தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்து காலத்தால் அழிக்கமுடியாதவை சிலவற்றை இங்கே இந்த இடத்தில் தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (TShrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும்
rrn.rrk.rrn@gmail.com

Saturday, September 17, 2016

நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .185 - 237 வங்காள மூலம் : அதீன் பந்த்யோபாத்யாய

 (மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
 automated google-ocr in ubuntu with the help of Libre draw


நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .185 - 237

வங்காள மூலம் :
அதீன் பந்த்யோபாத்யாய
தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி

நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், இந்தியா புதுடில்லி

 (மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)

சோனு சற்றுநேரம் காமிலா மரத்தருகில் நின்றுகொண் டிருந்தான். ஆளுல் வெகுநேரம் அங்கேயே இருக்க முடியாமல் அம்மாவிடம் ஓடிவந்து மின்ருன்

தனமாமி சொன்னுள், "சோனுவா ?”

"நேக்குப் பயமாயிருக்கு."

இருட்டில் தனியாகப் படுத்திருக்க, அவனுக்குப் பயம். பிறகு அவன் தன் தாயைக் கேட்டான், "இது என்னம்மா?"

"சிலம்பு விளையாட்டு."

சோனு விழித்துக்கொண்டு வந்திருப்பதை ரஞ்சித் கவனித்தான். அவன் சோனுவைத் தன் பக்கத்தில் கூப்பிட்டு வைத்துக்கொண்ாடு தேட்டான், 'நீ விளேயாட் டு கத்துக் கறியா ?"

ஆர்வுத்துடன் பதில் வந்தது, "கத்துக்கறேன்!"

"ஆணுக் கத்துக்க மது ரொம்பக் கஷ்டாக்கும்! அதுக்கு ரொம்பப் பயிற்சி பன்னணும்.' -

'பயிற்சி என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் தெரியவில்வே சோணுவுக்கு. அவன் தள் தாயைக் கேட்டான், "பயிற்சின்னு என்ன அம்மா?"

ரஞ்சித் சொன்னுன் "தா அக்காவுக்கு என்ன தெரியும்? என்னேக் கேளு, சொல்றேன். நீ எதைச் செஞ்சாலும் அதை ஒரே மனசோட செய்யலும். அதுதான் பயிற்சி சரி, என்னுேட ஆசையை ஒரு த் தருக்கும் சொல்லக்கூடாது."

"நான் சொல் மாட்டேன்."

" ஆமா, சொல் ப்க் கூடாது ! சொல்லல்விேன் ஞ, நான் உனக்குக் கத்துத் தரேன்."

"நான் சொல்லவே மாட்டேன். பாருங்ளேன்!"

குழந்தைகளின் இம்மாதிரி பேச்சுக்களுக்கு அர்த்தமில்லை என்று ரஞ்சித்துக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் அவன் சிறுவர்களேயும் சிலம்பப் பயிற்சியில் சேர்த்துக்கொண்டாள். அவர்கள் பிறருக்குச் சொல்லலாம், சொள்ளாலும் இருக்கலாம். அவர்களுக்கு ஒரு மூ&னப்பாட்டை உண்டாக்குவதற்காக அவன் அடிக்கடி அவர் களுக்கு உபதேசம் செய்தான். சோனு, வால்ட்டு, பல்ட்டு எல்லாரும் சிலம்பப் பயிற்சியில் சேர்ந்துகொண்டார்கள். ஆனல் பயிற்சி செய்வதைவிட அந்தக் குழுவுக்கு உதவியாகக் கூடமாட வேலை செய்வதில்தான் அவர்களுக்கு ரொம்ட உற்சாகம்.

இரவு வெகுநேரமாகிவிட்டால் சில சமயம் சோனு சிலம்பப் பயிற்சியை மறந்து துங்கிப் போய்விடுவான். காலேயில் எழுந்ததும் அவன் தன் தாயிடம் சொல்வான். 'அம்மா. இனிமேல் உன்னுேட பேசமாட்டேன்."

“ggir የ”

185



"நேத்திக்கு என்னேக் கம்பு விளையாட எழுப்பல்லியே!” "நீதான் துரங்கிப் போயிட்டியே!" சோனு சில சமயம் தன் மாமாவைப் போல் அல்லது பெரியம் மாவைப் போல் பேச முயற்சி செய்வான். மாமா எவ்வளவு தெளி வாக, கணிரென்ற குரவில் பேசுகிருர் ரஞ்சித் மாதிரி பேச மாலதிக்கும் ஆசை. பெரிய மாமியும் ரஞ்சித்தும் பேசிக்கொண்டால் அந்தப் பேச்சு மிகவும் இனிமையாக இருக்கும், கேட்பவர்கள் மனத்தில் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கும். அவர்கள் பேச்சில் கரகரப்புத் தன்மை இருக்காது. தன் குரல் கரகரப்பாயிருப்பதாக மாலதிக்குத் தோன்றும். ஆகையால் அவள் முடிந்த வரையில் ரஞ்சித்துடன் மிகவும் குறைவாகத்தான் பேசுவாள். இப்போதெல்லாம் ரஞ்சித்தும் அவசியமான பேச்சைத் தவிர, வேறெதுவும் பேசுவதில்லை. அவன் அவளே அவள் விட்டுக்குக் கொண்டுபோய் விடும்போது சொல்வான் : "உங்கிட்டே ஒரு முனைப்பாடே இல்லை, மாவதி நீ ஏதோ நினேவில் உன்னே மறந்துவிடுகிருய், பயிற்சி பெறும்போது இப்படி இருந்தால் உ- ம்பில் அல்லது தலையில் நன் ருக அடிபட்டு விடும்."

மா எதி பதில் ஒன்றும் சொல்வதில்லே, அவள் கான்ன சொல்வாள் : அவள் சிலம்பம் பழகுவது அவனுக்கு அருகில் இருபபதற்காகததான். அவன் அவளுடைய மனிதன். அவன் வந்த பிறகு அவளுக்கு என்ன பயம் ஆகையால் அவன் என்ன சொன்னுலும் பேசாமல் கேட் டுக் கொள்ாைள் அவள். சில சமயம் மாலதிக்குப் பழக்கமானது என்பதற்காக அவன் கிராமத்தில் வழங்கும் கொச்சை மொழியில் அவளுடன் பேகவான். இது அவளுக்குப் பிடிக்காது. இந்தப் பேச்சு இனிமையற்றதாக அவளுக்குத் தோன்றும். ரஞ்சித் அன்பளிடமிருந்து துவும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை என்று அப்போது மாகாதிக்குத் தோன்றும் அவள் எரிச்சலுடன் சொல்வாள் : ; ஆண்ணும் எனக்காக இந்தக் கொச்சைப் பேச்சு பேசவேண்டாம், ைே சர என்றலும் உன்மாதிரி வக்கணயாய்ப் பேச முடியும், உனக்குக் கொச்சைப் பேச்சு தன்ஞப் பேச வராதபோது அதை எள் பேசறே? உன் வாயிலே அந்தப் பேச்சைக் கேட்கப் பிடிக்கல்வே எனக்கு சின்ன வயசிலேருந்து உன்ளுேடேயே வளந்தவ நான்."

அவளுடைய பேச்சைக் கேட்டுத் திகைப்பான் ரஞ்சித். 'உன் பேச்சைக் கேட்டாக் கிராமத்துப் பொண்ணு மாதிரியே தெரியல் ஒபியே ?"

'யார் யாருக்கு எது பழக்கமோ, அப்படித்தான் பேசனும், நீ பேசத பேச்சை நான் பேசினு நன்கு இருக்குமா? கிராமத்துப்

186



பேச்சு உனக்கு வராது ; அதைப் பேசாதே. கேட்க நாராசமா இருக்கு ' என்பாள் அவள்.

சோனு தன் தாயிடம், 'ஏன் என்னே ராத்திரி எழுப்பல்லே?" என்று கேட்டான்.

'போளுப் போறது, இன்னிக்கு எழுப்பறேன். ஆளுல் ஒரு நிபந்தனே."

'நிபந்தனையா? அப்படீன்னு என்ன, மாமா ?' என்று சோனு ரஞ்சித் தைக் கேட்டான்.

'நீ வயல் பார்த்திருக்கிருயா ?" "பார்த்திருக்கிறேனே!" சோளு தன் மாமாவைப் போல் இலக்கண சுத்தமாகப் பேச முயற்சி செய்தான்.

"பூ பார்த்திருக்கிருயா ?” 'உம், பார்த்திருக்கிறேனே!" 'ளே இரவி பாவி ஆற்றுப் படுகையைப் பார்த்திருக்கிருயா ?” 'பார்த்திருக்கிறேன். தர்மூஜ் வயபேப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆணு நிபந்தஃா பார்த்ததில்லே?"

'திபத்தரீனங்கறது. ஒரு பெரிய ராட் சசன். அவன் மனுஷன் தோள் மேலே உட்கார்ந்துண்டுட்டா, மது ஷன் கிருகாாா ஆயிடுவாள். சில சமயம் மிருகமும் :ானு:ைளு ஆறதுண்டு."

'மாமா உள்ளுேட ராட் ரசள் .ாள்ள சொல்ருன் ?" 'என்னுேட ராட்சசன் பருே கததை மனுஷனு ஆகச்சொல்ருகன்." "எங்கே அந்த ராட் ஈசனே க் கொண்டுவந்து காட்டு பார்க்கலாம்." "பெரியவளுப் போ ! அப்போ உளக்குக் கொண்டுவந்து காண் பிக்கிறேன்."

இவ்வாறு சொல்விச் சோளுவைத் தோள்ாேல் வைத்துக்கொண்டு சுற்றிஇன் ரஞ்சித்.

பெரிய முற்றததில் சிவப்ம்புப் பயிற்சியும், கத்திப் பயிற்சியும் நடக்கும். முற்றத்தைச் சுற்றி மரத்தாலும் தகரத்தாலும் ஆன அறைகள். பால் வீட்டு வாசலிலிருந்து அந்த இடம் கண்ணுக்குத் தெரியாது. இரவானதும் அந்த முற்றத்தில் கூட்டம் சேர்ந்துவிடும்.

சீதா மரத்து வேபிக்கு மறுபுறத்திலிருந்து ஒரு கண் சஞ்சித்தை இமைகொட்டாமல் பார்த்துக்கொண் டிருந்தது. ரஞ்சித்தின் கட்டுமஸ்தாள தேகம் அந்தக் கண்ணில் வியப்பை உண்டாக்கியது. திறந்த மேலுடம்புடன் அவன் சோளுவைத் தோளில் துளக்கி வைத்துக்கொண்டு சுற்றினுள். சோளுவுக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சி : அவனுக்குத் தலே சுற்றியது. ரஞ்சித் சற்றுநேரங் கழித்துச் சோளு

187



வைக் கீழே விட்டான். சோவுைக்குக் சிறுகிறுத்தது. அப்படியும் 'இன்னும், இன்னும் என்று கையை நீட்டினன். ரஞ்சித் சோளுவுடன் விளேயாடுவதைச் சசீந்திர நாத் பார்த்தார். ஆளுல் ஒன்றும் சொல்ல ിi:്ഥ.

காஃப் நேரம், படிப்பு நேரம் ஆளுல் சோனுவுக்குப் பரீட்சை முடிந்து விட்டது. அவன் பரீட்சை தன்முக எழுதியிருந்தான். அவனுக்கு நல்ல ஞாபக சக்தி. மாமாவும் மருமகனும் விளையாடுவதைப் பார்க்கச் சசீந்திர நாத்துக்குச் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. அவர்கள் குளிர் காலத்தில் மாமா வீடு போவது வழக்கம். குழந்தைகளுக்குப் பரிட்சை முடிந்ததும் தனமாமி தன் பிறந்த வீடு போவாள்.

குளிர்காலத்தில் வயல்களில் பணி மூடியிருக்கும். பருப்புப் பயிரில் பருப்பு முதிர்ந்திருக்கும். கடுகுப் பூக்களால் வயல்களுக்கு மஞ்சள் பூசிஞற் போல் இருக்கும்.

குளிர்காலம் பலவிதமாக திண் பண்டங்களுக்கு ற்ற பருவம். விட்டுக்கு வீடு பிட்டும் பாய சமும் தயாராகும். பெரிய குடும்பங் களில் * வாஸ்து பூஜை நடக்கும் ஆட் டுப்பவி நடக்கும். கத்மா, எள்ளுருண்டை முதலிய வெவ்வேறு ரகத் தின்பண்டங்கள். எள் சேர்த்த புளிக்குழம்பு. கடைத் தெருவுக்குப் போனுல் அந்தப் பருவத்தில் பெரிய பெரிய பாப்தா மீன் கிடைக்கும். மீன்கள் தங்க நிறத்தில் பெரிது பெரிதாக இருக்கும். காவி பாவுகழ் மீன், பாக்தா மீன், பால்.

குளிர்காலம் வந்து விட்டால் பசுக்கள் பாங் க் கொட்டும். கிராமங்களில் வறுமையும் அஸ்வான்பாகத் தான் டவப ாது. குடும்பத்துக்குக் குடும்பம் ஆனந்தர் தவழும். ஏழைகளுக்குச் சம்சாரி வீடுகளில் வேலே கிடைக்கும். சாமான்களின் விலேயும் மிகவும் குறையும். அப்போது லால்ட்டுவும் பல்ட்டுவும் கிராமத்தின் மற்றச் சிறுவர்களும் கோள்வாச் சூ பிளேயாட்டு விளேயாடு வார்கள், வயல்களில் அறுவடை முடிந்திருக்கும். பயிர்கள் காய்ந்த அடித் தண்டு மட்டும் நீட்டிக்கொண் டிருக்கும், தரைக்கு வெளியே. அங்கே கால் வைத்தால் "சர, சர' வென்று சப்தம் கேட்கும். மண் மிருதுவாக இருக்கும். அப்போது எவ்வளவு வேண்டுமானுலும் வயல்களில் ஒடலாம்; கீழே விழலாம். விழுந்தால் கொஞ்சங்கடடக் காபம் ஏற்படாது.

சசீந்திரநாத் சீதாமர வேலிக்கருகில் போனபோது மாலதி அங்கே நின்றுகொண் டிருப்பதைப் பார்த்தார். அவள் காபிலா மரத்தடியில்

* வாஸ்து பூஜா - வீட்டு :A க்குச் செப்யப்படும் பூஜை.

-188



நின்றுகொண்டு என்னவோ செய்துகொண் டிருந்தாள். நீ இங்கே? என்ன செய்றே ரீ' என்று அவர் கேட்டார்.

'கோந்து எடுக்கிறேன்" என்று சொல்விக்கொண்டே மாலதி காபிட்ா மரத்தியிருந்து கோந்து எடுப்பது போல் பவனே செப்தாள். உண்மையில் அவள் நின்றுகொண் டிருந்தது வேலிக்கு மறுபக்கம் இருந்த ஒரு மனிதனைப் பார்க்கத்தான். ஆளுல் வேறு யாராவது அவளேக் களிைத்துவிட்டால் மரத்திலிருந்து கோந்து எடுப்பதுபோல் பாவனே செய்வாள். இவ்விதம் அவள் தன் ஆசைதீர ரஞ்சித்தைப் பார்த்தாள். கா:பயில் எழுந்ததும் வாசல் கூட்டுவது பாத்திரங்களேத் தோக்கத் துறைக்கு எடுத்துச் செல்லுவது, வாத்துக்களைக் குளத்தில் விடுவது போன்ற லேங்கே:ளச் செய்துவிட்டாள். வேறு வேலே பாக்கியில்பே. ஆபாராணி அவலுக் காக நெல் ஊறப் போட்டிருந்தாள். மாலதி சப்தம் செய்யாமல் டாகுர் வீட்டுப் பக்கம் வந்தாள். வேலிக்கருகில் சற்று நேரம் நின்றன். நிற்க ஏதாவதொரு காரணம் வேண்டுமே வேவியை ஒட்டிக் காபிலாமரம். அதில் கொஞ்சம் கொஞ்சம் கோந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் ஓர் இலையைக் கையில் காடுத்துக்கொன் டாள். யாராவது அவளேக் கவனித்துவிட்டால் கோந்து எடுப்பது போல் பவனே செய்தாள். வேலி யிடுக்கு வழியாக ரஞ்சித்தைப் பார்த்துக்கொன் டிருந்தாள். இது வெளியே தெரிந்தால் பலவித மான பேச்சு ஏற்படும் என்பதைக்கூட அவள் மறந்துவிட்டாள். நரேன்தாஸ் பீட்டில் இல்லே அமுல்யன் டாபூர் ஹாட்டுக்குத் துணி விற்கப் போயிருந்தான். இப்போது நெசவு வேஃப இல்லை. ஆகையால் மாலதிக்கும் ஒய்வுதான். அவள் எங்கும் ஒடித் திரிந்துகொண்டு, புளி ஊறுகாயைச் சப்பிச் சுவைத்துக்கொண்டு இந்த நாட்களேத் தன்னிஷ்டப்படி கழிக்கலாம். இதற்குப் பிறகு பூரி பூஜா உற்சவம். அவள் இந்தத் தடவை உற்சவத்துக்கு ரஞ்சித்தோடு போவாள். உற்சவ மைதானத்தில் சர்க்கஸ் LIT డిఫాT, சிங்கம், புலி, குதிரைப் பந்தயம், கோயிலின் ஒரு முனையில் டோரு ஜாதிக்காரர்களின் பன்றி பலி ஆகியவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டு ஜிலேபியும் ரசகுல்வாவும் தின்றுகொண்டு சுற்றுவாள். எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் அப்போது அவளுடைய வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சி எல்லாமே இப்போது ரஞ்சித்திடந்தான். அவள் வேை யிடுக்கில் கண்னே வைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

மாலே கழிந்து இருள் சூழத் தொடங்கியது. சோனு, லால்ட்டு, பல்ட்டு மூவரும் ஒவ்வொன்ருக மூங்கில்களைக் கொண்டுவந்து கிழக் குப் பக்க அரையில் அடுக்கிவைத்தார்கள். அப்போதுதான் அந்தக்

189).



குரல் கேட்டது. குளத்தங்கரையிலிருந்து குரல் கொடுத்துக் கொண்டே வருவது யார்?

அந்த ஆள் வீட்டு வாசலுக்கு வந்துவிட்டான், 'ரஞ்சித் வந்திருக் காளுமே ?"

சசீந்திர நாத் சாமுவைப் பார்த்துச் சற்று வியப்படைந்தார். சில நாட்களுக்கு முன்னுல் நிலம் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு தகராறில் அவர் சாமுவைத் திட்டியிருந்தார். இருவரிடையேயும் பெருத்த வாக்கு வாதம் நடந்தது. அந்தச் சாமு இப்பொழுது இங்கு வந்திருப்பது அவருக்குத் திக்கென்றிருந்தது. தன் தயக்கத்தை மறைப்பதற்காக அவர் ஏதேதோ பேசினர். "உன் அம்மா படுத்த படுக்கையாக இருக்காளாமே ?”

"ஆமாம்.' "தாரிணி கவிராஜ்கிட் டே ஒரு தடவை கூட்டிக்கிட்டுப் போயேன்." "போப் என்ன பிரயோசனம் ? இந்தக் குளிர்காலம் தாண்டாது போல இருக்கு."

'எதுக்கும் ஒரு த - வை போய்ப் பார்த்துட்டுவா. நான் உனக்குக் கடுதாசு தரேன்."

"கொடுங்க, பார்ப்போம் என்ன ஆறதுன்னு ' " என்ன ஆகலேன்னு பாரு. என் அத்தையை இந்த மாதிரி கவனிப் பில்லாமே சாக விடமாட்டேன் தான் ."

சாமுவின் முகத்தில் ஒரு புன் தோன்றியது. நறுக்கிவிட்ட மீசை, மிகச் சிறிய மோபோய்த் தாடி. உற்றுக் கவனித்தால் அதைச் சாமு மிகவும் அக்கரையோடு வளர்ப்பது தெரியும். ஒரு தடவைய சாமு பெரிய தாடி வைத்திருந்தான். அப்போது சசீந்திரநாத், "உன்னேட் பார்த்தால் உன் அப் காவோட ஞாபகம் வருது' என்ரும். இவ்வாறு சிந்திர நாத், சாமுவுக்கு அவன் அப்பாவின் நி.ே ஆட்டி அவனுக்குள் பெருமையளித்திருந்தார். அதன் பிறகு எவ்வளவோ நாளாகிவிட்டது. சாமு மா ப்திக்குத் தன் நீன் நாடியைக் காண்பித்து அவளேப் பழிவாங்க நிஃாத்திருந்தான். ஆணுல் அவனுக்கு ஒவ்வொரு சமயம் தோன்றியது. "பழிவாங்கும் உணர்வு யாருக் காகவும் காத்திருப்பதில்ஃப், சமயம் வந்தால் அது தண்ணீரை ப் போள் சாதாரணமாக ஆகிவிடுகிறது, கேளிக்குரியதாக ஆகிவிடுகிறது' என்று. தன் சிறு பிள்ளேத்தனம் குறித்து அவனுக்கே வெட்கம் ஏற்பட்டது. மறுபடி கண்ணியமாகத் தோற்றம் அளிக்கத் தொடங் கினுன் அவன். கட்டம் போட்ட லுங்கி, பயினின் நிறம் அதற்கு. மேலே மெல்லிய பணியன், முழுக்கை சட் ை. அவன் சசீந்திர நாத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்காமளேயே கேட்டான். 'ரஞ்சித் வந்திருக் கநதாகக் கேள்விப்பட்டேனே!"

19Q



"ஆமாம், வந்திருக்கான். இவ்வளவு நாள் கல்கத்தாவிலே இருந் தான். இப்போ திரும்பி வந்திருக்கான்."

இப்போது சாமு சசீந்திரநாத்துக்காகக் காத்திராமல் தானே ரஞ்சித்தைக் கூப்பிட்டான், "டாகுர், எங்கே போயிட்டே? கொஞ்சம் வெளியிலே வா! உன் மூஞ்சியைப் பார்க்கிறேன். உன்னுலே ன்னே அடையாளம் கண்டுக்க முடியறதா, பார்க்கிறேன்."

ரஞ்சித் வாசலுக்கு வந்து சற்று நேரம் அவனே ற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு நின்ரன். 'நீ சாமு இல்லே " -

"அப்போ என்ணே உனக்கு ஞாபகமிருக்கு.”

"மறப்பேணு ?"

"யாரு கண்டாப்பா ? நீ எங்கேயோ போயிட்டே உன் கிட்டே பிருந்து வெட்டர், கிட்டர் ஆ என்னுமில்லே. பெரிய மாமியைப் பார்த்தாக் கேட்பேன், உன் கிட்டேயிருந்து லெட்டர் வந்ததான்.ை லெட்டர் இல்லேம்பாங்க. ஒரேயடியா இப்படிக் கண்காணுமப் போயிட்டியே!"

"சரி, உள்ளே வந்து உட் காரு.'

''சாயங்கால வேளையிலே வீட்டுக்குள்ளே என்ன ? பபல் பக்கம் போகலாம், வா."

இதுவும் நல்ல யோசஃாதான். பைல் என்ருல் ைேடாணுவி பாவி நதியின் படுகை, எல்லேயற்ற காலமாகப் பெருகிக்கொண் டிருக்கும் நதி.

ரஞ்சித் சாமுவுக்குப் பல விஷயங்களைப் பற்றிச் சொன்னுன். அவற்றுக்கு நடுவில் பதியைப் பற்றியும் சொன்னுன்.

நிலவு கிளம்பிவிட்டது. தெளிவான வானம். அவர்கள் வரப்புக் களின் மேல் ந ந்துகொண் டி ருந்தகர்கள். கோதுமை, சோள வயல்களைக் கடந்தால் நதிக்கரை. கரை பாம்பைப் போல் நீளமாக பேபல்களுக்கும் ஆற்று நீருக்குமிடையே படுத்துக் கிடந்தது. 11:ங்க :ாா நிகப்பொளியில் சின்னஞ்சிறு தர்மூஜ் கொடி A ன் காற்றில் அசைவது ஒரு முயல் கூட்டம் அசைவது போலிருந்தது. அந்த முயல்கள் எப்போதும் ஆற்று மணலில் ஒடிக்கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது. ஆற்றில் தன்னிர் குறைந்துவிட் து. இப்போது ஆற்றை மாடும் கடக்களாம், வகம்ாடியும் கடக் கட்ாள். அவர்கள் தங்கள் உடையை முழங்கால் மட்டும் தூக்கிக்கொண்டு நீரைக் கடந்தார்கள். படிகம் போன்ற நீர் கீழே கூழாங்கற்கள், திலேக்கு யேலே ஆகாயம். பால் போன்ற நிப்பு நதியைக் கடந் தால் கிராமம், அடர்த்தியான காடு, இன்னும் கிழக்கே நடந்து போளுல் ஒரு மூங்கில் பாலம் வரும்.

191



முன்பொரு நாள் சாமுவும் ரஞ்சித்தும் மாலதியைக் கூட்டிக் கொண்டு அந்த மூங்கில் பாலத்தைக் கடந்து போனுர்கள், நதியைக் கடந்து வயல்களைத் தாண்டிப் பளிசப் பழங்கள், புளிப்பும் இளிப்பு கலந்த பழங்கள், பறித்துவரப் போஒர்கள். திரும்பி வரும்போது அவர்கள் வழி தெரியாமல் வயல்களில் நாள் முழுதும் அவேந்து சாயங் காலம் வீடு திரும்பினுர்கள். நரேன்தாஸ் அவர்களைக் கண்டித்தான். தடியை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் இருவரையும் விரட்டிருன், அதன் பிறகு அவர்கள் எப்போதாவது அவன் வீட்டுக்கு வந்தால் அவன் மாலதிக்கு ஏதாவது வேங் கொடுத்து அவளை நெசவரைக்கு அலுப்பிவிடுவான். அவர்கள் மாலதியைச் சத்திக்கவே வாய்ப்பு இல்லாமல் போய்விட்டது. 'டாகுர், ஒரு நல்ல வழி சொல்லேன்' என்று சாமு ரஞ்சித்தைக் கேட்டான்.

ரஞ்சித் சொன்னுள் நரேன்தாஸுக்கு மீன் பிடிக்கும்."

"என்ன மீன் ?"

"இன் சா மீன். ' அப்போது பாத்ர மாதயோ, ஆஸ்வின் மாதமோ, இப்போது நன்ருக நினேவு இல்லே. மழை நீர் கீழே இறங்கத் தொடங்கிவிட்டது. தண்ணிரில் வளரும் புற்கள் அழுக ஆரம்பித்துவிட்டன. தண்ணிரின் ஒரே நாற்றம். அதிலிருந்த மீன்கள் பெரிய ஏரிக்கோ, ஆற்றுக்கோ, சமுத்திரத்துக்கோ போய்ச் சேர்ந்துவிடத் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. தண்ணீரோடு தண்ணரீராக அவை ஒடிப்போப் விடும். சரியான இடத்தில் மூங்கில் வலேயைப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தால் வெகுசீக்கிரம் வலே நிறைய மீன்கள் நிரம்பிவிடும். பெரிய பெரிய கல்தா சிங்கிடி மீன்கள். ஆளுள் அதில் பெரிய ஆபத்து - பாம்புகள், அட்டைகள், தண்ணரீர்ப் பூச்சிகள் இவற்ருல் ஆபத்து நேரலாம். அவர்கள் இந்த ஆபத்துக்களைப் பொருட்படுத்தாமல் உடம்பு முழுதும் பூண்டு எண்ணெயைத் தடவிக்கொண்டு மீன் பிடிப்பதற். காக நீந்திக்கொண்டு போனுர்கள்.

நாற்றத் தண்ணீரில் நீந்திப் போய்ப் பெரிய ஆலமரத்தடியில் மூங்கில் பஃலயை வைத்துவிட்டு இரவு முழுதும் ஆலமரத்துக் கிளேயிலேயே உட்கார்ந்திருந்துவிட்டு, மறுநாள் அவர்கள் இரண்டு கூடை நிறையக் கல்தா சிங்கிடி மீன்களை எடுத்துக்கொண்டு நரேன் தாஸிடம் போளுர்கள்.

நரேன்தாஸ் திகைத்துப் போப், "இதென்னடா, என்னடா பண்ணி யிருக்கீங்க?' என்று சொன்னன். அவனுடைய மீன் ஆசை அவனே கோபம் கொள்ளச் செய்யவில்பே. அதன் பிறகு ஒரு தடவை கூட அவன் பாலதி அவர்களுடன் பழகுவதைத் தடுக்கவில் 2. மாலதி

192



சி"களுடன் இந்தப் பிராந்தியம் முழுதும் சுற்றுவாள். இவ்வாறு மாலதிக்காக அவர்கள் எவ்வளவோ துளிச்சவான காரியங்களைச் செய்துகொண்டு திரிவார்கள்.

அந்த மாலதி இப்போது எவ்வளவு பெரியவளாகிவிட்டாள் ! நடந்துகொண்டே நினைத்தான் ரஞ்சித். தினத்தவன் ஒரு தடவை சொல்லியேவிட்டான்: "மாலதி ரொம்ப அழகா ஆயிட்ட எவ்வளவு நாள் கழிச்சுப் பார்க்கறேன் அவளே ! நல்ல உயரமாவும் வளர்ந் துட்டா !”

சாமு நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவளே நிாைச்சா எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு ஒரு நான் ராத்திரி கல்ப இரட் டிலே வாத்தைத் கேடிக்கிட்டு வயல்லே சுத்தரு,''

சாமு செ:ன்னது ரஞ்சித்தின் காதில் விழுந்ததோ, இல்ஃப்யோ ? அவன் திரும்பி வந்தபிறகு மாதியை முதல் முதலாகப் பார்த்த போது திகைத்துப் போட்விட்டான். தன்னோ றியாமல் அவன், *岛 பல்வன்ாவு அழகர இருக்கே!" என்று சொல்லப் போளுன் நல்ல வேளை, வார்த்தை வெளியில் வரவில்லை. தான் தியாகி என்ற பெருமித உணர்வு அவனுக்கு உண்டு. இருந்தாலும் தனக்குப் பிடித்த விஷயங்களில் விருப்பம் அவன் மனசைச் சில சமயம் சலனப்படுத்துவதுண்டு. சாமுவைப் பார்த்ததும் அவனுக்குத் தோன்றியது, தனக்குப் பிடித்த விஷயங்களேப் பற்றி இவனிடம் சொல்வதில் தவறு இல்லையென்று. அவன் தண்ணிர் ஒரமாக நடந்தபோது ம ப்தியைப் பற்றிப் பேசிளுள். தெளிந்த நீரைப் போல மாபதியும் தாப்மையாக இருந்தாள். நிலவு தண்ணிரில் பண்பளத்தது. அவர்கள் நடக்கும் அரவம் கேட்டு மீன்கள் அவர் களுடைய கால்களே நோக்கிப் பாய்ந்துவந்தன. அவர்கள் நின்ருல் அந்தச் சின்னஞ்சிறு மீன்கள் அவர்களுடைய கால்களைக் கொத்தின. சில சமயம் இருவரும் திடீரென்று மெளலாகாஞர்கள். திடீரென்று பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினுர்கள்.

பேச்சு நடுவில் ரஞ்சித் சொன் ஒன் : “நீ வீக்கிலே பெரிய த&லவனு யிருக்கியாம்ே?"

சாமு இந்தக் கேள் பிக்குப் பதில் சொல்லவில்லே. காரணம் ரஞ்சித்தின் பேச்சில் ஒரளவு குத்தல் இருந்தது. இப்போது அவன் பேச்சு சசீந்திரநாத்தின் பேச்சைப் போல் இருந்தது. சசிந்திரநாத்தும் மற்ற இந்துப் பெரியவர்களும் அவனுடைய கட்சியைப் பற்றி ஏளனமாக கினைத்தார்கள், தஞ்சித்தும் அவர்கள் மாதிரியே நடந்து கொண்டான். н

சாமு பேச்சை மாற்ற விரும்பி, 'வா, மனல்லே போய் உட்கார்ந்துகிட்டுக் காத்து வாங்கலசம்" என்ருள்.

193

| H



ரஞ்சித் முன்னுல் போஞன். பிறகு அவனுக்கு எதிரில் நின்று கொண்டு கேட்டான் : "என்ன, பதில் சொல்லல்கேேய நீ?"

“அந்தப் பேச்சை விட்டுடு, டாகுர் ' "ஏன் விடனும் ' இன்னும் ஏதோ செல்ல ஆரம்பித்தான். ரஞ்சித். சாமு, "அது எங்கள் மதத்தைப் பற்றிய விஷயம்" என்று சொல்லி, ரஞ்சித்தின் கையைப் பிடித்து அவனே க் கீழே உட் கார வைத்தான். "நான் உன்ாேத் தொட்டுட்டேனே! நீ ஸ்நானம் பன்னவேண்டாமா ?”

சாமுவின் பேச்சைக் கேட்டு ரஞ்சித் "ஹா ஹாவென்று சிரித்தான். ஆல்ை சிரிக்கும்போதே ஒரு சோக உணர்வு அவ&னத் தாக்கியது. இருவரும் .ணர்ச் சித் ததும்ப ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண் டார்கள். காங்கோ ஒரு தவறு நேர்ந்திருக்கிறது.

சாமு மெல்லிய து வில், "இன்னும் எவ்வளவு நாள் இங்கே இருப்பே டாஆர் ' கர், து கேட்டுவிட்டு அவன் துரத்தில் தெரிந்த ஆற்று நீரைப் பார்த்தான்.

"நிச்சயமில்லே. எவ்வளவு நாள் இருக்க முடியுமோ, அல்வாவு நாள் இருப்பேன். நான் இப்போ ஒளியுமா பவா இருக்கேன். நீ கன்ஃாக் காட்டிக் கொடுக் காட்டா ரொம்ப நாள் இங்கே இருக்கலாம்னு நிாேக்கிறேன்.'

சாமு இப்போது ரஞ்சித்தைத் திரும்பிப் பார்த்தான். இப்போது அவன் ஆற்று மனலேப் பார்க்கவில்லை, ஆற்றைப் பார்க்கவில்லை, மர்ம அழகு நிறைந்த கிராமத்தை, வயல்களே. பயிர் களேப் பார்க்க வில்லே : | ஞசித்தின் முகத்தை மட்டுமே பார்த்தாள். அவன் ரஞ்சி, தின் முகத்தின் தியாகத்தின் கர்வத்தைப் பார்த்தான். ரஞ்சித்துக்குப் பிறரது கடன. யுனர்வில் கொஞ்சங் கூ! - நம்பிககை யில்லே. அவன் ரஞ்சித்தின் முகத்துக்கருசில் தன் முகத் தக் கொண்டுவந்து சொன் ஒன்: "உனக்கு என் பெண்னேக் கூட்டிக் கிட் டுவந்து காண்பிக்கிறேன். குர் சிகர் என வ சிலே பாாதி இருந்தாளே, அந்த பாதிரிபே இருக்கா கான் பெண். எப்பவும் ஆத்தங்கரையிலே திர்ஞ்சுக் கிட்டு இருப்பா, அவாேப் பார்த்தால் உன் ஞாபகம் பெரும் காrை க்கு, டாதுர் 2ான் போவே ந்தேகப் படாதே, என்ன அவட் சிபார் செப்யாதே ' வருத்தத்துடன் சிரித் தான் சாமு.

"மாலதி சொன்னு, நீ டாக்காவிலே இருக்கே, கட்சி வேவே செய்யறேன்னு.'

"மாலதி கான்ஃா ரொம்ப அலட்சியம் பண் என ரு, டாகுர் அவ முன்மாதிரி மனம் திறந்து பேசறதில்லே.”

194



"உன் மேலே சந்தேகப்படரு."

"அது எனக்குத் தெரியாது. நம்பிக்கை, சந்தேகம் இதைப் பத்தியெஸ்ட்ார் எனக்குத் தெரியாது."

அப்போது ஒரு பைத்தியக் கார பனிதர் நிலவொளியில் ஆற்றைக் கடப்பது தெரிந்தது கிராமத்தில் விளக்குகள் எரிந்துகொண் டிருந் தன. அவற்றின் பிரதிபிம்பங்கள் தண் ணிரில் மிதந்தன. பைத்தியக் இார பணிந்திர நாத் ஆற்றைக் கடந்தபோது அவர் கால்பட்டு நீரில் சிறிய அலகள் 1.ழுந்த கா. விளக்குகளின் பிரதி பிம்பங்கள் அடே காால் சிதறுண டா.

பேடி கி ைஃனயில் உட்கார்ந்துகொண்டு மு:ணுமுணுத்துக்கொண் டிருந்தான். அவனுடைய இடக்கையில் இப்போது கொஞ்சங் கூடச் சக்தி இல்பே. அந்தக் கையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவன் நெஞ்சில் ஆக்ரோஷம் பிறக்கும் : 'டாதுர், பைத்தியக்கார டாக i, உன் பைத்திய க்காரத்தனத்தை முறிச்சுப் போடறேன்!'

இடக்கை மணிக்க டி. எ1. ناية تأويتي - ம.ாரிக்கா டின் தோல் கறுத்துப் பொக ங்கித் தழு.ம்: Iாகியிருந்தது. இரண்டு பக்கமும் தை பீங்கிக் கரடு தட்பு ப் போயிருந்தது. ஒரு கறுப்புக் கபசிறு அதில் கட்டியிருந்தது. அதில் மந்திவிககப்பட்ட ஒரு வெய்னே ச் சோழி தொங்கியது.

o 'இப் முஜயமு:ன்றுத்துக் :ெபண்டிருந்தார். [:in{#s: FE E II F TË

க ஒரும் :) க் :ா, i பதந்:ன். அவனுடைய பீபி ; E சீ. ர எண்னெட் கடன் பங்கப் பச்சிாள் சட சவுக்குப் போப விருந்தாள். அசின் மீன் வத கடிக்குக் காவல். குளிர்கால வெயில், காலோ

ததுக் கிளேகளின் இடுக்குகள் வழியே கீழே இறங்கியது. இத்தக சாதாரண வெபியில் மீன் சுஃாட் பரத்தி வைத்துக்கொண்டு சி - கார்ந்திருந்தாம் 'பலு. முள்ல்ை பள்ளம், குட்டை பயிர் பிளேயாக தரிசு நிஎப் வீட்டுக்கு வடக்கே இருந்த இந்தத் துண்டு நிலம் பேலுளினுடையது. மூங்கில் தோப்பின் முெல் அந்த நிலத்தை விவசாயத்துக்கு லாயக்கில்லாமல் செய்துவிட்டது.

அவன் தன் கழுத்தில் ஒரு கறுப்புக் கயிறு கட்டிக்கொண்டிருந் தான். அதில் ஒரு வெள்ளி மெடல் தொங்கியது. எப்போதும் ஒரு பயில்வான் போல் காட்சியளிக்க ஆசை பேலுவுக்கு, பேது

195



இப்போது இளைஞன் அல்ல. இருந்தாலும் இந்த வயதிலும் அவனுடைய கழுத்தையும் கையையும் பார்த்தால் ஆச்சரியா யிருக்கும். அவனுடைய முகம் பயிர் விளையாத நிலம் போல் இருக்கும் காய்ந்து கிடக்கும், தெருப்பில் கருகிவிட்டாற் போல, அவள் ஒரு கண்ணுல் பார்த்தால் பாருக்கும் நடுக்கமேற்படும். கண்ணுக்குள்ளிருக்கும் பாப்பாவில் எப்போதும் ஒரு கொடுரம் கூத்தாடும். ஒரு புரு சந்தோஷமாக வான் த்தில் பறப்பதைப் பார்த்தால் அதைப் பிடித்து அதன் சிறகுகளைப் பிய்த்துப் போட ā. தோன்றும் அவனுக்கு. அதன் காலை முறித்துவிட முடிந்தால் காஜிப் பாட்டில் பின்பாட்டுப் பாடுபவனேப் போல் 'சந்திரனேட் போல் உன் முகம் என்று பாடுமளவுக்குக் குஷி பிறந்துவிடும் அவனுக்கு,

சடுகுடு விளையாட்டில் வல்லவனுயிருந்தான் பேலு. அப்போது அவனுடைய கைகளின் கேல் எதிர்க் கட்சிக்காரர்களுக்கு எவ்வளவு கோபம்! எப்படியாவது அவனுடைய கைகளே முறித்துவிட வேண்டும்போல் இருக்கும் அவர்களுக்கு. அவன் கைகளால் அடித்தால், புளியிட ம் பயப்படுவது போல் நடுங்குவார்கள், எதிர்க் கட்சிக்காரர்கள்.

மைதானத்தில் விளையாட்டு நடந்தது. கோபால்தி பாபுக் சான் கட்சி பேலுவுக்கு எதிராக விளையாடியது. அவர்களுக்குப் பத்து ருபாப் முன்பணம் கொடுத்திருந்தது. விளேயாட்டில் பேலுவின் கையை முறித்துவிட்டால் இவர் லும் பத்து ரூபாய் பரிசாக அக்பர்களுக்குக் கிடைக்கும். ஆல்ை யாப் கையை யார் முறிப்பது?

பேலு இந்த மூலே க்கும் அந்த மூங் க்கும் ஒடிஆன், வேகமாக ஒடிட பேலுவுக்குப் பிடிக்கும். கோட்டில் காள் வைத்ததுமே ஆகாயத்தைத் தொடுவது போல் உயரத் தாவுவான் அவன். அது அEபது Eாடப வழக்கம். அவனுடைய உருண்டு திர ட கைகால்களின் பேல் வெயில் பளபளக்கும். குட் ையான கறுப்புப் பாண்ட், கறுப்புப் பனியன் கழுத்தில் வெள்ளி மெடல். உயரமான ஆகிருதி. அவலட் சனமான முகம் உடல். 'ஜய்மா' என்று சொல்விக்கொண்டு அல்லது அல்லா அல்லா!' என்று கூவிக்கொண்டு விளையாட்டில் குதிப்பான். அவனுடைய கால்களேத் தட்டிவிட்டால் அவன் அப்படியே குப்புத விழுவான். அப்போது அவன் இடுப்பின்மேல் உட்கார்ந்து கொண்டு கைகளேத் திருகிவிட வேண்டும். அப்படி செய்தால் அவனுடைய புளிப் பிடி பூனப் பிடியாகிவிடும். ஆணுல் கடைசியில் முன்பணம் கொடுத்தது விளுகிவிட்டது. வி&ாயாட்டு முடிந்தபோது பேலுவுக்குச் சிறுகாயங்கூடப் பட வில்லை.

அப்படிப்பட்ட பேலு இப்போது உட்கார்ந்துகொண்டு தன் கையைப் பார்த்துக்கொண் டிருக்கிமூன். காகங்களை ஒட்டுகிருள்.

195



தன் உடைந்த கையைப் பர்த்துப் பொருமிக்கொண்டு பைத்தியக் கார டாகுரைத் திட்டினுன் "உன் பைத்தியக்காரத்தனத்துக்கு வேரே இடம் கிடைக்கல்.பிபா, டாகுர் ? இரு, இரு, உன் மகாத்மா வேஷத்தைக் கலைக்கிறேன் ஒரு நாள் " - பிறகு அவன் காக்கையை விரட்டி ஒன். ஒரு காகம் கூரைமேல் வந்து உட்கார்ந்து வெகுநேரமாகப் பிரானனை எடுத்தது. ஒரு காகம் இல்ஃப், நிறையக் காகங்கள். இவன் கையாலாகாதவன்னு அதுகளுக்குத் தெரிஞ்சுபோச்சு. அவன் கொஞ்சங் கொஞ்சமா முடமாப் போய்க் கிட்டிருக்கான், மூட்டுக்கு மூட்டு வலி. யானேபோட தும்பிக்கை

அன்னுேட சக்தி ை யெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டுப் டோ டுச்சு.'

அவனுடைய இருக எண்களும் - குறிப்பாகப் பூச்சி குதறிய ஒரு கா - பாங்கரமாக ஜொலித்தன. காகம் அவனுடைய அந்தக் கண்?ளப் பார்க்கவில்: போலும் அவன் காகத்துக்கு அந்தக் கண்ணோக் காட்டுவதற்காகத் திரும்பிக்கொண்டு நின்றன். காகம் பறந்து வந்து அருகில் உட் கார்ந்தது. அது அவனுடைய கண் &னக் கவனிக்க விள்ங்: பேலு அதை விரட்டிக்கொண்டு ஓடினுன் 'நீ கான்ஃனப் பத்தியக் கார டாகுர்னு நினைச் சுட்டியா ?' வவக் கைாயத் துாக்கப் போனவன் அது இன்னும் குணமாக விள்டே என்று உணம் ந் தான இடக்கை முடமாகிவிட்டது. வஸ்க் த குணா மாக வில்ஃப். பெண் I ட்டி , ண்ணெய் கI ன் பாங்கப் போயிருந்தாள். அப்பதுே ,ெ ண் பிள் & பாதிரி வீட்டில் உட்கார்ந்துகொண் டிருக்கிருன், மீனுக்குக் காவலாக !

அவனுக்குத் தன் பீபியின் மேல் கோபங் கோடாக வந்தது. ஒரு சணல் கட்டையை வைத்துக்கொ டு + சங்களையும் பையனுக் களேயும் riவளவுதாள் விரட்ட முடியும் க-கம், ைஒரு மட்டும் என்ன, பருந்து கூட மீனுக்கு ஆசைப் டு வரலாம். பருந்தின் நிளேவு வந்ததும் கெளர் சர்க்காரின் நினைவு வந்தது அவனுக்கு. அப்புறம் ஹாஜிசாயபு. அவருக்குத் தம் இரண் ரம் பீபியின் மேல் சந்தேகம் வரும்போதெல்லாம் அவளைத் தடியால் குத்துவார். பிரதாப் சந்தா - அவருக்குத் தம் தொந்தியில் காண்ணெய் தடவிக் கொள்ளும் பழக்கம். இவர்களுடைய நிஃ புவந்ததும் அவன் நினைத்தான். அவர்கள் வெறும் காகம், பருந்து அல்ல, ராஜாளி கூட அல்ல, சிவப்பு நதியின் ராட் சசப் பருத்துகள் பெரிய பெரிய மீன் கஃாத் தவிர மற்ற மீன்களே அவை லட்சியம் கூடச் செய்யாது." ஊரிலுள்ள நிலபுலன்களெல்லாம் இந்தப் பெரிய மனிதர் களுடையது. நல்ல காலத்திலோ கஷ்ட காலத்திவோ அவர் களுடைய நிலத்தில் உழைத்தால் காசு கொடுப்பார்கள் கூலியாக, கெளர்

197



சர்க்காருக்குப் பேலுவிடம் பயம். பேலுவின் கட்டுமஸ்தான உடல் வாகுக்காக அல்ல இந்த மாதிரி உடல்வா குள்ள எவ்வளவோ பேரை அவர் தம்மிடம் வேலேக்கு வைத்திருந்தார். பா என்னவென்றல், பேலு இளம் வயதில் - என், இப்போதுங் கூட - ராத்திரி வேளே களில் எங்கோ போகிருன். அவன் நினோத் தால் பத்து ரூபாய்க் காசுக்காகப் பத்துத் தலே களே வெட்டி வந்து விடுவான், கொஞ்சமும் தயக்க சில்லாமல், !

என்ன ஆச்சரியம் ! அப்பேர்ட் ட்ட பேலுவால் இப்போது ஒத் காகத்தை விரட்ட முடியவில்லை. பேலு கோபத்துடனும் சோர் புெடனும் தன் வலக் கையால் லுங்கியைத் தட் டிவிட்டுக் கொன் டான்.

வெயிலின் மீன்கள் காய்ந்தன. சிறிய திண்ணே. ஒரு கொய்யா மரம். புதிய பீபி வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். அவளே அவன் பிடித்துக் கொண்டு வந்து இரணடு மூன்று வருடங்கள்தான் ஆகின்றள. அவஐ.க்கு பொது அதிகமீள்ளே, இருபது இருக்கலாம், ஒன்று இரண்டு கூட இருக்கலாம். ரொrt I இள பூராவும் இல்ாதப் பற்றிக் கேவி. அவள் ஆவதாப் சாயபுவின் பீ பியாக இருந்தாள். பாரோ ஒரு நாள் ஆள்தாப் சா புளின் பினத்தைச் சனால் படளிள் கண்டார்கள். அதன் பிறகு ஒரு வருடங்கூட ஆகவில்ஃப். பேலு ஆள்தாப் சாயபுவின் அழகான பீபியைத் தன் விட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்துளி என். யாருக்கும் ஆட்சேபிக்கத துளினில்: 1. பேலு சண் ைக்கார ஆள். அவளுேடு பார் தகராது செய்வது? அப்பேர்ப்பட்ட பேலுாைல் ஒரு காகத்தை, ஒரு சாதாான காகதம், த, சமாளிக்க முடியவில்வே,

சட்டென்று ஒரு காகம் வந்து ஒரு பீனேக் கொத்திக்கொாடு பறந்தது. ரிச் சலு ன் அதைத் துரத்திக்கொண்டு போளூர் பேழ். இடுப்பிவிருந்து அவனுடைய லுங்கி அவிழ்த்துவிட்டது. அநேகமாக அம்மனமாகக் காகத்தைத் துரத்திக்கொண்டு ஒடிய அவர் பின்னுள் திரும்பியபோது ல்லாக் காகங்களும் மீன் கபேத் தின்றுகொண் டிருப்பதைக் கண்டான். லுங்கிபைத் தூக்கிக் கட்டிக்கொண்டு நடக்க முடியவில்ஃப் அவனுல். அவன் முழங்கால்களே மடக்கிய வாறே திரும்பிவந்தான். அந்தச் சாதாரண காகங்களுக்குக் கூ த் தெரிந்துவிட் -து, பேலு கையாவிாகாதவகள் பன்து அவன் தன் பூச்சி அரித்தக் கண்ணுல் மீன்களேப் பார்த்துக்கொண்டு அங்கேயே நின்றன். அங்கிருந்து நகர வில்லே. நகர்ந்தால் மிஞ்சியிருக்கிற கொஞ்சநஞ்ச மீன்களும் மிஞ்சாது. வலக்கை ஒன்றுதான் அவனுக்கு ஆதாரம், பீபியின் தயவில் தான் குடும்பம் நடந்தது. மீன் இருக்கும் நீலேயைப் பார்த்தால் அவள் அவனே வெட்டி விடுவாள்.

198



பேலு மீன்களே நன்றுகப் பரப்பிவைத்தான். பூன்ட்டி மீனேயும் சேலா மீனே யும் தன்ருகப் பரப்பிவைத்தாள் மீன்கள் குறைந் திருப்பதைக் கவனிக்க மாட்டாள். காகம் வந்து மீனக் கொத்திக் கொண்டுபோ விஷயத்தைக் கன்டு பிடிக்காட்டாள்.

சாமு டாக்கா பேபிருந்தான் இன்னும் திரும்பவில்லை. பேலு சாமுவின் தாயாரிடமிருந்து ஒரு கூடை நெல் கடன் வாங்கி வந்திருந்தான். அதை எப்படித் திருப்பிக் கொடுக்கட் போகிருனே எப்போதுதான் கொடுக்கப் பே கிரு துே, அவறுக்கே தெரியாது. எல்லா விஷயங்களேயும் அவனுடைய பீபி ஆன்லுதான் கவனித்துக் கொள்கினு ன்.

ஆள்னு விடம் பரிவு ஏற்பட்டது அபத்துக்கு. அயன் லுங்கி எடுத்துக் கட்டிக்கொண் என். ஆன்னு பேகம்-அழகான பெயர் ! ஆணும் அவருடைய உடலில் ரொம்ப வீரியம்-சர்க்கார் விட்டு முரட்டுக்குதிரை மாதிரி. காமதபத்தைக் கண்டால் ஒடத் துடிக் கிறது. ஆரல் இப்போதெல்லாம் பேலு:பால் இவ்வளவு வீசிய முள்ள குதி மேல் சவாரி செய்ய முடியவில் இடுப்புப் பிடிக் கிறது. குதி. க்கு ஈடு கொடுக்க முயற்சி செய்தால் சரீடம் அயர்ந்து போகிறது. ஆன்னு எரிச்சட்டைந்து, 'நல்ல ஆய்பியே' என்று கேலி செய் கிருள். அவனத் தன் பேக்லித்து கீழே தள்ளிவிடுகிாள். தளரயின் முகம் நசுங்கிக் கீழே விழுந்துவிடுகிருன் ஆஃபன். அப்போது சந்தேகமாகி எக்கர கப் பண்பே அவஃகாக் தறிக் குதறித் தின்கிறது. அபள் பகே யும் கஷ்டப்பt' (திச் சொல் கிருன் : 'ஆன் று, ஆன்ன ! பத்தியக் கார டாகுர் భాT ·T&T நொண்டியாக்கி விட்டார் !'

சிறிய கிராமம். சில முஸ்லிம் குடும்பங்கள். ஹாஜி சாயபுவின் விட்டில் நான்கு புதிய அறைகளே-தகரம் பேய்த்தவை - கட்டியிருக் கிறர்கள். அவருக்குக் கொஞ்சம் மாடுகன்று உண்டு. இரண்டு பெரிய மாடுகள் இருந்தன. அதற்கு அப்பால் சாமுவின் நிலம். நபாபா டாவின் சபமு:புக்குக் கொஞ்சம் நிலம் இருக்கிறது. அதன் விளைச்சல் +7 முகவின் குடும்பத்துக்கு பெரு - ம் பூராவும் கானுயம். நள்கிப் சனல் நிலம் இரண்டு ஏக்கர் இருந்தால் வேறென்ன வேண்டும்! சாமுவின் உறவுக்காரர்கள் நம்பப் வசதியுள்ளவர்கள். ஆப் கபால் அவனுக்குத் தட்டு ஏற்பட்டால் நெல், பொரி, அவல் எல்லாம் அவர் காரி யிருந்து வந்துவிடும். இவர்களேத் தவிரக் கிராமத்தி லுள் மற்றவர்கள் அல்லாயின் அடிமைகள். உடலுழைப்பால் தான் ஜீவனம் நடந்தவேண்டும். ஆபேத் அலிக்கு நிலம் கிடை யாது. மன்சூர் முக்கால்வாசி நிலம் பங்குக்காக உழுகிருள். "ஈசம்,

15.5%



அவன் ஒரு ராஸ்கல் ' என்று சொல்லி ஆபாசமாகத் திட்டினுன் பேலு. ஈசழின் பீபி நொண்டி. சாமு விட்டுச் சீதாமர வே.பியைத் தாண்டினுல் ஹாஜி சாயபுவின் களஞ்சியம். அதற்கும் அப்பால் பிரம்புப் புதர், ஒரு பெரிய சீதாமிரம். அந்த மரத்தடியில் ஒர் இடிந்த குடிசை. அதற்குள் முனகிக்கொண் டு படுத்துக் கிடக்கிருள் ஈசமின் பீபி. ஏதோ வியாதி அவளுக்கு. சமினுல் ஒரு நாளும் தின் பீபியுடன் பிரியமாய் இருக்க முடியவில்ஃப். அவன் தம்மூஜ் வயலே சரனாகக் கிடக்கிருள். இப்போது குளிர்காலம் பிறகு கோடை காலம் வரும். கோடைகாலம் வந்துவிட் எல் ஈசம் ஒரு வியாபாரி யாகிவிடுவான். அவன் தர்முஜ் விற்று ாேல்லாக் காசையும் சின்ன டாகுரின் கையில் கொடுத்துவிடுவான். தான் தர்மூஜ் வயலிலிருந்து இத்தனை பனம் சம்பாதித்துச் சின்ன டய குயிடம் கொடுப்பது குறித்து அவனுக்கு ரொம்பப் பெருமை.

கிராமத்துக்கு அப்பால் கிராமம் அல்லது விஸ்தாரமாக மைதாராம். முஸ்லிம் கிராமங்களில் எப்போதும் வறுமை. ஒவ்வொரு கிழா பத்தில் ஹாஜி சாயபுவைப் போன்ற பணக்காரர்கள் இருக்கினர்கள். அவர் களுக்கு வேறுவித சுகம். அவர்களுடைய பிள்ள்ேகள் ஆற்றைக் கடந்து சென்று தொழிள் செய்வார்கள், சிலர் அரை ல் வியாபாரம் செய்வார்கள். அவர்கள் துதியில் பெரிய பெரிய தொட்டிகளில் படையல் படைப்பார்கள். இதையெல்லாம் பார்த்துவிட்டுப் பேலு வுக்குத் தானும் ஒரு படகு கட்டிக்கொள்ள வேண்டுமென்று ஆசை தோன்றும். அந்தப் படகை காவத்துக்கொண்டு சணல் பிய பாசம் செய்ய ஆசை. சணல் வியாபாரமோ, தரகோ செய்தால் நல்ல வரும்படி, அதன் மூலம் ஹாஜி சாயபு ஹாஜ்யாத்திரை கூடச் செய்துவிட்டார்.

இந்துக் கிராமங்களேப் பார்த்தால்...நரேன்தாஸ் - அவருக்கு நிலம் இருக்கிறது, நெசவுத் தொழில் இருக்கிறது. தீனபந்துவிடம் இரண்டு தறிகள், இரண்டு மனைவிகள். ரொம்பச் சுகமாக இருக்கி ரன். டாகுர் விட்டுக்காரர்கள் அந்தப் பிராந்திபத்திலேயே அதிகம் படித்தவர்கள் என்ற வகையில் செல்வாக்கு பெற்றவர்கள். பெரிய டா குர்தான் பைத்தியம். இரண்டாவது டாகுரும் முன்ாவது டா குரும் அங்கிருந்து பத்துக் கோசத் துரத்திலுள்ள மூடாபாடச ஜமீந்தாரிடம் காரியஸ்தர்கள். ஜமீந்தாருக்கு அவர்களி ம் அபார நம்பிக்கை. அவர்களது குடும்பம் வசதியாக இருக்கிறது. அப்புறம் பால் வீடுஅவர்களுக்கு நிலம் இருக்கிறது. மில் வேலே இருக்கிறது .அதன் பிறகு மாஜி விடு, அவர்களிடம் பெரிய பெரிய மாடுகள் இருக்கின்றன. திருவிழாவில் நடக்கும் பந்தயங்களில் பெரும்பாலும் அந்த மாடுகள்

2ğI]



தான் ஜயிக்கும். ஒரு தடவை இரண்டு தடவை நயா பாடா மியான்களின் மாடுகள் ஜபித்துவிட்டால் அதற்குக் காசனம் மாஜி' வீட்டாரின் தாட்சணியந்தான். ஒவ்வொரு தடவையும் மாஜி வீட்டு மாடுகளே ஜயித்தால் மக்கள் ஏதாவது சொல்லமாட்டார் களா? அவர்கள் திருவிழாவுக்கு டிாடு கொண்டு போகா விட்டால் மியான்களின் மாடு ஜயித்துவிடும்.

கடைசியில் கவிராஜின் கபீடு. பிரதாப் பாஜி பெரிய பன க்காரர். பிஸ்வாஸ்பாடாவிலும், ப. சாவிலும் நிகம் உண்டு அவருக்கு. சுல்தான் சாதியில் உள்ள நல்ல நிலமெல்லாம் அவருடையதுதான். அப்புறம் கேளிர் சர்க்கார் - அவருக்குத் தம் மைத்துரிைமேல் காதல். அவர் பீட்டுக்குக் கூரை வேயப் பே ஒல் தண்ணிர் குடிக்க விட மாட்டார். வட்டியாலும் பேராசையாலும் பெரிய பனித கிக் கொண்டு வருகி,ார். பிறருடைய சுகதுக்கத்தைப் பற்றிக் கவேேய இல்லை, அந்த ஆளுக்கு, எப்போது பார்த்தாலும் பணம், னந் தான் : காசு கிடைத்தால் தம் இருதயத்தைக் கூட விற்றுவிட்டு வந்துவிடுவார் 1ானிதர்.

பேலு பல்.ே க் கடித்துக்கொண்டு சொன் ஒன். 'உன் மாதிரி பெரிய மது+ைங்களே மண்னேக் கய்வ வச்சாத்தான் எனக்கு நிம்மதி!' அவள் சத்தினுன் : "டாகுர் ! நீ பைத்தியம் ! உன்னுேடப் பைத்தி யத்தை...!" அவரல் பேன்ே. :ே முடியவில்லை. அவன் எங்கோ கவனமாயிருப் தைப் பார்த்துக் காகங்கள் ழே இறங்கிவந்து விட்டன. அவன் அவற்றை 'உன், உன் கன்று விரட்டின்ை. கான்ன கஷ்டம்! என்ன கஷ் அவனுடைய பீபியை இன்னும் கானுேம்! என்ன செய்கிருள் இவ்வளவு நேரம் ஹாஜி சாயபுவோட சின்னப்பிள்ளே, ஆன் லுவோட வயத்திலே முழங்காய் வைக்கப் பாக்க ருகு ?

அவன் கூவினுள் : நாசமாப் போன காக்கா என்கிட்டே பயப் படல்லே! மூதேவி பெண்டாட்டி என் கிட் .ே பயப்பட ஸ்வே !' அவன் தன் பீபியைக் கொன்றுவிட வேண்டுமென்று நினோதது உl க்கச் சிரித்தான். தன் கைகள் இரண்டையும் பார்த்துச் சொல்விக் கொண்டான் : "என் கை சரியாப் போகாதா, அல்லா ?' அவன் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு இடக் கையை பல்ப்க் கையால் து.ாக்கித் தன் கண்ணுக்கு நேரே கொண்டுவந்தான். மணிக்கட்டின் தோல் சுருங்கிக் கிடந்தது. வீங்கினா மணிக்கட்டில் சோழி கட்டிய கறுப்புக் கயிறு தொங்கியது. அவனும் ஈசமின் பீபிபைப் போல் நொண்டியாகிக்கொண் டி ருக்கிறனென்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் திண்ணையிலிருந்தே கத்தினுன் : "ஆன் னு ஏ ஆன்னு !....",

201



அப்போது ஆபேத் அலியின் பீபி ஜாலாவி பேலுவின் குடிசைக்குக் கீழ்ப்பக்கமாகப் போப்க்கொண்டிருந்தாள். மூங்கில் புதருக்குக் கீழே பேய்க்கொண் டிருந்தாள் ஜாலாவி. மெ.வித்திருக்கிருள். ஏரியை தேயக்கிப் போகிருள் போலத் தோன்றியது. ஏழை பாழைகள் அல்விக்கிழங்கு பறிக்கும் சமயம் இது. ஆஸ்வின்-கார்த்திக் மாதமா யிருந்தால், அல்லது அக்ராண், பெண் எடி மாதமானுல் தாழ்நிலத்தில் பயிரிலிருந்து வளரும் நெய்கதிரை அரிவாளால் திருட்டுத்தளமாக வெட்டி முடியில் நிரப்பிக்கொள்ளலாம். இப்போது வயலில் ஒன்றும் இல்.ெ சோளம், கோதுகாம வி&ாச்சல் இல்ஃப். இப்போது அல்பிக் கிழங்குக் காகத் தண்கை'ரில் இறங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்ஃப். ஜாவாலி அல்விக்கிழங்கு பறிக்க ஏரிப்பக்கம் போய்க்கொண் டிருந்தாள். பேலு அவ&ாக் கேட்டான். 'அண்ணி, ஆன் னுவைப்

பார்த் தீங்களா?"

ஜாலாவி ஒரு துண்டைக் கட்கத்தில் இடுக்கிக்கொண் டிருந்தாள். அவள் த& மேல் ஒரு சிறிய கூ டை. சு. டை அவள் முகத்தை மறைத்தது. கூடை ஆஃப்மேல் இருந்ததால் பேலு சொல்வது அவள் காதி விழவில்பே. அல்லது விழுந்தாலும் தெளிவாக பிரிவில்பே. ஆகையால் ஜாலாவி தேேயிலிருந்து கூடையை டுத்துவிட் டு, "கான்ன சொன்னே, மியான்' என்று கேட் ர்.

"பேதே * : Har Ein சொல்லுவேன்' ஆளுனப்பட்ட டோலு மாடு மாதிரி அாட்டுச் சிரிப்புச் சிரித்துக்கொண்டு அவளேப் பார்த்தான்.

'' ☞ 8. ror Floor : (ຂໍ້ ໘ o"

"ஆன்னு ஒரு சீசா எண்ணெய் வங்கிட்டு பரப்டோனு. இன்னும் పాr iుడు.'

'கால்லாம் வருவா" என்று சொல்லிவிட் டு ஜாவாவி கூடையை மறுபடி தலைமேல் வைத்துக்கொண்டு வயலுக்குள் இறங்கிவிட்டாள். எதிரி விசா மே பள்வெளி. இடப பக்கம் னோ னு:பொலி ஆறு. ஆந்து மணல். மனபேத் தான் டி நேரே வடக்கில் க் i அந்த f. பாவுசா ஏரி. அங்கே ஒரு தடவை ஈசா ற்றைக் கண் பிசாசு பிடித்துக்கொன் டு விட்டது. இவ்வளவு பெரிய ஏரி இந்தப் பிராந்தியத்திலேயே , இந்த ஜில்லா விகேப்பே கிடையாது. ஒரு சமயம் இந்த ஏரி நீரில் ஒரு முதல்ப வந்தது. ஒரு பெரிய ப்ே பாம்பு மிதந்துவந்தது. இந்த எரியிலுள்ள விதவிதமான ஆமைகளேட் பற்றி, க ஜார் மீனேட் பற்றி, இரவில் மீதத்துவரும் ஏழு படகுகளில் ஒன்ருன மதுகர்’ என்ற கைப் பற்றி - பல கதைகள் வதந்தி களாக இந்தப் பிராந்தியத்தில் பரவியுள்ளன. அந்த ஏரியில்தான் ஜாவாளி அல்விக்கிழங்கு பறிக்கப் போகிகு ள். ஜாவாவி மட்டும் அல்ல, இன்னும் எவ்வளவோ ஆயிரக்களைக்கானவர்கள் போகிருர்

2O2



கள். அவர்கள் அதிகாலையில் கிளம்பிட் போவார்கள், மாலே நேரத்தில் திரும்புவார்கள். பேலு திண்ணோயில் நின்றுகொண்டு இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண் டிருப்பான்.

ஆபேத் அலி இந்தச் சமயம் பீடு திரும்புயான், rழைக் காலம், சரத்காலம், பின்பளிக் காலம், இந்தக் காலங்களில் அவன் கொய்னுப் படகில் வேப்ே பார்ப் Iான். குளிர், வசந்த கோடைக் காலங்களில் வீட்டுக்கு வந்து இந்துக் குடியிருப்பில் கூவி வேலே செய்வான். இதுதான் கிராமம். இந்தக் கிராத்தின் சாமு ஒருவன்தான் பெரிய மனிதனுக வளைய வர முடிகிறது. சாமு பெரிய மனிதனுக ஆக ஆக, இந்து இளேஞர்கள் அவனுக்கு மதிப்புத் தரத் தரப் பேலுவும் சாமுவின் க்கம் ஈர்க்கப்பட்டான். கொஞ்சங் கெ" இருசமாகச் சாமுவின் அடிமையாகிக்கொண்டு வந்தான் பேலு.

கண் ணிப 1:ான இந்துக் குடும்பங்களேச் சேர்ந்த மனிதர்களுக்குச் சப. கச் சொல்வத் தக்க பெரிய மனிதன் அவர்களுடைய முஸ்லிம் சமூகத்திலும் ஒருவன் இருக்கிரும்-சாழ சாமு டாக்காவிலிருந்து திரும்பி பந்துப்பிட்டால் பேலு அவனேயே சுற்றிச் சுற்றி வருவான். பேலு தன் முறிந்த கைபைப் பற்றி அழாக் குறையாகப் புகார் செய் வான் சாமுவி ம். வசதியாக பாலும் இந்துக் துடும்பங்களின் பேல் அவனுக்கிருந்த ஆகதோ அவனே வருத்தும்போது சாமுவும் முல்ப்ா பொல்விகாேப் போப் அதற்கு ஒரு பழி சொல்லலாம். சாமு. வின் வீக் கட்சி ஜிந்த ! நடக்காக ஒரு தனி மாடு வேண்டும்! நாங்கள் ஆல்ப் முறையிi க் தனிநாடு பேண் டுர் !"

ஒருநாள் இத்தேசம் எழ மக்களுக்குச் சொந்தபகிவிடும் என்று கேட்டால் பேலுவ|க்கு நல்ல தாக்கம் வரும். தன் ஜாதியின் i எல்லாரையுமே ஏழை மக்க பகத்தான் கருதினுன் லு. சொந்த நாட்டை அடைய ஜிஹாத் - கர்ாயுத்தம் - செய்ய வேண்டும். அதற்காகப் பலவிதமான புரட்சிகள் செய்யவேண்டும். பேசப் பேச ஆவேசம் வந்துவிடும் சாமு:வுக்கு நமக்காகத் தேசம், இந்தத் தேசம், இந்த | ன், இதன் &=1###TTI # 'T ศf* * * **ไuái Jr Fr: நமக்காக, நம் தேவைக்காக நாமே இங்கே பெரும்பாலாகா வர்கள் : ஆகையால் இந்த நாடு நம்முடையது.

சாமு புத்தக மொழியில வாக்கியங்களே நீட்டி நீட்டிச் சொற் பொழிவு செய்யும்போது அதைக் கேடதும் பேலுவுக்குத் தோன்றும், இந்த மனிதன் விரும்புகிறபடி சேவை செய்தால் அதன் மதிப்பு மெளல்வி முல்லாக்களின் சாதனையை விடக் குறைவாக இருக்காது என்ாது.

ஆனல் கை உடைந்துவிட்டதே காகங்கள் மீன்களுக்கு ஆசைப் பட்டு மேலே பறந்தன. அவன் அவற்றை 'உள்' என்று விரட்டி

203



ஒன். அவன், மூதேவிக் காக்கா, என் பேரு பேலு ஷேக்காக்கும்! என்று கத்திக் கொண்டே சனல் குச்சியைத் தன் தவே க்கு மேலே வலக்கையால் சுழற்றினுன்.

அப்போதுதான் கன்றுக் குட்டி ஹாம்பா என்று கத்தியது. குளிர் காரணமாக அதன் முக்கிலிருந்து சளி வழித்தது. அதற்கு ஜலதோஷம். குளிரில் அதன் வயிறு உப்பி டமாரம்போல் ஆகிவிட்டது. அதை வெயிலுக்குக் கொண்டுபோனுல் வயிற்று உப்புசம் குறையும். அவனுக்கும் ஒரு வேஃப் பார்த்தமாதிரி இருக்கும். இவ்வளவு நேரமாகியும் ஆன்னு இன்னும் திரும்பவில்லே. கன்று பசியால் கத்தியது. அதை மேய்க்கக் கூட்டிக்கொண்டு போக வேண்டும். புல்வெளியில் ஒரு மு:ளபடித்துக் கட்டிப் போட்டால் கொஞ்சம் புல்லாவது தின்னும். அதற்குக் கொஞ்சம் பலமாவது வரும்.

ஆன்னு வரவில்லே. கான்ன செய்வது? அவன் வக் கா சுயால் மீன்களே யெல்லாம் குவித்து அவற்தை விட்டுக்குள் வைத்துக் கதவை முடி ஞன். ஒரு முளேயை அடித்துக் கன்றுக் குட்டியை அதில் கட்டிஞன். அப்போது வரிசை வரிசை ரக மக்கள் அல்ளிக்கிழங்கு பொறுக்கப் போவதைப் பார்த்தான். எல்லாரும் முஸ்லிம் பென் கள், விதனைகள், இந்தப் பிராந்தியத்திலுள்ள முகம்மதிய கிராமங் களேச் சேர்ந்தவர்கள். எதிரில் விள்தாரமான ஏரி மைதான் மீ. ஹராயி ஜாதியைச் சேர்ந்த சர்க்கார் வீட்டார் குளத்தங்கரையில் 31ாள்துே பூஜா செய்தார்கள். ஆடு பலி நடந்தது. தாரை, தம்பட்டங்கள் ஒ வித்தன.

குர் வீட்டுச் சிறிய டாகுர் வாஸ்து பூஜைக்காக வெளியே புறப்பட்டார். அவர் இந்துக் குடும்பங்களுக்கு வாஸ்து பூஜை செய்ய எள்ளும் துளசியும் கொண்டுபோப்க் கொடுப்பார். பூஜையில் மத்தளம் முழங்கும். டாகுர் இங்குமங்கும் போவார், மந்திரம் சொல்லுவார். ஈசம் இன்று டாகுர் வீட்டுக்குப் போகமாட்டான். அவன் நாளே அங்கே போட் அரிசி, வாழைக்காய் இன்னும் மற்றச் சாமான் கள் எால்லா வங்றையும் துணியில் முடிந்துகொண்டு வீ டுக்குப் போவான். تيم"

சர்க்கார் வீட்டு வாஸ்து பூஜை பார்க்க நிறையக் கன்னிகைகள். கல்யாணமான பெண்கள் வந்திருந்தார்கள், புதிய புடைவைகள் அணிந்துகொண்டு. நெற்றியில் சிந்துாரத் திலகம், கைகளில் பொன் வளையல்கள், பட்டுப்புடைவைகள். எவ்வளவு அழகாக இருந்தார் கள் பார்க்க! பின்பணிக் காலத்தில் வோனுலிபாவி மணல் ஜொலிப் பதைப் போல் அவர்கள் ஜொலித்தார்கள். பூஜை நடந்தது. உறவுக் காரர்களைப் போல் டாகுர் விட்டுப் பெரிய மாமியும் தனமாமியும்.

2.04



குளத்தங்கரைக்கு வந்தார்கள். மண்ணில் ஒரு சிறிய வாழைமரத்தைப் புதைத்திருந்தார்கள். அதற்கடியில் ஒரு சிறிய மண்குடம், அதன் மேல் ஒரு தேங்காப். நாற்புறமும் விதவிதமான நைவேத்தியச் சயான்கள். அவற்றைப் பார்த்தால் சாப்பாட்டுப் பொருளுக்குப் பஞ்சமேயில்லேயென்று தோன்றும். கத்மா, எள்ளுருண்டை இன்னும் மற்றக் குளிர்காலத்தின் பண்டங்கள் எல்லாம் இருந்தன.

என்ன எரிச்சல் தண்ணீரால் தணிக்க முடியாத எரிச்சல் : ஜாலாவி தண்ணிரில் இங்கப் போகிருள். இப்போது அவள் பார்வைக்கு மறைந்துவிட்டாள். என்ன எரிச்சல், கன்று க்கு 1 டி பல்லில் வாப் வைத்து எவ்வளவு நாளாயிற்று குளிர்காலப் புல் பளியில் தனேந்திருந்தது. தன் மூக பெயில் வரும்வரை, புல்லின் பணி நன்ாக உலரும்வரை, கன்று புல்லில் வாயை வைக்காது. அது புல் தின் துததற்காகக் கோபமும் வருத்தமும் கொண்ட பேலு அதன் வயிற்றில் ஒர் உதை கொடுத்தான். அது முழங்கால்களே மடக்கிக் கொண்டு கீழேவிழ, இருந்து கடைசியில் சமாளித்துக்கொண்டது. பேலுவுக்குப் பயம் இருக்கும், நல்ல பல்லேக் கன்று தின்னு விட்டால் ஹாஜி சாயபுவின் சாமி பாடோ, கெளர் சர்க்காரின் முரட்டுபாடோ வந்து அதையெல்லாம் ராப்பிட்டுப் போய்விடும் என்று. பேலும்புக்கு அந்தப் புல்லேத் தானே கண்டுபிடித்துவிட்ட தாக நிரீனப்பு. அதைத் தன் கன்று சீக்கிரம் தின்றுவிட்டால் வேருெரு மிருகமும் அதில் பங்கு கொண்டாடாது. இந்த மூதேவி ஆன் று தன் பங்காகக் கொண்டு வந்தது இந்த ஒரு கன்றுதான் ! விபத்தல் தொத்தல் கன்றுக்குட்டி அதுக்கு அதிர்ஷ்ட மில்லே, தேகத்திலே பளமில்வே. விடு பூா, ஊர் பூரா அசுத்தம் பண்ணிக் கொண்டு திரிகிறது .

ஆகir:றுவின் நினேவு வந்ததும் அவன் கிராமத்துப் பக்கம் போக வாமா என்று நினோத்தான். ஒரு சீசா என்னொப் கடன் வாங்க இவ்வளவு நேரமா ?

தாரத்தில் மேளம் ஒவித்தது. அந்த ஒளி அவன் காதில் அபஸ்வரமாக விழுந்தது. ஜாலாலியை இங்கிருந்து பார்க்க முடிந்தது. அவள் பட்டினியால் புெவிந்து சோர்ந்திருந்தாள். இப்போது பாவுசா ஏரிக்குப் போவதற்காகப் பிரதாப் சந்தாவின் துறையைக் கடந்தாள். அவள் தன் முன்னுலிருந்த நிலத்தையும் கள்ளிக் காட்டையும் கடந்து பணியாக்களின் குளத்தங்கரை வழியே நடந்தாள். விஸ்தாரமான நிலம். அது பூரா பிரதாப் சந்தாவுக்குச் சொந்தம். அந்த நிலத்தைத் தாண்டினுல் பாவுசா சரி. அந்த ஏரிகரையிலுள்ள நிலமெல்லாம் - சனல், கரும்பு வயல்கள், பாகல் தோட்டம்

205,



கெளர் சர்க்காருக்குச் சொந்தம். அதற்கப்பாலுள்ள நிலமெல்லாம் ஹாஜி சாயபுவைச் சேர்ந்தது. ஹாஜி சாயபுவுக்கு மூன்று பீபிகள். கடைசி பிபிக்கு வயது அதிகம் இல்லை, இருபத்து நான்கு, இருபத் ைதந்து இருக்கலாம். ஹாஜிசாயபு பக்ரீத் அன்று தன் மூன்று பீபிக் களேயும் மசூதி க்கு அழைத்துச் செல்லும்போது நாற்புறமும் ஜாக்கிரதையாகப் பார்த்துக்கொண்டு வருவார். யாராவது அவர் கஃாப் பார்வையால் விழுங்கிவிடாமலிருக்கிருர்களா என்று பார்ப் பார். முகத் திரைக்குள்ளிருந்து அவர்கள் என்ன பார்க்கிரு.ர்கள் என்று கவனிப் பார். 'ஆசையோடு யாரைப் 1ார்க்கிறே?" ன்று கேட்டு இரண்டாவது பீபியைக் குச்சியால் சூத்துவார். 'கான் தங்க பீபியே, பழியைப் பார்த்துக்கிட்டு ந1 ம்ா !' பன். :ாம். அப்போது அவருடைய தடியைப் பிடுங்கி அதைக்கொண்டே அவரை மன் டபில் ஒரு பாட்டம் அடிக்கத் தோன்றும் பேலு வுக்கு. இதையெல்லாம் நினைத்தபோது அவனுக்கு ரத்தம் தவேக்கு

றும். அமைதிய க இருக்க முடி பாது அவனுல், டேலு பெரிய மனிதன் அல்ல. தண்ணிரிலும் காட்டிலும் வளர்ந்த வன் அவன். எங்கோ வியாபாரம் செப'யப்போன இடத்தில் அவனே ப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தி:ஆந்தார் ஹாஜி சாயபு. நெல் அறுவடையான பிறகு பேலு, ஹாஜி சாயபுளின் காவிலும் வயிற்றிலும் முதுகிலும் ஆண்டுத் தைலத்தைக் கடவைத்துத் தடவித் தேய்த்து விடுவான். அப்படிப்பட்ட பேலுப்புக்கு நடுநடுவே ஓர் ஆசை தோன்றும். 'ஹாஜிசாயபு:பின் இரகம் டாம் பீபியின் முகத் திரையை நீக்கி அவளேப் பார்த்துவிட வேகள், டுமென்று.'

அவன் படுகையில் நின்றுகொண் டித்தான். பெரிய அரச மரத்துக்குக் கீழே மட்கிலா பயங்கள், விதவித வண்ான இலே களுள்ள செடிகள், குளிர் காலமாதலால் காட்டின் உட்புறம் உல்ப் நது கரடுமுரடாக இருந்தது. அதற்குள் துழைந்து உடும்பு பேப் புதருக்குப் பின் இறுள் ஒளிந்திருந்தால் ஹாஜி சாயபுவின் இரண்டாம் பீபியைப் பார்க்க முடி பளாம். ஏன்ெ ன் ருர் அன்பர் வீட்டு ப்திரீகள் குளிக்கும் குளம் அந்தப் பக்கந்தான் இருந்தது. புதருக்குள்ளிருந்து எட்டிப் பார்ப்பதற்கு முன் அவன் நாற்புறமும் பார்த்துக்கொண்டான். இடப் பக்கம் ஆபேத் அலியின் வீடு. அதில் இப்போது யாரும் இல்லே. மாமரத்தடியிலிருக்கும் இடிந்த குடிசை இப்போது காவி. தெற்குப் க்கா வான் வைத்த அந்தக் குடிசை யில் ஜோட்டன் முன்பு வசித்தாள். இப்போது அவள் இல்லாத தால் மழையிலும் புயலிலும் அதன் மன்சுவர் இடிந்து விழுந்து மண்ணுேடு மண்ணுகக் கலந்துவிட்டது. பிரம்புச் செடிகளும்

2DE



புதர்களும் ஆபேத் அலியின் வீட்டை எப்போதும் இருட்டாக்கி வைத்திருந்தன. குளிர்காலச் சூரியன் ஆபேத் அலியின் வீட்டுக்குள் துழையவே மாட்டாள்.

இந்த வீட்டையும் புதர்களேயும் கடத்தால்-ஹாஜி சாயபு விட்டுச் சீதாமர வேலிக்கு மறுபுறத்திலிருந்து அவருடைய மூன்று பீபிகளின் குரல்கள் கேட்கும். கண்ணுடி வளையல்கள் குலுங்கும். 'என்ன சிசிக்கிருங்க சிரித்துச் சிரித்தே உலகத்தை விழுங்கிடுவாங்க ! அவங்களோட நீபை தலைவகிடு நெல் வயல்களுக்கு நடுவில் செல்லும் வெள்ளே பரப்புப் போல் தெரிந்தது. கட்டம் போட்ட புடைவை முழங்காலுக்கு செம்பக் கீழே இறங்கவில்லே, ஆசை உந்த, புதருக்குள்ளிருந்து கட்டிப் பார்த்தான் பேலு. இடக்கை முடமாகிவிட்டது வலக் கை இன்னும் கொஞ்சங் கொஞ்சம் வழங்குகிறது. எப்போது இதுவும் முடமாகிவிடுமோ !

செத்த பாம்பைப் போல் புதருக்குள் கி ந்தான் பேலு. புதருக்குப் பக்கத்தில் துறைக்குப் போகும் வழி, ஹா ஜிசாயபுவிகள் அந்தப் புரத்துக் குளத்தின் தண்ணிக் எவ்வளவு கறுப்பு இந்தத தன்ன? ரைட் பார்த்தாள் ஹாஜி சாப வீட் டுப் பெண்களுக்கு எரிச் டிலா யிருக்கும், அடிவயிற்றின் ஆட் டும். ஹாஜி சாயபுவின் இரண்டா வது பீபி. வோே, நேரம் பார்க்காடல் அங்கே குளிக்க வருவாள். வந்தால் அவள் கையைப் பிடித்து இடித்து புதருக்குள் கோ கூட்டிக்கொண்டு வந்து. துாைல் இன்னமும் பொறுத்துக் கொள் கா முடியவில்ஃப். அ ைன் ஆன் போல் கழ்த் த நீட்டிப் பர்த்தான், செதத பார்டைப் போல் வெகுநேரம் வேட்டை கிடைக்கும் ஆசை பரிப் படுத்துக் கிடக்க அங்ாறi முடியவில்லை. பேஒ வின் மன சில் ஆவி பெருக்கெடுத்து ஓடாதபோது அவன் தன் பீபியை ஆன்னு என்று சுடப்பிடுவான். ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகுவது டோல் அயன் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி رأة رقيتة نة 7 لا اما ஆள்னு பேகம்' ன்று கூப்பிடு: க் வயிறு ங், தயச் சாப்பாடு கிடைததால் பேகம் ச கிபா பன்று அழைப்பான். அவனுக்குத் தன் .ே கம் சாகிபாவின் மேல் பைத்தியம். ஹாஜி சமய புவின் இரண்டாம் ம&ாவியின் மைத்திட்டிய கண்களின் போன் பைத்தியம். ஹாஜி சாயபு அவனே ப் படகுத் துறையிலிருந்து விரட்டிவிட்ட பிறகு அரசாரத்தடிப் புதர் தான் அவனுக்குப் புக பிடமாக இருந்தது. அவன் புதருக்குள் செத்த உடும்பைப் போல் படுத்துக் கிடந்தான். ஹாஜி சாயபுவின் இரண்டாவது է լյ இன்னும் துதைக்குக் குளிக்க வரவில் வே.

இப்போது குளிர்காலம். அதுவடையாகிவிட்டதால் வயல்கள் காலியாகக் கிடந்தன. நரேன்தாளப~ம், மாஜி வீட்டு பூநீச்சந்

207



தாவும், பிரதாப் சந்தாவும் மாத்திரம் கூலியாட்களே வைத்துக்கொண்டு தாழ்நிலத்தில் புகையிலே பயிர் செய்தார்கள். பூமி செழிப்பாக இருக்கும் இடங்களில் வெங்காயம், பூண்டு, வேர்க்கடலைச் செடிகள் வளர்ந்துள்ளன. இந்தப் பக்கம் யாரும் அதிகம் வருவ தில்லே. அப்படி வந்தாலும் புதருக்குள்ளே ஒர் ஆள் வேட்டை யாடும் பூனேயைப் போல் ஒளிந்துகொண் டிருப்பதைப் பார்க்க முடியாது. ஜாவாலியின் உருவம் மைதானத்தின் கடைசியில் கண் ணுக்கு மறைந்துவிட்டது. கிழக்கு விட்டு மாலதி மாட்டை ஒட்டிக் கொண்டு படுகைக்கு வந்தாள். அவள் படுகையில் முளேயை நட்டு அதில் பாட்டைக் கட்டிவிட்டுப் போனுள்.

சர்க்கார் வீட்டுத் துாைறயில் இன்னும் போளங்கள் ஒலித்தன. வாஸ்து பூஜைக்காகக் கொடிகள் பறந்தன. டாகுர் வீடு, பரல் வீடு, பிஸ்.பாஸ்ட் எ பில் எந்தப் பக்கம் பார்த்தாலும் அந்தப் பக்கம் மத்தளங்களின் ஒளியும் ஆடு அல்லது கருமையின் தீனக் குரலும் கேட்டன. எருமைப் பயி நடக்கும்போது மத்தளம் அடிப்பவர்கள் ஐம்பது பேர் ஒரே சமயத்தில் வாத்தியத்தை முழக்கு ஆ.ப. 3 i .

பேலு சற்று திருக்களித்துக்கொண்டு தலையை ஆகமையைப் டோ வெளியே நீட்டிஒன், தரின் மறுபுறத்தில் ஹாஜி சாயபுவின் இரண்டாம் பிபியின் உருவம் தெரிந்தது. அது துறையில் இறங்கி வருவது போல் இருந்தது. ஆனல் வரவில்லே. கானல் நீர் போலப் பளபளத்தது அந்தத் தோற்றம். பேலுவுக்கு உள்ளே ஏதோ செய்தது. ஆராய ஜாதி சர்க்கார் வீட்டார் கழுத்தில் துள் டை ப் போட்டுக் கொண்டு கைகாேக் கூப்பிக்கொண்டு நின் ருர்கள். எருமை மாட்டின் மாமிசத்தையும் தோலேயும் எடுத்துப் போக சீதலட்சா நதியின் மறுகரையிலிருந்து வந்தவர்கள், துபையின் மறு றம் நின்றர் கள் வயலுக்கு வயல் உற்சவம் புதருக்குள்ளே பேலு. அவன் ஹாஜி சாயபுவின் இரண்டம் பீபியாகிய கானல் நீரைப் பார்க்கும் ஆசையில் கழுத்தை நீட் டிக்கொண்டு நின்றன்.

மாலதி புல்லில் முக்ாயடித்து மாட்டை அதில் கட்டிவிட்டு ஆவையும் சோபாவையும் கூட்டிக்கொண்டு டாகுர் விட்டுப் படித்துறைக்கு அவசர அவசராகக் குளிக்கப் போனுள். அமூல்யன் வயலில் வாழை மரத்தை நட்டுவிட்டு வந்திருத்தான். அருகம் புல்பேச் செதுக்கி நாற்புறமும் சுத்தம் செய்து ஒரு பெரிய மரத் தட்டில் உலர்ந்த மாமரச் சுள்ளியையும் வில்வ இலையையும் பறித்து வைத்திருந்தான். இரண்டு மூன்று வயல்கள் தாண்டினுல் டாகுர் விட்டு ம&ன நிலம். பெரிய மாமியும் தனமாமியும் சீக்கிரமாகவே

208



குளித்துவிட்டு அங்கே வந்துவிட்டார்கள். சோனு பூஜையறையி கமிருந்து மணியடிக்கும் வெண்கலத் தட்டை எடுத்துக்கொண்டு மணியடித்துக்கொண்டே ஓடினன். குளத்து நீரில் பாசி, ஆம்பல் செடி கள். குளிர் காலமாதலாள் மரங்களில் பழம் இல்லே பூக்களும் கொஞ்சந்தான் ; தொங்கட்டான் பூ அரளி, செம்பரத்தை, வாஸ்து பூஜைக்குச் செம்பரததை உபயோகிக்கக்கூடாது. வெள்ளே அரளியை யாரோ அதிகாபேயிலேயே மரத்தியிருந்து திருட்டுத் தனமாகப் பறித்துக்கொண்டு போப்விட்டார்கள். பெரிய மாமியால் சூடலேயில் ஒரு சிவ பூக்கள் தான் சேகரிக்க முடிந்தது ; கொஞ்சம் வெள்ளே அரளி, ஆளிப்பூ தொங்க டான்பூ, கொஞ்சம் மல்லிகைப் பூ, குளிரில் பூக்கள் நன்று கப் பூப்பதில்பே, சுருங்கிக் கிடந்தன.

ஜாலாவி மற்ற ஏழைபாழைகளுடன் ஏரிக்கு வந்துவிட்டாள். பிரம்மாண்ட 1ான ரf ஒரு கரையில் நின்றுகொண்டு பார்த்தால் மறுகரை கண்துறுக் குத தெரியாது, அதைப் பற்றி எவ்வளவோ கதைகள், வதந்திகள், அதன் நாற்புறமும் நானற்காடு : இடை யிடைபே மனப்பேடு. பல ஏக்கர் விஸ்திரன முள்ள நிலப்பரப்பில் ஆழமான கரு நிற நீர். அதைக் கடப்பதென்றல் படகில்தான் செல்லவேண்டும். கதைகளில் சொ:பப்கள் - அத்தண்ணிருக்குள் ஒரு ராட்சசன் இருக்கிரன். நிலவு காயும் இரவுகளில் அவனுடைய வயிறும் முதுகும் மயிற்படகு போல இருக்கும். அது படகுபோல் நீரில் மிதக்கும். மனிதர் அரவம் கேட்டால் டய கு தண்னரீருக்குள் இPழ்கிவிடும் அற்புதச் சம்பவங்கள் உண்மையென்பது படிக்காத மக்களின் நம்பிக்கை.

நள்ளிரவில் ஜனங்கள் துரங்கிக்கொண் டிருக்கும்போது, பத்துக் கோசி துரத்துக்குத் தாழ்வெம் முழுவதும் நீரில் மூழ்கிக் கிடக்கும் போது, பயிர் வயல்களில் நிலவொளி நிறைந்திருக்கும்போது - நீரில் மயிற்படகு மிதந்துகொண்டு போகும். அதற்குள் ஒரு 8 குமாரி இருக்கலாம். சாந்த்பேனேயின் மாற்றுப் பெண் இருக்கலாம். பேஹுலா, லக்கீந்தரின் கதையைச் சொல்லும் பாஞ்சாவிப் பாட்டு மக்களின் உள்ளத்தில் உணர்ச்சியை முப்பும்.

மயிற் படகு தண்ணிரில் மிதக்கும்போது ஐகஜ்ஜோதியாக ஜொலிக்கும். ஏரி நடுவே நெருப்புப் பிடித்துக்கொண் டிருப்பது போலத் தோன்றும்.

ஜாலாலி முதலில் தண்ணtரை எடுத்துத் தலைமேல் தெளித்துக் கொண்டாள் : பிறகு வாயில் ஊற்றிக்கொண்டாள். அப்புறம் கண்ணீரில் இறங்கி உடும்பைப் போல் மிதந்துகொண்டு போளுள், குளிர் நடுக்கியது. ஆளுல் வயிற்றில் தி - தண்ணீரால் அனேக்க

209

I+



முடியாத தீ. ஆபேத் அலி போய் ஏறக்குறைய ஒரு மாதமாகி விட்டது. இன்னும் திரும்பிவரவில்லே அவன் வந்தால்தான் என்ன ? இரண்டு வாரத்துக்கு வயிறு நிறைய டச் சாப்பாடு கிடைக்கும். அப்புறம் மறுபடி ட பின்ப சந்தான்.

ஜாலாவி நீரில் மிதந்தாள் மிதந்தவாறே தண்ணிரை வாயில் நிரப்பிக்கொண்டு அதை மேல்நோக்கிக் கொப்புளித்தான். மற்றவர் கள் நீந்திக்கொண்டு போகும் இடத்தை நோக்கி அவளும் போனுள். பெரிய அல்லிக்கிழங்கென்றல் எல்லாருக்கும் ஆசை. இந்த ஏரியில் என்ன இருக்கிறது. என்ன இல்ஃப என்று யாருக்கும் தெரியாது. என்ன தான் இல் ஃ ! என்னதான் இருக்காது !

ஒரு வருஷம் ஆயிரக்காக்கான மக்கள் பூரிபூஜா உற்சவத் துக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பியபோது ஏரியின் நடுவில் ஒரு கறுப்பு நிற ஸ்தூபி கிளம்பியிருப்பதைக் கண்டார்கள். அது கொஞ் சங் கொஞ்சமாக மேலே கிளம்பிவந்து பிறகு அப்படியே நின்று விட்டது. பிறகு மறுபடி கீழே இறங்கி பறைந்து போய்விட்டது. இந்த நிகழ்ச்சியே ஒரு கனவே என்று நினைக் சூம்படிய க அதைப் பார்த்தவர்கள் மந்திரத்தை நம்புவதுபோல் உறுதியாக நம்பிஞர்கள். பார்க்காதவர்கள் கட்டுக்கதை என்று நினைத்தார்கள். அற்புத நிகழ்ச்சிகளே நம்புபவர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியை வைத்துக் கொண்டு இன்னும் பல கதைகளே உருவாக்கியிருக்கிருர்கள்.

ஈசாகான், லோனுயி பீபியுடன் அந்தத் தண்ணிருக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறன், அவனு ைய பிற்படகின் சுக்கானின் தம் தான் கறுப்பு ஸ்து பிபோல் தண்ணிருக்கு மேலே ப்பொழுதாவது தெரிகிறது. இவ்வாறு ஈசாகான் தன்ளேக் கொஞ்சம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு மறைந்துவிடுகிருன், "பாருங்க, நான் கிழ வயசியேயும் போளுயி பீபியோடே தண்ணிருக்குள்ளே சுகப இருக்கேன். நீங்க கானக்கு தொந்தரவு செஞ்சா, நான் உங்களுக்குக் கஷ்டத் தைக் கொடுப்பேன்" என்று சொல்வதுபோவ.

அதனுல் ஏரியில் தன்ளிைர் பெருகியிருக்கும் பாத்ர மாதத்தில் ஏரி நடுவே யாரும் படகில் செல்வதில்லை. மிகவும் பயங்கரமான ஏரி இது. இதற்கு அடித்தன. மே இல்ஃப் தன் காரீருக்கடியில் தரையே இல்லை. இருளும் பழங்காலச் செடிகொடிகளுமே தண்ணிருக்குள் அமுங்கிக் கிடக்கின்றன. இந்த ஏரியில் யாரும் பாயை விரித்துக் கொண்டு படகு விடுவதில்லை. ஈசாகானின் துளக்கம் கெடாமல் இருப்பதற்காக வெகு நிதானமாக, ஜாக்கிரதையாகப் படகோட்டு வார்கள், படகோட்டிகள்.

இந்தப் பிராந்தியத்து மனிதர்கள் ராட்சசனிடம் பயப்படுவது போல் இந்த ஏரியிடம் பயப்படுவார்கள். ஆனைப்பட்ட ஈசம் கூட

2.1Q



இந்த ஏரிகரையில் வழித் தவறிப் போய்த் திண்டாடிவிட்டான். ஒரு தேவதை அயன இரவு நேரத்தில் தொடர்ந்து வந்து மயக்கி விட்டது. இந்த ஏரியில்தான் ஏழை மக்கள் வயிற்றுத் தீயைத் தணிக்க இறங்குகிரு.ர்கள்.

வயிற்றுத் தீ பெரிய த் தண்ணிரால் அனேக் கமுடியாத தி. தண் ரீைரில் இறங்கிவிட்டாலே தள் வயிற்றுப் பசி அ ங்கிவிடும் என்று நிளேத்தவள் போல் ஜாலாலி தண்ணிரில் நீந்தினுள். அவள் அதிருஷ்டம், தண்ணீருக்கடியில் சேற்றில் கூட அல்வியைக் காணுேம். தினமும் பிடுங்கிக்கொண்டு போனுல் எப்படி இருக்கும்? சில ஆம்பல் இேேகள் தண் கரீசின் கவிழ்ந்து கிடந்தன. குளிர்காலத் திள் ஆம்பல் பூப்பதில்லை. சில கறுப்புப் பழங்கள் மட்டும் இருந்தன. ஜாலாரி நீந்திப் போய் இரண்டு பழங்க அளப் பறித்து, நீந்திக் கொண்டே அவற்றைத் தின்று ஸ். அதற்குள் கறுப்பு விதைகள், ஏதோ ஒருவித நாற்றம். வாசசீன என்று ஒன்றுமேயில்வே. எதை யாவது சாப்பிடவேண்டும் கான்பதற்காகத் தான் சாப்பிட்டாள். வயிற்றில் தி கிளம்பிவிட்டால் தைச் சாப்பிடுவது என்று பறக்கத் தோன்றும். அல்விக்கிழங்கைச் சர்க்கரை வள்ளிக்கிழங்கு போல் வேகவைத்து உரித்துச் சாப்பிடவேண் டும். கொஞ்சம் உப்புப் போட்டுச் சில சமயம் ஓர் ருள் கடை புளியைப் போட்டு கலந்து சாப்பிட்டால் அமிர்தம் மாதிரி இருக்கும். இந்த ஆசை யால் ந்தப்பட்டு ஜாலாவி நீந்தினுள். அவளுக்கு எதிரில் இரண்டு அள். இ,ே கள் தண்ணிருக்குள் அமுங்கியிருந்தன. அல்விக் கொடியைப் பிடிப்பதற்காக அவள் தண்ணிருக்குள் முழுகினுள். கீழே, இன்னும் கீழே, கொடி யை ஜாக்கிரதையாகப் பிடித்துக் கொண்டு இறங்கினுள் ஜாலாவி. பவமாகப் பிடித்து இழத்தால் கொடி கையோடு வந்துவிடும். கிழங்கு கைக்கு வராது. மந்திர ச் சுரங்கத்துக்குள் இறங்கிச் செல்லும் படிகளே மேலே இழுத்துக் கொண்டுவிட்டது போல் ஆகிவிடும்.

ஆழத்தில் முழு கு.பதற்காக, முழகி அடியில் கொடியின் வேரைத் தடவித் தேடுவதறகாக அவள் முத்துக் குளிப்பவளேப் போல் ஆழத்தில் அமிழ்ந்துவிட்டாள். தன்னிருக்கு அடியில் இருந்ததால் ரொம்பப் பயம், பயத்தால் அவள் கண்களேத் திறக்கவில்லே. கண்ணேத் திறந்தாள்தான் ஏதோ ஒரு மந்திரலோகத்துக்கு வந்திருப்ப தாகத் தோன்றும் அவளுக்கு தண்ணிருக்கடியில் வளர்ந்திருந்த செடிகள் அசைந்து அசைந்து அவளைப் பயமுறுத்தின. நீசப் மாகவும் பசுமையாகவும் தோன்றிய இருள் கறுப்பாகி. அவலட்சன மாகி அவளேச் சூழ்ந்துகொண்டது நாற்புறமும். அவள் ஒரு

211



மூச்சில் கீழே முழுகி மறுவிநாடி மேலே கிளம்பிவந்தாள். எள் வளவோ காலம் கழித்து ஆகாயத்தையும் சூரியனேயும் பார்ப்பது டோன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது அவளுக்கு. கவவேயில்லாமல் மூச்சு விட்ட அவளுடைய முகம் மகிழ்ச்சியில் ஜொவித்தது. அவளுடைய கையில், தங்கத்தைவிட மதிப்பு வாய்ந்த ஒரு பெரிய அல்லிக் கிழங்கு இருந்தது.

அவளுடைய கூடையை அலைகள் சற்றுத் துாரம் தள்ளிப் போயிருந்தன. அவள் கூடையைத் தன் னருகில் இழுத்துக்கொண்டு அல்லி வேர்களைக் கடித்தெறிந்துவிட்டுப் பார்த்தபோது கிழங்கு அப்படியொன்றும் பெரிதாக இல்ஃப் என்று கண்டாள். இது சிவப்பு வகை, மஞ்சள் வகையாயிருந்தால் கிழங்கு நல்ல தித்திப் பாக இருக்கும். வெள்ளே ரகம் துவர்க்கும். சிவப்பு ரகத்தில் ஒரு சிறு கசப்பு இருக்கும். அவள் கிழங்கை நன்ருகக் கூடை யில் வைத்துவிட்டுக் கரைப்பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தாள் கரையில் யாரும் இல்லை. எல்லாரும் அல்விக்கிழங்கைத் தேடிக்கொண்டு ஜலத்தில் இறங்கிப் போப்விட்டார்கள். ஆபேத் அ, இன்னும் வர வில்:ஃவ. கொப்ணுப் படகில் வே8 க்குப் பேகனவள் இவ்வளவு நாளாகியும் இன்னும் திரும்பவில்ஃப். ஜப்பரும் வருவதிஸ்? அவன் ப. ம் ஹாட்டில் நெசவு வேஃபக்குப் போய்விட்டான் ஜோட் டன், ஆபேத் அவிக்காக ஒரு கோழி கொண்டுவந்திருந்தாள். ' அது ஹாஜிசாயபு வீட்டுக்குப் பறந்துபோய்விட்டது. அவருடைய சிறிய பீபி அதைக் கொன்று சாப்பிட்டுவிட்டாள்.

நாலாப் பக்கத்துக் கிராமங்களிளிருந்தும் ஏழை மக்கள் தண்ணீரில் இறங்கி அல்லிக்கிழங்கு தேடி ஒர்கள். பொழுது சாப்வதற்கு முன் அவர்கள் தண்ணரீரை விட்டு எழுந்து போப்விடுவார்கள். குளிர்கா முடிவில் அல்வி இருக்காது; ஆம்பல் இலே கள் தண்ணிரில் மிதக்காது. ஏரி நீர் அமைதியாக, சலனமற்று இருக்கும். அப்போது புதர்களிலும் தண்ணிரிலும் கறுப்பு வாத்துக்கள் நடமாடும். பல ரகப் பறவைகள், சிவப்புச் சிறகுகள், நீலச் சிறகுகள் கொண்ட பறவைகள், ஜலப் பிபி பறவைகள், வித விதமான கொக்குகள்இவற்றின் கீச்சுக் குரல் fயை நிரப் சிவிடும். அப்போது மூடாபாடா ஜமீன்தார் வீட்டுப் பையன்கள் யானையிலேறி வரும்பார்கள். ஏரி தரையில் கூடாரம் அடித்துக்கொண்டு காலேயிலும், இரவில் நிலாவிலும் பறவைகளே வேட்டையாடி அவற்றின் இறைச்சியைச் சாப்பிடுவார்கள். குளிர்கால முடிவில் ஒரு மாதத்துக்கு மேல் இந்த மாதிரி வனமகோற்சவம் கொண்டாடுவார்கள்.

கோடைக் காலத்தான் ஜால்ாவிக்கு மிகவும் கஷ்டமான காலம்அநேகமாக எல்லா நேரமும் வயிற்றைத் தரையில் அழுத்திக்

212



கொண்டு படுத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். மழை வந்துவிட்டால் நெல் வயலிலும் சணல் வயலிலும் ஆபேத் அவிக்கு வேயே கிடைக்கும். மழை வந்தால், சா பிட வழியில்லாத ஏழைகளின் ஒரே ஆதாரமான அல்வியும் ஆம்பலும் பூமியின் தோன்ற ஆரம்பிக்கும். மழைக்கா மூடி வில் அவை பூக்கும். தண்ணிருக்கடியில் கிழங்கு, அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான, சாதத்தைப் போன்ற உணவு கிடைக்கும். கண் tைருக்கு அடியில் உள்ள அள்விக்கிழங்கு மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்த பொருள் அதை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது. கம்மா உட்கார்ந்திருந்தால் பாவம். அல்களிக் கிழங்கைத் தேடிக்கொண்டு தண்ணிரில் மிதந்தால் புண்ணியம். ஜாலாவி கூ ைகாயக் கையால் பிடித்துக்கொண்டு மிதந்த எள். அவள் முழு கிளுல் யாராவது கூடையிலுள்ள கிழங்கை எடுத்துக்கொண்டு விடுவார்கள்.

எதிரில் ஒரே தண்ணிர், கால்ஃயேற்ற தண்rைர். அல்லிக்கிழங்கு ஆசையில் அவள் வெகுது.ாரம் வந்துவிட்டாள். இனிமேல் கிழங்கு இருக்காது பேகமிருந்தது. பப்ப் பக்கம் தாரை காடாக வளர்ந் திருந்தது. இடப் பக்கம் படிகம்போல் தெளிந்த நீர். திரில் தண்ணிரில் ஏதேதோ மிதந்து திரிந்தன. பெரிய கஜார் மீனுக இருக்கும். து அணப் போல் நீளமான, பெரிய பெரிய மின்கள். பளபளப்பான கறுப்பு நிறம், வாயிலும் கஃபேயிலும் சிந்துார் தடவியது போல் சிவப்பு. உடலில் பஃப்ப் பாம்புக்கு இருப்பது போல் வ&ளபங் கள். அவளுக்குப் பாயாக இருந்தது. பயத்தாலோ, திாக பாலோ வேறு யாரும் இவ்வளவு தூரம் வரவில்லை. எவரும் வராததால்தான் இந்தப் பக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் அல்லி இருக்கிறது. அவள் யத்திலிருந்து தப்புவதற்காகக் கண்களை மூடிக்கொண்டு நீரில் முழுகினுள். ஆனுல் தம் னருக்குள் கன்ஃனத் திறந்தபோது ஒரு பெரிய கஜார் மீன் அவளேயே பாய்த்துக்கொண் டிருப்பதைக் கண் டாள். அது சவனாற்று இருந்தது : வாஃப் மட்டும் ஆட்டியது. ஒர் அபூர்வ ஐந்து-மீன் வகையைச் சேர்ந்ததாகத் தோன்றியது. தவளையைப் போள் தண்ணிருக்குள் இறங்கி வந்தது. காய்வளவோ காலமாக அங்கு வளர்ந்திருக்கும் நீர்ப்புல், நீர்க் கொடிகளுக்குள் எளிருந்து அது தன் முகத்தை மாத்திரம் வெளியே நீட்டிக்கொண் டிருந்தது. ஜாலசலியால் அதன் முகத்தை மட்டுமே பார்க்க முடிந் தது. தன் பயங்கரமான, கறுத்த வாயைத் திறந்து, தண்ணிரை குடித்து விட்டு வாயை மூடி க்கொண்டது. அது ஜாலாவியைக் கண்டு பயப் படவில்லை; மாருக அவளேயே பயமுறுத்தியது.

வயிற்று நெருப்பு பெரிய நெருப்பு. தாங்க முடியாத நெருப்பு.

213



பயத்தாலும் திகைப்பாலும் சுருங்கிப் போய்விட்டாள் ஜாலாவி.

அவள் இன்னுங் கொஞ்சம் கீழே இறங்கில்ை அவளுடைய கை மண் &னத் தொட்டுவிடும் : அல்லிக்கிழங்கும் அவள் கைக்குக் கிட்டி விடும். ஆளுல் மூச்சுப் பிடிக்க முடியவில்லே அவளால் அவள் மூச்சு விடுவதற்காகத் தண்ண துக்கு மேலே வந்தாள். முக்க விட்டாள். தண்ணிரில் மிதந்து சற்று இளைப்பாறிள்ை. மீண்டும் நீருக்குள் மூழ்கிய அவள் பசுமை நிரம்பிய ஒரு தேசத்தை க் கண்ட்ாள். நீல நீர் அங்கே கம்பளமாக பிரிந்து கிடந்தது. இருட்டு அடர்ந்துகொண்டு வந்தது. அவளுடைய கை அல்விக்கொடியின் அடியை எட்டிவிட்டது. கொடி மண்ணிலிருந்து வெளிப்படும் இடத்தைத் தொட்டுவிட்டது. மீன் வாயைத் திறந்துகொண்டு தன் பக்கம் நெருங்கி வருவதை இருட்டிலும் கவனித்தாள் ஜாலாலி.

பிரம்மாண்டமான மீன். எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக இருந்தால் என்ன? மீன் மீன்தானே ஒரு மீன், ஒரு சாதாரன மீன். 'நீ எவ்வளவு பெரிசாக இருந்தா என்ன, மறுவழியா பிறந்த நான் உனக்கு ' பயப்படுவேனு '

இம்மாதிரி ஏதோ நினைத்துக்கொண்டு அவள் அல்லிக்கொடியின் வேரை இறுகப் பிடித்தாள். மீன் பசும்புல்லுக்கு நடுவிலிருந்து கொண்டு அவ8ளப் பார்த்தது : பார்த்துக்கொண்டு பொதுவாக வாயை அசைத்தது. அல்லிவேரைப் பிடித்துவிட்டதில் ஜாலாவிக்குத் தைரியம் அதிகரித்தது. அவள் இன்னும் சற்று முன்னேறினுள். மீன் சற்றுப் பின்வாங்கியது. அவள் அப்புறம் தாமதிக்கவில்லை. மீன் எப்போது பயந்துவிட்டதோ இனிமேல் தண்ணிரில் அமுங்கிக் கிடப்பானேன்? அவள் சட்டென்று மல்லாந்துகொண்டு முதல்டியைப் போல் மேலே மிதந்துவந்தாள்.

எவ்வளவோ நாட்களுக்கு முன், தான் மாலதியின் ஆண் வாத்தைத் திருடி அதன் கழுத்தைத் திருகியது, இரவில் அதை வாட்டி அதன் மிருதுவான மாமிசத்தை சுவைத்துச் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டது. அல்லாவின் உல்கம் இனிமை நிறைந்ததுதான் என்று நினேத்தது, இவை எல்லாம் அவளுக்கு இப்போது நினைவுக்கு வந்தன. இந்த மீன் அந்த வாத்தை நினைவுறுத்தியது. இதன் கண்iறும் எப்பேதும் தண்ணிருக்குள் அசையாமல் இருந்தது. ஒரு பெரிய மஃப்ப்பாம்பு தன்ன விழுங்க வருவதாக எண்ணினுள் அவள் ஆனுல் பம்பா யிருந்தால் இத்தனை நேரத்துக்குள் தண்ணிரை வாலால் அடித்து அடித்துக் கொம்மாளம் போட்டிருக்கும். இந்த மாதிரி அனாதியாக இருக்காது. தன் பயம் கற்பனேயே என்று நினைத்தாள் அவள்.

214



அவள் கண்களே திறந்தால் தண்ணிரியிருந்த செடி கொடிகள் உயிர் பெற்று அவன் நோக்கிப் பாய்ந்து வருவதுபோல் இருந்தது. ஆகையால் அவள் கண்களேத் திறக்க விரும்பவில்லை.

பச்சையான கடப்பம்பூவை ஒத்த புற்களிடையே அவன் நோக்கி வருவது என்ன என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவள் மூழ்கி மூழ்கித் தண்ணிருக்குள் போனுள். முத்துக் குளிப்பவள் போல் அவள் மூழ்கினுள், மேலே வந்தாள். கரையில் நின்றுகொண்டு பார்த்தால் ஏராளமான மனிதர்கள் தண்ணிருக்குள் முழுகுவதும் பிறகு மேலே வருவதும் தெரியும். அவர்களுக்குச் சிலசமயம் அல்லி கிடைக்கும், சிலசமயம் கிடைக்காது. எப்போது கிடைக்கும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. எல்லா அல்லி வேரிலும் கிழங்கு இருப்பதில்லை. கிழங்கு தேடுபவர்கள் ஏரியெங்கும் பரவி இருந்தார்கள். சூரியன் உயரே வந்துவிட்டான். கன்னத் திறந்து பாாத்தால் வெகு தூரத்துக்குச் சலனமற்ற நீர் குளிர்ச்சியான வீடு போல் தெரிந்தது. மறுபக்கம் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லே. பல்வேயற்ற நீர் எவ்வளவோ காலமாக, பல்விதக் கதைகளேச் சுமந்துகொண்டு கிடந்தது அங்கே. குளிர் காலத்தில் அந்தத் தண்ணிர் இன்னும் கறுப்பாகிவிடுகிறது. குளிர் காலத்தில் கற்றுப்புறத்திலுள்ள நானர் புதர்களில் வசிக்கும் பறவை கள் வேறெங்கோ பறந்து போய்விடும். தண்ணிர் சற்று வடிந்தால் விஷப் பாம்புகள் அந்தப் புதர்களில் பொந்துகளுக்குள் குளிருக்குச் சரணடையும். வெயிலுக்காக, கழைக்காகக் காத்திருக்கும் அகவை. மழை வந்துவிட்டால் அல்லது வசந்த காலத்தில் சூரியன் உச்சி வானத்தில் பிரகாசிக்கும்போது அவை கிலத்திலிருந்து தண்ணிருக்குள் இறங்கிவிடும் தாரத்திலுள்ள சாலமரக் காட்டிலிருந்து கூடச் சில மயால் பாம்புகள் இந்தத் தன்னிருக்கு வந்துவிடும்.

ஜாலாவி ரத்தச் சிவப்பான இரண்டு கண்கள் தன்னேயே எப்போதும் பார்த்துக்கொண் டிருப்பதைக் கவனித்தாள். நீரின் ஆழத்தில் ஒரே இருட்டாக இருந்ததால் ஒன்றும் தெளிவாகத் தெரிய வில்லை. அந்த நீல நிற, பச்சைநிறப் புதர்களில் இரண்டு அல்லிக் கிழங்கு கிடைக்காதா என்ற ஆசையில் ஜாலாலி கறுப்பு வாத்தைப் போல் நீரில் முழுகியவாறே அந்தச் சிவப்புக் கண்களுடன் மரண விக்ாயாட்டு விளையாடினுள்.

அப்போதும் பேலு தருக்குள் படுத்துக் கிடந்தான். ஹாஜி சாயபுவின் பீபி கானல் நீராகத் தெரிந்தாள், வரவில்லே வந்தால் சட்டென்று அவளேப் பிடித்துப் புதருக்குள் இழுததுக்கொண்டு விடுவான். சகடமர நிழவில் பீபியின் உருவம் தெரிகிருற்போல் இருத்தது, தெரியவில்லே, வெயில் தலையுச்சிக்கு வந்துவிட்டது.

215.



பிபியின் மூகத்தையோ தேகத்தையோ பார்க்க முடியவில்லே வாஸ்து பூஜையில் ஒலித்த மேள, தம்பட்ட ஒலிகள் எப்போதோ நின்றுபோய்விட்டன. குளத்தங்கரையில் பெரிய மாமி. சோன்ற வயலில் நின்று பணியடித்துக்கொண்டே இருந்தான்.

உற்சவம் முடிந்துவிட் து. இப்போது எல்லோரும் எள்ளு, துளசி, பெரிய மரத்தட்டு, நைவேத்தியச் சாமான்கள், எள்ளுருண்டை, கத்மா எல்லாவற்றையும் வீட்டுக்கு எடுத்துப் போகவேண்டியதுதான். தள் மாமி வெள்&ாக் கல்ஜாடியில் பாயசம் எடுத்துக்கொண்டு போனுள். ரஞ்சித். பூ பழம், புதிய துண்டு, தேங்காய் இவற்றை எடுத்துக்கொண்டு போனுன். வயலிலேயே பிரசாத விநியோகம் நடந்தது. கிராமத்து இ2ளஞர்கள், பெண்கள், கிழவர்கள், குழந்தைகள் காய்லாரும் பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு போனுர்கள். இன்று இரவு பூராவும் பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்குகள் எரியும். சர்க்கார் வீட்டார் குளத்தங் கரையில் நாலந்து பெட்ரோலாக்ஸ் விளக்குகளே எரிய விடுவார்கள். வெவ்வேறு இ ங்களில் விளக்குகள் எரிந்துகொண் டிருக்கும். இரவு பூராவும் கிராமமே வெளிச்சத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும். ஆட்டு மாமிசம், பச்சரிசிச் சோறு இவற்றின் வாசஃப் எங்கும் பரவும். பேலுவின் நாக்கில் ஜூலம் ஊறியது.

ரஞ்சித் வேருெரு வய வில் மாலதி இருப்பதைக் கண்டான். அவள் ஏதோ வேலையாக இருந்தாள். அவள் சிலபேரை உட்கார வைத்து அவர்களுக்குக் கிச்சடியும் பாயசமும் பரிமாறினுள். குளிர்கால வெயில் இதமாக இருந்தது. வான க் காற்றில் நல்ல குளிர். எல்லாரும் வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டுவிட்டு வயலில் புல்லின்மேல் படுத்துக்கொண்டு குளிர் காப்த்தார்கள்.

சோனு மணியடிக்கும் வெண்கலத் தட்டைக் கீழே போட்டுவிட்டு ஒடிஞன். படுகையில் ஆடு மேய்க்க வந்த பாதிமா அவனே ஜாடை காட்டிக் கூப்பிட்டாள். அவள் ஒர் ஆமையைப் பார்த்து விட்டாள் ; அதைப் பிடிக்கத்தான் சோனுவைக் கூப்பிட்டாள். இது குளிர் காலம். குளிர் காரணமாக, ஆமைகள் வெகுநேரம் தண்ணிரில் இருக்க முடியாது. அவை கரைக்கு வந்து குளிர் காயும்: அல்லது பூமிக்குள் புதைந்திருக்கும். ஆமைகள் வயல் உழப்படும் போது வெளியில் வந்துவிடும்.

ஆனுல் பாதியா சோனுவுக்கு ஆமையொன்றையும் காட்டவில்லை. அவள் சோனுவை அரசமரத்தடிக்கு இழுத்துக்கொண்டு போனுள். புதருக்குள்ளே என் கா இருக்கு, பாரு! அது பைத்தியக்கார டாகுராக இருக்குமென்று பாதிமா நினைத்தாள். சோனுவின் பைத்தியக்காரப் பெரியப்பா சிலசமயம் ராத்திரி வேளையில், சில சமயம் அதிகாலையில்.

21E



விட்டைவிட்டுக் கிளம்பி வயல்களே கடந்து, ஸோளுவிபாலி ஆற்றையும் தாண்டி எங்கோ போப்ளிடுவார். அவர்தாம் இன்று வெகுது.ாரம் போகாமல் அரசாரத்தடியில் பட் கிளாச் செடி தருக்குள் உட்கார்ந்துகொண்டு பறவைகளுடன் பேசிக்கொண் டிருக்கிருர் என்று நினைத்தாள் பாகிமா, புதருக்குள் இருப்பது பைத்திய க்கார டாகும் அல்ல், .ே லுவேடிக் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. பேலுஷேக் புதருக்குள் ஒளிந்துகொண் டிருந்தான் - தன் உயிரை விடப் பிரியமான, மரணத்திலும் தன்னுள் மறக்க முடி பாத, ஹாஜிசாயபுவின் இரண்டாவது பீபியைப் பிடித்திழுத்துப் புதருக்குள் கொண்டு வருவதற்காக.

சோளு புதருக்குள் எட்டிப் பார்த்து, "பெரியட்டா !" என்று கூப்பிட டான். அங்கு இருப்பது அவராகவே இருக்கும் என்று அவனும் நினைத்தான். இந்தப் பிராந்தியத்திலேயே அவர் ஒருவருக்குத்தான் வயல்கள். மரங்கள், செடிகொடிகள், திருவிழா எல்லாம் ஒன்று.

தான் கால்வளவு நேராக அங்கே காத்துக்கொண் டிருக்கிருேம் என்று பேதுவுக்கே தெரியவில்லை. யாரோ வெளியிலிருந்து கடப் பிட்டதைக் கேட்டதும் .ே லுவின் கால்கள் புதருக்கு வெளியே தெரிந் தன். அதைப் பார்த்தத்தான் உள்ளே யாரோ இருப்பது அவர் களுக்கு தெரிந்தது. அவர்கள் தவழ்ந்துகொண்டு புதருக்குள் துழைந்தார்கள். முதலில் சோனு, பின் ஒல் பாதிமா. பேலு அவசர அவசரமாக எழுந்தான். ஒடிப் போப்விடலாமா என்று நினைத்தான். அப்படி ஒடி ஒல் அகப்பட்டுக்கொள் நேர ாேம். அவன் கெட்டுப் போன எதையோ புதருக்குள் தேடிக்கொண் டிருப்பதாகப் பாவனை செய்தான்.

இவ்வனவு ரசனேயற்ற ஒரு மனிதன் இருக்க முடியும் என்றே சோளுவும் பாதி 2ாவும் நினைக்கவில்லை. "நீங்களா?' என்று கேட்டான் சோனு.

"ஆமா, ஒரு வேர் தேடறேன்.'

'எதுக்கு '

"அரைச் சுக் கையிப்ே போட்டுக் க.”

'கிடைக்க கல்வியா ?"

'இல்லே. வேரெல்லாம் எங்கேயோ மநைஞ்சுக் கிடக்கு."

இப்படிச் சொல்லிவிட்டுப் பாதிமாவை முறைத்துப் பார்த்தான் பேலு. அவன் மனசுக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான், சாமு இந்தப் பொண்ணுக்கு ரொம்பச் செல்வம் கொடுக்கறன். அவளுக்கு இங்கிளின் கத்துக் கொடுக் கருகன். இந்த அநாசாரம் பேலுவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. பைத்தியக்கார டாகுரின் முகம் அவன் மனசுக்கு

217



முன்னே வந்தது : வந்ததுமே ஆத்திரம் பிறந்தது. தன் கையைப் பார்த்துக்கொள்ளும்போது அவன் அடையும் துக்கத்துக்கு எல்ஃப் இல்லை. செல்வாக்குக் குறைந்து வந்தது. அவனுடைய பீபி ஆன்னு எண்னெ ப் கடன் வாங்கப் போகும் சாக்கில் ஹாஜிசாயபுவின் சின்ன பீபியிடம் போய்விட்டாள். சின்னா பீபியிடந்தான் போளுளோ சின்ன பாபுவிடந்தான் போனுளோ ? இன்னும் திரும்பவில்.ே

பீபியின் நினைவு வந்ததும் அவன் சீக்கிரம் போக நினைத்தான். சீக்கிரம் போவதென்ருல் பெரிய தோப்பின் வழியேதான் போக வேண்டும், வேறு வழி கிடையாது. வெதும் மூங்கில் காடு, சில பிரம்புச் செடிகள், ஒரே இருட்டு. பகல் வேளேயில் அங்கே ந ந்து போகவே பயமாயிருக்கும். பக்கத்தில்தான் கிராமத்து இடுகாடு.

பேலு வேகமாக நடந்தான். இடக் கையில் கொஞ்சங்கூடச் சக்தி இல்2. மந்திரித்த சோழி தொங்கியது அதில். அயெனுடைய பீபி இன்னும் தன் ஜோடியுடன் திரிந்துகொண் டிருந்தாள். அவனுக்கு அவள் வயிற்றில் உதைக்கவேண்டும் போல் இருந்தது. அவனுடைய உடலும் பற்களும் இறுகிக்கொண்டன. கள் பீபி அப்போதுதான் தோப்பிலிருந்து வெளியே வருவதை அவன் கண் டான். ஆணுல், "இந்தக் கை, இந்தக் கை : கை வழங்காற் போன தால் அவ&n ஒன்றும் செய்ய முடியவில் அவனுல். அவள் தோப்பிலிருந்து வெளிப்பட்டதுமே அவன் பயங்கரமாக, "ஆன்னு, நீயா ?' என்று கத்தின்ை.

ஆன்னு நிற்கவில்லே. இப்படிப்பட்ட மனிதனிடம் அவளுக்கு என்ன பயம்? அவள் அவனத் தாண்டிக்கொண்டு போனுள். 'நீ என்ன மனி சன் ! நான் உன்னேக் காக்கா விரட்டச் சொன் னேன் . நீ என்னடான்று தோப்புலே சுத்ததே."

"நீ தோப்புலே என்ன பண் றே '

உள்ளுேடே சேர்ந்திருக்கணுமின்னு உன்னேத் தேடிக்கிட்

டிருக்கே 8ள் !"

உம், அவனுேட பீபி கூட அவனே இளக்காரம் பள்னக் கற்றுக்கொண் டிருக்கிருள். யாரை உதைப்பான் அவன் ?

தன்னுடைய வயிற்றிலேயே உதைத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்! அவன் தன் வயிற்றிலேயே உதைத்துக்கொள்ள விரும்பிரன். அவன் ம&னவி கூட அவள் கையாலாகாதவன் என்று தெரிந்துகொண்டு விட்டான். இப்போது யார் யாருடைய வயிற்றில் உதைப்பது? அவள் தோப்பில் ஒளிந்துகொண்டு என்னவெல்லாமோ செய்கிறள். கடவுளால் கூட அவளேக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. பேலு புகாம் செய்யும் குரலில், "எனக்கு ஒண்னும் தெரியாதுன்னு நீ நி:னச்சுக்கிட்டிருக்கே ! நாசமாப் போன காக்கா!" என்று கத்தின்ை.

218



அவன் பதிலடி அடித்தாள். 'எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுன்னு: நீ நினக்சுக்கிட்டிருக்கே '

'நீ பருவப் பொண்ணு, உனக்குத் தெரியாத்து உன் டா ?' என்று சொல்வி நிறுத்திக்கொண்டான் பேலு.

சற்றுத் தூரத்தில் சோளுவும் பாதிமாவும் பலாமரத்தடியில் நின்றர்கள். சோனு பலா இலைகளேயும் கிளேகளையும் வெட்டி ப் பாதியாவின் ஆட்டுக்குப் போட்டான். பேலு ஆன் லுவோடு சண்டை போட்...ால் அந்தச் சத்தத்தில் அவர்கள் இங்கே வந்து விடுவார்கள். வந்தால் இங்கு நடந்த விஷயம் அம்பளமாகிவிடும். அவன் அரசமரத்தடியில் புதருக்குள்ளே ஹாஜிசாயபுவின் இரண் டாவது பீபிக்காகக் காத்துக்கொள் டிருந்தது, ஆன்னுன்புக்குத் தெரிந்துவிடும். அவன் ஆன்னுளின் உடலிலிருந்து வந்த மீன் நாற்றத்தை இந்தத் தடவை டொறுத்துக்கொண்டான். அவன் கத்திசூரன்: 'குளிச்சுட்டு வீட்டுக்குள்ளே வரணும் இல்வியோ, கான க்காச்சு, உனக்காச்சு, பார்த்துடுவோம்!"

ஆன்னு பின் அ ங்காப்பிடாரிதனத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ள நேர்ந்ததில் அவனுக்கு ஏற்பட்ட கோபம் காபத்தியக்கார டாகுரின் மேல் பாய்ந்தது.

"அந்தப் பாவி பாஃா பேனேட் ஏறி அவஇேரட ரெண்டு கையையும் ஒன டச்சுட்டு மைதாாத்திலே ஹாப்ய ப் பறவை ஒட்டருன். காத்தை ஊதிக் கிட்டுப் போயிக்கிட்டிருக் கான். அந்த ஆள் மட்டும் ஆப்புடட்டும், அவனே க் கொல்வாமெ விடப்போறதில்பே !’

கோபமும் ஆக்ரோஷமும் பேலுவைக் குதறிப் பிடுங்கின. எண் னெ ப் கடன் வாங்கிக்கிட்டு வரேன்து, ஆன்னு அவனே மீன் வத்தலுக்குக் காவல் எபச்சுட்டு, இங்கே தோப்புக்குள்ளே என்ன செஞ்சுக்கிட்டிருந்தான்னு அவனுக்குத் தெரியும்.

தன் இரண்டு கைகளேயும் மேலே துக்கிப் கர்த்தபோதுதான் எவ்வளவு கையாலாகாதவன் என்று பேலுவுக்குப் புரிந்தது. முரட்டுப் பொள் டாட்டியோட அகபஒ ல் இந்த ஜன்மத்துவே: சண்டை போட LΓfη: Η ΙπgiΙ. முடிந்திருந்தால் இந்த இருட்டுத் தோப்புக்குள்ளே அவளோட ஒரு பெரிய யுத்தமே பண்ணியிருப் பான். வேறு வழியின்றி, அவன் சாதுவாக ஆன்னுவைத் தொடர்ந் தான். அவர்களிடையே எந்தவிதச் சச்சரவும் இல்ாைதது போவ. அவர்கள் எங்கேயே விருந்துக்குப் போய்விட்டு அந்தத் தோப்பு வழியே வீடு திரும்புவதுபோல் சாதுவாக நடந்தான்.

இன்னும் மேளம், தம்பட்டம் முழங்கின. மாலதி வயலில் பி சாதம் கொடுத்துக்கொண் டிருந்தாள். காகிதத்தால் செய்த சிவப்பு, நீலநிறக் கொடிகள் காற்றில் அசைந்தன. வெள்ளோப்

219



பட்டுப் புடைவை கட்டிய மாலதி, ஆசாரமும் அனுஷ்டானமுமே கதியாக இருக்கும் மாலதி, எல்லாரையும் போல் வாத்து வளர்க்கும் .மாலதி, ஆண்வாத்தின் மேல் தனக்கிருந்த பாசத்தால் இரவு முழுதும் மழையில் த&ாந்துகொண்டே அதைத் தேடிய மாலதி - புவதி மாலதி எல்லாருக்கும் பாயசம் கொடுத்துக்கொண் டிருந்தாள். சோனு பலாமரக் கிளையின் மேல் உட்கார்த்திருந்தான். பாதிமா விஷமக்கார வண்ணத்துப் பூச்சியைப் போல் மரத்தைச் சிற்றிச் சுற்றி வந்து குதித்தாள். சோனு பலாமரக் கொப்புகளை ஒடித்து ஆட்டுக்குப் போட்டாள். ஆடு அவற்றைக் கவ்வுவதற்காகத் தன் பின்னங்கால்களால் நின்றுகொண்டு குதித்தது. அதன் மகிழ்ச்சி யைப் பார்த்துச் சோனு இளந்தளிர்களைப் பொறுக்கிப் பொறுக்கி அதற்குப் போட்டான். இப்போது அதற்குப் பக்கத்தில் இல் களும் கிளைகளும் குவிந்துவிட்டன. சோன மரத்திலிருந்து குதித் தான். குதித்ததும் பாதிமா அவனு ைய காதில் கிசுகிசுத்தாள்: 'வfங்களா, சோணு பாபு ?"

"எங்கே ?" 'மகிழம்பழம் பொறுக்க." 'எவ்வளவு துார ம் ?” பாதிமா விர& நீட்டிக் காண்பித்தாள். "ரொம்பத் துனால்ேலே. அதோ பாருங்க, ஹாலான் பீரோட தர்கா. அதோட வலப் பக்கத்து மேட்டிலே குளம், அந்தக் குளத்தங்கரைக்குப் போகனும்.'

'சித்தப்பா நக வாரே !' "இதோ வந்துடலாம் ! ஒரு ஒட்டத்திலே போவோம், ஒரே ஓட்டத்திலே திரும்பிடுவோம்.'

சோனு நாற்புறமும் திரும்பிப் பார்த்தான். விசேஷ தினமானதால் யாரும் அவர்களேக் கவனிக்கவில்பே. வால்ட்டுவும் பல்ட்டுவும் பாபுவுடன் ஹோமத்துக்கு ஹவிஸ் சமைக்கப் போயிருந்தார்கள். மாமா சர்க் கார் வீட்டு வாஸ்து பூஜைக்குப் போயிருந்தாம். சோடா, ஆபு, திரணி எல்லாரும் பிரசாதம் சாப்பிட்டுவிட்டுத் திரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். விசேஷ நாளில் யார் எங்கே இருக்கிரு னென்று யார் கவலைப்படுவார்கள்? பைத்தியக்காரப் பெரியப்பா அதிகாஃபயில் எந்தப் பக்கம் போனரென்று யாருக்குமே தெரியாது. அவன் திரும்பிவர நேரமானுல் எல்லாரும் அவனும் அவருடன் போயிருப்பதாக நினைத்துக்கொண் டிருப்பார்கள். சோனு 'போம். போம்' என்று வாயால் சப்தம் செய்துகொண்டு பாதிமாவுடன் மைதானத்தில் ஒடிஞன். பெரிய மைதானம். வடக்கே போனுல், ஹாளபான் பீருடைய தர்கா. கோபால் டாக்டர் அந்தப் பக்கமாக

220



சைக்கிளில் வந்தார். அவர் கண்ணில் படாதிருப்பதற்காக அவர்கள் இருவரும் ஒரு பள்ளத்தில் ஒளிந்துகொண்டார்கள். இருவரும் கால்களைக் குற்றிக்கொண்டு தலகுணிந்து உட்கார்க் திருந்தார்கள். அவறும் பாதிமாவும் தணியாக பைதாகாத்தில் சுற்று வதைக் கோபால் டாக்டர் பக்கதுவிட்டால் ஆபத்துத்தான்! "சோனு, நீ நேத்திப் பய! இவ்வளவு பெரிய மைதானத்துலே இந்தப் பொண்ளுேடே சேர்ந்துக்கிட்டு தனியா சுத்தறியே. என்ன தைரிய ம் உங்களுக்கு! போங்க போங்க, பீட்டுக்கு ஒடிப் போங்க ' அல்லது கோபால் டாக்டர் வீட்டில் போய்ச் சொல்லிவிடுவார். ஈசம் அவனுக்குப் பிரியமான தர்மூஜ் எம விட்டுவிட்டு அவனைத் தேடிக்கொண்டு ஓடிவருவான் "வங்கே போனங்க. சோது பாபு : சோனுபாபு!" என்று கூப்பிடுவான்.

முன்பு ஒரு நாள் சோனு தனியே தர்முஜ் வயலுக்குப் போன்றன். எவ்வளவோ நாளுக்கு முன்பு. ஆரல் இன்னும் நினவு வருகிறது. அந்த வயல், மாலினி மீன், பெரிய மியாளின் இரண்டு பீபிகள், துர்க்கையைப் போன்ற முகம், முக்கில் மூக்குத்தி தொங்கியது. எல்லாவற்றிலும் ஒரு மர்மக் கவர்ச்சி. அந்தக் கவர்ச்சிக்கு ஆசைப்பட்டு ஓடினுள் சோ.ை பாதிமா தன் துணியை படித்துக் கட்டிக்கொண் டிருந்தாள். அயதுடைய மேலுடம்பு காளியாக இருந்தது. ஆக்கில் முக்குத்தி தொங்கியது. கயதில் பித்தனே டோலாக்கு. முக்கின் நடுத் கனடில் தங்கத்தாலான மூக்குத் திருதாணி. திருகாணியின் தஃப் சந்திரன் மாதிரி சப்பட்டையாக இருந்தது. சோனு இந்தச் சr' ட்டைச் சந்திரகர் பாதிாாவின் முக்குத் தண்டில் எப்படி ஒட்டிக்கேயன் டிருக்கிறது என்று அதைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். சோவின் பாசன பாதிமாவுக்கு பரிகவும் பிடித்திருந்தது. அபன் உடம்பில் சந்தனத்தின் மகாம், த%யில் தேய்த்திருந்த எண்ணெயின் வாசல் சோன பாதி மாவின் முக்கை மடக்கி அதில் ஒட்டிக்கொண் டிருந்த சப்பட்டைச் சந்திரனைப் பார்த்தான்.

பாதிமாவின் உடம்பு சந்தோஷத்தில் சிவிர்த்தது. அவள் சொன்குள் : "நாம போகலாம், வாங்க. கோபால் டாக்டர் போயாச்சு துரதத்தில் கோபால் டாக்டரின் சைக்கிள் மணியோசை கேட்கிறது. வயல்களில் பயிர் இல்லே. காலி நிலத்தில் சில சில இடங்களில் மட்டும் சிறு புதர்கள் இருக்கின்றன. இப்போது ஒடிப் போய்விடலாம்." m

அவர்கள் ஒடும்போது குளத்தங்கரைக்குக் கீழ்ப் பக்கத்து வயலில் பைத்தியக்கார டாகுரைப் பார்த்தார்கள். அவர் வேகமாக

221;



ஏரிப்பக்கம் நடந்து போய்க்கொண் டிருந்தார். சோனு தானே அவரைக் கண்டுபிடித்துவிட்டது டோல் அவரைக் கூப்பிட்டான், உரத்த குரலில்.

தம்பட்டங்கள் முழங்கின. அவனுடைய கூப்பாடு கேட்காமல் அவர் வேகமாக நடந்தார். வாஸ்து பூஜைக்காக எருமையைப் பலியிடப் பயன்படுகிற அரினாளில் ரத்தம் சொட்டிக்கொண்டே இருந்தது. பாதிமாவும் சோனுவும் பைத்தியக்கார மனிதரைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டே ஓடினும்கள். மேட்டின் மேல் நின்று கொண் டு கூப்பிட்டார்கள். அவர் அதைக் கேட்டால்தானே! அவர் குண்டத் தங்கரையிலிருந்த காட்டுக்குள் துழைந்துவிட்டார். உலகத்தில் எவ்வளவோ விஷயங்கள் நட க்கின்றன, எவ்வளவோ நடப்பதில்லை. வயலில் பயிர் எப்போதும் விளைவதில்லை. வயல்கள் காவியாகக் கிடந்தன. சில இடங்களில் புகையிலேட் பயிர், பேட்டு நீலத்தில் வெங்காயம், பூண்டு, உருt க்கிழங்கு முட்டைக்கோசுப் பயிர்கள். தளத்திலிருந்து தன்னர் இறைத்து இவையெல்லாம் பயிர் செய்கிறர் பிரதாப் சந்தா. வரப்புகளின் மேலே இருவரும் ஒடினுள்கள். பருவம் இல்லாவிட்டாலும் காட்டுக் குள்ளே மகிழபரம் பழத்திருந்தது. அவர்கள் மகிழம்பழம் பறிக்க ஒடிஞர்கள். பாதிமா பழங்களைப் பொறுக்குவாள். அவள் கூடச் சோனபாபு இருக்கிரும். நடுப்பகல் வெயில் தலைக்கு மேலே அடிப் பதால் அவர்களுக்குக் குளிராக இல்.ே பாதிமா வெற்று மேலுடம்புடன் ஒடினுள். அவர்கள் இருவரும் ஒடுவது இரண்டு முயல்கள் ஓடுவதுே tால் இருந்தது.

சோளுவுக்குத் திடீரென்று தோன்றியது. வெகுதூரம் வந்துவிட் டோம் என்று. அவர்களுக்கு எதிரில் பெரிய காடு | பயத்தால் சுருங் கிப் போப்விட்டான் சோனு, அவர்களால் வீடு திரும்பமுடியாது!

மனித சஞ்சாரமற்ற இடம் பண்டைக் காலக் குளம், பழங்குட்டை யைப் போல் இருந்தது. பாசியும் நீர்ச் செடிகளும் காடாக வளர்ந் திருந்தன் அதில் கரையில் வளர்ந்திருந்த பலவிதச் செடிகளும் மரங்க ஒரும் அந்த இடத்தைக் காடாக ஆக்கி விட்டன. சிறிய பெரிய கொடிகள் அடர்ந்த புதர்கள். நடுவில் ஒற்றையடிப்பாதை. அதில் உலர்ந்த சருகுகள். உலர்ந்த மரச்சுள்ளிகளும் பறவை களின் சிறகுகளும் மண்ணில் கிடந்தன. தமுேக்கு மேல் ஒரு பழங்கால மருதமரக் கிளேகளில் பறவைகள் வசித்தன. அதற்குக் கீழே. எவ்வளவோ காலமாக, மீன்கள், மனிதர்கள், மாடுகள்து களின் எலும்புகள் கிடந்தன. பக்கத்தில் ஒரு கிழட்டுமாடு போல் ஒரு குருகுமரம் தன் கிளைகளால் ஆகாயத்தைத் தொட்டுக்கொன்

o!



டிருந்தது. அதில் விதவிதமான விசித்திரப் பொந்துகள். மரக் தின் ஒரு பக்கத்துக் கிளைகள் காய்ந்துவிட்டன. கிளேகளில் வரிசை வரிசையாகப் பருந்துகள் உட்கார்ந்திருந்தன. சோளு கபுக் கும் பாதிமாவுக்கும் அந்த மரத்தையனுகதி துணிவில்பே. ஆனுல் அதைக் கடக்காவிட்டால் மகிழாரத்தை அடைய முடியாது. மகிழமரம் பெரியதல்ல, சிறியதுதாள். புதர்களுக்குள்ளே போப் கிழ மரத்தைக் கண்டுபிடிப்பது கஷ்டத்தான். இந்த மரத்தைப் பற்றி ஜோட்டன் தான் பாதியாவுக்குச் சொல்லியிருந்தாள்.

ஒரு தடவை ஜோட்டன் ஆபேத் அலிக்காக ஒரு கோழி கொண்டு வந்திருந்தாள். அது ஹாஜிசாயபு வீட்டுச் சீதாமரவேலிக்குப் பறந்து போய்விட்டது. வேலியோரத்தில் ஹாஜி சாயபுவின் சிதறிய பீபிபைச் சந்தித்தாள் ஜோட்டன். சிறிய பீபி கோழி வயலுக்குள் ஒடிவிட்ட தாகச் சொன்னுள். வயலில் இறங்கிய ஜோட்டலுக்குத் துரத்தில் ஏதோ ஓடுவதுபோல் இருந்தது. தாயாக இருக்களாம், பூனேயாக இருக்கப்ாம். வயல்ல்ே இறங்கிய ஜோட்டன் ஹாஜிசாயபுவின் சிறிய பிள்ாேயைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னுன்: "அதே பாரு, கோழி ஒடரது அதோ, அதோ!" பிபியும் அவலும் முதலிலேயே பேசி வைத்துக்கொண் டிருந்திருக்கலாம். இருவருமாகச் சேர்ந்து ஜோட்ட னே க்கோழியைத் தேடிக்கொண் டு டயலுக்குள் அனுப்பிவிட்டார்கள். ஜோட்டன் அந்தக் கோழியை ஆபேத் அவிக்காகத் திருடிக் கொண்டு வந்திருந்தாள். மெளல்வி சாயபு ஆசையோடு வளர்த்த கோழி அது. அது சமயம் கிடைத்ததும் தன் வீட்டை நோக்கி ஓடுவதாக ஜோட்டன் நினைந்தான். அவள் கோழியைப் பிடிக்க ஓடினுள். கோழி தப்பி ஓடிவிட்டால் மெளல்வி சாயபுவுக்கு ஜோ ட்டன் அதைத் திருடிக்கொண்டு போனது தெரிந்துவிடும், அப்புறம் ஜோட்டலுக்கு ஆபத்துதான். கோழி துரத்தில் தெளி வாகத் தெரியவில்லை. மேட்டுநிலக் குளத்தங்கரையில் இருந்த காட்டுக்குள் அது நுழைவதாகத் தோன்றவே ஜோட்டன் அதைப் பிடிக்க ஒடினுள். வ்வளவு ஆசையோடு, காய்வளவு கஷ்டப் பட்டு அதைப் பிடித்துக்கொன் டு வந்திருந்தாள், அவள் ஆபேத் அலிக்காக அவள் தன் முழங்கால்களுக்கு மேலே துணியைத் து.ாக்கிக்கொண்டு குளத்தங்கரைக்கு ஓடிவந்தாள், காட்டுக்குள் நுழைந்தாள். வழி தெரியவில்பே அவளுக்கு. கோழி ஏதாவது மரத்தின் மேல் உட்கார்ந்திருக்கிறதா என்று தலையை உயர்த்திப் .பார்த்துக்கொண்டு போனுள் அவள்.

அப்போது கோழியின் கழுத்தைப் பிடித்து அழுத்தி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் ஹாஜிசாயபுவின் சிறிய பீபி பிடியைத் தளர்த்தி அனுல் கோழி க்யாங், க்யாங்" என்று கத்திவிடும்.

223



அப்போது ஜோட்டன் காட்டில் கோழியைத் தேடிக்கொண் டிருந்தாள். ஐயோ! கோழி எங்கே போச்சு ? தலேயில் அடித்துக் கொண்டாள் ஜோட்டன். அப்போது புதருக்குள் சிவப்பாக ஏதோ தெரிந்தது. கோழியின் சிவப்புக் கொண்டையாக இருக்குமோ ? அவள் ஆசையோடு குனிந்து குனிந்து காட்டுக்குள் போருள். போனபிறகு தெரிந்தது, அது மகிழமரத்தில் பழுத்திருக்கும் பழம் என்று. பருவமில்லாப் பருவத்தில் மூத்திருந்தது மகிழமரம். சில பழங்கள் கீழே கிடந்தன. ஒரு பூனேயோ அல்லது தெரு நாயோ காட்டுக்குள் நுழைந்திருந்தது. குளிர்காலத்தில் மங்கிய வெளிச் சத்தில் அதைக் கோழி என்று நினைத்துவிட்டாள் ஜோட்டன். மூக்குக்குப் பதில் நகம்வெட்டி கி ைத்ததுபேல் அவள் கோழிக்குப் பதிலாக மகிழம் பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டாள். அந்தப் பழங்களே அவள் பாதிமாவுக்குக் கொடுத்து, மகிழமரம் இருக்கு மிடத்ா:தயும் சொல்வியிருந்தாள்.

இப்போது சோளுவுக்குப் பயம் பந்துவிட்டது. "எனக்குப் பயமா இருக்கு, பாதிமா " என்று அவன் சொன் ன்ை.

* rண் ள பயம்? இங்கே வாங்க ' பாதிமா அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு குருகுமரத் தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். பெரிய பெரிய பருந்துகள் அதன் மேல் அசையாமல் உட் கார்ந்துகொண் டிருந்தன. அந்த மரக் தைப் பார்க்கப் பார்க்க சோளுவுக்குப் பயம் அதிகரித்தது. அவர்கள் ராணிப் பகுந்தைப் பார்த்தார்கள். அது மரத்தின் உச் சாணிக் கிாேயில் ட் கார்ந்துகொண்டு எங்கேயாவது எதாவது பிராணி செத்துக் கிடக்கிறதா என்று மோப்பம் பிடித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. மற்றப் பருந்துகள் துளங்குகிருற்போல் அசையாம விருந்தன. ஒரு சில பருந்துகள் மட்டும் கழுத்தைத் திருப்பித் திருப்பி, சிறிய மரப் பொம்மைகள் மாதிரி இரண்டு மனிதப் பிராணி தன் கீழே நின்றுகொண் டிருப்பதைக் கவனித்தன. பருந்துகளின் ராஜாமட்டும் எப்போதும் விழித்துக்கொண் டிருக்கும். அதுதான் வேட்டையிருக்கும் இடத்தைப் பார்த்து பற்றப் பருத்துகளுக்குச் செய்தி தெரிவிக்கும். அது ஆகாயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக் கும். ஆகாயத்தில் எங்காவது, ஏதாவது பறக்கிறதா, கால்வளவு என் றெல்லாம் பார்க்கும். செத்த பிராணியின் நாற்றம் அடித்தால் அது முதலில் இறக்கை யடித்துக்கொண்டு பறக்கும் - அதைத் தொடர்ந்து மற்றப் பறவைகளும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒர் உலகத்தைத் தேடிக்கொண்டு பறக்கத் தொடங்கும்.

ராஜப்பருந்து மேலே பறப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களே உற்றுப் பார்த்தது. பாதிமா ஆற்றுப் படுகைக்கு ஆடு மேப்க்கப் போவாள்.

224



சாப்பாட்டுத் தட்டைத் தலையில் வைத்துக்கொண்டு வயலுக்குப் போவாள். அவளுக்குப் பயமே கிடையாது. சணல் வயல்களில் பயிர் மிக உயரமாக, பாதிமாவைவிட உயரமாக வளர்ந்திருக்கும். உயரமான பயிருக்கு நடுவே வயலின் வரப்பு தவே வகிடு போலக் காட்சி தரும். இருபுறமும் வளர்ந்த பயிர் வயேேயே காடாக மாற்றியிருக்கும், அந்த வழியில் பாதிமா தன்னந் தனியாகப் பயமின்றி, ஆட்டைக் கூட்டிக்கொண்டு போயிருந்தாள். அப்படிப் பட்ட பாதிமாவே இப்போது பயந்துபோய்விட்டாள். ராஜாப் பருத்து அவர்கள் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தபோது சோனுவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடிவிட நினைத்தாள் அவள்.

கதைகளில் வருமே அந்த மாளிகையின் வாசலாக இருக்கலாம், இந்த மரம். பாரம் ராட்சசனே ப் போல அந்த மாளிகைக்குக் கால சிப்ாக இருக்கிறது. மரத்தைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் பூ பழம், ராஜகுமாரி ல்லாம் கிடைக்கும். பழங்களுக்காகவும், பூக்களுக்காகவும், அந்த ஆச்சரிய உலகத்தைப் பார்ப்பதற்காக வும் பாதிபா தைரியத்தை பருவித்துக்கொண்டு. சோனுவையும் இழுத்துக்கொண்டு, பறவைகளின் இறக்கைகள், மீன்கள், மனிதர் களின் எலும்புகள், பறவைகளின் விட்டைகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டிக் காட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

காட்டுக்குள் ல நிறங்களில் சின் கன ச் சின்ஸ் ப் தரவைகள் பறந்து கொண்டிருந்தன. பறவைகள் கூவின. வண்ணத்துப் பூச்சிகள் பந்து திரிந்தன. ஓர் ஒளுள் கிளப், கிளப்' என்று சப்தம் செய்து கொண்டு அவர்களேப் பார்த்தது. அந்த இடம் ஆள் இல்லாத இடமாக, சூனியப் பிரதேசமாக இருந்தது. பங்கும் மனித அரவமே இல்லே. துரத்திவிருந்து யாரோ ஒரு மரத்தை வெட்டும் ஒலிமட்டும் வந்துகொண் டிருந்தது. உற்றுக் கேட்டால் தம்பட்டங்களின் ஒலி யும் கேட்கும். இந்த மாதிரி ஆளரவமற்ற இ த்துக்கு வந்துவிட்ட அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பரிதாபயாகப் பார்த்துக்கொள் டார்கள்.

"சோனு பாபு, நான் உங்களைத் தொட்டுட்டேன். வீட்டுக்குப் போனப்பாம் நீங்க ஸ்நானம் பண்ளைனும் ' என்று பாதிமா சொன் ஆறுகள்.

சோனுவுக்குத் தன் அம்மாவிடம் பயம் வந்தது. "நீ ஏன் என்ாேத் தொட்டே?” என்று அவன் கேட்டான்.

'நாள் தோட்டேனு, நீங்க தொட்டிங்கனா? என் முக்குத் திருகை நீங்க தொட்டுப் பார்க் கல்லே ?"

'அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்ச என்&ா அடிப்பாங்க."

225 苹曾



அந்தக் காட்சி சோளுவின் மனக் கண்ணில் தோன்றியது-அந்த மழைக் கால்ச் சம்பவம். அவன் பாதிமாவின் புடை வைத் தலைப்பில் ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியை வைத்து முடிந்திருந்தான். அதற்காக அவனுடைய அம்மா அவனே நன் ருக அடித்துவிட்டாள். பாதிமா சொன்ன கதைக் கேட்டு நிஜமாகவே பயந்துவிட்டான் சோனு, "நீ எங்க அம்மா கிட்டே சொல்லாதே, நான் உன்னத் தொட்டுட் டேன்னு !' என் ருன் சோனு,

'நான் ஏன் சொல்றேன் ?"

'சொன்ஞல் அம்மா என்னே அடிப்பாங்க.'

"ஒரு நாளும் சொல்லமாட்டேன்."

"முனு சத்தியம்?"

'மூனு சத்தியம்."

சோனுவுக்கு ஆறுதல் ஏற்பட்டது. "இந்த விஷயம் ஒருத்தருக்கும் தெரியாது" என்றுள் பாதிமா.

நாற்புறமும் பெரிய பெரிய, அறிமுகம் இல்லாத மரங்கள். செடி கொடிகளும், மரங்களும், புதர்களும் அங்கங்கே சிறிய அடர்ந்த காட்டையே சிருஷ்டித்திருந்தன. அந்தக் காட்டுக்குள் மகிழ மரத்தைத் தேடிக்கொண்டு போனுர்கள் அவர்கள். அவர்கள் கேட்க விரும்பினுர்கள், மரமே! நீ இவ்வளவு நாள் யாரோட மரமா இருந்தே ?

மரம் பதில் சொல்லும் : "ராட் சசனுேட மரமா இருந்தேன்."

"இப்போ நீ யாரோட மரம்?"

"உங்களோடது.”

".அப்போ எங்களுக்குப் பழம், மகிழம்பழம், தா!"

அவர்கள் நடந்தார்கள். ஆளுள் வேகபாக முன்னேற முடியவில்லே. நாற்புறமும் அடர்ந்த காடு. காட்டுக்குள் எவ்வளவு தூரம் நடந்து போக முடியும்? காலடியில் உலர்ந்த புல்லும் சருகும். நெடுங் காலமாக மனித சஞ்சாரமே இல்லாத இடம். அவர்கள் கால்களே மடக்கிக்கொண்டு குனிந்து செடிகளைத் தாண்டி க்கொண்டு போளுர்கள். மனசுக்குள் சொல் விக்கொண் ஈர்கள். கதைகளில் கேட்டிருந்து போல, "மரமே நீ யாரோடதாக இருந்தே 711

"ராஜாவோ தாக இருந்தேன்."

'இப்போ யாரோட யரம் நீ?"

"உங்களோட டிரம்."

'அப்போ எங்களுக்குப் பழம், மகிழம்பழம், கொடு '

மரம் சில சமயம் ராஜாவுக்குச் சொந்தமாயிருந்தது, சில சமயம் ராட்சசனுக்குச் சொந்தமாயிருந்தது. "மரமே, ஏ மரமே !' அவர்கள் "மரமே, மரபோ!' என்று கத்தினுர்கள். ' எங்கே போயிட்டே நீ ?"

225



அவர்கள் மகிழ மரத்தைத் தேடினர்கள். மரக்கிளேயில் பருந்துகள் கூவின. காட்டில் பல விசித்திர சப்தங்களும், பறவைகளின் ஒலி களும் புந்தன.

அப்போது யாரோ ஹாம், ஹாம் என்று சப்தம் செய்துகொண்டு அவர்களே நோக்கி வருவதுபோல் இருந்தது. பாட்டியம்ா சொல்லும் கதையில் வரும் பிசாசு மாதிரி, :ோகினிப் பேட் மாதிரி. பாதிமா சிசுகிசுத்தாள் : "இதென்ன ? கேளுங்க, சோனு பாபு '

சோனு ஒரு மரக் கணுவில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்குக் கால் வலித்தது. மேலும் நடக்க முடியவில்லே. கால்களில் முள் குத்தி விட்டது. இந்த இடத்தை விட்டுத் திரும்பிப் போனுல் தேவலே என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. இருந்தாலும் மகிழம் பழித்தின் மேல் ஆசை அவனுக்கு. த்தைக் கொண்டு போல் அவனு டைய பெரிய அண்ணுவும் இரண்டாவது அண்ணுவும் ஆச்சரியப் படுவார்கள். "சோனு, சோனு, நீ நல்ல பையன். எனக்கு துண்ணு கொடுடா, எனக்கொண்னு தாடா!' என்று கெஞ்சிக்கொண்டே அவ&னச் சுற்றுவார்கள். பாதிமாவுந்தான். பழத்துக்காக ரொம்ப ஆசைப்பட்டு அந்தக் காட்டுக்குள் வந்திருந்தாள். அந்த "ஹாம் ஹாம் சப்தம் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக அவர்களே நோக்கி வந்தது. அவர்களுக்கு ஒரே பயம், இப்போது ஏதோ நடக்கப்போகிறது. தப்பியோடும் முயற்சியில் அவர்கள் இன்னும் அதிகமாகக் காட்டுக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டார்கள். காடு உள்ளே இவ்வளவு பெரிதாக இருக்கும் என்று அபப்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வில்லை. காட்டுக்குள் நுழைந்ததுமே, மகிழ மரம் அது கண்மனே வாயிலில் நிற்கும் சிப்பாய் போல நின்றுகொண் டிருந்தது அகற்கு முன் கையை நீட்டிகுல் கை நிறையப் பழங்களேக் கொடுக்கும் என்பதே அவர்களது நினைப்பாக இருந்தது.

இப்போதோ அவர்கள் காட்டுக்குள் வெகுதுாரம் வந்துவிட்டார்கள், வெளியே போகும் வழி எந்தப் பக்கம் என்பது அவர்களுக்கு மறந்து போய்விட்டது. பாதிமாவின் கண்களும் முகமும் வறண்டு போய்விட்டன. அந்தச் சப்தம் காடு முழுதும் சுற்றிய து. பாரோ காட்டுக்குள்ளே அட்டகாசமாகச் சிசிப்பது போல் இருந்தது. பாட்டியம்மா கதையில் வரும் பிசாசு சொள்வதுபோல் யாரோ சொல்கிறர்கள்; யாளங், மாஉஉங், காஊங், மானுவேகர் கந்தி பாஊங் ! (மனித வாசனை வருகிறதே!)

அவர்கள் மரா பயங் கொண்டு கண்களை முடிக்கொண்டு காதிரில் படும் புல், சருகுகள், செடி கொடிகள் இவற்றைத் தள்ளிக் கொண்டு ஒடிஞர்கள். வயல் வெளி இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரிய வில்லை. இப்போது முன்னுல் வழியைக் காைேம், அவர்கள் பின்

227



பக்கம் திரும்பி ஓடினுர்கள். அந்த அட்டகாசிச் சிரிப்பு அவர்களைத் தொடர்ந்து வந்தது. அவர்களோப் பிடிக்க வந்தது. சூரியனின் அபரிமிதமான ஒளி போப் அந்த அட்ட காசச் சிரிப்பும் மரஞ் செடிகளே முறித்துக்கொண்டு பெரிய ஓசையுடன் அலேந்தது. இப்போது வயல்வெளியில், "ராஜராஜேஸ்வர் கீ ஜமப் ஜப் யக்ளுேள்பவர் கீ ஜய் !" என்ற சப்தம் எழுந்தது. யாரோ இந்தக் கோஷத்தை எழுப்பிக்கொண்டு போனுர்கள். சோனு பயந்து போப் மரங்களுக்குப் பின்னுல் ஒளிந்துகொண்டான். பாதிபாவும் அவ்வாறே செய்தாள். அவர்கள் முகத்தை உயர்த்திப் பார்த்த போது புதரிடுக்கு வழியே வயல்வெளி தெரிந்தது. சுமார் நாற்பது ஐம்பது l க்கள் அடங்கிய கூட்டrொன்று திறந்தவெளியில் போப் க் கொண்டிருந்தது. பதினுறு பேர் ஒர் எருமையின் முண்டத்தை மூங்கில் தடியில் கட்டி படுத்துக்கொன் டு பே குரர்கள். டல்லியிடப் பட்ட எருமையின் முண்டார் ஆங்கிளில் தொங்கியது. வெட்டப் பட்ட தஃப்பை அதன் வயிற்றின் மேலேயே வைத்து இரண்டையும் சேர்த்துக் கயிற்ருல் கட்டியிருந்தார்கள். கன்கள் திறந்திருந்தன, காதுகள் கீழே தொங்கின. பயிர் கள அய், ஆரிைய வயல் .ன் ப் பார்த்துக்கொண்டே போயிற்று, அந்த வெட்டப்பட்ட தன்.

அதை தூக் சிக்கொண்டு செல்பவர்கள் 'ஜய் யக்ருே ஸ்வர் கீ ஜப் ஜய் ராஜராஜேஸ்வர் கீ ஜய் ! என்று கத்திக்கொண்டே போஒர்கள்.

சோனுவும் பாதிமாவும் மூச்சையடக்கிக்கொண்டு புதருக்கு பின் ஒரல் மனறத் திருந்தார்கள். அவர்கள் கண் முன்னே இந்தப் பயங்கரக் காட்சி. வாயைத் திறந்து பேச முடியாதபடி அவர்களுடைய தொண்டை உலர்ந்திருந்தது. அவர்களால் சொல்ல முடியவில்லே. "நாங்க இங்கே காட்டுக்குள்ளே ஆய்பிட்டுக் கிட்டு இருக்கோம். எங்களுக்கு வெளியே வர வழி தெரியவே இங்கேயே இன்னும் கொஞ்சநேரம் இருந்தால் நாங்க செத்துப் போயிடுவோம் !"

முன்னே எருமையைத் து க்கிக்கொண்டு போனுர்கள். பின்னுல் வருபவர்கள் த லேயில் அரிசி, பருப்பு, எண்ணெய் இவற்றை எடுத்துக்கொண்டு போனும் க ஒரு நூமை மாட்டைச் சாப்பிடத் தேவையான அளவு அரிசி, பருப்பு, என்ணெய். இவர்கள் சீதல்கடிா நதிக் கரையிலிருந்து வந்திருக்கிருர்கள், பளியிட்ட எருமையை எடுத்துக்கொண்டு போக. பிரசாதம் வீறுகக்கூ ஈது. பல்லக்குத் துரக்கிகள் கல்யாணப் பெண்ானே ப் பல்லக்கில் வைத்துப் பல்லக்கைத் துரக்கிக்கொண்டு பாடியவாறு போனபார்களே, "ஹாங் - ஹோம்- நா., ஹாங் ஹோம் - . அதுபோல் இவர்கள்

芝2B



எருமை வயிற்றின்மேல் அதன் தலையை வைத்துக் கட்டித் துக்கிக் கொண்டு போகிருர்கள். 'ஹாங்-ஹோம் -நா! மிகவும் அருங்குப் பைத் தரும் காட்சி. -

காட்டுக்குள் மரக்கிளேகளை முறித்துக்கொண்டு திரிவது யார்? ஒரே அட்ட காசச் சிரிப்பு ! உச்சானிக் கிளையில் பருந்தின் ஒலம், சுவர்க் கோழியின் குரல், மரக்கிளேகள் முறியும் சப்தம். அவர்கள் பயத்தின் கண்களே மூடிக் கொண்டார்கள். அந்த அட்டகாசச் சிரிப்பு காட்டுக்குள் தனக்கு ஒரு வழி செய்துகொண்டு வந்து அவர்கள் மேலே விழுந்துவிட்டது , அவர்களேத் தன் சக்தி வாய்ந்த ககளால் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டுவிட்ட து. அவர்களேத் தரையிலிருந்து மேலே துரக்குகிறது, தங்க, வெள்ளிப் பதுமைகாேத் தாக்குவதுபோல. அட்டகாசச் சிரிப்புப் பிசாசு அந்தத் தங்க, வெள்ளிப் பதுமைகளைத் தன் இரு தோள்களின் மேல் ஏற்றிக்கொண்டு காட்டுக்கு வெளியே வந்தது. இரண்டு துமைக இருக்கும் உயிர் வந்துவிட்டது. பிசாசால் அவர்களுடைய மகிழ்ச்சிப் பெருக்கைத் தாங்கிக்கொள்ள முடிய வில்பே. அது கத்தியது : 'கேத்சோரத் சாலா !”

இப்போதும் வயலில் தம்பட்டங்கள் ஒலித்தன. வாஸ்து பூஜைக் குப் பிறகு பூரி ட, ஜூ உற்சவம். உற்சவக் கடைகளுக்கான சரக்குகள் ஆற்றங்க ை வழியே பேயிா. புங்கில் கAாத் தோரில் வைத்துத் துரக்கிக்கொண்டும் கித்தான்களேத் தலையில் துரக்கிக்கொண்டும் ஆட்கள் போனுர்கள். வேட்ாளுவி பாளி ஆற்றில் வியாபாரிகளின் படகுகள் எத்தாேபோ அவை பாய்களே விரித்துக்கொண்டு போப் க் கிளே நதி வழியே பிரம்மபுத்திராவில் போய்ச் சேரும். அதன் பிறகு வ&ாவின் திரும்பினுன் அந்தப் பிரம் காண்டா ன ஏரி. ஐந்து கோச தூரத்துக்கு நீண்டிருக்கிறது. அது. தாழ் நிலங்களிலுள்ள நீர் ஏரிக்குள் போ விழுகிறது. ஏரியைக் கடந்தால் ற்சவ டைாகானம். பாலத்தைக் கடந்தால் பக்ருேளlவர் கோவில். கோவிலுக்குப் பக்கத்தில் க்கள் கூடாரம் எழும்பியிருந்தது.

பைத்தியக் கார டாகுருக்கு அந்த ஏரியின் கிஃrைiபு வந்தது. அவர் சோனுவையும் பாதிாவையும் வயலில் கொண்டுவந்து விட்டார். சோனுவின் பயம் பறந்து போப்பிட்டது. பாதிமா வரி- என்று சிரித்தாள். அவர்கள் விட் ைநோக்கி ஆரம்பித்தார்கள். பொழுது சாய்ந்துகொண் டிருந்தது. குளிர்காலம். டாக்கா போயிருந்த சாம் சுதீன் இன்று திரும்பிவருவதாகப் பேச்சு. பாதிமா வேகமாக ஒடிலுள். அன்பளுடைய பாடா அவளுக்குக் கண்ணுடி வtளயல் வாங்கி வந்திருப்பார், டாக்காவிலிருந்து. 'வீட்டில் அவளேக் காணுவிட்டால் அவருக்குக் கோபம் வரும். அவளுக்குக்

229



காது டோலாக்கு வாங்கிவருவார். அம்மாவுக்குக் கட்டம் போட் ட புடைவை வாங்கி வருவார் நினைத்தால் பட்டனத்துக்குப் போய் விடுகிறர் அவளுடைய பாபா. இரண்டு மூன்று நாள் கழித்துத் திரும்பி வருகிறர். பெரியவளான பிறகு பாதிமாவும் டாக்காவுக்குப் போவாள்' இப்படியெல்லாம் பேசிக்கொண்டே போனுள் பாதிமா. ''நானும் போவேன்! நான் பெரியவளுனப்புறம் என்னேக் கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன்னு என்னுேட அப்டா சொல்லியிருக்கார்" என்றுன் சோனு,

'சதம் காட்டிலே இருக்கிற பீரங்கி காள்ாபிக்கிறேன்னு என்ளுேட LKII LIII சொல்லியிருக்காரே I”

"என் அப்பா சொல்லியிருக்கார் சதர் காட்டிலே இருக்கிற பீரங்கியைப் காண்பிப்பார், ரம்னு மைதானம் காண்பிப்டார். புரி கங்கையிலே ஸ்தானம் செஞ்சுவைப்பார்."

"நான் எழுதப் படிக்கக் கத்துக்கிட்டேன் னு என:னப் பாபா மோட்டாரிலே கூட்டிக்கிட்டுப் போவாரே "

'நான் டரீட் சையிலே முதலா வந்தால் என்னே ரயில்லே டாக்காவுக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப் போவார். எங்க அப்பா."

'ரெயில் ரொம்பச் சின்காது. சோணு பாபு, நீங்க சின்ன ரெயில்லே தானே போளிங்க !”

"மோட்டார்தான் ரெயிலேவிடச் சின்னதாக்கும்." பாதிம கழுத்தைத் திருப்பிச் சோனுவைக் கேலிசெய்தான். 'அப்படியா ?" 'ஒனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது, சிறுக்கி ஒர் அறை கொடுப்பேன்." 'கொடுங்க, பார்ப்போம்! நீங்க கன்னத் தொட்டிங்கன்னு, உங்க அம்மாகிட் டே சொல்:ளி அடி வாங்கிக் கொடுக்கிறேன்."

"சொல் விடுவியா ?” "பின்னே மோட்டார் சின்னதுன்னு ஏன் சொல்றிங்க?" 'இனிமே சொல்லல்லே." சோணு பாபுவை வெற்றிகொண்ட மகிழ்ச்சியில் வேகமாக ஒடினுள் பாதிமா அவளுடைய தலைமயிர் காற்றில் பறந்தது. அல்பளுடைய கட்டம் போட்ட புடைவை அவிழ்ந்தது. அவள் ஒடிக்கொண்டே எப்படியோ அதை இடுப்பில் இறுக்கி முடிந்து கொண்டாள். அவள் கால்களில் கொலுசு, கொலுசில் சிறிய சிறிய இரும்பு உருண்டைகள் போட்ட மணிகள். அவள் ஒடும் போது கொலுசுகள் 'ஜல் - ஜல்' என்று ஒலித்தன. ஒடியவள் நின்று பின்னுல் திரும்பிப் பார்த்தாள். வருத்தமும் கோபமுமாக ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண் டிருந்தான் சோனு ; அசையாமல்

230



நின்றன். பாதிமா வெற்றி வீராங்களே போல் குதித்துக்கொண்டு ஒடினுள். இரண்டடி நடந்தும் மறுபடி நின்முள் பிறகு திரும்பித் திரும்பிச் சக்கரம்போல் சுற்றினுள், ஒரு முயல் புல்லேக் கடித்து ஒரு வாய் தின்றுவிட்டு இரண்டு வாய் கடித்துத் துயபிவிட்டு வேகமாக ஓடுவதுபோல. ஆனுல் சோனு சோனுவின் உடம்பி விருந்து சந்தன மனம் வந்தது. அவனுடைய முகம் சும் புல்லேப் போல் மிருதுவாக இருந்தது. அவன் இளம் வாழைக் குருத்துப் போல் நளினமானவன். அப்படிப்பட்ட சோளுவை வயலில் தனியே விட்டுவிட்டுப் போகக் கஷ்டமாக இருந்தது அவளுக்கு. அவள் நின்ருள்; பின்னுல் திரும்பி கூப்பிட்டாள், 'வாங்க ! நான் நின்னுக் கிட்டிருக்கேன்!'

சோணு கோபத்துடன் கத்தினுன் : "நான் வரமாட்டேன் போ!' பாதிமா திரும்பிக் கத்தினுள் : "நீங்க வரலேன்னு, நானும் போக மாட்டேன். '

இருவரும் அங்கங்கே சற்றுநேரம் நின்ருர்கள். சோணு நகரா திருப்பதைக் கண்டு பாதிமா அருகில் போப், "வாங்க!" என்ருள்.

"ஊஹாம். நான் வரமாட்டேன்." "வாங்க சரி, ரயில்தான் பெரிசு. சரிதானே !' இன்னும் ஏதோ சொல்ல நினைத்தாள் பாதிமா ; ஆனுல் சொல்ல முடியவில்பே. அவள் மன சில் இந்த எண்ணம் தோன்றியிருக்கலாம் ; 'திருவிழா வுக்கு நாம ரயில்லேதானே போவோம்! ரயில் பெரிசா இல்லாட்டி ரெண்டுபேர் அதிலே எப்படி ஏறமுடியும் ஆளுல் இந்த எண்ணத்தைப் பேச்சாக வெளிப்படுத்தத் தெரியா பல் அவள் பேசாமல் சற்றுநோம் நின் ருள். பிறகு சோணுவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னுள் "நானக்கு கார்த்திக் பூஜைக்குடம் தfங்களா ?"

'கொடுக்கறேன்.' "சரி, வாங்க ! நாம ஓடுவோம்." அவர்கள் ஒருவர் கையை மற்றவர் பிடித்துக்கொண்டு ஓடினர் கள். குளக்கரையில் மாலதியைப் பார்த்ததும் அவர்கள் சட்டென்று கையை எடுத்து விலகிக்கொண்டார்கள். பிறகு தனித்தனியே ஒடத் தொடங்கிஞர்கள்.

மேளங்கள் முழங்கிக்கொண்டே யிருந்தன. ஐம்பது வாத்தியக் காரர்கள் கழுத்தைச் சாய்த்துக்கொண்டு மேளம் அடித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். சர்க்கார் வீட்டு வாஸ்து பூஜை அந்தப் பிராந்தியத்திலேயே பிரபலமானது. அதற்கு ஏர்ாளமான மக்கள் வந்திருக்கிரு.ர்கள். உறவினர்கள், கிராமத்தார். சர்க்காரின் பண்ணே யாட்கள் என்று. தூரத்துக் கிராமங்களில் இருந்தெல்லாம் மக்கள்

231



வந்திருக்கிருர்கள். குளத்தங்கரையில் கூடியிருப்பவர்களின் எண் னிக்கை ஆயிரம் இருக்கும். வன்னர்கள். நாவிதர்கள், நமதுத் திரர்கள் எல்லாரும் இலையைப் போட்டுக்கொண்டு கிச்சடி சாப்பிட் டார்கள். பல்லக்குத் துரக்குவதுபோல் பலியிட்ட எருமையைத் துரக்கிச் சென்றவர்கள் முன்:tம் கிராமங்கள் வழியே சென்றபோது, 'சிவடாகுர் கீ ஜய், ராஜராஜேஸ்வர், யக்ளுேள் வர் கீ ஜய் !' என்று கத்திக்கொண்டு போனர்கள்.

வயலிலும், புல்லின் மேலும் இரத்தத் துளிகள் விழுந்தன . 'எங்கள் தாம் சநாதன தர்மம். இந்த மாதிரி இளம் எருமை இந்தப் பிராந்தியத்திலேயே பலியாகவில்லே. இவ்வளவு பேரிய அரிவாள் இந்தப் பக்கத்திலே யார்கிட்டே இருக்கு? எங்க மதத்தைப் போலப் புண்ணிய மதம் வேறு எது? ஜட் ராஜ ராஜேஸ்வர், யக்ளுேஸ்னர் கீ ஜய் ! கரரிகரையில் சென்றபோது ஜயகோஷம் எழுப்பினுர்கள். எருமையைத் துக்கிச் சென்றவர்கள். ஏரிக்குள் அல்லிக்கிழங்கு பறிக்க வந்து கைகால் ஜில்லிட்டுப் போனவர்கள், குளிரால் விறைத்து வெளுத்துப் போன வர்கள், நடு நடுவில் கரைக்கு வந்து குளிர் காய்ந்துகொண் டிருந்தவர்கள் எல்லாரும் தூரத்தில் புள்ளிபுள்ளியாகத் தெரிந்த ஒரு மனிதக் கூட்டம் எருமையைத் துக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தார்கள். எருமை யின் வசிற்றில் அதன் தஃப் தி ரென்று அந்தத் த% நழுவிக் கீழே விழுந்து, உருண்டு உருண்டு அல்லிக்கிழங்குக்காக வந்திருக்கும் அந்த ஏழைகளின் காலடியில் வந்து விழுந்தது.

தங்கள் காள்:1; பiே; விழுந்த தன் யப் பார் த்துப் பயந்து போப் அவர்கள், 'தோபா! தோபா !! அபசாரம் ! அபசாரம் !)" ன்று கத்தினர்கள். அதைப் பார்த்தது அவர்கள் செய்த பாவம். இந்த அருவருப்பைத் தரும் காட்சியைப் பார்த்துவிட்டு அவர்கள் தங்கள் கண்களேயும் காதுகளையும் பொத்திக்கொண்டார்கள். எவ்வளவு பெரிய ஏரி! அதைப் பற்றி எவ்வளவு கதைகள் ! அதில் எவ்வங் பு விதப் பாம்புகள், பிராணிகள். நீர்ச்செடிகள்! பெரிய பெரிய அட்டைகள் காதுக்குள் நுழைந்துவிட்டால் ஆள் பிழைக்க முடியாது. அவர்கள் அந்த எருமைத் தபேயைத் திரும்பிப் பார்க்கவின்ஃ. சூரியன் அஸ்தமித்துக்கொண் டிருந்தான். அவர்கள் விடு திரும்ப வேண்டும். -

குளிர்காலமாதலால் வாடைக் காற்றின் பலம் அதிகரித்தது. வானம் நிர்மவிமாயிருந்தது. இந்தத் தடவை எல்லாக் குளிரும் இந்த வயல்களில், இந்த ஏரியில் வந்து இறங்குமென்று தோன் றியது. இவ்வளவு நேரம் ஏரி நீரில் ஆயிரக் கணக்கான கூடைகள்

232



மிதந்தன; இப்போது ஒரே ஒரு கூடைதான் மிதந்தது. ஒரு கூடை மட்டும் ஏரியில் மிதந்தால் பயத்தான். கூடைக்குரிய ஆள் எங்கே கூடைக்குச் சொந்தக்காரன் எங்கே காளுேம்?

சூரியன் அஸ்தமித்துக் கொண்டிருந்தான். இப்போதெல்லாம் ஆம்பல் பூப்பதில்லை. துரத்தில் நிறையத தாாரை இலகள். அவற்றுக்கு அருகில் மிதந்தது ஒரு கூடை. கூடைக்குரிய ஆள் எங்கே தண்ணிரில் இறங்கியிருந்தவர்கள் கரைக்கு வந்துவிட் டார்கள். தங்கள் தங்கள் கூடைகளே எடுத்துத் தலையில் வைத்துக் கொண்டார்கள். ஒரு கூடை மட்டும் வாகாடக்காற்றில் மிதந்து கொண்டு தொ? வில் போவதைப் பார்த்தார்கள்.

"பாருங்க, தண்ணியிலே ஒரு கூ ைமிதந்துகிட்டுப் போகுது!" என்ருன் ஒருவன்.

இன்னுெருவன் சொன்னுன் : "யாரோ தண்ணீபிளே முழுகிப் போயிட்டாங்க."

மூன்று காலமும் அறிந்த ஒரு கிழவி. அவள் முகம் உலர்ந்து சுருங்கிக் கிடந்தது, உரக்கச் சொன்னுள், "ஏரி துரு ஆளேப் வி வாங்கிட்டுது' என்று. அவள் விதியைப் போல் நின்றுகொண்டு. "இது நடந்தே தீரும். வருஷா8பருவும் ஏரிக்குப் பசி வந்துடும். அது சமயம் கிடைச் சபோது ஒது ஆளே முழுங்கிடும்' , க்று கூறிஜன்.

'ஏரிக்குப் பலியான ஆள் யார் ?”

1லாவி தண்ண துக் கடியில் அந்த இரண்டு சிவப்புக் கண்களுடன் விளையாடினுள். அவை முன்னுல் வந்தன ; பின்னுல் போயின. தண்ணிருக்குள்ளே முழகினுள் அடர்ந்த நீக ம்ெ அல்தே பசுமை நிதம் நாற்புறமும் பிரவாகமாக ஓடியது. கீழே சூரியனின் ஒளி உளடுருவும் துர ம்வரை கங்கலாகத் தெரிந்தது. அந்த ராட்ட்ைசிக் கஜார் மீன், அவளேக் கடித்துக் கொல்லக் கருணம் பார்க்கிறது என்று ஜாலாலிக்குப் புரியவில்.ை தருணம் கிடைத்ததும் அது அவளேக் கடித்துக் குதறிவிடும். தன் இருப்பிடத்துக்குள் ஜாலாலி வந்ததை அந்த மீனுல் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லே.

தண்ணிருக்குக் கீழே மண் மிருதுவாக, சமதளமாக இருப்பதை ஜாலாவி கண்டாள். பிரம்மாண்டமான ரூபசி. காத்லா அல்லது காலிபாஷஸ் மீளுயிருந்தால் தண்ணீருக்கடியில் அதன் இருப்பிடம்

233



சமதளமாக, வட்டவடிவமாக இருக்கும். செடிகளும் புற்களும் அதைச் சுற்றி வளர்ந்திருக்கும். அந்த இடம் தனிமையாக அமைதியாக இருக்கும். ஜாவாவி தன் இருப்பிடத்துக்கு அருகில் வந்து சுற்றுவதால் மீனுக்கு மிகவும் கோபம் வந்துவிட்டது. கோபம் அதிகமாக அதிகமாக அது தன் வாலே ஆட்டியது ; முன்னும் பின்னும் ஓடியது. மனித உருவத்தைப் பார்த்துப் பப்படுகிறது, அல்லது பயப்படாமல், குதிரை காலெடுத்து வைப்பதுபோல் செதில்களே ஆட்டியது. மலேப்பாம்பின் உடலில் காணப்படுவது போல் பெரிய பெரிய சக்கரங்கள் அதன் உடலின்ாேள் திட்டப்பட் டிருந்தன. அதைப் பார்க்க ஒரு பெரிய கறுப்புத் துரண்போல இருந்தது. மனிதனைவிட எவ்வளவோ பலம் வாய்ந்தது அது, அவ்வளவு சக்தியையும் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு ஜாவாளியின் நெஞ்சைக் குததிக் கிழிப்பதற்காக அவளைத் தாக்கியது. அப்போது ஜாலாலியின் தன் கீழாக இருந்தது. அவள் அல்லிக்கிழங்கு பறிப்பதற்காக இருகால்களேயும் அகலப் பரப்பிக்கொண்டு தவ1ேயைப் போல் தண்ணீருக்கடியில் இறங்கிக்கொண் டிருந்தாள். அப்போதுதான் மீன் அவளேத் தாக்கியது.

ஜா பாலிக்கு மூச்சுத் திணறியது. பிரம்மாண்ட மாகா மிருகம் போல் மீன் குதித்தது. அந்த வேகத்தில் தண்ணிரில் சுழல் உருவாகியது. தண்ண'ருக்கடியிலிருந்த செடிகொடிகள் சுழலில் சுழன்று ஜாலாவியின் மெல்விய உடலே ச் சுற்றிக்கொண்டன. அவள் அவற்றிலிருந்து தன்னே விடுவித்துக்கொள்ள கடைசி முறையாக முயற்சி செய்தாள். அவளிடமிருந்து ஒர் ஏப்பம் வந்தது. வாயைத் திறந்து மூச்சுவிட முயன்றபோது அவள் நிறையத் தண்ணிரைக் குடித்துவிட்டாள். அவளால் மறுபடி மேலே எழும்ப முடியவில்லே. தன்னாரிருக்குள்ளேயே மூச்சுவிட முயற்சி செய்யச் செய்ய அவள் எல்லாத் தண்னரீரும் தன் வயிற்றுக்குள் போவதைக் கண்டான். அவள் தன் உயிருக்காகத் துடித்துக்கொண்டு அல்லி, தாமரைக் கொடிகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முயற்சி செய்யச் செய்ய அந்த இரு சிவப்புக் கண்களும் பெரிதாக ஆகி ஆகி நெருப்புக்கோன பாக ஆகிவிட்டன. அதன் பிறகு அந்தக் கோளங்கள், தண்ணரீருடன் தண்ணீர் கலந்து விடுவதுபோல் தண்னரீரில் கலந்து ஒரு பூப்போலக் காட்சியளித்தன. அதன் பிறகு ஜாவாவியின் உயிர் குமிழிட்டுக் கொண்டு காற்ருகித் தன்னிருக்கு மேலே வந்தது. அந்த மலரின் நிறம் இப்போது மறைந்துவிட்டது. தண்மீைரின் சுழற்சியும் குறைந்துகொண்டே வந்தது. தண்ணரீருக்குள்ளிருந்த புல்லும் புதரும் செடிகளும்



234