தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்து காலத்தால் அழிக்கமுடியாதவை சிலவற்றை இங்கே இந்த இடத்தில் தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (TShrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும்
rrn.rrk.rrn@gmail.com

Saturday, September 17, 2016

நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .37-91 வங்காள மூலம் : அதீன் பந்த்யோபாத்யாய தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி

 (மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
 automated google-ocr in ubuntu with the help of Libre draw

நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . .37-91
வங்காள மூலம் :
அதீன் பந்த்யோபாத்யாய
தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி

நேஷனல் புக் டிரஸ்ட், இந்தியா புதுடில்லி

ஜோட்டன் வேறென்றும் பேசத் தோன்றாமல் அவுல் இடிக்கத் தொடங்கினுள். கிரெளஞ்ச பட்சியின் ஒலி இன்னும் வருகிறது. அவளிடமிருந்து. அவள் அணிந்திருந்த கிழிசல் புடைவை இதற்குள் காய்ந்துவிட்டது, பெரிய மாமி அவளுக்கு ஒரு தொன்னை அவல் தின்பதற்குக் கொடுத்தாள். ஆனால் அவள் அதைச் சாப்பிடாமல் முந்தானேயில் முடிந்து வைத்துக்கொண்டாள். ன்ட்டு அவளுக்குக் கொஞ்சம் பச்சைப் பாக்கு கொண்டுவந்து கொடுத்தான். அதையும். முந்தானையில் கட்டிக் கொண்டாள். இதுபுே பெகுநேர மாகிவிட்டது. அவள் பொள முப்பிபேயை அம்ைபி வைத்துக்கொண் டு உட் கார்ந் திருந்தாள். சமையலானதும் அவளுக்குச் சாப்பாடு கிடைக்கும். ஜோட் டன் நன்ரக ரசித்துச் சாப்பிட்டாள். ஒன்று கூட விடாமல் சோற்றுப் பருக்கைகளேக் கப்பனாமாகப் பெறுக்கிச் சாப்பிட் சள். வாதக்கிய கத்தரிக்காயுடன் இலிஷ மீனின் ருசி, மழைக் காலத்து முரட்டு அரிசிச் சாதம்-இவை அக் குடும்பத்தின் இரக்க உணர்வை, ஜே. ட்டனுக்கு உணர்த்தின. கிழவியம்யா, பெரிபாரி. தனாரி இவர்களெல்லாருமே உதார குணத்தில் பைத்தியக்கார டாகுரைப் போட். இந்த விருந்து சாப்பாட்டுடன் இரவின் நிலவு, பைத்தி க் கார டாளுரின் நினைவு, கி , சானரின் நல்ல பனசு, பூபேந்திய நாத் தின் நற்குனர் - இவையெல்லாம் ஜோட்ட லுக்கு ஒரு தளிப்பட்ட சுகத்தைக் கொடுக்கின்றன. இந்தக் குடும்பத்தோடு அவளுக்கு கால்வன் ஸ்பு காமே கப் பரிச்சயம் !

அவள் பெரிய மாமியிடம் சொன் னுள். “ரொம்ப நாளேக்கப்பறம் இன்காக்கு பயிர நிறையச் சாப்பிட்டேன், பெரிய மாமி. இந்தச் சாப்பாட்டை என்னிக்கும் மறக் கா.ாட்டேன்."

அவளுடைய சோகக் கதையைக் கேட்டுவிட்டுப் பெரியமாமி சொன் இறுள். ஏதோ தர்காவிலே இருக்கிய பக்கிரி சாயபு உன்ஃா நிக்கா இப் பண்ணிக்கப் போறதாச் சொன் எப்பே !”

" என்ன சொல் ரீங்க, ம. மி? சொப்ப ைம் ல்யோபோ பார்த்தேன். ஆணு அல்லா கண் திறந்து பார்க் கல்லே :ள்: நான் என்ன பண் து போர் ?"

"ஏன் ? பக்கிரி சாயபு வந்ததா ஆபேத் அலி சொன்னுைே !' 'வந்தார். வந்து வயிறு நிறையச் சோந்தை முழுங்கிலுரர். முழங்கி விட்டு, சோர்பான் ஷேக்கோட டையலுக்குப் போறேகர் , திரும்பி வந்ததும் உன் ஃகாக் கூட்டிக்கிட்டுட் போறேன். அப்படின் துட்டுப் போனுர், போனவர் பேக் வர்தான். காட்பை நாளாயிடுச்சு?"

'சொல்லிட்டுப் போயிருக்கார்னு நிச்சயம் வருவார்." ஜேபட்டன் வேறெதுவும் பேசாமல் தன் எச்சில் இக்பயைத் தி டி எடுத்துக்கொண்டு நாவல் மரத்தைக் கடந்துபோய், கந்தபாதாவிப்

£4.




புதருக்கு மறுபுறம் அதை எறிந்தாள். நிலவு வெளிச்சத்தில் புதர்கள். காடு, தாரத்து வயல் வெளி, பச்சைப் யிர்களின் டிங்கலான காட்சி-எல்லாமே அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளித்தன. அவள் காைக்குப் போட்டுப் பார்த்தாள். அவளுடைய தேகம் அல்லாவுக்கு வரி கொடுத்து, ஏறக்குறைய இரண்டு வருஷமாகிவிட்டது. குறிப்பாக இந்த இரவும், புதர்களிடையே இங்குமங்கும் பரவியிருந்த இருளும், தொண்டை வரை நிரம்பியிருந்த விருந்துச் சாப்பாடும் ஜோட்டான் மனசில் ஒரு தீவிர ஆசையைக் கிளப்பிவிட்டு அவளைத் துன்புறுத் தின. பக்கிரி சாயபு இந்தச் சாபத்தில் மிகவும் அதிகமாகவே நினோவுக்கு வந்தார்.

அவள் பெரிய மாமியிடமிருந்து ஒரு வெற்றியைக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டாள். பச்சைப் பாக்கு ஒன்றை மூழ்சாக வாயில் போட்டுக்கொண்டு தோப்புக்குள் நுழைந்தாள். ஒரு உந்திரசக்தி அன்ரீவத் தோப்புக்குள்ளேயே நிறுத்திவைத்தது. பழுத்த பாக்கு ஏதாவது மரத்திலிருந்து கீழே புல்லில் பிழந்தா டுட்" என்று சப்தம் கேட்கும். வெளவால்கள் பத்துவரும். அந்தச் சப்தத்துக்காகக் காலதத் தீட்டிக்கொண்டு நின்றுள் அவள். ஆணுல் 'டுப் சப்தம் எழவில்பே. ஒரு வெளவாலும் பறந்து பரவில்ஃப். பச்சைப் பாக்கின் ரசம் போதையைப் போல் அவளுடைய த21:யைக் கணக்க வைத்தது. நீரில் வெள்ளி நிலவு பிரதிபலித்தது. அவள் நீரில் இறங்கினுள். கொஞ்சங் கொஞ்சமாகப் புடைவையை முழங்காலுக்குாேள் தூக்கிக் கொண்டு முன்னேறிருள். தன்னtரின் ஆழம் அதிகமாக ஆக அவள் துணியை மேலே தாக்கிக்கொண்டே போப் ஒரு சமயம் இடுப்பு வரைக்கும் கொண்டுவந்துவிட் கள். தண் ணி.ான் ஆதம் இன்னும் அதிகரித்துக்கொடிங் டே இருந்தது. க. ைரியரில் வள் தன் துணியை அவிழ்த்துத் தன் க்கு மேல் வைத்துக்கொண்டு உடும்பைப் போல் தம் 'வில் மிதக்க ஆரம்பித்தாள். அவளுக்கு இருப்ா து அந்த ஒரே துtாளிதான். எனத் துணிையைக் கட்டி க்கொண்டு இரவைக் கழிப்பது ரொம் ச் சிரமம்.

தண்ணரீசில் நீந்திக்கொண்டே புகர்களின் இடுக்கு வழியே அவள் பார்த்தாள். நரேன்தாஸ் பீட்டு வராத்தாவில் சிக்ளி விளக்கு எரிந்தது. கிழக்குப் பக்க அகாதயிலிருந்து தறி இயங்கும் அரவம் கேட்கவில்லை. தறியை இயக்குவது அமுல்பன். அவன் தன் விட்டுக்குப் போப்விட்டால் தறி இயங்காது. தவிரவும் இப்போது மார்க்கெட்டில் துல் கிடைப்பதிப்பே. அதன் காரனாகவும் நரேன் த ஸ் தறியை முடி வைத்திருக்கலாம். இப்போதெல்லாம் ஜோட்ட ஆல் நூல் சுற்றும் கதிர் நிறைய நூல் நூற்க முடிவதில்லை. அவள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு ஒரு சர்க்கா வாங்கியிருந்தாள். நூல் நூற்றுப் பணம்

EF




சேர்த்து இந்துப் பெண்கள் உபயோகப்படுத்தும் வெண்கலத் தட்டுப் போல் ஒரு தட்டைத் தானும் வாங்கிப் பெரிய மனுவி ஆக வேண்டும் என்று கோட்டைக் கட்டிக்கொண்டிருத்தாள் அவள். இந்தச் சமயத்தில் நூல்கண்டு விஃப் அரையனவிலிருந்து ஒரு அணு ஆகிவிட்டது. ஒரு பக்கிரியையும் வைத்துப் பராமரிக்கும் வசதி அவளுக்கு ஏற்படும் சமயத்தில் வந்தது அனர்த்தம், துலே பார்க்கெட்டில் கிடைக்காமல் போய்விட்ட து.

ஜோட்டன் தண்ணிரில் தவாேயைப் போல் மிதந்துகொண்டே நீந்துகிருள். அவளுடைய கைகால்களின் அசைவில் கொப்பளங்கள் கிளம்புகின் நன. வெப்பத்தினி யே நீரிள் இந்தக் குளிர்ச்சி: நிர்மலமான ஆகாயம், கிழக்கியிருந்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் பெரிய சந்திரன் இவையெல்லாம் சேர்ந்து ஜோட் டனின் தேகத்தை வரி கொடுக்கத் தூண்டுகின்றன. தொண்டை வரையில் சாப்பிட்ட தில் அவளுள்ளே எவ்வளவோ விதமாக ஆசைகள் பிறக்கின்றன. தூரத்து வயல் வெளியில் ஒர் ஒளிப்பொறி. எதிரில் சனல் பல்கள். சனல் சாகுபடியாகிவிட்டது. நீர் தெளிந்திருக்கிறது. காற்றில் நாற்புறமும் நீர் சாசனக்கிறது. தெளிந்த நீரில் ஜேயட் ன் தள் உடலின் உஷ்ணத்தைக் தனித்துக்கொண்டிருந்தாள். வாய் நிறைய நீரை எடுத்துக்கொன்டு ஆகாயத்தைப் பார்த்துக் கொப் புளித்து உமிழ்ந்தாள். "ஒன்ளுே - ப்கத்திலே எனக்கு என்ன வேலே இருக்கு சொல்லு !”

வானத்தில் இன்னும் வெளிர்ாம் இருக்கிறது. தன் காரில் அள்ளியும் ஆம்பலும் இருக்கின்றன. வயல் வெளியின் முடிவில் மாமரங்களும் நாவல்மரங்களும் நிழலாகத் தெரிகின்றன. எல்லாம் பார்க்க அழகாக இருக்கிறது. அவள் அல்லிப்பூவைப் போன் நீரிலிருந்து முகத்தைத் துரக்கி, இரண்டு கல்யாண முருங்க மரங்கன் க் கடந்த பின் கவனித்தாள். ஆற்றுப் படுகையில் ஆலமரத்தடியில் ஓர் அரிக்கேன் விளக்கு. அதற்கா, கில் ஒரு படகின் நிரல், ஒரு மனிதனின் நிழலுங்கூட. அவள் அவசர அவசரமாகத் தன்னியூ க் குள் அமுங்கித் தள்னே மறைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்தாள். தன்னிசில் ஒலி கேட்டது. ஒரு மீன் ஓடுகிறது போலும் அல்லது போய ர ல் மீனுக்கான பெரிய து எண்டிலில் போயால் மீன் அகப்பட்டுக்கொண் டிருக்கலாம். படகுக் கருகில் இருந்த மனிதன் மீனப் பார்க்க வந்தான். புதர்களுக்குப் பின்னுல் நீரில் மனித உருவம் மிதந்துகொண் டிருப்பதைக் கவனித்தான். ஜோட்டன் கழுத்துவன் ர Taif #వు அமுங்கித் தன்னே மறைத்துக்கொள்ளப் பார்த்தாள், முடியவில்லே.

:{6




மன்துர்- அவன்தான் அந்த மனிதன்-அவளுக்கு நேரே விளக் ககைக் கொண்டு வந்து பார்த்து, "ஜோட்டனு ?" என்றுள்.

ஜோட்டன் வெட்கத்தால் கண்களே முடிக்கொண்டாள். மூடிய கண்களுடனேயே அவள் பதில் சொன்னுள். "ஆமா !”

"எங்கே பேபிருந்தே ?” "டாகுர் வீடு. வழிவிடு, நான் போதேன்." மன்சூர் அவாது நிமேயை உணர்ந்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு சொன் மூன். "பெரிய மீன் ஒண்னு துண்டில்லே ஆப்பிட்டுக்கிட்ட தாக்கும்து நினோச்சேன்.'

"வேறுெண்ணும் நினேக் கல்வியே ?"

"வேறே என்ன நிஃசாப்பேங் ?" என்று கேட்டுக்கொண்டே அவன் படகின்போல் ஏறி உட் கார்ந்தான்.

"ஏன் ? வேறே ஒன்னும் நினைக்க முடியாதா? நீ இந்தப் பக்கம் காங்கே வந்தே ? . நன்று கேட்டுக்கொண்டே ஜோட்டன் கன் களேத் திறந்தாள். பேசியதில் அவருடைய .ெ கம் மறைந்து விட்டது. மன்சூரின் மேலுடம்பு திறந்து கிடக்கிறது. இடுப்பிள் மிகவும் சனகனமான துண்டு. அதுவும் தண்ணிரில் நஃா ந்து கொஞ்சம் மேலே துளக்கிக் கொண் டிருக்கிறது. அவன் ஜோட்டன் இருக்கும் பக்கம் திரும்பவேயில்&. ஜோட்ட ரக்கு ஒரே சிரிப்பாக வந்தது. அவள் கேட்டாள். 'உங்கிட்டதான் நிறையக் காசு இருக்கே பெரிய துண்டு ஒண்னு வாங்கிக்கக் கூடாதா ?"

சரி, சரி, நீ போ !” 'போகல்லேன் ஆறு நீ என்கா பண்ணுவே " ஜோட்டளே ஆசை

து பினடிபு து.

"என்ன பண்ணுவேன் '' - அவன் தான் அங்கே இருப்பதற்குக் காரனம் தேடிச் சொன்னுன் "ஹாபிஜாதி போயிருந்தேன, மருந்து வாங்க. திரும்பாத்துக்குள்ளே ராத்திரி ஆயிடுச் சி. து எண்டில்ப்ே ன்ே சிக்கியiருக்கான்னு பார்க்க இங்கே வந்த, நீ கொம்மானம் போடறே, இருக்க: நீலாவை ஒரேயடியா இநட்டாக்கிக்கிட்டு உக்கார்ந்திருக்கே. நீ இங்கே இருப்பேன்;று தெரிஞ்சிருந்தா நல்லப் லுங்கி கட்டிக்கிட்டு பந்திருப்பேன்."

மன்தரும் ஜோட்டனும் சம வயது. இளமைப் பருவத்து நிகழ்ச்சி களில் சில அவர்களுடைய ஞாபகத்துக்கு வந்தன. சிறுவயதில் அவர்கள் இந்தச் சனல் வயல்களில் அலேந்து திரிந்திருக்கிரும்கள். ஜோட் ள் அந்தச் சம்பவங்களே நினைவூட்ட விரும்பினுள். ஆல்ை சங்கோசம் காரண ாேக அவர்கள் இருவருக்குமே பேச்சு வரவில்: . இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேம்ப்ாக அவளுடைய உடம்பு காய்ந்து

B7




போய் ஏங்குகிறது. அவள் கெஞ்சும் குரவில் சொன்னுள். 'நான் போகனும், வழி விடு.”

"நான் வழி மறிச்சுக்கிட்டு நிக்கறேனு ' இந்தத் தண்ணிர், இந்த நிலவு, வயிறு நிறைய நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்ட திருப்தி - எல்ல மாகச் சேர்ந்து அவளே நீந்திக்கொண்டு அங்கிருந்து போக விடவில்லை. அவள் மெதுவாகத் த காணபீரின் மேலே மிதந்து வந்தாள். அவள் தண்ணிரில் உடலைப் பரப்பிக் கிடந்த விதம் மின்ரினியைப் பிடிக்க வாய் திறந்தவாறு நீரில் மிதக்கும் தவளேயை நினைவூட்டியது. மன்சூர் ஒன்றும் பேசாமல் இருப்பதைப் பார்த்து அவளே சொன்னுள். 'உன் மூஞ்சியைப் பார்த்தா சந்திரன் மாதிரி இருக்கும். ஆணு இப்போ அது அமாவாசை ராத்திரி மாதிரி ஆயிடுச் சு. காஞ்சு போயிடுச்சு.”

"காஞ்சு போயிடுச்சா ? உங்கிட்ட சொல்லிச்சா ?" மன்சூர் தன் நோயாளி மனேவியை நினைத்துச் சற்று அலுத்துக் கொண்டான். வெகு காலமாகவே அந்த நோயாளியின் உடம்பு அவனுடைய நெஞ்சின் தாகத்தைத் தணிக்கவில்ஃப். ம ன் திரைத் தாகம் வாட்டிக்கொண்டே இருந்தது. இன்னுெரு கல்யாணம் செய்து கொள்ளும் ஆசை அவனுக்கு இல்ேைவயில்பே என்று சொல்ல முடியாது. ஆனுல் அவன் தன் நோயாளி க.ே விாய உண்மையிலேயே நேசித்தான். அவன் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுச் சொன்னுன். "இதுட்டு ராத்திரிக்கு வெளிச்சம் போட முடியுமா உன்னுலே?"

மன்துர் அவள் பக்கம் திரும்பியதும் அவள் மறுபடி தன்னிகுக் குள் தன் உடம்பை மறைத்துக்கொண்டான். அவளுக்கு முன்னும் பின்னும் இருந்த நீர்ப் புல் அவளுடைய மானத்தைக் காத்தது. மன்சூரையும் தன்னுடன் இழுத்துக்கொன்டு தண்ணிருக்குள் முழுக விரும்பினுள் அவள். இனியும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத பன்தர் தன் இருகைகளாலும் அவளே, ஒரு பெரிய செத்த மீனே நீரிலிருந்து படகின் மேல் ஏற்றுவது போல, இழுத்துப் படகின் தட்டில் போட்டான்.

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு கிராமத்திலிருந்து அழுகையொலி சணல் வயல்கள் வழியே மிதந்து வந்தது. அதை ஜோட் லும் மன்சூரும் கேட்டார்கள், படகின் மேல் சில பூச்சிகள் பறந்தன. வயல் வெளியில் நிலவு ஒரு மாயத்தைப் பூசியிருந்தது. சுகமும் மகிழ்ச்சியும் படகில் கட்டிப் பிடித்து விளையாடின. வேதனைகள் பாவும் தண்ணீரில் கரைகின்றன. வெப்பமெல்லாம் நிலவைப் போல் உருகியோடுகின்றன. இச்சையின் உலகத்தில் விளையாட்டுப்




பொம்மை போலிருந்த மன்சூர் தன் பீபியின் வற்றிய முகத்தை நினைத்துக்கொண்டவனுகக் கேட்டான். "யார் அழறது ?"

"உன் வீட்டிவேருந்துதான் அழகைச் சத்தம் வராப்பலே இருக்கு."

"அப்போ என்ளுேட பீபி செத்துப்போயிட்டா போலே இருக்கு."

மன்சூரின் முகம் பட் சவாதம் பிடித்த நோயாளியின் முகம் போல் ஆகிவிட்டதை ஜோட்டன் கவனித்தாள். மன்சூர் தன் வெப்பத்தை யெல்லாம் இங்கே கொட்டி விட்டுக் கேவிக் கேவி அதுகொண்டு படகை வவிக்கத் தொடங்கினுன்

யாரோ நாபைத் தண்ணிருக்குள் விசியெறிந்து விட்டுப் படகில் ஒடிப் போய்விட்ட ரங்கள். நாய் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக நீந்துகிறது. எப்படியோ மிகவும் சிராப் ட்டுத் தன் மூக்ளக :ாட்டும் தன் எணtருக்கு வெளியே நீட்டிக்கொண் டிருக் கிறது. அது. ஆழாந்த இடத்தையடைந்து சற்று நிதானித்து நின்றது. :ாஹ )ம், வெகுதுரரம் பார கிராபொன்றும் தென்பட வில்ஃப் அதன் முகத்திலும் கண்களிலும் நிராசை.

மழைக் காலத்தின் கடைசி நாட்கள். நெல் எபல்களிளிருந்தும் சனாள் பல்களிலிருந்தும் நீர் இறங்கிக்கொண் டிருக்கிறது.

பைத்தியக்கார டாகுர் டகை வரப்புகளிள் பேளே தள்ளிக் கொண்டு வந்தார். சோனு படகுத் தட்டில் தவழ்ந்துகொண் புருக் கிருகங் நெற்கதிர்கள் தண்i:'ரில் சாய்ந்து கிடக்கின்றன.

சிராவன - 1ாத்ர மாதங்களில் இருந்த தெளிவு இல்ஃப் தன்னtல். குழம்பிக் கிடந்த நீர்விருந்து அழுகின செடிகளின் நாற்றம் வருகிறது. இரு பக்கமும் சேறு, அழகின நத்தைகள். நாற்றமடிக்கும் நீர்ப்பாசி.

டாதுர், சர்க்கார் பீட்டு நிலத்தில் படகைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியபோது அங்கு ஒரு நபப் நிற்பது தெரிந்தது. அதன் முகத்தில் கலக்கம். அது பைத்தியக்கார டாகுரைப் பார்த்து 'குர் என்று உறுமியது.

அவர் தம் வழக்கப்படி கைகளேக் கசக்கிக்கொண்டு சோன்ஞர். 'கேத்சே த்ச ப், !'

நாய் மறுபடி உறுகியது. மறுபடியும், "கேத்சோரத்ாாப்ா !” தண்ணிர் கொஞ்சமாக இருந்ததால்தான் நாயால் வரப்பின் ஒரு புறம் நிற்க முடிந்தது. அது ஒரு புறமாக நகர்ந்துகொண்டு டாகுர் போக வழிவிட்டது. அதனுடைய இந்தப் பண்பு டாகுருக்குப் பிடித்திருந்தது. ஆகையால் அவர் அதை அப்புறம் கிட்டவில்பே.




நாய் விட்ட வழியில் படகை இழுத்துக்கொண்டு போன டாகுர் ஏதோ நினைத்துக்கொண்டு பின்னுல் திரும்பிப் பார்த்தார். நாய் துதுவாது அறியாத குழந்தை போல அவர் பக்கம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. அவர் அதை அன்புடன் அழைக்கும் பாவனையில் வாயால் ஏதோ ஒரு சப்தம் செய்தார். தாய் நீரில் 'எப், சப்' என்று ஒலி எழுப்பிக்கொண்டு நடந்து அவருக்கருகில் வந்து நின்றது. அவர் அதைத் தூக்கி எடுத்துக்கொண்டு அதன் முகத்தில் முத்தமிட்டார். அதைப் படகில் ஏற்றிக்கொண்டு சொல் ஞர். 'கேத்சோரத்சாலா!' நாப் படகின் ஒரு புறத்தில் நின்றுகொண்டு தன் உடயேச் சிவிர்த்துக்கொண்டது. பிறகு சோம்பல் முறித்துக்கொண்டு சற்று நேரம் நாக்கை நீட்டிக்கொண்டு நின்றது. பைத்தியக்காா டாகுரை யும் சோனுவையும் பார்த்தவாறே அது இறைக்க இறைக்க மூச்சு விட்டது.

மனந்ேதி நாத் அல்வி விதையைப் பறித்துத் திடீர் ருர், அதைப் பிய்த்துச் சோளுவுக்கும் கொடுத்தார். சோனுவால் கெட்டியான எதையும் கடித்துத் தின்ன முடியாது. அவன் அதைக் கடித்துவிட்டுக் கத்தத் தொடங்கிளுள். அவனுடைய கண்களும் முகமும் சிவந்து விட்டன. அவர் அவனே ாடியில் போட்டுக்கெ Erடு சமாதானம் செய்தார்.

இரண்டு வயல்காேத் தாண்டிவிட்டால் ஹாஸ்ான்பீரின் தர்கா வந்துவிடும். சென்ற குளிர்கால முடியில் ஒரு தடவை இந்தப் பக்கம் வந்திருந்தார். அப்போது பீசின் திருவிழாவும் படையலும் இருந்தன. வெவ்வேறு கிராங்களிலிருந்து மக்கள் வந்தார்கள். பீரின் தர்காவில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைததுவிட்டு, திருவிழாக் கடைகளில் சாமான்கள் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பிஇஜர்கன். இப்போது மனித அரவமே இல்ஃப் இங்கே. இடிந்த மததியின் மேலும் பீர்சா புவின் சமாதிக் சுவரின் மேலும் சில க. கங்கள் எப்போதும் பறந்துகொண் டி ருக்கின்றன. சோனுவின் அழகை ஒயவில்பே, அவர் ஒரு கையால் சோனுவை ம. ர்புடன் அனைத்துக் கொண்டு மற்றெரு கையால் துடுப்பை வவித்தார். ஹாசான்பீரின் தர்காவில் படகைக் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டு அக்பர் கரை யேறிஞரர்.

காகங்கள் சுவர்மேல் உட்கார்ந்துகொண் டு க ச்சலிட்டன. பீர்சாகேபின் சமாதிக்கு அருகில் பூவரச மரம் இன்னும் இருக்கிறது. டாகுரைக் கண்டதும் காகங்கள் அந்த மரத்தின் மேல் உட் கார்ந்தன. புதர்களின் இடைவெளி வழியே வெகுதூரத்தில் ஆரம்பப் பள்ளிக் கூடம் தெரிகிறது. பகர்ந்திர நாத் ஒரு காலத்தில் படிப்பதற்கு இந்தப் பள்ளிக் கூடத்திற்கு நடந்து வந்ததுண்டு.

§ {}




வீட்டு மனைகள் போல் இந்த நிலமும் மேடாக இருக்கிறது. சில மாமரங்கள். சில பறவைகள், பிரம்புப் புதர்கள், நண்டுகள் பாம்புகள், கோரைப்புல் காடு-இவற்றின் நடுவில் தன் புதைக் குழிக்குள் றங்கிக்கொண் டி ருக்கிறர் பீர்சாகேப். சாதாரண மழையானுல் நீர் அவருடைய சமாதி வரை வராது. அப்போது பக்கத்திலுள்ள ஆறுகள், வாய்க்கால்களிலுள்ள ஆயைகள் மிருது வான மண்ணேத் தேடிக்கொண்டு பீர்சாகேபின் சமாதி அருகில் வந்து விடும். அவற்றுக்கு முட்டையிட, முட்டையை அடைகாக்க பாது காப்பான இடம் தேவை.

அக்ராண் மாதம், பொழுது சாய இன்னும் வெகு நேரமில்.ே சோனு இன்னும் அழுகிறன். நாப் அவர்களுடன் நடந்து வருகிறது. சமாதியின் மேல் சில சருகுகள் விழுகினறன. பின் பள்ளிக்காலத் தின் இலேசான குளிர் புல்லிலும் தர்காச் சுவற்றிலும் வியாபித்து நிற்கிறது. சுவருக்குக் கீழே வித விதா பள்ளங்கள். சமாதி மேடையிலிருந்து உடைந்த கன்னடித் துண்டுகள் நீட்டிக்கொண் டிருக்கின்றன.

மணிந்திரநாத் சோனுவை இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு சுவரின் நாற்புறமும் சுற்றினர். ஆள்ாவம் அந்த தர்காவில் பறவைகள் இப்போது திடீரென்று மனிதர்களைக் கண்டு எஞ்சலயடைந்தன. அவை அவருடைய தலே க்கு மேல் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்தன.

வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு தர்காவுக்கு வந்திருக்கிருர் மணிந்திர நாத். இவ்வள பு க: :ங்கழித்து அவருக்குத் தோன்றியது. பிர்சாகேப் கழுத்தில் சுருக்குப் போட்டுக்கொண்டு இறந்த கார காத்தைக் கேட்க வேண்டுமென்று.

சோனுவன் அழுகை நின்றுவிட்டது. அவர் அவனைப் புல்ளில் படுக்க வைத்துவிட்டுக் கொஞ்ச துரம் உலாவினர். நாய் சோரு வுக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டது. கொஞ்சங்கூட நகரவில்ஃ. சோ.இரு கை கால்களே ஆட்டிக்கொண் டு விாேயாடு கிருன். மணிந்திர நாத் தர்காவின் கதவின் மேல் எறிக் குதித்து உள்ளே நுழைந்து, 'கேத்சோரத் சாவா " என்று செயன் இரர்.

'பீர்சாகேப் ! உங்க தர்காவிலே திருவிழா நடக்கிறது. நீங்க இந்து முஸ்லிம் எல்லாருக்கும் பிராயிருக்கீங்க, நீங்க ரன் சுருக்குப் போட்டுக் கிட் டுச் செத்துப் போனிங்க ? என்று கேட்க விரும்பியவர் போப் அவர் மேடைக் கருகே பேசட் நின்மூர், சுவரின் மீது ஒரு காய்ந்த கிளே முறிந்து விழுந்தது. சப்தபர்ணி ரத்தின் உச்சானரிக் கிாேபில் சி:ை ருந்துகள் கூடு கட்டிக்கொண் டிருப்பதை அவர் கவனித்தார்,

'கேத்சோரத்சாலா!'

91




இரண்டு நாள் சாப்பிடாமல் இருந்ததால் ஜோட்டனும் சுமுகமான மன நிலையில் இல்ஃப். அவள் சொன்னுள் : "தந்தி போறபோது அந்த ஆ&ளப் பத்தி விசாரிக்கட்டு பா. மதுசன் உசிரோடே இருக்கான இல்யோன்று பாத்துட்டு வந்து சொல்லு '

'சொல்றேன், சொல்றேன் !' ஜோட்டளின் முகம் வாடிக் கிடப்பதை ஆபேத் அலி கவனித் தான். இது கண்டு நாட்கள் சாப்பிடாததால் அவருடைய கண்கள் இடுங்கிக் கிடந்தன

'பகலுக்கு நீ நம்ம வீட்டிலே சாப்பிடு ' இப்போது ஆ.ே த் அலி ஜாஎ1ாலியைப் பார்த்தான். உதிக் கும் துரியனின் கிகாங்களால். இயற்கையிலேயே ஜாவாவியின் சிடுசிடு' முகம் இன் லும் சிடுசிடு வென்று காட்சியளித்தது. ஆபேத்.அலி யின் ,ே 4 டிக் கேட்டு அவருடைய முகம் புட் கா பரீனப் டோல் உப்ப ஆரம்பித்தது.

"அடடே என்ன செய்யறே நீ ? உன் கன்னம் வெடிச்சுப் போயபிடப் பே. து' என் ,பேத் அணி சொன்னுன்.

விடிையத் தப் புரிந்துகொண்ட ஜோட்டன் சொன்னுள் : "வேண்டாம், வேண்டாம்! என் சாப்பாட்டைப்பத்தி என்ன ?" ஜோட் டன் சாப் சி .1ாட்டாகொன்று ஆபேத் அவிக்குப் புரிந்தது. ஜோட்ட சனினருேந்து டா.: பிப் இறங்கினுள். ஆனல் பாதை பழிடே போகாமல், இன்னும் தண்ணிர் தேங்கியிருந்த வயல் களின் நடுயே தையோ தேடிக்கொண்டு நட க்க ஆரார் சித்தாள். அவள் வரப்புக்களின் மிருதுவான ஈரானலின் ஆன முட்டை களேத் தேடுகிருள். இந்தச் ச. யத்தில் தான் வரப்பு மனைவில் ஆமைகள் மூ ட்டையிடும். மு:_ட காேட் பொறுக் கிக்கொங் டு போய்ப் பர்சிம்பா என்விள் கொடுத்து அதற்குப் பதிலாகக் ஒரு தொன்னே அரிசி வாங்கிக்கொள்வது அவளுடைய தி: ம், அவள் ஒவ்னொன்ருக வரப்புக்களேத் தோண்டிப் பார்க்கத் தோடங்கினுள். சூரியன் பிஸ்வாஸ்பாடாவுக்கு மே.ே மிக உயரத்துக்கு வந்து விட்டான். பயிர்களின் போன் விழுந்த பணி, புற்களின் மேலிருந்த பணி இவையெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து துளிகளாகி இங்கு:ங்கும் வெயிலில் கலந்துகொங் டிருக்கின்றன.

அந்த மனு பு:ன் நேற்று வரவில்ஃப். அவன் மூட்டை முடிச்சுக் கனே க் கட்டிக்கொன் டு தயாராக இருந்தாள். மெளல்வி சாயபு வுக்குச் சொல்லிவைத்திருந்தார்கள். சாட்சியும் த யாராக இருந்தது. ஆளுல் அந்த ஆன் வரவில்பே !

ஒரு நாள் அந்த மனிதர் "முஸ்கிலாசானைக் கையிலெடுத்துக் " முஸ்லோசன் - மூன்று முகங்களுள் : விசேஷ கிங் க்கு. முஸ்லிம் பக்கின் TY TTT TSTTTT TTS TT TTT Tk et tkS TTTT TTTT TA kTT Te eTkMte பிச்சை எடுப்பார்கள். 'முஸ்தி வாசான்' என்ற வார்த்தைக்கு 'பிரச்சினகள் நீர்க் து விடும்" என்று அர்த்தம்.

37




கொண்டு அவர்களுடைய வீட்டுவாசலுக்கு வந்து, 'இது ஆபேத் அவி வீடுதானே?" என்று கேட்டார்.

அவர் பிரின் தர்காவில் இருப்பவர். ஆபேத் அலி, ஜாலாவி, ஜோட்டன் எல்லாரும் அவரிடம் போய்ப் பொட்டு இட்டுக்கொண் டார்கள்,

அவர் நல்ல உயரம் ; பெரிய பெரிய கண்கள். வெள்ளைத் தாடி தொப்புளுக்குக் கீழே இறங்கிவந்திருக்கிறது. ஆயிரம் கிழிசல் உள்ள ஜிப்பா. தலையில் ஒரு சிறு தலைப்பாகை, கழுத்தில் வித விதமான மாங்களும் தாயத்துக்களும். ஜோட்டன் முதல் சந்திப்பி லேயே அவரிடம் காதல் கொண்டுவிட்டாள். அன்று இரவு வெகு நேரம் வரை குளிர்காலத்தின் மென்மையான தடுபோன்ற ஓர் இதமான உணர்வு அவுளே ஆட்கொண்டிருந்தது.

ஜோட்டன் வரப்புப் பக்கம் கவனமாகப் பார்த்தவாறே நடக்கிரள். ஆமை முட்டையைக் காருேம். அவள் இங்குமங்கும் பார்த்து விட்டுச் சட்டென்று சில தானியக் கதிர்களைப் பிடுங்கித தன் துரிைக்குள் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டாள். வயல்களில் வேலே செய்பவர்கள் அவளைக் கடந்த வேறு வயல்களுக்குச் சென்றர்கள். அவள் இப்போது தரையில் கார்ந்துகொண்டு உண்மையி லேயே ஆமை முட்.ை சேகரிக்கத் தொடங்குகிறள். வயல் வேலைக் காரர்கள் தானியத்தை அறுவடை செய்கிமூர்கள். அவள் தன்னிட மிருந்த கூர்மையான கத்திய பயிற்றுக்குக் கீழே துணிக்குள் செருகிக்கொண்டாள். அவள் எம்பி நின்றுகொண்டு பார்த்தாள், வயல் வேலைக்காரர்கள் பாருடைய வயல்களில் வேலே பார்க் கிழங்கள் என்று. துரத்தில் மாடுகள் தண்ணiருக்குள் இறங்கிக்கொள் டிருந்தன.

மீனுடிைனேக் காளுேமே முஸ்கிளாசான் மனுஷன் ! பதின்மூன்று குழந்தைகளின் தாயான ஜோட்டன் மறுபடியும் தாயாகும் ஆசையுடன் வயல்வரப்பின் மேல் துடித்துக்கொண்டு நின்றுகொண் டிருந்தாள். நாற்பது வயதான ஜோட்டன் தானிய வயலில் கடவுளேத் தேடிக்கொண் டிருக்கிருள். கடவுள் கட்டளே பிட்ட விளேச்சல் தன் உடம்பிலிருந்து உண்டாகவில்லேயே ст отд கவன் அவளுக்கு.

இரண்டு நாட்களாக வயிற்றில் சோறு விழவில்லை. கிராமத்தின் மற்ற ஏழைபாழைகளுடன் அவளும் இரண்டு நாட்களாக ஹாஜாதி ஏரியில் அல்லிக்கிழங்கு பொறுக்கிக்கொண்டு வந்தாள். துக்கம் வந்தால் சாமி ஞாபகம் வரும் என்பது ஜேட்டனின் நம்பிக்காக, அவள் தன்னுடைய கூர்மையான கத்தியால் ஒரு தானியக் கதிரைச் சட்டென்று நறுக்கி அதைத் தன் மடியில் ஒளித்து வைத்துக்

:B;




கொண்டாள். வயிற்றுப் பசி பொறுக்க முடியாத வேதனே. அவள் தான் செய்யும் குற்றத்துக்காக அல்லாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டாள். 'சாமியே, வயித்துப் பசிதான் காரணம்." அவள் வயக்ரின் சொந்தக்காரங்களிடம் சொல்ல விரும்பினுள் : "பயப்படாதே. எங்கிட்டே வேறே என்ன இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் நாணயம் இருக்கு. ஒன்னுேட வயல்லே இருக்கிற கதிரை நறுக்கல்லே நான். வரப்பு மேலே சாஞ்சு கெடக்கற கதிரைத்தான் எடுத்துக்கறேன்.' ஹாசியின் தகப்பன் தபா பாடா வேட்பரத்தைத் தாண்டியதும் ஜோட்டன் சட்டென்று இன்னுெரு தானியக் கதிரை நறுக்கித் தன் மடியில் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டாள்.

இந்த நேரத்தில் அவளுக்கு மாலதியின் நினைவு வந்தது. நரேன்தாளின் தங்கை மாப்தி விதவையாகிப் பிறந்த விட்டுக்குத் திரும்பி வந்திருக்கிருள். மாலதி படும் வேதனையை நினைத்து ஜோட் டன் கிழக்குப் பக்கமாகப் போன்னு மரத்தின் இடுக்கு வழியே நரேன்தாளின் நெசவுக் கூடத்தைப் பார்த்தாள். தறி இயங்கும் சப்தம் கேட்கிறது. ஜோட்டப் +ட் டென்று இன்னுெரு கதிரை நறுக்கினுள். அப்போது அவளுக்குப் பின் ஒளிருந்து யாரோ கத்திஒன்: 'ஜ ஒட்டி, மண்ாாடயை உடைச்சு டுவேன் !"

ஐோட்டன் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஈசம் வந்துகொண் டிருந்தான். அவள் விதிர் விதிர்த்துப்போப், "நான் ஒன்றும் பனனகள்ளியே ' எ ன் ரகள் .

"ஆமாமா, நீ ஆகாசத்தைப் பார்த்துக்கிட்டிருக்கே. அநாவசிய மாட் பேச் சை வளக் காமே பீட்டுக்குப் போய்ச் சேரு."

வீட்டுக்குப் பேதும் பாவஃாயில் அவள் நடக்கத் தொ ங்கினுள். ஆனுல் சம் மதுதிக் கிணற்றில் தண்னர்ரெடுக்க வாளியை இறக்திய போது அவள் சட்டென்று வயலுக்குள் இறங்கிப் பயிர்களுக்குப் பின் ஒளிந்துகொண்டாள். தவழ்ந்துகொண்டே வயலுக்குள் முன்னேறிய அவள் ஓர் இடத்தில் பண் சரிந்து உருண்டை உருண்டையாக வெள்ாே ஆட்டைகள் வெளிாே வந்து கி ப் பதைக் கண்டாள். மலர்ந்த முகத்துடன் அவள் எழுத்து நின்றுள். முஸ்கிவாசான் விளக்கின. கினேவு அவளுக்குக் கதகதப்பான உணர்வைத் தருகிறது. துரத்தில் வயல்களில் அதுவடை நடக்கிறது ஆட்கள் காஜியின் பட்டுக்களோப் பாடிக்கொண்டே அறுவடை யான கதிர்களேக் கட்டிக்கொண் டிருக்கிரு.ர்கள். துரத்திலிருந்து மிதந்து வந்த பாட்டின் ஓவியலேகள், மாலதி படும் கஷ்டத்தின் நினைவு, முதல் நாள் இரவு முழுதும் காத்திருந்தது-இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஜோ ட்டன வேதனைக்குள்ளாக்குகின்றன. மாலதிக்கு மறுபடியும் கல்யாணம் நடக்காது. அவளுடைய சரீரத்திலிருந்து

39




விளேச்சல் உண்டாகாது. அல்லாவுக்கு இதனுல் கோபம் வரும், மனித உடல் மண்ணேப் போல. அதைத் தரிசாக விட்டுவைப்பது குற்றம். மாலதியின் வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைத்தவாறே சோம்பல் முறித்துக்கொண்ட ஜோட்டன் போன்னு மரத்தடியில் ம. ப்தி, மெளனமாக, தனியாக நிற்பதைக் கண்டாள். மாலதி அணிந் திருத்த வெள்ளைப் புடைவையின் தலைப்புக் காலேக் காற்றில் அசைந்தது. யாப்தினயட் பார்த்ததும் ஜோட்டன் அவசர அவசர மாக எல்லா முட்டைகளேயும் ஈர மண்ணிவிருந்து கிாடுத்துத் தன் முன்றுனேயில் கட்டி வைத்துக்கொண்டாள்.

வேறு நாளாக இருந்தால் ஜோட்டன் மாலதியுடன் ஏதாவது பேசியிருப்பாள். ஆணுல் இன்று மாபதியின் இந்தத் தனிமை உன் :பகயிலேயே ஜோட்ட&னத் துன்புறுத்தியது. காரனம் தெரியாத ஒரு குற்ற உணர்வு காரணமாக அவளால் மாலதி யுடன் பேச முடியவில்க்ப். அவள் அந்த வழியாக நடந்துபோப்ப் புகையிஃப் பயமே அடைந்தாள். அவள் திரும்பிப் பார்த்தபோது மாவதி போன்கு மரத்தைக் கடந்து, மஞ்சித்தி மரத்தடி வழியே குளத் தங்கரைக்கு வந்து, வாத்துக் கள் குளத்து நீரில் நீந்துவன் தப் பார்த்தவாறே ஏதோ யோசஃாயில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.

ஜோட்டன் அட்புறம் தாமதிக்க வில்பே. தாமதித்தால் அப்பது டைய வேத ைதான் அதிகாகும். தவிர, வெறும் அல்லிக் கிழங்கே சாப்பிட்டு அவளுடைய தேகம் பாவினமாயிருந்தது. அவள் அவசர அவசரமாக நரேன்தாஸின் வீட்டைக் கடந்து கிராமத்துப் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கிளுள். மகிழமரத்தைத் தான் டினும் டாகுர் வீட்டுப் பாக்குத் தோப்பு. அ:ைள் மெதுவாகத் தோப்புக் குள் துளிழந்து மரத்தடியில் பாக்குத் தேடத் தொடங்கினுள். எவ்வளவு தேடியும் ஒரு பாக்துக்கூடக் கிடைக்காமல் போகவே அவள் மரத்தை நோக்கி அண்ணுந்து பார்த்து, பிரார்த்தளே செபத் தொடங்கினுள். ' அல்லா, ஒரு பாக் துத் தா” எல்லா மரங்களிலும் டாக்கு மஞ்சளாக, குலே குளேயாகத் தொங்குகிறது. பாக்கின் மஞ்சள் நிறத்தோலே உரித்து விட்டுக் கொட்டையை வாயில் போட்டுக்கொள்ள ரொம்ப ஆசை ஜோட்டனுக்கு. ஒரு மாங்கொத்திப் பறவை ஒவ்வொரு மரமாகப் போப் க்கொண்டிருப்பாத அவள் கண்டாள். 'அலலா அல்லா ஆந்து பாக்குத் த போன் '

அப்போது கிழவியம்மாளின் குரல் கேட்டது. அவள் சப்தம் செய்யாமல் பாக்குத் தோப்புக்குப் பக்கத்திலிருந்த சடுயிமரக் காட்டுக்குள் ஒளிந்துகொண்டாள். பறவை ஒரு பாக்கைக் கடித்துக் கீழே போடாதா என்ற ஆசையில் ஜோட்டன் வெகுநேரம் அங்கேயே டட் கார்ந்திருந்தாள். பறவை இங்கு மங்கும் பறப்ப

శీ)




தைப் பார்த்து அவள் தவித்தாள். மரங்கொத்தி பாக்குக் குலேயின் மேல் உட்கார்ந்து இரண்டு கொத்துக் கொத்தியது. கூடவே சில பாக்குக் கொட்டைகள் மரத்தடியில் விழுந்தன, மானிக்கங்கள் போல. ஜோட்டனின் நெடுங்கால விருப்பம் இப்போது மரத்தடியில் உருவம் பெற்துவிட்டது. அவள் நாற்புறமும் நன்றுகப் பார்த்துக் கொண்டாள். குளத்துப் படித்துறையில் கிதவியம்மா ஸ்நானம் செய்துகொண் டிருக்கிருள். ஜோ ஒல் எல்லாவற்றையும் பார்க்க முடிகிறது. ஆனுல் யாராலும் அவளேப் பார்க்க முடியவில்லை. அவள் வேகமாக மரத்தடிக்கு ஒடிதுள். மூன்று பாக்குகளே யும் பொறுக்கித் தலேப்பில் முடிந்துகொண் என். பிறகு சஆர் பீட்டுக்குள் நுழைந்து சுடப்பிட்டாள். 'பெரிய மாமி இருக்காங்களா ?' கூப்பிட்டுக் கொண்டே அவள் பிரசவ அறைக்கு முன்னுல் போப் நின்றன். 'த ை11 மி. மாணிக்கத்தை ஒரு தடவைக் காட்டுங்க, பார்ப்போம்! மாணிக்கத்துக்காக ஆமை முட்:ாட கொண்டு வந்திருக்கேன்" என்ரு ஸ். பெரிய மாமியைப் பார்த்துச் சொன் னுள் ; 'ஆமை முட்டையை எடுத்துக்கிட்டு ஒரு தொன்னே அரிசி கொடுங்க ' அரிசியை வாங்கிக்கொண்டு செடின்று ள் : 'ரெண்டு வெத்தலே கொடுங்க, பெரிய படம் !"

"எடுத்துக்கோபேன். செடிக்குக் கீழே நிறைய வெத்தப்ே விழுந்து கிடக் கு."

ஜோட்டன் அரிசியைத் தலைப்பில் முடிந்துகொண்டு பெரிய அறைக்குப் பின்னே போனுள். பூனேயவரைக் கொடி படர்ந்த புதரைத் தாண்டிப் போபக் கள்ளிச்செடிக்கு அருகில் நின்றுள். வெற்றிலேக் கொடி கiriரிமேல் படர்ந்திருந்தது. கைகள் இரண்டும் கொள்ளும் அளவுக்கு வெற்றிப்ேகளே கொடியிலிருந்து பறித்துக் கொண்டாள். பிறகு மறுபடியும் டாசூர் வீட்டுக்குள் நுழையாமல் பூனேயவரைப் புதரைக் கடந்து வயவில் இறங்கிவந்தாள். ரிேலும் சேற்றிலும் நடந்து மறுபடி கிழக்குவிட்டுக் குளத்தங்கரை வழியே தானிய வாலுக்கு வந்துசேர்ந்தபோது மாவதி ஆகாயத்தை அண்ாளுந்து பார்த்துக்கொண் டிருப்பதைக் கண்டாள். இப்போது ஜோட்டனுல் மாலதியுடன் பேசாமல் போக இயலவில் அவள் மாலதிக்கு அருகில் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு கூப்பிட்டாள் : "பாலதி "

மாலதி பேசவில்பே, அமுதாள். அவளுடைய முகம் திரும்பி யிருந்ததால் ஜோட் டனுல் அவளுடைய முகத்தைப் பார்க்க முடிய வில்லே. ஆளுல் மாலதியின் கண்களிலிருந்து நீர் பெருகுவது புரிந்தது ஜோட்டனுக்கு.

3.1




ஜோட்டன் சொள்ளுள் 'மாலதி, அழாதே! அழுது என்ன பிரயோசனம் ? எல்லாம் தலையெழுத்து, மாலதி "

ஜோட்டன் எழுந்து நின்றுள். பாவம், அழுகிருள், அழட்டும் ! தன்னுடைய மூன்றுவது கனவனின் நினைவு வந்தபோது ஜோட்ட னுக்குத் துக்கத்தால் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது.

பொழுது ஏதுகிறது. வயிற்றில் அகோரப் பசி. அவளிடம் உள் ள அரிசி இரண்டு வோேக்குக் காணும். அவள் போகும் வழியில் ஆற்றுப் படுகையிலிருந்து கொஞ்சம் கீரை பறித்துக்கொண்டாள். அவள் ஆபேத் அவியின் குடிசையைக் கடந்து தன் குடிசையின் வாச அடைந்தபோது ஆச்சரியத்துக்குள்ளாளுள். நேற்று வராத மனிதர், அவள் நேற்றிரவு முழுதும் யாருக்காக விழித்துக் கொண்டு காத்திருந்தாளோ அந்த மனிதர், ஒரு கிழிந்த தடுக்கின் மேல் தொழுகை செய்யும் டாவனேயில் உட்கார்ந்துகொண்டு தம் லுங்கியைத் காதத்துக்கொன் டிருக்கிருர், நீலநிறமான நீளப்பை, முஸ்கிலா சான் விளக்கு, விதவித:ான காயத்துகள் கோத்த மாலே, குன்றிமணி மாலே, கண்ணுடிக் கற்கள் கோத்த மா? - இவற்றுடன் அவன் ட் பார்க்கக் குதிரைப் பந்தயத்துப் பீர் மாதிரி இருந்தது.

ஜே ட் என் சொன்னுள் : 'சவா பாவேஆம் !" பக்கிரிசாயபு இப்போதுதான் ஜோட்டனேக் கவனித்துவிட்டுச் சொன் ஞர் : "ஆலேகும் சவாம் !"

தன் குடிசை மூைேயில் மு. க் ஆயட் ட் போட்டுக்கொண்டு உட்கா ந்திருக்கிருள் ஜாலாவி. தானும் தன் குடி சைக்குள் முக்காடு போட்டுக்கொண்டு உட் கார்ந்திருக்க ஆசைதான் ஜோட்டனுக்கு. ஆணுல் விருந்தாளியை உபசரிக்கவேண்டிய கடமை இருந்ததால் அவளால் தன் நாாைத்துக்கு இடங்கொடுக்க முடியபி.ம்ே. அப்பள் ஜாலாவியின் வீட்டுக்குள் நுழைந்து சொன் இருள் : "மது டிர் ட்பிடப் போருர், நான் அவருக்கு கான் ன ைமச்சுப் போ டட் போதேன்?" தாழ்ந்த குரலில் ஜோட்டன் பேசிய பேச்சு பக் கிரிசாகியின் காதில் விழுந்துவிட்டது. அவர் கொன்ருர் : "எனக்காகக் கவலைப் பட தீங்க. ரென்டு எோறும் கீரையும் போட் டாப் rே .ாதும். என்பவனி வு கவப்ேபில்லாமல் சாப்பிடறேன், பாருங்க !'

ஜோட் டன் ஜாலாவியிடம் சொன்னுள் : 'பூன்ட் டி மீன் வத்தல் ரெண்டு கொடு, ஜாலாவி !'

ஜோட்டன் ஒரு கட்டு நானல் குச்சி எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள் அடுப்பெரிக்க. குச்சிகளே மளமளவென்று முதித்து வீட்டுக் குள் எடுத்துக்கொண்டு வரும்போது பக்கிரி சாயபு இன்னும் துணிக்கு ஒட்டுப் போட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தாள். அவள் வேலி இடுக்கு வழியே அவருடைய அகன்ற மார்பையும் மணிக்கட்டையும்

42




பார்த்தாள். அவளுடைய உடலிலிருந்து கடவுளின் வரிவதலாக நேரமாகாது. இந்த நினைப்புடன் அவள் உற்சாகமாகச் சமையலில் ஈடுபட்டாள். இரண்டு வருடங்களாக அவளுடைய உடம்பு கொஞ்சமும் வெட்கபில்லால் துஷ்டத்தலாம் செய்யத் துடிக்கிறது. எவ்வளவோ தடவை அவள் இரவில் கிழிந்த தடுக்கின் மேல் உட் கார்ந்துகொண்டு அல்லாவை நினைத்து அதன் மூலம் தன் உடன்பின் கெட்ட ஆசைகளேத் துரத்த முயன்றிருக்கிருள். தன் தேகத்தின் ஆசையைத் தணிக்கும் சக்தி எந்த ஆறுக்கும் இல்லே என்பதுதான் மூன்று தசைக்குகளுக்குப் பிறகு ஜோட்டன் புரிந்து கொண்ட உண்மை. அதனுல் தான் தலாக்குக் கொடுத்தாள் அவள் அவள் சொல்லுவாள் : "இந்தச் சனியன் பிடித்த உடம்புக்கு எப்போதும் பசி" எனறு.

அவள் மறுபடி இன்னும் கொஞ்சம் குச்சிகளை அடுப்புக்குள் திளிைத்துவிட்டு வேவியிடுக்கு வழியே பக்கிரி சாயபுவின் உடம்பைப் பார்த்தாள். கால்லா அரிசையையும் சமைத்துவிட்டாள் அவள். இரண்டு பேர் சாப்பிடப் போதும், வற்றல் மீள் இரண்டையும் நெருப்பில் சுட்டு வைத்தாள். நிறையச் சிட்ட காங் மிளகாயை எடுத்து அரைத்து வைத்தாள். இரண்டு பெரிய வெங்காயங்களே நறுக்கி பெங்காயத் துண்டுகளுடன் சுட்ட பயின் காேக் கப்ந்து பிசைந்து பிங்காள் தட்டில் வைத்தாள். மீன் துாைபைபல் தயார் செப்தபோது அவளுக்கு நாக்கில நீர் வளறியது. அவள் விரும்பி யிருந்தால் «тsi; stoп + சமையலேயும் அவன் ஒருத்தியே சாப்பிட்டுத் தீர்த்திருக்க முடியும். ஆணுல் வீட்டில் விருந்தாளி. அவள் தன் பசியைச் சற்றுநேரத்துக்கு அடக்கிக்திெய கண்டாள். பாத்திரத்தில் சோறு தளதளவென்று கொதிக்கிறது. சோறு பேகும் மண்ம். அவள் கருசியை ஒரு பாத்திரத்தில் வடித்து அதில் கொஞ்சம் உாபுப் போட்டு, சற்றுப் பின்பக்கம் திரும்பிக்கொண்டு அவ்வனவு கஞ்சியையும் கடகடவென்று குடித்துவிட்டாள். இப்போதுதான் அவளுடைய கண்களுக்குப் பார்பை வந்தது அவளால் எல்லாப் பொருள்களேயும் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. இப்போது பக்கிரி சாயபு அவள் கண்களுக்குப் பீர் போலவே காட்சியளிக்கிரு.ர். சாட்சாத் தர்காவோட பீர் தான் பக்கிரி சாயபு ! அடிபள் தன் சரீரத்தையும் ஒரு தடவைப் பார்த்துக்கொண்டாள். இந்த உடம்பிலும் நல்ல தெம்பு இருக்கிறது. பக்கிரி சாயபுவை வசப்படுத்துவது பெரிய காரியமில்பே. ஜோட்டன் தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள். வேவியிடுக்கு வழியே கூப்பிட்டாள். 'பக்கிரி சாகேப், குளிச் சுட்டு வாங்க சமையல் தயாராயிடுச்சு."

43.




பக் கிரி சாயபு தன் சாமக்கிரியை - முஸ்கிலாசான் உட்பட எல்லா வற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு படித்துறைக்குப் போளுர். காகம் கரையும் ஒலியைக் கேட்டுக்கொண்டு, வானத்து வெயில் மரக் கிளேகளில் விழுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு வீட்டில் உட்காம் ந் திருந்தாள் ஜோட்டன். பீட்டுக்குப் பின்புறம் மஞ்சள் நிற நிழல். பிரம்புப் புதரில் குளவிக் கூடு. கீழே போன்னு மரங்கள் அடர்ந்த காடு. பக்கிளிசாயபு மாசிம் பீட்டுக் குளத்தில் குளிக்கிருர், ஜோட்டன் காஜியின் பாட் டுக்களைப் பாடத் தொடங்கினுள் தனக்குள். அவளுடைய கண்களில் கனவு பிறந்தது. புதரில் பழுக்கும் பிறப்பம்பழம் போல இக் கனவிலும் ரசம் வறி நிரம்பும். இனிய எதிர்காலத்தின் வண்டைச் சித்திரத்தை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்வே அவளாள். கனவு, காஜி பாட்டுப் பாடும் பாடகனின் கையிலுள்ள கோல் போலத் தோற்றமளிக்கிறது. அது சந்திரனின் உருவெடுத்துச் சப்பட்டை மூக்குடன் ஜோட்டனின் சுகத்தை யெல்பாம் பார்க்கிறது.

அக்பர் அடிபசர அவசரமாகப் பக்கத்தியிருந்த ஒரு குட்டா டபில் முழுகிவிட்டு வந்தாள். தபேயைத் துபட்டிக்கொண்டு கட்டம் போட்ட புடை அணிந்துகொண்டு உடைந்துபோன கண்ணுடி யில் தன் அழகிய முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டாள். தன் வெள்ளே வெனோரென்ற பல் பரிசையைப் பார்த்த அவளுக்குப் பீரின் தர்காவில் இரவில் ஒவிக்கும் ஹீரா பிள் புட்சியின் நினைவு வந்தது. இந்நீனோவில் அவள் உணர்ச்சி வசப்பட்டாள், டக் கிரி சாபபு கிழிந்த தடுக்கில் சம்பிரமாக உட்கார்ந்துகொண்டார். அவருடைய ஈர லுங்கி அவரைப் பந்தப்பில் காய்ந்துகொண் டிருந்தது. அவர் இரண்டு தடவை அல்ஃப்ா வின் பெயரை உச்சரித்துவிட்டு ஆகாயத்தைப் பார்த்தார். நிர்மலமான் ஆகாயம், சுத்தமான முற்றம். அவரால் சாப்பாட்டை அவசர அவசரமாக விழுங்க முடியவில்ஃப். அவர் தொனமாக ஒரு தட்டுச் சோற்றையும் மீன் துவையலுடன் கலந்து கலந்து உருட்டி உருட்டி ரசித்துச் சாட் பிட ஆரம்பித்தார். கீழே விழுந்த ஒரிரண்டு சோற்றுப் பருக்கைகளேயும் விரல் துணியால் லாகவமாகப் பொறுக்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டார், 'இது அல்லா வின் மிகச் சிறந்த பிரசாதம். இது தீர்ந்து போய்விட்டால் மறுபடி கிடைக்காது' என்று நினைத்தவர் போல.

அவர் ஒரு தட்டுச் சோற்றைக் காலி செய்ததும், ஜோட்டன் இன்னுெரு தட்டில் சோறு கொண்டு வந்து வைத்தாள். அவர் அதை யும் சாப்பிட்டு முடித்தார். முடித்துவிட்டு இன்னும் சோற்றை எதிர் பார்த்து உட்கார்ந்திருந்தார். திடீரென்று அப்போதுதான் கண்டு பிடித்தவர் போல ஆசனத்திலும் தட்டு விளிம்பிலும் ஒட்டிக்கொண்

4 لمس.




டிருந்த சோற்றுப் பருக்கையையும் விரலால் பொறுக்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டுவிட்டு உட்கார்ந்திருந்தார். தொழுகை செய்ய உட்காருன்பதுபோல் இப்படி உட்காருவது அவருக்கு மிகவும் பிடித்த மானது. இதையெல்லாம் குடிசைக்குள்ளிருந்து கவனித்துக்கொண் டிருந்த ஜோட்டன் வெட்கத்தால் குன்றிப் போருள். அவள் சோற்றுப் பாத்திரத்துக்குள் கையைவிட்டு அதில் மிச்சமிருந்த இரண்டு கை சாதத்தையும் மிச்சமிருந்த எல்லாத் துவையரையும் தட்டில் வைத்துப் பக்கிரி சாயபுவுக்கு முன்னுல் வைத்தாள். அவர் சொன் ஞi : "போதும், இப்ப நீங்க போய்ச் சாப்பிடுங்க '

ஜோட்டன் குடிசையின் ஒரு மூலேயில் உட் காந்தாள். அவளுடைய தயே சுற்றியது. சுவரின்மேல் சாய்ந்துகொண்டாள். புடைவை இடுப்பிலிருந்து நழுவி விழுந்தது. ஆபேத் அளியும் இல்லை, ஐப்டரும் இல்லே. இருந்திருந்தால் அவர்களிடம் சொல்வியிருப்பாள் : 'இந்தக் குடிசையை அடகு வச்சுக்கிட்டு எனக்கு ஒரு வயித்துச் சோறு போடு' என்று. பசி வேதனை பொறுக்க முடியாமல் அவள் கொஞ்சம் பகுப்புக் கீரையை வேகவைத்துச் சாப்பிட்டாள். பருவத்துக்கு முன்பே பழுத்துவிட்ட சில பிரப்பம் பழங்களேப் பறித்துக் சாப்பிட்டாள். இப்போது முற்றத்தில் மரங்களின் திரள் நீள்கிறது. காகங்களும் மைனுக்களும் கிளேகளிலும் புதர்களிலும் உறங்கிக் கிடக்கின்றன. பக் கிரி சாயபு கிழிந்த தடுக்கில படுத்துக்கொண்டு தாங்குகினர். ஜோ ட'ஒல் மேலும் உட்கமர்ந்திருக்க முடியாவில்.ே அவள் சோர்வுடன் தன் புண்டவைத தக்பப்பைத் தரையில் விரித்து அதன் மேல் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு து.ாங்கிப் போப் விட்டாள்.

மாபே நேரம் பறவைகள் கூவிக்கொண்டு பறந்தன. சாத்பாயி-சம்ப பறவைகள் சுரைக் காய்ப் பந்த வின் கீழே கீச் ச்ே சென்று கத்தின. வயல் வேலைக்காரர்கள் பாதையில் நடந்து வந்துகொண் டிருந்தார்கள். ஜே. ட்டன் தன் சோர்ந்த டஃ க கஷ்டப்பட்டு நிமிர்த்தினுள். பக்கிரி சாயபு உட்கார்ந்துகொண்டு ஹ ஸ்க்க பிடித்துக்கொன் டி ருக்கிறார். அவருடைய முட்டை முடிச்சுக்கள் கவனமாகக் கட்டிவைக்கப்பட் டிருக்கின்றன. வரவிக்கா குடித்து முடித்ததும் அவர் புதாப் ட்டுவிடுவார் போல் இருந்தது

ஜோட்டளுல் அதற்கு மேல் பொதுக்க முடியவில்பே. அவள் உள்ளிருந்தே கேட்டாள் பக்கிரி சாகேப், எள் &னக் கூட்டிக் கிட்டுப் போகமாட்டீங்களா ?" I

பக் கிரிசாயபு மூட்டைகளேத் தோளில் துரக்கிப் போட்டுக் கொண்டே சொன்னுர் : "இன் னிக்கு இல்லே, இன்னுெரு நாள்.

45.




இப்போ கோர்பான் ஷேக்கோட படையலுக்குப் போறேன். எப்போ திரும்புவேனுே தெரியாது!"

அவர் புறப்படும்போது கதவின் இடைவெளி வழியே ஜோட்டனின் சோர்ந்த முகத்தில் பொறுக்க முடியாத வேதக்க பின் அடையாளத்தைக் கவனித்துவிட்டுச் சொல்லிக்கொண்டார் : "அல்லா ரசூல் ஐயோ! ஆசை நிறைஞ்ச இந்த உலகத்திலே நாம் எவ்வாபு தூரம் போக முடியும் ?”

அவர் நடந்து சென்றபோது தன்னே ஜோட்டனின் கண்கள் பின்னுவிருந்து பார்த்துக்கொன் டிருப்பதை உணர்ந்தார்.

ஜோட்டலுக்குத் தோன்றியது. அன்னத்தின் சிறகு போன்ற மாவதியின் உடலிலிருந்து ஆசையாகிய நீர் உருண்டு விழுகிறது. பிரின் உடல் காஜிப் பாட்டுப் பாடும் பாடகனின் கோல் போல் அசைகிறது. நடக்கிறது. சந்திரனேப் போல் உருவெடுத்துக் கொண்டு சப்பட்டை மூக்குடன் ஜோட்டனின் துக்கத்தையெல் லாம் பார்த்துக்கொண் டிருக்கிறது. ஜோட்டன் விக்கி விக்கி அழுதாள். அல்லாவே ! உன்னுேட உலகத்திகே எனக்காக ஒருத்தருமே இல்லேயா ?”

ஒரு ஹாட்கில ப் பறவை வெகுநேரமாகத் தொடர்ந்தாற் போல் கூவிக்கொண்டிருக்கிறது. வீட்டுக்கு வடக்கே கோரைப் புல் காடு. இப்போது அங்கே பலவிதப் பூச்சிகள் டதந்துகொண் டிருக் கின்றன. முதலே போல் பெரிய இரண்டு உடும்புகள் புதருக்குள் போப் மறைந்தன. பருந்து கத்திக்கொண் டிருக்கிறது. மாலதி சீதாப்பழ மரத்துக்குக் கீழே நின்றுகொண்டு எல்பட்ாவற்றையும் கேட்டுக்கொன் டிருந்தாள். இன்னும் கீழே இறங்கிவரத் துணிவு வரவில்லே அவளுக்கு. ஏகாதசிக்கு மறு நாள். நம் உறைப்பாக ஏதாவது சாப்பிட ஆசையாயிருக்கிறது. பிரம்புக் கொழுந்தை வேக வைத்துச் சாப்பிடவேண்டும் போலிருக்கிறது. கொழுந்துடன் கடு கெண்ணெயும் பச்சை மிளகாயும் சேர்த்துச் சாப்பிட்டால் பிரமாதமாயிருக்கும். மாலதி பிரம்புக் கொழுந்தைப் பறிப்பதற் காகச் சீதாப்பழ மரத்தடியில் நின்ருள். பிரம்புப் புதரில் குளவிக் கூடு. புதருக்குள்ளிருந்து பறவையின் ஒலி. உள்ளே பாம்பு, பறவையையோ குஞ்சையோ விழுங்கிக்கொண் டிருக்கும் என்று

45




பயந்து அவள் புதரை அணுகவில்லை. அவளுடைய கையில் இது நீண்ட குச்சி. குச்சியின் நுனியில் அவள் ஒரு சிறிய அரிவாஜிளக் கட்டிவைத்திருந்தாள். அவள் தயங்கிளுள். எங்கும் சீதாப்பூவின் மனம்.

ஒரு சிறிய கத்தரித் தோட்டத்தைத் தாண்டினுல் ஆபாராணியின் சமையலறை, நரேன்தாஸ் இருக்குமிடம் தெரியவில்: நெசவு அறையில் அமுல்யன் துணி நெய்துகொண் டிருக்கிறன். இடை யிடையே அவனுடைய பாட்டு காதில் விழுகிறது. நரேன்தாஸின் மனேவி ஆபாராணி வாராந்தாவில் உட்கார்ந்துகொண்டு கீரைத் தண்டு நறுக்கிக்கொண் டிருக்கிருள் மாலதி இன்னும் பி, ம்புக் கொழுந்து பறித்துக்கொண்டு வரவில்லை. அவள் க, சிட்டாள். "மாலதி ஏ மாலதி தேரமாகல்வியா?"

சீதாப்பூ மணத்தை முகர்ந்துகொண் டிருந்த மாவதிக் குக் காதில் விழுந்ததோ என்னவோ ? புதருக்குள்ளிருந்து பறவையின், ஒளிம் விட்டுவிட்டுக் கேட்டது. துரத்தில் ஜப்பர் வயலில் உழுது கொண்டிருக்கிரன். இது என்ன மாதம்? பால்துகை இருக்கலாம், மாக மாதக் கடைசியாகவும் இருக்கலாம். மாலதி நின்றவாறே களக்குப் போட்டுப் பார்த்தாள். இப்போது ஜப்பர் அங்கே வந்து அவளேக் கேட்டாலும் கேட்கலாம், "மாலதி அக்கா, పు: குவளை தண்ணி கொடு ' து.

மாலதி உரக்கச் சொன்னுள். "அண்ணி, எனக்குப் புதருக் குள்ளே நுழையப் பயாயிருக்கு. ஒரு ஹாட்கிவா அப்பவே பிடிச்சுக் கத்திக்கிட்டிருக்கு."

"ஹாட் கிலா கத்திக்கிட்டிருந்தா உனக்கு என்ன ?" "அதைப் பார்பு முழங்கிக்கிட்டிருக்கு போலே இருக்கு." "ஓங்கிட்ட சொல்லிச்சாக்கும்?" மாலதி இதற்குப் பதில் சொல்லவில்லே. ஆற்றுப்படுகை வழியே சாமு வருவதைக் கண்டாள். அவன் கூடவே பேலு. சாமு, பேலுவை விட்டு ஒரு பெரிய காகிதத்தை மரத்தின் அடிப்பாகத்தில் ஒட்டச் செய்தாள்.

மாலதி கூப்பிட்டாள், "சாமு, ஒ சாமு ' மாலதி தனக்கேற்பட்ட துன்பத்தை மறந்துகொண் டிருக்கிருள் என்று சாமுபுேக்குப் புரிந்தது. சிறுவயதில் அவள் அவளுக்குப் புதர்களிலிருந்தும் மரங்களிலிருந்தும் பிரம்பம்பழம், டபீசப்பழம், அந்தந்தப் பருவத்துக்குரிய வெவ்வேறு பழங்கள், பூக்கள் இவை பெல்லாம் பறித்துக்கொண்டு வந்து கருவான். இப்போதும் அவளுக்கு ஏதோ தேவைப்படுகிறது. அவன் மரத்தடியிலிருந்தே

47




கையைத் தூக்கிக்கொண்டு சொன்னுன் : "வரேன். வரேன் ! இந்த நோட்டிசை ஒட்டிட்டு மரேன்."

"அது என்ன தோட்டீஸ் ?"

"வீக் நோட்டீஸ்."

"ஆமா, பிரமாத லீக் முதல்லே நான் சொல்றதைக் கேளு, அப்புறம் லீகைக் கட்டிக்கிட்டு அழு '

சாமு. அருகில் வந்ததும் அவன் அவளிடம் அரிவாள் கட்டிய குச்சியைக் கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னுள் : "எனக்கு ரெண்டு பிரம்பங்கொம்பு பறிச்சுத் தா!"

சாமு அரிவாளேக் குச்சியில் இறுகக் கட்டிக்கொண்டு புதருக்கு அருகில் வந்தான். ஹாட்கிளா இப்போது முன்போல் அடிக்கடி கத்தவில்லை. அதன் ஒலம் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகே கேட்கிறது. சாமு புதருக்குள் நுழைந்ததும் சில பூச்சிகள் பரிந்து வந்து அவனுடைய முகத்திலும் உடம்பிலும் உட்கார்ந்தா. அவன் அவற்றைத் தட்டியிட்டுவிட்டு இரண்டு இளங்கொம்புகள் ஒடித்துக்கொண்டு வந்தான். "பாரு, இன்னும் வேனுமா ?”

"[:gugurst L frLË !”

மாலதி சாமுலை அரிவாளேயும் குச்சியையும் தரையில் வைக்கச் சொன்னுள். அவன் வைத்ததும் குச்சியை மட்டும் காடுத்துக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினுள். பின்னுல் திரும்பி பார்க்கா விட்டாலும் சாமு தன் பின்னே வந்துகொண் டிருப்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது. அரிவாளேச் சாமுவே விட்டுக்குக் கொண்டு வர வேண்டு மென்பது அவளுடைய ஆசை. போதும்போது மாலதி க்கு நிஜனவு வந்தது. அவளுடைய உடலில் பிக்கை இவ்வே, கைகளில் வளையல் இல்லே என்று. அவள் என்பவன் பு முயன்றும் புடைவையால் தன் உடம்பை முற்றும் மறைத்துக்கொள்ள முடியவில்பே. அவளுக்குப் பின்னுல் வரும் மனிதன் அவளுடைய உடலிலிருந்து சீதாப்பூவின் மனத்தை நுகர்கிறன். ஆளுல் எவ்வளவு தூரம் அவன் போவான் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவள் அவசர அவசரமாகத் தன் புடைவைத் தலைப்பைப் போர்வை போல் பிரித்து அதல்ை உடலைப் போர்த்துக்கொண்டாள். சாழ தன்னைப் பின்தொடர்கிருன் என்பதை நினைக்கும்போதே அவளுடைய உடலில் வாசம் செய்யும் கிரெ ஞச டாட்சி, வேகா நேரம் பாராமல் கூவத் தொடங்கிவிடுகிறது. அதன் குரலேக் கேட்டதும் அவளுடைய சரீரத்தின் ரேசமங்கள் தத்திட்டு நிற்கின்றன. ஆகவே அவள் பிள் பக்கம் திரும்பாபிலேயே சொன்னுள் : சாமு, இனிமே நீ கூட வரவேண்டாம். வீட்டுக்குப் போ!'

சாமு ஒன்றும் பேசாமல் அரிவாளே நரேன்தானமின் வீட்டு வராந்தாவில் வைத்துவிட்டுப் போய்விட்டான். மாலதி ஏதேதோ

48




நினைவில் ஆழ்ந்தவளாகப் பிரம்புப் புட்டையை உரிக்க ஆரம்பித் தாள். ரொம்பப் பிஞ்சு. வேக வைத்தால் வெண்ணெயைப் போல் ஆகி விடும். மனம் மிகுந்த பச்சரிசிச் சாதம், கொஞ்சம் நெய், வேக வைத்த இளம் பிரம்பு இவை எல்லாம் விதவைப் பருவத்துக்கு ஏற்ற உணவு. ஏகாதசிக்கு மறுநாள் இத்தகைய பிஞ்சுப் பிரம்புக் கிடைத்ததில் அவளுடைய நாக்கில் நீர் ஊறியது. கூடவே அவளு டைய இளமைப் பருவத்தின் சில காட்சிகள் அவள் மனக் கண்ணில் தோன்றின. சாமுவும், ஏளேபாவும், ரஞ்சித்தும் எவ்வளவு நாட்கள் அவளுக்கு பயவிலிருந்து மெஜந்தா நிறமுள்ள பவிசப் பழங்களேப் பறித்துக்கொண்டு வந்து கொடுத்திருக்கிரர்கள். பிரப்பம்பழம் மஞ்சித்திப்பழம், மகிழம்பழம் என்று அந்த அந்தப் பருவத்துக்கேற்ற பழங்களே அவளுக்குக் கொண்டுவந்து கொடுக்கத் தங்களுக்குள் போட்டி போட்டுக்கொண் டிருந்திருக்கிறிர்கள்.

இத்தகைய இன்ப நினைவுகளில் மாலதி பகலேக் கழிக்க முடிகிறது. ஆனுல் இரவுதான் கழிவதில்லை. இரவில் ஜன்னலத் திறந்து வைததுக்கொனாடு வெள்ளி நிலவு படர்ந்த வயல்களைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். சில சமயம் அந்த நிலவொளியில் ஒரு ராட்சசனின் உருவம் தோன்றும். அவன் என்ன சொல்கிஐளுே? எப்படித் திறக்கிருன் வாயை ! செம்பருத்தி போல் ரத்தச் சிவப்பான லட்சம் கண்கள் அவனுக்கு ! உதடுகளைத் திறக்கிறன். ஒரு ராட்சசி அங்கினத் துரத்திக்கொண்டு போய் அடிக்கிருள்.

அப்போது மாலதிக்குத் துாக்கம் வருவதில்லை. கடைசி ஜாமத்தில் தான் அவள் துரங்குவாள். அவளுடைய உறக்கம் கபேயும்போது சூரியன் உதித்து வெகு நேரமாயிருக்கும். ஆபாராணி அவளே எழுப்பி எழுப்பி அலுத்துப் போவாள். நெசவு அறையிலிருக்கும் நரேன்தாஸ் சொல்லுவான் : "போனுல் போதது, தாங்கட்டும். அவளோட இவ்வளவு பெரிய சோகத்தைக் கொஞ்சம் மறக்கட்டும்.' மாலதியின் துரக்கத்தில் ஒரு பறவை ஒலமிடும் , 'என்னை ஏற்றிக் கொண்டு படகை விடு. ஏரி நீரில் இருளில் முழுகப் போகிறேன் நாள்.'

மாலதி சீத்தா மரங்களின் இடுக்கு வழியே பார்த்தாள். சாமு. எப்போதோ போய்விட்டான். நெசவு அறையிலிருந்து தறி இயங்கும் சப்தம் கேட்கிறது. தன் வீட்டு வாசலில் உளுந்து மிதித்துக் கொண்டிருக்கிருன் மன்தர். நான்கு பெரிய மாடுகள் இந்த கேப3:பயில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.

இரண்டு நீண்ட மாதங்களுக்குப் பிறகு இன்று மாலதி க்கு ஆகாயமும் பூமியும் அன்பினுல் நிதைந்திருப்பவையாகத் தோற்று

4B




கின்றன. ஆகையால் தான் அவளால் சாமுவைக் கூவியழைக்க முடிந்தது. நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு அவளுக்குத் தானும் இந்த மண்ணேப் போல் நல்ல நீர் நிறைந்தவள். இனிய கணிகள் நிறைந்தவள் என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. அவள் வெகு நாட்களுக்குப் பின் முதல் தடவையாக உற்சாகத்துடன் புடைவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். அவள் குளத்தங்கரையிலிருந்த கொப்யா மரத்தடிக்கு ஒடினுள். கட்டாரி மர நிழயிள் நின்றுகொண்டு மரத்தில் ஏதாவது பழுத்த பழம் இருக்கிறதா என்று தேடினுள். இருந்தால் தொறட்டியால் பழம் பறிக்கலாம், பிறகு அதன் கொட்டையைச் சப்பிட்டுக்கொண்டே- அவளுடைய கணவனின் உதடுகளிலும் நாக்கிலும், ஆகா! என்ன ருசி! -ஒரு பழம் கிடைத்தால் அதைத் தின்துவிட்டுக் கொட்டையைக் காற்றில் துப்பலாம். கட்டாசிப் பழத்தின் வழுவழுப்பான கொட்டையும் கணவனின் ஜில் லென்று குளிர்ச்சியான தாக்கும் ருசியில் ஒன்றுதான். ஒரு கட்டாரிப் பமும் சாப்பிட ஏங்கிள்ை அவள். ஏக்கத்தில் அவளுடைய முகம் சிவந்துவிட்டது. அவள் மரத்தைப் பார்க்கிருளா, அல்லது ஏதாவது பறவையைப் பார்க்கிருனா கான்று புரியவில்லே.

மாத்தில் ஒரு பழங்கூட இல்லை. குளிர்காலம் கழிந்துவிட்டால் கட்டாரி மரத்தில் புழங்கள் இருக்காது. ாவதி விட்டுக்குள் துழைந்தாள். விதவை மாலதி என்ன என்ன சாப்பிடலாம், அவளுக்கு என்ன என்ன சாப்பிடப் பிடிக்கும் என்றெல்லாம் போசித்து ஆபாராணி அக்கறையோடு அவளுக்காக வெள்ளேக் கல்வின் மேல் காய்கறி நறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

மாலதி அண்ணிக்குப் பக்கத்தில் நெருங்கி உட்கார்ந்துகொண்டு சொன்னுள்: 'சாமு முந்தி மாதிரியேதான் இருக்கான், அண்ணி. கூப்பிட்டதும் ஓடிவந்தான், பிரம்புக் கொப்பு பறிச்சுக் கொடுத்தான். அவன் என்னவோ பாள் பண்ணிளுனே ?"

"ஆமா, பா வீட்டிலே இருந்துகொண்டு பரீட்சை பாஸ் பன் காரி ஞன். ஒரு வேஃப் கிடைக்கணும்னு உ ன்னுேட மாப்பிள்ளைக் கிட்டே எவ்வளவோ தடவை வந்தான். அவரும் அவனுக்காக வேஃப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஆளு. இப்போ என்ன ஆபடுத்து, பார் அண்ணி ' மாலதியால் மேலே பேச முடியவில்லை. அவள் விம்மி விம்மியமுத் தொடங்கினுள். "எனக்கு இனமே உசிரோடிருக்க டபிடி க்கலே, அன்னி '

ஆபாராணி சொன்னுள், 'அழாதே !' என்று. ாலதி அண்ரிைக்கு உதவி செய்யத் தொடங்கிளுள். பிரம்புத் தண்டை நறுக்கிக் கொடுத்தாள். வேலை செய்துகொண்டிருக்கும்

岛D




போது அவல சம்பவங்களின் நினைவுகள் மனத்துக்குள் எட்டிப் பார்க்கும், அவள் மெளனமாகி விடுவாள். அவள் தன் அகன்ற கண்களால் உலகத்தை வெறித்து வெறித்துப் பார்ப்பாள். எல்லாமே அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றும் அவளுக்கு. கணவனுடன் ஏற் பட்ட சின்னஞ்சிறு தகராறுகள் அவளும் ! தினேவுக்கு வரும். கண் களின் நீர் நிரம்பும். அப்போது அவளுக்கு ஒன்றுமே பிடிக்காது.

ஆகையால் அவள் வராந்தாவை விட்டு எழுந்து, கத்தரித் தோட்டத்தைத் தாண்டி, முன்பு ஹாட்கிலாப் பறவை கூவிக்கொன் டிருந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தாள். நிர்ஜளமான இந்த இடம் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவள் ஏதோ நினைத்துக்கொண்டே எலுமிச்சை மரத்திலிருந்து இரண்டு இலைகளேப் பறித்து அவற்றைக் கசக்கி முகர்ந்தான். காரணமின்றி அவளுக்குத் தன் கனவளின் நினைவு வந்தது. அவனுடைய கண்கள்! விதவிதமான இனிய நிஜனவுகள் ! நினைக்க தினக்கக் கடைசியில் மிஞ்சுவது வேதனே தான்.

இங்கிருந்து பார்த்தால் செங்கடம்பு மரம் நன் ரகத் தெரிந்தது. அந்த வழியே சென்றவர்கள் மரத்தில் ஒட்டியிருந்த விளம்பர்க் தைப் பார்த்தார்கள். படிக்கத் தெரிந்துள்ம்கள் நின்று அதைப் படி த் தார்கள். சாமுவுக்கு வேலையில்லை. ஆகையால் அவன் லீக் கட்சிப் பிரமுகன். அவன் மயங்களிலும் முஸ்லிம் கிராமங்களிலும் இந்த விளம்பரத்தை ஒட்டி அமைதி தேடிக் கொள்கிரன். சாமு விளம் பரத்திள் என்ன எழுதியிருக்கிருன் கான்று தெரிந்துகொள்ள் மாவதிக்கு மிகுந்த ஆவல். ஒருவருக்கும் தெரியாமல் அதைக் கிழித்தெரிந்து விட ஆசை. கிழித்தெறிந்துவிட்டாள் யாராலும் கண்டுபிடிக்க

ஆபர பாது.

சாமுண்புக் குத் தெரிந்தால் அவளேக் கேட்பாள். "ஏன் இப் டி ச் செய்தே ?' ன் று.

"ஏன் செப்யக் கூடாது? தேசம் உங்க ஆட்களுக்கு மட்டுந்தான் சொந்தமா ?”

'ஏன், ல்லோருக்குந்தான் சொந்தம் !'

"அப்படின்ஒ ஏன் இஸ்லாம், இஸ்லாம்னு கத்திக்கிட்டு இருக்கே?"

'ஏள்ளு, எங்க ஆளுக குதிரை மாதிரி ஆயிட்டாங்க. ஒரு கடல் கண்ணேத் திறந்து பற். உத்தியோகம் உங்களுக்கு. நிலம் உங்களுக்கு, ஜமீந்தார் நீங்க படிப்பு கிடிப் எல்லாம் இந்துக் களுக்கு '

"சரிதான்."

51




மனசுக்குள் தீர்மானம் செய்துகொண்டு மாலதி விளம்பரத்தை நோக்கி நடந்தாள். இரண்டு வயல்களைக் கடந்தால் அந்த மரம். நரேன்தாஸ்-க்குச் சொந்தமான மரம். சாமு இந்த மரத்தில் விளம்பரம் ஒட்டியதன் நோக்கம், மாலதி அதைப் படிக்க வேண்டும். என்பதுதான்.

'இஸ்லாமுக்கு ஆபத்து. இந்த ஆபத்துக் காலத்தில் நாம் நம் மதத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும்."

இப்போது வயல்கள், பயிர் வயல்கள், நெல், உளுந்து, பட்டாணி வயல்கள், புகையிஃப், வெங்காயத் தோட்டங்கள் காலியாக இருக் கின்றன, உழப்பட்ட நிலந்தான், உலர்ந்து கிடக்கிறது. மண் கட்டியாக இறுகிக் கிடக்கிறது. அவள் வரப்பு மேலே நடக்கவில்லே. வயல்களின் குறுக்கே நடக்கிறுகள். வேகமாக நடப்பதற்காகப் புடைவையை முழங்காலுக்கு மேலே தூக்கிக்கொண்டு போகிருள். தரையில் அவளுடைய காலடி பதிகிறது. நெடுநாட்களுக்குப் பிறகு, இன்று ஆகாயம் நிர்மலமாக, நீலமாக இருக்கிறது. அவள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரத்தை நெருங்குகிருள். அவளுடைய கேசம் காற்றில் பறக்கிறது. பக்கத்து நீலத்தில் ஒரு காலத்தில் ரஸோவும் பூடியும் முழுகி இறந்து போய்விட்டார்கள் என்ற நிக் பு வந்ததும் அவள் அங்குச் சற்று நேரம் நின்றுள்,

கன்னர் தேவைப்படாத அன்புச் சுழல் ஒன்று இங்கு நீண்ட கால் மாக இருந்து வருகிறது. டோலும்.

அவள் நடந்தாள். விளம்பரம் க, ம்றில் அசைகிறது. விளம் பரத்தைப் படித்து அவள் உணர்ச்சி வசப்பட்டாள். ஹக்சாகேப் புதிய புதிய பேச்சுக்கள் பேசினுர். விளம்பரத்தின் ஒரு மூலேயில் நஜீமுத்தின் சாகேப்பின் படம். துரத்தில் உழவு நடக்கிறது. உழவர் கள் உழுதுகொண்டே பாடுகிரு.ர்கள்.

சாமுவின் துவேஷ மனப்பான்மை மாலதி க்குப் பிடிக்கவில்லேஅவள் இங்கும் மங்கும் பார்த்துவிட்டு யாருக்கும் தெரியாமல் விளம் பரத்தைக் கிழித்தெறிந்தாள். பிறகு கிடுகிடுவென்று நடந்து ஹாட்கிலாப் பறயை ஒலமிட்டுக் கொண்டிருந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தாள். தன் கனவளின் முகம் நினைவுக்கு வந்தபோது அவள் உரத்த குரலில் கத்த விரும்பினுள். நான் பண்ணினது சரிதான். சாமு உன்னுேட பெரிய மனுஷத்தனம் எனக்குப் பிடிக்கல்லே. நீ முன்னே நல்லவனுகத்தானே இருந்தே. '

ஹாட்கிலா மறுபடி கூகூவென்று கூவத் தொடங்கிவிட்டது. புதருக்குள் எங்கிருந்து அந்தச் சப்தம் வருகிறது, அது என் இப்படிக் கத்துகிறது என்று மாலதிக்குப் புரியவில்லை. அந்த ஒலி வெகுதூரத்திலிருந்து காற்றில் மிதந்து வருவது போலிருக்கிறது.

52




கோரைப்புல் காட்டில் தண்ணர் இல்லே, தண்ணீர் இறங்கிவிட்டது. அடிமரத்தில் மஞ்சள் நிறச் சுவடை விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. மாலதி கத்தரித் தோட்டத்தில் நின்றுகொண்டு புதருக்குள் எட்டிப் பார்த்தாள். பட்சி தொடர்ந்து ஓலமிட்டுக்கொண் டிருந்தது. அதற்கு ஏதோ ஒரு பொறுக்கமுடியாத வேதனை. அவள் உள்ளே பார்க்கப் பலவிதமாக முயற்சி செய்தாள். பிரம்பு இகைகள விலக்கிப் பருத்திக் கிளைகளின் மேல் சாய்ந்து. தரையில் ஊர்ந்த வண்ணம். இவ்வாறெல்லாம் அந்தப் பறவையைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்தாள். கோரைப்புல் காட்டுக்குள் நுழைந்து குதி காலத் துரக்கிக்கொண்டு எம்பிப் பார்த்தான். பறவையைக் கானுேம், அதன் ஒலம் மட்டும் புதரின் அடிக்குள்ளிருந்து வந்துகொண்டிருக் கிறது. அவள் தன் பீட்டிலிருந்து கொறட்டி எடுத்து வந்து புதருக்குள் குத்திப் பார்க்கும் எண்னத்துடன் திரும்பியபோது ஒரு பானாசப் பாம்பு புதருக்குள் நுழைய முயற்சி செய்வதையும் ஆல்ை அதல்ை நகர முடியாமள் இருப்பதையும் கண்டாள். பாம்பின் மாதுளே முத்துப் போன்ற சிவந்த கன்கள் அவ&ளப் பார்க்கின்றன. பட்சியின் பாதி உடல் பாம்பின் பாய்க்குள் இருக்கிறது இவ்வளவு பெரிய பறவையை எப்படித்தான் விழுங்குகிறதோ இந்தப் பாம்பு ? மாலதி பயந்துபோய்க் கத்தினுள். "அண்ணி, வந்து பாரு இந்த அதிசயத்தை பானசப் பாம்பு ஹாட் கிலாவை முழங்கறது. பாரு' "ஐயோ, உன்னேயும் கடிச்சுடுண்டி ' என்று சொல்லிக் கொண்டே ஆபாராணி ஓடி வந்து மாபதியை அழைத்துக்கொண்டு போளுள்.

விட்டு வாசலுக்கு வந்துகொண் டிருந்த மாலதி சாமு தன்ன நோக்கி வேகமாக வருவதைக் கண், Tள். கார்த்திகேயனுக்கு இருப்பதுபோல் அவனுக்கும் மெல்விய கோடு போன்ற மீசை, முகத்தில் கோபத்தின் சாயை. அவன் மாலதிக்கு முன்னே சென்று நின்றன் ஆபாசாணி பயந்துபோய்ச் சற்றுத் துரத்தில் நின்ருள். சாமு கோபத்துடன், ஆளுல் பணிவு குன்றமல் கேட் டான், நீ விளம்பரத்தை ஏன் கிழிச்செறிஞ்சே ?"

"கிழிச்சா உ ைக்கென்ன ?" 'டாக்காவிலேருந்து இதையெல்லாம் கொண்டு வர்றது எவ்வளவு கஷ்டம்னு உனக்குத் தெரியாதா? இனிமே ஒரு நாளும் கிழிக்காதே!" "கிழிப்பேன். ஒரு தடவை இல்லே, நூறு தடவை கிழிப்பேன் : என்று சொல்ல விரும்பினுள் மாலதி, ஆளுல் அவனுடைய முகத் தைப் பார்த்து அப்படிச் சொல்ல மனம் வரவில்லை. அவளுக்கு,

53




பிறகு ஏதோ நி&னத்துவிட்டுச் சொன்னுள். "எவ்வளவு பெரிய ஹாட்கிலாப் பறவையைப் பாம்பு முழுங்கறது, பாரு '

சாமு வேகமாகத் திரும்பிப் பார்த்தான். பம்பு பறவையை: முக்கால்வாசி விழுங்கிவிட்டது. பூரா விழுங்கியதும் தன் தேகத்தை அசைத்து அசைத்துக்கொண்டு இந்தப் பக்கம் வரும். எந்தக் காரணத்தாலாவது பறவை பாம்பின் வாயிலிருந்து தப்பி விட்டால், வேறு வினே வேன் டாம் !

சாமு அதட்டினுள். 'ஏய். உனக்குக் கொஞ்சங்சுடடப் பயமில்லே? போ, விட்டுக்குப் போ !”

'கான்னே அடக்க வந்துட்டியாக்கும் ' என்று அடங்காப்பிடாரி போல் பதில் சொல்ப் விரும்பினுள் மாங்திே. அது முடியாபால் போகவே ஹோ ஹோ' என்று சிரித்துவிட்டாள்.

"வி&ாயாடாதே, மாலதி. பாம்யோட வாயிலிருந்து ஆகாரம் நழுவிட் போயிட்டா அதுக்கு வெறி பிடி சுடும்." 'மனுடிைங்களுக்கு வெறி பிடிக்கிறதில் யா?" சாமு கண்களே இடுக்கிக்கொண்டு மாலதியை உற்று தோக் சிஞ்ன். கிழக்கிளிருந்து வரும் வெள்ளத்தால் பெருக்கெடுத்து ஓடும் நதியைப் போல் அவளுடைய உடலில் இளமையும் அழகும் பொங்கிக் கொண்டிருந்தன. விதவையாகி விட்ட ஒர் இளம் பென்னின் உடலில் இப்படியா அழகு பொங்கும் !

சாமு. கடைசியாகச் சொன்னுன். 'போ வீட்டுக்கு காட்டிலே நின்றுக் கிட்டிருக்காதே !'

மாலதி நகரவில்பே. அவள் மறுபடி புதருக்குள் எட்டிப் பார்த் தாள். பாம்பு ஒரு மொட்டை மரத்தில் தன் உடலேச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. அதன் கண்கள் மாதுாே முத்தைப் போல் சிவப்பாக ஜொலிக்கின்றன. அவர்கள் சற்றுத் தூரத்தில் பேப் நின்றுகொண்டு பறவை பாம்பின் வாய்க்குள் அந்தர்த்தியான மாவதைக் கவனித்தார்கள். டாம்பின் கழுத்து உப்பிப் போப்ட் பிறகு மறுபடி பழைய நிலைக்கு வந்துவிட்டது. அப்புறம் பாம்பு சவம்போல் கிளையில் தொங்கத் தொடங்கியது.

மறுநாள் அதிகாலையில் மாலதி எழுந்திருந்து வாத்துக்கள் விரட்டிக்கொண்டு போய்க் குளத்தில் விட்டாள். ஒரு மரத்தின் கணுவின் மேல் உட்கார்ந்துகொண்டு தண்ணீரில் தன் பிரதி பிம்பத்தைப் பார்த்தாள். அவளுடைய உடலில் வெள்ளைப் புடைவை. அந்த அசட்டு நிறத்தாலும் அவளுடைய அழகை மறைக்க முடியவில்லை. பொன்னன மேனி, வண்ணத்துப் பூச்சி போன்ற மென்மையான மனம். இரவில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இந்த மனம் மரக்கணுவைப் போல் உணர்வற்று இருக்கிறது. н

54




தண்ணிரில் கால்களைப் போட்டுக்கொண்டு மரக்கணுவின் :ேகல் உட்கார்ந்திருக்கிருள் மாலதி. வாத்துக்கள் தண்ணிரில் நீந்தும், விகளயாடும், மிதந்து மிதந்து போகும். தண்ணிருக்குள் மூழ்கி வெகு தூரத்துக்குச் சென்று மேலே வரும். மேலே வந்ததும் ஆண் வாத்து மற்ற வாத்துக்கஃா விரட்டும். இருட்டிய பிறகு அவரு டைய கணவன், வீட்டுக்குள்ளும் தோட்டத்திலும் அவளைத் துரத்திக்கொண்டு வருவானே. கண்ணுமூச்சி கபிளேயாடுவானே, அதுபோல. அவள் ஒடிக் கஃாத்துவிட்டால் அவன் அவளே அப்படியே பிடித்துத் தூக்கிக்கொண்டு போவான், எதோ ஒரு மலேக்கோ, நதிக்கரைக்கோ அவனே எடுத்துச் செல்பவன் போல. என்ன இனிய விளேயாட்டுக்கள் ! அந்த மாதிரி தான் இந்த பாத்துக் களும் விளையாடுகின்றன. மாலதியின் கால்கள் கொஞ்சங் கொஞ்ச மாக மரத்துப் போப்க்கொண் டிருக்கின்றன. தேகம் கட்டையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அவளுடைய அழகிய பாதம் மாச்ராங்கா மீனப் போல் தன் கணிfல் மூழ்கிக்கொண் டிருந்தது.

அடிக்கடி ரஞ்சித்தின் நினைவு வருகிறது அவளுக்கு ரஞ்சித். டாகுர் விட்டுப் பெரிய மாமியின் தம்பி. அவன் இப்போது எங்கே இருக்கிருணுே, யார் கண்டார்கள்? அவன் எங்கோ ஒடிப் போய் விட்டான். எங்கே போரனென்று ஒருவருக்கும் தெரியாது.

குளத்தின் மறுபக்கத்தில் புதருக்குள் பெரிய மீன் ஒன்று அன்சக் தது. சிறு வயதில் மாலதி மீன் பிடிப்பாள். மழைக்காலத்தில் கொப்ப்ை படகுகளின் பாய்கள் காற்றில் அசையும். புதர்களிலும் காடுகளிலும் பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும். அப்போது இங்கே நிறையச் சேலா மீன்கள் டார்க்கீனு மீன்கள், புடைவை கட்டிய பூன்ட்டி மீன்கள் எல்லாம் இருக்கும். மாலதி சிறிய தூண்டில் போட்டுப் பூன்ட்டி மீன் பிடிப் பாள் அப்போது,

ஒரு நாள் மாலையில் தனிமையில் ரஞ்சித் அருகில் நின்றுகொண்டு மீன் பிடித்தவாறே கிசுகிசுத்தான். 'வரியா மாலதி என்ைேட பெரியா '

ரஞ்சித் என்ன சொல்கிருன் என் அவளுக்குப் புரிந்தது. ஆறல் அவள் ஒன்றும் புரியாதவள் போல் நடந்துகொண்டாள். மேலும் பேசத் துணிவு ஏற்படவில்பே ஆசித்துக்கு.

அவள் மரக்கணுவின்மேல் உட்கார்ந்திருந்தாள். எழுந்திருக்கவே ம ைமில்லை. அவளுக்கு. குளத்து நீர் கீழே இறங்கிவிட்டது. ஆகையால் மரக்கனுவையும் கீழே இறக்கி வைத்திருந்தார்கள். குளத்தில் இறங்குவதற்குப் படியாக பயன்பட்டது. அது. எவ்வளவோ கால மாக இங்கே இருக்கிறது இந்தக் கட்டை. ரஸோ, ரஞ்சித், சாமு எல்லாரும் மழைக்காலத்தில் இதன்மேல் ஏறித் தண்ணtரில் குதிப்

B5




பார்கள், முழுகுவார்கள். மிதிப்பார்கள், நீந்திக்கொண்டு புதர்களில் போய் மறைந்துகொண்டு மாலதியைப் பயமுறுத்துவார்கள்.

இரவில் அவள் கண்ட சில கனவுகள், குளத்து நீர், வாத்துக் களின் இன்பமயமான வாழ்க்கை, எதிரிவிகுந்த வயல்வெளி, சோள கோதுமை வயல்கள், உழவர்கள் ஒன்ருகப் பாடும் அறுவடைப் பாட்டு இவையெல்லாம் சேர்ந்து அவளே ஆட்கொள்ளுகின்றன. இரவுக் கனவுகள் தெளிவற்ற நினைவுகளேப் போல் மறைகின்றன. காதலகளின் முகம் கந்தப்பாதால் செடிப்புதரிலிருந்து எட்டிப் பார்க் கிறது. இயற்கையின் நிசப்தமும் காபே நேரத்தின் இனிமையும் மாலதியை வேதனைக் குள்ளாக்குகின்றன. பரத்தில் சாமுவின் விளம் பரம் தொங்குகிறது. நாளுக்கு நாள் தேசம் எப்படி ஆகிக்கொண்டு வருகிறது.

மாலதி தண்ணிரில் இறங்கிக் கைக&ளயும் முகத்தையும் கழுவிக் கொண்டாள். தினேவின் ஆழத்திலிருந்து காதலனின் முகத்தை மேலே கொண்டு வந்து. கடவுளின் பெயரை ஜபித்தாள். அவன் கண்களில் நீர் நிறைந்தது.

நரேன்தாஸ் மேற்குப் பாடாவிலிருந்து திரும்பி வந்துகொண் டிருக்கிருன். அவன் கையில் ஒரு கலதா சிங்டி மீன் . மாலதி தன் சுற்றுப்புறத்தையே மறந்துவிட்டு வாத்துக்கள் நீரில் நீந்துவதைப் பாய்த்துக்கொண் டிருக்கிருள். தான் வந்திருப்பதைத் தெரிவிக்கும் முறையில் ஒரு தடவை கரீனத்துக்கொண்டான் நரேன்தாஸ். ஏதோ குற்றம் செய்து அகப்பட்டுக்கொண்டது போல் குறுகிப் போனுள் மாவதி. வாத்துக்களின் விாேயாட்டு - இந்த மாதிரி விளையாட்டு மாலதிக்கு இந்தப் பிறவியில் கிடையாது. அவளேப் பொறுத்த வரைப்பில் எல்லாமே முடிந்துவிட் டது. அவள் சங்கடத் துடன் பார்த்தாள். நரேன்தாளபவம் அப்பாவிச் சிறுவன் போல் அவளேப் பார்த்துச் சொன்னுள். 'பாரு, எவ்வளவு பெரிய மீள் கொண்டு வந்திருக்கேள்! சமைச்சு ச் சாப்பிடு!"

அப்போதுதான் அவனுக்கு நிாேவு வந்தது, அவனுடைய தங்கை மாலதி, விதவை. அவன் தனக்கு வந்த பெருமூச்சை அடக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்குள் போனுன். மாலதி அவனுடன் கூட வந்து கொண்டே சொன்னுள் : "அண்ணு, சாமு மரத்திலே நோட்டிஸ் ஒட்டருள். நீ ஒட்டக்கூடாதுன்னு சொல்லு '

"ஒரு இடத்திலே ஒட்டக்கூடாதுன்னு இன்னுெரு இடத்திலே ஒட்டுவான்."

நரேன்தாஸுக்குச் சாமுவைத் தடுக்கத் துணிவில்லை என்று மாலதிக்குப் புரிந்தது.

|56




சுமார் ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகு சாமு அந்தப் பக்கம் நோட்டீஸ்

ஒட்டி வந்தபோது மாலதி அவனிடம் சொன்னுள் 'சாமு, நோட்டீஸ் ஒட்டாதே '

‘ਹਾਂ ?'

'இது கான் அண்னனுேட மரம்."

'அதனுவே என்ன ?"

'உன் மரம் இருந்தா அதிவே ஒட்டிக்கோ.'

"இது என் மரந்தான். நீ என்ன பன்னா முடியுமோ பண்ணிக்கேt."

'பெரிய பெரிய பேச்செல்லாம் பேசாதே, சாமு.'

'நேற்றுப் பொறந்தவன் நீ. அதுக்குள்ளே பெரிய மனுஷன் வேஷம் போடாதே! நீ குடிச்ச பால் வாசனை கூட மறையப்ப்ே இன்னும்."

"ஏ குட்டி ! உன் கிட்டே பட்டும் என்ன வாசனை இருக்கு ' என்று சொல்லிக்கொண்டே சாமு மரத்திவேறி உயரத்தில் நோட்டீனை த் தொங்கவிட்டான். 'காங்கே இப்போ கிழி. உன் சாமர்த்தியத்தைப் பார்க்க றேன்.'

"சரி' என்று சொல்லிவிட்டு மாலதி தன் வீட்டுப் பக்கம் போய்க் கட்டாளி மரத்தடியில் நின் ருள்.

ாவதியின் கோபத்தைப் பார்த்து மனத்துக்குள் சிரித்துக்கொன் டான் சாமு. அவளுடைய பிடிவாத குணம் மாறவில்ஃப். சாமு. முகத்தைக் கடுமையாக வைத்துக்கொண்டு கிராமத்தை நோக்கிப் போனுன், ஆல்ை கிராமத்தின் பசுஞ்செடி கொடிகஃாப் பார்க்கப் பார்க்க அவனுடைய மனத்தின் மாலதிக்காக அதுதாபம் பொங்கியது. மாலதியின் தேகத்தின் நிறம் தானியத்தின் நிறத்தைப் போல் இருந்தது. அவளுடன் சம்பந்தப்பட்ட குழந்தைப் பருவ நினேவுகள், வகுப்புக் கலவரத்தில் அவளுடைய கணவனின் மரணம், அவளது விதவைக் கோலம்-எல்லாம் சேர்ந்து சாமுவின் மனத்தில் வேதனையை உண்டாக்கின. இப்போது அவனுக்கே தன்னுடைய வகுப்பு வெறி பிடிக்கவில்லை. அவன் இனி அந்த மரத்தில் நோட்டிஸ் ஒட்டுவதில்லே என்று தீர்மானித்தான். வேறு எங்காவது ஒட்டிக் கொள்ளலாம். அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது மாலதி ஒரு பெரிய குச்சியை வைத்துக் கொண்டு, அவன் அவளுக்குப் பிரப்பங் கொப்பு பதித்துக் கொடுக்க உபயோகித்தானே, அதே குச்சி-நோட்டீனைக் கீழே இறக்கிக் கொண்டிருந்தாள். கோபத்தில் சாமுவுக்குக் கால் ரத்தம் தலைக் கேறியது. உணர்ச்சி வசப்பட்டவணுக அவன் படபடப்புடன் அவள் அருகே ஒடி வந்தபோது அவள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்து விட்டாள்.

玩了




"பாரு, என்னுவே தோட்டீனைக் கீழே இறக்க முடியுமான்னு பாரு மாலதியின் இந்தக் கொம்மானத்துக்கு முடிவு கட்ட விரும்பினுன் சாமு. அவன் அவளிடம் கனக்கேற்பட்ட அநுதாபத்தை அடக்கிக் கொள்வதற்காக வலிந்து மேற்கொண்ட கடுமையுடன் சொன்னுன். 'நீ இப்போ ஒரு விதவை, மானதிே. இப்படி நீ சிரிக்கறது நல்வா பிஸ்லே,’’

'ஏ சா...மு...!" என்று சொல்லிக்கொண்டு மாலதி நோட்டசும் கையுமாகக் கீழே விழுவதுபோல் மரத்தின் போல் சாய்ந்தாள். குழந்தை போல் பொருமிப் பொருமி அழ ஆரம்பித்தாள். விதவைக்குச் சிரிக்க உரிமை இல்லே மாலதி விதவை என்பதைச் சாமு அவளுக்கு ஞாபகப்படுத்திவிட்டான். சாமு பாவதியின் நிலையைக் கானப் பொருதவறுக அங்கிருந்து போய்விட்டான். கொஞ்சங் கொஞ்சமாகத் தள்ளிவிட்டு வந்தாள் மாவதி. அவள் காலடியல் அந்த விளம்பரம் கிடந்தது. அவள் தயை உயர்த்திப் பார்த்தபோது வயல் வெளியில் வேறு யாரும் இல்ஃப்.

சாமு கிராமத்தை நோக்கிப் போய்க்கொன் டிருக்கிருன். சந்தை மாடுகள் பேய்க்கொண் டிருக்கின்றன. அவற்றின் கழுத்து மணிகள் ஒலிக்கின்றன. அருகில் சில மஞ்சித்தி மரங்கள். வசந்த காப்மாதப்ால் அவற்றில் பழங்கள் இல்ஃப். அந்தப் பக்கத்தில் பலவிதப் பறவைகள் பறந்துகொண் டிருக்கின்றன. ஏரியில் தன்rைர் மிகவும் குறைந்துவிட்டது. இந்தப் பருவத்தில் ஏரிக்கு நிறைய வாத்துக்கள் பறந்துவரும். மூடாபாடா யானேயின் மணியோ சையை அவள் கேட்டு வெகு நாளாயிற்று என்பது மாலதிக்கு நினைவு வந்தது. அதைப் பார்க்கும்போது அவளுக்குத் தைரியம் வரும்.

இத்தப் பிராந்தியத்துப் புல்லும், பூக்களும், பறவைகளும் சைத்ர மாதத்து அனல்காற்றைப் பொறுத்துக்கொண்டு கால வைசாகிக் காகக் காத்திருந்தன. வயல் வெளி சூனியமாகக் கி க்கிறது. ஆகாயம் வெண்கலப் பாத்திரம் போல் பழுப்பு நிறமாகக் காண்கிறது. பறவைகளும் பூச்சிகளும் பறக்கும்போது குப்பை செத்தை காற்றில் பறப்பது போல தோன்றுகிறது. வயல்வெளி, ஆறு, தர்மூஜ் வயல் எல்லாமே எரிந்து சாம்பலாகிவிடும் போவிருக்கிறது. ஆரஞ்சுத் தோலின் நிறத்தில் சூரியன் காட்சியளிக்கிருன். பூவரசமரம் மொட்:ை யாக நிற்கிறது. இலவ மரத்தில் தளிர் விடுகிறது. நெல் வயல்களும் உளுந்து வயல்களும் இப்போது விவசாயத்துக்குத் தயாராயிருக் கின்றன. இந்தச் சமயத்தில் உழுது வைத்தால் நல்ல விளச்சல் இருக்கும் கtள வளராது. டா குர் வீட்டுச் சின்னபாபு உழவு எப்படி நடக்கிறது என்று பார்த்துக்கொண் டிருக்கிகுரர். மாலதி தனபாபுவின் சின்னக் குழந்தை சோனுவை மடியில் வைத்துக்கொண்டு கொஞ்சு

58




கிருள். கொஞ்சிக்கொண்டே மரத்தடியில் மாலே நேரத்துக் காற்றை: வாங்கிக்கொண்டு நிற்கிருள். நீசசந்தா, தந்தி சந்தைக்குப் போகப் போகிருன். அங்கிருந்து நரேன்தாளப்-க்கு நூல் கட்டு வாங்கிவரப் போகிருள். அது பற்றிக் கேட்டுக்கொண்டு போவதற்காக இந்தப் பக்கம் வருகிருன்.

அவன் மாவதியைப் பார்த்துக் கேட்டான், 'அண்ணு எங்கே?' 'நூல் சுத்த ருர். நீங்க செனக்கியந்தானே, சித்தப்பா ?" 'ஏதோ இருக்கேன். சந்தையிலே இப்போ நி2 பை சுகாசில்வே. பராபர்தி மார்க்கெட் டிளே எல்வா முசல்ான்களும் ஒண்ணு சேர்ந்துக் கிட்டிருக் காங்க. இந்துக்களோட கடையிலேருந்து ஒது சாமானும் வாங்க மாட்டாங்க கirாம்!'

பூப்பரச மரத்தைப் பர்த்துக்கொண்டே மாலதி நினைத்தாள், ஊரெல் வாம் எவ்வளவு கெட்டுப் போச்சு என்று. சோணு அவருடைய மார்பைக் கட்டிக்கொண் டிருக்கிறன். இப்போது துரங்கிவிடுவான். எங்கும் ஆளிர் காற்று பீசுகிறது. சரி. முய் குளிர்ந்துவிட் து. தேகம், மகாபி இரண்டுமே கேசோ கிவிட்டன் போல் தோன்றுகின்றன.

சாமு டாக்கா போயிருக்கிருன். வெகு நாட்களாக இந்தப் பக்கம் வரவில்லே அவன். பச்சாதாபம் காரணமாக இருக்கலாம்.

ஒரு வயது முதிர்ந்த முள்விம் அந்தப் பக்கம் வருவதைக் கண்டாள் மாலதி. அவன் செங்கடம்பு மரத்தில் ஒரு நோட்டீசைத் தொங்க விட்டுவிட்டு நின்மூன். அவன் லுங்கியும் ஜிப்டாவும் அணிந்திருந் தான். முக த்தில் தாடி,

மாலதி தன் வீட்டு ஒரம் வரை வந்தாள். ஆனல் வயல் வெளிக்கு இறங்கி வரத் தைவியம் பரவில்லே அவளுக்கு. அந்த மனிதன் தன் கிராமத்துக்குத் திரும்பிப் போகவில்லை. இந்த ஆள் யார்? தூரத்தி விருந்து அவளால் அவனே அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடிய வில்லை. அவன் நரேன்தாாவின் வீட்டை நோக்கி வந்தான். மாலதி தன் அண்ண&னக் கூப்பிட்டு ஒரு மியான் அவளேத் தேடிக்கொண்டு வருவதைத் தெரிவிக்க நினைத்தாள். அந்த ஆள் அருகில் வந்தபோது, அடே என்ன ஆச்சரியம்! சாமுவா இது ! கார்த்திகேயன் மாதிரி அரும்பு மீசை வைத்திருந்த சாமு இப்போது மொல்வி சாயபு மாதிரி தாடி வளர்த்துக்கொண் டிருக்கிருன். அவனே அடையாளமே தெரியவில்லை. முற்றும் அந்நியன் போல ஆகிவிட்டான் அவன்.' மாலதியால் அவனுடன் பேசமுடியவில்லை. அவனும் அவளே அடையாளம் கண்டுகொண்டதாகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லே. அவன் தேரே நடந்து வந்தான். அவருடன் பேசவில்பே அவனுடைய கண்களிலும் முகத்திலும் ஒரு கடுமையான பாவம்

5%




மாவதிக்கு வேதனையும் கோபமும் ஒருங்கே ஏற்பட்டன. அவள் உரக்கக் கூவினுள், 'அண்ணு, யாரோ மியான் நம்ம வீட்டு வழியே போளுர்."

நரேன்தாஸ் நூல் சுற்றிக்கொண் டிருந்தான். தூரத்திலிருந்து அவனுக்கும் சாமுவை அடையாளம் தெரியவில்லே. அவன் நூல் சுற்றும் சட்டத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டுப் பார்த்தான், ஒரு மியான் கோரைப்புல் காட்டைத் தாண்டிக்கொண்டு அவன் விட்டுப் பாதையில் போவதை. அவன் கத்தினுன், "எள்ள மியான் ! போக வழி எங்கேன்னு தெரியுல்லியா ? காலே முறிச்சுடுவேன். ஆமா ! வீட்டுக்கும் ரோட்டுக்கும் வித்தியாசம் தெரியல்லே உனக்கு ?"

மாலதி கட்டாரி மரத்தின் மேல் சாய்ந்துகொண்டு ஹோ ஹோ" வென்று சிரித்தாள். அவளுடைய முகத்திலும் நின்ற நிஃபயிலும் பழி வாங்கும் பாவம் தொனித்தது. துங்கிக்கொண்டிருந்த சோணு அவளுடைய சிரிப்பொலியில் திடுக்கென்று விழித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினுன், இந்தப் புதரில்தான் ஒரு பானசப் பாம்பு ஒரு ஹாட் கிலாப் பறவையை விழுங்கிவிட்டு மொட்டை மரத்தின் கிளேயில் சுருண்டு கிடந்தது, சில மாதங்களுக்கு முன். இந்த நினைவு வந்ததும் அவருக்கு வானத்தைப் பார்க்கத் தோன்றியது. கீழே வயல்வெளி, உலகத்தின் சுகதுக்கங்கள், காய்ந்த பூவரச மரக்கிளே, மடியில் தனபாபுவின் சிறிய பிள்ளே சோளு - எல்லாடாகச் சேர்ந்து மாவதியை ஓர் இனம் புரியாத பலவீனத்தில் ஆழ்த்தின. இதற்குள் சாமு சாஃபக்குப் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான். ஒரு தடவைகூடத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லே அவன். வெகுநாட்களாகி விட்டதால் வயல்வெளியைக் கடக்கும்போது சாமுவுக்கு வழி மறந்து

விட்டது போலும்.

பழைக்காலம் வந்துவிட்டது. மழைக்காலம் வந்தால் வயல், ஏரி ஆறு, குளம் எல்லாம் தண்ணிரில் முழுதி விடும். கிராமங்கள் மட்டும் தீவுகள் போல் தண்ணிரில் மிதக்கும். மழைக்காலத்தில் பெரிய பெரிய படகுகள் ஆற்றில் போகும். ஏரிகளிலும் வயல் நீரிலும் பெரிய பெரிய மீன்கள் கிடைக்கும். நெல் வயல்களில் கிரெளஞ்ச பறவைகள் முட்டையிடுவதற்காகக் கூடுகட்டும். இந்தக் காலத்தில் தான் உறவினர்கள் வெளியூர்களிலிருந்து வருவார்கள். அல்லியும்

£30




தாமரையும் நீரில் மலரும். நீர்ப்பறவை பூக்களின் மேல் ஜாக்கிரதை, 山L"占五 ஒரு காலே வைத்துக்கொண்டு மீன் பிடிப்பதற்காகத் தண்ணtரையே பார்த்துக்கொண் டிருக்கும்.

மழைக்காலம் வந்துவிடடால் கிழவர் மகேந்திரநாத்தால் தம் அறைக்குள் அடைந்துகிடக்க முடியாது. அவர் மெதுவாக வந்து வராந்தாவில் உட்காருவார். ஒரு மான்தோவின் மேல் உட்கார்ந்து கொண்டு மாலேப் பொழுதைக் கழித்துவிடுவார். அவருக்கு வயது என்பதுக்கு மேலாகிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் கண் கொஞ்சங் கூடத் தெரியவில்லே. இருந்தாலும் அங்கு உட்கார்ந்தவாறே தோட் டத்தில் என்னென்ன மரம் இருக்கிறது. என்னென்ன பூ பூத்திருக் கிறது என்று தெரிந்துவிடும் அவருக்கு. தனமாமி சோனுவை. அவருக்கு அருகில் கொண்டுவந்து விடுவான். ஒரு துணி என் மேல் படுத்துக்கொண்டு கை காலே ஆட்டிக்கொண்டு விளையாடுவான். சோ.ை மகேந்திர நாத் இடையிடையே அவனுடன் பேசுவார். அவனுடைய இடுப்பில் வெள்ளி அரைஞாண் , கையில் பொள் வகிாயல், அவனுடைய சிரிப்பு கிழவருக்குக் கடந்த காலத்தின் பல காட்சிகளை நினேவுறுத்தும். தமக்கு மிகவும் பழக்கமாகிவிட்ட இந்த மாலை நேரத்தின் மனத்தை முகர்ந்தவாறே பழைய நாள் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண் டிருப்பார் கிழவர், சோளுவும் தம் வயதுதான் என்று எண்ணியவர் போல் , தம்முடைய தனிமை அவனுக்குப் புரிந்திருப்பதுபோல. சோளு 'ஆ... ஆ. ...தா ... தர என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண் டிருப்பான். தின் கிளப் பக்கம் சுவரோரம் சனல் கட்டைக் கட்டு சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். தின்ஃாயைக் கடந்த்தும் தென்பக்கத்து அறை.

மேக மூட்டமாயிருக்கிறது. இள்து நிச்சயம் பூச்சிகள் நிறைய வரும். இது சாத் காலம் சரத் காலம் வந்துவிட்டால் பூபேந்திரநாத் முடா பாடாவிலிருந்து படகை அனுப்புவார். அஷ்டமியன்று துர்க்கைக்குப் புலியிடப்பட்ட முழு ஆட்டின் மாமிசம் தோலுரிக்கப்பட்டுப் படகில் வரும் .ாகுர் விட்டுக் கு.

பெரிய மாமி கையில் சூடான பாலுடன் வந்தாள். பால் டம்பைைரக் கிழவருக்கு முன்னுல் வைத்துவிட்டு அவரது காலடியில் உட்கார்ந் தாள். எதிரில் குளம், மா, நாவல் மரங்களின் நிழல். அதற்குப் பின்ளுல் வயல்வெளி. மழைக் காலமாயிருந்ததால் எங்கும் தண் ணிர் ஐயம். அறுவடையான சனல் வயல்கள் நீர் கிறைந்து சமுத்திரம் போல அல்லது ஒரு பெரிய ஏரி போலக் காட்சியளிக்கும். கர்ணபரம்பரைக் கதைகளில் வரும் ராஜகுமாரி இந்த நீரில்தான் மிதந்து வருவாள். தண்ணிரைப் பார்த்ததும் பெரிய மாமிக்கு இதெல்லாம் நினேவு வரும்.

51.




கல்யாணமான பிறகு, தான் ஒரு பெரிய படகில் இங்கே வந்தது நினேவுக்கு வரும். இவ்வளவு பெரிய ஏரியில் படகு வரும்போது அவளுடைய நெஞ்சு படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. யாரோ இந்த ஏரியின் கதையைச் சொல்வது போல் இருந்தது. நாடோடிப் பாடல்களில் வரும் கதை அது. ராஜகுமாரி, அவள் பெயர் வோனுயி மீயி- அந்த ஏரியில் படகில் வந்துகொண்டிருந்தபோது படகு முழுகி விட்டதாம். பொன் படகு, அதன் துடுப்பு வெள்ளி.

அந்த முதல் நாள். தன் கனவனின் முகம் அந்தக் கதையை நினைவு படுத்தியது என்பது இப்போது ஞாபகம் வந்தது பெரிய மாமிக்கு. அவள் சற்று நேரம் தன்ஃாயே மறந்துவிட்டாள். அவளுடைய கணவனுக்கு அப்போதே மூ&ாக் கோளாறு ஏற்பட்டிருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டாள் அன்று நாடோடியைப் போல இப்படிப்பட்ட கதையைச் சொல்லியிருப்பாரா ?

சோளுவின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தபோது பெரிய காமிக்குத் தோன்றியது, அவன் தன் தாயின் ஜாடையுமில்: ; தந்தையின் ஜாடையுமில்லே என்று. அவளுடைய பைத்தியக் காரக் கனவனின் ஐாடைதான். பெரிய மாமி கல்கத்தாவில் வளர்ந்தவள். சிறிது காலம் கான்வென்ட் பள்ளியில் படித்தவள். இப்போதெல்லாம் அவள் தன் கனவ&னப் பைத்தியமாகக் கருதுப்பதில்லை. அவளுக்கு அவர் புனித மோஸ்ஸ் மாதிரி அல்லது கிரேக்கப் புராணத்து வீரஒெரு வன் மாதிரி-யுத்த காத்தில் வழி தவறிவிட்ட வீரன்.

பெரிய மாமி சொன்னுள். "அப்பா, சோளுவுக்கு உங்க பெரிய பிள்ளேயோட ஜாடை."

மகேந்திர நாத் மெல்லச் சிரித்தார், பிறகு ஏதோ பருத்தம் தோன்றியது அவர் முகத்தில்.

' மகாரியை எங்கே காளுேம்?" “குளத்தங்கரையிலே உட்கார்ந்திருந்தார்." கிழவர் தன் பெரிய நாட்டுப் பெண்ணிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டுமென்று வெகு காலமாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவளு டைய பிறந்தகத்தாருக்கு ஒர் அபிப்பிராயம். அவர் தம் பெரிய பிள்ளேயின் முன்ாக் கோளாற்றை மறைத்துக் கல்யாணம் செய்து வைத்துவிட்டதாக. அவளும் அப்படி நினைக்கிருளோ, என்னவோ ? அவர் சொல் விரும்பினர் அவளிடம், நான் i ன் வாழ்க்கையிலே பொய் சொன்னதில்லே, யாரையும் ஏமாத்தினதில்லே. நான் சொல் றேன். நீ நம்பிடிரலும் சரி, நம்பாவிட்டாலும் சரி.'

இவ்வாறு யோசித்துவிட்டு அவர் சொன்னுர், "என் காலம் முடியப் போகிறது. அதுக்கு முன்னுலே உங்கிட்டே ஒரு விஷயம் சொல் னுைம், அம்மா !”

62




அவள் மெல்லச் சிரித்தாள். 'சொல்லுங்க மணி விவிலே வீட்டுக் வரபோதெல்லாம் என்னுேட நெஞ்சு சந்தோஷத்தாலே பூரிக்கும். இந்தப் பிராந்தியத்திலேயே அவசீனப் போலக் கெட்டிக்காரப் பையன் இல்லே. அதனுல்தான் உங்கப்பவோடே கல்யானப் பேச்சு நடத்தினேன். இப்ப சில பேர் சொல்ருங்க, நான் என் பிள்ளே பைத்தியம்னு தெரிஞ்சுக்கிண்டே அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச் சதாக !

பெரிய மாமி பதில் பேசளில் வே. அவள் சோனுவை மடியில் வைத்துக்கொண்டு அவர் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

"தெரியுமா அம்மா ? மணி ' ஆன்ட்ரன் i பரீட்சையிலே முதலா வதா வந்து அவனுக்கு ஸ்காலர்ஷிப் கிடைச் சபோது எல்லார்கிட் .ே யும் சொன்னேன், பகவான் என் மானத்தைக் காப்பாத்திட் டான்னு. கல்பாளத்துக்கப்பறம் அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடிச்ச போது பகவான் என்ன பச்சுக்கிட்டு விளையாட்டுப் பண்ருர் அப் ா ன்னே இன்.'

அவர் எதையோ தேடுவது பேய் கையை நீட்டிரர். அவரது குழம்பிய கண்கள் அசையாமல் நின்றன. ஒரேயடியாக வெளுத்த த& மயிரும் தாடியும் அவருக்குச் சாந்தாகிளாசின் தோற்றத்தை யளித்தன. சுருங்கிக் கிடந்தது தோல்,

"உங்க தடியை எடுத்துக் கொடுக்களா?” "இல்லேயம்மா, உன் கையைக் கோடு." அவள் கையை நீட்டியதும் கிழவர் அள தத தம் இரு கைகளாலும் அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னுர் : "அம்மா, மணிக்குக் கல்யாணத்துக்கு முன்னுலே பைத்தியம் பிடிக்கல்லேன்று நீயாவது நம்பணும். நான் ன்னே ஒரு பைத்தியத்துக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்துக் கூட்டிக்கிண்டு வரல்எே."

கிழவர் மெளனமானுர். அவருடைய கண்களிலிருந்து நீர் வழிந் தது. அவரது முகத்தில் யோகம் கட்டிக் கிடந்தது. நம்பிக்கை யின் சுவடே இல்ஃப், அதில். சாவை நோக்கிப் பிரயாணம் செய்யும் பிரயாளி அவர். வழியில் சிறிது காலம் ஒரு தண்காliப் பந்தல் அமைத்துக்கொண்டு வாழ்நாள் பூராவும் எல்லாருக்கும் தன்னளிர் வழங்கிவிட்டுக் கடைசியில் மிஞ்சியிருந்த தன்னிரால் கைகால்களையும் முகத்தையும் அலம்பிக்கொண்டு பெரும் பயனத் துக்குத் தயாராகிவிட்டார்.

அவருடைய பேச்சு எங்கோ வெகு துாரத்திலிருந்து வருவது போலிருக்கிறது. 'மணியோட அம்மா பேச்சைக் கேட்டிருந்தா இப்படி ஆயிருக்காது. இதோ பாரு அம்மா! நான் வீட்டு எஜமான்,

63




மணி என்னுேட பெரிய பிள்ளை. அவன் ஒரு மிலேச்சப் பெண்ணே கல்யாணம் பண்ணிக்கறதா ? அது சரியல்லேம்மா, சரியில்லே."

கிழவரின் பேச்சைக் கேட்கப் பெரிய மாமிக்குப் பொருக்கவில்லை. அவளுடைய கண்களைச் சோகம் கப்பிக்கொண்டது. கிழவரின் அருமைப் பிள்ளை. அவளுடைய கணவர், காதலால் பைத்தியமாகி விட்டார். கிழவர் தொடர்ந்து பேசினுல் அவளுக்கு அழுகை வந்து விடும். அவள் பேச்சை மாற்றுவதற்காகச் சொன்னுள். "வாங்கோ அப்பா, உங்கக்ா உங்க ரூமிலே கொண்டு விடரேன்."

'தான் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்திருக்கேன், அம்மா. இங்கே உட்கார்ந்திருந்தா ஆறுதலா இருக்கு. மழைக் காலத்துப் பயிர் பச்சைகளோட வாசனை வருது. அப்போ கடவுளுக்கு ரொம்பக் சிட்டே இருக்காப்பலே தோன்றது. உன் மாமி எங்கே?"

"அவர் பத்மபுராணம் கேட்கப் போயிருக்கா. உங்களுக்குப் பத்ம புராணம் கேட்க ஆசையா இல்லேயா, அப்பா ?”

'நானே பத்மபுராணந்தானே வாழ்க்கை பூராவும் நான் 'சாந்த் பைதா கரோட பாத்திரத்திலே நடிக்கிறேன். நீ பேஹ இலா பாத்திர த் திலே நடிக்கிறே."

கிழவர் இப்போது வார்த்தைகளே நீட்டி நீட்டிக்கொண்டு பேசிஞர். வரம் கொடுக்க உரிமையுள்ள வயது வந்துவிட்டது. அவருக்கு. கடவுளுக்குச் சமானமாகத் தோற்றமளித்தார் அவர், அவருடைய பேச்சு வெகு தூரத்திலிருந்து வந்தாற்போல் இருந்தது. அம்மா, நீ பதிவிரதை சாவித்திரிதான் நீதான் பேஹ அவா! நீ சங்கும் சிந்துரமுமா தீர்க்க சுமங்கலியா இருக்கணும்."

ஆழ்ந்த இரவில் பெரிய மாமி தாங்கிக்கொண் டிருக்கிருள். ஒரு விளக்கு அளேனயும் தறுவாயில் இருக்கிறது. ஜன்னல் திறந்திருக் கிறது. மழைக் காலத்தின் ஈரக் காந்து ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்து அவளுடைய உடைகளேக் கலேத்து விடுகிறது. அவளு டைய இரு கைகளும் நெஞ்சுக்கு மேலே அஞ்சலி செய்யும் பாவத்தில் சேர்ந்திருக்கின்றன. அவள் றக்கத்தில் கூடக் கடவுளிடம் தள் கனவருக்காகப் பிராத்தனே செய்வதுபோல் இருக்கிறது.

அப்போது மணtந்திரநாத் அயைக்குள் உலவிக்கொள் டிருக்கிருர், அவருக்கு உறக்கம் இவ்வே. திடீரென்று அறைக் கதவைத் திறக்கிரர். அவர் ஆற்றில் அக்கறையில் யாரையோ விட்டு விட்டு வந்திருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.

வானத்தில் இன்னும் சில நட்சத்திரங்கள் விழித்திருக்கின்றன. பூஜையறைக்கு அருகிலேயே ஒரு பவழமல்லிகை மரம். அதன்

TTTTTTT TTS TTTeHuTTS TTTT T TT TTT TT TT TTT T TT T TTT TTTTTS

枋斗




பெரும்பாலான பூக்கள் கீழே உதிர்ந்துவிட்டன. உதிர்ந்துகொண் டிருக்கின்றன. ஒரு சில கட்டும் காம்புகளுடன் ஒட்டிக்கொண் டிருக்கின்றன. காபேக்காகவோ வெயிலுக்காகவோ காத்துக்கொண் டிருக்கின்றன போலும் மணிந்திர நாத் சில பூக்க ஆளப் பொறுக்கி, அவற்றின் காம்புகளின் மஞ்சள் சாற்றைக் கைகளிலும் முகத் திலும் தேய்த்துக்கொண்டார். இரவு கழிந்து வந்தது.

அவர் ஏதோ நினைத்துக்கொண்டு மூங்கில் புதருக்கருகே வந்து நின்றர். எதிரில் படகுத் துறை. மழை நீர் வீட்டு வாசலுக்கு வந்துவிட்டது. அவர் சிறிய கோஷாப் படகில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு துடுப்பை வலித்ததும் படகு நகரத் தொடங்கியது.

கிராமங்கள், வயல்வெளிகளைத் தாண்டி ஆற்றுக்குப் போய்ச் சேரப் போகிருர் அவர். அவருடைய இன்னுேர் உலகம் ஆற்றங் கரையில் விளையாடிக்கொண் டிருக்கிறது.

கண்ணுக்குத் தெரியாத வேதனே ஒன்று அவருடைய மூளேயைத் துளேத்துக்கொண் டிருக்கிறது. அவர் வேண்டுவது தனிமை.

கிராமத்தையும் வயல்வெளிகளேயும் கடந்து ரசிக்குப் போய்ச் சேர்ந்துவிடுகிறது கோஷாப் படகு. படகிலிருந்து பார்த்தபோது நாற்புறமுமுள்கr கிராமங்கள் மிகவும் சிறிதாகத் தெரிகின்றன. எங்கும் நிசப்தம். பயங்கரமான. ஆளரவம் அற்ற தனிமை. தூரத்தில் ஸோனுலி பாலி ஆறு கோடுபோல் தெரிகிறது.

மனரீந்திர நாத் பத்மாளப்காம் போட்டுக்கொண்டு துறவியைப் போல் உட் கார்ந்திருக்கிருர், ஏரி நல்ல ஆழம் துடுப்பின் நீளத்தைவிட ஆழம். அவர் தன்னிருக்குள் பாலினுடைய முகத்தைப் பார்க்கிரு.ர். பாவின் எப்படி ஆற்று நீரில் காணுயல் போப்விட்டாள் ? ஆற்றங் கரையில் எவ்வளவு விளையாட்டுக்கள் விளையாடியிருக்கிர்கள் அவர்கள் !

அந்தக் கோட்டை நினைவுக்கு வருகிறது. பெரிய மைதானம் ; மைதானத்துக் கருகே கோட்டை. கோட்டையிலிருந்து கொண்னடப் புருக்கள் பறக்கும். மனரீந்திர நாத் உரக்கக் கவிதை சொல்லப் ஆரம்பித்தார் : கீட்ஸ் என்று ஒரு கவி : இப்போது அவன் உயிருடன் இல்லை.”

மனtத்திர நாத் கவிதை சொல்லும்போது பாளிள் கோட்டைச் சிகரத்தைப் பார்த்த வண்ணம் தன்னை மறந்துவிடுவார்.

சில செங்கடம்பு மரங்களேத் தாண்டிய பிறகு நந்தி வீட்டாரின் படகுத் துறை, பிறகு முசல்மான் கிராமம். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் இந்தப் பக்கம் வந்திருக்கிருர். எங்கும் சனல் ஊறிக் கொன் டிருக்கிறது. ஊறிய சனல் தட்டையின் மணம். இங்கு

55




மங்கும் ஆகாசத் தாமரைச் செடிகள் மண்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றின் வெளிர் நீலப் பூக்களும், கரையிலிருக்கும் வாத்துக்களும் அசைகின்றன. ஒவ்வொரு படகுத் துரையிலும் பறங்கி, பூசணிப் பந்தல்கள்; கொடிகள் பந்தலுக்குக் கீழே தொங்குகின்றன. அவர் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டே கவனமாகக் கால் வைத்துக் கரை ஏறிவந்தார். அப்போது ஒரு களஞ்சியத்தின் பின்னுலிருந்து வந்தான் ஹாமீத். அவன் அவரிடம் சொன்னன். பேசுவது அர்த்தம் இல்லைதான். இருந்தாலும் அவர் பெரிய மனிதர். ஒரு தடவை அவன் அவரை ஹானான்பீரின் தர்க்காவில் பார்த்திருக்கிருன். அவன் கண்முன்னே அவர் குழந்தையிலிருந்து இளைஞனுக வளர்ந்திருக்கிறர். ஆளுல் இளமை இன்னும் மாருமல் இருக்கிறது. கட்டுமஸ்தான தேகம், விரைந்தோடும் குதிரையைப் போல.

ஹாமித் சொன்னுன் : "இள்வளவு நாள் கழிச்சு எங்க ஞாபகம் வந்ததா, அண்னே ?”

மனtந்திரநாத் கண்களே அகல விரித்து அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.

"கொஞ்சம் உக்காந்துக்குங்க. அண்ணே ' ஹாமீத் அவருக்கு உட்கார ஒர் ஆசனம் கொடுத்தான். பிறகு 'அண்ாண:கர் வந்திருக்காரு' என்று சொல்லி எல்லாரையும் கூப்பிட்டான். உ. னே அவனுடைய தாயார், இரண்டு மனைவிகள் குழந்தைகள் எல்லாரும் வந்தார்கள். கிராமத்துக்குள் செய்தி பரவியது. எல்லாரும் வந்து அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள் : அவருக்குச் சலாம் செய்தார்கள். மனரீந்திர நாத் ஒன்றும் பேச வில்பே. பேசாமல் இருக்கும் வரை நல்லது. அவர் கால்லாரையும் விழித்து விழித்துப் பார்த்துக்கொன் டிருந்தார்.

ஹாமீத் தன் இரண்டாம் பீபியிடம் சொன்னுன் : “அண்ணளுேட படகிலே ஒரு நல்ல பூசணிக்காப் எடுத்து வை!"

கிராமத்து விளச்சவில் நல்லது எதுவோ, புதியது எதுவோ அதை அவருக்குக் கொடுக்காமல் சாப்பிடக் கூடாது என்று நினைத்தார்கள் கிராமவாசிகள்.

கிராமத்துக்குள் நடந்தார் அவர். அம்மனமான சிறு குழந்தை களும் கரும்பைக் கடித்துக்கொண் டிருந்த சிறுவர் சிறுமியரும் அவரைத் தொடர்ந்தார்கள். அவர் அவர்களே ஒன்றும் சொல்ல

சிறிய பெரிய பள்ளங்கள், மூங்கில் காடு, சேறு நிறைந்த வழுக்கல் பாதை இவற்றைக் கடந்து ஹாஜி சாகேபின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தார் அவர். ஹல்க்காக் குழாயை வாயில் வைத்துக்கொன்

55




டிருந்த ஹாஜிக் கிழவர் வாசலிலிருந்து வந்த கொம்மானத்தைக் கேட்டதுமே பைத்தியக்கார டாகுர் வந்திருப்பதை ஊகித்தறிந்து கொண்டார். அவர் ஹல்க்காவை எறிந்துவிட்டு ஓடிவந்து அவரை வரவேற்ருள். "வாட்பா, வா ! இப்பல்லாம் நீ இந்தப் பக்கமே வர தில்லே '

மணிந்திரநாத்துடன் பேசுவதில் பயன் இல்லே என்று அவருக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் இவ்வளவு பெரிய மனிதர் இந்தப் பக்கம் வந்திருக்கும்போது அவரிடம் பேசாமல் இருக்க முடியவில்லே ஹாஜி சாயபுவால்.ே

மனரீந்திர நாத் உட்காரவில்ஃப். ஹாஜி சாயபுவைப் பல தடவை திரும்பித திரும்பிப் பார்த்தார். பிறகு அவர் வாயிலிருந்து வெளிவந்தது அந்தப் பழைய வார்த்தையே - காத்சோரத்சாலா ! ஹாஜி சாயபு சிரித்துவிட்டுத் தம் வேலைமாளேக் கூப்பிட்டுச் சொன்னுர் . "டாகுரோட படகிலே ரெண்டு கு.ே மர்த்தமான் வாழைப்பழம் எடுத்து லச்சுட்டுவா. அவர் 1ாணிந்திர நாத்திடம் சொல்ல விரும்பினுர், 'டாகுர் பழத்தை காடுத்துக்கிட்டுப் போய், பழுத்தப்புதம் சாப்பிடு, உனக்குக் கொடுக்கா மே சாப்பிட எனக்கு மனசு வராது !'

ஹாஜி சாயபு அல்லாவிடம் புகார் செய்யும் தொனியில் சொல்.பிக் கொண்டார். 'உம், பாவம், கிழயரோட தஃபயெழுத்து இப்படியா இருக்கலும் '

மாழக் கார்ை. கடும் பழையால் பாதைகளில் கால்லாம் ஒரே சேறு. சில இடங்களில் முழங்கால் வரையில் சேற்றில் அமுங்குகிறது. ஆகையால் நடப்பது கஷ்டாயிருக்கிறது, மனரீந்திரநாத்துக்கு. பாதையின் இருபக்கமும குப்பை, ஆபாசம், நாற்றம். இதையெல் லாம் அவர் கவனிக்கவேயில்பே. கிராமத்திலிருந்த முஸ்லிம் பெண்கள் அவரைக் கண்டதும் வீட்டுக்குள் நுழைந்து ஒளிந்து கொண்டார்கள். ஏழைகளாதலால் அவர்களிடம் தேகத்தை மூடப் போதிய துணி இல்ம்ே. கிராமத்து ஆண்களிப் பெரும்பாலோர் வயல் வே&வக்கோ சனல் அறுவ ைக்கோ போயிருக் கிரு.ர்கள் : மாவேயில் தான் திரும்புவார்கள். மணிந்திரநாத் கிராமத்தை ஒரு சுற்றுச் சுற்றிவிட்டு மறுபடி தம் படகில் வந்து உட்கார்ந்தார். தமக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த பொருள்களே ஒரு பக்கத்தில் அடுக்கிவைத்து விட்டுப் படகை ஓட்டத் தொடங்கினர். அம்மனமான குழந்தை களும், சிறுவர் சிறுசியரும் படகுத் துறையில் நின்றுகொண்டு வருத்தத்துடன் அவருக்கு விடையளித்தார்கள்.

இப்போதுதான் அவருக்கு நினைவு வந்தது, தம் மனைவி தமக்காகக் காத்துக்கொண் டிருப்பாளென்று. அவளுக்காக அவர் மனத்தில்

6了




பரிவு சுரந்தது. அவளுடைய ஆழ்ந்த கண்கள் அவரை வீட்டுப் பக்கம் இழுத்தன. ஆளுல் ஏரிக்குள் படகு நுழைந்ததுமே வீடு திரும்பும் அவருடைய ஆவல் வற்றிவிட்டது. அவர் படகுக்குள் சும்மா உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் வ்வளவு நேரம் இப்படி உட்கார்ந்திருந்தார், எவ்வளவு நேரம் காலே நேரத்துச் சூரியனே ப் பார்த்துக்கொண் டிருந்தார். பிஸ்வாஸ் பாடா. நயாபாடாவில் காகங்களின் கத்தல், நெல்வயல்களில் கிரெளஞ்ச பட்சியின் டுப், டுப்" சப்தம், இவை எல்லாம் அவரை என்வளவு நேரம் தன் வளிலே பறக்கச் செய்தன-ஒன்றுமே தெரியாது அவருக்கு. அவர் தண்ணிரில் இறங்கி நீந்தத் தொடங்கினர். அவரது உடலெங்கும் மிகவும் சூடாக இருந்தது. எவ்வளவு தடவை நீரில் முழுகினலும் அவரால் தம் மன வேதனேயைப் போக்கிக்கொள்ள முடியவில்பே. ஆண் வம் அற்ற ஏரிகரையில் மெளனமாக உட்கார்ந்திருப்பதன் மூலம் அவர் தமக்குப் பழக்கமில்லாத பேச்சுக்களிவிருத்தும் ஆபாசங்களிலிருந்தும் விடுதலைப் பெற எத்தன் யோ தடவை முயன்றிருக்கிரு.ர். ஆளுள் அவ்வாறு விடுதலைப் பெற முடியவில்லை அவரால். எல்லாமே குழம்பிப் போப்விடுகின்றன . நினேவின் ஆழத் தில் போய் விழுந்துவிடுகின்றன. அவர் எவ்வளவு யோசித்தும் தாங் வாழ்க்காக நடத்த என்ன செய்யவேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. அவருடைய எரிச்சல் அப்போது தீவிர மாக வெளிப்படுகிறது. அவர் இருகைகளேயும் உயரத துக்கிக் கொண்டு கத்துகிருர் : "நான் ராஜா ஆகப்போகிறேன் !'

மாலேயில் பூபேந்திரநாத் கிராமத்துக்கு வந்தார். வேஃபக்கு நடுவில் அடிக்கடி தந்தையின் நினைவால் சலனமடைந்துவிட்டார் அவர். அவருக்குத் தம் கிழத் தந்தையிடம் ரொம்பப் பாசம். கிழவரே இன்னும் குடும்பத்தைச் சமாளித்துக்கொண் டிருக்கிருச். ஆரம்பத் தில் பூபேந்திரநாத்துக்கும் சில லட்சியங்கள் இருந்தன.-நாட்டுக்கு விடுதலே கிடைக்கும். சுதந்தர பாரதத்தின் சித்திரம் அவரது மங்ாக் கண்ணிள் தோன்றும். இப்போது அந்த வட்சியங்களெல்லாம் இல்லை. அண்ணன் பைத்தியமாகிவிட்டார். வெறும் புரோகிதத்தால் இந்தப் பெரிய குடும்பத்தைப் பராமரிக்க முடியவில்லை. பூபேந்திர நாத் கனவு காள மறந்துவிட்டார். கிழத் தந்தைக் காக, தம் பெரிய குடும்பத்துக்காகப் பொருளிட்ட முற்பட்டார் அவர் குடும்பத்துக் காக அவர் தம் சொந்த சுகத்தைத் தியாகம் செய்துவிட்டார். அவருக்குக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள வாய்ப்புக் கிடைக்க வில்பே சந்திரநாத்துக்குக் கல்யாணம் செய்துவைத்தார். இப்போது வேங் யிலிருந்து ஒய்வு கிடைக்கும்போதெல்லாம் கிராமத்துக்கு:

GE|




அர்த்தம். ஆரஞ்சுப் பருவத்தில் ஆரஞ்சு, எள்ளுருண்டை- கத்மா முதலிய தின்பண்டங்களும் அந்த அந்தப் பருவத்தில் கிடைக்கும். பருவத்துக்கேற்றபடி மாம்பழம், நாவற்பமும்.

அவர்கள் படகுத் துறையை அகாடந்தபோது அவிமத்தி கூடை கஅ இறக்குவதைக் கண்டார்கள். அரிசி, பருப்பு எண்ணெய், பாகற்காப், பீர்க்கங்காய், பெரிய மீன் எல்லாம் கொண்டுவந்திருந்: தார் பூபேந்திரநாத். சிறுவர்கள் இருவரும் பலகைக்கடியிலிருந்து அதை வெளியே தூக்கிஞர்கள்.

வீடு இப்போது திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. பெரியமாமி மட்டும் சோகம் ததும்பும் கண்களுடன் யாரையோ தேடிக்கொன் டிருக்கிருள் நாள்முழுதும். அவளுடையவர் எங்கோ போனுர் வர வேண்டியவர், இன்னும் பரவில்பே. அவருடைய விசாலமான கண்களைப் பார்த்ததுமே பூபேந்திர நாத்துக்குப் புரிந்தது, தம் அண்ணான் எங்கோ மறுபடியும் போப்விட்டாரென்று. அவருடைய மனசு சங்கடப்பட்டது. அரைான் தம் அண்ணியை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்ஃ.ே

சாயங்காலம் வராந்தரவில் பூபேந்திரநாத், கிழவருக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு பேசிக்கொண் டிருந்தார். மூடாபாடாவி லிருந்து வந்ததும் எல்லாச் செய்திகளையும் தந்தைக்குத் தெரிவிப்பது அவரது வழக்கம், அவருடைய எஜமானர்கள் ஆனந்த ஜார் வாரப் பத்திரிகை படிப்பார்கள். அவர்கள் படித்து முடித்ததும் பூபேந்திர நாத் அதை வாங்கி ஆதியோடந்தம் படிப்பார். இவ்வாறு உலக விவகாரங்களே யெல்லாம் தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு அவற்றைப் பற்றித் தம்மைச் சந்திக்க வருபவர்களிடம் :ே கவார். வீட்டுக்கு வந்தால் நாட்டு தி ஃபமையைப் பற்றி விவரமாகப் பேசுவார். "இப்போது லீக் பண்ற காரியங்களைப் பார்த்தா மறுபடியும் கலகம் வரும்போல இருக்கு' என்று சொன்னும் தந்தையிடம்.

கிழவர் மெதுவாகச் சொன்ஞர். "ஹாபிஜத்தியின் பையன் சாமு. வைத்தான் உனக்குத் தெரியுமே அவன் தோடர்பாகிலே விக்கோட கி3ள ஒண்ணு ஆரம்பிச்சிருக்காணும். மரத்துக்கு மரம் நோட்டீஸ் தொங்கவிடருணும். ம், நாளுக்கு நாள் தேசம் என்ன

ஆயிட்டிருக்குன்னு எனக்கும் புரியல்லே '

"பத்திரிகையிலே ஒரு விளம்பரம் பார்த்தேன். அப்பா. காரோ மலேயிலேருந்து ஒரு சந்நியாசி வந்திருக்காராம். கடந்தகாலம், எதிர்காலம் எல்லாத்தையும் சொல்ராம். அவர் கிட்டே அண்ணு. வைக் கூட்டிக்கிண்டு போய்ப் பார்க்கலாம்னு ...'

"கூட்டிக்கிண்டு போயேன். உனக்கு எது சரின் லு தோன்றதோ அதைப் பன்னு."

70




"ஈசமும் கூடவே வரட்டும்." வீட்டுக்குள்ளே பெரிய மாமி அரிசியை - சுமார் இரண்டு மூட்டை இருக்கும் - எடுத்து வைக்கிரள். காய்கறிகளே எடுத்துவைக்கிருள். அவளுடைய கணவரைச் சந்நியாசியிடம் கூட்டிக்கொண்டு போகப் ோகிரு.ர்கள்.

சிறு தம்பிக்கையொளி அவளுக்குள்ளே தோன்றி மறு நிமிஷமே மறைந்துவிட்டது. அவரைக் குளப்படுத்துவதற்குப் பத்து வருடங் கள எவ்வளவு முயற்சிகள் நடந்திருக்கின்றன . அவருக்குக் குணமாகவில்ஃபியே!

இப்போதெல்லாம் மணி நாள் கணக்கில் பீட்டுக்கே வருவ தில்லை. எங்கே இருக்கானுே, என்ன சாப்பிடறுனே : க. அரக்குத் தான் தெரியும்,

பூபேந்திரநாத் சொல்ல விரும்பினர், 'அன்னன் சாப்பாடில் லாமே சுத்த ருர், எங்கே இருக்கார், எங்கே இராப்பொழுதைக் கழிக்கிருர், ஒண்னும் தெரியல்ம்ே. இப்படி விடறதை விட அவரை க் கட்டிவைக்கறது. தேவலே' என்று. ஆளுல் வாயைத் திறந்து அவர் பேசவில்பே. காரணம் பக்கத்தில் அவருடைய தாய் இருந்தாள், அண்ணி இருந்தாள். இம்மாதிரி பேச்சை அவர்கள் பொறுக்க மாட்டார்கள். அவ்வாறு தேர்ந்தால், இன்னும் சிறிது நாட்கள் உயிர் வாழக்கூடிய அவருடைய தந்தையும் மனமுடைந்து விரைவில் உயிரை விட்டுவிடுவார். ஆகையால் பூபேந்திரநாத் பேச்சை மாற்றினுள். 'சோளுவைக் கூட்டிக்கி கண்டு வாங்க, பார்ப்போம்!"

அண்ணரி சோனுவைக் கொண்டு வந்து அவருடைய மடியில் விட்டாள். அவனேப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்தார் பூபேந்திர நாத். அப்படியே அவருடைய அண்ணனின் ஜாடை குழந்தைக்கு ! அவனைத் துாக்கிக்கொண்டு அவர் வெளியறைக்கு வந்தார். சோனு, "ஆ... ஆ..தா ..தா ...' என்று மழ& பேசினுன். வேற்று முகத்தைப் பார்த்துக் கொஞ்சங்கூட அழிவில்.ே அவன் அடிக்கடி பல்.ே க் கடித்துக்கொண்டான். சுண்டெலியின் சின்னஞ்சிறு பற்களைப் போல் பற்கள் முளேத்திருந்தன அவனுக்கு. "டேப், ைபா. உனக்கு , தாவது உடம்புக்கு வந்து ப்போறது" என்று சொல்லிக் கொண்டே அவனுடைய பற்களே மெதுவாகத் தட்டினும் பூபேந்திர நாத். அவர் இப்படித் தட்டுவதன் மூலம் அவனுக்கு வரவிருந்த நோயிலிருந்து அவனைக் காப்பாற்ற விரும்பினர். சோளு உரக்க அழத் தொடங்கின்ை.

பக்கத்து வீட்டுத் தீனபந்து அவரைப் பின்னலிருந்து கூப்பிட் டார். 'என்ன தம்பி, டாக்காவிலே மறுபடி கலகம் நடக்கப் பேற

தாமே ?"

71.




"நடக்கலாம்." "யார் ஜயிப்பாங்கன்னு தோன்றது ?" "எப்படிச் சொல்ல முடியும்?" "என்ன அக்கிரமம் பாரு! அம்மாகிட்டே பால் குடிக்கற பசங்க ஆடக் கத்தியை எடுத்துக்கிட்டுக் கிஎம்பிட்டாங்க."

"நீ பார்த்தியா என்ன ?" "பார்க்காமே என்ன ? மாலதியோட கல்யாணத்தின்போது டாக்கா போயிருந்தேனே ஊரைச் சுத்திப் பார்த்தேன். எவ்வளவு பெரிய ஊரு ரமண மைதானம் பார்த்தேள், பீரங்கி பார்த்தேன்."

மாலே ஆனதும் தாமாமி மேற்குப் க்க அறையில் ஒரு ஹரிக் கேன் விளக்கு வைத்துவிட்டுப் போருள், கை கால் கழுவத் தண்ணீர் ஒரு துண்டு, ஆசனம் எல்லாம் கொண்டு வந்து வைத் தாள். பூபேந்திர நாத் கைகால்கனேக் கழுவிக்கொண்டு அறையில் உட்கார்ந்துகொண்டு விடுவார். இனி வெளியில் போகமாட்டார். அவர் கிராமத்துக்கு வந்திருக்கும் செய்தி ஊரில் பரவிவிட்டது. அவருக்கு உல்கத்தில் நடக்கும் சமாசாரங்கள் எல்லாம் தெரியும். ஆகையால் இவரைப் பார்க்க எல்லாரும் வருவார்கள்.

பால் வீடு, மாஜி வீடு, சந்தா விடு - எல்எா இடங்களிலிருந்தும் வயது முதிர்ந்தவர்கள் ஒரு கையில் தடி, ஒரு கையில் லாந்தர், கால்களில் பாதரட்சைக் கட்டை சகிதம் அங்கு பந்து ஆப்பிட்டார் கள், "பூபேன் இருக்கிருளு?" என்று.

பூபேன் பெஞ்சியின் மேல் உட்கார்ந்து ஜபம் செய்துகொண்டும் ஈசமுடன் நலம் விசாரித்துக்கொண்டும் இருந்தார், பாதரட்சைக் கட்டைகளின் ஒசை அவருடைய காதில் விழுந்தது. வந்தவர்கள் அவரைச் சுற்றி உட்கார்ந்தார்கள். ஊர் வம்பு. பத்திரிகைச் செய்தி கள். நாட்டு நிஃைேய, வெளிநாட்டு விவகாரங்கள், காந்திஜியின் பேச்சு-எல்லாவற்றைப் பற்றியும் கேட்க அவர்களுக்கு ஆவல். இப்போது இந்தக் குழுவின் உயிர் அவர்தாம். அவர்கள் அவரை எல்லாம் அறிந்தவராகக் கடவுளேப் போலவே நினேத்தார்கள்.

அவர் சொன்ஞர். 'ஊர் நிலைமை ரொம்ப போச1:ாயிருக்கு தயாரான் !"

'ஏன் சித்தப்பா ?" "நேத்திக்குப் பாபிர்ஹாட் சந்தை பூராச் சுத்திப் பார்த்தேன். ஒரு புடைவை கூ! - க் கிடைக் கல்லே."

"ஏன் அப்படி '' "ஜமீந்தாரியிலே வசூலே இல்லே. காந்திஜி சட்டமறுப்பு இயக்கம் நடத்திக்கிட்டிருக்கார். இங்கிலிஷ்காரங்களும் சும்மா

72




இல்லே தடியடி செய்யருங்க, குண்டு போடருங்க. இங்கிலாந்துப் பிரதம மந்திரி வீக்கை ஆதரிக்கிருர், விக்குக்கு நல்ல காலம் இப்போ." மாஜி வீட்டைச் சேர்ந்த டிரீ சசந்தா சொன்னன். 'கவி காலம் வந்துடுத்து, தம்பி."

'நாலு பக்கமும் சதி நடக்கிறது. காட்டுக்குள்ளே ஆனந்தமாயி காளி கோயிலுக்குப் பக்கத்திலே ஒரு பழைய கட்டடம் இருக்கு. ஒரு குளம் இருக்கு இவ்வளவு நாள் அதை ஒருத்தரும் சீந்தல்லே. இப்போ மெளல்வி சாயபு சொல்ருர், அது பாதுதியாம். அங்கே முஸ்லிம் ஜனங்க தொழுகை செய்யப் போருங்களாம்.'

"அப்போ கலகம் வரத்தான் போகுது." "இந்து ஜனங்க சும்மா விடுவாங்களா ? இடம் அமர்த்த பாபு வோடது. பக்கத்திலே காளிகோயில். கலகம் உண்டாக எவ்வளவு நேரமாகும்?"

"என்ன அதியாயம் ? தேசத்திலே சட்டம், நியாயம் ஒன் ஒறும் கிடையாது. ஜாதி, மதம், பூஜை, புனஸ்காரம் ஒண்ணுமில்லே. காளிாாதா மணிதப் பூண்டையே அழிச் சுடப் போருள்."

பூநிச சந்தா அப்போதுதான் கவனித்தான், ஈசம் பாவில் உட் கார்ந்துகொண்டு ஹா) க்கா பிடித்துக்கொண் டி ருப்பதை அவள் நாக்காகக் கடித்துக்கொண்டான். ஈசம் இருப்பதை இவ்வளவு நேரம் வரை அவன் கவனிக்கவே இல்லை. அவன் இப்போது தன் குரலேத் தாழ்த்திக்கொண்டு சொன் னுன். 'தம்பி, இப்பே முசல் மான் கள் என் கடைப் வே. சாமான் வாங்கறதில்வே. காள்வளவு நாளேய வாடிக்கைக்காரங்க : இப்போ அவங்க எல்லாரும் சரிபத்தி யோட கடையிலே சாமான் வாங்கிக் கருங்க."

எல்லாரும் பொனபாளுர்கள். யாருக்கும் பேசத் தோன்ற வில்ஃப். பூபேந்திரநாத் ஹாக்கா பிடித்துக்கொண் டிருந்தார். பெருங் காற்றில் விளக்கின் சுடர் சற்று அசைந்தது. துரத்தில் ளேபானுவி பாக்பி நதியில் கொப்னுப் படகுகளின் ஒலி. சசீந்திரநாத் பூஜையறை யில் நைவேத்தியம் செப்கிரு.ர். பூஜைானி, கொய்ணுப் படகின் ஒலி, ஈசமின் சோகம் நிறைந்த கண்கள் - இவை ல்லாரையும் வேதனை க்குள்ளாக்குகின்றன. கிழம்ை தம் அறையில் படுத்துக் கொண்டு கண்ணிர் விடுகிரு.ர். அவருடைய பைத்தியக்காரப் பிள்ளே எங்கே சுற்றிக்கொண் டிருக்கிருணுே ? எந்த மரத்தடியில் படுத்திருக்கிருளுே ? பெரிய மாமி கிழக்குப் பக்க அறையின் ஜன்னலேத் திறந்துகொண்டு அதனருகில் நின்றுகொண்டிருக் கிருள். எதிரில் சகட மரம், அதன் பின் பிரம்புப் புதர், பிறகு அத்திமரம், அதைக் கடந்துவிட்டால் வயல்வெளி. மரத்தின்

73




உச்சியில் முழு நிலா. வெள்ளிநிலவில் மரங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. வயல்களில் பயிர்கள் மட்டும் பணியால் சற்றே. மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

அவள் வெளியே பாதையைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிருள். ஒரு மனிதனின் நிழல் விழாதா என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டு. கைத் தடி யின் ஓசையைக் கேட்டால், அல்லது ஏரியில் படகின் அரவம் கேட்டால் அவள் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்கிருஸ், சாது, சந்நியாசி போன்ற அந்த மனிதர் வந்துவிட்டாரா என்று !

அவரை நினைத்தபோது அழுகை அழுகையாக வந்தது பெரிய மாமிக்கு.

கொஞ்ச தூரம் படகில் வந்ததுமே மணிந்திரநாத்துக்கு வீடு திரும்பும் ஆசை வற்றிவிட்டது. அவர் படகை நீளத்தபடி திருப் பிஞர். இடையிடையே துடுப் ை எடுத்துச் சிலம்பம் விளையாடு பவர் பேபல் தம் தலேக்கு மேலே சுழற்றினர். இந்த நட்சத்திரக் கூட்டம், இந்த ஆகாயம், ஏரி நீரில் கிரெகாஞ்ச பட்சியின் அழைப்புஎல்லாவற்துடனும் போராட்டம் - கண்காணுத போராட்டம் நிகழ்த்துகிருர் அவர் படகின் மேற்பகப்கையின் மேல் குதிக்கிருர், கrதையோ கைகளால் இறுகப் பிடித்து அதன் கழுத்தை நெறிக்கிசூர். அவர் துடுப்பைச் சுழற்றும்போது 'விர் - விர்’ என்று சப்தம் கேட் கிறது. வயல்களில் சணல் அறுத்துக்கொண் டிருப்பவர்கள் அந்த ஒலியைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்க்கிருர்கள். பைத்தியக்கார டாகுர் படகில் நின்றுகொண்டு தடியைச் சுழற்றுவதைப் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லிக்கொள்கிருர்கள் "காப்படிப்பட்ட மனிதர் காப்படி ஆகி விட்டார்” ன் று.

அவர் படகில் வெகுதூரம் வந்துவிட் டாம். ஆகவே வீடு திரும்ப வெகு நேரம் ஆகும். தன் மீனவியின் அகன்ற, ஆழமான கண்கள் அவரை வேதனை க்குள்ளாக்குகின்றன. வீட்டுக்கு விரைவில் திரும்பும் ஆர்வம் முக்ாக்கிறது. அப்போது அவர் ஏரியில் ஒரு பான்னபிப் படகைப் பார்க்கிரும். அதில் பாலின் உட்கார்ந்திருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றுகிறது. பட-கு பாலினை ஏற்றிக்கொண்டு கண்காணுத உலகத்துக்குப் போய்விடப் போகிறது. மனரீந்திர நாத் பலகைக்கு அடியிலிருந்து சிறிய துடுப்பை எடுத்து வேகமாக வலிக்கிருர். பெரிய பெரிய அஃப்கள் எழும்புகின்றன. படகு மேலுங்கீழும் ஆடிக்கொண்டு ஆற்றுக்கு வந்து சேர்ந்துவிடுகிறது. இப்போது அது ஆற்றின் பிரவாகத்தில் தானே மிதந்து செல்கிறது. அவர் துடுப்பு வலிக்கத் தேவையில்லை. அவர் சும்மா சுக்கானைப் பிடித்துக்கொண்டு உட் கார்ந்திருக்கிரு.ர்.

74




பான்சிப் படகில் இருந்த மனிதர்கள் தங்களுக்குப் பிள்ளுல் ஒரு படகு வருவதைப் பார்க்கிருர்கள். அதில் மேலாடை அணியாத ஆஜானுபாகுவான ஒரு மனிதர். நல்ல சிவப்பு நிறம், வெயில் காரணமாகச் சற்றுக் கறுத்திருக்கிறது. அவர் சுக் கானப் பிடித்துக் கொண்டு, கண்களே முக்கால்வா சி மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக் கிருர். படகுக்காரர்களுக்கு அவரைப் பார்த்துச் சிரிப்பு வருகிறது. படகுக்குள் ஒர் அறையில் ஒரே படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக் கிருர்கள் ஜமீந்தார் வீட்டு மைனரும், பாட்டுக்காரி விலானலியும். பாட்டு, அதன் பிறகு வேடிக்கைப் பேச்சு, விலான கையில் சரோத் வாத்தியத்தை வைத்துக்கொண்டு கால்களே நீட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிருள். சரோதின் 'டுங், டாங்' ஒலி. ஆ. சஜனியா" என்று பாடும் பாவத்தில் அமர்ந்திருக்கிருள் அவள். அவர்களுடைய கண்கள் போதையில் கிறங்கிக் கிடக்கின்றன. அவர்களால் ஒருவரை யொருவர் பார்த்துக் கொள்ளக் கூட முடியவில்லே,

மங்கtந்திர நாத் நீண்ட துரம் வரை அப்படகைப் பின்தொடர் ந் தார். சரோ தின் ஒக்பி அவருக்கு ஒரு பெண்ணின் முகத்தை நினை விபுறுத்துகிறது. அவர் வயல்வெளிகளில், ஆற்று நீரில், மனலில்எங்கும் பாலினுடைய முகத்தை, உருவததை, அவளுடன் சம்பந் தப்பட்ட திகழ்ச்சிகளே க் காண்கிருள். திடீரென்று அவருக்கு எல்லாம் குழம்பிவிட்டது. பான்சிப் படகைத் தொடர்ந்து வந்ததில் தாம் போக:ேபண்டிய வழியை மறந்துவிட்டார் அபர். *Â ÈÞ]!I à EXLJ I நோக்கி அவர் படகைத் திருப்பினர். ஆணுல் நானற் புல் காட்டுக்குள் படகு துழைந்த பிறகு அதிலிருந்து வெளியேவரத் தெரியவில்லே அவருக து.

ஆரியன் மேற்குத் திசையில் சாப்ந்துவிட்டான் சற்று நேரத்தில் அஸ்தமித்துவிடுவான். கிளெரஞ்ச பட்சியின் சோகக் குரல் வானத் தில் ஒரு மூஃபைபிளிருந்து கேட் கிறது. சந்தையிலிருந்து ஆட்கள் திரும்பி வந்துகொண் டிருக்கிறர்கள்.

அனார் ப. கின் மேற் கட்கை பபிள் படுத்துக்கொண்டார். உடம் பில் ஏதோ வேதன. பசி, தாகம், அந்த வேதனையிலிருந்து எப்படி விடு படுவது என்று புரியவில்ஃப் அவருக்கு. படுத்தவாறே கிரெளஞ்ச பட்சியின் ஒலம் வரும் திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வானத்தில் எங்கும் துளியம். ஒரு பூச்சி கூடப் பறக்கவில்.ே

சோர்ந்த குரவில் அவர் சொல்ல விரும்பினும். 'பாவின், நான் உன் கிட்டே பரேன் !" என்று.

துரத்தில் ஏதோ ஒரு கிராமம். அங்கிருந்து வெண்கல மணியின் ஓசை கேட்கிறது. ஏதோ ஒரு முசல்மான் கிராமத்திலிருந்து தொழு கைக்கு அழைக்கும் ஒலி. ஆகாயத்தில் சில நட்சத்திரங்கள் மலர்ந்

75




விட்டான். பெரிய மாமி பனோவிசிறியால் விசிறிக்கொண் டிருக்கிருள். ரொம்ப உஷ்ணமாக இருக்கிறது. மேற்குப் பக்க அறையில் இவ்வளவு நேரம் சொக்கட்டான் விளையாடிக்கொண் டிருந்த வர்கள் ஒவ்வொருவராகப் போய்விட்டார்கள். தீனபந்து மட்டும் பூபேந்திர நாத்தின் காலடியில் உட் கார்ந்துகொண்டு ஹங்க்கா பிடித்தவாறே அவர் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். தீன பந்து பூபேந்திர நாத்தைத் தாஜா செய்ய விரும்பினுர், அவர், குத்தகையில் சாகுபடி செய்துகொண் டிருந்த ஜமீந்தாரின் நிலத்தைத் தமக்கே சொந்தமாக்கிக்கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார். அதற்கு ஜமீந்தாரின் சிரஸ்ததார் பூபேந்திரநாத்தின் தயவு வேண்டியிருந்தது அவருக்கு.

சமையலானதும் சசிபாலா எல்லாரையும் சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள். பூபேந்திர நாத்துக்குப் பலாக்கட்டையால் செய்த பெரிய ஆச மும், வால்ட் டுவுக்கும் பால்ட்டுவுக்கும் சிறிய ஆசனங்களும் போட்டாள். தன் காரீர் எடுத்துவைத்தாள்,

இரட்டைச் சார்பு போட்ட பெரிய அறை. ஆங்கில் சுவர். சிமெண்டட் போட்ட தகர. சசிபாலா நிலேயின் மேல் சாய்ந்து கொண்டு குழந்தைகள் சாப்பிடுவதைக் கவளிப்பாள். பெரியமாமி பரிமாறுவாள். தனமாமி சமையலறையில் முக்காட்டை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு உட்காiந்திருப்பள். அவ்வப்போது சமைத்த பண்டங்களேப் பெரியமாமியிடம் கொடுத்துவிட் டு அவளுடன் கிசுகிசுக் குரலில் பேசுவாள்.

சாப்பிட உட்கார்ந்ததும் பூபேந்திர நாத்தின் 1ானம் துக்கத்தால் கனத்தது அண்ணனின் ஆசனம் காலியாயிருந்தது. அந்தப் பக்கம் பார்த்துவிட்டு அவர் கேட்டார், 'அண்ணு எப்போ வெளியே போனுர்?' என்று.

சாதத்தைப் பரிசேஷனம் செய்துவிட்டுக் கையிலிருந்த நீரை ஆசாதம் செப்யப் போகா சசீந்திரநாத் அண்ணனின் கேள்வி கயைக் கேட்டுத் தலையைத் து க் கிஞர். பதில் பேசாமல் ஜூலத்தை ஆசமதம் செய்துவிட்டுப் பிறகு சொள்ளுர் 'முந்தா நாள் அதிகாஃப் யில் அண்ணி துரங்கி எழுந்தபோது அறைக் கதவு திறந்திருந்தது. படகுத் துறைக்குப் போய்ப் பார்த்தா, நம்ம கோஷாப் படகை அங்கே காணுேம். ராத்திரி ரெண்டாம் ஜாமத்துலே அவர் படகிலே புறப்பட்டுப் போனதா ஹாசிமோட அப்பா செல்ரன்."

"நாளேக்குப் போய்த் தேடிப் பார்க்கறேன். அலிமத்திகயையும் கூட்டிக்கொண்டு போறேன்."

'போங்க. ஆணு கண்டுபிடிக்கறது. கஷ்டம். அவர் எங்கே இருக்கார், எங்கே போனுர்னு ஒருத்தருக்கும் தெரியாது.”

77.




பெரிய மாமி ஒன்றும் பேசாமல் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண் டிருந்தாள். கண்களில் நீர் ஊறியது முக்காட்டுத் துணியால் அதை துெவாகத் துடைத்துக்கொண்டாள். தனக்கு எவ்விதக் குறைவுமில்ஃப் என்பது போன்ற பாவம் அவளுடைய முகத்தில். அவளே மனந்துகொண்ட சுந்தர புருஷர் ஒரு நாளும் அவளுடன் அன்பாகப் பேசியதில்லே. அன்பு நிகழ்ச்சி எதுவும் சமீபகாலத்தில் அவர்களுடைய வாழ்வில் நிகழவில்.ை நடுவில் எப்போதாவது அவர் அவளே ஆவேசத்துடன், ஒரு மிகப் பழைய வெறியால் உந்தப்பட்டு - கொள்&ாக்கார&னப் போல்-தெளிவிழந்த கண்களுடன்- தம்முடன் இணேத்துக்கொள்வார். அப்போது அவரைப் பார்த்தால் மனிதராகவே நினைக்கத் தோன்ருது. அவர் அவளே மார்புடன் அ&னத்துக்கொண்டு வனவிலங்கு போல் நடந்துகொள்வார். பெரிய மாமி தன் தேகத்தை அவரிடம் விட்டுவிடுவாள், அவரைக் குழந்தையாக நிாேத்துக்கொண்டு அல்லது ஆதிமனிதனுகப் பாவித்துக்கொண்டு. அவர் அவளே வைத்துக்கொண்டு எப்படி வேண்டுமானுலும் விளேயாடட்டும்! ஆணுல் இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளேயும் பெரிய யாமியால் விரல் விட்டு எண்ண முடியும். என்வளவு தடவை, இவை நிகழ்ந்த எந்த இரவுகளில் நிலவு இருந்தது. எந்த இரவுகள் இருட்டாக இருந்தன கான்பதையெல்லாம் சொல்ல முடியும் அவளால்.

இரண்டு நாட்களுக்கு மேலாகிவிட்டன, அவளுடைய கணவர் திரும்பவில்லே. அவர் அவளுடைய சொத்து. பனேயில் மன நாளன்று அவரை முதலில் பார்த்தது நினைவுக்கு வருகிறது. அமைதி யற்ற மனிதர். வாழ்க்கையில் தம் பொன்மானே இழந்துவிட்டாற் போன்ற பாவம். இமை கொட்டால் அவளேட் பார்த்துக்கொன் டிருக்கிரு.ர். எதையோ யாரையோ சபிக்க விரும்புபவர் டோலத் தோன்றியவர் இப்போது அவளே, அவளது அழகைப் பார்பை யாலேயே விழுங்கிக்கொண் டிருக்கிருர். எவ்வளவு ஜனங்கள், எவ்வளவு வெளிச்சம். எவ்வளவு கொண்டாட்டம்-அப்படியும் அன்று பெரிய மாமிக்குப் பயமாயிருந்தது. அவள் இரவில் தன் தமக்கையிடம் சொன்னுள். "அக்கா. எனக் குப் பயமாயிருக்கு. இந்த மனுஷர் என்ன முழுங்கிடுவார் போலேயிருக்கு. நீங்க என்னத்தைப் பார்த்து என்னே இவருக்குக் கல்யானம் செஞ்சு வச்சீங்க? அந்தப் பட்டிக்காட்டிலே நான் எப்படி இருப்பேன்?" பிற்பாடுதான் அவள் புரிந்துகொண்டாள். மனிதர் சாதுதான், ஆல்ை மூக்ாயில் ஏதோ கோளாறு என்று. இதற்குள் அவள் இந்தச் சுந்தரப் புருஷரை நேசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். சாதாரணமாக

WB




அல்ல, தன் உயிருக்கும் மேலாக. இப்போது அவள் துக்கத்தைத் தன் வாழ்க்கைத் துணையாகக் கருதப் பழகிவிட்டாள். ஆகவே தனக்காக வருத்தப்படுவதை விட்டுவிட்டாள். அவருக்காக அவள் உறக்கமிழந்து இரவு பூராவும் காத்திருக்கிருள்.

இரவு வெகு நேரமாகிவிட்டது. துறையின் பெரிய பாமி பாத்திரம் தேய்க்கிருள். சோளு அழுததால் தனமாமியை வீட்டுக்கு அனுப்பி விட்டாள். துறையில் அவள் இப்போது தனியாக இருக்கிருள்.

சசிபாலா சாப்பி டுவிட்டுப் பெரிய அறைக்குப் போப் விட்டாள். ஆள் இல்லாத அமைதியான இரவில் கிழவரின் இருகல் ஒலிசு டக் கேட்கவில்லை. எல்லாரும் துரங்கிப் போயிருப்பார்கள். அவிமத்தி படகைத் துறையில் நிறுத்திவைக்கவில்லே தண்ணீரி லேயே நிறுத்தி வைத்துவிட்டுத் தூங்கிப் போய்விட்டான். பாத் திரங்களைத் தேய்த்தாகிவிட்டது. ஆளுலும் பெரிய மாமிக்கு எழுந் திருக்க மனம் வரவில்பே, விளக்கின் ஒளியில் அவளுடைய முகம் சோகம் நிறைந்ததாகத் தெரிகிறது. நிலவு காப்பதால் துரத்தில் செல்லும் படகுகளும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. இன்று மூடுபனி இல்லை. பெரிய மாமி காணுமற் போய்விட்ட அந்த மனிதருக்காக உட்கார்ந்திருக்கிருள். அவர் வந்துகொண டிருக்கலாம். இப்போதே வந்துவிடலாம். பெரிய மாமியின் கண்கள் நினேவுக்கு வந்து விட்டால் அந்த மனிதர் வெறிபிடித்தவர் போல் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்துவிடுவார்.

நேரம் இரவில் முன்னேறுகிறது. தனியாகத் துறையின் உட்கார்ந் திருக்கத் தைரியம் இல்பே பெரிய மாமீக்கு. செடிகளிலும் புதர் களிலும் பரிச மில்லாத பறவைகள், பூச்சிகள் இரவு வேளே யை அறிவிக்கின்றன. பூனேயவரைக் கொடிப் புதரில் 'டுப் டுப்' என்ற ஒலி ; கந்தபாதாலச் செடிக்குள்ளிருந்து சுவர்க்கோழி கத்துகிறது. இரவு நேரமாக ஆக நடுநிசிப் பிராளிகள் ஆயிரக் கணக்கில் கத்து கின்றன. நள்ளிரவில் விழித்திருக்கும் பெரிய மாமிக்குத் தோன்றும், அவளுடைய கணவரும் ஒரு நிசிப் பிராணி போல் நீரிலும், காட்டிலும் சுற்றுகிருர் என்று.

அவள் சமையலறையில் பாத்திரங்களே வைத்துவிட்டுக் கிழக்குப் பக்க அறைக்குள் நுழையும்போது துறையிலிருந்து துடுப்போசை கேட்பதுபோல் தோன்றியது. அவளுடைய நெஞ்சு நடுங்கியது. அவள் வேகமாகத் துறைக்கு ஒடினுள்.

அவர் குனிந்துகொண்டு படகிலிருந்து இயங்குகிறர் تتجــالا கரைக்கு இழுக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேறு எந்தப் பக்கமும் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில் அவர் எவ்வளவு உயரம். ஏதோ இரகசியம்

79




ஒளிந்திருக்கும் கண்கள் இந்த அழகிய நிலவில் ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு தேவதூதன் வந்து இறங்கினுற் போலிருக்கிறது. அவருடைய உடம்பில் ஆடை இல்லே. அநேகமாக அம்புனமாக இருந்த அம் மனிதர் குழந்தையைப் போல், அவள் விழித்திருப்பதைப் பார்த்துச் சிரிக்கிருர், படகில் சேப்பங்கிழங்கு பூசணிக்காய், வாழைப்பழம். எல்லாரும் தங்கள் தங்கள் மரங்களில் முதலில் காய்த்ததை அவருக் குப் படைத்திருக்கி ருர்கள்.

முதலில் பெரிய மாமிக்குப் பேச நாவெழவில்லை. ஒரு துறவி வெகுகாலம் தீர்த்தயாத்திரை செய்துவிட்டுத் தம் குடிலுக்குத் திரும்பியிருக்கிறர். வேறு நாளாக இருந்திருந்தால் அவள் அவசர அவசரமாக வீட்டுக்கு ஒடி அவருக்கு உடுக்க உடைகளே எடுத்துக் கொண்டு வந்திருப்பாள். இன்று அவ்வாறு செய்யத் தோன்றவில்ஆல. வெள்ளி நிலவில், குழந்தை போன்ற இந்த இளேஞருடன் விளயாடித் திரியத்தான் தோன்றுகிறது.

&{Noa, Irg; 1ாலே நேரம். வயல்களில் மழை நீர் தரும்பி நிற்கிறது. ஜோட்டன் ஆற்று நீரில் நீந்திக்கொண்டு பே கிருள். நீர்ச்செடி களேயும் புல்லேயும் நீந்திக் கடக்கிருள். பக்கத்துக் கிராமத்துக்குப் போப்க்கொன் டிருக்கிருள் அவள். டாகுர் பீட்டுப் பாக்குத் தோட்ட த்தை அடைந்ததும் அவள் கரையிலேதயிப் பார்த்தாள், ஏதாவது பாக்கு விழுந்து கிடக்கிறதா என்று. ஒரு பாக்குக்கூட இல்லே துறையில் ஒரு மூன்று தட்டுப் படகு நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதன் கடரைக்குக் கீழே இரண்டு படகோட்டிகள் குறட்டை விட்டுக் கொண்டு துங்குகிருர்கள். வெகுநேரம் நீந்தியிருக்கிருள் அவள். அவள் செம்பரத்தை மரத்தடியில் மறைவாக நின்றுகொண்டு தன் ஈரப் புடைவையை அவிழ்த்துப் பிழிந்தாள். அதைத் திரும்பக் கட்டிக்கொள்ளும்போது எங்கோ. யாரோ அவல் இடிக்கும் சப்தம் அவளுக்குக் கேட்டது. யாரோ பனங்காயை வடை சுடுகிருர் கள். அவள் மூச்சை இழுத்து அந்த வாசனையை முகர்ந்தாள். அவன், இடிக்கப்படும் அரவம். இது பாத்ர மாதம். மழைக்கால நெல்லால் அவல் தயார் செய்யும் பருவம். தானும் அவல் இடித்துக் கொடுத் தால் நல்ல வரும்படி கிடைக்கும் என்று அவள் நி:ாக்தாள்.

ஜோட்டன் டாகுர் விட்டுக்குள் நுழைந்தாள் இரண்டாவது பாபு மேற்குப் பக்க அறையில் பெஞ்சியின் மேல் உட்கார்ந்து

##




கொண்டு ஒரு பெரிய புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண் டிருக்கிறர் அவரைக் கண்டதும் ஜோட்டன் அதை வாயிலில் வந்து நின்ருள்.

"யார் நிக்கறது ?" பாபு தப்ேபைத் துாக்கிப் பார்த்தார். ஆபேத் அலியின் அக்கா ஜோட்டள். அவளுடைய ல் மெலிந்து காணப்படுகிறது. தலை மயிர் இல்லையென்றே சொல்லலாம் ; இருப்பதும் சனல் மாதிரிதான் இருக்கிறது. முகத்தி ைஎவ்வித :ொன் காயும் இல்பே உடல்கட்டுக் குலைந்துபோய்விட்டது. கன்னத்தில் பரு, முகம்

அபெலிப்டசனா ம.

பூபேந்திரநாத் கேட் டார், "ஜூட்டியா ?' என்று. " ஆமா நான்தான். திரும்பி வந்துட்டேன்.” " எனக் குத் தவாக் கொடுத்துட்டாது ?" "ஆமா. நாசமாப் போறவன் ஒரு புள்ளே கூடக் கொடுக்கல்லே : ஒரு முழத்துணரி கூடக் கொடுக் கல்லே."

"புள்ளே கொடுக் காட்டா நல்ேெதுதான். கொடுத்திருந்தா அதுக்குச சோது காப்பப ப் போடுவே ?”

பாபு கேட்டது சரிதான் என்பது உாைர்ந்த ஜோட்டன் பதில் பேசவில்பே. அவர் மறுபடி புத்தகம் டி க்கத் தொடங்கி ஒர். பாபுளின் முக்குக் கண்ணுடிக்குப் பின்னே அவருடைய கண்களில் இரக்கம் பிரதிபவிப்பதைக் கண்டு அவஆக்குச் சொல்வத் தோன்றியது. 'எசமான், பழசோ கி முசோ ஏதாவது ஒரு ஆள் பார்த்துக் கொடுங்க காக்கு என்து. ஆளுள் பேச பைப் பரவில்லே அவளுக்கு. பேச முடிந்திருந்தால் சொல்ஃபியிருப்பாள்.

பக்கி சாயபு வந்தார். அவள் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதிச்சதையெல் விார்: காஞ்ச மீன் துப்பயஃபத் தொட்டுக் கிட் டு முரட்டு அரிசிச்'சாதம்

ல்ஃப்ாததையுமே சாப்பிட்டுட்டுப் போயிட்டார். போனr tர் போன்லர்: ம் : திரும்பியே வரல்லே, இப்போதும் அக்காட்சி அவளு ைப | ம ன க்கள் முன் நிற்கிறது. பக்கிரிசாய ஹ க்கா பிடித்துக்கெI ன் டிருக்கார் பக்கததிலே முட்டைகள் கட்டி

வச்சிதுக்ஆ, ஹ விக்கா பிடிச்சு முடிச்சதும் புறப்பட்டுடுாைர் போலேயிருக்கு, ஜோட்டனுல் அதற்கு மேல் பெறுக்க முடியவில்பே. அவள் சொன்றுள். 'பக்கி. ச! கேப், என்னே க் கூட்டிக்கிட்டு .ே காா உங்கா ?'

பக் கிரி சாயபு மூட்டைகளேத் தோளில் தாக்கிப் போட்டுக் கொண்டே செயன் னும். 'இன்னிக்கு பேண் எம். இன்னுெரு நாள். இப்போ சொர்பான் ஷேக்கோட படைபபலுக்குப் போயிக் கிட் டிருக்கேன். காப்பே திரும்புவேன் னு நிச்சயமில்ப்ே,'

B1




போனவர் போனவர்தாம், திரும்பித்தான் வருவாரோ இல்லையோ, தெரியாது. அவள் தனக்கு ஒரு புருஷ&கrத் தேடிக்கொண்டு விடு வீடாக அபே கிருள்.

“எனக்குப் பழசோ கிழசோ ஒரு ஆளைப் பார்த்துக் கொடுங்க” என்று கேட்க அவளுக்குத் தைரியம் வரவில்பே. முன்று தடவைகள் தலாக் ஆனதால் அவளுடைய தேகம் அசுத்தமாகிவிட்டதோ ?

பாபு கேட்டார். "ஏதாவது சொல்வனுமா ?” "என்ன சொல்லுவேன், எசமான் ? என் பொழப்பு எப்படி நடக்கும் ?"

"உனக்கு மறுபடி பைத்தியம் பிடிச்சுடுத்தா? இது சரிபில்வே !' ஜோட்டனின் ஆசை அவருக்குப் புரிந்துவிட்டது. அவருடைய பேச்சைக் கேட்ட பிறகு ஜோட்டன் அங்கு நிற்க வில்லே. அவள் சீதாமர வேலியைத் தாண்டிக்கொண்டு வீட்டுக்குள் துழைந்துவிட்டான்.

பெரியமாமியும் தனமாமியும் நிற்கிருர்கள் : கூடவே மாலதி, ஹாரான் பாவின் மனேவி அயல் இடிக்கிருள்.

ஜோட்டன் சொன்னுள், 'கொடுங்க, நான் இடிக்கிறேன் !" என்று. அவள் வெகுவிரைவில் அவல் இடித்து அதை முறத்தில் பரப்பிக் காண்பித்தாள். அவளால் நன்கு க அவல் இடிக்க முடியும். அவள் இடிக்கும் அவல் அகம் அகலமாக இருக்கும் என்று எல்லாருக்கும் காண்பிக்க விரும்பினுள் அவள். அவள் தான் இடித்த அவபேத் தனியாக ஒரு பிரம்புத் தட்டில் போட்டான். அதைப் பார்த்தால் சசிபாலா அம்ாள் சந்தோஷப்படுவாள். அவளுடைய முந்தானே யில் ஒரு சட்டி அவலேக் கொட்டிக் கொடுப்பாள்.

தனடிாமி கேட்டாள். 'ரண்டி, ப -னக்கு மறுபடி கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஆசை வந்துடுத்தாமே ?"

“ஏ அல்லா ! இது இவ்வளவு நாள் கழிச் சுத்தான் தெரிஞ்சுதா உங்களுக்கு? ஆணு, புருசன் காங்கே கிடைக்கருன் ?”

"உாக்கு நிறையக் கொழுப்பு இருக்கு, ஐ விட்டி ' "நீங்க என்னவெல்லாம் சொல்றீங்க ? வெக்கக்கேடு. இது தேகத்தோட சமாசாரம். உங்களுக்கும் இது இருக்கு, எ க்கும் இருக்கு. உங்களுக்குச் சுகம் கி ைக்கிறது, காசமான் வந்துட்டுப் பேருர். நீங்க வாய்விட்டுச் சொல்றதில்லே. எனக்குப் புருசன் இல்லே, சுகமில்லே. அதனுலே வாயைத் தொறந்து பேசறேன்."

இவ்வளவு பேசிவிட்டு அவள் அவல் இடிக்கத் தொடங்கினுள். அப்போது அவளுடைய வாயிலிருந்து கிரெளஞ்ச பட்சியின் ஒலி போன்ற சப்தம் வந்தது. பாத்ர மாதமாதலால் வீட்டுக்கு வீடு பனம்பிட்டு தயார் செய்துகொண் டிருந்தார்கள், ஊர் பூராவும்

82




அதன் மனம் ஹாரானின் மனைவி சட்டியில் நெல்லே வறுக்கிருள். சசிபாலா அடுப்பில் உலர்ந்த விறகைத் திங்களிக்கிருள்.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு காரியம் செய்கிருர்கள். ஜோட்டன் குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டாள். பெரிய மாமி தண்ணtர் எடுத்துவரக் கிணற்றடிக்குப் போளுள். இந்தச் சமயத்தில் நாவல் மரத்தில் ஒரு இஷ்டி குடும் பறவை கூவிற்று. இரண்டு பக்கமும் சாக்கை விரிக்கும் போது ஜோட்டன் பறவையின் கூவலே க் கேட்டுச் சொன்னுள், "தன மாமி, இஷ்டி குடும் மரத்துப்ே கத்தாது. விருந்து வரப் போதது" சமையலறையில் பவன் பாபுவின் மனைவி. அவளும் அவளுடைய குழந்தைகளும் அங்கு வந்திருக்கிருர்கள். சசிபாலா ஒவ்வொரு வருடமும் தன் பிறந்த வீட்டுக்காரர்களே எதிர்பார்ப்பாள். மழைக் காலம் முழுதும் குடும்பம் குடும் காக உறவினர்கள் வருவார்கள், அப்போது தன மாசிக்கு மூச்சுவிட நேரம் இருக்காது. பெரிய மாமி நாள் முழுதும் சமயலறையில் இருப்பாள். வாய் தவறி பார்த்தை வந்துவிடும் போயிருந்தது. "போதும், போதும், விருந்து பேதும்!" ஆளுல் சமையலறையில் பவன் பாபுவின் ம&ய கவி இருக்கிருகே ! ஆகையால் அவளால் சொல்ல முடியவில்பே, பட்சியை விரட்டிவிடு ஐ இட்டி ' என்று.

மழைக்காலம் முழுதும் விருந்துதான். இரவும் பகலும் விருந்தினர் வருவதும் போவதுமாக இருக்கும். சசிபாலா அம்மாவுக்கு உறவுக் காரர்களென்ருள் ரொம்பப் பிரியர். யாருக்கு என்ன சாப்பிடப் பிடிக்கும் என்பதெல்லாம் அவளுக்கு அற்றுப்படி. இந்தச் சமயத் தில் மேக்னு - பத்மா நதிகளில் இவிஷ் மீன்கள் கூட்டங் கூட்டமாக வரும். சசிடாலா அம்பா விருந்தின் துக்காக பிதவிதமாகச் சமைப் பாள். உறவினர்கள் விடெங்கும் சுற்றித் திரிவார்கள். விட்டு எா சவில் குழந்தைகளின் குர்மாளம், குத் துறைகளிள் எல்:ைாள் படகுகள் கட்டப்பட்டிருக்கும்.

ஹாரான் பால், ப. துத் துறையில் ஒரு கூடை இலிப் ரீனே இரக்குவதைக் கவனித்தாள் ஜோட்டன். பெரிய பெரிய மீள்கள், மாவே வெயிலில் வெள்ளியைப் போல் பளபளக்கின்றன.

ஜோட்டனுல் அந்த மீன்களிலிருந்து கண்களே அகற்ற முடிய விகiஃப். மீன்களேயே பர்த்துக்கொண்டு நின்றுள் அவள். இந்த மீன்களின் ருசிகூட பறந்துவிட்டது அவளுக்கு.

அவளுடைய ஏக்கத்தை உணர்ந்த சசிபாலா சொன்னுள். 'ராத்திரி இங்கே சாப்பிட்டுட்டுப் போ, ஜூட்டி!'

ஜோட்டனின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் விரிந்தன. அவள் சொன் ாளுள் 'மீன் வயத்திலே முட்டையிருக்கு, பெரியம்மா. அப்படின்னு முட்டையை வறுத்துத் தரச் சொல்றேன்."

Ho!