தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்து காலத்தால் அழிக்கமுடியாதவை சிலவற்றை இங்கே இந்த இடத்தில் தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (TShrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும்
rrn.rrk.rrn@gmail.com

Saturday, September 17, 2016

நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .135 - 184 வங்காள மூலம் : அதீன் பந்த்யோபாத்யாய

imag135-184

 (மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
 automated google-ocr in ubuntu with the help of Libre draw


நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .135 - 184

வங்காள மூலம் :
அதீன் பந்த்யோபாத்யாய
தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி

நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், இந்தியா புதுடில்லி



 (மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)

நேரே குளத்தங்கரைக்கு வந்துவிட்டான். அவள் மரங்களின் இடுக்கு வழியே நரேன்தாளின் வீட்டைப் பார்த்தபோது அது காேரிழந்திருப்பதாகப் பட்டது .அவலுக்கு "மாபதி இல்லேயா ? மாமனுர் வீட்டுக்கப் போயிருக்கிறவோ?' அவனுக்கு வெட்கத் தைத் துறந்து மாலதியின் பீட்டு வாசலில் போப் நிற்கத் தோள் றியது. ஆல்ை முடியவில்பே. ஏதோ ஒரு தயக்கம் அ1:னத் தடுத்தது. அவன் இந்த நிஃசுவைத் தளிர்ப்பதற்காகப் பாதிய வைக் கூப்பிட்டாள், பதிம காங்கே போயிட்டே ?"

பாதிாச சோனுவிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு சாழவிடம் భ్! . வந்தாள். சாம்சுத்தின் படகில் உட்கார்ந்துகொள், டு ته ایil :8% اولr'ا۔ஆரம்பித்தான். 'பாபா, சோனு பாபு எனக்கு ஒரு சேப் அல்விப்பூ தரேன்னிருக்கார்" என்று பாதிமா சொன்னுள் சாமு பதில் சொன் லாமல் அவரு ை முகத்தைப் பார்த்தான். அவனுடைய பெண் ரொம் த் துறுதுறுப்பு. அவளுடைய கண்களில் எப்போதும் விஷமச் சிரிப்பு. அவள் இன்னும் மருத மரத்தடியில் எதையோ தேடினுள். ஆளுல் அங்கே யாரும் இல்லே. அன்பளுடைய முகம் பேருத்தபா யிருந்தது.

சோனு பசி ாேலிட்டவனுக ஒரே குதியில் சமையலறைக்குள் பேய்த் தன் தாயைக் கட்டிக்கொண்டான். 'அம்மா, ரொம்பப் பசிக்கிறது, சாதம் போடு '

அவள் பித்தாேச் சட்டியிலிருந்து பச்சரிசிச் சாதத்தை டுத்துச் சோவுைக்காகத் தட்டில் போட்டாள். 'பே, பலகையைப் போட்டுக் கிண் டு 보 1. காரு !”

வால்ட்டு சாப்பிட்டபடி பார்த்துக்கெயன் டே இருந்தாள். சோனுவிடம் அவா காட்டும் பரிவு அவனுக்குட் பிடிக்கவில்லை. அதைத் தவிர அப்ாக சோழ்வுக்குப் பெரிய கோட்மீன் பதக்கிக் கொடுத்திருக்கிறள், வால்ட்டுவால் தன் பொறுமையை அடக்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. "சோணு பாதிமாவோட புடைவையிலே எதையோ கட்டிக் கொடுத் தான் ன்று அன்ை சொன்னுள்.

சோளு பயந்துபோய்க் கத்தினுன் "இஸ்லேம்மா !” லால்ட்டுவு கத்தினுள். "டொமி சொல்லாதே! பல்ட்டு சாட்சி : டல்ட்டு சொன்னுன். "ஆமா, நீ பாதிமாவுக்கு பெண் ணத்துப்பூச்சி பிடிச்சுக் குடுத்தியே '

சசிபாலா சமையலறைக்கு வெளியில் பெரிய சிங்மீனின் த&பயை நறுக்கிக்கொண் டிருந்தவள். குழந்தைகளின் பேச்சைக் கேட்டுச் சப்தம் போட்டுக்கொண்டு ஓடிவந்தாள். தனமாமி பயந்துபோப் விட்டாள். ஏனென்ருல் மாமியார் இந்ந விஷயத்தைப் பெரிது செய்து களேபரம் பண்ணுவாள். ஆசாரம் போச்சு, சுத்தம் போச்க்'

135.



என்று ஒப்பாரி வைப்பாள். அநாசாரத்தால் கெடுதல் வரும் என் றெல்லாம் சொல்வாள். ஆகையால் தனமாளி சோனுவின் தட்டை எடுத்துக்கொண்டு அவளிடம், "சோனு, வெளியிலே போ ஸ்நானம் பண்ணிட்டுவா" என்று கூறினுள்.

"நான் ஸ்நானம் பண்ணமாட்டேன்! எனக்குப் பசிக்கறது. எனக்குச் சாதம் போடு."

தனம மிக்குக் கோபும் வந்தது. "சோகு, நீ போ வெளியிலே, சொல்றேன்."

'க: எ க்குப் பசிக் கறதே. னக்குச் சாதம் போடு." லாஸ்ட்டு சொன் னுள். ஹால்ம், க்குச் சாப்பாடு கிடை யாது. ஸ்நாகாம் செப்டல்ேகள் ஆறு சாப்பாடு கிடையாது."

தனமாமி லால்ட்டுவை அதட் டிவிட்டுப் பித்தளேப் பாந்திரத்தில் மிஞ்சியிருந்த சாதத்தையும், ரோமுறுவின் கட்டிலிருந்த சாதர், மீன் எல்லாவற்றையும் குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டாள்.

சோளுவுக்குத் துக்கம் துக்கமாக வந்தது. அம்:ா அவனே ஸ்நானம் செய்யச் சொல்கிருள். அவனுடைய :ாதத்தை காடுத்துக் சூப்பைத் தொட்டியின் போட்டுவிட்டாள். அவனுக்குப் பிடிவாகம் அதிகரித்தது. அவன் பலகையின்பே உட்கார்ந்து கை கால்களே து தறிக்கொண்டு அழத் தொடங்கினுள்.

ஆகாப மி சொன் ரன். 'சோனு, நீ துெ ப்யரது நன்னுபரில்லே. எழுந்தி ! இல்லாட்டா முதுகினே! விழும்.'

வெளியே மாமியாரின் தொனதொனப் ; அதிகரித்தது. துே. இதுவோ வகையைவிட்டு எழந்திருக்கவேயில்: . இவ்வளவு ககோபத்துக்கும் சோனு த.rாே காரணமென்று ஆத்திரம் கொண்ட தனமாமி பிசாசுத்தனமாக அவனே அடி க்க ஆரம்பித்தாள். சோனு வுக்கு மூச்சுத் திணறியது. அப்படியும் அபன் எழுந்திருக்கவில்லை. கூட்டுக் ஆடும்ப வாழ்க்கையின் வெல்வேறு தொந்தரவுகள் இப்போது தன மாமியின் ஆத்திரத்தைக் கிளப்பிவிட் - க. அவள் சே கருவிள் தப்ேபுயிரைப் பிடித்து அவனே வெளியே இழுத்துக் கொண்டு வந்தாள். தானும் ஸ்நான் ய் செய்துவிட்டு அவன் தலேயிலும் ஒரு தடம் தன்னிரைக் கொட்டினுள். 'சீ. வாயை மூடு!” எனறு அதி டடித்துள்.

அப்போது காபி புரத்துக்குக் கீழே நாயுடன் நின்றர் மணிந்திரநாத். சோனுவின் கூடத்தைப் பார்க்க அவருக்குப் பொறுக்கவில்லே. துக்கம் பொறுக்க முடியாமல் அவர் தம் கையையே கடித்துக்கொண்டார். கையிலிருந்து ரத்தம் வழிந்தது.

துறையில் படகிலிருந்து இறங்கியபோது பாதிமா தன் தந்தை யிடம் சொன்னுள் : 'பாடா, சோனு பாபு எனக்கு ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி பிடிச்சுக் கொடுத்திருக்கிரு.ர். '

136



ஏதோ நினைவில் ஆழ்ந்திருந்த சாமு, "ஒரு ஜீவனே இம்சை பண்ணுதே விட்டுடு ' என்று கூறிஞன்..

பூச்சியை விட்டு விடுவதற்காக முடிச்சை அவிழ்த்து பாதிமா அது அசையாமல் கிடப்பதைக் கண்டான். அது இறந்துபோயிருந்தது.

ിഖിഷ இங்கு பங்கும் கோழிகள் மேய்ந்துகொண் டி ருந்தன. ஜாலாவி வீட்டுத் திண்ணையில் ட் கார்ந்திருந்தாள். சாம்கத்தீன், அவனுடைய கோஷ்டி, உள்ளே அலிஜான் சமைத்துக்கொண் டிருந்த மாமிசம் ல்:ைாயே அவளுக்குப் பிடிக்கவில்.ே ஜாலாலி சேப்பங்கிழங்குச் செடிகளுக்கு அப்பால் பார்வையைச் செலுத்தினுள். வயலில் சிக வாத்துக்கள் க்ளாக் க்யாக்' என்று கத்திக்கொண் டிருந்தன. அவளுடைய வயிற்றைப் பசி குடைந்தது

 :க்பூல் வீட்டுச் சீதயர :ேலியில் ச ைல் ع تی- اره - اینir காப்ந்தன. நா.ந்து காாக மழை இல்லாததால் பண் தும், புல்லும் காய்ந்திருந்தன. டண்ணே வீட்டில் ஜாம்ருல் பழங்கள் தொங்கின. வெயியின் அவை பறவைகள் தோற்றின.

கிராமம் முழுதும் வெங்காயம், பூண்டு இவற்றின் வாசஃா ரவி ப?ருந்தது. வயல்களில் பாத்துக் கான் கூப்பாடு. ஜாலாலியால் கார்த்திருக்க முடியவில்லே. அவை திேயி: வாத்துக்கள். வியாள்களும் பெரிய :ளிதர்களும் கூட் முடிந்து போய்க்கொண் டிருந்தார்கள். பற்றின முகமும் கெஞ்சும் குலுவாக அ.ஜோள் விட்டுக் கொல்ப்ேபில் ஜாலாவி உட்காய்ந்திருந்தாள். சமையளின் சம்: யம் அல்துடைய பார்பையிைல் விழந்தது. விருந்த விகள் குளித்துவிட்டு வந்தார்கள். பிறகு தொழுகை செய்துவிட் டு ஆசனங்களில் பட்டயாகச் சாப்பிட உட் கார்ந்தார்கள். நல்ல சாப்பாடு. மீன் குழம்பு, கோழி மாமிசம், பூண்டு தாளித்த டாசிப் பருப்பு. அவர்கள் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தட்டிலேயே வா யக் கொப்புளித்தார்கள். ஒரே குவஃபயிலிருந்து தண்?ைர் குடித்தார்கள். கொஞ்சங்கூடச் சாப்பாடு மிச்சம் வைக்கவில்லே. உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து ஜாலாவிக்குக் கால் மரத்துவிட்டது. அவள் எச்சிலே விழுங்கிக்கொண்டு தன் விட்டுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தாள். எல்லாரையும் அல்லாவையும் சேர்த்துத் திட்டுவதன் மூலம் அவள் தன் ஆத்திரத்தைத் தனித்துக்கொண்டாள்.
137



வயலிவிருந்து மாலதியின் வாத்துக்களின் குரல் கேட்டது. ஜாவாவி ஒரு துண்டை உடுத்திக்கொண்டு தண்ணிரில் இறங்கினுள், அல்லிக்கிழங்கு பறிக் க.

விருந்தாளிகள் போய்விட்டார்கள். படகுத் துறையில் சாம்சுத்தின் அவர்களுக்கு விடையளித்தான். சணல் பயல்களேக் கடந்தபின், படகுகள் கண்ணுக்கு மறைந்துவிட்டன. நீண்ட துடுப்புகளிள் நுனிகள் மட்டும் மேலே வருவதும் கீழே போவது சிாகத் தெரிந்தன. படகுகள் கிழக்குப் பக்கத்து வீட்டைத் தாண்டிப் போயின. சாம்சுத்தீனுக்குக் கிழக்கு வீட்டு மாலதியின் நினைவு வந்தது. செங்கடம்பு மரத்தில் நோட் ஸ் ஒட்டுவது பற்றி அவர்கள் தகராறு: செய்துகொண்டு ஒருவரையொருவர் அவமானப்படுத்திக் கொண் டது அர்த்தம் இல்லாததாகத் தோன்றியது சாமுவுக்கு.

அந்த நோட் ஸ் இப்போதும் தொங்கிக்கொ டிருந்தது. அதில் எழுதியிருந்த விஷயம், இந்தத் தேசம் சாமுவின் ஜாதிக் குச் சொந்தம் என்பதே.

அவள் எவ்வளவோ தடவை கா' .ாரி பரத்துக்குக் கீழே மாலதி யைச் சந்தித்திருக்கிறன். ஆனால் அவள் அவனுடன் பேசுவதில்&l. இன் மை நினேவுகள் தோன்றிச் சாமுவை வேதனேக்குள்ளாக்கின.

'ப பா!' என்று பாதிமா கூப்பிட்டாள். சாமு திடுக்கிட்டுத் தன் நினைவுகளிலிருந்து விடுபட்டான். 'என்ன சொன்னே?"

'அம்மா கூப்பிடருங்க." சாமு பாதிமாவின் முகத்தைப் பார்த்து, தண் களின் நிகப் நிறத் தைப் பார்த்து இஸ்லாம் பக்திய கிய ஆழ்ந்த உணர்வின் அமுங்கிப் ோன்ை. அப்போது அவனுக்குத் தோன்றியது. ஒரு பக்கிரி சாயபு இஸ்லாம் கொடியைத் துாக்கியபடி, முஸ்கிப்ாசானின் ஒளியில் வழிப் பார்த்துக்கொண்டு முன்னுல் போகிறர். ஒளி பட்டததில் கிழவரின் முகம் தெரிகிறது. தெளிவற்ற ஏதோ ஒரு ஆசையால் பீடிக்கப்பட்டுக் கனைத்திருக்கிரம் அவர் எவ்வளவு கூப்பிட்டும் சாமுபோல் அவரைத் திருப்ப முடியவில்லை. அவர் நடந்துகொண்டே போகிறர். தன்னைப் பின்பற்றும் டி சாமுவிடம் சொல்கிரு.ர். பாதிா சாமுவுக்கு முன்னுல் வந்து நின்று, 'பாபா அம்மா உங்களேக் கூப்பிடருங்க ' என்ரு ன்,

அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவனுடைய பீபியின் கண்கள் சிறியதாக, மை தீட்டப்பட்டிருந்தன. ஆக்கில் மூக்குத்தி. கைகளில் நீலக்கண் சூடி வளேயல்கள். கட்டம் போட்ட புடைவை அணிந்திருந் தாள். உள்பாபாடையோ, மேலே ரவிக்கையோ இல்லே. உடம்பை ஒரு சுற்றுச் சுற்றத்தான் புடைவை போதுமானதாக இருந்தது.

138



ஆகையால் அவயவங்கள் எல்லாம் தெளிவாகத் தெரிந்தன அலிஜானின் உடல் கர்ப்பிணிப் பசுவைப் போல் இருந்தது படுத்துக் கொண்டே இருக்க விரும்பினுள் அவள் மைதீட்டப்பட்ட கண் களிம் ஆசையைவிட உணர்ச்சியே அதிகமாகத் தெரிந்தது. அவள் (:கட்டாள் நேரமாகவிபா ? நீ சாப்பிடப் போறதில்லையா?"

சாமு பாப்கையில் சாப்பிட உட்கார்த்தான். அவள் க் கத்தில் உட் கார்ந்துகொண்டு அவனுக்குச் சாப்பாடு போட் சள். அவ னுடைய முகத்தில் கேைப தேங்கியிருப்பதைப் பார்த்து. "என்ன கவ&ப்பட்டுக் கொண்டிருக்கே?' பான்று கேட்டாள்.

சாமு பதில் பேசாமல் சாப்பிட்டுக்கொன் டிருந்தான். ":: .ே சமாட்டேங்கறே ' சாமுவுக்கு எரிச்சல் வந்தது. "அதைப் பத்தியெல்லாம் உனக் தென்கா ? நீ ரெண்டு சோறு போட் டு டுப் போ! அநாவசியா வார்த்தையை வளக்காதே!'

'நான் என்ன பார்த் தயை த்துட்டேன்" சாறு பார்வையை உயர்த்தி அளிஜாளின் முகத்தைப் பார்த்தான். கண்களைப் பார்த்தான். கோபம், ஆத்திரம் எல்லாவற்மை ம் தணிக்கக்க ம ய ரதோ ஒன்று அலிஜானின் கனகளில் தெரிந்தது. "நான் விக் கட்சி சார்பிளே வோட்டுக்கு நிக் கம்டி பார்க் கிறேன் ; சின்ன டாகுருக்கு எதிரா" என்று அவன் கொள் ஒன். "உன் ஆளேயிலே என்னதான் நுழைஞ்சிருக்கோ னக்குப் புரிய ல்லே! இத்தக் காசியமெல்லாம் உனக்கெதுக்கு சின்ன டாகுர் உன்னே என்ன பன்னரிஞர் அவர் ரொம்ப நல்லவர்னு ' "நாள் என்ன அவர் கெட்ட மனுஷர்னு சொல்றேன் ' என் து -ெ ப்பிக்கொ டே சாமு எழுந்தான். கையையும் வாயையும் கழுவிக்கொள் எர். பொழுது சாய இன்னும் வெகுநேரம் இல்ஃப். தலுடிேக் சண1 ல் தட்டைகளே விட்டுக்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்து விட்டான். சாமு, தனுஷேக்கையும் கூட்டிக்கொண்டு படகில் புறப்பட்டான். படகு செடிகளேயும் புதர்களேயும் குளத்தையும் கடந்து வயல்வெளி அடைந்தது. 19ததியின் கூரையில் கோழிகள் உலவின. மாடுகளும், ஆட்டுக்குட்டிகளும் விட்டு முற்றங் களில் நின்ற கா. உரிைலுள்ள ஆன் பிள்ளைகள் வயல் வேஃப் க்குப் போய்விட்டார்கள். மன்தர் ஒருவன் தான் தன் சொந்த வயலை உழுதான், ஹாஜி சாப புவுக்கும் கொஞ்சம் நிவார் இருந்தது. நயாடா ாவியிருக்கும் இஸ்பே காலி நல்ல வசதியுள்ளவன். தான் அலிஜானே மணந்துகொண்ட பிறகு இஸ்மதாவி தன்னுடன் பேசிப் பழகுவான் என்று நினைத்திருந்தான் சாமு. ஆளுள் இஸ்தோலி எப்போதும் இந்துக்களுடனேயே பழகினுள். இதை நினைத்ததுமே

139.



சாமுவின் முகம் இறுகியது. இந்தச் சமயத்தில் புதருக்குள் எளிருந்து ஒரு வாத்தின் குரல் கேட்கவே அவன் தன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். புதருக்குள் மனித உருவம் ஒன்று தெரிந்தது. "புதருக் குள்ளே யாரு?" என்று அவன் கேட்டான்.

புதருக்குள்ளிருந்து யாரும் எட்டிட் பார்க்கவில்லே. பக்கத் தில் பிரம்புப் புதர்களும் கள்ளிச் செடிகளும். கொடிகள் கள்ளி களின் மேல் படர்ந்திருந்தன. ஒரு வாத்துக் கூட்டம் பயத்தில் "க்வாக். க்வாக்' என்று கத்திக்கொண்டு கிழக்கு பீட்டுப் பக்கம் ஓடியது. தண்ணtருக்குள்ளிருந்து சேறு மேனே வருவதைக் கவாரித் தான் சாமு. உடும் ஒரு பெரிய பாம்பை பிடித்துக்கொண்டு தன் னிருக்கடியில் அதைச் சமாளிக்க முடியாமல் திணறிக்கொண் டிருக்கலாம். சரித்திர காலத்துக்கு முந்தைய ஒரு பிராணி தண்ணி ருக்குள் நடமாடிக்கொண் டி'க்கலாம்.

சாமு பட கிள் மேல்தட்டின் மேல் நின்றன். தனுஷேக் படகைத் திருப்பிப் புதர் இருந்த பக்கம் செலுத்தின்ை. அள்வி இகேளுக்கு நடுவில் முகத்தைத் துரக்கிப் பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருந்த ஜாப்ாபியைக் கவனித்தான் சாமு,

'நீங்க இங்கே என்ன செப்ப நீங்க ? '' ஒான் று சாமு கேட்டான். ஜாலாவி கழுத்தைச் சந்து உயர்த்திக்கொண்டு, "அஸ்லிக்கிழங்கு பிடுங்கறேன்' என்று ன்.

"இங்கே நிறைய இதுக்கா ?" "கொஞ்சங் கொஞ்சம் இதுக்கு' எாறு சொல்வி ஒரு கிழங்கைக் காண்பித்தாள் ஜாங்காளி. இன்னும் பதமாகல்பே. கல் மாதிரி இருக்கு. உன்னுேட சித்தப்பா பல சாவுக்குப் போற கொய்னுப் படகிப்ே ைேப்ே பாக்கப் போனுலும் போஒர். அவர் கிட் டேருந்து கடுதாசும் இல்லே, காசும் இல்லே நான் என்னத்தைச் . ப்பிடது, சொல்லு! அதுதான் அல்பிக் கிழங்: சுப் பறின் சுத் திங்கறேன். ' என்று புள் மேலும்.

ஜாப்ாபேயின் கழுத்து தண்ணரீரில் ஆங்கி பயிருந்தது. கடன் காரில் பயம் அவளு ைய வற்றிப்போ முகத்தைப் பார்க்க வேதஃாயாக இருந்தது சாமுவுக்கு. அல்விச் செடிகாேக் கடந்தால் வயல்கள். வயலிலிருந்த வாத்துகள் மிரண்டுபோய்க் கத்தின. மேயே பருந்து எதையும் காணவில்ஃ புதர்களில் ஓநாய் எதுவும் நடமாடுவ தாயும் தெரியவில்வே, ஜாலாவியரின் முகம் மட்டும் பேராசையால், கெட்ட எண்ணத்தால் அவலட்சகாமாக, பயங்க மாகக் காட்சி யளித்தது. உண்மையில் ஒநாயைப் போலவே இருந்தது அவ ஆளுடைய முகம.

14]



ஜாலாலி அவளுடைய இடத்திலிருந்து சற்றும் நகரவில்லை. அவள், இரண்டு கைகள் லும் ஆண்வாத்தின் கழுத்தைத் தண்ணிருக்கடியில் இறுக்கி அமுக்கிக்கொண டிருந்தாள். இத்தனை நேரம் போராடியதால் அவள் களைத்துப் போய்விட்டாள். சாமுவின் வேலைக்காரன் படகை ஒட்டிக்கொண்டு போறன். அவள் கொண்டு வந்திருந்த மண் சட்டி தனை லாரில் மிதந்து வெகுதூரம் போய்விட்டது. சாமு அரசமரத்துக்கு மறுபுறம் போய் மறைந்த பிறகு, ஜாலாலி அவனத் திட்டினுள். நாசாப் போறவன் 1 "நீங்க என்ன செய்யறிங்க இங்கே?' ஆாடா, நான் உன் பு: டையை
மெல்லறேன் I" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் ஒர் ஒளுனேட்
டோல் தண்ணில் நிந்தினுள். அவளு ை வல பொத்:
கயில் வாத்து. த எப்போதும் கண்ணிருக்கடியில் வைத்துக்கொள்வதற்காக
அவள் ஒரு கை 1ாலேயே ந்ேதி பிடித்தாள். அதற்குள் சாமு வெகுது ரத்துக்குப் போப்விட்டான்.
வ:யே கக் கன் மன சட்டியை ப்
மாங்கே, வெயிஸ் போய்க்கொண் டிருந்தது. ஆகாயத்
தில் எநிற மேகங்கள் ஆவிந்து வடகிழக்கு ஆாபேயைக் கறுப்பாக்கின. அவள் இப்போது வாத்தைச் சட்டிக்குள் போட்டாள். நல்ல கொழுந்த வாத்து. அதன் வயிறு இன்னும் விருதுவ கவும் கதகதப் பாகவும் இருந்தது. அவள அதன் வயிற்றின் ாேல் கையை கைது அந்தக் கதகதப்பைக் கவனத்தபோது மரத்தடியில் பலதி நின்றிருட் தைப் பா உடcேத தண்ணிருக்: மேலே தூக்கி எட்டி பார்த்தாள். தாா
க்கு பீட்டுக் கட்டாரு த்தான். அவள் என் த்தி லிருந்து மனித அரவமும் கேட்டது அல:றக் க. அவள் பயந்து பே ப்த் தான் உடுத்தியர்ந்த துண்டை து அதைக் கொண்டு சட்டியின வாயை டிடிஆரா. டிாத, :ன் சூழலும் கேட்டது.
பாதே

பொழுது சாய்ந்துவிட்டது. ச ைல் an மதுபக்கம் கண்ணுக்கே தெரியவில்ஃப் அ சம கதைக் கடந்தயல் மன்சூரின் விடு. தணுவின் அம்மச ஆடி சப்த  ைமரத்துக்கடியில் உட்கா ற்துகொண்டு ஏதோ முடி முடித்துக்கொண் டிருந்தாள்.
தன் வீட்டை நோக்கித் தண் ணிரில் ந்ேதிக்கொண்டே அவள் எங்கி
ந்தாவது யாராவது தன் . க் கவனிக்கிமூர்களா என்று பார்த்துக்கொன்ட ன். இருட்டு அதிகரித்தது. அவள் மறுபடி வாத்தின் வயிற்றில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள். துண்டைச் சற்றுத் தூக்கி வாத்தை எட்டிப் பார்த்தாள். தம்மிருட்டில் அந்தச் செத்த வாத்தின் வயிற்றில் கையை காலத்துப் பார்த்துவிட்டு, வாத்து மாலிசம் சாப்பிடும் ஆசையில் எச்சிலே விழுங்கினுள்.
14.1



தண்ணிருக்கு வெளியிலிருந்து மாலதியின் குரல வந்தது, "வா வா தொய், தொப்' என்று.

வயலில் வாத்துக்கள் முன்போல் மிரண்டு போய்க் கத்தின. அவை பயிர்களுக்குப் பின்னுல் ஒளிந்துகொன் டிருந்தன. மாப்தி முழங்கால் வரையில் புடைவையைத் துக்கிக்கொண்டு நீரில் இறங்கிக் கூப்பிட்டாள். 'வா, வா!... தொய், தொப்!”

நாற்புறமும் இருட்டு. சந்தைக்குப் போனவர்கள் திரும்பி வந்தார்கள். ஏரி ஒரத்தில் நீளத் துடுப்பின் ஒவி : படகின் அரவம். இருட்டில் மாலதிக்குத் தெரிந்த முகம் ஒன்றும் தெரியவில்லே. அமுல்யன் நால் வாங்கி வரச் சந்தைக்குப் போயிருந்தான். சோபாவும் ஆபுவும் விட்டில் விளக்கேற்றி வைத்துவிட்டு வாசலில் தண்ணீர் தெளித்தார்கள். நரேன் தாளிர் :னேவி :ழைவரும் கான்று பயந்து, காய்ந்த சனல் தட்டை சுளே உள்ளே கொண்டுவந்து ສ.ກ ກ່ິ ງູ II. ຄ ໍາ புயலும் பழையும் வந்துவிட்டால் பாத்துக்களுக்கு வீடு திரும்ப முடியாது. அவை வழி தவறிப் போருள். அவற்றுக்கு ஏதாவது ஆடத்து பாலாம். மாலதி உயிரைப் விடித்துக்கொண்டு உரக்கக் கூப்பிட்டாள். 'வா, வ, தொய்,... தொப' '

சோபாவும் ஆபுவும் கட்டாளி மரத்துக்குக் கீழே அத்தையின் குரலேக் Gپو, LLii i 5 ۃi ٹیز (1 منٹ }لی ۔ பெகுநேர ம . வாத்துக்களேக் இப்பிட்டுக்கொன டிருந்தாள். அவர்கள் காசில மரத்தைத் தாண்டிச் சென்று தாங்களும் அத்தையுடன் சேர்ந்து வாத்துக்களே க் கூப்பிடத் தொடங்கினுள்கள். தூரத்தில் சாமுவின் படகு rே 1ாப்க் கொண்டிருந்தது. மழை வரப் போகிறது என்று தெரிந்தும் சாமு பீடு திரும்பவில்லை.

ஜாலாவி மழை வரப்போகும் அறிகுறிகளே ஆகாயத்தில் அவனிக் தாள். தன்னிருக்கு அருகில் முட்செடிப் |தரைக் கடந்தால் கல்யாண மு:ஆங்கை மரத்துக்குக் கீழே சணல் தட்டை வேலி போ-ட அபஜ்ருடைய குடிசை வரும். ஈர .ண்ணின் வாசி னே பந்தது.

ஜோ டன், பக்கிலி சாயபுவுடன் ஆர்காவுக்குப் பேட் விட்டாள். வீடு முற்றிலும் காளி. ஹாஜி சாபபுவின் டன்ஃகா வீட்டைத் தாண்டிய பின்பே மற்ற விடுகள். இருட்டும் தனியையும் இருந் தாலும் ஜாலாலி பத்திரமாக வாத்தைச் சட்டியில் துளிையால் மூடி வைத்திருந்தாள். மழை வந்துவிட்டது. மழைக் காஃப்மாதலால் எங்கும் பலவிதச் செடிகள் காடாக பண்டிக் கிடந்தன. எங்கும் ஒரு பசுமை மணம். دت حبك - " ابييTرة لايَ في اعوا للاhن اn ـا எடுத்துக்கொண்டு

விட்டதால் அவள் அம்ானமாக இருந்தாள். இங்கு பங்கும்

14?



பார்த்துவிட்டு அவள் விட்டுக்குள் ஓடினுள் இருட்டும் மழையுமாக இருந்ததால் கட்டாரி மரத்துக்குக் கீழே மாலதியின் குரல் கேட்க வில்&l. பக்கத்தில் பூச்சிகளின் அரவம் மட்டுமே கேட்டது.

மாலதியின் மூன்று பெண் லாத்துக்கள் கிரும்பி வந்துவிட்டன. ஆண் வாத்தைக் காணுேம். மாதிக்கு நெஞ்சு | ட டத்தது. எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு அதை வளர்த்துக்கொண் டிருக்கிருள், அவள் தனக்கு மிகவும் பிரியமான ஆண் வாத்தைக் காணுமல் அவள் தன் அண்ணியைக் கூப்பிட்டு, 'அன்னி என்னுேட ஆண் வாத்தைக் காணுேம். மூலு பெண் வாத்துத்தான் வந்திருக்கு ' கான்ருள்.

மய வதியின் ஆண்ணி உலர்ந்த சனல் த ை # &rr ஆ_ள்ளே கொண்டுபோய்க் கொண்டிருந்தாள். அவற்றின் சப்தத்தின் காரண மாக அவளுக்கு ாாவதியின் துரல் மட்டுமே கேட்டது. அன்பள் செயல்வது தெளிவாகக் கேட்கவில்டே. அவள் தட்டைகளே உள்ளே போட் டுவிட்டு பரத்தடிக்குப் போப், "கான்ன வந்துடுத்து உனக்கு ' দT I go? (: , ட்டாள்.

மாலதிக்கு அழுகை வந்துவிட்டது. 'மீபே பரு, ன் ஆச்சுன் , ! மூணு பெண் காத்தும் இருக்கு ஆண் பாத் தக் கானுேம்!"

"இங்கேதார் காங்கேயாவது ஒடிப்போபிருக்கும். நன்றுப் பாது ' ‘'நீ என்ன செயன்றே, அன்ன ? அது பாங்கே ஆடும் இந்த இருட்டி லே அதுக்குப் பயம், கியம் கிடையாதா ?"

"இருக்கு, இருக்கு. அரண்ய பிள் வரட்டும் ட கிளே. சு ரிப் போய்த் தேடிப் க்கலாய், நீ தண்ணிய ேேருந்து எழுந்திருந்து வா!'

மயல்தி நீTளிருந்து வெளியே பந்தய வி. அவருடை ய பயன் சில் வருத்தம் ரெம்பிய ந்தது. ஆதவேண்டுபொன் ஆண் நீவிரா கி. து. ஆன் பாத்தின் புேள் அன்ாழ்க் து உயிi. வ்வளவோ க + - ப் பட்டு அதை iர். அந்த இபம் விதவையின் ஒரே ஆதாரம் இதுதான். மழையிலும் புய. சிலும இரு நாள் நரேன்தாஸ்

நான்கு பாத்துகளேயும் :ரு கூண் i வைத் க்கொண்டு டி டுத்து பந்ததி ருேந்து பள். அவர் : வளர்க் தும் பொறுப் ப ஏற்றுக் கொள் எஸ். மிகவும் சிறியத இந் தான் தவில்

அவற்ருள் இளம்புல்லைத் தின்னமுடி பாது சாதம் சாப்பிட முடியாது. சின்னஞ்சி; டார்க்கிடிர மீன் கூ .ப் பிடிக்கமுடியாது. மாலதி அப்போது அவற்றின் வாயைக் சிறந்து அவற்றுக்கு உணவூட்டி வளர்த்தாள். அவள் நீரிலிருந்து வெளியே வரும்போதும் கூப்பிட் டாள், "வா...வா! தொப்..தொய்."

இருட் .ாக இருந்ததாலும் மழைவதும்போல் இருந்ததாலும் அவளால் கட்டா. மரத்தடியில் வெகுநேரம் நிற்க முடியவில்க்..

143



ஜாலாலி வீட்டில் விளக்கேற்றிருள். வீட்டில் ஒரு கிழிந்த பாய். தாங்கல்பத்துச் சந்தையிலிருந்து வாங்கி வந்த சட்டியும் தட்டும் உறியில் வைத்திருந்தன. விளக்கு எரிந்துகொண் டிருந்தது. அவன் ஈரத்துண்டைக் கீழே விரித்து அதன்மேல் செத்த பாத்தை வைத்தாள். தன் விட்டுக் கதவைச் சாத்தினுள். சிம்னியின் வெளிச்சத்தில் அவளுடைய அடிவயிற பளபளத்தது. வாயிலிருந்து பசியேப்பம் வந்தது. அவள் வாத்தின் அடிவயிற்றைத் தொட்டுப் பார்த்தபோது அதில் கதகதப்பு இல்ஃப், அவள் உடனோ வா த்துக்கு மேலே குனிந்து உட்கார்ந்துகொண்டு அதன் இறக்கைகளே ப் பிடுங்கினுள். அ1ெளுடைய stளிகுந்து இன் லும் தன்னாளிர் சொட் டி . து. சொட்டிட கள்ளிைரால் தரை ஈரமாகிவிட்டது. அவள் ஜாக்கிரதையாக வாத்தைத் துண்டு ன் உவர்ந்த தரைக்கு இழுத்து வந்த், யண்டியிட் டவாறே அதை நெருட் பில் வாட்டத் தொடங் கிளுள் வெளியே மழை பெய்துகொன டிருந்தது.

பல நாட்களாக அவளுடைய வாயிற்றில் சே1று விழ பில்.ே பல நாட்களாக அவர் நாவல் பழமும் ஜம்ருல் பழமும் அள்விக் கிழங்கும் தின் பசியைத் திர்த்துக்கொன் டி நந்தாள். அவள் நாள் r ஆழ துர் நல்ல சாப்பாட்டுக்காகக் கனாக கண்டு கான் டிருந்தான். இந்த பாத்த அவளுடைய காங் ந:ைன்ாக்சிவிட் து. அல்ப் -க்கு இவ்வ1:ா தும் கருனே காட்டியது பற்றி அவளுக்கு ரொம்பச் சந்தோஷம். ஆனந்த மீஆதியின் காரண மாகவோ, பசிவெறி காரணமாகவோ iபது பேரா. க | ன பாகவோ அவள் துனரி அணிந்துகொள்ள மறந்துவி'ட் டாள். தேசத் தின் வரைபடத்தில் ஆறுகள் கோடுகளாகத் தெரிவதுபோல் அவளுடைய அடிவயிற்றின் வெள்ளை மடிப்புகளில் நீர் கோடு கோடாக மின்னிப்பது. ஜாாேவி தன் அடி வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டு நினைத்தாள் : "இதில் பாறுபடி கோழுப்பு வளரும். ஆபேத் அலி கொப்ளுப் படகில் வேலே பார்த்துவிட்டு விடு திரும்புவான்."

அவள் ததி பயிற்றுக்கடி ல், நகங்களால் பிராண்டிப் பிரான்டி அங்கிருந்த அகத்துங்களே க கஃாந்தாள். அப்போது அவள் ஆ.ே பத் அலியின் துக்கத்தைப் பற்றி நினேத்துக்கொண்டாள். ஆபேக் அவி சொல்வான், "ஜப்பர் பெறந்தப் பறம் ன் வயிறு இடுங்க்ப் போயிடுச்சு, பெருக்கவே இவ்.ே அதிலே கொழுப்பு வைக்க வேபரின்: '

அவள் இப்போது மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள். "நீ மட்டும் கானக்கு பாரவாரம் பாத்து மாமிசர் சாப்பி. க் கொடு. கொஞ்ச நாளிலே என் தேகத்தில் எவ்வளவு கொழுப்பு வைக்கறது பாரு!" அவளுக்கு இப்போது மாலதியின் நினைவும் வந்தது. மாலதி

144



இளம் விதவை. அவளுடைய அழகு நாளுக்கு நாள் அதிகமாகியது. "அல்லா, என் க்கு நீ கான் அங்ளோட அழகைக் கொடுக் கல்லே?"

வெளியில் மழை கனத்தது.

இப்போது அவள் வாத்தின் தோலே உரித்துவிட்டாள். மூங்கில் குப்பியில் கடுகெண்ணெய் இல்லை. மழை காரணமாக அவளால் எண்ணெய் வாங்கிவர வெளியே போக முடியவில்லே. அவள் வெகுநேரம் வாத்தை நெருப்பில் வாட்டியதால் கருகிய நாற்றம் ஏற்பட்டது. அவள் வெந்த மாமிசத்துடன் உப்பையும் மிளகாயை யும் போட்டு வதக் கி இரண்டு தட்டுகளில் வைத்தாள். அவள் ஒரு துண்டை எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்டாள். பிறகு சட்டென்று எலும்பை வாயிலிருந்து எடுத்துச் சப்பிச் சப்பிச் சாப்பிடத் தொடங்கினுள்.

அறை முழுதும் வாத்துச் சிறகுகள் காற்றில் பாத்துகொண் டிருந்தன. சிம்னி விளக்கு தபதபவென்று எரிந்துகொண்டிருந்தது" வெளிச்சத்தையும், அறை முழுதும் வாத்துச் சிறகுகள் பறப்பதையும் பார்த்து, வாத்தைத் திருடித் திள்டது பற்றிய ஒரு குற்ற உணர்வு அவன்ட் பீடித்தது. ஆபேத் அவிக்குத் தெரிந்தால் அ:ைள உதைப் பான். அவள் சாப்பாட்டை நிறுத்திக்கொண்டு. வாத்துச் சிறகு களேப் பொறுக்கி யெடுத்துக்கொண்டு, மழையைப் பொருட்படுத்தாமல் தண்ணீரில் இறங்கி நடந்தாள்.

அரச மரத்தடியிலிருந்த புதர்களுக்கருகில் அவள் வாத்துச் சிறகுக&ன எறிந்துவிட்டுச் சொன்னுள் : "அல்லா, எனக்குப் பசிக்குது. நான் போறேன் !'

மழையில் நனந்ததில் அவளுடைய துக்கங்கள் கரைந்து விட்டன. வருத்தம் நீங்கியவளாக அவள் வீடு திரும்பினுள். தண்ணீரில் சனல் பயிர் சாய்ந்துகிடப்பது மின்னல் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவள் சனல் வயல்களைக் கடந்தபோது தன்னிரின் மேல் ஒரு விளக்கின் வெளிச்சம் அசைவது தெரிந்தது. கவன மாகக் கேட்டதில் மாலதி தன் வாததைக் சுப்பிடுவது காதில் விழுந்தது. "வா...வா! தொய் .தொய் ' அவள் மேலும் தாமதிக் காமல் சட்டென்று வீட்டுக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள். ஒரு மரக்கட்டையின் மேல் உட்கார்ந்துகொண்டு வாத்து மாமிசத்தைக் கடித்துச் சுவைத்துச் சாப்பிடத் தொடங் கிஒன், மாலதி கூப்பிடுவதைப் பார்த்தால் தட்டிலிருக்கும் வாத்து அந்தக் கூப்பாட்டுக்குப் பதில் ஒலி எழுப்பும்போல் இருந்தது. அவள் இப்போது அவசர அவசரமாக மாமிசத்தைச் சாப்பிட

145.

1마



ஆரம்பித்தாள். தட்டிலிருந்த வாத்துக்குக் கத்தும் வாய்ப்பைத் தர அவள் விரும்பவில்லே.

மழை நின்றதும் சாமு விடு திரும்பிக்கொண் டிருந்தான். தனுஷேக் படகை ஒட்டிக்கொண் டிருந்தான். துாரத்தில் தெரிந்த விளக்கொளியும், மாலதியின் குரலும் இன்னும் வாத்து கிடைக்க வில்லை என்பதை அவளுக்கு உணர்த்தின. மாலதியும் அமூல் பனும் கத்துகிருர்கள் : “வா! தொப்..தொய் ' துக்கம் நிரம்பிய இந்தக் கூப்பாடு வயல்வெளியையும் கிராமத்தையும் தாண்டி வெகுதுாரம் சென்றது. மாலதி எதையோ தேடுவதை வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு இப்போதுதான் 1ார்த்தான் சாமு. அமூல்டன் படகோட்டினுன். நெல் வயல்களிலோ, சனல் வயல்களிலோ, புதர்களிலோ வாத்து பயந்துகொண்டு மறைந்திருக்கிறதா என்று பார்த்தாள் பாவதி.

இப்போது மாவதி சாமுவின் படகாகப் பார்த்தாள். சார்: த்தீன் அவளிடம் ஏதோ சொல்ல விரும்பினுன் அரிக்கேன் விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவனுடைய முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மாலதி, அவன் வேறு ஜாதிக்காரன் என்ற அருவருப்பில் அவனுடன் முதலில் பேசவில்ஃ.ெ அவளுக்கு வாத்தை நிளேத்து அழகாக வந்தது. அவள் சாமுவைப் பார்த்தும் ஒன்றும் பேசாமல் தவேயைக் குனிந்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய நடத்தை யால் அவமான .ணர்வு ஏற் டவில்? சாமு எ|க்கு. ஏனெனில் மாலதி பரிதாபத்துக்குரிய அபயோகக் காட்சியளித்தாள் இப்போது, 'உன் வாத் தெல்லாம் வீடு வந்து சேரல்வியா? " என்று அன்பன் கேட்டான்.

'பெண்வாத்தெல்ஃப்ாம் வந்துடுத்து. ஆங்ா பா த்தைக் காணுேம் !" குனிந்துகொன்டே சுருக்காகப் பதில் சொள்ளுள் மா.தி.

நாற்புறமும் ஈரக்காற்றின் மனம். இருட்டு மேலும் அதிகரித்து வந்தது. சாமு, அமூஸ்யன் இருவருமே இப்போது பாத்தைக் கூப்பிடத் தொடங்கினர்கள். ஒர் இடத்திலிருந்தும் வாத்தின் பதில் ஒலி கேட்கவில்லே. அரசமரத்தில் பல மின்மினிகள் ஒளிர்ந்தன. அதன் அடியில் பாத்துச் சிறகுகள் பறந்தன. படகுபோல் சில நீரில் மிதந்தன.

சாமு, அஆபல்யன், மாலதி மூவரும் சேர்ந்து வாத்தை அழைத் தார்கள். அவர்கள் விளக்காகத் துக்கி பயல்களுக்குள் பார்த்த போது வாத்துச் சிறகுகள் தண்ணிரில் மிதப்பதைக் கண்டார்கள். அரசமரத்தடிக்கு வந்ததும் அங்கே சிதறிக் கிடந்த சாம்பல் நிறச் சிறகுகளைப் பார்த்து, மாலதி பாத்து இறந்துபோய்விட்டதென்று ஊகித்துக் கேவிக் கேவி அழித் தொடங்கினுள்.

145



இந்த அழுகையும் பாத்துச் சிறகுகளும் சாமுவுக்கு அன்று மாலையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை நினைவுறுத்தின. புதர்களின் இடுக்கில் அவன் கண்ட ஜாலாலியின் முகம் அவள் மனசில் தோன்றியது. அவன் அப்புறம் விபத்தைத் தேடவில்லே. மாலதி விதவை. அந்த இளம் விதவையின் ஒரே ஆதாரம் அந்த வாத்து. அதைத் தன் பிள்ளையைப் போல் செல்லமாக வளர்த்து வந்தாள் மாலதி. கோபத்தாலும் வருத்தத்தாலும் அவனுள் பேசக் கூட முடியவில்லே போக்கிரி ஒநாயின் முகத்தையொத்த ஜால வியின் முகம் அன்ை நினேவின் தோனறியது. 1ாளதியின் வேதனை சாமுவுக்கு ஜாலாலியிடம் ஆத்திரத்தைக் கிளப்பியது.

'விட்டுக்குப் போ, மாலதி !' என்று அவன் சொன்னுன். அழில்பத்தும் சொன்னுன், 'ஆபா அக்கா ! வீட்டுக்குப் போஎோம் ' என்று.

"அழாதே, காலதி !' என்று சாமு சொன்னுன். மாட்தி கண்களே பார்த்திச் சாதவைப் பார்த்துவிட்டு நினைத்தாள். இவன் அதே பழைய சாமுதான். அவன் கண்கள் சின்னதாக இருக்கும், கன்னங்கள் உருண்டையாக இருக்கும், மிகவும் அமைதி யாக இருபடான். இளம் வயதில் மாஸ்தி துக்கப்படுவதைப் பார்த்தாள் துடிந்துப் போவான். இன்று சாழ மீசை, தாடி இல்லாமல், ஒர் இந்து இளைஞனேப் போப்த் தன் உதவிக்கு பந்து நிற்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது. நெடுங்காடாக அவளுக்கு அவனிட மிருந்த வெறுப்பு மறைந்துவிட்டது. அவள் ஓர் அப்பாவிப் :ெ 19ம் ஃக ப் போல் பதில் பேசாமள் அவனே ப்த்தவாறே நின்று கொண்டிருந்தாள்.

இரண்டு படகுகளும் அருகருகே நின்றிருந்தன. அரிக் கேள் விளக்கொரியிட் அன்பம் கருப்ாடப சுங்கள் தெளி வாகத் தெரிந்தன. கிராமத்துக்குள்ளிருந்து நாய்களின் குரைப் பொறி காற்றில் ரிதந்து வந்தது. பிள் பாஸ்பேடாவில் பெட் ரோகாக்ஸ் விளக்கொளி. ஆகாயத்தில் பே கங்களிள் நிழல். நட்சத்திரங்கள் ா: எ தியின் வேதாேயை மிகுதியாக்கின. இவ்வேதனே யுனர்வு சாமுவையும் பீடித்தது.

சிறுவன் சார்கத்தின் கன் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு வயல்வெளிகளைக் கடந்து போனுள். நாற்புறமும் தாரை தப்பட் ைகள் வித்தன. நாற்புறமும் ட்வாவி போட்ட சேவகர்கள், அவனுடைய அப்பா துர்க்கைச் சி&லக்கு முன்னுய் சிலம்பம் விளையாடினுள். சாமுவுக்குத் தோன்றியது, அந்தக் காலத்துப் புகழ்வாய்ந்த மகாதேர்கள் இப்போது வலுவிழந்து போப்

147



விட்டார்கள். புதிய சிந்தனையும், புதிய மதவெறியும் அவர்களைக் குறுகிய நோக்குள்ளவர்களாக ஆக்கிவிட்டன. அவனுக்கு ஜாலாவி யின் மேல் ஆத்திரம் வந்தது. அந்த ராட்சசியின் வயிற்றைக் கிழித்து மாமிசத்தை வெளியே கொண்டுவந்துடறேன்! என்று சொல்விக் கொண்டான் சாமு.

அவனுடைய படகு கொஞ்சங் கொஞ்சமாக நகர்ந்து கடைசிபில் மறைந்துவிட்டது. அமுல்யனும் மாலதியும் அரிக்கேன் விளக் குடன் பின்தங்கிவிட்டார்கள். சங்றுத் தூரம் வரை அரிக்கேனின் ஒளி இருட்டை ஒரளவு ஒதுக்கிவைத்திருந்தது. தூரத்தில் செல்லச் செல்ல மாலதியின் முகம் மங்கிக்கொண்டே வந்தது. மர்மம் நிறைந்த பெண் மாலதி 1 1ாழை நீர் பயிர்களிலிருந்து தண்ணிரிலும் படகின் மேல்தட்டிலும் சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்தன, மாலதியின் கண்களிலிருந்து விழும் கண்ணிரைப் போல.

சாமு துரத்திலிருந்து, "மாலதி, நீ விட்டுக்குப் போ! அமுல்யா படகைத் துரைக்குக் கொண்டு போ , ராத்திரி வோேயிலே இப்படிச் சுத்தக்கூடாது!" என்று கூறிஞன்.

மாலதியின் வேதனே சாமு வை மிகவும் துன்புறுத்தியது. ஆபேத் அவியின் பீட்டுப் படகுத் துறைக்குப் படகைச் சப்த மில்லாமல் கொண்டுபோகும்படி தனுஷேக்கிடம் சொன்ஞன், சாமு. படகுத் துறையை அடைந்ததும் அவன் அதிலிருந்து இறங்கிக் கரையேறிஞகள், முழங்கால் வரையில் சேறு. மழைத் தண்ண'ர் இன்னும் புதர்களிலிருந்து இறங்கிக்கொண் டிருந்தது. கொஞ்சம் காற்று அடித்தாலும் மரங்களிலிருந்து நீர்த்துளிகள் விழுந்தன.

ஆபேத் அலியின் விட்டுக்குள் மங்கலான ஒளி. அரவம் ஒன்றும் இல்லே. ஆபேத் அலி இல்லே, ஜப்பர் பாபூர் ஹாட் போயிருந் தான். ஜோட்டனும் இல்லே, பூதம் வாழும் வீடுபோல் தோன்றியது. அந்த வீடு. சாமு பிரம்புச் செடி வேலியைச் சற்று விலக்கிக் கொண்டு உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். உள்ளே ஒரு சிம்ளி விளக்கு எரிந்தது. ஜாவாவி முக்கால் நிர்வாணமாக ஒரு பலகை யின் மேல் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு முன் இரண்டு தட்டு களில் எலும்புத் துண்டுகள். அவற்றில் மாமிசம் ஒட்டிக்கொண் டிருக்கவில்லை. ஜாலாலி அவற்றை எடுத்து எடுத்துச் சப்பினுள். பற்களுக்கிடையில் எலும்புகளே வைத்து மடமடவென்று கடித்தாள். தண்ணிர் குடித்தாள்.

அன்று மாலேயில் அவன் தன்னிருக்கு மேல் கண்ட முகம் , போக்கிரி ஒநாயைப் போல் அருவருப்பாக இருந்த ஜாலாலியின் முகம் - மாமிசத்தைச் சாப்பிட்ட பிறகு இப்போது இயற்கையாக..

"I 48



அழகாகக்கூட இருப்பதாகச் சாமுவுக்குத் தோன்றியது. அல்லாவின் கரு:ளக்காக நன்றியுணர்வு அம்முகத்தில் தோன்றியது. தண்ணீர் குடித்தபோது அவள் இருமுறை அல்லாவை நினைத்துக்கொண்டாள். இந்த ஏழை மக்களுக்காகக் காட்டுக்குப் போகவும் தயாராயிருக் கிருன் சாமு. ஆனகபால் மாலதியின் வாத்து கெட்டுப் போனதும் அவன் ஜாலாலியின் வயிற்றைக் கிழிக்க விரும்பியதும் இப்போது அவனுக்கு மறந்துவிட்டன. ஜாலாலி இப்போது ஒரு கிழிந்த பாயின் மேல் உட்கார்ந்து தொழுகை செய்தாள். அவளுடைய முகம் ரதுவின் முகத்தைப் போல் , ப்மையாக இருந்தது. அவள் தன்னுடைய இரு கைகளையும் முன்னே நீட்டிக்கொண் டிகுந்தாள். சாம்சுத்தினுல் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்பே. வினுக இலங்கை -யைப் பங்கிட முறபட்ட காலநேமியைப் போல் அவனும் வாழ்க்கையாகிய தெருக் கூத்தில் ஒரு விண் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந் தான். அவன் நகராாள் நின்றுகொன் டி ருந்தான். அவனுடைய கால்கள் பூமியில் புதைந்துவிட்டாற் போன்ற உணர்வு.

குளிர்காலம் வந்துவிட் எள் இந்த மனிதர் சில நாட்கள் நன்றுக இருக்கிரர். குளிர் காரனாக இப்போது மணிந்திரநாத் மேலே ஒரு சான்னவயைப் போர்த்துக்கொண் டிருந்தார். முன்பு போல் வெறும் பேலுடம்புடன் நிற்கவில்லே. இப்படிக் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக முன்னேறி ஒரு நாள் உண்ாையிலேயே சொஸ்த ாகிவிடுவார். அப்போது இருவரும் ஒன்றுகப் போய்விடுவார்கள். எங்கேயாவது ஒரு புண் ணியகலத்துக்கோ அல்லது ஏதாவதொரு பெரிய பட்டளத்துக்கோ போய்விடுவார்கள். பெரியமாமி கதை களில் கேட்டிஆக்சிருள். ஒரு பெரிய மைதானம் இருக்கிறது . அதன் அருகில் ஒரு குளம் இருக்கிறது ; அதில் ஒரு பெரிய தாரை மலர்ந் திருக்கிறது. பெரிய மாமி கிரேக்கப் புராணக் கதாநாயகளுள இவரைக் கூட்டிக்கொண்டு அங்கே போய்விடுவான். அவர் சொஸ்தமாகிவிட் டால் ஒரு தன்னார்ட் பந்தலில் தண்ணீர் வழங்கிக்கொண்டு நிற்பார். அப்போது தூரத்தில் மாதா கோவில் மணி அடிக்கும். ரோகிதர் கள் மந்திரம் சொல்வார்கள். மணிந்திாநாத் நெல்வி மரத்தடியில் நின்றுகொண்டு பொன்மானைப் பற்றிக் கனவு காண் பாம்.

அவர் இயற்கையாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டுப் பெரிய மாழி அவருக்கு ஒரு டம்ளர் சூடான பால் கொண்டுவந்தான். கூடவே புது வெல்லம், கர்த்தமான் வாழைப்பமும், சூடான முட்டைப் பொரி எல்லாம் எடுத்துவந்தாள். அவள் ஒரு பெரிய ஆசனத்தைப் போட்டு அவருக்காகக் காத்திருந்தாள்.

நாய் பணிந்திரநாத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. சோளு தென்பக் கத்து பராந்தாவிள் டித்தான். நாய் இடையிடையே 'உள்' 'உர்'

149



என்று உறுமியது. செம்பரத்தைச் செடிக்கடியில் குளிர்காலத் தவளை 'கிளப், கிளப்' என்று ஒலித்தது. மணிந்திரநாத் பாலேக் குடித்து விட்டு வெல்லத்தைத் தடவி வாழைப்பழத்தைத் தின் ரர். கொஞ்சம் நாய்க்கும் கொடுத்தார். அவர் அங்கிருந்து புறப்படும் நேரத்தில் சோனு சப்தம் செய்யாமல் படிப்பை விட்டுவிட்டு அங்கே வந்தான். மனரீந்திரதாத்துக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. அவர் த பை ம் சோனுவையும் கூட்டிக்கொண்டு வயல்களுக்குள் இறங்கிஆர்.

அவர்கள் போனுவி பாலி ஆற்றுக்குள் இறங்கினும் கன். இப்போது தண்ணீரில் வேகம் இல்பே. தண்ணீரும் அதிகம் இல்பே. விரும்பில்ை நடந்தே ஆற்றைக் கடந்துவிடலாம். ஆற்றங்கரையில் இருந்தவர்கள் மணிந்திரநாத்துக்கும் சோனுவுக்கும் சலாம் செய் தாாக ள,

பக்கத்தில் எல்லாம் முகமதியர் வசிக்கும் கிராமங்கள். அவர் களேக் கண்டதும் படகோட்டி படகை ாறுகரையிலிருந்து இக் கரைக்குக் கொண்டுவந்தான். நாய் எல்செதுக்கும் முன்னுல் படகில் ஏறிக்கொண்டது. என்றுவது ஒரு நாள் அதிகாலை வேளையின் பைத்தியக்காரப் பெரியப்பாவுடன் வயல்களையும் கிராமங்களோபும் பார்க்கப் புறப்படவேண்டுமென்று சோனுவுக்கு வெகு நாளேய ஆசை. பெரியப்பா தினந்தோறும் கோசதுரம் நடந்துபோய் விட்டு நடுப்பகலிலே பாலேயிலோ களேப்புற்ற பேர்விரனேட் போ விடுவந்து சேருகிரர். அவருடைய காள்களில், அவர் கடந்த ஆறு, வாய்க்கால்களின் அடையாளங்கள் தெரிந்தன. அவர் கோடையில் கர்முஜ் பழமும் குளிர்காலத்தில் கரும்புக் கட்டும் கொண்டுவருவார். அவரைக் காட்டில் வாழும் இளவரசனுகக் கருதின் சோ.ை அவரிடம் விதவிதமான கதைகள் கேட்க சோளுவுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். எவ்வளவு விசித்திரான கதைகள் சொல்லுவார் அவர் ஆாரவம் அற்ற வயல்லெளிக்கோ மைதானத் துக்கோ வந்துவிட்டால் அவர் கதை சொல்லத் தொடங்கிவிடுவார். பைத்தியக்காரரானதால் அவருடைய கதைகளுக்கு ஆரம்பமும் இருக்காது, முடிவும் இருக்காது.

'த்ாமரைக் குளத்துக்குப் போவோமா ?' என்று அவர் சோனுவைக் கேட் பபர்.

சிலசமயம், "இலிஷ்மீனுேட வீடு பார்க்கலாமா? " என்பார். சேரு பதிள் சொல்லாவிட்டால், "ரூப்சாந்த் பட்சி பார்க்கிறியா : ஒாள் பார்.

சோனு பதில் சொல்வதில்பே. தில் சொன்னுல், 'கேத்சோரத் சாEா !' என்பார் அவர்,

ஒரு தடவை அன்பன் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு,

150



"நான் பட்சிராஜாக் குதிரை பார்க்கனும். காட்டுவீங்களா ?" என்று கேட்டான்.

மனந்திர நாததுக்குச் சொல்லத் தோன்றும் நீ தாரைக்குளம் பார்க்க ஆசைப்படல்ம்ே. இப்பிவிடிமீஆேரட வீட்டைப் பார்க்க விரும்பவே இருப்சாந்த் பட்சியைப் பார்க்கறதில்லே. உனக்கு எப்போதும் பட்சிராஜக் குதிரைதான் பார்க்கலும். க்கும் ஒரு பட்சிராஜாக் குதிரை வேணும். ஆளு எங்கே கிடைக்கிறது. அது .ே கேள்வி கேட்கும் பாவங்ாயில் அவர் சோனுவைப் பார்ப்பார்.

இன்று சோனுவுக்குப் பட்சிராஜாக் குதிரை பார்க்கத் தேயன்ற வில்ஃ. அவன் படிப் ை விட் டுவிட் டு ஒடி வந்துவிட்டான் அம்மாவும் சின்னப் பெரியப் பாவும் அவனேத் தேடிக்கொண் டிருப்பார்கள். சோனு எங்கே போபரிட் டான் ? எங்கே போயிட் டான்?' என்று எல்லாரும் தேடுவாாகள்.

இதெல்லாம் ரொம்ப வேடிக்கையாக இருந்தது சோனுவுக்கு. பாதிமாவைத் தொட்டதற்காக அம்மா அவனே அடித்தாள். ஜாதி போயிடுத்து, ஆசாரம் போயிடுத்து கான்று பாட்டி கத்தினுள். எல்லாகும் அவனே ரொம்ப நாள் இனப்பம் செய்தார்கள். அவன் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டால் வால்ட்டுவுள் பல்ட்டுவுர் அவளைத் தோப்புக்கரனார் போடச் செய்வார்கள். இப்போது எல்லாரும் கவலேட் டட் டும்.

இந்த எண் காத்துடன்தான் அவன் திருட்டுத்தனமாக விட்டை விட்டு வந்து பெரியப்பாவு ன சேர்ந்துகொண்டான்.

ைத்தியக்காரரானதாள் அவர் அதுைக்கு ற்சாகம் அளித்தார். 'பட்சிராஜாக் குதிரை எங்கேயாவது ஆகாயத்தில் பறந்துகொண் டிருக்கும். எங்கேயாவது சங்ககுமார சங்குக்குள் ஒளிந்துகொன் டிருப்பான். எங்கே ஆர் இடத்தி: சா சு நகரத்து இளவரசி ஒரு கிளிஞ்சலுக்குள் பாம்பின் விடித்தால் மயங்கிக் கிடப் பாள். சோனு, நீயும் நானும் அங்கே போக ாேம். வயவிவிருந்து எல்லாருக்கும் பொன்னிறத் தானியக் கதிர்கள் எடுத்துக்கொண்டு வருவோம்!"

அவர்கள் எல்வளவோ கிராமங்களேயும் வயல்களேயும் கடந்து வந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் போகப் போக ஆகாயமும் நகர்ந்து கொண்டே போயிற்று. நிறைய நடந்ததால் பசியால் கஃாத்துப் போப் விட்டான் சோனு. அவர் எங்போம்பு முயன்றும் அவஜ்ரல் ஆகாயத்தைத் தொடமுடியவில்லை. பெரியப்பாவுடன் வெளியே பேச வேண்டும் : நதியின் மறுகரையிட் இறங்கி பத்திருக்கும் ஆகாயத்தைத் தொட்டுவிட வேண்டும் என்பது அவனுடைய வெகு தாாேய ஆசை. ஆணுல் ஏதோ மந்திர பாத்தால் ஆகாயம் விலகிக்கொண்டே போகிறதே !

1 ET



அவர்களுக்குத் தெரிந்த சிலர் சோணு பெரியப்பாவுடன் நடந்து செல்வதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டார்கள். 'சோரு பாபு, நீங்க பெரியப்பாவோடே எங்கே போநீங்க? நடக்கக் கஷடமா இல்வியா?"

சோணு பெரிய மனிதனைப்போல் தலையாட்டிக்கொண்டு. "இல்: ' என்ருள்.

ஆளுல் மணtந்திர நாத்துக்குப் புரிந்தது, சோனுவால் நிஜமாகவே நடக்க முடியவில்லையென்று. அவர் அவ&னத் தம் தோளில் துக்கி வைத்துக்கொண்டார். இப்போது வெயில் அதிகமாக இருந்தது. புல்லின் மேலிருந்த நீர்த்துளிகள் ப்ர்ந்துவிட்டன. சூரியன் த&லக்கு மேலே இருந்தான். இந்தச் சமயத்தில் எங்கோ ஒரு பணி யடிப்பது அவர்களுடைய காதில் பிழந்தது.

பட்சிராஜாக் குதிரைதான் வருகிறது என்று நினைத்தான் சோரே. அவன் கைகளைக் கொட்டிக்கொண்டு, 'பெரியப்பா, பட் சிராஜாக் குதிரை!” என்று கூவினு ன்.

மணிந்திரநாத்துக்கு வீடு திரும்பும் நினைவு வந்தது. பணியோசை அவருக்கு வீட்டை நி ைபு படுத்தியிருக்கலாம். வலப் பக்கம் வெகு தூரத்துக் காடு. அதற்குள் புகுந்து நடந்தாள் விேபாளிை பாவி நதியையும் அதன் கரையிலுள்ள தர்மூஜ் வயலேயும் அடைந்து விடலாம். இப்போது ஈசம் தர்மூஜ் வயலில் இரண்டொரு கொடிகளே பிரித்துப் போட்டுக்கொண் டிருப்பான். காட்டில் பலவித மரங்கள். மணியோசை நெருங்கிவந்தது. பலவிதப் பழமரங்கள். எல்லாம் தெரிந்தவை அல்ல. ஆனுள் நாவல்பழத்தின் மனமும் மஞ்சித்தியின் வாசன யுமே மிஞ்சி நின்றன. இப்போது பழங்களின் பருவம் முடிந்துவிட்டது. சோனு மரத்துக்கு மரம் எங்கெங்கே பழம் பழுத்திருக்கிறது என்று பார்த்துக்கொண்டே வந்தான்.

அவர்கள் மைதானத்துக்கு வந்து சேர்ந்தபோது எதிரில் ஒர் அதிசயப் பிராணியைப் பார்த்தார்கள். மலேபோன்ற உடல். அதன் கழுத்தில் மணி ஒலித்தது. "இதே பாருங்க, பெரியப்பா!' சோனு கூவினன்.

நாய் துடிப் போக விரும்பி "உர். உச்' என்றது. மனரீந்திரநாத் அதைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டார். சோனுவை இநக்கிவிட்டார். மூவரும் அந்தப் பிராளிக்காகக் காத்திருந்தார்கள். அது அருகில் வந்தால் இவர்கள் ஓடிவிடலாம். அது வேறு பக்கம் போய்விட் டால் இவர்களுக்குப் பயம் இல்லே.

ஆச்சரியத்திவ சோளுவுக்குப் பேச வரவில்லே. அவன் இரண்டா வது பெரியப்பாவிடம் இந்த யானையைப் பற்றி நிறையக் கேள்விப்

152



பட்டிருக்கிருள். இது ஜமீந்தார் வீட்டு யானே. அது ஆடியசைந்து இவர்களுக்கு அருகில் வந்தது. சோளுவின் வயதை யொத்த ஒரு சிறுவன் அதன்மேல் உட்கார்ந்துகொண்டு அதை ஒட்டிவந்தான். இதைப் பார்த்துச் சோனுவின் பயம் பறந்துபோய்விட்டது. அவன் உற்சாகத்துடன் பெரியப்பாவைக் கூப்பிட்டான்.

அவர் இப்போதுகான் வாயைத் திறந்தார். "இது யானே.... யானே."

"ஆமா. மூடாபாடாவிவிேருந்து வந்திருக்கு." இது என்ன ? பா'ன அவர்கள் இருக்கும் பக்கம் ஓடிவருகிறதே தன் பெரிய பெரிய கால்களைத் துரக்கி வைத்துக்கொண்டு வந்தது அது. இவ்வளவு பெரிய பிராணி தங்களே நோக்கி வருவதைக் கண்டு சோனு பயத்தால் சுருண்டு போய்விட்டான். அது அர்ை களுக்கு எதிரில் எந்துவிட்டது. பெரியப்பா நகராமல் நின்றர். நாப் மட்டும் இங்குபங்கும் ஓடியது. ஒடுவதா, வேண்டாமா என்று யோசித்துக்கொண் டிருந்தான் சோனு, பின் துல் திறந்த மைதானம், முன் ஒல் புதர்கள். அவன ந்தப் பக்கம் ஒடுவதென்று தீர்மானிக்க முடியாமல் தவித்தான். அவன் பெரியப்பாவை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு, பெரியப்பா, நான் பிட்டுக்குட் போறேன்' என்கு என்.

அவர் பதில் பேசாால், இாம ஆடாமல் யானையைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்ரர். அது அருகில் வர வர அவருடைய ம ைசில் ஏதோ குழப்பம் . ப்பட்டது.

"இவர் என்ன தன் பேச்சையே காதில் வாங்காமல் இருக்கிரரே இவர் கையைக் கடித்துவிடலாமா ? என்று சோனுவுக்குத தோன்றியது. அவன் அழுதுகொன பே "நான் அம்மா கிட்டே போகனும்" என்ருன்.

கான்ன ஆச்சரிடம் மானே அவர்கள் அருகில் வந்ததும் அவர் கருக்குக் கீழ்ப்படிந்தது போன அப்படியே உட் கார்ந்துவிட்டது. மாவுத்தன் பெரியப்பாவுக்குச் சலாம் செய்துவிட்டு யானையையும்

T

சலாம் செய்யச் சொள்ளுன் யானையும் தும்பிக்கையை உயர்த்திச் சலாம் செய்தது.

மாவுத்தன் ஜசீம் பின்னுள் உட்கார்ந்திருந்தான். முன் ஆ ல் அவ லுடைய பிள்ளே உஸ்மான்,

"யானே முதுகிலே ஏறி உட்காருங்க! உங்களை வீட்டிலே கொண்டுபோப் விடறேன்' என்று ஐ.சீம் சொன்னுன்.

அவர்கள் வீட்டைவிட்டு வெகுதூரம் வந்துவிட்டிருந்தார்கள். ஜசீமுக்குக் கூடப் புரிந்தது, அவர்கள் வேளாவே&ளக்கு வீடு போய்ச் சேரமுட்டியாதென்று. அவன் அவர்களே பாஃனயின் முதுகின்மேல்

153



ஏற்றிவிட்டான். இரண்டாவது பெரியப்பா இந்த யானையை பற்றி எவ்வளவோ கதைகள் சொல்வியிருப்பது இப்போது சோவுைக்கு ஞாபகம் வந்தது. மூடாபாடாவிலிருந்து வீட்டுக்கு வரும்போதெல் லாம் அவர் யானையைப் பற்றிச் சொல்லுவார். ஒரு தடவை அல்பா யானைமேல் ஏறிக்கொண்டு சீதலrா நதியைக் கடந்து காளிகஞ் சுக்குப் போனுராம். வழியில் புயல் வந்துவிடடதாம். புயல் ஒரு மரத்தை வேரோடு பிடுங்கிவிட்டது. அவர் மேலே விழவிருந்த மரத்தைத் தடுத்து நிறுத்தி யான அவரைக் காப்பாற்றியது" இம்மாதிரி கதைகளைக் கேட்டுச் சோளுவுக்கு பா:னகளின் மேல் பிரியம் ஏற்பட்டது. தான் இந்த யானையின் மேல் ஏறிச் சென்ருல் திரில் இறங்கிவரும் ஆகாயத்தையே கடந்துவிடலாம் என்று தோன்றியது சோனுவுக்கு, யானே தடந்தது. மணி அடித்துக் கொண்டு. பின்னுல் காய் ஓடி ஓடிவந்தது. அவர்கள் பல கிராயங்களே, பயல்களே, காடுகளேக் கடந்து போனுர்கள். வியாபாரம் செய்யத் தொ:ைதுரம் செல்லும் வியாபாரி போல் E7 (I படகுகளில், எழுநூறு படகோட்டிகள் புடை இழி, யுத்தத்தில் வெற்றி பெற்றுத் திரும்பும் வீரனைப் போல் வீடு திரும்பின்ை சோ.ை 'நீங்க எப்போ விட்டி வேகுந்து புறப்பட்டீங்க 'ே என்று ஐசீம் சோனுவைக் கேட்ட ரன்.

"விடியற்காலே பபிலே." 'உங்க முகம் தங்கிக் கிடக்கு." 'பசிக்கறது. இன்னும் ஏதும் சாப்பிடல்ல்ே." "சாப்பிடரிங்களா ? என்று கேட்டுக்கொண்டே ஆசிம் தன் மடியிலிருந்து பால்போல் வெண்மையான வெள்ளே நாவற் முங்கள் எடுத்துக் கொடுத்தான்.

நான்பற்பழங்கள் இனிமையாக, ருசியாக இருந்தன. {: "వ్లా அவற்றைச் சாப்பிட்டானு, அப்படியே விழுங்கினுளு என்று சொல்வது கஷ்டம்.

யானே பைட் பார்த்துக் கிராபத்துத் தெரு ப்கள் குனரக் கத் தொடங்கின. கிராம மக்கள் யானேயைப் பார்க்கக் கூடிதுரர்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் ஜரீமுத்தின் அந்த யானேயைக் கூட்டிக் கொண்டு பனிக் கால் இறுதியில் அல்லது குளிர்கால ஆரம்பத்தில் அந்தப் பிராந்தியத்துக்கு வந்து யா:ளயைக் கொண்டு வீட்டுக்கு வீடு விளையாட்டுக் காட்டுவது வழக்கம்.

"என்ன பாபு, பைத்தியக்காரப் பெரியப்பாவோட வெளியே கிளம்பிட்டிங்களே அவர் உங்களே எங்கேயாவது விட்டுட்டுப் போட்ட்டார்னு ' என்று ஐ.சீம் சோளுவிடம் சொன்னுள்.

154



'போகமாட்டார். அவருக்கு என் மேலே ரொம்பப் பிரியமாக் கும் !"

‘பைத்தியக் கார மனு னடிரோடு கிளம்ப உங்களுக்குப் பயமா இல்பேயா?"

'இல்லே. பெரியப்பா என்னே எய்வான இடத்துக்குக் கூட்டிக் கிட்டுப் போயிருக்கார், தெரியுமா? ஒரு தடவை அவர் என்னே ஹாபைான் பீரோட தர்காவிலே விட்டுட்டு வந்துட்டார், இல்பேயா பெரியப்பா ?'

மணிந்திர நாத் தப்ேபைத் திருப்பிச் சோனுவைப் பார்த்தார். இப்போது அவன் தமக்குச் சற்றும் அறிமுகம் இல்லாதவனுகத் தோன்றியது. அவனுடன் தாம் பேசுவதே கொரவக் ஆகறவாகத் தோன்றியது அபெருக்கு,

அவர் எதிரிலிருந்த ஆகாயத்தைப் சர்த்தார், ஆகாயத்தைக் க1- ந்துபே க முடியுமா ? கடந்து டோக முடிந்தால் காதிரில் ஒரு பெரிய கோட்டை இருக்கும். அதற்குள் பாளின் இருப்பாள். இப்படி யெல்லாம் நினைத்த அவர் அங்குசம் வைத்துக்கொண் டிருந்த சிறுவன் உஸ்மானி மிருந்து அங்குசத்தைப் பிடுங்கிக்கொண்டு அவனே இறக்கி விட்டுவிட்டு, தம் இாழ் -ப்படி யானையைச் செலுத்திக் கொண்டு போக விரும்பினுர், "யானேயே, என்னேப் பாலிக்கரின் தேசத்துக்கு அழைத்துக் கொண்டுபோ! அந்தக் கோபனமான மு:கத்தை நயன் வேறெங்கும் காணாளில்:ன் ' என்று கத்தினுர் .

ஜசீப் கூவினுள் : "நீங்க என்ன பன்றி ங்க காசமான் ' உள் மான் அவசரப் பார்த்துப் பயந்துவிட டான். அவர் அங்குசத்தைப் பிடுங்கிக்கொள்ள வருகிருரே !

சோணு பின்று விருந்து அவரும் கய.ே ப் பிடித்துக்கொண் டான், அவர் கீழே விழுந்துவிடாதிருக்க. பனரிந்திரநாத்தாள். நகர முடிய விள்: அவர் பரிதாபமாகச் சோனுவைப் பார்த்தார். சோளுவின் கண்ணில் தோ ஒரு மாயம் இருந்தது. அவரால் அவனே மீறிக் கொண்டு போக முடியவில்லே.

அவர்கள் வயல்களேக் கடந்து சென்ருர்கள். கிழக்கு வீட்டு நரேன் தாள் தலேயில் துணி மூட்டையை வைத்துக்கொண்டு பாபுர் ஹாட்டுக் ஆப் போதுன். பாஃக பின் பணியோசை கேட்டு க் கிராமத்துச் சிறுவர் சிறுமியர் அதைப் பார்க்க ஓடிவந்தார்கள்.

கள்ளிச் செடிகளுக்குப் பக்கத்தில் பெரிய பந்தல் ஒன்று போட் டிருப்பதைப் பார்த்தாள் மாதிே. பந்தலுக்குள் ஜமுக்காளம் விரித்திருந்தது. மியான்களும் மெளல்விகளும் அங்கே வந்து கூடிஞர்கள். சாம்சுத்தீனும் அவனுடைய வலக் கையாகிய பேலு

155



*க்கும் கிராமங்களில் எல்லா இடங்களிலும், மரங்களின் மேலும் விளம்பரங்கள் ஒட்டிவைத்திருந்தார்கள். அவற்றில், 'பாகிஸ்தான் 8"கதாபாத் சண்டை போட்டுப் பாகிஸ்தான் பெறுவோம்! நாராயே தக்தீர் ' என்று எழுதியிருந்தது.

'நாராயே தக்தீர்!" என்ற வாக்கியத்துக்கு அர்த்தம் தெரியவில்லை, மாலதிக்கு. சாம்சுத்தீனிடம் இதற்குப் பொருள் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்தாள் மாலதி.

மாலதி தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டாள். அவளுடைய அழகு வளர்ந்துகொண்டே வந்தது. அவளுடைய கணவனின் பரயைத் துக்குப் பின் இன்னுெரு தடைை -ாக்காவில் கலகம் , ந்பட்டு விட்டது. கிராமத்துக்கு வந்திருந்த அவளுடைய மாளும் டாக் காவில் சங்கு வேலே செய்யும் தொழிலாளிகள் மாற்று ஜாதியினாை' பழிவாங்கியதாகச் சொல்விவிட்டுப் போனுர். மாலதிக்கு அதில் சந்தோஷம். அவள் தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டாள் : '* சாமு நீ மரத்துக்கு பரம் தோட்டீஸ் ஒட்டி என்ன பண்ான முடியும் '' - 'ம்:கலுக்கடிய பில் பு:ச i ன் கிரா:ங்க&ாக் சேர்ந்த மக்கள் வந்து கூடிர்ைகள். அவர்களுடைய சப்பட்டுக்காகப் பெரிய பெரிய அடுப்புகள் எரிந்தன. பெரிய பெரிய தாமிர அடைாக்களில் அரிசி மாவும் பாலும் கொதித்தன.

அப்போதுதான் பைத்தியக்கார மனிதர் ராஜாவைப் போல் யானே மேலேறி வீடு திரும்பிக்கொண் டிருந்தார். ப%னயின் மணியோசை ஒரு நல்ல செய்திபோல் எல்லார் காதுகளிலும் ஒலித்தது. ராசியான அந்த யானே எ டிமி மாதிரி ஏதோ நல்ல செய்தி கொண் டு வருவதாகக் கிராமவாசிகள் நி% த்தார்கள். இதுவரை தன்னந் தனியாக வீட்டை விட்டு வெளியே வந்திராத குடும்பப் பெண்கள் கூடச் சிறுவர்களேத் தொடர்ந்து டாகுர் வீட்டை நோக்கி நடந்து வந்தார்கள், யானையைப் பார்ப்பதற்காக.

மறுநாள் இந்த பாஃகூ அவர்கள் வீட்டு வாசடிக்கு வந்து, 'அம்மா, அம்மா!' என்று கத்தும். அப்போது குடும்பப் பெண்கள், "இந்த பானை நமது செல்வம். இந்த யான பகடிமிதேவி ! இந்த பானை நம் விட்டுக்கு வந்தால் நம் நிலத்தில் பொன் பிளேயும்" என்று நினைப்பார்கள்.

அவர்கள் யானேயின் நெற்றியில் சிந்துாரம் இடுவார்கள். அதற்கு நெல்லும் அருகம்புல்லும் கொடுப்பார்கள்.

யானேயின் மீது உட்கார்ந்தவாறே கை தட்டினர் மணிந்திரநாத். பாதிா யானே க்குப் பின்னுலேயே ஒடினுள். அவள் கீழேயிருந்து, "என்னேயும் ஏத்திக்குங்க சோனுபாபு!" என்று கூறிருள்.

155



அந்த நேரத்தில் பாதிமாவின் தகப்பன் சாம்சுத்தீன் பந்தலுக்குள் பெரிய ப்ெரிய எழுத்துக்களில் விளம்பரம் எழுதிக்கொன் டிருந் தான். 'இஸ்லாமுக்கு ஆபத்து! பாகிஸ்தான் ஜிந்தா பாத் !'

இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு சப்தபரணி மரத்தடியில் உட்காய்ந்திருந்த மாலதி உணர்ச் சிமேலிட்டு அழுதுவிட்டாள். அவள் உரக்கக் கூவ விரும்பினுள், 'சாமு ! நம்ம தேசத்துக்கு அனர்த்தத் தைக் கொண்டுவராதே !" என்று.

குளத்தங்கரை வழியே சென்றபோது யானே, மாமரம், மருதமரம், நாவல்மரம், இன்னும் எந்தெந்த மரங்களின் கிளேகள் அதற்கு எட்டியனவோ அவற்றையெல்லாம் முறித்து வாயில் போட்டுக்கொண்டது. செம்பரத்தை மரத்தின் அடியில் உட்கார்ந்து நிர்மலமான ஆகாயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ரொம்பப் பிடிக்கும் பைத்தியக்கார டாகுருக்கு. அதையும் மட மடவென்று முறித்து வாயில் போட்டுக்கொண்டது யானே. அது மரத்தின் கிளையை வாயில் வைத்துக் கடித்தபோது ஒரு மனிதன். தேங்காய்த் துண்டைக் கடிக்கும் ஒலி எழுந்தது. ஜசீம் அடிக்கடி அங்குசத்தை உபயோகித்தும் யானயை அடக்க முடியவில்லை. யான மரத்தைத் தின்று முடித்துவிட்டது. சோகமாகக் கையைப் பிசைந்துகொண்டார் மணிந்திரநாத். அவருடைய பிரியத்துக்குரிய, மெளன நண்பருன அந்த மரத்தின் மறைவு எழுப்பிய சோகத்தில் அவர், 'கேத்சோரத்சாலா " என்று கத்தினர்.

வயல்களுக்கு நடுவில் பந்தல். முல்லாக்களும் மெளல்விகளும் வர ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அறுவடை ஆகிவிட்டதால் வயல்கள் காவியாகக் கிடந்தன. சில பகுப்புப் பயிர்கள் மட்டும் வயல்களில் இருந்தன. பேலுஷேக் கூட்டாளிகளுடன் சேர்ந்து அடுப்புகளுக் காகப் பெரிய குழிகள் வெட்டியிருந்தான். ஹாஜி சாயபுவின் வேலைக்காரன் பாவேக் காப்ச்சினுள். பெரிய பெரிய தாமிர அண் டாக்களில் பால், தண்ணிர், தண்ணிரில் கரைந்த அரிசிமா, ஜீனி. லவங்க இ,ை லவங்கப்பட்டை, அக்ரோட்டுக் காப், ஏலம் கிராம்பு, குங்குமப்பூ எல்லாம் இருந்தன. பழைய பெஞ்சியின் மேல் ஒரு கிழிசல் போர்வை விரித்திருந்தது. ஹாஜி சாயபுவின் மூன்று பிள்ளைகளும் அறுவடைக்காகப் போய்விட்டு வரும்போது ஒரு நல்ல ஜமுக்காளம் வாங்கி வந்திகுந்தார்கள். அதை விரித்து மெளல்வி சாயபுவுக்கு ஆசனம் போட்டிருந்தது. முகமதிய உழவர் கள் பந்தலுக்கடியில் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

இந்த மாதிரி நடக்கும் என்று சசீந்திரநாத்துக்குத் தெரியும். இந்தத் தடவையும் சாம்சுத்தின் தேர்தலில் தோற்றுவிட்டான்.

157



அவனுல் லீக்கின் பெயரைச் சொல்வி எல்லா"முஸ்லிம் வோட்டர் களின் வோட்டையும் பெறமுடியவில்லே. காங்கிரசின் சார்பில் நின்ற சசீந்திர நாத் இந்தத் தடவையும் யூனியனுக்குப் பிரசி டெண்ட் ஆகிவிட்டார். சாம்சுத்தீன் டாக்கா போயிருந்தான். அங்கிருந்து ஷாஹாபுத்தீன் சாகேப் பருவதாகப் பேச்சு அடிபட்டது. அவ்வளவு பெரிய மனிதர் ஒருவர் தம் ஊருக்கு வருகிறர், அவரைப் பார்க்கப் பந்தலுக்குப் போகவேண்டும் என்று நினைததார் சசீந்திரதாத். ஆனுல் எல்லாமே மத விவகாரமாகிவிட்டதே! அழைப்பு வந்தால் கூட அவரால் போக முடியாது. அந்தக் கூட்டத்துக்கு.

ஜசீம் இப்போது யானையை வீட்டு வாசலுக்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிட்டான். யானை அருகில் வந்ததும் சசிந்திரநாத், பஜசீம், செளக்கியமா ?' என்று ஜசீமைக் கேட்டார்.

"இருக்கேன் எசாான்." ஜசீம் யானையை அவருக்குச் சலயம் செய்ய வைத்தான். 'ரெண்டாவது அண்ணு நம்பாே இருக்காரா?” "நல்லா இருக்கிருங்க." 'ரொம்ப நாள் கழிச்சு இந்தப் பக்கம் வந்திருக்கே,' 'வந்தேன். உங்கஃாயெல்லாம் பார்க்கலும்னு தோணிச்சு புறப்பட்டு வந்தேன்."

"ஜமீன்தார் வீட்டிகேப் பாபுவெல்லாரும் இல்பேயா?" "எல்லாரும் டாக்கா போயிருக்கிருங்க." "ஏ, சோனு, ! உனக்குப் சிக்கல்லேயா ? ஐசீம், அவனே இறக்கி விடு அவனுேட அம்மா அவனேக் காணுபே கன்னத்திலே கையை பேச்சுக்கின் டு உட்கார்ந்திருக்கா."

யானே கால்களே மடக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்தது. சோனு கீழே இறங்கிலுன் .

கிராமமே யாக்க பின் வரு ைகபால் ஒது திருவிழாவை' போல் காட்சியளித்தது. ஜச்மின் பையன் ஸ்மான் பானேபோலிருந்து இதங்கினுள். எல்லாரும் யானேயைச் சுற்றிக் கூட்டமாகக்

கூடினர்கள்.

ஜசீம் மணிந்திரநாத்திடம் சொன்னுள் : "நீங்க இறங்குங்க காசாான் ’’

பைத்தியக்கார மனிதர் காசிமா சிரித்தார். கீழே இறங்க எவ்வித முயற்சியும் செய்யவில்பே. இந்த யானை அவருடைய செம்பரத்தை மரத்தைத் தின்றுவிட்டது! எவ்வளவோ காலமாக அந்த மரம் அவருடைய பாவிகளின் நிளேவைத் தாங்கிக்கொண் டிருந்தது.

158



அதன் அடியில் உட்கார்ந்து அவரால் கப்பலின் அதிசய ஒளியைக் கேட்க முடிந்தது. கப்பல் தலேவள் பாய்மரத்தில் கொடியைப் பறக்கவிடுகிருன். கப்பல் பாலின எற்றிக்கொண்டு நீரில் மிதந்து செல்கிறது.

அவருடைய நினைவுகள் எல்லாவற்றையும் மரத்தோடு சேர்த்துச் சாப்பிட்டுவிட்டு இப்போது கண்களே முடிக்கொண்டு உட்கார்ந் திருக்கிறது யாளே.

சசீந்திரநாத்தும் யானையிலிருந்து இறங்கும்படி அண்ணளேக் கேட்டுக்கொண்டார். ஆரல் அவரோ யானே யின் மேல் துறவி யைப் போலப் பத்மாசனம் போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்து கொன் டே இருந்தார். யாராவது அவரைப் பட்ெ நிதி :ாக இறக்க முயற்சி செய்தால் அவனுடைய கையைக் கடித்துவிடுவார் ; அல்லது அவளேக் கொன்றேவிடுவார் என்பதுபோல் இருந்தது, அவர் இருந்த நி3. மொட்டையாக நின்ற செம்பரத்தை மரத்தின் மிஞ்சிய பாகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தார் அபெர். அவரு ைய வாய் எதையே புதுடி துத்துக்கொண் டி ருந்தது. சசீந்திர நாத்தும், இன்னும் அங்கு பத்து கூடியிருந்த சிவ பெரிய மனிதர்களும் திருப்பித் திருப்பி அவரைக் கீழே இறங்கும் டி கேட்டுக் கொண்ட ர்கள். அவரோ அவர்களுடைய போர்த்தையைப் பொருட் படுத்தாமல் யானேயின் காதுக்குக் கீழே காைேவத்து அழத்தினர். ஜாடையைப் புரிந்துகொண்டு யானே எழுந்து அவரைத் துளக்கிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கியது. 'எசமான், சமான் ! என்ன செய்யறிங்க, எசமான்!” என்று ஜரீம் கூவின்ை.

எல்லாரும் பயந்துபோய் யாளேக்குப் பின்னே ஒடிஞர்கள். இதற்குள் யானே குளத்தங்கரை வழியே கீழே இறங்க ஆரம்பித்து விட்டது. பைத்தியக் கார டாகுரைத் தாக்கிக்கொண்டு மூ டாடா :புக்கு பானே போவதை சாப்தி பார்த்தாள்.

நரேன்தானபின் நிலத்தைத் தான் டிம்ை அந்தக் கள்ளிரம், அதன் மேலும் மற்ற மரங்களின் மேலும் விளம்பரங்கள் தொங்கின. "பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் ! போரிட் டுப் பெறுவோம் பாகிஸ்தானே !

நாராயே தக்தீர்!"

இவ்வாறு விஷம் போன்ற பல விஷயங்கள் அவற்றில் எழுதி யிருந்ததை மாலதி பார்த்தாள். மாலதிக்குக் கத்தவேண்டும் போல் இருந்தது, "சாமு, உனக்கு ஏன் காரோ வரல்லே?" என்று.

யானே நரேன்தாளின் நிலத்தைத் தான் டிக்கொண்டு ாைதானத் துள் ஓடியது. அதற்குப் பிங் ஒம் சின்ன 'டாகுரும், ஜசீமும், ஐ.சீமின் பிள்ளே உஸ்மானும் ஒடினுள்கள். கிராமத்துப் பெரியவர்

153



களும் சிறுவர்களும் ஒடிஞர்கள். ஒரு பைத்தியக்காரர் யானையின் மேல் உட்கார்ந்துகொண்டு குதிரைப் பந்தயத்தில் குதிரையை விரட்டிக்கொண்டு போவதுபோல் போவதைப் பார்த்து அவர்கள் கூச்சல் போட் டார்கள்.

சற்றுத் தூாத்தில் சாம்சுத்தீன் ஏற்பாடு செய்திருந்த பந்தல். பந்தலுக்கு வெளியே வெட்டவெளியில் பெரிய பெரிய அண்டாக் களில் சமையல் செய்துகொண் டிருந்தான் பேலு. மெளல்வி சாயபு இப்போதுதாள் தொழுகைக்கான அழைப்பை முடித்து விட்டு மேடையிலேறித் தொழுகையை நடத்தினர். வெகுதூரக் கிராமங்களிலிருந்து 'இஸ்லாமுக்கு ஆபத்து' என்று நினைத்துச் சமைய3 ருசி பார்க்க நிறையப் பேர் வந்தார்கள். அவர்கள் காதுக&ளத் தீட்டிக்கொண்டு மெளல்வி சாயபு, பெரிய மியான். பராபர்த்தியைச் சேர்ந்த பெரிய பிஸ்வாஸ் ஆகியோருடைய ஆவேச முட்டும் பேச்சுக்களேக் கேட்டார்கள். 'இஸ்லாமியர்களே, ஒன்று சேருங்கள்! நாம் இந்துக்களின் காலடியில் கிடக்கிருேம் ! நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது? பூமி அவர்களுடையது , ஜமீந்தாரி அவர் களுடையது. அவர்கள் தான் பக்கீல்கள், டாக்டர்கள் எல்லாம்!" இம்மாதிரி கிளர்ச்சியூட்டும் பேச்சுக்கள் எழுந்தன. தொழுகைக்குப் பிறகு

பேச்சைக் கேட்டுக்கொண் டிருந்தவர்கள் பிள்ல்ை பேலு ஷேக் சின் கூ க்குரவேக் கேட்டுப் பயந்துபோப் ஒருவர்மேல் ஒருவர் விழுந்தடித்துக்கொண்டு ஒடிஞர்கள். 'பைத்தியக்கார டாகுர் ஒரு யா:னயின் மேல் உட் ஆார்ந்துகொண்டு இந்தப் பக்கம் வருகிறர்!" அவரோ பைத்தியக்கார மனிதர். நாள்முழுதும் அலேந்ததில் யானேக்கு மதம் பிடித்துவிட்டது போலும். அது பைத்தியம் பிடித்தது போல் தும்பிக்கையைத் துக்கிக்கொண்டு டாய்ந்து வந்து பந்தலுக்குள் நுழைந்து எல்லாவற்றையும் நாசம் செய்தது.

பேலு ஷேக் அண்டாக்களுக்குப் பின்னல் ஒளிந்துகொண்டான். அண்டாக்களில் பாலும் தண்ணிரும் அரிசி மாவுடன் கொதித்துக் கொண்டிருந்தன. யானே பந்தலுக்குள் நுழைந்ததும் அங்கிருந்த வர்கள் தங்களேக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வயல்களுக்கு ஒடிஞர்கள். சாம்சுத்தீன் ஒரு பெஞ்சிக்கடியில் ஒளிந்துகொண்டான். ஒட முயன்ற பேலு துரதிருஷ்டவசமாக யானேக்கு முன்னுல் அகப்பட்டுக் கொண்டான். யானை அவளேத் தன் தும்பிக்கையால் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டது. அந்தப் பிடியின் அழுத்தத்தில் அவனுடைய ஒரு கை முறிநதுவிட்டது. எல்லாரும் தூரத்திலிருந்தே கூக்குர லிட்டார்கள். யாருக்கும் யானேயை அணுகத் தைரியம் வரவில்லை.

“| #0



யானையின் முதுகில் உட்கார்த்திருந்த மணிந்திரநாத், யானையால் என்ன செய்ய முடியும் என்று பார்க்க விரும்பியவர் போல, கன்னத்தில் கையை வைத்துக்கொண்டு உட் கார்ந்திருந்தார். அவர் பானே.மேலிருந்து வேடிக்கை பார்ப்பது போல் இருந்தது. பேலுவுக்கு ஏற்பட்ட விபத்து அவனுக்கு வேண்டியதுதான் என்று கினைப்பதுபோல் இருந்தது. அவர் இப்போது யானையின் காதுக்குக் கீழே காலே வைத்துக் குத்தினர். அது அவருக்கு மிகவும் அடங்கியது போல் பேலுவைப் பொம்பைடோல் தரையில் நிற்க வைத்து விட்டது. அவர் உடனே இடம், நேரம், பாத்திரம் எல்லாவற்றையும் மறந்து ஒடும்படி யானேக்கு உத்தரவிட்டார். அதுவும் அவ்வாறே ஒடத் தொடங்கியது.

சூரியன் மறையத் தொடங்கி ஒன். ஈசம் தர்மூஜ் வயலில் கண்யெடுத்து அதைச் சுத்தம் செப்துகொண் டிருந்தான். பின் பனிக்காலம் முடிவா யும் பருவம். சூரியன் மேற்கே மறையும் போதே புற்களின் மேல் பணி விழத் தொடங்கியது. ஜசீம் கூச்சல் போட்டுக்கொண்டே யானைக்குப் பின்னுல் ஒடிஞரன்.

"ஜமீந்தார் விட்டு டானேயை இந்தப் பிராந்தியத்துக்குக் கொண்டு வந்தது எவ்வளவு ஆபத்தாகிவிட்டது பைத்தியக்கார புனிதரை யானே மேலே ஏற்றியிருக்கக் கூடாது ஏறி உட்கார்ந்தவர் கீழே இறங்க மறுத்துவி-டாதே இப்போது என்ன ஆகும் ? யானே வயலேத் தாண்டிக் கிராமத்துக்குள் நுழைந்தது. அதைக் கடந்து மீண்டும் வயல், கிராமம், பயல் என்று போயிற்று.

மணிந்திரநாத் அதைப் பார்த்து ஆனந்தமாகக் கைகொட்டிஞர். கிராமத்து மக்கள் யானயைத் தொடர முடியாமல் நின்றுவிட்டார் கள். யானே ஆற்று மணல்வெளியைத் தாண்டி இருட்டில் கண்ணுக்கு மறைந்துவிட்டது. இனிமேல் பயமில்லே என்று நிரீ தி.த. மணிந்திர நாத், "நீ பாவம், இனி ஒடவேண்டாம். மெது வாக நட. இனி யாரும் நம்மைப் பிடிக்க முடியாது' என்று பாஃாயிடம் கூறிஞர்.

இரவாகிவிட்டது. இது தாமோதர் தீ மைதானம் மாதிரி இருந்தது. இன்னும் கொஞ்சதுரம் போனுல் மேக்னு நதி நதிக் கரையில் ஒரு பெரிய படம். இருட்டில் மடம் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. மடத்தின் சிகரத்திலிருந்த திரிசூலத்தின் உச்சியில் விளக்கு எரிவது மாத்திரம் தெரிந்தது.

சசிந்திர நாத் விட்டிலிருந்தார். ஊர்மக்கள் பலர் வந்திருந்தார்கள். ஐசீம் வாசலில் நின்றுகொண்டு அழுதான். இவ்வளவு பெரிய யானையுடன் பைத்தியக்கார டாகுர் எங்கே போய் மறைந்து விட்டார் ஜமீந்தார் வீட்டு யானே : ராசியான யானை இப்போது

151

I



என்ன செய்வதென்று புரியவில்டே அவனுக்கு. என்ன செய்வ தென்று கிராம மக்கள் விவாதித்தார்கள். கிராமத்துக்குக் கிராமம் செப்தி பரவியது. ஈசமும் மற்றவர்களும் விளக்குகளே எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்ட ஈர்கள். ாோளுகபி பாவி ஆற்று மனவில் இறங்கி அவர்கள் உரக்கக் கூவினுர்கள். ஜசீம் உஸ்மானே அங்கேயே விட்டுவிட்டு, துண்டைத் தோள்மேலே போட்டுக் கொண்டு அவர்களுடன் போய்ச் சேர்ந்துகொண்டான்.

சாம்சுத்தீன் கையில் எப்ாந்தருடன் மைதானத்தில் நின்ருன். பேலு இந்தத் தடவை பிழைத்துவிட்டான். அவனத் துக்கிக் கொண்டுபோய் வீட்டில் போட்டிருந்தார்கள், பைத்தியக்கார டாசூர் வேண்டுமென்றே இப்படியெல்லாம் செய்ததாகச் சாமுவுக்குத் தோன்றியது. அவன் இப்படி விளம்பரம் ஒட்டுவது. இந்தச் சமூகத்திலிருந்து பிரிந்து போக அவன் விரும்புவது. இதெல்லாம் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லே, எவ்வளவு பெரிய விழாவை நாசம் பண்ணி விட்டார் அவர் ! சாம்சுத்தீன் எவ்வளவோ சிரமப்பட்டு இந்தக் கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான். இவ்வளவு பெரிய கூட்டத்துக்குப் பட்டனத்திலிருந்து முல்க்ப்ா,மெளல்விகள் கால்லாரும் வந்திருந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் ஹாஜிசாயபுவின் வீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு, 'இதென்ன . அச்சானியபாக நடந்துவிட்டது?" Tররা uে வருந்தினுர்கள். சாம்கத்தீனுக்குத் தள் கையையே கடித்துக்கொள்ள வேண்டும்பேல் இருந்தது. நடந்ததெல்லாம் ஒரு பெரிய சதி என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

'சின்ன டாசூர் மறுபடி யூனியன் பிரசிடெண்டு ஆகப் பார்க்கிரு.ர். அவர் மறுபடி காங்கிரஸ் சார்பில் தேர்தலுக்கு நிற்பார். கபீர் சரப பு வைக் கூட்டி வந்து காங்கிரஸ் சார்பில் சொற்பொழிவு செய்யக் சொல்வார். அப்போது இவலுக்கும் இந்த மாதிரி ஒரு யானே கிடைக்காதா? இன்று போல் யானையின் மேல் பேலுவை உட்கார்த்தி கன்பக்கவேண்டும். அல்லது பேலுவை விட்டுப் பந்தலுக்கு நெருப்பு வைக்கச் சொல்லிப் பழி வாங்க வேண்டும். சீர்குலைந்து கிடந்த பந்தல் மேடையிலிருந்து உடைந்த பெஞ்சி, மேஜைகள் ஜமுக்காளங்கள் இன்னும் மற்றச் சாாான்களே ஜப்பர் பு:கம் விட்டுக்குக் கொடுத்தனுப்பும்போது இவ்வாறெல்லாம் நினைத்தான் சாம்சுத்தீன்.

டாகுர் வீட்டுப் பெரியவர் தம் அறையில் விளக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு சற்று இரு முக்கொண் டிருந்தார். இப்போ தெல்லாம் அவர் அதிகமாக அறைக்கு வெளியே வருவதில்லே. அறைக்குள்னேயே படுக்கையில் ஒரு பெரிய தலையனேயின் மேல் சாய்ந்துகொண்டு படுத்திருப்பார். வாசவிலிருந்து வந்த சப்தத்

162



தைக் கேட்டு அவர் பெரிய மாமியைக் கேட்டார். 'வாசல்லே என்ன சத்தம் ?”

பெரிய மாமி விளக்கைச் சற்றுத் தாண்டிவிட்டாள். மரத்தாலும் தகரத்தாலும் ஆன அறை. ஜன்னல் வழியே குளிர்ந்த காற்று வீசியது. தன் கிழ மாமனுருக்குப் பணிவிடை செய்யும்போதெல் லாம் ஜன்னல் வழியே வயல் ம்ெபளியெல்லாம் பெரிய மாமியின் கண்ணில் படும். இந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பைத்தியக் கார மனிதர் அந்த வயல்கள் வழியே எங்கோ போப்விட விரும்புகிரு.ர். வாசலிலிருந்து வந்த சப்தம், மனிதர் இந்த மாதிரி யானையின் மேல் ஏறிக்கொண்டு கண் ணுக்குத் தெரியாமல் போய்விடுவது இவையெல்லாம் அவ&ள வேதனேக்குள்ளாக்கின.

இன்று அதிகாலேயில் அவள் அவருக்கு ஆகாரம் கொடுத்தாள். இல்ல மனிதர் போல் அதைச் சாப்பிட்டுவிட்டு வழக்கம்போல் பங்கேயே மறைந்துவிட்டார். கூடவே சின்னப் பையன் சோளு வையும் கூட்டிக்கொண்டு வயல்களிலும் கிராமங்களிலும் கற்றி யிருக்கிரு.ர். பிறகு அவர் சோனுவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு விடு திரும்பும்போது யாாேயுடன் வந்த ஐ.சீம் அவர்களைப் பார்த் திருக்கீரன்.

இந்தப் பிராந்தியத்திலேபுே எiப்ாருக்கும் அவரிடம் ոչե:Ե பரிவு : அவர் தர்காவிலுள்ள பீரைப்பே ல் ஒரு மகான் என்ற எண்ணம். ஜரீம் அவர்களே யா%; பின் மேல் ஏற்றிக்கொண்டு வந்திருக் கிருன் விடு வந்ததும் இந்த விபத்து பெரிய டாமி விருத்தத்துடன் எல்லாக் கதையையும் கிழவரிடம் சொன்னுள். வேதனே போரிட்டது கிழவருக்கு. தம் வருத்தத்தைப் பெரிய மாமியி, மிருந்து மறைப் தற்காக அவர் திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டு ஜன்னல் வழியே இருட்டைப் பார்த்தார். இந்த இருளில் அவருடைய பத்தியக்காரட் பிள்&ா ங்கோ அலேந்துகொண் டிருக்கிரன் ! இதற்குக் காரணம் அவர் தாம், அக்பரும்ாடைய பிடிவாதந்தான். இவ்வறு நி&னத்தபோது அவருக்கு ஏற்பட் வருத்தத்துக்கு அளவில்லை. 'எனக்கு ரொப்பக் குளிராயிருக்கு அம்பா ஜன்னலே மூடு !' என் ருர்,

'ஒரு கம்பளி எடுத்துப் போர்த்திக்குங்களேன்.” "வேண்டாம். ஜன்ன& மூடினுட் போதும்.' ஒன்காஃப மூடப் போன சமயத்தில் சகடமரத்துக்கு மறுபக்கத்தில் புதர்களின் இடுக்கு வழியே பல லாந்தர்கள் அசையதைக் கண் டாள் பெரிய மாமி. பைத்தியக் கார பனிதரையும் யானையையும் எல்லாரும் தேடுகிருர்களென்று அவளுக்குப் புரிந்தது.

ஜசீம் இகுட்டில், 'லக்ஷ்மி பங்மி ' என்று கூட்பிட்டுக் கொண்டு எல்லாருக்கும் முன் இறல் ஒடிஞன். தன் பீபியைப்

163岁



போல் தனக்கு மிகவும் பிரியமான வளர்ப்பு யானே காணுமற்: போப்விட்டது. பைத்தியக் கார டாகூர் - சிறந்த மனிதர்களில் ஒருவர், பார்க்க ஆஜானுபாகுவாக இருப்பவர், பீரைப் போன்ற மகான் - அவரும் காணுமற் போப்விட் டார். அவன் கத்தினுன் : 'லகன்டிமீ ஏ ஸ்கூடிமி நான் உனக்காக அவலும் பொரியும் வுச்சிருக் கேன். நீ எங்கே இருக்கியோ அங்கேயிருந்து ஒரு குரல் கொடு. நான் உன்னேப் பிடிச்சு கட்டிக் கூட்டிக்கிட்டு வரேன்!"

ஈசம் சொன்னுன் : "ஏன் மியான் இப்படி அலட்டி க்கரே ? பெரிய எசமாள் பெரிய மனுஷர். டானே ஒரு வாயில்லாப் பிராணி, வளர்ப்புப் பிராணி. அவர் அதுமேலே ஏறிக் கிட்டுப் பாவினைத் தேடப் போயிருக்கார்,'

'பாவிஞ ? அது யாரு பாவின் ?’ என்று ஜசீம் கேட்டான். 'ஆா, டாவின் தான் ! அது ஒரு பொண்ணு." "அம்மா, நடக்கக் கஷ்டமா இருக்கு. கதையைச் சொல்லு, கேட்டுக்கிட்டே நடக்கறேன்' என்று ஜசீம் சொன்னுள்.

"பெரியவரோட கதையை என்னுலே சரியாச் சொல்ல முடியுமா ?" என்ரு ன் ஈசம்,

அவன் சொல்ல விரும்பினுன் "மியான், யாருக்குத்தான் தெரியாது அவரோட கதை ; எசமான் சமயம் கி ை-த்தபோதெலகப்ாம் படகிலோ, நடந்தோ எங்கேயோ போய்விடுவார்.'

அப்புறம் ஈசம் ஒரு மழைக்காலத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவத்தைப் பற்றி ஜசீமுக்குச் சொன் ஜன். அப்போது பைத்தியக் கார டாகுர் மூன்று நாட்கள் காணுமற் போயிருந்தாராம். அப்போது வோளுவி பாலி ஆற்றில் நல்ல வெள்ளம். அவர் வெள்ளத்தில் படகில் உட்கார்ந்துகொண்டு படகை அதன் வழிக்கு விட்டுவிட்டார். அந்தப் படகு அவரை ஃபோர்ட் வில்லியமுக்கோ, கங்கையில் நிற்கும் ஏதாவதொரு கப்பலுக்கோ கொண்டுபோப் விடுமென்று தினோத்தார் போலும், பைத்தியக்காரராதலால் அவர் அங்கேயே ஒரு கல்கத்தாவை மானசீகமாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு நாள் முழுதும் அங்கே பாாேத தேடினும்.

தண்ணிரில் ஒரு கனவு மிதக்கிறது. கனவில் பெரிய கல்கத்தா நகரம்- வண்டிகள், குதிரைகள், ஃபோர்ட் வில்லியம், கோட்டைக் கருகில் விக்டோரியா மெமோரியல். கர்பைன் பார்க், கோட்டைப் பக்கத்து மைதானத்தில் வெள்ளேக் காரச் சிப்பாய்கள் அணிவகுப்புச் செய்கிருர்கள். பைத்தியக்கார டாகுர் 'ஹா, ஹா' என்று சிரித்துக் கொண்டே கேத்சோரத்சாலா ! என்கிருர். காரணம், தன்னtரில் அவருடைய நிழல் மட்டும் தெரிகிறது, வேருென்றும் காணுேம்.

154



நகரம் கணநேரத்தில் மறைந்துபோய்விட்டது. நிழல் அவரைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறது. பேஹால்லா தேவி தண்ணிரில் மிதந்து போகிருள். எல்லாமே தண்ணீரில் மிதந்து போவது போல் இருக் கிறது. பெரிய ஏரி, நாற்புறமும் இருள், மின்மினிகள் பளபளத்தன. அவை கணிந்திரநாத்தையும் யானோயையும் சூழ்ந்துகொண்டன. ஏரி கரையில் யானேயின் மேல் போய்க்கொண் டிருந்தார் மணிந்திரநாத். பின்பணிக் காலமாதலால் குளிர்ந்த காற்று வீசியது. வயல்களில் முதிர்ந்த நெல்லின் மனம் ஆகாயத்தில் ஆயிரம் ஆயிரம் நட்சத்திரங்கள். யானேயின் யேல் உட்கார்ந்தவாறே அவர் நட்சத்திரங்கமே ப் பார்த்தார். அவற்றில் ஒன்று பாலினில் முகம் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. யானே மேல் ஏறிட் போனுலும் படகில் எறிப் போளுதலும் அவரால் பாவின அடைய முடியவில்லே, அவர் யானையைக் கேட்டார்: "எப்கiபு:மி! என்ஃா ன்துருகேப் பாயின் கிட்டே கூட்டிக்கிண்டு போக முடியாதா? அந்த நீருற்றுக் கிட்டே, அந்த அழகிய முகத்துக்கிட்டே என்னேக் கூட்டிக்கொண்டு போக முடியாத உன் துருன்ே !'

பழைய நிளே புகள் அவரை அலேக்கழித்தபோது அமைதியாக இருக்க முடியவில்லே அவரால் அவருக்குத் தோன்றும், கொஞ்சத் து.ாரம் சென்றுள் அவருக்குப் பிரியமான அந்த நெல்லிமரம் கண்ணுக்குத் தெரியும், அதனடிப்பில் பொன்மாகன் கட்டப்பட் டிருக்கும் என்று, இப்படி நின்னத்து நிரோதது இந்தப் பிராந்தியத்தில் அள்ார் கற்று த பல்கள் : i: 13, கி பாங்கள் இஸ்.ே இதுமாதிரி வ்வளவோ நாட்கள். தாம் ஒருபோதும் அந்த இடத்துக்குப் பே பச் சேர முடியாது என்றும் சில சமயம் அவருக்குத் தோன்றும். தம் (னேவியிள் முகமும் சோகமயான உருவமும் அவர் பனத் தின் தோன்றி அவரைச் சஞ்சலப்படுத்தும். அவர் மெதுவாக வீடு திரும்புவார். ஆம், படகிலோ பானே மேலோ ஏறி அவரால் அங்கே போய்ச் சேர்ந்துவிட முடியாது. பொன்மாள்கள் மிக வேகமாக

ஒடிவிடுகின்றன.

ஜசீம். ஈசம், நரேன்தாஸ் இவர்களுடைய கோஷ்டி இரவு முதும் விளக்கு வைத்துக்கொண்டு தேடியும் யானேயையோ மனரீந்திரநாத்தையோ கண்டுபிடிக்க முடியவில்&l. ஆன.ர்கள் அதிகாபேயில் விடு திரும்பி விட்டார்கள். சசிந்திரநாத் இன்னும் இரண்டு குழுக்களைக் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தேட அனுப்பியிருந் தார். சிலர் யானேயை வடக்கே பார்த்ததாகச் சொன்னுர்கள், சிலர் தெற்கே பார்த்ததாகச் சொன்னுர்கள். பலர் பலவிதச் செய்தி களேக் கொண்டு வந்தார்கள். சிலர் சொன்னுர்கள், அவர்களே அரச

155.



மரத்தடியில் பார்த்ததாக. சிலர் பார்தி மைதானத்துக்கு வடக்கே பார்த்ததாகச் சொன்ஞர்கள். வடக்கேயிருந்து செய்தி வந்தது. பணிந்திர நாத் யானையை விட்டு வயல்களிலிருந்த கரும்பையெல் லாம் சாப்பிடச் செய்கிரதென்று, ஆளுல் ஒரு வாரமாகியும் யாளே கண்டுபிடிக்கப் படவில்.ே

விட்டில் சோகம் பரவியிருந்தது. பாகும் உரக்கட் பேசுவதில்லே. லால்ட்டு, பல்ட்டு, சோனு எல்லாரும் வீட்டிலேயே இருந்தார்கள். அவர்கள் குளத்தங்கரையிலிருந்த மருத மரத்தடியில் நின்று கொண்டு பணிந்திரநாத் யானையின் மீது ஏறிக் கொண்டு திரும்பி வருகிருரா என்று பார்த்தார்கள். அந்த நாயும் அவர்கள் கூடவே இருந்தது. தங்களுக்குப் பிரியான அந்த மனிதருக்காக அவர்கள் ாஃப் நேரம் முழுதும் - மைதானத்திவிருந்த பெரிய அரசமரத்தை இருள் பந்து சூழபயனர-காத்துக்கொண்டு உட்கார்த்திருப்பார்கள். ஒரு நாள் நாய் குகாக்கத் தொடங்கியது. அப்போது தlயன் இன்னும் மறையவில்.ை நாய் துரைத்துக்கொண்டே ஓடியது.

பிறகு மறுபடி யும் சோனுவுக்கருகிள் திரும்பி பந்தது. அவர்கள் கிழக்குப் பக்கத்தில் அடிவானத்தில் ஒரு சிறு கறுப்புப் புள்ளி அசைவதைக் கம்பளித்தார்கள். புள்ளி கொஞ்ச கொஞ்சமாகப்

பெரியதாகிக்கொண்டு வந்தது, அது யானேதான் சோனு ரக்க, 'பெரியப் பா வந்துட்டர்' என்று கத்திக்கொண்டே பீட்டுக்கு ஒடின்ை.

மனtந்திரநாத் களேத்துப் போயிருந்தார். முகம் சோர்ந்திருந்தது. முகத்திலும் கண் கரிலும் பட்டினியிள் அடையாளம். அவர் யாஃா பயின் முதுகோடு ஒட்டிக்கொண்டுவிட் .ாரோ என்று தோள் றியது. யான வாசலில் காப்களை மடக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்தது, இனிமேல் எங்கும் போகமாட்டேன். இங்கேயே ட்கார்ந்திருப் பேன்" என்னும் பாயனே யில்.

"இறங்குங்க, எச பான் லகடிமியை இன்னும் ரன் கஷ்டப் படுத்தறிங்க?' என்று ஜசீம் சொன் ஆறுள்.

கிராத்தார் ல்லாரும் கேட்டுக்கொண்டும் அவ கீழே இறங்க வில்:

சசீந்திரநாத் அவர்களை வீ டுக்குப் போகச் சொல்.பி.பிட்டுத் தாமே அவரிடம் சென்று மெல்லக் கூறினர், 'அண்ணி இவ்வளவு நாளாச் சாப்பிடல்லே. அண்ணிக்கு இன்னும் எவ்வளவு கஷ்டம் கொடுப்பிங்க ?'

அப்படியும் அவர் நகராமல் போகவே, சசீந்திரநாத் அண்ணி யைக் கூட்டிவரச் சொன்னுர்.

1 5ifi



முகத்திரையை இழுத்து விட்டுக்கொண்டு செம்பரத்தை மரத்துக் கருகில் வந்து நின்ற அண்ணளியிடம் சசீந்திர நாத் சொன்னுர், "நீங்க ஒரு தடவை முயற்சி பள்ளிப் பாருங்க, அண்ணி !'

பெரிய மாமி ஒன்றும் பேசாமல், நீர் நிறைந்த, உளர்ச்சி மிகுந்த, கண்களுடன் யாகூ க்கு முன்னே டோய் நின்றுள், டனே மணிந்திரநாத் ஒரு சாதுப் பையன் போல் யானையிலிருந்து இறங்கி அவளைப் பின்தொடர்ந்து பீட்டுக்குள் சென்றர். இப்போது அவருக்கு, அவளுடைய இரண்டு பெரிய கண் சுளேத் தவிர வேறெது வும் நிாேவில் இவ்வே,

வீட்டில் நுழைந்த அவர் தமக்குப் பிரியமான ஜன்னல் திறந் திருப்பதைக் கவனித்தார். அங்கு நின்று ல் அவருடைய அன்புக் குரிய வயல்வெளி பப் பார்க்க முடியும். அப்போது அவருக்குத் தோன்றும். துாரத்தில் ஒரு நெல்லிமரம் இருக்கிறது. அதனடிபfல் பாவின் நிற்கிரஸ் என்று. இவ்வளவு நாட்களாக ஆற்றிலும், கட்டிலும், வயல்களிலும் அவர் பாபினோத் தேடித் திரிந்திருக்க வேண்டியதில்.ே .

பெரிய பாமி பூஜைக்காகப் பூப்பறித்துக் கொண்டிருந்தாள். குளிர் கா:ைம் தோட்டத்தில் குளிர்காப்ட் பூக்களெல்லாம் பூத்திருந் தன. மிகவும் அதிகாபேயில் யாவதி ஸ்நானம் செய்யத் துறைக்கு வந்திருந்தாள். துறையில் சிறிது பணி இருந்தது. படிகளில் வெயில் இi:.ே கிரணியும் ஆபுவும் கரையில் உட்கார்ந்துகொண்டு விரத கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள் உட்டோ, உட்டோ, ஆர்ஜ்ஜி டாகும் ஜி.கி.மி.கிதியா !” பாவதி தண்ானரீரில் இறங்கினுள். பெரிய மாமி துனபக்கு வந்தபோது மாலதி தண்ணிரில் மூழ்கிக் குளிப்பதைக் கண் எள். இந்தக் குளிரில் மாலதி நீந்தி நீந்திக் குளித்தாள்.

மாலதி சற்று நேரங்கழித்துத் தண்ணிரிளிருந்து வெளியே வந்தாள். ஈரத்துணியில் அம்பளது உடல் குளிரால் நடுங்கியது. அவள் பெரிய ாாமிக்குப் பூப்பறித்துக் கொடுக்கும் சாக்கில் ஈரத்துணியுடனேயே ஆளிச் செடிக்குக் கீழே: சற்று நேரம் நின்ருள்.

"ஏன் இன்னிக்கு இங்வளவு சீக்கிரம் ஸ்நானம் ?" என்று பெரிய மாமி கேட்டாள்.

மாலதி பதில் சொல்ல விள்பே. அவள் பூச்செடிக்குள்ளும் புதர்களிலும் எதையோ தேடிப் பார்ப்பது போல் எட்டிப் பார்த்தாள்.

157



அவள் எதையோ தொலைத்துவிட்டாற் போல் அவள் முகம் வருத்தமாக இருந்தது கட்டம் போட்ட மெல்லிய புடைவையை அணிந்திருந்தாள் அவள். அந்தப் புடைவையைப் பார்த்தால் அவளுக்கு அந்தக் கனவு நிளேவு வந்தது.

கனவில் அவள் கட்டம் போட்ட புடைவை அணிந்துகொண்டு மதுமாலா வேடத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய மதன குமாரன் வருவான், அவனுக்கு அவள் மேல் கொள்ளை ஆசை. அவள் கடைக்கோ. சந்தைக்கோ போனுல் அவளுக்காகக் கட்டம் போட்ட புடைவை வாங்கிவருவான். எவ்வளயோ நாட்களுக்குப் பின் அந்த மனிதன் இரவில் வந்து அவள் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தான், கலகத்தைப் பற்றிச் சொன்ன போது அவனுடைய முகத்தில் வருத்தம் தோய்ந்திருந்தது. பிறகு அவன் பேசிக்கொண்டே எல்லாம் மறந்து அவளுடைய மோவாயைத் தடவினுன். கடைசியில் அவளே அப்படியே துக்கிக்கொண்டு போப் மெத்தையின் மேல் 'தொபுக் ' என்று போட்டு விட்டாள். அப்புறம் என்ன ? என்னென்ன செய்தான் கனவில்? அவனுடன் சகலாசம் அதன்பின் அவள் நேரே துறைக்கு வந்துவிட்டாள் குளிக்க. பாபதி தன் தேகத்தின் வெப்பத்தை பெiளிாம் தண்ணிரில் கொட்டிவிட்டுத் தண்ணியிலிருந்து எழுந்தபோது அவளுடைய காதில் விழுந்தது. தென்பக்கத்து அறையில் யாரோ தபேயை ஆட்டிக்கொண்டே படிப்பது பாதாய் பாதாய் டொடே நிசிர் சிசிர் :

குளிர்காலக் காலேநேரம். குளத்தின் மறுகரையில் மாக்படை வின் விரத கதையைக் கேட்டுவிட்டுப் பால் பீட்டுப் பெண்கள் இருவரும் குதித்துக் குதித்துக்கொண்டு நடந்து சென்ரர்கள். அவர்கள் பாடிக்கொண்டு போஜர்கள் : "உ rே உட்டோ சூர்ஜ்ஜி டாகுர் ஜி.கிமிதிதியா, நா உட்டிதே பாரி ஆமி இயபேர் லாகியா!'

சோணு படித்துக்கொண் டி ருந்தான், "பாதாய் பாதாய் டொடே நிசிர் சிசிர், ..." லால்ட்டு படித்துக்கொன் டிருந்தான். "அட்லாஸ் தி செல்ஃபிஷ் ஜயண்ட் கேம், ' பல்ட்டு படித்தான். "எ ப்ளாஸ் பி ஹோல் ஸ்கொயர்...."

அங்கே படிப்புப் போட்டி நடந்தது. முவரும் உரக்கப் படித்தார் கள். அந்த இளைஞன் தொலைவிலிருந்து அந்த விட்டுக்குத் திரும்பி வந்திருக்கலாம். தாங்கள் எல்வளவு நன் ருகப் படிக்கிருேம், எவ்வளவு நிறையப் படிக்கிறுேம் என்பதைப் புதிதாக வந்திருப் பவனுக்குத் தெரிவிக்கவே பையன்கள் இப்படிப் போட்டி



போட்டுக்கொண்டு உரக்கப் படித்தார்கள். மாலதிக்கு முதல் நாள் மாலேயே செய்தி கிடைத்துவிட்டது. ஆயினும் தயக்கம் காரணமாக அங்கே போகவில்ஃப். அவனைப் பார்க்க அவளுக்கு ரொம்ப ஆசை. அநேகமாக இரவி! பூராவும் அவனுக்க" விழித் திருந்தாள். -

லால்ட்டு ஒரே வரியைத் திருப்பித் திருப்பிப் படித்தா 'அட்லாஸ்ட் தி செல்ஃபிஷ் ஜயண்ட் கேம் ..."

செல்ஃபிஷ் ஜயண்ட் ! வார்த்தைகளே மனத்துக்குள் சொல்விக் கொண்டாள் மாலதி, அவள் பயந்து ஒடிப்போய்விட்டாள் அன்று. எவ்வளவு நாட்களுக்கு முன்பு நடந்தது. அது

அப்போது ஏரிக்குள் முதல் மிதந்து வரவில்.ே மாலதி ஃபிராக் அணிந்துகொண் டிருந்தாள். ஒரு நாள் கள்ளுமூச்சி விளையாடும் போது அந்த செல்ஃபின் ஜயண்ட் அவளேக் கட்டிக்கொண்டு முத்தமிட்டுவிட்டான். மாதிேக்குக் கோபம். வகுத்தம். கோபம், வருத்தம் என்று :Iராகப் ப்ெ முடியா தி. தன்னிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ரஞ்சித் இப்படித் தன்னே முத்தமிட்டது ஒரு தப்பான க1:Pபம் என்று நி ைத்தாள் அவள். கண்டிப்பது, பயமுறுத்துவது அணி '' ہتھی LI LI L +ملٹ விட்டால் அவருடைய கெளரவம் போய்விடும். பெரிய மாறியிடம் சொல்லிவிடப் போவதாக சஞ்சிக்கைப் பயமுறுத்தினுள் ம. ப்தி.

தாய் தந்தையற்ற அந்த அதிாதை-செல்ஃபிஷ் ஜயன்ட் பட்டு நாள் காபேயில் ஒருவருக்கும் சொல்:ாமல் கொள் எாா i ன் ர விட்டே ஓடிப் போய்விட் -ான்.

பெரிய மாரிக்கே ஒடிப் போன கன் தம்பியைப் பற்றிய தகவல் எதுவும் தெரியவில்.ே

அதன் பிறகு ைேபாதுவி பாலி நதியில் எவ்வளவு தண்ணீர் ஓடி விட்டது, எவ்வளவு குளிர் காலங்கள், வசந்தங்கள் கழிந்துவிட்டன் ! ஏரியில் முத.ே அகபபட்டுக்கொண்ட வருடந்தான் திைக்குக் கல்யாணமாயிற்று. அவள் ஒரு நாள் டெTப மாமியைக் கேட்டாள். "சஞ்சித் உங்களுக்குக் கடிதாசு எழுதிருஇ ஆன் என ?' என்று.

" மூதரன்.'

"‘:ITITúI {,5I எழுதருன்'

"ஒண்னுரில்ப்ே விசே கைபEா. சென், க்கியமா இருக்கேன்று எழுதரன்."

'விலாசம் எழுதியிருக்கானு ?"

"எழுதக் கூடாது."

*ੱਥੇ ‘’

"தேசசேவை பண்ருன். அதேைல் விலாசம் தெரியக்கூடாது."

சட்பா

1 EE



குளிர்காலச் சூரியனுக்கு உதிக்கவே மனம் இல்லை; வெயில் கொடுக் கவே மனம் இல்பே. மரங்களின் நிழல் விடுகளே மறைத்திருந்தது. கிழவர்கள் வெயிலுக்காகத் தவித்தார்கள். விடியற்காலேக்குச் சற்று முன்னுல் இருட்டும் இல்லே, வெளிச்சமும் இல்லை. மாலதி, சப்தம் செய்யாமல் துறைக்கு வந்தபோது நெசவு அறைக்கு வெளியே அமுல்யன் நெருப்புக்கருகில் குளிர் காய்வதைப் பார்த்தாள். குளிர் காலமாதலால் அமூல்யன் சருதுகள், குப்பை செத்தைகளேச் சேர்த்து வைத்திருந்தான். அவள் நெருப்பில் சருகுகளைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். சோபா, ஆட, நரேன் தாளின் மனேவி எல்லாரும் நெருப்பைச் சுற்றி வட்டமாக உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

மாலதி கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தபோது அமுல்யன் தன்னேக் கவனிப்பதைப் பார்த்தாள். அவுன் அங்கே வராமல் நிலைக் கட்டையில் சாய்ந்துகொண்டு நின்றுள். நெருப்புக் கருகில் அமுல்யுனின் முகம் டயங்கரபாகத் தெரிந்தது. இப்போது அவள் கனவில் கண்ட மனிதனின் முகம் அவள் மனக் கண்ணில் தோன்றவில்ஃப். அமுல்யளின் முகந்தான் எதிரில் தெரிந்தது. தன் உடல் முழுவதும் அசுத்தமாகிவிட்டது போன்ற உக்கார் பு ஏற்பட்டது .ாலதி க்கு, அவள் அமுல்பனு க்கு அருகில் உட்கார்ந்து நெருப்படியில் குளிர் காய விரும்பாமல் ஸ்நானம் செட்யக் குளத்துக்கு ஓடிவந்துவிட்டாள். இறந்த கனவனின் முகத்தை நினைத்துக்கொண்டே வெகுநேரம் தண்ணிருக்குள் அமுங்கிக் கிடந்தான். அஆriயகளின் முகத்தை படிப்பதற்காக, கெட்ட நீ ைபு களே மறுப்பதற்காக, அவள் பனிக்கட்டிபோல் குளிர்ந்திருந்த நீரில் முழுகி முழுகி எழுந்தாள்.

குளித்தபின் செம்பரத்தைச் செடிக் கருகில் வந்து நின்றபோது தான் ஏன் தண்ணtசில் வந்து விழுந்தோம் கான்பது அ1ளுக்கு மறந்துபோப்விட்டது. அவள் பூஜைய றைக்குப் போய் மந்திரங் களே மு:லு முனுத்துக்கொண்டு சாமிக்கு நமஸ்கா : செப்த ஸ். தன்னேயே வைதுகொண்டாள். பூஜைபறைக் கதவில் தடை முட்டிக்கொண்டாள். விதவைக்கு இளபை கூடாது, அகம் கூடாது, காதல் கூடாது என்பதுதான் கடவுளின் விருப்பம். இைைடியிருந்தால் பாவம், காதல் இருந்தால் பாவம், சுகத்தை விரும்பினால் பாவம். மாபதி தபேயால் முட்டிக்கொண்டு சொல்ல விரும்பிளுள் : 'சாமி, என் இளமையை எடுத்துக்கொண்டுவிடு. நான் அதிருஷ்ட க்கட்டை எனக்கு அதிருஷ்டமிருந்தால் என் புருஷன் உயிரோடிருந்திருப்பான், கலகத்தில் செத்துப் போயிருக்க மாட்டான்' அவள் கண்ட கனவு மீண்டும் அவள் ஞாபகத்துக்கு,

170



வந்தது. எவ்வளவோ காலங்கழித்து அந்த மனிதன் அவளிடம் தண்ானtர் கேட்டு வந்திருந்தான். ஆளுல் அவள் தண்ணிர் எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்தபோது அவனது முகம் மாறிப் போப் விட்டது. அமூல்யனுடைய முகம் போல ஆகிவிட்டது. நெசவு அறையில் அஆல்யன் சிரித்துச் சிரித்துப் பேசுவான். ஒன்றுக் தெரியாத அப்பாவி போல் டேசுவாள். 'அக்கா மாலதி அக்கா’ என் அறைக்குக் கொஞ்சம் கண்ணி கொடுத்தனுப்புங்க ? அக்கா உங்களுக்காகப் பிரப்பம்பமும் பறிச்சுக்கிட்டு வந்திருக்கேன், அல்விக்கிழங்கு கொண்டு வந்திருக்கேன். அல்வித்தாமரைக் கொட்டை கொண்டு வந்திருக்கேன். உங்களுக்காக நான் என்னென்ன செய்யறேன் பாருங்க ' கனவில் தன் கணவனுக்குத் தண் ணிள் கொடுக்கவந்த அவள் படுக்கையில் அஆால்யன் உட் கrர்ந் திருப்பதைக் கண்டாள்.

வீடு திரும்பிய அவள ஈரத்துணியைக் களேந்துவிட்டு ஒரு வெள்ளேப் புடைவைபை க் கட்டிக்கொண்டாள். கைத்தறிச் சால்வை ஒன்றை ாேனே போர்த்துக்கொன் Tள். கொய்யா ரத்தடியில் அடுப்பைக் கொண்டுபேட் அதைப் பற்ராவத்தாள். இன்று அாள் வேண் டுவென்றுதான் ஆளிர் காப. அமுல்ப லுக்கு அருகில் போகவில்லே அமுல்பத்றுக் குப் பக்கத்தில் உட்கார்த்தால் அவளு டைய தேகத்தில் எரிச்சல் அதிகமாகும். அவள் ஆபுவைக் கடப்பிட்டாள். சோடாவைக் கூட்டரிட்டுக் கொஞ்சம் பட்ாச்சுகள் எளி கொண்டுரை ச் சொன்னுள், குளிராள் அவளுடைய கை கால்கள் மிகவும் வெளுத்துப் போயிருந்தன. ஆபுவைக் கொஞ்சிக்கொண்டே அவள் கன்னத்தில் தன் காய வைத்துத் தேய்த்தாள். வெப்பத்துக் காகச் சோபாவின் கன்னத்தில் தன் கையை வைத்தாள். இந்தக் குளிரிலும் இந்தப் பெண்கள் விளை சூடாக இருக்கிரும் கள் !

குளிர்கால வெபிஸ் நீளமாக விழுந்தது. எதிரிலிருந்த வயலில் உயரயாக வளர்ந்திருந்தது புகையிலேப் பயிர். பின் இல் தோட் டத்தில் வெங்கயம், பூண்டு, உருளேக்கிழங்கு முட்டைக்கோசுச் செடிகள். நரேன்தாஸ், நி:ைத்திலும் தறியிலும் மாதம் பூராவும் உழைத்து இந்தக் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுகிருன் குடும்பத்தில் தனக்கு இருக்கும் பாசம் கார்னமாக அவன் எப்போதும் நின்றத்திலோ தறியிலோ ஏதோ வுே: செப்துகொண்rே - இருப்பான். இப்போது அவன் வெங்காய வயலில் செடிகளின் வேர்க்கணுவில் மண்ணேப் போட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் மண்னக் கையிலெடுத்து அதைத் தங்கத்தைப் பார்ப்பதுபோல் இமை மூடாமல் பார்ப்பதை மாலதி கவனித்தாள். மண்ணுக்குள் என்ன சத்து இருக்கிறது. அது

1了廿



எப்படிச் செடியில் காயாக, பயிரில் தானியமாக வருகிறது, யாருடைய புண்ணியத்தால் வயல் பொன்னுக விளந்து அந்த விளேச்சல் வீட்டுக்கு வருகிறது என்றெல்லாம் மண்ணின் ரகசியத் தைக் கண்டுபிடிக்க முயல்கிருன் நரேன்தாஸ். அவள் தன்னேச் சுற்றி வளர்த்திருந்த புகையிப்ே பயிருடனுே, கட2லச் செடிக ளுடனே, பண்ணுடனுே ஏதோ பேசிக்கொன் டிருந்தான். எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுத் தண்ணிர் இறைத்து இந்தப் பயிர்களே வளர்த் திருக் கிருன் அவன்! அவனுக்குப் பயிர்களின் மேல், செடிகளின் மேல் ரொம்பப் பிரியம். ஒவ்வொரு நாளும் விடியற்காபேயில் நரேன்தாஸ் வயலுக்கு வந்து விடுவான். செடிகளின் வேர்களுக்கு மேல் மண்ணேப் போட்டுக்கொண்டு அவற்றுடன் பேசத் தொடங்கி விடுவான். பேச்சுச் சுவாரசியத்தில் சாப்பிடக்கூட மறந்துவிடுவான். வாழ்க்கையின் சுகதுக்கங்களே மறந்துவிடுவாள்.

மாலதி ஒரு பானேயில் தண்ணிர் எடுத்துக்கொண்டாள். கொஞ்சம் எண்ணெய் தடவிய பொரி, இரண்டு பெரிய வெங்காயத் துண்டுகள், கொஞ்சம் உப்பு, பச்சை மிளகாய் படுத்துக்கொனடு தரேன் தாா -க்குக் கொடுக்கப் போதுள். அவள் திரும்பி வரும்போது, கிராமத்து மக்கள் அவர்களு ைய அன்புக்குரிய வயவில் வேலை செய்யப் போவதைப் பார்த்தாள்.

சிறிய டாகுர், ஈசம் பின்தொடர ஆற்றுப்படுகையை நோக்கிப் போய்க்கொண் டிருந்தார். நிலத்திலிருந்து தகன்னfம் இறங்காதது கவலேயாயிருந்தது சமுக்கு. இந்தத் தண்ணிரை வடிப்பது எப்படி கான்பதைப் பற்றிச் சிறிய டாகுருடைய மோசஃனயை க் கேட்கவே அவன் அக்பரை நிலத்துக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனுன். மன்சூர், ஜப்பர், நயாபாடாவின் பிஸ்வாஸ், ஹாசிமின் தந்தை ஜய்னுல், ஆபேத் அலி இன்னும் பலர் கடைத்தெருப் பக்கம் போய்க்கொண் டிருந்தார்கள். பலர் எருது, பக க்கள் கன்றுகளைக் கூ க் கொண்டு போனுர்கள். பேலுவேடிக், ஹாஜி சாயபுவின் கோவில் மாட்டை விரட்டிக்கொண்டு திரிந்தான். எல்லாரும் விவசாய வேேேயில் மூழ்கியிருந்தார்கள். அவர்களுடைய காவுகள், ஆசாபா சங்கள். அன்பு எல்லாமே விவசாயத்தில் அடங்கியிருந்தன. அதற்குப் பிறகு மனிதனுக்கு வேறென்ன வேண்டும்? அவன் கொஞ்சம் கடவுளேப் பற்றி நிாேக்க விரும்பு கிரன். இந்துக் குடியிருப்புகளில் ஜாத்ரா நடக்கும், கூத்து நடக்கும், ராமாயண நாடகக் கூத்து, ராவன வதம். லோக்நாத் டால் ராமன் சேபடிைம் போடுவான். மாஜி வீட்டுப் பத்தவில் மிருதங்கம் முழங்கும். ஊரிலுள்ள கிழவர்களும் கிழவிகளும் அங்கே போப்விடு வார்கள். ஒருவர்கூட வீட்டில் தங்கமாட்டார்கள்.

172



குளிர்காலத்தில் சந்தா வீட்டில் பாட்டுப் போட்டிகள் நடக்கும். பெரிய பெரிய பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்குகள் எரியும். கிராம் முழுதுமே உற்சவம் மாதிரி இருக்கும். பாபர்திச் சந்தையிலுள்ள தன் 宝』範品厚]聞_i II「『_『 மூடி விட்டுக் கிராமத்துக்குத் திரும்பிவருவான் பூநீசந்திரன். குளிர்காலம் வந்துவிட்டால் திருவிழாக்கள் நடக்கும். மக்கள் தொலே தூரங்களுக்குப் பிரயாணம் செய்வார்கள். குதிரைப் பந்தயம் நடக்கும். பந்தயத்தில் ஜபிப்பதற்காகப் பிஸ்வாஸ் பாடாவில் திள மும் ஒத்திகை ந க்கும்.

அமுல்யலும் நெசவு அறையில் ஒத்திகை பார்க்கிறனென்று மாதிேக்குத் தோன்றியது. முன்பு எவ்வளவு அப்பாவியாக இருந்தான் இவன்! நாள் பூராவும் நெய்துகொண் டிருப்பான், வெளியே வந்தால் தலைநிமிர்ந்து பார்க்கமாட்டான். மாலதி இட்ட வேபேகயச் செய்வான். அந்த அமூன்யன் போன வருஷத்து மழைக் காலத்தில்...

சென்ற வருஷம் அவர்கள் எல்லாரும் தாங்கள் ந்துத் திருவிழாவின் அஷ் மீ ஸ்நானத்துக்குச் சென்றிருந்தார்கள். பெரிய படகில், மூன்று தட்டுப் கு, பெரிய அத்வாத, தனமாறி, மாஜிலிட்டுக் காலாபாகாடின் தாப் இன்னும் எவ்வாவோ பேர் படகில் ஏறிப் போலும்கள். ஒரு நாளேப் பயணம். அஷ்டமி ஸ்நானத்துக்கு காஷ் வளவு கூட்டம் ஆற்றின் இரு கரையிலும் எவ்வளவு மூர்த்திகள் : பைரவரின் மண் சிளே யில் நீலநிறமாக இருந்த வயிற்றைப் பார்த்து வேடிக்கையாகப் பேசினுன் அமுல்பன்.

அகலமான நதி. இருகரைகளும் கண்ணுக்குத் தெரியவில்.ே எவ்வளவோ படகுகள், எசய்ய: வோ ஸ்டீமர் 4 ன் வந்திருந்தன. பாவத்தைக் களைந்துவிட்டுப் புள்ளியம் சம்பாதிக்க நிறைய மக்கள் வந்து குழுமியிருந்தார்கள். ஆற்றில் எள் போட இடமில்&l . மாலதியும் ஸ்நானம் செய்ய இறங்கினுள். கசையில் அமுல்பன். அவன் சட்டைப் பைபர்ல் காசு. அSபங் மI . தியின் சார்பில் புரோகிதருக்குத் தட்சினே, எள், துளசி காஸ்லாம் எடுத்துக் கொடுத் தான். அவன் மாலதியை அழைத்துக்கொண்டு போய்க் கடை களேக் காட்டினுள். அவளுக்காக ஒரு லட்சுமி படம் வாங்கிக் கொடுத்தான். அவளுக்காகப் பணம் செலவு செய்ய முடிந்த சந்தோஷத்தில் அவன் வாயிலிருந்து பாட்டு வந்தது. பனம் செலவு செய்ததால் தானே மாதிைக்குப் பொறுப்பாளி என்று நினைத்துவிட்டான் அமூல்யன். அவள் அவளிடம் சொன்னுன். "நாம் நீந்தி அக்கக் க்குப் போகலாய், வளீங்களா, அக்கா?"

"அக்கரைக்குப் போக ஆசையா இருக்கா ?” "ஆமா, ரொம்ப ஆசை!”

175.



"தண்ணிரிலே முதலே இருக்குங்கிறது ருாபகம் இருக்கா?" 'இருக்கு." 'எனக்கு முதலேகிட்டே ரொம்பப் பயம்." "பயப்படாதீங்க. மாலதி அக்கா !' அமுல்பனுக்குப் பயமில்லே. பயம் இல்லாததால்தான் அவன் நாள் முழுதும் திருவிழாவில் மாலதியுடன் சுற்றின்ை. அஷ்டமி ஸ்நானத்தில் வேறு யாரும் இவ்வளவு அக்கரை யுடன் மாவதிக்குத் திருவிழாவைச் சுற்றிக் காட்டியதில்லை. சோடா, ஆபு யாரும் கூட இல்லை. நரேன்தாஸ் திருவிழாவில் ஒரு துணிக்கடை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். அப்பேதிலிருந்து அஆாள்யன் முன் போல் சாது வாக இல்லை. அவனுடைய ஆசை வளர்ந்துகொண்டே போயிற்று. இப்போது சூரியன் சற் மேலே எழும்பியிருந்தான். கை தாள்கள் இப்போது அவ்வளவு ஜில்விப்பாக இல்ஃப். பள்ளத்துக்குள் வாத்துக்கள் சப்தம் செய்துகொண் டிருந்தன. மாலதி தகரமுடி யைத் திறந்துவிட்டாள். வாததுக்கள் முதலில் பள்ளத்திலிருந்து தஃ யை வெளியே நீட்டிப் பார்த்தகா. பெரிய ஆண் வாத்து பற்ற வாத்துக்களேத் தள்ளிக்கொண்டு முதலில் வெளியே வந்தது. அமூiயன் அதைப் 1ார் திச் சந்தையில் மாலதிக்கு பாங்கிக் கொடுத் திருந்தான். போன பழைக்காலத்தில் அவளுடைய ஆண் வாத்து காளுமல் போய்விட்டது. இரவின் இருளில் அவளும் அஆாள்யானும் ஏரிகரையில் புதர்களில்ெப்ஸ்லாம் தேடியும் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அந்த இரவு அவர்கள் வாத்தைத் தேடிக்கொண் டு இருட்டில் வயல்களில் எல்லாம் . iறிதுரர்கள், படகில் திஆம்பி வந்து கொண்டிருந்த சாமு அவர்களேட் பர்த்து அமூல்யனிடம் சொன் ஒன் 'அல்யா, விட்டுக்குப் போ ! இருட்டு வே&ாயிலே இப்படியெல்லாம் கத்தக்கூடாது. மாலதி. வீட்டுக்குப் போ பாத்து எங்கேயிருக்குன்று நான் பார்க்கிறேன் !" .ன் ரன் மாலதியிடம்.

ஆளுள் கடைசி வரையில் சாமுவாலும் பாத்தைக் கண்டு பிடிக்க முடியவில்ேே. பொத்து காணு:ாற் போன தி.பித்து பாவதி சோர் வுற்றுக் காணப்பட்டாள். அமுல்யன் வாங்கிக் கொடுத்திருந்த வாத்து கறுப்பும் பழுப்பும் கலந்த நிறம் அவன் மிகவும் சிரமப் பட்டுச் சந்தை முழுவதும் தேடிக் கடைசியில் இந்த வாத்தை வாங்கி வந்திருந்தான். 'தான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இந்த வாத்தைப் பொறுக்கி வாங்கின்ை. ஒரு நல்ல ஆண்வாத்துக்காக அவன் எவ்வளவு பேரிடம் சொல்லிவைத்திருந்தான் ! என்பதை யெல்லாம் அவன் அடிக்கடி அவளிடம் சொல்ல முயற்சி செய்தான். வாத்து வாங்கிக் கொடுத்த பிறகு அவள் மேல் அதிக உரிமை

174



எடுத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தாள் அமுல்யன். மாலதி சொல்ல விரும்பிளுள். 'அமூல்யா! நீ தறி நெய்து பிழைப்பவள். உனக்கு விதவையின் கடமையைப் பற்றி என்ன தெரியும்? விதவையின் கெளரவம் அவளுடைய விதவைத் தன்மையில் இருக்கிறது. அவன் சாப்பிடும் வெறும் அரிசிச் சோற்றிலும் கீரையிலும் இருக்கிறது. அமுல்யா! நாள் பூராவும் தறியில் உட் கார்ந்துகொண்டு அதன் கடகட சப்தத்தை கேட்டு உன் காதுகள் மந்தமாகிவிட்டன. உன் முக்கில் முகரும் சக்தி இல்லை. கண்களால் கனவு மட்டும் காண்கிருய் விதவையான நான் நாள் முழுவதும் பீட்டு வாச2, மெழுகிக் கழவி. வீட்டுவே8 செப்து, கதிரில் நூல் சுற்றி, சாதத் கதையும் கீரையையுமே விருந்தாகக் கருதிச் சாப்பிடுகிறேன். என் பக்கத்தில் மீன் நாற்றம் வந்தால் என் மானம் போய்விடும். : ஆண்வாத்தைப் போல் காட்டில், தண்ணீர்த் துறையில், இரவின் இருட்டில் என் கழுத்தைக் கடித்துச் சுகம் பெற விரும்புதிருப். அதல்ை என் மானம் போப்விடும். என்னிடம் நீ அன்பாயிருக் கலாம். ஆனல் மாமிசத்துக்கு ஆசைப்பட்டு என்னைச் சுற்றினுல் கடித்துவிடுவேன், ஜாக்கிரதை .ான் பிரியம் மாமிச வெறியை அஆறு கவிட து!"

கனவு க ச ட பிறகு ஏனுே மாலதிக்கு அல்யள் மேல் வெறுப்பு அதிகரித்தது. அமுல்யனும் ஜப்பரும் அவளை அடிக்கடி உறுத்துப் பார்த்தார்கள். அண்ணனிடம் சொல்லிவிடலாமா என்று தோன்றி பது மாதிக் கு. ஜப்பரும் விேசுப்பட் டவன் இல்பே. ஜப்பரின் நினேவு வந்ததும் மாலதியின் முகம் வெறுப்பிள் சுருங்கியது.

மாலதி வாத்துக்களேக் கூட்டிக்கொண்டு துறைக்குச் சென் ருள். அஆpiயன் தறி நெய்துகொண் டிருந்தான். கட்டை இந்தப் பக்கம் ஒரு முறை, அந்தப் பக்கம் ஒருமுறை பேய்க்கொண் டிருந்தது. ஆண் பாத்து மற்ற பாத்துக்களேத் தினம் எளில் இறங்க விடவில்பே. அது அவற்றிகள் மூக்கைக் கடித்து அவற்றுடன் சச்சரவு செய்தது. அதன் கொம்மாளத்தைப் பார்த்து மாலதி வழக்கம்டோல் தன் முகத்தைச் சேபேத் தங்யப்பால் மூடிக்கொண்டாள். வழக்கம் போல் அந்த விஷமச் சிரிப் அவளுடைய முகத்தில் விளாயாடி யது. 'உனக்குப் பொதுக்கல்லியாக்கும் '

இந்த மாதிரி காட்சிகளேக் காணும்போது அவருடைய மனமும் கறிக்கட்டை போல இங்குமங்கும் அலேபாயும். அவளுக்கு உள்ளுற ஓர் ஆசை தோன்றும், அவளே யாராவது இறுக்கக் கட்டிக்கொண்டு சாப்பிடட்டும் !" என்று. உடனே தோன்றும், 'விதவைக்கு இப்படி ஆசை ஏற்படுவது பாவம்'

அவளுக்கு உடனே போப் ஸ்நானம் செய்து தன் பாவங்களேக்

175



கழுவிவிடும் வெறி தோன்றும். ஸ்நானம் செய்யாவிட்டால் ஜாதி போப்விடும். அப்புறம் தோன்றும் விதவைக்கு ஜாதி வேரு ? புவதி மாலதியின் அங்கங்களில் அழகு சொட்டியது. அவளுடைய உதடு வெங்காயத் தோல் போல் மிருதுவாக இருந்தது. அவளுடைய ஆசையாகிய வீட்டில் அமுல்யன் ஒரு குரங்குதான். அவன் எப்போதும் லாலே உயர்த்திக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிருன். அந்த அமுல்யனேக் களவில் கண்டது அவளுக்கு அருவருப்பை உண்டாக்கியது.

வாத்துக்கள் தண்ணீரில் இறங்கிய பிறகு மாலதி நாற்புறமும் திரும்பிப் பார்த்தாள் வாத்துக்கள் முழகி முழுகிக் குளித்தன. பக்கத்தில் யாரும் இல்லை. புகையிலே வயலைத் தாண்டிருல் மேட்டு நிலம். அங்கே ஜப்பர் வேயே செய்கிருன். நரேன்தாஸ் பூமியி விருந்து சத்தை எடுத்து வெங்காயத்தையும் பூண்டையும் வேர்க் கடப்ேபையும் கொழுக்கவைக்க முயற்சி செய்கிருன். வேறு ஒரு காட்சியும் தெரியவில்லை. டாகுர் வீட்டில் சோனு படிக்கிருன், "பாதாப் பொட நிசிர் சிசர் . வால்ட்டு டிக்கிருன் அட்லாஸ்ட் தி செல்ஃபிஷ் ஜயண்ட் கேம்.'... ஜப்பர் உழுதுகொன டிருக்கிருன். மாப்தியைப் பார்த்துவிட்டாள் அவன் காட்டை பும் கவப் எ பபும் விட்டுவிட்டு அவளிடம் ஓடிவருவான். 'மாபதி அக்கா, கொஞ்சம் தண்ண கொடுங்க தொண்டை உணர்ந்துபோக்க" என்பான்.

ஜப்பர் வந்தால் சாம்சுத்தினப் பற்றி அவ&ன விசாரிக்கலாம் என்று மாவதி நினைத்தாள். சாமு இப்போது இங்கே இல்லே, அவள் டாக்கா போயிருந்தான். பைத்தியக்கார டாகுர் யானையை வைத் துக் கொண்டு அவன் ற்பாடு செய்திருந்த கூட்டத்தைக் க& த்து விட்டார். பேலுவின் கையை ஒடித்துவிட்டார். அதன் பிறகு சாமு இந்துக் குடியிருப்புக்கு வருவதையே விட்டுவிட்டான் போல் இருந்தது. சின்ன டாகுருக்கும் சாமுபுெக்குமிடையே காதைப் பற்றியோ தகராறு ஏற்பட்டுவிட்டது. ஆற்றுப் படுகையில் நின்று கொண்டு அவர்கள் சச்சரவு செய்தார்கள். அதிலிருந்து சாமு. இந்தப் பக்கம் வருவநில்பே. சாமுவின் பெண் ப்போதாவது ஆடுபாடுகளே மேய்த்துக்கொண்டு அந்தப் பக்கம் வருவாள்.

பாதிமா அன்று டாகுர் விட்டு மருத மரத்தடியில் யாருக்காகவோ காத்துக் கொண் டிருந்தாள். அவள் பெரிய மூக்குத்தி அணிந்திருந் தாள். மாலதி அவளிடம் சப்தம் செய்யாமல் நடந்து போய்க் கேட் டாள், "பாதிமா நீயா ' என்று.

பாதிமாவுக்குச் சிறிய கண்கள் மூக்கில் பெரிய முக்குத்தி. சிறுமி யின் முகத்தில் அழகு விளையாடியது. பின்னிய அழகிய கூந்தல்.

17哈



'அத்தை, இதைச் சோனு பாபுவுக்குக் கொடுங்க!' என்று சொல். அவள் தன் மடியிலிருந்து இது கண்டு கொத்து மஞ்சித்திப் பழங்களே எடுத்து மாலதியிடம் கொடுத்தாள்.

'இந்தப் பருவத்தில் மஞ்சத்திப் பழமா!" மாலதிக்கு வியப்பா யிருந்தது.

பாதிமா தாளுகவே விளக்கினுள். ஆபேத் அலி சித்தப்பா வெளி யூரிலிருந்து கொண்டுவந்தார்." |

ஏணுே மாலதிக்கு அந்தப் பெண்ணே அப்படியே இறுகத் தழுவிக் கொள்ளவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆணுல் பாதிமா இஸ்லாமியப் பென் அவளைத் தொட்டால் மாலதிக்கு ஜாதி போய்விடும். அவள் பாதிமாவைத் தொடாமல் ஜாக்கிரதையாகப் பழங்களை வாங்கிக் கொண்டாள். "சோனு பாபுவுக்காக எவ்வளவு சிரமப்ப_றே நீ ? நீ பெரியவளானதும் உன்னே அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சுடறேன்' என்று கூறிச் சிரித்தாள்,

சின்னப் பெண்தான். இருந்தாலும் இந்தக் கேலிப் பேச்சு பாதிமாவை நாணமுறச் செய்தது. அவள் அப்புறம் அங்கு நிற்க வில்லை. அவள் ஆற்றுப்படுகை வழியே ஒடத் தொடங்கிளுள். கிராமத் திலும் வயலிலும் வளர்ந்திருந்த செடிகள். மரங்களின் நிழல் நகரின் உணர்வை எங்கும் பரப்பிக்கொண் டிருந்தது. இந்த நளினம், அன்பின் மென்மையான உணர்வு, அந்தப் பெண் எளின் அங்கங் களேத் தழுவியது. அன்று பின்பளிக் காலத்தின் கடைசி நாள் சிறு கொஞ்சங் கொஞ்சமாக அந்த தளிகாத்துக்குள் ஒன்றி மகன் றந்து விட்டாள்.

இந்த நளின உணர்வு நெடுநேரம் மாலதியையும் ஆட்கொண்டது. சோளு இன்னும் படித்துக்கொண் டிருந்தான். "பாதாப் பாதாய் பொடே நிசிர் சி.சி.1. காத்துக்கள் நீரில் முழுகி எழுந்துகொண் டிருந்தன. கரையில் நின்றிருந்த மாலதியின் நீண்ட நிழல் தண்ணிரில் விழுந்தது. அவளால் தண்ணிரில் தன் முகத்தைப் பார்க்க முடிந்தது. பவளவோ நினைவுகள் வந்தன அவளுக்கு. சாமுவின் நினைவு, ரளோ, பூடி ஆகியோரின் நினைவு, 'அந்த மணி தனின் நினைவு. இளம் வயதில் பாம்பைப் பிடித்து அதை முத்தமிடத் துணிந்த மனிதன் பயந்துபோய் ஊரை விட்டே ஓடிவிட்டானே ! அவன் நேற்று இரவு திரும்பி வந்துவிட்டான். அவன் இப்போது சின்னப் பையன் அல்ல. வார்த்தைக்கு வார்த்தை சண்டைக்கு வர மாட்டான். இப்போது அவன் ஒரு பெரிய மனிதன், மகான். தேச சேவை செய்கிருள் கொஞ்சகாலம் ஜெயிலில் இருந்தான். அவனைப் பற்றிய செய்தி கற்பனைக் கதைபோல் இருக்கும் கேட்க. இப்போது

177

1 Ý



மாலதி நீரில் வாத்துக்கள் நீந்துவதைப் பார்க்கவில்லை. அவள் கண் களுக்கு நீருக்கு மேலே தெரிந்தது அந்த மனிதனின் முகந்தான். அந்த மனிதனேப் பார்ப்பதற்காகவே அவள் பைத்தியக் காரியைப் போல் காலேநேரம் பூராவும் டாகுர்விட்டுத் துறையில் குளித்துக் கொண்டிருந்தாள். பெரிய மாமிக்குப் பூப்பறித்துக் கொடுத்தாள். டாகுர் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் அவன் எங்காவது கண்ணில் படுவா னென்ற நினைப்பில் அங்கு வெகுநோம் நின்றன். ஆணுல் ஆளேக் கானுேம் அமூல்யனின் முகம் நினவுக்கு வந்தது. அமுல்யனும் ஜப்பரும் ஒன்று சேர்ந்துகொண்டு அவளே விழுங்க வருகிருர்கள்.

யாராவது தன்னே ப் பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில் அவள் வெகுநேரம் டாகுர் வீட்டு வாசலில் தாமதிக்கவில்லை. அவள் பெரிய மாமியைக் கூடக் கேட்கத் துணியவில்வே, "அண்ணி, சஞ்சித் நேத்து ராத்திரி வந்தானுமே?" என்று. அன்பின் நளினம் அவளது கண்களில் குடியிருந்தது. அவள் ரஞ்சித்தைப் பார்ப்பதற் காக ஸ்நான கட்டத்துக்கருகில் செடிகளுக்குப் பின்னுல் ஒளிந்து கொள்ள நிாேத்து உட்கார்ந்துகொண்டாள். அப்போது ஒரு குரல் கேட்டது, "மாலதி, நீயா இங்கே தனியா ?' என்று.

மாலதியின் இருதயம் பட படவென்று அடித்துக்கொண்டது. அவள் திரும்பிப் பார்த்தபோது அங்கே ரஞ்சித் நின்றிருந்தான். அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொா டிருந்தான் சோளு. அவளுடைய திருட்டுத்தனம் வெளிப்பட்டுவிட்டது. நாணத்தால் அவளால் தலையை நிமிர்த்த முடியவில்ஃ.ே இப்போது ஒருவரும் படிக்க வில்,ே பாதாபப் பாதாப் பொடே கிசிர் சிசிர் தான்று. எங்கும் ஒரே அமைதி. புழு பூச்சிகளின் அரவங்கூடக் கேட்க வில்லை. மாலதி பயந்துகொண்டே, 'வாத்துக்காேத் தண் ணியிலே விடவந்தேன்' என்று சொல்லிவிட்டு, த:ைநிமிர்ந்து ரஞ்சித்தைப் பார்த்தாள். இப்போது எதுவும் எங்கும் மெளனமாக இல்லே ன்று அவளுக்குத் தோன்றியது. ல் ாேம் கூச்சஸ் டுகின்றன. வாத்து, கோழி, மாடு, கன்று, றகைய பள்ள7ப்ே 'யெழுப்பு கின்றன. நெசவறையிலிருந்து அமூல்யனின் டக் டக் ஒலியும் அவள் காதில் விழுந்தது.

ரஞ்சித்தைப் பார்த்ததும் 1ாவதியின் வெகுநாளேயப் யம் மறைந்துவிட்டது. ஜப்பரோ அமுல்பனுே யாரும் இனிமேல் அவளே விழுங்கிவிட முடியாது.

எங்கோ இன்னும் யாரோ படித்துக்கொண் டிருந்த ஒலி கேட்டது. 'அட் ஸ்ட் தி செல்ஃபிஷ் ஜயண்ட் கேம் !" அந்த ஒவி காதில் விழுந்ததும் மாவதி ரஞ்சித்தைப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தாள் - ரஞ்சித்தாலும் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லே.

# 73



மIலதிக்கு நாட்கள் நன்ருகவே கழிந்தன. ரஞ்சித் வருவதற்கு முள்ளுல் மாலதிக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு வெறுமையுணர்வு. எதையோ இழந்துவிட்ட உணர்வு இருந்தது, ரஞ்சித் வந்த பிறகு இழந்துவிட்ட அதைத் திரும்பப் பெற்ற மாதிரி உற்சாகமும் மகிழ்ச்சியும் அவளே ஆட்கொண்டா,

குளிர்காலமாதலால் பொழுது சீக்கிரம் கழிந்துவிட்டது. குளிர்கால மாதலால் தண்ணிரில் மூங்கில் அழுகும் நாற்றம் அவ்வளவு தீவிர மாகத் தெரியவில்லே குளிர்காலமாதலால் கிராமத்தார் சீக்கி, யாகவே கிணற்றங்கரைக் குத் தண்ணtர் எடுக்க வந்தார்கள்.

கிணற்றின் சுற்றுச் சுவர் நல்ல பரம். நின்றுகொண்டு கழுத்தை நீட்டிப் 1ார்த்தால்தான் மறுபக்கம் தெரியும். கிணற்றைத் தாண்டி துல் மூங்கில் தோப்பு. ஈசம் நல்ல கேட்டியாள மூங்கிலாகத் தேடிப் பொறுக்கினன். ரஞ்சித் அதை ஒரே அடியில் வெட்டி வீழ்த்தினான். ஈசம் அதை வெளியே கொண்டுவந்து அதன் கணுக்களேயும் இலேகளையும் செதுக்கி காறித்தான். கினற்றில் தண்ணtர் எடுக்க வந்த பெண்கள் அங்கு வெகுநேரம் தாமதிக்கவில்லே. பெரிய மாமியின் தம்பி, எங்கோ ஒடிப் போயிருந்தவன், திரும்பி வந்து விட்டான். மெல்லிய மீசை, நீண்ட கண்கள். வெளியூரில் வெகு காலம் தங்கிய தால் தேகத்தில் ஒர் அழகு. கச்சம் வைத்து வேட்டி கட்டிக்கொண் டிருந்தான், சுருள் கேசம், தெற்தறியில் நட்டநடுவில் ஒரு திலகம், ஆஜானு குவான ல்வாகு. இப்போது ரஞ்சித் தைப் பார்ப்பவர்களுக்கு அடையாளமே தெரியாது. தாய் சந்தை யற்ற அந்த அநாதைப் பையன் எவ்வளவு பெரியவளு வளர்ந்து விட்டான் !

கிாைற்றில் நீர் எடுக்க வந்த எல்ாைரும் வாளியைக் கிணற்றுக் ஆள் போட்டு அதை வெளியே இழுக்கும்போது ரஞ்சித் தப் பார்த்தார் தன். பழைய நீனோம்புகள் வந்து அவர்கள் ரஞ்ச்த்தைக் கூட்பிட்டு அவனுடன் பேசினுக்கள். அவன் அவர்களே 'அண்ணளி என்று அாழிப்பன். அந்தக் காபத்தில் அக் கம்பக்கத தார் அவனிடம் பிரியiயாக இருந்தார்கள். தாய் தந்தை பற்:வன் என்று அ:ைாடம் பரிவுகாட்டித் தங்கள் பீட் i, செய்த தின்பண்டங்களேச் சாப்பிடத் கொடுதார்கள். அவர்கள் இப்போது அக்பரிைடம் பேசி பிட்டு கபீ டுக் ஆப் போளுர் கள்.

மாலதி கடைசியில் வந்தாள். அவள் ஒரு கைத்தறிப் புடைவை அணிந்திருந்தாள் வருடைய கையில் குடம். அவள் இந்தப் புடைவை அணிந்துகொண்டால் அவள் விதவை என்றே நினைக்கத் தோன்ருது அவள் ஒரு குமரி என்றே நினைக்கத் தோன்றும். ரஞ்சித்துக்கு முன்னுல் கரையில்லாத வெள்ளேப் புடைவையைக்

179.



கட்டிக்கொள்ள அவளுக்குத் தயக்கம். அவள் வந்ததும் கிணற்றங்க கரையில் குடத்தை வைத்துவிட்டு ரஞ்சித் மூங்கில் வெட்டும் இடத் தில் போப் நின்றுள். 'எதுக்கு இவ்வளவு மூங்கில் '

'இதையெல்லாம் தண்ணிலே ஊறப்போடணும். இதிலேருந்து முரட்டுத் தடி தயார் பண்ணப் போருேம்' என்ருள் ரஞ்சித்.

சோளு இங்குமங்கும் அலேந்தான். இந்தப் புதிய மனிதனே அவள் ஒரு கணமும் விட்டு விலகுவதில்லை. புதிய மனிதன் அவனுக்கு எவ்வளவு விசித்திரக் கதைகள், நம் நாட்டுக் கதைகள், வேறு நாட்டுக் கதைகள் சொன்னுன் !

"அத்தை. ரஞ்சித் மாமா ராத்திரியிலே மாஜிக் காண்பிக்கிருர்!" சோனு சொன்னுன்.

மாலதி இன்னும் சற்று நெருங்கி வந்தாள். அங்கேதான் ஈசம் வெட்டிய மூங்கில்களை வெளியே கொண்டுவந்து கொண்டிருந்தான். "உன் மாமா பேச்சே பேசாதே !' என்ருள் மாலதி.

மூங்கில்களே இப்போது செதுக்கிக்கொண் டிருந்தான் ரஞ்சித். அவன் அவள் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே சிfததான். காரணம், மாலதி ஏதாவது மர்மமாகப் பேசிளுல் அவனுக்கு அநதக் காட்சிதான் ஞாபகம் வருகிறது.

அன்று மாலதி கோபத்தாலோ வருத்தத்தாலோ உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். கண்களும் முகமும் சிவந்து கிடந்தன, கண்கள் ஈரமாய் இருந்தன. ரஞ்சித் அவளுடைய கற்பையே கெடுத்து விட்டதுபோல அழும் நிலக்கு வந்துவிட்டாள் அவள். இதெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. ரஞ்சித்துக்கு 'உனக்கு ஞாபகமிருக்கிறதா, மாலதி? நீ அக்காகிட்ட ஒண்ணும் சொல்லிடல்வியே?" என்று கேட்டான் ரஞ்சித்.

அவள் மாலதியிள் பக்கம் திரும்பி, "என் மாமா பேச்சுப் பேசிளு. என்ன ?" என்ருன்.

மாவதிக்கும் அந்த நிகழ்ச்சியை நினைவூட்ட விரும்புபவன் போல அவன் அவளேப் பார்த்தான். ஆகையால் அவள் அங்கே தாமதிக் காமல் தண்ணிர் எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டாள். போப்விடுவ தால் எல்லாம் முடிந்துவிடுவதில்லையே! போகும் வழியில் பெரிய மாமியுடன் சற்று வம்பளந்தாள் பெரிய மாமியுடன் தன மாமியும் சுவாமி நைவேத்தியத்துக்காக நெல் பொரித்துக்கொண் டிருந்தார் கள். பொரியைச் சசிடாலா புடைத்துச் சவித்தாள். பைத்தியக்கார டாகுர் இன்று வெளியில் போகவில்பே. வாசலில் தம் இஷ்டப்படி உலவிக்கொண் டிருந்தார். மூங்கில்களை வெட்டும் சப்தம் அங்கும் கேட்டது. முங்கில் எதற்கு ?

180



தடி தயார் செய்ய, அந்த மனிதனின் தேகம், கை, கால், முகம் எல்லாம் எப்போதும் அவளுக்குள்ளே வளைய வந்தன. அவனப் பார்க்கத்தான் அவள் இங்கு வந்தாள். அவளுக்கு வேறு வேலே இல்பே. நரேன்தாஸ் வீட்டில் இல்லே. அவலும் அமுல்யனும் ஒரு கட்டுப் புடைவைகளே எடுத்துக்கொண்டு பாபுர்ஹாட் டோயிருந் தார்கள். இப்போது விட்டில் சோபா, ஆபு, மாலதி மூவர்தான். ஆபாராணியுந்தான் இருக்கினுள். ஆணுல் அவள் பீட்டில் இருப்பதே தெரியாது ; அவ்வளவு சாது அவள்.

ரஞ்சித் ஆபாராளியை அண்ணி என்று அழைப்பான், இரவில் குளிர்கான காதல்.ாள் எல்லாரும் சீர் கிராே படுத்துவிடு வார்கள். சசீந்திரநாத் போல்ட்டு, பல்ட்டுவுக்குப் பாடங் கற்பிக்க உட் காருவார். அப்போது ரஞ்சித் தன் அறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு அரிக் கேன் விளக்கு வெளிச்சத்தில் பெரிய பெரிய புத்த கங்கள் படிப்பான். வ்பகபு படிக்கிருன் அவன்! இப்போது அன்பன் அதிகம் பேசுபதில்லே. அவள் அதிகம் பேசினுல் அவ&ளப் பார்த்துச் சிசிப்பான், அவளுடைய அசட்டுப் பேச்சுக்காகச் சிரிப்பது போல. அப்போது மாலதியின் முகம் கோபத்தால் சிவக்கும். உடனே குற்றவாளியைப் போல் அவன் அவளேப் பார்ப்பான். அப்போது அவளுக்கு ஞாபகம் வரும், இவன் ஒரு காலத்தில் யந்து போப் துடிவிட்டான் என்று.

மாலதி ஒரு நாள் சொன்ருள். இவ்வனவு பயம் ஆண்பிள்ளைக்கு நன்னும் சில்லே!"

'எனக்கு என்ன பயம் ?” "பயமில்லையோ? வாயாலே சொன்னுல் திசமாகவே சொல்லிடு வேன் ஆறு அர்த்தமா? எல்லா விஷயத்தையும் சொல்: முடிய, "ா go 'காக க்கென்னவோ, நீ நிசாகவே அக்காகிட்டே சொல்விடு வேன்னு தோனித்து.'

"வேறே ஒண்ணும் தோனல்லியே ?" "வேறே என்ன தோனும் ?" "ஏன் ? பாலகின்னு பேரைக் கேட்டா என்வளவோ வி டியம் ஒாபகத்துக்கு வரலாமே !'

"எனக்கு தன்னும் நினைவுக்கு வரல்லே, மாலதி தான் ரொம்பத் தொலைவிலே போயிட்டேன். அஸ்லாமுக்குப் போனேன். அங்கேயிருந்து இரண்டு வருஷத்துக்கப்பறம் திரும்பி வந்தேன். கல்கத்தாவிலே லாகிரி பாபுவைப் பார்த்தேன். அவர்தான் என்ளே இந்த வழியிலே கொண்டுவந்தார்."

18ቲ



பேசும்போதே மெளனமாகிவிடுவான் ரஞ்சித். 'கனவு கானக் கத்துக்கிட்டேன். இப்போது எல்லாம் ரொம்பச் சின்னதா, அக பயா தோண ஏது" என்பான்.

அதிகம் பேசிவிட்டோமென்று அவனுக்குத் தோன்றும். தள் ரகசிய வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சொல்விவிட்டதாகத் தோன்றும். அவன் திடீரென்று மெளனமாகிவிடுவான். தன் விஷயத்தை பிறந்து விட்டு அவளேக் கேட்பான். 'நீ எப்படி இருக்கே. சொல்லு : உன்னைப்பத்தி எல்லா விஷயமும் அப்பப்போ விசாரிச்சுக்கிண்டு தான் இருந்தேன். நீ திரும்பி வந்ததும் தெரியும். அப்புறம் ?"

"அப்புறம் என்ன ?' பதில் கேள்வி கேட் எள் மாலதி, அவள் சொல்ல விரும்பினுள், 'அப்புறம் என்னன்னுதான் பார்த்தாலே தெரியறதே! இப்படித்தான் இருக்கேன் !

"சாமுவை எங்கே காளுேம் ?" "அயன் டாக்கா போயிருக்கான். இப்போ "வீக், விக்"னு நாட்டைப் பாழாக்கிட்டு இருக்கான்.”

"சாமு அரசியல்பே இறங்கிட்டாணு ' ", ஆமா. பெரிய அரசியல் ' எரிச்சலுடன் சொன்னுள் பாவதி. 'நிறையத் தடி தயார் பண்றியே என்பவளவு f ன் கடயை உள1 க்க முடியும் உன்னுலே?" என்று அவ& க் கேட்டாள்.

'தடி பண்டையை உ ைக்க இல்லே. மண்டையைக் காப்பாத் திக்க, சிலம்பப் பயிற்சிக்கூடம் ஒண்னு இங்கேயே தயார் பகன் என லாம்னு நினேச்சுக்கிட்டிருக்கேன். அப்புறம் இதோ, கிளேகள் மூணு ஆரம்பிக்கப் போறேன். ஒண்னு பாம்மந்தியிலே, இள்னுெண்னு சம்மாந்தியிலே, மூணுவது பார்தியிப்ே. அங்கே பயிற்சி பெற்றவங்க ஆளுக்கு மூணு மூணு புதுக் கிளை ஆரம்பிக்கணும். கிராமத்துக்குக் கிராம் பயிற்சிக்கூடம் ஆரம்பிச்சு, எல்லாருக்கும் கத்தி பீச்சு, சிலம்பம் எசுப் கத்துக் கொடுக்க ஐயம். இதெல்லாம் நாம நம்பளைக் காப்பாத்திக்கறதுக்காக இன்னுெருத்தர் மண்டையை உடைக்கறதுக்காக இல்லே.'

மாலதிக்கு இதைக் கேட்க வெட்கமாகிவிட்டது. 'கான க்கும் இதெல்லாம் கொஞ்சம் கத்துக்கெடேன் ! ; r க்குக் கத்துக் கொடுத்தா உனக்குப் பாவம் வந்துடாதே? ஜாதி போயிடாதே ?" என்று கேட்டான் அவன். 'ஜாதி போவானேன்?" "நான் பொன்னு அப& அதனுல்தான். ' "அபஃப்கள் தான் முக்கியமாக் கத்துக்கனும் ." 'முதல்லே எல்லாம் ஏற்பாடாகட்டும்' "இதெல்லாம் யாரு சொல்வித் தருவாங்க ?"

182



"நான்தான்." "நீ இதெல்லாம் எப்போ கத்துக்கிண்டே' 'ஏதோ சமயம் கிடைச்ச போது கத்துக்கிண்டேன்." "உனக்கு என்ன தான் தெரியாது! என்ன தான் செய்ய முடியாது ?" "நான் இதுவரையிலே ஒண்னும் செய்யலே, மாலதி, இன்னும் எவ்வளவு செய்ய வேண்டியது இருக்கு. உனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சா ஆச்சரியப்படுவே !'

"என்னேயும் உள் கூட்டத்திலே சேர்த்துக்கோயேன்." "கூட்டமா? அது எங்கே இருக்கு ' 'சிவப்பம் பயிற்சிக்குத் தயார் பன்னறியே , அந்தக் கூட்டத்தைத் தான் சொன்றேன்."

'கூட்டம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டுச் சற்று அதிர்ந்துபோப் விட்டான். 'இல்லேயில்லே. கூட் ம்’னு ஒன் லுமில்வே, நான் ஒன்னும் கூட்டம் சேர்க்கள்ளே, கூட்டம் சேர்த்து என்ன ஆகனும் என க்கு ' என்ருன் அவன்.

சற்று மறைவாகக் காப்ம் கழிக்க விரும் அங்கு வந்திருந்தான் ரஞ்சித்.

' கள்? அண்ணி சு ச் சொன்னுங்களே தேச சேவை செய்யற தாக '

" அப்போ, அக்கா அடங்கிட்டே எல்லாம் சொல்வியிருக்காங்களா ?" சற்று நேரம் சும்மா இருந்தான் சஞ்சித் காஃப் பெயில் அாபர் களுடைய முதுகின் விழுந்தது. அவர்கள் தினபந்துவின் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் நின்று பேசிக்கொண் டிருந்தார்கள். ாேல்ட்டு, பல்ட்டு, சோ ஆறு எல்பொரும் அன்பர்க.ே சூழ்ந்து நி: ;ர்கள். ஒருசித் ԼIIITԼԱl T ாவதி அத்தையின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு பேசினுர். மாலதி அத்தை தரையைப் பார்த்துக் குனிந்துகொண்டே பேசினுள் . மாவதி இன்னும் என்னவோ சொல்ல நினைத்தவள், சிறுவர்களுக்கு முன்னுல் பேசுவது சரியில்லே என்று நினைத்து அங்கிருந்து போட் விட்டாள்.

L"Ξς.μ., ரகசியமாகக் செயற்பட்ட கன் ரஞ்சித். இரக்பு கேபளே பில் வீட்டு முற்றத்தில், நிலா வெளிச்சத்தில் அல்லது அரிக்கேன் விளக் கின் மங்கிய ஒளியில் குச்சி விளையாட்டை க் கற்பித்தான், வேறு யாருக்கும் தெரியால் இருப்பதற்காக. பெரியமாமி, தனrாமி, பைத் தியக்கார டாகுர், இவர்கள் மூவர்தான் விளேயாட்டைப் பார்ப்பார்கள் . சோனு, வால்ட்டு, பல்ட் டு எல்லாரும் தூங்கிய பிறகுதான் விளயாட்டு தொடங்கும். ஆல்ை ஒரு நாள் இரவில் துளக்கத்திலிருந்து விழித்த சோனு தன் பக்கத்தில் தாயைக் காணுமல் திகைத்தான்.

183



அம்மா எங்கே அறைக் கதவு திறந்திருந்தது. முற்றத்திலிருந்து கம்புகள் மோதும் டக் டக் சப்தம் கேட்டது. சோளு நிலாவெளிச் சத்தில் அம்மா ஒரு மூஃபயில் நிற்பதைப் பார்த்துவிட்டான். கிராமத்து இளைஞர்கள் கரழெட்டுப் பேர் ரஞ்சித் மாமாவிடம் சிலம்பம் கற்றுக் கொண்டார்கள். மாலதி அத்தை, கிரணி அக்கா, நனி சோபா, ஆபு. அவர்கள் மரக்கத்திகளே வைத்துக்கொண்டு கத்தி வீச்கப் பழகிக்கொன் டிருந்தார்கள். அவனுடைய அம்மாவும் பெரியம்ா வும் இதைப் பார்த்துக்கொண்டு, வேறு யாரும் அங்கு வந்துவிடாமல் காவல் காத்துக்கொண் டிருந்தார்கள். தடிகள் மோதும் ஒலி, "சிர், பகே.ரா, கொட்டி' போன்ற ஒவிகள்.

சிறிய மாமா இந்த வார்த்தைகளே மந்திரம் போல் தாளந் தவருமல் சொல்லிக்கொண் டு போளுர், நடு நடுவே சிறிய மாமா தடி யை வேகமாகச் சுழற்றிக்கொண்டு இந்தப் பக்கம் ஓடிவந்தார். சுழற்றும் வேகத்தில் அவர் கையில் தடி இருப்பதே தெரியவில்: "பள் பன் என்று தடி சுழலும் சப்தம் பட்டும் கேட்டது. அவர் ம்றிச் சுற்றி, சில சமயம் வசப்க்காடே யும் சில சமயம் இடக்காஃவயும் து.ாக்கிக்கொண்டு, தம் இஷ்டப்படி தடியை வீசினர், தாம் பிழைத் திருக்கும் ரகசியத்தை அந்தத் தடிக்குள் கண்டுபிடித்தவர் போல. அந்தத் தடி அவருடைய கையாகவே ஆகிவிட் து போன்றிருந்தது. தடிக்குப் பின்னுல் சிறிய மாமாவின் முகங்கூட இடையிடையே சோளுவின் கண்ணுக்கு மறைந்துவிட்டது.

சோணுவுக்கும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. மங்கலான நிலவொளி, சகடமரத்துக்கு மதுபுறத்தில் வயல்வெளி தனிமையில் படுத்துக் கிடந்தது. பைத்தியக் காரப் பெரியப்பா தின்னேயின் உட்கார்ந்து கொண்டு கையைப் பிசை கிருர் ; நடுநடுவே அவருடைய வழக்க மான வார்த்தையை உச்சரிக்கிருர், உலகத்தை எப்போதும் ஒரு ஆபத்து தழ்ந்திருப்பது போல. யாரும் யாரையும் நம்பக்கூடாது என்ற பாவ ையில். சிறிய மாமா இடையிடையே மாலதி அத்தை யிடம் போகிருர் , மாலதி அத்தை மரக்கத்தியைக் கீழே கொண்டு பெரும்போது செப்த பிசகைத் திருத்துகிறர். திண்ணேயில் பெரிய பெரிய தடிகள் வரிசையாகச் சாத்தி வைக்கப்பட் டிருக்கின்றன. என்னொய் தடவப்பட்டிருந்ததால் அவை இந்த மங்கிய நிலவிலும் பளபளக்கின்றன. சிலம்பம் விளையாடிக் களைத்துப் போனவர்கள் தடிகளேத் திண்ணோச் சுவர்மேல் சாத்தி வைத்துவிட்டுக் கால் களேட் பரப்பிக்கொண்டு உட்கார்ந்தார்கள். கையில்லாத பணியள் போட்டுக் கொண் டிருக்கும் சிறிய மாமா எல்லாரையும் கவனித்துக் கொண்டார்.

184

***************************************************************************