இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I ஸ்வானின் வழி: பகுதி மூன்று இடப்பெயர்கள்: அந்தப் பெயர்

தூக்கமில்லாத இரவுகளில் நான் அடிக்கடி என் மனக்கண்ணில் கொண்டுவந்த அறைகளில், 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரத்து அறைகளின் தன்மையுடன் - அதாவது துகள் நிறைந்த, மகரந்தம் கலந்த, உண்ணக்கூடியது போன்ற மற்றும் பக்திமயம் சார்ந்த ஒரு சூழலைக் கொண்ட அறைகளின் தன்மையுடன் - மிகக் குறைந்த அளவே ஒத்திருந்த அறை எதுவென்றால், அது 'பால்பெக்' (Balbec) நகரில் உள்ள 'கிராண்ட்-ஹோட்டல் டி லா பிளாஜ்' (Grand-Hôtel de la Plage) அறையாகும்; அதன் எனாமல் பூசப்பட்ட சுவர்கள், நீல நிறம் கொண்ட நீச்சல் குளத்தின் பளபளப்பான பக்கச் சுவர்களைப் போல, தூய்மையான, வான நீல நிறத்திலான மற்றும் உப்புத்தன்மை கொண்ட காற்றைத் தன்னுள் கொண்டிருந்தன. இந்த ஹோட்டலை அலங்கரிக்கப் பணியமர்த்தப்பட்ட பவேரியாவைச் சேர்ந்த உட்புற அலங்காரக் கலைஞர், அறைகளின் அலங்காரத்தில் பலவிதமான பாணிகளைக் கையாண்டிருந்தார்; நான் தங்கியிருந்த அறையில், அவர் மூன்று சுவர்களின் ஓரங்களிலும் கண்ணாடி முகப்பு கொண்ட தாழ்வான புத்தக அலமாரிகளை அமைத்திருந்தார். அவற்றின் அமைவிடத்தைப் பொறுத்து - மேலும் அவர் எதிர்பாராத ஒரு விளைவின் காரணமாகவும் - தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் கடல் காட்சியின் வெவ்வேறு பகுதிகள் அவற்றில் பிரதிபலித்தன; திடமான மஹோகனி மரப்பலகைகளால் மட்டுமே இடைவெளி இடப்பட்டிருந்த அந்த அலமாரிகளில், பிரகாசமான கடல் காட்சிகளின் ஒரு நீண்ட வரிசை ஓவியம் போல அவை விரிந்து கிடந்தன. அந்த அறை முழுவதும் 'நவீன பாணி' (Modern Style) தளபாடக் கண்காட்சிகளில் காட்சிப்படுத்தப்படும் மாதிரி படுக்கையறைகளைப் போலவே இருந்தது; அங்குள்ள கலைப்பொருட்கள் அதில் உறங்குபவருக்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் வகையிலும், அந்த வீடு அமையவிருந்த இடத்தின் சூழலோடு இயைந்து போகும் வகையிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன.

ஆனாலும், புயல் வீசும் நாட்களில் நான் கனவு கண்ட அந்த 'பால்பெக்' (Balbec) இடத்திற்கும், நிஜத்தில் நான் கண்ட இந்த இடத்திற்கும் எவ்வித ஒற்றுமையும் இருக்கவில்லை. அந்தக் கொந்தளிப்பான நாட்களில் காற்று மிகக் கடுமையாக வீசும்; அப்போது 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பகுதிக்கு என்னை அழைத்துச் செல்லும் பிரான்சுவாஸ் (Françoise), சுவரிலிருந்து ஓடுகள் கீழே விழக்கூடும் என்பதால் சுவருக்கு மிக அருகில் நடக்க வேண்டாம் என்று எச்சரிப்பாள்; அத்துடன் செய்தித்தாள்களில் வெளியாகும் பெரும் பேரிடர்கள் மற்றும் கப்பல் விபத்துகள் குறித்துப் பெருமூச்சுடன் பேசுவாள். கடலில் ஒரு புயலைக் காண வேண்டும் என்பதே என் பேராவலாக இருந்தது—அது ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்சியாக இருப்பதாலல்ல, மாறாக இயற்கையின் உண்மையான இயல்பை வெளிப்படுத்தும் ஒரு தருணமாக அது அமைந்திருக்கும் என்பதாலேயே. சொல்லப்போனால், என் இன்பத்திற்காகச் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டவை அல்லாத, தவிர்க்க முடியாத மற்றும் மாறாத விஷயங்களையே—அதாவது இயற்கை நிலப்பரப்புகள் அல்லது உன்னத கலைப்படைப்புகளின் அழகையே—நான் உண்மையான அழகாகக் கருதினேன். என்னை விடவும் உண்மையானவை என்று நான் நம்பிய விஷயங்களை அறியவே நான் பெரிதும் விரும்பினேன்: ஒரு மேதையின் மனதை அல்லது மனிதத் தலையீடு ஏதுமின்றித் தன் போக்கில் இயங்கும் இயற்கையின் ஆற்றலையும் அழகையும் வெளிப்படுத்தும் விஷயங்களை அறிவதிலேயே நான் ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன். ஒரு தாயின் குரல் இனிமையானதாக இருந்தாலும், அதை ஒரு கிராமபோன் மூலம் தனியாகக் கேட்கும்போது அது தாயை இழந்த துயரத்தைத் தணிக்க முடியாதல்லவா? அதுபோலவே, இயந்திரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு புயல் காட்சியும், கண்காட்சியில் உள்ள மின்விளக்குகள் ஒளிரும் நீரூற்றுகளைப் போலவே என் மனதில் எந்த உணர்வையும் ஏற்படுத்தியிருக்காது. மேலும், புயல் உண்மையானதாக இருக்க வேண்டுமானால், கடற்கரையும் இயற்கையானதாக இருக்க வேண்டும்—நகராட்சியால் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட செயற்கைக் கரையாக இருக்கக்கூடாது. உண்மையில், அது என்னுள் எழுப்பிய உணர்வுகளின் மூலம் பார்க்கையில், மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட இயந்திரப் படைப்புகளுக்கு நேர் எதிரானதாகவே இயற்கை எனக்குத் தோன்றியது. மனிதத் தலையீட்டின் அடையாளங்கள் அதில் எவ்வளவு குறைவாக இருந்தனவோ, அவ்வளவுக்கு என் இதயம் விரிவடைவதற்கான வாய்ப்பு அதிகமாக இருந்தது. லெக்ராண்டின் (Legrandin) எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திய 'பால்பெக்' என்ற பெயரை நான் இப்படித்தான் நினைவில் வைத்திருந்தேன்: "பல கப்பல் விபத்துகளுக்குப் பெயர் பெற்ற, ஆண்டின் ஆறு மாதங்கள் மூடுபனி மற்றும் அலைகளின் நுரை போர்த்திய போர்வையில் மறைந்திருக்கும் அந்த இருண்ட கடற்கரைப் பகுதிகளுக்கு" மிக அருகில் அமைந்திருக்கும் ஒரு கடற்கரை அது. "அங்கே," என்று அவர் சொல்வார், "காலடியில்—ஃபினிஸ்டேர் (Finistère) பகுதியைக் காட்டிலும் மிகத் தெளிவாகவே (அங்கே இப்போது பல விடுதிகள் அடுக்கடுக்காகக் கட்டப்பட்டாலும், பூமியின் மிகத் தொன்மையான கட்டமைப்பை அவற்றால் மாற்றிவிட முடியாது)—பிரெஞ்சு நிலப்பகுதியின், ஐரோப்பிய நிலப்பகுதியின், ஏன், அந்தத் தொன்மையான பூமியின் உண்மையான எல்லை முடிவை ஒருவன் உணர முடியும். அது மீனவர்களின் இறுதி முகாமாகத் திகழ்கிறது—காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே வாழ்ந்து வந்த மற்ற எல்லா மீனவர்களையும் போன்ற மனிதர்கள், கடல் மூட்டமும் நிழல்களும் நிறைந்த அந்த நித்தியமான பரப்பை எதிர்கொண்டு நிற்கும் இடம் அது." ஒரு நாள் காம்ப்ரே (Combray) நகரில், திரு. ஸ்வான் (M. Swann) முன்னிலையில் பால்பெக் (Balbec) கடற்கரையைப் பற்றி நான் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது...மிகக் கடுமையான புயல்களைக் காண்பதற்கு அதுவே சிறந்த இடமா என்று நான் அவரிடம் கேட்டபோது, ​​அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "எனக்கு பால்பெக் (Balbec) நன்றாகத் தெரியும்! பன்னிரண்டு மற்றும் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்ததும், இன்றும் ஓரளவு ரோமனெஸ்க் (Romanesque) பாணியைக் கொண்டிருப்பதுமான பால்பெக் தேவாலயம், நார்மன் கோதிக் (Norman Gothic) கட்டிடக்கலையின் மிக விசித்திரமான உதாரணமாகத் திகழ்கிறது; அது மிகவும் தனித்துவமானது, அதைப் பார்த்தால் பாரசீகக் கலை என்று கூட ஒருவர் தவறாக நினைக்கக்கூடும்." அதுவரை எனக்கு வெறும் ஆதி இயற்கையாகவும், பெரும் புவியியல் மாற்றங்களுக்கு இணையான காலத்தைச் சேர்ந்ததாகவும், மனித வரலாற்றிலிருந்து பெருங்கடல் அல்லது 'கிரேட் பியர்' (Great Bear) விண்மீன் கூட்டத்தைப் போல வெகு தொலைவில் உள்ளதாகவும் தோன்றிய அந்த இடங்கள்—திடீரென என் மனதில் பெரும் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தின; ரோமனெஸ்க் காலத்தைக் கண்ட அந்த இடங்கள் கால ஓட்டத்தில் இணைவதை நான் உணர்ந்தேன். வசந்த காலத்தில் துருவப் பனிப்பரப்பில் நட்சத்திரங்களைப் போலத் தோன்றும் மென்மையான ஆனால் உறுதியான தாவரங்களைப் போலவே, கோதிக் பாணியின் 'ட்ரிஃபாயில்' (trefoil) வடிவமும் அந்த கரடுமுரடான பாறைகளில் உரிய நேரத்தில் வந்து பதிந்ததை நான் புரிந்துகொண்டேன். கோதிக் பாணி அந்த இடங்களுக்கும் மக்களுக்கும் ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தை—முன்பு அவர்களிடம் இல்லாத ஒன்றை—வழங்கியது என்றால், பதிலுக்கு அவர்களும் அதற்கு ஒரு தனித்தன்மையைக் கொடுத்தனர். அந்த மீனவர்கள் எப்படி வாழ்ந்திருப்பார்கள் என்று நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன்—'மரணத்தின் செங்குத்துப் பாறைகளுக்கு' (Cliffs of Death) அடியில், 'நரகத்தின் கடற்கரை' (Coast of Hell) என்று அழைக்கப்பட்ட பகுதியில் ஒன்றுகூடி, இடைக்காலத்தில் அவர்கள் மேற்கொண்ட அந்தத் தயக்கமான, எதிர்பாராத சமூக உறவுமுறைப் பரிசோதனையை நான் எண்ணிப் பார்த்தேன். கோதிக் பாணி இப்போது எனக்குள் அதிக உயிர்ப்புடன் தோன்றியது; முன்பு நான் கற்பனை செய்துகொண்டிருந்த நகரங்களுக்குள் அது இனி முடங்கிக் கிடக்கவில்லை; மாறாக, இந்த குறிப்பிட்ட சூழலில்—அந்தக் கரடுமுரடான பாறைகளின் மீது—அது எவ்வாறு முளைத்து, மெல்லிய கோபுர சிகரமாக மலர்ந்தது என்பதை என்னால் காண முடிந்தது. பால்பெக்கின் மிகவும் பிரபலமான சிலைகளின் பிரதிகளை எனக்குக் காட்டினார்கள்—அடர்த்தியான சுருள் முடியையும் தட்டையான மூக்கையும் கொண்ட அப்போஸ்தலர்கள், தேவாலய முகப்பில் உள்ள கன்னி மேரி சிலை போன்றவை. அந்த நித்தியமான, உப்பு கலந்த பனிமூட்டத்திற்கு மத்தியில் புடைப்புச் சிற்பங்களாக அவை உருவாவதை நேரில் காணக்கூடும் என்ற எண்ணமே என் நெஞ்சில் மகிழ்ச்சியை நிரப்பி, மூச்சடைக்கச் செய்தது. பின்னர், பிப்ரவரி மாதத்தின் அந்த மிதமான ஆனால் புயல் வீசும் மாலைப் பொழுதுகளில், என் அறைச் சிம்னி அல்லது பால்பெக் பயணத்தைப் பற்றிய சிந்தனை ஆகியவற்றை விடவும் தீவிரமாக என் இதயத்தை அதிரச் செய்யும் வகையில் வீசிய காற்று, கோதிக் கட்டிடக்கலை மீதான ஏக்கத்தையும் கடலில் வீசும் புயலைக் காணும் தாகத்தையும் எனக்குள் ஒன்றிணைத்தது. மறுநாளே அந்த அற்புதமான, தாராளமான 1:22 மணி ரயில் பயணத்தை மேற்கொள்ள நான் ஆவலாக இருந்தேன்; ரயில்வே விளம்பரங்களிலோ அல்லது சுற்றுப்பயணக் குறிப்பேடுகளிலோ அந்த நேரத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என் இதயம் படபடக்கும். ஏனெனில், மதிய வேளையில் ஒரு துல்லியமான புள்ளியில் அது ஒரு இனிய அடையாளத்தை இடுவது போலத் தோன்றும்; அந்த மர்மமான அடையாளத்திலிருந்து தொடங்கும் அடுத்தடுத்த மணிநேரங்கள், மாலை மற்றும் மறுநாள் காலைக்கு இட்டுச் சென்றாலும், என்னை பாரிஸில் இருக்க வைக்காது; மாறாக, அந்த ரயில் கடந்து செல்லும் நகரங்களில் ஒன்றில்—அதாவது அது நமக்குத் தேர்வு செய்ய அனுமதித்த நகரங்களில் ஒன்றில்—என்னை இருக்க வைக்கும். ஏனெனில் அது பயே (Bayeux), கூட்டான்ஸ் (Coutances), வித்ரே (Vitré), குவெஸ்டாம்பெர்ட் (Questambert), பொன்டோர்சன் (Pontorson), பால்பெக் (Balbec), லானியன் (Lannion), லம்பாலே (Lamballe), பெனோடெட் (Bénodet), பொன்ட்-அவென் (Pont-Aven) மற்றும் குவிம்பர்லே (Quimperlé) ஆகிய இடங்களில் நின்றது. அது எனக்கு முன் நீட்டிய அந்தப் பெயர்களைத் தாங்கி கம்பீரமாக முன்னேறியது—அப்பெயர்களில் எதை மிகவும் விரும்புவது என்று என்னால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை, ஏனெனில் அவற்றில் ஒன்றைக்கூட விட்டுக்கொடுக்க எனக்கு மனம் வரவில்லை. ஆயினும், என் பெற்றோர் அனுமதித்திருந்தால், நான் அவசரமாக உடை அணிந்து அன்றே புறப்பட்டுச் சென்றிருக்க முடியும்; சீறும் கடலின் மீது விடியல் தோன்றும் வேளையில் பால்பெக்கை அடைந்து, அதன் பறக்கும் நீர்த்துளிகளிலிருந்து தப்பிக்க பாரசீக பாணியிலான தேவாலயத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திருக்க முடியும். ஆனால் ஈஸ்டர் விடுமுறை நெருங்கியபோது—வடக்கு இத்தாலியில் விடுமுறையைக் கழிப்பதாக என் பெற்றோர் உறுதியளித்திருந்த நிலையில்—திடீரென்று ஒரு மாறுபட்ட கனவு என்னுள் ஆட்கொண்டது. அதுவரை என்னுள் இருந்த புயல் சார்ந்த காட்சிகளை—அதாவது கரடுமுரடான கடற்கரையை நோக்கி எல்லா திசைகளிலிருந்தும் அலைகள் உயர்ந்து மோதுவதையும், செங்குத்தான பாறைகளைப் போல உறுதியான தேவாலயங்களையும், அவற்றின் கோபுரங்களிலிருந்து கடல் பறவைகள் அலறுவதையும் காண விரும்பிய அந்த எண்ணங்களை—இந்த புதிய கனவு அகற்றிவிட்டது. பல வண்ணங்கள் நிறைந்த வசந்த காலத்தைப் பற்றிய இந்தக் புதிய கனவு, பழைய கனவுகளின் கவர்ச்சியை நீக்கி, அவற்றை என் புதிய பார்வைக்கு ஒவ்வாத கூறுகளாக ஒதுக்கிவிட்டது; ஏனெனில் அவை புதிய பார்வையை பலவீனப்படுத்தியிருக்கக்கூடும். அது காம்ப்ரே (Combray) நகரின் வசந்த காலம் அல்ல—அங்கு பனியின் கூர்மையான ஊசிகள் இன்னும் குத்திக்கொண்டிருக்கும்; மாறாக, இது ஃபியசோலே (Fiesole) வயல்வெளிகளை லில்லி மற்றும் அனிமோன் மலர்களால் கம்பளம் விரித்தது போல அலங்கரித்த, மற்றும் ஃப்ரா ஏஞ்சலிகோவின் (Fra Angelico) ஓவியங்களைப் போல தங்க நிறப் பின்னணியால் புளோரன்ஸ் (Florence) நகரையே ஜொலிக்க வைத்த வசந்த காலம். அதிலிருந்து, ஒளிக்கதிர்கள், நறுமணங்கள் மற்றும் வண்ணங்கள் மட்டுமே மதிப்புமிக்கவையாகத் தோன்றின; ஏனெனில், காட்சிகளின் இந்த மாற்றம் என் விருப்பத்தின் திசையையும் மாற்றிவிட்டது—இசை அமைப்பில் திடீரென சுருதி மாறுவதைப் போல, என் உணர்வுகளின் தன்மையிலும் ஒரு முழுமையான மாற்றத்தை அது ஏற்படுத்தியது. பிற்காலத்தில், பருவங்கள் மாறுவதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டிய அவசியமின்றியே, வானிலையில் ஏற்படும் ஒரு சிறிய மாற்றமே எனக்குள் இந்த மனநிலை மாற்றத்தைத் தூண்டுவதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது. ஏனெனில், பெரும்பாலும் ஒரே நாளுக்குள்ளேயே, வேறொரு காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நாள் எதிர்பாராத விதமாகத் தென்படுவதுண்டு; அது நம்மை அந்தக் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கே அழைத்துச் சென்று, அதன் தனித்துவமான இன்பங்களை உடனடியாக நினைவூட்டி, அவற்றை மீண்டும் அனுபவிக்க ஏங்க வைக்கிறது. அதேவேளையில், மகிழ்ச்சி எனும் காலக்கட்டத்தில் வேறொரு அத்தியாயத்திலிருந்து வந்த ஒரு தனிப் பக்கத்தை—அதற்கான சரியான வரிசைமுறையை மீறி—இடைச்செருகலாக உள்ளே புகுத்தி, நாம் அப்போது கண்டுகொண்டிருந்த கனவுகளை அது கலைத்துவிடுகிறது. ஆனால் விரைவில், அந்த இயற்கைப்A நிகழ்வுகளைப் போலவே...நமது வசதியையோ அல்லது ஆரோக்கியத்தையோ பாதிக்கும் நிகழ்வுகள், அறிவியல் அவற்றைக் கையிலெடுத்துத் தன் விருப்பப்படி உருவாக்கும் வரை தற்செயலான மற்றும் மிகக் குறைந்த நன்மைகளையே தருகின்றன—அதாவது, வாய்ப்பின் அல்லது விதியின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவித்து, அவற்றை வரவழைக்கும் ஆற்றலை நம் கைகளிலேயே அது ஒப்படைக்கிறது; அதேபோலத்தான், அட்லாண்டிக் மற்றும் இத்தாலி குறித்த இந்தக் கனவுகளை உருவாக்கும் செயலும், மாறிவரும் பருவநிலைகள் மற்றும் வானிலையை மட்டுமே சார்ந்திருப்பதை நிறுத்தியது. அவற்றை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க, அந்த இடங்களே தூண்டிய ஏக்கம் மெல்ல மெல்லத் திரண்டு குடிகொண்டிருந்த பெயர்களை—பால்பெக் (Balbec), வெனிஸ் (Venice), புளோரன்ஸ் (Florence)—உச்சரித்தாலே போதுமானதாக இருந்தது. வசந்த காலத்தில் கூட, ஒரு புத்தகத்தில் "பால்பெக்" என்ற பெயரைப் பார்ப்பது புயல்கள் மற்றும் நார்மன் கோதிக் கட்டிடக்கலை மீதான தாகத்தை எழுப்பப் போதுமானதாக இருந்தது; புயல் வீசும் நாளில் கூட, "புளோரன்ஸ்" அல்லது "வெனிஸ்" என்ற பெயர்கள் சூரிய ஒளி, லில்லி மலர்கள், டோஜ் அரண்மனை (Doge’s Palace) மற்றும் சாண்டா மரியா டெல் ஃபியோரே (Santa Maria del Fiore) ஆகியவற்றின் மீதான ஏக்கத்தைத் தூண்டின.

இருப்பினும், அந்த நகரங்கள் குறித்த எனது பிம்பத்தை இப்பெயர்கள் என்றென்றும் தங்களுக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டாலும், அவை அதை ஒரு மாற்றத்திற்கு உட்படுத்தியே அவ்வாறு செய்தன—அதாவது, எனக்குள் அந்தப் பிம்பம் மீண்டும் தோன்றுவதை அவற்றின் தனித்துவமான விதிகளுக்குக் கட்டுப்படுத்தின. இதன் விளைவாக, அவை அந்தப் பிம்பத்தை மேலும் அழகாக்கின; அதே சமயம் நார்மண்டி அல்லது டஸ்கனியின் உண்மையான நகரங்களிலிருந்து அதை மேலும் மாறுபட்டதாகவும் மாற்றின. என் கற்பனையின் தன்னிச்சையான இன்பங்களை அதிகரிப்பதன் மூலம், பிற்காலத்தில் நான் மேற்கொள்ளும் பயணங்களில் ஏற்படவிருந்த ஏமாற்றத்தையும் அவை ஆழமாக்கின. பூமியில் உள்ள சில இடங்கள் குறித்த எனது கண்ணோட்டத்தை அவை உயர்த்தி, அவற்றுக்கு ஒரு தனித்துவத்தை அளித்து, அவற்றை இன்னும் அதிக எதார்த்தமானவையாகத் தோன்றச் செய்தன. அப்போது நான் நகரங்கள், நிலப்பரப்புகள் மற்றும் நினைவுச் சின்னங்களை, ஒரே துணியிலிருந்து ஆங்காங்கே வெட்டி எடுக்கப்பட்ட, ஓரளவுக்குப் பிடித்தமான படங்களாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; மாறாக, ஒவ்வொன்றையும் ஒரு தனித்துவமான সত্তையாக—மற்றவற்றிலிருந்து அடிப்படையில் வேறுபட்ட ஒன்றாக—என் ஆன்மா தாகத்துடன் நாடும் மற்றும் அறிந்துகொள்வது செழுமை சேர்க்கக்கூடிய ஒன்றாகவே பார்த்தேன். மனிதர்களுக்கு இருப்பதைப் போலவே அவற்றுக்கு மட்டுமே உரிய தனிப்பட்ட பெயர்களால் அவை குறிப்பிடப்படும்போது, ​​அவை இன்னும் எவ்வளவு தனித்தன்மை வாய்ந்தவையாக மாறின! சொற்கள் நமக்கு விஷயங்களைப் பற்றிய சிறிய, தெளிவான, சாதாரணமான பிம்பத்தையே அளிக்கின்றன—பள்ளி வகுப்பறைச் சுவர்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் வரைபடங்கள், ஒரு பணிமேடை (workbench), ஒரு பறவை அல்லது ஒரு எறும்புப் புற்று எப்படி இருக்கும் என்பதைக் குழந்தைகளுக்குக் காட்டுவது போல; அதாவது, தங்கள் வகையைச் சேர்ந்த மற்ற அனைத்தையும் போலவே இருக்கும் பொருட்களாக அவை சித்தரிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் பெயர்களோ—மனிதர்களையும், அதேபோல மனிதர்களைப் போலவே தனித்துவமானவையாகவும் தனிப்பட்டவையாகவும் நாம் கருதப் பழகிய நகரங்களையும்—அந்தப் பெயரிலிருந்தே, அதன் பிரகாசமான அல்லது இருண்ட ஒலியதிர்விலிருந்தே பெறப்பட்ட ஒரு மங்கலான பிம்பத்தின் மூலம் நமக்குக் காட்டுகின்றன. ஒரே சீரான நிறத்தில் வரையப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தைப் போல—முழுவதும் நீலமாகவோ அல்லது சிவப்பாகவோ இருக்கும் அந்தச் சுவரொட்டிகளைப் போல—அச்சுத் தொழில்நுட்பத்தின் வரம்புகளாலோ அல்லது வடிவமைப்பாளரின் விருப்பத்தாலோ, வானம் மற்றும் கடல் மட்டுமல்லாமல் படகுகள், தேவாலயம் மற்றும் அவ்வழியே செல்லும் மனிதர்கள் என அனைத்தும் அதே நீல அல்லது சிவப்பு நிறத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு காட்சி அது. *The Charterhouse of Parma* (பார்மாவின் சார்ட்டர்ஹவுஸ்) நாவலைப் படித்ததிலிருந்து நான் மிகவும் செல்ல விரும்பிய நகரங்களில் ஒன்றான 'பார்மா' (Parma) என்ற பெயர் எனக்கு ஒரு கச்சிதமான, மென்மையான, 'மாவ்' (mauve - வெளிர் ஊதா-சிவப்பு கலந்த நிறம்) நிறத்திலான மற்றும் மிருதுவான உணர்வை அளித்தது; பார்மாவில் உள்ள ஒரு வீட்டில் நான் வரவேற்கப்படலாம் என்று யாராவது கூறினால், அந்த வீட்டில் தங்குவது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக இருந்தது—அந்த வீடு மென்மையாகவும், கச்சிதமாகவும், 'மாவ்' நிறத்திலும், மிருதுவாகவும் இருக்கும் என்று நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன்; மற்ற எந்த இத்தாலிய நகரத்து வீடுகளுடனும் அதற்கு எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது என்று கருதினேன், ஏனெனில் 'பார்மா' என்ற பெயரின் கனமான ஒலிப்பு (அதில் காற்று புகுந்து செல்ல இடமில்லாதது போன்ற உணர்வு) மற்றும் ஸ்டெண்டாலின் (Stendhal) எழுத்துக்களால் நான் அதில் ஏற்றியிருந்த இனிமை மற்றும் வயலட் மலர்களின் சாயல் ஆகியவற்றின் மூலமே நான் அதை உருவகப்படுத்தியிருந்தேன். புளோரன்ஸ் (Florence) நகரத்தைப் பற்றி நினைக்கும்போது, ​​அது அற்புதமாக நறுமணம் வீசும் ஒரு மலரின் இதழ்வட்டத்தைப் (corolla) போன்ற நகரமாக எனக்குத் தோன்றியது; ஏனெனில் அது 'லில்லி மலர்களின் நகரம்' என்றும், அதன் பேராலயம் 'மலர்களின் புனித மேரி' (Saint Mary of the Flowers) என்றும் அழைக்கப்பட்டன. பால்பெக் (Balbec) நகரத்தைப் பொறுத்தவரை, அதன் பெயர் ஒரு தனித்துவமான தன்மையைக் கொண்டிருந்தது—பழைய நார்மன் மட்பாண்டத் துண்டு ஒன்று தான் உருவாக்கப்பட்ட மண்ணின் நிறத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல, அந்தப் பெயரிலும் மறைந்துபோன ஒரு பழக்கம், ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ உரிமை, நிலப்பரப்பின் ஒரு பண்டைய நிலை அல்லது அதன் தனித்துவமான ஒலிப்புக்குக் காரணமான வழக்கொழிந்த உச்சரிப்பு முறை ஆகியவற்றின் சாயலை உணர முடிந்தது; நான் அங்கு சென்றடைந்ததும் எனக்கு 'கஃபே ஓ லே' (பால் கலந்த காபி) பரிமாறி, தேவாலயத்திற்கு முன்னால் கொந்தளிக்கும் கடலைக் காண என்னை அழைத்துச் செல்லும் விடுதி உரிமையாளரிடமே அந்தப் பெயரை மீண்டும் காண்பேன் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன்—மேலும் அந்த உரிமையாளரிடம், இடைக்காலத்து நகைச்சுவைக் கதையான 'ஃபாப்லியோ' (fabliau)-வில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரத்திற்குரிய விவாதிக்கும் குணம், கம்பீரம் மற்றும் பழங்காலத் தன்மை ஆகியவற்றை நான் கற்பனை செய்து பார்த்திருந்தேன்.

என் உடல்நிலை தேறி, என் பெற்றோர் என்னை அனுமதித்திருந்தால்—பால்பெக் நகருக்குச் சென்று தங்குவதற்கு இல்லையென்றாலும், நார்மண்டி அல்லது பிரிட்டானியின் கட்டிடக்கலை மற்றும் நிலப்பரப்புகளைக் கண்டறிய, என் கற்பனையில் பலமுறை நான் ஏறிப் பயணித்த அந்த 1:22 மணி ரயில் பயணத்தை ஒரு முறையாவது மேற்கொள்ள அனுமதித்திருந்தால்—நான் மிக அழகான நகரங்களில் இறங்கிப் பார்க்கவே விரும்பியிருப்பேன்; ஆயினும், அவற்றை எவ்வளவுதான் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாலும், தனித்தனி மனிதர்களுக்கு இடையே ஒருவரை ஒருவர் மாற்றீடு செய்ய முடியாதது போலவே, அந்த நகரங்களுக்கு இடையிலும் ஒன்றை மற்றொன்றிற்குப் பதிலாகத் தேர்ந்தெடுப்பது எப்படி சாத்தியமாகும்? தன் உன்னதமான, செந்நிறப் பின்னல் வேலைப்பாடுகளுடன் உயர்ந்து நிற்கும் பேயோ; அதன் இறுதிச் சொல்லின் பழங்காலத் தங்க நிறத்தால் சிகரம் ஒளிரும் பேயோ; பழங்கால ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் கருமரத்தின் வைர வடிவத்தைத் தீட்டிய கூர்மையான உச்சரிப்பைக் கொண்ட விட்ரே; முட்டை ஓட்டு மஞ்சள் முதல் முத்துச் சாம்பல் வரை வெண்மை பரவியிருக்கும் மென்மையான லம்பால்; அதன் செழுமையான, மஞ்சள் நிற இறுதி இரட்டை உயிரொலியால் நினைவூட்டப்படும் "வெண்ணெய்க் கோபுரத்தால்" மகுடம் சூட்டப்பட்ட நார்மன் பேராலயமான கூடன்ஸ்; அல்லது, அதன் கூழாங்கல் போன்ற ஓசையுடன் கூடிய லானியன்... இவற்றுள் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது?
...அந்தக் கிராமத்துக்காட்சி: குதிரை வண்டியைத் தொடர்ந்து செல்லும் 'மூஷ்' (mouche) எனும் படகு; குவெஸ்டாம்பெர்ட் (Questambert), பொன்டோர்சன் (Pontorson) — இவை நகைச்சுவையானவை, ஆனால் கலைநயமற்றவை; கவித்துவமான ஆற்றோர இடங்களுக்குச் செல்லும் பாதையில் சிதறிக் கிடக்கும் வெண்ணிற இறகுகளும் மஞ்சள் நிற அலகுகளும்; பெனோடெட் (Bénodet) — ஆற்றுப்பாசிகளுக்கு இடையே அடித்துச் செல்லப்படத் துடிக்கும் ஆற்றின் பிடியில் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெயர்; பொன்ட்-அவென் (Pont-Aven) — கால்வாயின் பச்சைக் கலந்த நீரில் தெரியும் பிம்பத்தில் நடுங்கும், மெல்லிய தலைப்பாகை இறக்கையின் வெண்மை-இளஞ்சிவப்பு அசைவு; குவிம்பர்லே (Quimperlé) — இது சற்று உறுதியாக நிலைபெற்றது; இடைக்காலம் தொட்டே ஓடும் நீரோடைகளுக்கு இடையே அமைந்தது; அந்த நீரோடைகள் எழுப்பும் சலசலப்பு, ஒரு சாம்பல் நிற மூடுபனியை அதன் மீது படரவிடுகிறது—அது எப்படிப்பட்ட மூடுபனி என்றால், கூரை ஜன்னலின் சிலந்தி வலைகளின் ஊடே ஊடுருவும் சூரியக் கதிர்கள், பளபளப்பான வெள்ளியின் மழுங்கிய முனைகளாக உருமாறித் தெரியும் தோற்றத்தைப் போன்றது.

இன்னொரு காரணத்தாலும் இந்தச் சித்திரங்கள் பொய்யானவையாக இருந்தன: அவை தவிர்க்க முடியாமல் மிக எளிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, என் கற்பனை ஏங்கிய அனைத்தையும்—நிகழ்காலத்தில் என் புலன்கள் முழுமையற்றதாகவும் மகிழ்ச்சியற்றதாகவும் உணர்ந்த விஷயங்களை—இந்தப் பெயர்களின் புனிதமான எல்லைக்குள் நான் சிறைப்படுத்தி வைத்திருந்தேன். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, நான் அவற்றின் மீது பல கனவுகளை ஏற்றி வைத்திருந்ததால், அவை இப்போது என் விருப்பங்களை ஒரு காந்தம் போல ஈர்த்தன; ஆயினும் பெயர்களுக்கு அந்தப் பரந்த தன்மை இல்லை. அதிகபட்சமாக, ஒரு நகரத்தின் இரண்டு அல்லது மூன்று முக்கியக் காட்சிகளை மட்டுமே என்னால் அதில் அடக்க முடிந்தது; அவை ஒன்றோடொன்று எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் அருகருகே அமைந்திருந்தன. 'பால்பெக்' (Balbec) என்ற பெயருக்குள்—கடற்கரை உல்லாச விடுதிகளில் விற்கப்படும் பேனாக்களின் முனையில் இருக்கும் சிறிய பூதக்கண்ணாடியில் தெரிவதைப் போல—பாரசீகப் பாணியிலான தேவாலயத்தைச் சுற்றி எழும் அலைகளை என்னால் காண முடிந்தது. ஒருவேளை, பிம்பங்களின் இந்த எளிமைப்படுத்தப்பட்ட தன்மையே அவை என் மீது அத்தகைய ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தியதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம். ஒரு வருடம், புளோரன்ஸ் மற்றும் வெனிஸ் நகரங்களில் ஈஸ்டர் விடுமுறையைக் கழிக்க என் தந்தை முடிவு செய்தபோது, ​​'புளோரன்ஸ்' என்ற பெயருக்குள் ஒரு நகரத்தை உருவாக்கும் கூறுகளைக் காண முடியாததால், நான் ஒரு அதீத இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பெருநகரத்தை என் கற்பனையில் உருவாக்க வேண்டியதாயிற்று—வசந்த காலத்தின் சில நறுமணங்கள், ஜியோட்டோவின் (Giotto) மேதமையின் சாராம்சம் என்று நான் கருதியதை வளப்படுத்தியதன் மூலம் உருவான நகரம் அது. அதிகபட்சமாக—ஒரு பெயர் இடத்தைப் போலவே கால அளவையும் மிகக் குறைவாகவே கொண்டிருக்க முடியும் என்பதால்—'புளோரன்ஸ்' என்ற பெயர் இரண்டு அறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; இது ஜியோட்டோவின் சில ஓவியங்களைப் போன்றது—அவற்றில் ஒரே உருவம் ஒரு செயலின் இரண்டு வெவ்வேறு நிலைகளில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும்: இங்கே படுக்கையில் படுத்திருப்பது போலவும், அங்கே குதிரை மீது ஏறத் தயாராவது போலவும். முதல் அறையில், ஒரு கட்டிடக்கலை சார்ந்த விதானத்தின் கீழ், காலைச் சூரிய ஒளி எனும் திரை—தூசி படிந்த, சாய்வான, முன்னேறி வரும் ஒளிக்கற்றை—பாதியளவு மூடியிருந்த ஒரு சுவரோவியத்தை நான் உற்று நோக்கினேன்; இரண்டாவது அறையிலோ (ஏனெனில் பெயர்களை நான் அடைய முடியாத இலட்சியங்களாகக் கருதாமல், நான் மூழ்கிப்போகக்கூடிய உண்மையான சூழல்களாகவே கருதினேன்—மேலும், அப்பெயர்களுக்குள் நான் பூட்டி வைத்திருந்த 'வாழப்படாத வாழ்க்கை' மற்றும் தூய, களங்கமற்ற இருப்பு ஆகியவை, மிகச் சாதாரணமான இன்பங்களுக்கும் எளிய காட்சிகளுக்கும் கூட 'பிரிமிடிவ்' (Primitive) காலத்து ஓவியங்களில் காணப்படும் அந்தத் தனித்துவமான ஈர்ப்பை அளித்தன), ஜான்கில் (jonquil), நர்சிசஸ் (narcissus) மற்றும் அனிமோன் (anemone) மலர்களால் நிறைந்த 'போன்டே வெக்கியோ' (Ponte Vecchio) பாலத்தைக் கடந்து விரைந்து சென்று, பழங்கள் மற்றும் 'கியான்டி' (Chianti) மதுவுடன் எனக்காகக் காத்திருக்கும் மதிய உணவை அடைவேன். நான் பாரிஸில் இருந்தபோதிலும், என்னைச் சுற்றியிருந்த யதார்த்தத்தை விட, நான் கண்டது அந்தக்காட்சிகளைத்தான். முற்றிலும் யதார்த்தமான கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் கூட, நாம் உண்மையில் இருக்கும் இடத்தை விட, நாம் ஏங்கும் இடங்களே எந்தவொரு தருணத்திலும் நமது உண்மையான வாழ்க்கையில் அதிக இடத்தை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. "புளோரன்ஸ், பார்மா, பீசா, வெனிஸ் ஆகிய நகரங்களுக்குச் செல்கிறேன்" என்று நான் கூறியபோது என் மனதில் ஓடிய எண்ணங்களை நான் அப்போது கூர்ந்து கவனித்திருந்தால், நான் கண்டது ஒரு நகரத்தை அல்ல என்பதை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உணர்ந்திருப்பேன்; மாறாக, குளிர்காலப் பிற்பகல்களின் மங்கலான ஒளியிலேயே வாழ்ந்து பழகிய மனிதர்களுக்கு ஒரு வசந்த காலத்தின் காலைப்பொழுது எத்தகைய அறியப்படாத அற்புதமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்குமோ, அத்தகையதொரு முற்றிலும் மாறுபட்ட மற்றும் மகிழ்ச்சியான ஒன்றையே நான் கண்டேன். என் இரவுகளையும் பகல்களையும் நிரப்பியிருந்த இந்த நிஜமற்ற, நிலையான, மாறாத பிம்பங்கள், என் வாழ்க்கையின் இக்காலகட்டத்தை அதற்கு முந்தைய காலங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டின (வெளியிலிருந்து மட்டுமே விஷயங்களைப் பார்ப்பவர்களுக்கு—அதாவது, எதையும் பார்க்காதவர்களுக்கு—முந்தைய காலங்கள் ஒன்றுபோலவே தோன்றியிருக்கலாம்); இது ஒரு ஓபரா (opera) இசையமைப்பில், வெறும் இசை நாடகத்தின் வரிகளைப் படிப்பதன் மூலமோ அல்லது அரங்கிற்கு வெளியே நின்று கடந்து செல்லும் கால்-மணி நேரங்களை எண்ணுவதன் மூலமோ கூட ஒருபோதும் ஊகிக்க முடியாத ஒரு புதுமையை, ஒரு மெல்லிசைத் தொடர் (melodic motif) அறிமுகப்படுத்துவதைப் போன்றது. ஆயினும், வெறும் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் பார்த்தால் கூட, நம் வாழ்க்கையின் நாட்கள் சமமானவை அல்ல. அவற்றைக் கடந்து செல்ல, என்னைப் போன்ற பதற்றமான மனநிலை கொண்டவர்களுக்கு—தானியங்கி வாகனங்களைப் போலவே—பல்வேறு 'கியர்கள்' (gears) அல்லது வேக நிலைகள் உள்ளன. ஏறுவதற்கு முடிவில்லாத காலம் தேவைப்படும் மலைப்பாங்கான, கடினமான நாட்களும் உண்டு; அதே சமயம், முழு வேகத்தில் பாடிக்கொண்டே சறுக்கிச் செல்லக்கூடிய சரிவுப் பாதையைப் போன்ற நாட்களும் உண்டு. அந்த மாதம் முழுவதும்—புளோரன்ஸ், வெனிஸ் மற்றும் பீசா நகரங்களின் அந்தப் படிமங்களை (ஒருபோதும் சலிப்பு தராத ஒரு மெல்லிசையைப் போலவும், ஒரு நபர் மீதான காதலைப் போலவே ஆழ்ந்த தனிப்பட்ட உணர்வைத் தூண்டும் வகையிலும் அமைந்திருந்த அந்தப் படிமங்களை) நான் என் மனதிற்குள் திரும்பத் திரும்ப அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தபோது—அவை என்னைப் சாராத ஒரு யதார்த்தத்தோடு தொடர்புடையவை என்பதை நம்புவதை நான் ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை; மேலும் அவை என்னை......சொர்க்கத்தில் நுழையவிருக்கும் ஒரு தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவர் கொண்டிருப்பதைப் போன்றதொரு அழகான நம்பிக்கையை அனுபவிப்பது. எனவே—புலன்களால் உணரப்பட்டதை விட மனக்கனவால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றை (அது அவர்களுக்குத் தெரிந்தவற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்ததாலேயே அவர்களை மிகவும் ஈர்த்தது) என் புலன்களால் காணவும் தொடவும் விரும்புவதில் உள்ள முரண்பாட்டைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல்—அந்தக் காட்சிகளின் உண்மையை எனக்கு நினைவூட்டும் அந்த அம்சமே என் விருப்பத்தை மிகத் தீவிரமாக்கியது; ஏனெனில், அந்த விருப்பம் நிறைவேறும் என்பதற்கான ஒரு வாக்குறுதியாக அது தோன்றியது. மேலும், என் உற்சாகம் கலைசார்ந்த இன்பங்களுக்கான ஏக்கத்திலிருந்து எழுந்தாலும், அது அழகியல் குறித்த நூல்களை விட வழிகாட்டி நூல்களாலும்—அவற்றையும் விட ரயில்வே கால அட்டவணையாலும்—மேலும் தூண்டப்பட்டது. என் கற்பனையில் நெருக்கமானதாகத் தோன்றினாலும் அணுக முடியாததாக இருந்த புளோரன்ஸ் நகரை, என்னை அதிலிருந்து பிரிக்கும் நேரடிப் பாதை செல்ல முடியாததாக இருந்தால், வேறு ஏதேனும் ஒரு வழியில்—ஒரு மாற்றுப் பாதையில், "தரைவழி"ப் பயணத்தின் மூலம்—அடையக்கூடும் என்ற எண்ணமே என்னுள் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. வெனிஸ் நகரம் "ஜியோர்ஜியோனின் (Giorgione) கலைப்பள்ளி, டிஷியனின் (Titian) இல்லம், இடைக்கால வீட்டுக்கட்டிடக்கலைக்கான மிக முழுமையான அருங்காட்சியகம்" என்று எனக்குள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டபோது—அதன் மூலம் நான் காணவிருந்த காட்சிக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவத்தை அளித்து—நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், ஒரு வேலையாக வெளியே சென்று வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தபோது—வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்த சில நாட்களுக்குப் பிறகு வானிலை மீண்டும் குளிர்கால நிலைக்குத் திரும்பியிருந்த நிலையில் (புனித வாரத்தில் காம்ப்ரேயில் (Combray) நாங்கள் காணும் வானிலையைப் போல)—அகன்ற வீதிகளில் இருந்த செஸ்ட்நட் (chestnut) மரங்களைப் பார்த்தபோது அந்த உணர்வை இன்னும் தீவிரமாக அனுபவித்தேன். நீரைப் போலக் குளிர்ந்த மற்றும் திரவத்தன்மை கொண்ட காற்றில் மூழ்கியிருந்தாலும், அந்த மரங்கள்—ஏற்கனவே முழு அலங்காரத்துடன் வந்திறங்கிய துல்லியமான விருந்தினர்களைப் போல, எதற்கும் அஞ்சாமல்—தங்கள் உறைந்த வடிவங்களிலிருந்து அந்த ஈர்க்கக்கூடிய பசுமையை உருவாக்கவும் செதுக்கவும் தொடங்கின; குளிரின் அடக்குமுறை அந்தப் பசுமையின் சீரான வளர்ச்சியைத் தடுத்திருக்கலாமே தவிர, அதை முற்றிலுமாக ஒடுக்க முடியவில்லை. அந்தத் தருணத்தில், 'போன்டே வெக்கியோ' (Ponte Vecchio) பாலம் ஏற்கனவே ஹயாசிந்த் (hyacinth) மற்றும் அனிமோன் (anemone) மலர்களால் அடர்த்தியாக மூடப்பட்டிருப்பதாகவும், வசந்த காலச் சூரியன் 'கிராண்ட் கெனால்' (Grand Canal) கால்வாயின் நீரை அடர் நீல மற்றும் கம்பீரமான மரகதப் பச்சை நிறங்களில் சாயமேற்றுவதாகவும் நான் கற்பனை செய்தேன்; அந்த நீர் அலைகள் டிஷியனின் ஓவியங்களின் அடிப்பகுதியில் மோதும்போது, ​​அந்த ஓவியங்களில் உள்ள வண்ணங்களின் செழுமைக்கு ஈடு இணையானதாக அவை திகழ்ந்தன. காற்றழுத்தமானியைச் (barometer) சரிபார்த்துக்கொண்டே குளிரைப் பற்றி வருத்தப்பட்ட என் தந்தை, சிறந்த ரயில்களைத் தேடத் தொடங்கியபோது, ​​என் மகிழ்ச்சியை என்னால் அடக்க முடியவில்லை; மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அந்தப் புகை படிந்த ஆய்வகத்திற்குள்—அதாவது தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் உருமாற்றும் ஆற்றல் கொண்ட அந்த மாய அறைக்குள்—நுழைவதன் மூலம், மறுநாள் காலையில் பளிங்காலும் தங்கத்தாலும் ஆன, "ஜாஸ்பர் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் மரகதக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டும்" திகழும் ஒரு நகரத்தில் விழித்தெழ முடியும் என்பதை நான் உணர்ந்தபோது... ஆம், அந்த நகரமும் 'லில்லி மலர்களின் நகரமும்' (City of Lilies) வெறும் கற்பனையில் நினைத்துப்பார்க்கும் பிம்பங்கள் மட்டுமல்ல; அவை பாரிஸிலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைவில்—அவற்றைக் காண நேரில் கடந்து செல்ல வேண்டிய தொலைவில்—பூமியின் ஒரு துல்லியமான, நிலையான இடத்தில் அமைந்திருந்தன; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவை உண்மையானவை. என் தந்தை, "சுருக்கமாகச் சொன்னால், நீ ஏப்ரல் 20 முதல் 29 வரை வெனிஸில் தங்கிவிட்டு, ஈஸ்டர் ஞாயிறு காலையில் புளோரன்ஸை அடையலாம்" என்று கூறியபோது, ​​அந்த நகரங்கள் எனக்கு இன்னும் அதிக நிஜத்தன்மையுடன் தோன்றின. அவர் அந்த நகரங்களை வெறும் 'கருத்தியல் ரீதியான வெளி' (abstract space) என்பதிலிருந்தும், அல்லது நாம் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பயணத்தை மட்டுமல்லாது, சாத்தியக்கூறுகள் மட்டுமே என்பதால் உணர்ச்சியற்ற பல பயணங்களையும் ஒரே காலத்தில் அமைத்துக்கொள்ளும் அந்த 'கற்பனைக் காலம்' என்பதிலிருந்தும் விடுவித்தார்; அந்த 'கற்பனைக் காலம்' என்பது எவ்வளவு எளிதாகத் தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக்கொள்ளும் என்றால், ஒரு நகரத்தில் நேரத்தைச் செலவிட்ட பிறகு அதே நேரத்தை மற்றொரு நகரத்திலும் செலவிட முடியும்; ஆனால் என் தந்தை குறிப்பிட்ட அந்த நாட்களோ, எந்த விஷயங்களுக்காகச் செலவிடப்படுகின்றனவோ அவற்றுக்கு ஒரு 'உண்மைத்தன்மையின் சான்றிதழை' (certificate of authenticity) வழங்குபவை; ஏனெனில், இந்தத் தனித்துவமான நாட்கள் பயன்பாட்டால் கரைந்துபோகின்றன; அவை மீண்டும் வருவதில்லை; ஒரு இடத்தில் வாழ்ந்துவிட்டால், அதே நாட்களை இன்னொரு இடத்தில் வாழ முடியாது. மை கறை படிந்த என் வெள்ளை நிற மேலங்கியை (waistcoat) சலவைக்காரி திரும்பக் கொண்டுவரும் திங்கட்கிழமையுடன் தொடங்கும் வாரத்தை நோக்கியே அந்த இரண்டு 'மகாராணி நகரங்களும்' (Queen Cities) நகர்ந்து கொண்டிருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன்; அங்குதான் அவை—இதுவரை வெறும் கற்பனைக் காலத்தில் மட்டுமே இருந்த நிலையில் இருந்து—உண்மையான இருப்பைப் பெறவிருந்தன; அந்த நகரங்களின் குவிமாடங்களையும் கோபுரங்களையும், மிக நெகிழ்ச்சியான வடிவியல் அமைப்பின் மூலம் என் சொந்த வாழ்க்கையின் வரைபடத்தில் நான் பதிக்கவிருந்தேன். ஆனால், அந்தப் பரவசத்தின் உச்சத்தை அடையும் பயணத்தில் நான் இன்னும் பாதியிலேயே இருந்தேன்; இறுதியில் நான் அந்த இடத்தை அடைந்தேன் (அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது: ஜியோர்ஜியோனின் சுவரோவியங்களின் பிரதிபலிப்பால் சிவப்பேறிய தெருக்களின் அலைபாயும் நீர்ப்பரப்பில், ஈஸ்டர் பண்டிகைக்கு முந்தைய வாரத்தில் வெனிஸ் நகரில் உலா வரப்போவது—எத்தனை எச்சரிக்கைகள் இருந்தும் நான் தொடர்ந்து கற்பனை செய்து வந்ததைப் போல—"கடலைப் போல கம்பீரமான மற்றும் அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன், இரத்தச் சிவப்பு நிற மேலங்கிகளுக்கு அடியில் வெண்கலம்போல் மின்னும் கவசங்களை அணிந்த" மனிதர்கள் அல்ல; மாறாக, செயின்ட் மார்க்ஸ் தேவாலயத்தின் பெரிய புகைப்படம் ஒன்றில்—எனக்குக் கடனாகக் கிடைத்த அந்தப் படத்தில்—நுழைவு வாயிலுக்கு அருகில் 'போலர்' (bowler) தொப்பி அணிந்து நின்றுகொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய உருவம் ஒருவேளை நானாகத்தான் இருக்கக்கூடும் என்பதுதான் அது), அப்போது என் தந்தை சொல்வதைக் கேட்டேன்: "கிராண்ட் கால்வாய்ப் பகுதியில் இன்னும் குளிர் இருக்கலாம்; முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக, குளிர்கால மேலங்கியையும் கனமான ஜாக்கெட்டையும் உன் பெட்டியில் எடுத்து வைத்துக்கொள்வது நல்லது." இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நான்...அவள் தன் தோழிகளுடன் விளையாடும் இடத்திற்கு அருகிலேயே நான் எப்போதும் சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருந்தேன்; ஒரு நாள், 'பார்ஸ்' (barres) விளையாட்டிற்கு ஆட்கள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டபோது, ​​நான் அவர்களுடன் சேர விரும்புகிறேனா என்று அவள் ஆள் அனுப்பி விசாரித்தாள்—அன்று முதல், அவள் அங்கு வரும்போதெல்லாம் நானும் அவளுடன் விளையாடினேன். ஆனால் அது எல்லா நாட்களிலும் நடக்கவில்லை; பாடங்கள், மதக் கல்வி வகுப்புகள் அல்லது மதிய நேர விருந்து போன்ற காரணங்களால் அவளால் வர முடியாத நாட்களும் இருந்தன. அது என் வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கை; 'கில்பெர்ட்' (Gilberte) என்ற பெயரில் சுருங்கிய அந்த வாழ்க்கை, எனக்கு மிக அருகில்—மிகவும் வேதனையளிக்கும் வகையில்—கடந்து செல்வதை நான் இருமுறை உணர்ந்திருந்தேன்: ஒருமுறை கோம்ப்ரே (Combray) நகரின் செங்குத்தான பாதையிலும், மற்றொரு முறை ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ் (Champs-Élysées) பூங்காவின் புல்வெளியிலும். அப்படிப்பட்ட நாட்களில், தான் வரப்போவதில்லை என்பதை அவள் முன்கூட்டியே தெரிவித்துவிடுவாள்; படிப்புக் காரணமாக இருந்தால், "என்ன கொடுமை, என்னால் நாளை வர முடியாது; நான் இல்லாமலே நீங்கள் எல்லோரும் ஜாலியாக விளையாடுங்கள்," என்று சற்றே வருத்தமான முகபாவனையுடன் சொல்வாள்; அந்தப் பார்வை எனக்குச் சற்று ஆறுதல் அளிப்பதாக இருந்தது. மாறாக, பகல் நேர விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்த நாட்களில்—அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாமல்—அவள் விளையாட வருகிறாளா என்று நான் கேட்டால், "நிச்சயமாக வரமாட்டேன் என்றுதான் நம்புகிறேன்! என் தோழியின் வீட்டுக்குச் செல்ல அம்மா அனுமதிப்பார் என்று நம்புகிறேன்," என்று அவள் பதிலளிப்பாள். குறைந்தது அந்த நாட்களிலாவது அவளைப் பார்க்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் மற்ற நேரங்களில், அவளுடைய அம்மா எதிர்பாராத விதமாக அவளை வெளியே கடைக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவார். மறுநாள் அவள், "ஓ ஆமாம், நான் அம்மாவுடன் வெளியே சென்றிருந்தேன்," என்று சொல்வாள்—அது உலகிலேயே மிகவும் இயல்பான ஒரு விஷயம் என்பது போல; வேறொருவருக்கு அது மிகப்பெரிய துரதிர்ஷ்டமாகத் தோன்றியிருக்காது. மோசமான வானிலை நிலவும் நாட்களும் இருந்தன; அப்போது அவளுடைய ஆசிரியை (அவளுக்கே மழையைப் பார்த்தால் பயம் என்பதால்) அவளை ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ் பூங்காவிற்கு அழைத்துச் செல்ல மறுத்துவிடுவார்.

அதனால், வானம் சந்தேகத்திற்குரியதாகத் தோன்றினால், நான் காலை முழுவதும் அதையே கவனித்துக்கொண்டிருப்பேன்; ஒவ்வொரு அறிகுறியையும் உற்று நோக்குவேன். தெருவின் மறுபுறம் வசிக்கும் பெண்மணி ஒருவர் ஜன்னல் அருகே நின்று தன் தொப்பியை அணிவதை நான் பார்த்தால், எனக்குள் இப்படிச் சொல்லிக்கொள்வேன்: "அந்தப் பெண்மணி வெளியே செல்கிறார்; அப்படியானால் வானிலை வெளியே செல்வதற்கு ஏற்றதாகத்தான் இருக்கிறது—கில்பெர்ட் ஏன் அப்படிச் செய்யக்கூடாது?" ஆனால் வானிலை மப்பும் மந்தாரமுமாக மாறிவிடும்; மழை பெய்யவே அதிக வாய்ப்பிருந்தாலும், வானம் இன்னும் தெளிவாகலாம் என்றும், ஒரே ஒரு சூரியக் கதிர் கூடப் போதுமானது என்றும் என் அம்மா சொல்வார்; ஆனால் மழை பெய்தால், 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவிற்குச் சென்று என்ன பயன்? அதனால், மதிய உணவுக்குப் பிறகு, நிச்சயமற்ற, மேகமூட்டமான வானத்திலிருந்து என் கவலையான பார்வை விலகவே இல்லை. வானம் இருண்டே இருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே, பால்கனி சாம்பல் நிறத்தில் காட்சியளித்தது. திடீரென்று, அதன் மந்தமான கல் பரப்பில்—சரியாகச் சொல்வதானால் ஒரு பிரகாசமான நிறம் என்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் அத்தகைய நிறத்தை நோக்கி ஒரு முயற்சி—தன் ஒளியை வெளிப்படுத்தத் துடிக்கும் ஒரு தயக்கமான கதிரின் துடிப்பை நான் கண்டேன். ஒரு கணம் கழித்து, பால்கனி காலை நேரத்து நீரைப் போல வெளிறிய நிறத்தில் மின்னியது; அதன் இரும்புச் சட்டகத்தின் பின்னல் வேலைப்பாடுகளிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பிம்பங்கள் அதன் மீது படிந்திருந்தன. ஒரு மெல்லிய காற்று வீசினால் அவை சிதறிவிடும், கல் மீண்டும் இருண்டுவிடும்; ஆனாலும்—ஏதோ அடக்கப்பட்டதைப் போல—அவை மீண்டும் வந்து சேரும்; அது மெல்ல மெல்ல மீண்டும் வெண்மையாகத் தொடங்கியது—இசையின் தொடக்க இசைக்கோவையின் (Overture) இறுதியில், ஒரு தனி இசைக்குறிப்பு பல நிலைகளைக் கடந்து உச்சகட்ட உரத்த ஒலியை (fortissimo) அடைவது போன்றதொரு தொடர் ஏற்றத்துடன்—நல்ல நாட்களுக்கே உரிய அந்த மாறாத, உறுதியான பொன்னிறத்தை அது அடைவதை நான் பார்த்தேன்; அந்தப் பொன்னிறப் பின்னணியில், கைப்பிடிச் சுவரின் அலங்கார வேலிகளின் நிழல், விசித்திரமான இலைவடிவங்களைப் போலக் கறுப்பு நிறத்தில் தனித்துத் தெரிந்தது; அதன் மிகச்சிறிய விவரங்களின் வரையறையில் ஒரு நுணுக்கம் இருந்தது—அது மிகுந்த சிரத்தையையும், ஒரு கலைஞனின் மனநிறைவையும் வெளிப்படுத்துவது போல் இருந்தது; அதன் இருண்ட, மகிழ்ச்சியான வடிவங்களின் அமைதி ஒருவித நிம்மதியையும் மென்மையான தன்மையையும் கொண்டிருந்தது; உண்மையில், சூரிய ஒளியெனும் அந்த ஏரியின் மீது படிந்திருந்த அகன்ற, இலைவடிவப் பிம்பங்கள், அவை அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியின் அடையாளங்கள் என்பதை உணர்ந்திருந்தனவோ என்று தோன்றியது.

கணப்பொழுதில் தோன்றும் ஐவி (ivy) கொடி, நிலையற்ற சுவர்-தாவரம்! சுவரில் படரும் அல்லது ஜன்னல் சட்டத்தை அலங்கரிக்கும் தாவரங்களிலேயே நிறமற்றதாகவும், சோகம் தருவதாகவும் பலருக்குத் தோன்றக்கூடியது இது; ஆனால் எங்கள் பால்கனியில் தோன்றிய நாளிலிருந்தே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாக அது இருந்தது—கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) இருப்பின் நிழலைப் போலவே அது இருந்தது (அவள் ஒருவேளை ஏற்கனவே 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' பூங்காவில் இருந்திருக்கலாம்; நான் அங்கு சென்றதும், "உடனடியாக 'பிரிசனர்ஸ் பேஸ்' (Prisoner’s Base) விளையாட்டைத் தொடங்கலாம்; நீ என் அணியில் இருக்கிறாய்" என்று அவள் சொல்லக்கூடும்); மென்மையானது, ஒரு காற்று வீச்சில் அடித்துச் செல்லப்படக்கூடியது, ஆனாலும் பருவ காலத்தோடு அல்லாமல் அந்தந்த நேரத்தோடு பிணைக்கப்பட்டது; அந்நாள் வழங்கவோ அல்லது மறுக்கவோ கூடிய உடனடி மகிழ்ச்சிக்கான ஒரு வாக்குறுதி அது; சொல்லப்போனால், உடனடி மகிழ்ச்சியின் சாராம்சமே அதுதான்—அதாவது அன்பின் மகிழ்ச்சி. பாறையின் மீது படர்ந்திருக்கும் பாசியை விடவும் மென்மையானது மற்றும் கதகதப்பானது; குளிர்காலத்தின் உச்சத்திலும் கூட, ஒரே ஒரு ஒளிக்கீற்று போதும் உயிர்பெற்று மகிழ்ச்சியை மலரச் செய்யக்கூடிய ஒரு உறுதியான தாவரம் அது. மற்ற தாவரங்கள் அனைத்தும் மறைந்துபோன நாட்களிலும், பழைய மரங்களின் தண்டுகளைச் சுற்றியிருந்த அழகான பச்சை நிறப்பட்டை பனிக்கு அடியில் மறைந்திருந்த வேளையிலும்—பனிப்பொழிவு நின்றிருந்தாலும் வானம் மேகமூட்டத்துடன் இருந்ததால் கில்பெர்ட் (Gilberte) வெளியே வருவாள் என்று நம்ப முடியாத சூழலிலும்—திடீரென்று சூரியன் வெளிப்பட்டு, பால்கனியை மூடியிருந்த பனிப்போர்வையின் மீது தங்க இழைகளை நெய்து, அடர்நிறக் கோலங்களை வரைந்து காட்டும். அப்போது என் அம்மா, "பார், வானிலை சீராகிவிட்டது; ஒருவேளை நீ 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பகுதிக்குச் சென்று வரலாம்," என்று சொல்வார். அப்படிப்பட்ட நாட்களில், அங்கே யாரும் இருக்கமாட்டார்கள்; அல்லது ஒருவேளை ஒரே ஒரு பெண் மட்டும் இருக்கலாம்......புறப்படத் தயாராக இருந்த அவர், கில்பெர்ட் (Gilberte) வரமாட்டாள் என்று எனக்கு உறுதியளித்தார். கம்பீரமான அதே சமயம் இறுக்கமான குணம் கொண்ட பள்ளி ஆசிரியைப் பெண்கள் குழுவினர் விட்டுச் சென்ற நாற்காலிகள் காலியாகக் கிடந்தன. புல்வெளிக்கு அருகில் ஒரு வயதான பெண்மணி தனியாக அமர்ந்திருந்தார்; எல்லா வானிலையிலும் அங்கு வரும் அவர், எப்போதும் அதே போன்றதொரு நேர்த்தியான, அடர் நிற ஆடையை அணிந்திருப்பார். அக்காலத்தில் அவருடன் அறிமுகம் செய்துகொள்வதற்காக, என் வாழ்வின் மிகச்சிறந்த எதிர்கால நன்மைகள் அனைத்தையும் கூடத் தியாகம் செய்ய நான் தயாராக இருந்திருப்பேன் (அத்தகைய பரிமாற்றம் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தால்). ஏனெனில், கில்பெர்ட் தினமும் அவரிடம் சென்று நலம் விசாரிப்பாள்; அவளிடம் "அன்புக்குரிய தாயார்" பற்றிய செய்திகளைக் கேட்பார். அவருடன் எனக்கு அறிமுகம் இருந்திருந்தால், கில்பெர்ட்டின் பார்வையில் நான் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒருவராக — அவளது பெற்றோரின் நட்பு வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவராக — தெரிந்திருப்பேன் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவரது பேரக்குழந்தைகள் அருகில் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, அவர் எப்போதும் *Les Débats* (லே டெபா) இதழை வாசிப்பார் — அதை அவர் "எனது பழைய *Débats*" என்று அழைப்பார். மேலும், ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணுக்கே உரிய பாவனையுடன், காவலரையோ அல்லது நாற்காலி பராமரிப்பாளரையோ குறிப்பிடும்போது, ​​"எனது பழைய நண்பரான காவலர்" என்றோ அல்லது "நாற்காலி பராமரிப்பாளரும் நானும் பழைய நண்பர்கள்" என்றோ பேசுவார்.

குளிரின் கடுமையால் பிரான்சுவாஸால் (Françoise) ஒரே இடத்தில் நிற்க முடியவில்லை; எனவே உறைந்துபோன செய்ன் (Seine) நதியைப் பார்க்க நாங்கள் 'போன்ட் டி லா கான்கார்ட்' (Pont de la Concorde) பாலத்தை நோக்கி நடந்தோம். குழந்தைகள் உட்பட அனைவரும் அச்சமின்றி அதை அணுகினர்; அது ஏதோ ஒரு பெரிய, தப்பிக்க வழியின்றி, தற்காத்துக்கொள்ள இயலாத நிலையில் சிக்கிக்கொண்ட திமிங்கிலம் போலவும், அது துண்டு துண்டாக வெட்டப்படவிருப்பது போலவும் அவர்களுக்குத் தோன்றியது. நாங்கள் மீண்டும் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதிக்குத் திரும்பினோம்; அசையாத கரோசல் குதிரைகளுக்கும் வெண்மையான புல்வெளிக்கும் இடையில் நான் துயரத்துடன் தவித்தேன். பனி அகற்றப்பட்ட கருமையான பாதைகளின் வலைப்பின்னலுக்குள் நான் சிக்கிக்கொண்டது போல உணர்ந்தேன்; அங்குள்ள சிலையொருவர் தனது கையில் உறைந்த பனிக்கட்டியை ஏந்தியிருந்தார், அது அவரது அந்தச் செய்கைக்கான விளக்கத்தை அளிப்பது போல் இருந்தது. அந்த வயதான பெண்மணி தனது *Débats* இதழை மடித்து வைத்துவிட்டு, அவ்வழியே சென்ற ஒரு குழந்தைப் பராமரிப்பாளரிடம் (nursemaid) நேரத்தைக் கேட்டார்; "நீங்கள் எவ்வளவு அன்பானவர்!" என்று கூறி அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தார். பின்னர், குளிராக இருப்பதாகக் கூறி, தனது பேரக்குழந்தைகளைத் திரும்பி வருமாறு சொல்லுமாறு பூங்கா பராமரிப்பாளரிடம் கேட்டுக்கொண்டார்; மேலும், "நீங்கள் அன்பின் உருவம். எனக்கு எவ்வளவு சங்கடமாக இருக்கிறது தெரியுமா!" என்றும் கூறினார். திடீரென்று காற்று விலகுவது போல் தோன்றியது: 'பஞ்ச்-அண்ட்-ஜூடி' (Punch-and-Judy) நிகழ்ச்சிக்கும் சர்க்கஸ் கூடாரத்திற்கும் இடையில், அலங்கரிக்கப்பட்ட அடிவானம் மற்றும் திறந்த வானத்தின் பின்னணியில், ஒரு அற்புதமான குறியீட்டைப் போல, அந்த ஆசிரியைப் பெண்ணின் (Mademoiselle) நீல நிறத் தொப்பி அலங்கார இறகை (blue plume) நான் ஒரு கணம் கண்டேன். இதற்கிடையில் கில்பெர்ட் என்னை நோக்கி முழு வேகத்தில் ஓடி வந்தாள்; சதுர வடிவ ரோமத் தொப்பிக்குக் கீழே அவளது முகம் பனிக் குளிராலும், தாமதத்தாலும், விளையாடும் ஆர்வத்தாலும் துடிப்புடனும் இளஞ்சிவப்பு நிறத்துடனும் ஜொலித்தது. என்னை நெருங்குவதற்குச் சற்று முன், அவள் பனியின் மீது சறுக்கிச் செல்லத் தொடங்கினாள்—சமநிலையைப் பேணுவதற்காகவோ, அல்லது அது நேர்த்தியாகத் தெரிந்ததாலோ, அல்லது பனிச்சறுக்கு வீரரைப் போலத் தோற்றமளிக்கவோ—அவள் கைகளை விரித்து, புன்னகைத்தபடியே முன்னே வந்தாள்; அது என்னை அணைத்து வரவேற்கத் தயாராவது போல இருந்தது. "அற்புதம்! அற்புதம்! மிகச் சிறப்பு—நான் வேறொரு காலத்தைச் சேர்ந்தவளாக, அதாவது பழைய மன்னராட்சி காலத்தைச் (*Ancien Régime*) சேர்ந்தவளாக இல்லாவிட்டால், நீ செய்வதைப் போலவே இதையும் மிகவும் நாகரிகமான, துடிப்பான செயல் என்று சொல்லியிருப்பேன்," என்று அந்த வயதான பெண்மணி குரல் கொடுத்தார். மோசமான வானிலையையும் பொருட்படுத்தாமல் வெளியே வந்த கில்பெர்ட்டுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக, அமைதியாக இருந்த 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவின் சார்பாக அவர் பேசினார். "நீ என்னைப் போலவே இருக்கிறாய்—எது நடந்தாலும் நம் பழைய ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ் மீது மாறாத பற்று கொண்டவள்; நாம் இருவரும் துணிச்சலான ஆன்மாக்கள். இப்படிப்பட்ட சூழலிலும் கூட நான் இந்த இடத்தை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன் என்று உன்னிடம் சொல்ல முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! இந்த பனி—நீ என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கலாம்—எனக்கு 'எர்மின்' (ermine) ரோமத்தை நினைவூட்டுகிறது!" என்று கூறி அந்தப் பெண்மணி சிரிக்கத் தொடங்கினார். அந்த நாட்களில் முதலாவது நாள்—கில்பெர்ட்டைச் சந்திப்பதிலிருந்து என்னைத் தடுக்கக்கூடிய சக்திகளின் குறியீடாக அமைந்த பனி, அந்த நாளை ஒரு பிரிவு அல்லது விடைபெறும் நாளாக மாற்றியிருந்தது; ஏனெனில், எங்கள் சந்திப்புகளுக்கான வழக்கமான இடத்தின் தோற்றத்தை அது மாற்றி, அதைப் பயன்படுத்த முடியாதவாறு (அது இப்போது மாற்றப்பட்டு, தூசிப் போர்வைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது) செய்திருந்தது. இருப்பினும், அந்த நாள் என் காதலில் ஒரு முன்னேற்றத்தைக் குறித்தது; ஏனெனில், அவள் என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்ட முதல் துயரம் போன்றதாக அது அமைந்திருந்தது. எங்கள் குழுவிலிருந்து நாங்கள் இருவரும் மட்டுமே அங்கு இருந்தோம்; அவளுடன் மட்டும் தனியாக இருந்தது ஒரு குறிப்பிட்ட நெருக்கத்தின் தொடக்கமாக மட்டுமல்லாமல்—அப்படிப்பட்ட வானிலையில் எனக்காகவே அவள் வெளியே வந்திருந்ததால்—மிகவும் நெகிழ்ச்சியான ஒன்றாகவும் எனக்குத் தோன்றியது. பகல்நேரக் கலை நிகழ்ச்சிக்கு (matinée) அழைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதைத் தவிர்த்துவிட்டு ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்தால் எவ்வளவு நெகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்குமோ, அதே உணர்வை இது எனக்கு அளித்தது. சுற்றியிருந்த மரத்துப்போன சூழல், தனிமை மற்றும் வெறிச்சோடிய நிலை ஆகியவற்றிற்கு மத்தியிலும் உயிர்ப்புடன் இருந்த எங்கள் நட்பின் வலிமையிலும் எதிர்காலத்திலும் எனக்கு அதிக நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. அவள் பனிக்கட்டிகளை என் கழுத்தின் பின்புறமாக உள்ளே செலுத்தியபோது, ​​நான் மென்மையாகப் புன்னகைத்தேன்; அந்தச் செயல் எனக்கு இருவிதமான அர்த்தங்களைத் தருவதாகத் தோன்றியது: ஒன்று, இந்த விசித்திரமான, பனி படர்ந்த நிலப்பரப்பில் ஒரு சக பயணியாக என்னை அவள் ஏற்றுக்கொண்டதைக் காட்டும் விருப்பத்தின் அடையாளம்; மற்றொன்று, இக்கட்டான சூழலிலும் அவள் என் மீது காட்டிய ஒரு வகையான விசுவாசம். விரைவில், தயங்கித் தயங்கி வரும் சிட்டுக்குருவிகளைப் போல, பனிப்பின்னணியில் கருமையான நிழல் உருவங்களாக அவளது தோழிகள் ஒவ்வொன்றாக வந்து சேர்ந்தனர். நாங்கள் விளையாடத் தொடங்கினோம். மிகவும் சோகமாகத் தொடங்கிய அந்த நாள் மகிழ்ச்சியில் முடியவிருந்ததால், 'பிரிசனர்ஸ் பேஸ்' (prisoner’s base) விளையாட்டைத் தொடங்குவதற்கு முன், நான் அந்தத் தோழியை (முதல் நாளன்று 'கில்பெர்ட்' என்று அவள் கூப்பிட்ட குரலைக் கேட்டிருந்தேனே, அதே தோழிதான்) நெருங்கியபோது, ​​அவள் என்னிடம், "வேண்டாம், வேண்டாம்; நீ கில்பெர்ட்டின் அணியில் சேரவே விரும்புவாய் என்பது எங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்; அதோ பார், அவள் உன்னைச் சைகை செய்து அழைக்கிறாள்," என்று கூறினாள். உண்மையில், பனி படர்ந்த புல்வெளிக்கு வருமாறு அவள் என்னை அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
...அவளது முகாமைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த இடம்—சூரிய ஒளி அதன் மீது இளஞ்சிவப்பு நிறச் சாயலையும், பழமையான ஜரிகை வேலைப்பாடுகள் கொண்ட துணிகளின் உலோகப் பளபளப்பையும் பூசியதால், அது ஒரு 'தங்கத் துணி போர்த்திய களம்' (Field of the Cloth of Gold) போல மாறியிருந்தது.

நான் மிகவும் அஞ்சியிருந்த அந்த நாள், மாறாக, நான் அதிகத் துயரத்திற்கு ஆளாகாத வெகு சில நாட்களில் ஒன்றாக அமைந்தது.

ஏனெனில்—கில்பெர்ட்டைப் (Gilberte) பார்க்காமல் ஒரு நாளைக் கூடக் கழிக்கக் கூடாது என்று மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டிருந்தவன் நான் (எந்தளவுக்கு என்றால், ஒருமுறை என் பாட்டி இரவு உணவிற்குத் திரும்பத் தாமதமானபோது, ​​ஒருவேளை அவர் வண்டி ஒன்றில் அடிபட்டிருந்தால், என்னால் சிறிது காலத்திற்கு 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவிற்குச் செல்ல முடியாமல் போய்விடுமே என்று உடனடியாக எண்ணும் அளவுக்கு)—அவளுடன் கழித்த அந்தத் தருணங்கள்—முந்தைய நாளிலிருந்தே நான் மிகுந்த ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த, பதற்றத்துடன் காத்திருந்த, மற்றும் எதையும் தியாகம் செய்யவும் துணிந்திருந்த அந்தத் தருணங்கள்—எந்த வகையிலும் மகிழ்ச்சியானவையாக இருக்கவில்லை; இதை நான் நன்கு அறிந்திருந்தேன்; ஏனெனில், என் வாழ்விலேயே மிகத் துல்லியமாகவும் இடைவிடாமலும் நான் உற்றுநோக்கிய தருணங்கள் அவைதான்; ஆயினும், அவற்றில் ஒரு துளி இன்பத்தைக் கூட என்னால் காண முடியவில்லை.

கில்பெர்ட்டைப் பிரிந்திருந்த நேரமெல்லாம் அவளைப் பார்க்க வேண்டிய தேவை எனக்கு இருந்தது; ஏனெனில், அவளது பிம்பத்தை என் மனக்கண்ணில் கொண்டுவரத் தொடர்ந்து முயன்று, இறுதியில் அதில் தோல்வியடையும்போது, ​​என் காதல் உண்மையில் யாரை அல்லது எதை நோக்கி இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியாமல் போய்விடும். மேலும், அவள் என்னை நேசிப்பதாக என்னிடம் ஒருபோதும் சொன்னதில்லை. சொல்லப்போனால், அதற்கு நேர்மாறாகவே நடந்துகொண்டாள்: என்னை விடவும் அவளுக்குப் பிடித்தமான நண்பர்கள் இருப்பதாகவும், நான் ஒரு நல்ல விளையாட்டுத் தோழன் என்றாலும் (விளையாட்டின் மீது போதுமான கவனம் செலுத்தாமல் அடிக்கடி கவனச்சிதறலுடன் இருப்பவளாக இருந்தாலும் அவளுக்கு என்னுடன் விளையாடுவது பிடிக்கும்) என்னை விட மற்றவர்களுக்கே அவள் முன்னுரிமை அளிப்பதாகவும் அடிக்கடி கூறிவந்தாள்; மற்றவர்களை விட நான் அவளுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவன் என்ற என் நம்பிக்கையை அசைத்துப் பார்க்கும் வகையிலான குளிர்ந்த நடத்தையை அவள் பலமுறை வெளிப்படுத்தியிருந்தாள்—அந்த நம்பிக்கை, அவள் என் மீது கொண்டிருந்த அன்பிலிருந்து பிறந்ததாக இருந்திருந்தால் அது நிகழ்ந்திருக்கக்கூடும்; ஆனால் உண்மையில் அது நான் அவள் மீது கொண்டிருந்த அன்பிலிருந்து பிறந்திருந்தது; இந்த உண்மை அவளை மேலும் பிடிவாதக்காரி ஆக்கியது, ஏனெனில், அவளைப் பற்றி நான் என் உள்மனதின் கட்டாயத்தால் சிந்திக்கும் விதத்தைச் சார்ந்தே அவளும் இருக்க வேண்டிய சூழல் உருவானது. ஆயினும், என் உணர்வுகளை நான் அவளிடம் வெளிப்படுத்தியிருக்கவில்லை. உண்மைதான், என் குறிப்பேடுகளின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அவளது பெயரையும் முகவரியையும் நான் இடைவிடாமல் எழுதிக்கொண்டிருப்பேன்; ஆனால் அந்தத் தெளிவற்ற கோடுகளைப் பார்க்கும்போது—அவள் என்னைப் பற்றிச் சற்றும் சிந்திக்காத வேளையில் வரையப்பட்ட அந்தக் கோடுகள், என் வாழ்க்கையின் அங்கமாக இல்லாவிட்டாலும் என் உலகில் அவளுக்கு ஒரு பெரிய இடத்தை அளித்தன—நான் மனச்சோர்வடைந்தேன். அவை கில்பெர்ட்டைப் (அவள் அவற்றை ஒருபோதும் பார்க்கப்போவதில்லை) பற்றியவை அல்ல; மாறாக, அவை என் சொந்த விருப்பத்தையே வெளிப்படுத்தின—அது முற்றிலும் தனிப்பட்ட, யதார்த்தமற்ற, சலிப்பூட்டும் மற்றும் பயனற்ற ஒன்றாகத் தோன்றியது. கில்பெர்ட்டும் நானும் சந்தித்து, ஒருவருக்கொருவர் எங்கள் காதலை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதே மிக அவசரமான விஷயமாக இருந்தது—ஏனெனில், அதுவரை அந்தக் காதல் தொடங்கியதாகவே சொல்ல முடியாது. அவளைச் சந்திக்க என்னை இவ்வளவு ஆவலுடன் தூண்டிய காரணங்கள், முதிர்ச்சியடைந்த ஒரு ஆணுக்கு அத்தனை வலுவானதாக இருந்திருக்காது என்பதில் சந்தேகமில்லை. பிற்காலத்தில், நம் இன்பங்களை வளர்த்துக்கொள்வதில் நாம் தேர்ச்சி பெற்ற பிறகு, ஒரு பெண்ணைப் பற்றி நினைப்பதிலேயே—நான் கில்பெர்ட்டைப் பற்றி நினைத்தது போல—திருப்தி அடையலாம்; அந்தப் பிம்பம் யதார்த்தத்துடன் பொருந்துகிறதா என்று கவலைப்படாமலும், அவள் நம்மைத் திரும்ப நேசிக்கிறாளா என்ற உறுதி இல்லாமலும் அவளை நேசிக்கலாம். அல்லது, அவள் நம் மீது கொண்டிருக்கும் விருப்பத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க, அவளிடம் நம் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் இன்பத்தையே நாம் தியாகம் செய்யலாம்—ஒரு சிறந்த மலரைப் பெறுவதற்காகப் பல மலர்களைத் தியாகம் செய்யும் ஜப்பானியத் தோட்டக்காரர்களைப் போல. ஆனால் நான் கில்பெர்ட்டை நேசித்த அந்தச் சமயத்தில், காதல் என்பது நமக்கு வெளியிலேயே உண்மையாக நிலவுகிறது என்று நம்பினேன்; அது தடைகளை நீக்க மட்டுமே அனுமதித்தாலும், அதன் இன்பங்களை நாம் மாற்றியமைக்க முடியாத ஒரு வரிசையிலேயே வழங்கியது. என் சொந்த முயற்சியால், காதலை வெளிப்படுத்தும் இனிமைக்குப் பதிலாக அலட்சியம் காட்டும் பாவனையை நான் மேற்கொண்டிருந்தால், நான் மிகவும் கனவு கண்ட இன்பங்களில் ஒன்றை இழந்திருப்பேன் என்பது மட்டுமல்லாமல், உண்மையான காதலின் மர்மமான, ஏற்கனவே அமைந்த பாதைகளைத் துறந்து, செயற்கையான மற்றும் பயனற்ற ஒரு காதலை—என் சொந்த விருப்பப்படி—உருவாக்கியிருப்பேன் என்றும் எனக்குத் தோன்றியது.
1920
ஆனால் நான் 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தபோது—எனது சோர்வடைந்த நினைவாற்றலால் மீட்டெடுக்க முடியாத பிம்பங்களைப் புதுப்பிக்க உதவும் என்று நான் எதிர்பார்த்திருந்த அந்த கில்பெர்ட் ஸ்வானை (Gilberte Swann) நேரில் சந்தித்து, என் காதலை அதற்கேற்றவாறு சரிசெய்துகொள்ள முற்பட்ட அந்தத் தருணத்தில்—நடந்தவை அனைத்தும், அவளும் என் கனவுலகில் வாழ்ந்த அந்தச் சிறுமியும் இரு வேறு நபர்கள் என்பது போலவே அமைந்தன. உதாரணமாக, முந்தைய நாளிலிருந்து என் நினைவில் பதிந்திருந்த பிம்பத்தில், முழுமையான மற்றும் பொலிவான கன்னங்களுக்கு இடையே ஜொலிக்கும் கண்கள் இருந்தன; ஆனால் இப்போது கில்பெர்ட்டின் முகம் எனக்குள் ஒரு புதிய, நான் குறிப்பாக நினைவுகூராத ஒரு அம்சத்தை வலுவாக முன்வைத்தது: அது அவளது மூக்கின் கூர்மையான வடிவம். அந்த அம்சம் அவளது முகத்தின் பிற பகுதிகளுடன் உடனடியாக இணைந்து, இயற்கை வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தை வரையறுக்கும் பண்புகளைப் போலத் தோன்றியது; இதனால் அவள் 'கூர்மையான மூக்கு கொண்ட' வகையைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுமியாக என் பார்வையில் மாறினாள். கில்பெர்ட் குறித்த பிம்பத்தை—இங்கு வருவதற்கு முன்பே நான் தயார் செய்து வைத்திருந்தாலும், இப்போது என் மனதில் காணக்கிடைக்காத அந்தப் பிம்பத்தை—சரியாக அமைத்துக்கொள்ள நான் காத்திருந்த அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன்; அப்போதுதான், எனது நீண்ட தனிமை நேரங்களில் நான் நினைவுகூர்வது அவளைத்தான் என்பதையும், ஒரு கலைப்படைப்பை உருவாக்குவது போல நான் படிப்படியாக வளர்த்து வரும் உணர்வு அவளுக்கான காதல் தான் என்பதையும் என்னால் உறுதியாக நம்ப முடிந்திருக்கும்; ஆனால், சரியாக அந்தச் சமயத்தில் அவள் என் பக்கம் ஒரு பந்தை வீசுவாள். யதார்த்தம் என்று தன் மனம் நம்பாத ஒரு வெளி உலகத்தை தன் உடல் ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படும் அந்த இலட்சியவாதத் தத்துவஞானியைப் போலவே, அவளை அடையாளம் காண்பதற்கு முன்பே அவளுக்கு வணக்கம் செலுத்த என்னைத் தூண்டிய அதே 'நான்' எனும் உணர்வு, இப்போது அவள் நீட்டிய பந்தை நான் பிடிக்கும்படி என்னை அவசரப்படுத்தியது (அவள் என் வாழ்வின் இணையான ஆன்மா என்பதை விட, விளையாட்டில் இணைய வந்த ஒரு தோழியைப் போலவே அவள் தோன்றினாள்). சமூக மரபுக்குக் கட்டுப்பட்டு, அவள் விடைபெறும் வரை அவளுடன் இனிமையான, ஆனால் சாதாரணமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை அது எனக்கு ஏற்படுத்தியது; இதனால், அந்தத் தீவிரமான ஆனால் பிடிபடாத நினைவுக் காட்சியை மீண்டும் மீட்டெடுக்க உதவியிருக்கக்கூடிய மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்கவோ, அல்லது எங்கள் காதலை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியிருக்கக்கூடிய வார்த்தைகளைப் பேசவோ எனக்கு வாய்ப்பில்லாமல் போனது—அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும் தருணத்தை நான் மீண்டும் மீண்டும் அடுத்த நாள் மதியம் வரை தள்ளிப்போட வேண்டியிருந்தது. ஆயினும், ஒரு சிறிய முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. ஒரு நாள், கில்பெர்ட்டும் நானும் எங்கள் விற்பனையாளரின் கடைக்குச் சென்றிருந்தோம். அவர் எங்கள் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில், திரு. ஸ்வான் (M. Swann) தனது இஞ்சி ரொட்டியை (gingerbread) அவரிடம்தான் வாங்குவார் (உடல்நலக் காரணங்களுக்காக அவர் அதை அதிகமாக உட்கொள்வார்; ஏனெனில் அவர் ஒரு "இனத்தன்மை சார்ந்த" தோல் ஒவ்வாமையாலும், "தீர்க்கதரிசிகளுக்கு உரிய" மலச்சிக்கல் போன்ற உபாதையாலும் அவதிப்பட்டார்). அப்போது, ​​சிறுவர் கதைகளில் வரும் "சிறு ஓவியன்" மற்றும் "சிறு இயற்கை ஆர்வலன்" ஆகியோரைப் போலவே தோற்றமளித்த இரண்டு சிறுவர்களை கில்பெர்ட் சிரித்துக்கொண்டே சுட்டிக்காட்டினாள். அவர்களில் ஒருவன் சிவப்பு நிற சர்க்கரை மிட்டாயை (barley-sugar stick) மறுத்துவிட்டு ஊதா நிற மிட்டாயைத் தேர்ந்தெடுத்தான்; மற்றொருவனோ, கண்களில் கண்ணீருடன், தன் ஆயா வாங்கிக் கொடுக்க முயன்ற பிளம் பழத்தை மறுத்தான்—ஏனெனில், "எனக்கு அந்த மற்ற பிளம் பழம்தான் வேண்டும், ஏனென்றால் அதில் ஒரு புழு இருக்கிறது!" என்று அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில் கூறினான். நான் ஒரு 'சூ' (sou) நாணயத்திற்குக் இரண்டு கோலிக்குண்டுகளை வாங்கினேன். தனிச் சிறிய கிண்ணத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த, ஒளிவீசும் அகேட் (agate) கல் கோலிக்குண்டுகளை நான் வியப்புடன் பார்த்தேன்; அவை இளம் பெண்களைப் போலப் புன்னகைப்பதாகவும் பொன்னிறக் கூந்தல் கொண்டிருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றின, மேலும் ஒவ்வொன்றும் ஐம்பது சென்டிம் (centimes) விலை கொண்டவை என்பதால் அவை எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கவையாகத் தெரிந்தன. என்னை விட அதிக பணம் வைத்திருந்த கில்பெர்ட், அவற்றில் எது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது என்று என்னிடம் கேட்டாள். அவை உயிருக்கே உரிய ஒளி ஊடுருவும் தன்மையையும் மென்மையான வண்ணக் கலவையையும் கொண்டிருந்தன. அவற்றில் ஒன்றைக்கூட அவள் தியாகம் செய்வதை நான் விரும்பவில்லை. அவள் அவற்றை வாங்க வேண்டும்—அவை அனைத்தையும் விடுவிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். ஆயினும், அவளுடைய கண்களின் நிறத்தோடு ஒத்துப்போகும் ஒரு கோலிக்குண்டை நான் அவளுக்குச் சுட்டிக்காட்டினேன். கில்பெர்ட் அதை வாங்கினாள், அதன் பொன்னிற ஜொலிப்பை உற்றுநோக்கினாள், அதைத் தடவிக் கொடுத்தாள், அதற்கான விலையையும் செலுத்தினாள்; ஆனால் உடனே அந்த 'கைதியை' என்னிடம் நீட்டி, "இதோ, இது உன்னுடையது; இதை உனக்குத் தருகிறேன்—நினைவுப் பரிசாக வைத்துக்கொள்," என்று கூறினாள்.

மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில்—கிளாசிக்கல் நாடகம் ஒன்றில் 'லா பெர்மா' (La Berma) நடிப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் இருந்த நான்—கடைகளில் இனி கிடைக்காத, 'ராசின்' (Racine) பற்றி 'பெர்கோட்' (Bergotte) எழுதிய ஒரு சிறு நூல் அவளிடம் இருக்கிறதா என்று கில்பெர்ட்டிடம் கேட்டிருந்தேன். அந்த நூலின் சரியான தலைப்பை அவளுக்கு நினைவூட்டுமாறு அவள் என்னிடம் கேட்டிருந்தாள்; அன்று மாலை நான் அவளுக்கு ஒரு சிறிய தந்தி (telegram) அனுப்பினேன். அதன் உறையின் மீது "கில்பெர்ட் ஸ்வான்" (Gilberte Swann) என்று எழுதினேன்—என் குறிப்பேடுகளில் பலமுறை நான் எழுதிப் பழகிய பெயர் அது. மறுநாள், மெல்லிய ஊதா நிற ரிப்பன்களால் கட்டப்பட்டு, வெள்ளை மெழுகால் முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு பொட்டலத்தில் அந்த நூலை அவள் எனக்குக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்—அதைத்தேடிக் கண்டுபிடிப்பதற்கு அவள் மெனக்கெட்டிருந்தாள். "பார், இதுதான் நீ கேட்டது," என்று கூறியவாறே, நான் அவளுக்கு அனுப்பியிருந்த அந்தத் தந்திச் சீட்டைத் தன் கை உறையிலிருந்து (muff) வெளியே எடுத்தாள். ஆனால் அந்த 'petit bleu' (சிறிய நீல நிறத் தந்திச் சீட்டு) உறையின் மீதிருந்த முகவரியை என்னால் எளிதில் அடையாளம் காண முடியவில்லை... நேற்றுவரை அது வெறும் ஒரு சாதாரண நீல நிறச் சீட்டாக மட்டுமே இருந்தது; ஆனால் தந்தி ஊழியர் கில்பெர்ட்டின் வீட்டுப் பொறுப்பாளரிடம் அதை ஒப்படைத்து, ஒரு வேலையாள் அதை அவள் அறைக்குக் கொண்டு சென்ற பிறகு, அது விலைமதிப்பற்ற ஒன்றாக மாறியிருந்தது—அன்று அவள் பெற்ற பல தந்திச் சீட்டுகளில் அதுவும் ஒன்றாக இருந்தது.
...அஞ்சல் அலுவலகத்தின் முத்திரையிடப்பட்ட வட்டங்களுக்கும், தபால்காரர் பென்சிலால் எழுதிய குறிப்புகளுக்கும் கீழே அமைந்திருந்த எனது கையெழுத்தின் தனிமையான, சும்மா கிடந்த வரிகள்—அவை உண்மையான விநியோகத்தின் அடையாளங்கள், வெளியுலகின் முத்திரைகள், வாழ்வின் ஊதா நிறக் குறியீட்டுப் பட்டைகள்; அவை முதன்முறையாக என் கனவைத் தழுவி, தாங்கி, உயர்த்தி, மகிழ்ச்சியூட்டின.

ஒரு நாள் அவள் என்னிடம் இப்படிச் சொன்னாள்: "உனக்குத் தெரியுமா, நீ என்னை 'கில்பெர்ட்' (Gilberte) என்று அழைக்கலாம்; எப்படியாயினும், நான் உன்னை உன் முதல் பெயரைக் கொண்டே அழைப்பேன். இல்லையென்றால் அது மிகவும் சங்கடமாக இருக்கிறது." ஆனாலும், இன்னும் சிறிது காலத்திற்கு அவள் என்னை 'வூ' (vous - மரியாதைக்குரிய 'நீங்கள்') என்றே விளித்தாள்; நான் அதைச் சுட்டிக்காட்டியபோது அவள் புன்னகைத்தாள்; பிறகு, ஒரு புதிய சொல்லைப் பயன்படுத்த வைப்பதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட அந்நிய மொழி இலக்கணப் புத்தகங்களில் காணப்படுவது போன்ற ஒரு வாக்கியத்தை அமைத்து, அதை என் முதல் பெயருடன் முடித்தாள். பின்னர், அந்தத் தருணத்தில் நான் உணர்ந்ததை நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​அவளது வாய்க்குள் ஒரு கணம் நான் வைக்கப்பட்டிருந்தேன் என்ற உணர்வை நான் பிரித்தறிந்தேன்—அதாவது, அவளது மற்ற நண்பர்களுக்கோ அல்லது அவள் என் குடும்பப் பெயரைச் சொல்லும்போது என் பெற்றோருக்கோ உரிய சமூக அடையாளங்கள் ஏதுமின்றி, நிர்வாணமாக நான் அங்கு இருந்தேன்; அந்த அடையாளங்களை அவளது உதடுகள்—அவள் வலியுறுத்த விரும்பிய சொற்களை உச்சரிக்க அவள் மேற்கொண்ட முயற்சியில்—என்னை விட்டு உரித்து நீக்குவது போல் தோன்றியது; பழத்தின் சதைப்பகுதியை மட்டும் உண்ணும்போது அதன் தோலை உரித்து எடுப்பதைப் போல அது இருந்தது. அதேவேளையில், அவளது வார்த்தைகளைப் போலவே அவளது பார்வையும் ஒரு புதிய நெருக்கத்தின் நிலையை எட்டியது; அதுவும் என்னை நேரடியாக வந்தடைந்தது—புன்னகையுடன் கூடிய அந்தப் பார்வை, அந்த நெருக்கத்தைப் பற்றிய அவளது விழிப்புணர்வையும், அதில் அவளுக்கு இருந்த மகிழ்ச்சியையும், அதற்கான நன்றியுணர்வையும் கூட வெளிப்படுத்தியது.

ஆனால் அக்காலத்தில், இந்த புதிய இன்பங்களின் மதிப்பை என்னால் உணர முடியவில்லை. நான் நேசித்த அந்தச் சிறுமி, அவளை நேசித்த என்னிடம் அவற்றை வழங்கவில்லை; மாறாக, என்னுடன் விளையாடிய அந்த 'மற்றொருவள்' தான் அவற்றை வழங்கினாள்—யாருக்கு வழங்கினாள் என்றால், உண்மையான கில்பெர்ட்டின் நினைவோ அல்லது அத்தகைய மகிழ்ச்சியை விரும்பியதாலேயே அதன் மதிப்பை அறியக்கூடிய இதயமோ (அது வேறொரு விஷயத்தில் ஈடுபட்டிருந்தது) இல்லாத எனது 'மற்றொரு' சுயத்திடம் தான். வீட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகும் கூட, நான் அவற்றை முழுமையாக ரசிக்கவில்லை; ஒவ்வொரு நாளும், என்னை நம்பிக்கையோடு இருக்கத் தூண்டிய அதே உந்துதல்—அதாவது, ஒரு நாள் நான் கில்பெர்ட்டை (Gilberte) அமைதியான, மகிழ்ச்சியான தெளிவுடன் காண்பேன் என்றும், அதுவரை அவள் ஏன் தன் காதலை மறைக்க வேண்டியிருந்தது என்பதை விளக்கிவிட்டு அதை ஒப்புக்கொள்வாள் என்றும் நம்பியது—அதே சமயம் கடந்த காலத்தை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் எதிர்காலத்தை மட்டுமே பார்க்கவும் என்னைத் தூண்டியது; அவள் எனக்குக் காட்டிய சிறிய பாச அடையாளங்களை முழுமையானவையாகக் கருதாமல், நான் இன்னும் அடையாத மகிழ்ச்சியை நோக்கி அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க உதவும் புதிய படிக்கட்டுகளாகவே அவற்றைப் பார்க்கவும் அது என்னை வழிநடத்தியது.

அவள் சில சமயங்களில் நட்புக்கான அறிகுறிகளைக் காட்டினாலும், என்னைப் பார்ப்பதில் அவளுக்கு எந்த மகிழ்ச்சியும் இல்லை என்பது போல நடந்துகொண்டு எனக்கு வேதனையையும் அளித்தாள்—என் நம்பிக்கைகள் நிறைவேறும் என்று நான் பெரிதும் எதிர்பார்த்த நாட்களில்தான் பெரும்பாலும் இது நடந்தது. கில்பெர்ட் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவிற்கு வருவாள் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது; அந்த மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்பு எனக்கு ஒருவிதமான பரவசத்தை அளித்தது—அது ஒரு காலை வேளையில் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்து என் அம்மாவை முத்தமிடச் சென்றபோது எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்வைப் போன்றிருந்தது. அப்போது அம்மா முழுமையாக ஆடை அணிந்து, கருமையான கூந்தலை அழகாகக் கொண்டை போட்டு, சோப்பு மணம் கமழும் அழகான, மென்மையான வெண்மையான கைகளுடன் இருந்தார். பியானோவுக்கு மேலே ஒரு தூசுத் துகள் செங்குத்தாக நிற்பதையும், ஜன்னலுக்குக் கீழே ஒரு இசைக்கருவி "En revenant de la revue" என்ற பாடலை இசைப்பதையும் கண்டபோது, ​​குளிர்காலத்திற்குள் வசந்த காலத்தின் ஒரு நாள் எதிர்பாராத விதமாகவும் பிரகாசமாகவும் நுழைந்திருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். நாங்கள் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ​​தெருவுக்கு மறுபுறம் இருந்த பெண்மணி தனது ஜன்னலைத் திறந்தார்; கண் இமைக்கும் நேரத்தில், என் நாற்காலிக்கு அருகில் விழுந்திருந்த சூரியக் கதிரை அவர் விரட்டினார்—அது எங்கள் உணவு அறையின் அகலம் முழுவதும் ஒரே பாய்ச்சலில் நகர்ந்தது—ஆனால் அடுத்த கணமே அது மீண்டும் வந்து தன் உறக்கத்தைத் தொடர்ந்தது. பள்ளியில், ஒரு மணி நேர வகுப்பின்போது, ​​சூரிய ஒளி என் மேஜையின் மீது பொன்னிற ஒளியைப் பரப்பியது; அது மூன்று மணி வரை நான் செல்ல முடியாத ஒரு கொண்டாட்டத்திற்கான அழைப்பு போலத் தோன்றியதால், நான் பொறுமையின்மையாலும் சலிப்பாலும் தவித்தேன். வகுப்பிற்குப் பிறகு ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) என்னை அழைத்துச் செல்ல வரும் வரை அந்த நிலை நீடித்தது; பின்னர் நாங்கள் ஒளி வெள்ளத்தில் மூழ்கிய, மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த தெருக்களின் வழியாக 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' நோக்கிச் சென்றோம். அங்கே, சூரிய வெப்பத்தால் தளர்ந்து, மூடுபனியால் சூழப்பட்டிருந்த பால்கனிகள், வீடுகளுக்கு முன்னால் பொன்னிற மேகங்களைப் போல மிதப்பது போல் தோன்றின. ஐயோ! ஷாம்ஸ்-எலிஸேவில் (Champs-Élysées) நான் கில்பெர்ட்டைக் காணவில்லை; அவள் இன்னும் அங்கு வந்து சேரவில்லை. புல்வெளியில் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தேன்—அங்குமிங்கும் புல் நுனிகளைத் தீப்பிழம்பென ஒளிரச் செய்த கண்ணுக்குத் தெரியாத சூரியனின் ஒளியால் அது உயிர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தது; தரையிறங்கிய புறாக்கள், புனிதமான நிலத்திலிருந்து தோட்டக்காரனின் மண்வெட்டியால் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட பழங்காலச் சிற்பங்களைப் போலத் தோன்றின—சூரியனின் ஆசிர்வாதத்தைப் பெறுவதற்காகத் தான் ஏந்தியிருக்கும் குழந்தையை (அக்குழந்தையும் சூரியக் கதிர்களால் ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்தது) நீட்டிக்கொண்டிருப்பது போல் காட்சியளித்த அந்தச் சிலைக்குப் பின்னாலிருந்து, தன் காப்பாளரைப் பின்தொடர்ந்து கில்பெர்ட் வெளிப்படுவதைக் காணும் ஆவலில், அடிவானத்தையே என் கண்கள் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தன. 'டெபாட்ஸ்' (Débats) இதழை வாசிக்கும் அந்த முதியவர்...அவள் தன் நாற்காலியில்—எப்போதும் ஒரே இடத்தில்—அமர்ந்துகொண்டு, ஒரு பணியாளரை அழைத்து, நட்புடன் கையசைத்து வாழ்த்து தெரிவித்து, "என்ன ஒரு அருமையான வானிலை!" என்று கத்துவாள். பணியாளர் நாற்காலிக் கட்டணத்தை வசூலிக்க அருகில் வரும்போது, அவள் அந்தப் பத்து சென்டிம் சீட்டைத் தன் கையுறையின் திறப்பில் செருகியவாறு, ஒரு விளையாட்டுத்தனமான, நளினமான பாவனையை வெளிப்படுத்துவாள்—கற்பனையான கொடையாளிக்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாக, மிகவும் பொருத்தமான இடத்தைத் தேடும் ஒரு பூங்கொத்தைப் போல அதைக் கருதுவாள். சரியான இடத்தைக் கண்டறிந்ததும், அவள் தன் தலையை நளினமாகச் சாய்த்து, தன் இறகுப் போர்வையைச் சரிசெய்து, பணியாளரைப் பார்த்து ஒரு பிரகாசமான புன்னகையை வீசுவாள்—தன் மணிக்கட்டிலிருந்து எட்டிப்பார்க்கும் மஞ்சள் காகிதத் துண்டைச் சுட்டிக்காட்டி—ஒரு பெண் தன் மேலாடையில் உள்ள ரோஜாக்களை ஒரு இளைஞனுக்குச் சுட்டிக்காட்டி, "உன் பூக்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டாயா!" என்று சொல்வது போன்ற ஒரு புன்னகை அது.

கில்பர்ட்டைச் சந்திக்க, நான் ஃபிரான்சுவாவை ஆர்க் டி ட்ரியோம்ப் வரை அழைத்துச் செல்வேன்; நாங்கள் அவளைத் தவறவிட்டிருப்போம், அவள் வரமாட்டாள் என்று உறுதியாக நம்பி நான் புல்வெளியை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருப்பேன். அப்போது, மெல்லிய குரலில் பேசும் அந்தச் சிறுமி திடீரென்று என்னிடம் ஓடி வருவாள்: "சீக்கிரம், சீக்கிரம்! கில்பெர்ட் கால் மணி நேரத்திற்கு முன்பு வந்துவிட்டார். அவர் விரைவில் கிளம்பிவிடுவார். நாங்கள் உங்களுடன் 'பிரிசனர்ஸ் பேஸ்' விளையாடக் காத்திருக்கிறோம்." நான் ஷாம்ஸ்-எலிசே வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, கில்பெர்ட் ரூ போய்சி-டி'ஆங்லாஸ் வழியாக வந்திருந்தார்—அந்த அம்மையார் நல்ல வானிலையைப் பயன்படுத்தி சில வேலைகளை முடிப்பதற்காகச் சென்றிருந்தார்—திரு. ஸ்வான் தன் மகளை அழைத்துச் செல்லச் சென்று கொண்டிருந்தார். அப்படியானால், அது என் தவறுதான்; நான் புல்வெளியிலிருந்து அவ்வளவு தூரம் வழிதவறி வந்திருக்கக் கூடாது; ஏனென்றால், கில்பெர்ட் எந்தத் திசையிலிருந்து வருவார் என்றோ, அல்லது அது சீக்கிரமாக வருமா அல்லது தாமதமாக வருமா என்றோ ஒருபோதும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; மேலும் இந்தக் காத்திருப்பு, ஷான்ஸ்-எலிசே வீதி முழுவதையும், அந்தப் பிற்பகலின் முழு நேரத்தையும்—கில்பெர்ட்டின் பிம்பம் தோன்றக்கூடிய எந்த ஒரு புள்ளியிலோ அல்லது கணத்திலோ ஒரு பரந்த வெளியையும் காலத்தையும் போல—எனக்கு மேலும் நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாக மாற்றியது மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பிம்பமே கூட நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாக அமைந்தது. அந்தக் காட்சியின் பின்னணியில், அது ஏன் இரண்டரை மணிக்கு வராமல் நான்கு மணிக்கு என் இதயத்தை நோக்கி நேரடியாக வீசப்பட்டது என்பதற்கான மறைவான காரணத்தை நான் உணர்ந்தேன்; சாதாரண விளையாட்டுத் தொப்பிக்கு பதிலாக ஒரு முறையான வருகைக்கான தொப்பியை அணிந்திருந்ததும், இரண்டு பொம்மலாட்ட நிகழ்ச்சிகளுக்கு இடையில் வராமல் "அம்பாசடர்ஸ்" (Ambassadeurs) அரங்கிற்கு முன்னால் தோன்றியதும் அதற்குக் காரணமாயின. அவள் வெளியே செல்லவோ அல்லது வீட்டிலேயே இருக்கவோ கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட அந்தச் செயல்பாடுகளில் ஒன்றை நான் ஊகித்தேன்—அவளைப் பின்தொடர முடியாத அத்தகைய சூழல், அவளது அறியப்படாத வாழ்க்கையின் மர்மத்துடன் என்னை தொடர்புபடுத்தியது. அதே மர்மம் தான் என்னைக் கலங்கடித்தது; 'பார்ஸ்' (barres) விளையாட்டை உடனடியாகத் தொடங்க வேண்டும் என்று அந்தத் துடிப்பான குரல் கொண்ட சிறுமி ஆணையிட்டபோது நான் ஓடிக்கொண்டிருந்த வேளையில், வழக்கமாக எங்களிடம் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் சட்டென்று பேசக்கூடியவளாகவும் இருக்கும் கில்பெர்ட் (Gilberte), 'டெபாட்ஸ்' (Débats) பத்திரிகை விற்கும் அம்மையாரிடம் (அவர் அவளிடம், "எவ்வளவு அழகான சூரிய ஒளி; நெருப்பைப் போல இருக்கிறது" என்று கூறுவார்) பணிவாக வணங்கி, கூச்சமான புன்னகையுடனும் கண்ணியமான பாவனையுடனும் பேசுவதைக் கண்டேன். அந்தப் பாவனை, தன் பெற்றோருடனோ, அவர்களின் நண்பர்களுடனோ அல்லது வெளியுலகில் மற்றவர்களைச் சந்திக்கும்போதோ கில்பெர்ட் எப்படிப்பட்டவளாக இருப்பாள் என்பதைக் கற்பனை செய்ய வைத்தது—அதாவது எனக்கு எட்டாத அவளது அந்த மற்றொரு வாழ்க்கையை அது எனக்கு உணர்த்தியது. ஆயினும், தனது மகளை அழைத்துச் செல்லச் சற்று தாமதமாக வரும் திரு. ஸ்வான் (M. Swann) ஏற்படுத்தியதைப் போன்றதொரு உணர்வை வேறு யாரும் எனக்கு ஏற்படுத்தவில்லை. உண்மை என்னவென்றால், அவரும் திருமதி ஸ்வானும்—அவர்களது மகள் அவர்களுடன் வசித்ததாலும், அவளது படிப்பு, விளையாட்டுகள் மற்றும் நட்பு ஆகியவை அவர்களைச் சார்ந்திருந்ததாலும்—எனக்கு ஒரு அணுக முடியாத மர்மமாகவும், அதே சமயம் ஒரு நெஞ்சைத் தொடும் ஈர்ப்பாகவும் திகழ்ந்தனர் (கில்பெர்ட்டைப் போலவே, அல்லது அவளை முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்துபவர்கள் மற்றும் அவளது இருப்பையே அவர்களிடமிருந்து பெறுபவர்கள் என்ற வகையில் இன்னும் அதிகமாகவே). அவர்களைப் பற்றிய அனைத்தும் என் சிந்தனையில் எப்போதும் நிறைந்திருந்தன; எனவே, ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ் (Champs-Élysées) பூங்காவிலிருந்து கில்பெர்ட்டை அழைத்துச் செல்ல திரு. ஸ்வான் வரும் நாட்களில்—என் பெற்றோருடன் நட்பாக இருந்தபோது அவரை நான் பலமுறை பார்த்திருந்தாலும் அப்போது எந்தவிதமான ஆர்வமும் எனக்குத் தோன்றியதில்லை—அவரது சாம்பல் நிறத் தொப்பியும் மேலங்கியும் தெரிந்ததும் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது; அந்தத் துடிப்பு அடங்கிய பிறகு, அவரைப் பார்ப்பது, ஒரு வரலாற்று நாயகனைப் பற்றித் தொடர்ச்சியான புத்தகங்களைப் படித்த பிறகு அவரை நேரில் காண்பது போன்ற உணர்வை எனக்கு அளித்தது; அந்த நாயகனின் ஒவ்வொரு சிறிய பண்பும் நம்மை எப்படி ஈர்க்குமோ, அப்படித்தான் அவரும் எனக்குத் தோன்றினார். கோம்ப்ரேயில் (Combray) இதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது முக்கியமற்றதாகத் தோன்றிய அவரது 'காம்ப்ட் டி பாரிஸ்' (Comte de Paris) உடனான தொடர்புகள், இப்போது என் கண்களுக்கு ஒரு வியக்கத்தக்க சிறப்பைப் பெற்றன; அந்த ஆர்லியன்ஸ் (Orléans) குடும்பத்தை வேறு யாருமே அறியாதது போல அது அமைந்திருந்தது. ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ் (Champs-Élysées) நடைபாதையில் பல்வேறு தரப்பட்ட மக்கள் கூட்டம் நிறைந்திருந்த அந்தச் சூழலில், அவர் தனித்துத் தெரிந்தார். எந்தவிதமான சிறப்புக் மரியாதையையும் எதிர்பார்க்காமல் அவர் அங்கு உலாவியது எனக்கு வியப்பளித்தது; அதே சமயம், அவரை யாரும் அடையாளம் காணாததால் அவருக்கு மரியாதை அளிக்கவும் யாரும் முன்வரவில்லை—அவர் தன்னை அவ்வளவு ஆழமாக ஒரு சாதாரண மனிதராக மறைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) நண்பர்களின் வாழ்த்துகளுக்கு அவர் கண்ணியத்துடன் பதிலளிப்பார்—என் குடும்பத்துடன் அவருக்குச் சுமூகமான உறவு இல்லையென்றாலும், எனக்கும் கூட பதிலளிப்பார்—ஆனால் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதாகக் காட்டிக்கொள்ள மாட்டார். (கிராமப்புறத்தில் அவர் என்னை அடிக்கடி பார்த்திருந்தார் என்பது எனக்கு நினைவூட்டப்பட்டது—அந்த நினைவை நான் வைத்திருந்தாலும் பின்னணியிலேயே வைத்திருந்தேன்; ஏனெனில் கில்பெர்ட்டை மீண்டும் சந்தித்த பிறகு, ஸ்வான் (Swann) எனக்கு முக்கியமாக அவளது தந்தையாகவே தெரிந்தாரே தவிர, கோம்ப்ரே காலத்து ஸ்வானாகத் தெரியவில்லை; அவரது பெயருடன் நான் இப்போது தொடர்புபடுத்தும் கருத்துகள், முந்தைய கருத்துகளிலிருந்து மாறுபட்டிருந்ததைப் போலவே...)
...அவர் ஒரு காலத்தில் இணைந்திருந்த அந்தத் தொடர்புகளின் வலையமைப்போடு—அவரைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் நான் மீண்டும் அந்த வலையமைப்பை எண்ணிப் பார்த்ததில்லை—அவர் இப்போது ஒரு புதிய மனிதராக மாறியிருந்தார்; ஆயினும், ஒரு இரண்டாம் நிலை, செயற்கையான மற்றும் குறுக்குவழித் தொடர்பின் மூலம் அவரை எங்கள் கடந்த காலத்தின் அந்த விருந்தினரோடு நான் இணைத்துப் பார்த்தேன்; என் அன்பிற்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில் அது பயனளிக்காதவரை எதற்கும் எனக்கு மதிப்பில்லை என்பதால், அந்த நினைவுகளை அழித்துவிட முடியாதது குறித்த அவமானத்துடனும் வருத்தத்துடனும் நான் அந்த ஆண்டுகளை அசைபோட்டேன்—அதாவது, ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) இப்போது என் கண்முன்னே நின்றுகொண்டிருந்த அதே ஸ்வானின் (Swann) பார்வையில்—அவரிடம் கில்பெர்ட் (Gilberte) என் பெயரைச் சொல்லியிருக்கமாட்டாள் என்று நம்பிய நிலையில்—அவர் என் அம்மா, அப்பா மற்றும் தாத்தா-பாட்டியுடன் தோட்டத்து மேஜையில் காபி அருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​என் அறைக்கு வந்து 'குட் நைட்' (good night) சொல்லுமாறு அம்மாவுக்குச் செய்தி அனுப்பி நான் பல மாலை வேளைகளில் என்னை நானே முட்டாளாக்கிக்கொண்ட அந்த நாட்களை நினைவுகூர்ந்தேன். கில்பெர்ட்டிடம் அவள் ஒரு விளையாட்டை விளையாடலாம் என்றும், தான் கால் மணி நேரம் காத்திருக்க முடியும் என்றும் அவர் கூறினார்; பின்னர் மற்றவர்களைப் போலவே ஒரு இரும்பு நாற்காலியில் அமர்ந்து, பிலிப் VII (Philippe VII) பலமுறை தன் கைகளால் பற்றிக்கொண்ட அதே கையால் தனது டிக்கெட்டுக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தினார்; இதற்கிடையில், நாங்கள் புல்வெளியில் விளையாடத் தொடங்கினோம்; அப்போது புறாக்களைச் சிதறடித்தோம்—அவற்றின் அழகான, பல வண்ணங்களில் மின்னும் உடல்கள் இதய வடிவில் இருந்தன; பறவை இனத்தின் 'லைலாக்' (lilac) மலர்களைப் போலத் திகழ்ந்த அவை பாதுகாப்பான இடங்களைத் தேடிப் பறந்து சென்றன: ஒன்று பெரிய கல் ஜாடியின் மீது அமர்ந்தது; அதன் அலகு உள்ளே மறையும் விதம், அந்தப் பறவை கொத்திக் கொண்டிருந்த பழங்களையோ அல்லது விதைகளையோ அந்த ஜாடி வாரி வழங்குவது போன்ற தோற்றத்தை அளித்தது; மற்றொன்று சிலையின் நெற்றியில் அமர்ந்தது; அது ஒரு கிரீடத்தைப் போலத் திகழ்ந்தது—பழங்காலச் சிற்பங்களில் கல்லின் ஒருமைத்தன்மையை உடைக்கும் பல வண்ண எனாமல் ஆபரணங்களைப் போலவோ, அல்லது ஒரு தேவதை அணியும்போது அவளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அடைமொழியை அளித்து, ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் பெயர் மாறுவது போல அவளை ஒரு புதிய தெய்வமாக மாற்றுவது போன்ற ஒரு அடையாளச் சின்னத்தைப் போலவோ அது இருந்தது. என் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்யாத அந்தச் சூரிய ஒளி நிறைந்த நாட்களில் ஒன்றில், கில்பெர்ட்டிடமிருந்து என் ஏமாற்றத்தை மறைக்க என்னால் முடியவில்லை.

"உன்னிடம் கேட்பதற்கு உண்மையில் எனக்கு நிறைய விஷயங்கள் இருந்தன," என்று நான் கூறினேன். “நமது நட்பைப் பொறுத்தவரை இந்நாள் மிகவும் முக்கியமானது என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், நீ வந்தவுடனேயே கிளம்பிவிடுகிறாயே! நாளை சீக்கிரம் வர முயற்சி செய்; அப்போதுதான் உன்னுடன் நிதானமாகப் பேச முடியும்.”

அவள் முகம் பிரகாசித்தது; மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தபடியே அவள் பதிலளித்தாள்:

“நாளையா? உறுதியாக நம்பலாம்—என் அருமைத் தோழியே—ஆனால் நான் வரமாட்டேன்! மதிய வேளையில் ஒரு பெரிய விருந்துக்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கு அடுத்த நாளும் வரமாட்டேன்; அரசர் தியோடோசியஸின் வருகையை ஒரு தோழியின் வீட்டு ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கச் செல்கிறேன்—அது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும். அதற்கு அடுத்த நாள், நான் *மைக்கேல் ஸ்ட்ரோகோஃப்* (Michael Strogoff) நாடகத்தைப் பார்க்கப் போகிறேன்; பிறகு... விரைவில் கிறிஸ்துமஸ் மற்றும் புத்தாண்டு விடுமுறைகள் வந்துவிடுமே. ஒருவேளை என்னை தெற்குப் பகுதிக்கு அழைத்துச் செல்லலாம். அது எவ்வளவு பிரமாதமாக இருக்கும், இல்லையா? கிறிஸ்துமஸ் மர விருந்தை நான் தவறவிட்டாலும் கூட... எப்படியாயினும், நான் பாரிஸில் தங்கினால் இங்கு வரமாட்டேன்; ஏனென்றால் அம்மாவோடு (Maman) சேர்ந்து பலரைச் சந்திக்கும் பயணங்களில் (calls) ஈடுபட்டிருப்பேன். விடைபெறுகிறேன்—அதோ அப்பா என்னைக் கூப்பிடுகிறார்.”

முடிந்துபோன ஒரு திருவிழாக் காட்சியைப் போல, இன்னும் சூரிய ஒளி படர்ந்திருந்த தெருக்களின் வழியாக ஃபிரான்சுவாஸுடன் (Françoise) நான் திரும்பி நடந்தேன். என் கால்களை நகர்த்தவே மிகவும் சிரமப்பட்டேன்.

“ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை,” என்று ஃபிரான்சுவாஸ் கூறினாள். “இந்தக் காலத்திற்கு ஏற்ற வானிலை இதுவல்ல; வெயில் மிக அதிகமாக இருக்கிறது. கடவுளே காப்பாற்று! எங்கும் பல ஏழை நோயாளிகள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்; வானத்தில் உள்ள இயற்கையின் ஒழுங்கும் கூட சீர்குலைந்துவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது.”

என் விம்மலை அடக்கிக்கொண்டே, தான் நீண்ட காலத்திற்கு 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதிக்கு வரப்போவதில்லை என்று கில்பெர்ட் (Gilberte) மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூறிய வார்த்தைகளை எனக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால், அவளைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் என் மனதில் தானாகவே நிறைந்திருந்த அந்த ஈர்ப்பு; கில்பெர்ட்டைப் பொறுத்தவரை நான் தவிர்க்க முடியாமல் இருந்த அந்தத் தனித்துவமான நிலை (அது எவ்வளவு வேதனையானதாக இருந்தாலும் சரி); ஒரு மனப் பழக்கத்தின் உந்துதல்—இவை அனைத்தும், அவள் காட்டிய அந்த அலட்சியமான மறுப்பில்கூட ஒருவிதமான 'காதல் சார்ந்த' தன்மையைக் கொண்டுவரத் தொடங்கின; கண்ணீருக்கு மத்தியிலும் என் முகத்தில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது—அது ஒரு முத்தத்தின் நாணமான வெளிப்பாட்டைத் தவிர வேறில்லை. அஞ்சல் வரும் நேரம் வந்ததும், மற்ற எல்லா மாலைப் பொழுதுகளையும் போலவே அன்றும் நான் எனக்குள்ளேயே இப்படிச் சொல்லிக்கொள்வேன்: "கில்பெர்ட்டிடமிருந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் வரப்போகிறது; அதில் அவள், தன் காதலை ஒருபோதும் கைவிடவில்லை என்பதை இறுதியாகத் தெரிவிப்பாள்; அத்துடன், இதுவரை அதை என்னிடமிருந்து மறைக்க வேண்டியிருந்ததற்கான மர்மமான காரணத்தையும் விளக்குவாள்—அதாவது, என்னைப் பார்க்காமலே மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போல நடித்தது ஏன் என்றும், வெறும் தோழியாக மட்டுமே பழகியது ஏன் என்றும் கூறுவாள்."

ஒவ்வொரு மாலையும் அந்தக் கடிதத்தைப் பற்றி கற்பனை செய்வதில் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவேன்; அதை வாசிப்பதாகவும், அதில் உள்ள ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் எனக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பார்ப்பதாகவும் கற்பனை செய்துகொள்வேன். ஆனால், திடீரென ஒருவித அச்சத்துடன் நான் அதை நிறுத்திவிடுவேன். கில்பெர்ட்டிடமிருந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தாலும், அது நான் கற்பனை செய்த அந்தக் கடிதமாக இருக்க முடியாது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; ஏனெனில், அந்தக் கடிதத்தை என் மனதிலேயே நான்தான் ஏற்கனவே உருவாக்கிவிட்டிருந்தேன். அந்தத் தருணத்திலிருந்து, அவள் எழுத வேண்டும் என்று நான் ஆவலுடன் விரும்பிய வார்த்தைகளிலிருந்து என் சிந்தனையைத் திசைதிருப்ப முயன்றேன்; ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகளை நானே என் மனதில் வடிவமைப்பதன் மூலம்—அதே செயலின் காரணமாக—அவை (மிகவும் அன்பான, மிகவும் விரும்பத்தக்க அந்த வார்த்தைகள்) நிஜத்தில் நிகழ்வதற்கான வாய்ப்பையே இல்லாமல் செய்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சினேன். ஒருவேளை, நம்பமுடியாத ஏதோ ஒரு தற்செயல் நிகழ்வாக, நான் கற்பனை செய்த அதே கடிதத்தையே கில்பெர்ட் எனக்கு அனுப்பியிருந்தாலும் கூட, அது என் சொந்தப் படைப்பு என்பதை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டிருப்பேன்; என்னிடமிருந்து தோன்றாத—உண்மையான, புதிய ஒன்றைப் பெறுவதாக நான் உணர்ந்திருக்க மாட்டேன்.
...என் மனதிற்கு வெளியேயும், என் விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டும் அமைந்த, அன்பினால் உண்மையாகவே எனக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒரு மகிழ்ச்சி அது.

அதே வேளையில், நான் ஒரு பக்கத்தை மீண்டும் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்—அதை கில்பெர்ட் (Gilberte) நேரடியாக எழுதவில்லை என்றாலும், அது அவளிடமிருந்து வந்திருந்தது: ரசீன் (Racine) எனும் நாடக ஆசிரியருக்கு உத்வேகம் அளித்த பண்டைய தொன்மங்களின் அழகைப் பற்றி பெர்கோட் (Bergotte) எழுதிய அந்தப் பகுதி அது; அதை நான் எப்போதும் என் 'அகேட்' (agate) கல் கோலிக்கு அருகிலேயே வைத்திருந்தேன். எனக்காக அதைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் சிரமத்தை மேற்கொண்ட என் தோழியின் கனிவு என் மனதைத் தொட்டது; ஒருவரின் தீவிர ஈடுபாட்டிற்கு அல்லது காதலுக்குக் காரணங்களைத் தேடுவது மனித இயல்பு—இலக்கியமோ அல்லது உரையாடலோ எத்தகைய பண்புகள் காதலைத் தூண்டக்கூடியவை என்று கற்பித்தனவோ, அத்தகைய பண்புகளைத் தான் நேசிக்கும் ஒருவரிடம் காணும்போது மகிழ்வது; அல்லது அப்பண்புகளைப் பின்பற்றித் தமதாக்கிக்கொண்டு, அவற்றை நேசிப்பதற்கான புதிய காரணங்களாக மாற்றிக்கொள்வது (ஆரம்பத்தில் தன்னிச்சையாகத் தோன்றிய காதலின் தேடல்களிலிருந்து அவை வெகு தொலைவில் இருந்தாலும் கூட—ஸ்வான் (Swann) ஒருமுறை ஒடெட் (Odette)-டின் அழகின் கலைநயமிக்க தன்மையைக் கொண்டு செய்தது போல)—இப்படியாக, காம்ப்ரே (Combray) நாட்களில் கில்பெர்ட்டின் வாழ்க்கையில் இருந்த அறியப்படாத தன்மையின் காரணமாகவே நான் அவளை முதலில் நேசித்திருந்தேன்—அப்போது எனக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லாததாகிவிட்ட என் சொந்த வாழ்க்கையைக் கைவிட்டு, அவளுடைய வாழ்க்கையில் மூழ்கி அதனுடன் ஒன்றிணைய நான் ஏங்கியிருந்தேன்—ஆனால் இப்போது, ​​கில்பெர்ட் ஒருநாள் என் மிகவும் பரிச்சயமான, ஒரு காலத்தில் நான் வெறுத்த அந்த வாழ்க்கைக்கு ஒரு பணிவான உதவியாளராகவும், வசதியான மற்றும் இணக்கமான கூட்டாளியாகவும் மாறி, மாலை வேளைகளில் என் பணிகளுக்கு உதவவும், துண்டுப் பிரசுரங்களை ஒழுங்குபடுத்தித் தரவும் கூடும் என்பதை ஒரு விலைமதிப்பற்ற நன்மையாகவே கருதினேன். பெர்கோட்டைப் பொறுத்தவரை—அதாவது, கில்பெர்ட்டை நான் நேரில் பார்ப்பதற்கு முன்பே அவளை நேசிப்பதற்குத் தூண்டுதலாக இருந்த, எல்லையற்ற ஞானம் கொண்ட, கிட்டத்தட்ட ஒரு கடவுளைப் போன்ற அந்த முதியவரை—இப்போது நான் கில்பெர்ட்டின் பொருட்டே நேசித்தேன். ரசீனைப் பற்றி அவர் எழுதிய அந்தப் பக்கங்களை அவள் என்னிடம் கொண்டு வந்திருந்த பொட்டலத்தை—பெரிய வெள்ளை மெழுகு முத்திரைகள் இடப்பட்டு, ஊதா நிற ரிப்பன்களால் கட்டப்பட்டிருந்த அந்தப் பொட்டலத்தை—நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தேனோ, அதே அளவு மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பக்கங்களையும் பார்த்தேன். என் தோழியின் இதயத்தின் மிகச் சிறந்த பகுதியாகத் திகழ்ந்த அந்த 'அகேட்' கல்லை நான் முத்தமிட்டேன்—அது சலனமற்ற, நிலையான விசுவாசம் கொண்ட பகுதியாக இருந்தது; கில்பெர்ட்டின் வாழ்க்கையின் மர்மமான வசீகரத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அது எனக்கு நெருக்கமாகவே இருந்தது; என் அறையில் என்னுடன் வசித்தது, என் படுக்கையிலேயே உறங்கியது. ஆயினும், அந்தக்கல்லின் அழகும்—கில்பெர்ட் மீதான என் காதலுக்கு ஒரு திடமான தன்மையை அளிப்பதாக நான் கருதிய பெர்கோட்டின் (Bergotte) எழுத்துக்களின் அழகும் (அந்தக் காதல் ஒரு சூனியத்தைப் போலத் தோன்றிய தருணங்களில் அவை அதற்கு ஒரு மெய்யான வடிவத்தைத் தருவது போல் இருந்தன)—அந்தக் காதலுக்கும் முந்தையவை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அவை அக்காடலுடன் எந்தச் சம்பந்தமும் கொண்டிருக்கவில்லை; கில்பெர்ட் என்னைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே அவற்றின் கூறுகள் திறமையாலோ அல்லது கனிமவியல் விதிகளாலோ தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தன; கில்பெர்ட் என் மீது அன்பு கொண்டிருக்காவிட்டாலும் அந்தப் புத்தகத்திலோ அல்லது கல்லிலோ எதுவும் மாறியிருக்காது; எனவே, அவற்றில் மகிழ்ச்சிக்கான ஒரு செய்தியைத் தேடிப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. கில்பெர்ட்டின் காதலை வெளிப்படுத்தும் வார்த்தைகளுக்காக நாளைய பொழுதை இடைவிடாது எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த என் காதல், ஒவ்வொரு மாலையிலும் அந்த நாளின் பாதியில் சிதைந்த முயற்சிகளை அழித்துக்கொண்டிருக்கையில், என் அகத்தின் நிழல்களில் மறைந்திருந்த ஒரு பெயர் தெரியாத கைவினைஞர் அந்த அறுபட்ட இழைகளைத் தூக்கி எறியவில்லை; மாறாக, என்னைப் மகிழ்விப்பதையோ அல்லது என் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பதையோ கருத்தில் கொள்ளாமல், அவர் அவற்றை ஒரு மாறுபட்ட கோலமாக—அவர் தனது அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் பயன்படுத்தும் அதே பாணியில்—அமைத்தார். என் காதலில் எந்தச் சிறப்புக் கவனமும் செலுத்தாமலும், நான் காதலிக்கப்படுகிறேன் என்ற முன்முடிவு இல்லாமலும், எனக்குப் புரியாத புதிராகத் தோன்றிய கில்பெர்ட்டின் செயல்களையும், நான் பொறுத்துக்கொண்ட அவளது குறைகளையும் அவர் ஒன்று திரட்டினார். அப்போது, ​​அந்தச் செயல்களும் குறைகளும் ஒரு புதிய அர்த்தத்தைப் பெற்றன. விஷயங்களின் இந்த புதிய ஒழுங்குமுறை ஒரு கருத்தை உணர்த்தியது: நான் கில்பெர்ட்டைப் பார்க்கும்போது—அவள் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவிற்கு வருவதற்குப் பதிலாக, ஒரு பகல்நேர நாடகத்திற்கோ (matinée), தன் காப்பாளருடன் (governess) ஏதேனும் வேலைகளுக்கோ அல்லது புத்தாண்டு விடுமுறைக்காக வெளியூர் செல்லத் தயாராகவோ இருக்கலாம்—அப்போது "அவள் பொறுப்பற்றவள் அல்லது அடங்கி நடப்பவள்" என்று நினைப்பதோ அல்லது எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதோ தவறு. ஏனெனில், அவள் என் மீது அன்பு கொண்டிருந்தால் அந்த இரண்டு தன்மைகளுமே அவளிடம் இருந்திருக்காது; மேலும் அவள் கீழ்ப்படிய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருந்தால், அவளை நான் பார்க்காத நாட்களில் நான் உணர்ந்த அதே விரக்தியுடன்தான் அவளும் அதைச் செய்திருப்பாள். கில்பெர்ட்டை நான் காதலித்ததால், காதல் என்றால் என்ன என்பதை நான் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் இந்த புதிய ஒழுங்குமுறை சுட்டிக்காட்டியது; அவள் பார்வையில் என்னை ஒரு நல்லவனாகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எனது தொடர்ச்சியான கவலையை இது என் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்தது. இந்தக் கவலையே, ஃபிரான்சுவாவுக்கு (Françoise) ரப்பர் காலணிகளையும் நீல நிற இறகு கொண்ட தொப்பியையும் வாங்கித் தருமாறு என் தாயை வற்புறுத்த என்னைத் தூண்டியது; அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், என்னை வெட்கப்பட வைக்கும் அந்தப் பணிப்பெண்ணுடன் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவிற்கு என்னை அனுப்புவதை நிறுத்துமாறு தாயிடம் கெஞ்ச வைத்தது (அதற்கு என் தாய், நான் ஃபிரான்சுவாவிடம் நியாயமற்ற முறையில் நடந்துகொள்வதாகவும், அவள் எங்கள் மீது மிகுந்த பற்றுறுதி கொண்ட ஒரு சிறந்த பெண்மணி என்றும் பதிலளிப்பார்). கில்பெர்ட்டைப் (Gilberte) பார்க்க வேண்டும் என்ற அந்தத் தீவிரமான தேவையையும் இது எனக்கு உணர்த்தியது; அந்தத் தேவையால், அவள் எப்போது பாரிஸை விட்டு வெளியேறுவாள், எங்கு செல்வாள் என்பதை அறிந்துகொள்வதிலேயே மாதக்கணக்கில் என் சிந்தனை மூழ்கியிருந்தது. அவள் இல்லாத பட்சத்தில், மிக அழகான கிராமப்புறம் கூட எனக்கு ஒரு நாடு கடத்தப்பட்ட இடமாகவே தோன்றியது; மாறாக, 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' பூங்காவில் அவளைப் பார்க்க முடிந்தால் போதும், பாரிஸிலேயே தங்கிவிடவே நான் விரும்பினேன். அதே சமயம், அந்தக் கவலையோ அல்லது அந்தத் தேவையோ கில்பெர்ட்டின் செயல்களில் எங்குமே இல்லை என்பதையும் இது எனக்குத் தெளிவாகக் காட்டியது. மாறாக, நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமலே, அவள் தன் பணிப்பெண்ணை மிகவும் மதித்தாள். ஷாப்பிங் செல்வதற்காக 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' பூங்காவிற்கு வராமல் இருப்பதை அவள் இயல்பான ஒன்றாகவே கருதினாள்......மாடமோயிசெல் (Mademoiselle)—அவளுடைய தாயாருடன் வெளியே செல்வதாக இருந்தால் அது ஒரு மகிழ்ச்சியான வாய்ப்பாகவே இருந்திருக்கும். விடுமுறை நாட்களை அவளுடன் ஒரே இடத்தில் கழிக்க அவள் அனுமதித்திருந்தாலும் கூட, அந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது அவளுடைய பெற்றோரின் விருப்பங்களும், அவள் கேள்விப்பட்டிருந்த எண்ணற்ற பொழுதுபோக்கு அம்சங்களுமே தவிர, என் குடும்பத்தினர் என்னை அங்குதான் அனுப்பத் திட்டமிட்டிருந்தார்கள் என்பதற்காக அல்ல. ஒரு விளையாட்டில் நான் காட்டிய கவனக்குறைவால் அவள் தோற்றுப்போன காரணத்தினால், தன் தோழிகளில் ஒருவரை நேசிப்பதை விட என்னை குறைவாகவே நேசிப்பதாகவோ—அல்லது முந்தைய நாளை விட குறைவாக நேசிப்பதாகவோ—அவள் சில சமயங்களில் என்னிடம் கூறும்போது, ​​நான் அவளிடம் மன்னிப்பு கோருவேன்; முன்பைப் போலவே அல்லது மற்றவர்களை விட அதிகமாக என்னை நேசிக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்பேன். அவள் ஏற்கனவே என்னை அப்படித்தான் நேசிக்கிறாள் என்று அவள் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன்; என்னை மகிழ்விப்பதற்காகவோ அல்லது நான் பேசிய வார்த்தைகள் அல்லது என் நல்ல/மோசமான நடத்தையின் அடிப்படையிலோ—தனது விருப்பப்படியோ அல்லது என் விருப்பப்படியோ—என் மீதான தன் அன்பை மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்பது போல அவளிடம் கெஞ்சுவேன். அவளைப் பற்றி *நான்* கொண்டிருந்த உணர்வு, அவளுடைய செயல்களையோ அல்லது என் சொந்த விருப்பத்தையோ சார்ந்திருக்கவில்லை என்பதை அப்போது நான் உணரவில்லையா?

இறுதியில், அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத கைவினைஞரால் (விதி அல்லது காலம்) வரையறுக்கப்பட்ட புதிய விதிமுறை ஒன்றை அறிவித்தது: நம்மை காயப்படுத்திய ஒருவரின் செயல்கள் உண்மையானதாக இருக்கக்கூடாது என்று நாம் விரும்பினாலும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் யதார்த்தம் ஒரு தெளிவைக் கொண்டிருக்கிறது; அந்த யதார்த்தத்தின் முன்னால் நம் விருப்பங்கள் சக்தியற்றவை. எனவே, நாளை அவளுடைய செயல்கள் எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிய, நம் விருப்பங்களை அல்ல, அந்த யதார்த்தத்தையே நாம் நோக்க வேண்டும்.

என் காதல் இந்த புதிய வார்த்தைகளைக் கேட்டது; அவை அதற்கு ஒரு விஷயத்தை உணர்த்தின: நாளை என்பது கடந்த நாட்களிலிருந்து எந்த வகையிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கப்போவதில்லை; கில்பெர்ட் (Gilberte) என் மீது கொண்டிருந்த உணர்வு—ஏற்கனவே நீண்ட காலமாக இருந்து வருவதால் மாறாத ஒன்று—வெறும் அலட்சியம் மட்டுமே; மேலும் கில்பெர்ட்டுடனான அந்த நட்பில், நான் மட்டுமே உண்மையாக நேசித்தவன். "உண்மைதான்," என்று என் காதல் பதிலளிக்கும், "அந்த நட்பில் இனி எதுவும் செய்ய முடியாது; அது மாறப்போவதில்லை." எனவே, அடுத்த நாளே—அல்லது ஒருவேளை வரவிருக்கும் ஏதேனும் கொண்டாட்டத்திற்காகக் காத்திருந்து: பிறந்தநாள் அல்லது புத்தாண்டு போன்ற, மற்ற நாட்களிலிருந்து மாறுபட்ட, கடந்த காலத்தின் சுமையை உதறிவிட்டு அதன் துயரங்களின் வாரிசுரிமையை மறுத்து, காலம் புதிதாகத் தொடங்கும் ஒரு நாளுக்காகக் காத்திருந்து—நான் கில்பெர்ட்டிடம் எங்கள் பழைய நட்பைக் கைவிட்டு, ஒரு புதிய நட்பிற்கான அடித்தளத்தை அமைக்குமாறு கேட்பேன். பாரிஸ் நகரின் வரைபடம் ஒன்றை நான் எப்போதும் கைவசம் வைத்திருந்தேன்; ஏனெனில், திரு மற்றும் திருமதி ஸ்வான் (Swann) வசித்த தெரு அதில் இடம்பெற்றிருந்ததால், அது ஏதோ ஒரு புதையலைக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. அதிலிருந்த இன்பத்திற்காகவும், ஒருவிதமான வீரஞ்சார்ந்த விசுவாச உணர்வினாலும், நான் எதைப் பற்றியாவது பேசும்போது அந்தத் தெருவின் பெயரையும் குறிப்பிடுவேன். இதனால், என் தாய் மற்றும் பாட்டியைப் போலல்லாமல் என் மீதான காதலைப் பற்றி அறியாத என் தந்தை, என்னிடம் இப்படிக் கேட்பார்:

"ஏன் அந்தத் தெருவைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்? அதில் விசேஷமாக ஒன்றும் இல்லையே; 'புவா' (Bois) பூங்காவிற்கு மிக அருகில் இருப்பதால் அது வசிக்க இனிய இடம்தான், ஆனால் அதைப் போலவே இன்னும் பத்து தெருக்கள் அங்கே இருக்கின்றனவே."

கிடைக்கும் ஒவ்வொரு வாய்ப்பிலும் என் பெற்றோரை "ஸ்வான்" என்ற பெயரைச் சொல்ல வைப்பதற்கான வழிகளை நான் தேடுவேன். அந்தப் பெயரை நான் எனக்குள்ளேயே இடைவிடாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாலும், அதன் இனிமையான ஒலியைக் கேட்கவும், அந்த இசையை அனுபவிக்கவும் விரும்பினேன்—மனதிற்குள் அமைதியாக வாசிப்பதன் மூலம் அந்த இசையை உணர முடியாது அல்லவா? மேலும், நீண்ட காலமாக எனக்குத் தெரிந்திருந்த அந்த "ஸ்வான்" என்ற பெயர், இப்போது எனக்கு ஒரு புதிய பெயராகத் தோன்றியது; பேச்சுத்திறன் பாதிப்புக்குள்ளானவர்களுக்கு (aphasics) மிகச் சாதாரணமான சொற்கள் கூட விசித்திரமாகத் தோன்றுவதைப் போன்ற ஒரு நிலை இது. அது என் சிந்தனையில் எப்போதும் நிறைந்திருந்தது, ஆனாலும் என் மனதிற்கு அது பழகிப்போகவில்லை. நான் அந்தப் பெயரைப் பிரித்துப் பார்ப்பேன், எழுத்துக்களாக உச்சரித்துப் பார்ப்பேன்; அதன் எழுத்துக்கூட்டு எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அது எனக்குப் பரிச்சயமானதாகவே இருந்தாலும், அதில் ஒருவிதமான 'அப்பாவித்தனம்' மறைந்துவிட்டதாகவே எனக்குத் தோன்றியது. அவளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவதைக் கேட்கும்போது எனக்குள் எழுந்த மகிழ்ச்சி ஏதோ ஒரு வகையில் 'தவறானதாக' அல்லது 'ரகசியமானதாக' எனக்குத் தோன்றியது; அதனால், மக்கள் என் எண்ணங்களைப் படித்துவிடுவார்களோ என்றும், உரையாடலை அந்தத் திசையில் திருப்ப முயன்றால் அவர்கள் பேச்சை மாற்றிவிடுவார்களோ என்றும் நான் நினைத்தேன். எனவே, கில்பெர்ட்டை (Gilberte) மறைமுகமாகவாவது தொட்டுச் செல்லும் தலைப்புகளையே நான் மீண்டும் மீண்டும் பேசுவேன்; ஒரே வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வேன். அவை வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே—அவளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் பேசப்படுபவை, அவளால் கேட்கப்படாதவை, சூழ்நிலையை மாற்றும் ஆற்றல் ஏதுமின்றி அதை அப்படியே உறுதிப்படுத்தும் வெறும் வார்த்தைகள்—என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், கில்பெர்ட் தொடர்பான விஷயங்களை மீண்டும் மீண்டும் அசைபோடுவதன் மூலம் ஏதோ ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வை என்னால் வரவழைக்க முடியும் என்று நான் நம்பினேன். கில்பெர்ட்டுக்குத் தன் ஆசிரியை (governess) மீது மிகுந்த விருப்பம் என்று என் பெற்றோரிடம் நான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வேன்; அந்த உண்மையை நூறாவது முறையாகச் சொல்வது, ஒருவேளை கில்பெர்ட் என்றாவது ஒரு நாள் நிரந்தரமாக எங்களுடன் வந்து வசிக்க வழிவகுத்துவிடுமோ என்று நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். *டெபாட்ஸ்* இதழை வாசித்த அந்த மூதாட்டியை நான் புகழ்ந்து கொண்டே இருப்பேன் (அவர் ஒரு தூதுவராகவோ அல்லது ஒரு இளவரசியாகவோ இருக்கலாம் என்று என் பெற்றோரிடம் நான் சூசகமாகக் கூறியிருந்தேன்). அவருடைய அழகு, கம்பீரம், மற்றும் மேன்மை ஆகியவற்றைப் புகழ்ந்து கொண்டே இருப்பேன்—கில்பெர்ட் குறிப்பிட்ட பெயரை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அவருடைய பெயர் திருமதி பிளாட்டினாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் குறிப்பிடும் நாள் வரை.

"ஓ! அது யார் என்று எனக்குத் தெரியும்," என்று என் அம்மா வியப்புடன் கூறினார், நான் வெட்கத்தில் முகம் சிவப்பதை உணர்ந்தேன். "கடவுளே! கடவுளே! உன் பாவம் தாத்தா சொல்வது போல. நீ அழகாகக் கருதுவது *அவரையா*? ஏன், அவர் ஒரு கோரமானவர்—எப்போதும் அப்படித்தான். அவர் ஒரு ஜாமீன் அதிகாரியின் விதவை. நீ குழந்தையாக இருந்தபோது, ​​நான் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருந்தது என்பது உனக்கு நினைவில்லையா..."
...உடற்பயிற்சி வகுப்பில் அவளைத் தவிர்க்க முயன்றேன்; அங்கே—என்னைப்பற்றி எதுவுமே தெரியாத நிலையிலும்—"ஒரு சிறுவனுக்கு இருக்க வேண்டியதை விட அதிக அழகு" என்று என்னிடம் சொல்வது போன்ற ஒரு சாக்குப்போக்கில் என்னிடம் வந்து பேச அவள் விரும்பினாள். மக்களைத் தெரிந்துகொள்வதில் அவளுக்கு எப்போதும் ஒரு தீவிரமான ஆர்வம் இருந்தது; அவள் உண்மையில் மேடம் ஸ்வானை (Mme Swann) அறிந்திருக்கிறாள் என்றால்—நான் எப்போதும் நினைத்தது போலவே—அவள் ஏதோ ஒரு பைத்தியக்காரிதான். ஏனெனில், அவள் மிகவும் சாதாரணமான பின்னணியிலிருந்து வந்தவளாக இருந்தாலும், எனக்குத் தெரிந்தவரை அவளுக்கு எதிராகக் குறை சொல்ல எதுவும் இருக்கவில்லை. ஆனால், எப்படியாவது தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வதிலேயே அவள் குறியாக இருந்தாள். அவள் ஒரு மோசமான, மிகவும் நாகரிகமற்ற மற்றும் தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு நபர்.

ஸ்வானைப் போலவே தோற்றமளிக்க வேண்டும் என்ற முயற்சியில், இரவு உணவு மேஜையில் அமர்ந்திருக்கும் நேரமெல்லாம் நான் என் மூக்கை இழுத்துக்கொண்டும் கண்களைத் தேய்த்துக்கொண்டும் இருந்தேன். என் தந்தை, "இந்தக் குழந்தை ஒரு முட்டாள்; வளர்ந்த பிறகு அவன் பார்ப்பதற்கு விகாரமாக இருப்பான்" என்று சொல்வார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஸ்வானைப் போல வழுக்கைத் தலையுடன் இருக்கவே நான் விரும்பினேன். அவர் எனக்கு ஒரு அசாதாரணமான மனிதராகத் தோன்றினார்; எனக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கும் அவரைத் தெரிந்திருக்கிறது என்பதும், அன்றாட வாழ்க்கையில் எப்போதாவது அவரை நேரில் சந்திக்க நேரிடலாம் என்பதும் எனக்கு ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயமாக இருந்தது. ஒருமுறை, அன்று மதியம் தான் செய்த வேலைகளைப் பற்றி என் அம்மா—ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் இரவு உணவின்போது செய்வது போலவே—எங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​"சொல்லப்போனால், 'லெ த்ருவா கார்டியர்ஸ்' (Les Trois Quartiers) கடையில் குடை விற்கும் பகுதியில் நான் யாரைச் சந்தித்தேன் என்று நினைக்கிறீர்கள்? ஸ்வான்!" என்ற அந்த வார்த்தைகள், அதுவரை எனக்கு மிகவும் சலிப்பூட்டும் விதமாக இருந்த அவரது பேச்சின் நடுவே ஒரு மர்மமான மலரை மலரச் செய்தன. கூட்டத்திற்கு மத்தியில் தனித்துத் தெரிந்த அந்த விசித்திரமான தோற்றத்தைக் கொண்ட ஸ்வான், அன்று மதியம் ஒரு குடை வாங்கச் சென்றிருந்தார் என்பதை அறிந்துகொண்டது ஒரு சோகம் கலந்த மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. எனக்குச் சமமான முக்கியத்துவமற்றதாகத் தோன்றிய பல சிறிய மற்றும் பெரிய நிகழ்வுகளுக்கு மத்தியில், அந்தத் தருணம் மட்டும் கில்பெர்ட் (Gilberte) மீதான என் காதலைத் தொடர்ந்து உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த அந்தத் தனித்துவமான உணர்வுகளை எனக்குள் தூண்டியது. அரசர் தியோடோசியஸின் (King Theodosius)—அக்காலத்தில் பிரான்ஸின் விருந்தினராகவும், அதே சமயம் கூட்டாளியாகவும் கருதப்பட்டவர்—வருகையால் ஏற்படும் அரசியல் விளைவுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது நான் அதைக் கவனிக்காததால், எனக்கு எதிலும் ஆர்வமில்லை என்று என் தந்தை சொல்வார். ஆனால், அதற்கு நேர்மாறாக, ஸ்வான் தனது மேலங்கியை (cape-coat) அணிந்திருந்தாரா என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதில் நான் எவ்வளவு ஆர்வமாக இருந்தேன்!

"நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் வணக்கம் தெரிவித்துக்கொண்டீர்களா?" நான் கேட்டேன்.

“ஏன், இயல்பாகவே...” என்று என் அம்மா பதிலளித்தார். ஸ்வானுடன் எங்களுக்குச் சுமூகமான உறவு இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொண்டால், மேடம் ஸ்வானின் (Mme Swann) தலையீட்டால் எங்களை மீண்டும் சேர்த்துவைக்க மக்கள் அளவுக்கு அதிகமாக முயற்சிப்பார்கள் என்று அவர் எப்போதும் அஞ்சினார்; அந்த மேடம் ஸ்வானைச் சந்திக்க அவருக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை. “அவர்தான் என்னிடம் வந்து நலம் விசாரித்தார்; நான் அவரைப் பார்க்கவே இல்லை.”

“அப்படியானால், உங்களுக்குள் எந்தப் பகையும் இல்லையா?”

“பகையா? எங்களுக்குள் ஏன் பகை இருக்க வேண்டும்?” என்று அவர் சற்று காட்டமாகப் பதிலளித்தார்; ஸ்வானுடனான தனது சுமூகமான உறவு குறித்த அந்தப் பிம்பத்தை நான் கேள்விக்குள்ளாக்கியது போலவும், ஒரு ‘சமரசம்’ அல்லது ‘மீண்டும் இணக்கம்’ ஏற்படுத்த முயன்றது போலவும் அவர் உணர்ந்தார் போலும்.

“இனி அவரை விருந்துக்கு அழைக்காததற்காக அவர் உங்கள் மீது கோபம் கொண்டிருக்கலாம்.”

“எல்லோரையும் விருந்துக்கு அழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லையே; *அவர்* என்னை அழைக்கிறாரா என்ன? எனக்கு அவருடைய மனைவியைத் தெரியாது.”

“ஆனால் அவர் முன்பு காம்ப்ரேக்கு (Combray) வருவாரே.”

“ஆமாம், உண்மைதான்! அவர் காம்ப்ரேக்கு வந்தார்; ஆனால் இங்கே பாரிஸில் அவருக்கு வேறு வேலைகள் இருக்கின்றன, எனக்கும் அப்படித்தான். ஆனால் ஒன்று மட்டும் உறுதி, நாங்கள் இருவரும் மனக்கசப்பு கொண்டவர்கள் போலத் தெரியவில்லை. அவருடைய பார்சல் (பொட்டலம்) அவரிடம் வந்து சேராததால், நாங்கள் சிறிது நேரம் ஒன்றாக நின்றுகொண்டிருந்தோம்.” "அவர் உங்களைப் பற்றி விசாரித்தார்; "நீ அவனது மகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்ததாக அவன் என்னிடம் சொன்னான்," என்று என் அம்மா மேலும் கூறினார். ஸ்வானின் மனதில் நான் ஒரு நபராக இடம்பெற்றிருந்தேன் என்பதும், அதிலும் குறிப்பாக, 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பூங்காவில் அவன் முன்னிலையில் நான் காதலால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவனுக்கு என் பெயரும் என் அம்மாவைப் பற்றிய விவரமும் தெரிந்திருந்தது என்பதும் எனக்குள் ஒரு வியப்பை ஏற்படுத்தியது. நான் அவனது மகளின் விளையாட்டுத் தோழி என்ற உண்மையை மையமாகக் கொண்டு, என் தாத்தா-பாட்டி, அவர்களின் குடும்பம், நாங்கள் வசிக்கும் இடம் மற்றும் எனக்கே கூடத் தெரியாதிருக்கக்கூடிய எங்கள் கடந்த கால வாழ்க்கை குறித்த பல்வேறு விவரங்களை அவனால் ஒன்றிணைத்துப் பார்க்க முடிந்தது. ஆயினும், 'த்ருவா கார்டியர்ஸ்' (Trois Quartiers) கடையின் அந்தப் பகுதியில் என் அம்மாவைக் கண்டபோது, ​​அவளுக்குள் பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுத்து, அவளை நோக்கிச் சென்று நலம் விசாரிக்கும் அளவுக்கு அவளை ஒரு தனித்துவமான நபராக ஸ்வான் உணர்ந்திருந்தாரே, அந்த விஷயத்தில் என் அம்மாவுக்கு எந்தவொரு சிறப்பான ஈர்ப்பும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

ஸ்வானின் தாத்தா-பாட்டியைப் பற்றியோ அல்லது அவருக்கு இருந்த 'கௌரவ பங்குத் தரகர்' (honorary stockbroker) என்ற அந்தஸ்தைப் பற்றியோ பேசுவதில் என் பெற்றோருக்கோ அல்லது அம்மாவுக்கோ எந்தவொரு பெரிய மகிழ்ச்சியும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. பாரிஸின் சமூக உலகில் ஒரு குறிப்பிட்ட குடும்பத்தை என் கற்பனை தனித்து அடையாளம் கண்டு புனிதப்படுத்தியிருந்தது; கல் மற்றும் சாந்தால் ஆன பாரிஸ் நகரத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டை அது எப்படிச் சிறப்பித்துப் பார்த்ததோ—அதாவது அந்த வீட்டின் குதிரை வண்டி நுழையும் வாயிலை ஒரு சிற்பத்தைப் போலவும், அதன் ஜன்னல்களை விலைமதிப்பற்றவையாகவும் அது எப்படி உருவகப்படுத்தியதோ—அதேபோல இந்தக் குடும்பத்தையும் அது பார்த்தது. ஆனால் அந்த அலங்காரங்களை நான் மட்டுமே கண்டேன். ஸ்வான் வசித்த வீட்டை, 'பாயா' (Bois) பகுதியில் அதே காலகட்டத்தில் கட்டப்பட்ட மற்ற வீடுகளிலிருந்து வேறுபட்டதாக என் பெற்றோர் கருதவில்லை; அதேபோல, ஸ்வானின் குடும்பமும் அவர்களுக்கு மற்ற பங்குத் தரகர்களின் குடும்பங்களைப் போலவே தோன்றியது. உலகின் மற்றவர்களுடன் அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட பொதுவான பண்புகளின் அடிப்படையில் மட்டுமே அந்தக் குடும்பத்தை அவர்கள் மதிப்பிட்டார்கள்; அதில் தனித்துவமான எதையும் அவர்கள் காணவில்லை. அதில் அவர்கள் எதைச் சிறப்பாகக் கருதினார்களோ, அதைவிடச் சிறந்த அல்லது சமமான அம்சங்களை வேறு இடங்களிலும் அவர்கள் கண்டனர். பிறகு, நல்ல அமைவிடத்தில் அமைந்த ஒரு வீட்டைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அதைவிடச் சிறந்த அமைவிடத்தில் உள்ள மற்றொரு வீட்டைப் பற்றியும் பேசுவார்கள்—ஆனால் அதற்கும் கில்பெர்ட்டுக்கும் (Gilberte) எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது—அல்லது......அவளுடைய தாத்தாவை விட உயர்ந்த நிலையில் இருந்த அந்த நிதியாளர்கள், ஒரு கணம் என் கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டது போலத் தோன்றியிருந்தால், அது விரைவில் கலைந்துபோன ஒரு தவறான புரிதலால் மட்டுமே நிகழ்ந்தது. உண்மை என்னவென்றால், கில்பெர்ட்டைச் சுற்றியுள்ள சூழலில் அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒரு பண்பை—வண்ணங்களின் உலகில் அகச்சிவப்பு (infrared) கதிர்கள் எத்தகையதோ, அத்தகையதொரு பண்பை உணர்ச்சிகளின் உலகில் கண்டறியத் தேவையான அந்த மேலதிகமான, கணநேர உணர்வுத் திறன் என் பெற்றோரிடம் இல்லை; ஆனால் காதல் எனக்கு அந்தத் திறனை அளித்திருந்தது.

கில்பெர்ட் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவிற்கு வரமாட்டேன் என்று சொன்ன நாட்களில், அவளுக்குச் சற்று நெருக்கமாகச் செல்லும் வகையில் நான் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வேன். சில சமயங்களில், ஸ்வான் குடும்பத்தினர் வசித்த வீட்டின் வழியாகச் செல்லும் ஒரு பயணத்தை நான் ஃபிரான்சுவாஸுடன் மேற்கொள்வேன். திருமதி ஸ்வானைப் பற்றி அந்தப் பணிப்பெண்ணிடமிருந்து அவள் தெரிந்துகொண்ட விஷயங்களை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லச் சொல்வேன். "அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டால், அவளுக்கு சகுனங்களில் மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு. ஆந்தையின் குரலையோ, சுவரில் கடிகாரம் டிக்-டிக் என்று ஒலிப்பதையோ, நள்ளிரவில் பூனையையோ அல்லது மரச்சாமான்கள் ஏதேனும் கீச்சிடும் சத்தத்தையோ கேட்டால் அல்லது பார்த்தால், அவள் ஒருபோதும் பயணத்தைத் தொடங்கமாட்டாள். ஓ, அவள் மிகவும் மூடநம்பிக்கை கொண்ட பெண்!" கில்பெர்ட் மீது எனக்கு இருந்த தீவிர காதலால், வழியில் அவர்களின் பழைய வீட்டுப் பணியாளர் ஒரு நாய் குட்டியை அழைத்துக்கொண்டு செல்வதைப் பார்த்தால் கூட, அந்த உணர்வு என்னை அங்கேயே நிற்க வைத்துவிடும்; அவருடைய முகத்தின் இருபுறமும் இருந்த வெள்ளைத் தாடி முடிகளை நான் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் உற்றுநோக்குவேன். அப்போது ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் கேட்பாள்:

"என்ன விஷயம்?" பிறகு நாங்கள் அவர்களின் குதிரை வண்டி நுழையும் வாயிலை நோக்கிச் செல்வோம். அங்கே இருந்த வாயிற்காவலர்—மற்ற வாயிற்காவலர்களைப் போலல்லாமல், 'கில்பெர்ட்' என்ற பெயரில் நான் உணர்ந்த அதே நெஞ்சைத் தொடும் வசீகரத்தை தன் சீருடையின் பின்னல் வேலைப்பாடுகளில் கூடக் கொண்டிருந்தவர்—என்னை ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவனாக அடையாளம் கண்டுகொண்டார்; அதாவது, அவர் பாதுகாத்து வந்த அந்த மர்மமான வாழ்க்கைக்குள் நுழைவதிலிருந்து இயல்பான தகுதியின்மையால் என்றென்றும் தடுக்கப்பட்ட வர்க்கம் அது. அந்த வாழ்க்கையின் இடைத்தள ஜன்னல்கள் வேண்டுமென்றே மூடப்பட்டிருப்பது போலத் தோன்றும்; மெல்லிய மஸ்லின் திரைச்சீலைகளின் கம்பீரமான அலங்காரத்திற்கு இடையே அமைந்திருந்த அந்த ஜன்னல்கள், சாதாரண ஜன்னல்களைப் போலத் தெரியாமல், கில்பெர்ட்டின் பார்வையையே பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றின. வேறு சில சமயங்களில், நாங்கள் அகலமான வீதிகளுக்குச் (boulevards) செல்வோம்; அங்கே 'ரூ டுஃபோட்' (Rue Duphot) தெருவின் நுழைவாயிலில் நான் காத்திருப்பேன். ஏனெனில், ஸ்வான் பல் மருத்துவரிடம் செல்லும் வழியில் அடிக்கடி அந்த வழியாகச் செல்வார் என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தது. கில்பெர்ட்டின் தந்தையை மற்ற மனிதர்களிடமிருந்து வெகுவாக வேறுபட்ட ஒருவராக என் கற்பனை சித்தரித்திருந்தது; நிஜ உலகில் அவர் தோன்றும் விதம் ஒருவிதமான அதிசயத்தன்மையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதனால், 'மேடலின்' (Madeleine) பகுதியை அடைவதற்கு முன்பே, அந்த அதீத இயல்புடைய மனிதர் எதிர்பாராத விதமாகத் தோன்றக்கூடிய ஒரு தெருவை நெருங்கப்போகிறோம் என்ற எண்ணமே என்னுள் ஒரு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

ஆனால் பெரும்பாலும்—கில்பெர்ட்டைச் சந்திக்கும் திட்டம் இல்லாத நாட்களில்—திருமதி ஸ்வான் (Mme Swann) கிட்டத்தட்ட தினமும் 'அகாசியாஸ்' (Acacias) பாதை, பெரிய ஏரியைச் சுற்றியுள்ள பகுதி மற்றும் 'ரெய்ன் மார்கரைட்' (Reine Marguerite) பாதை ஆகியவற்றில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வார் என்பதை அறிந்திருந்ததால், நான் ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) 'பாய்ஸ் டி போலோன்' (Bois de Boulogne) பூங்காவை நோக்கி அழைத்துச் செல்வேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, அது பலவிதமான தாவரங்களும் மாறுபட்ட நிலப்பரப்புகளும் ஒன்றிணைந்த விலங்கியல் பூங்காக்களைப் போன்றது; அங்கு ஒரு குன்றைக் கடந்ததும் குகை, புல்வெளி, பாறைகள், ஆறு, பள்ளம், மற்றொரு குன்று, சதுப்பு நிலம் எனப் பலவற்றைக் காணலாம்—ஆயினும், நீர்யானை, வரிக்குதிரை, முதலை, ரஷ்ய முயல்கள், கரடிகள் மற்றும் நாரை ஆகியவற்றின் செயல்பாடுகளுக்கு ஏற்ற வாழ்விடத்தையோ அல்லது அழகான பின்னணியையோ வழங்குவதற்காகவே இவை அனைத்தும் அங்கு உள்ளன என்பது நமக்குத் தெரியும். அந்த வனப்பகுதியே—சிக்கலானதும், தனித்தனிச் சிறுகூறுகளாக அமைந்த பல உலகங்களின் தொகுப்பும் ஆகும்; அங்கு வர்ஜீனியா தோட்டத்தை நினைவூட்டும் வகையில் சிவப்பு மரங்கள் மற்றும் அமெரிக்க ஓக் மரங்கள் கொண்ட பண்ணை வீட்டைத் தாண்டிச் சென்றால், ஏரிக்கரையோரத்தில் உள்ள ஃபர் (fir) மரத்தோப்பையோ அல்லது உயரமான மரங்கள் நிறைந்த பகுதியையோ அடையலாம்—அங்கிருந்து மென்மையான உரோமமும் விலங்கினத்திற்கே உரிய அழகான கண்களும் கொண்ட ஒரு பெண்மணி திடீரென வெளிப்படக்கூடும்—அது பெண்களுக்கான தோட்டமாகவே திகழ்ந்தது; மேலும்—'ஈனீட்' (Aeneid) காவியத்தில் ஒரே வகையான மரங்களால் உருவாக்கப்பட்ட 'மிர்ட்டில்' (Myrtle) பாதையைப் போலவே—'அகாசியா' பாதையும் புகழ்பெற்ற அழகிகள் அடிக்கடி வந்து செல்லும் இடமாக இருந்தது. கடற்பசு (seal) பாறை உச்சியிலிருந்து நீரில் பாயும் காட்சியைக் காணப்போகிறோம் என்ற உணர்வு குழந்தைகளிடம் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்துவது போல, 'அகாசியா' பாதையை அடைவதற்கு வெகு தொலைவிலேயே, அங்கிருந்து பரவி வரும் அதன் நறுமணம், வலிமையான அதே சமயம் மென்மையான இயல்பு கொண்ட ஒரு தாவரத்தின் வருகையையும் அதன் தனித்துவமான தன்மையையும் உணர வைத்தது. பிறகு, நான் நெருங்கிச் சென்றபோது, ​​அவற்றின் மென்மையான, நளினமான இலைகளின் ஒரு கணநேர முகடு—இயல்பான நேர்த்தி, நளினமான வெட்டு, மற்றும் நுட்பமான இழையமைப்புடன்—அதன் மீது நூற்றுக்கணக்கான மலர்கள், சிறகுகளுடன் நடுங்கும் விலைமதிப்பற்ற ஒட்டுண்ணிகளின் கூட்டங்களைப் போலப் படர்ந்திருந்தன—இறுதியாக, அவற்றின் சோம்பலான, இனிமையான பெண்மைப் பெயர் கூட, ஒரு உலகியல் ஆசையுடன் என்றாலும், என் இதயத்தைத் துடிக்க வைத்தது—இப்போது ஒரு நடன விருந்தின் நுழைவாயிலில் வரவேற்பாளரால் அறிவிக்கப்படும் அழகான விருந்தினர்களின் பெயர்களைத் தவிர வேறெதையும் நினைவூட்டாத அந்த வால்ஸ் நடனங்களைப் போல. அந்த சந்தில் நான் சில நாகரிகமான பெண்களைப் பார்ப்பேன் என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தது; அவர்கள் அனைவரும் திருமணமானவர்கள் அல்ல என்றாலும், திருமதி ஸ்வானுடன் சேர்த்து, பெரும்பாலும் அவர்களின் தொழில்முறைப் புனைப்பெயர்களாலேயே வழக்கமாகக் குறிப்பிடப்பட்டனர். அவர்களுக்கு ஒரு புதிய பெயர் இருக்கும்போது, ​​அது அவர்களைப் பற்றிப் பேச விரும்புவோர் தங்களைப் புரிய வைப்பதற்காகக் கவனமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் ஒருவித மறைப்புப் பெயராகவே இருந்தது. பெண்மையின் நேர்த்தி என்ற தளத்தில் உள்ள அழகு, அவர்கள் கட்டுப்பட்டிருக்கும் மறைஞான விதிகளால் ஆளப்படுகிறது என்று நம்பி......ஒரு சடங்கு தொடங்கப்பட்டிருந்தது என்பதையும், அதை நிகழ்த்தும் சக்தி அவர்களிடம் இருந்தது என்பதையும் நான் முன்கூட்டியே ஒரு வெளிப்பாடாக ஏற்றுக்கொண்டேன்; அவர்களின் உடை, வண்டி மற்றும் குதிரைப்படை ஆகியவற்றின் தோற்றத்தையும், ஒரு உள் ஆன்மாவைப் போல நான் நம்பிக்கை வைத்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான நுணுக்கங்களையும், அதன் மூலம் அந்த விரைந்து மறையும், மாறிக்கொண்டிருக்கும் காட்சிக்கு ஒரு தலைசிறந்த படைப்பின் ஒத்திசைவை அளித்தேன். ஆயினும், நான் பார்க்க விரும்பியது திருமதி ஸ்வானைத்தான்; அவர் கடந்து செல்வதற்காகக் காத்திருந்தேன், அது கில்பெர்ட்டைப் போல என் மனம் பரபரத்தது—அவளைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் போலவே அவளுடைய வசீகரத்தால் ஊறிப்போயிருந்த அவளுடைய பெற்றோர், அவளைப் போலவே என்னிடமும் மிகுந்த அன்பையும், அதைவிட அதிக வேதனையான ஒருவித கிளர்ச்சியையும் தூண்டினர் (ஏனெனில், அவளுடனான அவர்களின் தொடர்புப் புள்ளி, அவளுடைய வாழ்க்கையின் அந்தரங்கமான பகுதியாக இருந்தது, அதிலிருந்து நான் விலக்கப்பட்டிருந்தேன்), அத்துடன் (நான் அவளுடன் விளையாடுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை என்பதை நான் விரைவில் அறிந்துகொண்டேன்) நம்மைத் தடையின்றி காயப்படுத்தும் சக்தியைக் கொண்டிருப்பவர்கள் மீது நாம் எப்போதும் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பக்தி உணர்வையும் தூண்டினர்.

அழகியல் சிறப்பு மற்றும் உலகியல் மேன்மை ஆகிய இரண்டின் படிநிலையிலும், திருமதி ஸ்வானை நான் நடந்து செல்லும்போதெல்லாம் காணும்போதெல்லாம் எளிமைக்கே முதலிடம் கொடுத்தேன்: அவர், துணியால் ஆன பொலோனைஸ் தொப்பியையும், மோனல் ஃபெசண்ட் பறவையின் இறக்கையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய குல்லாவையும் அணிந்து, தன் மேலாடையில் ஒரு வயலட் மலர்க்கொத்தை வைத்துக்கொண்டு, அல்லே டெஸ் அகேசியாஸ் வீதியைக் கடந்து, அது வீட்டிற்குச் செல்வதற்கான மிக விரைவான வழி என்பது போல அவசரமாகச் செல்வார்; தூரத்திலிருந்தே அவரது உருவத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தி, 'இவ்வளவு நேர்த்தியான அழகு வேறு யாரிடமும் இல்லை' என்று தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்ளும் வண்டிகளில் உள்ள கனவான்களை, அவர் ஒரு சாதாரண தலையசைப்பால் ஏற்றுக்கொள்வார். ஆனால் எளிமையை விட நான் மேன்மையாகக் கருதியது பிரம்மாண்டத்தையே; களைப்படைந்து தன் கால்கள் தளர்ந்து போவதாகப் புலம்பிக்கொண்டிருந்த ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) ஒரு மணி நேரம் அங்குமிங்கும் நடக்க வைத்த பிறகு, இறுதியாக நான் கண்ட காட்சி அது—'போர்ட் டோஃபின்' (Porte Dauphine) பாதையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்தத் தோற்றம் (எனக்கு அது அரச அந்தஸ்தின் அடையாளமாகவும், ஒரு பேரரசரின் வருகையைப் போன்றதாகவும் இருந்தது; பிற்காலத்தில் நான் சந்தித்த எந்த உண்மையான அரசியின் வருகையும் எனக்கு அத்தகைய உணர்வைத் தரவில்லை, ஏனெனில் அப்போது அவர்களின் அதிகாரத்தைப் பற்றிய தெளிவான, நேரடி அனுபவ அறிவு எனக்கு இருந்திருக்கலாம்)—கான்ஸ்டான்டின் கைஸின் (Constantin Guys) ஓவியங்களில் உள்ளதைப் போல மெலிந்த உடலமைப்பும் உயர்ந்து எகிறி நடக்கும் பாவனையும் கொண்ட இரண்டு துடிப்பான குதிரைகளால் இழுத்து வரப்பட்ட அந்த வாகனம்; கொசாக் (Cossack) வீரரைப் போல ரோம ஆடைகளை அணிந்திருந்த பிரம்மாண்டமான சாரதி ஒருவன் அதை ஓட்ட, அவனுக்கு அருகில் மறைந்த போன போட்னோர்டின் (Baudenord) 'டைகர்' (tiger) எனப்படும் சிறு உதவியாளரை நினைவூட்டும் விதமான ஒரு குட்டிப் பணியாள் அமர்ந்திருக்க—நான் கண்டேன்—அல்லது சொல்லப்போனால், ஒரு கூர்மையான, சோர்வூட்டும் காயத்தைப் போல அவளது உருவம் என் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்ததை உணர்ந்தேன்—அது ஒரு இணையற்ற 'விக்டோரியா' (victoria) வகை வண்டி; அது வேண்டுமென்றே சற்று உயரமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது, அதன் 'நவீன பாணி' ஆடம்பரத்திற்குள்ளும் பழங்கால பாணிகளின் சாயல்கள் வெளிப்படும் வகையில் அது அமைந்திருந்தது; அதன் உட்புறத்தில் மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒருவித சோர்வு கலந்த நிதானமான பாவனையில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். அவரது தலைமுடி—அப்போது பொன்னிறமாகவும் அதில் ஒரே ஒரு நரை இழையுடனும் இருந்தது—மெல்லிய மலர் வளையத்தால் (வழக்கமாக வயலட் மலர்கள்) சூழப்பட்டிருந்தது, அதிலிருந்து நீண்ட முக்காடுகள் கீழே சரிந்து விழுந்தன; அவர் ஒரு வெளிர் ஊதா நிறக் குடையை ஏந்தியிருந்தார், மேலும் ஒரு தெளிவற்ற புன்னகையை முகத்தில் கொண்டிருந்தார்—அப்புன்னகையில் நான் ஒரு அரசியின் கருணையை மட்டுமே கண்டேன், ஆனால் அதில் ஒரு விலைமகளின் (courtesan) தூண்டுதலும் கலந்திருந்தது—தன்னை வாழ்த்தி வணங்கியவர்களை நோக்கி அவர் மென்மையாகத் தன் தலையைச் சாய்த்து அந்தப் புன்னகையை வெளிப்படுத்தினார். உண்மையில், அந்தப் புன்னகை சிலரிடம், "எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது; அது மிகச் சிறப்பாக இருந்தது!" என்று சொன்னது; வேறு சிலரிடம், "நான் எவ்வளவு விரும்பியிருப்பேன் தெரியுமா! துரதிர்ஷ்டவசமாக அது நடக்கவில்லை!" என்று கூறியது; இன்னும் சிலரிடம், "தாராளமாக! நான் இன்னும் சிறிது நேரம் வரிசையில் காத்திருந்துவிட்டு, முடிந்தவுடனேயே குறுக்கே வந்துவிடுகிறேன்," என்று தெரிவித்தது. ஆயினும், அந்நியர்கள் கடந்து செல்லும்போது, ​​அவர் தன் உதடுகளில் ஒரு சாவதானமான புன்னகையைத் தவழவிட்டார்—ஏதோ ஒரு நண்பரின் வருகையை எதிர்பார்த்தோ அல்லது நினைவுகூர்ந்தோ பார்ப்பது போன்ற அந்தப் பாவனை—"அவர் எவ்வளவு அழகானவர்!" என்று மக்களை வியந்து பேச வைத்தது. ஆனால் சில குறிப்பிட்ட ஆண்களிடம் மட்டும், அவள் ஒரு கசப்பான, செயற்கையான, கூச்சம் நிறைந்த, உணர்ச்சியற்ற புன்னகையை உதிர்த்தாள்; அது, "ஆம், முரட்டுப் பெண்ணே, உனக்கு விஷப்பாம்பின் நாக்கு இருக்கிறது என்றும், உன்னால் பேசாமல் இருக்கவே முடியாது என்றும் எனக்குத் தெரியும்! நான் *உன்* விஷயங்களில் தலையிட வேண்டுமா?" என்பதை உணர்த்தியது. கோக்லின், தன் பேச்சைக் கேட்கும் நண்பர்கள் மத்தியில் உரையாற்றியபடி கடந்து செல்வான்; கடந்து செல்லும் வண்டிகளில் இருப்பவர்களைப் பார்த்து ஒரு பெரிய, நாடகத்தனமான வணக்கத்தைக் கையசைத்துத் தெரிவிப்பான். ஆனால் நான் திருமதி ஸ்வானைப் பற்றி மட்டுமே நினைத்து, அவளைப் பார்க்காதது போல் பாசாங்கு செய்தேன். ஏனென்றால், அவள் புறா சுடும் மைதானத்தை அடைந்தவுடன், தன் சாரதியிடம் வண்டியை வரிசையிலிருந்து விலகி நிறுத்தச் சொல்வாள், அப்போதுதான் அவள் அந்தப் பெருந்தெருவில் நடந்து செல்ல முடியும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவளைக் கடந்து செல்ல எனக்குத் தைரியம் வரும் நாட்களில், நான் ஃபிரான்சுவாஸை அந்தத் திசையில் இழுத்துச் செல்வேன். ஒரு கட்டத்தில், உண்மையில், திருமதி ஸ்வான் பாதசாரிகள் செல்லும் பெருந்தெருவில், தன் ஊதா நிற உடையின் நீண்ட பின்பகுதி தரையில் இழுபட, எங்களை நோக்கி நடந்து வருவதை நான் கண்டேன்; சாதாரண மக்கள் ராணிகளைப் பற்றி கற்பனை செய்வது போலவே, மற்ற பெண்கள் அணியாத துணிகளாலும் விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களாலும் அவள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். அவ்வப்போது தன் பார்வையைத் தன் குடையின் கைப்பிடியின் மீது தாழ்த்தி, வழிப்போக்கர்களைப் பெரிதாகக் கவனிக்காமல், உடற்பயிற்சி செய்வதே அவளது ஒரே வேலையாகவும் நோக்கமாகவும் இருந்தது போல, தன்னை யாரோ பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும், ஒவ்வொரு தலையும் தன்னை நோக்கித் திரும்பியுள்ளது என்பதையும் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் இருந்தாள். இருப்பினும், சில சமயங்களில், தன் வேட்டை நாயை அழைக்கத் திரும்பிய பிறகு, அவள் கண்ணுக்குப் புலப்படாதபடி தன்னைச் சுற்றிலும் ஒரு பரந்த பார்வையை வீசுவாள்.

அவளை அறியாதவர்கள் கூட, ஏதோ ஒரு தனித்துவமான மற்றும் அதீதமான செயலால் உஷாரானார்கள்—அல்லது ஒருவேளை, அறியாத கூட்டத்தினரிடமிருந்து கைதட்டலைத் தூண்டும் வகையிலான ஒருவித மன அலை வெளிப்பாட்டால் இருக்கலாம்......லா பெர்மா (La Berma) மிகச் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்திய தருணங்களில் மிகுந்த கவனத்துடன் மூழ்கியிருந்த அவளைப் பார்த்து, அவள் யாரோ ஒரு பிரபலமான நபர் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். "யாரது அது?" என்று தங்களுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டார்கள்; சில சமயங்களில் அவ்வழியே செல்வோரிடம் விசாரித்தார்கள், அல்லது அவளது ஆடையை ஒரு அடையாளமாக நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, அதுபற்றித் தெரிந்த நண்பர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளத் தீர்மானித்தார்கள். அங்கு உலாவிய மற்றவர்கள், சற்று நின்று இவ்வாறு பேசிக்கொண்டனர்:

"அவர் யார் என்று தெரியுமா? மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann)! அந்தப் பெயர் பரிச்சயமில்லையா? ஒடெட் டி கிரெசி (Odette de Crécy)?"

"ஒடெட் டி கிரெசியா? அப்படித்தான் நினைத்தேன்—அந்த சோகமான கண்கள்... ஆனால், அவர் இப்போது இளமைப் பருவத்தில் இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா! மக்-மஹோன் (Mac-Mahon) பதவி விலகிய நாளன்று அவருடன் நான் உறவு கொண்டதாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது."

"அதை அவரிடம் நினைவூட்டாமல் இருப்பதே நல்லது என்று நினைக்கிறேன். அவர் இப்போது மேடம் ஸ்வான்—ஜிக்கி கிளப்பைச் (Jockey Club) சேர்ந்த ஒரு கனவானின் மனைவி, வேல்ஸ் இளவரசரின் நண்பர். சொல்லப்போனால், அவர் இப்போதும் மிக அழகாகத்தான் இருக்கிறார்."

"ஆம், ஆனால் அக்காலத்தில் அவரை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்—அவர் அவ்வளவு அழகாக இருந்தார்! சீனப் பாணி அலங்காரப் பொருட்கள் நிறைந்த ஒரு விசித்திரமான சிறிய தனிப்பட்ட மாளிகையில் அவர் வசித்து வந்தார். செய்தித்தாள் விற்பனையாளர்களின் கூச்சல் எங்களை எரிச்சலூட்டியது நினைவிருக்கிறது; அதனால் நான் எழுந்திருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது."

அவர்கள் பேசிய குறிப்பிட்ட வார்த்தைகள் என் காதில் விழவில்லை என்றாலும், அவரைச் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் பிரபலத் தன்மைக்குரிய முணுமுணுப்பை நான் உணர்ந்தேன். என் இதயம் ஆவலில் வேகமாகத் துடித்தது; ஏனென்றால், இன்னும் சற்று நேரத்தில், அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும்—அவர்களில் என்னை ஏளனமாகப் பார்க்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட கலப்பின வங்கியாளர் இல்லாததைக் கண்டு நான் நிம்மதியடைந்தேன்—அந்தப் பெண்மணிக்கு வணக்கம் செலுத்தும் ஒரு அறியப்படாத இளைஞனைப் பார்க்கப்போகிறார்கள். அந்தப் பெண்மணி அழகு, சர்ச்சைக்குரிய நடத்தை மற்றும் நேர்த்திக்காகப் புகழ்பெற்றவர்; அவரை எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் தெரியாது என்றாலும், என் பெற்றோருக்கு அவரது கணவரைத் தெரியும் என்பதாலும், நான் அவரது மகளின் பள்ளித் தோழன் என்பதாலும் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தும் உரிமை எனக்கு இருப்பதாக நான் கருதினேன். ஆனால் மேடம் ஸ்வானுக்கு மிக அருகில் சென்றதும், நான் என் தொப்பியை மிக பிரம்மாண்டமாகவும், பரந்த அசைவுடனும், நீண்ட நேரமும் கழற்றி வணக்கம் செலுத்துவேன்; அதைப் பார்த்து அவர் புன்னகைக்காமல் இருக்க முடியாது. மக்கள் சிரிப்பார்கள். அவரைப் பொறுத்தவரை, கில்பெர்ட்டுடன் (Gilberte) என்னை அவர் பார்த்ததே இல்லை, என் பெயரும் அவருக்குத் தெரியாது; இருப்பினும் அவளைப் பொறுத்தவரை—பூங்காப் பாதுகாவலர்கள், படகோட்டி அல்லது அவள் ரொட்டித் துண்டுகளை வீசி எறியும் ஏரி வாத்துகள் ஆகியவற்றைப் போலவே—நானும் 'பாயா' (Bois) பூங்காவில் அவள் மேற்கொள்ளும் நடைப்பயிற்சிகளின்போது கண்ணில் படும், ஆனால் தனிப்பட்ட அடையாளமோ பெயரோ அற்ற, ஒரு நாடகத்தின் வழக்கமான பாத்திரத்தைப் போன்ற சாதாரணமான ஒரு துணைப் பாத்திரமாகவே இருந்தேன். 'அல்லே தே அகாசியா' (Allée des Acacias) பாதையில் அவளைப் பார்க்கத் தவறும் நாட்களில், 'அல்லே த ரீன்-மார்கரிட்' (Allée de la Reine-Marguerite) பாதையில் அவளைச் சந்திக்க நேரிடலாம்; தனிமையை விரும்புபவர்கள் அல்லது தனிமையில் இருப்பது போலக் காட்டிக்கொள்ள விரும்புபவர்கள் அதிகம் நடமாடும் இடம் அது. எனினும், அவள் நீண்ட நேரம் தனியாக இருப்பதில்லை; விரைவில் எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு ஆண் (பெரும்பாலும் சாம்பல் நிற 'டாப் ஹேட்' தொப்பி அணிந்திருப்பார்) அவளுடன் இணைந்துகொள்வார். அவர்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் உரையாடிக்கொண்டே நடக்க, அவர்களுக்குப் பின்னால் அவர்களின் குதிரை வண்டிகள் தொடர்ந்து வரும்.

இந்த ஆண்டு 'ட்ரியானோன்' (Trianon) செல்லும் வழியில் 'பாயா த புலோன்' (Bois de Boulogne) பூங்காவைக் கடந்து சென்றபோது, ​​அதன் அந்தச் சிக்கலான தன்மையை நான் மீண்டும் உணர்ந்தேன்; அது அந்த இடத்திற்கு ஒரு செயற்கைத் தன்மையையும், விலங்கியல் அல்லது தொன்மவியல் அர்த்தத்தில் ஒரு 'தோட்டம்' (Garden) என்பதற்கான தகுதியையும் அளிக்கிறது. அது நவம்பர் மாதத்தின் தொடக்கக் காலத்து காலைப் பொழுதொன்று; பாரிஸ் நகர வீடுகளுக்குள் இருக்கும்போது, ​​இலையுதிர் காலத்தின் காட்சியை ஒரே நேரத்தில் அருகிலும் அதே சமயம் அதைப் பார்க்காமலும் இருக்கும் நிலை—மிக விரைவாக முடிந்துவிடும், பெரும்பாலும் கண்ணிலேயே படாமல் கடந்துபோகும் அந்தப் பருவத்தின் மீதான ஏக்கம்—ஒருவிதமான 'இறந்த இலைகளின் மீதான தவிப்பை' (dead-leaf fever) அல்லது ஏக்கத்தை உருவாக்கி, ஒருவரின் தூக்கத்தைக் கூடக் கெடுத்துவிடும் வல்லமை கொண்டது. ஒரு மாத காலமாக, அவற்றைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற என் தீவிர விருப்பத்தால், என் எண்ணங்களுக்கும் என் கவனத்தை ஈர்க்கும் பொருட்களுக்கும் இடையே அந்த இலைகள் குறுக்கிட்டுக் கொண்டே இருந்தன; நாம் எதைப் பார்த்தாலும் நம் கண்களுக்கு முன்னால் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மஞ்சள் நிறப் புள்ளிகளைப் போலவே அவையும் சுழன்று கொண்டிருந்தன. அன்று காலை, முந்தைய நாட்களைப் போல மழை பெய்யும் சத்தம் கேட்காத நிலையில், ஜன்னல் திரைகளின் விளிம்புகளில் நல்ல வானிலை புன்னகைப்பதைக் கண்டேன்—மூடியிருக்கும் வாயின் ஓரங்கள் அதன் மகிழ்ச்சியின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துவதைப் போல அது இருந்தது. அப்போது, ​​ஒளி ஊடுருவிச் செல்லும்போது அந்த மஞ்சள் இலைகளின் உன்னதமான அழகை ரசிக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. மரங்களைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதலை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை—கடந்த காலத்தில் என் வீட்டுச் சிம்னியில் காற்று இரைச்சலிடும்போது நான் எப்படி கடற்கரைக்குச் செல்வேனோ, அதேபோல—நான் 'பாயா த புலோன்' வழியாக 'ட்ரியானோன்' நோக்கிப் புறப்பட்டேன். அது அந்தப் பூங்கா மிகவும் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாகத் தோன்றும் நேரமும் பருவமும் ஆகும்—அது பல பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதால் மட்டுமல்ல, மாறாக அது வேறுபட்ட விதத்தில் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதாலேயே அப்படித் தோன்றியது. கண் முன்னால் பரந்த நிலப்பரப்பு விரியும் திறந்தவெளிகளில் கூட—இலைகள் உதிர்ந்தோ அல்லது கோடைக்கால இலைகளுடனோ நின்றிருந்த அடர்ந்த, தொலைதூர மரக்கூட்டங்களுக்குப் பின்னணியில்—ஆரஞ்சு நிறச் சாயல் கொண்ட செஸ்ட்நட் (chestnut) மரங்களின் இரட்டை வரிசை ஒன்று காட்சியளித்தது; அது, ஒரு ஓவியர் முழு ஓவியத்தையும் தீட்டாமல் பாதியில் நிறுத்தியது போலவும், ஒரு ஓவியத்தின் ஆரம்பக் கோட்டுச் சித்திரம் போலவும் தோன்றியது; பின்னர் வந்து சேரவிருக்கும் மனிதர்களின் நடமாட்டத்திற்காகக் காத்திருந்த அந்த மரவரிசை, முழு வெளிச்சத்தில் நீண்டு கிடந்தது.

மேலும் அப்பால், மரங்கள் இன்னும் முழுமையாகப் பசுமை போர்த்தியிருந்த இடத்தில், சிறிய, குட்டையான, உச்சி வெட்டப்பட்ட, பிடிவாதமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு மரம், காற்றில் தனது அசிங்கமான சிவப்பு நிறத் தலைமுடியை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. வேறொரு இடத்தில், அந்த "இலைகளின் மே மாத" (May of leaves) வருகையை உணர முடிந்தது; இளஞ்சிவப்பு நிற குளிர்கால முள்செடியை (winter thorn) நினைவூட்டும் வகையிலான, அற்புதமான மற்றும் உற்சாகமூட்டும் *ஆம்பெலோப்சிஸ்* (Ampelopsis) கொடியின் இலைகள், அன்று காலை முதலே......பூ. அந்த வனப்பகுதி ஒரு நாற்றங்கால் அல்லது பூங்காவைப் போன்ற தற்காலிகமான, செயற்கையான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது; அங்கு—தாவரவியல் நோக்கங்களுக்காகவோ அல்லது திருவிழா ஏற்பாட்டிற்காகவோ—அகற்றப்படாத சாதாரண மரங்களுக்கு இடையே, அற்புதமான இலை அமைப்பைக் கொண்ட இரண்டு அல்லது மூன்று அரிய வகை மரங்கள் புதிதாக நடப்பட்டிருந்தன. இந்த அரிய வகை மரங்கள் தங்களைச் சுற்றி ஒரு திறந்த வெளியை வைத்துக்கொண்டு, காற்றையும் ஒளியையும் உள்ளே அனுமதிப்பது போல் தோன்றின. 'பாயிஸ் டி போலோன்' (Bois de Boulogne) பூங்கா, பல்வேறு வகையான மரங்களை வெளிப்படுத்தி, முற்றிலும் மாறுபட்ட பகுதிகளை ஒரு முழுமையான அமைப்பாக ஒன்றிணைத்துக் காட்டும் பருவமது. அது பகலின் மிகச் சரியான நேரமும் கூட. மரங்களில் இன்னும் இலைகள் இருந்த இடங்களில், சூரிய ஒளி படும்போது அந்த இலைகளின் தன்மையே மாறுவது போல் தோன்றியது. காலை வேளையில் ஒளி கிடைமட்டமாக விழுந்தது; மாலை வேளையில் அந்த ஒளி ஒரு விளக்கு போலத் திடீரெனப் பிரகாசித்து, இலைகளின் மீது ஒரு கதகதப்பான, செயற்கையான பொலிவை வீசி, மரத்தின் உச்சி இலைகளைத் தீப்பிடித்து எரிவது போல மாற்றும்; அப்போது அந்த மரம், எரியும் கிரீடத்தைச் சூடிய, மந்தமான ஆனால் தீப்பிடிக்காத ஒரு மெழுகுவர்த்தி தாங்கியைப் போலக் காட்சியளிக்கும். இங்கே, ஒளி செங்கற்களைப் போல அடர்த்தியாகி—நீல நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மஞ்சள் நிற பாரசீகக் கட்டிடக்கலையைப் போல—வானத்தின் பின்னணியில் செஸ்ட்நட் மரத்தின் இலைகளை ஒன்றோடொன்று இணைத்து ஒட்டியது போலத் தோன்றியது; ஆனால் வேறு சில இடங்களில், வானத்தை நோக்கித் தங்கள் பொன்னிற விரல்களை நீட்டியிருந்த அந்த இலைகளை வானத்திலிருந்து அது பிரித்துக் காட்டியது. 'வர்ஜீனியா கிரீப்பர்' (Virginia creeper) கொடி படர்ந்திருந்த ஒரு மரத்தின் பாதியில், ஒளி ஒரு பெரிய சிவப்பு மலர்க் கொத்தை—ஒருவேளை கார்னேஷன் (carnation) வகையாக இருக்கலாம்—அங்கு ஒட்டி மலரச் செய்தது; அந்தப் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் அதைத் தெளிவாக அடையாளம் காண முடியவில்லை. கோடைக்காலத்தில் அடர்த்தியான, ஒரே சீரான பசுமைக்குள் முழுமையாகக் கலந்திருந்த அந்த வனத்தின் பல்வேறு பகுதிகள், இப்போது தனித்தனியாகவும் தெளிவாகவும் தெரிந்தன. இலைகளுக்கு இடையிலான இடைவெளிகள் அப்பகுதிகளின் நுழைவாயில்களைக் காட்டின; அல்லது கம்பீரமான இலைகளின் கூட்டம் ஒரு கொடியைப் போல (oriflamme) வழியைக் குறித்தது. ஒரு வண்ண வரைபடத்தைப் பார்ப்பது போல, ஆர்மெனோன்வில் (Armenonville), ப்ரே கேடலான் (Pré Catelan), மாட்ரிட் (Madrid), பந்தய மைதானம் மற்றும் ஏரிக்கரை ஆகியவற்றை அங்கிருந்து அடையாளம் காண முடிந்தது. சில சமயங்களில், தேவையற்ற ஒரு கட்டமைப்பு கண்ணில் பட்டது: ஒரு செயற்கைக் குகை, அல்லது மரங்கள் விலகி வழிவிடும்போது தெரியும் ஒரு காற்றாலை, அல்லது புல்வெளியின் மென்மையான தளத்தில் முக்கியமாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு கட்டிடம். அந்த 'பாயிஸ்' (Bois) என்பது வெறும் ஒரு காடு மட்டுமல்ல—அதன் மரங்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நோக்கத்திற்காக அது செயல்படுகிறது—என்பதை உணர முடிந்தது. எனக்கு ஏற்பட்ட அந்த உற்சாகம் இலையுதிர் காலத்தின் அழகை ரசிப்பதில் இருந்து மட்டுமல்ல, ஒரு ஆழ்ந்த விருப்பத்திலிருந்தும் உருவானது. அது ஆன்மா உணரும் ஒரு ஆழமான மகிழ்ச்சி; அதன் காரணத்தை ஆரம்பத்தில் அறியாமலே, வெளி உலகில் எதுவும் அதைத் தூண்டவில்லை என்பதை உணராமலே ஏற்படும் மகிழ்ச்சி அது. எனவே, மரங்களைத் தாண்டிச் செல்லும் ஒரு நிறைவேறாத மென்மையான உணர்வுடன் நான் அவற்றை உற்று நோக்கினேன்; எனக்குத் தெரியாமலேயே, தினமும் சில மணிநேரங்கள் அந்த வனப்பகுதிக்கு வரும் அழகான பெண்களின் அந்தச் சிறந்த தோற்றத்தை நோக்கி நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். நான் 'அல்லே தே அகாசியா' (Allée des Acacias) பாதையை நோக்கிச் சென்றேன். உயரமான மரங்கள் நிறைந்த தோப்புகளில் நான் நடந்தேன்; அங்கு காலை ஒளி புதிய பிரிவுகளை உருவாக்கியது—இலைகளைச் செதுக்கியது, வெவ்வேறு மரத்தண்டுகளை ஒன்றிணைத்தது, அவற்றை மலர்க்கொத்துகளாக வடிவமைத்தது. சூரிய ஒளி திறமையாக இரண்டு மரங்களை ஒன்றிணைத்தது; சூரியக் கதிர்கள் மற்றும் நிழல் எனும் சக்திவாய்ந்த கத்தரிக்கோல்களைப் பயன்படுத்தி, அது ஒவ்வொரு மரத்தின் தண்டு மற்றும் கிளைகளின் பாதியை வெட்டி அகற்றிவிட்டு, மீதமுள்ள பாதியை ஒன்றாகப் பிணைத்தது. இதனால், சுற்றியுள்ள சூரிய ஒளியால் வரையறுக்கப்பட்ட நிழலால் ஆன ஒரு தூணோ, அல்லது கருமையான நிழல் பின்னலால் வரையப்பட்ட செயற்கையான, மின்னும் விளிம்புகளைக் கொண்ட பிரகாசமான ஒரு நிழல் உருவமோ உருவானது. சூரியக் கதிர் ஒன்று மரங்களின் உச்சாணிக் கிளைகளைப் பொன்னிறமாக்கியபோது, ​​அவை—மின்னும் ஈரப்பதத்தில் நனைந்தபடி—கடலுக்கு அடியில் இருப்பது போல அந்த முழுத் தோப்பும் மூழ்கியிருந்த மரகத நிறக் காற்றில் இருந்து தனியாக வெளிவருவது போல் தோன்றின. ஏனெனில் மரங்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வாழ்ந்தன; இலைகள் உதிர்ந்த நிலையிலும், அந்த வாழ்க்கை அவற்றின் தண்டுகளைச் சுற்றியிருந்த பச்சை வெல்வெட் போன்ற உறையின் மீதோ, அல்லது பாப்லர் மரங்களின் உச்சியில் சிதறிக் கிடந்த 'மிஸ்டில்டோ' (mistletoe) செடியின் வெள்ளை நிறக் கோளங்களுக்குள்ளோ (மைக்கலாஞ்சலோவின் 'படைப்பு' ஓவியத்தில் உள்ள சூரியன் மற்றும் சந்திரனைப் போல வட்டமானவை) இன்னும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. ஆயினும், பல ஆண்டுகளாக—ஒரு வகையான ஒட்டுச் செடி முறையைப் போல—பெண்களுடன் தங்கள் இருப்பைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்ததால், அவை 'ட்ரையட்' (dryad) எனும் வன தேவதையை நினைவூட்டின: நாகரிக உலகின் அழகான, வேகமான மற்றும் வண்ணமயமான அந்த உயிரினம் கடந்து செல்லும்போது, ​​மரங்கள் தங்கள் கிளைகளால் அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டு, பருவத்தின் வலிமையான சக்தியைத் தாங்களும் உணர்வதைப் போலவே அவளையும் உணரச் செய்தன. அவை என் நம்பிக்கையான இளமைப் பருவத்தின் மகிழ்ச்சியான நாட்களை எனக்கு நினைவூட்டின; அப்போது, ​​இலைகளுக்கு இடையே சில கணங்கள் மட்டும் தோன்றவிருக்கும் பெண்மையின் நேர்த்தியான அழகின் சிறந்த வடிவங்களைத் தேடி நான் ஆர்வத்துடன் செல்வேன்—அப்போது அந்தப் பெண்கள் தாங்கள் ஒரு பகுதியாக இருப்பதை அறியாமலே அதில் பங்கேற்பார்கள். ஆனால், நான் வழக்கமாகச் சென்றுவரும் டிரையனானின் செஸ்ட்நட் மரங்களையும் லிலாக் மலர்களையும் விட இந்த விஷயத்தில் அதிக கலக்கமூட்டுவதாக இருந்த, பூலோன் காட்டின் தேவதாரு மற்றும் அக்கேசியா மரங்களால் உயிரூட்டப்பட்ட அந்த அழகு, ஒரு வரலாற்று காலத்தின் நினைவுகளிலோ, கலைப் படைப்புகளிலோ, அல்லது அதன் அடிவாரத்தில் தங்க நிற, பனை வடிவ இலைகள் குவிந்து கிடக்கும் ஏதோவொரு சிறிய காதல் கோவிலிலோ எனக்கு வெளியே நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒன்றல்ல. நான் ஏரியின் விளிம்பை நோக்கிச் சென்று, புறா சுடும் மைதானம் வரை நடந்தேன். எனக்குள் நான் சுமந்திருந்த பரிபூரணத்தின் இலட்சியத்தை, அக்காலத்தில் நான் ஒரு விக்டோரியா வண்டியின் உயரத்தின் மீதும், குளவிகளைப் போல இலேசான, கொடூரமானவற்றின் கண்களைப் போல இரத்தச் சிவப்பான கண்களைக் கொண்ட அந்த வெறிபிடித்த குதிரைகளின் மெலிந்த உடல்களின் மீதும் கற்பனை செய்திருந்தேன்......டியோமெடிஸின் குதிரைகள்—பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே பாதைகளில் என்னை உந்தித்தள்ளிய அதே தீவிரமான ஆசையால் உந்தப்பட்டு, அவற்றை மீண்டும் காண நான் இப்போது ஏங்கினேன்—அதே சமயம், திருமதி ஸ்வானின் பிரம்மாண்டமான சாரதி, ஒரு கைப்பிடியை விடப் பெரியவனும் புனித ஜார்ஜைப் போல சிறுவனுமான ஒரு குட்டிப் பணியாளனின் கண்காணிப்பில், மிரண்டு நடுங்கி அங்கும் இங்கும் அடித்துக்கொண்ட அவற்றின் எஃகு இறக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தப் போராடிக்கொண்டிருந்தான். ஐயோ! மீசை வைத்த ஓட்டுநர்களால் ஓட்டப்பட்ட, உயரமான காவலாளிகளால் புடைசூழப்பட்ட தானியங்கி வாகனங்கள் மட்டுமே இருந்தன. என் நினைவுகளின் கண்கள் சித்தரித்ததைப் போல அவை வசீகரமானவையா என்று அறிய—அந்தச் சிறிய பெண்களின் தொப்பிகளை—என் சொந்தக் கண்களால் பார்க்க விரும்பினேன்; அவை மிகவும் குட்டையான உச்சியைக் கொண்டிருந்ததால் வெறும் தலைப்பட்டைகளைப் போலத் தோன்றின. இப்போது, ​​அவை அனைத்தும் பழங்கள், பூக்கள் மற்றும் பலவிதமான பறவைகளால் மூடப்பட்டு, பிரம்மாண்டமாக இருந்தன. திருமதி ஸ்வான் ஒரு ராணியைப் போலத் தோற்றமளித்த அந்த அற்புதமான கவுன்களுக்குப் பதிலாக, கிரேக்க-சாக்சன் மேலங்கிகள் இருந்தன—சில சமயங்களில் டைரக்டோயர் பாணியில்—அவை டனக்ரா சிறு பொம்மைகளைப் போல உடுத்தப்பட்டிருந்தன; சுவரொட்டிகளைப் போல மலர் வடிவங்கள் சிதறிக் கிடந்த லிபர்ட்டி ஷிஃபான் துணியால் செய்யப்பட்டிருந்தன. அல்லே டி லா ரெய்ன்-மார்கரிட் வீதியில் திருமதி ஸ்வானுடன் உலா வந்திருக்கக்கூடிய கனவான்களின் தலைகளில், பழைய சாம்பல் நிறத் தொப்பியையோ அல்லது வேறு எதையுமோ நான் காணவில்லை; அவர்கள் தலைக்கவசம் அணியாமல் சென்றிருந்தனர். மேலும், அந்தக் காட்சியின் இந்தப் புதிய கூறுகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றுக்குச் சாரம், ஒருமைப்பாடு அல்லது யதார்த்தம் ஆகியவற்றை ஊட்டுவதற்குத் தேவையான நம்பிக்கை என்னிடம் இனி இல்லை; அவை உண்மையின்றி, ஒழுங்கற்ற முறையிலும் தொடர்பில்லாமலும் என்னைக் கடந்து சென்றன; ஒரு காலத்தில் என் கண்கள் ஒரு முழுமையாக ஒன்றிணைக்க முயன்றதைப் போல, இப்போது அவற்றுக்குள் எந்த அழகும் இல்லை. அவர்கள் வெறும் சாதாரணப் பெண்களாகத் தெரிந்தனர்; அவர்களின் நேர்த்தியின் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை, மேலும் அவர்களின் உடை எனக்கு ஒரு பொருட்டாகவே தோன்றவில்லை. ஆயினும், ஒரு நம்பிக்கை மங்கிப் போகும்போது, ​​புதிய விஷயங்களுக்கு யதார்த்தம் புகட்டும் நமது இழந்த ஆற்றலை மறைப்பதற்காக மேலும் மேலும் பிடிவாதமாக நிலைத்து நிற்பது, அந்த நம்பிக்கை ஒரு காலத்தில் உயிரூட்டிய பழைய விஷயங்களின் மீதான ஒரு தீராத பற்றுதான்; தெய்வீகம் நமக்குள்ளே இல்லாமல் அவற்றுக்குள் வசிப்பது போலவும், நமது தற்போதைய நம்பிக்கையின்மை ஒரு சாதாரண விபத்திலிருந்து, அதாவது கடவுள்களின் மரணத்திலிருந்து உருவானது போலவும் அது இருக்கிறது.

என்ன கொடுமை! என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். பழைய காலத்து வண்டிகளைப் போல இந்தத் தானியங்கி வாகனங்களை யாராவது நேர்த்தியாகக் காண முடியுமா? நான் சந்தேகமின்றி ஏற்கெனவே மிகவும் வயதாகிவிட்டேன்—ஆனால், துணியால் கூட செய்யப்படாத ஆடைகளை அணிந்து பெண்கள் நொண்டி நொண்டி நடக்கும் ஒரு உலகத்திற்காக நான் படைக்கப்படவில்லை. அந்த மென்மையான, சிவந்த இலைகளின் கீழ் ஒரு காலத்தில் இருந்தவற்றில் எதுவும் மிஞ்சவில்லை என்றால்—அவை ஒரு காலத்தில் வடிவமைத்த நேர்த்தியான காட்சிகளுக்குப் பதிலாக அநாகரிகமும் பைத்தியக்காரத்தனமும் வந்துவிட்டால்—இந்த மரங்களின் கீழ் வருவதில் என்ன பயன்? என்ன கொடுமை! நேர்த்தி மறைந்துவிட்ட நிலையில், ஒரு காலத்தில் நான் அறிந்திருந்த பெண்களை நினைத்துப் பார்ப்பதுதான் எனக்கு இருக்கும் ஒரே ஆறுதல். ஆனால், பறவைக் கூண்டோ அல்லது காய்கறித் தோட்டமோ பொறிக்கப்பட்ட தொப்பிகளை அணிந்திருக்கும் இந்த அருவருப்பான உயிரினங்களை உற்றுப் பார்க்கும் மக்களால், திருமதி ஸ்வானை ஒரு எளிய ஊதா நிறத் தொப்பியிலோ, அல்லது ஒற்றை, நிமிர்ந்த கருவிழிப் பூவால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய தொப்பியிலோ காண்பதில் உள்ள வசீகரத்தை எப்படி உணர முடியும்? குளிர்காலக் காலைகளில், நீர்நாய் உரோம அங்கியையும், அதிலிருந்து இரண்டு கவுதாரி இறகுகள் துருத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு எளிய பெரெட் தொப்பியையும் அணிந்திருந்த திருமதி ஸ்வானை நான் நடந்தே சந்தித்தபோது உணர்ந்த அந்த உணர்ச்சியை, அவர்களுக்கும் என்னால் எப்போதாவது புரிய வைத்திருக்க முடியுமா? ஆயினும், அவரது மேலாடையின் நெஞ்சில் நசுக்கப்பட்டிருந்த ஊதா மலர்க்கொத்தே, அவரைச் சுற்றியிருந்த வரவேற்பறையின் செயற்கையான கதகதப்பை வெளிப்படுத்தியது. சாம்பல் நிற வானம், உறைபனிக் காற்று, மற்றும் கிளைகளற்ற மரங்களுக்கு மத்தியில் மலர்ந்திருந்த அவற்றின் உயிரோட்டமான நீலப் பூக்கள், அவளது வரவேற்பறையில் (எரியும் நெருப்புக்கும் பட்டு சோஃபாவுக்கும் அருகில், மூடிய ஜன்னல் வழியே பொழியும் பனியைப் பார்த்தபடி) இருந்த பூச்சாடிகளிலும் செடித் தொட்டிகளிலும் இருந்த மலர்களைப் போலவே அதே வசீகரத்தைக் கொண்டிருந்தன: அதாவது, ஒரு மனிதச் சூழலுக்குள்—அந்தப் பெண்ணின் சூழலுக்குள்—இருந்துகொண்டே, பருவத்தையும் காலநிலையையும் வெறும் ஒரு சட்டகமாகக் கருதும் அந்த வசீகரம். மேலும், அந்த உடைகள் அந்தக் காலத்து உடைகளைப் போலவே இருந்திருந்தாலும் எனக்குப் போதுமானதாக இருந்திருக்காது. ஒரு நினைவின் பல்வேறு கூறுகள் எவ்வாறு ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதாலும்—ஒரு கூட்டு முழுமைக்குள் நமது நினைவுகளால் சமநிலையில் வைக்கப்பட்டு, அதிலிருந்து ஒரு பகுதியைக்கூட நம்மால் பிரிக்கவோ நிராகரிக்கவோ முடியாததாலும்—அந்தப் பெண்களில் ஒருவரின் வீட்டில், ஒரு கோப்பை தேநீருடன், திருமதி ஸ்வானின் வீட்டைப் போன்ற அடர் வண்ணம் பூசப்பட்ட சுவர்களைக் கொண்ட ஒரு குடியிருப்பில் (இந்தக் கதையின் முதல் பகுதி முடிவடைந்ததற்குப் பிந்தைய ஆண்டில்) அந்த நாளை முடிக்க நான் ஏங்கினேன். நவம்பர் அந்திப் பொழுதில் ஜொலிக்கும் செவ்வந்திப் பூக்களின் ஆரஞ்சு நிற ஒளியையும், சுடர்விடும் சிவப்பு நிறங்களையும், இளஞ்சிவப்பு மற்றும் வெள்ளைச் சுடர்களையும் காண நான் விரும்பினேன்—(பின்னர் தெரியவருவது போல) நான் விரும்பிய இன்பங்களைக் கண்டடையத் தவறிய தருணங்களைப் போன்ற தருணங்கள் அவை. ஆனாலும் இப்போது, ​​அவை எதற்கும் வழிவகுக்கவில்லை என்றாலும், அந்தத் தருணங்களுக்கே உரிய ஒரு வசீகரம் இருந்ததாகத் தோன்றியது. நான் நினைவில் வைத்திருந்தபடியே அவற்றை மீண்டும் கண்டறிய விரும்பினேன். ஐயோ! இப்போது நீல நிற ஹைட்ரேஞ்சாக்கள் ஆங்காங்கே பூத்த, முற்றிலும் வெள்ளை நிற லூயி XVI அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் மட்டுமே இருந்தன. மேலும், அவர்கள் மிகவும் தாமதமாகத்தான் பாரிஸுக்குத் திரும்பினார்கள். திருமதி ஸ்வான் ஏதேனும் ஒரு நாட்டுப்புற வீட்டிலிருந்து, தேநீர் விருந்துக்குப் பிறகு, பிப்ரவரி வரை தான் திரும்ப மாட்டேன் என்று பதிலளித்திருப்பார்.
...அந்தச் சாமந்திப் பூக்களின் காலத்தில், நான் அவரிடம் அந்த நினைவின் கூறுகளை—நான் மீண்டும் செல்ல முடியாத ஒரு தொலைதூர ஆண்டோடு, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தோடு அது பிணைக்கப்பட்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன்—மீண்டும் கட்டமைத்துத் தருமாறு கேட்டிருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? அத்துடன், ஒரு காலத்தில் வீணாகத் தேடப்பட்ட இன்பத்தைப் போலவே எட்டமுடியாததாகிவிட்ட அந்த விருப்பத்தின் கூறுகளையும் விவரிக்குமாறு கேட்டிருந்தால்? மேலும், அதற்குக் காரணமான அதே பெண்களும் அங்கே இருந்திருக்க வேண்டும்—அதாவது, ஒரு காலத்தில் என் ஆர்வத்தைத் தூண்டிய பெண்கள்; ஏனெனில், நான் இன்னும் நம்பிக்கையுடன் இருந்த அந்த நாட்களில், என் கற்பனை அவர்களைத் தனித்து அடையாளம் கண்டு, அவர்களுக்கு ஒரு புராணத் தன்மையை அளித்திருந்தது. ஐயோ! 'அவென்யூ டெஸ் அகாசியாஸ்' (Avenue des Acacias) எனப்படும் மிர்ட்டில் மரங்களின் பாதையில் அவர்களில் சிலரை நான் மீண்டும் கண்டேன்: அவர்கள் இப்போது தங்கள் பழைய தோற்றத்தின் பயங்கரமான நிழல்களாக மட்டுமே இருந்தனர்; அந்த மரச்சோலைகளுக்கு இடையே—வெர்ஜிலின் கவிதைகளில் வருவது போன்ற அந்தச் சூழலில்—அவர்கள் அலைந்து திரிந்து, ஏதோ ஒன்றை—அது என்னவென்று யாருக்குத் தெரியும்—தீவிரமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். நான் அந்த வெறிச்சோடிய பாதைகளிடம் வீணான கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோதே அவர்கள் வெகு காலத்திற்கு முன்பே அங்கிருந்து அகன்றுவிட்டிருந்தனர். சூரியன் மறைந்துவிட்டது. 'பாயா' (Bois) எனப்படும் அந்த வனப்பகுதியின் மீது இயற்கை மீண்டும் தன் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக்கொண்டிருந்தது; பெண்களுக்கான 'எலிசியன்' (Elysian) சொர்க்கம் என்ற அந்த இடத்தின் பிம்பம் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டிருந்தது; செயற்கையான காற்றாலையின் மேலே உண்மையான வானம் சாம்பல் நிறத்தில் காட்சியளித்தது; காற்று 'பெரிய ஏரியை' (Great Lake) சிறிய அலைகளாகக் கிளறியது—ஒரு உண்மையான ஏரியைப் போலவே; பெரிய பறவைகள் அந்த வனப்பகுதிக்குக் குறுக்கே வேகமாகப் பறந்து சென்றன—ஒரு உண்மையான காட்டைப் போலவே—மற்றும் கூர்மையான ஒலிகளை எழுப்பியவாறு பெரிய ஓக் மரங்களின் மீது ஒவ்வொன்றாக வந்து அமர்ந்தன; அந்த மரங்கள், தங்கள் பழங்காலத் துறவிகளின் (druids) கிரீடங்களைப் போன்ற கிளைகளுடனும், 'டோடோனா' (Dodona) காலத்து கம்பீரத்துடனும், கைவிடப்பட்ட அந்தக் காட்டின் மனிதத்தன்மையற்ற வெறுமையை பறைசாற்றுவது போல் தோன்றின; யதார்த்தத்திற்குள் நினைவுகளின் பிம்பங்களைத் தேடுவதில் உள்ள முரண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள அவை எனக்கு உதவின—நினைவிலிருந்து மட்டுமே பெறப்படும் அந்த வசீகரமும், புலன்களால் நேரடியாக உணரப்படாத தன்மையும் அந்தப் பிம்பங்களில் எப்போதும் இருக்காது அல்லவா? எனக்குத் தெரிந்த அந்த யதார்த்தம் இனி இல்லை. 'மேடம் ஸ்வான்' (Mme Swann) அதே நேரத்தில், அதே தோற்றத்துடன் வராமல் போனது மட்டுமே போதும், அந்தப் பாதையை முற்றிலும் வேறொன்றாக மாற்றிவிட. நமக்குத் தெரிந்த இடங்கள், வசதிக்காக நாம் அவற்றை அமைத்துக்கொள்ளும் இடவெளி சார்ந்த உலகத்திற்கு மட்டுமே சொந்தமானவை அல்ல. அவை அக்காலத்தில் நம் வாழ்க்கையை உருவாக்கிய தொடர்ச்சியான உணர்வுகளின் ஒரு மெல்லிய பகுதி மட்டுமே; ஒரு குறிப்பிட்ட பிம்பத்தின் நினைவு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்திற்கான ஏக்கம் மட்டுமே; மேலும் வீடுகள், சாலைகள் மற்றும் பாதைகள் அனைத்தும்—ஐயோ—ஆண்டுகளைப் போலவே நிலையற்றவை. *** ப்ராஜெக்ட் குட்டன்பெர்க் மின்நூல் 'ஸ்வான்ஸ் வே' (Swann's Way) நிறைவு ***
$$