புற்றுநோய் வார்டு by ஏ. ஐ. சோல்ஜெனிட்சின். beginning and end

 1

புற்றுநோய் வார்டுக்கு 'பதின்மூன்று' என்ற எண் இடப்பட்டிருந்தது. பாவெல் நிகோலாயெவிச் ருசானோவ் ஒருபோதும் மூடநம்பிக்கை கொண்டவராக இருந்ததில்லை—இனிமேலும் இருக்கப்போவதில்லை; ஆனாலும், மருத்துவப் பரிந்துரைச் சீட்டில் "வார்டு 13" என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தபோது அவருக்குள் ஏதோ ஒரு சோர்வு அல்லது கலக்கம் ஏற்பட்டது. சிறுநீரகவியல் அல்லது இரைப்பை-குடல் மருத்துவப் பிரிவுக்கு அந்த 'பதின்மூன்று' என்ற எண்ணை ஒதுக்கும் அளவுக்குக்கூட அவர்களுக்குப் புத்திசாலித்தனம் இல்லாமல் போய்விட்டதே என்று அவர் நினைத்தார்.

இருப்பினும், அந்த முழு குடியரசிலும் வேறு எங்கும் அவருக்கு உதவி கிடைக்கவில்லை—இந்த மருத்துவமனையில் மட்டுமே அதற்கான வாய்ப்பு இருந்தது.

"ஆனால் எனக்குப் புற்றுநோய் இல்லைதானே, டாக்டர்? அது புற்றுநோய் இல்லையே?" என்று பாவெல் நிகோலாயெவிச் நம்பிக்கையுடன் கேட்டார்; அதேவேளையில், தன் கழுத்தின் வலது பக்கத்தில் இருந்த அந்தத் தீங்கான கட்டியை மென்மையாகத் தொட்டுப் பார்த்தார். மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில் சாதாரணமான வெண்மையான தோலால் மூடப்பட்டிருந்தாலும், நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து கொண்டே செல்வது போல் தோன்றிய கட்டி அது.

"அட இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை," என்று டாக்டர் டோன்ட்சோவா பத்தாவது முறையாக அவருக்கு உறுதியளித்தார்; அப்போது அவர் வேகமாக எழுதும் பாணியில் நோயாளியின் மருத்துவக் குறிப்பேட்டை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தார். எழுதும் போது அவர் வட்டமான-செவ்வக வடிவக் கண்ணாடியை அணிந்திருந்தார், ஆனால் எழுதுவதை நிறுத்தியதும் அதைக் கழற்றி வைத்தார். அவர் வயதானவராகத் தெரிந்தார்; அவரது முகம் வெளிறியும், மிகுந்த சோர்வுடனும் காணப்பட்டது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த வெளிநோயாளிப் பரிசோதனையின்போதுதான் இவையெல்லாம் நிகழ்ந்தன. புற்றுநோய் வார்டுக்குப் பரிந்துரைக்கப்படும் நோயாளிகள்—வெளிநோயாளிப் பரிசோதனைக்காகச் செல்வதாக இருந்தாலும் சரி—அதற்கு முந்தைய இரவு முழுவதும் தூக்கமின்றித் தவிப்பது வழக்கம். பாவெல் நிகோலாயெவிச்சை மருத்துவமனையில் அனுமதிக்க வேண்டும் என்றும், அதுவும் கூடிய விரைவில் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் டாக்டர் டோன்ட்சோவா முடிவு செய்திருந்தார்.

வெறும் நோய் பற்றிய கவலை மட்டுமல்ல—மகிழ்ச்சியாகவும் கவலையின்றியும் வாழ்ந்த ஒரு மனிதரை, வெறும் இரண்டு வாரங்களுக்குள் திடீர் புயலைப் போலத் தாக்கிய எதிர்பாராத, முன்னறிவிப்பு இல்லாத அந்த நோய் மட்டுமல்ல—பாவெல் நிகோலாயெவிச்சை இப்போது பெரிதும் வாட்டியது; சாதாரண நோயாளிகளுடன் வார்டைப் பகிர்ந்துகொண்டு, ஒரு சாதாரண நோயாளியாக அந்த மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட வேண்டியிருக்கும் என்ற எண்ணமும் அவரை அதே அளவுக்குத் துயரப்படுத்தியது—நீண்ட காலமாக அவர் அத்தகைய சூழலைச் சந்தித்ததே இல்லை. அவர்கள் தொலைபேசி அழைப்புகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்—யெவ்ஜெனி செம்யோனோவிச், ஷெண்ட்யாபின் மற்றும் உல்மாஸ்பாயேவ் ஆகியோருக்கு அழைத்தனர்; அவர்களும் அதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை ஆராயத் தொடங்கினர்: மருத்துவமனையில் தனி அறை ஏதேனும் கிடைக்கிறதா, அல்லது ஒரு சிறிய அறையைத் தற்காலிகமாகவேனும் தனி அறையாக மாற்ற முடியுமா என்று விசாரித்தனர். ஆனால் அங்குள்ள இடநெருக்கடி காரணமாக, அதனால் எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை.

தலைமை மருத்துவரிடம் அவர்கள் செய்துகொண்ட ஒரே ஏற்பாடு என்னவென்றால், நோயாளி மருத்துவமனைக்குச் சேரும் பிரிவு (admissions ward), பொதுக் குளியலறை மற்றும் உடை மாற்றும் அறை ஆகியவற்றைத் தவிர்த்துவிட்டு நேரடியாகச் செல்லலாம் என்பதுதான்.

யூரா தனது பெற்றோரை அவர்களின் சிறிய வெளிர் நீல நிற 'மாஸ்க்விச்' (Moskvich) காரில் 'கட்டிடம் எண் 13'-ன் படிகள் வரை அழைத்துச் சென்றான்.

குளிர் நிலவிய போதிலும், நிறம் மங்கிப் பழசான பருத்தி-ஃபிளானல் அங்கிகளை அணிந்திருந்த இரண்டு பெண்கள், திறந்தவெளி கல் திண்ணையில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்—அவர்கள் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாலும் அங்கேயே நின்றிருந்தனர்.

அந்தச் சீரற்ற அங்கிகள் தொடங்கி, அங்குள்ள அனைத்தும் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சுக்கு வெறுப்பூட்டுவதாகவே இருந்தன: எண்ணற்ற காலடித் தடங்களால் தேய்ந்து வழுவழுப்பான சிமெண்ட் தரை; நோயாளிகளின் கைகள் பட்டு மங்கியிருந்த கதவு கைப்பிடிகள்; பெயர்ந்துபோன தரைப்பூச்சு, எப்போதும் அழுக்காகத் தோன்றும் ஆலிவ்-பச்சை நிறச் சுவர் அலங்காரப் பலகைகள் (wainscoting) மற்றும் அனைவருக்கும் இடமளிக்காத பெரிய பலகை இருக்கைகள் கொண்ட காத்திருப்பு அறை—இதனால் வெகு தொலைவிலிருந்து வந்த நோயாளிகள் தரையில் அமர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது: தையல் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பருத்தி அங்கிகளை அணிந்த உஸ்பெக் ஆண்கள், வெள்ளை நிறத் தலைக்குட்டைகளை அணிந்த வயதான உஸ்பெக் பெண்கள், மற்றும் ஊதா அல்லது சிவப்பு-பச்சை நிறத் தலைக்குட்டைகளை அணிந்த இளம் பெண்கள் என அனைவரும் பூட்ஸ் மற்றும் காலணிகளை (galoshes) அணிந்திருந்தனர். ஒரு இளம் ரஷ்ய இளைஞன் ஒரு முழு இருக்கையிலும் நீண்டு படுத்திருந்தான்; அவனது கோட் பொத்தான்கள் போடப்படாமல் தரையைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது; அவன் மிகவும் மெலிந்து காணப்பட்டாலும் அவனது வயிறு வீங்கியிருந்தது, மேலும் அவன் வலியால் இடைவிடாமல் அலறிக் கொண்டிருந்தான். அவனது அலறல் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சை நிலைகுலையச் செய்தது; அந்த இளைஞன் தனக்காக அல்லாமல், தனக்காகவே (பாவெல் நிகோலாயெவிச்சுக்காகவே) கதறுவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

பாவெல் நிகோலாயெவிச்சின் முகம் வெளிறிப்போனது—அவரது உதடுகளின் நிறமும் மறைந்துவிட்டது—அவர் நின்றுகொண்டு மெல்லிய குரலில் கூறினார்:

"காபா! நான் இங்கே இறந்துவிடுவேன். வேண்டாம். நாம் திரும்பிச் சென்றுவிடலாம்."

கபிடோலினா மத்வேயெவ்னா அவரது கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு அழுத்தினார்:

"பாஷென்கா! நாம் எங்கே திரும்பிச் செல்லப் போகிறோம்? அதன்பிறகு என்ன செய்வது?" "சரி, ஒருவேளை மாஸ்கோ விவகாரம் எப்படியாவது கைகூடலாம்..." காபிடோலினா மத்வேயெவ்னா—செம்பு நிறத்திலான அடர்த்தியான, குட்டையாக வெட்டப்பட்ட சுருள் முடியால் இன்னும் அகலமாகத் தெரிந்த—தன் பெரிய தலையைத் தன் கணவரை நோக்கித் திருப்பினாள்:

"பாஷென்கா! மாஸ்கோ விவகாரத்திற்கு இன்னும் இரண்டு வாரங்கள் ஆகலாம்—அல்லது அது நடக்காமலே போகலாம். நாம் எப்படி இவ்வளவு காலம் காத்திருக்க முடியும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது ஒவ்வொரு காலையிலும் பெரிதாகிக்கொண்டே போகிறதே!"

அவள் தன் கணவரின் மணிக்கட்டை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அவருக்குள் உறுதியை ஏற்படுத்த முயன்றாள். தொழில் மற்றும் பொது விவகாரங்களில் பாவெல் நிகோலாயெவிச் அசைக்க முடியாத உறுதி கொண்ட மனிதராகத் திகழ்ந்தார்; அதனால் குடும்ப விஷயங்களில் தன் மனைவியைச் சார்ந்திருப்பது அவருக்கு மிகுந்த ஆறுதலையும் நம்பிக்கையையும் அளித்தது; அவள்தான் எப்போதும் முக்கியமான முடிவுகளை விரைவாகவும் சரியாகவும் எடுப்பாள்.

அதே வேளையில், அந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த இளைஞன் வேதனையில் அலறிக் கொண்டிருந்தான்!

"ஒருவேளை மருத்துவர்கள் வீட்டிற்கு வர ஒப்புக்கொள்ளலாம்... நாம் அவர்களுக்குப் பணம் கொடுக்கலாமே..." என்று பாவெல் நிகோலாயெவிச் தயக்கத்துடன் கூறினார்.

"பாசிக்!" என்று தன் கணவரின் துயரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் வகையில் அவள் உருக்கமாகச் சொன்னாள். "ஒருவரை வரவழைத்து பணம் கொடுக்கும் யோசனையை முதலில் முன்வைப்பவள் நான்தான் என்பது உனக்குத் தெரியுமே. ஆனால் நிலைமை என்னவென்று நமக்குத் தெரியும்: இந்த மருத்துவர்கள் வீட்டிற்கு வந்து சிகிச்சை அளிப்பதில்லை, பணத்தையும் வாங்கிக்கொள்வதில்லை. அதோடு, அதற்கான உபகரணங்கள் அங்கேயேதான் உள்ளன." அது அனுமதிக்கப்படவில்லை...

அது அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பது பாவெல் நிகோலாயெவிச்சுக்கே தெரியும். அவர் சும்மா ஒரு பேச்சுக்காக அதைச் சொன்னார். 

புற்றுநோய் சிகிச்சை மையத்தின் தலைமை மருத்துவருடன் செய்துகொண்ட ஏற்பாட்டின்படி, தலைமைச் செவிலியர் சரியாக இரண்டு மணிக்கு, படிக்கட்டுகளின் அடியில் அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது—அதே படிக்கட்டுகளில் தான் ஊன்றுகோல் உதவியுடன் ஒரு நோயாளி இப்போது கவனமாக இறங்கிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், தலைமைச் செவிலியரை எங்கும் காணவில்லை; படிக்கட்டுகளுக்கு அடியில் இருந்த அவரது சிறிய அறையும் பூட்டப்பட்டிருந்தது. 

"யாருடனும் ஒரு ஏற்பாட்டைச் சரியாகச் செய்துகொள்ளவே முடிவதில்லை!" என்று காபிடோலினா மத்வேயெவ்னா ஆவேசமாகக் கூறினாள். "அவர்களுக்கு எதற்காகத்தான் சம்பளம் கொடுக்கிறார்களோ?" 

அதே உடையில்—தோள்களில் இரண்டு 'சில்வர்-ஃபாக்ஸ்' (silver-fox) ரோம அங்கிகளைப் போர்த்தியபடி—காபிடோலினா மத்வேயெவ்னா அந்த நடைபாதையில் நடந்து சென்றாள்; அங்கு, "வெளிப்புற உடைகளுடன் உள்ளே நுழைய அனுமதி இல்லை" என்ற அறிவிப்புப் பலகை இருந்தது. பாவெல் நிகோலாயெவிச் வரவேற்பறையிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தார். தயக்கத்துடன், தலையைச் சற்று வலதுபுறம் சாய்த்து, தனது கழுத்து எலும்பிற்கும் தாடைக்கும் இடையில் இருந்த கட்டியைத் தொட்டுப் பார்த்தார். அவர்... அதைக் கவனித்த அந்த அரை மணி நேரத்தில்... ...கடைசி முறையாக வீட்டில்

கழுத்தைச் சுற்றித் துணியைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தபோது கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்தார்—அந்த அரை மணி நேரத்தில், அவள் இன்னும் பெரிதாக வளர்ந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. பாவெல் நிகோலாயெவிச் உடல் தளர்ந்துபோனதை உணர்ந்தார்; அமர விரும்பினார். ஆனால் அங்கிருந்த பெஞ்சுகள் அழுக்காகத் தெரிந்தன; அதோடு, அமர்வதற்கு இடம்கேட்க வேண்டுமானால், தலைக்கு முக்காடிட்ட ஒரு பெண்ணிடம் கேட்க வேண்டியிருக்கும்—அவள் தன் கால்களுக்கு இடையே தரையில் ஒரு பிசுபிசுப்பான பையை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். தூரத்திலிருந்தே, அந்தப் பையிலிருந்து வீசிய துர்நாற்றம் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சை வந்தடைவது போல் இருந்தது. 

நமது மக்கள் சுத்தமான, நேர்த்தியான சூட்கேஸ்களுடன் பயணிக்கக் கற்றுக்கொண்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! (இருப்பினும், இப்போது—அந்தக் கட்டியின் பாதிப்பால்—அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டல்ல.)

அந்த இளைஞனின் கூச்சல், கண்கள் கண்ட காட்சிகள், மூக்கைத் தாக்கிய நாற்றங்கள் ஆகியவற்றால் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளான ருசானோவ், சுவரில் இருந்த ஒரு மேடான பகுதியில் சாய்ந்து நின்றார். வெளியே இருந்து ஒரு மனிதன் உள்ளே வந்தான்; அவன் கையில் மஞ்சள் நிறத் திரவம் நிரம்பிய, லேபிள் ஒட்டப்பட்ட அரை-லிட்டர் ஜாடி ஒன்று இருந்தது. அவன் அந்த ஜாடியை மறைக்க முயற்சிக்கவில்லை; மாறாக, நீண்ட நேரம் வரிசையில் காத்திருந்து பெற்ற பீர் குவளையைப் போல அதைத் பெருமையுடன் உயர்த்திப் பிடித்திருந்தான். அவன் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சின் முன்னால் வந்து நின்றான்—அந்த ஜாடியை அவர் முகத்திற்கு நேரே நீட்டுவது போல—ஏதோ கேட்கத் தொடங்கினான்; ஆனால் அப்போது அவர் அணிந்திருந்த சீல்-தோல் தொப்பியைப் பார்த்ததும், சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, ஊன்றுகோல் உதவியுடன் நின்றிருந்த மற்றொரு நோயாளி இருந்த திசையைப் பார்த்தான்:

"ஏய் நண்பா! இதை எங்கே கொண்டு போய்க் கொடுக்கணும்?" 

கால்கள் இல்லாத அந்த மனிதன் ஆய்வகத்தின் கதவைக் காட்டினான். 

பாவெல் நிகோலாயெவிச்சிற்கு உடல்நிலை சரியில்லாதது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. 

மீண்டும் வெளிப்புறக் கதவு திறந்தது; வெள்ளை அங்கி அணிந்த செவிலியர் ஒருவர் உள்ளே நுழைந்தார்; அவர் அழகாக இல்லை, அவரது முகம் நீளமாக இருந்தது. அவர் உடனடியாகப் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சைக் கவனித்தார், சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டார், அவரிடம் நடந்து வந்தார். "என்னை மன்னியுங்கள்," என்று அவர் மூச்சிரைக்க, முகம் சிவந்த நிலையில் கூறினார்—அவரது கன்னங்கள் உதட்டுச் சாயத்தின் (lipstick) அதே இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தன—அவ்வளவு அவசரமாக அவர் வந்திருந்தார். "தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள்! வெகு நேரமாகக்காத்திருக்கிறீர்களா? மருந்துகள் வந்திறங்கின, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதில் நான் மும்முரமாக இருந்தேன்." பாவெல் நிகோலாயெவிச் ஒரு காட்டமான கருத்தைச் சொல்ல நினைத்தார், ஆனால் தன்னை அடக்கிக்கொண்டார்; காத்திருப்பு முடிவுக்கு வந்ததில் அவருக்கு நிம்மதிதான் ஏற்பட்டது. சூட்கேஸ் மற்றும் மளிகைப் பொருட்கள் அடங்கிய பையை ஏந்தியபடி யூரா நடந்து வந்தார்—வாகனம் ஓட்டும்போது இருந்தது போலவே தொப்பி அணியாமல், வெறும் சூட் மட்டும் அணிந்திருந்தார்; மிகவும் அமைதியாகத் தெரிந்த அவர் நெற்றியில் வெளிர் நிறத்திலான நீண்ட முடி ஒன்று அசைந்து கொண்டிருந்தது.

"வாருங்கள்!" என்று கூறிய தலைமை செவிலியர், படிக்கட்டுகளுக்கு அடியில் இருந்த தனது சேமிப்பு அறைக்கு அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். "நிஜாமுதின் பக்ரமோவிச் என்னிடம் சொன்னார்—நீங்கள் உங்கள் சொந்த உள்ளாடைகளை அணியப்போகிறீர்கள் என்றும், சொந்தமாக பைஜாமாக்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள் என்றும் எனக்குத் தெரியும்; அவை இதுவரை பயன்படுத்தப்படாதவைதானே?"

"நேரடியாகக் கடையில் வாங்கியவை."

"அது மிக முக்கியம்; இல்லையென்றால், கிருமி நீக்கம் செய்ய வேண்டியிருக்கும்—புரிகிறதா? நீங்கள் இங்கே உடை மாற்றிக்கொள்ளலாம்."

அவர் ஒட்டுப்பலகையால் (plywood) ஆன கதவைத் திறந்து விளக்கை ஏற்றினார். சாய்வான கூரையைக் கொண்ட அந்தச் சிறிய அறையில் ஜன்னல் எதுவும் இல்லை, ஆனால் வண்ணப் பென்சிலால் வரையப்பட்ட வரைபடங்கள் சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்தன.

யூரா அமைதியாக சூட்கேஸை உள்ளே வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தார்; பாவெல் நிகோலாயெவிச் உடை மாற்ற உள்ளே சென்றார். தலைமை செவிலியர் வேறு எங்கோ அவசரமாகச் செல்ல முயன்றார், ஆனால் அப்போது கபிடோலினா மத்வேவ்னா அவரை அணுகினார்:

"பெண்மணியே, ஏன் இவ்வளவு அவசரம்?"

"அ-அது, கொஞ்சம்..."

"உங்கள் பெயர் என்ன?"

"மிட்டா."

"எவ்வளவு வித்தியாசமான பெயர். நீங்கள் ரஷ்யர் இல்லையா?"

"நான் ஜெர்மானியர்..."

"எங்களை வெகுநேரம் காத்திருக்க வைத்துவிட்டீர்கள்."

"தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள். இப்போது ஒரு சரக்கு வருகையைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வேலையில் இருக்கிறேன்..."

"சரி, இதைக் கேளுங்கள் மிட்டா—நான் ஒரு விஷயத்தை உங்களுக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். என் கணவர் ஒரு மதிப்பிற்குரிய மனிதர், மிக முக்கியமான ஊழியர். அவர் பெயர் பாவெல் நிகோலாயெவிச்."

"பாவெல் நிகோலாயெவிச்—சரி, அதை நினைவில் கொள்கிறேன்."

"அவருக்குப் பிறர் கவனித்துக்கொள்ளும் பழக்கம் உண்டு, இப்போது அவருக்குக் கடுமையான நோய் பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. அவரைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க ஒரு செவிலியரை நியமிக்க முடியாதா?"

ஏற்கனவே பதற்றத்துடனும் கவலையுடனும் இருந்த மிட்டாவின் முகம், இப்போது இன்னும் அதிகக் கவலையுடன் காணப்பட்டது. அவள் தன் தலையை அசைத்தாள்:

"அறுவை சிகிச்சை அறைகளைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், பகல் நேரத்தில் அறுபது நோயாளிகளுக்கு மூன்று செவிலியர்கள் பணியில் இருப்பார்கள். இரவில் இருவர் இருப்பார்கள்."

"அப்படியானால் நிலைமை புரிகிறதா! இங்கே ஒருவர் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கலாம், உதவி கேட்டு அலறலாம்; ஆனாலும் யாரும் வரமாட்டார்கள்."

"ஏன் அப்படி நினைக்கிறீர்கள்? அவர்கள் எல்லோரையும் கவனிக்கிறார்களே."

"'எல்லோரையும்'!.. 'எல்லோரையும்' என்று அவள் சொன்னால், பிறகு எதைத்தான் விளக்குவது?"

"அதுமட்டுமின்றி, உங்கள் செவிலியர்கள் சுழற்சி முறையில் (ஷிஃப்ட்) வேலை செய்கிறார்களா?"

"ஆம், பன்னிரண்டு மணி நேரப் பணி."

"உணர்ச்சியற்ற இந்தச் சிகிச்சை முறை மிகவும் மோசமானது!.. என் மகளும் நானும் முறை வைத்துக்கொண்டு அவரோடு அமர்ந்திருப்போம்! என் சொந்தச் செலவில் ஒரு தனியார் செவிலியரைக்கூட அமர்த்திக்கொள்வேன்—ஆனால் அதற்கெல்லாம் அனுமதி இல்லை என்று சொல்கிறார்களே...?"

"அது சாத்தியம் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. இதுவரை யாரும் அப்படிச் செய்ததில்லை. அதோடு, அந்த வார்டில் ஒரு நாற்காலி வைப்பதற்குக் கூட இடமில்லை."

"கடவுளே, அது எப்படிப்பட்ட வார்டு என்று என்னால் கற்பனை செய்ய முடிகிறது! நான் அதை நேரில் பார்க்க வேண்டும்! அங்கே எத்தனை படுக்கைகள் உள்ளன?"

"ஒன்பது. உண்மையில், அவருக்கு உடனடியாக அந்த வார்டில் இடம் கிடைத்தது நல்ல விஷயம். புதிய நோயாளிகள் பெரும்பாலும் படிக்கட்டுகளிலோ அல்லது நடைபாதைகளிலோ படுக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது."

"பெண்மணியே, நான் எப்படியும் உங்களிடம் இதைக் கேட்கத்தான் போகிறேன்—உங்கள் ஊழியர்களைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியும், இதை ஏற்பாடு செய்வது உங்களுக்கு எளிதாக இருக்கும். தயவுசெய்து ஒரு செவிலியரிடமோ அல்லது உதவியாளரிடமோ பேசுங்கள்; அப்போதுதான் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சுக்கு வெறும்... வழக்கமான... சிகிச்சையைத் தாண்டிய கவனிப்பு கிடைக்கும்..." அவள் ஏற்கனவே தன் பெரிய கருப்பு நிறக் கைப்பையைத் திறந்து, ஐம்பது ரூபிள் நோட்டுகள் மூன்றை வெளியே எடுத்திருந்தாள். அருகில் நின்றிருந்த அவளது அமைதியான மகன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

மிட்டா தன் கைகளைப் பின்னாலாகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

"இல்லை, இல்லை. அதுபோன்ற கோரிக்கைகள்..."

"ஆனால் நான் இதை *நீங்கள்* செய்ய வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை!" கபிடோலினா மத்வேயெவ்னா, கசங்கிய அந்த நோட்டுகளை மிட்டாவின் மார்புக்கு நேராக நீட்டியபடி சொன்னாள். "ஆனால் அதிகாரப்பூர்வமான வழிகளில் இதைச் செய்ய முடியாது என்பதால்... அந்த வேலைக்கான பணத்தை நானே தருகிறேன்! அந்தப் பணத்தைச் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் சேர்த்துவிடும் உதவியை மட்டும் செய்யுமாறுதான் உங்களைக் கேட்கிறேன்!" "இல்லை, இல்லை," என்று செவிலியர் கூறினார்; அவர் குரலில் ஒருவிதக் கறாரான தன்மை தொனித்தது. "இங்கே நாங்கள் அப்படிச் செயல்படுவதில்லை." கதவு கீச்சிடும் சத்தத்துடன், பாவெல் நிகோலாயெவிச் அந்தச் சிறிய அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார்; அவர் புதிதாக வாங்கிய பச்சை மற்றும் பழுப்பு நிற பைஜாமாக்களையும், ரோமம் போன்ற விளிம்புகளுடன் கூடிய கதகதப்பான செருப்புகளையும் அணிந்திருந்தார். ஏறக்குறைய முடி இல்லாத அவரது தலையில், புதிதாக வாங்கிய அடர் சிவப்பு நிறத் தொப்பி ஒன்று அமர்ந்திருந்தது. இப்போது, ​​குளிர்காலத்துக்கான மேலங்கிப் பட்டையோ அல்லது கழுத்துச் சுற்றோ இல்லாத நிலையில், அவரது விலாப்பகுதியில் இருந்த முஷ்டி அளவு வீக்கம் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அச்சமூட்டுவதாகத் தெரிந்தது.

...கழுத்து. அவரால் தலையை நேராக வைத்திருக்க முடியவில்லை; அது ஒரு பக்கமாகச் சற்று சாய்ந்திருந்தது. 

அவர்களது மகன் கழற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த ஆடைகளை சூட்கேஸில் அடுக்கச் சென்றான். பணத்தைத் தன் கைப்பையில் வைத்துக்கொண்ட பிறகு, அவரது மனைவி கவலையுடன் தன் கணவரைப் பார்த்தாள்:

"உங்களுக்குக் குளிராதே? ...நான் ஒரு கதகதப்பான மேலங்கியை (robe) கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும். நான் அதை எடுத்து வருகிறேன். இதோ, ஒரு ஸ்கார்ஃப் (scarf) இருக்கிறது," என்று கூறி அவள் அதை அவரது பையிலிருந்து எடுத்தாள். "குளிர் தாக்காமல் இருக்க இதை உங்கள் கழுத்தைச் சுற்றிப் போர்த்திக்கொள்ளுங்கள்!" ரோமக் கோட் (fur coat) மற்றும் சில்வர்-ஃபாக்ஸ் ரோம ஆபரணங்களை அணிந்திருந்த அவள், தன் கணவரை விட மூன்று மடங்கு கம்பீரமாகத் தெரிந்தாள். "இப்போது உங்கள் அறைக்குச் சென்று குடியேறுங்கள். பொருட்களை வெளியே எடுத்து வையுங்கள், சுற்றிலும் பாருங்கள், உங்களுக்கு என்ன தேவை என்று யோசியுங்கள்—நான் இங்கேயே காத்திருப்பேன். கீழே வந்து எனக்குத் தெரிவியுங்கள்; மாலைக்குள் எல்லாவற்றையும் கொண்டு வருகிறேன்." 

அவள் ஒருபோதும் பதற்றமடைய மாட்டாள்; எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே சிந்திப்பாள். அவள் வாழ்க்கையின் உண்மையான துணையாகத் திகழ்ந்தாள். பாவெல் நிகோலாயெவிச் அவளையும், பின்னர் தன் மகனையும் நன்றியும் வேதனையும் கலந்த பார்வையுடன் பார்த்தார். 

"சரி, அப்படியானால் நீ கிளம்புகிறாயா, யூரா?" 

"இன்று மாலை ரயில் புறப்படுகிறது, அப்பா," என்று யூரா அருகில் வந்து கூறினான். அவன் தன் தந்தையை மரியாதையுடன் நடத்தினான்; ஆனாலும்—எப்போதும் போல—அவனிடம் எந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட வெளிப்பாடும் இல்லை; மருத்துவமனையில் விட்டுச் செல்லும் தந்தையைப் பிரிவது குறித்த எந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கும் அவனிடம் காணப்படவில்லை. அவன் எல்லாவற்றையும் ஒருவித அமைதியான, அடக்கப்பட்ட மனநிலையிலேயே எதிர்கொள்வது போல் தோன்றியது. 

"சரி, மகனே. இதுதான் உனது முதல் முக்கியமான பணி. ஆரம்பத்திலிருந்தே சரியான அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடி. அலட்சியம் கூடாது! அலட்சியமே உனது வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகிவிடும்! எப்போதும் நினைவில் கொள்: நீ வெறும் யூரா ருசனோவ் என்ற தனிநபர் மட்டுமல்ல; நீ *சட்டத்தின்* பிரதிநிதி—புரிகிறதா?" 

யூராவுக்கு அது புரிந்ததோ இல்லையோ, அந்தத் தருணத்தில் பாவெல் நிகோலாயெவிச்சால் இதைவிடத் துல்லியமான வார்த்தைகளைக் கண்டடைந்திருக்க முடியாது. மிதா கிளம்பும் ஆர்வத்தில் அமைதியற்று அங்கும் இங்கும் நகர்ந்தாள். "நான் அம்மாவுடன் காத்திருக்கிறேன்," என்று யூரா புன்னகையுடன் கூறினான். "இப்போதே விடைபெற வேண்டாம்—நீங்கள் முதலில் செல்லுங்கள், அப்பா." "நீங்களே மேலே ஏறிச் செல்ல முடியுமா?" என்று மிதா கேட்டாள்.

"கடவுளே, அவரால் சரியாக நிற்கவே முடியவில்லை—அவரைப் படுக்கைக்கு அழைத்துச் செல்லவோ அல்லது அவருடைய பையைச் சுமக்கவோ உங்களுக்கு உதவத் தெரியாதா?"

பாவெல் நிகோலாயெவிச் தன் குடும்பத்தினரை ஒருவித ஏமாற்றமும் சோகமும் கலந்த பார்வையுடன் பார்த்தார்; மிதா தனக்கு உதவ நீட்டிய கையை மறுத்துவிட்டு, படிக்கட்டு கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு மேலே ஏறத் தொடங்கினார். அவர் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது—வெறும் ஏறும் முயற்சியினால் மட்டுமல்ல. அவர் அந்தப் படிக்கட்டுகளில் ஏறிய விதம், ஏதோ ஒரு... என்னவென்று சொல்வது... ஒரு மேடைக்குச் சென்று தன் தலையை பலியிடச் செல்வது போல இருந்தது.

தலை செவிலியர் (head nurse) அவருடைய பையை எடுத்துக்கொண்டு முன்னால் ஓடினாள்; மரியாவிடம் ஏதோ கத்தினாள். பாவெல் நிகோலாயெவிச் முதல் தளத்திற்கான படிக்கட்டுகளைக் கடப்பதற்கு முன்பே, அவள் மறுபுறம் வழியாக அவசரமாகக் கீழே இறங்கி கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேறினாள்; கபிடோலினா மத்வேயெவ்னாவிடம், அவரது கணவருக்கு இங்கே எத்தகைய 'கவனிப்பு' காத்திருக்கிறது என்பதைக் காட்ட அவளுக்கு அவ்வளவு ஆர்வம்.

பாவெல் நிகோலாயெவிச் மெதுவாக அந்தத் தளத்தின் இடைவெளியை (landing) அடைந்தார்—பழைய கட்டிடங்களில் மட்டுமே காணக்கூடிய அகலமான மற்றும் விசாலமான இடம் அது. அந்த இடைவெளியில், நடமாட்டத்திற்கு இடையூறு இல்லாத வகையில், நோயாளிகள் படுத்திருந்த இரண்டு படுக்கைகளும் அவற்றிற்கான மேஜைகளும் இருந்தன. ஒரு நோயாளி மிகவும் மோசமான நிலையில்—உடல் மெலிந்துபோய்—ஆக்சிஜன் குஷனின் உதவியுடன் சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த நோயாளியின் நம்பிக்கையற்ற முகத்தைப் பார்க்காமல் இருக்க முயன்ற ருசனோவ், பார்வையை நேராக நிலைநிறுத்தியபடி மேலே செல்லத் திரும்பினார். ஆனால் இரண்டாவது தளத்தின் உச்சியிலும் அவருக்கு எந்தவிதமான உற்சாகமூட்டும் வரவேற்பும் காத்திருக்கவில்லை. அங்கே செவிலியர் மரியா நின்றுகொண்டிருந்தாள். புனிதச் சித்திரங்களில் (icon) காணப்படும் முகத்தைப் போன்ற அவளது கருமையான முகத்தில் புன்னகையோ அல்லது வரவேற்போ இல்லை. உயரமாகவும் மெலிந்தும் தட்டையான மார்புடனும் இருந்த அவள், ஒரு சிப்பாயைப் போல அவருக்காகக் காத்திருந்தாள்; அவர் செல்ல வேண்டிய வழியைக் காட்டியபடி உடனடியாக அவரை மேல் தளத்தின் வரவேற்பு அறை போன்ற பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அப்பகுதியிலிருந்து பல கதவுகள் திறந்திருந்தன; அங்கும் நோயாளிகள் படுத்திருந்த படுக்கைகள் இருந்தன, கடந்து செல்வதற்கு மட்டும் போதுமான இடைவெளி இருந்தது. ஜன்னல் இல்லாத ஒரு சிறிய பகுதியில், எப்போதும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் மேஜை விளக்குக்குக் கீழே செவிலியரின் மேஜை இருந்தது—அதுவே சிகிச்சையளிக்கும் மேஜையாகவும் பயன்பட்டது; அதன் அருகில், மங்கலான கண்ணாடி மற்றும் சிவப்புச் சிலுவைச் சின்னம் கொண்ட ஒரு சுவர் அலமாரி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த மேஜைகளையும் மற்றொரு படுக்கையையும் கடந்த பிறகு, மரியா தனது நீண்ட, உலர்ந்த கையால் சுட்டிக்காட்டினாள்:

"ஜன்னலிலிருந்து இரண்டாவது படுக்கை." 

அவள் ஏற்கனவே அவசரமாகச் சென்று கொண்டிருந்தாள்—இது பொது மருத்துவமனையின் ஒரு விரும்பத்தகாத அம்சம்: யாரும் நின்று பேசவோ அரட்டை அடிக்கவோ மாட்டார்கள். 

வார்டின் இரட்டைக்கதவுகள் எப்போதும் திறந்தே இருந்தன; ஆனால் வாசலைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​பாவெல் நிகோலாயெவிச் ஒருவித ஈரப்பதமான, புழுக்கமான, கலவையான வாசனையை—ஓரளவு மருந்து வாசனையும் கலந்திருந்தது—உணர்ந்தார்; வாசனைகளை உணரும் அவரது இயல்புக்கு அது மிகுந்த வேதனையைத் தருவதாக இருந்தது.

படுக்கைகள் சுவரோரம் நெருக்கமாக வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன; அவற்றுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி படுக்கை-அருகே உள்ள மேஜைகளின் அகலத்திற்கு மட்டுமே இருந்தது. அறையின் நீளவாக்கில் சென்ற மையப் பாதையும், இருவர் ஒருவரையொருவர் உரசிக்கொண்டு கடந்து செல்லும் அளவுக்கு மட்டுமே அகலமாக இருந்தது. 

அந்தப் பாதையில், இளஞ்சிவப்பு கோடுகளிட்ட பைஜாமா அணிந்த, குட்டையான மற்றும் அகன்ற தோள்களைக் கொண்ட நோயாளி ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது கழுத்து முழுவதும் தடிமனான, இறுக்கமான கட்டுக்களால் சுற்றப்பட்டிருந்தது—அது காது மடல்கள் வரை உயரமாக ஏறியிருந்தது. அடர்த்தியான, சொரசொரப்பான குட்டையான தாடி முடிகள் நிறைந்த அவரது கனமான, மந்தமான தலையை அசைக்க முடியாதபடி அந்த வெண்மையான, இறுக்கமான கட்டு வளையம் தடுத்திருந்தது. 

அந்த நோயாளி தனது படுக்கைகளில் இருந்த மற்றவர்களிடம் கரகரப்பான குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ருசனோவ் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​அந்த மனிதர் தனது உடற்பகுதியை முழுவதுமாகத் திருப்பினார்—அவரது தலை உடலோடு இறுக்கமாக இணைக்கப்பட்டிருந்தது போலத் தோன்றியது—அவரை அலட்சியத்துடன் பார்த்தார், பிறகு சொன்னார்:

"இதோ இன்னொரு 'நண்டு' (புற்றுநோயாளி) வந்திருக்கிறது." இந்தத் தேவையற்ற நெருக்கமான பேச்சுக்கு பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று பாவெல் நிகோலாயெவிச் கருதினார். அறை முழுவதும் தன்னை உற்று நோக்குவதை அவர் உணர்ந்தார்; ஆனாலும் அந்த அந்நியர்களைத் திரும்பிப் பார்க்கவோ அல்லது அவர்களுக்கு வணக்கம் சொல்லவோ அவருக்கு விருப்பமில்லை. அவர் வெறுமனே கையால் ஒரு சைகை செய்து, அந்த மாநிறமான நோயாளியை ஒதுங்கி நிற்கச் சொன்னார். அந்த மனிதர் பாவெல் நிகோலாயெவிச் கடந்து செல்ல வழிவிட்டார், பிறகு அவர் செல்வதைப் பார்ப்பதற்காகத் தனது உடல் முழுவதையும்—தலையையும் சேர்த்து, ஒரே அச்சுடன் இணைக்கப்பட்டது போல—திருப்பிப் பார்த்தார்.

"சொல்லுங்க நண்பரே, உங்களுக்கு என்ன வகையான புற்றுநோய்?" என்று அவர் கரகரப்பான, கீச்சுக்குரலில் கேட்டார்.

ஏற்கனவே தனது படுக்கையை அடைந்திருந்த பாவெல் நிகோலாயெவிச், அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் ஒருவிதமான அதிர்ச்சியையும் விரும்பத்தகாத உணர்வையும் அடைந்தார். அவன் தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொள்ளப் போராடியபடியே (இருப்பினும் அவனது தோள்கள் துடித்தன), அந்தத் திமிர்பிடித்த மனிதனை நிமிர்ந்து பார்த்து, கண்ணியத்துடன் கூறினான்:

"எதுவுமில்லை. எனக்குப் புற்றுநோய் ஏதுமில்லை."

அந்தக் கறுத்த நிறத்தவன் ஏளனமாக மூச்சொலியை எழுப்பியபடி, அங்கிருந்த அனைவருக்கும் கேட்குமாறு உரக்கச் சொன்னான்:

"அப்படியானால் நீ ஒரு முட்டாள்! அது புற்றுநோய் இல்லையென்றால்..."-- அவர்கள் அதை இங்கே வைத்திருப்பார்களா?

{11}

-------@

End

36

இப்போது அவளைப் பற்றிய காமத்தையோ அல்லது கோபத்தையோ அவனால் நினைக்க முடியவில்லை—ஆனால் ஒரு நாயைப் போல, அடிபட்ட, பரிதாபகரமான நாயைப் போல அவள் காலடியில் சென்று படுத்துக்கொள்வது ஒரு பேரின்பமாக இருக்கும். தரையில் படுத்து, ஒரு நாயைப் போல அவள் கால்களுக்கு அருகில் மூச்சுவிடுவது. அதுவே கற்பனை செய்யக்கூடிய மிகச்சிறந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். 

ஆனால், அவள் காலடியில் முகங்குப்புற வெளிப்படையாகப் படுத்துக்கொள்ளும் அந்த எளிய, விலங்குத்தன்மையிலான உந்துதலுக்கு அவன் தன்னை அனுமதிக்க முடியாது. அவன் கண்ணியமான, மன்னிப்பு கோரும் வார்த்தைகளைப் பேச வேண்டியிருக்கும்; அவளும் கண்ணியமான, மன்னிப்பு கோரும் வார்த்தைகளைப் பேசுவாள்; ஏனெனில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக எல்லாம் மிகவும் சிக்கலானதாகிவிட்டன. 

"தெரியுமா, நீங்கள் தாராளமாக என் வீட்டில் தங்கலாம்—மிக எளிதாக!" என்று அவள் நேற்று சொன்னபோது அவள் கன்னங்களில் பரவிய அந்தச் சிவந்த நிறத்தை அவனால் இப்போதும் காண முடிந்தது. அந்தச் சிவந்த நிறத்தை ஈடுசெய்ய வேண்டும், அல்லது அதைத் தவிர்த்துவிட வேண்டும், அல்லது சிரிப்பால் அதை மறக்கடிக்க வேண்டும்; அவள் மீண்டும் சங்கடப்பட அனுமதிக்கக்கூடாது—அதனால்தான் அந்த அசாதாரணமான சூழலை—அதாவது, ஒரு மருத்துவரின் (அவள் ஒரு இளம், திருமணமாகாத பெண்) வீட்டிற்கு, அதுவும் இரவு தங்குவதற்காக அவன் வருவதை—சமாளிக்கக்கூடிய, கண்ணியமான மற்றும் நகைச்சுவையான தொடக்க வார்த்தைகளை அவன் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. இல்லையென்றால், அவன் எந்த வார்த்தையையும் பேச விரும்பமாட்டான்; வெறுமனே வாசலில் நின்று அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். நிச்சயமாக அவளை உடனே 'வேகா' என்று அழைப்பான்: "வேகா! நான் வந்துவிட்டேன்!" 

ஆனால் எப்படியாயினும் அது ஒரு மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கும்—மருத்துவமனை வார்டிலோ அல்லது சிகிச்சை அறையிலோ அல்லாமல், ஒரு சாதாரண வரவேற்பறையில் அவளுடன் இருப்பது—மற்றும்... எதைப் பற்றியாவது பேசுவது. அவன் அநேகமாகத் தவறுகள் செய்யலாம், சில விஷயங்களைச் சங்கடமாகச் செய்யலாம்—எப்படியாயினும், மனித வாழ்க்கையின் பழக்கத்தை அவன் முழுமையாக இழந்துவிட்டான் அல்லவா—ஆனால் நிச்சயமாகத் தன் கண்களால் இதை வெளிப்படுத்த முடியும்: "என் மீது இரக்கம் காட்டு! கேள், என் மீது இரக்கம் காட்டு; நீ இல்லாமல் நான் மிகவும் துயருற்றிருக்கிறேன்!" 

இவ்வளவு நேரத்தை அவன் எப்படி வீணடித்தான்! வேகாவிடம் செல்லாமல் எப்படித் தவறவிட்டான்—இவ்வளவு நீண்ட காலமாக, மிக நீண்ட காலமாகச் செல்லாமல் எப்படி இருந்தான்! இப்போது அவன் தயக்கமின்றி வேகமாக நடந்தான்; அவளைச் சந்திக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் அஞ்சியபடி. அரை நாள் முழுவதும் நகரைச் சுற்றி வந்ததில், தெருக்களின் அமைப்பை அவன் புரிந்துகொண்டிருந்தான்; இப்போது எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. எனவே அவன் நடக்கத் தொடங்கினான்.

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பினால்... ஒன்றாக இருப்பதும் பேசுவதும் அவர்களுக்கு மிகவும் இனிமையாக இருந்தால்... என்றாவது ஒரு நாள் அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, அவளது தோள்களைச் சுற்றித் தன் கையை வைத்து, மிக அருகில் இருந்து அவளது கண்களை அன்புடன் உற்று நோக்க முடிந்தால்—அதுவே போதுமானதாக இருக்காதா? சொல்லப்போனால், அதைவிட அதிகமாக ஏதேனும் நிகழ்ந்தால் கூட—அதுவும் போதுமானதாகவே இருந்திருக்காதா?

நிச்சயமாக, ஜோயாவைப் பொறுத்தவரை அது மிகக் குறைவாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் வேகாவைப் பொறுத்தவரை? அந்த நீல்காய் மானைப் (Nilgai antelope) பொறுத்தவரை?

அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் ஏந்திக்கொள்ளும் எண்ணமே அவனது இதயத்தின் நரம்புகளை இறுக்கமடையச் செய்தது; அது எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்தபடியே அவன் ஒருவிதப் பரபரப்புக்குள்ளானான்.

இருப்பினும்—அது போதுமானதாக இல்லையா?

அவளது வீட்டை நெருங்க நெருங்க அவனது பரபரப்பு அதிகரித்தது. அது உண்மையான பயம்—ஆனால் மகிழ்ச்சியான பயம்; அவனைத் திகைக்க வைக்கும் ஒரு ஆனந்தம். அந்தப் பயத்தை உணர்வதே அவனுக்கு இப்போது மகிழ்ச்சியைத் தந்தது!

தெருப் பெயர்ப்பலகைகளை மட்டுமே கவனித்தபடி அவன் தொடர்ந்து நடந்தான்; கடைகளையோ, காட்சிப் பெட்டிகளையோ, டிராம் வண்டிகளையோ அல்லது மக்களையோ அவன் கவனிக்கவில்லை. அப்போது, ​​திடீரென்று ஒரு தெரு முனையில்—அங்கிருந்த மக்கள் கூட்டத்தால் தாமதப்பட்டு, அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு வயதான பெண்ணைக் கடந்து செல்ல முடியாமல் தவித்தபோது—அவன் தன் சிந்தனை ஓட்டத்திலிருந்து விடுபட்டான்; அந்தப் பெண் ஊதா நிறப் பூங்கொத்துக்களை விற்பதை அவன் கண்டான். ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது பூக்களை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தின் சிறு சுவடு கூட—அவனது சிதைந்து, மாற்றியமைக்கப்பட்டு, புதிய சூழலுக்கு ஏற்பத் தகவமைக்கப்பட்ட நினைவாற்றலின் ஆழமான பகுதிகளில் கூட—எஞ்சியிருக்கவில்லை! பூமியில் அப்படி ஒரு எண்ணமே இருந்ததில்லை என்பது போல, அவன் அதை முழுமையாக மறந்திருந்தான். பழுதுபார்க்கப்பட்டுத் தைக்கப்பட்ட, கனமான தன் பையைச் சுமந்தபடி அவன் அமைதியாகவும் உறுதியான நடையுடனும் தொடர்ந்து சென்றான்.

அப்போது—அவன் சில பூக்களைப் பார்த்தான். ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக ஒருவருக்கு விற்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பூக்கள் அவை. அவனது நெற்றியில் சுருக்கம் விழுந்தது. வெகுநாட்களாக அவனுக்குப் பிடிபடாமல் இருந்த ஒரு நினைவு, கலங்கிய நீரிலிருந்து மேலே எழும் நீரில் மூழ்கிய உடலைப் போல அவனது மனதின் மேற்பரப்பிற்கு வரத் தொடங்கியது. ஆம், நிச்சயமாக! அவனது இளமைக்காலத்தின் வெகு தொலைவில் மறைந்துபோன உலகில், பெண்களுக்குப் பூக்களைப் பரிசளிப்பது வழக்கமாக இருந்தது...

"இவை என்ன வகை?" என்று அவன் கூச்சத்துடன் விற்பனையாளரிடம் கேட்டான். 

"வயலட் பூக்கள், வேறென்ன?" என்று அவள் சற்று அதிருப்தியுடன் பதிலளித்தாள். "ஒரு கொத்து ஒரு ரூபிள்."

வயலட் பூக்களா? அந்த மிகச்சிறந்த, கவித்துவமான வயலட் பூக்களா? ஏனோ, அவனுக்கு அவை அப்படி நினைவில் இல்லை. அவற்றின் தண்டுகள் இன்னும் மெல்லியதாகவும் உயரமாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும்; மலர்கள் மணி வடிவத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒருவேளை அவன் மறந்திருக்கலாம். அல்லது இது ஒரு உள்ளூர் வகையாக இருக்கலாம். எதுவாயினும், விற்பனைக்கு வேறு பூக்கள் எதுவும் இல்லை. இப்போது அவனுக்கு அது நினைவுக்கு வந்தபோது, ​​பூக்கள் இல்லாமல் செல்வது என்பது இயலாத காரியம் மட்டுமல்ல, அது அவமானகரமானதாகவும் தோன்றியது; சற்று நேரத்திற்கு முன்புவரை பூக்கள் ஏதுமின்றி அவன் எப்படி அவ்வளவு நிதானமாக நடந்து வந்திருக்க முடியும்? 

ஆனால் எத்தனை கொத்துகளை வாங்குவது? ஒன்றா? அது மிகவும் குறைவாகத் தோன்றியது. இரண்டா? அதுவும் சற்று குறைவுதான். மூன்றா? நான்கா? அது அதிகச் செலவு பிடிக்கும் விஷயம். சிறை முகாமில் பழகிய அவனது கணக்கிடும் புத்தி - ஒரு கூட்டல் இயந்திரத்தின் கியர்கள் சுழல்வதைப் போல - அவனது மனதில் செயல்படத் தொடங்கியது; ஒன்றரை ரூபிளுக்கு இரண்டு கொத்துகளையோ அல்லது நான்கு ரூபிளுக்கு ஐந்து கொத்துகளையோ பேரம் பேசி வாங்கலாம் என்று அது கணக்கிட்டது; ஆயினும், அந்தத் துரிதமான கணக்கிடும் உணர்வு ஓலெக்கிற்கானதாகத் தோன்றவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவன் சாதாரணமாக இரண்டு ரூபிள்களை எடுத்து அமைதியாக அவளிடம் நீட்டினான். 

அவன் அந்த இரண்டு சிறிய பூங்கொத்துகளையும் வாங்கிக்கொண்டான். அவை நறுமணம் வீசின. ஆனால் அவனது இளமைக்கால வயலட் பூக்களின் அதே மணம் இல்லை. 

அவற்றை அப்படியே மூக்கிற்கு அருகில் வைத்துக்கொண்டு நடக்கலாம், ஆனால் கையில் வெளிப்படையாக ஏந்திச் செல்வது மிகவும் அபத்தமாகத் தோன்றியது: தொப்பி இல்லாமல், தோளில் ஒரு பையுடன், வயலட் பூக்களைப் பிடித்திருக்கும்—பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட, உடல்நலம் குன்றிய ஒரு சிப்பாய். அவற்றை மறைத்து எடுத்துச் செல்லச் சரியான வழி எதுவும் இல்லை; சட்டையின் கைக்குள் (sleeve) செருகி, வெளியே தெரியாதவாறு எடுத்துச் செல்வதே சிறந்த வழியாக இருந்தது. 

இதோ, வேகா வசிக்கும் இடம் இதுதான்!

முற்றத்திற்கான நுழைவாயில் என்று அவள் சொல்லியிருந்தாள். அவன் முற்றத்திற்குள் நுழைந்தான். பிறகு இடதுபுறம் திரும்பினான். 

(அவனது நெஞ்சில் இதயம் படபடவெனத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது!)

அங்கே நீண்ட, பொதுவான பயன்பாட்டிற்கான ஒரு கான்கிரீட் வராண்டா இருந்தது—அது திறந்தவெளியாக இருந்தாலும் மேல் கூரையால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது; சாய்வான பின்னல் வடிவ வேலியை அது கொண்டிருந்தது. ரயில் பாதையில்... ...போர்வைகள், மெத்தைகள் மற்றும் தலையணைகள் காற்றோட்டத்திற்காக வெளியே போடப்பட்டிருந்தன; கம்பங்களுக்கு இடையே கட்டப்பட்டிருந்த கயிறுகளில் துணிகள் காயப்போடப்பட்டிருந்தன. 

அந்தச் சூழல் வேகாவுக்குச் (Vega) சிறிதும் பொருத்தமானதாகத் தோன்றவில்லை. அந்த இடத்தின் தோற்றம் மிகவும் நெரிசலாகவும் கனமாகவும் இருந்தது. சரி, அதற்கெல்லாம் அவள் காரணமல்ல. துணிகள் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பகுதிக்கு அப்பால், அவளது வீட்டு எண் பொறிக்கப்பட்ட கதவு இருக்கும்—அதற்குப் பின்னால் வேகாவின் தனிப்பட்ட உலகம் காத்திருக்கும். 

அவன் தொங்கிக்கொண்டிருந்த துணிகளுக்கு அடியில் குனிந்து சென்று அந்தக் கதவைக் கண்டான். அது ஒரு சாதாரணக் கதவு—வெளிர் பழுப்பு நிறத்தில், ஆங்காங்கே பெயிண்ட் உரிந்துபோயிருந்தது; அதோடு ஒரு பச்சை நிற அஞ்சல் பெட்டியும் இருந்தது. 

ஓலெக் (Oleg) தனது நீண்ட மேலங்கியின் (greatcoat) கையிலிருந்து வயலட் பூக்களை வெளியே எடுத்தான். தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்துகொண்டான். அவனுக்குள் ஒரு பதற்றம் இருந்தது—ஆனால் அந்தப் பதற்றம் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது. மருத்துவர் அங்கி இல்லாமல், வீட்டுச் சூழலில் அவளை எப்படிப் பார்ப்பது என்று அவன் கற்பனை செய்து பார்த்தான். 

விலங்கியல் பூங்காவிலிருந்து அந்தச் சில தெருக்கள் வழியாக மட்டுமா அவன் தன் கனமான பூட்ஸ் காலணிகளுடன் நடந்து வந்திருந்தான்! நாட்டின் பரந்த சாலைகளில் அவன் நீண்ட தூரம் நடந்திருந்தான்—தலா ஏழு ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு காலகட்டங்கள்! இப்போது, ​​இறுதியாக, ராணுவப் பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, அந்தப் பதினான்கு ஆண்டுகளாக ஒரு பெண் அமைதியாக அவனுக்காகக் காத்திருந்த கதவின் முன் வந்து நின்றான். 

பிறகு—அவன் தன் நடுவிரலின் கணுவால் கதவைத் தட்டினான். 

ஆனால் அவன் சரியாகக் கதவைத் தட்டுவதற்கு முன்பே, அது திறக்கத் தொடங்கியது (அவள் அவனை முன்னரே பார்த்துவிட்டாளா? ஜன்னல் வழியாகவா?); கதவு திறந்தது; அகன்ற, தட்டையான மூக்கு கொண்ட ஒரு கட்டுமஸ்தான ஆள் வெளியே வந்தான். குறுகிய வாசலில் மிகப் பெரிதாகத் தெரிந்த ஒரு பிரகாசமான சிவப்பு நிற மோட்டார் சைக்கிளை அவன் ஓலெக்கை நோக்கி நேராகத் தள்ளிக்கொண்டு வந்தான். ஓலெக் அங்கு எதற்காக வந்தான் என்றோ, யாரைத் தேடுகிறான் என்றோ அவன் கேட்கவில்லை; தன் மோட்டார் சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தான்—அவன் வழிவிட்டு விலகிச் செல்லும் பழக்கம் இல்லாதவன் என்பதால், ஓலெக் அவனுக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கினான். 

ஓலெக் திகைத்துப்போனான்; அவனுக்கு உடனடியாக ஒரு விஷயம் புரியவில்லை—தனியாக வசிக்கும் வேகாவுக்கு இந்த இளைஞன் என்ன உறவு? ஏன் அவன் அவளது வீட்டிலிருந்து வெளியே வருகிறான்? இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அவன் ஒரு விஷயத்தை முழுமையாக மறந்திருக்க முடியாது—மக்கள் தனித்து வாழ்வதில்லை, அவர்கள் பொதுவான அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில்தான் வசிக்கிறார்கள் என்பதை! அவர் அதை மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; அதே சமயம், அதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயமும் அவருக்கு இருக்கவில்லை. முகாமுக்குரிய தங்குமிடத்தின் சூழலில் இருந்து பார்க்கும்போது, ​​சுதந்திரம் என்பது அந்தத் தங்குமிடத்திற்கு நேர் எதிரான ஒன்றாகவே தெரிகிறது—நிச்சயமாக அது ஒரு பொதுக் குடியிருப்பு (communal apartment) போன்றது அல்ல. உஷ்-டெரெக் (Ush-Terek) பகுதியில்கூட மக்கள் தனித்தனி வீடுகளில்தான் வசித்து வந்தனர்; அவர்களுக்குப் பொதுக் குடியிருப்பு வாழ்க்கை முறை பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. 

"சொல்லுங்கள்..." என்று அந்த இளைஞனை நோக்கி அவர் பேசத் தொடங்கினார். ஆனால், உலரப் போடப்பட்டிருந்த துணிக்கு அடியில் தனது மோட்டார் சைக்கிளை நகர்த்தி வந்த அந்த இளைஞன், அதை ஏற்கனவே படிக்கட்டுகளில் இறக்கத் தொடங்கியிருந்தான்; படிக்கட்டுகளில் மோதிய சக்கரங்கள் ஒருவிதக் குழிவான சத்தத்தை எழுப்பின. 

இருப்பினும், அவன் கதவைத் திறந்தே வைத்திருந்தான். 

ஓலெக் தயக்கத்துடன் உள்ளே நுழைந்தார். வெளிச்சமற்ற அந்த நீண்ட தாழ்வாரத்தில், வரிசையாகப் பல கதவுகள் இருப்பதை அவரால் காண முடிந்தது—ஆனால் அவற்றில் அவளுடையது எது? விளக்கைக்கூடப் போடாமல், மங்கலான இருட்டில் ஒரு பெண் தோன்றினாள்; அவள் குரலில் உடனடியாக ஒரு விரோதப் போக்கு தெரிந்தது:

"யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?" 

"வேரா கோர்னிலியேவ்னா (Vera Kornilyevna)," என்று கோஸ்டோக்லோடோவ் கூச்சத்துடன் கூறினார்; அவரது குரல் வழக்கமான தன்மையிலிருந்து மாறுபட்டிருந்தது. 

"அவர் இங்கே இல்லை!" என்று அந்தப் பெண் கடுகடுப்புடன் கூறினாள்—கதவைச் சோதித்துப் பார்க்காமலோ அல்லது அதைப் பார்க்காமலோ கூட, ஒருவித விரோதமும் உறுதியும் கலந்த காட்டமான தொனியில் அவள் அப்படிச் சொன்னாள். அவள் நேராக கோஸ்டோக்லோடோவை நோக்கி நடந்து வந்ததால், அவர் பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று. 

"நீங்கள்... கதவைத் தட்டியிருக்க வேண்டும்," என்று கோஸ்டோக்லோடோவ் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு கூறினார். வேகாவைச் (Vega) சந்திக்கப்போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்பால் அவர் மனம் மென்மையடைந்திருந்தது; இல்லையென்றால், அந்தப் பெண்ணின் கடுகடுப்பான குரலுக்கு அவர் அதே வேகத்தில் பதிலடி கொடுத்திருப்பார். 

"அவர் இன்று வேலைக்குச் செல்லவில்லை." 

"எனக்குத் தெரியும். அவர் இங்கே இல்லை. அவர் இங்கே இருந்தார்; ஆனால் இப்போது சென்றுவிட்டார்." தாழ்வான நெற்றியும் ஒரு பக்கம் சாய்ந்த முகமும் கொண்ட அந்தப் பெண் அவரை உற்று நோக்கினாள். 

அவர் கையில் இருந்த வயலட் மலர்களை அவள் ஏற்கனவே கவனித்துவிட்டாள். இப்போது அவற்றை மறைப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

அவர் கையில் அந்த வயலட் மலர்கள் இல்லாவிட்டால், அவர் ஒரு சாதாரண மனிதராக இருந்திருப்பார்—கதவைத் தட்டியிருக்கலாம், நம்பிக்கையுடன் பேசியிருக்கலாம், பதில்களைக் கட்டாயமாகக் கேட்டிருக்கலாம்: அவள் எப்போது சென்றாள்? எப்போது திரும்புவாள்? ஒரு குறிப்பை (note) விட்டுச் செல்லலாமா? (அல்லது ஒருவேளை அது *அவனுக்காக* வைக்கப்பட்டிருந்ததோ?..)

ஆனால் அந்த வயலட் பூக்கள் அவனை ஒரு கெஞ்சும் மனிதனாக, பரிசு கொண்டு வந்தவனாக, காதலில் கிறங்கிப்போன ஒரு முட்டாளாக மாற்றிவிட்டன...

அந்தச் சீரற்ற முக அமைப்பைக் கொண்ட பெண் அவனைப் பின்னோக்கித் தள்ள, அவன் வராண்டாவிலிருந்து பின்வாங்கினான்.

அவள் அவனை நெருங்கி வந்து, அவன் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து அவனை அகற்றுவது போலவும், அதே சமயம் அவனை உன்னிப்பாகக் கவனிப்பது போலவும் நடந்துகொண்டாள். அந்த நாடோடியின் பையிலிருந்து ஏதோ ஒன்று துருத்திக்கொண்டிருந்தது; அவனும் இங்கே எதையாவது திருடிவிடக்கூடுமோ என்று அவள் அஞ்சுவது போல் தெரிந்தது.

முற்றத்தில் இருந்த ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் தடாலடியாகச் சத்தமிட்டது—அடக்கி வைக்கப்படாத, திமிர்த்தனமான இரைச்சல்—அது திணறியது, கர்ஜித்தது, பிறகு நின்றது.

ஓலெக் சங்கடத்துடன் அசைந்தான்.

அந்தப் பெண் எரிச்சலுடன் அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

வருவதாகச் சொல்லியிருந்த வேகா (Vega) எப்படி இல்லாமல் போகலாம்? உண்மைதான், அவள் முன்னதாகக் காத்திருந்தாள்—ஆனால் பிறகு எங்கோ சென்றுவிட்டாள். என்னவொரு துயரம்! இது வெறும் பின்னடைவோ அல்லது எரிச்சலூட்டும் விஷயமோ அல்ல—இது ஒரு துயரம்!

ஓலெக் வயலட் பூக்களைப் பிடித்திருந்த தன் கையைத் தன் நீண்ட மேலங்கியின் கைக்குள் இழுத்துக்கொண்டான்; அது துண்டிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றியது.

"சொல்லுங்கள்: அவள் திரும்பி வருகிறாளா, அல்லது வேலைக்குச் சென்றுவிட்டாளா?"

"அவள் போய்விட்டாள்," என்று அந்தப் பெண் சுருக்கமாகச் சொன்னாள். ஆனால் அது உண்மையில் ஒரு முழுமையான பதில் அல்ல.

இருப்பினும், அவளுக்கு முன்னால் சும்மா நின்றுகொண்டிருப்பது அபத்தமாக இருந்தது. அது குலுங்கியது, திணறியது,

தடாலடியாகச் சத்தமிட்டது—பிறகு நின்றுவிட்டது. கைப்பிடிச் சுவரில் கனமான தலையணைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன.

மெத்தைகள். உறைக்குள் (envelope-style covers) அடைக்கப்பட்ட போர்வைகள். அவை வெயிலில் காய வைப்பதற்காகப் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தன. 

"அப்படியானால் எதற்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள், குடிமகனே?" 

அந்தப் பெரிய படுக்கை மூட்டைகள் ஏற்படுத்திய நெருக்கடியால், ஓலெக்கால் தன் எண்ணங்களைச் சரியாக ஒருமுகப்படுத்த முடியவில்லை. 

அவள் அவனை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள், அவனுக்குச் சிந்திக்க எந்த வாய்ப்பையும் அளிக்கவில்லை. 

அந்தத் தொல்லை பிடித்த மோட்டார் சைக்கிள் அவன் ஆன்மாவையே கிழித்துச் சிதைத்தது—அது ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. 

எனவே ஓலெக் அந்தப் படுக்கை மூட்டைகளிலிருந்து பின்வாங்கினான்—கீழே, தான் வந்த வழியிலேயே பின்னோக்கிச் சென்றான்—ஏமாற்றத்துடனும் வெறுப்புடனும். அந்தத் தலையணைகள் மட்டும் இல்லையென்றால்—ஒன்று ஒரு மூலையில் சுருங்கியும், இரண்டு பசுவின் மடியைப் போலத் தொங்கியும், இன்னொன்று ஒரு நினைவுத்தூணைப் போல நிமிர்ந்து நின்றும் இருந்த அந்தத் தலையணைகள் இல்லையென்றால்—அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கக்கூடும்; ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்திருக்கலாம். அவரால் அப்போதே அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றிருக்க முடியாது. வேகா நிச்சயம் திரும்பி வருவாள்! அதுவும் விரைவில் வருவாள்! அதற்காக அவள் வருத்தமும் படுவாள்! அவள் நிச்சயம் வருத்தப்படுவாள்!

ஆனால் அந்தத் தலையணைகள், மெத்தைகள், உறைக்குள் அடைக்கப்பட்ட போர்வைகள், துணித் திரைகள் போலத் தொங்கும் விரிப்புகள்—இவற்றிலெல்லாம் அந்த உறுதியான, காலங்காலமான அனுபவம் பொதிந்திருந்தது; அதை நிராகரிப்பது என்பது... அவனிடம் இனி அந்த வலிமை இருக்கவில்லை. அவனுக்கு இனி அந்த உரிமையும் இருக்கவில்லை. 

குறிப்பாக—*இப்போது*. குறிப்பாக—*அவன்*. 

நம்பிக்கையோ அல்லது லட்சியமோ இதயத்தில் கனன்று கொண்டிருக்கும் வரை, ஒரு தனி மனிதன் மரக்கட்டைகள் மீதோ பலகைகள் மீதோ உறங்க முடியும். வேறு வழியற்ற ஒரு கைதி வெறும் படுக்கை மேடையில் உறங்குகிறான். அவனிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்ட பெண் கைதியும் அப்படியே உறங்குகிறாள். 

ஆனால் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் ஒன்றாக இருக்க ஒப்புக்கொண்ட இடத்தில்—அந்த மென்மையான, பருமனான முகங்கள் தங்கள் இரையை நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கின்றன. தாங்கள் தவறு செய்யப்போவதில்லை என்பது அவற்றுக்குத் தெரியும். 

அந்தக் கோட்டையிலிருந்து—ஊடுருவ முடியாத, அவனது வலிமைக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த இடத்திலிருந்து—முதுகில் கட்டப்பட்ட கனமான இரும்புச் சுமையுடனும் துண்டிக்கப்பட்ட கையுடனும் ஓலெக் வாயிலைக் கடந்து வெளியே நடந்தான்; அந்த மெத்தென்ற கோட்டை மதில்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவனது முதுகில் இயந்திரத் துப்பாக்கிச் சூடுகளைப் பாய்ச்சின. 

அந்தச் சாபம் பிடித்த இயந்திரம் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை! 

வாயிலுக்கு வெளியே வெடிச்சத்தங்கள் மந்தமாக ஒலித்தன; ஓலெக் இன்னும் சிறிது நேரம் காத்திருக்க நின்றான். 

வேகாவுக்காகக் காத்திருக்க இன்னும் ஒரு வாய்ப்பு இருந்தது. அவள் திரும்பி வந்தால், அவள் இந்த வழியாகத்தான் வர வேண்டும். அவர்கள் புன்னகைப்பார்கள், எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருப்பார்கள்: "வணக்கம்!..." "உனக்குத் தெரியுமா..." "அது எவ்வளவு வேடிக்கையாக முடிந்தது..."

அப்போது அவன் தன் சட்டைக் கையிலிருந்து கசங்கிய, நசுங்கிய, வாடத் தொடங்கிய வயலட் பூக்களை வெளியே எடுப்பானா? 

அவன் காத்திருந்துவிட்டு மீண்டும் முற்றத்திற்குள் திரும்பலாம்—ஆனால் அப்போதும் கூட, அந்தப் பருமனான, தன்னம்பிக்கை கொண்ட கோட்டை மதில்களை அவர்களால் கடக்க முடியாது! 

அவர்கள் இருவரையும் அவர்கள் கடந்து செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.

இன்று இல்லையென்றால், வேறு ஏதோ ஒரு நாளில்—வேகாவும் கூட, லேசான காலடி கொண்டவள், துடிப்பானவள், வெளிர் காபி நிறக் கண்கள் கொண்டவள், மண்ணின் தூசு கூடப் படியாதவள்—அவள் கூட அந்த வராண்டாவில் தனது காற்றைப் போன்ற மென்மையான, அழகான... படுக்கையை வெளியே கொண்டு வருவாள். கூடு இல்லாமல் ஒரு பறவையால் வாழ முடியாது; படுக்கை இல்லாமல் ஒரு பெண்ணால் வாழ முடியாது. 

நீங்கள் மூன்று மடங்கு அழியாதவராக, மூன்று மடங்கு உன்னதமானவராக இருக்கலாம்—ஆனால் இரவின் தவிர்க்க முடியாத அந்த எட்டு மணிநேரங்களிலிருந்து எங்கே தப்பிக்க முடியும்? 

தூக்கத்தில் ஆழ்வதிலிருந்து. 

விழித்தெழுவதிலிருந்து. 

அது உருண்டு வெளியே வந்தது! ஊதா நிற மோட்டார் சைக்கிள் அங்கிருந்து நகர்ந்தது; செல்லும்போது கோஸ்டோக்லோடோவை நோக்கி ஒரு ஏளனமான சைகையை அது வீசியது. தட்டையான மூக்கு கொண்ட அந்த இளைஞன், ஒரு வெற்றியாளனைப் போலத் தெருவைப் பார்த்தான். 

கோஸ்டோக்லோடோவோ தோல்வியுற்ற நிலையில் தொடர்ந்து நடந்தான். 

தன் சட்டைக் கையிலிருந்து வயலட் பூக்களை வெளியே எடுத்தான். அவை வாடி வதங்கி, அழிவின் விளிம்பில் இருந்தன—அவற்றை யாருக்காவது கொடுத்துவிட இதுவே கடைசி வாய்ப்பு. 

மின்சாரக் கம்பிகளை விட இறுக்கமாகச் சுருட்டப்பட்ட ஒரே மாதிரியான கருப்பு நிறப் பின்னல் கொண்ட இரண்டு உஸ்பெக் 'பயனியர்' (Pioneer) சிறுமிகள் அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தனர். ஓலெக் இரு கைகளாலும் இரண்டு சிறிய பூங்கொத்துகளை அவர்களுக்கு நீட்டினான்:

"இதோ, சிறுமிகளே." 

அவர்கள் ஆச்சரியமடைந்தனர். ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். பிறகு அவனையே பார்த்தனர். உஸ்பெக் மொழியில் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர். அவன் குடித்திருக்கவில்லை என்பதையும், அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டனர். ஒருவேளை, ஏதோ ஒரு துயரத்தின் காரணமாகவே அந்தச் சிப்பாய்-மாமா பூங்கொத்துகளைக் கொடுக்கிறார் என்பதையும் அவர்கள் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். 

ஒருத்தி தன் பூங்கொத்தை வாங்கிக்கொண்டு தலையசைத்தாள். 

மற்றொருத்தியும் தன் பூங்கொத்தை வாங்கிக்கொண்டு தலையசைத்தாள். 

பிறகு அவர்கள் தோள்கள் ஒன்றோடொன்று உரச, உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டே வேகமாகச் சென்றுவிட்டனர். 

அவனுக்குப் பின்னால் எஞ்சியிருந்தது அவனது அழுக்கு படிந்த, வியர்வை கறைபடிந்த பைய் (kitbag) மட்டுமே. 

அன்று இரவு எங்கே தங்குவது என்பதை அவன் மீண்டும் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. 

விடுதிகளில் தங்குவது சாத்தியமில்லை. 

சோயாவின் (Zoya) இடமும் சாத்தியமில்லை. 

வேகாவின் (Vega) இடமும் சாத்தியமில்லை. 

உண்மையில், அவனால் அங்கு செல்ல முடியும்—நிச்சயமாகச் செல்ல முடியும். அவள் மகிழ்ச்சியடைவாள். ஆனால் அதை அவள் ஒருபோதும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ள மாட்டாள். 

ஆனால் அது தடை செய்யப்பட்டிருந்தது—வெறும் 'கூடாது' என்ற வார்த்தைக்கு அப்பால், மிகக் கடுமையான ஒரு தடையது. ஆனால் வேகாவின் துணை இல்லாமல், பத்து லட்சம் மக்கள் வசிக்கும் இந்த அழகான, பரபரப்பான நகரம் திடீரென அவன் முதுகில் சுமத்தப்பட்ட ஒரு கனமான மூட்டையைப் போலத் தோன்றியது. இது விசித்திரமாகவும் இருந்தது—அதே காலைப் பொழுதில், இந்த நகரம் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது; இன்னும் சிறிது காலம் அங்கேயே தங்கவும் அவன் விரும்பியிருந்தான். 

மற்றொரு விசித்திரமான விஷயம்: அன்று காலையில் அவன் எதற்காக அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தான்? அவனது உடல்நலத் தேற்றம் (recovery) இப்போது ஒரு சிறப்பான பரிசாகத் தோன்றவில்லை. 

ஒரு தெருமுனை தூரத்தைக் கடப்பதற்குள்ளேயே, ஓலெக் தன் பசியையும், கால்களில் ஏற்பட்ட உராய்வு வலியையும், உடல் முழுவதுமான சோர்வையும், தனக்குள் இன்னும் இருக்கும் கட்டியின் அசைவையும் உணரத் தொடங்கினான். இப்போது அவனுக்குத் தேவைப்பட்டதெல்லாம், எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அங்கிருந்து வெளியேறுவது மட்டுமே. இருப்பினும், இப்போது தனக்காக முழுமையாகத் திறந்திருக்கும் 'உஷ்-டெரெக்' (Ush-Terek) நகருக்குத் திரும்பும் எண்ணம் கூட அவனுக்குள் இருந்த ஈர்ப்பை இழந்துவிட்டது. அங்குள்ள மனச்சோர்வு தன்னை இன்னும் ஆழமாக ஆட்கொண்டு அழித்துவிடும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். 

தற்போது தன் மனதை உற்சாகப்படுத்தக்கூடிய எந்த இடத்தையோ அல்லது பொருளையோ அவனால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. 

ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர: 'வேகா'விடம் (Vega) திரும்புவது. 

அவள் காலடியில் விழுந்து கெஞ்சுவது: "என்னை அனுப்பிவிடாதே, வேண்டாம்! இதில் என் தவறு ஏதுமில்லை." 

ஆனால் அது கண்டிப்பாகத் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது—தடை என்பதைத் தாண்டி, அது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாக இருந்தது. 

அவன் சூரியனைப் பார்த்தான். அது மறையத் தொடங்கியிருந்தது; நேரம் இரண்டு மணியைக் கடந்திருக்க வேண்டும். அடுத்து என்ன செய்வது என்று அவன் முடிவு செய்ய வேண்டியிருந்தது.

கமாண்டன்ட் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் எண் கொண்ட டிராம் வண்டி ஒன்றை அவன் கண்டான். அது எங்கே மிக அருகில் நிற்கிறது என்று கவனித்தான். 

கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நோயாளியைப் போலத் தோன்றிய அந்த டிராம், வளைவுகளில் உலோக உராய்வுச் சத்தத்தை எழுப்பியவாறே, குறுகிய கல் வீதிகளின் வழியாக அவனை இழுத்துச் சென்றது. தோல் பட்டியைப் பற்றிக்கொண்டு, ஜன்னல் வழியாக எதையாவது பார்க்க ஓலெக் (Oleg) குனிந்து பார்த்தான். ஆனால், சாலையின் கற்களும், பூச்சு உதிர்ந்த பாழடைந்த வீடுகளுமே அவன் கண்களுக்கு முன்னால் நகர்ந்து சென்றன—எங்கும் பசுமையோ அல்லது அகலமான வீதிகளோ இல்லை. திறந்தவெளித் திரையரங்கில் திரையிடப்படும் ஒரு திரைப்படத்தின் சுவரொட்டி ஒன்று கண்ணில் பட்டது. அந்த ஏற்பாடுகள் எப்படிச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்பதைப் பார்ப்பது சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்கும்; ஆனால் எப்படியோ, உலகின் புதுமைகளின் மீதான அவனது ஆர்வம் ஏற்கனவே மங்கத் தொடங்கியிருந்தது. 

பதினான்கு ஆண்டுகள் தனிமையைச் சகித்துக்கொண்டதில் அவளுக்குப் பெருமை இருந்தது. ஆனால், 'இத்தகைய' வாழ்க்கையின்—அதாவது ஒன்றாக இருந்தும் தனித்தனியாக இருக்கும் சூழலின்—ஆறு மாதக் காலம் எத்தகைய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை; அதை அவளால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை.

தனக்கு வேண்டிய நிறுத்தத்தை அடையாளம் கண்டு அவன் கீழே இறங்கினான். இப்போது, ​​ஒரு மரம் கூட இல்லாத, தொழிற்சாலைப் பகுதிக்குரிய அகலமான மற்றும் வெயில் சுட்டெரிக்கும் தெருவில் சுமார் ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரம் அவன் நடக்க வேண்டியிருந்தது. லாரிகளும் டிராக்டர்களும் இரு திசைகளிலும் இடைவிடாமல் இரைச்சலுடன் சென்றுகொண்டிருந்தன; அதே சமயம் நடைபாதை ஒரு நீண்ட கல் சுவரை ஒட்டிச் சென்று, தொழிற்சாலைக்கான ரயில் பாதையையும் நிலக்கரி குவியலையும் கடந்து, அகழ்வுப் பணிகளால் பள்ளங்கள் நிறைந்த ஒரு காலி இடத்தைக் கடந்து, மீண்டும் ரயில் பாதையைக் குறுக்கிட்டுச் சென்றது. அங்கே மற்றொரு சுவர் தென்பட்டது; இறுதியாக, அதிகாரப்பூர்வமாக "தற்காலிகமானவை" என்று வகைப்படுத்தப்பட்ட அந்த ஒற்றை மாடி மரக் குடியிருப்புகள் கண்ணில் பட்டன.

...பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிற்கான கட்டுமானம்" — ஆனாலும் அவை பத்து, இருபது அல்லது முப்பது ஆண்டுகளாக அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தன. குறைந்தது, கோஸ்டோக்லோடோவ் (Kostoglotov) முதன்முதலில் இந்தக் கமாண்டன்ட் அலுவலகத்தைத் தேடிச் சென்ற ஜனவரி மாத மழையின்போது இருந்த சேறு இப்போது இல்லை. அப்படியிருந்தும், அந்த நடைப்பயணம் சலிப்பூட்டும் வகையில் நீண்டதாகத் தோன்றியது; வட்ட வடிவப் பெருவீதிகள், பிரம்மாண்டமான ஓக் மரங்கள், உயர்ந்து நிற்கும் பாப்லர் மரங்கள் மற்றும் ஆப்ரிகாட் பூக்களின் இளஞ்சிவப்பு அதிசயம் ஆகியவற்றைக்கொண்ட அதே நகரத்தில்தான் இந்தத் தெருவும் இருக்கிறது என்பதை நம்புவதே கடினமாக இருந்தது.

இது அவசியமானது, சரியானது மற்றும் நல்லது என்று தனக்குத்தானே எவ்வளவுதான் சமாதானம் செய்துகொள்ள முயன்றாலும், அந்த வேதனை பின்னர் இன்னும் தீவிரமாக வெளிப்பட்டே தீரும்.

நகரத்தின் நாடு கடத்தப்பட்டவர்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும் அந்த கமாண்டன்ட் அலுவலகம், ஏன் அவ்வளவு மர்மமான, ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது? ஆனாலும் அது அங்கேயே இருந்தது—பராக்ஸ் (தங்கும் விடுதிகள்), சேறு நிறைந்த பாதைகள், ஒட்டுப்பலகை (plywood) கொண்டு அடைக்கப்பட்ட உடைந்த ஜன்னல்கள் மற்றும் எங்கும் காயப்போடப்பட்டிருந்த துணிகளுக்கு நடுவே.

கமாண்டன்ட் அலுவலகத்தில் தன்னைச் சந்தித்தபோது அந்த அதிகாரியின் முகத்தில் தெரிந்த அருவருப்பான தோற்றம் ஓலெக்கிற்கு (Oleg) நினைவுக்கு வந்தது—வேலை நேரத்தில் கூட அவர் தனது வழக்கமான பணியில் இருக்கவில்லை. இப்போது, ​​கமாண்டன்ட் தங்கும் கட்டிடத்தின் நடைபாதையில் நடந்து செல்லும்போது, ​​ஓலெக் தன் நடையைக் குறைத்துக்கொண்டு, முகத்தில் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற, ஒதுங்கியிருக்கும் பாவனையை வரவழைத்துக்கொண்டான். தன்னைச் சிறைபிடித்தவர்கள் புன்னகைத்தாலும் கூட, அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பதை கோஸ்டோக்லோடோவ் ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. தனக்கு எல்லாம் நினைவிருக்கிறது என்பதை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுவதைத் தனது கடமையாக அவன் கருதினான். 

அவன் கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான். முதல் அறை மங்கலாகவும், முற்றிலும் வெறுமையாகவும் இருந்தது: அங்கே பின்புறச் சாய்மானம் இல்லாத இரண்டு நீண்ட, ஆட்டம் காணும் பெஞ்சுகள் மட்டுமே இருந்தன; ஒரு தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் ஒரு மேஜை இருந்தது—அங்குதான் மாதத்திற்கு இருமுறை நாடு கடத்தப்பட்டவர்களைப் பதிவு செய்யும் சடங்கு நடைபெறும் என்று ஊகிக்க முடிந்தது. 

அந்த நேரத்தில் அங்கே யாரும் இல்லை, ஆனால் "கமாண்டன்ட்" என்ற பலகை தொங்கிக்கொண்டிருந்த முன்புறக் கதவு அகலத் திறந்திருந்தது. வாசலிலேயே நின்றுகொண்டு, ஓலெக் கண்டிப்பான குரலில் கேட்டான்...

"நான் உள்ளே வரலாமா?" 

"தாராளமாக, வாருங்கள்," என்று மிகவும் இனிமையான, வரவேற்கும் குரல் ஒன்று அவனை அழைத்தது. 

இது என்ன? ஓலெக் அதுபோன்ற ஒரு குரலை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை... NKVD-யில் அது போன்ற ஒரு சூழல் இருந்தது. அவன் உள்ளே நுழைந்தான். சூரிய ஒளி நிறைந்த அந்த அறையில், தன் மேஜையில் அமர்ந்திருந்த கமாண்டண்ட் மட்டுமே இருந்தார். ஆனால் அவர் முந்தைய அதிகாரி அல்ல—அந்த மர்மமான முட்டாள்தனமான தோற்றமும் ஆழ்ந்த ஞானம் இருப்பது போன்ற பாவனையும் கொண்டவர் அல்ல அவர்; அதற்குப் பதிலாக, மென்மையான, அறிவுப்பூர்வமான முகத்தோற்றம் கொண்ட ஒரு ஆர்மீனியர் அங்கு அமர்ந்திருந்தார். அவரிடம் துளியும் ஆணவம் இல்லை; சீருடைக்கு பதிலாக, ராணுவக் குடியிருப்புகள் நிறைந்த அந்தப் புறநகர்ப் பகுதிக்குச் சற்றும் பொருந்தாத ஒரு நேர்த்தியான சிவில் உடை அணிந்திருந்தார். நாடக அரங்குக்கான நுழைவுச்சீட்டுகளை வழங்குவது போன்ற ஒரு மகிழ்ச்சியான மனநிலையுடன் அவர் ஓலெகை நோக்கினார்; ஓலெக் ஒரு நல்ல கோரிக்கையுடன் வந்ததில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி இருப்பது போலத் தெரிந்தது. 

முகாம் வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, ஓலெக்கிற்கு ஆர்மீனியர்கள் மீது பெரிய ஈடுபாடு ஏதும் இருக்கவில்லை: அங்கே அவர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்தாலும், ஒருவருக்கொருவர் தீவிரமாக உதவிக் கொள்வார்கள்; எப்போதும் சிறந்த வேலைகளையே—அதாவது பொருட்கள் சேமிப்பு அறை, ரொட்டி விநியோகம் அல்லது வெண்ணெய் பங்கீடு செய்யும் பிரிவு போன்றவற்றில்—பெற்றுக்கொள்வார்கள். இருப்பினும், நியாயமாகச் சொல்லப்போனால், அதற்காக அவர்களைக் குறை சொல்ல முடியாது: இந்த முகாம்களையோ அல்லது சைபீரியாவையோ அவர்கள் உருவாக்கவில்லை—அப்படியிருக்க, எந்த உயர்ந்த லட்சியத்திற்காக அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவாமல் இருக்க வேண்டும், வணிகம் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும், அல்லது கடினமான நிலத்தைத் தோண்டி உழைக்காமல் இருக்க வேண்டும்? 

ஆனால் இப்போது, ​​அந்த அதிகாரப்பூர்வ மேஜைக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த மகிழ்ச்சியான, கனிவான ஆர்மீனியரைப் பார்த்தபோது, ​​ஓலெக் ஒரு விஷயத்தை அன்புடன் நினைவுகூர்ந்தான்: அதாவது, இறுக்கமான அதிகாரத்துவக் கட்டமைப்பிற்குள் தன்னைச் சிறைப்படுத்திக்கொள்ளாத ஆர்மீனியர்களின் அந்த இயல்புதான் அது. 

ஓலெக்கின் குடும்பப் பெயரைக் கேட்டதும், அவன் தற்காலிகப் பதிவுக்காக வந்திருப்பதை அறிந்ததும், அந்த கமாண்டண்ட்—நல்ல பருமனான உடல்வாகு கொண்டவராக இருந்தபோதிலும்—மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் எளிதாகவும் எழுந்து நின்றார்; பின்னர் ஒரு அலமாரியில் இருந்த அட்டைகளை (index cards) ஒவ்வொன்றாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார். அதே வேளையில், ஓலெக்கின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி மகிழ்விப்பது போல... அவ்வப்போது அவர் சத்தமாக எதையாவது சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்—சில சமயங்களில் வெறும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள்; வேறு சில சமயங்களில், விதிமுறைகளின்படி உச்சரிக்கவே கூடாத குடும்பப் பெயர்கள்:

"சரி... பார்க்கலாம்... கலிஃபோடிடி... கான்ஸ்டான்டினிடி... தயவுசெய்து அமருங்கள்... குலாயேவ்... கரனுரியேவ்." "ஓ, அந்த மூலையில் காகிதம் கிழிந்துபோயிருக்கிறது... கஸிமகோமேவ்... கோஸ்டோக்லோடோவ்!" — மீண்டும், NKVD-யின் அனைத்து விதிகளையும் அப்பட்டமாக மீறி, அவரிடம் கேட்பதற்குப் பதிலாக, அவரே அந்த நபரின் பெயரையும் தந்தையின் பெயரையும் கூறினார்: "ஒலெக் ஃபிலிமோனோவிச்?" 

"ஆம்." 

"சரி... ஜனவரி இருபத்தி மூன்றாம் தேதியிலிருந்து புற்றுநோய் சிகிச்சை மையத்தில் சிகிச்சை பெற்று வருகிறீர்கள்..." — அவர் காகிதத்திலிருந்து நிமிர்ந்து, உயிரோட்டமான, மனிதத்தன்மை கொண்ட கண்களால் பார்த்தார்: "அப்படியென்றால், எப்படி இருக்கிறது? உடல்நிலை தேறியிருக்கிறதா?" 

ஒலெக்கின் மனம் இளகியது; தொண்டையில் ஒருவித நெகிழ்ச்சியான அடைப்பும் ஏற்பட்டது. எவ்வளவு சிறிய விஷயம் போதும்: இது போன்ற வெறுக்கத்தக்க மேஜைகளுக்குப் பின்னால் மனிதநேயம் மிக்கவர்களை அமர வைத்தால் போதும்—வாழ்க்கையே முற்றிலும் வேறொன்றாக மாறிவிடுகிறது. அவர் பதற்றமின்றி எளிமையாகப் பதிலளித்தார்:

"சொல்வது கடினம்... சில விஷயங்களில் பரவாயில்லை, வேறு சிலவற்றில் மோசமாக இருக்கிறது..." — (மோசமா? மனிதன் எவ்வளவு நன்றியற்றவனாக இருக்கிறான்! மருத்துவமனைத் தரையில் படுத்துக்கொண்டு சாவதை விரும்பியதை விட மோசமானது என்ன இருக்க முடியும்?..) — "உண்மையில், பரவாயில்லை." 

"அப்படியென்றால் அது நல்ல விஷயம்!" என்று கமாண்டன்ட் உற்சாகமாகச் சொன்னார். "ஆனால் நீங்கள் ஏன் உட்காரவில்லை?" 

நாடக டிக்கெட்டுகளைச் சரிபார்த்துச் செயலாக்க நேரம் பிடித்தது! இங்கே ஒரு முத்திரையை இட வேண்டும், அங்கே மையில் தேதியை எழுத வேண்டும்; தடிமனான பதிவேட்டில் குறிப்புகளை எழுத வேண்டும், மற்றொன்றிலிருந்து நகலெடுக்க வேண்டும். அந்த ஆர்மீனியர் எல்லாவற்றையும் உற்சாகத்துடனும் எளிதாகவும் செய்தார்; ஒலெக்கின் பயண அனுமதியை விடுவித்தார், பின்னர்—அர்த்தமுள்ள பார்வையுடன் அதை அவரிடம் நீட்டியபடியே... ...அதிகாரப்பூர்வமான தொனியை விட்டுவிட்டு, குரலைக் தாழ்த்திச் சொன்னார்:

"கவலை... படாதீர்கள். எல்லாம் விரைவில் முடிந்துவிடும்." 

"என்னது—'அது'?" என்று ஒலெக் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். 

"என்னது 'அது' என்கிறீர்களா? வருகைப் பதிவு, நாடு கடத்தப்பட்ட நிலை, கமாண்டன்ட்டுகள்—இவைதான்!" அவர் அலட்சியமாகப் புன்னகைத்தார்.

(தெளிவாகவே, அவருக்கு இதைவிடச் சிறந்ததொரு வேலை காத்திருந்தது.)

"என்ன? ஏற்கனவே... உத்தரவு வந்துவிட்டதா?" என்று ஒலெக் ஆர்வத்துடன் கேட்டார். 

"உத்தரவு என்று சரியாகச் சொல்ல முடியாது," என்று கமாண்டன்ட் பெருமூச்சு விட்டார், "ஆனால் அதற்கான திட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. உறுதியாகச் சொல்கிறேன். அது வரப்போகிறது!" "மனம் தளராதே, விரைவில் குணமடை—நீ நிச்சயம் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நிலையை அடைவாய்." 

ஓலெக் ஒருவிதமான கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தான்:

"சாதாரண மனிதர்களின் உலகத்துடனான என் தொடர்பு எப்போதோ முடிந்துவிட்டது." 

"உன் தொழில் என்ன?"

"எதுவுமில்லை."

"திருமணமாகிவிட்டதா?"

"இல்லை."

"அது நல்ல விஷயம்!" என்று அந்த அதிகாரி உறுதியாகக் கூறினார். "நாடுகடத்தப்பட்ட பிறகு, சொந்த ஊரில் உள்ள தங்கள் மனைவிகளை மக்கள் பெரும்பாலும் விவாகரத்து செய்துவிடுகிறார்கள்—அது ஒரு பெரிய குழப்பத்தில் முடிகிறது. ஆனால் நீங்கள் விடுதலையாகி ஊருக்குத் திரும்பியதும்—*அப்போது* நீங்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்!"

திருமணம் செய்துகொள்வதா...

"அப்படியானால்—நன்றி," என்று கூறியபடியே ஓலெக் எழுந்து நின்றான்.

அந்த அதிகாரி நட்புடன் தலையசைத்து விடை கொடுத்தாலும், அவனது கையை மட்டும் குலுக்கவில்லை.

வெளியே இருந்த இரண்டு அறைகளைக் கடந்து செல்லும்போது ஓலெக் யோசித்தான்: இந்த அதிகாரி எப்படிப்பட்ட மனிதர்? அவர் எப்போதும் இப்படித்தான் இருப்பாரா, அல்லது இது அந்தச் சூழலின் தாக்கமா? அவர் இங்கே நிரந்தரமாக இருப்பவரா அல்லது தற்காலிகமாக வந்தவரா? அல்லது இது போன்ற மனிதர்களைத்தான் இப்போது குறிப்பாக நியமிக்கிறார்களா? இதைத் தெரிந்துகொள்வது முக்கியம், ஆனால் அவனால் மீண்டும் திரும்பிச் செல்ல முடியாது.

பராக்ஸ் (தங்கும் விடுதிகள்), ரயில் தண்டவாளங்கள் மற்றும் நிலக்கரி குவியல்களைக் கடந்து—ஓலெக் அந்த நீண்ட தொழிற்சாலைச் சாலையில் வேகமாக நடந்தான்; அவனது நடை உறுதியாகவும் வேகமாகவும் இருந்தது; வெப்பம் காரணமாகச் சிறிது நேரத்திலேயே அவன் தனது நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) கழற்றிவிட்டான். அந்த அதிகாரி அவனுக்குள் ஊற்றிய அந்த 'மகிழ்ச்சி உணர்வு', மெல்ல மெல்ல அவனுக்குள் பொங்கி வழியத் தொடங்கியது. அந்த உண்மையை முழுமையாக உணர்வதற்குச் சிறிது காலம் பிடித்தது.

அந்த உணர்வை முழுமையாக உள்வாங்க அவனுக்குக் காலம் தேவைப்பட்டது; ஏனெனில், அந்த மேஜைகளுக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் மனிதர்களை நம்பக்கூடாது என்றே அவன் பழக்கப்பட்டிருந்தான். போருக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், அரசியல் கைதிகளுக்குப் பொது மன்னிப்பு வழங்கப்படவிருப்பதாக அதிகாரிகள்—கேப்டன்கள் மற்றும் மேஜர்கள்—திட்டமிட்டுப் பரப்பிய பொய்களை அவனால் எப்படி மறக்க முடியும்? மக்கள் அதை எவ்வளவு நம்பினார்கள்! "ஒரு கேப்டனே என்னிடம் இதைச் சொன்னார்!" என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். ஆனால், உண்மையில் சோர்வடைந்தவர்களின் மன உறுதியை அதிகரிக்கவும், அவர்களைத் தொடர்ந்து உழைக்க வைக்கவும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்குகளை அடையச் செய்யவும், ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காக வாழ முயற்சிக்கும்படி செய்யவும் மட்டுமே அவர்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் அந்த ஆர்மீனியரைப்பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வருவதானால், அவரது பதவிக்குத் தேவையானதை விடவும் ஆழமான அறிவு அவரிடம் இருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆயினும், அந்தச் செய்தித்தாள் துணுக்குகளை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​ஓலெக் தானும் இதற்காகத்தானே காத்திருந்தான்? 

கடவுளே, அதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது! அதற்கான சரியான தருணம் இதுதான்—வேறு எப்படி இருக்க முடியும்? ஒரு மனிதன் கட்டியினால் (tumor) இறந்துபோகிறான் என்றால், கட்டாய உழைப்பு முகாம்களாலும் நாடு கடத்தப்பட்டவர்களுக்கான இடங்களாலும் எங்கும் நிறைந்திருந்த ஒரு நாடு எப்படித் தப்பிப் பிழைத்திருக்க முடியும்? 

ஓலெக் மீண்டும் மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தான். எப்படியாயினும், அவன் இறந்துவிடவில்லை. விரைவில் அவனால் லெனின்கிராட் நகருக்கு ஒரு பயணச்சீட்டை வாங்க முடியும். லெனின்கிராட்! ...செயிண்ட் ஐசக் பேராலயத்தின் தூண் ஒன்றை நேரில் சென்று தொட்டுப் பார்ப்பது உண்மையிலேயே சாத்தியமாகுமா?

ஆனால் செயிண்ட் ஐசக் பேராலயம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்! இப்போது எல்லாம் மாறிக்கொண்டிருந்தன—வேகாவினால்! அது தலைசுற்ற வைக்கும் உணர்வு! இது உண்மையாக இருந்தால்... இது தீவிரமானதாக இருந்தால்...—அது வெறும் கற்பனை மட்டுமல்ல! அவளுடன் இங்கேயே அவனால் வாழ முடியும்! 

வேகாவுடன் வாழ்வதா?! வாழ்வதா! ஒன்றாக! அந்த எண்ணமே அவன் நெஞ்சை வெடித்துவிடுமோ என்று தோன்றச் செய்தது!

இப்போதே அவளைச் சென்று பார்த்து எல்லாவற்றையும் சொன்னால் அவள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைவாள்! ஏன் அவளிடம் சொல்லக்கூடாது? ஏன் செல்லக்கூடாது? இந்த உலகில் வேறு யாரிடம் அவன் இதைச் சொல்ல முடியும்? அவனது சுதந்திரத்தைப் பற்றி வேறு யார் கவலைப்படுவார்கள்? 

அவன் ஏற்கனவே டிராம் நிறுத்தத்தை அடைந்துவிட்டான். அவன் ஒரு வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது: ரயில் நிலையத்திற்கா? அல்லது வேகாவிற்கா? அவன் விரைவாகச் செல்ல வேண்டும், இல்லையெனில் அவள் கிளம்பிவிடக்கூடும். சூரியன் ஏற்கனவே தாழ்ந்து கொண்டிருந்தது. 

மீண்டும் ஒருமுறை அவன் மனக்குழப்பம் அடைந்தான். மீண்டும் ஒருமுறை அவன் வேகாவை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டான்! தளபதியின் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் வழியில் அவன் முன்வைத்த வலுவான வாதங்கள் அனைத்தும் இப்போது காணாமல் போயின. 

ஏதோ தவறு செய்தவனையோ அல்லது களங்கம் படிந்தவனையோ போல ஏன் அவளைத் தவிர்க்க வேண்டும்? சொல்லப்போனால், அவனுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கும்போதே அவள் ஏதோ ஒன்றை நினைத்திருக்கத்தானே வேண்டும். 

அவள் மௌனமாகத்தானே இருந்தாள்? அவன் வாதிட்டபோதும், சிகிச்சையை நிறுத்துமாறு கெஞ்சியபோதும் அவள் ஒதுங்கி நின்றாளே. 

ஏன் செல்லக்கூடாது? அவர்களால்... எல்லாவற்றையும் கடந்து மேலே வர முடியாதா? ...அவர்களால்

அதையெல்லாம் கடந்து வர முடியாதா? அவர்கள் மனிதர்கள் தானே? குறைந்தது வேகாவாவது—நிச்சயமாக வேகாவாவது! 

அவன் ஏற்கனவே டிராமில் ஏறும் இடத்திற்குள் நுழையப் போராடிக்கொண்டிருந்தான். அந்த நிறுத்தத்தில் பெரும் கூட்டம் கூடியிருந்தது—அனைவரும் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட டிராம் வண்டியை நோக்கி முண்டியடித்தனர்! எல்லோரும் அந்தத் திசையில்தான் செல்ல வேண்டியிருந்தது! ஓலெக் ஒரு கையில் தனது நீண்ட ராணுவ மேலங்கியையும் (greatcoat) மறு கையில் பயணப் பையையும் வைத்திருந்ததால், அவனால் கைப்பிடிகளைப் பற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை; கூட்டத்தின் நெரிசல் அவனைச் சுற்றி வளைத்துச் சுழற்றியது; முதலில் நடைமேடையிலும், பின்னர் ரயில் பெட்டிக்குள்ளும் அவனைத் தள்ளியது. 

எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கடுமையாக நெரிக்கப்பட்ட நிலையில், மாணவர்கள் போலத் தோற்றமளித்த இரு இளம் பெண்களுக்குப் பின்னால் அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். ஒருத்தி பொன்னிற முடியும் மற்றொருத்தி கருநிற முடியும் கொண்டவளாக இருந்தாள்; அவர்கள் அவனுக்கு மிக அருகில் இருந்ததால், அவனது மூச்சுக்காற்றை அவர்களால் நிச்சயமாக உணர முடிந்தது. பக்கவாட்டில் நீட்டப்பட்டிருந்த அவனது கைகள் தனித்தனியாக முடக்கப்பட்டிருந்தன—இதனால் கோபக்காரியான நடத்துநரிடம் கட்டணம் செலுத்துவது மட்டுமல்ல, கைகளைச் சற்றே அசைப்பது கூட சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. மேலங்கியைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த அவனது இடது கை, கருநிற முடி கொண்ட பெண்ணை அரைகுறையாக அணைத்துக்கொண்டிருப்பது போல அமைந்திருந்தது. அதே சமயம், அவனது உடல் முழுவதும் பொன்னிற முடி கொண்ட பெண்ணின் மீது அழுத்தப்பட்டிருந்தது; அவளது முழங்கால் முதல் தாடை வரையிலான உடல் அமைப்பை அவனால் உணர முடிந்தது; அவளாலும் அவனது இருப்பை உணரவே முடிந்தது. மிகத் தீவிரமான காம உணர்வு கூட அவர்களை அந்தக் கூட்டம் இணைத்தது போல அவ்வளவு இறுக்கமாக இணைத்திருக்க முடியாது. அவளது கழுத்து, காதுகள் மற்றும் தலைமுடியின் சுருள்கள் ஆகியவை கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு அவன் மீது அழுத்தப்பட்டிருந்தன. அவனது கரடுமுரடான, தேய்ந்துபோன கம்பளி ராணுவ மேலங்கியின் ஊடாக, அவளது கதகதப்பையும் மென்மையையும் இளமையையும் அவன் உணர்ந்தான். கருநிற முடி கொண்ட பெண் அவளிடம் கல்லூரி விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள், ஆனால் பொன்னிற முடி கொண்ட பெண் பதிலளிப்பதை நிறுத்திவிட்டாள். 

உஷ்-டெரெக் (Ush-Terek) நகரில் டிராம் வண்டிகள் எதுவும் இல்லை. அதுபோன்ற நெரிசலை இதற்கு முன் அவன் 'பிளாக் மரியா' (Black Maria) எனப்படும் கைதிகள் கொண்டு செல்லும் வாகனத்தின் பின்புறத்தில் மட்டுமே அனுபவித்திருந்தான். ஆனால் அங்கே எப்போதும் பெண்களின் மீது உடல் ஒட்டி நிற்கும் சூழல் இருப்பதில்லை. பல தசாப்தங்களாக உறுதிப்படுத்தப்படாத அல்லது வெளிப்படாத அந்த உணர்வு, இப்போது ஒரு ஆதி அனுபவத்தின் தீவிரத்துடன் உணரப்பட்டது! 

ஆனாலும் அது மகிழ்ச்சி அல்ல. அது ஒருவித வேதனையும் கூட. அந்த உணர்வுக்கு ஒரு எல்லை இருந்தது—தனது மன உறுதியைக் கொண்டு கூட அவனால் அதைத் தாண்ட முடியவில்லை. 

எப்படியாயினும், அவனுக்கு முன்பே எச்சரிக்கப்பட்டிருந்தது: காம உணர்வு மட்டும் அப்படியே இருக்கும் என்று. அது *மட்டும்* தான்...

அவர்கள் சுமார் இரண்டு நிறுத்தங்கள் வரை அப்படியே பயணம் செய்தனர். பின்னர், கூட்டம் இன்னும் இருந்தபோதிலும், பின்னாலிருந்து வந்த அழுத்தம் சற்று தணிந்தது; ஓலெக் தன்னைச் சற்று விலக்கிக்கொண்டிருக்க முடியும். ஆனால் அவன் அப்படிச் செய்யவில்லை; இதிலிருந்து விடுபட்டு, இந்த இன்பம் கலந்த வேதனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் எண்ணம் அவனிடம் இனி இருக்கவில்லை. அந்தத் தருணத்தில்—சரியாக அந்தத் கணத்தில்—அவனுக்கு வேறு எதுவும் தேவைப்படவில்லை; இன்னும் சிறிது நேரம் மட்டும்... ...இப்படியே இன்னும் சிறிது நேரம் இருக்க முடிந்தால்! அந்த டிராம் வண்டி இப்போது 'பழைய நகரை' (Old Town) நோக்கிச் சென்றால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!

அது ஒரு வெறிகொண்ட வேகத்துடன், இரவு வரும் வரை நிற்காமல் சத்தமிட்டபடி வட்டமடித்துக்கொண்டே இருக்கக்கூடாதா! அல்லது

உலகையே சுற்றிவரும் ஒரு பயணத்தைத் துணிச்சலாக மேற்கொள்ளக்கூடாதா! — ஆனால், முதலில் விலகிச் செல்லும் மன உறுதி ஓலெக்கிடம் இல்லை!

தனக்குக் கிடைத்த தகுதியை விடவும் மேலான இந்த மகிழ்ச்சியை நீட்டிக்க விரும்பிய ஓலெக், அவளது கழுத்தின் பின்புறம் இருந்த அந்தச் சிறிய சுருள் முடியை நன்றியுணர்வுடன் உற்றுநோக்கி நினைவில் பதியவைத்துக் கொண்டான் (அவளது முகத்தை அவன் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை என்றாலும்). 

பொன்னிற முடி கொண்ட அந்தப் பெண் அவனை விட்டு விலகி, முன்னோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். 

தளர்ந்து நடுங்கும் தன் முழங்கால்களை நிமிர்த்தி எழுந்து நின்றபோது, ​​தான் 'வேகா'வை (Vega) நோக்கி—அதாவது வேதனை மற்றும் ஏமாற்றத்தை நோக்கி—சென்றுகொண்டிருப்பதை ஓலெக் உணர்ந்தான். 

தன்னை விட அவளிடமிருந்து அதிக எதிர்பார்ப்புகளைக் கோருவதற்காகவே அவன் அங்கு சென்று கொண்டிருந்தான். 

ஆன்மீக ரீதியிலான பிணைப்பே மற்ற எல்லா வகையான உறவுகளையும் விட மேலானது என்று அவர்கள் மிக உயர்ந்ததொரு முடிவை எடுத்திருந்தார்கள். ஆயினும், தங்கள் கைகளை இணைத்து ஒரு உயர்ந்த பாலத்தை அமைத்திருந்த நிலையில், அந்தப் பாலம் இடிந்து விழுவதை அவன் இப்போதே காண முடிந்தது. ஒரு விஷயத்தை மகிழ்ச்சியுடன் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே, அதே சமயம் மனதிற்குள் வேறொரு வேதனைமிக்க எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அவன் அவளை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தான். அவள் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, அவளது அறையில் அவன் தனியாக இருக்கும்போது, ​​அவளது ஆடைகளைப் பார்த்தும், ஒவ்வொரு சிறிய பொருளைப் பார்த்தும் நிச்சயம் கண்ணீர் விட்டுப் புலம்புவான். {355}

இல்லை, அந்தப் பெண்ணை விட அவன் அதிக விவேகத்துடன் செயல்பட வேண்டும். அவன் ரயில் நிலையத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். 

முன்னோக்கிச் சென்று அந்தப் பெண் மாணவர்களைக் கடப்பதற்குப் பதிலாக, அவன் நெரிசலில் புகுந்து டிராம் வண்டியின் பின்பகுதிக்குச் சென்று, யாரோ ஒருவரின் வசவுச் சொற்களுக்கு இடையே கீழே குதித்தான். 

டிராம் நிறுத்தத்திற்கு அருகில், மீண்டும் வயலட் மலர்கள் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன...

சூரியன் மறையத் தொடங்கியிருந்தது. ஓலெக் தன் நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) அணிந்துகொண்டு ரயில் நிலையத்தை நோக்கி நடந்தான். டிராம் வண்டியில் இப்போது கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. ரயில் நிலைய வளாகத்தில் அலைந்து திரிந்து—கேள்விகள் கேட்டு, தவறான பதில்களைப் பெற்று—இறுதியில் நீண்ட தூர ரயில்களுக்கான டிக்கெட்டுகள் விற்கப்படும் அந்த மண்டபத்தை (உட்புறச் சந்தை போன்ற அமைப்பைக் கொண்ட கட்டிடம்) அவன் அடைந்தான்.

அங்கே நான்கு டிக்கெட் கவுண்டர்கள் இருந்தன; ஒவ்வொன்றின் முன்பும் நூற்று ஐம்பது முதல் இருநூறு பேர் வரையிலான நீண்ட வரிசை நீண்டு கொண்டிருந்தது. அதுவும், சற்று விலகிச் சென்றவர்களை இதில் கணக்கில் சேர்க்கவில்லை. ஓலெக் அந்தச் சூழலை—நாட்கணக்கில் நீளும் ரயில் நிலைய வரிசைகளை—தான் அங்கிருந்து ஒருபோதும் வெளியேறாதது போலவே உணர்ந்தான். உலகில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன—உடை அலங்காரம், தெருவிளக்குகள், இளைஞர்களின் நடத்தை என அனைத்தும் மாறியிருந்தன—ஆனால் இது மட்டும் அவன் அறிந்தபடியே அப்படியே இருந்தது: 1946, 1939, 1934 மற்றும் 1930-ஆம் ஆண்டுகளிலும் நிலைமை இப்படித்தான் இருந்தது. 'NEP' (புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை) காலக்கட்டத்தில் உணவுப் பொருட்களால் நிறைந்திருந்த கடை ஜன்னல்கள் அவனுக்கு நினைவிருந்தன; ஆனால், எளிதாக அணுகக்கூடிய ரயில் நிலைய டிக்கெட் கவுண்டர்களை அவனால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை; சிறப்புப் புத்தகங்களையோ அல்லது அதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட குறிப்பிட்ட அனுமதியையோ வைத்திருந்தவர்களுக்கு மட்டுமே அந்தப் பயண முயற்சியின் சிரமங்கள் இல்லாமல் இருந்தன.

ஆனால் இப்போது, ​​அவனிடம் ஒரு அனுமதிச் சீட்டு இருந்தது—அது பார்ப்பதற்குச் சாதாரணமானதாகத் தோன்றினாலும், அந்த நோக்கத்திற்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

அங்கு மூச்சு முட்டும் சூழல் நிலவியது, அவனும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தான்; ஆனாலும், தன் பையிலிருந்து இறுக்கமான ரோமத் தொப்பியை எடுத்து, அதை ஒரு மரச்சட்டத்தில் வலுக்கட்டாயமாக மாட்டுவது போலத் தன் தலையில் அழுத்திக்கொண்டான். தன் பயணப் பையை ஒரு தோளில் மாட்டிக்கொண்டான். லெவ் லியோனிடோவிச்சின் கத்திக்குக் கீழே அறுவை சிகிச்சை மேஜையில் படுத்திருந்ததிலிருந்து இரண்டு வாரங்கள் கூட ஆகவில்லை என்பதைத் தன் முகபாவனையில் வெளிப்படுத்திக்கொண்டான்—அந்தக் களைப்புடனும் மங்கலான பார்வையுடனும், வரிசைகளுக்கு இடையே மெதுவாக நகர்ந்து டிக்கெட் கவுண்டரை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே இன்னும் பலரும் ஆர்வத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் காத்திருந்தனர்; ஆனால் அவர்கள் கவுண்டரைச் சூழ்ந்துகொள்ளவோ ​​அல்லது சண்டையிடவோ இல்லை, ஏனெனில் ஒரு காவலர் அங்கே காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தார்.

அனைவருக்கும் தெரியும் வகையில், ஓலெக் தன் கோட் மடிப்பின் கீழே இருந்த சாய்வான பையிலிருந்து மருத்துவச் சான்றிதழை மெதுவாக வெளியே எடுத்து, நம்பிக்கையுடன் அந்தக் காவலரிடம் நீட்டினான்.

ஒரு இளம் ஜெனரலைப் போலத் தோற்றமளித்த, கம்பீரமான மீசை கொண்ட உஸ்பெக் இனத்தைச் சேர்ந்த அந்தக் காவலர், அதை ஒரு முக்கியத்துவமான பாவனையுடன் வாசித்துவிட்டு, வரிசையின் முன்னால் நின்றிருந்தவர்களிடம் அறிவித்தார்:

"இவரை நாம் இடையில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். இவருக்கு அறுவை சிகிச்சை நடந்திருக்கிறது."

மூன்றாவது இடத்திற்குச் செல்லுமாறு அவர் ஓலெக்கிற்குச் சைகை செய்தார்.

தனக்கு முன்னால் வரிசையில் நின்றிருந்தவர்களை ஒரு களைப்பான பார்வையுடன் பார்த்த ஓலெக், இடையில் நுழையக்கூட முயற்சிக்கவில்லை; தலையைக் குனிந்தபடி ஓரமாக நின்றான். பரிமாறும் தட்டு போன்ற அகலமான விளிம்பைக் கொண்ட பழுப்பு நிற வெல்வெட் தொப்பியை அணிந்திருந்த, பருமனான ஒரு முதிய உஸ்பெக் இனத்தவர், அவனை மென்மையாகத் தள்ளி வரிசையில் நிற்க வைத்தார்.

டிக்கெட் ஜன்னலுக்கு அருகில் நிற்பது ஒரு துடிப்பான அனுபவம்: பணப்பெட்டியில் அமர்ந்திருப்பவரின் விரல்களையும், டிக்கெட்டுகள் வெளியே வீசப்படுவதையும், ஆழமான பையிலிருந்தோ அல்லது உள்ளாடையுடன் தைக்கப்பட்ட பணப்பையிலிருந்தோ மிகுந்த சிரமத்துடன் எடுக்கப்பட்டுப் பயணி ஒருவரின் கையில் இறுக்கமாகப் பற்றப்பட்டிருக்கும் வியர்வை படிந்த பணத்தையும் நீங்கள் பார்க்கலாம்; பயந்த குரலில் பயணி வைக்கும் கோரிக்கைகளையும், பணப்பெட்டியில் இருப்பவரின் பிடிவாதமான மறுப்புகளையும் நீங்கள் கேட்கலாம்—அதே சமயம் விஷயங்கள் மந்தமாக இல்லாமல், வேகமாக நகர்வதையும் நீங்கள் காண முடியும்.

பிறகு, ஒலெக் ஜன்னலை நோக்கிச் சாய்ந்து பேசும் முறை வந்தது.

"கான்-டாவ் (Khan-Tau) நகருக்கு 'பொது வகுப்பு' (general-class) கடின இருக்கை டிக்கெட் ஒன்று வேண்டும்."

"எந்த இடத்திற்கு?" என்று பணப்பெட்டியில் இருந்தவர் கேட்டார்.

"கான்-டாவ் நகருக்கு."

"அப்படி ஒரு இடம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லையே," என்று தோள்களைக் குலுக்கியபடியே கூறிய அவர், ஒரு பெரிய குறிப்புப் புத்தகத்தைப் புரட்டத் தொடங்கினார்.

"ஏன் 'பொது வகுப்பு' டிக்கெட் வாங்குகிறீர்கள்?" என்று அவனுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த ஒரு பெண் பரிவுடன் கேட்டார். "அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகும் 'பொது வகுப்பு' இருக்கையிலா செல்கிறீர்கள்? மேலே ஏறினால் தையல் பிரிந்துவிடும். திறந்தவெளிப் பெட்டியில் (open-plan carriage) ஒரு படுக்கை வசதி கொண்ட டிக்கெட்டை வாங்கியிருக்கலாமே!"

"என்னிடம் அதற்கான பணம் இல்லை," என்று ஒலெக் பெருமூச்சு விட்டார். அது உண்மைதான்.

"அப்படி ஒரு நிலையமே இல்லை!" என்று கத்தியபடியே அந்தப் பெண் குறிப்புப் புத்தகத்தை ஓங்கி மூடினார். "அதற்குப் பதிலாக அடுத்த நிலையத்திற்கு டிக்கெட் வாங்குங்கள்!"

"அப்படி எப்படி இருக்க முடியாது?" ஒலெக் மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டார். "அது ஒரு வருடமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது; நானே அங்கிருந்து பயணம் செய்திருக்கிறேன். தெரிந்திருந்தால், பழைய டிக்கெட்டை உங்களிடம் காட்ட எடுத்து வந்திருப்பேனே."

"அதைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது! புத்தகத்தில் இல்லையென்றால், அந்த நிலையம் இல்லை என்றே அர்த்தம்!"

"ஆனால் ரயில்கள் அங்கே நிற்கின்றனவே!" அறுவை சிகிச்சை முடிந்து வந்த ஒரு நோயாளிக்கு இருக்க வேண்டிய அமைதியை மீறி, ஒலெக் சற்று ஆவேசமாகவே வாதிட்டார். "அங்கே ஒரு டிக்கெட் அலுவலகமும் இருக்கிறதே!" "குடிமகனே, நீங்கள் எதுவும் வாங்கப் போவதில்லை என்றால் நகருங்கள்! அடுத்தவர்!"

"சரிதான், அவர் ஏன் நேரத்தை வீணடிக்கிறார்?" என்று பின்னாலிருந்து நியாயமான முணுமுணுப்புகள் எழுந்தன. "கிடைப்பதை வாங்கிக்கொண்டு போக வேண்டியதுதானே... அறுவை சிகிச்சையிலிருந்து இப்பதான் வந்திருக்கிறார், அதற்குள்ளும் இப்படி முரண்டு பிடிக்கிறாரே."

ஓ, இந்த நேரத்தில் அவருடன் வாதாட ஓலெக் எவ்வளவு விரும்பியிருப்பார்! பயணிகள் சேவைப் பிரிவின் தலைவரையும் நிலைய அதிகாரியையும் நேரில் காண வேண்டும் என்று கோரி, எவ்வளவு ஆவேசமாக அவர் அங்கு வலம் வந்திருப்பார்! அத்தகைய பிடிவாதத்தை உடைத்தெறிந்து, எது சரியோ அதை நிலைநாட்ட அவர் எவ்வளவு விரும்பினார்—அது ஒரு சிறிய, அற்பமான நீதியாக இருந்தாலும்கூட, அது நீதியாகவே இருந்ததே!

...குறைந்தபட்சம் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நிற்கும் இந்தச் செயலிலாவது, அவர் தன்னை ஒரு தனிமனிதனாக உணர முடிந்தது. 

ஆனால், போக்குவரத்து அட்டவணை விதியைப் போலவே, தேவை மற்றும் விநியோக விதியும் (supply and demand) மிகக் கடுமையானதாக இருந்தது! அவருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த அந்த அன்பான பெண்மணி—அவரை 'பிளாட்ஸ்கார்ட்னி' (திறந்த படுக்கை வசதி கொண்ட) இருக்கையைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு வற்புறுத்திய அதே பெண்மணி—ஏற்கனவே தனது பணத்தை அவரது தோளுக்கு மேலாக நீட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரை வரிசையில் நிறுத்திய காவலர், அவரை ஒருபுறம் அழைத்துச் செல்லத் தனது கையை உயர்த்திக்கொண்டிருந்தார். 

"ஒரு நிலையத்திலிருந்து அங்கு செல்ல முப்பது கிலோமீட்டர் தூரம், ஆனால் மற்றொன்றிலிருந்து எழுபது கிலோமீட்டர்," என்று ஓலெக் டிக்கெட் எழுத்தரிடம் முறையிட்டார்; சிறை முகாம்களில் அனுபவமற்ற புதியவர்கள் செய்யும் வகையான புகாராக அது இருந்தது. உடனே அவர் ஒப்புக்கொண்டார்: "சரி, 'சு' (Chu) நிலையத்திற்குச் செல்லலாம்." 

அந்த எழுத்தருக்கு அந்த நிலையத்தைப் பற்றியும், அதற்கான கட்டணத்தைப் பற்றியும் நன்றாகத் தெரியும்; அவரிடம் டிக்கெட்டும் இருந்தது—மகிழ்ச்சியடைவதற்கு எல்லா காரணங்களும் இருந்தன. அங்கேயே, அதிக தூரம் நகராமல், ஓலெக் டிக்கெட்டை வெளிச்சத்திற்கு நேராக உயர்த்திப் பிடித்து அதில் இடப்பட்ட துளைகளைச் சரிபார்த்தார்; பெட்டி எண், கட்டணம் மற்றும் மீதிப் பணம் ஆகியவற்றையும் சரிபார்த்துவிட்டு, மெதுவாக அங்கிருந்து நடந்தார். 

அறுவை சிகிச்சை நோயாளி என்று அவரை அறிந்தவர்களிடமிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகிச் சென்றாரோ, அவ்வளவு நிமிர்ந்த தோற்றத்துடன் அவர் நடக்கலானார்; தனது மோசமான தொப்பையைக் கழற்றி மீண்டும் பைக்குள் திணித்துக்கொண்டார். ரயில் புறப்படுவதற்கு இன்னும் இரண்டு மணிநேரம் இருந்தது—அந்த நேரத்தை பாக்கெட்டில் டிக்கெட்டுடன் கழிப்பது இனிமையாக இருந்தது. இப்போது அவர் ஒரு விருந்து போல எதையாவது உண்ணலாம்: 'உஷ்-டெரெக்' (Ush-Terek) பகுதியில் கிடைக்காத ஐஸ்கிரீம் ஒன்றைச் சாப்பிடலாம்; அங்கும் கிடைக்காத 'க்வாஸ்' (kvass) பானத்தைக் குடிக்கலாம். பயணத்திற்காக ஒரு துண்டு கருப்பு ரொட்டியை வாங்கலாம். சர்க்கரையையும் மறக்கக்கூடாது. பொறுமையாகத் தனது பாட்டிலில் கொதிக்கும் நீரை நிரப்பிக்கொள்ளலாம் (சொந்தமாகத் தண்ணீர் வைத்திருப்பது எவ்வளவு பெரிய சொகுசு!). ஆனால் ஹெர்ரிங் மீனை மட்டும்—எக்காரணம் கொண்டும் அவர் தொடமாட்டார். கைதிகளை ஏற்றிச் செல்லும் வாகன அணிவகுப்பில் பயணம் செய்வதை விட இது எவ்வளவு சுதந்திரமானது! — ரயிலில் ஏறும்போது உடல் சோதனை இல்லை, 'பிளாக் மரியா' (கைதிகள் கொண்டு செல்லும் வாகனம்) பயணம் இல்லை, காவலர்கள் சூழ தரையில் அமர வைக்கப்பட்ட நிலை இல்லை, இரண்டு முழு நாட்களுக்குத் தாகத்தால் அவதிப்படும் கொடுமையும் இல்லை! ஒருவேளை அவனுக்கு அந்த மூன்றாவது அடுக்கு—அதாவது சாமான்கள் வைக்கும் தட்டு—கிடைத்துவிட்டால், அவன் அதில் முழு நீளத்திற்குப் படுத்துக்கொள்ளலாம்; அதை இரண்டு அல்லது மூன்று பேருடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டியிருக்காது, அது அவனுக்கு மட்டுமேயான இடமாக இருக்கும்! அங்கே படுத்துக்கொண்டு—அந்தக் கட்டியின் (tumor) வலியையும் உணராமல் இருக்கலாம். அது எவ்வளவு பெரிய பேரின்பம்! அவன் ஒரு மகிழ்ச்சியான மனிதன்! குறை சொல்வதற்கு அவனிடம் என்ன இருந்தது? 

மேலும், அந்த முகாம் அதிகாரி பொது மன்னிப்பு (amnesty) பற்றியும் ஏதோ ஒரு குறிப்பைத் தவறுதலாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார்...

நீண்ட காலமாக எதிர்பார்த்திருந்த வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சி வந்துவிட்டது—அது இதோ இங்கேதான் இருக்கிறது!—ஆனாலும் ஏனோ, ஓலெக் அதை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. 

எப்படியாயினும், அங்கே "லியோவா" இருந்தான்—அவன் மிகவும் நெருக்கமாகப் பழகிய ஒருவன். இன்னும் வேறொருவரும் இருந்தார். அவர்கள் இல்லையென்றாலும்—எத்தனை எத்தனையோ சாத்தியக்கூறுகள்! ஒரு மனிதர் இன்னொருவரின் வாழ்க்கைக்குள் எவ்வளவு திடீரென்று நுழைந்துவிட முடியும். 

அன்று காலை நிலவைப் பார்த்தபோது அவனுக்குள் நம்பிக்கை துளிர்த்திருந்தது! ஆனால் அந்த நிலவோ தேய்பிறையில் இருந்தது...

இப்போது அவன் நடைமேடைக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது—தனது ரயில் புறப்படும் நேரத்திற்கு வெகு முன்னதாகவே: காலி ரயில் உள்ளே கொண்டுவரப்படும்போது, ​​அவன் தனது பெட்டியை அடையாளம் கண்டு, அதை நோக்கி ஓடி, வரிசையில் ஒரு இடத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஓலெக் பயண அட்டவணையைப் பார்க்கச் சென்றான். எதிர் திசையில் செல்லும் ஒரு ரயில்—எழுபத்தைந்தாவது எண் கொண்ட ரயில்—அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது; அதில் பயணிகள் ஏறும் பணி ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டிருந்தது. மூச்சு வாங்கும் நிலையில், அவசரமாகக் கதவை நோக்கி நகர்ந்தபடி, அவன் அங்கிருந்த அனைவரிடமும்—நடைமேடை டிக்கெட் பரிசோதகர் உட்பட (அப்போது அவனது விரல்களுக்கு இடையே டிக்கெட் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது)—கேட்டான்:

"எழுபத்தைந்தாவது ரயில்—அது போய்விட்டதா? ... எழுபத்தைந்தாவது ரயில்—அது போய்விட்டதா?"

அந்த எழுபத்தைந்தாவது ரயிலைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அவன் மிகவும் பயந்தான்; ஆனால் அந்தப் பரிசோதகர் அவனது டிக்கெட்டைச் சோதிக்கக்கூட இல்லை, மாறாக அவனது கனமான, பருமனான பையை (rucksack) ஒரு தள்ளு தள்ளினார். 

அதன்பிறகு ஓலெக் நடைமேடையில் நிதானமாக நடக்கத் தொடங்கினான்; இறுதியில், அவன் ஒரு இடத்தில் நின்று, தனது பையை ஒரு கல் திண்டின் மீது இறக்கி வைத்தான். அப்போது அவனுக்கு மற்றொரு சுவாரஸ்யமான சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது—1939-ல் ஸ்டாலின்கிராட்டில் அவன் சுதந்திரமாக இருந்த கடைசி நாட்களில் நடந்த ஒன்று: அது ரிப்பன்ட்ராப் ஒப்பந்தத்திற்குப் பிந்தைய, ஆனால் மோலோடோவின் உரை மற்றும் பத்தொன்பது வயதுடையவர்களைப் போருக்குத் திரட்டும் ஆணை பிறப்பிக்கப்படுவதற்கு முந்தைய காலகட்டம். அந்தக் கோடைக்காலத்தில், அவனும் அவனது நண்பனும் படகு மூலம் வோல்கா நதியில் பயணம் செய்திருந்தனர்; ஸ்டாலின்கிராட்டில் படகை விற்றுவிட்டு, தங்கள் படிப்பைத் தொடரத் திரும்ப ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டியிருந்தது. பயணத்தின்போது அவர்களிடம் கணிசமான அளவு பொருட்கள் சேர்ந்திருந்தன—நான்கு பேரின் கைகளிலும் அவற்றைச் சுமப்பது சிரமமாக இருந்தது—அதோடு, நிலைமையை இன்னும் சிக்கலாக்கும் விதமாக, அவனது நண்பன் ஒரு தொலைதூர கிராமத்துக் கடையில் ஒரு ஒலிபெருக்கியை (loudspeaker) வாங்கியிருந்தான் (அக்காலத்தில் லெனின்கிராட்டில் அவை கிடைப்பதில்லை). அது உறை (casing) இல்லாத, திறந்த கூம்பு வடிவ (open-coned) பெரிய மாடல்; ரயிலில் ஏறும்போது அது சேதமடைந்துவிடுமோ என்று அவனது நண்பன் அஞ்சினான். அவர்கள் ஸ்டாலின்கிராட் ரயில் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தபோது, ​​மரப்பெட்டிகள், சாக்கு மூட்டைகள் மற்றும் சிறிய பெட்டிகளால் நிறைந்திருந்த அந்த மண்டபம் முழுவதும் நீண்ட வரிசை ஒன்று நீண்டு கிடப்பதைக் கண்டனர்; கூட்டத்தை ஊடுருவிச் செல்வது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது, மேலும் படுத்து உறங்க இடமின்றி இரண்டு இரவுகளைக் கழிக்க வேண்டிய சூழல் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அக்காலத்தில், நடைமேடைக்கு (platform) மக்களை அனுமதிப்பதில் மிகவும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. அப்போது

ஓலெக்கிற்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது: "எல்லாப் பொருட்களையும் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம்

கடைசி மூட்டையையாவது ரயிலின் பெட்டி வரை என்னால் சுமந்து செல்ல முடியும்தானே?" அவன் அந்த ஒலிபெருக்கியை எடுத்துக்கொண்டு, பூட்டப்பட்டிருந்த சேவை நுழைவாயிலை (service gate) நோக்கி வேகமாக நடந்தான். கண்ணாடியின் வழியாக, அங்கிருந்த பணியாளரைப் பார்த்து, கையில் இருந்த ஒலிபெருக்கியைக் காட்டி ஒருவித அதிகாரத் தோரணையில் கையசைத்தான். அந்தப் பெண்மணி வாயிலைத் திறந்தார். "இதை மட்டும் உள்ளே வைத்துவிட்டு வருகிறேன்—அவ்வளவுதான்,"

என்று ஓலெக் கூறினான். நாள் முழுவதும் ஒலிபெருக்கிகளைச் சுமந்து திரிபவனைப் போல, அந்தப் பெண்மணி புரிதலுடன் தலையசைத்தார். ரயில் உள்ளே வந்தது—பயணிகள் ஏறுவதற்கு முன்பே, அவன் முதலில் உள்ளே குதித்து ஏறி, இரண்டு சாமான்கள் வைக்கும் இடங்களை (luggage racks) தனதாக்கிக்கொண்டான். 

பதினாறு ஆண்டுகளில் எதுவும் மாறியிருக்கவில்லை. {358}

ஓலெக் நடைமேடையில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபோது, ​​தன்னைப் போலவே தந்திரமான வேறு சிலரையும் கண்டான்: அவர்களும் தங்கள் ரயிலுக்கான வழக்கமான பாதையைத் தவிர்த்துவிட்டு, தங்கள் உடைமைகளுடன் இங்கே காத்திருந்தனர். அப்படிப் பலர் இருந்தபோதிலும், ரயில் நிலையக் கட்டிடத்தையோ அல்லது வெளியே உள்ள திறந்தவெளிகளையோ ஒப்பிடுகையில் நடைமேடையில் கூட்டம் குறைவாகவே இருந்தது. கவலையற்ற, நேர்த்தியாக உடை அணிந்தவர்களும் அங்கே உலாவிக்கொண்டிருந்தனர்—வேறு யாரும் பறிக்க முடியாத முன்பதிவு செய்யப்பட்ட இருக்கைகளை (reserved seats) வைத்திருந்தவர்கள் அவர்கள். பரிசாகப் பெற்ற பூங்கொத்துகளுடன் பெண்களும், பீர் பாட்டில்களுடன் ஆண்களும், ஒருவரையொருவர் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்பவர்களும் அங்கே இருந்தனர்—அவர்களுக்கு எட்டாத ஒரு வாழ்க்கை அது... ...மற்றும் கிட்டத்தட்ட புரிந்துகொள்ள முடியாததாக இருந்தது. வசந்த காலத்தின் அந்த இதமான மாலைப் பொழுதில், கூரையிடப்பட்ட அந்த நீண்ட நடைமேடை அவனது சிறுவயது நினைவில் இருந்த தெற்குப் பகுதி சார்ந்த ஏதோ ஒன்றை அவனுக்கு நினைவூட்டியது — ஒருவேளை 'மினரல்னி வோடி' (Mineralnye Vody) நகரமாக இருக்கலாம். 

அப்போது, ​​அந்த நடைமேடையை ஒட்டியே தபால் நிலையம் இருப்பதையும், அங்கேயே கடிதம் எழுதுவதற்காக நான்கு பக்கங்களும் பயன்படுத்தக்கூடிய மேஜை ஒன்று இருப்பதையும் ஓலெக் கவனித்தான். 

திடீரென்று அவனுக்குள் ஒரு உந்துதல் ஏற்பட்டது. எப்படியும் இதைச் செய்தே ஆகவேண்டும். நினைவுகள் சிதறுவதற்கு முன்போ அல்லது மங்கிப்போவதற்கு முன்போ, இப்போதே அதைச் செய்வது நல்லது. 

தன் மூட்டையைச் சுமந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்; ஒரு உறையை வாங்கினான் — இல்லை, இரண்டு தாள்களுடன் இரண்டு உறைகள் — இல்லை, ஒரு அஞ்சல் அட்டையையும் சேர்த்து வாங்கிக்கொண்டு — மீண்டும் நடைமேடைக்கு வெளியே வந்தான். இஸ்திரிப் பெட்டியும் ரொட்டித் துண்டுகளும் இருந்த மூட்டையைத் தன் கால்களுக்கு இடையே வைத்துக்கொண்டான்; சாய்வாக இருந்த அந்த மேஜையை ஊன்றி நின்றுகொண்டு, மிக எளிதான காரியமான அஞ்சல் அட்டையில் எழுதத் தொடங்கினான்: "ஹாய், டியோம்கா!

நான் மிருகக்காட்சிசாலைக்குச் சென்றிருந்தேன்! சொல்வதற்கில்லை, அது ஒரு அற்புதமான அனுபவம்! இதுபோல நான் பார்த்ததே இல்லை. நீ கண்டிப்பாக அங்கே செல்ல வேண்டும். துருவக் கரடிகள் — கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறதா?

முதலைகள், புலிகள், சிங்கங்கள்.

அனைத்தையும் பார்க்க ஒரு முழு நாளை ஒதுக்கு; உள்ளேயே இறைச்சி அடை (meat pies) கூட விற்கிறார்கள்.

'மார்கோர்' (markhor) எனப்படும் திருகு போன்ற கொம்புகளைக் கொண்ட ஆட்டைப் பார்க்கத் தவறாதே. அவசரப்படாமல் சிறிது நேரம் அதன் அருகே நின்று — சும்மா யோசித்துப் பார். அப்புறம், 'நீல்காய்' (nilgai) வகை மானைப் பார்த்தால் — அதையும் ஒருமுறை பார்...

அங்கே நிறைய குரங்குகள் உள்ளன; உனக்குச் சிரிப்பு வரும். ஆனால் ஒன்று மட்டும் இல்லை:

ஏதோ ஒரு கொடூரமான நபர் 'ரீசஸ் மக்காக்' (rhesus macaque) வகை குரங்கு ஒன்றின் கண்களில் புகையிலையைத் தூவிவிட்டான் — சும்மா வேடிக்கைக்காக, எந்தக் காரணமும் இல்லாமல். அதனால் அது பார்வையிழந்துவிட்டது.

என் ரயில் விரைவில் கிளம்புகிறது; நான் அவசரத்தில் இருக்கிறேன்.

நலம் பெறு — நல்ல மனிதனாக இரு! உன் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது! 

அலெக்ஸி பிலிப்பிச்சிற்கு என் வாழ்த்துகளைத் தெரிவி! அவர் குணமடைவார் என்று நம்புகிறேன்.

கைகுலுக்குகிறேன்!

ஓலெக்." எழுதுவது எளிதாகவே இருந்தது, ஆனால் பேனாவின் மை மோசமாகப் படர்ந்தது; பேனாவின் முனைகள் (nibs) கோணலாகவோ அல்லது சேதமடைந்தோ இருந்தன—அவை காகிதத்தைக் கிழித்து, மண்வெட்டி போல அதைக் குத்திக் கீறின—மேலும் மைக்கூடு வண்டல் படிந்து அசுத்தமாக இருந்தது; அதனால் அவர் எவ்வளவு கவனமாக எழுதினாலும், அந்தக் கடிதம் பார்ப்பதற்கே மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது:

"அன்புள்ள ஜோயென்கா!

உண்மையான வாழ்க்கையை—என் உதடுகளால்—தொட்டுணர எனக்கு வாய்ப்பளித்ததற்கு நான் உனக்கு நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன். அந்தச் சில மாலைப் பொழுதுகள் இல்லையென்றால், நான் முழுமையாக ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்ந்திருப்பேன்.

என்னைவிட நீ அதிக முதிர்ச்சியும் ஞானமும் கொண்டவளாக இருந்தாய்—ஆனால் இப்போது நான் எந்த வருத்தமும் இன்றி இங்கிருந்து செல்ல முடியும். என்னை வந்து சந்திக்குமாறு நீ அழைத்தாய்—ஆனால் நான் வரவில்லை. அதற்காக நன்றி! ஆனால் நான் நினைத்தேன்: எல்லாவற்றையும் இருந்தபடியே விட்டுவிடுவோம்; அதை நாம் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். உன்னைப் பற்றிய அனைத்தையும் நான் எப்போதும் நன்றியுணர்வுடன் நினைவுகூர்வேன்.

உண்மையாகவும் மனதாரவும், உனது திருமண வாழ்க்கை மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அமைய வாழ்த்துகிறேன்! 

ஓலெக்." {359}

இது அந்தச் சிறைச்சாலையில் இருந்த சூழலைப் போலவே இருந்தது: மனுக்களைச் சமர்ப்பிக்கக்கூடிய நாட்களில், மைக்கூட்டில் அதே போன்ற அருவருப்பான மையும், இதைப் போன்ற ஒரு பேனாவும் வழங்கப்படும்; காகிதம் ஒரு அஞ்சல் அட்டையை விடச் சிறியதாக இருக்கும், மேலும் மை அதில் பரவி மறுபக்கம் வரை ஊறிவிடும். யாருக்கு வேண்டுமானாலும், எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் எழுதலாம்.

ஓலெக் அதை வாசித்து, மடித்து, உள்ளே வைத்தார்; அவர் அந்த உறையை ஒட்டி மூடி முத்திரையிட விரும்பினார் (உறைகள் மாறிப்போனதையே மையக்கருவாகக் கொண்ட தனது சிறுவயது துப்பறியும் நாவல் ஒன்று அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது)—ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை! அதிகாரப்பூர்வமான விதிமுறைப்படி பசை இருக்க வேண்டிய இடத்தில், உறையின் மடிப்புகளில் லேசான கருமை நிறம் மட்டுமே தெரிந்தது—ஆனால் உண்மையில் அங்கே பசை எதுவும் இருக்கவில்லை.

எனவே, அங்கிருந்த மூன்று பேனா முனைகளில் சிறந்ததைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்த பிறகு, ஓலெக் தனது அந்தக் கடைசி கடிதத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கலானார். அந்தத் தருணத்தில், அவர் உறுதியாக நின்றார்; அவர் முகத்தில் புன்னகை கூட இருந்தது. ஆனால் இப்போது, ​​அனைத்தும் மாறிக் கொண்டும் நிலையற்றதாகவும் இருந்தன. அவர் "வேரா கோர்னிலியேவ்னா" (Vera Kornilyevna) என்றுதான் எழுதப்போவதாக உறுதியாக இருந்தார், ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அவர் இப்படி எழுதினார்:

"அன்புள்ள வேகா!

(எப்போதுமே உன்னை அப்படித்தான் அழைக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பியிருக்கிறேன்—சரி, இப்போது அதையே செய்கிறேன்.)

நான் உன்னிடம் முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் எழுதலாமா? நாம் வாய்விட்டுப் பேசியிராத, ஆனால் நிச்சயமாக மனதிற்குள் நினைத்திருந்த அந்த விதத்தில்? சொல்லப்போனால், ஒரு நோயாளி என்பவர் சாதாரணமாகக் கருதப்படக்கூடியவர் அல்ல—ஒரு மருத்துவர் தனது சொந்த அறையையும் படுக்கையையும் ஒரு நோயாளிக்கு விட்டுக்கொடுப்பதில்லையே, இல்லையா?

இன்று உன்னைப் பார்க்க நான் பலமுறை புறப்பட்டேன்! ஒருமுறை, நான் உண்மையில் அங்கு சென்றும் சேர்ந்தேன். பதினாறு வயது இளைஞனைப் போலத் தவிப்புடன் உன்னை நோக்கி நடந்தேன்—என் வாழ்க்கை வரலாற்றைக் கொண்ட ஒருவருக்கு அத்தகைய உணர்வு ஒருவேளை பொருத்தமற்றதாக இருக்கலாம். நான் பதற்றமாகவும், கூச்சமாகவும், உற்சாகமாகவும், அதே சமயம் பயத்துடனும் இருந்தேன். 'இவையெல்லாம் கடவுளால் அனுப்பப்படுபவை' என்பதை உணர்வதற்கு, உலக வாழ்வில் பல ஆண்டுகள் அலைந்து திரிய வேண்டியிருக்கிறது!

ஆனால், வேகா! நான் உன்னை அங்கே சந்தித்திருந்தால், நமக்குள் ஏதோ ஒரு பொய்யான விஷயம் முளைத்திருக்கக்கூடும்—ஏதோ ஒரு செயற்கையான, கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட உணர்வு! பிறகு நான் சுற்றி நடந்தபோது உணர்ந்தேன்: நான் உன்னைச் சந்திக்காமல் போனது ஒரு நல்ல விஷயம். இதுவரை நீ பட்ட துன்பங்கள், நான் பட்ட துன்பங்கள்—அவற்றையாவது பெயரிட்டுச் சொல்லலாம், ஒப்புக்கொள்ளலாம்! ஆனால் நமக்குள் தொடங்கியிருக்கக்கூடிய அந்த விஷயம்—அதை ஒருவரிடமும் ஒப்புக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருந்திருக்கும்! நீ, நான், மற்றும் நமக்கிடையில்—அந்தச் சாம்பல் நிற, உயிரற்ற, ஆனால் தொடர்ந்து வளர்ந்து கொண்டே செல்லும் ஒரு நாகப்பாம்பு. 

நான் உன்னை விட வயதில் மூத்தவன்—ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை அனுபவத்திலும். எனவே என்னை நம்பு: நீ சொல்வது சரிதான்—எல்லாவற்றிலும், முற்றிலும் எல்லாவற்றிலும் நீ சொல்வது சரிதான்!—உன் கடந்த காலம் மற்றும் நிகழ்காலம் குறித்து நீ சொல்வது சரி; உன் எதிர்காலத்தை மட்டும்தான் உன்னால் இன்னும் கணிக்க முடியவில்லை. நீ இதை மறுக்கலாம், ஆனால் நான் கணிக்கிறேன்: முதுமையின் உணர்ச்சியற்ற நிலைக்குள் நீ நழுவிச் செல்வதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே, நீ இந்த நாளை ஆசீர்வதிப்பாய்—அதாவது என் விதியை நீ பகிர்ந்துகொள்ளாத அந்த நாளை. (நான்... ...நாடுகடத்தப்பட்ட நிலை பற்றிப் பேசவில்லை—அது முடிவுக்கு வரக்கூடும் என்ற வதந்தி இருப்பதால்தான் நான் அதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்.) உன் வாழ்க்கையின் பாதியை ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல நீ பலி கொடுத்துவிட்டாய்—மீதமுள்ள பாதியையாவது காப்பாற்றிக்கொள்!" "எப்படியும் நான் கிளம்பிக்கொண்டிருப்பதால் (மேலும், இந்த நாடு கடத்தப்பட்ட நிலை முடிவுக்கு வந்தால், பரிசோதனைக்கோ அல்லது மேலதிக சிகிச்சைக்கோ நான் உங்களிடம் வரப்போவதில்லை—அதாவது நாம் விடைபெறப்போகிறோம் என்று அர்த்தம்), உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தை ஒப்புக்கொள்ள விரும்புகிறேன்: அப்போதெல்லாம், நாம் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது—அப்போது நானும் உங்களைப் போலவே உண்மையாகவே சிந்தித்தேன், நம்பினேன்—அந்தத் தருணங்கள் முழுவதிலும், உங்களை என் கைகளில் அள்ளி எடுத்து உங்கள் இதழ்களில் முத்தமிடவே நான் விரும்பினேன்! 

என்ன ஒரு விசித்திரம்.

ஆனால் இப்போது, ​​எந்த அனுமதியும் கேட்காமலே, நான் அவற்றை முத்தமிடுகிறேன்."

இரண்டாவது உறையும் அதேபோலத்தான் இருந்தது: ஒட்டும் தன்மையே இல்லாத, கருமையான ஒரு பட்டை. ஏனோ தெரியவில்லை, இது தற்செயலாக நடந்தது அல்ல என்றும், தணிக்கை அதிகாரியின் வேலையை எளிதாக்குவதற்காகவே இப்படிச் செய்யப்பட்டது என்றும் ஒலெக் எப்போதும் நினைத்திருந்தார். {360}

ஆனால் அவனுக்குள்—ஹோ-ஹோ!—எல்லா எச்சரிக்கையும் தந்திரமும் மறைந்துவிட்டன; ரயில் அப்போதே உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தது.

...மற்றும் மக்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்! 

அவன் அந்தச் சாக்கையும் உறைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, நெரிசலுக்கு இடையே தள்ளிக்கொண்டு தபால் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தான்:

"பசை எங்கே? அம்மா! உங்களிடம் பசை இருக்கிறதா? பசை!" 

"ஏனென்றால் மக்கள் அதை எடுத்துக்கொண்டு போய்விடுகிறார்கள்!" என்று அந்த இளம் பெண் சத்தமாக விளக்கினாள். அவனைப் பார்த்தபடியே தயக்கத்துடன் ஒரு ஜாடியை நீட்டினாள்: "இதோ இங்கேயே, என் கண் முன்னாலேயே ஒட்டுங்கள்! எங்கும் நகர்ந்துவிடாதீர்கள்." 

அடர்த்தியான கருப்பு நிறப் பசையில் ஊறியிருந்த அந்தச் சிறிய பள்ளி-வகை பிரஷ்ஷின் (brush) முழு நீளத்திலும் கட்டிகள் படிந்திருந்தன—சில காய்ந்தவை, சில புதிதாக ஒட்டியவை. அதைப் பிடிப்பதற்குச் சரியான இடமே இல்லை; அதைப் பயன்படுத்த முழு கையையும் அசைக்க வேண்டியிருந்தது—உறையின் மடிப்பின் மீது முன்னும் பின்னும் ரம்பம் போலத் தேய்க்க வேண்டியிருந்தது. பிறகு, விரல்களைப் பயன்படுத்தி அதிகப்படியான பசையை அகற்றினான். அதை ஒட்டினான். வெளியே கசிந்த உபரி பசையைத் துடைத்தான்.

அப்போதும் மக்கள்—ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். 

இப்போது: அந்தப் பெண்ணிடம் பசையைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, சாக்கை எடுத்துக்கொண்டு (யாரும் அதைத் திருடிவிடாமல் இருக்க அதைத் தன் கால்களுக்கு இடையிலேயே வைத்துக்கொண்டு), கடிதங்களை அந்தப் பெட்டியில் போட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து ஓட வேண்டியதுதான்! 

அவன் பார்ப்பதற்குச் சோர்வடைந்தவனாகவும், துளியும் பலம் இல்லாதவனைப் போலவும் தெரிந்திருக்கலாம்; ஆனால் ஓடுவது என்று வந்துவிட்டால்—அவன் வேகமாகவே ஓடினான்!

மேடையிலிருந்து கனமான சுமைகளை ஏற்றிச் செல்பவர்கள், தண்டவாளத்தைக் கடப்பவர்கள் மற்றும் இரண்டாவது மேடைக்குச் செல்பவர்கள்—முக்கிய வெளியேறும் வாயில்கள் வழியாகக் கூட்டம் கூட்டமாக வருபவர்கள்—இவர்களுக்கு இடையே குறுக்கே புகுந்து ஓலெக் (Oleg) தன் ரயில் பெட்டியை அடைந்தான்; வரிசையில் ஏறக்குறைய இருபதாவது ஆளாகத் தன் இடத்தைப் பிடித்தான். சொல்லப்போனால், மற்றவர்களும் வரிசையில் சேர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள்—அப்படியென்றால் அவன் முப்பதாவது ஆளாக இருந்திருக்கலாம். அவனுக்கு மேல் படுக்கை (upper bunk) கிடைக்காதுதான்; ஆனால் அவனது நீண்ட கால்களுக்கு அது தேவைப்படவும் இல்லை. சாமான்கள் வைக்கும் தட்டே போதுமானதாக இருக்கும். 

எல்லோரும் ஒரே மாதிரியான கூடைகளை—ஏன், வாளிகளைக் கூட—வைத்திருந்தார்கள்; ஒருவேளை அந்தப் பருவத்தின் முதல் கீரை வகைகளால் அவை நிரப்பப்பட்டிருக்கலாமோ? விநியோகப் பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்ய, சாலி (Chalyi) குறிப்பிட்ட அதே கராகண்டா (Karaganda) நகருக்குத்தான் அவர்கள் செல்கிறார்களா? நரைத்த முடியைக் கொண்ட வயதான நடத்துநர் (conductor), ரயில் பெட்டியின் ஓரத்தில் வரிசையாக நிற்கும்படியும், தள்ளுமுள்ளு செய்ய வேண்டாமென்றும், அனைவருக்கும் இடம் கிடைக்கும் என்றும் சத்தமாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். இருப்பினும், அந்த கடைசி விஷயத்தில் அவருக்கு முழுமையான நம்பிக்கை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை; அதே சமயம், ஓலெக்கிற்குப் பின்னால் இருந்த வரிசை நீண்டு கொண்டே போனது. தான் அஞ்சிய அந்தச் செயலை ஓலெக் உடனடியாகக் கவனித்தார்: வரிசையின் முன்பகுதிக்குத் தாவிச் செல்லும் முயற்சி அது. முதலில் அப்படி முயன்றவன், பார்ப்பதற்கு ஒரு உண்மையான மனநோயாளி போலவே தோன்றிய, கத்திக்கொண்டும் பாவனை செய்துகொண்டும் இருந்த ஒரு பைத்தியக்காரன். அத்தகைய ஒருவனை வேண்டுமானால் முன்னால் செல்ல விட்டிருக்கலாம்; ஆனால் அவனுக்குப் பின்னாலேயே, மிரட்டும் பாணியைக் கையாள்வதில் பெயர் பெற்ற 'அரை-மேல்தட்டு' (semi-elite) வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவனை ஓலெக் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அந்தச் சத்தக்காரனைத் தொடர்ந்து, சாதாரணமான, அமைதியான மக்களும், "அவனால் முடியும்போது நம்மால் ஏன் முடியாது?" என்று நினைத்துக்கொண்டு முன்னேறத் தொடங்கினர்.

நிச்சயமாக, ஓலெக்காலும் முண்டியடித்துக்கொண்டு முன்னேறியிருக்க முடியும்—அப்படிச் செய்திருந்தால் தனக்கான படுக்கையை அவர் உறுதி செய்திருக்கலாம்—ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே அத்தகைய செயல்கள் அவருக்கு மிகுந்த சலிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன; பழைய நடத்துநரைப் போலவே, எல்லாமே நியாயமாகவும் முறையாகவும் நடக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

அந்த முதியவர் அந்தப் பைத்தியக்காரனைத் தடுக்க முயன்றார்; ஆனால் அவனோ அந்த முதியவரின் மார்பில் தள்ளியபடியே, அற்பமான வார்த்தைகளைப் பேசுவது போல மிகச் சாதாரணமாக ஆபாசமான வார்த்தைகளை அள்ளி வீசினான். வரிசையில் நின்றவர்களிடையே ஒருவித அனுதாப முணுமுணுப்பு எழுந்தது:

"அவனைப் போக விடுங்கள்! அவன் ஒரு நோயாளி!" 

உடனே ஓலெக் செயல்படத் தொடங்கினார்; சில நீண்ட அடிகளில் அந்தப் பைத்தியக்காரனை நெருங்கி, அவனது காதருகிலேயே—செவிப்பறை கிழிந்துவிடும் அளவுக்கு உரத்த குரலில்—கத்தினார்:

"ஏய்! நானும் *அங்கிருந்துதான்* வருகிறேன்!" அந்தப் பைத்தியக்காரன் பின்வாங்கிக்கொண்டே தன் காதைத் தடவினான்:

"எங்கிருந்து?" 

சண்டையிடும் அளவுக்குத் தனக்கு வலிமை இல்லை என்பது ஓலெக்கிற்குத் தெரியும்—அவரது உடலின் கடைசிச் சொட்டு ஆற்றல் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது—இருப்பினும் முன்னெச்சரிக்கையாகத் தன் நீண்ட கைகளைச் சண்டைக்குத் தயாராக வைத்திருந்தார்; அதே சமயம் அந்தப் பைத்தியக்காரனின் ஒரு கை கூடை ஒன்றை ஏந்தியிருந்தது. இப்போது அந்தப் பைத்தியக்காரனின் மீது நிழல் படியும் வகையில் அவன் அருகே நின்றுகொண்டு, அதற்கு நேர்மாறாக மிக அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் பேசினார்:

"தொண்ணூற்றொன்பது பேர் அழும் இடத்தில், ஒருவன் சிரிக்கிறான்." ஆவேசமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதர் எதனால் அமைதியடைந்தார் என்பது அங்கிருந்த கூட்டத்திற்குப் புரியவில்லை; ஆனால் அவர் அமைதியாவதையும், கண்களைச் சிமிட்டுவதையும், நீண்ட மேலங்கி அணிந்திருந்த அந்த உயரமான மனிதரிடம், "நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை—எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை; நீங்கள் தாராளமாகச் சென்று அமருங்கள்," என்று கூறுவதையும் அவர்கள் கண்டனர். ஆனால் ஓலெக் அந்த ஆவேசமான மனிதருக்கும் நடத்துனருக்கும் அருகிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தார். 

அவசரமென்றால், இங்கிருந்தே அவர் மேலே ஏறியிருக்க முடியும். இருப்பினும், நெருக்கடியாக நின்றுகொண்டிருந்த மக்கள் தங்கள் இருக்கைகளை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினர். 

"தாராளமாகச் செல்லுங்கள்!" என்று அந்த ஆவேசமான மனிதர் உற்சாகப்படுத்தினார். "நாங்கள் காத்திருக்க முடியும்!" மக்கள் கூடைகள் மற்றும் வாளிகளுடன் நெருங்கி வந்தனர். சணல் சாக்கு மூடிகளுக்கு அடியில், நீள வடிவத்திலான, இளஞ்சிவப்பு-ஊதா நிற முள்ளங்கிகள் அவ்வப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தன. ஒவ்வொரு மூன்று பேரில் இருவர் கரகண்டாவுக்கான பயணச்சீட்டுகளைக் காட்டினர். அப்படியானால், ஓலெக் ஒருங்கிணைத்த கூட்டம் இதுதான்! சாதாரணப் பயணிகளும் ரயிலில் ஏறிக் கொண்டிருந்தனர்—உதாரணமாக, நீல நிற ஜாக்கெட் அணிந்த கண்ணியமான தோற்றமுடைய ஒரு பெண்மணி. ஓலெக் அமர்ந்தவுடனேயே, அந்த ஆவேசமான மனிதரும் நம்பிக்கையுடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்து உள்ளே வந்தார். 

ரயில் பெட்டிக்குள் வேகமாக நடந்து சென்ற ஓலெக், ஏறக்குறைய காலியாக இருந்த ஒரு சாமான்கள் வைக்கும் தட்டை (rack) கவனித்தார்—அது பக்கவாட்டில் இருந்த தட்டுகளில் ஒன்றல்ல. 

"சரி," என்று அவர் அறிவித்தார். "நாம் இந்தக் கூடையை வேறு இடத்திற்கு மாற்றப் போகிறோம்." 

"எங்கே? எதற்காக?" என்று ஒரு மனிதர் பதற்றத்துடன் கேட்டார்; அவர் ஒரு காலை இழுத்து நடந்தாலும், மற்றபடி நல்ல திடகாத்திரமான தோற்றத்துடன் இருந்தார். 

"அதற்காகத்தான்!" என்று கோஸ்டோக்லோடோவ் மேலிருந்து குரல் கொடுத்தார். "மக்களுக்குப் படுத்துக்கொள்ள இடமில்லையே." 

அவர் அந்தத் தட்டை விரைவாகத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டார்: தான் வெளியே எடுத்திருந்த தட்டையான இஸ்திரிப் பெட்டியைத் தவிர்த்து, தனது பயணப் பையை (kitbag) தற்காலிகமாகத் தட்டின் ஒரு முனைக்குத் தள்ளி வைத்தார்; தனது நீண்ட மேலங்கியைக் கழற்றி விரித்தார், பிறகு தனது மேல் சட்டையையும் (tunic) கழற்றினார்—இங்கே எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். பின்னர் அவர் சற்று இளைப்பாறப் படுத்துக்கொண்டார். 44-ஆம் அளவுள்ள பூட்ஸ் காலணிகளை அணிந்திருந்த அவரது கால்கள், நடைபாதையை நோக்கி பாதியளவு தொங்கிக்கொண்டிருந்தன; ஆனால் மேலே இருந்த அவருக்கு அது யாரையும் தொந்தரவு செய்வதாகத் தெரியவில்லை. 

கீழேயும் மக்கள் தங்களுக்குள் இடங்களைச் சரிசெய்துகொண்டும், இளைப்பாறிக் கொண்டும், ஒருவரையொருவர் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டும் இருந்தனர். 

நொண்டி நடக்கும் அந்தப் பழகும் இயல்புடைய மனிதர், தான் முன்பு கால்நடை மருத்துவ உதவியாளராகப் பணியாற்றியதாகக் கூறினார். 

"அப்படியென்றால் ஏன் வேலையை விட்டீர்கள்?" என்று மக்கள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டனர். "விளையாடுகிறீர்களா? செத்துப்போன ஒவ்வொரு ஆட்டுக்காகவும் நீதிமன்றத்தில் நின்று விளக்கம் அளிப்பதை விட, ஊனமுற்றவனாக இருந்து கொண்டு காய்கறிகளைச் சுமந்து திரிவதே மேல்!" என்று அந்த முடமான மனிதர் உரத்த குரலில் கூறினார்.

"அட, விடுங்கள்!" என்று நீல நிற ஜாக்கெட் அணிந்திருந்த பெண் கூறினாள். "காய்கறிகள் மற்றும் பழங்களுக்காக மக்களைப் பிடித்ததெல்லாம் பெரியாவின் (Beria) காலத்தில்தான். இப்போதெல்லாம், தொழிற்சாலைத் தயாரிப்புப் பொருட்களை வைத்திருந்தால்தான் உங்களைப் பிடிப்பார்கள்." 

அன்றைய தினத்தின் கடைசி சூரிய ஒளி அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்; எனினும், ரயில் நிலையக் கட்டிடம் அதை மறைத்துக்கொண்டிருந்தது. கீழே பெட்டிக்குள் இன்னும் ஓரளவு வெளிச்சம் இருந்தது, ஆனால் இங்கே அந்தி சாயத் தொடங்கியிருந்தது. சாதாரண மற்றும் வசதியான (soft-class) பெட்டிகளில் வந்த பயணிகள் நடைமேடையில் உலாவிக்கொண்டிருக்க, இங்கே மக்கள் தங்கள் படுக்கைகளில் அமர்ந்து உடைமைகளை அடுக்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஓலெக் தன் உடலை முழுமையாக நீட்டி நிமிர்த்தினான். அது சுகமாக இருந்தது! கைதிகள் கொண்டு செல்லப்படும் பெட்டியில் கால்களை மடக்கிக்கொண்டு இரண்டு நாட்கள் பயணம் செய்வது மிகுந்த அவதிக்குரியது. பத்தொன்பது பேர்... ...அத்தகையதொரு ரயில் பெட்டியில் பயணம் செய்வது மிகுந்த துயரமானது. இருபத்து மூன்று வயதில், அது இன்னும் மோசமானது. 

மற்றவர்கள் அவ்வளவு காலம் உயிர்வாழவில்லை. ஆனால் இவன் வாழ்ந்தான். சொல்லப்போனால், அவன் புற்றுநோயால் இறக்கவில்லை. இப்போது, ​​அவனது அந்தத் தனிமைவாசமும் ஒரு முட்டை ஓடு போல உடைந்து திறக்கத் தொடங்கியிருந்தது. {362}

திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு அந்த அதிகாரி (கமாண்டன்ட்) சொன்ன அறிவுரை அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. விரைவில் எல்லோரும் அதே அறிவுரையைத்தான் வழங்கப்போகிறார்கள். 

அங்கே படுத்திருப்பது இதமாக இருந்தது. மிகவும் இதமாக. 

ஆனால் ரயில் அதிர்ந்து நகரத் தொடங்கியபோது, ​​ஏதோ ஒன்று அவனைப் பற்றிக்கொண்டது—இதயம் அல்லது ஆன்மா இருக்கும் இடத்தில், அதாவது அவனது மார்பின் ஆழமான மையப்பகுதியில்—அது அவனைத் தான் விட்டுச் செல்லும் விஷயங்களை நோக்கியே பின்னிழுத்தது. அவன் உடலைத் திருப்பிக்கொண்டு, தன் நீண்ட மேலங்கியின் (greatcoat) மீது குப்புற விழுந்து, இறுக்கமாக மூடியிருந்த கண்களை ரொட்டித் துண்டுகள் நிறைந்த அந்த மேடுபள்ளமான மூட்டைக்குள் புதைத்துக்கொண்டான். 

ரயில் தொடர்ந்து நகர்ந்தது—கோஸ்டோக்லோடோவின் பூட்ஸ் காலணிகள் நடைபாதைக்கு மேலே தொங்கிக்கொண்டிருந்தன; அவற்றின் கால்விரல்கள் கீழ்நோக்கி இருந்ததால், அவை உயிரற்ற பொருட்களைப் போலத் தோன்றின. 

1963–1967

{363}

--------

குறிப்புகள்

இந்தச் சிறு நாவலுக்கான (novella) கரு 1955-ஆம் ஆண்டு வசந்த காலத்தில் தாஷ்கண்டில், ஆசிரியர் புற்றுநோய் வார்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நாளில் உருவானது. இருப்பினும், 1963 ஜனவரியில் இதற்கான பணிகள் தொடங்கும் வரை அந்தக் கருத்து செயல்பாட்டுக்கு வராமல் இருந்தது; ஆனால் *தி ரெட் வீல்* (The Red Wheel) மீதான பணி தொடங்கியதால் இது ஓரங்கட்டப்பட்டது. 1964-இல், தனது முன்னாள் மருத்துவர்களைச் சந்தித்து சில மருத்துவ விவரங்களைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள ஆசிரியர் தாஷ்கண்ட் புற்றுநோய் மருத்துவமனைக்குச் சென்றார். 1965-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்திலிருந்து—அதாவது அவரது ஆவணங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு, *தி குலாக் ஆர்க்கிபெலாகோ* (The Gulag Archipelago) நூலுக்கான ஆவணங்கள் ஒரு ரகசிய இடத்தில் இறுதி செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில்—அவர் வெளிப்படையாகத் தொடர்ந்து எழுத முடிந்த வெகுசில படைப்புகளில் இதுவும் ஒன்றாக இருந்தது. 1966-ஆம் ஆண்டு வசந்த காலத்தில் இதன் முதல் பகுதி நிறைவடைந்தது; அது *நோவி மிர்* (Novy Mir) இதழுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு நிராகரிக்கப்பட்டது, பின்னர் ஆசிரியரால் *சமிஸ்தாத்* (samizdat - அதிகாரப்பூர்வமற்ற ரகசிய வெளியீட்டு முறை) மூலம் வெளியிடப்பட்டது. அதே ஆண்டின் பிற்பகுதியில் இரண்டாம் பகுதியும் முடிக்கப்பட்டது, ஆனால் அதுவும் அதே கதியைச் சந்தித்தது. அந்த இலையுதிர்காலத்தில், எழுத்தாளர் சங்கத்தின் மாஸ்கோ கிளையின் உரைநடைப் பிரிவு, முதல் பாகம் குறித்து ஒரு கலந்துரையாடலை நடத்தியது—இதுவே அந்தப் படைப்பின் அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரத்தின் உச்சகட்டமாக அமைந்தது. 1967-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர்காலத்தில், *நோவி மிர்* இதழ் அந்தச் சிறுநாவலை வெளியீட்டிற்காக முறைப்படி ஏற்றுக்கொண்டது, ஆனால் அந்த விஷயத்தை மேற்கொண்டு முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியவில்லை.

இதற்கிடையில், அந்தச் சிறுநாவல் ஏற்கனவே வெளிநாடுகளில் வெளியீட்டிற்கான பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தது. அதன் ஆசிரியர் 1967-ல் ஸ்லோவாக்கியாவில் வெளியீட்டிற்காக ஒரு அத்தியாயத்தை ("குணமடைவதற்கான உரிமை") வெளியிட்டார். 1968-ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில், *சாமிஸ்தாத்* இதழிலிருந்து பெறப்பட்ட முதல் பாகத்தின் மற்ற அத்தியாயங்கள் *கிரானி* இதழில் வெளிவந்தன. ஏறக்குறைய அதே காலகட்டத்தில் *டை வெல்ட்* இதழின் இலக்கிய இணைப்பிலும் சில பகுதிகள் வெளிவந்தன. அதே வசந்த காலத்தில், இத்தாலியப் பதிப்பகமான இல் சாகியேட்டர் (மிலன்), முதல் பாகம் முழுவதையும் ரஷ்ய மொழியில் வெளியிட்டது, இருப்பினும் அந்தப் பதிப்பில் குறிப்பிடத்தக்க பிழைகள் இருந்தன. மேலும் 1968-ல், இந்தச் சிறுகதையின் இரண்டு முழுமையான ரஷ்ய மொழிப் பதிப்புகள் வெளியிடப்பட்டன: ஒன்று போசேவ் (ஃபிராங்க்பர்ட்) பதிப்பகத்தாலும், மற்றொன்று YMCA-பிரஸ் (பாரிஸ்) பதிப்பகத்தாலும் வெளியிடப்பட்டது.

தற்போதைய பதிப்பே ஆசிரியரால் சரிபார்க்கப்பட்ட முதல் பதிப்பாகும், மேலும் இதுவே இறுதிப் பதிப்பாகவும் விளங்குகிறது.

ஆசிரியருக்குத் தெரிந்த ஒரு முன்னணிப் படை சார்ஜென்ட்டின் நிஜ வாழ்க்கை வரலாற்றை, ஆசிரியரின் சொந்த அனுபவங்களைக் கொண்டு விரிவுபடுத்தி 'கோக்டோக்லோடோவ்' கதாபாத்திரம் உருவாக்கப்பட்டது. ருசானோவின் நிஜ வாழ்க்கை முன்மாதிரி வேறு ஒரு காலகட்டத்தில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்; வார்டில் அவரது நடத்தை குறித்த விவரங்கள் சக நோயாளிகளின் கூற்றுகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டன, அதே சமயம் அந்தக் கதாபாத்திரம் இரண்டு வெவ்வேறு நபர்களை மாதிரியாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது—ஒரு உயர் பதவியில் இருந்த MGB அதிகாரி மற்றும் ஒரு பள்ளி கட்சி அமைப்பாளர். வாடிம் ஜட்சிர்கோவின் உண்மையான மருத்துவ வரலாறு, ஆசிரியருக்கு தனிப்பட்ட முறையில் தெரிந்த அவரது ஆரோக்கியமான சகோதரரின் ஆளுமையுடன் இணைக்கப்பட்டது. எஃப்ரம் போடுயேவ் இதேபோன்ற இரண்டு நபர்களின் இணைப்பின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டார். டியோம்கா ஒரு கலப்புப் பாத்திரம்; கோக்டெரெக்கிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்ட ஒரு மாணவனையும், தாஷ்கண்டில் நூலாசிரியர் சந்தித்த, கால் நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு சிறுவனையும் இது ஒன்றிணைக்கிறது. ஷுலுபினுக்கு குறிப்பிட்ட நிஜ வாழ்க்கை முன்மாதிரி எதுவும் இல்லை. இருப்பினும், மற்ற நோயாளிகளில் பெரும்பாலோர் நிஜ வாழ்க்கையிலிருந்து வரையப்பட்டவர்கள், மேலும் பலர் அவர்களின் உண்மையான பெயர்களிலேயே தோன்றுகிறார்கள். கதிரியக்கவியல் மற்றும் அறுவை சிகிச்சைத் துறைகளின் தலைவர்களும் கிட்டத்தட்ட எந்த மாற்றமும் இன்றிச் சித்தரிக்கப்பட்டனர் (அவர்களின் உண்மையான குடும்பப் பெயர்கள் எல். ஏ. டுனாயேவா மற்றும் ஏ. எம். ஸ்டாட்னிகோவ் ஆகும்).