்கு உணவு தருவார்கள். அங்கே கதகதப்பாக இருக்கும்." (அவர்கள் எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பொய் சொல்கிறார்கள். பயத்தை உண்டாக்குவதற்காகவே அவர்கள் உங்களை அவசரப்படுத்துகிறார்கள்.)
வழக்கமான கைது நடவடிக்கை என்பது, அந்தப் பரிதாபகரமான நபர் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட பிறகு, ஒரு கடுமையான, அந்நியமான மற்றும் ஒடுக்குமுறை கொண்ட சக்தி பல மணிநேரங்களுக்கு அந்த வீட்டைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொள்வதையும் குறிக்கிறது. இதில் அடங்குபவை— உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைவது, நெம்பித் திறப்பது, சுவர்களில் இருந்து பொருட்களைப் பிடுங்கி எடுப்பது, அலமாரிகள் மற்றும் மேசைகளில் உள்ள பொருட்களைத் தரையில் கொட்டுவது, பொருட்களை உலுக்கி வெளியே எடுப்பது, சிதறடிப்பது, கிழித்து எறிவது—அந்தக் குப்பைகளைத் தரையில் குவியல்களாகக் குவிப்பது, காலணிகளின் கீழ் அவை நசுங்கும் சத்தம். ஒரு சோதனையின் போது எதுவும் புனிதமானதாகக் கருதப்படுவதில்லை! ரயில் ஓட்டுநர் இனோஷின் கைது செய்யப்பட்டபோது, அப்போதுதான் இறந்திருந்த அவரது குழந்தையின் உடல் அடங்கிய ஒரு சிறிய சவப்பெட்டி அந்த அறையில் இருந்தது. அதிகாரிகள் குழந்தையைச் சவப்பெட்டியிலிருந்து வெளியே கொட்டினர்; அங்கும் அவர்கள் சோதனையிட்டனர். நோயாளிகளைப் படுக்கையிலிருந்து உலுக்கி எழுப்பி, அவர்களின் கட்டுகளை அவிழ்க்கின்றனர். மேலும், ஒரு சோதனையின் போது எதுவும் அபத்தமானதாகக் கருதப்படுவதில்லை! பழம்பொருள் ஆய்வாளர் செட்வெர்டுகினிடமிருந்து, அவர்கள் "ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான ஜார் மன்னர் கால ஆணைத் தாள்களை" கைப்பற்றினர்—குறிப்பாக, நெப்போலியனுடனான போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த ஆணை, புனிதக் கூட்டணியை நிறுவிய ஆணை, மற்றும் 1830-ஆம் ஆண்டின் காலரா தொற்றுநோய்க்கு எதிரான ஒரு பிரார்த்தனைச் சேவை ஆகியவை. திபெத் குறித்த நமது முதன்மை நிபுணரான வோஸ்ட்ரிகோவிடமிருந்து, விலைமதிப்பற்ற பண்டைய திபெத்திய கையெழுத்துப் பிரதிகளை அவர்கள் பறிமுதல் செய்தனர் (மேலும் முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது மாணவர்கள் கேஜிபியிடமிருந்து அவற்றை மிகவும் சிரமப்பட்டு மீட்டெடுத்தனர்!). கீழைத்தேய அறிஞர் நெவ்ஸ்கி கைது செய்யப்பட்டபோது, அவரது டாங்குட் கையெழுத்துப் பிரதிகளை அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டனர் (ஆயினும், இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த மறைந்த அறிஞருக்கு அவற்றின் பொருளைப் புரிந்துகொண்டதற்காக மரணத்திற்குப் பின் லெனின் பரிசு வழங்கப்பட்டது). யெனிசெய் ஓஸ்டியாக்ஸ் குறித்த கார்கரின் ஆவணக் காப்பகத்தை அவர்கள் முற்றிலுமாகச் சூறையாடி, அவர் உருவாக்கிய எழுத்து முறையையும் தொடக்கப் பாடநூலையும் தடைசெய்தனர்—இதனால் அந்தச் சாதாரண மக்கள் எழுத்து மொழியின்றி தவித்தனர். இதையெல்லாம் அறிவுஜீவிகளின் மொழியில் விரிவாக விவரிக்கலாம், ஆனால் சாமானிய மக்கள் இதை இப்படிக் கூறுகிறார்கள்: தாங்கள் எதை அங்கே வைக்கவில்லையோ, அதைத் தேடிச் செல்கிறார்கள். பறிமுதல் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் அப்புறப்படுத்தப்படுகின்றன—அல்லது சில சமயங்களில், கைது செய்யப்பட்ட நபர் அவற்றை தனிப்பட்ட முறையில் சுமந்து செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்; ரஷ்யாவின் மாபெரும் பொறியாளரும், ஓயாத உழைப்பாளியுமான தனது மறைந்த கணவரின் ஆவணங்களையும் கடிதங்களையும் கொண்ட ஒரு சாக்கைத் தோளில் சுமந்து, அவற்றை 'அவர்களின்' வாயில் ஒப்படைத்து, அவை ஒருபோதும் திரும்ப வராமல் செய்தது போல.
மேலும், கைதுக்குப் பிறகு கைவிடப்பட்டவர்களுக்கு, சிதைக்கப்பட்டு பாழாக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையின் நீண்ட, துயரமான பின்விளைவுகள் தொடர்கின்றன. அதன்பிறகு, உதவிப் பொதிகளை வழங்கும் முயற்சி வருகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு ஜன்னலிலிருந்தும் குரைப்பதைப் போன்ற பதில்களே வருகின்றன: "இப்பெயரில் யாரும் இங்கு இல்லை," "அவரைப் பற்றிய எந்தப் பதிவும் எங்களிடம் இல்லை!" லெனின்கிராட் நகரின் அந்த இக்கட்டான நாட்களில், அந்த ஜன்னலை அடைவதற்கு மட்டுமே ஒருவன் ஐந்து நாட்கள் வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கலாம். ஆறு மாதங்களோ அல்லது ஒரு வருடமோ கழித்துத்தான்—ஒருவேளை—அந்தக் கைதி தொடர்புகொள்ள முடியலாம்; அல்லது அதிகாரிகள் வெறுமனே, "கடிதத் தொடர்பு கொள்ள உரிமை இல்லை" என்று அறிவிக்கலாம். அதற்கு, "என்றென்றும் தொடர்பு கொள்ள முடியாது" என்று அர்த்தம். "கடிதத் தொடர்பு கொள்ள உரிமை இல்லை" என்பதன் பொருள் ஏறக்குறைய உறுதியாக இதுதான்: அவர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்.
கைது நடவடிக்கை என்பதை நாம் அப்படித்தான் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம்.
அது நியாயமானதும் கூட; இவ்வகையான இரவு நேரக் கைது நடவடிக்கைகள் இங்கு மிகவும் விரும்பப்பட்ட முறையாக இருந்தன, ஏனெனில் அவை குறிப்பிடத்தக்க நன்மைகளை வழங்கின. கதவில் தட்டும் முதல் சத்தத்திலேயே அந்த வீட்டில் உள்ள அனைவரும் பயத்தில் உறைந்துபோகிறார்கள். கைது செய்யப்படுபவர் தனது படுக்கையின் கதகதப்பிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்; அவர் இன்னும் அரைகுறைத் தூக்கத்தின் இயலாமை நிலையில், தெளிவற்ற மனநிலையுடன் இருக்கிறார். இரவு நேரக் கைது நடவடிக்கையின்போது, அதிகாரிகளே மேலோங்கிய நிலையில் இருக்கிறார்கள்: தங்கள் கால்சட்டையின் பொத்தான்களைக் கூட முழுமையாகப் பூட்டாத ஒரு தனிநபரை எதிர்கொள்ள, ஆயுதம் ஏந்திய பல ஆட்கள் வருகிறார்கள்; கைது மற்றும் தேடுதல் நடவடிக்கைகள் நடைபெறும்போது, பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடியவர்கள் கட்டிடத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வெளியே கூடுவதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு. அவசரமின்றி, திட்டமிட்டபடி—ஒரு வீட்டிலிருந்து அடுத்த வீட்டிற்கு, பின்னர் மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது வீட்டிற்கு என—நகர்ந்து செல்லும் முறை, செயல்பாட்டுக் குழுவினரைத் திறம்படப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது; இதனால், தங்கள் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு கணிக்கப்படுவதை விட மிக அதிகமான நகரவாசிகளை அதிகாரிகளால் சிறைபிடிக்க முடிகிறது. இரவு நேரக் கைதுகளின் மற்றொரு நன்மை என்னவென்றால், இரவில் எத்தனை பேர் அள்ளிச் செல்லப்படுகிறார்கள் என்பதை அண்டை வீடுகளோ அல்லது நகர வீதிகளோ காண்பதில்லை. உடனடி அண்டை வீட்டாருக்கு அவை அச்சத்தை ஏற்படுத்தினாலும், சற்று தொலைவில் இருப்பவர்களுக்கு அவை ஒரு நிகழ்வாகவே தெரிவதில்லை. அவை நடக்கவே இல்லை என்பது போலத்தான் அவை கருதப்படுகின்றன. இரவில் "கருப்பு காகங்கள்" (கைது செய்யும் வாகனங்கள்) விரைந்து சென்ற அதே தார்ச் சாலையில், பகல் நேரத்தில் இளம் தலைமுறையினர் பதாகைகள் மற்றும் மலர்களுடன், மகிழ்ச்சியான பாடல்களைப் பாடியபடி அணிவகுத்துச் செல்கிறார்கள்.
ஆனால் கைது நடவடிக்கைகளைச் செயல்படுத்துபவர்களுக்கு—அதாவது, இத்தகைய நடவடிக்கைகளை மட்டுமே தங்கள் பணியாகக் கொண்டவர்களுக்கும், கைது செய்யப்பட்டவர்கள் அனுபவிக்கும் பயம் என்பது மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு சலிப்பூட்டும் வழக்கமாக மாறிவிட்டவர்களுக்கும்—கைது நடவடிக்கை என்பது மிகவும் பரந்த ஒரு கருத்தாக்கமாகும். அவர்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோட்பாட்டைக் கொண்டுள்ளனர்; இல்லையென நினைக்கும் அளவுக்கு ஒருவன் அப்பாவியாக இருக்கக்கூடாது. கைது செய்வது குறித்த அறிவியல் என்பது சிறைச்சாலை ஆய்வுகள் தொடர்பான பொதுவான பாடத்திட்டத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும்; இது ஒரு உறுதியான... ...சமூகக் கோட்பாடு. கைது நடவடிக்கைகள் பல்வேறு அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன: இரவு அல்லது பகல் நேரம்; வீட்டில், பணியிடத்தில் அல்லது பயணத்தின்போது; முதல் முறை அல்லது மீண்டும் நிகழும் கைது; தனித்தனியாக அல்லது கூட்டாக மேற்கொள்ளப்படும் கைது. கைது நடவடிக்கைகளுக்குத் தேவைப்படும் ஆச்சரியமூட்டும் காரணியின் அளவு மற்றும் எதிர்பார்க்கப்படும் எதிர்ப்பு ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் உள்ளன (இருப்பினும், கோடிக்கணக்கான நிகழ்வுகளில் எந்த எதிர்ப்பும் எதிர்பார்க்கப்படவில்லை, நிகழவும் இல்லை). கட்டாயமாக்கப்பட்ட தேடுதலின் எல்லை; பறிமுதல் செய்வதற்கான பொருட்களைப் பட்டியலிடுதல் அல்லது அறைகள் அல்லது குடியிருப்புகளை முத்திரையிட்டு மூடுதல் ஆகியவற்றின் அவசியம் (அல்லது அதன் இன்மை); மற்றும் கணவர் கைது செய்யப்பட்ட உடனேயே மனைவியைக் கைது செய்வதுடன், குழந்தைகளை அனாதை இல்லத்திற்கு அனுப்புதல், குடும்பத்தின் மற்றவர்களை நாடு கடத்துதல் அல்லது முதியவர்களை முகாமிற்கு அனுப்புதல் போன்ற நடைமுறைகளின் அடிப்படையிலும் கைதுகள் மாறுபடுகின்றன.
உண்மையில், கைதுகள் பலவிதமான வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளன. ஒருமுறை, கோமின்டர்னில் (1926-இல்), ஹங்கேரியப் பெண்ணான இர்மா மெண்டல், போல்ஷோய் திரையரங்கிற்கான முதல் வரிசை இருக்கைக்கான இரண்டு டிக்கெட்டுகளைப் பெற்றார். புலனாய்வாளர் க்ளெகல் அவரிடம் நெருக்கம் காட்டி வந்ததால், அவளையும் தன்னுடன் வருமாறு அழைத்தார். அவர்கள் அந்த நிகழ்ச்சி முழுவதையும் ஒரு மென்மையான மனநிலையில் கழித்தனர், ஆனால் நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், அவர் அவளை... நேராக லுப்யங்கா சிறைக்கே அழைத்துச் சென்றார். மேலும், 1927-ஆம் ஆண்டின் ஒரு மலர்ச்சியான ஜூன் நாளில், குஸ்னெட்ஸ்கி மோஸ்ட் பகுதியில், ஆடைக்காக நீல நிறத் துணியை recién (சற்றுமுன்) வாங்கியிருந்த, வெளிர் பழுப்பு நிற ஜடைகளும் முழுமையான முக அழகும் கொண்ட அன்னா ஸ்க்ரிப்னிகோவா என்ற பெண்ணை, ஒரு நாகரிகமான இளைஞன் வாடகை வண்டியில் ஏற உதவுகிறான் என்றால் (அதேவேளையில், நிலைமையை உணர்ந்து முகம் சுளிக்கும் ஓட்டுநருக்கு, 'அமைப்புகள்' [பாதுகாப்புத் துறை] தனக்குக் கட்டணம் செலுத்தாது என்பது தெரிந்திருந்தாலும்), இதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்: அது ஒரு காதல் சந்திப்பு அல்ல, அது ஒரு கைது நடவடிக்கை; அவர்கள் லுப்யங்காவை நோக்கித் திரும்பி, அதன் கறுப்பு நிற வாயில் வழியாக உள்ளே நுழையப் போகிறார்கள். மேலும்—இருபத்திரண்டு வசந்த காலங்களுக்குப் பிறகு—வெள்ளை நிற மேலங்கி அணிந்து, விலையுயர்ந்த வாசனை திரவியத்தின் மணம் கமழ, இரண்டாம் நிலை கேப்டன் போரிஸ் புர்கோவ்ஸ்கி ஒரு இளம் பெண்ணுக்காக கேக் ஒன்றை வாங்கினால், அந்தக் கேக் உண்மையில் அவளைச் சென்றடையும் என்று உறுதியாகச் சொல்லாதீர்கள்; அது தேடுதல் நடத்துபவர்களின் கத்திகளால் துண்டாக்கப்பட்டு, கேப்டனால் அவரது முதல் சிறை அறைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படவும் கூடும். இல்லை, பகல் வெளிச்சத்திலோ, பயணத்தின்போதோ அல்லது கொந்தளிப்பான கூட்டத்தின் மத்தியிலோ மக்களைக் கைது செய்யும் நடைமுறையை நாங்கள் ஒருபோதும் கைவிட்டதில்லை. ஆனாலும், அந்த நடவடிக்கை மிக நேர்த்தியாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது; ஆச்சரியப்படும் விதமாக, கைது செய்யப்படுபவர்களே அந்தச் செயல்பாட்டாளர்களுடன் ஒருவித மௌன உடன்பாட்டுடன், கண்ணியமாக நடந்துகொள்கிறார்கள். இதனால், மரணத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கும் அந்த மனிதரின் வீழ்ச்சியைப் பார்வையாளர்கள் யாரும் கவனிப்பதில்லை.
எல்லோரையும் வீட்டிலேயே கதவைத் தட்டி கைது செய்துவிட முடியாது (அப்படி கதவு தட்டப்பட்டால், அது பெரும்பாலும் கட்டிட மேலாளராகவோ அல்லது தபால்காரராகவோதான் இருக்கும்); அதேபோல, எல்லோரையும் பணியிடத்தில்தான் கைது செய்ய வேண்டும் என்பதும் இல்லை. கைது செய்யப்பட வேண்டிய நபர் ஆபத்தானவராக இருந்தால், அவருக்கு நன்கு பரிச்சயமான சூழலிலிருந்து—அதாவது குடும்பம், சக ஊழியர்கள், ஒத்த கருத்துடைய நண்பர்கள் மற்றும் ரகசியமாக மறைத்து வைக்கப்பட்ட பொருட்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து—அவரைத் தனியாகப் பிரித்து அழைத்துச் செல்வதே சிறந்தது. அப்போதுதான், எதையும் அழிக்கவோ, மறைக்கவோ அல்லது வேறு ஒருவரிடம் ஒப்படைக்கவோ அவருக்கு நேரம் கிடைக்காது. உயர் மட்ட அதிகாரிகள்—ராணுவம் அல்லது கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள்—சில சமயங்களில் புதிய பணி ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டு, தனிப்பட்ட ரயில் பெட்டியில் பயணிக்க அனுமதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால், பயணத்தின் இடையிலேயே அவர்கள் கைது செய்யப்படுவார்கள். அல்லது, கைது நடவடிக்கைகளின் அலையால் அச்சத்தில் உறைந்துபோய், ஒரு வாரமாகத் தங்கள் மேலதிகாரிகளின் முறைத்துப் பார்க்கும் பார்வைகளால் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சாதாரண மனிதரை நினைத்துப் பாருங்கள்: திடீரென்று அவர் உள்ளூர் கமிட்டிக்கு அழைக்கப்படுகிறார்; அங்கே, முகமலர்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்கும் அதிகாரிகள், சோச்சியில் (Sochi) உள்ள ஒரு ஓய்வு விடுதிக்கான (sanatorium) பயணச் சீட்டை அவருக்கு வழங்குகிறார்கள். அந்த 'முயல்' (எளிதில் ஏமாறக்கூடிய நபர்) நெகிழ்ந்து போகிறார்—அவரது அச்சங்கள் அனைத்தும் ஆதாரமற்றவை என்று தோன்றுகிறது. அவர் நன்றியைத் தெரிவித்துவிட்டு, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்கு ஓடிச் சென்று பயணப் பெட்டியைத் தயார் செய்கிறார். ரயில் புறப்படுவதற்கு இன்னும் இரண்டு மணிநேரமே உள்ள நிலையில், மெதுவாகச் செயல்படும் தன் மனைவியை அவர் அவசரப்படுத்துகிறார். பிறகு—ரயில் நிலையம்! இன்னும் நேரம் இருக்கிறது. காத்திருப்பறையிலோ அல்லது பீர் விற்கும் இடத்திலோ, ஒரு கனிவான இளைஞர் அவரை அழைக்கிறார்: "என்னை அடையாளம் தெரியவில்லையா, பியோத்தர் இவனோவிச்?" பியோத்தர் இவனோவிச் சற்றுத் தடுமாறுகிறார்: "எனக்குத் தெரியவில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்..." அந்த இளைஞர் மிகுந்த நட்புறவு உணர்வுடன் பேசுகிறார்: "ஓ, நிச்சயமாக, நிச்சயமாக, நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்..." என்று கூறிவிட்டு, பியோத்தர் இவனோவிச்சின் மனைவியை நோக்கி மரியாதையுடன் தலைவணங்குகிறார்: "என்னை மன்னியுங்கள், உங்கள் கணவர் ஒரு நிமிடத்தில் திரும்பி வந்துவிடுவார்..." அவரது மனைவியும் சம்மதிக்கிறார்; அந்த அந்நியர் பியோத்தர் இவனோவிச்சின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, மிகவும் நெருக்கமான தோரணையில் அவரை அழைத்துச் செல்கிறார்—அவரை என்றென்றைக்குமாக, அல்லது ஒருவேளை பத்து ஆண்டுகளுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்!
இதற்கிடையில், ரயில் நிலையம் எங்கும் பரபரப்பு நிலவுகிறது—ஆனால் எதையும் யாரும் கவனிப்பதில்லை... பயணம் செய்ய விரும்பும் குடிமக்கள்! ஒவ்வொரு ரயில் நிலையத்திலும் ஒரு GPU கிளை அலுவலகமும் பல சிறை அறைகளும் உள்ளன என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.
இப்படிப்பட்ட 'அறிமுகமானவர்கள்' காட்டும் அத்துமீறல் மிகுந்த நெருக்கம் எவ்வளவு தீவிரமானது என்றால், ஒரு சிறை முகாமிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்தவருக்குரிய அந்த உறுதிமிக்க உள்ளுணர்வு இல்லாத ஒருவரால் அவர்களைக் கழற்றிவிடுவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது. உதாரணமாக, 'அலெக்சாண்டர் டி.' என்ற பெயருடைய அமெரிக்கத் தூதரக ஊழியராகிய உங்களை, கோர்க்கி தெருவில், மத்திய தந்தி அலுவலகத்திற்கு அருகிலேயே பகல் வெளிச்சத்தில் கைது செய்ய முடியாது என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். கூட்டத்தின் ஊடாக உங்கள் 'அறியாத நண்பர்' கைகளை விரித்தபடி உங்களை நோக்கி ஓடிவருவார்: "சாஷா!" என்று அவர் கத்துவார்—அதை மறைக்க எந்த முயற்சியும் செய்யாமல். "கெரியுகா! எத்தனை காலத்திற்குப் பிறகு பார்க்கிறோம்! ... வா, நாம் சற்று ஓரமாகச் செல்வோம், அப்போதுதான் மற்றவர்களுக்கு இடையூறாக இருக்காது." நடைபாதையின் ஓரத்தில் ஒரு 'போபெடா' (Pobeda) கார் வந்து நின்றிருக்கும்... (சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அலெக்சாண்டர் டி. காணாமல் போனது பற்றித் தங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்று 'TASS' செய்தி நிறுவனம் அனைத்துப் பத்திரிகைகளிலும் கோபத்துடன் அறிவிக்கும்). ஆனால் இதில் என்ன சிக்கல் இருந்தது? மாஸ்கோவை விடுங்கள், பிரஸ்ஸல்ஸில் கூட நம் ஆட்கள் இது போன்ற கைது நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள் (அப்படித்தான் ஜோரா பிளெட்னோவ் பிடிபட்டார்).
அந்த 'அமைப்புகளுக்கு' (பாதுகாப்புத் துறையினருக்கு) உரிய அங்கீகாரத்தை அளித்தே ஆக வேண்டும்: பேச்சாளர்களின் உரைகள், நாடகங்கள் மற்றும் பெண்களின் ஃபேஷன் என அனைத்தும் ஒரே அச்சில் வார்க்கப்பட்டவை போலத் தோன்றும் இந்தக் காலத்தில், கைது நடவடிக்கைகள் மட்டும் உண்மையில் பலவிதமான பாணிகளில் அமைந்திருக்கக்கூடும். தொழிற்சாலை வாயிலில் உங்கள் அடையாள அட்டையைக் காட்டிய பிறகு நீங்கள் தனியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டு கைது செய்யப்படலாம்; 39°C காய்ச்சலுடன் இருக்கும்போது ராணுவ மருத்துவமனையிலிருந்து நீங்கள் அள்ளிச் செல்லப்படலாம் (ஆன்ஸ் பெர்ன்ஸ்டீன்), அப்போது மருத்துவர் உங்கள் கைதுக்கு எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கமாட்டார் (எதிர்க்கத் துணிச்சல் யாருக்குத்தான் இருந்தது?); வயிற்றுப் புண்ணுக்கான அறுவை சிகிச்சையின்போது, அறுவை சிகிச்சை மேஜையிலிருந்தே நீங்கள் அள்ளிச் செல்லப்படலாம் (என். எம். வொரோபியோவ், ஒரு பிராந்தியப் பொதுக் கல்வி ஆய்வாளர், 193... ...அவர் ரத்த வெள்ளத்தில், உயிருக்குப் போராடும் நிலையில் சிறை அறைக்குக் கொண்டு வரப்படுகிறார் (கார்புனிச் இதை நினைவுகூர்கிறார்); தண்டனை விதிக்கப்பட்ட உங்கள் தாயைச் சந்திக்க அனுமதி பெறுகிறீர்கள்—ஆனால் அது ஒரு மோதலிலும் கைதிலுமே முடிகிறது! ஒரு மளிகைக் கடையின் சிறப்புப் பிரிவு அலுவலகத்திற்கு அழைக்கப்பட்டு அங்கே கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்; 'கிறிஸ்துவின் பெயரால்' ஓர் இரவு தங்க அனுமதிக்கப்பட்ட வழிப்போக்கனால் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்; மின்சார மீட்டரைப் பார்க்க வந்த பழுதுபார்ப்பாளரால் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்; தெருவில் உங்கள் மீது மோதிய மிதிவண்டி ஓட்டியால் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்; ரயில் நடத்துநர், டாக்ஸி ஓட்டுநர், சேமிப்பு வங்கி எழுத்தர் மற்றும் திரையரங்கு மேலாளர் எனப் பலரும் உங்களைக் கைது செய்கிறார்கள்; அந்த ஆழமாக மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய மெரூன் நிற அடையாள அட்டையை நீங்கள் மிகத் தாமதமாகவே பார்க்கிறீர்கள்.
சில சமயங்களில் இந்தக் கைது நடவடிக்கைகள் ஒரு விளையாட்டு போலவே தோன்றுகின்றன—பாதிக்கப்பட்டவர் எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காத நிலையிலும், அவற்றில் தேவையற்ற கற்பனை வளமும் ஒருவிதத் தற்பெருமை கலந்த உற்சாகமும் வெளிப்படுகின்றன. கைது நடவடிக்கையில் ஈடுபடும் அதிகாரிகள் தங்கள் வேலைகளையும், தங்கள் எண்ணிக்கையின் மிகுதியையும் இதன் மூலம் நியாயப்படுத்த விரும்புகிறார்களா? உண்மையில், 'முயல்கள்' (வேட்டையாடப்பட வேண்டியவர்கள்) என்று குறிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் சம்மன் அனுப்பினாலே போதுமானதாக இருந்திருக்கும்—அவர்களும் தாமாகவே பணிவுடன், குறித்த நேரத்தில், கையில் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் 'அரசுப் பாதுகாப்பு' (State Security) அமைப்பின் கருப்பு இரும்பு வாயிலுக்கு வந்து, தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சிறை அறையின் தரையில் அமர்ந்திருப்பார்கள். (உண்மையில், கூட்டுப் பண்ணை விவசாயிகள் அப்படித்தான் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்; சாலைகளே இல்லாத நிலப்பரப்பில் இரவு நேரத்தில் அவர்களின் குடிசைகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமென்ன? அவர்கள் கிராம சபைக்கு அழைக்கப்பட்டு அங்கேயே கைது செய்யப்படுகிறார்கள்; ஒரு உடல் உழைப்புத் தொழிலாளி அலுவலகத்திற்கு அழைக்கப்படுகிறார்.)
நிச்சயமாக, ஒவ்வொரு இயந்திரத்திற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட 'விழுங்கும் திறன்' உண்டு—அதாவது ஒரு எல்லைக்கு மேல் அதனால் செயல்பட முடியாது. 1945–46-ஆம் ஆண்டுகளின் இறுக்கமான, கடினமான காலகட்டத்தில்—ஐரோப்பாவிலிருந்து ரயில்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்து குவிந்து, அவை அனைத்தையும் உடனடியாகப் பரிசீலித்து 'குலாக்' (Gulag) சிறை முகாம்களுக்கு அனுப்ப வேண்டியிருந்த சூழலில்—அந்தத் தேவையற்ற நாடகத்தன்மை மறைந்துவிட்டது; அந்தச் செயல்முறைக்கான கோட்பாடு மங்கிப்போனது, சடங்கு சார்ந்த அலங்காரங்கள் உதிர்ந்துவிட்டன; பல்லாயிரக்கணக்கானோரின் கைது நடவடிக்கை என்பது ஒரு சலிப்பூட்டும் வருகைப் பதிவை (roll call) மட்டுமே ஒத்திருந்தது: அதிகாரிகள் பட்டியல்களைக் கையில் ஏந்தி, ஒரு ரயிலிலிருந்து பெயர்களை வாசித்து, மக்களை மற்றொரு ரயிலுக்குள் மந்தை போலச் செலுத்தினர்—கைது நடவடிக்கை என்பது அவ்வளவுதான். பல தசாப்தங்களாக நீடித்த அந்த அரசியல் கைதுகளின் முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால், கைது செய்யப்பட்டவர்கள் எந்தக் குற்றமும் செய்யாதவர்கள்; எனவே, அவர்கள் எந்தவித எதிர்ப்பையும் தெரிவிக்கத் தயாராக இருக்கவில்லை. ஒருவிதமான தவிர்க்க முடியாத அழிவு குறித்த உணர்வு மக்களிடையே பரவியிருந்தது; அதோடு, GPU-NKVD அமைப்பிடமிருந்து தப்பிப்பது சாத்தியமே இல்லை என்ற எண்ணமும் (உள்நாட்டு அடையாள அட்டை முறையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது அது மிகவும் சரியான எண்ணமாகவே இருந்தது) நிலவியது. கைது நடவடிக்கைகள் தீவிரமாக இருந்த காலகட்டத்தில், மக்கள் தினமும் காலை வேலைக்குச் செல்லும்போது தங்கள் குடும்பத்தினரிடம் விடைபெறுவார்கள்—அன்று மாலை மீண்டும் வீடு திரும்புவோமா என்ற உறுதியற்ற நிலையிலேயே அவர்கள் சென்றனர்—இருப்பினும், அவர்கள் தப்பித்துச் செல்லவோ அல்லது அரிதாகவேனும் தற்கொலை செய்துகொள்ளவோ முயன்றதில்லை. இதுவே திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நிலையாகும். ஓநாய்க்கு அடக்கமான ஆடு எளிதான இரையாகிவிடுகிறது.
இந்தக் கைது நடவடிக்கைகளின் செயல்பாட்டு முறையைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறியதும் இதற்கொரு காரணமாக இருந்தது. பெரும்பாலும், யாரைக் கைது செய்வது, யாரை விட்டுவிடுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கப் பாதுகாப்பு அமைப்புகளிடம் வலுவான காரணங்கள் எதுவும் இருந்ததில்லை; அவர்கள் வெறும் 'கோட்டா' (குறிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை) முறையையே பின்பற்றினர். அந்த எண்ணிக்கையை நிறைவு செய்யும் செயல்முறை ஒரு குறிப்பிட்ட முறையைப் பின்பற்றலாம் அல்லது முற்றிலும் தன்னிச்சையானதாகக்கூட இருக்கலாம். 1937-ல், கைது செய்யப்பட்ட ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரரின் தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தையை என்ன செய்வது என்று கேட்பதற்காக ஒரு பெண் நோவோசெர்காஸ்க் (Novocherkassk) NKVD அலுவலகத்தின் வரவேற்பறைக்குச் சென்றார். "அங்கேயே உட்கார்ந்திருங்கள், நாங்கள் அதைப் பரிசீலிக்கிறோம்" என்று அவரிடம் கூறப்பட்டது. அவர் சுமார் இரண்டு மணி நேரம் அங்கேயே காத்திருந்தார்—அவர்கள் அவரை வரவேற்பறையிலிருந்து அழைத்துச் சென்று சிறையறையில் அடைத்தனர்; அவசரமாக ஒரு எண்ணிக்கையை நிறைவு செய்ய வேண்டியிருந்தது, ஆனால் நகருக்குள் ஆட்களை அனுப்பித் தேடப் போதுமான பணியாளர்கள் இல்லை; ஆனால் அந்தப் பெண்ணோ அங்கேயே நேரில் வந்திருந்தார்! இதற்கு நேர்மாறாக, லாட்வியாவைச் சேர்ந்த ஆண்ட்ரி பாவ்ல் (Andrei Pavl) என்பவரின் வழக்கைக் கவனியுங்கள்: ஓர்ஷாவில் (Orsha) அவரை கைது செய்ய NKVD அதிகாரிகள் வந்தனர், ஆனால் அவர் கதவைத் திறக்காமல் ஜன்னல் வழியாகக் குதித்துத் தப்பித்து, நேராக சைபீரியாவுக்குச் சென்றார். அவர் அங்குத் தனது சொந்தப் பெயரிலேயே வாழ்ந்தார்—அவரது ஆவணங்கள் அவர் ஓர்ஷாவைச் சேர்ந்தவர் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டின—இருப்பினும் அவர் ஒருபோதும் சிறையில் அடைக்கப்படவோ, அதிகாரிகளால் விசாரிக்கப்படவோ அல்லது சந்தேகத்திற்கு உள்ளாக்கப்படவோ இல்லை. உண்மையில், தேடப்படுபவர்களின் பட்டியலில் மூன்று நிலைகள் இருந்தன—அகில-சோவியத் (All-Union) அளவு, குடியரசு அளவு மற்றும் பிராந்திய அளவு—அந்த அடக்குமுறை அலைகளின்போது கைது செய்யப்பட்டவர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதி பேருக்கு, பிராந்திய அளவைத் தாண்டித் தேடுதல் நடவடிக்கை எதுவும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அண்டை வீட்டார் ஒருவரின் புகாரின் பேரில் தற்செயலாகக் கைது செய்யப்பட வேண்டிய ஒருவருக்குப் பதிலாக, வேறொரு அண்டை வீட்டாரை எளிதாகக் கைது செய்துவிட முடியும். ஏ. பாவ்ல் (A. Pavl) போன்றவர்களைப் போலவே, ஒரு சோதனையின்போது சிக்கிக்கொண்டவர்கள் அல்லது பதுங்கியிருந்த காவலர்கள் காத்திருந்த ஒரு வீட்டிற்குள் தற்செயலாக நுழைந்தவர்கள்—முதல் விசாரணைக்கு முன்பே, அந்தச் சில மணிநேரங்களுக்குள் தப்பிச் செல்லும் துணிச்சல் கொண்டவர்கள்—ஒருபோதும் பிடிபடவோ அல்லது தண்டிக்கப்படவோ இல்லை; ஆனால் நீதிக்காகக் காத்திருந்தவர்கள் சிறைத் தண்டனைக்கு ஆளானார்கள். ஏறக்குறைய அனைவரும்—பெரும்பான்மையான மக்கள்—அப்படியே நடந்துகொண்டனர்: கோழைத்தனமாகவும், இயலாமையுடனும், ஒருவித அழிவு மனப்பான்மையுடனும் இருந்தனர்.
மேலும், என்.கே.வி.டி (NKVD) அமைப்பினரால் தாங்கள் தேடிய நபரை கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால், அவர்கள் அந்த நபரின் உறவினர்களை ஊரை விட்டு வெளியேறக்கூடாது என்ற உறுதிமொழியில் கையெழுத்திட வைப்பார்கள் என்பதும் உண்மை; தப்பி ஓடியவருக்குப் பதிலாக அங்கே எஞ்சியிருந்தவர்களைக் கைது செய்து நடவடிக்கை எடுப்பதில் அவர்களுக்கு எந்தச் சிரமமும் இருக்கவில்லை.
'நாம் குற்றமற்றவர்கள்' என்ற பொதுவான எண்ணம், எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத நிலையை உருவாக்குகிறது. 'ஒருவேளை அவர்கள் நம்மை அழைத்துச் செல்லாமலே இருக்கலாம்? ஒருவேளை எல்லாம் தானாகவே சரியாகிவிடலாம்?' என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள். ஏ. ஐ. லேடிஜென்ஸ்கி (A. I. Ladyzhensky) என்பவர் கோலோக்ரிவ் (Kologriv) என்ற தொலைதூரச் சிறு நகரத்தில் உள்ள ஒரு பள்ளியில் முன்னணி ஆசிரியராக இருந்தார். 1937-ல், சந்தையில் ஒரு நபர் அவரை அணுகி ஒரு செய்தியைத் தெரிவித்தார்: "அலெக்சாண்டர் இவானிச், இங்கிருந்து வெளியேறிவிடுங்கள்—உங்கள் பெயர் அந்தப் பட்டியலில் இருக்கிறது!" ஆனால் அவர் அங்கேயே தங்கிவிட்டார்: பள்ளியின் ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பும் அவர் தோள்களில்தான் இருந்தது, ஊர் மக்களின் குழந்தைகளே அவரிடம் பயிலும் மாணவர்கள்—அப்படியிருக்கையில் அவர்கள் எப்படி அவரை கைது செய்ய முடியும்? (சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் கைது செய்யப்பட்டார்.) பதினான்கு வயதிலேயே, "ஒவ்வொரு நேர்மையான மனிதனும் இறுதியில் சிறைக்குச் செல்லவேண்டிய நிலைதான் ஏற்படும். இப்போது அப்பா உள்ளே இருக்கிறார், நான் வளர்ந்ததும் அவர்கள என்னை உள்ளே அடைத்துவிடுவார்கள்" என்று உணரும் நுண்ணறிவு வான்யா லெவிட்ஸ்கிக்கு (Vanya Levitsky) இருந்ததைப் போல எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை (அவர் இருபத்து மூன்று வயதில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்). பெரும்பாலான மக்கள் ஒருவிதமான நிலையற்ற நம்பிக்கையிலேயே மூழ்கியிருக்கிறார்கள். 'நாம் குற்றமற்றவர்கள் என்றால், எந்த அடிப்படையில் அவர்கள் நம்மை கைது செய்ய முடியும்? இது ஒரு தவறாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!' கழுத்தைப் பிடித்து இழுத்துச் செல்லப்படும்போதுகூட, 'இது ஒரு தவறு...' என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.
"அவர்கள் விஷயத்தை விசாரித்துத் தெளிவுபடுத்திவிட்டு, என்னை விடுவித்துவிடுவார்கள்!" என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். மற்றவர்கள் மொத்தமாக அள்ளிச் செல்லப்பட்டு கைது செய்யப்படுகிறார்கள்—அதுவும் அபத்தமானதுதான்; ஆனால் அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில், "ஒருவேளை இவன் உண்மையில் குற்றவாளியாக இருப்பானோ?" என்ற ஐயத்திற்குச் சிறிதேனும் இடமிருக்கிறது. ஆனால் *நீங்கள்*—நீங்கள் நிச்சயமாகக் குற்றமற்றவர்! அந்த அதிகார அமைப்பை (Organs) இன்னும் ஒரு பகுத்தறிவுள்ள, மனிதத்தன்மையுள்ள நிறுவனமாகவே நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள்: அவர்கள் விசாரித்து உண்மையை உணர்ந்து உங்களை விடுவித்துவிடுவார்கள் என்று நம்புகிறீர்கள்.
அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஏன் ஓட வேண்டும்? எப்படித்தான் உங்களால் எதிர்த்து நிற்க முடியும்? அப்படிச் செய்தால் உங்கள் நிலைமை இன்னும் மோசமாகுமே தவிர, அந்தத் தவறை அவர்கள் சரிசெய்வதற்கு அது தடையாகவே அமையும். எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அண்டை வீட்டாருக்குக் கேட்காதவாறு, உத்தரவுப்படி கால் நுனிகளிலேயே மெதுவாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் செல்கிறீர்கள்.
மேலும்—எதைத்தான் எதிர்ப்பது? உங்கள் பெல்ட் கழற்றப்படுவதையா? மூலையில் போய் நிற்கச் சொல்லும் உத்தரவையோ? வீட்டின் வாசலைக் கடப்பதையோ? ஒரு கைது நடவடிக்கை என்பது சிறிய விவரங்கள் மற்றும் எண்ணற்ற அற்பமான விஷயங்களின் தொகுப்பு—அவற்றில் எதைப் பற்றியாவது வாதிடுவது அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றலாம் (கைது செய்யப்பட்டவரின் சிந்தனை முழுவதும் "எதற்காக?!" என்ற பெரும் கேள்வியைச் சுற்றியே இருக்கும்போது)—ஆனாலும், இந்தச் சிறிய விவரங்கள் அனைத்தும் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு கைது நடவடிக்கையாக உருவெடுக்கின்றன.
புதிதாகக் கைது செய்யப்பட்ட ஒருவருக்கு ஏற்படும் உணர்ச்சிகளுக்கு முடிவே இல்லை—அதுவே ஒரு முழு புத்தகத்திற்குரிய விஷயம். நாம் கற்பனை கூட செய்து பார்க்காத உணர்ச்சிகள் கூட அதில் இருக்கலாம். 1921-ல் பத்தொன்பது வயதான எவ்ஜெனியா டோயாரென்கோ (Evgenia Doyarenko) கைது செய்யப்பட்டபோது, மூன்று இளம் 'செகிஸ்ட்'கள் (Chekists - ரகசியப் போலீஸ் அதிகாரிகள்) அவளுடைய படுக்கையையும் துணி வைக்கும் பெட்டியையும் சோதனையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; அப்போதும் அவள் அமைதியாகவே இருந்தாள்: அங்கே எதுவும் இல்லை, அவர்களால் எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் திடீரென்று, அவர்கள் அவளுடைய தனிப்பட்ட நாட்குறிப்பைத் தொட்டார்கள்—அதை அவள் தன் தாயிடம் கூடக் காட்டியிருக்க மாட்டாள்—அந்த விரோத மனப்பான்மை கொண்ட அந்நியர்கள் அவளுடைய வார்த்தைகளைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பது அவளை ஆழமாகப் பாதித்தது... ...கம்பி வேலிகள் மற்றும் நிலவறைகள் கொண்ட அந்த முழு லுப்யங்கா (Lubyanka) சிறைச்சாலையை விடவும் அது அவளுக்கு அதிக வேதனையைத் தந்தது. பலருக்கும், கைது நடவடிக்கையால் சிதைந்துபோகும் இத்தகைய தனிப்பட்ட உணர்வுகளும் பற்றுதல்களும், சிறை குறித்த பயம் அல்லது அரசியல் கவலைகளை விடவும் வலிமையானவையாக இருக்கக்கூடும். வன்முறையை எதிர்கொள்ள உள்ளூரத் தயாராக இல்லாத ஒரு நபர், அந்த வன்முறையை நிகழ்த்துபவரை விட எப்போதும் பலவீனமானவராகவே இருக்கிறார். மிகச் சிலரே—அதாவது கூர்மையான புத்திசாலிகளும் துணிச்சலானவர்களும் மட்டுமே—உடனடியாக எதிர்வினையாற்றினர். 1948-ல் தன்னை கைது செய்ய வந்தபோது, அறிவியல் அகாடமியின் புவியியல் நிறுவனத்தின் இயக்குநரான கிரிகோரிவ் (Grigoryev) தன்னைத்தானே உள்ளே பூட்டிக்கொண்டு, இரண்டு மணி நேரம் ஆவணங்களை எரிப்பதிலேயே கழித்தார்.
சில சமயங்களில், கைது செய்யப்பட்ட ஒருவருக்கு ஏற்படும் முதன்மையான உணர்வு நிம்மதியாகவோ அல்லது... மகிழ்ச்சியாகவோ கூட இருக்கலாம். ஆனால், கைது நடவடிக்கைகள் ஒரு 'தொற்றுநோய்' போல பரவலாக நடந்த காலத்தில்தான் இது நிகழ்ந்தது: அதாவது, உங்களைப் போன்றவர்கள் எல்லா இடங்களிலிருந்தும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தும், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவர்கள் உங்களை மட்டும் தேடி வராமல் தாமதித்துக் கொண்டிருந்த நிலை அது. அந்த சோர்வும் மனவேதனையும் எந்தவொரு கைது நடவடிக்கையையும் விட மோசமானதாக இருந்தது—அது பலவீனமானவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. வாசிலி விளாசோவ் (Vasily Vlasov)—நாம் மீண்டும் குறிப்பிடவிருக்கும் ஒரு அச்சமற்ற கம்யூனிஸ்ட்—கட்சியைச் சாராத தனது உதவியாளர்கள் தப்பித்துச் செல்லுமாறு கூறியபோது அதை மறுத்துவிட்டார்; காடிஸ்கி (Kadyysky) மாவட்டத்தின் ஒட்டுமொத்தத் தலைமையும் (1937-ல்) கைது செய்யப்பட்டிருந்தும், தன்னை மட்டும் இன்னும் கைது செய்ய வரவில்லையே என்ற எண்ணம் அவரைத் துயரப்படுத்தியது. அந்தச் சூழலை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதைத் தவிர அவருக்கு வேறு வழியில்லை—அதை எதிர்கொண்டதும் அவர் அமைதி கண்டார்; கைது செய்யப்பட்ட முதல் நாட்களில் அவர் மிகுந்த மனநிறைவை உணர்ந்தார். — 1934-ல், பாதிரியார் ஃபாதர் இராக்லி (Father Irakliy) நாடு கடத்தப்பட்ட விசுவாசிகளைச் சந்திக்க அல்மா-அட்டா (Alma-Ata) சென்றிருந்தார்; அதே வேளையில், அதிகாரிகள் அவரை கைது செய்ய வந்தனர். அவர் திரும்பியபோது, பெண் விசுவாசிகள் ரயில் நிலையத்தில் அவரைச் சந்தித்து, அவர் வீட்டிற்குச் செல்வதைத் தடுத்து, அடுத்தடுத்து பல வீடுகளில் அவரை எட்டு ஆண்டுகள் மறைத்து வைத்தனர். வேட்டையாடப்படும் விலங்கைப் போல ஓடி ஒளிந்து வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கையால்... அந்தப் பாதிரியார் மிகவும் சோர்ந்து போயிருந்தார்; அதனால் 1942-ல் அவர் இறுதியாகக் கைது செய்யப்பட்டபோது, மகிழ்ச்சியுடன் இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடினார்.
இவ்வத்தியாயத்தில், நாம் பெரும்பாலும் சாமானிய மக்களைப் பற்றியே—அதாவது அறியப்படாத காரணங்களுக்காகச் சிறைபிடிக்கப்பட்ட 'முயல்களைப்' (rabbits) பற்றியே—பேசுகிறோம். ஆயினும், இந்நூலின் பிற்பகுதியில், அந்தப் புதிய காலகட்டத்திலும் உண்மையான அரசியல் ஆளுமைகளாகத் திகழ்ந்தவர்களைப் பற்றியும் நாம் குறிப்பிட வேண்டும். சமூக-ஜனநாயகக் கொள்கை கொண்ட மாணவியான வேரா ரைபகோவா (Vera Rybakova), சுதந்திரமாக இருந்தபோதே சுஸ்டால் (Suzdal) தனிமைச் சிறையைப் பற்றிக் கனவு கண்டிருந்தார்; வெளியே மூத்த தோழர்கள் யாரும் எஞ்சியிருக்காத நிலையில், அங்குதான் அவர்களைச் சந்திக்கவும், தனது சொந்த உலகப் பார்வையை வடிவமைத்துக்கொள்ளவும் முடியும் என்று அவர் நம்பினார். 1924-இல், சோசலிச-புரட்சியாளரான எகடெரினா ஒலிட்ஸ்காயா (Ekaterina Olitskaya) சிறைவாசத்திற்குத் தகுதியற்றவளாகவே தன்னை உணர்ந்தார்; ஏனெனில், ரஷ்யாவின் மிகச் சிறந்த மனிதர்கள் ஏற்கனவே அந்தச் சோதனையைக் கடந்துவிட்டிருந்தனர், ஆனால் அவரோ இன்னும் இளையவளாகவும், நாட்டிற்காக எதுவும் செய்யாதவளாகவும் இருந்தார். ஆயினும், வெளியுலகம் அவரை ஏற்கனவே ஒதுக்கித் தள்ளிக்கொண்டிருந்தது. எனவே, அந்த இரு பெண்களும் பெருமையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சிறைக்குச் சென்றனர்.
"எதிர்ப்பு! உனது எதிர்ப்பு எங்கே இருந்தது?" — பாதுகாப்பாகவும் வசதியாகவும் இருப்பவர்கள் இப்போது துன்பப்பட்டவர்களைக் குறை கூறுகிறார்கள்.
ஆம், அது அங்கேயே — கைது செய்யப்படும் அந்தத் தருணத்திலேயே — தொடங்கியிருக்க வேண்டும்.
ஆனால் அது நிகழவில்லை.
ஆகவே — நீங்கள் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறீர்கள். பகல் நேரத்தில் நிகழும் கைதுகளில், எப்போதும் ஒரு குறுகிய, தனித்துவமான தருணம் உண்டு; அப்போது நீங்கள் கூட்டத்தின் வழியாக — அது கோழைத்தனமான மௌன உடன்படிக்கையின் மூலம் ரகசியமாகவோ அல்லது கைத்துப்பாக்கிகள் நீட்டப்பட்ட நிலையில் வெளிப்படையாகவோ இருக்கலாம் — அழைத்துச் செல்லப்படுவீர்கள்; உங்களைப் போலவே அப்பாவிகளாகவும் அதே விதியை எதிர்கொள்பவர்களாகவும் உள்ள நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களுக்கு நடுவே நீங்கள் செல்வீர்கள். உங்கள் வாய் அடைக்கப்படவில்லை. நீங்கள் — நிச்சயமாகச் செய்திருக்க வேண்டிய ஒன்று — உரக்கக் கத்தியிருக்கலாம்! உங்களைக் கைது செய்கிறார்கள் என்று கத்தியிருக்கலாம்! சாதாரண உடையில் வந்த வில்லன்கள் மக்களை வேட்டையாடுகிறார்கள் என்று கத்தியிருக்கலாம்! பொய்யான புகார்களின் அடிப்படையில் அவர்கள் மக்களைப் பிடிக்கிறார்கள் என்று... லட்சக்கணக்கான மக்கள் மீது இரக்கமற்ற ஒடுக்குமுறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளது என்று கத்தியிருக்கலாம்! ஒரு நாளில் பலமுறை, நகரின் எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் அத்தகைய கூக்குரல்கள் கேட்டிருந்தால், ஒருவேளை நம் சக குடிமக்கள் கொதித்தெழுந்திருப்பார்களோ? ஒருவேளை கைது நடவடிக்கைகள் அவ்வளவு எளிதாக இருந்திருக்காதோ!
1927-இல், அடிபணிந்து போகும் மனநிலை நம் மூளையை இன்னும் முழுமையாக மழுங்கடிக்காதிருந்த காலத்தில், செர்புகோவ்ஸ்கயா சதுக்கத்தில் (Serpukhovskaya Square) பகல் வெளிச்சத்தில் இரண்டு 'செகிஸ்டுகள்' (Chekists - ரகசியப் போலீஸ்) ஒரு பெண்ணைக் கைது செய்ய முயன்றனர். அவர் ஒரு தெருவிளக்குக் கம்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, அடிபணிய மறுத்து அலறத் தொடங்கினார். ஒரு கூட்டம் கூடியது. (அத்தகைய பெண் தேவைப்பட்டார், ஆனால் அத்தகைய கூட்டமும் தேவைப்பட்டது! அவ்வழியே சென்றவர்கள் அனைவரும் தங்கள் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொள்ளவில்லை; அனைவரும் அவசரமாக அங்கிருந்து நழுவிச் செல்லவில்லை!) விரைவாகச் செயல்பட வேண்டிய அந்த ஆட்கள் உடனடியாகக் குழப்பமடைந்தனர். அவர்கள்... ...பொதுவெளியில் செயல்பட முடியாது. அவர்கள் ஒரு காரில் ஏறித்
தப்பிச் சென்றனர். (அந்தப் பெண் நேராக ரயில் நிலையத்திற்குச் சென்று அங்கிருந்து வெளியேறியிருக்க வேண்டிய தருணம் அதுதான்! ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அவர் தூங்குவதற்காக வீட்டிற்குச் சென்றார். அன்று இரவே, அவர்கள் அவரை லுப்யங்கா சிறைக்குக் கொண்டு சென்றனர்.)
ஆனாலும், வறண்ட உங்கள் உதடுகளிலிருந்து ஒரு சத்தம் கூட வெளிவருவதில்லை; கடந்து செல்லும் கூட்டமோ, உங்களையும் உங்களைக் கொல்லக் கொண்டு செல்பவர்களையும் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளும் நண்பர்களாகத் தவறாக நினைத்துக்கொள்கிறது.
எனக்கும் கூட சத்தமிடுவதற்கான பல வாய்ப்புகள் கிடைத்தன.
கைது செய்யப்பட்ட பதினொன்றாவது நாளில், 'ஸ்மெர்ஷ்' (SMERSH) அமைப்பைச் சேர்ந்த மூன்று ஒட்டுண்ணிகள்—என்னை விட, கொள்ளையடித்த பொருட்கள் நிறைந்த நான்கு சூட்கேஸ்களின் சுமையாலேயே அதிகம் சிரமப்பட்டவர்கள் (நீண்ட பயணத்தின்போது அவர்கள் என்னுடன் பழகிவிட்டிருந்தனர்)—என்னை மாஸ்கோவின் பெலொருஸ்கி ரயில் நிலையத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். அவர்கள் தங்களை ஒரு "சிறப்புப் பாதுகாப்புப் படை" என்று அழைத்துக்கொண்டனர்; ஆனால் உண்மையில், ஜெர்மனியில் அவர்களும் அவர்களின் உயர் அதிகாரிகளும் (2-வது பெலருசிய முன்னணியின் ஸ்மெர்ஷ் எதிர்-உளவுப் பிரிவு) கொள்ளையடித்த பொருட்களை—என்னை அழைத்துச் செல்வது என்ற போர்வையில் தங்கள் குடும்பங்களுக்குக் கொண்டு சேர்த்துக் கொண்டிருந்த பொருட்களை—சுமந்து செல்வதில் அந்த சப்-மெஷின் துப்பாக்கிகள் அவர்களுக்கு இடையூறாகவே இருந்தன. ஐந்தாவது சூட்கேஸை நான் வேறு வழியின்றி நானே சுமந்து சென்றேன்; அதில் எனது நாட்குறிப்புகளும் எழுத்துகளும் இருந்தன—அவை எனக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரங்களாக அமைந்தன.
அந்த மூவருக்கும் அந்த நகரம் தெரியாததால், சிறைக்குச் செல்வதற்கான மிகக் குறுகிய பாதையை நானே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது; அவர்கள் ஒருபோதும் சென்றிராத (மேலும் நான் வெளியுறவு அமைச்சகம் என்று தவறாக நினைத்திருந்த) லுப்யங்கா சிறைக்கு நானே அவர்களை அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
ராணுவ எதிர்-உளவுப் பிரிவின் பிடியில் ஒரு நாள்; முன்னணிக் கள எதிர்-உளவுப் பிரிவில் மூன்று நாட்கள்—அங்கு என்னுடன் அடைக்கப்பட்டிருந்தவர்கள் எனக்குப் பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தனர் (விசாரணையாளர்கள் பயன்படுத்தும் தந்திரங்கள், மிரட்டல்கள் மற்றும் தாக்குதல்கள் பற்றியும்; ஒருமுறை கைது செய்யப்பட்டால் ஒரு நபர் ஒருபோதும் விடுவிக்கப்படுவதில்லை என்பது பற்றியும்; பத்து ஆண்டு சிறைத்தண்டனை என்பது தவிர்க்க முடியாதது என்பது பற்றியும்)—இவற்றிலிருந்து நான் திடீரென, அற்புதமாக விடுதலையாகியிருந்தேன். கடந்த நான்கு நாட்களாக, சுதந்திரமான மனிதர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு சுதந்திர மனிதனாக நான் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். ஆனாலும்—கழிவுநீர் வாளிக்கு அருகில் அழுகிய வைக்கோல் படுக்கையில் என் உடல் கிடந்திருந்தும், அடிபட்டவர்களையும் தூக்கமின்றித் தவிப்பவர்களையும் என் கண்கள் கண்டிருந்தும், உண்மையை என் காதுகள் கேட்டிருந்தும், சிறைச்சாலை உணவின் அருவருப்பான சுவையை என் வாய் அறிந்திருந்தும்—நான் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறேன்? பேசுவதற்கு எனக்குச் சுதந்திரம் உள்ள இந்த இறுதித் தருணத்தில், மயக்க நிலையில் இருக்கும் அந்தக் கூட்டத்திற்கு உண்மையை உணர்த்தாமல் நான் ஏன் சும்மா இருக்கிறேன்?
போலந்தின் ப்ரோட்னிகா (Brodnica) நகரில் நான் மௌனமாக இருந்தேன்—ஆனால் அங்கே அவர்களுக்கு ரஷ்ய மொழி புரியாமல் இருந்திருக்கலாம் அல்லவா? பியாலிஸ்டாக் (Białystok) வீதிகளில் நான் ஒரு வார்த்தை கூடக் கத்தவில்லை—ஆனால் இவையெல்லாம் போலந்து மக்களுக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களாக இருந்திருக்கலாம் அல்லவா? வோல்கோவிஸ்க் (Volkovysk) ரயில் நிலையத்தில் நான் சத்தமே எழுப்பவில்லை—ஆனால் அது ஆள் அரவமற்றுக் கிடந்தது. மின்ஸ்க் (Minsk) ரயில் நிலைய நடைமேடையில் அந்த அடியாட்களுடன் இயல்பாக நடந்து சென்றேன்—ஆனால் அந்த நிலையமோ சிதிலமடைந்து கிடந்தது. இப்போது நான் 'ஸ்மெர்ஷ்' (SMERSH) முகவர்களை பெலருஸ்காயா (Belorusskaya - Radial Line) மெட்ரோ நிலையத்தின் வட்ட வடிவ, வெள்ளை நிறக் குவிமாடம் கொண்ட மேல் மண்டபத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்; அது மின்விளக்கு ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது, மேலும் இரண்டு இணையான நகரும் படிக்கட்டுகளில் மாஸ்கோ நகர மக்களின் அடர்த்தியான கூட்டம் எங்களை நோக்கி மேலே வந்து கொண்டிருக்கிறது.
அவர்கள் அனைவரும் என்னையே பார்ப்பது போல் தோன்றுகிறது! அறியாமையின் ஆழத்திலிருந்து புறப்பட்டு, அந்தப் பிரகாசமான குவிமாடத்தை நோக்கியும் என்னை நோக்கியும் ஒரு முடிவில்லாத பட்டை போல அவர்கள் நீண்டு வருகிறார்கள்; உண்மையைச் சொல்லும் ஒரு வார்த்தைக்காக அவர்கள் ஏங்குகிறார்கள்—அப்படியிருக்க, நான் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறேன்??!..
ஆனாலும், தங்களைத் தாங்களே தியாகம் செய்துகொள்ளாமல் இருப்பதற்குத் தாங்கள் சொல்வதுதான் சரி என்று நியாயப்படுத்திக்கொள்ள ஒவ்வொருவரிடமும் எப்போதும் பல காரணங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. சிலர் இன்னும் சாதகமான முடிவை எதிர்பார்க்கிறார்கள்; ஒருவேளை கத்தினால் அந்த வாய்ப்பு பாழாகிவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள் (ஏனெனில் வெளியுலகிலிருந்து எந்தச் செய்தியும் நம்மை வந்தடைவதில்லை; கைது செய்யப்பட்ட அந்தத் தருணத்திலேயே நம் விதி தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது—அதுவும் மிக மோசமான விதத்தில்—அதற்கு மேல் நிலைமை மோசமாக வாய்ப்பில்லை என்பதை நாம் இன்னும் உணர்வதில்லை). வேறு சிலரோ, கூட்டத்தை நோக்கி முழக்கமிடும் வகையிலான கருத்துக்களை இன்னும் வந்தடையவில்லை. சொல்லப்போனால், புரட்சியாளர்களின் உதடுகளில் மட்டும்தானே எப்போதும் முழக்கங்கள் இருக்கும், அவை வெளியே வரத் துடித்துக்கொண்டிருக்கும்; அமைதியான, எந்தச் சச்சரவிலும் ஈடுபடாத ஒரு சாதாரண குடிமகனுக்கு அத்தகைய முழக்கங்கள் எங்கிருந்து வரும்? என்ன கத்துவது என்றே அவனுக்குத் தெரிவதில்லை. இறுதியாக, ஒரு வகை மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்; அவர்களின் நெஞ்சங்கள் உணர்வுகளால் நிரம்பி வழிகின்றன, அவர்களின் கண்கள் எவ்வளவோ காட்சிகளைக் கண்டுவிட்டன—அந்த ஆழமான அக-ஏரியின் நீரைச் சில சிதறிய கூச்சல்களால் மட்டும் முழுமையாக வெளியேற்றிவிட முடியாது.
என்னைப் பொறுத்தவரை—நான் மௌனமாக இருப்பதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு: அந்த இரண்டு நகரும் படிக்கட்டுகளிலும் (escalators) வரிசையாக நிற்கும் மாஸ்கோவாசிகள் எண்ணிக்கையில் மிகச் சிலரே—மிகவும் குறைவு! இங்கே, என் குரலை இருநூறு அல்லது நானூறு பேர் கேட்கக்கூடும்—ஆனால் இருபது கோடி மக்களின் நிலை என்ன?.. என்றாவது ஒரு நாள் அந்த இருபது கோடி மக்களையும் நோக்கி நான் நிச்சயம் குரல் கொடுப்பேன் என்ற ஒரு தெளிவற்ற முன்னுணர்வு எனக்குள் இருக்கிறது...
ஆனால் இப்போதைக்கு, என் வாயைத் திறக்காமலே, அந்த நகரும் படிக்கட்டு என்னை ஈவிரக்கமின்றி பாதாள உலகத்தை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறது.
'ஓகோட்னி ரியாட்' (Okhotny Ryad) பகுதியிலும் நான் மௌனமாகவே இருப்பேன்.
'மெட்ரோபோல்' (Metropol) அருகே நான் கூச்சலிட மாட்டேன்.
'லுபியங்கா சதுக்கம்' (Lubyanka Square) எனும் அந்த 'கொல்கொதா'வில் (Golgotha) நான் என் கைகளை வானோக்கி உயர்த்த மாட்டேன்...
Не взмахну руками на Голгофской Лубянской площади...
___