அலெக்சாண்டர் சோல்ஜெனிட்சின். குலாக் ஆர்க்கிபெலாகோ பகுதி 1ன் இறுதி பகுதி

 Глава 4. С острова на остров

அத்தியாயம் 4. தீவிலிருந்து தீவுக்கு

சில சமயங்களில், கைதிகள் தீவுக்கூட்டத்தின் ஒரு தீவிலிருந்து மற்றொன்றுக்குத் தனிப்பட்ட படகுகளில் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். இது "சிறப்புப் போக்குவரத்து" (special convoy) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது மிகக் குறைந்த கட்டுப்பாடுகள் கொண்ட பயண முறையாகும்—ஒரு சுதந்திர மனிதனைப் போலப் பயணம் செய்வதிலிருந்து இது பெரிதும் வேறுபட்டதல்ல. வெகு சிலருக்கே இத்தகைய பயணம் அமைகிறது; கைதியாக இருந்த என் வாழ்வில், எனக்கு இது மூன்று முறை நிகழ்ந்தது. 

உயர் அதிகாரிகளால் இந்தச் சிறப்புப் போக்குவரத்து அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. உயர் மட்ட ஒப்புதலுடன் நடைபெறும் "சிறப்புப் பணி" (special assignment) சார்ந்த இடமாற்றத்துடன் இதைத் தவறாகக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது. சிறப்புப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படும் கைதி வழக்கமாகச் சாதாரணக் கைதிகள் கொண்டு செல்லப்படும் வாகனங்களிலேயே பயணம் செய்வார்; இருப்பினும், அவரும் பயணத்தின் சில குறிப்பிடத்தக்க கட்டங்களை அனுபவிக்க நேரிடலாம் (மற்ற சாதாரணப் பயணச் சூழல்களுடன் ஒப்பிடுகையில் அவை மிகவும் தனித்துவமானதாகத் தோன்றும்). உதாரணமாக, ஆன்ஸ் பெர்ன்ஸ்டீனை (Ans Bernstein) எடுத்துக்கொள்வோம்: அவர் வடக்கிலிருந்து கீழ் வோல்கா (Lower Volga) பகுதிக்கு ஒரு விவசாயப் பணிக்காகச் சிறப்புப் பணியில் செல்கிறார். வழக்கமான நெரிசல் மற்றும் அவமானங்களுக்கு மத்தியிலேயே அவர் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்—நாய்களின் குரைப்பு, துப்பாக்கி முனைகளின் (bayonets) நெருக்கடி, "வலது பக்கம் நகர், இடது பக்கம் நகர்" என்ற வழக்கமான அதட்டல்கள் என அனைத்தும் தொடர்கின்றன—பின்னர், திடீரென்று அவர் 'ஸான்ஸேவாட்கா' (Zanzevatka) என்ற சிறிய ரயில் நிலையத்தில் இறக்கிவிடப்படுகிறார். அங்கே, ஆயுதமற்ற, அமைதியான ஒரு காவலர் அவரைச் சந்திக்கிறார். அந்தக் காவலர் கொட்டாவி விட்டபடியே, "சரி, இன்றிரவு என் வீட்டில் தங்கிக்கொள்; இப்போது, ​​நாளை வரை சும்மா சுற்றித் திரி—நாளை உன்னை முகாமுக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்" என்கிறார். அவ்வாறே ஆன்ஸ் சுற்றித் திரிகிறார். ஒரு மனிதன் *சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிவது* என்றால் என்னவென்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா? பத்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர், வாழ்க்கையிடம் பலமுறை விடைபெற்றுக்கொண்டவர், இன்று காலை 'ஸ்டோலிபின்' (Stolypin) சிறை வண்டியில் இருந்தவர், நாளை முகாமுக்குச் செல்லவிருப்பவர்—ஆனாலும் இப்போது அவர் சுதந்திரமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறார்; ரயில் நிலையத் தோட்டத்தில் கோழிகள் மண்ணைக் கிளறுவதைப் பார்க்கிறார்; ரயில் பயணிகளிடம் தங்கள் வெண்ணெயையும் முலாம்பழங்களையும் விற்க முடியாமல் திரும்பும் கிராமத்துப் பெண்கள் கிளம்பத் தயாராவதைக் காண்கிறார். அவர் பக்கவாட்டில் மூன்று, நான்கு, ஐந்து அடிகள் எடுத்து வைக்கிறார், ஆனால் யாரும் அவரைப் பார்த்து "நில்!" என்று கத்துவதில்லை; நம்ப முடியாத உணர்வுடன் தன் விரல்களால் அகாசியா மரத்தின் இலைகளைத் தொடுகிறார், அப்போது அவருக்கு அழுகையே வந்துவிடுகிறது. அந்தச் சிறப்புக் காவல் ஏற்பாடு ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயமாக இருந்தது. வழக்கமான கைதிகள் இடமாற்றத்தின்போது இருக்கும் நடைமுறைகள்—கைகளைப் பின்னால் கட்டிக்கொள்ளச் சொல்லும் உத்தரவுகள், நிர்வாணமாக்குதல், வெறும் தரையில் அமரவைத்தல் அல்லது உடல் சோதனை செய்தல்—எதுவும் இதில் இல்லை. காவலர்கள் உங்களிடம் நட்புறவுடனும் மரியாதையுடனும் பழகுகிறார்கள். அதே சமயம், தப்பிக்க முயன்றால் வழக்கம் போலச் சுட்டுவிடுவோம் என்றும் அவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள்; அவர்களின் கைத்துப்பாக்கிகள் குண்டேற்றப்பட்டு அவர்கள் பைகளில் இருக்கின்றன. ஆனால் இப்போதைக்கு, சாதாரணமாகச் செல்வோம்; பதற்றமின்றி இருங்கள், நீங்கள் ஒரு கைதி என்பதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாதீர்கள். (இங்கு, எப்போதும் போலவே, தனிநபரின் நலன்களும் அரசின் நலன்களும் கச்சிதமாக ஒன்றிணைகின்றன என்பதை நான் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்!)

காலை நேர ஆள் சரிபார்ப்பின்போது தச்சு வேலைக் குழுவினருடன் நான் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த நாளில்தான் என் முகாம் வாழ்க்கை தலைகீழாக மாறியது—அப்போது கருவிகளைப் பிடித்திருந்ததால் என் விரல்கள் விறைத்து வளைந்துபோய், அவற்றை நீட்ட முடியாத நிலையில் இருந்தேன்—அப்போது வேலைகளை ஒதுக்குபவர் என்னை ஒருபுறம் அழைத்துச் சென்று, திடீர் மரியாதையுடன் சொன்னார்: "உங்களுக்குத் தெரியுமா, உள்துறை அமைச்சரின் உத்தரவின் பேரில்..."

நான் திகைத்துப்போனேன். ஆள் சரிபார்ப்புக்காக நின்றிருந்த அணி நகர்ந்து சென்றது, முகாமின் நம்பிக்கைக்குரிய கைதிகளான 'துராகி'கள் (duraki) என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். சிலர், "உன் மீது புதிய தண்டனையைச் சுமத்தப் போகிறார்கள்" என்றனர்; வேறு சிலர், "நீ விடுதலை செய்யப்படப் போகிறாய்" என்றனர். ஆனால், அமைச்சர் க்ருக்லோவை (Kruglov) நான் சந்திக்க நேரிடும் என்பதில் அனைவரும் உடன்பட்டனர். நானும் புதிய தண்டனை அல்லது விடுதலை—இவ்விரண்டுக்கும் இடையே ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தேன். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு எங்கள் முகாமுக்கு வந்த ஒருவர், பூர்த்தி செய்வதற்காக 'குலாக்' (Gulag) பதிவுப் படிவங்களை வழங்கியிருந்ததை நான் முற்றிலும் மறந்திருந்தேன் (போருக்குப் பிறகு அருகிலுள்ள முகாம்களில் அவர்கள் இந்தச் செயல்முறையைத் தொடங்கினர், ஆனால் ஒருவேளை அதை அவர்கள் முழுமையாக முடிக்காமலே விட்டிருக்கலாம்). அந்தப் படிவத்தில் மிக முக்கியமான பகுதி "தொழில் திறன்" (specialty) என்பதுதான். தங்களை முக்கியமானவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள, கைதிகள் குலாக் முகாமில் மிகவும் மதிக்கப்படும் தொழில்களான முடிதிருத்துபவர், தையல்காரர், கிடங்குப் பொறுப்பாளர் அல்லது ரொட்டி தயாரிப்பாளர் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுவார்கள். ஆனால் நான் கண்களைச் சுருக்கி யோசித்துவிட்டு, "அணு இயற்பியலாளர்" என்று எழுதினேன். உண்மையில் நான் ஒருபோதும் அணு இயற்பியலாளராக இருந்ததில்லை; போருக்கு முன்பு பல்கலைக்கழகத்தில் சில விரிவுரைகளில் மட்டுமே நான் கலந்துகொண்டிருந்தேன்; அணுத் துகள்கள் மற்றும் அவற்றின் அளவீடுகள் குறித்த பெயர்கள் மட்டுமே எனக்குத் தெரிந்திருந்தன—இருப்பினும், அவற்றை எழுதிவைக்க நான் முடிவு செய்தேன். அது 1946-ஆம் ஆண்டு; அணு குண்டு மிக அவசியமாகத் தேவைப்பட்ட காலம் அது. ஆனால், அந்தக் குறிப்பு அட்டைக்கு நான் எந்த முக்கியத்துவமும் அளிக்கவில்லை; அதைப்பற்றி நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன்.

சிறை முகாம்களில் அவ்வப்போது கேட்கப்படும், தெளிவற்ற மற்றும் எவ்வித ஆதாரமும் இல்லாத ஒரு கதை உண்டு: இந்த 'தீவுக்கூட்டத்திற்குள்' (Archipelago) எங்கோ சொர்க்கத்தைப் போன்ற சிறிய தீவுகள் உள்ளன என்பதுதான் அது. அவற்றை யாரும் பார்த்ததில்லை, யாரும் அங்கு சென்றதில்லை; சென்றவர்கள் யாரேனும் இருந்தால், அவர்கள் மௌனம் காக்கிறார்கள், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசுவதில்லை. அந்தத் தீவுகளில், பழ ஜெல்லி (fruit jelly) கரைகளுக்கு இடையே பால் ஆறுகள் ஓடுவதாகவும், புளிப்பு கிரீம் (sour cream) மற்றும் முட்டைகள் மட்டுமே உணவாகக் கிடைப்பதாகவும் சொல்லப்படுகிறது; அங்கு சூழல் தூய்மையாகவும் எப்போதும் கதகதப்பாகவும் இருக்குமாம்; அங்கு செய்யப்படும் வேலை அறிவுசார்ந்ததாகவும் அதீத ரகசியத்தன்மை கொண்டதாகவும் இருக்குமாம். 

கைதிகளின் பேச்சுவழக்கில் *'ஷராஷ்காக்கள்'* (sharashkas) என்று அழைக்கப்பட்ட அந்தச் சொர்க்கத் தீவுகளுக்குத்தான், எனது சிறைவாசத்தின் பாதியில் நான் அனுப்பப்பட்டேன். நான் உயிர் பிழைத்ததற்கு அவைதான் காரணம்; சாதாரண சிறை முகாம்களில் எனது முழு தண்டனைக் காலத்தையும் கழித்திருந்தால் நான் பிழைத்திருக்கவே முடியாது. இந்த ஆய்வு நூலை நான் எழுதியதற்கும் அவைதான் காரணம்,

இருப்பினும், இந்த நூலில் அவற்றுக்கு நான் இடமளிக்கவில்லை

(ஏனெனில், அவற்றைப் பற்றிய ஒரு நாவல் ஏற்கனவே உள்ளது). அந்தத் தீவுகளிலிருந்துதான்—

ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு, இரண்டாவது தீவிலிருந்து மூன்றாவதுக்கு—நான்

சிறப்புப் பாதுகாப்பின் கீழ் (இரண்டு காவலர்கள் மற்றும் நான்)

அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். 

இறந்தவர்களின் ஆன்மாக்கள் சில சமயங்களில் நம்மிடையே உலவி, நம்மைப் பார்த்து,

நமது அற்பமான எண்ணங்களை எளிதில் அறிந்துகொண்டாலும், நாம் அவர்களின்

உடலற்ற இருப்பைப் பார்க்கவோ உணரவோ முடிவதில்லை அல்லவா?

அதே போன்றதுதான் சிறப்புப் பாதுகாப்பின் கீழ் மேற்கொள்ளப்படும் அந்தப் பயணமும். 

சுதந்திர உலகின் பரபரப்புக்குள் நீங்கள் நுழைகிறீர்கள்; ரயில் நிலையத்தின் காத்திருப்பு அறையில்

கூட்ட நெரிசலில் செல்கிறீர்கள். உங்களுக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத அறிவிப்புப் பலகைகளை

சும்மா மேலோட்டமாகப் பார்க்கிறீர்கள். பழமையான பாணியிலான

பயணிகள் இருக்கையில் அமர்ந்து, விசித்திரமான, அற்பமான உரையாடல்களைக் கேட்கிறீர்கள்:

மனைவியை அடிக்கும் அல்லது அவளை விட்டுவிட்டுச் சென்ற கணவனைப் பற்றிய பேச்சு; ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தன் மருமகளுடன் இணக்கமாகப் பழக முடியாத ஒரு மாமியார்; பொதுவான குடியிருப்புப் பகுதியில் வசிக்கும் அண்டை வீட்டார்—தாழ்வார விளக்கை அணைக்காமல் விட்டுவிடுபவர்கள், தங்கள் கால்களைத் துடைத்துக்கொள்ளாமல் உள்ளே நுழைபவர்கள்; ஒருவரின் தொழில் வளர்ச்சியை மற்றொருவர் தடுப்பது; ஒருவருக்கு நல்லதொரு பணி வாய்ப்பு கிடைத்தும், வேறு இடத்திற்குக் குடிபெயரத் தயங்குவது—ஏனெனில், ஒருவர் எப்படித் தான் வேரூன்றியிருக்கும் இடத்திலிருந்து வேரறுத்துக்கொண்டு வேறொரு இடத்திற்குச் செல்ல முடியும்... ...இது எளிதானதா? இதையெல்லாம் கேட்கும்போது—துறவறம் பூணும் எண்ணம் ஒன்று திடீரென உங்கள் முதுகெலும்பில் ஊர்ந்து தலைவரைப் பரவுகிறது: பிரபஞ்சத்தில் உள்ளவற்றின் உண்மையான அளவுக்கோல் உங்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது! எல்லா பலவீனங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளின் அளவுகோலும் கூட!—ஆனால் இந்த பாவிகளால் அதைச் சிறிதும் காண முடிவதில்லை. உடல் கடந்த நிலையில் இருக்கும் நீங்கள் மட்டுமே உண்மையாக, நிஜமாக உயிரோடு இருக்கிறீர்கள்; மற்றவர்கள் அனைவரும் தாங்கள் வாழ்வதாகத் தவறாக எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். 

மேலும்—உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே ஒரு கடக்க முடியாத பெரும் பள்ளம் உள்ளது! நீங்கள் அவர்களை நோக்கிக் கத்தவோ, அவர்களுக்காக அழவோ, அல்லது அவர்களின் தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கவோ முடியாது: ஏனெனில் நீங்கள் ஒரு ஆவி அல்லது நிழல் உருவம்; அவர்களோ வெறும் சதைப்பிண்டமான உடல்கள். 

அப்படியிருக்க, ஒரு திடீர் ஞானோதயம் மூலமாகவோ, ஒரு தரிசனம் மூலமாகவோ அல்லது கனவு மூலமாகவோ அவர்களுக்கு இதை எப்படிப் புரியவைப்பது? "சகோதரர்களே! மக்களே! உங்களுக்கு ஏன் உயிர் அளிக்கப்பட்டது?" நள்ளிரவில், மரணதண்டனைக் கைதிகள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் அறைகளின் கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன—உன்னத ஆன்மா கொண்ட மனிதர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட வெளியே இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். அதே வேளையில், நாடு முழுவதும் உள்ள ரயில் பயணங்களில், மக்கள் தங்கள் காய்ந்த உதடுகளை நக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்—ஹெர்ரிங் மீனின் கசப்புச் சுவையுடன்—கால்களை நீட்டி நிம்மதியாக அமரும் சுகத்தையும், இயற்கை உபாதையைக் கழிப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் நிம்மதியையும் கனவு காண்கிறார்கள். ஒரோடுகானில் (Orotukan), நிலம் ஒரு மீட்டர் ஆழம் வரை மட்டுமே உருகுகிறது—அப்போதுதான் குளிர்காலத்தில் இறந்தவர்களின் எலும்புகள் அதில் புதைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் நீங்களோ—நீல வானத்தின் கீழும், சுட்டெரிக்கும் சூரியனின் கீழும்—உங்கள் விதியைத் தீர்மானிக்கவும், தண்ணீர் குடிக்கச் செல்லவும், உடலை நீட்டி நிமிர்த்தவும், ஆயுதமேந்திய காவலர்கள் துணையின்றி எங்கு வேண்டுமானாலும் பயணிக்கவும் உரிமை கொண்டிருக்கிறீர்கள்—அப்படியிருக்க, உங்கள் கால்கள் துடைக்கப்படாமல் இருந்தால் என்ன? மாமியார் பற்றி என்ன கவலை? வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான விஷயங்கள்—அதன் அனைத்து மர்மங்களும்—அவற்றை இப்போதே உங்களிடம் கொட்டிவிடவா? மாயைகளைத் துரத்தாதீர்கள்—பொருட்களையோ அல்லது அந்தஸ்தையோ தேடாதீர்கள்: இவை பல தசாப்தங்களாக நரம்புகளை வருத்திச் சேர்க்கப்படுகின்றன, ஆனால் ஒரே இரவில் பறிமுதல் செய்யப்படுகின்றன. வாழ்க்கையை விட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதாக உணர்ந்து உறுதியுடன் வாழுங்கள்—துரதிர்ஷ்டத்தைக் கண்டு அஞ்சாதீர்கள், அதே சமயம் மகிழ்ச்சிக்காக ஏங்கவும் செய்யாதீர்கள்; எதுவும் பெரிய விஷயமல்ல; கசப்போ இனிப்போ—எதுவும் நிரந்தரமல்ல. குளிரில் நடுங்காமல் இருந்தாலே போதும்; பசியும் தாகமும் உங்கள் உடலுக்குள் தங்கள் நகங்களால் கிழித்தெறியாமல் இருந்தாலே போதும். முதுகெலும்பு உடையாமல், இரு கால்களும் நடக்க, இரு கைகளும் மசிய, இரு கண்களும் பார்க்க, இரு காதுகளும் கேட்கும் நிலையில் இருந்தால்—வேறு யாரைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட வேண்டும்? எதற்காக? மற்றவர்கள் மீதான பொறாமைதான் நம்மை மற்றெதையும் விட அதிகமாக அரித்துத் தின்றுவிடுகிறது. கண்களைத் துடைத்துக்கொள்ளுங்கள், மனதைச் சுத்தப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்—உங்களை நேசிப்பவர்களையும் உங்களிடம் நல்லெண்ணம் கொண்டவர்களையும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகப் போற்றுங்கள். அவர்களைக் காயப்படுத்தாதீர்கள், திட்டாதீர்கள், கோபத்தில் அவர்களிடமிருந்து பிரிந்து செல்லாதீர்கள்: ஏனெனில் உங்களுக்குத் தெரியாது—கைது செய்யப்படுவதற்கு முன் இதுவே உங்கள் கடைசிச் செயலாக இருக்கலாம்; அவர்களின் நினைவில் நீங்கள் இப்படியே நிலைத்துவிடக்கூடும்!

ஆனால் காவலர்கள் தங்கள் பைகளில் உள்ள கருப்பு நிறத் துப்பாக்கிக் கைப்பிடிகளைத் தடவிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாங்கள் மூவரும் அருகருகே அமர்ந்திருக்கிறோம்—தெளிந்த சிந்தனையுள்ள இளைஞர்கள், அமைதியான நண்பர்கள்.

நான் என் நெற்றியைத் தடவுகிறேன், கண்களை மூடித் திறக்கிறேன்—அப்போது மீண்டும் அந்தத் கனவு வருகிறது: காவலர்கள் இல்லாத ஒரு மக்கள் கூட்டம். நேற்று இரவுதான் நான் சிறை அறையில் தூங்கினேன் என்பதும், நாளை மீண்டும் சிறை அறையில் இருக்கப்போகிறேன் என்பதும் எனக்குத் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது. ஆனாலும், இதோ டிக்கெட் பரிசோதகர்கள் தங்கள் சிறிய துளையிடும் கருவிகளுடன் வருகிறார்கள்: "உங்கள் டிக்கெட்?" "அதோ, என் தோழரிடம் இருக்கிறது."

ரயில் பெட்டிகள் நிறைந்திருக்கின்றன (சரி, சாதாரண மக்களின் கணக்குப்படி 'நிறைந்திருக்கின்றன' என்று சொல்லலாம்—பெஞ்சுகளுக்கு அடியில் யாரும் படுத்திருக்கவில்லை, நடைபாதையில் தரையில் யாரும் அமர்ந்திருக்கவில்லை). இயல்பாக நடந்துகொள்ளுமாறு என்னிடம் சொல்லப்பட்டது, நானும் அப்படித்தான் நடந்துகொள்கிறேன்—இன்னும் எளிமையாகவே: அடுத்த பெட்டியில் ஜன்னலோரத்தில் ஒரு இருக்கை காலியாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு அங்கு நகர்ந்து சென்றேன். ஆனால்

அந்தப் பெட்டியில் காவலர்களுக்கு இடமில்லை. அவர்கள் முந்தைய பெட்டியில் அமர்ந்து,

அன்பான பார்வையுடன் என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். 'பெரெபோரி' (Perebory) நிலையத்தில்,

எனக்கு எதிரே மேசைக்கு மறுபுறம் ஒரு இருக்கை காலியாகிறது; ஆனால் என் காவலர் அதை அடைவதற்குள், ஆட்டுத்தோல் கோட்டும் ரோமத் தொப்பியும் அணிந்த ஒரு பருமனான ஆள்—எளிமையான ஆனால் உறுதியான மரப்பெட்டி ஒன்றை ஏந்தியபடி—அதை சட்டென்று பிடித்துக்கொள்கிறார். அந்தப் பெட்டி எனக்குத் தெரிகிறது: அது முகாமில் தயாரிக்கப்பட்டது, அதாவது 'தீவுக்கூட்டத்தில்' (Archipelago) செய்யப்பட்டது. 

"ஃப்யூ!" அந்த ஆள் புகைக்கிறான். வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தாலும், அவன் முகம் சிவந்திருப்பதை என்னால் பார்க்க முடிகிறது; ரயிலில் ஏறும்போதே ஏதோ ஒரு கைகலப்பு நடந்திருக்கிறது. அவன் ஒரு குடுவையை வெளியே எடுக்கிறான்: "தோழரே, பீர் குடிக்கிறீர்களா?" அடுத்த பெட்டியில் இருக்கும் என் காவலர் இதைக் குறித்து எவ்வளவு பதற்றமடைவார் என்பது எனக்குத் தெரியும்: நான் மது அருந்தக்கூடாது—அது தடைசெய்யப்பட்டது! ஆனால்—நான் இயல்பாக நடந்துகொள்ள வேண்டும். அதனால் அலட்சியமாக, "சரி, கொஞ்சம் ஊற்றுங்கள்" என்கிறேன். (பீர்?? பீர்!! கடந்த மூன்று வருடங்களில் ஒரு வாய் கூட நான் குடித்ததில்லை! நாளை சிறை அறையில் நான் பெருமையாகச் சொல்வேன்: நான் பீர் குடித்தேன் என்று!) அவன் ஊற்றுகிறான், நான் உடல் நடுங்க அதை அருந்துகிறேன். இப்போது இருள் சூழ்ந்துவிட்டது. ரயில் பெட்டியில் மின்சாரம் இல்லை—போருக்குப் பிந்தைய சிதைவு நிலை அது. தடுப்புச் சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய லாந்தர் விளக்கில் எரியும் மெழுகுவர்த்தித் துண்டு ஒன்று, ஒரே நேரத்தில் நான்கு பெட்டிகளுக்கு—முன்னால் இரண்டு, பின்னால் இரண்டு—வெளிச்சம் தருகிறது. ஒருவரையொருவர் சரியாகப் பார்க்க முடியாத நிலையில், அந்த ஆளும் நானும் நண்பர்களைப் போலப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். என் காவலர் எவ்வளவுதான் கூர்ந்து கவனித்தாலும், ரயிலின் இரைச்சலுக்கு இடையே அவரால் எதையும் கேட்க முடியாது. என் பையில் வீட்டுக்கு அனுப்புவதற்கான ஒரு அஞ்சல் அட்டை இருக்கிறது. நான் யார் என்பதை அந்த எளிய மனிதரிடம் விளக்கி, அதை ஒரு தபால் பெட்டியில் போடுமாறு அவரிடம் கேட்பேன். அந்த சூட்கேஸைப் பார்த்தால், அவரும் சிறைவாசம் அனுபவித்தவர் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் அவரே முந்திக்கொண்டு பேசுகிறான்: "தெரியுமா, நான் விடுப்பு கிடைப்பதற்குள் படாதபாடு பட்டுவிட்டேன். இரண்டு வருடங்களாக அவர்கள் என்னை வெளியே விடவே இல்லை—இந்த வேலை ஒரு நாய் வாழ்க்கை மாதிரி." "என்ன வேலை அது?" "ஓ, உங்களுக்குத் தெரியாது. நான் ஒரு *அஸ்மோடியஸ்* (Asmodeus)—நீல நிறத் தோள்பட்டை வில்லை அணிபவன்; பார்த்ததே இல்லையா?" ச்சே—இது எப்படி எனக்கு உடனே தோன்றவில்லை? 'பெரேபோரி' (Perebory) என்பது 'வோல்கா-லாக்' (VolgaLag) முகாமின் மையப்பகுதி; அவன் அந்த சூட்கேஸை கைதிகளிடமிருந்து (*zeks*) பிடுங்கியிருக்கிறான்—அவர்கள் அவனுக்காக அதை இலவசமாகச் செய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள். இது எங்கள் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவியிருக்கிறது பாருங்கள்: இரண்டு பெட்டிகளுக்கு இரண்டு *அஸ்மோடியஸ்கள்* போதாது என்பது போல—மூன்றாவதாக ஒருவனும் ஏறியிருக்கிறான். ஒருவேளை நான்காமவன் கூட எங்காவது பதுங்கியிருக்கலாமோ? ஒருவேளை அவர்கள் எல்லாப் பெட்டிகளிலும் இருந்திருக்கலாம்... அல்லது நம்மைச் சேர்ந்த வேறு யாராவது சிறப்புப் பாதுகாப்புடன் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கலாம்...

அந்த ஆள் தன் நிலையைப் பற்றிப் புலம்பிக்கொண்டே இருந்தான். அப்போது நான் புதிராகக் கேட்டேன்: "சரி, நீ காவல் காக்கும் ஆட்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது—சற்றும் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் பத்து வருடங்கள் தண்டனை பெற்றவர்கள்—அவர்களுக்கு மட்டும்தான் நிலைமை எளிதாக இருக்கிறதா?" அவன் உடனடியாகச் சோர்ந்துபோய், காலை வரை அமைதியாகிவிட்டான்; அந்த மங்கலான இருளிலும்கூட, நான் ஓரளவு ராணுவ உடை போன்ற ஒன்றை—ஒரு மேலங்கியையோ அல்லது அங்கியையோ—அணிந்திருப்பதை அவன் மங்கலாகக் கண்டுகொண்டான். நான் ஒரு சாதாரண சிப்பாய் என்று அவன் நினைத்திருந்தான், ஆனால் இப்போது—யாருக்குத்தான் தெரியும்? ஒருவேளை நான் ஒரு உளவாளியாக இருக்கலாமோ? தப்பியோடியவர்களை வேட்டையாடுபவனாக இருக்கலாமோ?

...நான் பிடிபட்டுவிட்டேனா? ஏன் இந்தக் ரயில் பெட்டியில் இருக்கிறேன்? অথচ, அவர்தான் என் கண்முன்னே அந்த முகாம்களைக் கடுமையாகச் சாடிப் பேசியவர்...

விளக்கில் உள்ள மெழுகுவர்த்தித் துண்டு உருகிய மெழுகில் அமிழ்ந்து தத்தளித்தாலும், இன்னும் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. மேலே மூன்றாவது அடுக்குச் சாமான்கள் வைக்கும் இடத்தில், ஒரு இளைஞன் போரைப் பற்றி இனிமையான குரலில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்—புத்தகங்களில் எழுதப்படாத அந்த *உண்மையான* போரைப் பற்றி; அவன் ஒரு போர்-பொறியாளராக (combat engineer) இருந்தவன், அவன் விவரிக்கும் சம்பவங்கள் உண்மையானவை என்று தோன்றுகிறது. இந்தத் திரிக்கப்படாத உண்மை ஒருவரின் காதுகளையாவது சென்றடைவது மிகுந்த மனநிறைவைத் தருகிறது. 

நானும் என் கதையைச் சொல்லலாம்... சொல்லவும் *விரும்புகிறேன்*! ...இல்லை, யோசித்துப் பார்த்தால், எனக்கு இப்போது அது வேண்டாம். என் போர்க்காலத்தின் நான்கு ஆண்டுகள் ஏதோ ஒரு மாய வித்தையால் துடைத்தெறியப்பட்டது போல மறைந்துவிட்டன. அது நடந்ததாகவே நான் இனி நம்புவதில்லை, அதை நினைவுகூரவும் விரும்பவில்லை. *இங்கே* கழித்த இரண்டு ஆண்டுகள்—அந்தத் தீவுக்கூட்டத்தில் (Archipelago) கழித்த இரண்டு ஆண்டுகள்—போர்க்களத்துக்கான பாதைகளையும், முன்னணியில் இருந்த தோழமையையும் மறைத்துவிட்டன; அவை எல்லாவற்றையும் மறைத்துவிட்டன. ஒரு ஆணி இன்னொரு ஆணியை வெளியேற்றுவது போல இது நிகழ்ந்துள்ளது. 

எனவே, *சுதந்திரமான* மனிதர்களிடையே சில மணிநேரங்கள் கழித்த பிறகு, என் உதடுகள் மூடப்பட்டுவிட்டதாக உணர்கிறேன்: அவர்களுடன் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை; நான் இங்கேயே பிணைக்கப்பட்டிருப்பதாக உணர்கிறேன். சுதந்திரமாகப் பேச நான் ஏங்குகிறேன்! நான் வீட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்! என் தீவுக்கூட்டத்திற்கே திரும்ப விரும்புகிறேன்! 

காலையில், ரயில் பெட்டியின் மேல் தட்டில் அந்த அஞ்சல் அட்டையை நான் *மறந்து* வைத்துவிடுகிறேன்; நிச்சயமாக அந்தப் பெண் நடத்துநர் பெட்டியைச் சுத்தம் செய்யும்போது அதை எடுத்து 'தொலைந்த பொருட்கள்' பெட்டியில் போடுவார்—அவர் ஒரு நல்ல மனிதராக இருந்தால்...

வடக்கு ரயில் நிலையத்திலிருந்து நாங்கள் வெளியே வந்து அந்தச் சதுக்கத்தை அடைகிறோம். என்னைக் காவல் காப்பவர்கள் மீண்டும் அனுபவமற்ற புதியவர்கள்; அவர்களுக்கு மாஸ்கோ நகரம் தெரியாது. நாங்கள் 'B' ரக டிராம் வண்டியில் செல்லலாம் என்று நானே முடிவு செய்கிறேன். சதுக்கத்தின் நடுவே, டிராம் நிறுத்தத்தின் அருகே, மக்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது—அது காலை நேர நெரிசல் மிகுந்த வேளை. காவலர் ஓட்டுநரிடம் சென்று தனது MVD அடையாள அட்டையைக் காட்டுகிறார். பயணச்சீட்டு எதுவும் வாங்காமல், மாஸ்கோ நகர மன்ற உறுப்பினர்களைப் போல, நாங்கள் முழுப் பயணமும் டிராமின் முன்புறத் தளத்தில் கம்பீரமாக நிற்கிறோம். அவர்கள் அந்த முதியவரை உள்ளே அனுமதிக்க மறுக்கிறார்கள்: "உங்களுக்கு ஊனமெல்லாம் இல்லை—பின் வழியாக ஏறி வாருங்கள்!" 

நாங்கள் நோவோஸ்லோபோட்ஸ்காயா (Novoslobodskaya) பகுதியில் வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு இறங்குகிறோம். புட்டிர்கா (Butyrka) சிறையை வெளியிலிருந்து பார்ப்பது இதுவே முதல் முறை—நான் இங்கு கொண்டு வரப்படுவது இது நான்காவது முறை என்றாலும், அதன் உட்புற அமைப்பை என்னால் எளிதாக வரைந்து காட்ட முடியும். எவ்வளவு இருண்ட, பிரம்மாண்டமான சுவர் அது—நகரின் இரண்டு முழுத் தொகுதிகளை அது ஆக்கிரமித்திருக்கிறது! அந்த வாயில்கள்—ஒரு எஃகு தாடையைப் போல—நகர்ந்து திறப்பதைக் காணும்போது மாஸ்கோ நகர மக்களின் இதயங்கள் அச்சத்தில் உறைகின்றன. ஆனாலும், எந்த வருத்தமும் இன்றி நான் மாஸ்கோ வீதிகளிலிருந்து விடைபெறுகிறேன்; வீட்டிற்குள் நுழைவது போல அந்தக் காவல் கோபுரத்தின் வளைவுப் பாதையைக் கடந்து செல்கிறேன், முதல் முற்றத்தில் புன்னகைக்கிறேன், நன்கு அறிமுகமான அந்தச் செதுக்கப்பட்ட மரத்தாலான பிரதான கதவுகளை அடையாளம் காண்கிறேன். சுவரை நோக்கி நிற்க வைக்கப்பட்டு, "குடும்பப் பெயர் என்ன? முதல் பெயர் மற்றும் தந்தையின் பெயர் என்ன? பிறந்த ஆண்டு எது?" என்று கேட்கப்படவிருப்பது—அல்லது சொல்லப்போனால், ஏற்கனவே கேட்கப்பட்டுவிட்டது என்பது—எனக்கு ஒரு பொருட்டல்ல.

குடும்பப் பெயரா! நான் 'ஸ்டார்-ரோவர்' (Star-Rover)! என் உடல் துணிகளால் கட்டப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் என் ஆன்மா அவர்களின் பிடிக்கு அப்பாற்பட்டது. 

தவிர்க்க முடியாத சில நடைமுறைகளுக்குப் பிறகு—பதிவு செய்தல், முழு உடல் சோதனை, ரசீதுகள் பெறுதல், வருகைப் பதிவு அட்டை பூர்த்தி செய்தல், பேன் நீக்கம் மற்றும் குளியல்—நான் ஒரு சிறை அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். அந்த அறையில் இரண்டு வளைவுப் பகுதிகள் இருக்கும், நடுவில் தாழ்வாகத் தொங்கும் ஒரு வளைவு இருக்கும் (அனைத்து அறைகளும் அப்படித்தான்), அத்துடன் இரண்டு பெரிய ஜன்னல்களும், மேஜையாகவும் அலமாரியாகவும் பயன்படும் ஒரு நீண்ட அமைப்பும் இருக்கும். அங்கே, எனக்கு இதுவரை அறிமுகமில்லாத மனிதர்களைச் சந்திப்பேன்—ஆனால் அவர்கள் நிச்சயமாக அறிவார்ந்தவர்களாகவும், சுவாரஸ்யமானவர்களாகவும், நட்பானவர்களாகவும் இருப்பார்கள். நாங்கள் கதைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வோம், நானும் என்னுடைய கதையைச் சொல்வேன்; மாலை வேளையில், எனக்கு உடனடியாகத் தூங்க விருப்பம் இருக்காது. 

மேலும், அந்த உணவுப் பாத்திரங்களில் (கைதிகள் இடமாற்றத்தின்போது அவை எடுத்துச் செல்லப்படாமல் இருக்க) "BuTyur" (புட்டூர்) என்ற எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். *சானடோரியம் புட்டூர்* (Sanatorium Butyur)—கடைசியாக நான் இங்கு இருந்தபோது, ​​நாங்கள் அதைச் சிரித்துக்கொண்டே அப்படித்தான் அழைப்போம். உடல் எடையைக் குறைக்க விரும்பும் பருமனான உயர் அதிகாரிகளுக்கு அதிகம் தெரியாத ஒரு 'சானடோரியம்' (ஆரோக்கிய மையம்) இது. அவர்கள் தங்கள் உடலை வருத்திக்கொண்டு கிஸ்லோவோட்ஸ்க் (Kislovodsk) செல்கிறார்கள்; அங்குள்ள பாதைகளில் அலைந்து, உடற்பயிற்சி செய்து, ஒரு மாதம் முழுவதும் வியர்வை சிந்தி, வெறும் இரண்டு அல்லது மூன்று கிலோ எடையை மட்டுமே குறைக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் வசிக்கும் இடத்திற்கு அருகிலேயே உள்ள 'புடூர்' (BuTur) சுகாதார மையத்தில், எந்தவொரு உடற்பயிற்சியும் செய்யாமலேயே ஒரு வாரத்தில் அரை 'புட்' (pud - சுமார் 8 கிலோ) எடையைக் குறைக்க முடியும். 

இது நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை; இதில் எந்த விதிவிலக்கும் இல்லை. 

___

சிறைவாசம் நமக்கு உணர்த்தும் உண்மைகளில் ஒன்று, உலகம் மிகவும் சிறியது—நம்பமுடியாத அளவிற்குச் சிறியது என்பதுதான். சோவியத் யூனியன் பரவியுள்ள அதே பரந்த நிலப்பரப்பில் 'குலாக் ஆர்க்கிபெலாகோ' (Gulag Archipelago) அமைந்திருந்தாலும், அதன் மக்கள் தொகை மிகக் குறைவு என்பது உண்மைதான். அந்தச் சிறை முகாம் அமைப்பில் (ஆர்க்கிபெலாகோவில்) சரியாக எத்தனை பேர் இருந்தார்கள் என்பதைத் தீர்மானிப்பது இயலாத காரியம். எந்தவொரு காலகட்டத்திலும் முகாமின் மக்கள் தொகை 12 மில்லியனுக்கு மேல் இருந்திருக்காது என்று நாம் கருதலாம் (ஏனெனில் சிலர் இறந்து மண்ணுக்குள் செல்ல, அந்த 'இயந்திரம்' புதியவர்களை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டே இருந்தது). அவர்களில் பாதிக்கும் குறைவானவர்களே அரசியல் கைதிகள். ஆறு மில்லியன் பேர்? அது ஸ்வீடன் அல்லது கிரீஸ் போன்ற ஒரு சிறிய நாட்டைப் போன்றது—அங்கு பலருக்கும் ஒருவரையொருவர் தெரிந்திருக்கும். எனவே, நீங்கள் எந்தவொரு இடைக்காலச் சிறையின் (transit prison) அறையில் இருந்தாலும், அங்கிருப்பவர்களுடன் உரையாடினால், உங்களுக்கும் உங்கள் அறைத்தோழர்களுக்கும் பொதுவான அறிமுகமானவர்கள் இருப்பதை அறிந்துகொள்வதில் ஆச்சரியமில்லை. (உதாரணமாக 'டி' (D.) என்பவரின் நிலையைக் கருத்தில் கொள்வோம்: தனிமைச் சிறையில் ஒரு வருடம் கழித்து—சுகனோவ்கா (Sukhanovka) சிறை, ரியூமினின் (Ryumin) தாக்குதல்கள் மற்றும் சிறை மருத்துவமனை ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்து—அவர் லுபியங்கா (Lubyanka) சிறையின் ஒரு அறைக்கு வருகிறார். அவர் தன் பெயரைச் சொல்லும்போது, ​​'எஃப்' (F.) என்ற சுறுசுறுப்பான புத்திசாலி நபர் உடனடியாகப் பதிலளிக்கிறார்: "ஆ, எனக்கு உங்களைத் தெரியுமே!" "எங்கே பார்த்தீர்கள்?" என்று 'டி' எச்சரிக்கையுடன் கேட்கிறார். "உங்களுக்குத் தவறாகத் தோன்றலாம்." "இல்லை, அப்படி இல்லை. நீங்கள் அந்த அமெரிக்கர், அலெக்சாண்டர் டி.—முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் உங்களைக் கடத்திச் சென்றுவிட்டதாகக் கூறியதும், அதை 'டாஸ்' (TASS) செய்தி நிறுவனம் மறுத்ததுமான அந்த நபர் நீங்கள்தான். அப்போது நான் சுதந்திரமாக இருந்தேன், அதைப் பற்றிப் படித்திருக்கிறேன்.")

சிறை அறைக்குள் ஒரு புதிய நபர் நுழையும் அந்தத் தருணத்தை நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்—அவர் ஒரு 'புதியவர்' (நொறுங்கிப்போன மற்றும் கூச்ச உணர்வுடன் உள்ளே நுழைபவர்) அல்ல, மாறாக அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு கைதியாக இருக்க வேண்டும். எனக்கே ஒரு புதிய சிறை அறைக்குள் நுழைவது மிகவும் பிடிக்கும் (ஆனாலும்—கடவுளே கருணை காட்டு—இனி ஒருபோதும் அப்படிச் செய்யக் கூடாது என நம்புகிறேன்): ஒரு கவலையற்ற புன்னகை, ஒரு பரந்த சைகை—"வணக்கம், சகோதரர்களே!"—என் பொதியைப் படுக்கையில் வீசிவிட்டு, "சரி, கடந்த ஒரு வருடத்தில் புட்டிர்கியிலிருந்து என்ன செய்திகள்?" என்று கேட்பேன்.

நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமாக ஆரம்பிக்கிறோம். அங்கே சுவோரோவ் என்றொருவர் இருக்கிறார்—பிரிவு 58. முதல் பார்வையில், அவரிடம் குறிப்பிடும்படியாக எதுவும் இல்லை, ஆனால்—இதைக் கேளுங்கள்—கிராஸ்னோயார்ஸ்க் இடைநிலைச் சிறையில், அவர் மக்கோட்கின் என்ற ஒருவருடன் ஒரு அறையைப் பகிர்ந்துகொண்டார்...

"நில்லுங்கள்—அந்தத் துருவ விமானியா?"

"ஆம், ஆம், டைமிர் வளைகுடாவில் அவர் பெயரில் ஒரு தீவு உள்ளது..."

"மேலும் அவர் பிரிவு 58-10-இன் கீழ் தண்டனை அனுபவித்து வருகிறார்."

அப்படியானால் சொல்லுங்கள்—

அவனை டுடின்காவுக்குச் (Dudinka) செல்ல அனுமதித்தார்களா? 

"உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? ஆம்." 

அருமை. எனக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத ஒரு மனிதரான மகோட்கினின் (Makhotkin) வாழ்க்கை வரலாற்றில் இன்னொரு தகவல் இணைப்பு இது. நான் அவரை ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை, ஒருவேளை இனிமேலும் சந்திக்கப்போவதில்லை; ஆனாலும், அவரைப் பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் என் நினைவாற்றல் சேமித்து வைத்திருந்தது: மகோட்கினுக்குப் பத்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருந்தது; அந்தத் தீவு உலகெங்கிலும் உள்ள வரைபடங்களில் இடம்பெற்றிருந்ததால் அதற்கு வேறு பெயர் சூட்ட முடியவில்லை (அது ஒன்றும் 'குலாக்' (Gulag) சிறைத்தீவு இல்லையே). அவர் போல்ஷினோவில் (Bolshino) இருந்த ஒரு விமானத் துறை சார்ந்த 'ஷராஷ்கா'வுக்கு (sharashka - கைதி-பொறியாளர்கள் பணிபுரியும் ரகசிய ஆராய்ச்சி மையம்) அனுப்பப்பட்டார்; அங்கே பொறியாளர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு விமானியாக இருந்தும், விமானத்தை இயக்கும் வாய்ப்பே இல்லாமல் அவர் வாடினார். அந்த 'ஷராஷ்கா' இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது; மகோட்கின் டகான்ரோக் (Taganrog) பகுதிக்குச் சென்றார், அவருடனான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது. மற்றொரு பகுதியான ரைபின்ஸ்கில் (Rybinsk) இருந்தபோது, ​​அவர் தொலைதூர வடக்குப் பகுதியில் விமானம் ஓட்ட அனுமதி கோரியிருந்ததாக நான் கேள்விப்பட்டேன். இப்போது அவருக்கு அந்த அனுமதி கிடைத்திருப்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன். இதனால் எனக்கு எந்த நடைமுறைப் பயனும் இல்லை, ஆனால் அந்த விவரங்கள் அனைத்தும் என் நினைவில் பதிந்திருந்தன. பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு, புட்டிர்கா (Butyrka) சிறையில் இருந்த ஒரு குளியலறையில் (அங்கே குழாய்கள் மற்றும் கை கழுவும் தொட்டியுடன் கூடிய அழகான சிறிய குளியலறைகள் இருந்தன, அதனால் பொதுக் குளியலறைக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை) 'ஆர்' (R) என்பவருடன் நான் இருந்தேன். அந்த 'ஆர்'-ஐயும் எனக்குத் தெரியாது; ஆனால் அவர் புட்டிர்கா மருத்துவமனையில் ஆறு மாதங்கள் கழித்திருந்ததும், இப்போது ரைபின்ஸ்க் 'ஷராஷ்கா'வுக்குச் சென்று கொண்டிருப்பதும் தெரியவந்தது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு—வெளி உலகத் தொடர்புகள் அனைத்தும் துண்டிக்கப்பட்ட அந்தப் பாதுகாக்கப்பட்ட ரைபின்ஸ்க் வளாகத்திற்குள்—மகோட்கின் டுடின்காவில் இருப்பதாகவும், நானும் அங்கே மாற்றப்பட்டிருப்பதாகவும் செய்தி வந்தது. இதுதான் கைதிகளின் தந்திச் சேவை: கவனம், நினைவாற்றல் மற்றும் சந்திப்புகள். 

சரி, கொம்புச் சட்டமிட்ட கண்ணாடியை அணிந்திருந்த அந்த இனிமையான தோற்றமுடைய மனிதரைப் பற்றி என்ன? அவர் சிறை அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடி, ஷூபெர்ட்டின் (Schubert) பாடலை இனிமையான பாரிடோன் குரலில் முணுமுணுக்கிறார்:

"இளமை மீண்டும் என் மீது பாரமாக அமர்கிறது,

கல்லறைக்கான பாதையோ வெகு தொலைவில்..."

— சாரப்கின், செர்ஜி ரோமனோவிச். 

— இருங்கள், எனக்கு உங்களை நன்றாகத் தெரியுமே. ஒரு உயிரியலாளரா? கட்சி மாறி வந்தவரா? பெர்லினிலிருந்தா? 

— உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? 

— உலகம் எவ்வளவு சிறியது! 1946-ல், நிகோலாய் விளாடிமிரோவிச்

டிமோஃபீவ்-ரெசோவ்ஸ்கியுடன்...

...ஆ, அது எப்பேர்ப்பட்ட சிறை அறை!—ஒருவேளை என் சிறை வாழ்க்கையிலேயே மிகவும் சிறப்பானதாக அது இருந்திருக்கலாம்... அது ஜூலை மாதம். "உள்நாட்டு விவகார அமைச்சரின் மர்மமான உத்தரவு" ஒன்றின் பேரில் நான் முகாமிலிருந்து புட்டிர்கா (Butyrka) சிறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தேன். நான் மதிய வேளையில் வந்து சேர்ந்தேன், ஆனால் சிறை மிகவும் நெரிசலாக இருந்ததால், உள்ளே சேர்ப்பதற்கான நடைமுறைகள் பதினொரு மணி நேரம் நீடித்தன; அதிகாலை மூன்று மணிக்குத்தான்—தற்காலிகக் காத்திருப்பு அறைகளில் காத்திருந்து சோர்ந்துபோன நிலையில்—நான் 75-வது அறைக்குள் அனுமதிக்கப்பட்டேன். வளைவு கூரைகளுக்குக் கீழே இருந்த இரண்டு பிரகாசமான மின்விளக்குகளின் ஒளியில், அந்த அறை தூங்கும் மனிதர்களின் குவியலாகக் காட்சியளித்தது; அவர்கள் மூச்சுமுட்டும் வெப்பத்தில் புரண்டு கொண்டிருந்தனர்; கனமான உலோகத் தடுப்புகளால் மறைக்கப்பட்டிருந்த ஜன்னல்கள் வழியாக ஜூலை மாதத்தின் வெப்பமான காற்று உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. தூக்கமில்லாத ஈக்கள் ரீங்காரமிட்டுத் தூங்குபவர்கள் மீது அமர்ந்து அவர்களைத் துள்ளச் செய்தன. சிலர் கூர்மையான வெளிச்சத்திலிருந்து தப்பிக்கத் தங்கள் கண்களைக் கைக்குட்டைகளால் மூடியிருந்தனர். கழிவுநீர் வாளி துர்நாற்றம் வீசியது—அத்தகைய வெப்பத்தில் அழுகல் செயல்முறை விரைவாக நடந்துகொண்டிருந்தது. இருபத்தைந்து பேருக்கு வடிவமைக்கப்பட்ட அந்த அறையில்—அங்கிருந்த வழக்கப்படி பார்த்தால் அதிகப்படியான எண்ணிக்கை அல்ல என்றாலும்—சுமார் எண்பது ஆண்கள் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். இடது மற்றும் வலதுபுறம் இருந்த தூங்கும் மேடைகளிலும், நடைபாதையின் குறுக்கே போடப்பட்டிருந்த கூடுதல் பலகைகளிலும் ஆண்கள் நெருக்கமாகப் படுத்திருந்தனர்; எல்லா இடங்களிலும் மேடைகளுக்கு அடியிலிருந்து கால்கள் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தன, மேலும் புட்டிர்காவின் வழக்கமான மேசை-அலமாரி கழிவுநீர் வாளிக்கு அருகில் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கேதான் தரையில் சிறிது காலியான இடம் இருந்தது, அதனால் நான் அங்கே படுத்துக்கொண்டேன். இரவு முழுவதும், கழிவுநீர் வாளியைப் பயன்படுத்த எழுந்த ஆண்கள் என் மீது காலடி வைத்துத் தாண்ட வேண்டியிருந்தது.

"எழுந்திரு!" என்ற கட்டளை வந்தபோது... உணவு வழங்கும் துவாரத்தின் வழியாகக் குரல் கொடுத்ததும், அங்கே ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது: குறுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த பலகைகளை அகற்றிவிட்டு, மேஜையை ஜன்னலை நோக்கி நகர்த்தத் தொடங்கினார்கள். நான் புதிதாக வந்தவனா அல்லது முகாமில் நீண்ட காலம் இருந்தவனா என்பதை அறியச் சிலர் என்னிடம் விசாரிக்க வந்தனர். அந்தச் சிறை அறையில் கைதிகளின் இரு வேறு பிரிவுகள் சங்கமித்திருந்தன என்பது தெரியவந்தது: முகாம்களுக்கு அனுப்பப்படும் புதிதாகத் தண்டனை பெற்றவர்களின் வழக்கமான ஒரு பிரிவு; மற்றும் முகாமில் நீண்ட காலம் இருந்தவர்களின் மற்றொரு பிரிவு—இவர்கள் அனைவரும் இயற்பியலாளர்கள், வேதியியலாளர்கள், கணிதவியலாளர்கள் மற்றும் வடிவமைப்புப் பொறியாளர்கள் போன்ற நிபுணர்கள்; இவர்கள் நன்கு வசதிமிக்க ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களுக்கு அனுப்பப்படுவதாகக் கருதப்பட்டாலும், உண்மையில் எங்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. (அப்போதுதான், அமைச்சர் என் தண்டனைக் காலத்தை நீட்டிக்கப்போவதில்லை என்று எனக்கு ஒரு நிம்மதி ஏற்பட்டது.) ஒரு மனிதர் என்னை அணுகினார்—அவர் வயதானவர் அல்ல, அகன்ற எலும்புக்கூடு கொண்டவர் (ஆனால் மிகவும் மெலிந்து போயிருந்தார்), கழுகின் அலகைப் போலச் சற்று வளைந்த மூக்கைக் கொண்டிருந்தார்:

"பேராசிரியர் டிமோஃபியேவ்-ரெசோவ்ஸ்கி, 'அறை எண் 75'-ன் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பச் சங்கத்தின் தலைவர் நான். எங்கள் சங்கம் தினமும் காலை உணவு வழங்கப்பட்ட பிறகு, இடதுபுற ஜன்னலுக்கு அருகில் கூடுகிறது. நீங்கள் எங்களுக்கு ஒரு அறிவியல் விளக்கவுரை அளிக்க முடியுமா? அது எந்தத் தலைப்பில் இருக்கும்?"

திடீரெனக் கேட்கப்பட்ட இந்தக் கேள்வியால் நான் திகைத்துப்போனேன்; கிழிந்துபோன நீண்ட மேலங்கியையும் குளிர்காலத் தொப்பியையும் அணிந்தபடி அவர் முன் நின்றுகொண்டிருந்தேன் (குளிர்காலத்தில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் கோடைகாலத்திலும் அதே குளிர்கால உடைகளை அணிய வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது). காலை முதலே என் விரல்கள் மடக்கப்பட்ட நிலையிலேயே இருந்தன, அவற்றில் பல கீறல்களும் காயங்களும் இருந்தன. என்னால் என்ன வகையான அறிவியல் விளக்கவுரையை அளிக்க முடியும்? அப்போதுதான் எனக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது; சிறிது காலத்திற்கு முன்பு, வெளியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட 'ஸ்மித் அறிக்கை' (Smyth Report) என்ற புத்தகத்துடன் நான் முகாமில் இரண்டு இரவுகளைக் கழித்திருந்தேன். அது முதல் அணு குண்டு குறித்த அமெரிக்கப் போர்த் துறையின் அதிகாரப்பூர்வமான அறிக்கை; அந்தப் புத்தகம் அந்த வசந்த காலத்தில்தான் வெளியிடப்பட்டிருந்தது. அந்த அறையில் இருந்தவர்களில் யாராவது அதைப் பார்த்திருப்பார்களா? அது ஒரு முட்டாள்தனமான கேள்வி—நிச்சயமாக இல்லை. விதி ஒரு விசித்திரமான நகைச்சுவை உணர்வைக் கொண்டிருந்தது; குலாக் (Gulag) சிறை அமைப்பில் நான் எதற்காக அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தேனோ—அதே அணு இயற்பியல்—என்ற தலைப்பை நோக்கியே அது என்னை இட்டுச் சென்றிருந்தது.

ரொட்டி வழங்கப்பட்ட பிறகு, சுமார் பத்து பேர் கொண்ட 'அறிவியல்-தொழில்நுட்பச் சங்கம்' இடதுபுற ஜன்னலுக்கு அருகில் கூடியது; நான் எனது விளக்கவுரையை அளித்தேன், அந்தக் குழுவில் நானும் ஒருவனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டேன். நான் ஏதேனும் ஒரு விவரத்தை மறக்கும்போதோ அல்லது ஒரு கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறும்போதோ, நிகோலாய் விளாடிமிரோவிச்—ஏற்கனவே ஓராண்டு காலமாகச் சிறையில் இருந்தவர், அணு குண்டு பற்றிய எந்தத் தகவலும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை—என் விளக்கத்தில் விடுபட்ட பகுதிகளை நிரப்புவார். காலியான சிகரெட் பெட்டிதான் எனக்குக் கரும்பலகையாக இருந்தது; என்னிடம் பென்சில் முனையின் ஒரு சிறிய துண்டு மட்டுமே இருந்தது—அதுவும் அதிகாரபூர்வ அனுமதியின்றி நான் வைத்திருந்தது. நிகோலாய் விளாடிமிரோவிச் அவற்றை என்னிடமிருந்து வாங்கி, வரைபடங்களை வரைந்து, மிகுந்த உறுதியுடன் இடையில் கருத்துகளைக் கூறுவார்... ...அவர் லாஸ் அலமோஸ் (Los Alamos) குழுவைச் சேர்ந்த ஒரு இயற்பியலாளரைப் போலவே இருந்தார். 

உண்மையில், அவர் ஐரோப்பாவின் ஆரம்பகால சைக்ளோட்ரான் (cyclotron) இயந்திரங்களில் ஒன்றைப் பயன்படுத்திப் பணியாற்றியிருந்தார்; ஆனால், அது *ட்ரோசோபிலா* (Drosophila) வகை ஈக்களின் மீது கதிர்வீச்சு செலுத்தும் நோக்கத்திற்காகவே இருந்தது. அவர் ஒரு உயிரியலாளர்—அக்காலத்தின் மிகச்சிறந்த மரபியல் அறிஞர்களில் ஒருவர். ஜெப்ராக் (Zhebrak) ஒரு கனடிய இதழுக்கு, "ரஷ்ய உயிரியல் துறை லைசென்கோவுக்கு (Lysenko) பொறுப்பல்ல; ரஷ்ய உயிரியல் என்பது டிமோஃபீவ்-ரெசோவ்ஸ்கி (Timofeev-Ressovsky) தான்" என்று துணிச்சலுடன் எழுதியபோது (தெரிந்தோ அல்லது தெரியாமலோ), டிமோஃபீவ்-ரெசோவ்ஸ்கி ஏற்கனவே சிறையில் இருந்தார் (1948-ல் உயிரியல் துறையில் நடத்தப்பட்ட தூய்மை நடவடிக்கையின்போது ஜெப்ராக்குக்கு எதிராக இந்த அறிக்கை பயன்படுத்தப்பட்டது). ஷ்ரோடிங்கர் (Schrödinger) தனது *வாழ்க்கை என்றால் என்ன?* (*What Is Life?*) என்ற சிறுநூலில், நீண்ட காலமாகச் சிறையிலிருந்த டிமோஃபீவ்-ரெசோவ்ஸ்கியை இரண்டு முறை மேற்கோள் காட்டியிருந்தார். 

அறிவியலின் பல்வேறு துறைகள் சார்ந்த அறிவால் எங்களை வியக்கவைத்தபடி அவர் எங்கள் முன் நின்றார். பிற்காலத் தலைமுறை விஞ்ஞானிகள் கூட எட்ட நினைத்திராத (அல்லது அத்தகைய பரந்த அறிவை உள்வாங்கும் திறன் காலப்போக்கில் மாறிவிட்டதோ?) அளவிலான பரந்த அறிவை அவர் கொண்டிருந்தார். ஆயினும், அந்தத் தருணத்தில், விசாரணையின்போது அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட பட்டினியால் அவர் மிகவும் சோர்ந்து போயிருந்தார்; அதனால் அத்தகைய அறிவுசார் சிந்தனைகளில் ஈடுபடுவது அவருக்குக் கடினமாக இருந்தது. தாயின் வழியில், அவர் ரெஸ்ஸா (Ressa) நதிக்கரையில் வாழ்ந்த ஏழ்மை நிலையில் இருந்த கலுகா (Kaluga) பிரபுத்துவக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்; தந்தையின் வழியில், அவர் ஸ்டெபன் ரஸின் (Stepan Razin) என்பவரின் வழித்தோன்றலாக இருந்தார். அந்த கோசக் (Cossack) இனத்துக்கே உரிய வீரம் அவரிடம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது—அவரது அகன்ற எலும்பு அமைப்பு, உறுதியான உடல்வாகு மற்றும் விசாரணை அதிகாரியை அவர் உறுதியாக எதிர்த்து நின்ற விதம் ஆகியவற்றில் அது தெரிந்தது; அதே சமயம், எங்களை விட மிகத் தீவிரமான பசியின் தாக்கமும் அவரிடம் வெளிப்பட்டது.

ஒரு கதை என்னவென்றால், 1922-ல் மாஸ்கோவில் மூளை ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை (Brain Institute) நிறுவியிருந்த ஜெர்மானிய விஞ்ஞானி வோக்ட் (Vogt), திறமையான இரண்டு இளம் பட்டதாரிகளைத் தன்னுடன் நிரந்தரமாகப் பணியாற்ற அனுப்பும்படி கேட்டார். அதன்படி, டிமோஃபீவ்-ரெசோவ்ஸ்கியும் அவரது நண்பர் சாரப்கினும் (Tsarapkin) காலவரையறையற்ற பணி நிமித்தமாக வெளிநாட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டனர். அங்கு அவர்களுக்குக் கொள்கை ரீதியான கண்காணிப்பு ஏதும் இல்லையென்றாலும், அவர்கள் அறிவியல் ரீதியாகப் பெரும் வெற்றியை அடைந்தனர்; 1937-இல் (!) அவர்கள் தாயகம் திரும்ப உத்தரவிடப்பட்டபோது, ​​தங்கள் பணியின் தீவிரமான போக்கின் காரணமாக அதைச் செய்வது இயலாத காரியமாக இருந்தது—அவர்களால் தங்கள் ஆராய்ச்சியின் தர்க்கத்தையோ, உபகரணங்களையோ அல்லது மாணவர்களையோ அப்படியே கைவிட்டுவிட முடியவில்லை. ஒருவேளை, ஜெர்மனியில் தாங்கள் மேற்கொண்ட பதினைந்து ஆண்டுகால உழைப்பு முழுவதையும் பகிரங்கமாகத் தள்ளிவிட்டு, அதைத் தவறென ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே அவர்கள் அங்கு வாழ்வதற்கான உரிமையைப் பெற்றிருக்க முடியும் (அப்படிச் செய்தாலும் அது போதுமானதாக இருந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே) என்ற சூழல் இருந்ததாலும் அவர்களால் திரும்ப முடியாமல் போயிருக்கலாம். ஆக, அவர்கள் தேசபக்தர்களாகவே நீடித்த போதிலும், (அரசியல் ரீதியாக) வெளியேறியவர்களாக (defectors) மாறினர்.

1945-இல், சோவியத் படைகள் புச் (பெர்லினின் வடகிழக்கு புறநகர்ப் பகுதி) பகுதிக்குள் நுழைந்தன; டிமோஃபீவ்-ரெசோவ்ஸ்கி (Timofeev-Ressovsky) அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார், அவரது ஆய்வு நிறுவனமும் எவ்வித சேதமுமின்றி அப்படியே இருந்தது. நிலைமை மிகச் சிறப்பாகத் தீர்வு காண்பது போலத் தோன்றியது—எப்படியாயினும் அந்த ஆய்வு நிறுவனத்தைப் பிரிய வேண்டிய அவசியம் இருக்காது! ஆனால் அதிகாரிகள் வந்து, சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, "ம்ம்... எல்லாவற்றையும் பெட்டிகளில் அடுக்கிக் கட்டுங்கள்; நாங்கள் அதை மாஸ்கோவிற்கு எடுத்துச் செல்கிறோம்" என்று கூறினர். "அது சாத்தியமே இல்லை!" என்று டிமோஃபீவ் அதிர்ச்சியுடன் பின்வாங்கினார். "எல்லாம் பாழாகிவிடும்! இந்த உபகரணங்களைச் சரியாகச் சீரமைக்க (calibrate) பல ஆண்டுகள் பிடித்தன!" "ம்ம்..." என்று அதிகாரிகள் ஆச்சரியத்துடன் யோசித்தனர். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, டிமோஃபீவ் மற்றும் சாரப்கின் (Tsarapkin) ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டு மாஸ்கோவிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். தாங்கள் இல்லாமல் அந்த ஆய்வு நிறுவனம் இயங்க முடியாது என்று அவர்கள் அப்பாவியாக நினைத்திருந்தனர். ஆனால், கட்சியின் கொள்கை நிலைநாட்டப்படும் வரை, அந்த நிறுவனம் இயங்காமல் போனாலும் பரவாயில்லை என்ற நிலையே இருந்தது! போல்ஷாயா லுப்யாங்காவில் (Bolshaya Lubyanka), கைதிகள் தாய்நாட்டிற்கே துரோகம் இழைத்தவர்கள் என்பதை நிரூபிப்பது எளிதாக இருந்தது; அவர்களுக்குப் பத்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இப்போது, ​​75-வது சிறை அறையின் "அறிவியல்-தொழில்நுட்பச் சங்கத்தின் தலைவர்" என்று அழைக்கப்பட்ட அவர், தான் ஒரு தவறு கூடச் செய்யவில்லை என்று உறுதியாகக் கூறிக்கொண்டு, துணிச்சலான முகபாவனையுடன் இருந்தார். 

புட்டிர்கா (Butyrka) சிறை அறைகளில், படுக்கைகளைத் தாங்கி நிற்கும் வளைந்த தாங்கிகள் (supports) மிகக் குறைவாகவே (தாழ்வாகவே) இருந்தன; கைதிகள் அவற்றின் அடியில் படுப்பார்கள் என்பது சிறை நிர்வாகத்தின் சிந்தனைக்கே வந்திருக்கவில்லை. முதலில் உங்கள் நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) அருகில் இருப்பவரிடம் வீசி எறிவீர்கள்; அவர் அதை அங்கே விரித்து வைப்பார். பிறகு, நடைபாதையின் தரையில் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு உள்ளே தவழ்ந்து செல்வீர்கள். மக்கள் அந்த நடைபாதையில் நடந்து செல்வார்கள்; படுக்கைகளுக்குக் (bunks) கீழே உள்ள தரை மாதம் ஒருமுறைதான் பெருக்கப்படும்; மாலை நேரக் கழிவறை இடைவேளையின்போது மட்டுமே கைகளைக் கழுவ முடியும்—அப்போதும் சோப்பு இல்லாமல். உங்கள் உடல் இறைவனின் ஆலயம் என்ற உணர்வெல்லாம் நிச்சயமாக அப்போது இருக்காது. ஆனால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்! படுக்கைகளுக்குக் கீழே இருந்த அந்தத் தார் பூசப்பட்ட தரையில்—தூசியும் உணவுத் துகள்களும் மேலிருந்து எங்கள் கண்களில் விழும் அந்த நாய் தவழ்வது போன்ற குறுகிய இடத்தில்—நான் முழுமையாகவும், நிபந்தனையற்ற வகையிலும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். எபிகூரஸ் சரியாகச் சொன்னார்: பலவிதமான துன்பங்களைத் தொடர்ந்து அனுபவித்த பிறகு, எந்த மாற்றமும் இல்லாத நிலை ஒருவித இன்பமாகத் தோன்றலாம். முடிவே இல்லாதது போல் தோன்றிய அந்த முகாம் வாழ்க்கை, பத்து மணி நேரக் கடின உழைப்பு, கடும் குளிரும் மழையும், வலிக்கும் முதுகு—இவற்றுக்குப் பிறகு, நாள் முழுவதும் அங்கே படுத்து உறங்குவதும், அதே சமயம் ஒரு நாளைக்கு 650 கிராம் ரொட்டியும் இரண்டு வேளை கஞ்சியும் (அது விலங்குகளுக்கான தீவனத்திலோ அல்லது டால்பின் இறைச்சியிலோ செய்யப்பட்டிருக்கும்) கிடைப்பதும் எவ்வளவு பெரிய பேரின்பம்! சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அதுதான் புட்டிர்கா (Butyrka) "சானடோரியம்" (ஓய்வு இல்லம்). 

தூக்கம்! அதுதான் மிக முக்கியமான விஷயம். குப்புறப் படுத்து, முதுகை மூடிக்கொண்டு தூங்குவது! தூங்கும்போது

ஆற்றல் செலவாகாது, இதயத்திற்குச் சிரமமும் இருக்காது—ஆனால் நேரம்

நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும்! நம் வாழ்க்கை ஒரு தீப்பந்தத்தைப் போலத் தகித்து எரியும்போது,

எட்டு மணி நேரத்தைத் தூக்கத்தில் வீணடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை நாம் சபிக்கிறோம். ஆனால்

நாம் ஆதரவற்றவர்களாகவும் நம்பிக்கையிழந்தவர்களாகவும் இருக்கும்போது—பதினான்கு மணி நேரத் தூக்கமே, உனக்கு ஆசிகள்!

ஆனால் அவர்கள் என்னை அந்தச் சிறை அறையில் இரண்டு மாதங்கள் வைத்திருந்தார்கள்; கடந்த ஓராண்டுக்கும், வரவிருக்கும் ஓராண்டுக்குமான தூக்கத்தை நான் அங்கே ஈடுசெய்துகொண்டேன். அந்தக் காலகட்டத்தில், படுக்கைகளுக்குக் கீழிருந்து ஜன்னல் பகுதிக்கு மாறினேன், பிறகு கழிவுநீர் வாளி இருக்கும் இடத்திற்கு (இம்முறை படுக்கையின் மேல் பகுதியில்) சென்றேன்; அங்கிருந்து படுக்கைகளின் வழியாக நுழைவாயில் பகுதிக்கு நகர்ந்தேன். அப்போது நான் குறைவாகவே தூங்கினேன்—வாழ்க்கை எனும் அமுதத்தை நான் பருகி அதன் சுவையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். காலை வேளைகள் என்றால்... அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பச் சங்கம், பிறகு சதுரங்கம், புத்தகங்கள் (எண்பது பேருக்கு மூன்றோ நான்கோ நல்ல புத்தகங்கள் மட்டுமே இருந்தன; அவற்றைப் பெற ஒரு வரிசையே இருக்கும்), மற்றும் இருபது நிமிட நடைப்பயிற்சி—அது ஒரு வெற்றியின் கொண்டாட்டத்தைப் போன்றது! கொட்டும் மழையில் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும் கூட, அந்த நடைப்பயிற்சியை நாங்கள் ஒருபோதும் தவிர்த்ததில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அங்கிருந்த மனிதர்கள்.

மக்களே, மக்களே! நீப்பர் (Dnieper) நீர்மின் நிலையத்தை உருவாக்கியவர்களில் ஒருவரான நிகோலாய் ஆந்த்ரேயவிச் செமனோவ். அவருடன் சிறைப்பட்ட சக பொறியாளர் எஃப். எஃப். கார்போவ். நையாண்டிப் பேச்சும் கூர்மையான புத்தியும் கொண்ட இயற்பியலாளர் விக்டர் ககன். இசையமைப்பாளரும் இசைப்பள்ளிப் பட்டதாரியுமான வலோடியா கிளெம்ப்னர். வியாக்டா (Vyatka) காடுகளிலிருந்து வந்த ஒரு மரம் வெட்டி மற்றும் வேட்டைக்காரர்—அவர் காட்டில் உள்ள ஏரியைப் போல ஆழமானவர், புரிந்துகொள்ள முடியாதவர். ஐரோப்பாவிலிருந்து வந்த ஆர்த்தடாக்ஸ் மதப் போதகர் யெவ்ஜெனி இவானோவிச் டிவ்னிச். அவர் இறையியலோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; மார்க்சியத்தை கடுமையாகச் சாடுகிறார்; ஐரோப்பாவில் நீண்ட காலமாக யாரும் அத்தகைய கோட்பாட்டை ஒரு பொருட்டாகக் கருதுவதில்லை என்று கூறுகிறார்—நானோ அதை ஆதரித்துப் பேசுகிறேன், ஏனெனில் நான் ஒரு மார்க்சிஸ்ட். ஓராண்டுக்கு முன்பு என்றால், மேற்கோள்களைக் கொண்டு அவரை எவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் தாக்கியிருப்பேன்! எவ்வளவு ஏளனமாக அவரைப் பரிகசித்திருப்பேன்! ஆனால் சிறைவாசத்தின் அந்த முதல் ஆண்டு எனக்குள் பல புதிய நிகழ்வுகள், காட்சிகள் மற்றும் அர்த்தங்களைப் படியவைத்திருந்தது—அது எப்போது நடந்தது? நான் கவனிக்கவே இல்லை—அதனால் என்னால் இனி இப்படிச் சொல்ல முடியவில்லை: "அவை இல்லை! அது முதலாளித்துவப் பொய்!" இப்போது நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது: ஆம், அவை இருக்கின்றன. அந்தத் தருணத்தில், என் வாதங்களின் சங்கிலித் தொடர் உடனடியாக வலுவிழந்துவிடும்; நான் கிட்டத்தட்ட ஒரு விளையாட்டுப் போலத் தோற்கடிக்கப்படுவேன்.

அவர்கள் வந்துகொண்டே இருந்தார்கள்—கைதிகள், கைதிகள், கைதிகள்; ஐரோப்பாவிலிருந்து வந்த அந்த ஓட்டம் இரண்டு ஆண்டுகளாக நிற்கவில்லை. ரஷ்ய புலம்பெயர்ந்தோரும் கூட—ஐரோப்பாவிலிருந்தும் மஞ்சூரியாவிலிருந்தும். புலம்பெயர்ந்தோரைச் சந்திக்கும்போது, ​​மக்கள் தங்களுக்குப் பொதுவான அறிமுகமானவர்களைத் தேடுவார்கள்: "நீங்கள் எந்த நாட்டிலிருந்து வருகிறீர்கள்? இன்னாரைத் தெரியுமா?" நிச்சயமாக, அவர்களுக்கு அவர்களைத் தெரிந்திருந்தது. (அப்போதுதான் கர்னல் யாசெவிச் கொல்லப்பட்ட செய்தி எனக்குத் தெரிந்தது.)

மேலும் ஒரு முதிய ஜெர்மானியர்—அந்தக் காலத்தில் பருமனாக இருந்த, இப்போது மெலிந்து நோயுற்றிருக்கும் ஜெர்மானியர்; ஒருமுறை கிழக்கு பிரஷ்யாவில் என் சூட்கேஸைச் சுமக்க நான் கட்டாயப்படுத்திய அதே நபர். அட, உலகம் எவ்வளவு சிறியது... நாங்கள் மீண்டும் சந்திப்போம் என்று நினைத்திருக்கவே மாட்டேன்! அந்த முதியவர் என்னை நோக்கிப் புன்னகைக்கிறார். அவரும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்—இந்தச் சந்திப்பில் மகிழ்ச்சியடைவது போலவும் தெரிகிறது. அவர் என்னை மன்னித்துவிட்டார். அவருக்குப் பத்து ஆண்டு சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது, ஆனால் அவர் வாழ்வதற்கு மிகக் குறைந்த காலமே எஞ்சியிருந்தது... அடுத்து மற்றொரு ஜெர்மானியர்—உயரமானவர், இளமையானவர், ஆனால் அடக்கமானவர்; ஒருவேளை அவருக்கு ரஷ்ய மொழி துளியும் தெரியாததே அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். ஆரம்பத்தில் அவரைப் பார்த்தால் ஜெர்மானியர் என்றே அடையாளம் காண முடியாது: 'பிளாட்னியே' (blatnye) எனப்படும் குற்றவாளிகளின் உயர்குழுவினர், அவரிடமிருந்த ஜெர்மானிய உடைக்கு மாற்றாக, நிறம் மங்கிய சோவியத் ராணுவச் சட்டையை அவருக்கு அணியக் கொடுத்திருந்தனர். அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற ஜெர்மானிய விமானப்படைத் திறனாளர் (ace). பொலிவியாவுக்கும் பராகுவேவுக்கும் இடையிலான போர் அவரது முதல் களம்; இரண்டாவது ஸ்பெயின்; மூன்றாவது போலந்து; நான்காவது இங்கிலாந்துக்கு மேலான வான்வழிப் போர்; ஐந்தாவது சைப்ரஸ்; ஆறாவது சோவியத் ஒன்றியம். அவர் ஒரு திறனாளராக இருந்ததால்—வானிலிருந்து பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மீதும் தாக்குதல் நடத்தாமல் ஒரு திறனாளரால் இருக்க முடியாது அல்லவா!—அவர் ஒரு போர்க்குற்றவாளியாக வகைப்படுத்தப்பட்டார்: பத்து ஆண்டுகள் சிறை மற்றும் ஐந்து ஆண்டுகள் நாடு கடத்தப்பட்ட வாழ்க்கை. மேலும், சிறை அறையில் 'சரியான சிந்தனை' கொண்ட ஒருவரும் (வழக்குரைஞர் கிரெடோவைப் போல) இருந்தார்: "நீங்கள் அனைவரும் அடைக்கப்பட வேண்டியவர்கள் தான், அயோக்கியர்களே, புரட்சிக்கு எதிரானவர்களே! வரலாறு உங்கள் எலும்புகளை அரைத்துத் தூளாக்கும்; நீங்கள் உரமாவீர்கள்!" "நீயும் உரமாவாய், நாயே!" என்று அவர்கள் அவரை நோக்கித் திருப்பி கத்தினார்கள். "இல்லை, என் வழக்கு மறுஆய்வு செய்யப்படும்; நான் அநியாயமாகத் தண்டிக்கப்பட்டேன்!" சிறை அறை கூச்சல்களாலும் கொந்தளிப்பாலும் நிரம்பியது. நரைத்த முடியுடைய ரஷ்ய ஆசிரியர் ஒருவர் படுக்கும் மேடையின் மீது வெறும் கால்களுடன் எழுந்து நின்று—நவீன காலத்து கிறிஸ்துவைப் போல—தன் கைகளை விரித்தார்: "என் குழந்தைகளே, நாம் சமாதானம் செய்துகொள்வோம்!... என் குழந்தைகளே!" அவர்களும் அவரை நோக்கி கத்தினார்கள்: "உன் குழந்தைகள் பிரையன்ஸ்க் காட்டில் இருக்கிறார்கள்! நாங்கள் இனி யாருடைய குழந்தைகளும் இல்லை! நாங்கள் வெறும்... குலாக் (Gulag) சிறையின் மைந்தர்கள்..."

இரவு உணவிற்கும் கழிவறை இடைவேளைக்கும் பிறகு, கம்பிகள் கொண்ட ஜன்னல்களுக்கு வெளியே இரவு சூழ்ந்துகொண்டது; கூரைக்குக் கீழே கடுமையான வெளிச்சம் தரும் விளக்குகள் மினுமினுக்கத் தொடங்கின. பகல் பொழுது கைதிகளைப் பிரித்து வைத்திருந்தது; ஆனால் இரவு அவர்களை ஒன்றிணைத்தது. மாலை நேரங்களில் வாக்குவாதங்கள் ஏதும் இருக்காது; அதற்குப் பதிலாக, சொற்பொழிவுகளோ அல்லது இசை நிகழ்ச்சிகளோ நடைபெறும். இங்கும் திமோஃபீவ்-ரெஸ்ஸோவ்ஸ்கி ஜொலித்தார்: அவர் தனது மாலைப் பொழுதுகள் முழுவதையும் இத்தாலி, டென்மார்க், நார்வே மற்றும் ஸ்வீடன் ஆகிய நாடுகளுக்காகவே ஒதுக்குவார். புலம்பெயர்ந்தவர்கள் பால்கன் மற்றும் பிரான்ஸ் பற்றிப் பேசினார்கள். ஒருவர் லெ கார்பூசியரைப் பற்றியும், மற்றொருவர் தேனீக்களின் பழக்கவழக்கங்களைப் பற்றியும், மூன்றாமவர் கோகோலைப் பற்றியும் விரிவுரை ஆற்றுவார்கள். அவர்கள் எப்படிப் புகைப்பிடித்தார்கள்—தங்கள் நுரையீரலுக்குள் ஆழமாக இழுத்து! புகை அந்தச் சிறை அறையை நிரப்பி, மூடுபனி போலச் சுழன்றது; கனமான உலோகத் திரை இருந்ததால் ஜன்னல் வழியே காற்று உள்ளே வரவில்லை. கோஸ்ட்யா கியூலா—என் சமகாலத்தவர், வட்ட முகமும் நீலக் கண்களும் கொண்டவர், அன்புடன் கூடிய ஒருவித சங்கோஜ குணம் உடையவர்—மேசைக்கு அருகில் வந்து, தான் சிறையில் இயற்றிய கவிதைகளை ஓதுவார். உணர்ச்சிவசத்தால் அவரது குரல் உடையும். அந்தக் கவிதைகள் "முதல் கவனிப்புப் பொதி," "என் மனைவிக்கு," மற்றும் "என் மகனுக்கு" போன்ற தலைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. நீங்களே சிறையில் இருக்கும்போது, அங்கே எழுதப்பட்ட கவிதைகளைக் கேட்கும்போது, கவிதையாசிரியர் அசையமைப்பு முறையிலிருந்து விலகியிருக்கிறாரா என்றோ, அல்லது வரிகள் எதுகை மோனையிலோ அல்லது கச்சிதமான சந்தத்திலோ முடிகின்றனவா என்றோ நீங்கள் சிந்திப்பதில்லை. இந்தக் கவிதைகள் *உங்கள்* இதயத்தின் இரத்தம், *உங்கள்* மனைவியின் கண்ணீர். சிறை அறையில் இருந்தவர்கள் அழுவார்கள்.

அந்தச் சிறை அறையில்தான் நானும் சிறை வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கினேன். அங்கே, போருக்கு முன்பு கிட்டத்தட்டத் தடை செய்யப்பட்டிருந்த கவிஞரான யெசெனினின் கவிதைகளையும் உரக்க வாசித்தேன். இளம் பப்னோவ்—போர்க் கைதிகளில் ஒருவன், முன்பு பல்கலைக்கழகப் படிப்பை பாதியில் விட்டவன் என்று நான் நம்புகிறேன்—பிரார்த்தனை நிறைந்த பக்தியுடன் வாசகர்களை உற்று நோக்குவான்; அவன் முகத்தில் ஒரு பேரொளி பரவும். அவன் ஒரு நிபுணன் அல்ல; அவன் ஒரு முகாமிலிருந்து *வரவில்லை*, மாறாக *ஒரு முகாமுக்கு*ப் பயணம் செய்தான்—அவனுடைய குணத்தின் தூய்மையையும் நேர்மையையும் கருத்தில் கொண்டால், அவன் அங்கே இறப்பதற்காகவே சென்றான் என்பது மிகவும் சாத்தியம்; அவனைப் போன்றவர்கள் அத்தகைய இடங்களில் உயிர் பிழைப்பதில்லை. முடிவை நோக்கிய அந்த மெதுவான, மரணகரமான சரிவில் சிக்கிக்கொண்ட அவனுக்கும் மற்றவர்களுக்கும், சிறை அறை 75-இல் கழித்த அந்த மாலைப் பொழுதுகள், தற்போதும் நிலைத்திருக்கும் அந்த அழகிய உலகின் திடீர் தரிசனத்தை அளித்தன; ஆயினும், ஒரு கொடூரமான விதி, இளமைப் பருவத்தின் ஒரு வருடத்தை விடுங்கள், ஒரே ஒரு வருடம் கூட வாழ்வதற்கான வாய்ப்பை அவர்களுக்கு மறுத்த ஒரு உலகமாகவும் அது இருந்தது.

உணவு வழங்கும் சிறு கதவு கீழே இறங்கும்; அப்போது ஒரு காவலனின் முகம் எங்களை நோக்கி, "விளக்குகளை அணை!" என்று அதட்டும். இல்லை—போருக்கு முந்தைய காலத்தில், நான் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பல்கலைக்கழகங்களில் படித்துக்கொண்டு, தனிப்பயிற்சி (tuition) மூலம் பணம் சம்பாதித்து, அதே வேளையில் எழுத்துப்பணியிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்த அந்த நாட்களைக் காட்டிலும்—அந்தக் கோடைக்காலத்தில் 'செல் 75'-ல் கழித்த நாட்கள் மிகவும் முழுமையானவையாகவும், உணர்வுரீதியாக மிகுந்த வேதனை தருவனவாகவும், தீவிரமான அனுபவங்கள் நிறைந்தவையாகவும் இருந்தன என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது...

"...சொல்லுங்கள்," என்று நான் சாரப்கினிடம் கேட்டேன், "அந்த 'டியூல்' (Deul) என்பவரைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்—பதினாறு வயதிலேயே 'சோவியத்-எதிர்ப் பிரச்சாரம்' செய்ததற்காக 'ஐந்து' (இது பள்ளியில் கிடைக்கும் மதிப்பெண் போன்றது அல்ல) என்ற தண்டனையைப் பெற்ற அந்தச் சிறுவன்..."

"என்னது? அவரும் உங்களுக்குத் தெரியுமா? கராகண்டாவிற்கு எங்களை அழைத்துச் சென்ற அதே குழுவில்தான் அவரும் இருந்தார்..."

"...நீங்கள் மருத்துவ ஆய்வக உதவியாளராகப் பணிபுரிவதாகக் கேள்விப்பட்டேன்..."...மருத்துவப் பரிசோதனைகள்; ஆனால்

நிக்கோலாய் விளாடிமிரோவிச் அந்த முழு நேரமும் பொது வார்டுகளில்தான் இருந்தார்...

-- அவர் மிகவும் பலவீனமடைந்தார். 'ஸ்டோலிபின்' ரயில் பெட்டியிலிருந்து 'புட்டிர்கி' சிறைக்கு மாற்றப்பட்டபோது, ​​அவர் கிட்டத்தட்ட உயிருக்குப் போராடும் நிலையிலேயே இருந்தார்.

இப்போது அவர் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார்; நான்காவது சிறப்புப் பிரிவு அவருக்கு வெண்ணெய்—ஏன்,

மதுவைக்கூட—வழங்குகிறது; ஆனால் அவர் மீண்டும் எழுந்து நடப்பாரா என்று சொல்வது கடினம். 

-- நான்காவது சிறப்புப் பிரிவு உங்களை அழைத்ததா? 

-- ஆம். கராகண்டாவில் ஆறு மாதங்கள் கழித்த பிறகு, தாய்நாட்டின் மண்ணிலேயே

நமது நிறுவனத்தை அமைக்கும் பணியைத் தொடங்க முடியுமா என்று அவர்கள் கேட்டார்கள்.

-- நீங்களும் ஆர்வத்துடன் ஒப்புக்கொண்டீர்களா? 

-- நிச்சயமாக! ஏனென்றால், அதற்குள் நாங்கள் எங்கள் தவறுகளை உணர்ந்திருந்தோம். அதோடு,

அனைத்து உபகரணங்களும்—அவற்றின் பொருத்தங்களிலிருந்து கழற்றப்பட்டு பெட்டிகளில் அடைக்கப்பட்டு—நாங்கள் வருவதற்கு முன்பே வந்து சேர்ந்திருந்தன. 

-- அறிவியலின் மீது MVD-க்கு எவ்வளவு ஈடுபாடு! நான் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன், இன்னும் கொஞ்சம் ஷூபர்ட் (Schubert) இசையை...

சராப்கின் ஜன்னலுக்கு வெளியே சோகத்துடன் பார்த்தபடி முணுமுணுக்கிறார் (ஜன்னலின் இருண்ட கம்பிகளும்

ஜன்னலின் பிரகாசமான மேல் பகுதிகளும் அவரது கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கின்றன):

Vom Abendrot zum Morgenlicht

War mancher Kopf zum Greise

Wer glaubt es? meiner ward es nicht

Auf dieser ganzen Reise. 

___

டால்ஸ்டாயின் கனவு நனவாகிவிட்டது: கைதிகள் இனி ஊழல் மலிந்த தேவாலய வழிபாடுகளில் கலந்துகொள்ளுமாறு கட்டாயப்படுத்தப்படுவதில்லை.

சிறைச்சாலை தேவாலயங்கள் மூடப்பட்டுவிட்டன. கட்டிடங்கள் அப்படியே இருக்கின்றன என்பது உண்மைதான்,

ஆனால் அவை சிறைச்சாலையை விரிவுபடுத்தும் வகையில் வெற்றிகரமாக மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதனால் புட்டிர்கி தேவாலயம் கூடுதலாக இரண்டாயிரம் பேருக்கு இடமளிக்கிறது—

மேலும் ஓராண்டில், ஒவ்வொரு குழுவும் இரண்டு வாரங்கள் தங்குவதாகக் கணக்கிட்டால்,

கூடுதலாக ஐம்பதாயிரம் கைதிகள் இதன் வழியாகச் செல்வார்கள். நான்காவது அல்லது ஐந்தாவது முறையாக புட்டிர்கிக்கு வரும்போது—

சிறைக்கட்டிடங்களால் சூழப்பட்ட முற்றத்தைக் கடந்து எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்கு நம்பிக்கையுடன் விரைந்து செல்லும்போது,

காவலரை உரசியபடி சென்றாலும்—சதுர வடிவ அடிப்பகுதியிலிருந்து எண்கோண வடிவ மேல் பகுதியாக மாறும் அந்தத் தேவாலயத்தைத் திரும்பிப் பார்க்க நான் சில சமயங்களில் மறந்துவிடுவேன்.

அது அந்தச் சதுர வடிவ முற்றத்தின் நடுவில் தனித்து நின்றது. இதன் ஜன்னல் கம்பிகள், முக்கிய சிறைச்சாலையில் காணப்படுவது போன்ற நவீன தொழில்நுட்பம் சார்ந்த ஃபைபர்-கிளாஸ் வலுவூட்டப்பட்ட பிளாஸ்டிக்கால் ஆனவை அல்ல; மாறாக, அவை சாம்பல் நிறத்தில் சிதைந்துபோகும் மரப்பலகைகளால் செய்யப்பட்டிருந்தன; இதுவே அந்த கட்டிடத்தின் இரண்டாம் தர நிலையைக் காட்டிக்கொடுத்தது. புதிதாகத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, புட்டிர்கா (Butyrka) சிறைக்குள் இது ஒரு இடைத்தங்கல் மையமாகச் செயல்பட்டது. 

இருப்பினும், 1945-ல் இதை நான் ஒரு முக்கியமான கட்டமாகவே உணர்ந்தேன்: OSO-வின் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, நாங்கள் தேவாலயத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம் (அது ஒரு பொருத்தமான தருணம்—அங்கே ஒரு பிரார்த்தனை செய்திருந்தாலும் தவறில்லை!), அங்கிருந்து இரண்டாவது மாடிக்கு (மூன்றாவது மாடியும் கூட அப்போது பிரிக்கப்பட்டு பயன்பாட்டில் இருந்தது) கொண்டு செல்லப்பட்டோம்; பின்னர், எண்கோண வடிவ நுழைவு மண்டபத்திலிருந்து பல்வேறு சிறை அறைகளுக்குள் நாங்கள் கூட்டமாகத் தள்ளப்பட்டோம். நான் தென்கிழக்கு திசையில் இருந்த அறைக்கு அனுப்பப்பட்டேன். 

அது ஒரு விசாலமான, சதுர வடிவ அறை; அக்காலத்தில் அதில் இருநூறு பேர் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். எல்லா இடங்களிலும் வழக்கமாக இருந்தது போலவே, இங்கும் நாங்கள் தூங்கும் மேடைகள் (அங்கு அவை ஒற்றை அடுக்காகவே இருந்தன), அந்த மேடைகளுக்கு அடியில், மற்றும் ஓடுகள் பதிக்கப்பட்ட தரையில் உள்ள நடைபாதைகளிலும் படுத்துறங்கினோம். அங்கு இரண்டாம் தரமானதாக இருந்தது ஜன்னல் கம்பிகள் மட்டுமல்ல; இங்குள்ள அனைத்தும் புட்டிர்கா சிறையின் 'சொந்தப் பிள்ளைகளுக்காக' அல்லாமல், அதன் 'வளர்ப்புப் பிள்ளைகளுக்காக' (அல்லது மாற்றாந்தாய் பிள்ளைகளுக்காக) உருவாக்கப்பட்டவை போலவே தோன்றின. புத்தகங்கள், சதுரங்கம் மற்றும் செக்கர்ஸ் (checkers) விளையாட்டுகள் போன்றவை இந்தக் கூட்டத்திற்கு மறுக்கப்பட்டன; அலுமினியக் கிண்ணங்கள் மற்றும் விளிம்புகள் உடைந்த, சேதமடைந்த மரக்கரண்டிகள் கூட உணவேளைகளுக்கு இடையில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன; ஏனெனில், கைதிகளை அவசரமாக வேறொரு இடத்திற்கு மாற்றும்போது அவை எடுத்துச் செல்லப்படலாம் என்ற அச்சம் இருந்தது. அந்தக் 'மாற்றாந்தாய் பிள்ளைகளுக்கு' குடிநீர்க் கோப்பைகளைக் கூடத் தர அவர்கள் தயங்கினர்; நீர்த்த கஞ்சியை அருந்திய பிறகு அதே கிண்ணங்கள் கழுவப்பட்டு, அதே பாத்திரங்களில் தரமற்ற தேநீரும் குடிக்கப்பட்டது. வீட்டில் இருந்து உணவுப் பொட்டலங்களைப் பெறும் 'கலவையான பாக்கியம்' பெற்றவர்களுக்கு, அறையில் தனிப்பட்ட உணவுப் பாத்திரங்கள் இல்லாதது குறிப்பாக ஒரு குறையாகத் தெரிந்தது (தொலைதூர இடத்திற்கு மாற்றப்படுவதற்கு முந்தைய அந்த இறுதி நாட்களில், உறவினர்கள் தங்கள் குறைந்துவரும் வளங்களையும் மீறி ஏதாவது ஒன்றை அனுப்ப முயற்சிப்பார்கள்). அந்த உறவினர்களுக்குச் சிறை நடைமுறைகள் பற்றிய எந்த அறிவும் இருக்கவில்லை; சிறை வரவேற்பறையில் அவர்களுக்குச் சரியான ஆலோசனையும் கிடைத்திருக்காது. இதன் விளைவாக, கைதிகளுக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட ஒரே வகையான பிளாஸ்டிக் பாத்திரங்களை அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் கண்ணாடி அல்லது உலோகப் பாத்திரங்களை அனுப்பி வைத்தனர். சிறை அறையின் உணவு வழங்கும் துவாரத்தின் வழியாக, தேன், ஜாம் மற்றும் செறிவூட்டப்பட்ட பால் (condensed milk) போன்ற பொருட்கள் ஜாடிகளிலிருந்து கைதிகளிடம் இருந்த பாத்திரங்களில் இரக்கமின்றி ஊற்றப்பட்டன அல்லது சுரண்டிப் போடப்பட்டன; ஆனால் "தேவாலய அறை"யில் (Church Cell) கைதிகளிடம் எந்தப் பாத்திரமும் இருக்கவில்லை. எனவே, அப்பொருட்கள் நேரடியாகக் உள்ளங்கைகள், வாய்கள், கைக்குட்டைகள் அல்லது ஆடைகளின் மடிப்புகளில் பெறப்பட்டன—இது 'குலாக்' (Gulag) சிறைச்சாலைகள் முழுவதிலும் வழக்கமான நடைமுறையாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் மாஸ்கோவின் மையப்பகுதியிலேயே கூடவா? இதற்கிடையில், காவலர் "சீக்கிரம், சீக்கிரம்!" என்று அவசரப்படுத்திக்கொண்டே இருப்பார்—ஏதோ ரயிலைப் பிடிக்க ஓடுவது போல (உண்மையில் அவர் அவசரப்பட்டதற்குக் காரணம், பறிமுதல் செய்யப்பட்ட ஜாடிகளைத் தானே நக்கிச் சுத்தம் செய்துவிடலாம் என்ற ஆசைதான்). விசாரணை மற்றும் வழக்குக்கு முந்தைய சிறை அறைகளில் காணப்பட்ட அந்த 'நிரந்தரமான வாழ்வு' என்ற மாயை கூட இல்லாமல், தேவாலய அறைகளில் அனைத்தும் தற்காலிகமானதாகவே இருந்தன. 'குலாக்'கிற்கான மூலப்பொருளான அரைக்கப்பட்ட இறைச்சியைப் போல, 'க்ராஸ்னாயா ப்ரெஸ்னியா' (Krasnaya Presnya) சிறையில் தங்களுக்கு ஒரு சிறிய இடம் கிடைக்கும் வரை தவிர்க்க முடியாத சில நாட்களுக்கு மட்டுமே கைதிகள் இங்கு வைக்கப்பட்டனர். இங்கு இருந்த ஒரே சலுகை, ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை *பலண்டா* (நீர்த்த கஞ்சி போன்ற உணவு) எனப்படும் உணவை அவர்களே சென்று எடுத்து வருவதற்கான வாய்ப்பு மட்டுமே—இங்கு *காஷா* (கட்டியான தானியக் கூழ்) வழங்கப்படாது, மாறாக *பலண்டா* மட்டுமே மூன்று வேளை வழங்கப்படும்; இதுவே ஒரு வரப்பிரசாதமாகக் கருதப்பட்டது, ஏனெனில் அது அடிக்கடி வழங்கப்பட்டது, சூடாக இருந்தது, மேலும் வயிற்றை நிறைவாக வைத்திருந்தது. சிறையின் மற்ற பகுதிகளில் இருந்ததைப் போல இந்தத் தேவாலயக் கட்டிடத்தில் மின்தூக்கிகள் (elevators) இல்லாததாலும், காவலர்கள் தங்களை வருத்திக்கொள்ள விரும்பாததாலும் மட்டுமே இந்தச் சலுகை வழங்கப்பட்டது. தொலைவில் இருந்த இடத்திலிருந்து பெரிய, கனமான கொள்கலன்களைச் சுமந்து வர வேண்டியிருந்தது—முற்றத்தைக் கடந்து, செங்குத்தான படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் செல்ல வேண்டும்; இது மிகவும் கடினமான பணி, உடல் வலிமையும் குறைவாகவே இருந்தது, ஆனாலும் கைதிகள் விருப்பத்துடன் சென்றனர்—பச்சைப்பசேல் என்ற முற்றத்திற்குச் சென்று பறவைகளின் கீச்சொலியை ஒரு முறையாவது கூடுதலாகக் கேட்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் போதும் என்ற எண்ணம் தான் அதற்குக் காரணம். 

தேவாலய அறைகள் ஒரு தனித்துவமான சூழலைக் கொண்டிருந்தன: எதிர்காலத்தில் நடக்கவிருக்கும் இடமாற்றங்களின் முன்னறிவிப்பு காற்றும், துருவப் பகுதி முகாம்களின் (polar camps) குளிர்ந்த காற்றின் முன்னறிவிப்பும் அங்கு மெல்ல வீசிக்கொண்டிருந்தன. தேவாலய அறைகளில், ஒருவிதமான சூழலுக்குப் பழகும் செயல்முறை—அதாவது தண்டனை விதிக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கேற்பத் தங்களை மாற்றிக்கொள்ளும் நிலை—நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது... ...இது நகைச்சுவைக்குரிய விஷயம் அல்ல; வாழ்க்கையின் இந்தப் புதிய கட்டம் எவ்வளவு கொடூரமானதாக இருந்தாலும், மனம் அதை உள்வாங்கி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் தருணம் அது. அது ஒரு கடினமான செயல்முறை. 

விசாரணைக் கைதிகள் அடைக்கப்பட்ட அறைகளில் காணப்பட்ட அந்த நிலையான சூழல் இங்கு இருக்கவில்லை—அங்குள்ள கைதிகளுக்கு இடையிலான பிணைப்பு அந்த அறைகளை ஒரு குடும்பத்தைப் போன்றதாக மாற்றியிருந்தது. ஆனால் இங்கு, ஆட்களோ தனித்தனியாகவோ அல்லது கூட்டமாகவோ, பகலோ இரவோ என மாறி மாறி உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டும் வெளியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டும் இருந்தனர்; இதன் விளைவாக, தரையிலும் தூங்கும் மேடைகளிலும் ஆட்கள் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருந்தனர்; ஒருவருக்கொருவர் அருகருகே படுத்திருக்கும் நிலை அரிதாகவே இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் நீடிக்கும். சுவாரஸ்யமான ஒருவரைச் சந்தித்தால், தாமதிக்காமல் அவரிடம் பேச வேண்டும்; இல்லையெனில், அந்த வாய்ப்பை என்றென்றைக்குமாக இழக்க நேரிடலாம். 

அப்படித்தான் மெத்வெதேவ் (Medvedev) என்ற வாகன பழுதுபார்ப்பாளரிடம் பேசும் வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டேன். அவருடன் பேசத் தொடங்கியபோது, ​​"பேரரசர் மிகைல்" (Emperor Mikhail) அவரது குடும்பப் பெயரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஆம், அவரும் அந்தப் பேரரசருடன் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் ஒருவராக இருந்தவர்—அதிகாரிகளிடம் தெரிவிக்காமலே "ருஷ்ய மக்களுக்கான பிரகடனத்தை" (Proclamation to the Russian People) வாசித்தவர்களில் இவரும் ஒருவர். 'பிரிவு 58'-ன் கீழ் (இப்பிரிவின் கீழ் ஐந்து ஆண்டுகள் தண்டனை கூட மிகக் குறைவானதாகவே கருதப்பட்டது) மெத்வெதேவுக்கு மன்னிக்க முடியாத, வெட்கக்கேடான வகையில் மிகக் குறைந்த தண்டனையே—வெறும் மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே!—வழங்கப்பட்டிருந்தது. ஒருவேளை பேரரசர் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவராகக் கருதப்பட்டிருக்கலாம்; மற்றவர்களுக்கோ அவர்களின் வர்க்கப் பின்னணியின் காரணமாகச் சலுகை காட்டப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், மெத்வெதேவ் இதையெல்லாம் எப்படிப் புரிந்துகொண்டார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள நான் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவர் "தன் உடைமைகளுடன்" வெளியே வருமாறு அழைக்கப்பட்டார். சில அறிகுறிகளை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அவர் விடுதலையாவதற்காக அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார் என்பதை ஊகிக்க முடிந்தது. அந்த கோடைக்காலத்தில் ஸ்டாலினின் பொதுமன்னிப்பு (amnesty) குறித்து எங்களுக்குக் கிடைத்த வதந்திகளை இது உறுதிப்படுத்தியது—அந்தப் பொதுமன்னிப்பால் யாருக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை; சொல்லப்போனால், அதற்குப் பிறகு தூங்கும் மேடைகளுக்கு அடியில் கூட இடமில்லாத அளவுக்குக் கூட்டம் பெருகியது. அவர்கள் என் பக்கத்து இருக்கையில் இருந்தவரையும்—முன்னாள் 'ஷுட்ஸ் பண்ட்' (Schutzbund) அமைப்பைச் சேர்ந்த முதியவர் ஒருவரையும்—அழைத்துச் சென்றனர் (பழமைவாத ஆஸ்திரியாவில் மூச்சுமுட்டும் சூழலை உணர்ந்த அந்த 'ஷுட்ஸ் பண்ட்' உறுப்பினர்கள், உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தாயகமான இங்கு 1937-ல் பத்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு, இறுதியில் அந்தத் தீவுக்கூட்டச் சிறைகளில் (Archipelago) தங்கள் உயிரை விட்டனர்). கருநிறத் தோலும் குட்டையான உருவமும் கொண்ட ஒரு மனிதர் எனக்கு அருகில் நகர்ந்து வந்தார்; அவருக்குக் கரிய கூந்தலும், அடர் செர்ரிப் பழங்களைப் போன்ற பெண்மை கலந்த கண்களும் இருந்தன; ஆனால், அவரது முகத்தின் ஒட்டுமொத்தத் தோற்றத்தையே ஒரு கேலிச்சித்திரமாக மாற்றும் வகையில் பெரிய, பருமனான மூக்கு ஒன்று இருந்தது. நாங்கள் ஒரு நாள் முழுவதும் அமைதியாக அருகருகே படுத்திருந்தோம்; இரண்டாம் நாளில், "என்னை யார் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்க அவருக்கு ஒரு காரணம் கிடைத்தது. அவர் ரஷ்ய மொழியை சரளமாகவும் சரியாகவும் பேசினார், ஆனால் ஒருவித உச்சரிப்புத் தொனி இருந்தது. நான் சற்று தயங்கினேன்: அவரிடம் காகசஸ் பகுதிக்குரிய சாயல், ஒருவேளை ஆர்மீனியத் தோற்றம் இருந்தது. அவர் புன்னகைத்தார்: "நான் என்னை எளிதாக ஒரு ஜார்ஜியராகக் காட்டிக்கொண்டேன். என் பெயர் யாஷா. எல்லோரும் என்னை பார்த்துச் சிரிப்பார்கள். நான் தொழிற்சங்க சந்தா வசூலிக்கும் வேலையைச் செய்து வந்தேன்." நான் அவரை உற்றுப் பார்த்தேன். பார்ப்பதற்கே வேடிக்கையான தோற்றம்: குட்டையான உருவம், விகிதாச்சாரம் இல்லாத முகம், ஆனால் நல்ல சுபாவம் கொண்ட புன்னகை. திடீரென்று அவர் இறுக்கமடைந்தார்; அவரது முகபாவனைகள் கூர்மையடைந்தன, கண்கள் சுருங்கி, ஒரு கருப்பு வாளின் வீச்சைப் போல என்னை ஊடுருவிப் பார்த்தன:

"ஆனால் நான் ருமேனியப் படைத் தலைமையகத்தின் உளவுத்துறை அதிகாரி! லெப்டினன்ட் விளாடிமிரெஸ்கு!" 

நான் உண்மையில் திடுக்கிட்டேன்; அது எனக்கு ஒரு டைனமைட் வெடிப்பைப் போல அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. நூற்றுக்கணக்கான 'போலி' உளவாளிகளைச் சந்தித்திருந்த எனக்கு, ஒரு உண்மையான உளவாளியைச் சந்திப்பேன் என்று தோன்றியதே இல்லை—அப்படிப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கூட நான் நினைத்ததில்லை. 

அவர் சொன்ன கதையின்படி, அவர் ஒரு உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். மூன்று வயதிலேயே அவர் படைத் தலைமையகப் பணிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்; ஆறு வயதில் பயிற்சி பெறுவதற்காக உளவுத்துறைப் பிரிவுக்கு அனுப்பப்பட்டார். வளர்ந்த பிறகு, சோவியத் ஒன்றியத்தைத் தனது எதிர்காலச் செயல்பாட்டுக் களமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்; ஏனெனில், உலகின் மிகவும் உறுதியான எதிர்-உளவுத்துறை அமைப்பைக் கொண்ட இடமாகவும், எங்கும் நிறைந்திருக்கும் சந்தேக உணர்வு காரணமாகப் பணி மிகவும் சவாலானதாக இருக்கும் இடமாகவும் அது இருந்தது. இப்போது, ​​அங்கே தான் மிகச் சிறப்பாகப் பணியாற்றியதாக அவர் கருதினார். போருக்கு முந்தைய சில ஆண்டுகளை அவர் நிகோலாயேவ் நகரில் கழித்தார்; அங்கே—அவர் கூறியதிலிருந்து—ருமேனியப் படைகள் கப்பல் கட்டும் தளத்தைச் சேதமின்றி கைப்பற்றுவதை அவர் உறுதி செய்தார். பின்னர், ஸ்டாலின்கிராட்டில் இருந்த டிராக்டர் தொழிற்சாலையிலும், அதன்பிறகு உரல்மாஷ் (Uralmash) தொழிற்சாலையிலும் பணியாற்றினார். தொழிற்சங்க சந்தா வசூலிக்கும் சாக்கில் அவர் ஒரு பெரிய பணிமனை மேலாளரின் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார்; அவன் தனக்குப் பின்னால் கதவை மூடியபோது, அவனது உதடுகளில் இருந்த அந்த முட்டாள்தனமான புன்னகை மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக ஒரு கூர்மையான, வாள் போன்ற பாவனை தோன்றியது: "பொனோமரேவ்! (உரல்மாஷில் அவன் வேறு பெயரில் அறியப்பட்டான்.) நாங்கள் ஸ்டாலின்கிராட்டில் இருந்தே உன்னைக் கண்காணித்து வருகிறோம். நீ அங்கு உன் பதவியைக் கைவிட்டுவிட்டாய்—ஸ்டாலின்கிராட் டிராக்டர் ஆலையில் நீ ஒரு உயர் பதவியில் இருந்தாய்—இங்கே ஒரு புனைப்பெயரில் வேலைக்குச் சேர்ந்தாய். ஒன்றை நீயே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்: உன் தரப்பால் கொல்லப்படுவதா, அல்லது எங்களுடன் வேலை செய்வதா." பொனோமரேவ் அவர்களுடன் வேலை செய்யத் தேர்ந்தெடுத்தான்—உண்மையில், அவன் நன்கு கொழுத்து, செழித்து வளரும் ஒரு காட்டுப்பன்றியைப் போலவே காட்சியளித்தான். மாஸ்கோவில் இருந்த ஜெர்மானிய நிலையத் தலைவரிடம் அவன் மீண்டும் பணியமர்த்தப்படும் வரை ஒரு லெப்டினன்ட் அவனைக் கண்காணித்தார்; அந்தத் தலைவர் அவனது *சிறப்புத் திறனை*ப் பயன்படுத்துவதற்காக அவனைப் பொடோல்ஸ்கிற்கு அனுப்பினார். விளாடிமிரெஸ்கு விளக்கியபடி, நாசவேலை-உளவு முகவர்கள் பரந்த பயிற்சி பெற்றாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட *குறுகிய* சிறப்புத் திறனும் உண்டு. விளாடிமிரெஸ்குவின் சிறப்புத் திறன், ஒரு பாராசூட்டின் பிரதான தொங்கு கயிற்றை உள்ளிருந்தே துண்டிப்பதாகும். பொடோல்ஸ்கில், பாராசூட் கிடங்கிற்கு வெளியே பாதுகாப்புப் படைத் தளபதி அவரைச் சந்தித்தார். அவர் யார்? அவர் எத்தகைய மனிதர்?—லுகோடெனென்ட்டை எட்டு மணி நேர இரவுப் பணிக்குக் கிடங்கிற்குள் அனுமதித்தார். பாராசூட்டுகளின் கட்டுகளைக் கலைக்காமல், அவற்றின் குவியல்களுக்கு எதிராக ஒரு சிறிய ஏணியை வைத்து, விளாடிமிரெஸ்கு பிரதான தொங்கு கயிற்றின் பின்னலைப் பிரித்து, சிறப்பு கத்தரிக்கோலைப் பயன்படுத்தி அதன் தடிமனில் ஐந்தில் நான்கு பங்கை வெட்டி, ஐந்தில் ஒரு பங்கை அப்படியே விட்டுவிடுவார், அப்போதுதான் அது நடுவானில் அறுந்துவிடும். இந்த ஒரு இரவுக்காக விளாடிமிரெஸ்கு பல ஆண்டுகளாகப் படித்துத் தயாராகி வந்தார். இப்போது, தீவிரமாகப் பணியாற்றி, அந்த எட்டு மணி நேரத்தில் இரண்டாயிரம் பாராசூட்கள் வரை அவர் நாசப்படுத்தினார்—அல்லது அப்படித்தான் தோன்றியது (ஒரு பாராசூட்டிற்குப் பதினைந்து வினாடிகளா?). "நான் ஒரு சோவியத் பாராசூட் பிரிவை அழித்துவிட்டேன்!" என்று அவர் இறுமாப்புடன் கூறினார், அவரது செர்ரி-சிவப்பு கண்கள் மின்னின.

கைது செய்யப்பட்டபோது, அவர் மறுத்துவிட்டார்... ...ஒரு வாக்குமூலம் அளிப்பது தொடர்பாக, புட்டிர்கா (Butyrka) சிறையில் தனிமைச் சிறைவாசத்தில் இருந்த அந்த எட்டு மாதங்களும் அவர் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. "அவர்கள் உங்களைச் சித்திரவதை செய்யவில்லையா?" "இ-இல்லை," என்று கூறி அவர் தன் உதடுகளைச் சுளித்தார்; சோவியத் குடிமகன் அல்லாத ஒருவருக்கு அத்தகைய நிலை ஏற்பட வாய்ப்பில்லை என்பதை உணர்த்துவது போல அது இருந்தது. (சொந்த ஆட்களையே அடித்துத் துன்புறுத்துங்கள், அப்போதுதான் வெளியாட்கள் பயப்படுவார்கள்!.. ஆனால் ஒரு உளவாளி மதிப்புமிக்க சொத்து—அவனைப் பரிமாற்றம் செய்ய வேண்டிய தேவை ஏற்படலாம்.) ஒரு நாள் அவர்கள் அவரிடம் செய்தித்தாள்களைக் காட்டினார்கள்: ருமேனியா சரணடைந்துவிட்டது—எனவே வாக்குமூலம் அளிக்குமாறு கூறினார்கள். அவர் மௌனமாகவே இருந்தார்: அந்தச் செய்தித்தாள்கள் போலியானவையாக இருக்கலாம் அல்லவா? ருமேனியத் தலைமைப் படைப்பிரிவின் (General Staff) உத்தரவு ஒன்றையும் அவர்கள் அவரைப் படிக்கச் செய்தார்கள்: போர்நிறுத்த ஒப்பந்தத்தின்படி, தங்கள் உளவுத்துறை முகவர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களைக் கீழே போடுமாறு அந்தத் தலைமைப் படைப்பிரிவு உத்தரவிட்டிருந்தது. அப்போதும் அவர் மௌனமாகவே இருந்தார் (அந்த உத்தரவும் போலியானதாக இருக்கலாம்). இறுதியாக, தலைமைப் படைப்பிரிவில் அவருக்கு மேலதிகாரியாக இருந்த ஒருவருடன் அவரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்தார்கள்; அந்த அதிகாரி அவரிடம் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு ஆயுதங்களைக் கீழே போடுமாறு கூறினார். அப்போதுதான் விளாடிமிரெஸ்கு (Vladimirescu) நிதானமாகத் தன் வாக்குமூலத்தை அளித்தார்; இப்போது, ​​சிறை வாழ்க்கையின் மெதுவான நகர்வில், அவ்வப்போது என்னிடமும் சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வார். அவர் மீது எந்த விசாரணையும் நடத்தப்படவில்லை! அவருக்கு எந்தத் தண்டனையும் விதிக்கப்படவில்லை! (எப்படியாயினும், அவர் அவர்களின் சொந்தக் குடிமகன் இல்லையே! "நான் இறுதிவரை ஒரு தொழில்முறை உளவாளியாகவே இருப்பேன்; அவர்கள் என்னைக் கவனித்துக்கொள்வார்கள்.")

"ஆனால் என்னிடம் நீங்கள் மனம் திறந்து பேசுகிறீர்களே," என்று நான் சுட்டிக்காட்டினேன். "உங்கள் முகத்தைப் பார்த்தால், அது என் நினைவில் நிற்கக்கூடும். ஒருவேளை என்றாவது ஒரு நாள் தெருவில் நாம் தற்செயலாகச் சந்தித்துக்கொண்டால்..."

"நீங்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தால், நீங்கள் உயிரோடு இருப்பீர்கள். ஒருவேளை என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டால்—நான் உங்களைக் கொன்றுவிடுவேன், அல்லது எங்களுக்காக வேலை செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்துவேன்." 

தனது படுக்கையை (bunk) பகிர்ந்துகொள்பவருடனான உறவைச் கெடுத்துக்கொள்ள அவருக்கு விருப்பமில்லை. இதை அவர் மிக எளிமையாகவும், அதே சமயம் முழு உறுதியுடனும் கூறினார். ஒருவரைச் சுடுவதோ அல்லது கத்தியால் குத்துவதோ அவருக்கு ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை என்பதை நான் நம்பினேன். சிறைவாசத்தின் அந்த நீண்ட வரலாற்றிலேயே, அவரைப் போன்ற ஒரு நபரை வேறெங்கும் காண முடியாது. சிறைகள், முகாம்கள் மற்றும் நாடு கடத்தப்பட்ட காலம் எனப் பதினொரு ஆண்டுகளில், அத்தகைய சந்திப்பு எனக்கு அது மட்டுமே; மற்றவர்களுக்கு அத்தகைய அனுபவம் ஒருமுறை கூடக் கிடைத்ததில்லை. இருப்பினும், பரவலாக வாசிக்கப்படும் சித்திரக்கதைகள் (comic strips), பாதுகாப்பு அமைப்புகள் அத்தகைய நபர்களை மட்டுமே கைது செய்கின்றன என்று இளைஞர்களை நம்ப வைக்கின்றன. 

அந்த "தேவாலயக் குழு" (church cell) இருந்த இடத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தாலே, அவர்கள் முதன்மையாக இளைஞர்களையே கைது செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. போர் முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது; எனவே, தாங்கள் குறிவைத்த யாரையும் கைது செய்யும் வசதி அவர்களுக்கு இருந்தது—அவர்களை இனி ராணுவ வீரர்களாகப் பணியில் சேர்க்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. 1944 மற்றும் 1945-க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், "லிட்டில் லுப்யங்கா" (பிராந்தியப் பாதுகாப்புத் தலைமையகம்) வழியாக ஒரு "ஜனநாயகக் கட்சி" (Democratic Party) கடந்து சென்றதாகச் சொல்லப்பட்டது. சுமார் ஐம்பது இளைஞர்களைக் கொண்ட அக்குழுவிடம் ஒரு கொள்கை அறிக்கையும் (charter) உறுப்பினர் அட்டைகளும் இருந்ததாக வதந்திகள் பரவின. அவர்களிலேயே வயதில் மூத்தவரான அதன் "பொதுச் செயலாளர்", மாஸ்கோ பள்ளியொன்றில் பத்தாம் வகுப்பு பயிலும் மாணவர் ஆவார். போரின் இறுதியாண்டில் மாஸ்கோ சிறைகளில் பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் அவ்வப்போது தென்பட்டனர்; நான் அவர்களை ஆங்காங்கே சந்தித்தேன். நானும் அப்போது வயதில் பெரியவன் இல்லைதான், ஆனால் அவர்கள் என்னைவிடவும் இளையவர்கள்...

எவ்வளவு மெல்லவும் அறியாமலும் அது நம்மை வந்தடைந்திருந்தது! நானும், என்னுடன் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரும், எங்கள் சமகாலத்தவர்களும் நான்கு ஆண்டுகளாகப் போர்க்களத்தில் போராடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​தாயகத்தில் மற்றொரு தலைமுறை வளர்ந்து கொண்டிருந்தது! நாட்டின்—ஏன், ஒட்டுமொத்த உலகின்—மிகவும் இளமையான மற்றும் புத்திசாலித்தனமான மனிதர்கள் நாம்தான் என்ற நம்பிக்கையுடன் பல்கலைக்கழக நடைபாதைகளின் மரத்தாலான தரைகளில் (parquet floors) நாங்கள் கம்பீரமாக நடந்து சென்ற காலம் வெகு காலத்திற்கு முந்தையதா என்ன?! ஆனால் திடீரென்று, சிறை அறைகளின் கல் தரைகள் வழியாக வெளிறிய முகமும் செருக்குமிக்க பார்வையும் கொண்ட இளைஞர்கள் எங்களை நோக்கி வந்தனர்; அப்போது, ​​நாங்களல்ல, அவர்களே மிகவும் இளமையானவர்கள் மற்றும் புத்திசாலிகள் என்பதை நாங்கள் வியப்புடன் உணர்ந்தோம்! ஆனால் இதற்காக நான் வருத்தப்படவில்லை;

அவர்களுக்கு வழிவிடுவதில் நான் மகிழ்ச்சியே அடைந்தேன். அனைவருடனும் வாதிடுவதிலும், எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ள விரும்புவதிலும் அவர்களுக்கு இருந்த அந்தத் தீவிரமான ஆர்வத்தை நான் நன்கு அறிவேன். சிறந்த பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம் என்றும், அதில் எந்த வருத்தமும் இல்லை என்றும் அவர்கள் கொண்டிருந்த அந்தப் பெருமிதத்தை நான் புரிந்துகொண்டேன். அந்த உணர்வில் ஒருவிதக் கூச்சம் கலந்த சிலிர்ப்பு இருந்தது—அவர்களின் புத்திசாலித்தனமான, தன்னிறைவு கொண்ட முகங்களைச் சுற்றி ஒரு சிறைக்கால ஒளிவட்டம் (prison halo) உருவாவது போன்ற உணர்வு அது. ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு, புட்டிர்கா சிறையின் மற்றொரு அறையில்—அது ஒரு பகுதி-மருத்துவமனை வார்டாக இருந்தது—நான் நடைபாதையில் அடியெடுத்து வைத்து, எனக்கான இடத்தை இன்னும் தேடிக் கொண்டிருந்தபோதே, ஒரு இளைஞன் என்னை நோக்கி வந்தான். அவன் ஒரு விவாதத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்—சொல்லப்போனால் அதற்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தான் என்று தோன்றியது; அவன் வெளிறிய, சற்றே மஞ்சள் நிறம் படர்ந்த முகமும், யூதர்களுக்குரிய மென்மையான முக அமைப்பும் கொண்ட இளைஞன். கோடைக்கால வெப்பம் இருந்தபோதிலும், அவன் கிழிந்த, துப்பாக்கிக் குண்டுகள் துளைத்த ராணுவ மேலங்கியைப் போர்த்தியிருந்தான்; ஏனெனில், அவன் குளிரால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனது பெயர் போரிஸ் கேமரோவ். அவன் என்னிடம் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்; எங்கள் உரையாடல் இரண்டு திசைகளில் பயணித்தது: எங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை வரலாறுகள் மற்றும் அரசியல். ஏதோ ஒரு காரணத்தால், அப்போது ஏற்கனவே மறைந்திருந்த அதிபர் ரூஸ்வெல்ட் செய்தித்தாள்களில் வெளியிட்டிருந்த பிரார்த்தனைகளில் ஒன்றை நான் குறிப்பிட நேர்ந்தது. அப்போது நான் இயல்பாகவே இப்படிச் சொன்னேன்:

"அது வெறும் பாசாங்குத்தனம் தானே."

திடீரென்று, அந்த இளைஞனின் மஞ்சள் நிறம் படர்ந்த புருவங்கள் துடித்தன; அவனது வெளிறிய உதடுகள் இறுக்கமடைந்தன; அவன் சற்று நிமிர்ந்து எழுவது போலத் தோன்றினான்:

"ஏன்? ஒரு அரசியல் தலைவர் கடவுளை உண்மையாகவே நம்புவதற்கான சாத்தியக்கூறு இருக்கக்கூடும் என்பதை நீங்கள் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறீர்கள்?" 

அவ்வளவுதான் பேசப்பட்டது! ஆனால்—அந்தக் கேள்வி எங்கிருந்து வந்தது? 1923-ல் பிறந்த ஒருவரிடமிருந்து இத்தகைய வார்த்தைகளைக் கேட்பதா?.. நான் அவனுக்கு மிகவும் உறுதியான வார்த்தைகளால் பதிலளித்திருக்க முடியும்; ஆனால் சிறைவாசம் என் நம்பிக்கையை ஏற்கனவே ஆட்டம் காணச் செய்திருந்தது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—எங்கள் உறுதியான கொள்கைகளுக்கு அப்பால், எங்களுக்குள் ஒரு தூய உணர்வு இருக்கிறது; நான் அப்போது வெளிப்படுத்தியது எனது சொந்த நம்பிக்கை அல்ல, மாறாக வெளியிலிருந்து எனக்குள் திணிக்கப்பட்ட ஒன்று என்பதை அந்த உணர்வு எனக்கு வெளிப்படுத்தியது. அதனால்—என்னால் அதை மறுத்துப் பேச முடியவில்லை. நான் சாதாரணமாகக் கேட்டேன்:

"நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்களா?" 

"நிச்சயமாக," என்று அவன் அமைதியாகப் பதிலளித்தான். 

நிச்சயமாகவா? நிச்சயமாக... ஆம், ஆம். கொம்சோமோல் (Komsomol) எனும் அந்த இளைஞர் அமைப்பு ஏற்கனவே தனது இலைகளை உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தது—எல்லா இடங்களிலும் உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அதை முதலில் கவனித்தவர்களில் NKGB-யும் ஒன்று. இளம் வயதினராக இருந்தபோதிலும், போரியா கம்மரோவ் "குட்பை, மதர்லேண்ட்!" (Goodbye, Motherland!) என்று பெயரிடப்பட்ட 45 மிமீ பீரங்கிகளை இயக்கும் டாங்க்-எதிர்ப்புப் படை சார்ஜென்டாகப் போர்க்கள அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தார்; அத்துடன், ஒருமுறை ஏற்பட்ட நுரையீரல் காயத்தால் (அது ஒருபோதும் முழுமையாகக் குணமடையவில்லை) அவருக்குக் காசநோய் பாதிப்பும் ஏற்பட்டது. உடல்நலக் குறைவு காரணமாக ராணுவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட கம்மரோவ், மாஸ்கோ மாநிலப் பல்கலைக்கழகத்தின் உயிரியல் துறையில் சேர்ந்தார்—அதன்பின்... அவனது ஆளுமையில் இரண்டு கூறுகள் பின்னிப் பிணைந்திருந்தன: ஒன்று அவனது ராணுவச் சேவைக்காலம், மற்றொன்று போரின் இறுதிக்கட்டத்திலிருந்த மாணவர் வாழ்க்கை—அந்த வாழ்க்கை ஒருபோதும் மந்தமானதோ அல்லது உயிர்ப்பற்றதோ அல்ல. எதிர்காலம் குறித்துச் சிந்திக்கவும் விவாதிக்கவும் அவர்களில் ஒரு குழு உருவானது (அவ்வாறு செய்யுமாறு யாரும் அவர்களைப் பணிக்கவில்லை என்றாலும்); இந்தக் குழுவிலிருந்த மூவரைத்தான் அதிகார அமைப்பின் கூர்மையான பார்வை அடையாளம் கண்டு அள்ளிச் சென்றது. கேமரோவின் (Gammerov) தந்தை 1937-ல் சிறையில் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார் அல்லது சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்; மகனும் அதே பாதையைப் பின்பற்றத் துணிந்திருந்தான். விசாரணையின்போது, ​​அவன் தனது சொந்தக் கவிதைகள் பலவற்றை மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் விசாரணை அதிகாரியிடம் ஒப்புவித்தான் (அவற்றில் ஒன்றைக்கூட என்னால் நினைவுகூர முடியாமலும், இப்போது அவற்றைக் கண்டறிய முடியாமலும் போனதை நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்; இல்லையெனில், அவற்றை இங்கே மேற்கோள் காட்டியிருப்பேன்).

சில மாதங்களுக்கு, என்னுடன் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருந்த இந்த மூவருடனும் என் பாதை இணைந்தது. புட்டிர்கா (Butyrka) சிறையின் வேறொரு அறையில் நான் வியாசெஸ்லாவ் டி.-யைச் (Vyacheslav D.) சந்தித்தேன்—இளம் வயதினர் கைது செய்யப்படும்போதெல்லாம் தென்படும் ஒரு வகை மனிதர் அவர்: தனது வட்டாரத்தில் இரும்பு போன்ற உறுதியுடன் திகழ்ந்தவர், ஆனால் விசாரணையின்போது அவசரமாகச் சரிந்துபோனார். மூவரிலும் இவருக்குத்தான் மிகக் குறைந்த தண்டனை—ஐந்து ஆண்டுகள்—கிடைத்தது; செல்வாக்கு மிக்க தனது தந்தை தன்னை விடுவிப்பார் என்று அவர் ரகசியமாக நம்பியிருந்ததாகத் தெரிகிறது. 

பின்னர், அந்தக் குழுவிலேயே வயதில் மூத்தவரான ஜார்ஜி இங்கால் (Georgy Ingal) புட்டிர்கா சிறை தேவாலயத்தில் என்னைச் சந்தித்தார். இளம் வயதினராக இருந்தபோதிலும், அவர் அப்போதே எழுத்தாளர் சங்கத்தின் (Writers' Union) உறுப்பினர் பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தார். துடிப்பான எழுத்தாற்றலும், கூர்மையான மற்றும் முரண்பட்ட திருப்பங்கள் கொண்ட நடையும் அவரிடம் இருந்தன; அவர் அரசியல் ரீதியாகக் கீழ்ப்படிந்து நடந்துகொண்டிருந்தால், அவருக்கு நல்ல வருமானம் தரும் அதே சமயம் உள்ளடக்கமற்ற இலக்கியப் பாதைகள் எளிதாகத் திறந்திருக்கும். டெபுஸ்ஸி (Debussy) பற்றிய நாவல் ஒன்றை அவர் கிட்டத்தட்ட எழுதி முடித்திருந்தார். ஆயினும், ஆரம்பகால வெற்றி அவரை உள்ளீடற்றவராக மாற்றவில்லை; தனது வழிகாட்டியான யூரி டினியனோவின் (Yury Tynyanov) இறுதிச் சடங்கில், அவர் ஒரு உரையை நிகழ்த்தினார்—அதில் அந்த மனிதர் துன்புறுத்தப்பட்டு சாகடிக்கப்பட்டார் என்று வெளிப்படையாகக் கூறினார்—அதன் மூலம் எட்டு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை எனும் தனது விதியை அவரே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். இங்காலும் கேமரோவும் அங்கே என்னைச் சந்தித்தனர்; கிரஸ்னாயா பிரஸ்னியாவில் (Krasnaya Presnya) நடக்கவிருந்த நிகழ்வுகளுக்காகக் காத்திருந்த வேளையில், அவர்களின் பொதுவான கண்ணோட்டத்தை நான் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்த எதிர்கொள்ளல் எனக்குக் கடினமானதாக இருந்தது. அக்காலத்தில், ஒரு புதிய உண்மையையோ அல்லது புதிய கருத்தையோ, ஏற்கனவே தயாராக வைக்கப்பட்டிருக்கும் முத்திரைகளில் ஒன்றை அதன் மீது குத்தாமல் ஏற்றுக்கொள்ளவோ ​​அல்லது மதிக்கவோ முடியாத ஒரு உலகப் பார்வையில் நான் ஆழ்ந்து ஊறியிருந்தேன்; அது "சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நிலையற்ற தடுமாற்றம்" என்றோ அல்லது "தங்கள் வர்க்க அடையாளத்தை இழந்த அறிவுஜீவிகளின் ஆக்ரோஷமான சூனியவாதம்" (nihilism) என்றோ இருக்கலாம். இக்னல் மற்றும் கேமரோவ் ஆகியோர் என் முன்னிலையில் மார்க்ஸை விமர்சித்ததாக எனக்கு நினைவில்லை; ஆனால் லியோ டால்ஸ்டாயை அவர்கள் எப்படி விமர்சித்தார்கள் என்பது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அதுவும் எந்தக் கோணத்தில்! டால்ஸ்டாய் திருச்சபையை நிராகரித்தாரா? ஆனால் அதன் ஆன்மீக மற்றும் சமூக ஒருங்கிணைப்புப் பங்கை அவர் கணக்கில் கொள்ளத் தவறிவிட்டார்! அவர் விவிலியப் போதனைகளை நிராகரித்தாரா? ஆனால் நவீன அறிவியல் விவிலியத்தில் எந்த முரண்பாட்டையும் காணவில்லை—உலகப் படைப்பு குறித்த அதன் ஆரம்ப வரிகளில் கூட இல்லை. அவர் அரசை நிராகரித்தாரா? ஆனால் அது இல்லையென்றால் குழப்பம் தான் மிஞ்சும்! ஒரு தனிமனிதனிடம் அறிவுசார் உழைப்பும் உடல் உழைப்பும் இணைய வேண்டும் என்று அவர் வாதிட்டாரா? ஆனால் அது திறன்களை அர்த்தமற்ற வகையில் சமமாக்குவதற்குச் சமம்! இறுதியாக—ஸ்டாலினின் தன்னிச்சையான ஆட்சி காட்டுவது போல—ஒரு வரலாற்று நாயகன் சர்வ வல்லமை படைத்தவராக இருக்க முடியும்; ஆனால் டால்ஸ்டாயோ அந்த எண்ணத்தையே கேலி செய்திருந்தார்!

அந்த இளைஞர்கள் தங்கள் கவிதைகளை எனக்கு வாசித்துக் காட்டினார்கள்; பதிலுக்கு என்னுடையவற்றைக் கேட்டார்கள், ஆனால் என்னிடம் அப்போது எதுவும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் பாஸ்டர்னாக்கின் கவிதைகளை அதிகம் வாசித்தார்கள், அவரைப் பெரிதும் புகழ்ந்தார்கள். நான் ஒருமுறை *My Sister, Life* (என் சகோதரி, வாழ்க்கை) என்ற நூலை வாசித்திருந்தேன், ஆனால் அது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; அது செயற்கையான பாணியும், புரிந்துகொள்ளக் கடினமான தன்மையும் கொண்டதாகவும், மனித அனுபவத்தின் எளிய பாதைகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அவர்கள் நீதிமன்றத்தில் ஷ்மிட் ஆற்றிய இறுதி உரையை எனக்குக் காட்டினார்கள்; அது என் மனதைத் தொட்டது; அது எங்கள் சொந்த உணர்வுகளுடன் ஆழமாக ஒன்றிப்போனது:

முப்பது ஆண்டுகளாக நான் போற்றி வளர்த்தேன்

என் தாய்நாட்டின் மீதான காதலை,

அதனால் நான் தேடவுமில்லை, எதிர்பார்க்கவுமில்லை

உங்களிடமிருந்து எந்தவொரு சலுகையையும்! 

கேமரோவ் மற்றும் இக்னல் ஆகியோரிடமும் அதே துணிச்சலான மனப்பான்மை இருந்தது: உங்கள் சலுகை எதுவும் எங்களுக்குத் தேவையில்லை! சிறைவாசத்தைக் குறித்து நாங்கள் வருந்தவில்லை; மாறாக, அதை ஒரு பெருமையாகவே கருதுகிறோம்! (உண்மையில், யாருக்குத்தான் அத்தகைய மனப்போராட்டங்கள் இருப்பதில்லை? இங்கலின் இளம் மனைவி சில மாதங்களிலேயே அவரை விட்டுப் பிரிந்து சென்றாள். கேமரோவைப் பொறுத்தவரை, அவரது புரட்சிகரமான செயல்பாடுகள் நெருக்கமான உறவுக்கான இடத்தையே அளிக்கவில்லை.) சிறை அறைகளில்தானே அந்தப் பெரும் உண்மை புலப்படுகிறது? சிறை அறை குறுகலானதுதான்; ஆனால் 'சுதந்திரம்' என்பது அதைவிடவும் குறுகலானதல்லவா? துன்புறுத்தப்பட்ட, ஏமாற்றப்பட்ட நம் சொந்த மக்கள்தானே நமக்கு அருகிலும், படுக்கைகளுக்கு அடியிலும், நடைபாதைகளிலும் கிடக்கிறார்கள்? 

தாயகத்தோடு இணைந்து எழத் தவறியிருந்தால்,

அது இன்னும் பெரும் சுமையாக இருந்திருக்கும்;

நான் பயணித்த அந்தப் பாதையை நினைத்து,

எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. 

அரசியல் குற்றச்சாட்டுகளின் பேரில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் ஒருபோதும் நாட்டின் ஒட்டுமொத்த இளைஞர்களின் பிரதிநிதிகளாக இருப்பதில்லை; அவர்கள் எப்போதும் காலத்தின் ஓட்டத்திற்கு வெகு முன்னால் இருப்பவர்கள். அந்த ஆண்டுகளில், பெரும்பான்மையான இளைஞர்கள் இன்னும் 'சிதைந்து' போகவில்லை—அதாவது, நம்பிக்கையிழந்து, அக்கறையற்று, 'இனிமையான வாழ்க்கையில்' மயங்கிப்போகும் நிலையை அடையவில்லை; ஒருவேளை, மிக அரிதாக, அந்த வசதியான சமவெளியிலிருந்து ஒரு புதிய சிகரத்தை நோக்கிய கசப்பான பயணத்தைத் தொடங்கக்கூடும்... இருபது ஆண்டுகள் கழித்தா? ஆனால் 1945-ல் பிரிவு 58-10-ன் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்ட இளம் கைதிகள், அக்கறை இன்மையின் அந்தப் பெரும் பள்ளத்தை ஒரே தாவலில் கடந்து சென்றனர்—மேலும் மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவனின் கோடரியை நோக்கி அணிவகுத்துச் செல்லும்போது தங்கள் தலைகளை நிமிர்த்திப் பிடித்திருந்தனர்... புட்டிர்கா சிறைச்சாலையில்—ஏற்கனவே தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, உலகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு, ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட நிலையில்—மாஸ்கோ மாணவர்கள் ஒரு பாடலை இயற்றி, மாலை வேளையில் இன்னும் நிலைபெறாத தங்கள் குரல்களில் அதைப் பாடினார்கள்:

...நாளுக்கு மூன்று முறை நாங்கள் அந்த மட்டமான உணவை வாங்கச் செல்கிறோம்,

மாலைப்பொழுதுகளைப் பாடல்களுடன் கழிக்கிறோம்,

மறைத்து வைக்கப்பட்ட சிறை ஊசியைக் கொண்டு

பயணத்திற்கான பைகளை நாங்களே தைத்துக்கொள்கிறோம். 

எங்களைப் பற்றி எங்களுக்கு இனி கவலையில்லை:

எல்லாவற்றையும் முடித்துவிடவே நாங்கள் கையெழுத்திட்டோம்! 

மீண்டும் எப்போது... நாங்கள் இங்கு திரும்புவோம்?..

தொலைதூர சைபீரிய முகாம்களிலிருந்து?..

என் இறைவா, நாங்கள் உண்மையில் இவை அனைத்தையும் தவறவிட்டுவிட்டோமா? நாங்கள் போர்க்களத்தின் முன்னணிக் கோடுகளை அமைப்பதிலும், குண்டுவீச்சால் ஏற்பட்ட பள்ளங்களில் துடிப்பதிலும், புதர்களுக்குள் மறைந்து தொலைவுமானிகளை (rangefinders) இயக்குவதிலும் மும்முரமாக இருந்தபோது... அதே வேளையில், மற்றொரு தலைமுறை இளைஞர்கள்... ...அவள் வளர்ந்து தன் பயணத்தைத் தொடங்கினாள்! ஆனால், நாம் மேற்கொள்ளத் துணியாத ஒரு திசையில்தானே அவள் சென்றாள்? நாம் ஒருபோதும் அடியெடுத்து வைக்கத் துணியாத ஒரு பாதை அது—ஏனெனில், நாம் அப்படி வளர்க்கப்படவில்லை.

போர்க்களக் கதைகளைப் பெருமையுடன் விவரித்தபடியும், பதக்கங்கள் ஒலிக்கவும், ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டு நம் தலைமுறை திரும்பும்; ஆனால், நம் இளைய சகோதரர்களோ ஏளனத்துடன் உதட்டைச் சுளிப்பார்கள்: "ஓ, பாவம்... ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களே!.."