தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்து காலத்தால் அழிக்கமுடியாதவை சிலவற்றை இங்கே இந்த இடத்தில் தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (TShrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும்
rrn.rrk.rrn@gmail.com

Saturday, September 17, 2016

நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . . 401-429


நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி. . . . 401-429

மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
 automated google-ocr
வங்காள மூலம் :
அதீன் பந்த்யோபாத்யாய
தமிழாக்கம் : எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி


ஏரியின் ஆழத்துக்குள் முழுகுவதைப் போல் மிகக் கஷ்டமான காரியந்தான். முமுகினவன் மேலே கிளம்பி வருவாஞ, மாட்டாணு என்பதே சந்தேகம்,

சரியாகப் பத்து மணிக்குப் பலி நடக்கும். நாற்புறமும் ஒரே கோலா கலம், பரபரப்பு. யாருமே அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கவில்லை.

இரண்டாவது பெரியப்பா இரண்டு தடவை அவனைக் கடந்து வராந்தாவுக்குப் போனுர், கத்தி தீட்டும் ராம்சுந்தர், தான் கத்தி தீட்டு வதை வியப்புடன் சோனு பார்த்துக்கொண் டிருப்பதைக் கவனித் தான். பெரியண்ணு, இரண்டாவது அண்ணு, மற்றச் சிறுவர்கள் எல்லாரும் பரபரப்புடன் இங்குமங்கும் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் சோனுவைப் பலமுறை பார்த்தும் அவனிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை. நவமி பூஜை முடிந்த பிறகுதான் எல்லாரும் மற்றவர் களைக் கவனிப்பார்கள், அவர்களுடன் பேசுவார்கள், ஆகையால் சோனுவும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்கு ரொம்பப் பசியெடுத்தது. இதை யாரிடமும் முடியவில்லை அவசூறல். அவன் காலையில் சாப்பிடவில்லை. அவனுக்குத் தினம் காலையில் பழையது சாப்பிட்டுப் பழக்கம்.

அன்று ஒரு நாள் அவன் பாதிமாவைத் தொட்டுவிட்டதற்காக அவனைச் சாப்பிட விடவில்லையே, அன்று அவனுக்குப் பசிததமாதிரி இன்றும் பசித்தது. சோனு பேசாமல் கத்திகளைப் பார்த்துக்கொண் டிருந்தான். அவை பளபளவென்று ஜொலித்தன. அவற்றைத் தொட்டுப் பார்க்க ஆசையாக இருந்தது சோனுவுக்கு. ராம்சுந்தர் அவறறை அருகருகே வைத்திருந்தான், ஒன்று எருமை பலிக்காக, இன்னுென்று ஆட்டுப் பலிக்காக, சோனு கண்ணிமைக்காமல் அவற்றையே பார்த்துக்கொண் டிருந்தான். ராம்சுந்தரின் முகம் இன்று ஏதோ மாறியிருப்பதாகத் தோன்றியது அவனுக்கு ; சறறுப்

u Ll I li tulu Gas ċià Ġirall - 3 cub jb jb ġ

சரியாகப் பத்து மணிக்குப் பலி. எல்லோரும் கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொன டிருந்தார்கள். மண்டபத்தில் உரத்த குரலில் மந்திரோச்சாடனம் நடந்தது. புரோகிதர்கள் வேகமாக மந்திரம் சொன்னுர்கள்.

பத்து மணிக்குப் பத்து மேளங்கள், பத்து பாக்பைப்புகள், பத்து மிருதங்கங்கள் ஒலிக்கும். ஒவ்வொனறும் பத்துப் பத்து. பலியிடப் படப்போகும் ஆடுகளின எண்ணிக்கையும் பதது. எருமை மட்டுந் தான் ஒன்று. பயமாக இருந்தது சோனுவுக்கு, எருமைப் பலியை நினைத்தாலே.

அவாறு இரவில் கனணுமூச்சி விளையாடும் சமயத்தில் பாசி பிடித்த அந்த இடிந்த அறைக்குள்ளே காகம், கா கா என்று கரைந்தது.

40



இரவில் காகம் கரைவது கெட்ட சகுணம். அதனுல் கேடு வரும், அமலா அவனே வைத்துக்கொண்டு என்னென்னவோ செய்தாள். ராம்சுந்தர் இப்போது கத்திகளைக் கூர்மையாகத் தீட்டிவிட்டுக் கவலையில்லாமல் மீசையை முறுக்கிக்கொண் டிருந்தான். அவன் தான் எருமையைப் பலி கொடுக்கப் போகிருன், இன்று காலை முதல் அவன் மாறிப் போயிருந்தான். விடியற் காலையில் ஆற்றுக்குப் போய் ஸ்நானம் செய்துவிட்டு வந்தான். அறைக்குள் உட்கார்ந்துகொண்டு கஞ்சா குடித்தான், குடுமியில் செம்பரத்தம் பூவைச் சுற்றிக்கொண்டான். இப்போது கத்திகளே முன்னல் வைத்துக்கொண்டு பத்மாசனம் போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந் திருந்தான். அழைப்பு வந்ததும் அவன் இரண்டு கத்திகளையும் தோளின் மேல் சாத்திக்கொண்டு ஓடிவருவான். கண் போலக் கத்தியில் சிந்துTரப் பொட்டு இடுவான். அப்புறம் அவனுக்கு முன்னே போய் நிற்க யாரால் முடியும் ?

சோனு தன் பக்கத்தில் பேசாமல் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்து. "சோணு எசமான், இப்பப் போங்க! நான் அம்மனுக்கு ஆராதனை பண்ாைணும்" என்று கூறிவிட்டு மறுபடி மெளனமாகிவிட்டான் ராம்சுந்தர்.

எவ்வளவு பெரிய பிராணியை ஒரே வீச்சில் வெட்டித் தள்ளப் போகிருன் ராம்சுந்தர்! எவ்வளவு தடிமஞன கழுத்து எருமைக்கு! எருமை கறுப்பாக, பளபளப்பாக இருந்தது. பத்து, இருபது ஆட்களால் கூடச் சமாளிக்க முடியாத முரட்டு எருமையை ஒரே வெட்டில் வெட்டப் போகிருன் அவன்.

பலியிடப்படும் எருமையைப் பிடித்துக்கொள்ளப் போகும் ஆட்களும் ஒவ்வொருவராக வந்து உட் கார்ந்தார்கள். வட்ட மாக உட்கார்ந்துகொண்டு கஞ்சா சாப்பிட்டார்கள். இரண்டு கைகளை யும் தூக்கிக்கொண்டு ஏதோ உரக்கக் கூவினுர்கள்.

சோனு இன்னும் அங்கேயே அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தான். இந்த ஆட்களைப் பார்த்துவிட்டு அவன் சுவர்ப் பக்கம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். சுவரில் விதவிதமான ஈட்டிகள், கத்திகள், கேடயங்கள் அலங்காரமாகத் தொங்க விடப்பட்டிருந்தன. ராம் சுந்தர் நாள் முழுவதும் இந்த அறையிலேயே படுத்துக் கிடப்பான் போலும், அவனுடைய உடலில் புலி, கரடி ஆகிய மிருகங்களின் உருவங்களைப் பச்சை குத்திக்கொண் டிருந்தான். அவன் பாபுக் களோடு சாலமரக் காட்டுக்கு வேட்டையாடப் போய்விட்டு வந்தால் நாராயண்கஞ்சுக்குப் போய்த் தன் கையிலோ, நெஞ்சிலோ, முதுகிலோ, மணிக்கட்டிலோ வேட்டைச் சித்திரங்களைப் பச்சை குத்திக்கொண்டு வந்துவிடுவாள். அவன் எவ்வளவு புலி, மான்,

402

கொக்கு வேட்டையாடியிருக்கிருன் என்பது அவன் தேகத்தைப் பார்த்தாலே தெரிந்துவிடும். ராம்சுந்தர் தனியாக இருக்கும்போது சோனு அவனுடைய உடம்பில் பச்சை குத்திருக்கும் புலிகளே எண்ணி, “நீங்க மூணு புலி கொன்னிருக்கீங்க" என்பாள். ராம்சுந்தர் சிரித்துவிட்டுக் கையைத் தூக்கிக் காண்பிப்பான், "இங்கே ஒரு புலி இருக்கே, பார்த்திங்களா ? புலியைக் கட்கத்திலே ஒளிச்சு வச்சுக் கிட்டிருக்கேனுக்கும் !"

"ஏன் ஒளிச்சு வச்சிருக்கீங்க?"

"எனக்கு அது மேலே ரொம்ப ஆசை.”

'ஆசைன்னு என்ன ?"

"உங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகும்போது ஆசைன்னு என்னன்னு தெரியும்"

சோஞ வெட்கமடைந்து, "போங்க!' என்று ராம்சுந்தரைத் தள்ளிவிடுவான். "எனக்கு ஒரு மான்குட்டி கொண்டு வந்து தருவீங்களா ?" எனறு கேட்பான்,

பாபுககள் வைத்திருக்கும் மிருகக்காட்சிச் சாலையில் உள்ள மிருகங்கள் எல்லாம் ராம்சுந்தர் பிடித்து வந்தவைதாம்.

'காட்டுக்குப் போனு எனக்கு மான்குட்டி கொண்டுவந்து தரீங்களா ?"

"எங்கே வச்சுக்குவீங்க?"

ஊருக்குக் கொண்டு போவேன்."

“எனண் போடுவீங்க அதுக்கு ?"

"புல்லுப் போடுவேன்.”

"காட்டிலேருந்து கொண்டுவந்தா அது கோவிச்சுக்கிட்டு இருக்கும். புல்லுத் திங்காது." “ஏன் கோவிச்சுக்கும்?"

'காட்டு மிருகம் காட்டிலே இருக்கத்தான் ஆசைப்படும்."

"கமலா கிட்டே ஒரு மான் இருக்கே ! அது ஏன் கோவிச்சுக் கல்லே?"

"அந்தப் பொண் ஒறுங்க எவ்வளவு அழகா இருக்காங்க 1 என்ன அழகான முகம், என்ன அழகான கண்ணு! என்னமாப் பளபளன்னு இருக்காங்க ? அவங்க பேசினு உங்களுக்குக் கோபம் வருமா, சொல்லுங்க. அவங்களோடே விளையாட, பேச ஆசையா இருக்கு, இல்லே?"

“போங்க, போங்க ! நீங்க கெட்ட பேச்செல்லாம் சொல்றீங்க."

அப்படியெல்லாம் வேடிக்கையாகப் பேசும் ராம்சுந்தர் இப்போது 'உம்'மென்று உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுடைய நெற்றியில் ஒரு பெரிய சிவப்புச் சந்தனப் பொட்டு யாரையும் லட்சியம் செய்ய

403

வில்லை அவன். எல்லாரும் அவன் அருகில் வரக்கூடப் பயப்பட் டார்கள். அமலாவின் அப்பா ஒரு தடவை அந்தப் பக்கம் வந்தார். ராம்சுந்தர் தன் இஷ்டப்படி காலைப் பரப்பிக்கொண்டு உட்கார்ந் திருப்பதைப் பார்த்தும் ஒன்றும் சொல்லாமல் அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டார். அவனுடைய கண்கள் செம்பரத்தம் பூப்போல் சிவந் திருந்தன. அவன் அடிக்கடி பக்கத்து அறைக்குள் நுழைந்து எதையோ சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தான். அவனுடைய வாயிலிருந்து ஏதோ காரமான நெடி வந்தது.

சோனு பூஜை மண்டபத்தில் போய் நின்றன். ஒரு கொண்டைப் புரு லஸ்தர் விளக்கின் மேல் உட்கார்ந்துகொண்டு வெகு நேரமாகக் கூவியது. சோனு லஸ்தர் விளக்கில் தன் முகம் பிரதிபலிப்பதைப் பார்க்க முயற்சி செய்தான். லஸ்தர் விளக்கின் கண்ணுடித் துண்டுகள் காற்றில் மெல்ல அசைந்தன. அவை வண்ணத்துப் பூச்சியைப் போல் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. அவை அசைந்து ஒன்ருேடொன்று உராயும்போது கல கலவென்று சப்தம் உண்டாகியது. அந்தச் சப்தத்தைக் கேட்டு நிமிர்ந்த சோணு துர்க்கையம்மன் தன் பெரிய விழிகளால் அவன் பக்கம் பார்ப்பதைக் கண்டான். அவன் கொஞ்சம் நகர்ந்து நின்றன். தேவியின் பார்வையும் அவன் பக்கம் நகர்ந்ததுபோல் இருந்தது. அவன் பயந்துபோய்ச் சுவரோடு சுவராக நின்றன். பயந்துபோனுல் அவன் புஸ்தகத்திலிருப்பது போல், அமலா, கமலாவைப் போல் பேச ஆரம்பித்துவிடுவான். தன் பாட்டி அடிக்கடி சொல்வதுபோல் "அம்மா துர்க்கே ! என்னுேட பெரியப்பாவைச் சொஸ்தமாக்கிடு" என்று வேண்டிக்கொண்டான். -

ஜிகின அலங்காரத்தில் அம்மனின் முகம் பளபளவென்று ஜொலித தது. சாம்பிராணிப் புகையில் தேவியின் முகம் அசைவது போல் தோன்றியது. மூக்கில் தொங்கும் வளையமும் அசைவதுபோல் இருந்தது.

இரண்டாவது பெரியப்பா ஒரு பட்டாடை அணிந்துகொண்டு வெகு நேரமாகச் சண்டி ஸ்தோத்திரம் சொல்லிக்கொண் டிருந்தார். புரோகிதர் எல்லா இடங்களிலும் பூக்களையும் வில்வ இலைகளையும் தூவிஞர். நைவேத்தியப் பொருட்கள் குவிந்து கிடந்தன. பலவிதப் பழங்களின் வாசனே.

பலி நேரம் நெருங்கிவிட்டது. பத்து மேளங்கள் முழங்கின. யாரோ டோனுர்கள், எருமையை இழுத்துக்கொண்டு வர, அம்மனின் கன கொஞ்சங் கொஞ்சமாகச் சிவந்துகொண்டு வந்தது. எல்லோரும் எருமைப் பலி பார்ப்பதற்காக நல்ல இடம் பிடித்துக்

404

கொண்டு நின்ருர்கள். சோனு சுவரின் மேல் சாய்ந்தவாறு நின்றன். அசைய முடியவில்லை அவஞல்,

ராம்சுந்தர் இரண்டே வெட்டில் இரண்டு ஆடுகளைப் பலி கொடுத்துவிட்டான். சோனு கண்களை மூடிக்கொண்டு விட்டான். அவன் கண் திறந்தபோது ஆட்டுக்குட்டிகளின் வெட்டுண்ட முண்டங்கள் துடித்துக்கொண் டிருந்தன. அவன் தேவியிடம் வேண்டிக்கொண்டான், "நாள் இனிமேல் அப்படிப் பண்ணமாட் டேன் அம்மா " என்று.

அவன் ஒரு தூண் மேல் சாய்ந்துகொண் டிருந்தான். மாடியில் மூங்கில் தட்டி தொங்கியது. அதன் மறைவில் வீட்டுப் பெண்களும் வேலைக்காரிகளும் நின்றுகொண்டு பலியைத் தரிசனம் செய்தார் கள். பயத்தால் கல்லாய்ச் சமைந்துபோய் நின்றன் சோனு, தேவி அவனையே கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக்கொண் டிருப்பது போல் இருந்தது. இரத்தச் சிவப்பான கண்களை உருட்டிக்கொண்டு தேவி கேட்டாள் : "நீ என்ன பண்ணினே, சோனு ?

அவன் சொன்னுன் , "நான் ஒண்ணும் பண்ணல்லே, அம்மா!" காற்று வீசியது. லஸ்தர் விளக்கின் கண்ணுடி மணிகள் கலகல வென்ற ஒலியுடன் அசைந்தன. கொண்டைப்புரு ஊமத்தம் பூக் கண்ணுடியின் மேல் உட் கார்ந்துகொண்டு பலியைப் பார்த் தது. கீழே இடம் இல்லை. மண்டபத்தில் நாற்புறமும் வராந்தாவில் எங்கும் ஒரே கூட்டம். புரவுக்கு மட்டும் நல்ல இடம் கிடைத்து விட்டது. அDலாவும், கமலாவும் மூங்கில் தட்டிக்குப் பின்னுலிருந்து கொண்டு பலியைப் பார்த்தார்களோ, அல்லது கூட்டத்தில் அவனே த தேடினுர்களோ !

இப்போது சோனுவை யாரும் பார்க்க முடியாது. அவனுக்கு முன்னுல் நின்றவர்கள் அவனே நன்றக மறைத்துவிட்டார்கள். இப்போது துர்க்கையம்மன் அவனைப் பார்க்கவில்லை. அவன் சப்தம் செய்யாமல் தலையைக் குனிந்துகொண்டு ஓடிப் போப்விடும் எண்னத்துடன் கூட்டத்தைத் தள்ளிக்கொனடு வாயிற்படியருகில் வந்ததும், யாரோ ஒருவர் அவனுடைய கையைப் பிடித்து அவனத் தன் தோளினா மேல் ஏற்றிக்கொண்டு விட்டார்.

சிலர் எருமையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். சாம்பிராணி, ஊதுபத்திகளின் மனம் போதை ஊட்டியது. அவற் றின் புகை காரணமாகத் துர்க்கையின் முகம் தெளிவாகத் தெரிய வில்லை. ஆணுல் எருமை மாட்டுக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது. துர்க்கையின் மூக்கில் ፰፻ነqÜ பெரிய வளையம் தொங்கியது. தேவியின்

கண்களில்தான் என்ன காம்பீர்யம் !

405.

துர்க்கையை ஆராதிக்கும் பாவனையில் எருமை நிமிர்ந்து பார்த்தது. அந்தச் சமயத்தில் பத்துப் பன்னிரண்டு பேர் அதைப் பலியிடும் கட்டை மேல் தள்ளிவிட்டார்கள். அதன் கால்களைக் கயிற்றல் கட்டி யிருந்தார்கள். கயிற்றைச் சிலர் இழுத்ததும் எருமை இடறிக் கீழே விழுந்தது. அதன நாக்கு கீழே தொங்கியது. அதிலிருந்து எச்சில் வழிந்தது. கோங், கோங் என்ற ஒலி வந்தது அதனிடமிருந்து. யாரோ அதன் கழுத்தை அமுக்கியதும் அந்த ஒலி நின்றுவிட்டது. அதன் ஒலம் யார் காதிலும் விழவில்லே. பல மத்தளங்களின் சப்தத்திலும் அதன் எதிரொலியிலும் அந்த மாளிகையும், எருமையும், சோனுவும் அதிர்ந்து ஆடிஞர்கள். காற்றில் அசையும் லஸ்தர் விளக்கு மணிகள் ஜலதரங்கம் போல் ஒலியெழுப்பின. துர்க்கை யின் முகம் ஜொலித்தது.

பலி நடந்தது. சோனுவின் இரண்டாவது பெரியப்பா வெட்டுண்ட முண்டங்களே அடுக்கிவைத்தார். வெட்டிய தலைகளில் மண்ணுல் சின்னஞ்சிறு நெய் விளக்குகளை ஏற்றினர்கள். எருமைப் பணிதான் கடைசி, வாத்தியம் வாசிப்பவர்கள் ஆடிக்கொண்டே வாசித்தார்கள். எல்லாரும் ‘துர்க்கைக்கு ஜே. சண்டியன்னைக்கு ஜே, அன்னபூர்ணு வுக்கு ஜே! என்று கோஷம் போட்டார்கள்.

"ஆதிசக்தி மகாமாயாவுக்கு ஜே! அசுரனினுசினிக்கு ஜே! மதுகைடப சம்ஹாரிணிக்கு ஜே !

ராம்சுந்தர் கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு முன்னே வந்தான். பிரதிமையின் முகம் அசைந்தது, மகிஷமர்ததினி மகிஷத்தின் ரத்தத்தைக் குடிததுவிடடுத் தானே நர்ததனமாடத் தொடங்கி விடுவாள் போலும்.

6 நடிையைப் பலிக்கட்டையின் மேல் தள்ளியவர்கள் எல்லாரும் அதன் முதுகை அமுக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள். ஒரு கூடாரத்தை நான்கு பக்கங்களிலும் கயிறுகளால் பிடித்திழுத்து நிறுத்துவதைப் போல் நான்குபேர் எருமையைக் கட்டிய கயிறுகளை நாற்புறமும் பிடித்துக்கொண் டிருந்தார்கள். ஆட்கள் அழுத்தும் அழுத்தத்தில் எருமையின் கழுத்து நீண்டது. அதன் கறுப்புத் தோல் நீலமாகத் தெரிந்தது. அகன் கழுத்தில் நெய் தடவித் தேய்த் தார்கள். சோனு எட்டி எட்டிப் பார்த்தான். தன்னை யார் தூக்கிக் கொண்டிருக்கிருர்கள் என்று பார்க்க அவனுக்கு நேரமில்லை. இங்கிருந்து மூங்கில் தட்டி கண்ணுக்குத் தெரியவில்லே,

சோனு வைத்த கண் வாங்காமல் தேவியையே பார்த்துக்கொண் டிருந்தான். ராம்சுந்தர் கையில் கத்தியுடன் மெதுவாக முன்னே வந்தான். தேவியின் முன்னுல் தரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து,

"அம்மா 1 தாயே ! அன்னபூர்ணு ' என்று கதறினுன். இதையெல்லாம்

406

பார்த்துச் சோனு திகைத்தான். கயிறும் வைக்கோலும் மண்ணும் சேர்த்துச் செய்த இந்தப் பிரதிமைக்கு இந்த நிமிஷத்தில் என்ன மகிமை என்ன பெருமை !

பாபுக்கள் கை கூப்பிக்கொண்டு நின்றர்கள். புரோகிதர் மணியடித்துக்கொண்டு பூக்களையும் வில்வத்தையும் மாட்டின் மேல் போட்டதும் ராம்சுந்தர் அதன் முன்னுல் வந்து நின்றன். ஓர் ஆள் மாட்டின் வாலைச் சுருட்டிப் பிடித்துக்கொண்டான். அது வாலேச சிலிர்த்துக்கொண்டது.

"அம்மா, தாயே! எல்லாம் உன் வீலே!" என்று முழங்கினுன் ராம்சுந்தர். அவன் கையை ஒரு முழ உயரத்துக்கு உயர்த்திக் கததியை மாட்டின கழுத்தில் பாய்ச்சிஞன். சோனுவின் கண்ணுக்கு முன்னுல் பளபளதத அந்தக் கத்தி திடீரென்று மறைந்துவிட்டது. தலையும் முண்டமும் வெவ்வேருக விழுந்தன.

குடத்திலிருந்து தண்ணிர் கொட்டுவதுபோல் வெட்டப்பட்ட கழுத்திலிருந்து ரத்தம் குபுகுபுவென்று கொட்டியது. வெட்டப்பட்ட எருமைத் தலையைத் தம் gడి(Diు வைத்துக்கொண்டு நடந்தார் சோணுவின் பெரிய பபா.

உண்மையில் ராம்சுந்தர் கத்தியைத் தூக்கியதுமே கண்கஃா மூடிக் கொண்டு விட்டான் சோனு, அவன் கண்களைத் திறந்தபோது பெரி யப்பா எருமைத் தலையைத் தூக்கிக்கொண்டு போவதைப் பார்த் தான். அவர் எவ்வளவு பலசாலி, அவருக்குத் தேவியிடம் எவ்வளவு பக்தி என்று சோனுவுக்கு இப்போதுதான் புரிந்தன. அவர்தாம் சோனுவை இவ்வளவு நேரம் தோள்மேல் தூக்கிக்கொண்டிருந்திருக் கிருர், அவர் பலிக்கட்டையிலிருந்து ரத்தததை ஒரு மண் சட்டியில் எடுத்து எல்லாருக்கும் அதைக் கொண்டு திலகமிட்டார்.

'ஹே ஈசுவரி கருனைக் கடலே ! உன்னை நகத்தால் கிள்ளினுல் மண்ணும் சாயமும் விரலோடு வந்துவிடும். இருந்தாலும் உன் மகிமையே மகிமை !'

எல்லாரும் இந்த மாதிரி உணர்ச்சி வசப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்துப் பைத்தியக் காரப் பெரியப்பா தரையில் விழுந்து புரண்டு சிரித்தார். கூட்டத்துக்குள் இரண்டாவது பெரியப்பாவைக் கான முடியவில்லை சோனுவால். மண்சட்டி எடுத்துவர மறந்துபோன வர்கள் சேம்பு இலையிலோ வாழையிலையிலோ ரத்தத்தை எடுத்துக் கொணடார்கள். அவர்கள் வெறி பிடித்தவர்கள் போல் கையிலும் காலிலும் ரத்தத்தை அப்பிக்கொண்டு நடனமாடினுர்கள். சோணு அவர்களிடமிருந்து விலகி, உட்புறத் துரன ஒன்றின் மறைவில் நின்றன். பயத்தில் அவனுக்குப் பசி மறந்து போய்விட்டது. தன்னைத் தனியணுக, துணையில்லாதவனுக உணர்ந்தான் அவன்.

4O7http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

அவனுக்குத் தன் தாயின் நினைவு வந்தது. அவன் தன் தாயின் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டு எவ்வளவு நாளாகிவிட்டது! தாயின் பக்கத்தில் படுத்துக்கொள்ளாவிட்டால் அவனுக்குத் தூக்கம் வருவ தில்லே. அம்மாவின் மேல் காலைப் போட்டுக்கொண்டு அவளேத் திண்டாகப் பயன்படுத்தினுல்தான் அவனுக்குத் தூக்கம் வரும், இப்போது அவன் உள்ளுறத் தன் தாயை நினைத்து ஏங்கினுன்.

அம்மா நினைவோ, பசியோ, என்ன காரணமோ தெரியவில்லை; அவன் தூண் மேல் சாய்ந்துகொண்டு கேவிக் கேவியழத் தொடங் சினன். காலையிலிருந்து அவன் அநேகமாக ஒன்றுமே சாப்பிட வில்லை. அவனுடைய முகம் வற்றிப் போயிருந்தது. இவ்வளவு பேர் அவனைச் சுற்றிலும் இருந்தும் அவனுல் யாரிடமும் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. இரண்டாவது பெரியப்பாவிடம் பேசப் பயம் அவனுக்கு. அவனுடைய அண்ணுக்களோ அவனை லட்சியம் செய் வதே இல்லை. எருமைப் பலி ஆனதுமே அவர்கள் மற்றப் பையன் களுடன் எங்கோ போய்விட்டார்கள்.

இப்போது சமையலறையில் பலியாடுகளின் மாமிசத்தைச் சமைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அது தயாரானதும் பெரிய முற்றத் தில் இலை போடுவார்கள். எல்லாரும் சாப்பிட உட்காரும்போது சோனுவும் உட்காரலாம். சமையலறையிலிருந்து சாப்பாட்டுக்கு எப்போது அழைப்பு வரும் என்று காத்துக்கொண்டு நின்ருன் சோனு, அம்மாவை நினைத்து நினைத்து அழுகை வந்தது அவனுக்கு.

மாடிப்படிகளில் யாரோ இறங்கி வந்தார்கள் அமலா, கமலா, "சோனு, நீ திலகம் இட்டுக்கல்லியா?" என்று அவர்கள் கேட்டார்

3 TT

'வா, திலகம் இட்டுக்கோ” என்று சொல்லி எங்கிருந்தோ ஒரு மண்சட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள் அமலா. அதில் ரத்தம் உறைந்து கிடந்தது. அமலா அதை எடுத்துச் சோனுவுக்குப் பொட்டு வைத்தாள். "நீ பொட்டுவச்சுக்கல்லேன்ஞ எப்படிப் பெரியவனவே? எப்படி உனக்குப் புண்ணியம் வரும்?" என்று கேட்டாள்.

சோனு பதில் எதுவும் சொல்லாமல், சற்று இருட்டாக இருந்த அந்த இடத்திலேயே நின்றுகொண் டிருந்தான், அவர்களைப் பார்த்த வாறு. ஜரிகை வேலை செய்த ஃபிராக், கையில் விலையுயர்ந்த கடிகாரம், வளையல். சுண்டு விரலில் வைர மோதிரம், "பாப்' செய்த தலைமயிரை வெள்ளே ரிப்பனுல் கட்டிக்கொண் டிருந்தார்கள் அவர்கள். அவர்களுடைய உடம்பிலிருந்து நல்ல மனம் வந்தது, தாமரைப் பூவின் வாசஃா போல,

408

அந்த இடம் இருட்டாயிருந்தாலும் சோனு அழுதுகொணடிருப் பதைக் கவனித்துவிட்டாள் அமலா. 'நீ எங்கே போயிருந்தே, சோனு ? நாங்க உன்னைக் கால்ம்பறத்திலேருந்து தேடருேம்" எனறள அமலா.

சோனு பதில் சொல்லவில்லை. "சின்னச் சித்தி உன்னைக் கூப்பிடரு, போ!' என்று கமலா சொன்னுள்.

"நான் எருமைப் பலி ஒரு தடவை கூடப் பார்த்ததில்லே' என்று சோனு சொன்னுன்.

"நீ ஏன் அழுதுகிண்டிருந்தே?" என்று அமலா கேட்டாள். "நான் எங்கே அழுதேன்?" "நீ அழுதியே! நான் பார்த்தேனே!" தான் அகப்பட்டுக்கொண்டு விட்டதை அறிந்த சோனு, "பொட்டு இட்டுக்கிண்டா பாவமெல்லாம் போயிடுமா?" என்று கேட்டான். அமலா, "போயிடும் !" என்று சொல்லி அவனுடைய தோளின் மேல் கையை வைத்து அவனைச் சற்று உட்புறம் அழைத்துப் போய், "சோனு, ஒருத்தர் கிட்டேயும் சொல்லல்லியே?" என்று கேட்டாள்.

"இல்லே." "நீ ஏன் என்னை அத்தைன்னு கூப்பிட மாட்டேங்கறே? நான் உன்னைவிட எவ்வளவு பெரியவ!" "எனக்கு வெட்கமா இருக்கு." "நீ என்னை அத ைதன்னு கூப்பிடனும், நான் சொல்றபடி கேட் கணுறும் புரிஞ்சுதா ?”

சோனு பதில் சொல்லவில்லை. "இன்னிக்கு ராத்திரி மொட்டை மாடிக்கு வரியா?" "சீ !" என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து ஓடிப் போனுன் சோனு, மண்டபத்தில் பலியிட்ட மிருகங்களின் தலைகள் فيق (61 مليا கிடந்தன. பத்து ஆட்டுத் தலைகள், அவற்றுக்கு நடுவில் எருமைத் தலை, ஒவ்வொரு தலையிலும் ஒரு விளக்கு. சில விளக்குகள் அனந்து போய்விட்டன. எல்லாத் தலைகளிலும் இருந்த கண்கள் தேவியைப் பார்த்துக்கொண் டிருந்தன. இப்போது அங்கே கூட்டம் இல்லை. பலிக்கட்டையில் கொஞ்சங்கூட ரத்தம் இல்லை. எல்லாநம் அதை வழித்துத் துடைத்து எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள்.

சோனு ஏரிகரைக்குப் போனுன் நல்ல வெயில் வந்திருந்தது. காலேயில் சரத்கால மழை ஒரு பாட்டம் பெய்துவிட்டிருந்தது. புல், பூ, பறவை எல்லாம் சுத்தமாக, புதுமையாக இருந்தன. அப்படி யும் சோனுவுக்கு ஒன்றுமே பிடிக்கவில்லை. அப்போது அவன்

4.09

பைத்தியக்காரப் பெரியப்பா மயில் கூண்டுக்கருகில் உட்கார்ந்திருப் பதைக் கண்டான், வடப்புறத்து வானத்தில் ஒரு கறுப்பு மேகம். அதைப் பார்த்துவிட்டு மயில் தோகை விரித்து ஆடியது. அதைப் பார்த்துக்கொண்டு தம்மை மறந்து உட்கார்ந்திருந்தார் பெரியப்பா.

சோனு கூப்பிட்டான், "பெரியப்பா " கையுங்களவுமாகப் பிடிபட்டவர்போல் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து Hார்த்தார் மணிந்திரநாத். அவருடைய இந்தப் பாவத்தைக் கவனிக் காமலேயே சோனு அவரிடம் ரகசியமாகச் சொன்னுன் : "வாங்க, பெரியப்பா! நாம ஊருக்குப் போயிடுவோம்."

சோனு சாப்பிடவில்லை என்று மணிந்திரநாததுக்குத் தெரிந்து விட்டது போலும். அவனுடைய கண்கள் இடுங்கிப் போயிருந்தன. அவர் அவசர அவசரமாக எழுந்து சோனுவை நேராகச் சமைய லறைக்கு இழுத்துக்கொனடு போனுர். தாமே இரண்டு வாழை இலைக ள எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். ஒரு மண் கோப்பையில் தண்3ைர் எடுத்து வைத்தார். பிறகு வரiந்தாவைக் கடந்து வந்து சமையற்காரப் பிராமணனுக்குச் சைகை காட்டினுர். -

அவர் பையனுக்குச் சாப்பாடு போடச் சொல்கிறர் என்று நகுலுக் குப் புரிந்தது. இன்னும் மகா ப் பிரசாதம் தயாராகவில்லை. பெரிய முற்றததில் இலை போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பையனை அங்கே போய் உட்காரும்படி சொல்லியிருக்கலாம் நகுல். ஆஞல் பெரியவரே வந்து சொல்லும்போது எப்படி மறுப்பது? நகுல் தானே சாப்பாடு பரிமாறினுன் பைத்தியக்கார மனிதர் அக்கறையுடன் சாதத்தைப் பிசைநது பெரிய பெரிய உருண்டைகளாக உருட்டிச் சோணுவுககுக் கொடுத்தார், குடிக்கத் தண்ணtர் கொடுத்தார். சோணுவுக்கு ப்படிச் சாப்பிடப் பிடிக்குமோ அப்படிச் சாதததில் உப்புக் கலந்து பிசைந்து கொடுத்தார்.

அப்படியும் சோனுவால் சாப்பிட முடியவில்லே. காரணம், அவன் பூஜை மண்டபத்தில் வெட்டுண்ட எருமை கிடப்பதைப் பார்த்து விட்டான். என்ன அருவருப்பான காட்சி! அவனுக்கு வாந்தி எடுக்கும் போல் இருந்தது.

சாப்பிட்டுவிட்டு வந்ததும் இரண்டாவது பெரியப்பா படுத்துக் கொண்டு குறட்டைவிட்டுத் துரங்க ஆரம்பித்துவிட்டார். சோணு வுக்குத தூக்கம் வரவில்லை. பைததியக்காரப் பெரியப்பா வராந்தாவில் சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார். நாய்க்காகத் தனியாக ஒரு தொன்னையில் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருந்தார் அவர், அதை வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டுவிட்டு அவருடைய காலடியில் தூங்கியது அது. இந்தச் சமயத்தில் அவரோடு வெளியில் கிளம்பத் தோன்றியது சோணுவுக்கு. யானை லாயத்துக்குப் போய் அங்கே

40
&&&&&&&&&&&&&&&&&




http://www.chiepdf.com Created by TIFF. To PDF trial version, to remove his mark, pleasurgister this sitt w:IC.

யானைக் கருகில் சற்றுநேரம் உட்காரலாம். எருமைப் பலியால் ஏற்பட்ட பயம் சோளுவை யானையிடம் போகத் தூண்டியது. பெரியப்பாவுக்கு யானையைக் காட்டலாம். இப்படி யானை, புல், பூ, பறவைகள் இவற்றைக் காட்டிக் காட்டி அவரைச் சொஸ்தமாக்கி விடுவான் சோனு,

அவர்கள் தோட்டத்துக்குள் நுழைந்து நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். எதிரில் சீதல கூடிா நதி. அவர்கள் நதிக்கரையோடு நடந்தார்கள். மேலே நிர்மலமான ஆகாயம். இருபுறமும் பனை மரங்கள். கரையில் நிறைய மனிதர்கள். அவர்கள் வேகமாகப் போனுர்கள், யானையைப் பார்க்க, சோனு பெரியப பாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு போனுன், அவர்கள் ஆபீஸ் கட்டிடத்தைத் தான் டி வந்தபோது ஜாத்ராக் குழுவின் தலைவன் அவர்களைப் பார் ததுவிட டான்.

ராமாயணம் படித்துக்கொண் டிருந்த அவன் மூக்குக் கண்ணுடி பைத் துடைத்துக்கொணடு நிமிர்ந்தபோது பைத்தியக்கார மனிதர் டையன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடப்பது தெரிந்தது. அவரைப் பார்க்கும்போதெலலாம் அவனுக்கு ராஜா அரிச்சந்திரனின் நினைவு ந்ெதது. மரங்களுக்கு நடுவே போயக்கொண் டிருந்த அவருடைய முகமும் கை கால்களும் நாயின் நிழலும் தெளிவில்லாமல் அவன் கண்ணில் பட்டன.

அக்கம் பக்கம் பார்க்காமல் நேரே நிமிர்ந்து பார்ததுக்கொண்டு நடக்கும் இவரைப் போன்ற ஒரு பற்றற்ற மனிதரைத் தன் ஜாத் ராவி சித்திரிக்க எவ்வளவோ முயன்றும் அவனுல் முடியவில்லை. அவ63ரப் பார்த்ததும் அவன் பெருமுச்சு விட்டான்,

பெரியப்பாவுடன் நடக்கத் தொடங்கியதுமே சோனுவின் பயமும் வருத்தமும் பறந்தோடிவிட்டன. அவன் முன் போல் உற்சாகமாக நடக்க ஆரம்பிததான். அவன் அடிக்கடி பெரியப்பாவை எச்சரித் தான், யானையிடம் விஷமம் செய்யாமல் இருக்கும்படி, விஷமம் செய்தால் தன் தந்தையிடமோ இரண்டாவது பெரியப்பாவிடமோ சொல்லிவிடப் போவதாக அவரைப் பயமுறுத்தினுன்.

அவர்கள் காளிகோவில் போகும் வழியை அடைந்தனர். கடைத்தெரு வழியாகவும் காளி கோவிலுக்குப் போக முடியும். ஆனல் யானை லாயத்துக்குப் போக அந்த வழியில் போகவேண்டிய தில்லை. வலப் பக்கம் உமேஷ் பாபுவின் மண்டபம், மண்டபத். துக்கு வடக்கே பாக்குத் தோப்பு தோப்பைக் கடந்தால் மாந் தோட்டம், அங்கே தான் யானையைக் கட்டி வைத்திருப்பார்கள். ஆனுல் இப்போது சோனுவால் அந்த இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

411http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

பாதையில் வந்துகொண் டிருந்தபோதே யானையின் மணியோசை

*சினுக்குக் கேட்டது. ஆகவே தோப்பில் நுழைந்ததும் யானே fiĪDULJILI பார்த்துவிடலாம் என்று நினைத்திருந்தான் அவன். யானையைக் காணுேம்! அப்போதுதான் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது, காலை வேளையில் யாஜன லாயத்தில் இருக்கும் என்று.

நண்பகலில் ஜசீம் அதைக் குளிப்பாட்ட ஆற்றுக்கு அழைத்துப் போவான். பிறகு தோப்பில் சற்றுநேரம் கட்டி வைத்திருப்

அங்கே அதற்குத் தீனி போடுவான் - வாழைமரம், இலவ கிளேகள்,

தசமியன்று யானை அங்கே இருக்காது. அன்று காஃUயில் ஜசிம் யானையை வீடுவீடாக அழைத்துக்கொண்டு போவான். யானைக் காக அரிசி, அவல், பொரி, சந்தேஷ் எல்லாம் கேட்டு வாங்குவான். விடியற்காலையில் அவன் யானையின் நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டு இடுவான். பலநிற நெட்டித் தட்டைகளால் அதற்கு அலங்காரம் செய்வான். ஐரிகை வேலைப்பாடு செய்த பட்டயத்தை அதன் தஃலயில் கட்டுவான்.

அவர்கள் மறுநாள் யானை மேலேறி உட்கார்ந்துகொண்டு தசராப் பார்க்கப் போகலாமென்று கமலா சொல்லியிருந்தாள். "நீயும் எங்களுடன் வரவேண்டும், சோணு ' என்று சொல்லி யிருந்தாள் அமலா, அவன் பதிலெதுவும் சொல்லவில்லை.

இப்போது யானை எங்கே இருக்கிறது, எந்தப் பக்கம் போக வேண்டும்? தோப்புக்குள்ளே போவதா, அல்லது மண்டபத்துப்

பக்கமாகப் போவதா என்று தெரியவில்லை அவனுக்கு, நாய் தோப்புக்குள் நுழைந்து உறுமியது. அது யானையைப் பார்த்து விட்டது என்று சோணுவுக்குப் புரிந்தது.

அவன் நாயைப் பின்பற்றித் தோப்புக்குள் நுழைந்தான். யானையைக் கண்டான். அதன் கால்கள் சங்கிலியால் கட்டப்பட் டிருந்தன. அது முன்னும் பின்னுமாக அசைந்து கொண்டிருந்தது. ஆணுல் யானையால் நகர முடியவில்லே, காடும், மரங்களும், பறவை களும் புடைசூழச் செளக்கியமாக இருந்தது யானே. சோனுவும் பெரியப்பாவும் சிறுகுழந்தைகளைப் போல் தங்களே மறந்து யானையைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றர்கள். யானே முழங்கால்களை மடக்கிக்கொண்டு உட்சார்ந்தது. சோனுவையும், பைத்தியக்காரப் பெரியப்பாவையும் அடையாளங் கண்டுகொண்டு அவர்களுக்குச் சலாம் செய்தது.

நாயும் அவர்களுக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு உறுமியது. "என்னை உனக்குத் தெரியல்லியா? நான்தான் இவங்களோட நாய்"

412http://www.chiepdf. On - LL LlLLLLLLL LL LLL LLL LLL LLL LLgLLLLS 0 LGLLmaaL LLLL LtTTS aL aS sLLL LLLL LLLGLS

என்று சொல்வது போல ; "உன்னுேடே ஒரு தடவை நதியைக் கடந்து வந்தேனே, ஞாபகமில்லையா?" என்று கேட்பது போல. சோணு யானையைப் பார்க்காமல் பெரியப்பாவின் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான குழந்தை மாதிரி யானையைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் அவர். அந்தக் கள்ளங்கடடமற்ற, நிர்மலமான சிரிப்பைப் பார்த்த சோனுவுக்கு அவர் குணமடைந்து கொண்டு வருவதாகத் தோனறியது. அவன் தன் தாயை மறந்து, அமலாவை பும் கமலாவையும் மறந்து, பாதிமாவை மறந்து பெரியப்பாவின் முதுகுப்புறம் அவருடைய கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு சந்தோஷத் தோடு தொங்கிஞன், "பெரியப்பா ! சொல்லுங்க, ஒண்ணு!”

"ஒண்ணு!” 'ரெண்டு!" "ரெண்டு!" யானேத் தும்பிக்கையை ஆட்டியது. அதன் கழுத்திலிருந்த மணி ஒலித்தது. சோனு சொல்லச் சொல்லப் பெரியப்பாவும் எண் கஃள பெரி%0சயாகச் சொன்னூர். அந்தத் தோப்பில் உட்கார்ந்து கொண்டு சோனு அவருக்கு வாய்பாடு சொல்லிக் கொடுத்தான், ராகம் போட்டு. அவன் சொல்வதைச் சரியாகத் திருப்பிச் சொன்னுர் பெரியப்பா,

"புலன் னு, சந்திரன் ஒண்னு!” "ரெண்டு, பட்டங்கள் ரெனடு!” "மூனூறு, கண்கள் மூணு ' சோணு திடீரென்று எழுந்து நின்று இரு கைகளையும் தூக்கி உரக்கக் கூவினுன் : "அப்பா, அம்மா, பாட்டி, சின்னப் பெரியப்பா, டெரியனணு, சின்னண்ணு, பெரியப்பா சொஸ்தமாயிட்டார்!" என்று கூவிக் கொண்டே மகிழ்ச்சியுடன் இங்குமங்கும் ஓடினுன் சோனு, நாயும் அவனுடன் சேர்ந்து ஓடியது.

யானையின் கழுத்து மணி ஒலித்தது. பெரியப்பா எண்ணிக் கொண்டே போனுர் - ஒண்ணு, ரெண்டு, மூணு, நாலு.

Iடுத்த மாலதி எழுந்திருக்கவில்லை. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு தான் அவளுக்கு நினைவு திரும்பியது. அவள கண் களைத் திறந்து பார்த்தாள். ஏதோ சொல்ல நினத்து அவளுடைய உதடு அசைந்தது.

413http://www.chiepdform LL LLLlL LLL LLLL L LLLLL LLL LLLgLLLLS aLLL LLaL LLLL LLLLLS aLLL at sLLL LL LLLLGLLS

ஆனல் வார்த்தை வெளியே வரவில்லை. அவள் தன் முந்தானையால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். ஜோட்டன் முந்தானையை விலக்கி விட்டு அவளுடன் பேச முயற்சி செய்தாள். மாலதி திரும்பத் திரும்ப முந்தானேயால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள்.

நினைவு திரும்பிய மாலதிக்கு ஜோட்டனப் பார்க்க மிகவும் ஆறுதலாக இருந்தது. இளமை கழிந்துவிட்ட ஜோட்டன் பீரின் தர்காவில் குடித்தனம் செய்தாள். வெற்றில பாக்குக்காக அல்லது அரிசிக் குறு?னககாக வீட்டுக்கு வீடு போய் நெல் பொரித்து, அவல் இடித்துக் கொடுத்த ஜோட்டன். ஆனுல் அந்த ஆறுதல் நீடிக்கவில்லை. தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நினைவு வந்ததும் அவளைச் சோகம் சூழ்ந்துகொண்டது. அப்போது மாலதிக்கு ஜோட்டனோ பரம சத்துருவாகத் தோன்றிகுறள். எங்கேயோ காட்டில் விழுந்து கிடந்த மாலதி இங்கே எப்படி வந்தாள் ?

கோரைக் காட்டுக்குள் ஒளிந்திருந்த அவளை மூன்று பிராணிகள்அவர்களே மனிதர்களாகவே கருத முடியாது - அவளே அணுகியதும் அவள் நினைவிழந்துவிட்டாள். இப்போது இங்கே ஜோட்டனின் வீட்டில் இருக்கிருள். இது ஜோட் டனின் வேலை, அந்த மனிதப் பிசாசுகள் அவளைக் காட்டிலேயே போட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார் கள். அவளை எப்படியோ கண்டுபிடித்துத் தன் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிருளே ஜோட்டன் !

ஜோட்டனுக்கு மாலதிமேல் அப்படி என்ன விரோதம்? காட்டிலே விழுந்துகிடந்து செத்துப் போயிருந்தால் இந்த அதிருஷ்டங் கெட்ட முகத்தை யாருக்கும் காட்டவேண்டி யிருக்காது. ஜோட்டன் மேல் ஏற்பட்ட எரிச்சலால் அவள் கேட்ட கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லே மாலதி.

பக்கிரிசாயபு பாலை எடுத்துக்கொண்டு வந்து மரத்தடியில் உட் கார்ந்திருந்தார். மாலதி குளித்த பிறகு பாலைக் காய்ச்சிக் கொடுக்க வேண்டும். மாலதி ஓர் இந்து விதவை. அவள் குளித்துவிட்டு ஈரத் துணியுடன் தான் பாலைக் காய்ச்சிக் குடிப்பாள். இந்த இடமே அவளுக்கு ஆசாரக் குறைவானதுதான். ஜோட்டன் மாலதியை எழுப்பினுள் "மாலதி 1 எழுந்திரு!"

பால், விறகு, ஒரு புதிய மண்சட்டி எல்லாம் தயாராக இருந்தன, மாலதிக்காக. தானே பாலேக் காய்ச்சி மாலதிக்குக் கொடுக்க ஜோட்டனுக்குத் துணிவு வரவில்லை. இந்து விதவைகளுக்கு எவ்வளவோ ஆசார நியமங்கள், கட்டுப்பாடுகள் உண்டு. மாலதிக்கு ஆறுதல் சொல்லத் துடித்தாள் ஜோட்டன். "ஏ பெண்ணே நீ இவ்வளவு நாள் உன் இளமையை ஜாக்கிரதையாகக் காப்பாத்தி வந்தே. சொப்பனங் கண்டுக்கிட்டு இருந்தே - புருஷனுேடே

414http://www.chiepdf.com

Created by TIFF. To PDF trial version, to remove this mark. leisurgister this suftware.

வேடிக்கையும் விளேயாட்டுமா இருந்த சொப்பனம். இப்போ நடந்தது நடந்திடுச்சு. இதோ பாரு, மண் பாத்திரம், புதுசு. சுத்தத் திலே இதுவும் தங்கமும் ஒண்ணு. இதை யார் தொட்டாலும் ஆசாரங் கெடாது, ஜாதி கெடாது. எழுந்திரு, மாலதி 1 பாலைக் காய்ச்சிக் குடி!" என்று ஜோட்டன் கூறினுள்,

மாலதி எழுந்திருக்கவில்லை; அசையாமல் படுத்துக் கிடந்தாள். ஜோட் டன் பக்கிரிசாயபுவைக் கேட்டாள் "என்ன செய்யறது?" "என்ன செய்யச் சொல்றே?" "நரேன்தாஸ் 0 க்குச் சொல்லியனுப்பணும்." 'அனுப்பேன்." “நான் எப்படி அனுப்புவேன்? என்னுலே தனியாப் போக முடியுமா?"

“இப்பத்தானே சொன்னே நீயே படகோட்டிக்கிட்டுப் போகப் போவதாக ? துர்க்கா பூஜை பார்க்க."

"வேடிக்கை இருக்கட்டும். என்ன பண்றது, சொல்லுங்க ?" "நான் என்ன சொல்றது? "சரி, உங்க இஷ்டப்படி செய்யுங்க" என்று எரிச்சலுடன் சொல்லி விட்டு ஜோ ட்டன் குடிசைக்குள் நுழைந்து, "மாலதி, என் கண் னுேல்லியோ ! எழுந்திரு 1 பாலைக் காய்ச்சிக் குடி, அப்புறம் உன்னைக் கொண்டுபோய் விடறேன்" என்று கூறினுள்,

மாலதி வியப்புடன் ஜோட்டனைப் பார்த்தாள். "உன்னை உங்க வீட்டிலே கொண்டுபோய் விடறேன்."

மாலதி திடுக்கிட் டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள். "நானும் பக்கிரிசாயபுவும் உன்னுேட வரோம்." மாலதி கைகளால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். இந்த அதிருஷ்டங்கெட்ட முகத்துடன் அவள் விட்டுக்கு எப்படிப் போவாள்? அவள் எங்கே போவாள்? யாரிடம் போவாள்? அவள் எங்காவது கண்காணுத இடத்துக்குப் போக வேண்டியதுதான், அல்லது தண்ணிரில் முழுகிச் சாக வேண்டியதுதான். அரற்றினுள் மாலதி,

"உனக்கு என்ன வந்தது இப்போ ? ஒண்னும் ஆயிடல்லே உனக்கு ! சும்மாயிரு."

"நான் எங்கே போவேன்?" பக்கிரி சாயபு இதற்குள் மரத்தடியிலிருந்து வந்துவிட்டார். "நீங்க போகல்லேன்னு என்னத்தைச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இங்கே இருப்பீங்க ? நான் ஒரு பக்கிரி, வேரையும் இலையையும் சாப்பிட்டுக் கிட்டு உசிரோடே இருக்கேன். உங்களுக்குப் பாலும் தயிரும் நெய்யும் எங்கே இருந்து கொண்டுவந்து கொடுப்பேன் ?"

45http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

பக்கிரி சாயபுவைப் பார்த்துப் பயத்தால் வெளிறிப் போய்விட் டாள் மாலதி, அவருடைய நீண்ட நரைத்த தாடியிலிருந்து தன் னரீர் சொட்டியது. ஒரு ஈரத்துண்டைக் கட்டிக்கொண் டிருந்தார் அவர். அவருடைய கைகளிலும் கழுத்திலும் பெரிய பெரிய கண்ணுடிக் கல் மாஃ0கள். பூண்டுத் தைலத்தால் தயாரித்த மையைக் கண்ணில் தீட்டிக்கொன டிருந்தார்.

மாலதியை விரட்ட வருபவர்போல் அவர் குடிசைக்குள் ஓடி வந்தார். "எழுந்திருங்க, எழுந்திருங்க, சொல்றேன் ! குளிச்சுட்டுப் பாலைக் காய்ச்சிக் குடிங்க. நான் கிழவன். தண்ணியிலே நீஞ்சிப் போய்ப் பால் கறந்துக்கிட்டு வந்திருக்கேன். சாப்பிடமாட்டீங்க அதை ?"

மாலதி அசையவில்லை. மாலதியின் பயத்தைப் பார்த்து ஜோட்டன் சிரித்துக்கொண்டாள்.

பகசிரி சாயபு கண்களை உருட்டி மாலதியைப் பயமுறுத்தினர். "சாப்பிட மாட்டீங்களா ? அப்பனுணை, சாப்பிட்டுத்தான் ஆகணும்" என்று சொல்லிக்கொனடே அவர் ஒரு பெரிய விறகுக் கட்டையை எடுத்துவந்தார், "எழுந்திருங்க. நான் ஒரு பைத்தியக்காரன். நீங்க உடனே எழுந்திருந்து குளிச்சுட்டுப் பால் குடிக்கல்லேன்னு இந்த இடத்துக்கு நெருப்பு வச்சுடுவேன், ஆமா !”

ஜோட்டன் பக்கிரி சாயபுவுக்கு ஒத்துப் பாடினுள். "எழுந்திரு, எழுந்திரு. பைத்தியத்தைக் கிளப்பிவிட்டுடாதே 1 சாப்பிடாமே இருந்தா, போன தெல்லாம் திரும்பிவந்துடுமா ? அப்படி வந்துடும்னு நான் உன்னைச் சாப்பிடச் சொல்லல்லே! எழுந்திரு."

பக்கிரி சாயபு சொன்னூர்: "உங்க உடம்பு தங்கம் மாதிரி. தங் கத்திலே அமுக்குப் பட்டா அது ஒட்டிக்கிட்டா இருக்கும்? உடம்பைக் கழுவிக்கிட்டாச் சுத்தாமாயிடும். இதோ பாருங்க, கங்கை தண்ணி யிலே எவ்வளவோ அழுக்கும் அசுத்தமும், வந்து கலக்குது. அம்மா கங்கை அதனுலே அச்சுத்தமாயிடருளா, கெட்டுப் போயிடமுளா ? ஆத்துக்கு எச்சில் கிடையாது, பனிகட்டிக்கு எச்சில் கிடையாது. தண்ணி தண்ணியாலேயே சுத்தமாயிடும்." -

மாலதி அப்படியும் அசையாமல் குடிசை மூலையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

ஜோட்டன் பக்கிரி சாயபுவிடம் சொன்னுள், "இப்ப என்ன செய்ய்றது? கண்ணு இடுங்கிக் கிடக்கு, சாப்பிட்டு எவ்வளவு நாளாச்சோ? ஒனணும் பேசவே மாட்டாங்களுளே!"

"நான் போயிப் பெரிய மியான் கிட்டேயிருந்து கோஷாப் படகு எடுத்துக்கிட்டு வரேன். அப்பறம் அல்லா பேரைச் சொல்லிக்கிட்டுப் படகிலே புறப்படலாம்."

46http://www.chiepdf.com Created by TIFF. To PDF trial version, to remove this mark. File:Istigister this si filwaire.

தண்ணிரில் நீந்தியும் கரையில் நடந்தும் சுமார் ஒரு கோச தூரம் சென்றல் குடியிருப்பை அடையலாம். அங்கே போகும் வழியில் ஒரு தடவை வாந்தியெடுத்தார் பக்கிரிசாயபு மழைக்காலம் வந்துவிட்டால் பக்கிரி சாயபுவின் பாடு திண்டாட்டந்தான். அவரிடம் இருந்த இரண்டு ஆடுகளின் பாலும் காட்டுக்கீரையும் அல்லி கிழங்குந்தான் கதி. முஸ்கிலாசானை எடுத்துக்கொண்டு தண்ணி ரைக் கடந்து போக முடியாது. யாராவது இறந்துபோய், தர்க்காவில் பினத்தைப் புதைக்க வருபவர்கள் ஏதாவது கொடுத்தால் அதை வைத்துக்கொண்டுதான் காலம் தள்ளவேண்டும். கண்ட இலைகளை யும் கிழங்குகளையும் தின்று வயிறு கெட்டுவிட்டது பக்கிரி சாயபுவுக்கு.

கோஷாப் படகு கொண்டு வருவதற்குள் பொழுது ஏறிவிட்டது. பக்கிரிசாயபு ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை. ஜோட்டன் ஒரு தவலைத் தண்ணிரை எடுத்துக் கடகட வென்று குடித்தாள். கொஞ்சம் விறகு, ஒரு புதுச் சட்டி, அடுப்பு, பால் எல்லாவற்றையும் எடுத்துப் படகில் வைத்துக்கொண்டாள். பக்கிரி சாயபு ஆடுகள் இரண்டையும் விட்டுக்குள் கொண்டுவந்து கட்டிவிட்டு மாலதியைக் கூப்பிட்டார். "அம்மா, எழுந்திருந்து வாங்க '

மாலதியை அழைக்க வந்த ஜோட் டன் மாலதியால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை என்று கண்டாள். அவள், மாலதியிடம் வீட்டில் தேய்த்துக் கொள்ளச் சொல்லிப் பூண்டுத் தைலத்தை ஒரு பாட்டிலில் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். பிறகு அவளேக் கெட்டியாகப் பிடித்துத் தூக்கினுள். மாலதிக்குத் தலே கிறுகிறுத்து அவள் கீழே விழுந்தாலும் விழுந்துவிடலாம். எப்படி ஆகிவிட்டது அவளுடைய முகம்? கண்களும் முகமும் எப்படிக் கறுத்துப்போப் விட்டன! அவளு டைய தங்கமான உடம்பில் யாரோ நெருப்பு வைத்துவிட்டார்களே ! மாலதியை நிமிர்ந்து பார்க்கவே பயமாக இருந்தது ஜோட்டனுக்கு. அந்தப் பெண் தற்கொலை செய்துகொள்ள தயாராயிருக்கிருள்! சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் செய்துகொண்டு விடுவாள்.

நோயின் வேதனையால் உள்ளுறத் துடித்தார் பக்கிரி சாயபு. பக்கிரிக்கு வியாதி வரலாமா? அவருடன தங்கியிருந்த இவ்வளவு காலத்தில் அவர் ஒரு நாள் கூட நோய்வாய்பட்டு ஜோட்டன் பார்த்ததில்லை. காலை முதற்கொண்டே அவருடைய வயிற்றில் ஒரே களேபரம். பாரிடம் சொல்வது இதை ? வயிற்றுக்குள் ஒரே எரிச்சல், ஒரே வேதனை. உடம்பில் ஏதாவது கோளாறு ஏற்பட் டால் ஏதாவது மூலிகையை எடுத்துக் கசக்கி அதன் ரசத்தைக் குடிப்பது அவர் வழக்கம், அப்படியே இன்றும் காட்டுக்குள் போய் ஏதோ மூலிகையின் சாறைக் குடித்தார் அவர்.

417

Σ 7http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

அவர் ஜோட்டனிடம், "நீ ஏதாவது கொஞ்சம் சாப்பிட்டுக்கோ! எனக்குப் பசி இல்லை" என்ருர்,

"நான் எப்படிச் சாப்பிடுவேன்? மாலதி ஒண்னுமே சாப்பிடல் Call Cui ''.

பக்கிரி சாயபு இப்போது திறந்தவெளியில் மாலதியை நன்றகப் பார்த்தார். உண்மையாகவே மாலதியின் நிலை நன்முக இல்லைதான். அவர் ஜோட்டனின் காதுக்கருகில் கிசுகிசுத்தார். "அவளை நன்ருரகப் பிடிச்சுக்கோ, இருக்கிற நிலையைப் பார்த்தா உடம்புக்கு நல்லா யில்லை போலிருக்கு. இந்தப் பொண்ணுேட புத்தி சரியாயில்லே. பைத்தியத்தின் லட்சணம் தெரியுது. உடன்கட்டையேறிச் சதியாகப் போற பொண்ணு மாதிரி இருக்கா இவ."

பக்கிரி சாயபு சிறியவனுயிருந்தபோது ஆற்றங்கரையில் ஒரு பெண் சதியாகி உடன்கட்டையேறிய கதையைக் கேட்டிருந்தார். மாலதி யின் நிலை அந்தக் கதையை நினைவூட்டியது அவருக்கு. இந்தப் பெண் உட்கார்ந்தவாறே தற்கொலை செய்துகொள்ளத் திட்டமிடு கிருள் போலும்.

ஜோட்டன் மாலதியைப் படகின் நடுவில் உட்கார வைத்தாள். பக்கிரி சாயபு முஸ்கிலாஸான் விளக்கையும் எடுத்துக்கொண்டார். எப்போது வெளியே கிளம்பிவிட்டாரோ, திரும்பிவர இரண்டு மூன்று நாட்களும் ஆகலாம், இரண்டு மூன்று வாரங்களும் ஆகலாம். விளக் குடன் கிராமம் கிராமமாகச் சுற்றலாம். அவர் பெரிய மியானிடம் படகு கேட்கப் போனபோது சொல்லியிருந்தார். "பீபியைக் கூட்டிக் கிட்டுப் போறேன், விளக்கும் கொண்டு போறேன். கொஞ்ச நாள் ஆத்திலேயும் வாய்க்கால்லேயும் போய்க்கிட்டிருப்பேன். பொறந்த ஊருக்குப் போகணுமின்னு ஏக்கம் வந்திடுச்சு பீபிக்கு. துர்க்கா பூஜை பார்க்கணுமாம், ஒரு தடவை கூட்டிக்கிட்டுப் போயிட்டு வரேன்." அவர் வேண்டுமென்றே யாரிடமும் மாலதியைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. சொல்லிவிட்டால் மக்கள் தர்காவுக்கு ஓடிவரு வார்கள். போவீசும் வந்துவிடும்.

இவை எல்லாம் நேராமலும் இருக்கலாம். காரணம், இது ஜாதி, குல கெளரவத்தைப் பற்றிய விஷயம். மாலதியை இப்பொது களங்கம் சூழ்ந்திருக்கிறது. ரஞ்சித், சின்ன டாகுர், நரேன்தாஸ், மற்றக் கிராமத்தாரும் மாலதியைச் சூழ்ந்து நிற்பதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டார் பக்கிரி சாயபு. அவளால் ஜாதிக்கே, குலத்துக்கே எகங்கம்ஏற்பட்டுவிட்டது. அவளேக் காட்டுக்குவிரட்டிவிடுவார்கள்.

இத்தகைய எண்ணங்கள் மாலதிக்கும் ஏற்பட்டிருக்கலாம். மாலதி பொறுமிப் பொறுமி அழுவதைக் கவனித்தார் பக்கிரி சாயபு. இதுவும் நல்லதுதான் பாவம், அழுது அழுது அவளுடைய வேதனை

A18http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

கொஞ்சம் குறையட்டும், வேதனை குறைந்தால் வாழ்க்கை பாரமாகத்

தோன்றது, உலகம் அவ்வளவு கொடூரமாகத் தோன்றது.

ரஞ்சித்தை நினைத்துக்கொண்டு கேவிக் கேவியழுதாள் மாலதி. "டாகுர், அவங்க என்னுேட எல்லாத்தையும் பிடுங்கிக்கிண்டுட்டாங் களே! நான் உனக்கு என்ன தருவேன்?

பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் போல் யார் யாரோ இரவு முழுவதும் அவளுடைய உடலைக் குதறிப் பிடுங்கிவிட்டார்கள். இரத்தக் களறியாகிவிட்ட அவள் தேகத்தின் மேல் ஏதேதோ பிசாசுகள் நர்த்தனம் செய்தன. மூன்று மிருகங்கள் நரகத்தில் குதிக்கும் வெறியுடன் அவளைத் தாக்கின. அந்த மலைப் பாம்புகள் அவள் மேல் இரவு பூராவும் நெளிந்து திரிந்தன. அவர்கள் அவளை என்ன செய்தார்கள், எங்கிருந்து எங்கே இழுத்துக்கொண்டு போஞர்கள்ஒன்றுமே நினைவுக்கு வரவில்லை அவளுக்கு அந்த இடுகாட்டின் இருட்டில் தசை வெறியில்-பின நாற்றத்தை மோப்பம் பிடித்துக் கொண்டு புதைகுழியில் நுழையும் ஓநாய் போல - அவர்கள் மாலதியின் தேகத்துக்குள் புக முயற்சி செய்தார்கள். அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் நோவு எடுத்தது. உடம்பு வீங்கிப் போய்விட்டது. அவளால் எழுந்து உட்கார முடியவில்லை. தன் நினைவிழந்த உடலில் அவர்கள் இழைத்த கொடுமையைக் கற்பனை செய்து பார்த்தபோது அவளுக்கு அருவருப்பால் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது.

மாலதி ஓங்களிப்பதைப் பக் கிரி சாயபு கவனித்தார், "சாப்பிடல்லேன்னு வாந்தி வராதா ? நீங்களே சொல்லுங்க என்ருள் ஜோட்டன்.

மாலதி ஓங்களித்துக் கொண்டே இருந்தாள். இப்போது அவ ளுடைய அழுகை ஓய்ந்துவிட்டது. பக்கிரிசாயபு ஆற்றின் ஓரமாகப் படகைச் செலுத்திக்கொண்டு போனுர். துரியன் வானத்தில் மேலே ஏறிக்கொண் டிருந்தான். Luis éif சாயபு ஜிப்பாவைக் கழற்றினுர், ஒரு லங்கோடு மட்டுமே அணிந்திருந்தார் அவர், கழுத்திலும் கையிலும் அவர் அணிந்திருந்த கண்ணுடிக்கல் மாலைகளும் தாயத்துகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று உராய்ந்து ஒலி யெழுப்பின. அவரைப் பார்த்தால் ஒரு பண்டைக் காலத்து மகரிஷிபோல் இருந்தது-கண்வ மகரிஷி சகுந்தலையை அரசனிடம் அழைத்துப் போய்க்கொண் டிருக்கிருரர். அவளை எப்படியாவது அவளுடைய ஊரில் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிட வேண்டும்.

அவர் தாம் உள்ளுறப் படும் உபாதையைக் காட்டிக்கொள்ளாமல்,

விடாமல் துடுப்பு வலித்தார்.

ஜோட்டன் சொன்னுள் : "மாலதி, கொஞ்சம் பால் குடி, குடிக்

கல்லேன்னு செத்துப் போயிடுவே!"

49http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

மாலதி ஒன்றும் பேசாமல் ஓங்களித்துக்கொண்டே படகின் மேல் தட்டில் படுத்தாள்.

இந்த வயதில் இவ்வளவு தூரம் படகு வலித்துக்கொண்டு போவது தம்மால் முடியாத காரியம் என்று பக்கிரிசாயபுவுக்குப் புரிந்தது. நேர்வழியில் சென்றலும் ஊர் போய்ச் சேர இரவு வெகு நேரமாகிவிடும். தண்ணிர் வடிந்துகொண்டிருந்ததால் நேர்வழியில் செல்ல முடியாது. பாத்ர மாதக் கடைசியிலிருந்தே தண்ணிர் வடியத் தொடங்கிவிடும். நடு நடுவே மணல் மேடுகள் தெரிந்தன. அவற்றைச் சுற்றிப் படகுவிட வேண்டும். மேக்னுவில் போனுல் இன்னும் சற்றுவழியாகிவிடும். சன் கந்தா வழியே போய், கடுபர்தி மைதானத்துக் கருகில் ஆற்றில் போய் இறங்கினுல் அவ்வளவு கஷ்ட மில்லை, தண்ணிரின் போக்கோடு படகைச் சுலபமாகச் செலுத்தலாம்ஆனல் வயிறறுக்குள் என்ன எரிச்சல் மூலிகைச் சாற்றல் வேதனை குறையவில்லை. தொண்டையும் நெஞ்சும் உலர்ந்து போய்விட்டன. பக்கிரிசாயபு சிரமப்படுவது ஜோட்டனுக்குப் புரிந்தது. அவள் ஹலிக்கா தயார் செய்தாள். ஹல்க்கா பிடித்தால் மனிதருக்குக் கொஞ்சம் தெம்பு வரும். அவள் அவருக்கு ஹஜூக்காவைக் கொடுத்துவிட்டுத் தானே துடுப்பு வலிக்கத் தொடங்கினுள். பக்கிரிசாயபுவிடம் சொன்னுள். "மாலதிதான் பால் சாப்பிடல்லே. நீங்களாவது சாப்பிடுங்க. சாப்பிட்டால் கொஞ்சம் தெம்பாயிருக்கும். சாப்பிடாமே இவ்வளவு தூரம் எப்படிப் போக முடியும் ?"

"ஊஹ*)ம், வேண்டாம் !" என்று சொல்லிவிட்டுப் பக்கிரிசாயபு கீழேயிருந்து தண்ணிரை மடக் மடக்கென்று குடித்தார்.

பக்கிரிசாயபுவும் ஜோட்டனும் மாலதிக்காகத் தங்கள் பசியையும் கஷ்டத்தையும் பொருட்படுத்தவில்லை. தர்காவில் தன்னைப் போட்டுவிட்டுச் சென்ற மனிதப் பிசாசு யாரென்று மாலதியாரிடமும் சொல்லவில்லை. கேட்டால் விம்மி விம்மியழுதாள். தன் உடலில் இழைக்கப்பட்ட கொடுமையின் அடையாளத்தைப் பார்க்கும்போது அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடும் போலிருந்தது. அவருடைய தர்காவில் இத்தகைய கொடுமை நிகழ்ந்துவிட்டதற்காகத் தம்மையே குற்றவாளியாக நினைத்துக்கொண்டார் பக்கிரிசாயபு, அவர் முஸ்கிலாசான் விளக்கை ஏற்றிக்கொண்டு இரவில் இடு காட்டில் சுற்றுவார். நீண்ட அங்கியணிந்த அவருடைய உருவம் விளக்குடன் சுற்றுவதைத் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் மனிதர்கள் பயந்துபோய் ஓடுவார்கள். அப்படிப்பட்ட இடத்தில் சில பாவி கள் வந்து தங்கள் நீசச் செய்கையால் தர்காவின் புனிதத்தையே கெடுத்துவிட்டார்கள். இந்த அநியாயத்துக்குப் பொறுப்பு பக்கிரி சாயபுவும் ஜோட்டனுந்தான். மனிதன் சாகாவிட்டால் பக்கிரிசாயபு

ፊዟ20http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

வுக்கு மதிப்பு இல்லை. நாளுக்கு நாள் அவருடைய சாப்பாட்டுக் கஷ்டம் அதிகரித்துக்கொண்டு வந்தது.

ஜோட்டன் பாலைப் படகின் மேல்தட்டில் வைத்திருந்தாள், ஜோட்டன் எவ்வளவு வற்புறுததியும் மாலதி பாலைக் குடிக்கவில்லை. படகின் ஆட்டத்தில் பால் தளும்பி வழிந்ததால் கோபம் வந்தது பக்கிரிசாயபுவுக்கு.

முதலில் பக்கிரிசாயபுவுக்குப் படகுத் துறை இருக்குமிடம் தெரிய வில்லை. அவர் இந்தப் பக்கம் வந்து வெகு காலமாகிவிட்டது.

நவமிச் சந்திரன் மறைந்துவிட்டான். எங்கும் ஒரே அமைதி. இருட்டில் வயல் வெளியிலிருந்து ஒரு கிரெளஞ்ச பட்சியின் குரல் கேட்டது. தூரத்தில் பிரதாப் சந்தாவின் வீட்டுத் துர்க்கா பூஜை விளக்குகள் கண்ணுக்குத் தெரிந்தன. அவற்றைக் குறிவைத்துக் கொண்டு படகை ஓட்டினுர் பக்கிரிசாயபு. அவருடைய கண்கள் இருண்டுகொண்டு வந்தன. கைகளும் கால்களும் வலுவிழந்தன. அவருக்கு வாந்தி வந்தது. பிறருக்குத் தெரியாமல் இருட்டில் வாந்தி எடுத்தார் அவர், வாய் கொப்புளிப்பது போல் பாவனை செய்தார். பூச்சிகள் மரங்களிலும் வயல்களிலும் பறந்துகொண் டிருந்தன. பக்கிரிசாயபு பிரதாப் சந்தாவின் படகுத் துறையைத் தாண்டி நரேன்தாஸின் படகுத் துறைக்கு வந்து சேர்ந்தார். எல்லாரையும் இறங்கச் சொன்ஞர்.

படகில் படுத்திருந்த மாலதி எழுந்திருக்கவில்லை. படகு எங்கே போகிறது, பக்கிரிசாயபுவும் ஜோட்டனும் 6,60תT படகை ஒட்டிக் கொண்டு போகிருர்கள் என்பன வெல்லாம் மாலதிக்குப் புரிந்த தாகவே தெரியவில்லை. படகுத் துறையில் வந்து நின்றதும் அவளுக்கு நினைவு மீண்டது.

அடே இது அவர்கள் வீட்டுப் படகுத் துறையல்லவா ? காலை வேளைகளில் வாத்துக்களை வெளியே விட்டுவிட்டு இங்கேதான் உட்கார்ந்திருப்பாள் மாலதி. தலைக்கு மேல் ஒரு கடம்பமரம். மழைக் காலத்தில் அந்த மரத்தில்தான் எவ்வளவு பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கும் 1 ஆணுல் இந்த இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குள் இந்த இடம் அவளுக்குப்பழக்கமில்லாததாக த தோன்றியது.ஏதோ ஒரு புது இடத்துக்கு வந்திருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது அவளுக்கு. இந்த இருளில் திடீரென்று செய்தி கொண்டு போவதிலும் ஓர் ஆபத்து இருந்தது. மாலதி கானமல் போய் எவ்வளவு நாளாகி விட்டனவோ! திடீரென்று நரேன்தாஸைக் கூப்பிட்டு விஷயத்தைச் சொன்னூல் அவன் உணர்ச்சி : வசப்பட்டுக் கதறத் தொடங்கி விடலாம். மாலதியைப் பார்த்து ஊர்மக்கள் கூடிப் பக்கிரி சாயபுவையே கட்டிப் போட்டுவிடலாம்.

421http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

அவரையே கேட்கலாம் : "மாலதி உங்களுக்கு எங்கே கிடைச்சா ? மனசுக்குள்ளேயே இப்படி ஒரு கெட்ட எண்ணம் இருந்ததா உங்களுக்கு?" உடகாரம் செய்யப் போய்த் தாமே வம்பில் மாட்டிக் கொண்டு விடுவார். அவர் இந்தக் காரியத்தைத் தடங்கலின்றி செய்து முடிக்கச் சில ஏற்பாடுகள் செய்தார்,

முஸ்கிலாசான் விளக்கிலிருந்து மையை எடுத்துத் தன் கண்களிலும் முகத்திலும் தீட்டிக்கொண்டார். நீண்ட அங்கியை அணிந்து கொண்டு கண் களையும் சிவப்பாக்கிக் கொண்டார். இந்த வேஷத் தில் அவர் இந்த உலகத்தைச் சேர்ந்த மனிதர் அல்ல. தாயத்துமா?ல களும், நீண்ட அங்கியும், கையில் முஸ்கிலாஸானுமாக ஒரு தனிப் பிரகிருதியாய்க் காட்சியளிததார் அவர். நினைத்தால் மரங்களையும் பறவைகளையும் சாம்பலாக்கிவிடும் சக்திபடைத்த அபூர்வ மனித ராகத் தோன்றினுர் அவர். கையில் விளக்குடன் ஏதோ ஒரு தூரத்து லட்சியத்தை நோக்கிப் பிரயாணம் செய்யும் உருவம். அவர் வானத் துக்கு ஒளி தருபவர். விரும்பினுல் ஒரே தாண்டில் கடலே கடந்து விடக் கூடியவர்.

இவ்வாறு ஒரு விசித்திரத் தோற்றம் பூண்டு அவர் தள்ளாடித் தள்ளாடிக்கொண்டே நரேன்தாஸின் வீட்டை நோக்கி நடந் தார். இப்போது அவர்- சாந் சதா கரின் நாட்டுப் பெண் போல, ஈசாகானின் ஸோனுயிபீபியைப் போல-ஒரு கட்டுக்கதைப் பாத்திர மாகக் காட்சியளித்தார்.

நஎளிரவில் இப்படிப்பட்டவரின் குரலைக் கேட்டு நடுங்காத சம்சாரி யார் இருக்க முடியும்? அந்த நேரத்தில் அவர் ஒரு சாதாரண மனிதராகவே இருக்கமாட்டார். ஆகாயததையும் பூமியையும் திறந்த வெளியின் இருளையும் பிளந்துகொண்டு தோன்றும் தேவதூதராகக் காட்சியளிப்பார் அவர்.

ஆணுல் இப்போது பக்கிரிசாயபு உள்ளுறப் பலமிழந்து போயிருந் தார். அவருக்குக் கண் இருண்டு கொண்டு வந்தது. அப்படியும் அவர் தம சோர்வையும் வயிற்று நோயையும் பொருட்படுத்தாமல் உரக்கக் கத்தினுர். "முஸ்கிலாசான்! முஸ்கிலா.ஆ.சா.ஆன் !”

ஆயினும் அவருடைய குரலில் வழக்கமாக இருக்கும் கம்பீரம் இப்போது இல்லை. இந்தப் பிராந்தியத்தில் வசிப்பவர்கள் எல்லாரும் கேட்டு நடுங்கும்படியாகக் குரல் எழுப்பவேண்டும் அவர். "நான் ஆஸ்தானு சாயபுவின் தர்காவில் வசிக்கும் பக்கிரி மனிதர்கள் இறக்கும் காலத்தில் அவர்களுடைய சவக்குழிகளில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றுவது என் வேலை. மரங்களின் உச்சானிக் கிளைகளில் விளக் கேற்றித் திரியும் அபூர்வப் பிறவி நான் ."

422http://www.chief pdf. On LL LlL LLLL LLLL LL LLLL LLL LLLgLLLLLLS aL LLLLLaL LLLL LtLLLTSLLLLa LLLLL LL LLL LLLGLS

"அபூர்வப்பிறவி நான். தாய்மார்களே பிறப்பைப்போல், சாவைப் போல், இந்த உலகத்தில் பிழைத்திருப்பதும் ஓர் ஆச்சரியமான நிகழ்ச்சிதான். இன்பமும் துன்பமும் கலந்த வாழ்க்கையில் கடவுளின் கருணை கஷ்டத்தை எளிதாக்கிவிடும். முஸ்கிலாசான் !" என்று அவர் கம்பீரமாகத் தமக்குச் சக்தியிருந்தபோது கூவுவது வழக்கம். இப்போதும் அப்படிக் குரல் கொடுக்க விரும்பிஞர் அவர். ஆணுல் முடியவில்லை. கொஞ்சதூரம் நடந்ததும் அவர் களைத்துப் போய்க் கீழே உட்கார்ந்துவிட்டார். முஸ்கிலாசான் விளக்கின் தண்டின் பலத்தில் எழுந்து நின்றர் அவர். அவருக்கு வாந்தி வந்தது. தாம் வாந்தியெடுப்பதை ஜோட்டன் பார்க்காதிருப்பதற்காக அவர் விளக்கை உயரத் தூக்கி அதன் கீழ் இருட்டில் வாந்தியெடுத்துவிட்டு மேலும் நடக்கத் தொடங்கினர். அவர் குடித்த நீரும் சாப்பிட்ட அல்லிக்கிழங்கும் வாந்தியாக வெளிவந்தன. ஆஸ்வின் மாதத்தில் வடியும் தண்ணிரின் நாற்றம் அவருடைய வாந்தியிலும் வெளிப்

--9.

தன் வீட்டுக் கதவைத் திறந்த நரேன்தாஸ் வாசலில் பக்கிரிசாயபு நிற்பதைக் கண்டான். நல்ல உயரம், கையில் முஸ்கிலாசான், தலையில் தலைப்பாகை, வெள்ளைக் கேசம், வெள்ளைத் தாடி, கறுத்த முகம், சிவந்த கண்கள். முகத்துக்கு வெகு அருகில் விளக்கு எரிந்தது. கண்ணின் கருவிழிகள் மேல்பக்கமாகக் குத்திட்டு நின்றன. அவரது வாய் குடும்பஸ்தர்களின் மங்களத்தை உத்தேசித்து ஏதோ மந்திரங்களை முனு முணுத்துக்கொண் டிருந்தது ; கழுத்தில் நீல, சிவப்பு. மஞ்சள் நிறக்கற்கள் பளபளத்தன. அவரைப் பார்த்து விட்டு ஆபுவும் சோபாவும் வீட்டுக்குள்ளிருந்து வெளியே வரப் பயந்தார்கள். அத்தை காணுமற் போனதிலிருந்து ஒரு சிறு அரவம் கேட்டாலும் அவர்களுக்கு விழிப்பு வந்துவிடும். நரேன்தாஸ் 0க்கு இரவில் தூக்கமே வருவதில்லை. யாரோ தன் வீட்டின் நாற்புறமும் ஏதோ கிசுகிசுத்துக்கொண்டு அஃலவதுபோல் ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது அவனுக்கு.

நரேன்தாஸ் பக்கிரிசாயபுவின் அருகில் வந்ததும் அவர் கொஞ்சம் மையை எடுத்து அவனுடைய நெற்றியில் திலகமிட்டார். முஸ்கிலா சான் விளக்கில் மூன்று குழிகள் இருந்தன. ஒன்றில் விளக்கு, இன்னென்றில் மை, மூன்றுவது குழி காசு போடுவதற்காக. நரேன் தாஸ் அந்தக் குழியில் காலணு போட்டுவிட்டு ஆபாராணியையும், சோபா, ஆபுவையும் பொட்டு இட்டுக்கொள்வதற்காகக் கூப்பிட் டான். அவர்கள் பொட்டு இட்டுக்கொண்டு வீட்டுக்குள் போனபிறகு பக்கிரிசாயபு இருட்டில் நரேன்தாஸின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'தாஸ், உங்க தங்கையைப் பத்தி செய்தி வந்திருக்கு" என்ருர்,

423http://www.l.ie/pdf, on LL LLLLLlLLLLLLL LL LLLLL LL LLL LLL LLLLLLLLS L0L LCCLLLaL LLLL LlmLLLTSaLLaaSLLLL LL LLL LLLGGLS

"என் தங்கையைப் பத்தியா?" "ஆமா, அந்த லக்ஷமியை நான் தர்க்காவிலே கண்டெடுத்தேன்." "என்ன சொல்றீங்க?" நம்ப முடியாதவனுகக் கூவிவிட்டான் நரேன்தாஸ்.

"ஆமா, கண்டெடுத்தேன். உன் தங்கை வனதேவதை மாதிரி ஓடி வந்தா, ‘என்னைக் காப்பாத்துங்க, காப்பாத்துங்க"ன்னுகத்திக்கிட்டு"

"நீங்க காப்பாத்தினிங்களா ?” "ஆமா காப்பாத்தினேன்.” கம்பீரமாகப் பதில் சொன்னுர் அவர், "நான் ஒரு பக்கிரி. எனக்கு மந்திர சக்தி உண்டு. நான் உன் தங்கை யைக் காப்பாத்திட்டேன். அவளை யாராலும் கெடுக்க முடியல்லே." மாலதிக்காகப் பொய் சொன்னுர் அவர். அவருக்கு வாந்தி வந்தது, அவர் விளக்கை உயரத் துாக்கிக்கொண்டு கீழே இருட்டில் தம் அங்கியால் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாந்தியெடுத்தார். பொறுக்க முடியாத நாற்றம் வந்தது வாந்தியிலிருந்து.

ஏதோ ஒரு பைத்தியத்தைப் பார்ப்பது போல் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்ருன் நரேன்தாஸ். அவருடைய பேச்சைக் கேட்க ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. திகைப்பாகவும் இருந்தது அவனுக்கு. பக்கத்தில் மாலதியைக் காணுேம். இவரோ மாலதியைக் காப்பாற்றி விட்டதாகச் சொல்கிறர். பக்கிரிசாயபுவின் தைரியத்தைப் பற்றிப் பல கதைகள் கேட்டிருக்கிறன் அவன். இவர் சொல்வதை நம்புவதா, இல்லையா?

அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டவணுகத் தன் மனைவியைக் கூப்பிட் டான். "ஆபுவோட அம்மா, கேட்டியா பக்கிரிசாயபு சொல்றதை? இவர் மாலதியைக் கண்டுபிடிச்சுட்டாராம்."

தாம் போட்ட வேஷம் பலன் அளித்துவிட்டது என்பதை நரேன் தாளியின் நடத்தையிலிருந்து புரிந்துகொண்டு விட்டார் பக்கிரி சாயபு, நரேன்தாஸ்-ம்ே அவனுடைய குடும்பத்தினரும் ஆகாயத்தி லிருந்து குதித்து வந்திருக்கும் ஓர் அபூர்வப் பிறவியைப் பார்ப்பது போல் வியப்புடனும் பயத்துடனும் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்ருர்கள். அவர் விளக்கைப் பெரிதாகத் தூண்டிவிட்டார். குடிசை யிலேயே நெருப்புப் பற்றிக்கொண்டு விடுமளவுக்கு அவ்வளவு பெரிதாக எரிந்தது விளக்கு. எங்கும் ஒரே வெளிச்சம், கீழ்ப் பக்கத் தில் இலந்தை மரத்தடியில் மட்டுந்தான் இருட்டாயிருந்தது. அங்கே தான் மாலதியை வைத்துக்கொண்டு நின்றுள் ஜோட்டன்.

நரேன்தாஸ் தம் பேச்சை நம்ப வேண்டுமென்பதற்காகப் பக்கிரி சாயபு, "லா இலாஹா இல்லல்லா, பிஸ்மில்லா ரகிமானே ரகீம்" என்றெல்லாம் மந்திரம் உச்சரிப்பது போல் கம்பீரமாகச் சொன்னுர், *தாஸ் 1 மாலதியம்மா வனதேவதை மாதிரி காட்டிலே ஒடினு.

424http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

அப்போ ஆத்திலே தண்ணி இல்லே, பறவைகள் கூவல்லே, மைனு மதிச் சந்தையிலே கடைகளிலே விளக்கு எரியல்லே. அம்மா ஓடிவரபோது காடும் மரமும் அழுததாக்கும். நான் அவளைக் கண்டுபிடிச்சுக் கூட்டிக்கிட்டு வந்திட்டேன், தாஸ்."

இலந்தை மரத்தடியில் நின்றுகொண்டு அவர் சொல்வதை யெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் மாலதி, ஜோட்டனின் பக்கிரி சாயபு, திருவிழாக்களில் காஜிப் பாட்டுப் பாடும் வாத்தியக்காரர் களைப் போல் சுற்றித் திரியும் பக்கிரி சாயபு இப்போது மாலதிக்காகப் பொய் சொன்னூர்,

ஆபாராளி வீட்டுக்குள்ளிருந்து கூவினுள். "அவள் எங்கே, பக்கிரி சாயபு? கண்ணுக்கு ஒருத்தரும் தெரியல்லியே!"

"இருக்கா, உங்களுக்கு ஆட்சேபமில்லேன்னு காண்பிக்கிறேன்." "பொய் சொல்லாதீங்க, பக்கிரிசாயபு. எனக்கு நம்பிக்கை ஏற்படல்லே' என்ருள் நரேன்தாஸ்.

"இப்போ ஏற்படும் பாருங்க" என்று சொல்லிவிட்டுப் பக்கிரி சாயபு கூவினுர், "அம்மா தாயே! இப்போ வில்வ மரத்தடியிலே அல்லது பூச்செடிக்குப் பக்கத்திலே எழுந்தருள்வாய், அம்மா!" கூவிக்கொண்டே அவர் தம் விளக்கைத் தூண்டிவிட்டார். அவ ருடைய அடிவயிற்றில் தாங்கமுடியாத வலி ஏற்பட்டது அப்போது. வலியின் கடுமை காரணமாகச் சுருண்டு போய்விட்டார் அவர். நிமிர்ந்து நிற்க முடியவில்லே அவரால், இந்த நோவையும் எப்ப டியோ பொறுததுக்கொண்டு அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். சிரிக்க முயன்றுகொண்டு கையையும் காலையும் ஆட்டியவாறு கோஷித்தார். "அம்மா, வா 1 ஆகாசத்திலேருந்து காத்திலேருந்து இங்கு வந்து குதி" மந்திர ஜாலம் செய்யும் பாணியில் இருந்தது அவரது செய்கை, பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களான தீனபந்துவும் அவருடைய இரு மனைவிகளும் பக்கிரி சாயபு முஸ்கிலா சான் எடுத்துக்கொண்டு வந்திருப்பதை அறிந்தார்கள். இதற்குள் மாலதி நரேன்தாஸின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்துவிட்டாள். பக்கிரி சாயபு விளக்கைத் திருப்பிக் காட்டியதும் ஆபாராணியும் நரேன்தாஸ் ம்ை அங்கு மாலதி சோர்ந்து, களைததுப் போய், தரையில் விழுந்துவிடப் போகிருற்போல் நின்று கொணடிருப்பதை கண்டார்கள். அவர்கள் ஓடிச் சென்று மாலதி யைத் தாங்கிக்கொண்டதும் பக்கிரி சாயபு விளக்கை அனைத்து விட்டு விடுவிடென்று படகுத் துறைக்குத் திரும்பினுர். ஜோட்டனும் அவரைப் பின்பற்றினுள், பக்கிரிசாயபுவிடம் கிசுகிசுத்தாள், "சீக்கிரம் படகை எடுங்க. தாமதம் செய்யாதீங்க."

இருளில் பக்கிரி சாயபுவின் உடை மலம் மூத்திரத்தால் நாச

425http://www.chiepdform LL LLLlL LLL LLLL L LLLLL LLL LLLgLLLLS aLLL LLaL LLLL LLLLLS aLLL at sLLL LL LLLLGLLS

மாகிவிட்டது. அவருக்குப் பேதி ஏற்பட்டுவிட்டது. அப்படியும் அவர் ஜோட்டனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஜோட்டனுல் மலம் மூத்திரத்தைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும் அவற்றின் துர்நாற்றத்தை உணர முடிந்தது. ஆற்றின் வாயை அடைந்ததும் பக்கிரிசாயபு படகை ஆற்றின் போக்கில் விட்டுவிட்டார். அவரால் பேச முடியவில்லை, வாந்தி பேதியால் உயிர் போய்க்கொண் டிருந்தது. இப்படியே போய்க்கொண்டிருந்தால் பொழுது விடியுமுன் அலிபுரா கிராமம் வந்து சேர்ந்துவிடும். அதற்கப்புறம் உள்ள ஒரு கோச தூரத்துக்குப் படகை ஓட்டிக்கொண்டு போய்த் தர்காவை அடைந்து விட ஜோட்டனுல் முடியும். அவர் ஜோட்டனிடம் சொன்னுர். "பீபி, எனக்கு உயிர் போய்க்கிட்டிருக்கு, பொழுது விடியறதுக்குள்ளே என்னைத் தர்காவிலே கொண்டுபோய்ச் சேர்த்திடு. நான் போன பிறகு அழுது ஒப்பாரி வைக்கவேண்டும். அலிபுராவிலே ஜனங் களுக்கு நான் செத்துப்போன செய்தியைச் சொல்லிடு."

பக்கிரி சாயபு ஏன் இப்படிப் பேசுகிருர் என்றுப் புரியவில்லை ஜோட்டனுக்கு. அவர் படகுத் தட்டில் படுத்துக் கிடந்தார். ஜோட்டன் அருகில் போய் அவரைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அவ ருடைய உடை நனைந்திருந்தது, ஜோட்டனுக்குத் திக் என்றிருந்தது. அவள் கேட்டாள். "ராத்திரி எவ்வளவு மணிக்குன்னு சொல்லணும்?"

"ராத்திரி இரண்டாம் சாமத்திலேன்னு.” "அப்போ நீங்க நரேன்தாஸ் வீட்டு வாசல்லேன்னு நின்னுக்கிட் டிருந்தீங்க?"

"அதைப் பத்தி உனக்கென்ன கவலை?" என்று சொல்லிவிட்டு மெளனமானுர் பக்கிரிசாயுபு.

ஜோட்டன் அழ ஆரம்பித்தாள். பக்கிரிசாயபு அவளே ஜாடையால் தம் அருகே ஆழைத்தார். அவள் அவருடைய தலையைத் தூக்கித் தன் மடியின் மேல் வைத்துக் கொண்டாள். ஆற்று நீரின் வேகத்தில் படகும் வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஜோட்டன் ஒரு கையால் சுக்கான மாத்திரம் பிடித்துக்கொண்டு இன்னுெரு கையால் மெதுவாக அவருடைய உடைகளைக் கழற்றினுள். அவருடைய உடம்பைத் துடைத்துவிட்டாள். படுத்தவாறே இருளை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டு, கைகளை நெஞ்சின் மேல் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டு கிடந்தார் பக்கிரி சாயபு, அவர் சொன்னூர், "அழாதே! உனக்குப் பிடிக்கல்லேன்னு, தர்காவுக்குப் போக வேண்டாம்."- மேலும் பேச முடியாமல் அவருக்குத் தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டது.

இருட்டில் ஆற்று நீர் மங்கலாகத் தெரிந்தது. வயல்களில் மின் மினிகள் கண் சிமிட்டின. எண்ணற்ற நட்சத்திரங்கள் வானத்தி

426http://www.l.ie/pdf. In LLLLLLL LL LLL LLL LLcc LLLLLL LLLLLLLLS LaL LLLLLaL LLLL LLSLLLtLaaS LlL LLL LLL LLLGLaS

லிருந்து பக்கிரி சாயபுவின் இறுதிக் காலத்தைப் பார்த்துக் கொண் டிருந்தன. எவ்வளவு காலமாக இந்த மனிதர் இரவென்றும் பகலென்றும் பாராமல் வயல்களிலும் காடுகளிலும் பட்டினியாய்ச் சுற்றியிருக்கிறர்

ஒரு காலத்தில் அவர் ஒரு கொலைக் குற்றச்சாட்டிலிருந்து தப்புவதற்காகத் தம் விட்டை விட்டு ஓடி வந்தவர். பரிசாலைச் சேர்ந்த போலா பகுதியிலிருந்து அவர் தம் வீடுவாசல், மனைவி மக்கள், நெற்களஞ்சியம், ஊர்க் குளத்தங்கரை, மருதமரங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுக் கால்நடையாகக் கிளம்பினுர், பல நாட்கள் தலை மறைவாக இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்துவிட்டு ஒருநாள் ஆஸ்தானு சாயபுவின் தர்காவில் இரவைக் கழித்தார்.

தர்காவுக்குப் பக்கத்தில் பிணத்தைப் புதைக்க வந்தவர்கள் மெழுகு வர்த்திகள் ஏற்றி வைத்துவிட்டுச் சென்ருர்கள். அந்த மெழுகுவர்த்தி களே எடுத்துக்கொண்டு காட்டில் சுற்றித் திரிந்தபோது அவருக்கு அங்கேயே தனிக் காட்டு ராஜாவாகத் தங்கிவிடும் ஆசை ஏற்பட்டது. நாளாக ஆக அங்கிருந்த பறவைகள், மரங்கள், செடிகள் எல்லாமே அவருக்கு நண்பர்களாக ஆகிவிட்டன. அவர் தமக்கு ஒரு சிறு குடிசை கட்டிக்கொண்டார். ஒரு முஸ்கிலாஸான் விளக்கு சம்பாதித் துக் கொண்டார். தம் சொந்த வீடு பரிசாலில் எங்கிருக்கிறது என்பது கூட மறந்து போய்விட்டது அவருக்கு. சில மந்திரங்களும் மத சம்பந்தமான விஷயங்களும் எப்படியோ தெரிந்து வைத்துக்கொண் டார். அவ்வளவுதான், பிறகு கொலேக் குற்றஞ் சாட்டப்பட்ட குற்ற வாளியாக அல்ல ; பக்கிரிசாயபு ஆகிவிட்டார் அவர்,

அவர் இப்போது செத்துக்கொண் டிருந்தார். ஜோட்டன் சொன் னுள் : 'உங்களுக்குப் பயமில்லே, பக்கிரிசாயபு. நீங்க சாதாரண மனிதரில்லே, பீராக்கும் 1" இதைச் சொல்லும்போது அவளுக்கு எப்ப டியோ தைரியம் வந்துவிட்டது. இரவோடிரவோக இந்த மனிதரைத் தர்காவுக்குக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கவேண்டும் என்று உறுதி கொண்டாள் அவள், மேட்டு நிலத்தில் பெரிய வேப்பமரத்தடியில் அவரைப் படுக்க வைக்கவேண்டும், அவுஸ் பருவ பயிரை அறு வடை செய்யப் படகில் வருபவர்கள் ஜோட்டன் ஒரு பினத்தரு கில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்ப்பார்கள். பக்கிரிசாயபு இரவில் செத்துப் போன செய்தியைத் தெரிந்துகொள்வார்கள், பக்கிரிசாயபு வுக்கு இந்த வயது வரை வியாதியோ, துக்கமோ, கிழட்டுத்தனமோ இருந்ததில்லை. கடைசிக் காலத்திலும் தெம்புடன் இருக்க வேண்டும். கிழட்டுத்தனத்துக்குஇடம் கொடுக்கக்கூடாது. ஒன்றுமே நடக்காதது போல் ஜோட்டன் அவருடைய உடம்பைக் கழுவித் துடைத்து அவரை ஒரு புதிய மனிதராக்கிவிட்டாள். அவருடைய உடம்பில்

427http://www.chief pdf, on Created by TLFF. To PDF trial version, to remove this mark. leisurgister this suftware.

இப்போதுதுர்நாற்றம் இல்லை. அவரைப் பார்ப்பவர்கள் அவர் வாந்தி பேதியால் செத்துப்போனுரென்று உணர முடியாது. அப்போதுதான் "நீங்கள் பீர் ஆயிட்டீங்க, பக்கிரிசாயபு " என்ருள் ஜோட்டன்.

இப்போது ஜன்னலில் மாலை வெயில். பிருந்தாவனி எல்லாக் கதவு களையும் திறந்து வைத்தாள். இந்த அறையில் அமலாவும் கமலாவும் உடையணிந்துகொண்டு தங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டார்கள். வராந்தாவில் அமலாவும் கமலாவும் நின்றிருந்தார்கள். தூரத்தில் சிதலசுஷா ஆறு, அதன் கரை வழியே சிலர் பலியிடப்பட்ட சிருமையைத் தூக்கிச் செல்வதை அமலாவும் கமலாவும் பார்த்துக் கொண்டு நின்றர்கள்.

பிருந்தாவனி அவர்களைக் கூப்பிட்டாள், "குட்டி ராணிகளே ! வாங்க!"

பிருந்தாவனி அலமாரியைத் திறந்து அவர்களுடைய ஃபிராக்குகளை எடுத்தாள். முதலில் அவர்களுக்குத் தலை பின்னிவிட்டு உடையணி வித்து விடுவாள். பொழுது சாய்ந்துகொண் டிருந்தது.

வராந்தாவையொட்டிக் கோச்சு வண்டி நின்றது. குழந்தைகள் மற்ற வீடுகளில் துர்க்கை பூஜை பார்க்கப் போவார்கள். கூட ராம்சுந்தரும் போவான். பிருந்தாவனி அவர்களைக் கூப்பிட்டதும் அவர்களுடைய விளையாட்டு ஆரம்பமாகிவிடும். வழுவழுப்பான தரையாதலால் அவர்களால் வேகமாக ஓட முடியாது. இருந்தாலும் பிருந்தாவனி யிடம் பிடிபடாமல் இருக்க இங்குமங்கும் வேகமாக ஓடினர்கள், அவர்கள். அவர்கள் பிருந்தாவணியிடமிருந்து தப்ப விரும்புவதன் காரனம் பிருந்தாவனி அவர்களுடைய தலைமயிரை இறுக்கிப் பின்னி விடுவாள்; தலையை வலிக்கும் அவர்களுக்கு.

பிருந்தாவனி அவர்களை இரண்டாம் முறை கூப்பிடவில்லை. சப்தம் போடாமல் அவர்கள்அருகே வந்து அவர்களைப் பிடித்துக்கொள்ள நினத்தாள் அவள், ஆணுல் அவள் அருகில் வருவதற்குள் அவளு டைய நோக்கம் குழந்தைகளுக்குப் புரிந்துவிட்டது. அவர்கள் வராந்தாவில் தங்கள் அழகிய கால்களை வைத்து, கீழே விழுந்து விடாமலிருக்கத் தங்கள் கைகளை இரு பக்கமும் நீட்டிக்கொண்டு தேவதைகள் போல, பாலே நடனக்காரிகள் போல-வளைய வந்தார்கள். அவர்கள் ஓடி விளையாடுவது நதிக்கரையில் அல்லது

428http://www.l.ie/pdf. In L L CLlLLLLLLL LL LLL LLLL LL LLLLLLLLS LL LLLCLaaL LLLLL LlLLLS aLLLLLLLaaS CL MLLLLLL LLL LLLLLLaS

வழுவழுப்பான பனிக்கட்டி மீது சறுக்கு விளையாட்டு விளையாடுவது போலிருந்தது. இதைக் கண்டு பிருந்தாவனிக்குக் கோபம் வந்தது. அவளால் அவர்களைப் பிடிக்க முடியுமா? அவள் கோபித்துக் கொண்டு அவர்களுடன் பேசாமல், ஒரே இடத்தில் நின்றுவிட்டாள். அப்போது அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே அவளுக்குக் கோபம் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடும். உடனே அவர்கள் தாங்களாகவே வந்து அவளிடம் பிடிபட்டுக்கொள்வார்கள். குழந்தைப் பிராயம் முதல் தங்களை வளர்த்த பிருந்தாவனிடம் அவர்களுக்கு ரொம்பப் பிரியம்.

*நான் இன்னிக்குப் பின்னிக்கல்லே, அத்தை" என்றுள் அமலா. பிருந்தாவனி பதில் சொல்லாமல் அவளேத் திரும்பிப் பார்த்தாள். தன் கேசத்தை அப்படியே புஸ் புஸ் என்று வைத்துக்கொள்ள அமலாவுக்கு ஆசை. கழுத்து வரை வரும்படி வெட்டப்பட்டகேசம், பிருந்தாவணி சொன்னுள். "உங்களுக்கு வயசாயிக்கிட்டு வருது. மயிரைக் கழுத்து வரை வந்ததுமே வெட்டறது சரியில்லே. இனிமேல் இன்னும் நிறைய மயிரை வளர்த்துக்குங்க. நான் இறுகப் பின்னி விடறேன். இறுகப் பின்னில்ை மயிரோட வேருக்குப் பலம், மயிர் நல்லா வளரும். நீங்க பெரியவங்களானப்பறம் மயிர் பொல பொலன்னு உதிராது."

இருந்தாலும் “பாப்' செய்யப்பட்ட தலைமயிருடன் அவர்களுட்ைய முகங்கள் அழகாகவே இருந்தன - புத்தம் புதிய டாஃ போடில் மலர்களைப் போல அவர்களுக்கு ஒரு தடவை மொட்டை யடித்துவிட்டால் தலைமயிர் நள்ளுக வளரும். ஆணுல் இந்தப் பேசசை எடுத்தாலே அவர்கள் அழத் தொடங்கி விடுவார்கள். அதைப் பார்க்கப் பிருந்தாவனிக்குக் கஷ்டமாக இருக்கும். அவன் அவர்களுடைய தந்தையிடம் தன் யோசனையை வற்புறுத்த மாட்டாள்.

அவர்களுடைய தந்தையையும் சிறு வயது முதல் வளர்த்து ஆளாக்கியது பிருந்தாவனிதான். அதே கவனத்துடனும் அக்கறை யுடனும் அவர்களையும் வளர்த்து வந்தாள் அவள். இப்போது அவர்கள் மறுபடியும் அவளிடமிருந்து நழுவ முயற்சி செய்தபோது அவள் கோபித்துக்கொன்டு அவர்களை அதட்டினுள். அலமாரிக் கதவைப் பட்டென்று மூடினுள். சிறுமிகள் இருவரும் அவளே லட்சியம் செய்யாமல் மறுபடி இங்குமங்கும் ஓட ஆரம்பித்தார்கள்.

கல்கத்தாவாயிருந்தால் பிருந்தாவனி அவர்களை அதட்டி அடக்கி யிருப்பாள். ஆணுல் இங்கு அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை. கல்கத்தா வீட்டில் அவள்தான் சர்வாதிகாரி. இல்லாவிட்டால் அந்தப் பெண்களும் தங்கள் தாயின் மதத்தையும் பழக்க வழக்கங்களையும்

429