ஜோசப் பிராட்ஸ்கி. தஸ்தாயெவ்ஸ்கி பற்றி

 ஜோசப் பிராட்ஸ்கி. தஸ்தாயெவ்ஸ்கி பற்றி

Lib.ru

நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு ஆகியவற்றுடன், மனிதன் அடிக்கடி எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஐந்தாவது அம்சம் பணமாகும். அவர் இறந்து ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும், தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் படைப்புகள் இன்றும் பொருத்தமானவையாக இருப்பதற்கு இது பல காரணங்களில் ஒன்றாகும்—ஒருவேளை முதன்மையான காரணமாகவும் இருக்கலாம். நவீன உலகின் பொருளாதாரப் பரிணாம வளர்ச்சியின் போக்கைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது—அதாவது, உலகளாவிய வறுமை மற்றும் வாழ்க்கைத்தரத்தின் தரப்படுத்தலை நோக்கிய அதன் போக்கைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது—தஸ்தாயெவ்ஸ்கியை ஒரு தீர்க்கதரிசியாகக் கருதலாம். ஏனெனில், எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதில் ஏற்படும் தவறுகளைத் தவிர்ப்பதற்கான சிறந்த வழி, அதை வறுமை மற்றும் குற்றவுணர்ச்சி எனும் கண்ணாடியின் வழியே பார்ப்பதே ஆகும். துல்லியமாக இந்தக் கண்ணாடியைத்தான் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி பயன்படுத்தினார்.

எழுத்தாளரின் தீவிர ரசிகையும், 1870கள் மற்றும் 1880களில் எழுத்தாளர்கள், வாக்குரிமைப் போராளிகள், அரசியல்வாதிகள், கலைஞர்கள் மற்றும் அதுபோன்றோரை உபசரித்த செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் சமூகப் பெண்மணியுமான எலிசவேட்டா ஷ்டாகென்ஷ்னைடர், 1880-ல், அதாவது... ...தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் மரணத்திற்கு ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, தனது நாட்குறிப்பில் எழுதினார்:

"...ஆனால் அவர் ஒரு *மெஷ்சானின்*. ஆம், ஒரு *மெஷ்சானின்*. ஒரு பிரபு அல்ல, ஒரு மதகுரு அல்ல, ஒரு வணிகர் அல்ல, ஒரு கலைஞர் அல்லது அறிஞர் போன்ற வரையறுக்கப்படாத அந்தஸ்து கொண்ட ஒருவரும் அல்ல, ஆனால் குறிப்பாக ஒரு *மெஷ்சானின்*. ஆயினும் இந்த *மெஷ்சானின்* ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையாளர் மற்றும் ஒரு மேதை எழுத்தாளர்... அவர் இப்போது அடிக்கடி பிரபுக்களின் இல்லங்களுக்கு—பெரும் பிரபுக்களின் இல்லங்களுக்குக் கூட—செல்கிறார், மேலும் எல்லா இடங்களிலும் இயல்பாகவே கண்ணியத்துடன் நடந்துகொள்கிறார், ஆனாலும் அவரது *மெஷ்சான்ஸ்த்வோ* இன்னும் வெளிப்படுகிறது. அது நெருக்கமான உரையாடல்களில் கவனிக்கத்தக்க சில குணாதிசயங்களில் வெளிப்படுகிறது, ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரது படைப்புகளில்... அவரைப் பொறுத்தவரை, 'பெரிய' என்பதைக் குறிக்கும் உருவம் மூலதனம்' எப்போதும் ஆறாயிரம் ரூபிள்களாகவே இருக்கும்."

நிச்சயமாக, இது முற்றிலும் துல்லியமானதல்ல: *தி இடியட்* திரைப்படத்தில் நஸ்தாஸ்யா பிலிப்போவ்னாவின் நெருப்பிடம் வீசப்பட்ட தொகை ஆறாயிரம் ரூபிள்களை விட சற்றே பெரியது. மறுபுறம், உலக இலக்கியத்தின் மிகவும் வேதனையான காட்சிகளில் ஒன்றில்—வாசகரின் மனசாட்சியில் தவறாமல் ஒரு வலிமிகுந்த தழும்பை விட்டுச்செல்லும் ஒரு காட்சியில்—கேப்டன் ஸ்னெகிரியோவ் இருநூறு ரூபிள்களுக்கு மேல் இல்லாத பணத்தைப் பனியில் மிதிக்கிறார். இருப்பினும், முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தப் பெயர்போன ஆறாயிரம் ரூபிள்கள் (இன்றைய மதிப்பில் ஏறக்குறைய இருபதாயிரம் டாலர்களுக்குச் சமம்) ஒரு வருடத்திற்கு கண்ணியமான சூழ்நிலைகளில் வாழ்வதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

திருமதி. ஷ்டாகென்ஷ்னைடர்—அவரும் தன் காலத்தின் சமூகப் படிநிலையின் ஒரு விளைபொருள்—*மெஷ்சான்ஸ்ட்வோ* என்று குறிப்பிடும் சமூகக் குழு, இன்று "நடுத்தர வர்க்கம்" என்று அறியப்படுகிறது; இந்தக் குழு, ஒருவரின் பண்ணை சார்ந்த பின்னணியைக் காட்டிலும், அவரது ஆண்டு வருமானத்தின் அளவால் அதிகம் வரையறுக்கப்படுகிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மேற்கூறிய தொகை என்பது அளவற்ற செல்வத்தையோ அல்லது கொடிய வறுமையையோ குறிக்கவில்லை, மாறாக சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய மனித நிலைமைகளையே குறிக்கிறது—அதாவது, ஒரு மனிதனை உண்மையாகவே மனிதனாக்கும் அதே நிலைமைகள். ஆறாயிரம் ரூபிள்கள் என்பது ஒரு மிதமான மற்றும் இயல்பான வாழ்க்கையின் பண மதிப்புக்குச் சமமானதாகும்; இதைப் புரிந்துகொள்ள ஒருவர் கலை ரசனையற்றவராக இருக்க வேண்டும் என்றால், அந்தக் கலை ரசனையற்றவருக்கு வாழ்த்துகள்.

ஏனெனில், மனிதகுலத்தில் பெரும்பான்மையினரின் அபிலாஷைகள் துல்லியமாக இதில்தான் அடங்கியுள்ளன—அதாவது, இயல்பான மனித நிலைமைகளை அடைவது. ஆறாயிரத்தை ஒரு மாபெரும் தொகையாகக் கருதும் ஒரு எழுத்தாளர், சமூகத்தின் பெரும்பான்மையினரைப் போலவே அதே உடல் மற்றும் உளவியல் தளத்தில் செயல்படுகிறார். வேறுவிதமாகக் கூறினால், அவர் வாழ்க்கையை அதன் சொந்த, உலகளாவிய ரீதியில் அணுகக்கூடிய சொற்களில் விவரிக்கிறார், ஏனெனில் மனித வாழ்வு—எந்தவொரு இயற்கை செயல்முறையைப் போலவே—மிதத்தை நோக்கியே ஈர்க்கப்படுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த அல்லது சமூகத்தின் அடிமட்டத்தில் உள்ள ஒரு எழுத்தாளர் தவிர்க்க முடியாமல் சற்றே திரிந்த சித்திரத்தையே அளிக்கிறார், ஏனெனில் இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் அவர் வாழ்க்கையை மிகவும் கூர்மையான கோணத்தில் பார்க்கிறார். சமூகத்தின் மீதான (அதுவே வாழ்க்கையின் மறுபெயர்) விமர்சனங்கள், மேலிருந்து அல்லது கீழிருந்து பார்க்கும்போது, சுவாரஸ்யமான வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தரக்கூடும்; ஆயினும், உள்ளிருந்து வரும் ஒரு வர்ணனையால் மட்டுமே, வாசகர் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அறநெறிக் கோரிக்கைகளை உருவாக்க முடியும்.

மேலும், ஒரு நடுத்தர வர்க்க எழுத்தாளரின் நிலை மிகவும் நிலையற்றது, இது அவரை கீழ்மட்டங்களில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனிக்கத் தூண்டுகிறது. அதேபோல், உடனடி உடல்ரீதியான அருகாமையின் காரணமாக, அவனுக்கு மேலே எது நடந்தாலும் அதில் எந்த மர்மத் தன்மையும் இருப்பதில்லை. குறைந்தபட்சம், வெறும் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் பார்த்தால், நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு எழுத்தாளர் பலதரப்பட்ட பிரச்சினைகளைக் கையாளுகிறார்; இது இயல்பாகவே அவரது வாசகர் வட்டத்தை விரிவுபடுத்துகிறது. எப்படியாயினும், தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் (Dostoevsky) அபரிமிதமான புகழுக்கு இதுவே ஒரு காரணமாகும்—மெல்வில் (Melville), பால்சாக் (Balzac), ஹார்டி (Hardy), காஃப்கா (Kafka), ஜாய்ஸ் (Joyce) மற்றும் ஃபாக்னர் (Faulkner) ஆகியோரின் புகழுக்கும் இதுவே காரணம். 6,000 ரூபிள் என்ற அந்தத் தொகை, ஒரு சிறந்த இலக்கியப் படைப்பிற்கான உத்தரவாதமாக மாறிவருவது போல் தோன்றுகிறது. 

ஆனால், இதில் உள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், லட்சக்கணக்கில் பணம் சம்பாதிப்பதையோ அல்லது மிக மோசமான வறுமை நிலையில் வாழ்வதையோ விட, இந்தத் தொகையைப் பெறுவது மிகவும் கடினமானதாகும்—ஏனெனில், தீவிரமான நிலைகளை விட, ஒரு பொதுவான அல்லது சராசரி நிலையையே அதிகமானோர் விரும்புகிறார்கள். இந்தத் தொகையைப் பெறுவதற்கு—அல்லது இதில் பாதியையோ அல்லது பத்தில் ஒரு பங்கை மட்டுமோ பெறுவதற்குக்கூட—ஒரு நபருக்கு, உடனடிச் செல்வத்தை ஈட்டித்தரும் ஏதேனும் ஒரு திட்டத்தையோ அல்லது அதற்கு நேர்மாறான துறவறத்தையோ மேற்கொள்வதை விட, மிக அதிகமான மனரீதியான அல்லது ஆன்மீக ரீதியான முயற்சி தேவைப்படுகிறது. மேலும், இலக்காகக் கொள்ளப்படும் தொகை எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறதோ, அதை அடைவதில் ஈடுபடுத்தப்படும் உணர்வுப்பூர்வமான உழைப்பும் தியாகமும் அவ்வளவு அதிகமாக இருக்கிறது. இவ்வகையில்... மனித மனத்தின் சிக்கலான ஆழங்கள் முக்கியப் பங்காற்றும் படைப்புகளைக் கொண்ட தஸ்தயெவ்ஸ்கி, 6,000 ரூபிள்களை ஏன் ஒரு மிகப்பெரிய தொகையாகக் கருதினார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அவரைப் பொறுத்தவரை, அது ஆன்மாவின் பிரம்மாண்டமான செலவுக்கும், நுணுக்கங்களின் பரந்த விரிவுக்கும், சொல்லப்போனால் ஒரு பிரம்மாண்டமான இலக்கியத் தொகுப்பிற்கும் சமமானதாக இருந்தது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அந்தப் பணம் என்பது வெறும் நிஜமான பணமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு மெய்யியல் சார்ந்த (metaphysical) விஷயமாகவும் இருந்தது. 

அவரது நாவல்கள் அனைத்தும் ஏறக்குறைய விதிவிலக்கின்றி, நெருக்கடியான சூழலில் வாழும் மனிதர்களைப் பற்றியே பேசுகின்றன. இத்தகைய கருப்பொருள், ஒரு விறுவிறுப்பான வாசிப்பு அனுபவத்திற்குத் தானாகவே உத்தரவாதம் அளிக்கிறது. ஆயினும், தஸ்தயெவ்ஸ்கி ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராக உயர்ந்தது அவரது கதைக்களங்களின் தவிர்க்க முடியாத சிக்கல்களாலோ அல்லது உளவியல் ரீதியான பகுப்பாய்வு மற்றும் கருணைக்கான அவரது தனித்துவமான திறமையாலோ மட்டுமல்ல; மாறாக, அவர் பயன்படுத்திய கருவியின்—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், அந்தப் பொருளின் பௌதீக அமைப்பின்—காரணமாகவே அது சாத்தியமானது; அதுதான் ரஷ்ய மொழி. எந்தவொரு மொழியையும் போலவே, ரஷ்ய மொழியும் பணத்துடன் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்திருக்கிறது. 

சிக்கல்களைப் பொறுத்தவரை, ரஷ்ய மொழி அதற்கேற்றவாறு வடிவமைக்கப்பட்டதாகவே தோன்றுகிறது; இம்மொழியில் எழுவாய் (subject) பெரும்பாலும் வாக்கியத்தின் இறுதியில் வசதியாக அமர்கிறது, மேலும் கருத்தின் சாராம்சம் முதன்மை வாக்கியத்தில் (main clause) இல்லாமல் துணை வாக்கியத்தில் (subordinate clause) அமைந்திருக்கும். இது "இதுவா அல்லது அதுவா" (either/or) என்ற தேர்வை முன்வைக்கும் பகுப்பாய்வுத் தன்மையுள்ள ஆங்கில மொழி அல்ல; இது "இருப்பினும்" (although) என்ற அடிப்படையிலான, விட்டுக்கொடுக்கும் அல்லது முரண்பாட்டை ஏற்கும் தன்மையுள்ள மொழி. இம்மொழியில் வெளிப்படுத்தப்படும் எந்தவொரு கருத்தும் உடனடியாகத் தனது எதிர்நிலையாக மாறுகிறது; ரஷ்ய வாக்கிய அமைப்பைப் பொறுத்தவரை, ஐயத்தையும் சுய-இகழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துவதை விடவும் கவர்ச்சிகரமான அல்லது ஈர்க்கக்கூடிய செயல் வேறெதுவும் இல்லை. சொற்களின் பல-அசைத் தன்மை (சராசரி ரஷ்யச் சொல் மூன்று அல்லது நான்கு அசைகளைக் கொண்டது)—எந்தவொரு தெளிவான வாதத்தையும் விட முழுமையாக—அந்தச் சொல் பிரதிபலிக்கும் நிகழ்வுகளின் ஆதி மற்றும் அடிப்படைத் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு சிந்தனையை வளர்க்க முற்படும் எழுத்தாளர், பெரும்பாலும் அந்தச் சொல்லின் ஒலியிலேயே தடுமாறி விழுந்து, அதன் ஒலிப்புமுறை சார்ந்த அனுபவத்தில் முழுமையாக மூழ்கிவிடுகிறார்; இச்செயல்முறை அவரது சிந்தனையை மிகவும் கணிக்க முடியாத திசைகளில் செலுத்துகிறது. தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் படைப்புகளில், கருப்பொருளின் மெய்யியலுக்கும் மொழியின் மெய்யியலுக்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியான மோதலால் உருவாகும் ஒரு பதற்றத்தை—சில சமயங்களில் அது பிறரைத் துன்புறுத்தி மகிழும் (sadistic) தீவிரத்தை எட்டும் அளவிலான பதற்றத்தை—ஒருவர் தெளிவாக உணர முடியும். ரஷ்ய இலக்கணத்தின் ஒழுங்கற்ற தன்மையிலிருந்து தஸ்தயெவ்ஸ்கி சாத்தியமான அனைத்தையும் பிழிந்தெடுத்தார். அவரது வாக்கியங்கள் ஒருவிதக் காய்ச்சல் போன்ற, பதற்றமான மற்றும் தனித்துவமான தாளகதியுடன் துடிக்கின்றன; உள்ளடக்கம் மற்றும் நடை ஆகிய இரண்டிலும், அவரது உரைநடை என்பது புனைவு, பேச்சுவழக்கு மற்றும் அதிகாரத்துவச் சொற்கள் கலந்த, உளவியல் ரீதியாக ஒருவித அழுத்தத்தை உருவாக்கும் கலவையாகும். இயல்பாகவே, அவர் எப்போதும் அவசரத்திலேயே இருந்தார். தனது படைப்புகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களைப் போலவே, அவரும் வாழ்வாதாரத்திற்காகப் போராடினார்; கடன் கொடுத்தவர்கள் மற்றும் பதிப்பகங்களின் காலக்கெடு ஆகியவற்றால் தொடர்ந்து நெருக்கடிக்குள்ளானார். ஆயினும், காலக்கெடுவின் நெருக்கடிக்கு ஆளான ஒரு மனிதராக இருந்தபோதிலும், அவர் அடிக்கடி মূল கதையோட்டத்திலிருந்து விலகிச் சென்றார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; சொல்லப்போனால், கதையின் தேவைகளை விட மொழியே அவரது அந்த விலகிச் செல்லும் போக்குகளைத் தீர்மானித்தது என்று கூட வாதிடலாம். எளிமையாகச் சொன்னால்: தஸ்தயெவ்ஸ்கியை வாசிக்கும்போது, ​​'நனவோடை' (stream of consciousness) என்பதன் ஊற்றுக்கண் உண்மையில் மனித உணர்வில் இல்லை, மாறாகச் சொற்களில்தான் இருக்கிறது என்பதை ஒருவர் உணர்கிறார்—ஏனெனில் சொற்களே உணர்வை உருமாற்றி அதன் போக்கை மாற்றியமைக்கின்றன. 

இல்லை, அவர் மொழியின் பலியாடு அல்ல; இருப்பினும், மனித ஆன்மாவின் மீது அவர் காட்டிய தீவிர ஆர்வம், அவர் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்ட ரஷ்ய ஆர்த்தடாக்ஸ் (மரபுவழி) மத நம்பிக்கையையும் தாண்டிச் சென்றது; நம்பிக்கையை விடவும் வாக்கிய அமைப்பே (syntax) அவரது இந்த ஈடுபாட்டின் தன்மையை வடிவமைத்தது. எந்தவொரு படைப்புச் செயல்பாடும் சுய முன்னேற்றத்திற்கான—மற்றும் மிகச் சிறந்த நிலையில், புனிதத்தன்மைக்கான—ஒரு தனிப்பட்ட முயற்சியாகவே தொடங்குகிறது. காலப்போக்கில்—பெரும்பாலும் மிக விரைவாகவே—எழுத்தாளர் ஒரு உண்மையை உணர்கிறார்: தனது ஆன்மாவை விடத் தனது பேனா மிகச் சிறந்த விளைவுகளைச் சாதிக்கிறது என்பதே அது. இந்த உணர்தல் பெரும்பாலும் ஒரு வேதனையான அக முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது; இலக்கியம் சில தரப்பினரால் ஒரு தீய சக்தியாகக் கருதப்படுவதற்கு இந்த முரண்பாடே காரணமாக அமைகிறது. சாராம்சத்தில், ஒரு வகையில் இது உண்மைதான்; ஏனெனில், தேவதூதர்களுக்கு (seraphim) ஏற்படும் இழப்பு என்பது பெரும்பாலும் மானுடர்களுக்குக் கிடைக்கும் லாபமாகவே அமைகிறது. மேலும், எந்தவொரு தீவிரமான நிலையும் இயல்பாகவே சலிப்பூட்டக்கூடியது; ஒரு சிறந்த எழுத்தாளரின் படைப்பில், விண்ணுலகிற்கும் பாதாளத்திற்கும் இடையிலான உரையாடலை எப்போதும் கேட்க முடியும். ஆனால், இந்த முரண்பாடு எழுத்தாளரின் அல்லது கையெழுத்துப் பிரதியின் பௌதீக அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லாவிட்டாலும் (கோகோலின் *டெட் சோல்ஸ்* [Dead Souls] நூலின் இரண்டாம் பாகம் இதற்கு ஒரு உதாரணம்), இந்த முரண்பாட்டிலிருந்தே உண்மையான எழுத்தாளர் பிறக்கிறார்—அதாவது, பேனாவிற்கும் ஆன்மாவிற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைப்பதையே தனது பணியாகக் கருதும் எழுத்தாளர். 

இதுவே தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் சாராம்சம்; ஆயினும், அவர் போதித்த ஆர்த்தடாக்ஸ் மத நம்பிக்கையின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் அவரது பேனா அவரது ஆன்மாவைத் தொடர்ந்து உந்தித் தள்ளியது. ஏனெனில், ஓர் எழுத்தாளராக இருப்பது என்பது தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு புராட்டஸ்டன்டாக இருப்பதையோ—அல்லது, குறைந்தபட்சம், மனிதனைப் பற்றிய ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதையோ குறிக்கிறது. ரஷ்ய மரபுவழி கிறிஸ்தவத்திலும் ரோமன் கத்தோலிக்கத்திலும், மனிதன் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவனாலோ அல்லது அவருடைய திருச்சபையாலோ தீர்ப்பிடப்படுகிறான். புராட்டஸ்டன்ட் மதத்தில்,

ஒரு நபர் தனக்குத்தானே ஒரு வகையான இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கிக்கொள்கிறார், மேலும் இந்தத் தீர்ப்பின் போக்கில்,

அவர் இறைவனையோ அல்லது திருச்சபையையோ விட தனக்குத்தானே மிகவும் இரக்கமற்றவராக நடந்துகொள்கிறார்—ஏனெனில்,

(அவருடைய சொந்த நம்பிக்கையின்படி) கடவுளையும் திருச்சபையையும் விட தன்னை அவர் நன்கு அறிந்திருக்கிறார். மேலும், அவர் மன்னிக்க விரும்பாததாலும்—அல்லது, மன்னிக்க முடியாததாலும் கூட.

எவ்வாறாயினும், ஏனெனில்... எந்தவொரு எழுத்தாளரும் தனது சொந்த வாசகர்களுக்காக மட்டுமே எழுதுவதில்லை; இலக்கியப் பாத்திரங்களும் அவர்களின் செயல்களும் ஒரு பாரபட்சமற்ற மற்றும் நியாயமான தீர்ப்புக்குத் தகுதியானவை. ஆய்வு எவ்வளவு முழுமையானதாக இருக்கிறதோ, அந்தப் படைப்பு அவ்வளவு நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கும்—மேலும் ஒரு எழுத்தாளர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உண்மைத்தன்மைக்காகப் பாடுபடுகிறார். இலக்கியத்தில், புனிதத்தன்மை என்பது தானாகவே பெரிதாக மதிக்கப்படுவதில்லை; அதனால்தான் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் மூத்தவர் சிதைவின் நாற்றத்தை வீசுகிறார்.

நிச்சயமாக, தஸ்தாயெவ்ஸ்கி நன்மையின்—அதாவது, கிறிஸ்தவத்தின்—ஒரு அயராத பாதுகாவலராக இருந்தார். ஆயினும், சிந்தித்துப் பார்க்கையில், தீமைக்கு அவரை விட நுட்பமான ஒரு ஆதரவாளர் இருந்ததில்லை. அவர் செவ்வியல்வாதத்திலிருந்து ஒரு முக்கியமான கொள்கையைக் கற்றுக்கொண்டார்: ஒருவர் தனது சொந்த வாதங்களை முன்வைப்பதற்கு முன்பு—அவர் எவ்வளவு வலுவாகத் தான் சொல்வது சரி என்றோ அல்லது நீதியானது என்றோ உணர்ந்தாலும்—முதலில் எதிர்த் தரப்பின் அனைத்து வாதங்களையும் பட்டியலிட வேண்டும். ஒருவர் மறுக்க விரும்பும் வாதங்களைப் பட்டியலிடும்போது, ​​எதிர்த் தரப்பிற்குச் சாய்ந்துவிடக்கூடும் என்பது ஒரு விஷயமே அல்ல; அவற்றை பட்டியலிடும் செயலே ஒரு சுவாரஸ்யமான செயல்முறையாகும். இறுதியில், ஒருவர் தனது அசல் நம்பிக்கைகளிலேயே உறுதியாக இருக்கலாம்; ஆயினும், தீமைக்கு ஆதரவான எல்லா வாதங்களையும் தெளிவுபடுத்திய பின்னர், உண்மையான நம்பிக்கையின் கோட்பாடுகளை ஒருவர் பேரார்வத்துடன் அல்லாமல் ஒருவித ஏக்க உணர்வுடன் முன்வைக்கிறார். இது, தற்செயலாக, அந்தப் படைப்பின் நம்பகத்தன்மையையும் மேம்படுத்துகிறது.

ஆனால், நம்பகத்தன்மைக்காக மட்டும் அல்ல, தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் கதாபாத்திரங்கள் ஏறக்குறைய கால்வினிசப் பிடிவாதத்துடன் தங்கள் ஆன்மாவை வாசகரிடம் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். வேறு ஏதோ ஒன்று தஸ்தாயெவ்ஸ்கியை அவர்களின் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டு, அவர்களின் ஆழ்மனதின் ஒவ்வொரு மடிப்பையும் சுருக்கத்தையும் ஆராயத் தூண்டுகிறது. அந்த ஏதோ ஒன்று சத்தியத்தைத் தேடும் வேட்கை அல்ல. ஏனெனில், அவரது விசாரணையின் முடிவுகள் இன்னும் மேலான ஒன்றை, சத்தியத்தையே கடந்த ஒன்றை வெளிப்படுத்துகின்றன: அவை வாழ்வின் ஆதிப் பின்னலை வெளிப்படுத்துகின்றன, மேலும் அந்தப் பின்னல் அருவருப்பானது. மொழியின் அனைத்தையும் விழுங்கும் பேராசை என்ற சக்தியால் அவர் இதற்கு உந்தப்படுகிறார்—ஒருநாள், கடவுள், மனிதன், யதார்த்தம், குற்றவுணர்வு, மரணம், எல்லையின்மை, மற்றும் மீட்பு ஆகியவை போதுமானதாக இல்லாத ஒரு மொழி, அதனால் அது தன்னையே தாக்கிக்கொள்கிறது.

1980

* ஏ. சுமெர்கின் அவர்களால் ஆங்கிலத்திலிருந்து அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பு