ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ். மணல் பகுதி ஆசிரியை

 ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ்.

மணல் பகுதி ஆசிரியை

I

இருபது வயதான மரியா நரிஷ்கினா, அஸ்ட்ராகான் மாகாணத்தில் உள்ள தொலைதூர, மணல் நிறைந்த ஒரு நகரத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் வலிமையான தசைகளும் உறுதியான கால்களும் கொண்ட, பார்ப்பதற்கு ஒரு இளைஞனைப் போன்ற தோற்றமளிக்கும் ஆரோக்கியமான இளம் பெண்மணி. 

மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவின் இந்த உடல் வலிமைக்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் அவரது பெற்றோர்கள் மட்டுமல்ல, போரோ அல்லது புரட்சியோ அவரது வாழ்க்கையில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாததும் ஒரு காரணமாக அமைந்தது. அவரது தனிமையான, ஒதுக்குப்புறமான சொந்த ஊர், 'சிவப்பு' மற்றும் 'வெள்ளை' படைகளின் அணிவகுப்புப் பாதைகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் அமைந்திருந்தது; மேலும், சோசலிசம் ஏற்கனவே வேரூன்றிவிட்ட ஒரு காலகட்டத்தில்தான் அவரது உணர்வுநிலை மலர்ந்தது. ஆசிரியராக இருந்த அவரது தந்தை, அப்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த மாற்றங்களை அந்தப் பெண்ணுக்கு விளக்கவில்லை; அவர் அவளது குழந்தைப் பருவத்தைப் பாதுகாக்க விரும்பினார், அத்துடன் அவளது மென்மையான, வளர்ந்து வரும் இதயத்தில் ஆறாத ஆழமான வடுக்களை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்றும் அஞ்சினார். 

காஸ்பியன் பிராந்தியத்தின் மணல் பரப்புகள் லேசான காற்றில் அலை அலையாக அசைவதை மரியா பார்த்தார்; பாரசீகத்திற்குப் புறப்படும் ஒட்டகக் கூட்டங்களையும், மெல்லிய மணல் துகள்களால் குரல் கரகரப்பான, வெயிலில் கருகிய நிறம் கொண்ட வணிகர்களையும் அவர் கண்டார். வீட்டில், அவர் தனது தந்தையின் புவியியல் புத்தகங்களை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பரவசத்துடனும் வாசிப்பார். பாலைவனம் அவரது தாயகமாகவும், புவியியல் அவரது கவிதையாகவும் இருந்தது. 

அவருக்குப் பதினாறு வயதாக இருந்தபோது, ​​அவரது தந்தை அவரை ஆசிரியர் பயிற்சிப் படிப்பில் சேர்ப்பதற்காக அஸ்ட்ராகானுக்கு அழைத்துச் சென்றார்; ஏனெனில் அங்கு அவருக்கு நல்ல அறிமுகமும் மதிப்பும் இருந்தது. அவ்வாறு மரியா நிகிஃபோரோவ்னா ஒரு மாணவியானார்.

நான்கு ஆண்டுகள் கடந்து சென்றன—ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் விவரிக்க முடியாத அந்த ஆண்டுகள்; இளமையின் மொட்டுகள் மலரும், பெண்மையும் உணர்வுநிலையும் விரிவடையும், வாழ்க்கையைப் பற்றிய சிந்தனையே பிறக்கும் காலம் அது. விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த வயதில், ஒரு இளைஞன் அல்லது இளம்பெண் தங்கள் மனதை வாட்டும் கவலைகளைக் கடந்து செல்ல யாரும் உதவுவதில்லை; சந்தேகக் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, வளர்ச்சியின் நிலநடுக்கத்தால் உலுக்கப்படும் அந்த மெல்லிய கன்றைப் போல நிற்கும் ஒருவருக்கு யாரும் ஆதரவளிப்பதில்லை. இளமைப் பருவம் இனி பாதுகாப்பற்றதாக இல்லாத ஒரு காலம் வரும். நிச்சயமாக, மரியாவும் காதலை அறிந்திருந்தார்; அதே சமயம் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் உந்துதலையும்—வளர்ந்து வரும் ஒவ்வொரு உயிரையும் நனைக்கும் அந்த கசப்பான பனித்துளியையும்—அவர் அறிந்திருந்தார்.

ஆனால் அவை அனைத்தும் கடந்து போயின. அவரது பயிற்சி நிறைவடைந்தது. இளம் பெண்கள் அனைவரும் அந்த மண்டபத்தில் ஒன்றுகூடியிருந்தனர்; பிராந்தியக் கல்வித் துறையின் தலைவர் வெளியே வந்து, பொறுமையற்ற அந்த இளம் பெண்களிடம், அவர்களுக்கு முன்னால் காத்திருந்த பொறுமை தேவைப்படும் பணியின் மகத்தான முக்கியத்துவத்தை விளக்கினார். அந்த இளம் பெண்கள் புன்னகைத்தபடியே அதைக் கேட்டனர்; ஆனால் அந்த வார்த்தைகளின் ஆழம் அவர்களுக்கு முழுமையாகப் புரியவில்லை. அந்த வயதில் ஒருவரின் உள்ளுக்குள் உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பு இருக்கும்; மேலும், உலகத்தை ஒருவிதப் பிரகாசமான கண்களுடன் பார்ப்பதால், வெளி உலகம் அவர்களுக்குச் சற்று மாறுபட்டதாகவே தெரியும். 

மரியா நிகிஃபோரோவ்னா, மத்திய ஆசியாவின் உயிரற்ற பாலைவனத்தின் விளிம்பில் அமைந்திருந்த கோஷுடோவோ (Khoshutovo) கிராமம் எனும் தொலைதூரப் பகுதிக்கு ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார்.

II

கோஷுடோவோவை நோக்கிச் செல்லும் வழியில், அந்தப் பாழடைந்த மணல் பரப்பிற்கு நடுவே பயணித்த மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவின் மனதை ஒருவித மெதுவான, சோகமான உணர்வு ஆட்கொண்டது. ஜூலை மாதத்தின் அமைதியான ஒரு மதிய வேளையில், ஒரு தரிசு நிலப்பரப்பு அவளுக்கு முன்னால் விரிந்து கிடந்தது. அச்சமூட்டும் வானத்திலிருந்து சூரியன் வெப்பத்தை வாரி இறைத்துக்கொண்டிருந்தது; தொலைவில், சுட்டெரிக்கும் மணல் மேடுகள் தகிக்கும் நெருப்பு மூட்டங்களைப் போலத் தெரிந்தன; அவற்றுக்கு இடையே உப்பு படிந்த வெண்மையான தரைப்பகுதி, பிணத்தைச் சுற்றும் துணியைப் (கஃபன்) போல மின்னிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென வீசும் பாலைவனப் புயலின்போது, ​​அடர்த்தியான மஞ்சள் நிறத் தூசுப் படலத்திற்குப் பின்னால் சூரியன் மங்கிவிடும்; அப்போது, ​​ஓலமிடும் மணல் அலைகளை விரட்டியடித்தபடி காற்று சீறும் ஒலியுடன் வீசும். காற்றின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மணல் மேடுகளின் உச்சிகள் புகைமூட்டமாகத் தெரிந்தன; காற்று மணலால் நிரம்பி, பார்வையை மறைக்கும் அடர்த்தியான தன்மையைப் பெற்றது. மேகமற்ற வானத்தின் கீழ், பகல் பொழுதில் சூரியன் எங்கே இருக்கிறது என்பதைக் கூட அறிய முடியாத நிலை ஏற்பட்டது; அந்தப் பிரகாசமான பகல் பொழுது, நிலவொளி வீசும் இரவின் இருண்ட தன்மையைப் பெற்றது. 

பாலைவனத்தின் ஆழமான பகுதியில் உண்மையான புயல் ஒன்றை மரியா நிகிஃபோரோவ்னா காண்பது அதுவே முதல் முறை. மாலை நேரத்திற்குள் புயல் ஓய்ந்தது. பாலைவனம் மீண்டும் தனது பழைய தோற்றத்தைத் திரும்பப் பெற்றது: புகைமூட்டம் போன்ற மணல் மேடுகளின் முடிவில்லாத கடல்; வறண்ட, மூச்சுமுட்டும் பரப்பிற்கு அப்பால், ஈரப்பதமும் இளமையும் சோர்வற்ற தன்மையும் கொண்ட, உயிரின் துடிப்பான ஓசைகள் நிறைந்த ஒரு பூமியை உணர முடிந்தது. 

மூன்றாம் நாள் மாலையில் நரிஷ்கினா (Naryshkina) கோஷுடோவோவை வந்தடைந்தாள். அங்கே சில டஜன் வீடுகள் கொண்ட ஒரு குடியிருப்பு, கற்களால் கட்டப்பட்ட 'ஜெம்ஸ்ட்வோ' (zemstvo) பள்ளி மற்றும் ஆழமான கிணறுகளுக்கு அருகில் வளர்ந்திருந்த சில புதர்கள் (வில்லோ வகைச் செடிகள்) ஆகியவற்றை அவள் கண்டாள். அவளுடைய சொந்த ஊரில், கிணறுகள் மிகவும் மதிப்புமிக்க கட்டமைப்புகளாகக் கருதப்பட்டன; பாலைவனத்தின் உயிர் அவர்களிடமிருந்து வடிந்தது, மேலும் அவற்றைக் கட்டுவதற்கு மிகுந்த உழைப்பும் சாமர்த்தியமும் தேவைப்பட்டன.

கோஷுடோவோ ஏறக்குறைய முழுவதுமாக மணலால் மூடப்பட்டிருந்தது. பாமிர் பீடபூமிகளிலிருந்து காற்றால் அடித்து வரப்பட்ட மிக நுண்ணிய வெண்மையான மணல் பெரும் குவியல்களாகத் தெருக்களில் பரவியிருந்தன. அந்த மணல் வீடுகளின் ஜன்னல் விளிம்புகள் வரை உயர்ந்தது, முற்றங்களில் மேடுகளாகக் குவிந்தது, மேலும் மக்களின் மூச்சைக் கீறியது. மண்வெட்டிகள் எல்லா இடங்களிலும் இருந்தன, மேலும் ஒவ்வொரு நாளும் விவசாயிகள் தங்கள் வீடுகளை ஆக்கிரமித்து வந்த மணல் குவியல்களை அகற்ற உழைத்தனர்.

மரியா நிகிஃபோரோவ்னா, சோர்வு தரும் மற்றும் பயனற்றதாகத் தோன்றும் ஒரு உழைப்பையும்—ஏனெனில் சுத்தம் செய்யப்பட்ட பகுதிகள் விரைவில் மீண்டும் மணலால் மூடப்பட்டன—அத்துடன் ஒரு அமைதியான வறுமையையும், கையறுநிலையையும் கண்டார். சோர்வுற்ற, பசியுள்ள அந்த விவசாயி பலமுறை மூர்க்கத்தனமாகவும், கட்டுக்கடங்காத தீவிரத்துடனும் உழைத்திருந்தான், ஆனால் பாலைவனத்தின் சக்திகள் அவனை உடைத்திருந்தன; அவனது ஆன்மா நசுக்கப்பட்டது, மேலும் அவன் ஏதேனும் ஒரு அற்புத விடுதலைக்காகவோ அல்லது வடக்கின் ஈர நிலங்களுக்கு மீள்குடியேற்றம் செய்யப்படுவதற்காகவோ மட்டுமே காத்திருந்தான்.

மரியா நிகிஃபோரோவ்னா பள்ளியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அறையில் குடியேறினாள். அந்த அமைதியாலும் தனிமையாலும் திகைத்துப்போன வயதான காப்பாளர், திரும்பி வரும் மகளைப் போல அவளை வரவேற்று, தன் உடல்நலத்தையும் பலத்தையும் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல், அவளுக்கான அறையைத் தயார் செய்வதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டார். III

அவசரமாகப் பள்ளியை அமைத்து, மாவட்ட மையத்திலிருந்து அத்தியாவசியப் பொருட்களைப் பெற்ற பிறகு, மரியா நிகிஃபோரோவ்னா இரண்டு மாதங்கள் கழித்துக் கற்பிக்கத் தொடங்கினாள். வருகை சீரற்றதாக இருந்தது; சில சமயங்களில் ஐந்து குழந்தைகள் மட்டுமே வருவார்கள், மற்ற நேரங்களில் இருபது பேரும் வருவார்கள்.

இந்தப் பாழ்நிலத்தில் கோடைக்காலத்தைப் போலவே கொடூரமாக ஒரு குளிர்காலம் முன்கூட்டியே தொடங்கியது. குத்தும், அரிக்கும் மணலுடன் கலந்த பயங்கரமான பனிப்புயல்கள் ஊளையிடத் தொடங்கின; கிராமத்தின் சன்னல்கள் காற்றில் படபடத்தன, மக்கள் ஒருவித மௌனத்தில் ஆழ்ந்தனர். விவசாயிகள் வறுமையால் நசுக்கப்பட்டனர்; குழந்தைகளுக்கு முறையான ஆடைகளோ காலணிகளோ இல்லை. பல நேரங்களில், பள்ளி முற்றிலும் காலியாகவே இருந்தது. கிராமத்தில் தானிய இருப்பு குறைந்து வந்தது, குழந்தைகள் மெலிந்து, தேவதைக் கதைகளில் ஆர்வத்தை இழப்பதை மரியா நிகிஃபோரோவ்னா பார்த்தாள். புத்தாண்டுக்குள், இருபது மாணவர்களில் இருவர் இறந்து, இடம் மாறும் மணல் கல்லறைகளில் அடக்கம் செய்யப்பட்டனர். நரிஷ்கினாவின் மீள்திறன் மிக்க, மகிழ்ச்சியான மற்றும் துணிச்சலான குணம் தளர்ந்து மங்கத் தொடங்கியது.

மரியா நிகிஃபோரோவ்னா நீண்ட மாலைப் பொழுதுகளில்—வெறுமையான நாட்களின் நீண்ட காலப்பகுதிகளில்—அழிவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கும் அந்த கிராமத்தில் என்ன செய்வது என்று யோசித்து அமர்ந்திருப்பாள். ஒரு விஷயம் தெளிவாக இருந்தது: பசியாலும் நோயாலும் வாடும் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி புகட்ட முடியாது. கிராம மக்கள் பள்ளிக்கூடத்தை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை; அவர்களின் தற்போதைய சூழலில் அதற்கு எந்தத் தேவையும் இருக்கவில்லை. மணல் பரப்பை வெல்ல உதவும் எவரையும் அவர்கள் பின்தொடரத் தயாராக இருந்தனர்; ஆனால், அந்த முக்கியமான உள்ளூர் போராட்டத்திலிருந்து பள்ளிக்கூடம் மட்டும் விலகியே நின்றது. 

அப்போது மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது: மணல் பரப்பிற்கு எதிரான போராட்டமே பள்ளியின் முக்கிய பாடமாக இருக்க வேண்டும்—பாலைவனத்தை வளமான நிலமாக மாற்றும் கலையை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். 

அவள் கிராம மக்களைப் பள்ளிக்கு வரவழைத்துத் தனது திட்டத்தை விளக்கினாள். ஆரம்பத்தில் தயக்கம் காட்டினாலும், அது ஒரு உன்னதமான முயற்சி என்பதை அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். மரியா நிகிஃபோரோவ்னா மாவட்டக் கல்வித் துறைக்கு ஒரு முறையான திட்ட வரைவை எழுதி, கிராம மக்களிடம் கையொப்பங்களைப் பெற்றுக்கொண்டு, மாவட்ட மையத்திற்குச் சென்றாள். 

அங்குள்ள அதிகாரிகள் அனுதாபம் காட்டினாலும், சில விஷயங்களில் உடன்படவில்லை. "மணல் அறிவியல்" (sand science) நிபுணர் ஒருவரை நியமிக்க அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர்; அதற்குப் பதிலாக ஒரு கட்டு புத்தகங்களைக் கொடுத்து, அவளையே அப்பாடத்தைக் கற்பிக்குமாறு அறிவுறுத்தினர். மேலும் உதவி தேவைப்பட்டால் மாவட்ட வேளாண் நிபுணரை அணுகுமாறு கூறினர். மரியா நிகிஃபோரோவ்னா சிரித்தாள்: அந்த வேளாண் நிபுணர் நூற்று ஐம்பது வெர்ஸ்ட் (versts) தொலைவில் வசிப்பவர், மேலும் அவர் ஒருமுறை கூட கோஷுடோவோ கிராமத்திற்கு வந்ததில்லை. அவர்கள் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து கைகுலுக்கினர்—அந்தச் செயல் உரையாடலின் முடிவையும் விடைபெறுதலையும் குறிப்பதாக இருந்தது.

IV

இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. முதல் கோடைக்காலத்தின் முடிவிலேயே, மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு, மரியா நிகிஃபோரோவ்னா கிராம மக்களை ஆண்டுதோறும் தன்னார்வ சமூகப் பணிகளை மேற்கொள்ளச் சம்மதிக்க வைத்தாள்: வசந்த காலத்தில் ஒரு மாதமும், இலையுதிர் காலத்தில் மற்றொரு மாதமும் இப்பணிகள் நடைபெறும். 

ஓராண்டுக்குள் கோஷுடோவோ கிராமமே அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு மாறியது. நீர்ப்பாசனம் செய்யப்படும் காய்கறித் தோட்டங்களைச் சுற்றி 'ஷெலுகா' (sheluga) செடிகள் பசுமையான தடுப்பு அரண்களாக வளர்ந்து நின்றன; பாலைவனக் காற்று வீசும் திசையில் அவை கிராமத்தைச் சுற்றி நீண்ட பட்டைகளாக அமைந்து, வெறிச்சோடிக் கிடந்த அந்த வீடுகளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான, இதமான உணர்வை அளித்தன. 

பள்ளிக்கூடத்திற்கு அருகில் ஒரு பைன் மர நாற்றங்காலையும் அமைக்க மரியா நிகிஃபோரோவ்னா திட்டமிட்டாள்; பாலைவனத்திற்கு எதிரான ஒரு தீர்க்கமான போரைத் தொடங்குவதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தில் அவருக்குப் பல நண்பர்கள் இருந்தனர்—குறிப்பாக நிகிதா காவ்கின் மற்றும் யெர்மோலாய் கோபோசெவ் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். பாலைவனத்தில் உருவான இந்த புதிய நம்பிக்கையின் உண்மையான தூதுவர்களாக அவர்கள் திகழ்ந்தனர். பைன் மர வரிசைகளுக்கு இடையே பயிரிடப்படும் பயிர்கள் இருமடங்கு அல்லது மும்மடங்கு விளைச்சலைத் தருவதாக மரியா நிகிஃபோரோவ்னா படித்திருந்தார்; ஏனெனில், அம்மரங்கள் பனியிலிருந்து ஈரப்பதத்தைத் தக்கவைத்து, வெப்பக் காற்றினால் பயிர்கள் வாடிப் போவதைத் தடுத்தன. 'ஷெலுகா' (sheluga) செடிகளை நட்டதே புல் விளைச்சலை கணிசமாக அதிகரித்திருந்தது; பைன் மரமோ அதைவிடவும் அதிக உறுதியான மரமாகும். 

கோஷுடோவோ நீண்ட காலமாக எரிபொருள் பற்றாக்குறையால் அவதிப்பட்டு வந்தது; மக்கள் துர்நாற்றம் வீசும் காய்ந்த சாணக் கட்டிகள் மற்றும் மாட்டுச் சாணத்தை மட்டுமே எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தி வந்தனர். இப்போது, ​​'ஷெலுகா' செடிகள் மக்களுக்கு எரிபொருளை வழங்கின. விவசாயிகளுக்கு வேறு வருமான ஆதாரம் ஏதுமில்லை, மேலும் அவர்கள் தொடர்ச்சியான பணத் தட்டுப்பாட்டால் அவதிப்பட்டனர். 'ஷெலுகா' செடிகள் வழங்கிய குச்சிகளைக் கொண்டு கூடைகள் மற்றும் சிறிய பெட்டிகளைப் பின்னக் கிராம மக்கள் கற்றுக்கொண்டனர்; அவர்களில் மிகவும் திறமையானவர்கள் நாற்காலிகள், மேஜைகள் மற்றும் பிற மரச்சாமான்களையும் கூட உருவாக்கினர். முதல் குளிர்காலத்திலேயே, இது கிராமத்திற்கு இரண்டாயிரம் ரூபிள் கூடுதல் வருமானத்தைக் கொண்டு வந்தது. 

கோஷுடோவோவில் குடியேறியவர்களின் வாழ்க்கை பாதுகாப்பானதாகவும் செழிப்பானதாகவும் மாறியது; அதே வேளையில், பாலைவனம் படிப்படியாக பசுமை பூண்டு, வாழ்வதற்கு ஏற்ற இடமாக மாறியது. மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவின் பள்ளி எப்போதும் குழந்தைகளால் மட்டுமல்லாமல், மணல் நிறைந்த புல்வெளியில் (steppe) வாழ்வது குறித்த ஞானத்தைப் பற்றி ஆசிரியரின் பேச்சைக் கேட்க வந்த பெரியவர்களாலும் நிறைந்திருந்தது. 

தான் சுமந்த பொறுப்புகளுக்கு மத்தியிலும், மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவின் உடல்நிலை தேறி அவர் ஆரோக்கியமாகத் திகழ்ந்தார்; அவரது முகத்தில் ஒரு புதிய, இளமையான பொலிவு கூடியிருந்தது.

கோஷுடோவோவில் மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவின் மூன்றாவது ஆண்டில்—ஆகஸ்ட் மாதத்தில், புல்வெளி முழுவதும் கருகி பழுப்பு நிறமாக மாறியிருந்த வேளையில், பைன் மற்றும் 'ஷெலுகா' செடிகள் மட்டுமே பசுமையாக இருந்தபோது—பேரழிவு ஒன்று நேர்ந்தது. 

நாடோடி இன மக்கள் தங்கள் கால்நடைகளுடன் அந்த ஆண்டு கிராமத்திற்கு அருகில் கடந்து செல்லவிருப்பதை கோஷுடோவோவின் பெரியவர்கள் அறிந்திருந்தனர்; பாலைவனப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக ஒவ்வொரு பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் ஒருமுறை அவர்கள் இந்த வழியைப் பயன்படுத்துவார்கள். அந்தப் பதினைந்து ஆண்டுகளும் கோஷுடோவோ புல்வெளி சாகுபடி செய்யப்படாமல் ஓய்வெடுத்திருந்தது; இப்போது நாடோடிகள் தங்கள் சுழற்சியை முடித்துவிட்டு, ஓய்வெடுத்த நிலம் அளித்த விளைச்சலை அறுவடை செய்யத் திரும்பவிருந்தனர். 

ஆனால் ஏதோ ஒரு காரணத்தால், நாடோடிகள் வருவதற்குத் தாமதமானது; அவை வழக்கமாக வசந்த காலத்தை ஒட்டியே வந்து சேரும்; அப்போதுதான் ஓரளவிற்காவது தாவரங்கள் கிடைத்தன. 

"அவர்கள் எப்படியும் வருவார்கள்!" என்று முதியவர்கள் கூறினர். "சிக்கல் வரப்போகிறது!" 

மரியா நிகிஃபோரோவ்னாவுக்கு அது முழுமையாகப் புரியவில்லை என்றாலும், அவள் காத்திருந்தாள். 

அந்தப் புல்வெளிப் பகுதி நீண்ட காலமாகவே உயிர்ப்பின்றி அமைதியாகிவிட்டிருந்தது—பறவைகள் பறந்து சென்றுவிட்டன, ஆமைகள் தங்கள் வளைகளுக்குள் புகுந்துகொண்டன, சிறிய விலங்குகள் இயற்கையான நீர்நிலைகளைத் தேடி வடக்கே இடம்பெயர்ந்துவிட்டன. 

ஆகஸ்ட் 25 அன்று, தொலைவில் இருந்த *ஷெலுகா* (shelyuga) தோட்டத்திலிருந்து கிணறு வெட்டும் தொழிலாளி ஒருவன் ஓடிவந்து கோஷுடோவோ கிராமத்தை அடைந்தான்; அவன் ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று ஜன்னல் கதவுகளைத் தட்டியபடியே கூவினான்:

"நாடோடிகள் வந்துவிட்டார்கள்!" 

காற்று அசையாமல் இருந்தபோதிலும், அடிவானத்தில் இருந்த புல்வெளிப் பகுதி புகைமூட்டமாகத் தெரிந்தது: அது நாடோடிகளின் ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளின் ஓட்டத்தாலும், மந்தைகளின் மிதித்தலாலும் கிளம்பிய தூசியாகும். 

மூன்று நாட்களுக்குள், *ஷெலுகா* செடிகளோ அல்லது பைன் மரங்களோ எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை—நாடோடிகளின் குதிரைகளும் மந்தைகளும் அனைத்தையும் கடித்துத் தின்றும், மிதித்தும் அழித்துவிட்டன. நீரும் வற்றிப்போனது: இரவில், நாடோடிகள் தங்கள் விலங்குகளை கிராமத்து கிணறுகளுக்கு ஓட்டிச் சென்று, அங்கிருந்த நீரை முழுவதுமாக வற்றச் செய்தனர்.

கோஷுடோவோ கிராமம் மரண அமைதியில் ஆழ்ந்தது; குடியேறிகள் அனைவரும் மௌனமாக ஒன்றுகூடி நின்றனர். மரியா நிகிஃபோரோவ்னா பதற்றத்துடன் அங்குமிங்கும் நடந்தாள்; தன் வாழ்வின் முதல் உண்மையான துயரத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருந்த அவள், திடீரென இளமைக்கே உரிய ஆவேசத்துடன் நாடோடிகளின் தலைவனைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.

அத்தலைவன் அவளது பேச்சை அமைதியாகவும் மரியாதையுடனும் கேட்டான்; பிறகு கூறினான்:

"புல் குறைவாகவே உள்ளது, ஆனால் மக்களோ மற்றும் கால்நடைகளோ அதிகம்; இதில் ஒன்றும் செய்ய முடியாது, இளம் பெண்ணே. ஒருவேளை கோஷுடோவோவில் நாடோடிகளை விடக் குடியேறிகள் அதிகமாக இருந்திருந்தால், அவர்கள் எங்களைச் சாவதற்காகப் புல்வெளிக்கு விரட்டியிருப்பார்கள்—அதுவும் இப்போதுள்ள நிலையைப் போலவே நியாயமானதாகவே இருந்திருக்கும். நாங்களும் தீயவர்கள் அல்ல, நீங்களும் தீயவர்கள் அல்ல; ஆனால் புல் பற்றாக்குறையாக இருக்கும்போது... யாரோ ஒருவர் சாகத்தான் வேண்டும், யாரோ ஒருவர் சபிக்கத்தான் வேண்டும்!" 

"எது எப்படியாயினும், நீங்கள் ஒரு அயோக்கியர்தான்," என்று நரிஷ்கினா கூறினாள். "நாங்கள் மூன்று ஆண்டுகள் உழைத்தோம்; ஆனால், வெறும் மூன்று நாட்களிலேயே உங்கள் கால்நடைகள் எங்கள் பயிர்களை அழித்துவிட நீங்கள் அனுமதித்துவிட்டீர்கள்... சோவியத் அதிகாரிகளிடம் உங்கள் மீது நான் புகார் அளிப்பேன், நீங்கள் விசாரணையை எதிர்கொள்ள நேரிடும்!.."

"இந்தப் புல்வெளி எங்களுக்குச் சொந்தமானது, இளம் பெண்ணே. ரஷ்யர்கள் ஏன் இங்கு வந்தார்கள்? பசியால் வாடுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும்...""...சொந்த மண்ணின் புல்லை மேய்ந்தால், அவர் குற்றவாளி அல்ல." 

அந்த நாடோடித் தலைவர் ஒரு புத்திசாலி என்று மரியா நிகிஃபோரோவ்னா தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார்; அதே இரவில் விரிவான அறிக்கை ஒன்றுடன் மாவட்ட மையத்திற்குப் புறப்பட்டார். அங்கு, மாவட்ட நிலத் துறைத் தலைவர் அவர் சொல்வதைக் கேட்டுவிட்டுப் பதிலளித்தார்:

"மரியா நிகிஃபோரோவ்னா, உங்களுக்குத் தெரியுமா? இப்போது கோஷுடோவோவில் (Khoshutovo) நீங்கள் இல்லாமலே அவர்களால் சமாளிக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன்!" 

"அதென்ன அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று மரியா நிகிஃபோரோவ்னா ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்; அப்போது அந்த அதிகாரிக்கு ஈடுஇணையே இல்லாத அந்தப் புத்திசாலி நாடோடித் தலைவர் அவர் நினைவுக்கு வந்தார். 

"விஷயம் இதுதான்: மக்கள் மணலை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதைக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்கள். நாடோடிகள் அங்கிருந்து சென்றதும், அவர்கள் மீண்டும் 'ஷெலுகா' (shelyuga) புதர்களை நடத் தொடங்கிவிடுவார்கள். ஆனால், நீங்கள் சஃபுட்டாவிற்கு (Safuta) மாறச் சம்மதிப்பீர்களா?" 

"சஃபுட்டா என்றால் என்ன?" என்று மரியா நிகிஃபோரோவ்னா கேட்டார். 

"சஃபுட்டாவும் ஒரு கிராமம்தான்," என்று துறைத் தலைவர் பதிலளித்தார். "ஆனால், அங்கே ரஷ்யக் குடியேறிகள் வசிப்பதில்லை; மாறாக, ஓரிடத்தில் நிலையாக வசிக்கும் வாழ்க்கைக்கு மாறிக்கொண்டிருக்கும் நாடோடிகள்தான் வசிக்கிறார்கள். அவர்களின் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வருகிறது. சஃபுட்டாவில் மணல் பரப்பானது முன்பு புல்வெளிகளால் (turf) நிலைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது, அதனால் எந்த அச்சுறுத்தலும் இருக்கவில்லை. ஆனால் எங்களுக்கு இப்போது ஒரு பயம் இருக்கிறது: மணல் பரப்புகள் மிதிக்கப்பட்டுச் சிதைவடைவதால், அவை சஃபுட்டாவிற்குள் ஊடுருவக்கூடும்; இதனால் மக்கள் வறுமையில் வாடி, மீண்டும் நாடோடி வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிடக்கூடும்..."

"இதில் என் பங்கு என்ன?" என்று நரிஷ்கினா கேட்டார். "நான் என்ன நாடோடிகளை அடக்குபவளா அல்லது அப்படிப்பட்டவளா?" 

"மரியா நிகிஃபோரோவ்னா, நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்," என்று அந்த அதிகாரி அவருக்கு முன்னால் எழுந்து நின்றுகொண்டு கூறினார். "நீங்கள் சஃபுட்டாவிற்குச் சென்று, அங்கு நிலையாகக் குடியேறியுள்ள நாடோடிகளுக்கு மணலை எவ்வாறு கையாள்வது என்று கற்றுக்கொடுத்தால், சஃபுட்டா மற்ற நாடோடிகளையும் ஈர்க்கும்; அத்துடன் ஏற்கனவே அங்கு குடியேறியவர்கள் அங்கிருந்து சிதறிப் போகமாட்டார்கள்! இப்போது புரிகிறதா, மரியா நிகிஃபோரோவ்னா? ...ரஷ்யக் குடியேறிகளின் பயிர்நிலங்கள் அழிக்கப்படுவது வெகுவாகக் குறையும்... சொல்லப்போனால், சஃபுட்டாவிற்குப் பொருத்தமான ஒருவரைத் தேடி நீண்ட காலமாக எங்களால் முடியவில்லை: அது மிகவும் தொலைதூரமான, ஒதுக்குப்புறமான இடம்; அதனால் எல்லோரும் அங்கு செல்ல மறுத்துவிடுகிறார்கள்!" மரியா நிகிஃபோரோவ்னா, இதைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? ...

மரியா நிகிஃபோரோவ்னா சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள்: நாடோடி இனத்தவர் வாழும் அந்த மணல் பாலைவனத்தில் தன் இளமையைப் புதைத்துவிட்டு, அந்த அரை-உயிருடன் இருக்கும் பாலைவனச் செடியையே தன் வாழ்வின் மிகச்சிறந்த நினைவுச் சின்னமாகவும் மகுடமாகவும் கருதி, அந்தச் செடிக்கு அருகிலேயே இறந்துபோகப் போகிறாளா? தன் கணவனும் துணையுமானவரின் நிலை என்ன? ...

பிறகு, இரண்டாவது முறையாக, நாடோடிகளின் புத்திசாலித்தனமான, அமைதியான தலைவரையும், பாலைவனப் பழங்குடியினரின் சிக்கலான, ஆழமான வாழ்க்கையையும் பற்றி மரியா நிகிஃபோரோவ்னா நினைத்துப் பார்த்தாள்; மணல் மேடுகளுக்கு இடையே சிக்கிக்கொண்ட இரு மக்களின் நம்பிக்கையற்ற விதியை அவள் உணர்ந்துகொண்டாள்; பின் திருப்தியுடன் கூறினாள்:

"சரி. நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு முதியவளாக உங்களிடம் வர முயற்சிக்கிறேன்... நான் மணல் வழியாக வரமாட்டேன், காட்டுப் பாதையின் வழியாக வருவேன்! நலமாக இருங்கள்—எனக்காகக் காத்திருங்கள்!" 

மாவட்டக் கல்வி அதிகாரி ஆச்சரியத்துடன் அவளை அணுகினார்:

"மரியா நிகிஃபோரோவ்னா, நீங்கள் ஒரு பள்ளியை மட்டுமல்ல, ஒரு தேசத்தையே வழிநடத்தும் தகுதி கொண்டவர்! எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி—அதே சமயம் உங்கள் மீது ஒருவித அனுதாபமும், ஏனோ தெரியவில்லை, ஒருவித வெட்கமும் கூட எனக்கு ஏற்படுகிறது... ஆனால் பாலைவனம் தான் எதிர்கால உலகம்; நீங்கள் எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை; பாலைவனத்தில் ஒரு மரம் வளர்ந்துவிட்டால் மனிதர்கள் உன்னத நிலையை அடைவார்கள்... உங்களுக்கு எல்லா மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கட்டும்!" 

<1926>

---------------------------------------------------------------------------------------

இக்கதை முதன்முதலில் *எபிஃபான் ஸ்லூயிசஸ்* (Epifan Sluices / Epifanskie shlyuzy) என்ற தொகுப்பில் (பக்கங்கள் 173–184) வெளியிடப்பட்டது.