பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 5

 ஐந்தாம் அத்தியாயம். பயணி
I.

லிசாவோடு தொடர்புடைய அந்தப் பேரழிவும், மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் மரணமும் ஷாதோவ் மீது மிகுந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. அன்று காலை அவனைச் சுருக்கமாகக் கண்டதை முன்பே குறிப்பிட்டிருந்தேன்; அவன் தன் மனநிலையை முழுமையாக இழந்தவன் போலத் தோன்றினான். மற்ற விஷயங்களோடு, முந்தைய நாள் இரவு ஒன்பது மணியளவில்—அதாவது தீ விபத்துக்கு மூன்று மணி நேரத்திற்கு முன்பு—தான் மரியா திமோஃபியேவ்னாவைச் சந்தித்ததாக அவன் என்னிடம் கூறினான். அன்று காலை அவன் உடல்களைப் பார்க்கச் சென்றான்; ஆனால், எனக்குத் தெரிந்தவரை, அவன் யாரிடமும் அதிகாரப்பூர்வமாக எந்த வாக்குமூலமும் அளிக்கவில்லை. இதற்கிடையில், அந்த நாளின் இறுதியில், அவனது ஆன்மாவிற்குள் ஒரு பெரும் புயல் வீசியது. அந்தி சாயும் வேளையில், அவன் எழுந்து வெளியே சென்று... அனைத்தையும் வெளிப்படுத்திவிடலாம் என்ற நிலைக்கு வந்தான் என்று என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியும். அந்த "அனைத்தும்" என்பது என்னவென்று அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. இயல்பாகவே, அதனால் அவனுக்கு எந்தப் பயனும் கிடைத்திருக்காது; மாறாக, அவன் தன்னைத்தானே காட்டிக்கொண்டிருப்பான். நடந்த அந்தப் பயங்கரமான செயலை அம்பலப்படுத்துவதற்கான எந்த ஆதாரமும் அவனிடம் இல்லை; அவனிடம் இருந்தது வெறும் தெளிவற்ற சந்தேகங்கள் மட்டுமே—ஆனால், அவனுக்கு அவை முழுமையான உண்மைகளாகத் தெரிந்தன. இருப்பினும், "அந்தக் கயவர்களை ஒழித்துக்கட்ட" வேண்டும் என்பதற்காக—அவன் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளில் சொல்வதானால்—தன்னையே அழித்துக்கொள்ளவும் அவன் தயாராக இருந்தான். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இந்த மனநிலையை ஓரளவு சரியாகவே கணித்திருந்தான்; தனது புதிய, கொடூரமான திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதை அடுத்த நாள் வரை தள்ளிப்போட்டதன் மூலம் தான் பெரும் ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறோம் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. எப்போதும் போல, அவன் மிகுந்த அதீத தன்னம்பிக்கையுடனும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள அந்த "அற்பமான மனிதர்கள்" மீது—குறிப்பாக ஷாதோவ் மீது—கடுமையான அலட்சியத்துடனும் செயல்பட்டான். ஷாதோவின் "அலப்பறையான முட்டாள்தனத்தை" (வெளிநாட்டில் இருந்தபோதே அவன் ஷாதோவை இப்படித்தான் குறிப்பிட்டான்) அவன் நீண்டகாலமாகவே வெறுத்து வந்தான். இத்தகைய எளிமையான மனிதனைத் தன்னால் எளிதில் கையாள முடியும் என்று அவன் முழுமையாக நம்பினான்; அதாவது, நாள் முழுவதும் அவனைத் தன் கண்காணிப்பில் வைத்துக்கொண்டு, ஏதேனும் ஆபத்து ஏற்படும் அறிகுறி தெரிந்தால், அவனது பாதையைத் தடுத்து நிறுத்திவிடலாம் என்று அவன் கருதினான். இருப்பினும், இந்த "அயோக்கியர்களை" இன்னும் சிறிது காலத்திற்கு காப்பாற்றியது முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒரு சூழல்தான்—அவர்கள் துளியும் ஊகித்திருக்காத ஒரு நிகழ்வு அது…

மாலை எட்டு மணி அளவில்—நமது குழுவினர் எர்க்கலின் வீட்டில் ஒன்று கூடி, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிற்காகக் காத்திருந்து, கோபமும் கொதிப்பும் அடைந்திருந்த அதே வேளையில்—ஷாதோவ் தனது படுக்கையில் இருட்டில், மெழுகுவர்த்தி கூட ஏற்றாமல், தலைவலி மற்றும் லேசான குளிரால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். நிச்சயமற்ற சூழல் அவனை வாட்டியது; கோபத்தில் கொதித்த அவன், ஒரு முடிவை எடுக்க முயன்றும் முடியாமல் தவித்தான். அதே சமயம், இதெல்லாம் எதற்கும் பயன்படப்போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து, மனதிற்குள் சபித்துக்கொண்டான். மெல்ல மெல்ல அவன் ஒரு குறுகிய, லேசான தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தான். அப்போது அவனுக்கு ஒரு பயங்கரமான கனவு வந்தது: அவன் தனது படுக்கையில் கைகளும் கால்களும் கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட நிலையில், அசைய முடியாமல் கிடக்கிறான். வீட்டைச் சுற்றிலும்—வாசலிலும், அவனது கதவுக்கு அருகிலும், கிரில்லோவின் இருப்பிடத்திலும்—யாரோ பயங்கரமான, பலமான அடிகளைத் தொடர்ந்து கொடுக்கிறார்கள்; அந்த அதிர்வில் முழு கட்டிடமும் நடுங்குகிறது. அந்தச் சூழலில், எங்கோ தொலைவிலிருந்து, பரிச்சயமான, ஆனால் மிகுந்த வேதனை கலந்த ஒரு குரல் அவனை அழைப்பது கேட்டது. சட்டென்று அவன் விழித்துக்கொண்டு படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்தான். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, வாசலில் தட்டும் சத்தம் இன்னும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது—கனவில் கேட்டது போல அவ்வளவு தீவிரமாக இல்லையென்றாலும், அது விடாப்பிடியாகவும் வேகமாகவும் இருந்தது. அந்த விசித்திரமான, "வேதனை நிறைந்த" குரல்—துயரமான தொனியில் இல்லை, மாறாக மிகுந்த பொறுமையின்மையுடனும் எரிச்சலுடனும் இருந்தது—வாசலில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதனுடன், அடக்கமான, இயல்பான தொனியில் மற்றொரு குரலும் ஒலித்தது. அவன் சட்டென்று எழுந்து, சிறிய ஜன்னலைத் திறந்து, தலையை வெளியே நீட்டினான்.

"யார் அங்கே?" என்று கேட்டான், பயத்தில் உறைந்த நிலையில். "நீங்கள் ஷாதோவ் என்றால்," என்று கீழே இருந்து ஒரு கூர்மையான, உறுதியான பதில் வந்தது, "தயவுசெய்து நேரடியாகவும் நேர்மையாகவும் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் என்னை உள்ளே அனுமதிக்கப் போகிறீர்களா, இல்லையா?"

அது அவள்தான்—அவளுடைய குரலை அவன் அடையாளம் கண்டுகொண்டான்!

"மேரி!… நீயா?"

"ஆம், நான்தான்—மரியா ஷாதோவா. ஒன்று சொல்லிக்கொள்கிறேன், இந்த வண்டிக்காரரை என்னால் இன்னும் ஒரு நிமிடம் கூட காத்திருக்க வைக்க முடியாது." “ஒரு நிமிடம் இருங்கள்… விளக்கு எடுத்து வருகிறேன்…” என்று ஷாதோவ் பலவீனமான குரலில் கூவினான். அவன் பதற்றத்துடன் தீப்பெட்டியைத் தேடத் தொடங்கினான்—ஆனால், இத்தகைய தருணங்களில் எப்போதும் நடப்பது போல, அது எங்கும் கிடைக்கவில்லை. அவசரத்தில் மெழுகுவர்த்தி தாங்கி கீழே விழுந்தது. அதே கணத்தில், கீழிருந்து மீண்டும் ஒரு அவசரமான குரல் ஒலிக்கவே, அவன் எதையும் பொருட்படுத்தாமல், செங்குத்தான படிக்கட்டுகளில் வேகமாக ஓடிச் சென்று கதவைத் திறந்தான்.

“ஒரு உதவி செய்யுங்கள்—இந்த பையைச் சற்றுப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள், நான் இந்த முட்டாளைக் கவனித்துக்கொள்கிறேன்,” என்று மரியா ஷாதோவா கூறினாள். அவன் கீழே சென்றடைந்ததும், அவள் தன் கையில் வைத்திருந்த, வெண்கல ஆணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மலிவான கேன்வாஸ் பயணப் பையை—டிரெஸ்டன் நகரில் தயாரிக்கப்பட்ட அந்தப் பையை—அவன் கைகளில் திணித்தாள். பிறகு, மிகுந்த எரிச்சலுடன் வண்டிக்காரனைப் பார்த்துச் சொன்னாள்:

“சொல்லிவிடுகிறேன், உங்களுக்குச் சேர வேண்டியதை விட அதிகமாகக் கேட்கிறீர்கள். இந்த அசுத்தமான தெருக்களில் என்னை அழைத்துக்கொண்டு ஒரு மணி நேரம் கூடுதலாக அலைந்தீர்கள் என்றால், அது உங்கள் தவறுதான்—இந்த முட்டாள்தனமான தெருவோ அல்லது இந்த விசித்திரமான வீடோ எங்கே இருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. இதோ—உங்கள் முப்பது கோபெக்குகளை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; இதற்கு மேல் ஒரு பைசா கூட கிடைக்காது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.”

“என்னம்மா, நீங்கள்தானே வோஸ்னெசென்ஸ்காயா தெருவைக் காட்டினீர்கள்? இது போகொயாவ்லென்ஸ்காயா தெரு! வோஸ்னெசென்ஸ்காயா நகரத்தின் மறுமுனையில் இருக்கிறது. என் பாவம் செய்த குதிரையை வீணாக அலைய விட்டுவிட்டீர்களே!” “வோஸ்னெசென்ஸ்காயா, போகொயாவ்லென்ஸ்காயா—இங்கே வசிக்கும் உங்களுக்குத்தானே இந்த விசித்திரமான பெயர்கள் நன்றாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்? அதுமட்டுமல்ல, நீங்கள் நியாயமற்ற முறையில் பேசுகிறீர்கள்: ஆரம்பத்திலேயே நான் பிலிப்போவ் வீட்டைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டேன், உங்களுக்குத் தெரியும் என்று நீங்கள்தானே ஒப்புக்கொண்டீர்கள்! எப்படியிருந்தாலும், நாளை மாஜிஸ்திரேட் நீதிமன்றத்தில் என்னைப் பார்க்கலாம்; இப்போது, ​​தயவுசெய்து என்னை விட்டுச் சென்றுவிடுங்கள்.”

“இதோ, இதோ ஒரு ஐந்து கோபெக் நாணயம்!” என்று கூறிய ஷாதோவ், சட்டென்று தன் பையிலிருந்து ஒரு நாணயத்தை எடுத்து வண்டிக்காரனிடம் நீட்டினான்.

“தயவுசெய்து—உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—இப்படிச் செய்யாதீர்கள்!” மேடம் ஷதோவா ஆவேசமடைந்தாள், ஆனால் அதற்குள் வண்டிக்காரன் குதிரையைச் செலுத்தத் தொடங்கிவிட்டான். ஷதோவ் அவளது கையைப் பிடித்து, நுழைவாயிலை நோக்கி அவளை இழுத்துச் சென்றான்.

“சீக்கிரம், மேரி, சீக்கிரம்… இதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, கவலைப்படாதே—பார், நீ எவ்வளவு நனைந்து போயிருக்கிறாய்! கவனமாக வா, நாம் மேலே செல்ல வேண்டும்—வெளிச்சம் இல்லையே, அதுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது—படிக்கட்டுகள் செங்குத்தானவை; நன்றாகப் பிடித்துக்கொள், இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடி—இதோ, இதுதான் என் சிறிய அறை. மன்னிக்கவும்—”“இருங்க—என்னிடம் வெளிச்சம் இல்லையே… ஒரு நிமிடம்!”

அவர் ஒரு மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியை எடுத்தார், ஆனால் தீப்பெட்டியைக் கண்டுபிடிப்பதற்குள் நீண்ட நேரம் ஆகிவிட்டது. மேடம் ஷதோவா அறையின் நடுவில், அமைதியாகவும் அசையாமலும் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

“நல்லவேளையாக, கிடைத்துவிட்டது!” என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறி, அந்தச் சிறிய, நெருக்கடியான அறையை வெளிச்சமாக்கினார். மரியா ஷதோவா அந்த அறையை ஒருமுறை மேலோட்டமாகப் பார்த்தார்.

“நீங்கள் மிகவும் மோசமான நிலையில் வசிக்கிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன், ஆனால் இவ்வளவு மோசமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை,” என்று அருவருப்புடன் கூறிய அவர், கட்டிலை நோக்கிச் சென்றார்.

“ஐயோ, எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது!” என்று கூறியபடி, மிகுந்த சோர்வுடன் கடினமான மெத்தையின் மீது சரிந்து அமர்ந்தார். “தயவுசெய்து என் பையை கீழே வையுங்கள்—நீங்களும் ஒரு நாற்காலியில் அமருங்கள். அல்லது உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள், ஆனால் நீங்கள் என் வழியை மறைத்துக்கொண்டு நிற்கிறீர்கள். நான் தற்காலிகமாகத்தான் இங்கே தங்கப்போகிறேன், வேலை கிடைக்கும் வரை மட்டும்தான்; எனக்கு இங்கே யாரையும் தெரியாது, கையில் பணமும் இல்லை. ஆனால், நான் உங்களுக்கு ஒரு சுமையாக இருந்தால்—உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோளாகக் கேட்கிறேன்—தயவுசெய்து அதை இப்போதே சொல்லிவிடுங்கள். நீங்கள் ஒரு நேர்மையான மனிதர் என்றால், அதைச் சொல்ல வேண்டிய கடமை உங்களுக்கு உண்டு. நாளை ஏதாவது ஒரு பொருளை விற்று, ஹோட்டலில் தங்கிக்கொள்வேன்—அதற்கு நீங்கள் தான் என்னை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்… ஐயோ, எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது!”

ஷதோவ் உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கினார்.

“வேண்டாம், மேரி—ஹோட்டல் எதற்கு? ஏன் ஹோட்டல்? எதற்காக? ஏன்?”

அவர் கைகளைக் கூப்பி, அவளிடம் கெஞ்சினார்.

“சரி, ஹோட்டல் இல்லாமலேயே சமாளிக்க முடியும் என்றால், நாம் சில விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். நினைவிருக்கிறதா ஷதோவ்—ஜெனீவாவில் நாம் இரண்டு வாரங்களும் சில நாட்களும் கணவன்-மனைவியாக வாழ்ந்தோம். நாம் பிரிந்து மூன்று ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன—அப்போது பெரிய சண்டைகள் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆனால், பழைய முட்டாள்தனமான விஷயங்களை மீண்டும் தொடங்குவதற்காகத்தான் நான் வந்திருக்கிறேன் என்று ஒரு நிமிடம் கூட நினைத்துவிடாதீர்கள். நான் வேலை தேடி வந்திருக்கிறேன்; இந்த ஊருக்கு வந்ததற்கு ஒரே காரணம், நான் எங்கு சென்றாலும் எனக்கு எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதுதான்.” "நான் இங்கே எதற்காகவும் மனம் வருந்தி மன்னிப்பு கோர வரவில்லை—தயவுசெய்து, அத்தகைய முட்டாள்தனமான எண்ணத்தை உங்கள் மனதில் வளர்த்துக்கொள்ளாதீர்கள்."

"ஓ, மாரி! இது அர்த்தமற்றது—முற்றிலும் அர்த்தமற்றது!" என்று ஷாதோவ் ஏதோ ஒருவிதக் குழப்பத்துடன் முணுமுணுத்தார்.

"சரி, அப்படியானால்—இதை உணர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நீங்கள் தெளிவுள்ளவர் என்பதால்—இன்னொன்றையும் சொல்கிறேன்: நான் நேராக உங்களைத் தேடி, உங்கள் வீட்டிற்கே வந்ததற்குக் காரணம், உங்களை நான் ஒருபோதும் அயோக்கியராகக் கருதியதில்லை என்பதுதான். சொல்லப்போனால், அந்த மற்ற... நீச மனிதர்களை விட நீங்கள் எவ்வளவோ மேல்!"

அவளுடைய கண்கள் மின்னின. அந்த 'நீச மனிதர்களில்' சிலரால் அவள் மிகுந்த துன்பத்திற்கு ஆளாகியிருந்தாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"இன்னொன்று, உறுதியாக நம்புங்கள்—நீங்கள் கனிவானவர் என்று நான் இப்போது சொன்னபோது, ​​உங்களை ஏளனம் செய்யவில்லை. எந்தவித அலங்காரமான வார்த்தைகளும் இன்றி, உண்மையாகவேதான் சொன்னேன்—அத்தகைய அலங்காரப் பேச்சுகள் எனக்குப் பிடிக்காது என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியும். சரி, விடுங்கள்—இவையெல்லாம் வெறும் வீண் பேச்சுதான். நீங்கள் மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்காத அளவுக்குப் புத்திசாலியாக இருப்பீர்கள் என்றுதான் எப்போதும் நம்பியிருந்தேன்... போதும், என்னால் முடியவில்லை—நான் மிகவும் களைப்படைந்துவிட்டேன்!"

அவள் அவனை நீண்ட, சோர்வான, வேதனை நிறைந்த பார்வையுடன் பார்த்தாள். அறையின் மறுபக்கத்தில், ஐந்து அடி தூரத்தில் நின்றுகொண்டு ஷாதோவ் அவளைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் தயக்கத்துடன் இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தார்; அவரது முகம் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு பிரகாசத்தால் ஒளிரத் தொடங்கியது. எப்போதும் முரட்டுத்தனமாகவும், எதற்கும் சண்டைக்குத் தயாராக இருப்பது போலவும் காணப்பட்ட அந்த மனிதன், திடீரென்று மென்மையடைந்தான்; அவனது முகத்தில் ஒரு தெளிவு பிறந்தது. அவனது ஆன்மாவிற்குள் ஏதோ ஒரு அசாதாரணமான, முற்றிலும் எதிர்பாராத உணர்வு துளிர்த்தது. மூன்று ஆண்டுகாலப் பிரிவு—அவர்களது திருமணம் முறிந்து மூன்று ஆண்டுகள் ஆகியும்—அவனது இதயத்திலிருந்து எதையும் துடைத்தெறிய முடியவில்லை. ஒருவேளை, அந்த மூன்று ஆண்டுகளும் அவர் ஒவ்வொரு நாளும் அவளைப் பற்றியே கனவு கண்டிருக்கலாம்—ஒரு காலத்தில் அவனிடம், "நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்" என்று சொன்ன அந்த அருமையான மனிதரைப் பற்றிய கனவு! ​​ஷாதோவைப் பொறுத்தவரை, எந்தவொரு பெண்ணும் அவனிடம் "நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்" என்று சொல்வாள் என்பதை அவன் கற்பனை கூட செய்து பார்த்திருக்க முடியாது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். அவன் மிகுந்த அடக்கமும், கூச்ச சுபாவமும் கொண்டவன். அவர் தன்னை மிகவும் அருவருப்பான தோற்றம் கொண்டவராகக் கருதினார்; தனது முகத்தையும் குணத்தையும் வெறுத்தார். தன்னை ஒரு கண்காட்சியில் காட்சிப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உயிரினத்தைப் போல அவர் உணர்ந்தார். இதனாலேயே, அவர் நேர்மைக்கு மிக உயர்ந்த மதிப்பைக் கொடுத்தார்; தனது கொள்கைகளை ஒரு தீவிரமான பற்றுதலுடன் கடைப்பிடித்தார். அவர் எப்போதும் தீவிரமான மனநிலையுடனும், மிகுந்த கர்வத்துடனும், எளிதில் கோபப்படக்கூடியவராகவும், அதே சமயம் மிகக் குறைவாகப் பேசுபவராகவும் இருந்தார். ஆனால், இதோ—அவரை இரண்டு வாரங்கள் நேசித்த அந்த ஒரே நபர் மீண்டும் வந்திருக்கிறார். இது உண்மையானது என்று அவர் எப்போதும் உறுதியாக நம்பி வந்த ஒரு விஷயம். அந்தப் பெண்ணை அவர் தன்னை விட எவ்வளவோ மேலானவராகக் கருதினார்; அதே வேளையில், அவளிடம் இருந்த குறைகளைத் தெளிவாகவும் நிதானமாகவும் உணர்ந்திருந்தார். அவளிடம் அவர் எதை வேண்டுமானாலும் மன்னிக்கத் தயாராக இருந்தார்—அவள் மீது கோபமோ அல்லது வெறுப்போ கொள்வது என்பது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று; சொல்லப்போனால், எல்லா விஷயங்களிலும் தவறு தன்னுடையதுதான் என்று அவர் கருதினார். இப்போது, ​​அந்தப் பெண்—மரியா ஷடோவா—திடீரென்று மீண்டும் அவரது வீட்டிற்கு வந்து, அவருக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள்... இதை நம்புவதே கடினமாக இருந்தது! அவர் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்குள்ளானார்—இந்த நிகழ்வில் ஒரு பயங்கரமான உணர்வும், அதே சமயம் அளப்பரிய மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது. அதனால் அவரால் தனது உணர்வுகளை ஒருமுகப்படுத்த முடியவில்லை; அல்லது அவர் அதை விரும்பவில்லை, இல்லையெனில் அவ்வாறு செய்யவே பயந்தார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இது ஏதோ ஒரு கனவு போல இருந்தது. ஆனால், அவள் தனது வேதனை நிறைந்த கண்களால் அவரைப் பார்த்தபோது, ​​அவர் மிகவும் நேசித்த அந்தப் பெண் ஏதோ ஒரு துன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்—ஒருவேளை காயப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது அவளுக்கு ஏதோ அநீதி இழைக்கப்பட்டிருக்கலாம்—என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவரது இதயம் ஒரு கணம் நின்று போனது. அவர் மிகுந்த வலியுடன் அவளது முகத்தைப் பார்த்தார்: அவளது இளமைக்காலப் பொலிவு அந்தச் சோர்வான முகத்திலிருந்து எப்போதோ மறைந்து போயிருந்தது. ஆனாலும், அவள் இன்னும் அழகாகவே இருந்தாள்—அவரது பார்வையில், எப்போதும் போல, அவள் ஒரு பேரழகியாகவே தெரிந்தாள். (உண்மையில், அவள் சுமார் இருபத்தைந்து வயதுடையவள்; நல்ல திடகாத்திரமான உடல்வாகு கொண்டவள், சராசரி உயரத்தை விடவும் சற்று உயரமானவள்—ஷாதோவை விடவும் உயரமானவள். அடர்த்தியான, அடர்-பொன்னிறக் கூந்தல், வெளிறிய நீள்வட்ட முகம், பெரிய கருமையான கண்கள்—அக்கண்களில் இப்போது ஒருவிதக் காய்ச்சல் போன்ற பிரகாசம் தகித்துக் கொண்டிருந்தது.) ஆனால், அவன் நன்கு நினைவில் வைத்திருந்த அந்தத் துடிப்பான, அப்பாவியான, கபடமற்ற சுபாவத்திற்குப் பதிலாக, இப்போது அவளிடம் ஒருவிதமான மந்தமான எரிச்சலும், ஏமாற்ற உணர்வும், ஒருவகையான ஏளனப் போக்கும் குடிகொண்டிருந்தன—இத்தகைய மனநிலை அவளுக்கு இன்னும் பழகவில்லை, அது அவளுக்கே ஒரு சுமையாக இருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவள் உடல்நலமின்றி இருக்கிறாள் என்பதை அவனால் தெளிவாக உணர முடிந்தது. அவளைக் கண்டு அவனுக்குள் இருந்த அச்சமெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அவன் திடீரென்று முன்னேறி, அவளது இரு கைகளையும் பற்றிக்கொண்டான்:

“மேரி… உனக்குத் தெரியுமா… ஒருவேளை நீ மிகவும் சோர்வாக இருக்கலாம்—தயவுசெய்து, கடவுள் மேல் சத்தியமாக, கோபப்படாதே… நீ சம்மதித்தால்—ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்தலாமா? தேநீர் புத்துணர்ச்சி அளிக்கும், இல்லையா? நீ மட்டும் சம்மதித்தால்…”

“இதில் சம்மதிக்க என்ன இருக்கிறது?”
நிச்சயமாக, நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—நீ இன்னும் ஒரு குழந்தைதான்! உன்னால் முடிந்தால், தாராளமாக என்னிடம் கொடு. இங்கே எவ்வளவு நெருக்கடியாக இருக்கிறது! எவ்வளவு குளிராகவும் இருக்கிறது!

“ஓ, நான் விறகு கொண்டு வருகிறேன்... விறகு... என்னிடம் இருக்கிறது!” என்று ஷாதோவ் பரபரப்புடன் கூறினான். “விறகு... ஆம்... இன்னும் தேநீரும் கொண்டு வருகிறேன்!” அவன் ஒருவித தீவிரமான உறுதியுடன் கையை அசைத்துவிட்டு, தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டான்.

“எங்கே கிளம்புகிறாய்? என்ன, உன் வீட்டில் தேநீர் கூட இல்லையா?”

“இருக்கிறது, இருக்கிறது—எல்லாம் ஒரு கணத்தில் தயாராகிவிடும்... நான்...” அவன் அலமாரியிலிருந்து ஒரு ரிவால்வரை (கைத்துப்பாக்கியை) எடுத்தான்.

“இப்போதே இதை விற்றுவிடுகிறேன்... அல்லது அடகு வைத்துவிடுகிறேன்...”

“என்ன முட்டாள்தனம்—அதற்கு எவ்வளவு நேரம் ஆகும்! இதோ, என் பணத்தை வைத்துக்கொள்—உன்னிடம் எதுவுமில்லை என்றால், இதை எடுத்துக்கொள்—எட்டு ‘கிரிவ்னி’ (grivny) இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்; என்னிடம் இருப்பது இவ்வளவுதான். இது ஏதோ பைத்தியக்கார விடுதி போல இருக்கிறது!”

“வேண்டாம், வேண்டாம்—உன் பணம் எனக்குத் தேவையில்லை! இதோ வந்துவிடுகிறேன்—இந்த ரிவால்வர் கூட எனக்குத் தேவையில்லை...”

அவன் நேராக கிரிலோவின் வீட்டிற்கு விரைந்தான். இது, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சும் லிபுதினும் கிரிலோவைச் சந்திப்பதற்குச் சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பு நடந்திருக்கலாம். ஷாதோவும் கிரிலோவும் ஒரே முற்றத்தில்தான் வசித்து வந்தனர், ஆனால் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கிட்டத்தட்ட பார்த்ததே இல்லை; ஒருவேளை தற்செயலாக நேருக்கு நேர் சந்தித்துக்கொண்டால் கூட, ஒருவருக்கொருவர் தலை அசைப்பதோ அல்லது பேசிக்கொள்வதோ கூட கிடையாது—அமெரிக்காவில் இருந்த காலத்தில் அவர்கள் இருவரும் நீண்ட காலம் ஒன்றாகவே “காலத்தைக் கழித்திருந்தனர்” (அதாவது, ஒன்றாகவே முடங்கிக் கிடந்தனர்).

“கிரிலோவ், உன்னிடம் எப்போதும் தேநீர் இருக்குமே—தேநீரும் சமோவாரும் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) இருக்கிறதா?”

கிரிலோவ், இரவு முழுவதும் அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து மறுமூலைக்கு இடைவிடாமல் அலைந்து கொண்டிருந்தான்—இது அவனது வழக்கம். திடீரென்று அவன் நின்று, உள்ளே நுழைந்தவனை உற்று நோக்கினான்; ஆனால், அவனிடம் எந்தவிதமான வியப்பும் வெளிப்படவில்லை. “என்னிடம் தேயிலை இருக்கிறது, சர்க்கரை இருக்கிறது, சமோவாரும் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) இருக்கிறது. ஆனால், உங்களுக்குச் சமோவார் தேவையில்லை—தேநீர் ஏற்கனவே சூடாகத்தான் இருக்கிறது. அமருங்கள், கொஞ்சம் அருந்துங்கள்.” “கிரில்லோவ், நாம் இருவரும் அமெரிக்காவில் ஒன்றாக இருந்தோமே… என் மனைவி வந்துவிட்டாள்… நான்… தேநீர் அருந்தலாம் என்று வந்தேன்… எங்களுக்கு ஒரு சமோவார் தேவை.”

“உங்கள் மனைவி வந்திருக்கிறார் என்றால், சமோவார் அவசியம் தான். ஆனால், அதைச் சற்று கழித்து எடுத்துக்கொள்ளலாம்—என்னிடம் இரண்டு சமோவார்கள் உள்ளன. இப்போதைக்கு, மேஜையின் மீதுள்ள தேநீர் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அது நன்றாகச் சூடாக இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; சர்க்கரை முழுவதையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ரொட்டி… நிறைய ரொட்டி இருக்கிறது—அதையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். கன்றுக்குட்டி இறைச்சியும் இருக்கிறது. இதோ, ஒரு ரூபிள் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“நாளை உனக்குத் திருப்பித் தந்துவிடுகிறேன் நண்பா! ஓ, கிரில்லோவ்!”

“அப்படியானால், அது அதே மனைவிதானா—சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்த அதே மனைவி? அது நல்ல விஷயம். நீ இப்படி அவசரமாக ஓடி வந்தாயே—அதுவும் நல்ல விஷயம்தான்.”

“கிரில்லோவ்!” என்று ஷாதோவ் கூவினான். அவன் ஒரு கையால் தேநீர் பாத்திரத்தின் கைப்பிடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, மறு கையால் சர்க்கரையையும் ரொட்டியையும் அள்ளி எடுத்துக்கொண்டான். “கிரில்லோவ்! நீ… நீ அந்த மோசமான கற்பனைகளைக் கைவிட்டு, இந்த நாத்திகப் பிதற்றல்களைக் கைவிட்டால்… ஓ, நீ எவ்வளவு சிறந்த மனிதனாக மாற முடியும், கிரில்லோவ்!”

“சுவிட்சர்லாந்திற்குப் பிறகும் உன் மனைவி மீது உனக்கு இன்னும் அன்பு இருக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அது நல்ல விஷயம்—சுவிட்சர்லாந்திற்குப் பிறகும் அந்த அன்பு அப்படியே இருப்பது நல்லதே. இன்னும் தேநீர் தேவைப்பட்டால், மீண்டும் வா. இன்று இரவு எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம்; நான் தூங்குவதே இல்லை. நான் சமோவாரைத் தயார் செய்து வைத்திருப்பேன். இதோ, இந்த ரூபிளை எடுத்துக்கொள். உன் மனைவியிடம் செல்; நான் இங்கேயே இருந்து உன்னைப் பற்றியும், உன் மனைவியைப் பற்றியும் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

மரியா ஷாதோவா அந்த அவசரத்தைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள். அவள் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பசியுடனும் தேநீரை அருந்தத் தொடங்கினாள்—இருப்பினும், சமோவார் தேவைப்படவில்லை; அவள் அரை கோப்பை தேநீர் மட்டுமே அருந்தினாள், ஒரு சிறு துண்டு ரொட்டியை மட்டுமே உண்டாள். அவள் கன்றுக் குட்டி இறைச்சியை அருவருப்புடன் கூடிய எரிச்சலோடு மறுத்துவிட்டாள்.

“நீ உடல்நலமின்றி இருக்கிறாய், மேரி—உன்னைப் பார்த்தாலே ஏதோ... ஏதோ ஒரு நோய்மை சூழ்ந்திருப்பது போலத் தெரிகிறது,” என்று ஷாதோவ் தயக்கத்துடன் கூறினான்; மிகுந்த கவலையுடனும், ஒருவிதமான எச்சரிக்கையுடனும் அவளைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தான்.

“நிச்சயமாக நான் உடல்நலமின்றித்தான் இருக்கிறேன்—தயவுசெய்து உட்காருங்கள். உங்களிடம் தேயிலையே இல்லை என்று சொன்னீர்கள், அப்படியிருக்க இந்தத் தேநீர் எங்கிருந்து வந்தது?” ஷாதோவ் அவளிடம் கிரிலோவைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொன்னான். அவனைப் பற்றி அவள் ஏற்கனவே ஏதோ கேள்விப்பட்டிருந்தாள்.

“அவன் ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று எனக்குத் தெரியும்; போதும், அதை விடுங்கள்—உலகில் முட்டாள்களுக்கு என்ன குறைவா? சரி, நீங்கள் அமெரிக்காவுக்குச் சென்றிருந்தீர்களா? அங்கிருந்து நீங்கள் கடிதம் எழுதியதாகக் கேள்விப்பட்டேன்.”

“ஆம், நான்... நான் பாரிஸிலிருந்து கடிதம் எழுதினேன்.”

“போதும்—தயவுசெய்து, வேறு எதைப் பற்றியாவது பேசுவோம். நீங்கள் கொள்கை ரீதியாக ஒரு ‘ஸ்லாவோஃபைல்’ (Slavophile - ஸ்லாவிய இன ஆதரவாளர்) தானா?”

“நான்... அது... சரியாகச் சொல்லப்போனால் அப்படி இல்லை... ரஷ்யனாக இருக்கவே முடியாது என்று தெரிந்தபோது, ​​நான் ஸ்லாவோஃபைல் ஆனேன்,” என்று அவன் ஒருவிதமான கசப்பான, செயற்கையான புன்னகையுடன் கூறினான்—சரியான தருணத்தில் அமையாத, கட்டாயப்படுத்திச் சொல்லப்பட்ட ஒரு நகைச்சுவை முயற்சி போல அது இருந்தது.

“அப்படியானால் நீங்கள் ரஷ்யர் இல்லையா?”

“இல்லை, நான் ரஷ்யன் அல்ல.”

“என்ன அபத்தமான பேச்சு இது! தயவுசெய்து உட்காருங்கள்—ஏன் இப்படி அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? நான் ஏதோ உளறுகிறேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? ஒருவேளை விரைவில் நான் உளறவும் கூடும். இந்த வீட்டில் நீங்கள் இருவரும் மட்டும்தானா இருக்கிறீர்கள்?”

“இருவர்... கீழ் தளத்தில்...”

“இருவருமே மிகுந்த புத்திசாலிகள் போலிருக்கிறது, இல்லையா? கீழ் தளத்தைப் பற்றி என்ன சொன்னீர்கள்? கீழ் தளம் என்றுதானே சொன்னீர்கள்?”

“இல்லை, ஒன்றுமில்லை.”

“‘ஒன்றுமில்லை’ என்றால் என்ன அர்த்தம்? எனக்குத் தெரிய வேண்டும்.”

“நான் என்ன சொல்ல வந்தேனென்றால், இப்போது இந்த முற்றத்தில் நாங்கள் இருவரும் மட்டும்தான் இருக்கிறோம்; ஆனால் முன்னதாக லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் கீழ் தளத்தில் வசித்து வந்தார்கள்...”

“நேற்று இரவு கொல்லப்பட்டாளே—கழுத்து அறுக்கப்பட்டு இறந்தாளே—அந்தப் பெண்தானா?” என்று கேட்டபடி அவள் சட்டென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். “அதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டேன். நான் இப்போதுதான் வந்தேன், ஆனாலும் அதைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டேன். இங்கே ஏதேனும் தீ விபத்து நடந்ததா?” “ஆம், மேரி—ஆம். ஒருவேளை, இந்த நொடியில், இத்தகைய அயோக்கியர்களை மன்னிப்பதன் மூலம் நான் மிகவும் இழிவான ஒரு செயலைச் செய்து கொண்டிருக்கலாம்…” அவர் சட்டென்று எழுந்து, கைகளை ஏதோ ஒருவித வெறித்தனத்துடன் உயர்த்தி, அறைக்குள் அங்குமிங்கும் நடக்கத் தொடங்கினார்.

ஆனால், மேரி அவர் சொல்வதன் பொருளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர் கூறுவதைக் கவனித்தாலும், அவரது கவனம் வேறெங்கோ இருந்தது; கேள்விகளைக் கேட்டாளே தவிர, உண்மையில் அவர் எதையும் கவனிக்கவில்லை.

“என்ன நடக்கிறது இங்கே! கடவுளே—எவ்வளவு அருவருப்பான காரியங்கள் இவை!” “எவ்வளவு பெரிய அயோக்கியர்கள் இவர்கள்! தயவுசெய்து அமருங்கள், கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்—ஐயோ, நீங்கள் என்னை எவ்வளவு எரிச்சலூட்டுகிறீர்கள்!” — என்று கூறி, மிகுந்த சோர்வுடன் தன் தலையை மீண்டும் தலையணையில் சாய்த்தாள்.

“மேரி, நான்… ஒருவேளை நீ படுத்துக் கொள்கிறாயா, மேரி?”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை; பலவீனத்தால் சூழப்பட்டவளாய், கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அவளது வெளிறிய முகம் ஒரு பிணத்தின் தோற்றத்தைப் பெற்றது. அவள் உடனடியாகத் தூங்கிப்போனாள். ஷாதோவ் சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மெழுகுவர்த்தியைச் சரிசெய்து, மீண்டும் ஒருமுறை—அதிகரிக்கும் ஒருவித பதற்றத்துடன்—அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். பிறகு, கைகளைத் தன் முன்னால் இறுக்கக் கட்டிக்கொண்டு, காலடிச் சத்தம் கேட்காதவாறு மெல்ல நடந்து அறைக்கு வெளியே, முன்வாசலுக்குச் சென்றான். படிக்கட்டுகளின் உச்சியில், ஒரு மூலையில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு, சுமார் பத்து நிமிடங்கள் அமைதியாகவும் அசையாமலும் நின்றான். இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றிருக்கக்கூடும், ஆனால் திடீரென்று, கீழே மென்மையான, எச்சரிக்கையான காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன. யாரோ மேலே வந்து கொண்டிருந்தனர். வாசற்கதவைப் பூட்ட மறந்துவிட்டதை ஷாதோவ் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்.

“யார் அங்கே?” என்று அவன் கிசுகிசுத்தான். வந்த நபர் அவசரமின்றி, எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் தொடர்ந்து மேலேறி வந்தார். மேலே வந்ததும் அவர் நின்றுகொண்டார்; இருட்டில் அவர் யார் என்று அடையாளம் காண முடியவில்லை. திடீரென்று, ஒரு எச்சரிக்கையான குரல் கேட்டது:

“இவான் ஷாதோவா?”

ஷாதோவ் தான் யார் என்று கூறி, அந்த நபரைத் தடுப்பதற்காக இயல்பாகவே கையை நீட்டினான்—ஆனால், அந்த நபர் அவனது கையைப் பிடித்துக்கொள்ள, ஏதோ ஒரு அருவருப்பான, ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினத்தைத் தொட்டது போல ஷாதோவ் பின்வாங்கினான்.

“நில்!”@
"இங்கே வேண்டாம்," என்று அவர் விரைவாக முணுமுணுத்தார். "உள்ளே வராதீர்கள்; இப்போது உங்களை என்னால் அனுமதிக்க முடியாது. என் மனைவி திரும்பி வந்துவிட்டாள். நான் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை எடுத்து வருகிறேன்."

அவர் மெழுகுவர்த்தியுடன் திரும்பி வந்தபோது, ​​அங்கே மிக இளம் வயதுடைய அதிகாரி ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார்—அவரது பெயர் அவருக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் எங்கோ பார்த்தது போன்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது.

"எர்கெல்," என்று அந்த நபர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். "நீங்கள் என்னை விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டில் பார்த்திருப்பீர்கள்."

"நினைவிருக்கிறது; அங்கே அமர்ந்து ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தீர்கள். கேளுங்கள்," என்று ஷாதோவ் ஆவேசத்துடன் அவரை நோக்கி அடி எடுத்து வைத்தார்—அப்போதும் அவர் கிசுகிசுக்கும் குரலிலேயே பேசினார்—"என் கையைப் பிடித்தபோது, ​​ஏதோ சைகை காட்டினீர்கள் அல்லவா? சொல்கிறேன் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள், உங்கள் சைகைகளைப் பற்றி எனக்குச் துளியும் கவலையில்லை! அவற்றை நான் அங்கீகரிக்கவில்லை... அவற்றில் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாம்... உங்களை இப்போதே படிக்கட்டுகளில் தூக்கி எறிய முடியும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"இல்லை, இதைப் பற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுகிறீர்கள் என்றும் புரியவில்லை," என்று அந்த விருந்தினர் மிகவும் மென்மையான, கபடமற்ற தொனியில் பதிலளித்தார். "நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வந்தேன்—நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. உங்களிடம் ஒரு அச்சு இயந்திரம் இருக்கிறது; அது உங்களுடையது அல்ல, அதற்காக நீங்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அந்த இயந்திரத்தை நாளை மாலை சரியாக ஏழு மணிக்கு லிபுட்டினிடம் ஒப்படைக்கும்படி என்னிடம் சொல்லச் சொன்னார்கள். மேலும், இனிமேல் உங்களிடமிருந்து எந்த உதவியும் எதிர்பார்க்கப்படாது என்றும் தெரிவிக்கச் சொன்னார்கள்."

"எதுவும் வேண்டாமா?"

"எதுவும் வேண்டாம். உங்கள் கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, நீங்கள் முழுமையாக விடுவிக்கப்படுகிறீர்கள். இதைத்தான் உங்களிடம் சொல்லுமாறு எனக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது."

"யார் இந்த உத்தரவைக் கொடுத்தது?"

"அந்தச் சைகையைக் காட்டச் சொன்ன அதே நபர்கள்தான்."

"நீங்கள் வெளிநாட்டிலிருந்து வருகிறீர்களா?"

"அது... அது உங்களுக்குத் தேவையில்லாத விஷயம் என்று நினைக்கிறேன்."

"தொலையட்டும்! இந்த உத்தரவுகள் உங்களுக்குக் கிடைத்திருந்தால், ஏன் முன்னரே வரவில்லை?"

"நான் சில குறிப்பிட்ட கட்டளைகளைப் பின்பற்றிக்கொண்டிருந்தேன், மேலும் நான் தனியாகவும் வரவில்லை." “புரிகிறது, புரிகிறது—அப்படியானால் நீங்கள் தனியாக வரவில்லை. சனியனே! லிபுட்டின் ஏன் நேரில் வரவில்லை?”

“சரி, அப்படியானால் நாளை மாலை சரியாக ஆறு மணிக்கு நான் உங்களை வந்து அழைத்துச் செல்கிறேன்; நாம் அங்கிருந்து நடந்தே செல்லலாம். வேறு யாரும் இருக்கமாட்டார்கள்—நாம் மூவர் மட்டுமே.”

“வெர்கோவென்ஸ்கி அங்கே இருப்பாரா?”

“இல்லை, அவர் இருக்கமாட்டார். வெர்கோவென்ஸ்கி நாளை காலை பதினொரு மணிக்கு ஊரை விட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்.”

“நான் நினைத்தது போலவே!” என்று ஆத்திரத்துடன் முணுமுணுத்த ஷாதோவ், தன் தொடையின் மீது ஓங்கி அறைந்துகொண்டான். “அந்த அயோக்கியன் ஓடிவிட்டான்!”

அவன் மிகுந்த கொந்தளிப்புடனும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் காணப்பட்டான். எர்கெல் அமைதியாக, பொறுமையுடன் அவனை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

“அதை எப்படி எடுத்துச் செல்லப் போகிறீர்கள்? சாதாரணமாகத் தூக்கிக்கொண்டு போகக்கூடிய விஷயமா இது?”

“அதெல்லாம் தேவையில்லை. நீங்கள் அந்த இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டினால் போதும்; அது அங்கேதான் புதைக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று நாங்கள் சரிபார்த்துக்கொள்வோம். பொதுவான இடம் எங்களுக்குத் தெரியும், ஆனால் துல்லியமான இடம் தெரியவில்லை. வேறு யாரிடமாவது இந்த இடத்தைப் பற்றிக் கூறியிருக்கிறீர்களா?”

ஷாதோவ் அவனைப் பார்த்தான்.

“நீ... நீ இன்னும் ஒரு சிறுவன், அப்பாவித்தனமான, முதிர்ச்சியற்ற சிறுவன்—ஒரு ஆட்டைப் போல நீயும் இதில் சிக்கிக்கொண்டாயா? சரி, அவர்களுக்குத் தேவைப்படும் மூலப்பொருள் இதுதானே! கிளம்பு, போ! கடவுளே! அந்த அயோக்கியன் உங்கள் அனைவரையும் ஏமாற்றிவிட்டு ஓடிவிட்டானே!”

எர்கெல்லின் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை; அவன் அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தான், ஏதோ அவன் எதையும் புரிந்துகொள்ளாதது போல இருந்தது.

“வெர்கோவென்ஸ்கி ஓடிவிட்டான்—வெர்கோவென்ஸ்கி!” என்று பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு சீறினான் ஷாதோவ்.

“ஆனால் அவர் இன்னும் இங்கேயேதான் இருக்கிறார்; இன்னும் கிளம்பவில்லை. நாளைதான் செல்கிறார்,” என்று மென்மையான, நம்பிக்கையூட்டும் குரலில் கூறினான் எர்கெல். “அவர் ஒரு சாட்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான்தான் அவரை அழைத்தேன்—எனக்குக் கிடைத்த அறிவுறுத்தல்கள் அனைத்தும் அவரை மையப்படுத்தியவைதான்,” என்று ஒரு அனுபவமற்ற சிறுவனுக்குரிய இயல்பான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் அவன் கூறினான். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர் அதற்கு உடன்படவில்லை; தான் விரைவில் புறப்பட வேண்டியிருப்பதை ஒரு சாக்காகக் கூறினார்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் ஏதோ ஒரு அவசரத்தில் இருப்பது போலவேதான் தெரிந்தார்.

ஷாதோவ் அந்த அப்பாவி மனிதனை மீண்டும் ஒருமுறை பரிதாபத்துடன் பார்த்தார்; பிறகு, "இவனைப் பரிதாபப்பட வேண்டிய அவசியம்தான் என்ன?" என்று நினைப்பது போல சட்டென்று கையை வீசினார்.

"சரி, வருகிறேன்!" என்று அவர் கடுகடுவெனக் கூறினார். "இப்போது கிளம்பு—போ!"

"சரி, அப்படியானால் சரியாக ஆறு மணிக்கு," என்று கூறிய எர்கெல், மரியாதையுடன் தலைவணங்கிவிட்டு, நிதானமான நடையில் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினான்.

"முட்டாளே!" என்று படிக்கட்டின் மேலிருந்து ஷாதோவ் அவனைக் கூப்பிட்டுக் கத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை.

"என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று கீழே இருந்தவன் திரும்பக் கேட்டான்.

"ஒன்றுமில்லை—நீ போ."

"ஏதோ சொன்னீர்கள் என்று நினைத்தேன்."
II

எர்கெல் எப்படிப்பட்ட "முட்டாள்" என்றால், அவனிடம் மிக முக்கியமான அறிவுத்திறன்—அதாவது ஒரு தெளிவான பகுத்தறிவு—மட்டுமே இல்லை; ஆனால், தந்திரம் என்று சொல்லக்கூடிய ஒருவிதமான கீழ்நிலை அறிவு அவனிடம் தாராளமாக இருந்தது. ஒரு "பொது நோக்கத்திற்காக"—உண்மையில் சொல்லப்போனால், பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கிக்காக—அவன் தீவிரமாகவும் அதே சமயம் வெகுளித்தனமாகவும் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்தான். "எங்கள் குழுவின்" கூட்டத்தில் அடுத்த நாளுக்கான பணிகள் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டபோது, ​​அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறிவுறுத்தல்களின்படி அவன் செயல்பட்டான். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், அவனை ஒரு தூதுவனாக நியமிக்கும்போது, ​​தனியாக அழைத்து பத்து நிமிடங்கள் அவனிடம் பேசினார். அவனது குறுகிய, சிந்தனையற்ற இயல்புக்கு, கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவது என்பது ஒரு அடிப்படைத் தேவையாக இருந்தது; எப்போதும் வேறொருவரின் விருப்பத்திற்கு அடிபணிந்து நடக்கவே அவன் விரும்பினான் (நிச்சயமாக, அது ஏதோ ஒரு "பொதுவான" அல்லது "மகத்தான" நோக்கத்திற்காக மட்டுமே). ஆனால், இறுதியில் இதில் பெரிய வித்தியாசமொன்றும் இல்லை; ஏனெனில், எர்கெலைப் போன்ற சிறிய அளவிலான தீவிரவாதிகள், ஒரு கொள்கைக்காகச் சேவை செய்வதை, அந்தக் கொள்கையைத் தங்களுக்குள் உருவகப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு தனிமனிதனுக்குச் சேவை செய்வதோடு குழப்பிக்கொள்கிறார்கள். உணர்வுள்ளவனாகவும், அன்பானவனாகவும், கனிவானவனாகவும் இருந்த எர்கெல், ஷாதோவைக் கொல்வதற்காகக் கூடியிருந்தவர்களில், ஒருவேளை உணர்ச்சியற்ற மனிதனாகவே இருந்திருக்கக்கூடும். அவன், ஷாதோவின் கொலையை எவ்விதத் தனிப்பட்ட வெறுப்பும் இன்றி, கண்ணிமைக்காமல் கூட வேடிக்கை பார்த்திருக்க முடியும். உதாரணமாக, தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பணியைச் செய்யும்போது, ​​ஷாதோவின் வாழ்க்கைச் சூழலைக் கூர்ந்து கவனிக்குமாறு அவனுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தது. ஷாதோ, படிக்கட்டில் அவனைச் சந்தித்தபோது, ​​உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் ஒரு தகவலைத் தவறுதலாக வெளிப்படுத்தினான்—தன் மனைவி திரும்பி வந்திருக்கிறாள் என்பதை உணராமலேயே அவன் அவ்வாறு பேசியிருக்கக்கூடும். ஆனால், அந்தத் தகவல் அவர்களின் திட்டத்தின் வெற்றிக்கு மிக முக்கியமானதாக இருக்கலாம் என்று அவனது மனதில் மின்னல் வேகத்தில் தோன்றியபோதிலும், எர்க்கெல் மிகுந்த தந்திரத்துடன், அது குறித்து மேலும் எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை...

உண்மையில் அப்படியேதான் நடந்தது: இந்த ஒரு தகவல் ஷாதோவின் சொந்தத் திட்டங்களைத் தடுத்தது மட்டுமின்றி, அந்த "பாதகர்கள்" அவனை "ஒழித்துக்கட்டவும்" உதவியது... முதலாவதாக, இது ஷாதோவைக் குழப்பமடையச் செய்து, அவனது மனச் சமநிலையைக் குலைத்தது; மேலும், அவனிடம் இயல்பாக இருந்த கூர்மையான அறிவையும் எச்சரிக்கையுணர்வையும் அவனிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டது.
அந்தச் சூழலில், தனது சொந்தப் பாதுகாப்பைப் பற்றிய எண்ணம் அவனது மனதிற்குள் வந்திருக்கவே வாய்ப்பில்லை; அவன் முற்றிலும் வேறொரு விஷயத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான். மாறாக, பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி அடுத்த நாள் தப்பிச் செல்லத் திட்டமிடுகிறான் என்று அவன் உறுதியாக நம்பினான்—அது அவனது சந்தேகங்களுக்கு மிகச் சரியாகப் பொருந்தியது! தன் அறைக்குத் திரும்பிச் சென்ற அவன், மீண்டும் அந்த மூலையில் அமர்ந்து, முழங்கால்களின் மீது முழங்கைகளை ஊன்றி, முகத்தைக் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டான். கசப்பான எண்ணங்கள் அவனை வாட்டி வதைத்தன…

பிறகு, மீண்டும் அவன் தலையை உயர்த்தி, கால் விரல்களால் ஊன்றி எழுந்து நின்று, அவளைப் பார்க்கச் சென்றான்: "ஐயோ கடவுளே! நாளைக்குள் அவளுக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிடும்—ஒருவேளை இப்போதே தொடங்கிவிட்டதோ! அவளுக்குக் குளிர்காற்று பட்டிருக்க வேண்டும். இந்த மோசமான தட்பவெப்பநிலை அவளுக்குப் பழகவில்லை—அதோடு அந்த மூன்றாம் வகுப்பு ரயில் பெட்டி, சுற்றிலும் வீசிய காற்று, மழை; அவள் அணிந்திருந்ததோ அந்த மெல்லிய, பலவீனமான மேலங்கி மட்டுமே—உடலில் போதிய ஆடைகளே இல்லை… இவளை இங்கே விட்டுச் செல்வதா—எந்த உதவியும் இன்றி இவளைத் தனியே கைவிட்டுச் செல்வதா! அந்தப் பையைப்பார்—மிகவும் சிறிய, லேசான, சுருங்கிய அந்தப் பை, அதிகபட்சம் பத்து பவுண்டுகள் கூட இருக்காது! பாவம், எவ்வளவு களைப்படைந்திருக்கிறாள்—எவ்வளவு துன்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறாள்! அவளுக்கு மிகுந்த சுயமரியாதை உண்டு, அதனால்தான் அவள் ஒரு வார்த்தையும் குறை கூறவில்லை. ஆனால், அவள் மிகுந்த எரிச்சலுடன் இருக்கிறாள்—மிகவும் எரிச்சலுடன்! இது நோயின் விளைவுதான்; தேவதையாக இருந்தாலும், உடல்நிலை சரியில்லாதபோது எரிச்சலடையத்தானே செய்வார்கள்! அவளது நெற்றி காய்ந்து தகித்துக் கொண்டிருக்கும், கண்களுக்குக் கீழே கருமையான நிழல்கள் படிந்திருக்கும்—இருந்தாலும், அவளது முகத்தின் வடிவம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது, அந்த அடர்த்தியான, செழிப்பான கூந்தல்—எவ்வளவு…"

அவன் சட்டென்று பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு விரைந்து சென்றான்; அவளிடம், உதவியின் தேவை கொண்ட ஒரு பரிதாபகரமான, துன்புறும் உயிரைத் தவிர வேறெதையும் காண்பதை அவன் அஞ்சியது போலிருந்தது—"என்ன நம்பிக்கை இருக்க முடியும்! மனிதர்கள் எவ்வளவு கீழானவர்களாக, எவ்வளவு இழிவானவர்களாக இருக்க முடியும்!"—மீண்டும் தன் மூலைக்குச் சென்று அமர்ந்து, முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு, மீண்டும் கனவு காணத் தொடங்கினான், பழைய நினைவுகளை அசைபோடலானான்… அப்போது, ​​மீண்டும் ஒருமுறை, நம்பிக்கையின் காட்சிகள் அவனுக்கு முன்னால் மின்னின. "‘ஐயோ, எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது, ஐயோ, எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது!’—அவள் அவ்வாறு கூறியதையும், அவளது மெல்லிய, தளர்ந்த குரலையும் அவன் நினைவுகூர்ந்தான். இறைவா! இந்தச் சூழலில் அவளை எப்படித் தனியே விடுவது? அவளிடம் இருப்பது வெறும் எட்டு கிரிவ்னாக்கள் மட்டும்தான்; அவள் தன் பணப்பையைக் காட்டினாள்—அது மிகவும் சிறிய, தேய்ந்துபோன ஒரு பை! வேலை தேடித்தான் அவள் இங்கு வந்தாள்—ஆனால், வேலை தேடுவது எப்படி என்று அவளுக்கு என்ன தெரியும்? ரஷ்யாவைப் பற்றித்தான் அவர்களுக்கு என்ன தெரியும்? அவர்கள் அப்பாவித்தனமான குழந்தைகளைப் போல, தாங்களே கற்பனை செய்துகொண்ட ஒரு மாய உலகில் வாழ்கிறார்கள்! தாங்கள் வெளிநாடுகளில் வளர்த்துக்கொண்ட கனவுகளுக்கும், நிஜ ரஷ்யாவிற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பதைக் கண்டு, அந்தப் பாவம் கோபம்கூட கொள்கிறாள்! ஐயோ, பாவம், எவ்வளவு அப்பாவி மனிதர்கள்!… இருந்தாலும், இங்கே குளிர்தான் அதிகமாக இருக்கிறது…."

அடுப்பில் நெருப்பு மூட்டுவதாகத் தான் அவளிடம் வாக்குறுதி அளித்திருந்தது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. "விறகுகள் இதோ இங்கேதான் இருக்கின்றன—அவள் தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொள்ளாதபடி சில விறகுகளை உள்ளே கொண்டு வரலாம். சரி, ஒன்றும் ஆகாது. கன்றுக்குட்டி இறைச்சி என்ன ஆனது? அவள் பசியுடன் எழுந்திருக்கலாம்… சரி, அது இருக்கட்டும்; கிரிலோவ் தான் இரவு முழுவதும் தூங்குவதே இல்லையே. அவளை எதைக் கொண்டு போர்த்தலாம்? அவள் ஆழ்ந்து தூங்குகிறாள், ஆனால் அவளுக்குக் குளிரும் அல்லவா—நிச்சயமாக அவளுக்குக் குளிர்கிறது!"

அவளை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க அவன் அருகில் சென்றான்; அவளது உடை சற்று மேலே ஏறியிருக்க, முழங்கால் வரை அவளது வலது கால் வெளியே தெரிந்திருந்தது. திடுக்கிட்ட அவன், பதற்றத்துடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். தான் அணிந்திருந்த கதகதப்பான மேலங்கையைக் கழற்றி—இப்போது அவன் அணிந்திருந்தது மிகவும் பழைய, கிழிந்த கோட் மட்டுமே—அவளது கால் தெரிந்த பகுதியை மூடினான்; அப்போது அவள் பக்கம் பார்க்காமல் கவனமாக இருந்தான்.

நெருப்பு மூட்டியது, காலடிச் சத்தம் கேட்காதவாறு மெதுவாக நடந்து சென்றது, தூங்கிக்கொண்டிருந்த பெண்ணைக் கவனித்தது, ஒரு மூலையில் அமர்ந்து பகற்கனவுகளில் மூழ்கியது, மீண்டும் அவளைச் சென்று பார்த்தது—இவை அனைத்திற்கும் நீண்ட நேரம் பிடித்தது. இரண்டு அல்லது மூன்று மணிநேரம் கடந்துவிட்டது. அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில், வெர்கோவென்ஸ்கியும் லிபுட்டினும் கிரிலோவைச் சந்தித்துச் சென்றனர். இறுதியில், அவனும் அந்த மூலையிலேயே தூங்கிப்போனான். அப்போது அவளிடமிருந்து ஒரு முனகல் கேட்டது; அவள் விழித்துக்கொண்டு அவனை அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் ஒரு குற்றவாளியைப் போலத் திடுக்கிட்டு எழுந்தான்.

“மேரி! நான் தூங்கிவிட்டேன் போலிருக்கிறது… ஐயோ, நான் எவ்வளவு மோசமானவன், மேரி!”

அவள் எழுந்து அமர்ந்தாள். தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று புரியாதவள் போலச் சுற்றிலும் பார்த்தாள். அடுத்த கணமே, கடும் கோபமும் ஆத்திரமும் அவளிடம் பொங்கின:

“நான் உன் படுக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டேன்; மிகுந்த களைப்பால் அப்படியே தூங்கிவிட்டேன். என்னை ஏன் எழுப்பவில்லை? உனக்கு ஒரு சுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைப்பேன் என்று எப்படி நீ கருதினாய்?”

“நான் எப்படி உன்னை எழுப்பியிருக்க முடியும், மேரி?”

“எழுப்பியிருக்கலாம்—நிச்சயமாக எழுப்பியிருக்க வேண்டும்! இங்கே வேறு படுக்கை இல்லை, நான் உன்னுடையதைப் பிடித்துக்கொண்டேன். என்னை இவ்வளவு சங்கடமான நிலைக்குத் தள்ள உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? அல்லது, உன்னுடைய பிச்சையில் வாழ்வதற்காகத்தான் நான் இங்கே வந்தேன் என்று நினைத்தாயா? உன் படுக்கையைத் திரும்ப எடுத்துக்கொள்—இப்போதே! நான் மூலையில், நாற்காலிகளின் மேல் படுத்துக்கொள்கிறேன்…”

“மேரி, அன்பே, இங்கே போதுமான நாற்காலிகள் இல்லை, படுக்கைக்கு விரிப்பதற்கும் எதுவுமில்லை.”

“அப்படியானால் நான் தரையில் படுத்துக்கொள்கிறேன்! நீயும் தரையில்தானே படுக்க வேண்டும்? நான் தரையில் படுக்கப்போகிறேன்—இப்போதே, இந்த நொடியே!”

அவள் எழுந்து ஒரு அடி எடுத்து வைக்க முயன்றாள். ஆனால், திடீரென்று ஏற்பட்ட கடுமையான, வலிமிகுந்த பிடிப்பு அவளது ஆற்றலையும் உறுதியையும் உறிஞ்சிக்கொண்டது; ஒரு பலமான முனகலுடன் அவள் மீண்டும் படுக்கையில் சரிந்தாள். ஷாதோவ் அவளருகே விரைந்து வந்தான். ஆனால் மேரி, தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டபடியே, அவனது கையைப் பிடித்து, தன் முழு பலத்துடன் அதை இறுக்கி முறுக்கினாள். இது சுமார் ஒரு நிமிடம் நீடித்தது.

“மேரி, அன்பே—தேவைப்பட்டால், இங்கே டாக்டர் ஃப்ரென்ட்செல் என்று ஒருவர் இருக்கிறார், எனக்குத் தெரிந்தவர்… நான் ஓடிச் சென்று அவரை அழைத்து வருகிறேன்.”

“அர்த்தமற்ற பேச்சு!”

“என்ன அர்த்தமற்ற பேச்சு? சொல் மேரி—எங்கே வலிக்கிறது? ஒருவேளை ஏதேனும் ஒத்தடம் கொடுக்கலாமா… உதாரணமாக, வயிற்றுப் பகுதியில்? டாக்டரின் உதவியின்றி என்னால் அதைச் செய்ய முடியும்… அல்லது கடுகு ஒத்தடம் (mustard plaster) வைக்கலாமா?”

“இது என்ன?” என்று அவள் விசித்திரமான தொனியில், அச்சத்துடன் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துக் கேட்டாள். “மேரி, என்ன சொல்கிறாய்?” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டான் ஷாதோவ். “எதைப் பற்றி கேட்கிறாய்? கடவுளே, எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை—என்னை மன்னித்துவிடு மேரி, எனக்கு எதுவுமே விளங்கவில்லை.”

“சரி, விடு; இதைப் புரிந்துகொள்வது உன் வேலையல்ல. அதுமட்டுமல்ல, அது மிகவும் அபத்தமானதாக இருக்கும்…” என்று கசப்பான, ஏளனமான புன்னகையுடன் கூறினாள் அவள். “ஏதாவது ஒன்றைப் பற்றி பேசு—எதைப் பற்றியாவது பேசு. அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டே பேசு. ஆனால், என் அருகில் நிற்காதே, என்னைப் பார்க்கவும் செய்யாதே—இதை நான் ஏற்கனவே ஐந்நூறு முறை சொல்லிவிட்டேனே!”

ஷாதோவ் அறையில் நடக்கத் தொடங்கினான்; தரையையே பார்த்தபடி, அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முழு முயற்சியும் செய்தான்.

“இங்கே… தயவுசெய்து கோபப்படாதே மேரி, கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்… இங்கே கொஞ்சம் கன்றுக்குட்டி இறைச்சி இருக்கிறது, தேநீரும் இருக்கிறது… நீ முன்னால் மிகக் குறைவாகத்தான் சாப்பிட்டாய்…”

அவள் வெறுப்பும் குரோதமும் கலந்த பார்வையுடன், கையை அசைத்து அதை மறுத்தாள். ஷாதோவ் விரக்தியில் தன் நாவைக் கடித்துக்கொண்டான்.

“கேள், நான் இங்கே ஒரு புத்தகக் கட்டுதல் பட்டறையைத் தொடங்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன்; இது ஒரு கூட்டுறவு அமைப்பின் பகுத்தறிவு கொள்கைகளின் அடிப்படையில் இயங்கும். நீ இங்கேதான் வசிக்கிறாய் என்பதால், இதைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறா—”
...இது கைகூடும் என்று நினைக்கிறாயா, இல்லையா?

“ஓ, மாரி, இங்கே இருப்பவர்கள் புத்தகங்களையே படிப்பதில்லை—சொல்லப்போனால், இங்கேயே புத்தகங்கள் என்று எதுவும் கிடையாது. அதுமட்டுமல்ல, புத்தகத்திற்கு அட்டை போடும் அளவுக்கு இங்கே யாருக்காவது அக்கறை இருக்குமா?”

“யார் அந்த ‘யாராவது’?”

“இங்கே இருக்கும் வாசகர்—அல்லது பொதுவாக இங்கே வசிக்கும் மக்கள், மாரி.”

“சரி, அப்படியானால் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்! சும்மா ‘அவன்’ என்று சொல்கிறாயே, அந்த ‘அவன்’ யார் என்று யாருக்குத் தெரியும்? உனக்கு இலக்கணமே தெரியவில்லை.”

“இது அந்த மொழியின் இயல்பிலேயே ஊறிய விஷயம், மாரி,” என்று முணுமுணுத்தான் ஷாதோவ்.

“போதும் உன் ‘இயல்பு’ பற்றிப் பேசுவது—நீ சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறாய்! ஏன் இங்கே வசிக்கும் ஒரு மனிதனுக்கு—அல்லது வாசகனுக்கு—புத்தகத்திற்கு அட்டை போடும் எண்ணம் இருக்காது?”

“ஏனென்றால், ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பதற்கும், அதற்கு அட்டை போடுவதற்கும் இடையே வளர்ச்சியின் இரண்டு வெவ்வேறு நிலைகள் உள்ளன—அதுவும் மிக முக்கியமான நிலைகள். முதலில், ஒரு மனிதன் வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்—நிச்சயமாக, இதற்குப் பல நூற்றாண்டுகள் ஆகலாம்—ஆனால், அவன் புத்தகத்தை அலட்சியமாக நடத்துகிறான்; அதை எங்கேயாவது தூக்கி எறிகிறான், ஒரு சாதாரணப் பொருளாகவே பார்க்கிறான். ஆனால், ஒரு புத்தகத்திற்கு அட்டை போடுவது என்பது, அந்தப் புத்தகத்தின் மீதான மரியாதையைக் குறிக்கிறது. ஒருவன் வாசிப்பை நேசிக்கத் தொடங்கியிருப்பது மட்டுமன்றி, அதை ஒரு தீவிரமான செயலாகவும் அங்கீகரித்திருக்கிறான் என்பதை இது காட்டுகிறது. ஒட்டுமொத்த ரஷ்யாவும் இன்னும் அந்த நிலையை அடையவில்லை. ஐரோப்பாவில் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே புத்தகங்களுக்கு அட்டை போடும் வழக்கம் வந்துவிட்டது.”

“இது ஒருவேளை மிக நுணுக்கமான வாதமாக இருக்கலாம், ஆனால் முட்டாள்தனமான கருத்து அல்ல—மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நீ எப்படி இருந்தாயோ, அதை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது. அப்போது நீ மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகப் பேசுவாய்.”

இதை அவள், இதற்கு முன்பு சொன்ன மற்ற எல்லா খেயாலியான கருத்துகளைப் போலவே, ஒருவிதமான அலட்சியமான, ஏளனம் கலந்த தொனியில் கூறினாள். “மேரி, மேரி!” என்று மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் கூறினான் ஷாதோவ். “ஓ, மேரி! கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் எவ்வளவு விஷயங்கள் நடந்துவிட்டன, எவ்வளவு காலம் கடந்துவிட்டது என்பது உனக்குத் தெரிந்திருந்தால்! என் கொள்கைகளை மாற்றிக்கொண்டதற்காக நீ என்னை வெறுத்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். நான் யாரைக் கைவிட்டேன் தெரியுமா? உண்மையான வாழ்வை வெறுப்பவர்களை—தங்கள் சொந்த சுதந்திரத்தைக் கண்டு அஞ்சும் அந்தச் சலிப்பூட்டும் தாராளவாதிகளை; சிந்தனைக்கு அடிபணிந்தவர்களை, தனிமனிதத்தன்மையையும் சுதந்திரத்தையும் எதிர்ப்பவர்களை—இறந்துபோன, அழுகிப்போன கருத்துகளைப் போதிக்கும் அந்தச் சிதைந்த மனிதர்களைத்தான் நான் கைவிட்டேன்!” அவர்களிடம் என்னதான் இருக்கிறது? முதுமை, ஒருவிதமான ‘நடுநிலை’—மிகவும் அற்பமான, கீழ்த்தரமான சராசரித்தன்மை—தனிமனித கண்ணியம் இல்லாத, பொறாமை கலந்த சமத்துவம்; ஒரு அடிமை கற்பனை செய்யக்கூடிய சமத்துவம், அல்லது 93-ஆம் ஆண்டு பிரான்சில் இருந்தவர்கள் நினைத்தது போன்ற ஒரு சமத்துவம்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—எங்கும் அயோக்கியர்கள், அயோக்கியர்கள், வெறும் அயோக்கியர்கள் மட்டும்தான்!

“ஆம், நிறைய அயோக்கியர்கள் இருக்கிறார்கள்,” என்று அவள் கூறினாள்; அவள் குரலில் கூர்மையான வலியும் வேதனையும் இருந்தது. அவள் அசையாமல் படுத்திருந்தாள்—நகர்வதற்கே அஞ்சுவது போல—தலை தலையணையில் சாய்ந்திருக்க, சற்று பக்கவாட்டில் திரும்பியிருந்தது. அவளது சோர்வான, அதே சமயம் கனன்று கொண்டிருக்கும் கண்கள் கூரையை வெறித்துப் பார்த்தன. முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது; உதடுகள் காய்ந்து போயிருந்தன.

“உனக்கும் அது புரிகிறது, மேரி—உனக்கும் அது புரிகிறது!” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினான் ஷாதோவ். அவள் மறுப்பதாகத் தலையை அசைக்க முயன்றாள், ஆனால் திடீரென்று மீண்டும் அதே வலிப்பு அவளை ஆட்கொண்டது. அவள் மீண்டும் தன் முகத்தைத் தலையணையில் புதைத்துக்கொண்டாள். அதிர்ச்சியில் பதறிப்போய் அவளருகே ஓடிவந்த ஷாதோவின் கையை, அவள் தன் முழு பலத்தையும் கொண்டு, வலி ​​ஏற்படும் அளவுக்கு இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்—ஒரு நிமிடம் முழுவதுமாக அப்படியே இருந்தாள்.

“மேரி, மேரி! இது மிகவும் தீவிரமான விஷயமாக இருக்கலாம், மேரி!”

“அமைதியாக இரு... எனக்கு வேண்டாம், எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்!” என்று அவள் கிட்டத்தட்ட ஆவேசத்துடன் கத்தினாள், மீண்டும் தன் முகத்தை மேல்நோக்கித் திருப்பியபடி. “என்னை உற்றுப் பார்க்காதே—அந்தப் பரிதாபப் பார்வையுடன் என்னைப் பார்க்காதே! அறையில் அங்கும் இங்கும் நட, ஏதாவது பேசு—ஏதாவது ஒன்று சொல்...”

முற்றிலும் செய்வதறியாது திகைத்து நின்ற ஷாதோவ், மீண்டும் ஏதோ ஒன்றைப் புலம்பத் தொடங்கினான். "இங்கே நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள் அவள்; அவளது பார்வையில் ஒருவிதமான அதிருப்தியும், பொறுமையின்மையும் வெளிப்பட்டன.

"நான் ஒரு வணிகரின் அலுவலகத்தில் வேலை செய்கிறேன். மேரி, நான் உண்மையிலேயே மனது வைத்தால், இங்கே என்னால் நிறைய பணம் சம்பாதிக்க முடியும்."

"அப்படியானால், அது உனக்கு நல்லதுதானே..."

"ஐயோ, மேரி, நீ தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாதே—நான் அப்படிச் சொல்ல வரவில்லை..."

"சரி, வேறு என்ன செய்கிறாய்? எதைப் பற்றிப் போதிக்கிறாய்? உன்னால் போதிக்காமல் இருக்கவே முடியாது—அது உன் இயல்பே!"

"நான் கடவுளைப் பற்றிப் போதிக்கிறேன், மேரி."

"நீயே நம்பாத ஒரு கடவுளைப் பற்றியா? இது எனக்கு ஒருபோதும் புரிந்ததே இல்லை."

"அதைப் பற்றி பிறகு பேசலாம், மேரி."

"சரி, அந்த மரியா திமோஃபியேவ்னா என்பவள் யார்?"

"அதையும் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம், மேரி."

"என்னிடம் இப்படிப் பேசத் துணியாதே! இந்த மரணத்திற்கு... அந்த மனிதர்கள்தான் காரணமா? இது உண்மையா?"

"நிச்சயமாக," என்று கரகரப்பான குரலில் கூறினான் ஷாதோவ்.

திடீரென்று தலையை உயர்த்திய மேரி, மிகுந்த வேதனையுடன் அலறினாள்:

"இனிமேல் என்னிடம் இதைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசாதே—ஒருபோதும், ஒருபோதும், ஒருபோதும் பேசாதே!"

மீண்டும் கடுமையான வலி அவளை ஆட்கொள்ள, அவள் படுக்கையில் சரிந்தாள். இது மூன்றாவது முறையாக நிகழ்ந்தது; ஆனால் இம்முறை அவளது முனகல் சத்தம் அதிகரித்து, அலறலாக மாறியது.

"ஐயோ, தாங்க முடியாத மனிதனே! சகிக்க முடியாத மனிதனே!" என்று கத்தியபடி, தன் நிலையைக்கூட உணராமல், தனக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ஷாதோவை அவள் தள்ளிவிட்டாள்.

"மேரி, நீ என்ன சொல்கிறாயோ அதைச் செய்கிறேன்... நான் அங்கும் இங்கும் நடக்கிறேன், பேசுகிறேன்..."

"என்ன தொடங்குகிறது என்று உனக்குத் தெரியவில்லையா?"

"என்ன தொடங்குகிறது, மேரி?"

"எனக்கு எப்படித் தெரியும்? இங்கே எனக்குத்தான் என்ன தெரியும்? எல்லாம் ஒழியட்டும்! எல்லாவற்றையும் சபிக்கிறேன்—முன்கூட்டியே எல்லாவற்றையும் சபிக்கிறேன்!"

"மேரி, என்ன தொடங்குகிறது என்று என்னிடம் சொன்னால்... இல்லையென்றால் நான் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?" "நீ வெறும் கற்பனைவாதி, பயனற்ற வெற்றுப் பேச்சாளன்! அட, இந்த உலகமே நாசமாய்ப் போகட்டும்!"

"மேரி! மேரி!"

அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடுமோ என்று அவன் உண்மையாகவே அஞ்சினான்.

"கடவுள் மேல் சத்தியமாக, எனக்குப் பிரசவ வலி வந்திருக்கிறது என்பது உனக்குத் தெரியவில்லையா?" என்று கேட்டபடி அவள் எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது முகம் பயங்கரமான, வலியால் நிறைந்த ஒரு வெறுப்புணர்ச்சியால் சுருங்கியிருந்தது. "இந்தக் குழந்தை ஒழியட்டும்—ஆரம்பத்திலிருந்தே இது ஒழியட்டும்!"

"மேரி!" என்று அலறினான் ஷாதோவ்; நிலைமையை அவன் அப்போதுதான் புரிந்துகொண்டான். "மேரி... ஏன் இதை முன்னரே என்னிடம் சொல்லவில்லை?" என்று கேட்டுக்கொண்டவன், சட்டென்று ஒரு உறுதியான வேகத்துடன் தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டான்.

"நான் உள்ளே வந்தபோது எனக்கு எப்படித் தெரியும்? நான் உன்னைத் தேடி வருவேன் என்று நினைக்கிறாயா? இன்னும் பத்து நாட்கள் ஆகும் என்றுதானே என்னிடம் சொன்னார்கள்! எங்கே போகிறாய்? போகவே கூடாது!"

"சூலகத்தியை (midwife) அழைத்து வரப் போகிறேன்! என் கைத்துப்பாக்கியை விற்றுவிடுகிறேன்—இப்போது பணம் தான் மிக முக்கியம்!"

"எதையும் செய்யாதே—சூலகத்தி வேண்டாம்! ஏதோ ஒரு கிழவி... யாராவது ஒரு கிழவி போதும். என் பையில் எண்பது கோபெக்குகள் இருக்கின்றன... கிராமத்துப் பெண்கள் சூலகத்தி இல்லாமலேயே பிரசவிக்கிறார்கள்... ஒருவேளை நான் இறந்துவிட்டால், அது இன்னும் நல்லதுதான்..."

"சூலகத்தியும் வருவாள், ஒரு கிழவியும் வருவாள். ஆனால், உன்னை மட்டும் எப்படித் தனியாக விட்டுச் செல்வது, மேரி?"

இருப்பினும், அவளது கடும் பதற்றத்திற்கு மத்தியிலும், இப்போது அவளைத் தனியாக விட்டுச் செல்வதுதான் சிறந்தது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது—ஏனெனில், பிறகு அவளைத் தனியாக விட்டுச் சென்றால்......அவளது முனகல்களையும் கோபமான கூச்சல்களையும் பொருட்படுத்தாமல், தன் கால்களை நம்பி, அவன் படிக்கட்டுகளில் மிக வேகமாக ஓடினான்.
III

முதலில், கிரில்லோவின் வீட்டிற்குச் சென்றான். அப்போது நள்ளிரவு ஒரு மணி கடந்திருந்தது. கிரில்லோவ் அறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

“கிரில்லோவ், என் மனைவிக்கு பிரசவ வலி தொடங்கிவிட்டது!”

“என்ன சொல்கிறாய்?”

“அவளுக்குப் பிரசவம் நடக்கப்போகிறது—குழந்தை பிறக்கப்போகிறது!”

“உனக்கு… நிச்சயமாகத் தெரியுமா?”

“ஆம், ஆம்—அவளுக்கு வலிப்பு போன்ற அறிகுறிகள் தெரிகின்றன! எனக்கு ஒரு பெண்மணி தேவை—ஏதாவது ஒரு வயதான பெண்மணி—உடனடியாக! இப்போது யாரையாவது கண்டுபிடிக்க முடியுமா? முன்பு உன் வீட்டில் நிறைய வயதான பெண்கள் இருந்தார்களே…”

“எனக்கு பிரசவம் பார்க்கத் தெரியாது என்பது வருத்தமான விஷயம்தான்,” என்று கிரில்லோவ் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் கூறினான். “அதாவது, எனக்குப் பிரசவம் பார்க்கத் தெரியாது என்று சொல்வதை விட, பிரசவத்தை எப்படி நிகழ்த்துவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை என்று சொல்லலாம்… அல்லது… இல்லை, நான் அப்படிச் சொல்ல வரவில்லை.”

“அதாவது, நீயே பிரசவம் பார்க்க முடியாது என்பது புரிகிறது—ஆனால் நான் அதைக் கேட்கவில்லை! எனக்கு ஒரு வயதான பெண்மணி தேவை—ஒரு மருத்துவச்சி, ஒரு செவிலியர் அல்லது ஒரு பணிப்பெண்!”

“ஒரு வயதான பெண்மணி கிடைப்பாள், ஆனால் இந்த நொடியே கிடைப்பாள் என்று சொல்ல முடியாது. வேண்டுமானால், அதற்குப் பதிலாக நான்…”

“ஐயோ, அது முடியாது! நான் இப்போது விர்கின்ஸ்காயாவின் வீட்டிற்குச் செல்கிறேன்—அங்கிருந்து மருத்துவச்சியை அழைத்து வரப்போகிறேன்.”

“அந்தப் பாவி!”

“ஆம், கிரில்லோவ்—ஆம்! ஆனால் இருப்பவர்களிலேயே அவள்தான் சிறந்தவள்! இதைப் பார்—இவ்வளவு பெரிய மர்மமான நிகழ்வு, ஒரு புதிய மனிதனின் வருகை—இது எந்தவித மரியாதையும் இன்றி, மகிழ்ச்சியும் இன்றி, வெறுப்புடனும், சாபங்களுடனும், இறைநிந்தனையுடனும் நடக்கிறது! இப்போதே அவள் அந்தக் குழந்தையைச் சபிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள்!” “நீங்கள் விரும்பினால், நான்…”

“வேண்டாம், வேண்டாம்! நான் இல்லாத நேரத்தில்—நான் நிச்சயமாக விர்கின்ஸ்காயாவை அழைத்து வருவேன்!—நீங்கள் அவ்வப்போது என் படிக்கட்டுப் பகுதிக்குச் சென்று அமைதியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்க முடியுமா? ஆனால், உள்ளே மட்டும் சென்றுவிடாதீர்கள்—அவள் பயந்துவிடுவாள்! என்ன நடந்தாலும் சரி, உள்ளே போகாதீர்கள்—வெளியிலிருந்தே கவனியுங்கள்… ஒருவேளை ஏதேனும் மோசமான சம்பவம் நிகழ்ந்துவிட்டால் மட்டும் உள்ளே செல்லுங்கள்.”

“புரிகிறது. இதோ ஒரு ரூபிள்—என்னிடம் இருக்கும் மொத்தப் பணம் இதுதான். இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நாளை கோழி இறைச்சி சமைக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன், ஆனால் இப்போது எனக்கு அது வேண்டாம். ஓடுங்கள்—விரைவாக, உங்களால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக ஓடுங்கள்! இரவு முழுவதும் சமோவரை (தேநீர் தயாரிக்கும் கருவி) அணையாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”

ஷாதோவ் தொடர்பாக என்ன திட்டமிடப்பட்டிருந்தது என்பது கிரிலோவுக்குத் தெரியாது; தனக்கு இழைக்கப்படவிருக்கும் ஆபத்தின் தீவிரமும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. “அந்த நபர்களுடன்” ஷாதோவுக்கு ஏதோ பழைய கணக்குகளைத் தீர்க்க வேண்டியிருந்தது என்பது மட்டுமே அவருக்குத் தெரியும். கிரிலோவும் ஒரு காலத்தில் இதில் ஓரளவு தொடர்புடையவராகவே இருந்தார்—வெளிநாட்டிலிருந்து அவருக்கு சில அறிவுறுத்தல்கள் வந்திருந்தன (அவை மிகவும் தெளிவற்றவை; அவர் அவர்களின் செயல்பாடுகளில் நேரடியாக ஒருபோதும் ஈடுபட்டதில்லை)—ஆனால், சமீபகாலமாக அவர் அனைத்தையும் கைவிட்டு, தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பணிகளை நிறுத்திவிட்டு, இத்தகைய விவகாரங்களிலிருந்து—குறிப்பாக அந்த “பொது நோக்கத்திலிருந்து”—முழுமையாக விலகி, தியானம் நிறைந்த வாழ்க்கையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தார். கூட்டத்தின் போது, ​​பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி, லிபுட்டினிடம் கிரிலோவைச் சந்திக்குமாறு கூறியிருந்தார்—தேவைப்பட்டால் “ஷாதோவ் விவகாரத்திற்கு” கிரிலோவைப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதே அதன் நோக்கம். ஆனால், கிரிலோவிடம் பேசியபோது, ​​பியோத்தர் ஷாதோவைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை, எந்த ஒரு குறிப்பையும் கூடத் தரவில்லை. ஒருவேளை, கிரிலோவை நம்பகமானவர் அல்ல என்று கருதியதாலோ அல்லது இப்போது பேசுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல என்று நினைத்ததாலோ, அவர் அடுத்த நாள் வரை காத்திருக்க முடிவு செய்தார். அடுத்த நாள் எல்லாம் முடிந்துவிட்டிருக்கும் என்பதால், கிரிலோவைப் பொறுத்தவரை அது எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தப்போவதில்லை என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் கருதினார். லிபுட்டினும் இதைக் கவனித்தார்; முன்னதாக வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டிருந்தும், ஷாதோவைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசப்படவில்லை. இருப்பினும், லிபுட்டின் மிகவும் பதற்றமடைந்திருந்ததால், எவ்வித ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்க முடியவில்லை.

ஷாதோவ் ஒரு சூறாவளியைப் போல முராவினாயா தெருவை நோக்கி விரைந்தான்; அந்த நீண்ட தூரத்தைச் சபித்தபடியே, அது முடிவுக்கு வருவதற்கான அறிகுறியே தெரியாமல் ஓடினான்.

விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டின் கதவைத் தட்டுவதற்கு அவனுக்கு நீண்ட நேரம் ஆனது; அனைவரும் ஏற்கனவே உறங்கச் சென்றிருந்தனர். ஆனால் ஷாதோவ், எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, ஜன்னல் கதவுகளைத் தன் முழு பலத்துடன் தட்டத் தொடங்கினான். முற்றத்தில் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த நாய், சங்கிலியை இழுத்துக்கொண்டு ஆக்ரோஷமாக குரைத்தது. தெருவில் இருந்த மற்ற நாய்களும் அதனுடன் சேர்ந்து கொள்ள, காதைப் பிளக்கும் அளவுக்குக் குரைப்புச் சத்தம் எழுந்தது.

“ஏன் இப்படித் தட்டுகிறாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று ஜன்னலுக்குப் பின்னால் இருந்து விர்கின்ஸ்கியின் குரல் கேட்டது—அந்தக் குரல் மிகவும் மென்மையாக இருந்தது, ஒருவரைத் தொந்தரவு செய்ததற்காக அவர் உணரக்கூடிய ‘அதிருப்திக்கு’ முற்றிலும் முரணாக இருந்தது. ஜன்னல் கதவு கீச்சிடும் சத்தத்துடன் திறக்கப்பட, அதைத் தொடர்ந்து சிறிய ஜன்னல் பகுதியும் திறக்கப்பட்டது.

“யார் அங்கே? எந்த அயோக்கியன் அவன்?” என்று ஒரு பெண்ணின் குரல் அலறியது—அது விர்கின்ஸ்கியின் உறவினரான ஒரு பெண்ணின், கூர்மையான, முதிர்ந்த கன்னிப் பெண்ணுக்குரிய தொனியில் இருந்த குரல்; இது அந்த ‘அதிருப்திக்கு’ மிகச் சரியாகப் பொருந்தியது.

“நான் ஷாதோவ். என் மனைவி திரும்பி வந்துவிட்டாள், அவளுக்குப் பிரசவ வலி வந்துவிட்டது…”

“பிரசவம் நடக்கட்டும், அதற்கென்ன? இங்கிருந்து கிளம்பு!”

“நான் அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறேன்; அவரை அழைத்துச் செல்லாமல் நான் போகமாட்டேன்!”

“யார் கூப்பிட்டாலும் அவர் ஓடிவிட முடியுமா? அவருக்கு இரவு நேரத்தில் தனிப்பட்ட மருத்துவப் பணி இருக்கிறது… மக்ஷேயெவாவின் வீட்டிற்குச் செல்! இனிமேல் சத்தம் போடாதே!” என்று அந்தப் பெண் கோபமாகத் தொடர்ந்து கத்தினாள். விர்கின்ஸ்கி அவளைத் தடுக்க முயல்வது கேட்டது, ஆனால் அந்தப் பெண் அவரை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, பிடிவாதமாக நின்றாள்.

“நான் போகமாட்டேன்!” என்று ஷாதோவ் பதிலுக்குக் கத்தினான்.

“பொறு, சற்று பொறு!” என்று விர்கின்ஸ்கி இறுதியாகக் குரல் கொடுத்தார்; எப்படியோ அந்தப் பெண்ணை அவர் அடக்கிவிட்டார் போலிருக்கிறது. “ஷாதோவ், தயவுசெய்து ஐந்து நிமிடங்கள் காத்திரு—நான் அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவை எழுப்பி வருகிறேன். தயவுசெய்து, கதவைத் தட்டுவதையும் கத்துவதையும் நிறுத்து… ஐயோ, இதெல்லாம் எவ்வளவு மோசமான சூழல்!” முடிவில்லாத ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அரினா புரோகோரோவ்னா தோன்றினாள்.

“உன் மனைவி வந்துவிட்டாளா?” ஜன்னல் வழியாக அவள் குரல் கேட்டது. ஷாதோவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது; அவள் கோபமாக இல்லை, மாறாக எப்போதும் போல இயல்பான, கட்டளையிடும் தொனியிலேயே பேசினாள்—உண்மையில், அரினா புரோகோரோவ்னாவுக்கு வேறு எந்தத் தொனியிலும் பேசத் தெரியாது.

“ஆம், என் மனைவி வந்துவிட்டாள்... அவளுக்குப் பிரசவ வலி தொடங்கிவிட்டது.”

“மரியா இக்னாத்யெவ்னாவா?” “ஆம், மரியா இக்னாத்யெவ்னா தான். நிச்சயமாக, மரியா இக்னாத்யெவ்னா!”

அமைதி நிலவியது. ஷாதோ காத்திருந்தான். வீட்டிற்குள் ஏதோ கிசுகிசுப்பு கேட்டது.

“அவள் எப்போது வந்தாள்?” என்று மீண்டும் கேட்டாள் மேடம் விர்கின்ஸ்கயா.

“இன்று மாலை எட்டு மணிக்கு. தயவுசெய்து, எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வாருங்கள்.”

மீண்டும் கிசுகிசுப்பு கேட்டது; அவர்கள் தங்களுக்குள் ஏதோ ஆலோசிப்பது போலத் தெரிந்தது.

“சொல், நீ தவறாக ஒன்றும் நினைக்கவில்லையே? அவள்தானா உன்னை என்னிடம் அனுப்பி வைத்தாள்?”

“இல்லை, அவள் உன்னை அனுப்பவில்லை; எனக்குச் செலவு வைக்கக் கூடாது என்பதற்காக, அவள் ஒரு சாதாரண கிராமத்துப் பெண்ணைத்தான் தேடுகிறாள். ஆனால் கவலைப்படாதே, நான் பணம் கொடுத்துவிடுகிறேன்.”

“சரி, நீ பணம் கொடுத்தாலும் சரி, கொடுக்காவிட்டாலும் சரி, நான் வருகிறேன். மரியா இக்னாத்யெவ்னாவின் அந்தச் சுதந்திர உணர்வை நான் எப்போதும் மதித்திருக்கிறேன்—அவளுக்கு என்னைத் தெரிந்திருக்குமா என்று கூடத் தெரியவில்லை. தேவையான அடிப்படைப் பொருட்கள் எல்லாம் இருக்கின்றனவா?”

“எதுவும் இல்லை... ஆனால் எல்லாம் கிடைத்துவிடும், நிச்சயமாகக் கிடைத்துவிடும்...”

“அப்படியானால், இத்தகைய மனிதர்களிடமும் கூட பெருந்தன்மை இருக்கத்தான் செய்கிறது!” என்று நினைத்துக்கொண்டே ஷாதோ, லியாம்ஷினின் வீட்டை நோக்கி நடந்தான். “கொள்கைகளும், அந்தக் கொள்கைகளைக் கொண்ட மனிதர்களும்—இவை இரண்டும் முற்றிலும் வேறானவை போலிருக்கிறது. ஒருவேளை, நான் தான் அதிகத் தவறு செய்திருக்கலாம்...”
“…அனைவருக்கும் முன்னால்!… எல்லாரும் குற்றவாளிகள்தான், எல்லாரும் குற்றவாளிகள்தான்!… இதை எல்லாரும் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!…”

ல்யாம்ஷினின் வீட்டில், கதவைத் தட்டுவதற்கு அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை; ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவன் படுக்கையிலிருந்து வெறும் கால்களுடனும் உள்ளாடைகளுடனும் துள்ளி எழுந்து வந்து, அந்தச் சிறிய ஜன்னல் கதவைத் திறந்துவிட்டான். உடல்நலத்தைப் பற்றி எப்போதும் கவலைப்படும், நோய் குறித்த அச்சம் கொண்ட (hypochondriacal) சுபாவம் கொண்டவன் அவன்; குளிரில் உடல்நலம் பாதிக்கப்படக்கூடும் என்று தெரிந்தும், அவன் அவ்வளவு அவசரமாகச் செயல்பட்டான். ஆனால், இந்த விழிப்புணர்விற்கும் அவசரத்திற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட காரணம் இருந்தது: அன்று மாலை நடந்த குழுக்கூட்டத்தில் ஏற்பட்ட பதற்றத்தினால், ல்யாம்ஷின் இரவு முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான்; தூக்கம் வராமல் தவித்த அவன், யாரோ அழைக்கப்படாத, முற்றிலும் விரும்பத்தகாத விருந்தினர்கள் வந்துவிடுவார்களோ என்று அஞ்சிக்கொண்டிருந்தான். ஷாதோவ் செய்த காட்டிக்கொடுப்பு குறித்த செய்திதான் அவனை மிகவும் வாட்டியது… சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான், யாரோ அவனது ஜன்னலை மிகவும் பயங்கரமான சத்தத்துடன் தட்டத் தொடங்கினார்கள்!…

ஷாதோவைப் பார்த்ததும், அவன் மிகுந்த அச்சமடைந்து, ஜன்னல் கதவை வேகமாகச் சாத்திக்கொண்டு படுக்கையை நோக்கி ஓடினான். ஷாதோவ் கதவைத் தொடர்ந்து பலமாகத் தட்டிக்கொண்டு, ஆவேசமாகக் கத்தத் தொடங்கினான்.

“நள்ளிரவில் இப்படித் தட்ட உனக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்?” என்று ல்யாம்ஷின் கத்தினான். அவன் மிரட்டும் தொனியில் பேசினாலும், பயத்தில் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. இரண்டு நிமிடங்கள் கழித்து, ஜன்னலை மீண்டும் திறந்து, ஷாதோவ் தனியாகத்தான் வந்திருக்கிறான் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகுதான் அவன் இப்படிக் கேட்டான்.

“இதோ உன் ரிவால்வர்; இதைத் திரும்ப எடுத்துக்கொள், எனக்குப் பதினைந்து ரூபிள் கொடு.”

“என்ன இது—நீ குடித்திருக்கிறாயா? இது கொள்ளை! எனக்குக் குளிர் எடுத்துக்கொள்ளப் போகிறது. இரு, ஒரு போர்வையைப் போர்த்துக்கொள்கிறேன்.”

“இப்போதே அந்தப் பதினைந்து ரூபிளைக் கொடு. இல்லையென்றால், விடியும் வரை நான் கதவைத் தட்டிக்கொண்டும் கத்திக்கொண்டும் இருப்பேன்—உன் ஜன்னல் சட்டத்தையே உடைத்துவிடுவேன்!”

“நான் ‘காப்பாற்றுங்கள்!’ என்று கத்துவேன்—அப்போது உன்னைக் கொண்டு போய் சிறையில் அடைத்துவிடுவார்கள்.”

“என்ன, நான் ஊமையா? என்னாலும் ‘காப்பாற்றுங்கள்!’ என்று கத்த முடியாதா? அதிகாரிகளிடம் யாருக்கு அதிக பயம்—உனக்கா அல்லது எனக்கா?” “இவ்வளவு கேவலமான எண்ணங்களை எப்படி உன்னால் கொண்டிருக்க முடிகிறது… நீ எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாய் என்று எனக்குப் புரிகிறது… பொறு, பொறு, கடவுள் மேல் சத்தியமாக, கதவைத் தட்டுவதை நிறுத்து! என்ன கொடுமை இது, நள்ளிரவில் யார் கையில் பணம் வைத்திருப்பார்கள்? நீ குடித்திருக்கவில்லை என்றால், உனக்கு எதற்குப் பணம்?”

“என் மனைவி என்னிடம் திரும்பி வந்துவிட்டாள். உனக்காக விலையில் பத்து ரூபிள் குறைத்துவிட்டேன்—நான் ஒரு குண்டு கூட சுடவில்லை; இதோ, இந்த ரிவால்வரை வாங்கிக்கொள்—இப்போதே வாங்கிக்கொள்!”

ல்யாம்ஷின் அந்தச் சிறிய ஜன்னல் வழியாகக் கையை நீட்டி ரிவால்வரை வாங்கிக்கொண்டான்; ஒரு கணம் தயங்கியவன், திடீரென்று தன் தலையை அந்தத் திறப்பின் வழியாக வெளியே நீட்டி, உடல் நடுங்க, ஏதோ சுயநினைவை இழந்தவனைப் போலத் தடுமாறிய குரலில் கூறினான்:

“நீ பொய் சொல்கிறாய்—உன் மனைவி திரும்பி வரவில்லை. நீ… நீ எங்கோ தப்பித்து ஓடப் பார்க்கிறாய்.”

“முட்டாளே—நான் எங்கே ஓடப் போகிறேன்? உன் அந்தப் பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கியை ஓடச் சொல், என்னையல்ல. நான் இப்பதான் வயதான விர்ஜின்ஸ்காயாவைப் பார்த்தேன், அவர்கள் உடனே வருவதாக ஒப்புக்கொண்டார்கள். வேண்டுமானால் நீயே போய் சரிபார்த்துக்கொள். என் மனைவிக்குக் பிரசவ வலி—எனக்குப் பணம் தேவை—பணத்தைக் கொடு!”

ல்யாம்ஷினின் தந்திரமான மூளையில் எண்ணங்களின் மின்னல் கீற்றுகள் வெட்டிச் சென்றன. நிலைமை திடீரென்று வேறொரு திசையை நோக்கித் திரும்பியது, ஆனாலும் பயம் அவனைத் தெளிவாகச் சிந்திக்க விடவில்லை.

“இரு, இரு… நீயும் உன் மனைவியும் தனித்தனியாகத்தானே வாழ்ந்து வருகிறீர்கள்?”

“இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்டால் உன் தலையைச் சிதறடித்துவிடுவேன், ஜாக்கிரதை.”

“ஐயோ, கடவுளே, என்னை மன்னித்துவிடு—புரிகிறது, நான் சற்றே அதிர்ந்துபோனேன்… ஆனால் எனக்குப் புரிகிறது, புரிகிறது. ஆனால்… ஆனால்—அரினா ப்ரோகோரோவ்னா உண்மையிலேயே வருகிறாரா? அவர் வந்து கொண்டிருக்கிறார் என்றுதானே சொன்னாய்? அது பொய் என்று எனக்குத் தெரியும். பார், பார், பார்—நீ ஒவ்வொரு அடியிலும் பொய்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய்!”

“அவர் இப்போது என் மனைவியுடன் தான் இருப்பார்—என்னைத் தடுத்து நிறுத்தாதே! நீ முட்டாளாக இருப்பதற்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்?”

“அது பொய்—நான் முட்டாள் அல்ல.” "என்னை மன்னித்துவிடு, என்னால் முடியாது..."

முற்றிலும் பதற்றமடைந்த அவன், மூன்றாவது முறையாக ஜன்னலைப் பூட்ட முயன்றான். ஆனால் ஷாதோவ் கத்திய கத்தலில், அவன் மீண்டும் அவசரமாக ஜன்னலைத் திறந்துவிட்டான்.

"இது என் தனிப்பட்ட உரிமையின் மீதான அத்துமீறல்! உனக்கு என்னதான் வேண்டும்—சொல், என்ன வேண்டும்? தெளிவாகச் சொல்! நினைவில் வைத்துக்கொள்—இது நள்ளிரவு!"

"பதினைந்து ரூபிள் கொடு, மடையா!"

"ஒருவேளை எனக்கு அந்த ரிவால்வர் திரும்ப வேண்டாம் என்று தோன்றினால் என்ன செய்வது! உனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. நீ அதை வாங்கிவிட்டாய்—அவ்வளவுதான்—உனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை! இந்த நள்ளிரவில் என்னால் அவ்வளவு பணத்தை எங்கே திரட்ட முடியும்? எங்கிருந்து கொண்டு வருவேன்?"

"உன்னிடம் எப்போதும் பணம் இருக்கும்; ஏற்கனவே பத்து ரூபிளைக் குறைத்துவிட்டேன்—உண்மையில் நீ ஒரு அசல் யூதனைப் போலவே நடந்துகொள்கிறாய், இல்லையா?"

"நாளை மறுநாள் வா—கேட்கிறாயா? நாளை மறுநாள் காலை, சரியாக பன்னிரண்டு மணிக்கு—உனக்கு வேண்டியதையெல்லாம் தருகிறேன்! எப்படி?"

மூன்றாவது முறையாக, ஷாதோவ் ஜன்னல் சட்டத்தை ஆவேசமாகத் தட்டினான்:

"இப்போதே பத்து ரூபிள் கொடு, மீதி ஐந்தை நாளை காலை தருகிறேன்!"

"முடியாது—ஐந்து ரூபிளை நாளை மறுநாள் தருகிறேன்; நாளைக்கு—கடவுள் மேல் சத்தியமாக—எதுவும் கிடைக்காது. நீ வராமலே இருப்பதுதான் நல்லது—உண்மையாகவே, வராதே."

"பத்து ரூபிள் கொடு—பாவி!"

"ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்? இரு, விளக்கை ஏற்ற வேண்டும்... பார், கண்ணாடியை உடைத்துவிட்டாய்... நள்ளிரவில் யாராவது இப்படிப் பேசுவார்களா? இதோ!" அவன் ஜன்னல் வழியாக ஒரு நோட்டை நீட்டினான்.

ஷாதோவ் அதைச் சட்டென்று பிடுங்கினான்—அது ஐந்து ரூபிள் நோட்டு. "கடவுள் மேல் சத்தியமாக, என்னால் முடியாது—என்னை நீ கொன்றாலும் என்னால் முடியாது! நாளை மறுநாள் உனக்கு எல்லாவற்றையும் தருகிறேன், ஆனால் இப்போது—ஒன்றும் தர முடியாது!"

"நான் இங்கிருந்து போகமாட்டேன்!" என்று ஷாதோவ் கர்ஜித்தான்.

"சரி, இதோ இதை எடுத்துக்கொள்—இதோ பார், இதையும் வைத்துக்கொள்—ஆனால் அவ்வளவுதான், இதற்கு மேல் ஒரு பைசா கூட தரமாட்டேன்!" "உனக்கு எவ்வளவு சத்தமாக கத்த முடியுமோ கத்திக்கொள்—நான் தரப்போவதில்லை! என்ன நடந்தாலும் சரி, நான் தரமாட்டேன்—எப்படியும் தரமாட்டேன், அவ்வளவுதான்!"

அவன் மிகுந்த ஆவேசத்திலும் விரக்தியிலும் இருந்தான், உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அவன் கொடுத்த இரண்டு தாள்களும் ரூபிள் நோட்டுகள். மொத்தம் ஏழு ரூபிள்களை எப்படியோ திரட்டி ஷாதோவிடம் கொடுத்தான்.

"சரி, தொலைந்து போ—நாளை வருகிறேன். அந்த எட்டு ரூபிள்களை நீ தயார் செய்து வைக்கவில்லை என்றால், லியாம்ஷின், உன்னை அடித்து நொறுக்கிவிடுவேன்!"

*நான் வீட்டிலேயே இருக்கமாட்டேனே, முட்டாளே!* என்று லியாம்ஷின் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டான்.

"நில், நில்!" என்று ஓடத் தொடங்கிய ஷாதோவை நோக்கி அவன் பதற்றத்துடன் கத்தினான். "நில்—திரும்பி வா! சொல், தயவுசெய்து சொல்—உன் மனைவி உன்னிடம் திரும்பி வருகிறாள் என்று சொன்னாயே, அது உண்மையா?"

"முட்டாள்!" என்று துப்பிய ஷாதோவ், தன் கால்கள் தாங்கும் வேகத்தில் வீட்டிற்கு ஓடினான்.
IV

முந்தைய நாள் நடந்த கூட்டத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளைப் பற்றி அரினா புரோகோரோவ்னாவுக்கு எதுவும் தெரியாது என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். வீட்டிற்குத் திரும்பிய விர்கின்ஸ்கி—மனம் தளர்ந்தும், மிகுந்த சோர்வுடனும் இருந்தான்—என்ன முடிவு செய்யப்பட்டது என்பதை அவளிடம் சொல்லத் துணியவில்லை; ஆனாலும், அதை முழுமையாக மறைத்து வைக்க முடியாமல், ஒரு பகுதியை மட்டும் வெளிப்படுத்தினான்—அதாவது, ஷாதோவ் அதிகாரிகளிடம் விஷயத்தைச் சொல்லப்போகிறான் என்று வெர்கோவென்ஸ்கி கூறிய தகவலைத் தெரிவித்தான். அதே சமயம், அந்தத் தகவலின் உண்மைத்தன்மை மீது தனக்கு முழு நம்பிக்கை இல்லை என்றும் அவன் சேர்த்துக் கொண்டான். அரினா புரோகோரோவ்னா...அவள் மிகுந்த அச்சமடைந்தாள். அதனால்தான், ஷாதோவ் அவளைத் தேடி ஓடி வந்தபோது, ​​அவள் உடனடியாகச் செல்ல முடிவெடுத்தாள்—முந்தைய இரவு முழுவதும் பிரசவ வேதனையில் இருந்த ஒரு பெண்ணுக்கு உதவியதால் அவள் மிகுந்த சோர்வுடன் இருந்தபோதிலும், அவள் கிளம்பினாள். "ஷாதோவ் போன்ற ஒரு அற்பமான மனிதன்" எவ்வளவு கீழ்த்தரமான செயல்களையும் செய்யக்கூடியவன் என்று அவள் எப்போதும் நம்பியிருந்தாள்; ஆனால், மரியா இக்னாத்யெவ்னாவின் வருகை இந்தச் சூழலை முற்றிலும் வேறொரு கோணத்தில் காட்டியது. ஷாதோவின் பதற்றம், அவன் கெஞ்சிய தொனியில் இருந்த தீவிரத்தன்மை, மற்றும் உதவிக்கான அவனது மன்றாட்டுகள்—இவை அனைத்தும் அந்தத் துரோகியின் மனநிலையில் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தைக் குறிப்பதாக இருந்தன. ஏனென்றால், மற்றவர்களை அழிப்பதற்காகத் தன்னையே காட்டிக்கொடுக்கத் துணியும் ஒரு மனிதனின் நடத்தையும் பேச்சும், ஷாதோவ் அப்போது வெளிப்படுத்திய விதத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாகவே இருந்திருக்கும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அரிநா ப்ரோகோரோவ்னா எல்லாவற்றையும் நேரில் சென்று, தன் சொந்தக் கண்களால் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ள முடிவு செய்தாள். அவளது இந்த முடிவால் விர்கின்ஸ்கிக்கு மிகுந்த நிம்மதி கிடைத்தது—ஏதோ ஒரு பெரும் சுமை அவன் தோள்களிலிருந்து நீங்கியது போல உணர்ந்தான்! அவனுக்குள் ஒரு சிறு நம்பிக்கைக் கீற்றும் தோன்றியது: ஷாதோவின் நடத்தை, வெர்கோவென்ஸ்கியின் கணிப்புகளுக்கு முற்றிலும் முரணாகத் தெரிந்தது...

ஷாதோவ் திரும்பி வந்தபோது, ​​அரிநா ப்ரோகோரோவ்னா ஏற்கனவே மேரியுடன் இருப்பதைக் கண்டான்; அவன் நினைத்தது சரிதான். அவள் அங்கு வந்தவுடன், படிக்கட்டுகளின் அடியில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த கிரிலோவை அலட்சியமாக விரட்டிவிட்டிருந்தாள். மேரியிடம் தன்னைச் சுருக்கமாக அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்—முன்பு அறிமுகம் இருந்தும், மேரி அவளை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. மேரி அப்போது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தாள்—அதாவது, மிகுந்த கோபத்துடனும், மனக்குழப்பத்துடனும், சொல்லொணா விரக்தியிலும் ஆழ்ந்திருந்தாள். வெறும் ஐந்து நிமிடங்களுக்குள், மேரியின் அனைத்து மறுப்புகளையும் அவள் உறுதியாக முறியடித்துவிட்டாள்.

ஷாதோவ் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​அவள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்: "உனக்கு ஏன் ஒரு தகுதியான மருத்துவச்சி (midwife) தேவையில்லை என்று பிடிவாதமாகச் சொல்கிறாய்? இது முற்றிலும் அர்த்தமற்றது—உனது தற்போதைய அசாதாரணமான சூழலால் உருவான தவறான சிந்தனை இது. படிக்காத, அனுபவமற்ற ஏதோ ஒரு கிராமத்து மூதாட்டியை நம்பினால், நிலைமை மோசமாக முடிவதற்கு ஐம்பது சதவீத வாய்ப்பு இருக்கிறது." மேலும், ஒரு சிறந்த மருத்துவச்சியை அமர்த்துவதை விட, இத்தகைய சூழலில் அதிக சிக்கல்களும் கூடுதல் செலவுகளுமே ஏற்படும். நான் அதிக கட்டணம் வசூலிக்கும் மருத்துவச்சி என்று ஏன் நினைக்கிறீர்கள்? நீங்கள் எனக்குப் பிறகு பணம் கொடுத்தால் போதும்; நியாயமான கட்டணத்தை விட ஒரு பைசா கூட அதிகமாக வாங்கமாட்டேன். எல்லாமே நல்லபடியாக முடியும் என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன்—என் கண்காணிப்பில் உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகாது; இதைவிட மோசமான சூழல்களைக் கூட நான் கையாண்டிருக்கிறேன். குழந்தையைப் பொறுத்தவரை, நாளைக்கே அதை ஒரு அனாதை இல்லத்திற்கு அனுப்பி, அங்கிருந்து கிராமப்புறத்திற்கு வளர்ப்பிற்காக அனுப்பிவிடலாம்—அவ்வளவுதான், இதோடு எல்லாம் முடிந்துவிடும். இதற்கிடையில், நீங்கள் உடல்நலம் தேறி, ஏதேனும் ஒரு நல்ல வேலையில் சேர்ந்தால், ஷாதோவிடம் வாங்கிய உதவிக்கும், அவர் செய்த செலவுகளுக்கும் பணத்தைத் திருப்பித் தந்துவிடலாம்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தச் செலவு அவ்வளவு பெரிய தொகையாக இருக்காது…

“அது மட்டுமல்ல… யாருக்கும் பாரமாக இருக்க எனக்கு உரிமை இல்லையே…”

“இவை மிகவும் பகுத்தறிவுள்ள, சமூக உணர்வு கொண்ட கருத்துகள் தான். ஆனால் நம்புங்கள், ஷாதோவ் பெரிய அளவில் ஒன்றும் செலவு செய்யப்போவதில்லை—அவர் அந்த ‘கற்பனை உலகத்தில்’ வாழும் மனிதராக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டு, ஓரளவுக்காவது தெளிவான கொள்கைகள் கொண்ட மனிதராக நடந்துகொண்டால் போதும். அவர் முட்டாள்தனமான செயல்களைச் செய்வதையும், தேவையில்லாமல் கூச்சலிட்டு ஊரைக் கூட்டுவதையும், பைத்தியக்காரனைப் போல நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு நகரம் முழுவதும் அலைவதையும் நிறுத்த வேண்டும். நீங்கள் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை என்றால், விடியற்காலைக்குள் நகரத்தில் உள்ள எல்லா மருத்துவர்களையும் அவர் எழுப்பிவிடுவார்—ஏற்கனவே என் தெருவில் உள்ள எல்லா நாய்களையும் அவர் குரைக்க வைத்துவிட்டார்! நமக்கு மருத்துவர்கள் தேவையில்லை; முன்பே சொன்னது போல, எல்லாவற்றிற்கும் நான் பொறுப்பு. உதவிக்கு ஒரு வயதான பெண்ணை அமர்த்திக்கொள்ளலாம்—அதற்கு மிகக் குறைந்த செலவுதான் ஆகும். அதுமட்டுமல்ல, அவராலும் ஒரு பயனுள்ள காரியத்தைச் செய்ய முடியும்—அவர் முட்டாள்தனமான செயல்களைத் தாண்டி வேறு சிலவற்றையும் செய்யக்கூடியவர் தான். அவருக்குக் கைகளும் கால்களும் இருக்கின்றன; மருந்தகத்திற்குச் சென்று மருந்துகளை வாங்கி வரலாம்—இதை நீங்கள் ஒரு ‘தர்மம்’ என்று கருதி அவமானமாக உணர வேண்டிய அவசியமில்லை. தர்மம்! போயும் போயும் தர்மமா? உங்களை இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்தது அவர்தானே? நீங்கள் பணிபுரிந்த குடும்பத்திலிருந்து உங்களைப் பிரித்து, தனது சுயநலத்திற்காக உங்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டதும் அவர்தானே? இதையெல்லாம் நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்… சொல்லப்போனால், சற்று முன்புதான் அவர் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல இங்கே ஓடி வந்து, தெருவே கேட்கும் அளவுக்குக் கத்திக்கொண்டிருந்தார்.” "நான் என் இருப்பை யாருடைய மீதும் திணிக்க விரும்பவில்லை; 'நம்மவர்கள்' ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையின் அடிப்படையிலேயே நான் வந்தேன்—வீட்டை விட்டுப் புறப்படுவதற்கு முன்பே அவரிடம் இதைத்தான் நான் கூறினேன். நான் உங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று கருதினால், விடைபெறுகிறேன்; ஆனால், எளிதாகத் தவிர்க்கக்கூடிய தேவையற்ற சிக்கல்கள் ஏதும் ஏற்படக்கூடாது என்று மட்டுமே விரும்புகிறேன்."

இப்படிக் கூறியபடியே, அவர் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து நின்றார்.

மேரி மிகுந்த உதவியற்ற நிலையில், சொல்லொணாத் துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தார்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்ற அச்சத்தில் அவர் உறைந்து போயிருந்தார். எனவே, அந்தப் பெண் அங்கிருந்து செல்வதைத் தடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார். அதே சமயம், அந்தப் பெண்ணின் மீது அவருக்கு ஒருவித வெறுப்புணர்வும் ஏற்பட்டது; அவர் பேசியவை மேரியின் மனதிலிருந்த எண்ணங்களுக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தன! ஆனால், அனுபவமற்ற ஒரு மருத்துவச்சியால் தனக்கு மரணம் நேரிடலாம் என்ற அந்த மோசமான முன்னறிவிப்பு, அவரது வெறுப்புணர்வை விட மேலோங்கியது. அதே வேளையில், ஷாதோவ் மீதான அவரது கோபமும் கடுமையும் இன்னும் அதிகரித்தன. ஒரு கட்டத்தில், அவர் ஷாதோவை, தன்னைத் திரும்பிப் பார்ப்பது மட்டுமன்றி, தனக்கு நேராக நின்று கொண்டிருப்பதையும் கூடத் தடை செய்தார். அவரது வேதனை தீவிரமடைந்தது; அவர் பொழிந்த சாபங்களும், கடுமையான வசவுகளும் மேலும் தீவிரமும் பதற்றமும் கொண்டன.

"சரி, இவரை இங்கிருந்து அனுப்பிவிடலாம்," என்று அரிணா புரோகோரோவ்னா எரிச்சலுடன் கூறினாள். "இவரைப் பாருங்கள்—முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறார், உங்களை மேலும் பயமுறுத்துகிறார்; பிணத்தைப் போல வெளிறிப் போயிருக்கிறார்! இவருக்கு என்னதான் பிரச்சினை? என்ன ஒரு விசித்திரமான, பைத்தியக்காரத்தனமான மனிதர்! என்ன ஒரு கேலிக்கூத்து இது!"

ஷாதோவ் எதுவும் பேசவில்லை; அவர் பதில் சொல்லக்கூடாது என்று உறுதியாக இருந்தார்.

"இது போன்ற சூழல்களில் சில தந்தையர்கள் அறிவை இழந்து பைத்தியம் பிடிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், அவர்கள் கூட..."

"நிறுத்துங்கள்—இல்லையென்றால் என்னை இங்கேயே சாக விட்டுவிடுங்கள்! ஒரு வார்த்தை கூட பேசாதீர்கள்! எனக்கு இதைக் கேட்க விருப்பமில்லை, வேண்டாம்!" என்று மேரி அலறினாள்.

"சரி, நாம் பேசாமல் இருக்க முடியாது—ஒருவேளை நீங்கள் உங்கள் சுய உணர்வை இழந்திருக்கலாம் என்றுதான் நான் இப்போது கருதுகிறேன். குறைந்தபட்சம், நடைமுறை விஷயங்களைப் பற்றி நாம் பேசியாக வேண்டும்: சொல்லுங்கள், எதையாவது தயார் செய்து வைத்திருக்கிறீர்களா?" ஷாதோவ், நீங்களே அவளுக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்! அவளுக்குக் கவனிக்க வேண்டிய பிற விஷயங்கள் இருந்தன.

“சொல்லுங்கள், சரியாக என்ன தேவை?”

“அப்படியானால், எதுவுமே தயார் செய்யப்படவில்லை.”

அவசியமான அனைத்தையும் அவள் கணக்கிட்டு வைத்திருந்தாள்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மிக மிக அவசியமான பொருட்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தாள்; சொல்லப்போனால், அது வறுமையின் விளிம்பில் நிற்பது போல இருந்தது. ஷாதோவிடம் சில பொருட்கள் ஏற்கனவே இருந்தன. மேரி ஒரு சாவியை எடுத்து அவனிடம் நீட்டி, தனது பயணப் பைக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்கச் சொன்னாள். அவனது கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததால், அந்தப் பழக்கமில்லாத பூட்டைத் திறப்பதற்கு வழக்கத்தை விட அதிக நேரம் எடுத்துக்கொண்டான். மேரிக்குக் கோபம் வந்தது; ஆனால், அரினா ப்ரோகோரோவ்னா அவனிடமிருந்து சாவியைப் பறிக்க விரைந்து வந்தபோது, ​​பைக்குள் பார்ப்பதை மேரி திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டாள்.
...மிகவும் பதற்றத்துடனும் கண்ணீருடனும், அந்தப் பெட்டியை ஷாதோவ் மட்டுமே திறக்க வேண்டும் என்று அவள் பிடிவாதமாகக் கூறினாள்.

மற்ற சில பொருட்களை எடுத்து வர, கிரிலோவின் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஷாதோவ் கிளம்பத் திரும்பியதும், அவள் மிகுந்த தீவிரத்துடன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினாள். படிக்கட்டிலிருந்து அவசரமாகத் திரும்பி வந்த ஷாதோவ், சில அத்தியாவசியப் பொருட்களை எடுத்து வரத்தான் ஒரு நிமிடம் வெளியே செல்வதாகவும், உடனே திரும்பி வந்துவிடுவதாகவும் அவளிடம் விளக்கிக் கூறிய பிறகுதான் அவள் அமைதியடைந்தாள்.

"அப்பா, உன்னைச் சமாதானப்படுத்துவது எவ்வளவு கடினம்!" என்று அரிணா புரோகோரோவ்னா சிரித்தாள். "ஒரு நிமிடம் சுவரைப் பார்த்தபடி நிற்கச் சொல்கிறாய், உன்னைப் பார்க்கவே கூடாது என்று கட்டளையிடுகிறாய்; அடுத்த நிமிடம், யாராவது ஒரு நொடி வெளியே சென்றால் கூட கண்ணீர் விட்டு அழத் தொடங்கிவிடுகிறாய். அவன் இதைப் பற்றித் தவறாக நினைக்கப் போகிறான்! சரி விடு, இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருக்காதே, கோபித்துக்கொள்ளாதே—நான் சும்மா விளையாட்டாகத்தான் சொன்னேன்."

"அவன் அப்படி ஒன்றும் நினைக்க மாட்டான்."

"அட, போ! அவன் ஒரு ஆட்டுக்கடாவைப் போல காதலில் பைத்தியமாக இல்லையென்றால், ஏன் இப்படி நாக்கை வெளியே தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு, ஊரையே அலறவிட்டபடி தெருக்களில் ஓடித் திரியப் போகிறான்? ஏன், என் ஜன்னல் சட்டத்தையே உடைத்துவிட்டானே!"

V

ஷாதோவ் அங்கு சென்றபோது, ​​கிரிலோவ் இன்னும் அறைக்குள் அங்குமிங்கும் உலாவிக்கொண்டிருந்தான். அவன் எந்த அளவுக்கு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தான் என்றால், அவனது மனைவி வந்த விஷயத்தையே முற்றிலும் மறந்துவிட்டான்; அவன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாலும், சொல்லப்பட்ட விஷயங்கள் அவனுக்குப் புரியவில்லை என்றுதான் தோன்றியது.

"ஆமாம், சரி," என்று அவன் திடீரென நினைவுகூர்ந்தான்—ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தவன், ஒரு கணத்திற்கு மட்டும் அதிலிருந்து விடுபட்டது போல இருந்தது. "ஆமாம்... ஒரு முதிய பெண்... மனைவியா, அல்லது ஒரு முதிய பெண்ணா? இரு, மனைவியும் முதிய பெண்ணும்தான், அப்படித்தானே? இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது; என்னிடம் சொல்லியிருந்தார்கள்—அந்த முதிய பெண் வருகிறாள், ஆனால் இன்னும் வரவில்லை. இந்தத் தலையணையை எடுத்துக்கொள். வேறென்ன வேண்டும்? சொல், ஷாதோவ்—உனக்கு எப்போதாவது நித்தியமான இணக்கத்தை உணரும் தருணங்கள் கிடைத்திருக்கிறதா?"

"கேள் கிரிலோவ், நீ இப்படி இரவு முழுவதும் தூங்காமல் இருப்பது சரிதானா?" கிரில்லோவ் உணர்வு பெற்று, விசித்திரமாக, வழக்கத்தை விட மிகவும் தெளிவாகப் பேசத் தொடங்கினான். அவன் இதையெல்லாம் முன்பே சிந்தித்து வைத்திருந்தான் என்பதும், ஒருவேளை எழுதிக்கூட வைத்திருந்திருக்கலாம் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது:

“சில தருணங்கள் வருகின்றன—ஒரே நேரத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறு தருணங்கள்—அப்போது திடீரென்று ஒரு நித்திய இணக்கத்தை, முழுமையாக எட்டப்பட்ட ஒரு நிலையை உங்களால் உணர முடிகிறது. இது இந்த உலகத்தைச் சேர்ந்ததல்ல—மத ரீதியான ‘பரலோக’ அர்த்தத்தில் நான் இதைக் கூறவில்லை; மாறாக, மனிதன் தனது இந்த உலக உடலோடு இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்று சொல்கிறேன். ஒன்று அவன் உடல் ரீதியான மாற்றத்திற்கு உள்ளாக வேண்டும், அல்லது இறந்துவிட வேண்டும். இந்த உணர்வு மிகத் தெளிவானது, மறுக்க முடியாதது. ஒட்டுமொத்த இயற்கையையும் திடீரென்று உணர்ந்து, ‘ஆம், இது உண்மைதான்’ என்று சொல்வது போன்றது இது. கடவுள் உலகைப் படைத்தபோது, ​​ஒவ்வொரு படைப்பு நாளின் இறுதியிலும், ‘ஆம், இது உண்மை; இது நல்லது’ என்று கூறினார் அல்லவா? இது... இது ஏதோ ஒரு மென்மையான உணர்ச்சி அல்ல, இது வெறும்—பேரின்பம். நீங்கள் எதையும் மன்னிக்க வேண்டியதில்லை, ஏனென்றால் மன்னிப்பதற்கு என்று எதுவுமே எஞ்சியிருப்பதில்லை. இது அன்பைப் பற்றியது கூட அல்ல—ஓ, இது அன்பையும் தாண்டிய ஒன்று! இதில் மிகவும் பயங்கரமான விஷயம் என்னவென்றால், இது மிகத் தெளிவாகத் தெரிவதுதான்; அதே சமயம், இது மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் தருகிறது. இது ஐந்து வினாடிகளுக்கு மேல் நீடித்தால், ஆன்மாவால் அதைத் தாங்க முடியாது, அது அழிந்துவிடும். அந்த ஐந்து வினாடிகளில், நான் ஒரு முழு வாழ்நாளை வாழ்ந்து விடுகிறேன்—அந்தத் தருணங்களுக்காக என் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் மகிழ்ச்சியுடன் கொடுத்துவிடத் தயார், ஏனெனில் அவை அந்த அளவுக்கு மதிப்புடையவை. பத்து வினாடிகள் வரை தாங்கிக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், ஒருவன் உடல் ரீதியான மாற்றத்திற்கு உள்ளாக வேண்டும். மனிதர்கள் இனப்பெருக்கம் செய்வதை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன். இலக்கை அடைந்துவிட்ட பிறகு, குழந்தைகளால் என்ன பயன்? வளர்ச்சியால் என்ன பயன்? நற்செய்தி நூலில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, மக்கள் திருமணம் செய்துகொள்வதும் இல்லை, திருமணம் செய்து கொடுக்கப்படுவதும் இல்லை; அவர்கள் கடவுளின் தூதர்களைப் போல இருப்பார்கள். ஒருவேளை இது ஒரு குறிப்போ? உன் மனைவிக்குக் குழந்தை பிறக்கப்போகிறதா?”

“கிரில்லோவ், இது எவ்வளவு அடிக்கடி நிகழ்கிறது?”

“மூன்று நாட்களுக்கு ஒருமுறை, அல்லது ஒரு வாரத்திற்கு ஒருமுறை.”

“உனக்கு வலிப்பு நோய் (எபிலெப்சி) இருக்கிறதா?”

“இல்லை.” “நிச்சயமாக, உங்களுக்கு அப்படி நேரிடும். கவனமாக இருங்கள், கிரில்லோவ்—வலிப்பு நோய் (epilepsy) தொடங்குவதே இப்படித்தான் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர், வலிப்பு வருவதற்கு முந்தைய அந்த உணர்வைப் பற்றி என்னிடம் மிக விரிவாக விவரித்திருக்கிறார்; அது நீங்கள் விவரித்த அதே உணர்வுதான்.” ஐந்து வினாடிகள்—இதுதான் அவர் குறிப்பிட்ட கால அளவு; இதற்கு மேல் நீடித்தால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்று அவர் கூறினார். முஹம்மது நபியின் தண்ணீர் குடத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்: அவர் சொர்க்கத்தில் தனது வாகனத்தில் பயணம் செய்தபோது, ​​அந்தக் குடத்திலிருந்து தண்ணீர் சிந்தக்கூட நேரமில்லை. அந்தக் குடம் குறிக்கும் அதே ஐந்து வினாடிகள்தான் இவை; இது நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த ‘இணக்கமான நிலையை’ (harmony) அப்படியே ஒத்திருக்கிறது—குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், முஹம்மது நபியும் வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர். ஜாக்கிரதை, கிரில்லோவ்—இது ‘வீழும் நோய்’ (வலிப்பு)!

“அதற்கு நேரம் இருக்காது,” என்று ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையுடன் கூறினார் கிரில்லோவ்.
VI

இரவு நீண்டுகொண்டே சென்றது. ஷாதோவை வரவழைத்து, கடிந்துகொண்டு, மீண்டும் வெளியே அனுப்பினர். மேரி தனது உயிருக்கு ஆபத்து நேர்ந்துவிடுமோ என்ற உச்சகட்ட அச்சத்தில் இருந்தார். தான் வாழ விரும்புவதாகவும்—"எப்படியாவது, எப்படியாவது பிழைத்துக்கொள்ள வேண்டும்!"—என்றும், இறப்பதற்கு மிகவும் பயப்படுவதாகவும் அவர் தொடர்ந்து கத்திக்கொண்டிருந்தார். "வேண்டாம், வேண்டாம்!" என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார். அரினா ப்ரோகோரோவ்னா இல்லையென்றால், நிலைமை மிகவும் மோசமாகியிருக்கும். மெல்ல மெல்ல அவர் அந்தப் பெண்ணின் மீது முழு கட்டுப்பாட்டையும் பெற்றுவிட்டார்; மேரி ஒரு குழந்தையைப் போல, அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவின் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும், ஒவ்வொரு கடுமையான கட்டளைக்கும் கீழ்ப்படியத் தொடங்கினார். அரினா ப்ரோகோரோவ்னா அன்பை விட கண்டிப்பையே கையாண்டார், ஆனால் அவர் மிகுந்த திறமையுடன் செயல்பட்டார். விடியற்காலை நெருங்கியது. திடீரென்று, அரினா ப்ரோகோரோவ்னா ஒரு கதையைக் கட்டியெழுப்பினார்—ஷாதோ கடவுளைப் பிரார்த்தனை செய்ய வெளியே சென்றிருக்கிறார் என்று அவர் கூற, தானும் உரக்கச் சிரித்தார். மேரியும் சிரித்தார்—வெறுப்புடனும், நையாண்டியுடனும்—அந்தச் சிரிப்பு அவருக்கு ஏதோ ஒரு நிம்மதியைத் தருவது போல இருந்தது. இறுதியில், ஷாதோ அங்கிருந்து முற்றிலுமாக வெளியேற்றப்பட்டார். ஈரப்பதமான, குளிரான காலைப் பொழுது தொடங்கியது. அவர் ஒரு மூலையில் சுவரை நோக்கி முகத்தை அழுத்திக்கொண்டார்—முந்தைய நாள் எர்கெல் உள்ளே வந்தபோது எப்படி நின்றாரோ, அதே போல. அவர் ஒரு இலையைப் போல நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்; எதையும் சிந்திக்க அஞ்சினார், ஆனாலும் கனவில் நிகழ்வது போல, அவரது மனம் ஒவ்வொரு பிம்பத்தையும் விடாமல் பற்றிக்கொண்டிருந்தது. கற்பனைகள் அவனை எங்கோ இழுத்துச் சென்றன, ஆனால் அவை ஒவ்வொன்றாக, அழுகிய நூல்களைப் போல அறுந்து விழுந்தன. அறையிலிருந்து ஒலிகள் கேட்டன—அவை வெறும் முனகல்கள் அல்ல, மாறாக, முற்றிலும் மிருகத்தனமான, பயங்கரமான அலறல்கள்; அவற்றைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பது இயலாத காரியம், தாங்க முடியாதவை. அவன் தன் காதுகளைப் பொத்திக்கொள்ள முயன்றான், ஆனால் முடியவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, அவன் முழங்காலிட்டு, உணர்வற்ற நிலையில், "மேரி, மேரி!" என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லலானான். அப்போது, ​​திடீரென்று ஒரு புதிய சத்தம் கேட்டது—அது ஷாதோவை நடுங்கச் செய்து, சட்டென்று அவனை எழுந்து நிற்க வைத்தது—அது ஒரு பச்சிளம் குழந்தையின் மெல்லிய, பலவீனமான அழுகுரல். அவன் சிலுவை வரைந்துகொண்டு, அவசரமாக அறைக்குள் நுழைந்தான். அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவின் கைகளில், சிவந்து சுருங்கியிருந்த ஒரு சிறிய உயிர் அழுதுகொண்டிருந்தது; அது தன் குட்டி கைகளையும் கால்களையும் அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த உயிர் எவ்வளவு பரிதாபகரமான, உதவியற்ற நிலையில் இருந்தது என்றால், ஒரு தூசு துகள் காற்றில் அலைக்கழிக்கப்படுவது போல, அதுவும் ஒரு சிறு காற்று வீச்சில் அடித்துச் செல்லப்படக்கூடிய நிலையில் இருந்தது. ஆனாலும், அது உரக்க அழுது, தான் வாழ்வதற்கு முழு உரிமை கொண்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்துவது போலத் தன் இருப்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது... மேரி உணர்வற்றவள் போலக் கிடந்தாள், ஆனால் ஒரு கணத்திற்குப் பிறகு அவள் கண்களைத் திறந்து, ஷாதோவை ஒரு விசித்திரமான, வழக்கத்திற்கு மாறான பார்வையில் பார்த்தாள். அது முற்றிலும் புதியதொரு பார்வை; அதன் உண்மையான அர்த்தம் என்னவென்று அவனால் அப்போது புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, ஆனால் முன்னெப்போதும் அவன் இத்தகைய பார்வையை கண்டதில்லை......அவளுடைய கண்களில் இத்தகையதொரு பார்வையை இதற்கு முன் எப்போதாவது கண்டிருக்கிறோமா என்று அவன் நினைவுகூர முயன்றான்.

“ஆண் குழந்தையா? இது ஆண் குழந்தையா?” என்று அவள் அரிநா புரோகோரோவ்னாவிடம் மிகுந்த வேதனையோடு கூடிய குரலில் கேட்டாள்.

“நிச்சயமாக, ஆண் குழந்தைதான்!” என்று அந்தப் பெண் குழந்தையைத் துணியில் சுற்றிக்கொண்டே உற்சாகமாகக் கூறினாள்.

குழந்தையைத் துணியில் சுற்றி முடித்ததும், அதை மெத்தையின் மீது, இரண்டு தலையணைகளுக்கு இடையில் வைப்பதற்குச் சற்று முன்னதாக, அவள் அந்தக் குழந்தையைச்ஷாதோவிடம் கொடுத்தாள். மேரி, அரிநா புரோகோரோவ்னாவைக் கண்டு அஞ்சுவது போல, அவனைக் கள்ளப் பார்வையால் பார்த்துவிட்டு, மெல்லத் தலையசைத்தாள். இதைப் புரிந்துகொண்ட ஷாதோவ், மேரி குழந்தையைப் பார்க்கும் வகையில் அதை அவளுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தான்.

“எவ்வளவு… எவ்வளவு அழகான குழந்தை…” என்று அவள் பலவீனமான குரலில், புன்னகையோடு முணுமுணுத்தாள்.

“அட, அவன் எப்படிப் பார்க்கிறான் என்று பாருங்கள்!” என்று அரிநா புரோகோரோவ்னா மகிழ்ச்சியுடன் உரக்கச் சிரித்தாள். ஷாதோவைப் பார்த்த அவளது முகம் வெற்றிக் களிப்பில் ஜொலித்தது. “அந்தச் சின்னஞ்சிறிய முகத்தைப் பாருங்கள்!”

“நீங்கள் மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருக்கிறீர்கள், அரிநா புரோகோரோவ்னா… இது ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சியான தருணம்தானே…” என்று ஷாதோவ் தடுமாற்றத்துடன் கூறினான். அவனது முகத்தில் ஒருவிதமான அறிவற்ற, ஆனால் பரவசமான மகிழ்ச்சி தெரிந்தது—மேரி குழந்தையைப் பற்றிச் சொன்ன அந்தச் சில வார்த்தைகள் அவனுக்குள் அந்த மகிழ்ச்சியைத் தூண்டியிருந்தன.

“என்ன ‘பெரும் மகிழ்ச்சி’ என்று பேசுகிறீர்கள்?” என்று கேட்ட அரிநா புரோகோரோவ்னா, அதே உற்சாகத்துடன், ஒரு கைதியைப் போல அயராது உழைத்துக்கொண்டு, அங்கிருந்த பொருட்களைச் சீரமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“புதிய உயிர் ஒன்றின் வருகை—இது ஒரு மர்மம், அரிநா புரோகோரோவ்னா! ஒரு பெரும், விவரிக்க முடியாத மர்மம்! இதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லையே, எவ்வளவு வருத்தமான விஷயம்!”

ஷாதோவ் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தான்; அவனது வார்த்தைகள் சிதறியும், காய்ச்சல் கண்டவனைப் போல வேகமாகவும், மிகுந்த பரவசத்துடனும் இருந்தன. அவனது மனதிற்குள் ஏதோ ஒன்று தளர்ந்து, அவனது விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, அவனது ஆன்மாவிலிருந்து தானாகவே வெளிப்படுவது போல இருந்தது.

“இருவர் இருந்த இடத்தில், திடீரென்று மூன்றாவது நபர்—ஒரு புதிய உயிர், முழுமையான மற்றும் நேர்த்தியான ஒன்று—மனிதக் கைகளால் ஒருபோதும் உருவாக்க முடியாத ஒன்று! ஒரு புதிய சிந்தனை, ஒரு புதிய அன்பு—இது ஒருவித அச்சத்தையே தருகிறது… இந்த உலகில் இதைவிட மேலானது வேறொன்றும் இல்லை!” “அட, என்ன அபத்தமான பேச்சு இது!” “இது வெறும் உயிரினத்தின் வளர்ச்சிதான்—இதில் ஒன்றும் இல்லை, எந்த மர்மமும் இல்லை!” என்று அரிநா புரோகோரோவ்னா மனதார, கலகலவெனச் சிரித்தாள். “அந்தக் கணக்குப்படி பார்த்தால், ஒவ்வொரு வீட்டு ஈயும் ஒரு மர்மம்தான்! ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், ‘தேவையற்ற மனிதர்கள்’ (superfluous people) என்ற வகையினரே பிறக்கக் கூடாது. முதலில், யாரும் ‘தேவையற்றவர்களாக’ இல்லாதபடி எல்லாவற்றையும் மாற்றி அமைத்துவிட்டு, அதன் பிறகு குழந்தைகளைப் பிறக்கச் செய்யுங்கள். இப்போது நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்றால், பாவம், அந்தக் குழந்தையை நாளை மறுநாள் அனாதை இல்லத்திற்குத் தூக்கிக்கொண்டு போக வேண்டியிருக்கிறது... இருந்தாலும், காலம் இப்படித்தான் ஓடுகிறது போலிருக்கிறது.”

“அவன் ஒருபோதும் அனாதை இல்லத்திற்குச் செல்லமாட்டான்—என்னிடமிருந்து அவனை யாரும் கொண்டு செல்ல முடியாது!” என்று தரையைப் பார்த்தபடி உறுதியாகக் கூறினான் ஷாதோவ்.

“அப்படியானால், நீ அவனைத் தத்தெடுத்துக் கொள்கிறாயா?”

“அவன் என் மகன்.”

“சரி, அது புரிகிறது—அவன் ஒரு ஷாதோவ், சட்டப்படி ஒரு ஷாதோவ். இதற்காக நீ மனிதகுலத்தின் மாபெரும் உபகாரி போல வேஷம் போடத் தேவையில்லை! உங்களைப் போன்றவர்களால் பெரிய பெரிய வார்த்தைகளைப் பேசாமல் இருக்கவே முடியாது, இல்லையா? சரி, போதும்—கேளுங்கள் கனவான்களே,” என்று கூறிக்கொண்டே தன் வேலைகளை முடித்தாள் அவள், “நான் கிளம்ப வேண்டும். காலையில் மீண்டும் வருகிறேன், தேவைப்பட்டால் மாலையிலும் வருகிறேன். இங்கே எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்துவிட்டதால், நான் மற்றவர்களைப் பார்க்கச் செல்கிறேன்—அவர்கள் நீண்ட நேரமாகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஷாதோவ், உங்கள் வீட்டில் ஒரு வயதான பெண்மணி இருக்கிறாரே—அவர் வயதானவர் தான், ஆனால் நீ—அதாவது அந்தப் பெண்ணின் ‘கணவன்’—அவர் அருகில் சென்று அமர்வது நல்லது; ஒருவேளை நீ அவருக்குப் பயன்படலாம். மரியா இக்னாத்யேவ்னா உன்னை விரட்டிவிட மாட்டாள் என்றுதான் நினைக்கிறேன்... அட, சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்!” வாசலில், ஷாதோவ் அவளை வழியனுப்பி வைத்தபோது, ​​அவள் அவனிடம் மட்டும் தனியாகச் சொன்னாள்:

"என் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் நினைத்துச் சிரிக்கக்கூடிய ஒரு விஷயத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டாய்! உன்னிடமிருந்து நான் ஒரு பைசா கூட வாங்கப்போவதில்லை—தூக்கத்தில் கூட இதை நினைத்து நான் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பேன். இன்று இரவு உன்னைப் போல இவ்வளவு அபத்தமான ஒருவனை நான் பார்த்ததே இல்லை."

அவள் மிகுந்த திருப்தியுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினாள். ஷாதோவின் தோற்றத்தையும் அவன் பேசிய விதத்தையும் பார்த்தால், அவன் "தகப்பனாகப் போகிறான் என்பதும், எல்லா வகையிலும் ஒரு முழுமையான அடிமை போல (எல்லோராலும் மிதிக்கப்படும் ஒருவனைப் போல) இருக்கிறான் என்பதும்" தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் நேராக மற்றொரு நோயாளியைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கலாம், அதுதான் மிக அருகில் இருந்திருக்கும்; ஆனால், விர்கின்ஸ்கியிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்வதற்காகவே அவள் வேண்டுமென்றே தன் வீட்டிற்கு வந்து சென்றாள்.

"மேரி, அவள் உன்னிடம் சிறிது நேரம் தூங்காமல் இருக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டாள்—இது மிகவும் கடினமானதுதான் என்று எனக்குத் தெரியும்..." என்று ஷாதோவ் தயக்கத்துடன் தொடங்கினான். "நான் இங்கே ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து உன்னைக் கவனித்துக்கொள்கிறேன், சரிதானே?"

அவன் சோபாவிற்குப் பின்னால், ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்துகொண்டான்; அதனால் அவள் அவனைப் பார்க்க முடியாதபடி இருந்தது. ஆனால், ஒரு நிமிடம் கூட ஆகவில்லை, அதற்குள் அவள் அவனை அழைத்தாள். மிகுந்த அருவருப்புடன், தன் தலையணையைச் சரிசெய்து வைக்கும்படி அவனிடம் கூறினாள். அவன் அதைச் சரிசெய்ய முயன்றான். அவள் சுவரைப் பார்த்தபடி கோபத்துடன் இருந்தாள்.

"அப்படி இல்லை—ஐயோ, அப்படி இல்லை... என்ன கைகள் உனக்கு!"

ஷாதோவ் மீண்டும் சரிசெய்ய முயன்றான்.

"என் பக்கம் குனிந்து வா," என்று அவள் திடீரென்று ஒருவித தீவிரமான குரலில் கூறினாள்; அதே சமயம் அவனைப் பார்க்காமல் இருப்பதில் மிகவும் கவனமாக இருந்தாள்.

அவன் திடுக்கிட்டான், ஆனாலும் குனிந்தான்.

"இன்னும் கொஞ்சம்... இன்னும் சரியாக வரவில்லை... இன்னும் அருகில்..." திடீரென்று, அவளுடைய இடது கை மின்னல் வேகத்தில் நீண்டு, அவனது கழுத்தைச் சுற்றிக்கொண்டது. அவன் நெற்றியில் ஒரு அழுத்தமான, ஈரமான முத்தத்தைப் பதித்தாள்.

"மேரி!"

அவளுடைய உதடுகள் நடுங்கின; அவள் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்த முயன்றாள், ஆனால் திடீரென்று எழுந்து அமர்ந்தாள். கண்கள் மின்ன, அவள் கூறினாள்:

"நிக்கோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின் ஒரு அயோக்கியன்!"

பிறகு, ஏதோ வெட்டப்பட்டது போல, அவள் அப்படியே சரிந்து விழுந்தாள். தன் முகத்தைத் தலையணையில் புதைத்துக்கொண்டு, ஷாதோவின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டே, கட்டுக்கடங்காத அழுகையில் மூழ்கினாள். அந்த நொடியிலிருந்து, அவள் அவனைத் தன் பக்கத்தை விட்டு நகர விடவில்லை; தன் படுக்கையின் தலைமாட்டில் அமருமாறு அவனை வற்புறுத்தினாள். அவளால் மிகச் சொற்பமான வார்த்தைகளையே பேச முடிந்தது, ஆனால் அவள் அவனை இடைவிடாது பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்; ஒருவித தெய்வீக அருளில் திளைத்திருப்பவரைப் போன்ற புன்னகையுடன் அவனை நோக்கினாள். அவள் திடீரென்று ஒரு அப்பாவிச் சிறுமியாக மாறியது போலிருந்தது. அனைத்தும் உருமாறியிருந்தது. ஷாதோவ் ஒரு கணம் சிறுவனைப் போலக் கதறி அழுதான்; அடுத்த கணமே, ஏதோ ஒரு தீவிரமான உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புடன், கட்டுக்கடங்காத வேகத்தில், ஏதேதோ பேசத் தொடங்கினான். அவன் அவளுடைய கைகளை முத்தமிட்டான்; அவள் அதை ஒருவித பரவசத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்—முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டாளோ இல்லையோ—அதே சமயம், அவளுடைய பலவீனமான, தளர்ந்த கைகள் மென்மையாக அவனுடைய தலைமுடியைக் கோதிவிட்டன, அதை ரசித்தன. அவன் அவளிடம் கிரில்லோவைப் பற்றியும், இனி அவர்கள் எப்படி ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போகிறார்கள் என்பது பற்றியும்—"புதிதாக, என்றென்றும்"—பேசினான்; கடவுளின் இருப்பு குறித்தும், மனிதர்கள் அனைவரும் உள்ளூர நல்லவர்களே என்பது குறித்தும் பேசினான்... மிகுந்த மகிழ்ச்சியில், அவர்கள் மீண்டும் குழந்தையை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தனர்.

"மேரி!" என்று குழந்தையைத் தன் கைகளில் ஏந்தியபடி அவன் கூவினான். "அந்த பழைய மாயைகள், அவமானம், அந்த உயிரற்ற நிலை—எல்லாம் முடிந்துவிட்டன! நாம் மூவரும் இணைந்து உழைப்போம், ஒரு புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குவோம்—ஆம், ஆம்!... ஓ, இரு, அவனுக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம், மேரி?"

"அவனுக்கு? என்ன பெயர் வைக்கலாம்?" என்று அவள் குழப்பத்துடன் மீண்டும் கேட்டாள்; திடீரென்று, ஆழ்ந்த, சொல்லொணாத் துயரம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது.

அவள் தன் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டு, ஷாதோவை ஒருவிதக் குற்றச்சாட்டுடன் பார்த்துவிட்டு, தலையணையில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.

"மேரி, என்னாச்சு?" என்று மிகுந்த பதற்றத்துடனும் கவலையுடனும் அவன் கேட்டான்.

"நீ எப்படி... எப்படி உன்னால் இப்படி இருக்க முடிந்தது... ஓ, कृतघ्न (நன்றிகெட்ட) மனிதனே!"

"மேரி, என்னை மன்னித்துவிடு, மேரி... நான் அவனுக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம் என்றுதான் கேட்டேன். எனக்குத் தெரியவில்லை..."

"இவான்—இவான்!" என்று அவள் கூறினாள்; கண்ணீரில் நனைந்து, சிவந்திருந்த தன் முகத்தை நிமிர்த்தி, "எப்படி உன்னால் இப்படி..." என்று கேட்டாள்.
...ஒருவேளை அதற்கு வேறொரு, மிக மோசமான பெயர் வைக்கப்பட்டிருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்?

“மேரி, அமைதியாயிரு—ஐயோ, நீ எவ்வளவு கலக்கமடைந்திருக்கிறாய்!”

“மீண்டும் ஒரு அவமரியாதை! நான் கலக்கமடைந்திருக்கிறேன் என்று ஏன் சொல்கிறாய்? நான் ஒருவேளை அந்த... அந்த மோசமான பெயரைச் சூட்டச் சொல்லியிருந்தால், நீ உடனே ஒப்புக்கொண்டிருப்பாய்—உனக்கு அது தெரிந்திருக்கக்கூட மாட்டாது! அட, நன்றி கெட்ட, இழிவான மனிதர்களே—நீங்கள் அனைவரும், ஒவ்வொருவரும் அப்படித்தான்!”

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, இயல்பாகவே, அவர்கள் சமாதானமடைந்தனர். ஷாதோவ் அவளைத் தூங்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினான். அவள் தூக்கத்திற்குச் சென்றாள், ஆனால் அவனது கையை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டே, அவ்வப்போது விழித்துக்கொண்டு, அவன் தன்னை விட்டுச் சென்றுவிடுவானோ என்று பயந்தவள் போல அவனைப் பார்த்தாள்; பிறகு மீண்டும் தூங்கினாள்.

கிரிலோவ் ஒரு முதிய பெண்ணை அனுப்பி, “வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள்ளச்” சொன்னான். அவளுடன் சூடான தேநீர், புதிதாக வறுத்த கட்லெட்டுகள், மற்றும் வெள்ளை ரொட்டியுடன் கூடிய சூப் ஆகியவற்றையும் ‘மரியா இக்னாத்யெவ்னா’வுக்காகக் கொடுத்தனுப்பினான். உடல்நலமற்றிருந்த அவள் அந்தச் சூப்பை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அருந்தினாள்; அந்த முதிய பெண் குழந்தையைத் துணியால் சுற்றிப் போர்த்தினாள். ஷாதோவும் அந்த கட்லெட்டுகளைச் சாப்பிட வேண்டும் என்று மேரி வற்புறுத்தினாள்.

நேரம் கடந்தது. மிகுந்த களைப்பால், ஷாதோவ் நாற்காலியில் சரிந்து, மேரியின் தலையணையின் மீது தலை சாய்த்துத் தூங்கிவிட்டான். அப்போதுதான், தான் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றிய அரினா ப்ரோகோரோவ்னா அங்கு வந்தாள். அவள் உற்சாகமாக அவர்களை எழுப்பி, மேரியுடன் பேச வேண்டியவற்றைப் பேசி, குழந்தையைப் பரிசோதித்தாள். ஷாதோவிடம் மீண்டும் ஒருமுறை, எங்கும் சென்றுவிட வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினாள். பிறகு, அந்த “தம்பதியரைப்” பற்றி ஒரு ஏளனமான, அவமதிப்பு கலந்த ஆணவமான கருத்தைச் சொல்லிவிட்டு, தான் வந்தபோது இருந்த அதே மனநிறைவுடனும் பெருமிதத்துடனும் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றாள்.

ஷாதோவ் விழித்தபோது, ​​வெளியே முழு இருள் சூழ்ந்திருந்தது. அவன் விரைவாக ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றிக்கொண்டு, அந்த முதிய பெண்ணைத் தேடிச் செல்ல முற்பட்டான். ஆனால், படிக்கட்டுகளில் கால் வைத்ததும், யாரோ நிதானமாக, மெதுவாக மேலே ஏறி வரும் சத்தம் அவனது காதில் விழுந்தது. எர்கெல் உள்ளே வந்தான்.

“உள்ளே வராதீர்கள்!” “இங்கேயே காத்திருங்கள்—இதோ வருகிறேன்! உங்களைப் பற்றி நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன்!” ஷாதோவ் அவனது கையைப் பிடித்து, வாயிலை நோக்கி இழுத்தபடி கிசுகிசுத்தான்: "நல்லவேளை, எனக்கு நினைவூட்டினாய்!"

அவன் மிகுந்த அவசரத்தில் இருந்ததால், கிரிலோவைப் பார்க்கக்கூட நிற்கவில்லை; மாறாக, அந்த முதிய பெண்ணை அழைத்தான். மேரி மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கும் கோபத்திற்கும் ஆளானாள்; "தன்னைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல எப்படி அவனால் நினைக்க முடிந்தது?" என்று அவள் கொதித்தாள்.

"ஆனால்," என்று அவன் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூறினான், "இதுதான் கடைசிப் படி! இதற்கு அப்பால் ஒரு புதிய பாதை காத்திருக்கிறது—அந்தப் பழைய பயங்கரத்தை நாம் இனி ஒருபோதும் திரும்பிப் பார்க்கப் போவதில்லை!"

அவளைச் சமாதானப்படுத்திய அவன், சரியாக ஒன்பது மணிக்குத் திரும்பி வருவதாக உறுதியளித்தான். அவளையும் குழந்தையையும் முத்தமிட்டுவிட்டு, எர்கெலுடன் சேர விரைந்தான்.

இருவரும் ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) பகுதியில் இருந்த ஸ்டாவ்ரோகின் தோட்டத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்தத் தோட்டத்தின் எல்லையில்—பைன் காடு தொடங்கும் இடத்தில்—தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அச்சியந்திரத்தை ஷாதோவ் புதைத்து வைத்திருந்தான். அது மக்கள் நடமாட்டமற்ற, தனிமையான, நன்கு மறைக்கப்பட்ட ஒரு இடம்; ஸ்க்வோரெஷ்னிகி முதன்மைக் கட்டிடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில்—பிலிப்போவின் வீட்டிலிருந்து சுமார் மூன்றரை அல்லது நான்கு வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில்—அமைந்திருந்தது.

"நாம் உண்மையிலேயே நடந்துதான் போகப்போகிறோமா? நான் ஒரு வண்டியை (cab) ஏற்பாடு செய்யட்டுமா?"

"வேண்டாம்," என்று எர்கெல் தடுத்தான். "அவர்கள் அதைப் பற்றி மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தார்கள். வண்டிக்காரன் ஒரு கூடுதல் சாட்சியாகிவிடுவான்."

"சரி... போனால் போகட்டும்! எப்படியாவது இதை முடித்துவிடுவோம், இதை இப்போதே முடித்துவிடுவோம்!" என்று கூறிவிட்டு, அவர்கள் வேகமான நடையில் புறப்பட்டனர்.

"எர்கெல்—நீ இன்னும் ஒரு சிறுவன் தானே!" என்று ஷாதோவ் கேட்டான். "நீ இதுவரை எப்போதாவது மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்கிறாயா?"

"நீங்கள் பார்த்தால், இப்போது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போலத் தெரிகிறதே," என்று எர்கெல் அவனை ஆர்வத்துடன் கவனித்தபடி கூறினான். குறிப்புகள்

*The Russian Messenger* (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எனும் இதழில், எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் இது வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.