சூனியக்காரி - தாராசங்கர் tr. by deepseek from bengali

 சூனியக்காரி
இப்பெயரைச் சூட்டியது யார், எப்போது என்பது குறித்த வரலாறு வெகு காலத்திற்கு முன்பே மறதியின் ஆழத்தில் புதையுண்டுவிட்டது; ஆயினும், அப்பெயர் இன்றும் தனது அச்சமூட்டும் கம்பீரத்துடன் நிலைத்திருக்கிறது. நீர் வற்றிய, நிழலற்ற, அடிவானம் வரை விரிந்து கிடக்கும் ஒரு பெரும் வனாந்திரமான *சத்தி-ஃபதார் மத்*தின் (Chhati-fatar Math) ஒரு விளிம்பில் நின்று, மறுபுறத்தை நோக்கினால், தொலைவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தைக் குறிக்கும் மரங்கள், அந்த நிலப்பரப்பின் பின்னணியில் ஒரு கரிய மைக்கறை போல மட்டுமே காட்சியளிக்கின்றன. இந்தப் பெருவெறுமையின் நடுவே, மனித மனம் ஒரு விசித்திரமான, ஆழ்ந்த துயர உணர்வுக்குள் சறுக்கி விழுவது போலத் தோன்றுகிறது. இந்த வனாந்திரத்தின் ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனைக்குக் கடந்து செல்ல முயல்வது, மரணம் எனும் மிக எதார்த்தமான சாத்தியக்கூறை எதிர்கொள்வதற்குச் சமம்—குறிப்பாகச் சுட்டெரிக்கும் கோடை மாதங்களில், தணிக்க முடியாத தாகத்தால் ஒருவனது நெஞ்சமே வெடித்துவிடும் அபாயம் அங்குண்டு. அத்தகைய தருணங்களில், *சத்தி-ஃபதார் மத்*தானது—தனது பெயருக்குப் பொருத்தமான ஒரு கொடூரமான பெருமையுடன்—சீறிப்பாயும் ஒரு பெருந்தொற்றின் அழிவுத்தாண்டவத்திற்கு ஈடுகொடுக்கத் துடிப்பது போலத் தோன்றுகிறது. அடர்த்தியான புகைமூட்டம் போன்ற ஒரு துகள் போர்வை—காய்ந்து வெடித்த நிலத்திலிருந்து வானத்தின் மடி வரை—அனைத்தையும் போர்த்திக்கொள்கிறது; அந்தப் பெருவெளியின் தொலைதூர எல்லையைக் குறிக்கும், மை போன்ற வடிவத்தில் தெரிந்த அந்தக் கிராமத்தின் உருவம் கிட்டத்தட்டக் கண்ணுக்கே தெரியாதவாறு மறைந்துவிடுகிறது. அத்தருணங்களில், *சத்தி-ஃபதார் மத்*தின் தோற்றம் உண்மையிலேயே திகிலூட்டுவதாகவும் அச்சமூட்டுவதாகவும் காட்சியளிக்கிறது. புகை போன்ற ஒரு சாம்பல் நிறப் படலம் வெற்று வானில் மிதந்து செல்கிறது; அதே வேளையில் கீழே—புற்களே முளைக்காத அந்த நிலத்தில்—சமீபத்தில் அணைக்கப்பட்ட ஒரு ஈமச்சடங்குத் தீயிலிருந்து எழும் வெப்பமும், சாம்பல் போன்ற வெறுமையும் கவிந்து நிற்கின்றன. வெளிறிய, மென்மையான தூசு மேடுகள் கிட்டத்தட்ட ஒரு அடி ஆழத்திற்கு அங்கு குவிந்து கிடக்கின்றன. மரங்களைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பரந்த வனாந்திரத்தில் ஆங்காங்கே சிதறிய நிலையில் *கைரி* மற்றும் *சேயாகுல்* போன்ற முள் புதர்ச் செடிகளின் கூட்டங்கள் மட்டுமே தென்படுகின்றன; இங்குப் பெரிய மரங்கள் ஏதும் காணப்படுவதில்லை—ஏனெனில், இந்த மண்ணில் பெரிய மரங்களால் வேரூன்றவே முடிவதில்லை. மேலும், எங்கு தேடினாலும் நீர் கிடைப்பதில்லை; ஆழமான சில குளங்கள் அங்கு இருக்கத்தான் செய்கின்றன—ஆனால், அவற்றில் ஒரு துளி நீர் கூட இருப்பதில்லை.
இந்தப் பெருவெளியைச் சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பில் ஆங்காங்கே சிறிய குக்கிராமங்கள் தென்படுகின்றன—அவை முற்றிலும் படிப்பறிவற்ற விவசாயிகளால் மட்டுமே நிரம்பிய கிராமங்களாகும்.
உண்மையை மறைக்கத் தெரியாத எளிய மனிதர்கள் அவர்கள்; வெகு காலத்திற்கு முன்பு, தொலைவில் மறைந்துபோன ஒரு காலகட்டத்தைச் சார்ந்த ஒரு கதையை அவர்கள் கூறுகிறார்கள்—ஒரு காலத்தில், ஒரு வலிமைமிக்க *நாகம்* (பாம்புத் தெய்வம்) இங்கு வந்து குடியேறியது என்பதே அந்தக் கதையாகும். அந்த வயலின் உயிரூட்டும் ஈரப்பதத்தையும், விதைகளை முளைக்கச் செய்யும் அதன் இயல்பான சக்தியையும் சுட்டெரித்து அழித்தது, அந்தப் பாம்பின் கொடிய விஷமே என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள். அதன் விளைவாகவே, அந்த வயல் இன்று நாம் காணும் அந்தப் பயனற்ற, பாழடைந்த தரிசு நிலமாக மாறிப்போனது. அக்காலத்தில், வானில் சிறகடித்துப் பறக்கும் பூச்சிகளும் பறவைகளும் கூட, அந்த விஷத்தின் தாக்கத்தால் நிலைகுலைந்து, உதிர்ந்த இலைகளைப் போலச் சுழன்று கீழே விழுந்து, அந்தப் பெரும் பாம்பு அரசனின் அகன்ற வாய்க்குள் நேராகச் சென்று விழுந்தன என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
117
அந்தப் பாம்பு இப்போது இல்லை; ஆயினும், அந்த இடத்தைச் சூழ்ந்துள்ள நச்சுத்தன்மை சற்றும் குறையவில்லை. அதுவே அந்தச் சாபத்திற்குரிய *சட்டி-ஃபதார் மாத்* (Chhati-fatar Math)—அதாவது "இதயம் வெடிக்கும் வயல்" ஆகும். விதியின் கொடூரமான திருப்பம் போல, ஏற்கனவே நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த இந்த நிலப்பரப்பின் மீது, இப்போது மற்றொரு தீய பார்வை விழுந்திருக்கிறது. அந்த வயலின் கிழக்கு எல்லையில் *தால்டாலி* (Daldali) எனும் ஆழமான, சேறு நிறைந்த, ஊற்று நீர் பாயும் ஒரு சதுப்பு நிலம் அமைந்துள்ளது; அந்தச் சதுப்பு நிலத்தின் மேலாகவே, ராம்நகரைச் சேர்ந்த 'சாஹா' (Saha) குடும்பத்தினருக்குச் சொந்தமான ஒரு மாந்தோப்பு அமைந்திருக்கிறது. கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக, அந்த மாந்தோப்பிற்குள்ளேயே ஒரு *டாகினி* (Dakini)—அதாவது ஒரு சூனியக்காரி—வசித்து வருகிறாள்; அவள் அளவற்ற ஆற்றல் கொண்டவள்; இரக்கமற்ற, கொடூரமான ஒரு மூதாட்டி. மக்கள் அவளைத் தவிர்ப்பதற்கென்றே தங்கள் வழிகளை மாற்றிக்கொள்கிறார்கள்; ஆயினும், கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாக அவளைத் தொலைவிலிருந்தே கவனித்து வருவதால், அவளது உடலமைப்பின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் அவர்களால் இப்போது மிகத் துல்லியமாக விவரிக்க முடிகிறது. அவளது பார்வை சற்றும் இமைப்பதில்லை என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள்; அந்த நாற்பது நீண்ட ஆண்டுகளாகவும், அந்தப் பார்வை சற்றும் விலகாமல், அமைதியான தீவிரத்துடன், அந்தப் பாழடைந்த வயலின் மீதே நிலைத்திருக்கிறது.
அந்த மாந்தோப்பின் நிழலில், *தால்டாலி* சதுப்பு நிலத்திற்கு அருகிலேயே, ஒரு தனித்த மண் குடிசை அமைந்திருக்கிறது; அதன் நுழைவாயில் நேராக அந்த *சட்டி-ஃபதார் மாத்* வயலை நோக்கியவாறு இருக்கிறது. அந்த நுழைவாயிலுக்கு முன்பாக, வைக்கோலால் வேயப்பட்ட கூரையைக் கொண்ட ஒரு குறுகிய திண்ணை நீண்டு விரிந்திருக்கிறது. அங்கே, முழுமையான அசைவற்ற நிலையில் அமர்ந்திருக்கும் அந்த மூதாட்டி, இமைக்காத கண்களுடன் அந்த *சட்டி-ஃபதார் மாத்* வயலையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது அன்றாடப் பணி என்னவென்றால், முதலில் தனது எளிய இருப்பிடத்தைச் சுத்தம் செய்வதுதான்—அதை மெழுகிப் பெருக்கி, தரையின் மீது பசுஞ்சாணக் கரைசலைக் கொண்டு புதிதாக மெழுகுவது—அதன் பிறகு அவள் பிச்சையெடுக்கப் புறப்படுகிறாள். தனது பிச்சை எடுக்கும் பணியை நிறைவு செய்ய அவள் இரண்டோ அல்லது மூன்றோ வீடுகளுக்குச் சென்றாலே போதுமானது; அவளைக் கண்டதும் ஏற்படும் கடும் அச்சத்தின் காரணமாகவே, மக்கள் அவளுக்குத் தாராளமாகப் பிச்சையிடுகிறார்கள். அவள் சுமார் ஒரு *செர்* (ஏறக்குறைய ஒரு கிலோகிராம்) அரிசியைச் சேகரித்தவுடன், மேற்கொண்டு யாசிக்காமல் வீட்டிற்குத் திரும்புகிறாள். திரும்பி வரும் வழியில், அவள் சேகரித்த அரிசியில் பாதியை ஒரு கடைக்காரரிடம் விற்று, அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு சிறிதளவு உப்பு, கடுகு எண்ணெய், மற்றும் சிறிதளவு மண்ணெண்ணெய் ஆகியவற்றை வாங்குகிறாள். வீட்டிற்கு வந்ததும், அவள் மீண்டும் வெளியே செல்கிறாள்—இந்த முறை எரிபொருளுக்காக உலர்ந்த சாண வறட்டிகளையும் சில காய்ந்த குச்சிகளையும் தேடி. அதன்பிறகு, அன்றைய நாள் முழுவதும், அவள் தனது திண்ணையில் முழுமையான, ஆழ்ந்த அமைதியில் அமர்ந்திருக்கிறாள். இவ்வாறு, நாற்பது ஆண்டுகளாக, அவர் அதே மாறாத வழக்கத்தைப் பின்பற்றி, இந்த வயல்வெளியை வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த முதியவரின் வீடு பூர்வீகமாக இந்த இடத்தைச் சேர்ந்ததல்ல; உண்மையில், அவருடைய உண்மையான வீடு எங்கே இருக்கிறது என்று யாருக்கும் உறுதியாகத் தெரியாது. ஆயினும், மூன்று நான்கு கிராமங்களை ஏறக்குறைய அழித்த பிறகும், ஒருமுறை வானத்திலேயே ஒரு மரத்தை வழிநடத்தியபோதும், சுட்டெரிக்கும் இந்த பாழடைந்த சமவெளியில் இருந்த ஆழமான, தாழ்வான பள்ளத்தால் அவன் கவரப்பட்டான் என்பதில் சந்தேகமில்லை; அங்கே அவன் இறங்கித் தன் இருப்பிடத்தைக் கட்டிக்கொண்டான். அவன் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தனிமையை விரும்புகிறான்; அவன் மனிதத் துணையை நாடுவதில்லை.

ஒரு மனிதனைக் கண்டாலே, அவனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் ஒரு தீய உந்துதல் அவனுள் எழுகிறது. இந்த அழிவுகரமான, பேராசை கொண்ட சக்தி—ஒரு பாம்பைப் போல—தன் படபடக்கும் நாவை நீட்டி, தன் படத்தை உயர்த்தி, வெறித்தனமாக ஆடத் தொடங்குகிறது. இது மட்டும் இல்லையென்றால், அவனும் மற்றுமொரு சாதாரண மனிதனாகத்தான் இருந்திருப்பான்.

தன் பார்வையையே ஒரு கணம் கண்டதும், அவன் தன்னையறியாமல் நடுங்குகிறான்—அந்தப் பார்வை, கடந்த காலப் பழமையில் ஊறியிருந்தது.
ஒரு கண்ணாடி—அதனுள் தெரிந்த தன் கண்களின் பிம்பத்தையே உற்றுநோக்கியபோது, ​​அவனுக்குள் ஒருவித அச்சம் குடிகொண்டது. அந்தச் சிறிய, குறுகிய கண்களுக்குள் இரண்டு செம்பழுப்பு நிற நட்சத்திரங்கள் மின்னின; அவனது பார்வைக்கு ஒரு கத்தியின் கூர்மையையும், பளபளப்பையும் கொண்ட ஒரு விளிம்பு இருந்தது. முதுமையினால் அவனது முகம் சுருங்கிப்போயிருந்தது; அவனது தலைமுடி ஆளிநார் போல வெண்மையாக மாறியிருந்தது; அவனது வாயில் பற்களே இல்லை. தன் பிம்பத்தையே அவன் தொடர்ந்து உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவனது உதடுகள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் நடுங்கத் தொடங்கின. அவன் அந்தக் கண்ணாடியைக் கீழே வைத்தான். கண்ணாடியைச் சுற்றியிருந்த மரச்சட்டம், காலப்போக்கில் முற்றிலுமாக கருமை நிறம் பூண்டிருந்தது; ஆயினும், அது புதிதாக இருந்தபோது—எத்துணை அழகான செந்நிறச் சாயலை அது கொண்டிருந்தது! எத்துணை அற்புதமான பளபளப்பை அது பெற்றிருந்தது! அந்தக் கண்ணாடியும் கூட, சூரிய ஒளி படும் ஒரு குளத்து நீரைப் போலத் தெளிவுடனும், ஒளியுடனும் திகழ்ந்திருந்தது. அந்தக் கண்ணாடிக்குள் ஒரு முகம் எத்துணைத் துல்லியமாகவும், தெளிவாகவும் தென்படுமே! அவனது சிறிய நெற்றியைச் சூழ்ந்து அடர்த்தியான, கரிய நிறத்திலான—மேலும் லேசான செந்நிறப் பொலிவு கொண்ட—தலைமுடி படர்ந்திருந்தது. அவனது நெற்றிக்குக் கீழே கூர்மையான, கழுகு மூக்கு போன்ற ஒன்று அமைந்திருந்தது; அவனது கண்கள் உண்மையில் சிறியவைதான்—ஆனால் அவற்றுக்குள் இருந்த கருவிழிகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவு உக்கிரத்துடன் விளங்கின. அந்தக் கண்களைக் காண்போர் எவரும் அச்சம் கொள்வர்; ஆயினும், அதே வேளையில் அவை விசித்திரமானதொரு ஈர்ப்பையும் கொண்டிருப்பதாக அவர்கள் உணர்ந்தனர்; அந்தச் சிறிய கண்கள் மேலும் குறுகி, வானத்தின் பரப்பையே ஊடுருவிச் செல்லும் வல்லமை கொண்டவை போலத் தோன்றின. திடீரென, அவன் உடல் சிலிர்த்தது—அந்த ஊடுருவும் பார்வை, அந்தக் கத்தி போன்ற கண்கள்... அத்தகைய ஒரு பார்வையால் ஒரு பெண்ணின் இதயம் தாக்கப்படும்போது, ​​அவளுக்கு அதிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பே ஏதும் இருப்பதில்லை. அது எங்கிருந்து வந்தது, அது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது, அல்லது எத்தன்மையுடன் அது அரங்கேறியது—எதையும் அவளால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள இயலாது; அவள் அந்தப் பார்வையிலேயே முற்றிலுமாகத் தொலைந்துபோவாள்.அந்த முதல் நாளின் நிகழ்வுகளை அவள் மிகத் தெளிவாக நினைவுகூர்ந்தாள்.
*புபாஷிப்-தலா*வின்—அதாவது, ஆலமரத்தடியில் அமைந்திருந்த அந்தச் சன்னதியின்—நேர் எதிரே, *துர்காசாகர்* குளத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் நீண்ட படிக்கட்டு வரிசை அமைந்திருந்தது. அவள் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தாள்; நீரின் மேற்பரப்பிற்குக் கீழே, அவளுடைய பிம்பம்—தலைகீழாக, தலை கீழ்ப்புறமாகத் திரும்பிய நிலையில்—அலைகளின் அசைவிற்கேற்பத் தள்ளாடி அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தது. நீர் அமைதியடைந்ததும், அந்தப் பிம்பம் ஒரு சிறுமியின்—பத்து அல்லது பதினோரு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு குழந்தையின்—துல்லியமான உருவமாகத் தெளிவுபெற்று, அவளையே நிமிர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென்று, பக்கத்து வீட்டிலிருந்து ஹரு சௌத்ரி ஓடிவந்தார்; அவளுடைய கூந்தலைப் பற்றி இழுத்துச் சென்று, கல் பதிக்கப்பட்ட அந்தப் படிக்கட்டுகளின் மீது அவளைப் பலமாக வீசியெறிந்தார். அவருடைய குரலின் அந்த இடிமுழக்கத்தைப்போன்ற எதிரொலியை அவளால் இப்போதும் கேட்க முடிந்தது: "ஏ கள்ளப் பிறவிப் பிசாசே! என் மகனுக்கு நீதானே திருஷ்டி வைத்தாய்? உனக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்! உன்னைக் கொன்றே விடுவேன், ஏ சண்டாளி!"
ஹரு சர்க்காரின் அந்தப் பயங்கரமான முகம் இப்போதும் அவள் கண்களுக்கு முன்னால் மிகத் தெளிவாகத் தோன்றுவதுபோல் இருந்தது.
பயத்தால் நிலைகுலைந்துபோன அவள், உரக்கக் கதறி அழுதுகொண்டே கூறினாள்: "ஐயா! உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்—உங்கள் காலடியிலேயே விழுந்து வணங்குகிறேன்!"
"என் மகன் *முரி* (பொரி) சாப்பிடுவதைப் பார்த்து, உனக்கும் அதைச் சாப்பிட ஆசை எழுந்திருந்தால், அதை என்னிடம் நேராகச் சொல்லியிருக்கலாமே, ஏ சண்டாளி?"
ஆம், அவளுக்கு உண்மையில் ஆசை எழுந்திருந்ததுதான்—உண்மையாகவே ஆசை எழுந்திருந்தது! அதைப் பார்த்ததும் அவளுடைய வாய் முழுவதும் எச்சிலால் நிரம்பி வழிந்தது.
"ஏ சண்டாளி! என் மகன் வயிற்று வலியால் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறான்!"
இன்றும் கூட, அப்படி ஒரு விஷயம் எப்படி நடந்திருக்க முடியும்—அப்படி ஒரு விஷயம் *எப்படி* நடக்க முடியும்—என்று அவளால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. ஆயினும், அதுவே உண்மை என்பதில் எள்ளளவும் ஐயத்திற்கு இடமில்லை. அது அவளுக்குத் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது: அவள் ஹரு சர்க்காரின் வீட்டிற்குச் சென்று, தேற்ற முடியாத அளவு அழுதுகொண்டே, தன் மனதிற்குள் ஒரு அமைதியான பிரார்த்தனையைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்: "இறைவா! அவனை மீண்டும் குணமாக்கு; தயவுசெய்து அவனை நலமாக்கு." "நான் என் பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்கிறேன்—இதோ பார், நான் திருப்பிவிட்டேன்," என்று எத்தனை முறை அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்! வியக்கத்தக்க வகையில், சிறிது நேரத்திலேயே—இரண்டு முறை வாந்தி எடுத்த பிறகு—அந்தச் சிறுவன் குணமடைந்து உறங்கிப்போனான். சர்க்கார் கூறியிருந்தார்: "அவளுக்கு ஒரு மாம்பழத்தையும், இரண்டு கைப்பிடி பொரியையும் கொடு."

சர்க்காரின் மனைவி ஒரு துடைப்பக்கட்டையை ஓங்கி உயர்த்தி, சீறினாள்: "அந்தப் பாவிக்கு நான் ஒரு கைப்பிடி சாம்பலைத்தான் கொடுப்பேன்! தாய், தந்தை அற்ற அனாதை அவள்—பெண் பிள்ளை என்பதால் நான் அவள் மீது இரக்கம் காட்டுகிறேன்—ஆனால் அந்தச் சபித்தவளோ, நான் என் சொந்தப் பிள்ளைகளுக்கு உணவளிக்கும் நாட்களில்தான் சரியாக வந்து நிற்கிறாள்! இப்போது, ​​என் மகன் மீது அவள் தன் தீய பார்வையை வீசியிருக்கிறாள்! அவளைப் பாருங்கள்—அவள் அங்கேயே நின்று கொண்டு, நாங்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்! அவள் கண்களில் தெரியும் அந்தப் பார்வையின் காரணமாகவே நான் எப்போதும் அவள் மீது சந்தேகம் கொண்டிருந்தேன்; என் பிள்ளைகளுக்கு உணவளிக்கும்போது அவள் அருகில் இருக்கும்படி நான் ஒருமுறை கூட அனுமதித்ததில்லை. இன்றோ, நான் கோக்காவுக்கு உணவைப் பரிமாறிவிட்டு ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றிருந்தேன்; அதற்குள் எப்படியோ அவள் உள்ளே நுழைந்து, அவனுக்கு நேர் எதிரே வந்து நின்றுவிட்டாள். அவள் அவனைப் பார்த்த அந்தப் பார்வையை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்!"

வெட்கத்தாலும் அச்சத்தாலும் நிலைகுலைந்துபோன அந்தச் சிறுமி, அங்கிருந்து ஓடிவிட்டாள். அன்று இரவு, கிராமத்திற்குள் அமைந்திருந்த எந்த ஒரு வீட்டின் திண்ணையிலும் அவளுக்குத் தூங்குவதற்கு இடமே கிடைக்கவில்லை; அதற்கு மாறாக, கிராமத்தின் எல்லைப்புறத்தில், சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழமையான ஆலமரத்தின் அடியிலே அவள் படுத்துக்கொண்டாள். இரவு முழுவதும் அவள் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்; அழுதுகொண்டே, "இறைவா, என் கண்பார்வையைத் திரும்பத் தா—இல்லையென்றால், என்னை முற்றிலுமாகப் பார்வையற்றவளாக ஆக்கிவிடு," என்று பிரார்த்தித்தாள்.

ஒரு ஆழ்ந்த பெருமூச்சு, அதுவரை களிமண் சிலையைப் போல அசைவற்றுக்கிடந்த அந்த மூதாட்டியின் உடலில், மெல்லிய அசைவு ஒன்றை இறுதியாக ஏற்படுத்தியது. அவளது உதடுகள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் நடுங்கத் தொடங்கின.

முற்பிறவியில் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் ஏதுமில்லை—அப்படியிருக்கையில், இதில் கடவுள்களின் தவறு என்ன இருக்க முடியும்? இதில் தலையிடுவதற்கு அவர்களுக்குத்தான் என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது? அந்த நிகழ்வை அவள் மிகத் தெளிவாக நினைவுகூர்ந்தாள்: இனி ஒருபோதும் இல்லறத்தாரின் வீட்டிற்குள் காலெடுத்து வைப்பதில்லை என்று அவள் உறுதியெடுத்திருந்தாள். வீட்டின் வெளிவாசலில் நின்றுகொண்டு மட்டுமே அவள் பிச்சை கேட்பது என்று தீர்மானித்திருந்தாள்—அவளது குரல் தொண்டைக்குள்ளேயே அடைத்துக்கொள்வது போலத் தோன்றும்; ஆயினும், மிகுந்த சிரமத்துடனும் பெரும் முயற்சியுடனும் அவள் மெல்ல முணுமுணுப்பாள்: "தாயே, எனக்கு ஒரு பிடி பிச்சை கிடைக்குமா? *ஹரிபோல்!*"

"யார் அது? நீதானா? ஜாக்கிரதை—வீட்டிற்குள் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைத்துவிடாதே! எச்சரிக்கிறேன்!"

"இல்லை தாயே... நான் உள்ளே வரமாட்டேன் தாயே." 923
ஆனால் அடுத்த கணமே, ஏதோ ஒன்று உயிர்பெற்றுத் துடிப்பது போன்ற ஓர் உணர்வு அவளது மனதிற்குள் அசைந்தெழுவது போல் தோன்றியது. "அது இப்போது மேலெழுந்து வருகிறதா?" வறுத்த மீனின் மணம் எத்துணை அற்புதமாக இருக்கிறது! ஆஹா! அது ஏதோ ஒரு பெரிய, முதிர்ந்த மீனின் சதைப்பற்றுள்ள துண்டாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.
பார்—அங்கே பார்! அதுவே உயிர் மூச்சு! ஒரு பாம்பைப் போல!
ஓ, என்ன வெட்கக்கேடு—என்ன வெட்கக்கேடு! அது உண்மையாகவே எட்டிப் பார்க்கிறதே! அந்தத் துஷ்டனின் சமையலறையில் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்த உணவு வகைகள் அனைத்தும், அவளது சிறிய, கீற்றைப் போன்ற கண்களின் ஒரே பார்வையிலேயே விழுங்கப்பட்டுவிட்டன. அவளது வாய்க்குள், நாக்கின் அடியிலிருந்து, உமிழ்நீர் ஒரு நீரூற்றைப் போலப் பீறிட்டு எழுகிறது.
பல்லாண்டுகளுக்கு முன் வனையப்பட்டு, இப்போது சிதிலமடைந்து நிறம் மங்கிய ஒரு களிமண் சிலைக்கு, திடீரென ஒரு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டு அது ஆட்டம் காண்பது போல—அவளது பலவீனமான, மூட்டு வலிகள் நிறைந்த கைகால்களும் உடல் உறுப்புகளும் ஒரு குழப்பமான, தாளமற்ற அசைவில் இயங்கத் தொடங்கின; அமைதியற்றுத் தவித்த அந்த மூதாட்டி, தன் உடலை அசைத்துத் திருப்பிக்கொண்டாள்; அவளது இடது கையின் நீண்ட, சுருங்கிய விரல் நுனிகள், திண்ணையின் மண் தரையில் ஆழமாகப் பதிந்தன. இது ஏன் நிகழ்கிறது? இது எப்படி நிகழ்கிறது? இது அவளால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு புதிராகவே இருந்தது—தன் வாழ்நாள் முழுவதும் முயன்றாலும் அவளால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்ததில்லை. அமைதியற்ற எண்ணங்களால் நிலைகுலைந்த ஒரு மனதிற்கு, இந்த உலகம் முழுவதுமே இருளில் மறைந்துபோவது போலத் தோன்றுகிறது.
ஆனால் இதைப்பற்றி அவளால் என்ன செய்ய முடியும்? அவளுக்கு யாரேனும் சொல்ல முடியுமா—அவள் *என்ன செய்ய வேண்டும்* என்று, அல்லது அவளால் *என்ன செய்ய முடியும்* என்று? காயம்பட்ட ஒரு விலங்கு, விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளப்பட்டு, திடீரென ஒரு பயங்கரமான கர்ஜனையை எழுப்புவது போலவே—அந்த மூதாட்டியும், ஒரு கூர்மையான, சீறும் ஒலியை எழுப்பியவாறே—திடீரெனத் தன் தலையை ஆட்டினாள்; அதனால் அவளது கலைந்த, பாம்பு போன்ற கூந்தல் நாலாபுறமும் பறக்க, அவள் சட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள். பற்களற்ற ஈறுகளை இறுகக் கடித்துக்கொண்டவளாய், தன் கீற்றைப் போன்ற கண்களிலிருந்து ஒரு பருந்தின் கூர்மையான பார்வையை, சூரியனால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அந்தப் பரந்த வயல்வெளிகள் மீது செலுத்திவிட்டு, அவள் கனமாக மூச்சுவிடத் தொடங்கினாள்.
சூரியனால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அந்தப் பரந்த வயல்வெளிகள், மேலெழும் புழுதியால் அடர்த்தியாகி, மங்கலாகத் தெரிகின்றன. இது சித்திரை மாதம்; நாளின் முதல் சாமம் (காலைப்பொழுது) ஏற்கனவே கடந்துவிட்டது. வயல்வெளிகளை நிறைத்திருக்கும் அந்தப் புழுதிக்கு நடுவே—ஏதோ ஒன்று, மின்னியும் ஒளிர்ந்தும்—வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. அவள் ஒரேயொரு மூச்சு விட்டால், வயலில் உள்ள புழுதிக் குவியல்கள்... பறந்து போய்விடும்! வானம் முழுவதும் சிதறிவிடும்.

இந்த பரந்த வெளியில், அது ஒரு திடமான வெள்ளைப் புள்ளி போலத் தோன்றியது! அங்கே நகர்வது என்ன? ஒரு மனிதனா? ஆம்—நிச்சயமாக ஒரு மனிதன்தான். அவளது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு எழுந்தது. வெறும் ஒரு மூச்சு விடுவதன் மூலம்—புழுதியைச் சுழலச் செய்யும் அதே மூச்சினால்—அந்த மனிதனையும் அவளால் ஊதித் தள்ளிவிட முடியாதா? *ஹி-ஹி-ஹி!* ஒரு பைத்தியக்காரியைப் போலச் சிரித்தபடி—சத்தமில்லாத, குறும்புத்தனமான, கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தைத்தனமான சேட்டையாக—ஒரு விசித்திரமான உந்துதல் திடீரென அவளது மனதில் எழுந்தது.

தளர்ந்து கொண்டிருந்த தன் சக்தியின் ஒவ்வொரு அணுவையும் கொண்டு துடைப்பத்தை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அவள் தன் அடங்காத எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்தப் போராடினாள்—*இல்லை, இல்லை, இல்லை.* அங்கே, அந்தச் சுட்டெரிக்கும், பாழடைந்த வயலில்—அந்தப் பாவப்பட்ட உயிர், வெப்பத்தாலும், அடர்த்தியான, மூச்சுத்திணற வைக்கும் புழுதியாலும் மூச்சுத்திணறி நிச்சயம் மரித்துவிடும்.

*இல்லை.* அவள் மீண்டும் அந்தப் பக்கம் பார்க்க மாட்டாள். அதற்குப் பதிலாக—இங்கேயே இருக்கும் இந்த முற்றத்தைக் கவனிக்கலாமே?

மீண்டும் ஒருமுறை முற்றத்தைப் பெருக்குவது எப்படி இருக்கும்—புழுதியைச் சேகரித்து, சிதறிக் கிடக்கும் இலைகளையும் குச்சிகளையும் ஒழுங்குபடுத்துவது எப்படி இருக்கும்? இன்னும் அமர்ந்தபடியே, அவள் தன் பலவீனமான, உடைந்த உடலை நிமிர்த்தி, தன் துடைப்பத்தால் முற்றத்தைப் பெருக்கத் தொடங்கினாள். திடீரென்று, படபடக்கும் ஒலியுடன், சேகரிக்கப்பட்ட இலைகள் ஒரு பாம்பு நடனம் போல மேல்நோக்கிச் சுழன்றன. துடைப்பத்தால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட புழுதிக் குவியல்கள், இலைகளுடன் கலந்து—அந்த மூதாட்டியையே சூழ்வது போலத் தோன்றின. தூசித் துகள்கள் அவள் முகத்தையும் கண்களையும் மூடி, அவளைத் திகைப்படையச் செய்து, நிலைகுலைய வைத்த வேகமாகச் சுழன்ற இலைகள் அவள் உடல் முழுவதையும் சாட்டையால் அடிப்பது போல் தோன்றின...
அது சுழன்று கொண்டிருந்தது. மெலிந்து, மயிரற்று, நலிவுற்ற நிலையில்—பூனையின் மீது தன் கோபப் பார்வையைச் செலுத்தியவாறே, அந்த மூதாட்டி தன் கையில் இருந்த துடைப்பக் கட்டையை ஓங்கி ஆட்டி, "வெளியே போ! வெளியே போ! வெளியே போ!" என்று கத்தினாள். மீண்டும் மீண்டும், அந்தச் சுழலும் காற்றுச் சுழலைத் தாக்க அவள் முயன்றாள்; ஆனால் அந்தச் சுழல், வயல்வெளியெங்கும் சுழன்று ஆடியவாறே வேகமாக விலகி ஓடியது. வயலின் புழுதி ஒரு இரைச்சலுடன் மேலெழுந்து, சுழலும் துகள்களால் ஆன ஒரு பிரம்மாண்டமான தூணாக உருவெடுத்தது. அங்கே ஒரே ஒரு சுழல் மட்டுமா இருந்தது? ஆங்காங்கே, எண்ணற்ற காற்றுச் சுழல்கள்—சில சிறியனவாகவும், சில பெரியனவாகவும்—முளைத்தெழுந்திருந்தன; அந்த வயல்வெளி முழுவதுமே நடனமாடுவது போலத் தோன்றியது! ஒரே ஒரு பொருள் பல்லாயிரமாகப் பெருகிவிட்டது போல அது காட்சியளித்தது! ஒரு விசித்திரமான, விவரிக்க இயலாத மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, அந்த மூதாட்டியின் மனம் ஒரு குழந்தையைப் போலத் துள்ளிக் குதித்தது. திடீரென்று, அவள் பெரும் சிரமத்துடன் எழுந்து நின்றாள்; துடைப்பக் கட்டையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த தன் கையை நீட்டியவாறே, தன் மெலிந்த உடலால் இயன்ற முழு வேகத்துடன் அவள் தன்னைத்தானே சுழற்றிக்கொள்ளத் தொடங்கினாள். சில கணங்களிலேயே, தடுமாறி ஆடியவாறே, அவள் தரையில் சரிந்து விழுந்தாள். அந்த உயர்ந்த திண்ணையின் ஒரு முனை மேல்நோக்கிச் சாய்வது போலவும், தன்னை ஏதோ ஒரு ஆழம் காணா படுகுழிக்குள் தள்ளிவிடுவது போலவும் அவளுக்குத் தோன்றியது. எழுந்து நிற்பதற்கான வலிமை கூட அவளிடம் எஞ்சியிருக்கவில்லை. ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல, அவள் தன் இரு கைகளையும் கால்களையும் ஊன்றித் தவழ்ந்தவாறே திண்ணையை நோக்கி நகர்ந்தாள். தாகத்தால் தொண்டை வறண்டுபோய், சொல்லொணா வேதனையை அவளுக்கு அளித்தது.
"வீட்டில் யாராவது இருக்கிறீர்களா? ஹலோ?"
திண்ணையின் ஒரு ஓரத்தில், ஒரு குவியலாகச் சுருண்டு படுத்திருந்தாள் ஒரு இளம் பெண்—மென்மையான, அழுகிய கிளை போல, உடலெல்லாம் தளர்ந்து முறுக்கிக்கொண்டிருந்தது. மனிதக் குரல் ஒன்றைக் கேட்டதும், அவள் எப்படியோ தன் தலையை உயர்த்தி, "யார் அது?" என்று கேட்டாள்.
வெளிறிய, மெலிந்துபோன முகத்தையும், வாடிய, வறண்ட உடலையும் கொண்ட ஒரு இளம் பெண்ணாக அவள் இருந்தாள்; பெரும் பிரயத்தனத்துடன், தன் நெஞ்சோடு அணைத்து வைத்திருந்த, தீய்ந்துபோன துணித் துண்டு ஒன்றை அவள் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தாள். சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் காய்ந்துபோன அந்த வயல்வெளிகளை அவள் அண்மையில்தான் கடந்து வந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் குரல் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்பிய அந்த இளம் பெண், மூதாட்டியைப் பார்த்ததும் திடீர் அச்சத்தால் பின்வாங்கினாள்; தயங்கியவாறே, ஒவ்வோர் அடியாகப் பின்னோக்கி நகர்ந்து, "ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கிடைக்குமா?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
மண் தரையில் தன் கைகளை ஊன்றிக்கொண்டு, அந்த மூதாட்டி இப்போது பெரும் சிரமத்துடன் நிமிர்ந்து உட்கார முயன்றாள். அந்த இளம் பெண்ணின் வெளிறிய, வறண்ட முகத்தை உற்றுநோக்கியவாறே அவள் கூறினாள்: "ஐயோ, என் பாவம் நிறைந்த செல்லமே... வா, இங்கே வா—வந்து உட்கார்!"
வரண்டாவின் ஒரு மூலையில் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அமர்ந்துகொண்ட அந்தப் பெண், "தயவுசெய்து, எனக்குச் சிறிதளவு ஏதேனும் கொடுங்களேன்!" என்று வேண்டினாள். அந்த மூதாட்டியின் இதயம் கருணையால் உருகியது; அவள் அவசரமாக அறைக்குள் சென்று, ஒரு பெரிய பித்தளைக் குடத்தில் நீரை நிரப்பினாள். பின்னர்—ஒரு பானைக்குள் கையை விட்டு, ஒரு துண்டு 'பதாலி'யை (உறைந்த வெல்லக்கட்டியை)த் தேடியவாறே—அவள் வினவினாள்: "ஐயோ, என் அன்புச் செல்வமே, இந்தச் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், இந்தப் பாழ்வெளியைக் கடந்து நீ ஏன் வெளியே வரத் துணிந்தாய்?"
வெளியே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண் இன்னும் மூச்சிரைத்துக்கொண்டிருந்தாள்; நடுங்கும், வறண்ட உதடுகளுடன் அவள் பதிலளித்தாள்:
"என் தாயார் மிகக் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டுள்ளார், அம்மா. இன்னும் இருள் விலகாத போதே நான் புறப்பட்டுவிட்டேன். ஆனால் வயல்களின் விளிம்பை அடைந்ததும், நான் வழிதவறிவிட்டேன். வழக்கமாக என் பாதை வயல்களின் ஓரத்தில்தான் செல்லும்; ஆனால் ஏனோ, நான் நேராக வயல்களின் மையப்பகுதிக்கே வந்துவிட்டேன்."
நீர் நிறைந்த குடத்தையும், அந்த 'பதாலி'த் துண்டையும் கீழே வைத்த அந்த மூதாட்டி, அதிர்ச்சியில் நடுங்கிப்போனாள்: அந்தப் பெண்ணின் அருகிலேயே ஒரு சிறு குழந்தை படுத்திருந்தது! உடல் முழுவதும் வியர்வை வழிந்தோட—வெந்நீரில் வேகவைத்த கீரையைப் போலச் சோர்ந்துபோய்—அந்தக் குழந்தை அவளைச் சார்ந்தவாறு சாய்ந்து கிடந்தது. அந்த மூதாட்டி பதற்றத்துடன் கூறினாள்: "இதோ, குழந்தையை என்னிடம் கொடு; நான் இச்சிறுவனின் முகத்திலும் கண்களிலும் சிறிது நீரைத் தெளிக்கிறேன்." அந்தப் பெண் குழந்தையின் முகத்திலும் கண்களிலும் நீரைத் தெளித்தாள்; பின்னர் தன் சேலையின் முந்தானை நுனியை ஈரமாக்கி, குழந்தையின் உடல் முழுவதையும் துடைத்துவிட்டாள்.
சிறிது தொலைவில் அமர்ந்திருந்த அந்த மூதாட்டி, அந்தக் குழந்தையை உற்றுநோக்கினாள். ஆரோக்கியம் நிறைந்த அந்த இளம் தாயின் முதல் குழந்தையாக இவன் இருக்கக்கூடும்—கட்டழகும் கொழுமையும் நிறைந்த ஒரு சிறு உடல்; இளம் சுரைக்காய்த் தளிரைப் போல மென்மையாகவும் சதைப்பற்றுடனும் விளங்கியது. அவளது நடுங்கும் நாக்கின் அடியிலும், பற்களற்ற வாயின் உள்ளேயும், திடீரென ஒரு நீரூற்றுப் பீறிட்டு எழுந்தது போலிருந்தது; அவளது வாய் சூடான, கெட்டியான உமிழ்நீரால் நிரம்பத் தொடங்கியது.
ஆஹா—அந்தக் குழந்தை எவ்வளவு கடுமையாக வியர்த்துக்கொண்டிருந்தது! அவனது உடலின் சாரம்—உடலுக்குள் இருந்த திரவம் அனைத்தும்—வெளியே வடிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்ததோ? அவனது கண்கள் சிவந்துபோயிருந்தன! அதுவாக இருக்குமோ...? ஆனால் அதைப்பற்றி அவளால் என்ன செய்ய முடியும்? அவன் ஏன் அவளுக்கு முன்னால் தோன்றினான்? அவன் ஏன் இங்கே வந்தான்? ஓ, அந்த மென்மையான, கொழு கொழுவென்ற சிறிய உடல்—ஒரு மாவுப் பிண்டத்தைப் போல! அதை இறுகப் பற்றுவது, பிசைந்து நசுக்குவது, அதன் உயிர் முழுமையாக வடியும் வரை தன் வறண்ட, எலும்புக்கூடு போன்ற மார்போடு அதை இறுக்கமாக அழுத்தி அணைத்துக்கொள்வது...! ஒரு தீவிரமான வேட்கையின் நடுக்கம் அவளது வாடிய, மெலிந்த தோலின் மீது மீண்டும் மீண்டும் அலைபாய்ந்தது; அவளது உடல் முழுவதும் கட்டுக்கடங்காமல் நடுங்கியது. ஆ—வியர்வை வழியே, குழந்தையின் உடலிலிருந்த அனைத்து உயிர்ச்சத்தும் கசிந்து வெளியேறி, தன் வாயில் ஊறிய உமிழ்நீரோடு கலப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது... ஒரு தனித்துவமான, பச்சையான, காட்டுமிராண்டித்தனமான வேட்கை அது! "ஓ, வேண்டாம்!" என்று முழுமையான கையறு நிலையோடும் வேதனையோடும் அவள் கதறினாள். "நான் அதைச் செய்துவிட்டேன்—நான் அந்தச் சிறுவனை விழுங்கிவிட்டேன்! ஓடு! ஓடிவிடு—குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு தப்பித்து ஓடு, சொல்கிறேன்!"

குழந்தையின் தாய்—ஒரு இளம் பெண்—இரு கைகளிலும் ஒரு சிறிய பித்தளைக் குடத்தை ஏந்தியவாறு, தாகத்தோடு நீரை மடமடவென்று குடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தக் குடம் அவளது பிடியிலிருந்து நழுவி, கீழே விழுந்து சத்தத்துடன் உடைந்தது.

முகம் வெளிறி, பயத்தால் கோணிப்போன முகபாவனையுடன், அவள் அந்த மூதாட்டியின் சிறிய, துருத்திக்கொண்டிருந்த கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள்; பிறகு தடுமாறும் குரலில், "இது... ராமநகர்தானா? *நீங்கள்தான்*... *அந்த*ப் பெண்ணா?" என்று கேட்டாள்.

இதயத்தை உருக்கும் வகையில் விம்மி அழுதுகொண்டே, அவள் தன் குழந்தையைத் துரிதமாக வாரியெடுத்தாள்—ஒரு தாய்ப்பறவை தன் குஞ்சை அ instinctiveமாகப் பற்றிக்கொள்வது போல அவனை இறுக அணைத்துக்கொண்டாள்—பிறகு, அவளது ஆன்மாவே தப்பித்து ஓடுவது போல வேகமாக ஓடினாள்!

ஆனால் அவளால் என்ன செய்ய முடியும்? தன் வாடிய நகங்களால் தன் மார்பைக் கீறித் திறந்து, அந்தப் பயங்கரமான வேட்கையைத் தன் உடலிலிருந்து பிடுங்கி எறிய வேண்டும் என்ற உந்துதலை அவள் உணர்ந்தாள். தன் நாவையே அறுத்து எறிந்தால் மட்டுமே தனக்கு முக்தி கிடைக்கும் என்று அவள் உணர்ந்தாள். ஓ, எப்பேர்ப்பட்ட அவமானம் இது! நாளை கிராமப் பாதையில் அவள் எந்த முகத்தோடு காலெடுத்து வைப்பாள்? அவளைப் பார்த்து யாரும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசத் துணியமாட்டார்கள் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்; ஆயினும், அவர்கள் முகங்களில் நிச்சயம் தென்படப்போகும் அந்தப் பயத்தையும் அருவருப்பையும் அவளால் எப்படித் தாங்கிக்கொள்ள முடியும்? அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் குழந்தைகள் ஏற்கனவே பயந்து ஓடின—சிலர் அழுதுகூட விட்டனர்; இன்றைய சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் பயத்தின் மிகுதியால் மயங்கியே விழுந்துவிடக்கூடும். ஓ, எப்பேர்ப்பட்ட முழுமையான அவமானம்!

இந்த அவமானத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்காகவே, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவள் நள்ளிரவில் தன் கிராமத்தை விட்டு ஓடினாள். அந்த நாள் அவளுக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவிருந்தது; அன்று அவளும் ஒரு இளம் பெண்ணாகவே இருந்தாள்—முழுமையாக வளர்ந்த ஒரு பெண்ணாக. முந்தைய இரவில், சாவித்திரி—அவளுடைய அதே வயது மற்றும் சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்—ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்திருந்தாள். அன்று அதிகாலையிலேயே, அவர்களைப் பார்ப்பதற்காக இவள் அங்கு சென்றிருந்தாள். சாவித்திரி குழந்தையைத் தன் அருகில் வைத்துக்கொண்டு, வெயிலின் இதமான வெப்பத்தை நுகர்ந்தவாறு வெளியே அமர்ந்திருந்தாள். அந்தக் குழந்தை, மெத்தென்ற ஒரு போர்வையின் மீது படுத்திருந்தது—கருநிற மேனியுடன், பளபளப்பாக, எத்துணை பேரழகுடன்!

அந்தத் தருணத்தில்—இன்று அவளுக்கு ஏற்பட்ட அதே உணர்வு போலவே—அவளுக்குள் ஒரு தீவிர வேட்கை எழுந்தது: அந்தக் குழந்தையை சட்டென்று அள்ளி எடுத்து, தன் மார்போடு இறுக அணைத்துக்கொண்டு—மென்மையான மாவுப் பிசைவைப் போல அதைத் தன் கைகளால் பிசைந்து—வாய் மீது வாய் பதித்து முத்தங்களால் மூழ்கடித்து, அதை அப்படியே முழுமையாக விழுங்கிவிட வேண்டும் என்ற ஒரு வெறி! அன்று... அவளால் அந்த உணர்வை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை; அந்தக் குழந்தையைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, அதன் மீது அன்பைப் பொழிய வேண்டும் என்ற ஒரு சாதாரண ஏக்கம் மட்டுமே அது என்று அவள் அப்போது எண்ணிக்கொண்டாள்.
சாவித்திரியின் மாமியார், கடும் சீற்றத்துடன் அலறியடித்து ஓடிவந்து, அவளைக் கடுமையாகத் திட்டினாள்: "ஏய், மதியற்ற மூதேவி—அனாதைச் சிறுக்கி! உனக்குக் கொழுப்பு மிகவும் கூடிவிட்டது போலிருக்கிறதே; எங்கள் குடும்பத்தின் வருங்கால எஜமானரின் உடலை வைத்து நீ கேலி செய்கிறாயா? என் பொக்கிஷமான குழந்தைக்கு ஏதேனும் நேர்ந்தால், நானே உன்னைச் சும்மா விடமாட்டேன்—நினைவில் வைத்துக்கொள்!"
பின்னர், கதவை நோக்கி விரல் நீட்டியவாறு அவளுக்குக் கட்டளையிட்டாள்: "வெளியே போ! வெளியே போ என்று சொல்கிறேன்! இந்த அனாதைச் சிறுக்கியின் துணிச்சலைப் பார்!"
சாவித்திரி அவசரமாக அந்தக் குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள்; பால் சுரந்து வீங்கியிருந்த அவளது உடல், கட்டுப்படுத்த முடியாதவாறு நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது...
அவள் அந்த அறைக்குள் ஓடி ஒளிந்திருந்தாள். நெஞ்சைப் பிழியும் துயரத்தால் காயமுற்றவளாய், அவள் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டாள். மீண்டும் மீண்டும் அவள் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டாள்—"என்ன அவமானம்! அவர்கள் சொல்வது உண்மையிலேயே அதுதானா? அவள் ஒரு சூனியக்காரி என்றால் என்ன? அதற்காக அவள் சாவித்திரியின் மகனுக்குத் தீங்கு இழைத்துவிடுவாளா என்ன? என்ன அவமானம்!"—என்று கூறி, அவள் இறைவனை நோக்கிக் கதறினாள். அவள் இவ்வாறு வேண்டினாள்: "இதற்கு நீயே நடுவராக இருக்க வேண்டும். சாவித்திரியின் சிறுவனுக்கு முழுமையான நூற்று இருபத்து ஒரு ஆண்டுகள் ஆயுளை நீ அருள வேண்டும் என்று உன்னிடம் யாசிக்கிறேன்; மேலும், உன் கருணையினால், சாவித்திரியின் குழந்தையின் மீது நான் எவ்வளவு ஆழமான அன்பு கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை இந்த உலகிற்கு நீ நிரூபித்துக் காட்ட வேண்டும்!"
ஆனால், அந்தப் பிற்பகல் முழுமையாகத் தொடங்குவதற்குள்ளாகவே, அவள் மீது சுமத்தப்பட்டிருந்த அந்தப் பயங்கரமான, அவமானகரமான பழிச்சொல்—அவள் ஒரு *'டைனி'* (சூனியக்காரி) என்பது—மிகவும் கொடூரமான முறையில் உண்மையாகிப் போனது.
சாவித்திரியின் மகன், ஒரு கந்தல் பொம்மையைப் போலத் தன் உடலை முறுக்கி, வளைத்து நெளிந்தான் என்று பேசிக்கொண்டார்கள்; யாரோ ஒருவன் அவனது நரம்புகளிலிருந்து இரத்தத்தையே உறிஞ்சி எடுப்பது போல, அவன் சொல்லொணா வேதனையில் துடித்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவமானத்தால் நிலைகுலைந்த அவள், அங்கிருந்து ஓடி, கிராமத்தின் சுடுகாட்டைச் சூழ்ந்திருந்த அடர்ந்த புதர்களுக்குள் யாருக்கும் தெரியாமல் ஒளிந்துகொண்டாள். மீண்டும் மீண்டும் அவள் தரையில் துப்பினாள்—அதில் இரத்தம் ஏதேனும் தென்படுகிறதா என்று கூர்ந்து நோக்கினாள். உண்மையை அறியும் ஆவலில், புரிந்துகொள்ளும் தவிப்பில், வாந்தி வரவழைப்பதற்காகத் தன் விரல்களைத் தொண்டைக்குள் கூடச் செலுத்திப் பார்த்தாள். முதல் சில முறைகள் அவளுக்கு எதுவும் தென்படவில்லை; ஆனால் பின்னர் இரத்தத்தின் சிறு துளிகள் தென்பட்டன—இறுதியாக, அவளுக்குள்ளிருந்து புதிய, செக்கச்சிவந்த இரத்தம் பெருக்கெடுத்து வெளியேறியது. அந்த நாளில், அந்த அமைதியான கணத்தில், தன் சொந்தமான, எல்லையற்ற, கொடூரமான சக்தியின் பயங்கரமான உண்மையை அவள் உணர்ந்துகொண்டாள்.
நள்ளிரவு வேளையில்—அது பதினான்காம் திதியாகிய *'சதுர்த்தசி'* நாளாக இருக்க வேண்டும்—ஆம், அது பதினான்காம் திதிதான்—பாகுல் கிராமத்தில் உள்ள தாய் தாராதேவியின் ஆலயத்தில் வழிபாட்டிற்கான முரசுகள் முழங்கத் தொடங்கின. தாய் தாராதேவி ஒரு *'ஜாக்ரத'* தெய்வம்—எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கும், உயிருள்ள தேவி; ஒவ்வொரு பௌர்ணமிக்கு முந்தைய பதினான்காம் திதியிலும், அவளுக்குச் சிறப்பு வழிபாடுகளும், பலிபூஜைகளும் நடத்தப்படுவது வழக்கம். ஆயினும், அந்தத் தாய் தாராதேவி கூட அவளுக்கு எவ்விதக் கருணையும் காட்டவில்லை. "தாயே, என்னை ஒரு சூனியக்காரியிலிருந்து மீண்டும் ஒரு மனிதப் பிறவியாக மாற்று! என் மார்பைப் பிளந்து, என் சொந்த இரத்தத்தையே உனக்குக் காணிக்கையாகச் செலுத்துகிறேன்!"—என்று அவள் எத்தனை முறைதான் உறுதியான சபதம் செய்திருப்பாள்? ஆனால் அன்னை ஒருமுறை கூட தன் பார்வையை உயர்த்தி அவளை நோக்கவில்லை.
நீண்ட, ஆழ்ந்த பெருமூச்சு ஒன்றை உதிர்த்தவாறே, அந்த மூதாட்டியின் இதயம் பாழடைந்து போனது—துயரமும் விரக்தியும் அவளை முழுமையாக ஆட்கொண்டன. அவளது மனதிற்குள் எழுந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும், நூல் அறுந்த பட்டம் போல—கட்டுப்பாடற்று அலைந்து திரிந்து, ஏதோவொரு அறியாத, தொலைதூரப் பெருவெளியில் தள்ளாடி மிதந்து செல்வது போலத் தோன்றின. அவளது சிறிய, குழிவிழுந்த கண்களில் குடியிருந்த வெற்றுப் பார்வையும் அர்த்தமற்ற சூனியமும் திடீரெனக் கூர்மையடைந்து, ஒரு புள்ளியில் நிலைத்தன. அந்த நிலைத்த பார்வையுடன், அவள் *சத்தி-பதார் மாத்* (Chhati-phatar Maath)—அதாவது "இதயத்தைப் பிளக்கும் வெளி" என்று அழைக்கப்படும் அந்தப் பரந்த வெளியை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த *சத்தி-பதார் மாத்* வெளி, சாம்பல் நிறத் தூசியால் மூடப்பட்டுக் கிடந்தது; அதனூடே காற்றும் வீசிக்கொண்டிருந்தது... அந்திப் பொழுதின் மௌனமான, அடர்ந்த, அசைவற்ற இருள் போர்வையின் நடுவே, அனைத்தும் மறைந்துபோய், இருளில் கரைந்துவிட்டதைப் போலத் தோன்றின.

அறியாத வழிப்போக்கன் ஒருவனின் இளம் மகள்—இந்தக் கிராமத்தையும் தாண்டி மேலும் இரண்டு மூன்று கிராமங்களைக் கடந்த பிறகு—சரியாக அந்தச் சாலையிலேயே உயிரிழந்திருந்தாள். அவளைப் பீடித்த காய்ச்சல் ஒருமுறை கூடத் தணியவில்லை; அது இடைவிடாமல் கடுமையாக எரிந்துகொண்டே இருந்தது. யாரோ ஒருவன் அவளது உடலிலிருந்து உயிர்ச்சத்தை முழுமையாகப் பிழிந்தெடுத்துவிட்டது போலிருந்தது. அந்த "யாரோ ஒருவன்" யார்? மகிழ்ச்சியை அழிக்கும் இவளைத் தவிர வேறு யாருமல்ல. வேதனையில் தன் மார்பில் அடித்துக்கொண்டே, அந்தச் சிறுமி கதறினாள்: "நான் ஏன் அங்கே சென்றேன்? ஐயோ, அந்தச் சூனியக்காரியிடம் நான் ஏன் சென்றேன்?"

கிராம மக்கள் அச்சத்தால் நடுநடுங்கிப்போய், அவளைச் சபித்தனர்; அவள் இறந்துபோக வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தனர். ஒரு கட்டத்தில், அவளுக்கு ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், சில வலிமைமிக்க இளைஞர்கள் அந்த நீரூற்றுக்கு அருகில் கூடினர். ஆனால் அந்தப் பழைய சூனியக்காரி, ஒரு நாகப்பாம்பைப் போலச் சீற்றத்துடன் சீறினாள்; அவர்களால் அவளுக்கு என்ன செய்துவிட முடியும்? அவள் ஏன் இவளது பாதையில் குறுக்கிட்டாள்? ஏன் அத்தனை எளிமையான, மென்மையான, அழகான ஓர் இளம் உடல் இவளது கண்களுக்கு நேராகத் தோன்ற வேண்டும்? திடீரென, ஆவேசமான கோபத்தின் உச்சிக்குச் சென்ற அவள், கூர்மையான—ஒரு பருந்தின் அலறலைப் போன்ற—காதைப் பிளக்கும் வகையிலான ஒரு கூக்குரலை எழுப்பினாள். அந்தக் கூக்குரலைக் கேட்டுப் பெரிதும் அஞ்சிய அந்த இளைஞர்கள், அங்கிருந்து ஓடிவிட்டனர்.

இருப்பினும், அவள் இப்போதும் ஒரு சீற்றமடைந்த மலைப்பாம்பைப் போலச் சீறிக்கொண்டே இருக்கிறாள்—தன் ஆன்மாவிற்குள் தேங்கியிருக்கும் நஞ்சை வெளியே கக்கிவிட்டு, மீண்டும் அதைத் தானே விழுங்கிக்கொள்வது போல. சில நேரங்களில், அவள் பித்துப்பிடித்தவளைப் போலக் கலகலவெனச் சிரிக்கத் துடிக்கிறாள்; வேறு சில தருணங்களில், இந்த அகன்ற, வெறிச்சோடிய சமவெளியையே அதிரவைக்கும் வகையில் ஆவேசமாகக் கதற ஏங்குகிறாள்; இன்னும் சில வேளைகளில், தன் மார்பில் அறைந்துகொண்டு, கூந்தலைப் பிய்த்துக்கொண்டு, தன் காலடியில் உள்ள நிலமே பிளந்துவிடும் அளவுக்குப் பூமி அதிரும் துயரத்துடன் கதறி அழ வேண்டும் என்ற அடக்கமுடியாத உந்துதலை உணர்கிறாள். இன்று அவளுக்குப் பசியே இல்லை; சமைப்பதற்கோ, உணவிற்கோ எந்தத் தேவையும் எழவில்லை. ஏனெனில் இன்று—ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத, ரத்தத்தை உறிஞ்சும் பேய்த்தன்மை கொண்ட செயல்மூலம்—ஒரு முழு மனிதக் குழந்தையின் உயிர்ச்சக்தியையே அவள் உணவாகக் உட்கொண்டுவிட்டாள்!

ஒரு மெல்லிய காற்று இதமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. வளர்ந்துவரும் ஒன்பதாம் பிறை நிலவின் வெள்ளி ஒளியில் குளித்து, அந்த அகன்ற, வெறிச்சோடிய சமவெளி ஒரு களங்கமற்ற வெண் கம்பளம் போல விரிந்து கிடந்தது. எங்கோ தொலைவில், ஒரு தனித்த பறவை இடைவிடாமல் கூவிக்கொண்டிருந்தது: "என் கண்கள் போய்விட்டன! என் கண்கள் போய்விட்டன!" மாமரங்களுக்கு இடையே, சில்வண்டுகள் தங்கள் ஓயாத கீதத்தை இசைத்துக்கொண்டிருந்தன. வீட்டின் பின்புறம், ஓடையருகே, ஏதோ ஒரு சலசலப்பு கேட்டது. யாரோ மிக மெல்லிய குரலில், ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வது போல அந்தச் சத்தம் ஒலித்தது. அந்தச் சிறுவர்கள் மீண்டும் தனக்குத் தீங்கு இழைக்கத் திரும்பி வந்துவிட்டார்களா? மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும், மென்மையான காலடிகளுடனும், அந்த மூதாட்டி அறையின் ஒரு மூலைக்கு நகர்ந்து சென்று, எட்டிப் பார்த்தாள். இல்லை, அவர்கள் அல்ல. அது, தன் கணவனால் கைவிடப்பட்ட—பாவுடி (Baudi) சமூகத்தைச் சேர்ந்த—அந்தத் துணிச்சலான பெண்ணும், அவள் மீது காதல் கொண்ட அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞனும்தான்.

அந்தப் பெண் சொன்னாள்: "இல்லை, இப்போது இந்த நேரத்தில் வேறு யார் இங்கு வரப்போகிறார்கள்? நான் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும்." அதற்கு அந்த இளைஞன் பதிலளித்தான்: "ஓ! மக்கள் அடிக்கடி இங்கு வருவது போலப் பேசுகிறாயே! பகல் நேரத்திலேயே இங்கு யாரும் வருவதில்லை; இரவு நேரத்தைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்."

"அது எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். நம்முடைய *சங்கா* (Sanga) திருமணத்திற்கு உன் தந்தை சம்மதிக்க மாட்டார் என்பதால், நான் ஏன் இங்கு உன்னுடன் தங்கியிருக்க வேண்டும்?" "அடடா, என்ன வெட்கக்கேடு! எப்பேர்ப்பட்ட அவமானம்! அவள் வேறு எங்கேதான் போவாள்? அவர்கள் இருவரும் ரகசியமாகச் சந்திக்க வந்திருந்தால், இந்த உலகத்திலேயே *அந்த* இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஏன்? அதற்குப் பதிலாக *அவள்* வீட்டுக்கே வந்திருக்கலாமே? தன்னைப் போன்ற ஒரு கிழவி முன்னால், அப்படி நாணம் காட்டி நடிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? அந்தப் பையன் இப்போது என்னதான் சொல்கிறான்? 'நம் பெற்றோர் நம் திருமணத்திற்குச் சம்மதிக்காவிட்டால், வா—நாம் வேறொரு கிராமத்திற்கு ஓடிப்போய், திருமணம் செய்துகொண்டு, ஒன்றாக ஒரு வாழ்க்கையைத் தொடங்குவோம். உன்னை விட்டுப் பிரிந்து என்னால் உயிர் வாழ முடியாது.'"

"ஆஹா, அந்தப் பையனின் ரசனைதான் என்னே! ஒரு மண் பானையைப் போலச் சற்றும் அழகில்லாத ஒரு பெண்ணை, அவன் இவ்வளவு ஈர்ப்புடையவளாகக் கருதுகிறானே!"

அவள் திடீரென்று, தங்கள் கிராமத்திலிருந்து பத்து *குரோஷ்* தொலைவில் அமைந்திருந்த போல்ப்பூர் நகரத்திலுள்ள ஒரு *பான்-வாலாவின்* (வெற்றிலை விற்பனையாளரின்) கடையில் இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடியை நினைவுகூர்ந்தாள். அந்தக் கண்ணாடியில், பதினான்கு அல்லது பதினைந்து வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான, ஒல்லியான ஒரு பெண்ணின் உருவம் பிரதிபலித்தது. அவளுக்கு அடர்த்தியான கூந்தலும், அகன்ற நெற்றியும், கூர்மையான கழுகு போன்ற மூக்கும், மெல்லிய உதடுகளும் அமைந்திருந்தன. அவளது கண்கள் சிறியவைதான்—இரண்டு பழுப்பு நிறக் கோளங்கள்—ஆயினும், அவற்றுக்கென ஒரு தனித்துவமான வசீகரம் இருந்தது! அவள் அந்தக் கண்ணாடியில் உற்று நோக்கியபோது, ​​உண்மையில் அவள் பார்த்தது அவளுடைய சொந்தப் பிரதிபிம்பத்தையே ஆகும். அக்காலத்தில், அவளிடம் சொந்தமாக ஒரு கண்ணாடி இருக்கவில்லை; சொல்லப்போனால், தன் வாழ்நாளில் அதற்கு முன்பு எங்குமே தன் உருவம் பிரதிபலிப்பதை அவள் பார்த்ததே இல்லை. "ஏய், *நீ* யார்? எங்கிருந்து வருகிறாய்?"—என்று உயரமான, திடகாத்திரமான ஒரு இளைஞன் அவளைக் கேட்டான். அவள் அதற்கு முந்தைய மாலைதான் போல்ப்பூருக்கு வந்திருந்தாள்; சாவித்திரியின் மகனுடன் துணையாக வந்திருந்தாள். அந்தப் பௌர்ணமிக்கு முந்தைய பதினான்காம் திதி இரவிலேயே, அவன் அந்தக் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறி, போல்ப்பூருக்கு வந்து அடைக்கலம் தேடியிருந்தான். அந்த இளைஞனின் தோற்றம் அவளுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றவில்லை; ஆனால், அவன் பேசிய விதம் அவளுக்கு மிகவும் இழிவாகவும், ஆத்திரமூட்டுவதாகவும் பட்டது. அவனை இமைக்காமல் உற்றுப் பார்த்தவாறே, அவள் பதிலுக்கு, "ஏன்? நான் எங்கிருந்து வந்தாலும்—அது உனக்கு என்ன சம்பந்தம்?" என்று கேட்டாள்.
"எனக்கு என்ன சம்பந்தமா? ஒரே குத்தில் உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன்—"
"...நான் உன்னை மண்ணுக்குள்ளேயே புதைத்துவிடுவேன். நான் சொன்னது உனக்குப் புரிந்ததா, ஏ இழிபிறவியே?" கடும் சீற்றத்தால் கொந்தளித்து, பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு நின்ற அவளுக்கு, அந்த மனிதனின் உடலிலிருந்து ரத்தத்தின் கடைசித் துளியையும் உறிஞ்சிவிட வேண்டும் என்ற வெறி எழுந்தது. கருங்கற்பாறைத் துண்டு ஒன்று போல, அவனது உடல்வாகு குறையற்றதாகவும் உறுதியாகவும் இருந்தது. அவளது நாக்கின் அடியில் எச்சில் சுரந்து பெருகியது. பதிலுக்கு ஒரு வார்த்தைகூட உதிர்க்காமல்—அந்த மனிதனை ஒரு முறை உக்கிரமாக, இமைக்காமல் முறைத்துவிட்டு—அவள் திரும்பி அங்கிருந்து நடந்து சென்றாள்.

அன்று, கதிரவன் அடிவானில் மறைந்த அதே வேளையில்—சுண்ணச் சாயம் பூசிய மஞ்சள் நிறப் பெரும் தட்டு ஒன்று போல—மிகப்பெரிய, முழுமையான வட்ட வடிவ நிலவு ஒன்று கிழக்கே எழத் தொடங்கியது. போல்பூரின் (Bolpur) கடைக்கோடியில்—ரயில் தண்டவாளங்களுக்கு மிக அருகிலேயே—அமைந்திருந்த ஒரு பெரிய குளத்தின் படிகட்டுகளில் அமர்ந்துகொண்டு, தனது சேலை மடிப்பிலிருந்து அள்ளி எடுத்த பொரியை மென்றுகொண்டே, அவள் மேலே எழும் அந்த நிலவை அண்ணாந்து நோக்கினாள். நிலவொளி இன்னும் தனது முழுமையான, பால் போன்ற பிரகாசத்தை எட்டியிருக்கவில்லை; அந்த மங்கலான, மெல்லிய ஒளியில், அவளைச் சுற்றியிருந்த சூழல் அனைத்தும் மங்கலாகவும் தெளிவற்றதாகவும் காட்சியளித்தன. திடீரென்று, ஒருவன் முன்னால் வந்து அவளுக்கு நேர் எதிரே நின்றான். அது *அதே* மனிதன்தான்!

அவன் மெல்லச் சிரித்தான்—இன்றுவரை அவளுக்குத் தெளிவாக நினைவிருக்கும் ஒரு ஒலி அது—அவன் சிரித்தபோது, ​​அவனது கன்னங்களில் இரண்டு குழிகள் தோன்றின; ஆம், அவன் புன்னகைக்கும்போதெல்லாம் அவனது கன்னங்களில் எப்போதும் அக்குழிகள் தோன்றுவது வழக்கம். அவன் சொன்னான்: "என்னடி, என் கேள்விக்குப் பதிலளிக்காமலேயே ஓடிவிட்டாயா?"

அவள் சீறினாள்: "இங்கே பார்—இப்போதே இங்கிருந்து போய்விடு என்று நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்! இல்லையென்றால், நான் சத்தமிட்டுக் கத்துவேன்!"

"கத்துவாயா? அந்தக் குளத்தில் இருக்கும் சேற்றைப் பார்த்தாயா? நான் உன்னை கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று, அந்தச் சேற்றுக்குள்ளேயே புதைத்துவிடுவேன்!"

அவளைப் பேரச்சம் கவ்விக்கொண்டது; அவனது முகத்தையே வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு, பயத்தினால் உறைந்துபோய் அவள் அமர்ந்திருந்தாள். திடீரென்று, அந்த மனிதன் தனது காலைக் கொண்டு கடினமான தரையில் ஆக்ரோஷமாக மிதித்து, ஒரு உரத்த, இடி முழக்கம் போன்ற கூச்சலை எழுப்பினான்—அது ஒரு உக்கிரமான, திடுக்கிடச் செய்யும் கர்ஜனை: "டேய்-ட்!" திடுக்கிட்டுப் போன அவள் சட்டென்று எழுந்து நின்றாள்; தனது சேலை மடிப்பிற்குள் வைத்து, கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த ஒரு கைப்பிடி பொரி, அவளது பிடியிலிருந்து நழுவி, சலசலக்கும் உலர் ஒலியுடன் தரையில் சிதறி விழுந்தது. அப்போது மீண்டும் அந்த மனிதனின் சிரிப்பொலி கேட்டது—அந்த விசித்திரமான, கரகரத்த "ஹீ-ஹீ-ஹீ" என்ற சிரிப்பு!

அவள் வெடித்து அழுதாள். சிறிது தடுமாற்றத்துடன் காணப்பட்ட அந்த மனிதன் முணுமுணுத்தான்: "அடடா, கடவுளே! நீ என்ன ஒரு அழுதுவடியும் சிறுபிள்ளை போல இருக்கிறாய்! இங்கிருந்து ஓடிவிடு!" அவளது குரலில் பாசத்தின் மெல்லிய இழையொன்று தெளிவாக ஒலித்தது.
இன்னும் அழுதுகொண்டே அவள் கேட்டாள்: "நீங்கள் என்னை அடிக்கப்போகிறீர்களா?"
"இல்லை, இல்லை—நான் ஏன் உன்னை அடிக்கப்போகிறேன்? உன் வீடு எங்கே இருக்கிறது என்று மட்டும்தான் நான் கேட்டேன்; அதற்கே நீ முழுவதுமாகச் சீறிவிட்டாய். நான் சொல்ல நினைத்தது அவ்வளவுதான்..."
இதைச் சொன்னதும், அவன் மீண்டும் கலகலவெனச் சிரிக்கத் தொடங்கினான்.
"என் வீடு வெகு தொலைவில் இருக்கிறது—பதர்காட்டாவில்."
"சரி, உன் பெயர் என்ன? உன் சாதி என்ன?"
"என் பெயர் 'சரோதோனி'; ஆனால் மக்கள் என்னைச் சுருக்கமாக 'சரா' என்றே அழைக்கிறார்கள். நாங்கள் 'டோம்' (Dom) சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்."
அந்த மனிதனின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. "நாங்களும் 'டோம்' சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்! ஆனால் நீ ஏன் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தாய்?"
மீண்டும் அவளது கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது; என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அவள் மௌனமாகிவிட்டாள்.
"ஒருவேளை, கோபத்தின் உந்துதலில் நீ வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தாயோ?"
"இல்லை."
"அப்படியென்றால் ஏன்?"
"எனக்குப் பெற்றோர்கள் யாரும் இல்லை, பார்த்தீர்களா? எனக்கு யார் உணவும் உடையும் அளிப்பார்கள்? அதனால், கடின உழைப்பின் மூலம் எனக்கான பிழைப்பை நானே தேடிக்கொள்ளலாம் என்று நான் இங்கு வந்தேன்."
"நீ ஏன் திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடாது? திருமணம் செய்துகொள்ளலாமே?"
அவள் அந்த மனிதனின் முகத்தை வியப்புடன் உற்று நோக்கினாள். *அவளை*—அவளைப் போன்ற ஒரு 'சூனியக்காரியை'—யார் தான் திருமணம் செய்துகொள்ள முன்வருவார்கள்? அந்த எண்ணம் தோன்றியதும் அவள் உடல் நடுங்கியது. பின்னர், திடீரென்று, ஒரு விசித்திரமான வெட்க உணர்வு அவளை ஆட்கொண்டது.
இன்றும் கூட, எவ்விதத் தெளிவான காரணமும் இன்றியே, அந்த மூதாட்டி தன் தலையைக் குனிந்துகொண்டு, தரையின் மீது தன் கைகளை இடைவிடாமல் ஓட்டி, புழுதியையும் சிறு கற்களையும் சேகரித்துச் சிறிய குவியல்களாகக் குவிக்கத் தொடங்கினாள். உரையாடலின் இனிய இசை நயம் முழுவதுமாக மறைந்துவிட்டது போலிருந்தது; மாலை தொடுத்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவளது நடுங்கும் கைகளிலிருந்து மணிகள் திடீரென நழுவி விழுந்தன.
"அடடா, என்ன ஒரு தொல்லை!" கலைக்கப்பட்ட தேன்கூட்டிலிருந்து வெளிவரும் தேனீக்கள் ஒருவனைச் சூழ்ந்துகொள்வது போலவே, அந்த உணர்வும் அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டு, தலை முதல் கால் வரை அவளைக் கொட்டுவது போலத் துன்புறுத்தியது. ஆனால் பொறு—அவன் எங்கே? அந்த அமைதியான சிறுவனின் குரல் இப்போது கேட்கவில்லையே! அவன் சென்றுவிட்டான்! வீட்டின் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டே, அந்த மூதாட்டி வெளியே வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தாள். அவன் நிச்சயமாக நாளை திரும்பி வருவான். இந்த மாவட்டம் முழுவதிலும், அவளது குடிசைக்கு அருகிலுள்ள இந்த இடத்தைப் போல, இவ்வளவு ஒதுக்குப்புறமானதும் தனிமையானதுமான வேறொரு இடத்தை எங்கே காண முடியும்? இந்த வட்டாரத்தைச் சேர்ந்த எவரும் இங்கே வரத் துணிய மாட்டார்கள்—அப்படி வர வேண்டும் என்று நினைத்துக்கூடப் பார்க்க மாட்டார்கள். ஆயினும், அவன் *வருவான்*. ஏனெனில், காதலுக்குத் தடையாக நிற்கக்கூடிய அச்சம் ஏது?

திடீரென்று, ஒரு விசித்திரமான, அமைதியைக் குலைக்கும் உணர்வு அவளுக்குள் நெளிந்தாடத் தொடங்கியது. *ம்ம்... நான் இந்த இளைஞனை விழுங்கிவிடலாமா? எத்துணை வலிமையான, திடமான, இளமையான உடல்!*

உடனடியாக, அருவருப்பால் உடல் நடுங்க, அவள் மறுக்கும் விதமாகத் தன் தலையைத் திரும்பத் திரும்ப ஆட்டினாள். "வேண்டாம்... நிச்சயமாகவே வேண்டாம்!"

சில கணங்களுக்குப் பிறகு, அவள் சிந்தனை ஏதுமின்றி முன்னும் பின்னும் ஆடத் தொடங்கினாள்; பின்னர், எழுந்து நின்று, முற்றத்தைச் சுற்றி இடைவிடாமல் நடந்துகொண்டே இருந்தாள். அவள் தன் மனதை இழந்து கொண்டிருந்தாள்! அன்றைய தினத்தின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு குழந்தையை விழுங்கியிருந்ததால், இன்றிரவு அவளால் துளியும் உறங்க இயலவில்லை. அந்தப் பரந்த, வெறிச்சோடிய, நெஞ்சைப் பிழியும் சமவெளியைக் கடந்து, வெகு தொலைவுக்கு—மிகவும் தொலைவுக்கு—சென்றுவிட வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். அவளுக்கு "மரத்தை ஓட்டத் தெரியும்"—அதாவது, அதை வானில் பறக்கச் செய்யத் தெரியும் என்று மக்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். அந்தத் திறமை அவளிடம் உண்மையாகவே இருந்திருந்தால், அது எத்துணை அற்புதமாக இருந்திருக்கும்! அவள் ஒரு மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்து கொண்டு, மேகங்களையும் வானத்தையும் துணையாகக் கொண்டு திசை அறிந்து, தன் இதயம் விரும்பும் இடமெல்லாம் பறந்து சென்றிருக்க முடியும். ஆனால் அப்படிச் சென்றால், அந்தப் பெண்ணுக்கும் பையனுக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்களை அவளால் இனி ஒட்டுக்கேட்க முடியாது போய்விடும். மேலும் அவர்கள்—அவளுக்குத் தெரியும்—நிச்சயமாக நாளை மீண்டும் வருவார்கள்.

இது என்ன? பாருங்கள்! அவர்கள் *திரும்பி வந்துவிட்டார்கள்*! அந்தப் பையன் அங்கே அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறான்; அடிக்கடி தன் தலையைத் திருப்பி, அந்தப் பாதையை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். *அவன் வருவான்... ஓ ஆம், அவன் நிச்சயமாக வருவான்!*

அது அவளுடைய சொந்த நினைவல்லவா? அந்த நினைவை அவள் மிகத் தெளிவாக நினைவுகூர்ந்தாள். நாள் முழுவதும் அலைந்து திரிந்த பிறகு, அந்த இளைஞன்—அவளுடைய காதலன்—மாலை மங்கும் வேளையில் அந்தத் குளக்கரைக்குத் தவறாமல் வந்து சேருவான். அவள் அதற்கு முன்பாகவே அங்கே அமர்ந்து அவனுக்காகக் காத்திருப்பாள்; அந்தப் பாதையை உற்று நோக்கிக்கொண்டும், சிந்தனை ஏதுமின்றித் தன் கால்களை ஆட்டிக்கொண்டும் இருப்பாள். இறுதியாக அவன் வந்து, அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றதும், அவள் தன் கையை வாயின் மீது வைத்து, தன் முகத்தில் அரும்பும் புன்னகையை அடக்கிக்கொள்வாள்.

"நீ வந்துவிட்டாயா? நான் இங்கே அமர்ந்து வெகு நேரமாக உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன்!"

அந்த மூதாட்டி திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். அது மேலெழுந்து வந்தது. அந்த எண்ணமேதான்—அவன் ஒரு காலத்தில் அவளிடம் பேசிய அதே வார்த்தைகள். ஓ, இந்த இளைஞனும் அதே விஷயத்தைத்தான் சொல்கிறானே! அந்தப் பெண் அவனுக்கு நேர் எதிரே நின்றுகொண்டிருக்கிறாள்; நிச்சயமாக, அவள் தன் புன்னகையை அடக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

ஒருமுறை அவன், காகிதக் கூம்பில் சுற்றப்பட்ட உணவை அவளுக்காகக் கொண்டு வந்திருந்தது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவளுக்கு நேர் எதிரே நின்று, அதை அவளிடம் நீட்டியவாறே அவன் சொன்னான்: "இதோ—நேற்று நீ உன் பொரியைக் கீழே தவறவிட்டுவிட்டாய்."

ஆனால் அவளால் அதை வாங்கிக்கொள்ளக் கையை நீட்டவே முடியவில்லை. அவள் இதயம் எத்துணை வேகமாகத் துடித்தது தெரியுமா...

ஒரு பாம்பைப் போலவே, அவளுடைய அந்தக் காட்டுத்தனமான, அடங்காத இதயம்—பாம்பாட்டியின் குழலிசையைக் கேட்டதும்—எப்படித் தீண்டுவது என்பதை அறவே மறந்துவிட்டு, வெறும் பரவசத்தில் அசைந்தாடி நடனமாடியது.

அதற்குப் பிறகு அவள் என்ன செய்தாள்? அது அவளுக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவிருந்தது. அத்தகைய ஒரு விஷயத்தை வேறு யாராவது உண்மையிலேயே அறியவோ—அல்லது கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்கவோ—முடியுமா? அடடா! அன்று நடந்தது போலவே இப்போதும் அப்படியே நிகழ்கிறது: இந்த இளைஞனும் தன் சொந்தக் கைகளால் எதையோ எடுத்து, அந்தப் பெண்ணின் வாயில் ஊட்டிவிடுகிறான். அந்த மூதாட்டி தன் இரு கைகளாலும் தரையை மெதுவாகத் தட்டினாள்; ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், அவள் சிரிப்பில் கரைந்துபோவது போலத் தோன்றினாள்.

ஆனால் அதே கணத்தில்—மிகத் திடீரென்று—அவளுடைய சிரிப்பு நின்றுபோனது. ஒரு ஆழ்ந்த பெருமூச்சுடன், அவள் திகைத்துப்போன மௌனத்தில் மரத்தின் மீது சாய்ந்துகொண்டாள். அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: அந்தத் தருணத்துக்குச் சற்றுப் பிறகு, அவன் அவளிடம் கேட்டான்—"என்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வாயா, சோரா?"

அவள் முற்றிலும் திகைத்துப்போய் நின்றாள். அவளால் எதுவும் பேச முடியவில்லை; எதையும் சிந்திக்கவும் முடியவில்லை. அவள் காதுகள் மட்டும் வெப்பத்தால் கொதித்தன; அவளுடைய கைகளும் கால்களும் தளர்ந்து, வியர்வையால் பிசுபிசுத்துப்போயின.

அவன் சொன்னான்: "இதோ..."
"பாரேன், நான் அந்த ஆலையில் வேலை செய்கிறேன்; எனக்கு ஒரு நல்ல தினக்கூலி கிடைக்கிறது. ஆனாலும், நான் ஒரு ஒதுக்கப்பட்டவள் என்பதாலும்—ஒரு 'தாழ்ந்த' சாதியைச் சேர்ந்தவள் என்பதாலும்—இங்குள்ள யாரும் என்னுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்வதில்லை. *நீயாவது* என்னை மணந்துகொள்வாயா?"
நீர்வீழ்ச்சியின் அருகே நின்றுகொண்டு, அந்த இளம் காதலன் பேசினான்: "இந்தக் கிராமத்தில் உள்ள அனைவரும் நம்மைப் பார்த்து ஏளனம் செய்வார்கள்—என் உறவினர்களும் நம்மை ஏளனம் செய்வார்கள், உன் உறவினர்களும் நம்மை ஏளனம் செய்வார்கள்! அதைவிடச் சிறந்தது என்னவென்றால்—வா, நாம் இருவரும் எங்காவது ஓடிப்போய்விடலாம். அங்கே நாம் ஒரு *சந்தால்* முறைப்படி திருமணம் செய்துகொண்டு, என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வோம்."
அவை மென்மையாக உதிர்க்கப்பட்ட வார்த்தைகள்; ஆயினும், அந்தத் தனிமையான இடத்தின் அமைதியில், அவை காற்றில் மிதந்து வந்து, வியக்கத்தக்கத் தெளிவுடன் ஒலித்தன. ஒரு மூதாட்டி ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டாள்; அவளும் கூட—வழக்கமான உலகத்துடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் துண்டித்துக்கொண்டு—ஒரு காலத்தில் திருமணம் செய்துகொண்டு, தனக்கென ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டவள்தான். மாரோ-ஜாதிபாபுவின் ஆலைக்குச் சற்று அருகிலேயே அவர்கள் ஒரு சிறிய குடிசையை அமைத்து, அதைத் தங்கள் வீடாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த "பாய்லர்"—அல்லது அவர்கள் அதை வேறு என்ன பெயரிட்டு அழைத்தார்களோ அது—அந்தப் பிரம்மாண்டமான, பீப்பாய் போன்ற இயந்திரம்... அங்கேதான் அவளுடைய கணவன் நிலக்கரியைச் 삽விக் கொட்டும் வேலையைச் செய்துவந்தான். அங்கு வேலை செய்த மற்ற தொழிலாளர்கள் அனைவரையும் விட அவனுடைய ஊதியமே மிக அதிகமாக இருந்தது.
நீர்வீழ்ச்சியின் அருகிலிருந்து, அந்த இளம் பெண்ணின்—அந்த ரகசியக் காதலியின்—குரல் மிதந்து வந்தது: "ஓ, அதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. முதலில், நீ பத்து ரூபாயை எடுத்து என் சேலையின் முந்தானை முடிச்சில் பத்திரமாக முடிந்து வைக்க வேண்டும்; *அதன் பிறகுதான்* நான் உன்னுடன் வருவேன். இல்லையென்றால், நாம் ஏதோ ஒரு அந்நிய தேசத்திற்குச் சென்ற பிறகு, கையில் பணமில்லாமல் பட்டினி கிடக்க நேரிடும்—அப்படி நடப்பதை நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டேன்."
*வெட்கக்கேடு!* அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு அறைவிட வேண்டும் என்ற ஆவேசம் அந்த மூதாட்டிக்கு ஏற்பட்டது. இவ்வளவு வலிமையான, திடகாத்திரமான ஓர் இளைஞன் தன் சேலையின் முந்தானையைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கையில்—அந்தப் பெண்ணுக்கு உணவோ, உடையோ பற்றாக்குறையாகப் போக வாய்ப்பேது? *நீ நாசமாய்ப் போவாய்!* சாதாரண வெள்ளி வளையல்களைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்; என்றாவது ஒரு நாள், தூய தங்கத்தாலான வளையல்கள் நிச்சயம் உன் மணிக்கட்டுகளை அலங்கரிக்கும்! *உனக்கு வெட்கமே இல்லையா!*
16
அந்த இளைஞன் அதற்குப் பதில் ஏதும் அளிக்கவில்லை; அதனால் அந்தப் பெண் மீண்டும் பேசினாள்: "என்ன? நீ எதையுமே பேசப்போவதில்லையா? சொல் எனக்கு—நீ என்ன சொல்கிறாய்? என்னால் இன்னும் அதிக நேரம் இங்கே காத்துக்கொண்டே நிற்க முடியாது, தெரியுமல்லவா?" அந்த இளைஞன் ஆழ்ந்த பெருமூச்சுடன் பதிலளித்தான்: "நான் என்ன சொல்ல வேண்டுமென்று நீ விரும்புகிறாய்? என்னிடம் பணம் இருந்திருந்தால், நீ கேட்காமலேயே அதை உனக்குக் கொடுத்திருப்பேன்—உனக்கு வெள்ளி வளையல்களையும் வாங்கித் தந்திருப்பேன்."
இடுப்பை நளினமாகவும், கேலியாகவும் அசைத்தவாறே அந்தப் பெண் சொன்னாள்: "அப்படியென்றால்... நான் கிளம்புகிறேன்."
"போ."
"இனிமேல் என்னை மீண்டும் கூப்பிடாதே."
"சரி." சிறிது தூரம் நடந்ததும், அந்த வெள்ளை ஆடை அணிந்த உருவம், நிலவின் ஒளியில் கரைந்து மறைந்துபோவது போலத் தோன்றியது. அந்த இளைஞன் அருவியின் விளிம்பில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். ஐயோ! அந்தப் பாவம் செய்த சிறுவனுக்கு எத்தகைய துயரமான விதி வாய்த்திருக்கிறது! இறுதியில் அவன் என்ன செய்வானோ யாருக்குத் தெரியும்—ஒருவேளை அவன் உலகைத் துறந்து துறவியாக அலைந்து திரியலாம்; அல்லது தன் கழுத்தில் கயிறு மாட்டிக்கொண்டு தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளலாம். அந்த மூதாட்டியின் உடல் நடுங்கியது. அவனுக்குப் பதிலாகச் சில வெள்ளி வளையல்களை அவளால் கொடுத்துவிட முடியாதா? பணத்தைப் பொறுத்தவரை—பத்து ரூபாயைக் கொடுக்கும் வசதி அவளிடம் இல்லை. அவளிடம் மொத்தமே இருபது ரூபாய்கள்தான் இருந்தன; அதிலிருந்து இரண்டு ரூபாயையோ—அல்லது ஐந்து ரூபாயையோ—அவளால் எடுத்துத் தர முடியும். ஆனால் அதனால் என்ன பயன்? அந்தப் பெண் நிச்சயமாக அதற்கு மறுப்பு ஏதும் சொல்லமாட்டாள். ஆஹா! இளமையின் வசந்த காலம் அது—மகிழ்ச்சிக்கான காலம், இன்பங்களை அனுபவிப்பதற்கான காலம்—ஆம், அது உண்மைதான்! அவள் அந்தச் சிறுவனைத் தன் அருகில் அழைத்து, அந்த வெள்ளி வளையல்களையும் பணத்தையும் அவனிடம் கொடுத்து, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு பிணைப்பை—ஒரு பாட்டிக்கும் அவளுடைய பேரனுக்கும் இடையிலான பிணைப்பை—ஏற்படுத்திக்கொள்வாள். மேலும், சில கூர்மையான, கேலியான வார்த்தைகளால் அவனை நிச்சயம் சீண்டுவாள்!
தரையில் கைகளை ஊன்றித் துணையாகக் கொண்டு, அவள் எழுந்தாள்—கூனன் போலக் கூனிக்குனிந்த நிலையில்—பின்னர் அந்தச் சிறுவனின் அருகில் சென்று நின்றாள். அந்தச் சிறுவன் ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கியிருப்பவன் போலத் தோன்றினான்; அருகில் வேறொரு மனிதர் வந்திருப்பதைக்கூட அவன் கவனிக்கவில்லை. புன்னகைத்தவாறே அவள் கூப்பிட்டாள்: "சொல்லப்பா இளைஞனே—நான் சொல்வதைக் கேட்கிறாயா?"
பற்களற்ற அந்த வாயிலிருந்து வந்த தெளிவற்ற ஒலிகளைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்ட அந்தச் சிறுவன், தன் முகத்தைத் திருப்பி, அச்சத்தால் அலறினான்; அடுத்த கணமே, அவன் சட்டென்று எழுந்து நின்று, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஓட்டம் பிடித்தான்.
அதே கணத்தில், அந்த மூதாட்டியிடமும் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது; மூலையில் சிக்கிக்கொண்ட பூனையைப் போல உடல் சிலிர்க்க, அவள் கூச்சலிட்டாள்: "செத்துப்போ! செத்துப்போ! நீ அழுகிச் சாகக்கடவாய்!" அதே கணத்தில், அவளுக்குள் ஒரு வெறி எழுந்தது—அவனை முழுமையாக உறிஞ்சித் தீர்க்க வேண்டும்; அவனது இரத்தம், தசை, கொழுப்பு மற்றும் எலும்பு மஜ்ஜையின் கடைசித் துளி வரை உறிஞ்சி எடுத்து, அவனிடம் ஏதுமே மிச்சமில்லாத நிலைக்கு அவனை ஆக்கிவிட வேண்டும் என்ற வெறி அது.
அச்சிறுவன் ஒரு பரிதாபமான அலறலை வெளிப்படுத்திவிட்டு, தரையில் சரிந்து விழுந்தான். ஆனால், அடுத்த கணமே அவன் துள்ளி எழுந்து, தத்தித் தத்தி அங்கிருந்து ஓடினான்.
மறுநாள், நண்பகலுக்கு வெகு முன்னதாகவே, அந்த கிராமம் முழுவதுமே... அவள் திகைத்துப்போய், வியப்பும் அச்சமும் கலந்த உணர்வுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, சிலைபோல நின்றாள். அந்த அழிவு தேவதையான சூனியக்காரி, 'பௌரி' குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவனைக் கொன்றிருந்தாள்—அவனது சொந்தத் தந்தையே பலிகொடுத்த ஒரு சிறுவன் அவன். அன்று மாலை, அச்சிறுவன் அந்த நீர்வீழ்ச்சியின் விளிம்பு வரை துணிந்து சென்றிருந்தான். இரையின் வாசனையால் ஈர்க்கப்படும் ஒரு பெண் புலி போல—மனித உடலின் உயிர்ச்சக்தியை வேட்கையுடன் நாடிய அந்த அரக்கி—அமைதியாகவும் ரகசியமாகவும் காலடி எடுத்து வைத்து, திடீரென அவனுக்கு முன்னால் பிரம்மாண்டமாக வந்து நின்றாள். அச்சமுற்ற அச்சிறுவன் அங்கிருந்து தப்பி ஓட முயன்றான்; ஆனால் அந்த அரக்கி ஒரு எறிபொருளை வீசி அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தினாள். அது ஒரு எலும்புத் துண்டு—கத்தி போன்ற கூர்மையையும், தீய மந்திரங்களின் சக்தியையும் கொண்ட அந்த எலும்புத் துண்டு—வீசப்பட்டதும் அவனது காலில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. அவன் அதை வெளியே இழுத்த கணமே, இரத்தம் பெருக்கெடுத்து வெள்ளமெனப் பாய்ந்தது. பின்னர், அவனது உடல் திரவங்களை முழுமையாக வெளியேற்றுவதற்காக, அவள் அவனது உடலை ஒரு கோரமான, முறுக்கிய வடிவத்திற்கு—தோலுரிக்கப்பட்ட கோழி போல—வளைத்துத் திரித்திருந்தாள்.

ஆனால் இப்போது, ​​அதைப்பற்றி அவள் என்ன செய்ய முடியும்?

அவன் ஏன் தப்பி ஓட முயன்றான்? ஏன் தப்பிக்க நினைத்தான்? *அவளது* சன்னிதியிலிருந்தே தப்பி ஓடவா? அந்த வலிமைமிக்க, அஞ்சத்தக்க வீரன்—ஒரு காலத்தில் தீயுடனேயே மல்யுத்தம் செய்தவன்—இறுதியில் அதே போன்றதொரு விதியையே சந்தித்திருந்தான்: சதைப்பற்று ஏதுமற்ற ஒரு மீன் முள்ளாகச் சுருங்கிப்போனான்.

ஒரு 'குனின்'—அதாவது ஒரு சூனியக்காரன்—அங்கு வந்திருப்பதாக மக்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். அச்சிறுவனைக் குணப்படுத்த தன்னால் முடியும் என்று அவன் உரிமை கோரினான். அச்சிறுவன் அங்குலம் அங்குலமாகச் சிதைந்து, வெளிறிப்போய், மெலிந்து வற்றி, இறுதியில் உயிரை நீத்தான். அவனது நோயின் அறிகுறிகள் தெளிவாகவே இருந்தன: நீடித்த காய்ச்சலும் இருமலும். அப்படியிருக்கையில், அவன் ஏன் இரத்தத்தைக் கக்கினான்?

இப்போது, ​​மதியப் பொழுதின் உச்சியில்—ஒருவித வெறித்தனமான, அமைதியற்ற பதற்றத்தால் உந்தப்பட்டு—அந்த மூதாட்டி தன் முற்றத்தில் இடைவிடாமல் முன்னும் பின்னும் நடந்துகொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு முன்னால், அந்தப் பரந்த, சுட்டெரிக்கும் சமவெளி—'சத்தி-ஃபதார் மாத்' (Chhati-fatar Math) எனப்படும் அந்த வெளி—எவ்வித அசைவுமற்ற ஒரு பிணத்தைப் போல, சூரிய வெப்பத்தில் வெந்து கிடக்கிறது. இன்று, அந்தப் பரந்த வெளியெங்கும், அசைவின் ஒரு சிறு சுவடுகூடக் காணப்படவில்லை. காற்றும்கூட முற்றிலும் அசைவற்று நின்றிருந்தது.

தன் உயிரினும் மேலாக அவள் நேசித்தவன்—தன் வாழ்நாளில் ஒருநாளும், மிகச் சிறிய அளவுகூட அவள் கோபம் கொள்ளாதிருந்தவன்—அவள் கண் முன்னாலேயே வாடி வதங்கிப்போனான்; அவனது உயிர் இரத்தம் முழுமையாக உறிஞ்சப்பட்டு, அவனிடம் ஏதுமே எஞ்சாத நிலை ஏற்பட்டது. இப்போது, ​​இந்த *குனின்*—இந்த மந்திரவாதி—அவளது சீற்றமிக்கப் பார்வையின் கோபத்திலிருந்தும், அவளது தணியாத தாகத்தின் கொடுமையிலிருந்தும் அந்தச் சிறுவனைக் காப்பாற்றப்போவதாகக் கூறுகிறான். அவள் ஒரு கரகரத்த சிரிப்பை உதிர்த்தாள்; பின்னர், மிகவும் பரிதாபகரமான முறையில் மூச்சு வாங்கத் தொடங்கினாள். ஆஹா, எத்தகைய பயங்கரமான அழுத்தம் அவளை நசுக்கிக்கொண்டிருந்தது! அவளது மூச்சுக்காற்றே அறுபட்டுப்போனதுபோல் அவளுக்குத் தோன்றியது. எத்தகைய வேதனை—ஆஹா, அந்த வலி! தன் நெஞ்சு வெடித்துவிடும் அளவுக்கு, வேதனையில் கதறி அழ வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவளுக்கு ஏற்பட்டது. இந்தத் துஷ்டன், வெறும் கொடுமையின் மூலமாகவே அவளது மன உறுதியை உடைக்க முயல்வதுபோல் தோன்றியது. *உனக்குத் தோன்றியதைச் செய்துகொள்; உன்னால் முடிந்த மிக மோசமானதைச் செய்துகொள்.* ஆனால், அவள் எப்படியாவது இந்த இடத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றாக வேண்டும். தன் கணவன் இறந்த பிறகு—போல்பூரின் மக்கள் அவளது ரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்தபோது—எத்தகைய பயங்கரமான சித்திரவதைக்கு அவர்கள் அவளை ஆளாக்கினார்கள்! அந்த ரகசியத்தைத் தவறுதலாக வெளிப்படுத்தியவள் அவளேதான்! கிராமத்தின் பம்பைப் பராமரிக்கும் அந்தப் பம்ப்-ஆபரேட்டருடன் அவள் நெருக்கமான உறவு கொண்டிருந்தாள்; ஒருநாள், உணர்ச்சிப் பெருக்கின் தருணத்தில், அவனிடமே தன் மனதை முழுமையாகத் திறந்து காட்டி, எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்திவிட்டாள்.
137
அதிலிருந்து, அவள் கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறத்தில் வசித்து வந்தாள்; யாருடனும் தொடர்புகொள்ளாமல், தனக்குள்ளேயே ஒடுங்கி வாழ்ந்து வந்தாள். எத்தனை இடங்களுக்குத்தான் அவள் அலைந்து திரிந்திருக்கிறாள்! இப்போது வேறு எங்குதான் அவளால் செல்ல முடியும்? —*அது என்ன சத்தம்?* திடீரென்று, ஒரு பெரும் அமளி துமளி வெடித்தது—பல குரல்களின் கூச்சலும், ஓலமும் கலந்து, காற்றில் பரவும் ஒரு பெரும் கதறலாக ஒலித்தது. அந்த மூதாட்டி அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோய் அதைக் கூர்ந்து செவிமடுத்தாள்; பின்னர், ஒரு பைத்தியக்காரியைப் போல, அவள் தன் அறைக்குள் பாய்ந்து ஓடினாள்; கதவின் தாழ்ப்பாளைச் சாத்தி, தன்னை உள்ளே பூட்டிக்கொண்டாள்.
அவள் கிளம்பிச் சென்றாள். மாலைப் பொழுது சாயவே, ஒரு சிறிய முடிப்பை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தச் சுட்டெரிக்கும், ஆளரவமற்ற சமவெளியின் மையப்பகுதிக்குள் அவள் காலெடுத்து வைத்தாள். அவள் தப்பி ஓடப்போகிறாள்—ஆம், அவள் தப்பி ஓடவே போகிறாள்.
இயற்கைக்கு மாறான, அடர்த்தியான இருள் ஒன்று திரண்டு கொண்டிருந்தது. அனைத்தும் முழுமையாக அசைவற்று, அமைதியாக இருந்தன. அந்த இருள் சூழ்ந்த சூழலில், தான் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் புழுதியைக் கிளப்பியவாறு, அந்தப் பழைய சூனியக்காரி தப்பி ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். சிறிது தூரம் கடந்ததும், மேற்கொண்டு நடப்பதற்கான வலிமையை இனித் திரட்ட இயலாது என்பது போல, அவள் தரையில் அமர்ந்தாள்.
திடீரென்று—எத்தனையோ நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—அவள் தன் மறைந்த கணவனுக்காக, நெஞ்சைப் பிளக்கும் வகையில் கதறி அழத் தொடங்கினாள்; அவனது மரணத்திற்கு அவளேதான் காரணமாகவும் அமைந்திருந்தாள்: "ஓ, என்னிடம் திரும்பி வா! கெஞ்சுகிறேன், திரும்பி வா!"
ஆஹா! அவளது கண்களுக்கு—அறுவைச் சிகிச்சைக் கத்தி (lancet) போலக் கூர்மையும் ஊடுருவும் திறனும் கொண்ட அந்தக் கண்களுக்கு—வானத்தின் மேற்கு மூலை, அவளது சொந்தக் கருவிழிகளின் அதே 'கத்திரிச் சிவப்பு' (catechu-red) நிறத்தையே பூண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது.
சில கணங்கள் கழித்து, ஒரு *கல் பைசாகி*ப் புயல்—கோடைக்காலத்தின் ஒரு சீற்றமிக்கச் சூறாவளி—அந்த நிலப்பரப்பின் மீது இறங்கியது; அது அனைத்தையும் சுழன்றடிக்கும் புழுதிப் போர்வையால் முழுமையாக மூடிக்கொண்டது. அந்தப் பெரும் புயலுக்கு நடுவே, அந்தப் பழைய பெண்மணி எந்தத் தடயமும் இன்றி மறைந்து போனாள்! அது ஒரு பயங்கரமான, சுழன்றடிக்கும் சூறாவளி—அதனுடன் மிகச் சொற்பமான மழைத்துளிகள் மட்டுமே கலந்து வந்தன.
மறுநாள் காலையில், அந்தச் சுட்டெரிக்கும் சமவெளியின் விளிம்பில், கிராம மக்கள் அளவற்ற வியப்புடன் ஒரு முள் நிறைந்த *இரி*ச் செடியின் கூர்மையான, உடைந்த நுனியை உற்று நோக்கினர்—அது வெகு காலத்திற்கு முன்பே மறைந்துபோன ஒரு சூனியக்காரனின் எச்சமாகத் திகழ்ந்தது. அந்த மரக்கிளையின் ஊசி போன்ற கூர்மையான முனையில் குத்தப்பட்டு, அந்தச் சூனியக்காரி அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தாள். வானத்தின் வழியாகத் தப்பி ஓட முயன்றபோது, ​​அந்தச் சூனியக்காரனின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத சக்தியால் அவள் தாக்கப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றும்—சிறகுகள் உடைந்த பறவை போலக் கீழே விழுந்து—அந்த மரக்கிளையில் குத்தப்பட்டு அவள் தன் உயிரை மாய்த்திருக்க வேண்டும் என்றும் தோன்றியது. அந்தக் கிளையின் அடியில், அந்தச் சுட்டெரிக்கும் சமவெளியின் புழுதிப் பரப்பில் ஒரு பகுதி, கருமையான, உறைந்த பிண்டமாகத் கெட்டியாகியிருந்தது—அது அந்தச் சூனியக்காரியின் உடலில் இருந்து வடிந்த கருப்பு நிற இரத்தத்தால் கறைபடிந்திருந்தது.
அந்தச் சூனியக்காரியின் இரத்தம் இப்போது, ​​வெகு காலத்திற்கு முந்தைய 'பெரும் பாம்பின்' (Great Serpent) தொன்மையான விஷத்துடன் கலந்திருக்கவே—அந்தச் சுட்டெரிக்கும் சமவெளி—இன்று, இன்னும் அதிக அச்சமூட்டும் ஒரு இடமாக மாறியிருந்தது. எல்லாத் திசைகளிலும், நிலமும் வானமும் சந்திக்கும் தெளிவான எல்லைக்கோடு மறைந்து போயிருந்தது; தரையிலிருந்து விண்ணுலகம் வரை, இப்போது மங்கலான, புகையால் மூடப்பட்ட ஒரு இருள் சூழ்ந்த நிலை மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அந்தப் பாழடைந்த, சாம்பல் நிறப் பெருவெளியினூடே... பல கறுப்புப் புள்ளிகள், கீழிறங்கி வரும் அதே வேளையில், படிப்படியாகப் பெரிதாகிக்கொண்டிருக்கின்றன.
ஒரு கழுகுக் கூட்டம் பாய்ந்து கீழிறங்குகிறது.
எச்சரிக்கை.