9. ஸ்கில்லா மற்றும் காரிப்டிஸ் (SCYLLA AND CHARYBDIS)
* இடம்: நூலகம்
நேரம்: பிற்பகல் 2 மணி
உறுப்பு: மூளை
கலை: இலக்கியம்
குறியீடு: ஸ்ட்ராட்ஃபோர்ட், லண்டன்
தொழில்நுட்பம்: இயங்கியல் (Dialectic)
'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலின் முதல் பகுதியில், பக் முல்லிகன் (Buck Mulligan) கொடுத்த ஒரு குறிப்பால் ஆர்வம் தூண்டப்பட்ட ஆங்கிலேயரான ஹெய்ன்ஸ் (Haines), ஸ்டீபன் டெடாலஸிடம் (Stephen Dedalus) 'ஹேம்லெட்' (Hamlet) நாடகம் குறித்த அவரது கருத்து என்னவென்று கேட்கிறார்.
... "வேண்டாம், வேண்டாம்!" என்று பக் முல்லிகன் வேதனையுடன் கத்துகிறார். "தாமஸ் அக்வினாஸையும் (Thomas Aquinas), அவர் முன்வைத்துள்ள ஐம்பத்தைந்து வாதங்களையும் எதிர்கொள்ளும் திறன் எனக்கு இல்லை. முதலில் நான் கொஞ்சம் மது அருந்தட்டும், பிறகு பேசலாம்!"
எதற்கும் அஞ்சாத ஹெய்ன்ஸ், ஸ்டீபனின் கோட்பாடு என்னவென்று தொடர்ந்து கேட்கிறார்.
"இது மிகவும் எளிமையானது," என்று பக் முல்லிகன் விளக்குகிறார். "ஹேம்லெட்டின் பேரன் தான் ஷேக்ஸ்பியரின் தாத்தா என்றும், ஹேம்லெட் தானே தனது தந்தையின் பேயாக மாறுகிறான் என்றும் அவர் இயற்கணித (algebra) முறைப்படி நிரூபிக்கிறார்."
முல்லிகனின் ஐரிஷ் பாணி உற்சாகத்தைக் கண்டு குழப்பமடைந்த ஹெய்ன்ஸ், ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற தொனியில், "இதற்கு ஒரு இறையியல் விளக்கத்தை நான் எங்கோ படித்திருக்கிறேன். தந்தை மற்றும் மகன் என்ற கருத்து அது," என்று முணுமுணுக்கிறார். தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான பிணைப்பை மீண்டும் நிலைநாட்ட முயலும் மகன்.
'யூலிசிஸ்' (Ulysses) நாவலின் முதன்மையான கருப்பொருள்களில் ஒன்றான 'தந்தை-மகன் உறவு' (paternity motif) — இது முல்லிகனால் (Mulligan) பகடி செய்யப்படுகிறது, ஹெய்ன்ஸால் (Haines) தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது — 'ஸ்கில்லா அண்ட் காரிப்டிஸ்' (Scylla and Charybdis) பகுதியின் கட்டமைப்பில் மிக முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது. இந்தக் கருப்பொருள், இறைத்தன்மையின் மர்மத்தோடு தொடர்புபடுத்தப்படும்போது, கிறித்தவ திருச்சபைக்குள் பல தவறான புரிதல்களுக்கும் கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் அடிப்படையாக அமைந்திருக்கிறது. ஒருவேளை இதனாலேயே, 'யூலிசிஸ்' நாவலின் பதினெட்டு அத்தியாயங்களில், மிக நுணுக்கமானதும் சுருக்கமாக விவரிக்க மிகவும் கடினமானதுமான பகுதியாக இது விளங்குகிறது.
'ஸ்கில்லா அண்ட் காரிப்டிஸ்' பகுதி முழுமையாக ஷேக்ஸ்பியர் குறித்த விமர்சனங்களையும், குறிப்பாக 'ஹேம்லெட்' (Hamlet) கதாபாத்திரத்தின் ஆளுமையையும் மையமாகக் கொள்கிறது. டப்ளின் தேசிய நூலகத்தில் ஸ்டீபன் டீடாலஸ் (Stephen Dedalus), மிஸ்டர் பெஸ்ட் (Mr Best), ஜான் எக்லிண்டன் (John Eglinton - Magee), ஜார்ஜ் ரஸ்ஸல் (A.E.) மற்றும் நூலகர் 'குவேக்கர் லிஸ்டர்' (Quaker-lyster) ஆகியோருக்கு இடையே நடைபெறும் நீண்ட பிளேட்டோனிய பாணியிலான உரையாடல் இதில் இடம்பெறுகிறது. இதில் சில கவிதைகளும், கட்டுக்கட்டற்ற வசன நடையிலான (blank verse) ஒரு சிறு பகுதியும், நாடக வடிவிலான ஒரு பகுதியும் உள்ளன. 'எ போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் தி ஆர்டிஸ்ட்' (A Portrait of the Artist) நாவலில் ஸ்டீபன் வரையறுக்கும் இலக்கியத்தின் மூன்று வடிவங்களான — கவிதை (lyrical), காவியம் (epic) மற்றும் நாடகம் (dramatic) — ஆகிய மூன்றும் இந்த அத்தியாயத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன; இதன் 'கலை' என்பது இலக்கியமே ஆகும். இதில் எலிசபெத் காலத்துச் சாயல்களும், ஷேக்ஸ்பியருக்கு உரிய சொற்றொடர்களும் ஏராளமாகக் காணப்படுகின்றன. உரையாடுபவர்கள் அனைவரும் அவ்வப்போது ஷேக்ஸ்பியரின் பல்வேறு நடைகளைப் பின்பற்றி, அவரது சந்த நயங்களைக் கடன் வாங்குகிறார்கள். பக் முல்லிகன் (Buck Mulligan) பேசும் ஒரு பகடிப் பகுதியில், நாடக ஆசிரியர் சிங் (Synge) என்பவரின் நடையும் வெளிப்படுகிறது. மது அருந்துவதற்காகத் தாகத்துடன் காத்திருக்கும் தன்னிடம், ஸ்டீபன் பணம் கொண்டு வருவதற்குப் பதிலாக, வெறும் அறிவுரை கூறும் ஒரு தந்தி மட்டுமே அனுப்பியதைக் குறித்து முல்லிகன் அங்கலாய்க்கும் இடம் இது.
"நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள் ஐயா, நானும் ஹெய்ன்ஸும் மிகவும் உடல்நலமின்றி, தாகத்தால் வாடிக்கொண்டிருந்தோம். அந்தச் சமயத்தில்தான் அவன் அந்தத் தந்தியைக் கொண்டு வந்தான். நாங்கள் முணுமுணுத்தோம்..." "ஒரு வீரியமிக்க பானம் ஒரு துறவியையே எழுப்பிவிடும், அதுவும் காமவெறியில் தளர்ந்து போயிருக்கும் துறவியைக் கூட! நாங்களோ 'கானரி' (Connery's) மதுக்கூடத்தில் ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம், ஏன் மூன்று மணி நேரம் கூட, கண்ணியமாக அமர்ந்து தலா ஒரு குவளை மதுவுக்காகக் காத்திருந்தோம்."
அவர் புலம்பினார்.
"ஐயோ பாவம், நாங்கள் அங்கே இருக்க, நீங்களோ எங்களுக்குத் தெரியாமலேயே ஏதோ ஒரு கலவையை அனுப்பி வைத்திருக்கிறீர்கள்! இதைப் பார்த்தால், தாகத்தால் தவிக்கும் மதகுருமார்களைப் போல, நாவெல்லாம் ஒரு கெஜம் நீளத்திற்கு வெளியே தொங்க, ஒரு வாய் அருந்தத் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று அர்த்தமா?"
இந்த அத்தியாயம் திடீர் முரண்பாடுகளால் நிறைந்துள்ளது; முறையான உரையாடல்களும் கோமாளித்தனமான பேச்சுகளும், வட்டார வழக்குகளும் மெய்யியல் கருத்துகளும் மாறி மாறி வருகின்றன. உரையாடலில் பங்கேற்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்துவமான வேகமும் நடையும் உண்டு;
9. ஸ்கில்லா அண்ட் காரிப்டிஸ் (SCYLLA AND CHARYBDIS)
ஸ்டீபனின் பேச்சில் ஒருவிதமான துண்டிப்பும் சுருக்கமும் காணப்படுகிறது; மிஸ்டர் ரஸ்ஸலின் பேச்சில் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் ஒரு நேர்த்தியான மென்மை உள்ளது; ஜான் எக்லிண்டன் மிகவும் யதார்த்தமாகவும் புத்திசாலித்தனமாகவும் பேசுகிறார்.
மிஸ்டர் ப்ளூம், 'கீயஸ்' (Keyes) என்பவரின் விளம்பரம் குறித்த தகவலைத் தேடி 'கில்கென்னி பீப்பிள்' (Kilkenny People) இதழைப் பார்க்க நூலகத்திற்குச் செல்கிறார். அவர் ஸ்டீபன் வெளியேறும் அதே நேரத்தில் அங்கிருந்து கிளம்புகிறார்; ஸ்டீபனுக்கும் பக் முல்லிகனுக்கும் இடையில் கடந்து செல்கிறார்.
"ஒரு மனிதன் அவர்களுக்கு இடையே கடந்து சென்றான், தலைவணங்கி வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தான்."
"'மீண்டும் ஒருமுறை இனிய நாள் அமையட்டும்,' என்றார் பக் முல்லிகன்."
"அந்த முகப்பு மண்டபம்."
"இங்கே நான் பறவைகளைக் கவனித்தேன், ஏதேனும் சகுனம் கிடைக்கிறதா என்று. பறவைகளின் நாயகன் ஏங்கஸ் (Aengus)! அவை வருகின்றன, போகின்றன. நேற்று இரவு நான் பறந்தேன். மிக எளிதாகப் பறந்தேன். மக்கள் வியந்தனர். பிறகு, விலைமாதர்கள் நிறைந்த தெரு. அங்கே அவர் எனக்கு ஒரு முலாம்பழத்தைக் காட்டினார். உள்ளே... நீங்களே பார்ப்பீர்கள்."
இங்கே ஸ்டீபன், ஐரிஷ் மரபில் கவிஞர்களுக்கு உரியதாகக் கருதப்படும் 'முன்னறிதல்' அல்லது 'தீர்க்கதரிசன' ஆற்றலை அறியாமலேயே வெளிப்படுத்துகிறார். ஸ்டீபனின் 'புரோட்டியஸ்' (Proteus) அகவுரையாடலிலும் இந்த கனவு குறித்த குறிப்பு ஏற்கனவே இடம்பெற்றிருந்தது. ஸ்டீபன், மிஸ்டர் ப்ளூமை ஏறக்குறைய கவனிக்கவே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், ஒரு விவேகமுள்ள 'தந்தை' போல, மிஸ்டர் ப்ளூம் ஸ்டீபனை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனிக்கிறார்; இதைக் கவனித்த அடக்கமற்ற பக் முல்லிகன், ஒரு ஆபாசமான கேலியைக் கிளப்புகிறான். 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நாவலின் முதன்மைக் கதாபாத்திரமான மிஸ்டர் ப்ளூம்—ஸ்டீபன் டெடாலஸ் (ஜஃபெட்-ஸ்டீபன்) தேடும் தந்தை உருவம்—அமைதியாகவும், கிட்டத்தட்ட யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமலும் உள்ளே வந்து வெளியேறுகிறார். இலக்கியப் பெருமிதங்களை வெளிப்படுத்தும் பரவசத்தில் மூழ்கியிருந்த டப்ளின் நகர இலக்கியவாதிகளின் குழுவின் மீது, அவரது வருகையும் வெளியேற்றமும் மிகச் சிறிய தாக்கத்தையே ஏற்படுத்துகின்றன; இது அந்த நிகழ்விற்கு ஒருவிதமான 'நாடகীয় முரண்' (dramatic irony) தன்மையை அளிக்கிறது.
இது, லண்டனில் ஒரு இரவு விருந்தின்போது, புகழ்பெற்ற அரசியல்வாதிகள் சிலர் லெனினின் அரசியல் வாழ்க்கை மற்றும் ராஜதந்திரம் போன்ற ஒரு முக்கியமான விவகாரத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருப்பது போன்றது. விவாதம் ஒரு மையப்புள்ளியைச் சுற்றித் தீவிரமடைய, அவர்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சாதக, பாதக வாதங்களை முன்வைக்கிறார்கள். திடீரென உரையாடலில் ஒரு அமைதி நிலவுகிறது—நேரம் சரியாக இருபது நிமிடங்களைக் கடந்துவிட்டதா, அல்லது அவர்கள் வெறும் மூச்சு வாங்குவதற்காகத்தான் இடைவெளி விடுகிறார்களா? அப்போது, தயக்கத்துடன் கூடிய ஒரு தட்டல் சத்தம் கதவில் கேட்கிறது; ஒரு பணியாளர் உள்ளே நுழைகிறார்... தொண்டையிலிருந்து வெளிப்படும் ஒருவிதமான ஒலியுடன், தட்டுகளை எடுத்துச் செல்லலாமா என்று அவன் கேட்கிறான். விருந்தளிப்பவர் பொறுமையின்றித் தலையசைக்கிறார். அவர்கள் மீண்டும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தங்கள் உரையாடலைத் தொடர்கிறார்கள்; அந்த மனிதன் அமைதியாக உள்ளே வந்ததையும், சத்தமின்றி வெளியேறியதையும் அவர்கள் கவனிக்கவே இல்லை! ஆனால், அந்தப் பணியாளனோ வருங்கால லெனினாகவும், அடுத்த "மெசியாவாகவும்" (மீட்பராகவும்) உருவெடுக்கக் காத்திருந்தவன்—அதை அவர்கள் அறியவே இல்லை! எனவே, 'ஹேம்லெட்' (Hamlet) நாடகம் குறித்தும், தந்தைமையின் மர்மமான நிலை குறித்தும்—அதாவது, "உலகம், பேரண்டம் மற்றும் நுண்-அண்டம் என அனைத்தும் வெறுமையின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன" எனும் அந்த மர்மம் குறித்தும்—ஆழமான விவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்த ஸ்டீபன் மற்றும் பிறருக்கு, மிஸ்டர் ப்ளூம் (டெலிமாக்கஸால் அடையாளம் காணப்படாத ஒடிஸியஸ்) ஒரு அந்நியராகவே தோன்றுகிறார். 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலின் பிரம்மாண்டமான, அண்டம் தழுவிய நகர்வு, ப்ளூம் தனது 'இரண்டாம் நபருடன்' (Second Person) இணையும் புள்ளியை நோக்கியே பயணிக்கிறது; ஆனால், ஸ்டீபனைப் பொறுத்தவரை, ப்ளூம் என்பவர் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக—யாருக்குத் தெரியும், ஒருவேளை 'கில்கென்னி பீப்பிள்' (Kilkenny People) செய்தித்தாளையோ அல்லது அது போன்ற எதையோ தேடி வந்திருக்கலாம்—தன்னிடத்திற்குத் தேவையற்ற வகையில் குறுக்கிடும் ஒரு நபர் மட்டுமே. ஸ்டீபனுக்கு, சாதாரணமான மிஸ்டர் ப்ளூமுடன் தான் கொண்டுள்ள பிணைப்பு குறித்து எந்தத் தெளிவும் இல்லை; உண்மையில், அவனது உணர்வுபூர்வமான மனம் இந்த இணைப்பை ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்வதில்லை. மாறாக, பூமி-தாய்க்கு நெருக்கமான, இயல்பூக்க உணர்வுகள் கொண்ட ப்ளூம், இவர்களுக்கிடையிலான அந்த நிரப்புத் தன்மையிலான உறவின் பின்னால் உள்ள படைப்பாளியின் நோக்கத்தை—தெளிவற்றதாக இருந்தாலும்—உணர்ந்துகொள்கிறார். இருப்பினும், ஏதோ ஒன்று காற்றில் மிதந்துகொண்டிருப்பதை உணரும் அளவுக்கு ஸ்டீபன் நுண்-உணர்வு கொண்டவனாக இருக்கிறான்; ஹேம்லெட் தனது தந்தையின் ஆவியைக் கண்டது போல, ஸ்டீபனும் ப்ளூமைத் தனது அகக்கண்ணால் காண்கிறான், ஆனால் ஹேம்லெட்டைப் போல அவனால் அந்த உறவை அடையாளம் காண முடியவில்லை. "அவர்களுக்கு முன்னால் ஒரு இருண்ட உருவம் சென்றது... சிறுத்தையைப் போன்ற நடையுடன், கீழே இறங்கி, நுழைவாயில் வழியாக, கதவுச் சட்டத்தின் முனைகளுக்குக் கீழே மறைந்தது." இந்த அத்தியாயம், ப்ளோட்டினஸ் (Plotinus) குறிப்பிடும் அந்த ஆழ்நிலை அமைதியுடன்—அதாவது, 'தனித்த ஒன்று' (The Alone) மற்றொரு 'தனித்த ஒன்றுடன்' இணையும் அந்த உன்னத நிலைக்கு முந்தைய அமைதியுடன்—முடிவடைகிறது.
"கில்டேர் தெருவில் இருந்த வீடுகளின் மூலைகளை மென்மையான காற்று வரையறுத்துக் காட்டியது. பறவைகள் இல்லை. வீடுகளின் கூரைகளிலிருந்து மெல்லிய புகைக் கோடுகள் மேலெழுந்து, மென்மையாகக் காற்றில் கலைந்து சென்றன.
"போராட்டத்தை நிறுத்துங்கள். சிம்பெலைன் (Cymbeline) காலத்து ட்ரூயிட் பூசாரிகளின் அமைதி இது; புனிதமான சடங்கு உணர்வு கொண்டது: பரந்த பூமியே ஒரு பலிபீடம்.
"தெய்வங்களைப் போற்றுவோம்,
நமது பலிபீடங்களிலிருந்து எழும் புகைக் கோடுகள்,
அவர்களின் நாசி வரை சென்றடையட்டும்."
சகுனம் பார்த்தல் குறித்த இந்தச் சுட்டிக்காட்டல் ("இங்கே நான் பறவைகளைக் கவனித்தேன்... ஆனால் பறவைகள் இல்லை") 'யுலிஸஸ்' நாவலில் காணப்படும் பல பிணைப்புகளில் ஒன்றாகும். "மிகவும் மென்மையானது, என்னவென்று சொல்வது... ஒரு சிலந்தி வலை இழையைப் போல, மிக மிக மென்மையானது" (பக்கம் 307).
'யுலிசீஸ்' (Ulysses) நாவலில், நூலகத்தின் படிக்கட்டுகளில், மார்ச் மாதத்தின் பிற்பகுதியில் ஒரு மாலை வேளையில், ஸ்டீபன் பறவைகளின் பறத்தலைக் கவனித்து அவற்றின் எண்ணிக்கையை எண்ணுகிறான்: "ஆறு, பத்து, பதினொன்று... அவை ஒற்றைப்படையா அல்லது இரட்டைப்படையா என்று யோசிக்கிறான். பன்னிரண்டு, பதிமூன்று... ஏனெனில், வானத்தின் மேலிருந்து மேலும் இரண்டு பறவைகள் வட்டமிட்டபடி கீழே வருகின்றன."
"அவற்றின் குரல் கூர்மையாகவும், தெளிவாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தது; சுழலும் நூல்கண்டுகளிலிருந்து அவிழ்ந்து வரும் பட்டு நூல்களைப் போல அவை கீழே இறங்கி வந்தன..."
"அவன் பறவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது போலவே, பல நூற்றாண்டுகளாக மனிதர்களும் வானத்தில் பறக்கும் பறவைகளை அண்ணாந்து பார்த்திருக்கிறார்கள். அவனுக்கு மேலே இருந்த தூண் வரிசை, ஏதோ ஒரு பழங்காலக் கோயிலை அவனுக்கு நினைவூட்டியது; அவன் சோர்வுடன் ஊன்றியிருந்த கைத்தடி, ஒரு சகுனம் பார்ப்பவரின் (augur) வளைந்த கோலைப் போலத் தோன்றியது. அவனது சோர்வுக்குள் அறியப்படாத ஒன்றைக் குறித்த அச்சம் எழுந்தது—குறியீடுகள் மற்றும் சகுனங்கள் குறித்த அச்சம்; தான் பெயரைக் கொண்ட அந்தப் பருந்து போன்ற மனிதன், பின்னப்பட்ட இறக்கைகளைக் கொண்டு சிறையிலிருந்து விடுபட்டு வானில் பறப்பது குறித்த அச்சம்; எழுத்தாளர்களின் கடவுளான தோத் (Thoth), நாணல் கொண்டு பலகையில் எழுதும் காட்சியும், அவனது ஐபிஸ் (ibis) பறவை போன்ற தலையில் பிறை நிலவைச் சூடியிருக்கும் தோற்றமும் அவனது மனதில் நிழலாடின."
இவ்வாறு, 'யுலிசீஸ்' நாவலில், நூலகத்தில் நடக்கும் இந்தச் சூழலில் அவன் சிந்திக்கிறான்: "என்னைச் சுற்றி சவப்பெட்டிகளில் அடைக்கப்பட்ட எண்ணங்கள் உள்ளன; சொற்கள் எனும் நறுமணப் பொருட்களால் பதப்படுத்தப்பட்டு, மம்மிப் பெட்டிகளில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நூலகங்களின் கடவுளான தோத்—பறவை வடிவிலான கடவுள், பிறை நிலவைச் சூடியவன். அந்த எகிப்திய தலைமைப் பூசாரியின் குரல் என் காதில் விழுகிறது! சுவர்களில் ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்ட, புத்தகங்கள் நிறைந்த அறைகளில் அவன் இருக்கிறான்." (இங்கே, பறவை வடிவிலான கடவுளான தோத், இலக்கியம்-நூலகம் ஆகிய கருத்துகளுக்கும், பறவைகள்-சகுனம் ஆகியவற்றுக்கும் இடையிலான ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகிறான்.)
பருந்து போன்ற மனிதனான டேடலஸ் (Daedalus) மற்றும் ஐகாரஸ் (Icarus) குறித்த தொன்மக் கதைகள்... இந்த அத்தியாயத்தில், ஸ்டீபன் சில நிகழ்வுகளை மீண்டும் நினைவு கூர்கிறார்.
"அற்புதமான கைவினைஞனே, பருந்தைப் போன்ற மனிதனே! நீ பறந்தாய்.
எங்கே சென்றாய்? நியூஹேவன்-டைப் (Newhaven-Dieppe) இடையே, கப்பலின் மூன்றாம் வகுப்பில் பயணம் செய்தாய். பாரிஸ் சென்று திரும்பினாய். 'லேப்விங்' (Lapwing - ஒரு வகை பறவை), ஐகாரஸ் (Icarus)! தந்தை சொல்கிறார். கடலில் நனைந்து, வீழ்ந்து, தத்தளிக்கும் நிலையில்... நீ ஒரு 'லேப்விங்', அவரும் ஒரு 'லேப்விங்'."
1 இது, 'ஈயோலஸ்' (Aeolus) அத்தியாயத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஜான் எஃப். டெய்லரின் உரையை நினைவுபடுத்துகிறது. இதழியல் துறையில் இலக்கியத்தின் தாக்கம் இருப்பது போல, 'ஈயோலஸ்' அத்தியாயத்தில் வரும் கிராஃபோர்டிடம் (Crawford) பறவை-தெய்வமான 'தோத்' (Thoth)-இன் சாயல் காணப்படுகிறது.
:216 அத்தியாயங்கள்
இங்குள்ள குறிப்பு, ஸ்டீபன் தனது தந்தையின் தந்திச் செய்தியை ஏற்று, பாரிஸிலிருந்து அவசரமாகத் திரும்பியதைக் குறிக்கிறது: "தாய் இறக்கும் நிலையில் உள்ளார், வீட்டிற்கு வா - தந்தை." இது, 'புரோட்டியஸ்' (Proteus) அத்தியாயத்துடன் பல பிணைப்புகளைக் கொண்ட நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும் (மொழியியல் கலைக்கும் இலக்கியக் கலைக்கும் இயல்பான தொடர்பு உண்டு). அந்த அத்தியாயத்தைப் போலவே, இங்கேயும் எகிப்தியக் குறியீடுகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலும், ஸ்டீபன் டெடாலஸின் ஆளுமையில் உள்ள 'ஹேம்லெட்' (Hamlet) போன்ற அம்சங்களும் வெளிப்படுகின்றன; உதாரணமாக, "நிலவின் நள்ளிரவு வேளையில், பாறைகளுக்கு மேலுள்ள பாதையில் நான் உலாவுகிறேன்; இருளும் வெள்ளியும் கலந்த சூழலில், எல்சினோர் (Elsinore) கோட்டையை நோக்கி ஈர்க்கும் கடல் அலையின் ஓசையைக் கேட்கிறேன்." "நீ பறந்தாய்" என்ற சொற்கள், டெடாலஸின் (புராணக் கதாபாத்திரம்) பறத்தலையும், ஸ்டீபன் பாரிஸிலிருந்து திரும்பியதையும் குறிப்பதுடன், ஸ்டீபன் காணும் கனவுப் பறத்தலுக்கும், சகுனங்களை உற்று நோக்கும் செயலுக்கும் ஒரு முன்னறிவிப்பாக அமைகின்றன.
இத்தகைய பல குறிப்புகளும், இலக்கியம், தொன்மம் அல்லது ஸ்டீபன் டெடாலஸின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை சார்ந்த பிணைப்புகளும் இந்த அத்தியாயம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளன. இவை, 'ஸ்கில்லா' (Scylla) எனும் அரக்கியைப் போலவே, பல தலைகளைக் கொண்டதாகவும், பிடிபடாத மர்மமான தன்மையுடனும் விளங்குகின்றன.
இந்த அரை-பிளேட்டோனிய உரையாடலின் பொதுவான பொருளையும், இதில் சாக்ரடீஸின் பாத்திரத்தை ஏற்கும் ஸ்டீபன், தனது முதிய பங்கேற்பாளர்களை ஒரு தர்க்கரீதியான இக்கட்டான பாதையில் அழைத்துச் சென்று கொண்டு வந்து சேர்க்கும் அந்த விசித்திரமான முடிவையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், 'ஹேம்லெட்' நாடகத்தில், அதன் ஆசிரியர் தன்னை 'ஹேம்லெட் ஜூனியர்' (மகன்) கதாபாத்திரத்துடன் அல்லாமல், 'ஹேம்லெட் சீனியர்' (தந்தை) கதாபாத்திரத்துடனேயே அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார் என்பதுதான் இந்த முடிவு. எனவே, ஷேக்ஸ்பியரின் ஆளுமை குறித்து சாதாரண மக்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து முற்றிலும் தவறானது என்று ஸ்டீபன் வாதிடுகிறார். இருப்பினும், ஸ்டீபன் தனது இந்த தர்க்கவாதி பாத்திரத்தை ஒருபோதும் முழுமையான தீவிரத்துடன் அணுகவில்லை என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒரு கட்டத்தில் அவர் தனக்குள்ளேயே இவ்வாறு கேட்டுக்கொள்கிறார்:
"நீ எதைத்தான் சொல்ல வருகிறாய்?"
"எனக்குத் தெரியும். வாயை மூடு. போ தொலைந்து போ! இதற்கென சில காரணங்கள் என்னிடம் உள்ளன."
"மேலும். இன்னும். மீண்டும். பிறகு."
"இதைச் செய்யத்தான் உனக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதா?"
இந்த உரையாடல் முடிந்ததும், ஜான் எக்லிண்டன் ஸ்டீபனைச் சாடுகிறார்: "நீ ஒரு மாயை. ஒரு பிரெஞ்சு முக்கோணத்தைக் காட்டுவதற்காக எங்களை இவ்வளவு தூரம் இழுத்து வந்திருக்கிறாயா? உனது சொந்தக் கோட்பாட்டையே நீ நம்புகிறாயா?"
"இல்லை," என்று ஸ்டீபன் உடனடியாகப் பதிலளிக்கிறான்.
9. ஸ்கில்லா மற்றும் காரிப்டிஸ் (Scylla and Charybdis)
உண்மையில், ஸ்டீபனைப் பொறுத்தவரை, இந்த உரையாடலின் முடிவில் உள்ள உண்மைத்தன்மையை விட, அதன் அறிவுசார் ஈர்ப்பும், அழகியல் மதிப்பும் தான் முக்கியமானவை. அவரைப் பொறுத்தவரை, ஒரு முடிவு மற்றொன்றைப் போலவே சிறப்பானதுதான்—அது 'பொருத்தமானதாக' இருக்கும் பட்சத்தில். ஆன்மாவிற்கு ஏற்புடைய ஒரு அழகியல் செல்லுபடித்தன்மை மட்டுமே இங்குள்ள ஒரே முழுமையான உண்மை.
இந்த விவாதம் ஜான் எக்லிண்டனின் ஒரு பொதுவான கருத்துடன் தொடங்குகிறது: "நமது இளம் ஐரிஷ் கவிஞர்கள், சாக்சன் இனத்தைச் சேர்ந்த ஷேக்ஸ்பியரின் 'ஹேம்லெட்' கதாபாத்திரத்திற்கு இணையாக வைக்கக்கூடிய ஒரு கதாபாத்திரத்தை இன்னும் உருவாக்கவில்லை." இந்தக் கருத்துக்குப் பதிலளிக்கும் முன்—இது சாக்ரடீஸின் பாணிக்கு ஏற்ற ஒரு தொடக்க நகர்வுதான்—ஸ்டீபன் தனது வாதத்திற்கான களத்தை மிகவும் கவனமாக அமைக்கிறான். "இட அமைப்பை மனக்கண் முன் கொண்டு வருதல். இக்னேஷியஸ் லயோலா, எனக்கு உதவ விரைந்து வாரும்." ஜூன் மாதத்தின் நடுப்பகுதி, பகலின் இந்த வேளை. ஆற்றங்கரையோரத்தில் உள்ள நாடக அரங்கின் மீது 'பேக்' (Bag) உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. அதன் அருகிலுள்ள பள்ளத்தில் 'சக்கர்சன்' (Sackerson) எனும் கரடி உறுமுகிறது - இது 'பாரிஸ் கார்டன்' (Paris Garden) பகுதி. டிரேக்குடன் (Drake) கடல் பயணம் மேற்கொண்ட மாலுமிகள், சாதாரண பார்வையாளர்களுடன் அமர்ந்து தொத்திறைச்சியை (sausages) மென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். நாடகம் தொடங்குகிறது. நிழலுக்கு அடியில் ஒரு நடிகர் மேடைக்கு வருகிறார்; அவர் அணிந்திருப்பது அரசவை ஆசாமியொருவனின் பழைய கவச உடை. (இங்கே ஒரு நுணுக்கமான ஒப்புமை உருவாக்கப்படுகிறது: ஸ்டீபன் அணிந்திருப்பது பக் முல்லிகனின் பழைய காலணிகள்). அந்த நடிகர் நல்ல கட்டுக்கோப்பான உடல்வாகு கொண்டவர், கம்பீரமான குரல் வளம் உடையவர். அவர் ஒரு பேய், ஒரு மன்னன் - மன்னனும் அல்லாத மன்னன்; அந்த நடிகர்தான் ஷேக்ஸ்பியர்.
"ஹேம்லெட், நான் உன் தந்தையின் ஆவி..."
அவர் ஒரு மகனிடம் பேசுகிறார்; அது அவரது ஆன்மாவின் மைந்தன், இளவரசன், இளம் ஹேம்லெட். அதே சமயம், அது அவரது சொந்த மகனான ஹாம்னெட் ஷேக்ஸ்பியரிடமும் பேசும் குரல். ஹாம்னெட் ஷேக்ஸ்பியர் ஸ்ட்ராட்ஃபோர்டில் இறந்துபோனான்; அவனது பெயரைக் கொண்ட அந்த இளவரசன் ஹேம்லெட், என்றென்றும் வாழ்வதற்காகவே அவன் மறைந்தான்.
நடிகராக இருக்கும் ஷேக்ஸ்பியர் - அவர் இல்லாததால் ஒரு பேயாகவும், புதைக்கப்பட்ட டென்மார்க்கின் உடையை அணிந்திருப்பதால் மரணத்தின் பேயாகவும் இருக்கிறார். அவர் தனது சொந்த வார்த்தைகளை, தனது சொந்த மகனின் பெயரைத் தாங்கிய ஒரு கதாபாத்திரத்திடம் பேசுகிறார் (ஹாம்னெட் ஷேக்ஸ்பியர் உயிரோடு இருந்திருந்தால், இளவரசன் ஹேம்லெட்டின் இரட்டையராக இருந்திருப்பான்). இத்தகைய சூழலில், இதிலிருந்து எழும் தர்க்கரீதியான முடிவை ஷேக்ஸ்பியர் உணர்ந்திருக்க மாட்டாரா அல்லது ஊகித்திருக்க மாட்டாரா? அதாவது: நீ உரிமைகள் பறிக்கப்பட்ட மகன்; நான் கொல்லப்பட்ட தந்தை; உன் தாய் - ஆன் ஷேக்ஸ்பியர் (இயற்பெயர் ஹேத்வே) - குற்றவாளியான ராணி!
நாடகக் காட்சிகள்
இப்போது ஆன் ஷேக்ஸ்பியரின் கதாபாத்திரம் விவாதிக்கப்படுகிறது. ஜான் எக்லிண்டன் அவரை மிகவும் கடுமையாக, சாக்ரடீஸின் மனைவியான 'சாந்திப்பே' (Xanthippe)-யுடன் ஒப்பிடுகிறார். சாக்ரடீஸ் அவளிடமிருந்துதான் தனது தர்க்க முறையைக் (dialectic) கற்றுக்கொண்டார்; "தனது தாயிடமிருந்துதான் அவர் எண்ணங்களை உலகிற்கு வெளிக்கொணரும் கலையைக் கற்றுக்கொண்டார்". இருப்பினும், பெண்களிடமிருந்து அவர் கற்றுக்கொண்ட அந்த அறிவும் ஞானமும், அவரை 'சின் ஃபைன்' (Sinn Fein) அமைப்பின் தலைவர்களிடமிருந்தும், அவர்கள் வழங்கிய 'ஹெம்லாக்' (விஷம் கலந்த பானம்) எனும் மரண தண்டனையிலிருந்தும் காப்பாற்றவில்லை.
"அவரிடம் அபாரமான அறிவுத்திறன் இருந்தது," என்று ஸ்டீபன் கூறுகிறான், "எதையும் மறக்காத நினைவாற்றலும் அவரிடம் இருந்தது. அவர் சுமந்து சென்றது..." அவன் தனது பணப்பையில் ஒரு நினைவைச் சுமந்துகொண்டு, 'நான் விட்டு வந்த பெண்' (The girl I left behind me) என்ற பாடலைச் சீட்டியடித்தபடி ரோம்வில் (Romeville) நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான்... அந்த நினைவு—'வீனஸ் அண்ட் அடோனிஸ்' (Venus and Adonis)—லண்டனில் இருந்த ஒவ்வொரு விலைமகளின் படுக்கையறையிலும் காணப்பட்டது. 'திஷ்ரூ' (The Shrew) நாடகத்தில் வரும் கேத்தரின் பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு அழகற்றவளா? ஹார்டென்சியா அவளை இளமையாகவும் அழகாகவும் வர்ணிக்கிறாளே! 'ஆண்டனி அண்ட் கிளியோபாட்ரா' (Anthony and Cleopatra) போன்ற காவியத்தைப் படைத்த, உணர்ச்சிகரமான அந்தப் பயணிக்கு, பின்னால் பார்ப்பதற்கான கண்கள் ஏதும் இருந்தனவா என்ன...? சரி, அவன் அவளை விட்டுவிட்டு ஆண்களின் உலகத்திற்குச் சென்றான். ஆனால், அவன் படைத்த 'ஆண்-பெண்' கதாபாத்திரங்கள் (boy-women) உண்மையில் ஒரு ஆணின் கற்பனையில் உருவான பெண்கள்; அவர்களின் வாழ்க்கை, சிந்தனை, பேச்சு என அனைத்தும் ஆண்களால் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டவை. அவன் தவறான பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டானா? என்னைப் பொறுத்தவரை, அவன்தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான் என்று தோன்றுகிறது. மற்றவர்கள் தங்கள் விருப்பப்படி நடக்கலாம், ஆனால் ஆன் (Ann) தனது வழியைச் சரியாக அமைத்துக்கொண்டாள். சத்தியமாக, அவள்தான் குற்றவாளி! இருபத்தாறு வயதுடைய அந்த இனிமையான பெண், அவனைத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டாள்."
ஜான் எக்லிண்டன் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: "ஷேக்ஸ்பியரின் பிற்கால நாடகங்கள் கசப்புணர்வுக்கு மாறாக, ஒரு நல்லிணக்க உணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன."
" 'பிரிவு ஒன்று நிகழாமல், நல்லிணக்கம் ஏற்பட முடியாது...' என்று ஸ்டீபன் கூறினான். 'கிங் லியர், ஒத்தெல்லோ, ஹேம்லெட், டிராயிலஸ் அண்ட் கிரெசிடா ஆகிய நாடகங்களின் நரகமான காலச் சூழலின் மீது நிழலைப் பரப்பிய நிகழ்வுகள் எவை என்று அறிய விரும்பினால், அந்த நிழல் எப்போது, எப்படி மறைகிறது என்று கவனித்துப் பாருங்கள். கொடிய புயலில் சிக்கி, யுலிஸஸைப் போல பல சோதனைகளை எதிர்கொண்ட பெரிகிலிஸ் (Pericles) எனும் டயர் நாட்டு இளவரசனின் இதயத்தை மென்மையாக்கியது எது?'"
"தலை, சிவப்பு நிறத் தொப்பியுடன், புயலால் அடிபட்டு, கடல் நீரால் கண்கள் மறைக்கப்பட்டு..."
" 'அவன் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தை, ஒரு சிறுமி... அவள்தான் மெரினா (Marina)...'" இந்த உரையில் 'யுலிசீஸ்' (Ulysses) என்ற பெயர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மிகச் சில இடங்களில் இதுவும் ஒன்று.
9. ஸ்கில்லா (Scylla) மற்றும் CHARYBDIS (காரிப்டிஸ்)
" 'மரினா - புயலின் குழந்தை; மிராண்டா - ஓர் அதிசயம்; பெர்டிட்டா - தொலைந்து போன ஒன்று. தொலைந்து போனது அவனுக்கு மீண்டும் கிடைக்கிறது: அவனது மகளின் குழந்தை. "என் அன்பிற்குரிய மனைவி," என்கிறான் பெரிகிலிஸ், "இந்த இளம் பெண்ணைப் போலவே இருந்தாள். தாயை நேசிக்காத ஒருவன், அவளது மகளை எப்படி நேசிக்க முடியும்?" ' "
ஆனால், தனது மகளின் குழந்தையிடம் தன் சொந்த பிம்பத்தைக் கண்டு அவன் நெகிழ்ந்தாலும், தன்னைத்தானே நம்பும் அவனது நம்பிக்கை ஏற்கனவே சிதைந்து போயிருந்தது. லண்டனில் அவன் மேற்கொண்ட 'டான் ஜியோவானி' (பெண் பித்தன்) போன்ற வாழ்க்கை - அக்காலத்தில் அங்கு வாழ்க்கை மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது - அவனைக் காப்பாற்றவில்லை. அவனுள் ஒரு "புதிய தீராத வேட்கை" எழுந்தது; அது அவனது முந்தைய வேட்கையின் இருண்ட நிழலாக, அவனைப் பற்றிய அவனது புரிதலையே மேலும் இருளடையச் செய்தது. ஹாம்லெட் மன்னனின் ஆன்மாவைப் போலவே, அவனது ஆன்மாவும் கொடிய தாக்குதலுக்கு உள்ளானது; உறங்கிக்கொண்டிருந்தவனின் காதுக்குள் விஷம் ஊற்றப்பட்டது போல, அவனது ஆன்மாவும் நஞ்சேற்றப்பட்டது.
"இந்த நஞ்சூட்டல் மற்றும் அதற்குக் காரணமான இச்சையூட்டும் செயல் (இரு உடல்கள் ஒன்றிணைதல்) குறித்து, ஹாம்லெட் மன்னனின் ஆவிக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை - ஒருவேளை படைத்தவர் அவனுக்கு அந்த அறிவை வழங்கியிருந்தால் ஒழிய. அதனால்தான், அவனது சொற்கள் எப்போதும் பின்னோக்கி, கடந்த காலத்தையே நோக்குகின்றன. அவன் தான் உருவாக்கிய, தன்னைத்தானே மறைத்துக்கொள்ள உதவிய அந்தப் படைப்புகளால் சோர்வடைந்து பின்னோக்கிச் செல்கிறான்; பழைய புண்ணை நக்கும் ஒரு முதிய நாயைப் போல. ஆனால், இழப்பே அவனுக்கு ஆதாயமாக அமைந்ததால், அவன் தனது ஆளுமை குறையாமல் நித்தியத்தை நோக்கிச் செல்கிறான். தான் எழுதிய ஞானத்திலிருந்தோ அல்லது தான் வெளிப்படுத்திய சட்டங்களிலிருந்தோ அவன் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவனது கவச முகமூடி (beaver) திறந்திருக்கிறது. அவன் இப்போது ஒரு ஆவி, ஒரு நிழல்; எல்சினோர் பாறைகளின் இடையே வீசும் காற்று, அல்லது கடலின் குரல் - இந்த நிழலுக்கு அடிப்படையான ஒருவனின் இதயத்தில் மட்டுமே கேட்கும் குரல்; தந்தையோடு ஒரே சாராம்சத்தைக் கொண்ட மகனின் குரல்."
இதனைத் தொடர்ந்து ஒரு விசுவாசப் பிரகடனம் வருகிறது: "தன்னையே பிறப்பித்துக்கொண்டவர்... அடக்கம் செய்யப்பட்டு, மீண்டும் எழுந்து, நரகத்தை வென்று, விண்ணுலகம் சென்று, கடந்த ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தனது சொந்த இருப்பின் வலது பக்கத்தில் வீற்றிருப்பவர்..." இந்த அத்தியாயத்தில் ஷேக்ஸ்பியருக்கும் படைப்பாளருக்கும் இடையே படிப்படியாக ஏற்பட்டு வரும் இணக்கத்தை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
" 'தந்தை என்பவர்,' என்று ஸ்டீபன் தொடர்கிறார், 'ஒரு தவிர்க்க முடியாத தீமை.' தனது தந்தையின் மறைவுக்குப் பிந்தைய மாதங்களில்தான் அவர் இந்த நாடகத்தை எழுதினார். முதிர்ந்த வயதை எட்டி, திருமண வயதில் இரு மகள்களைக் கொண்டு, முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் வாழ்க்கையைக் கடந்து—வாழ்க்கைப் பயணத்தின் பாதியில் (nel mezzo del cammin di nostra vita)—ஐம்பது ஆண்டுகால அனுபவம் கொண்ட அவரை, விட்டன்பெர்க்கில் பயிலும் தாடி முளைக்காத மாணவர் என்று நீங்கள் கருதினால், அப்படியானால் அவரது எழுபது வயது தாயாரை நீங்கள் காமவெறி கொண்ட அரசியாகக் கருத வேண்டியிருக்கும். இல்லை. ஜான் ஷேக்ஸ்பியரின் பிணம் இரவில் உலவி வருவதில்லை. அது ஒவ்வொரு மணிநேரமும் சிதைந்து கொண்டே போகிறது. அவர் தந்தை என்ற பொறுப்பிலிருந்து விடுபட்டு, அந்த மர்மமான நிலையைத் தனது மகனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு ஓய்வெடுக்கிறார். பொக்காச்சியோவின் 'காலண்ட்ரினோ' (Calandrino) தான், தான் கருவுற்றிருப்பதாக உணர்ந்த முதல் மற்றும் கடைசி மனிதன். உணர்வுபூர்வமாக ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் 'தந்தைமை' என்பது மனிதனுக்குத் தெரியாத ஒன்று. இது ஒரு மர்மமான நிலை; ஒரு அப்போஸ்தல மரபுவழித் தொடர்ச்சி போல, 'ஒரே பிறப்பிப்பவரிடமிருந்து' 'ஒரே பிறப்புக்கு' கடத்தப்படுவது. ஐரோப்பிய மக்கள் கூட்டத்தின் முன் தந்திரமான இத்தாலிய அறிவுஜீவிகள் தூக்கி எறிந்த 'மடோனா' (கன்னி மேரி) பிம்பத்தின் மீது அல்ல, மாறாக இந்த மர்மத்தின் மீதுதான் திருச்சபை கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. உலகம், பேரண்டம் மற்றும் நுண்-அண்டம் (macro- and microcosm) ஆகியவற்றைப் போலவே, திருச்சபையும் வெறுமையின் மீது—நிச்சயமற்ற, சாத்தியமற்ற ஒன்றின் மீது—அசைக்க முடியாதபடி நிறுவப்பட்டுள்ளது. 'அமோர் மாட்ரிஸ்' (Amor Matris - தாயன்பு)—இது ஒரு அகநிலை மற்றும் புறநிலைத் தன்மையைக் கொண்டிருக்கலாம்—இதுவே வாழ்க்கையில் உண்மையான ஒரே விஷயமாக இருக்கலாம். தந்தைமை என்பது ஒரு சட்டபூர்வமான கற்பிதமாக (legal fiction) இருக்கலாம்."
"நீதிபதி எக்லிண்டன் சுருக்கமாகக் கூறினார்."
" 'உண்மை இடையில் எங்கோ இருக்கிறது,' என்று அவர் உறுதிபடக் கூறினார். 'அவரே அந்தப் பேயும், அவரே அந்த இளவரசரும் ஆவார். அவரே அனைத்திலும் அனைவருமாக இருக்கிறார்.'" "ஸ்டீபன் கூறினார்: 'முதல் அங்கத்தில் வரும் சிறுவனே, ஐந்தாம் அங்கத்தில் முதிர்ந்த மனிதனாகிறான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், *சிம்பலைன்* (Cymbeline) நாடகத்திலும், *ஒத்தெல்லோ* (Othello) நாடகத்திலும் அவன் ஒரு தரகனாகவும், ஏமாற்றப்பட்ட கணவனாகவும் (cuckold) இருக்கிறான். அவன் செயல்படுகிறான், அதே சமயம் மற்றவர்களால் தூண்டப்பட்டும் செயல்படுகிறான். ஒரு இலட்சியத்தையோ அல்லது ஒரு வக்கிரத்தையோ காதலிப்பவன் அவன்; ஜோஸைப் (Jose) போலவே, இவனும் உண்மையான கார்மெனைக் (Carmen) கொன்றுவிடுகிறான். அவனது இடைவிடாத அறிவு, பொறாமையால் வெறிபிடித்த இயாகோவைப் (Iago) போலச் செயல்படுகிறது; தனக்குள் இருக்கும் 'மூரி' (Moor - ஒத்தெல்லோ) துன்பப்பட வேண்டும் என்று அது தொடர்ந்து விரும்புகிறது.'"
"'குக்கூ! குக்கூ!' என்று மல்லிகன் (Mulligan) ஆபாசமான தொனியில் கூவினான். 'அச்சமூட்டும் சொல் இதுதானே!'"
"இருண்ட குவிமாடம் அந்த ஒலியை உள்வாங்கி, எதிரொலித்தது."
"'இயாகோ எவ்வளவு அற்புதமான கதாபாத்திரம்!' என்று ஜான் எக்லிங்டன் (John Eglinton) துணிச்சலுடன் கூறினார். 'எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், டூமா ஃபில்ஸ் (Dumas fils - மகன் டூமா) - அல்லது டூமா பெர் (Dumas père - தந்தை டூமா) - சொல்வதுதான் சரி. கடவுளுக்கு அடுத்தபடியாக, ஷேக்ஸ்பியர்தான் அதிகப்படியான படைப்புகளை உருவாக்கியுள்ளார்.'"
"இந்த உலகின் நாடகத் தொகுப்பை எழுதியவர்," என்று ஸ்டீபன் ஒரு முடிவுரையாகக் குறிப்பிடுகிறார், "அவர் அதை மிக மோசமாகவே எழுதியிருக்கிறார் (முதலில் ஒளியைப் படைத்துவிட்டு, இரண்டு நாட்கள் கழித்துதான் சூரியனைப் படைத்தார்!). எதார்த்த உலகின் இறைவனான இவரை, கத்தோலிக்கர்களில் மிகத் தீவிரமானவர்கள் 'டியோ மியா' (Dio Mia) என்று அழைக்கிறார்கள். இவரோ ஒரு தூக்குமேடைத் தொழிலாளியைப் போன்ற கடவுள்; நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இவரே முழுமையாக நிறைந்திருக்கிறார்—குதிரை லாயத்து வேலையாள் முதல் கசாப்புக்கடைக்காரர் வரை, அனைவருமாக இவரே இருக்கிறார்..."
தங்களுக்கு மத்தியில் இருந்த அந்த இளம் சாக்ரடீஸைக் கேட்டு, அவருடன் விவாதித்த டப்ளின் நகர மக்களுக்கு, ஷேக்ஸ்பியர் குறித்த ஸ்டீபனின் கருதுகோள் ஒரு சிறுபிள்ளைத்தனமான முரண்பாடாகத் தோன்றியிருக்கலாம்; 'நீதிபதி' எக்லிங்டன் வழங்கிய விளக்கம், ஒரு சுமுகமான சமரசமாக அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். இருப்பினும், இந்த உரையாடலின் அமைப்பையும், குறிப்பாக ஸ்டீபனின் வாதத்தில் இடம்பெறும் "இறையியல்-மொழியியல்" (theologico-philological) சார்ந்த ஆய்வுகளின் உட்பொருளையும் கூர்ந்து கவனித்தால், இதில் ஷேக்ஸ்பியரை ஒரு 'கோகு மக்னிஃபிக்' (Cocu Magnifique - ஏமாற்றப்பட்ட கணவன்) என்று சித்தரிப்பதையோ அல்லது 'ஹேம்லெட்' நாடகத்தில் ஒரு புதிய உளவியல் சிக்கலைக் கண்டறிவதையோ தாண்டிய ஆழமான அர்த்தங்கள் பொதிந்திருப்பதைக் காண முடியும். பிதா-புத்திர உறவு குறித்த மர்மம் — அது திருத்துவத்தின் (Trinity) முதல் மற்றும் இரண்டாம் நபர்களுக்கோ, மன்னர் ஹேம்லெட் மற்றும் இளவரசன் ஹேம்லெட்டுக்கோ, அல்லது ஸ்டீபன் மற்றும் மிஸ்டர் ப்ளூம் ஆகியோருக்கு இடையிலான விசித்திரமான பிணைப்புக்கோ பொருந்தக்கூடியதாக இருந்தாலும் — ஸ்டீபனின் ஷேக்ஸ்பியர் குறித்த இந்த விளக்கவுரையின் பின்னணியில் எப்போதும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. இந்த அத்தியாயம் முழுவதிலும், அவர் ஒப்புமைகளின் ஒரு வலைக்குள் விஷயங்களைச் சிறைபிடிக்க முயல்கிறார்; குறியீடுகளின் வாயிலாக அவற்றை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இந்தச் சொல்லின் துல்லியமான பொருள்: 'ஒன்றாகச் சேர்த்தல்' (throwing together). இது படைப்பாற்றல் சக்தியின் பன்முக வெளிப்பாடுகளைக் குறிக்கிறது; உயிரின உலகில் இதன் ஒரு செயல்பாடாக இனப்பெருக்கச் சடங்கையும், தந்தைமையையும் கொள்ளலாம். கடவுள் (தந்தை மற்றும் மகன்), ஷேக்ஸ்பியர், ஸ்டீபன் டீடாலஸ் — இவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஆற்றலின் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகளே. டப்ளின் எனும் வைக்கிங் நகரத்தின் கதையைப் படைத்த கலைஞன் ஸ்டீபனும் கூட, நுணுக்கமான குறிப்புத் தொடர்புகளின் மூலம் இந்த வலைக்குள் ஈர்க்கப்படுகிறான்.
"ஏன்," என்று கேட்கிறான் ஸ்டீபன், " 'கிங் லியர்' (King Lear) நாடகத்தில் எட்மண்ட் இடம்பெறும் துணைக்கதை, சிட்னியின் 'ஆர்கேடியா' (Arcadia) நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு, வரலாற்றிற்கும் முந்தைய ஒரு செல்டிக் தொன்மத்துடன் இணைக்கப்பட்டது?"
" 'அதுதான் வில்லின் (ஷேக்ஸ்பியரின்) பாணி,' என்று ஜான் எக்லிண்டன் வாதிடுகிறார். 'இன்றைய சூழலில், ஒரு நோர்ஸ் (Norse) காவியத்தையும் ஜார்ஜ் மெரிடித்தின் நாவலிலிருந்து ஒரு பகுதியையும் நாம் ஒன்றாக இணைக்க மாட்டோம். ஆனால், என்ன செய்வது? மூர் (Moore) சொல்வது போல, அவர் போஹேமியாவை (Bohemia) கடற்கரையோரத்தில் வைக்கிறார்; யுலிஸஸை அரிஸ்டாட்டிலை மேற்கோள் காட்டச் செய்கிறார்.'"
இந்த அத்தியாயத்தில், தற்செயலாக அல்லாமல், மெரிடித்தின் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு சொற்றொடர் இடம்பெறுகிறது: "உணர்ச்சிவசப்படுபவன் (sentimentalist) என்பவன், ஒரு செயலைச் செய்துவிட்டு, அதற்கான பெரும் பொறுப்பையோ அல்லது கடனையோ ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அதன் பலனை மட்டும் அனுபவிக்க விரும்புபவன் ஆவான்."
1 ஹேம்லெட் நாடகத்தில் வரும் "சோக-நகைச்சுவை-வரலாற்று-கிராமியக் காட்சி" (tragical-comical-historical-pastoral scene) மற்றும் ஸ்விஃப்ட்டின் 'டேல் ஆஃப் எ டப்' (Tale of a Tub) நூலில் உள்ள "உற்சாகம் குறித்த வரலாற்று-இறையியல்-உயிரியல் விளக்கம்" (historitheophysiological account of zeal) ஆகியவற்றை ஒப்பிடுக.
அத்தியாயங்கள்
"நாடகம் முடிவுக்கு வருகிறது. கல்லறையைத் தோண்டுபவர்கள், தந்தை ஹேம்லெட்டையும் மகன் ஹேம்லெட்டையும் புதைக்கிறார்கள். மரணத்தில் ஒரு மன்னனும் இளவரசனும் ஒன்றாக இணைகிறார்கள்; பின்னணியில் இசை ஒலிக்கிறது... இந்த முடிவுரை உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால், அதை நன்றாக உற்று நோக்குங்கள்: செழிப்பான ப்ராஸ்பெரோ (Prospero) - நற்பண்பு கொண்டவருக்குக் கிடைத்த வெகுமதி; லிஸி - தாத்தாவின் செல்லப் பிள்ளை; மற்றும் 'அங்கிள்' ரிச்சி - தீயவன், கவித்துவ நீதியின்படி தீயவர்கள் செல்லும் இடத்திற்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறான். ஒரு வலுவான திரைவீழ்ச்சி." இங்கே குறிப்பிடப்படும் "நன்கிள் ரிச்சி" (Nuncle Richie), வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் மூன்றாவது சகோதரர் ஆவார். இவர் ஷேக்ஸ்பியரின் படைப்புகளில் 'ரிச்சர்ட் குரூக்பேக்' (Richard Crookback) என்ற கதாபாத்திரமாக இடம்பெற்றுள்ளார். "கூனல் முதுகு கொண்ட அந்த அயோக்கியன்" (whoreson crookback), விதவையான ஆன் (Ann) என்பவளிடம் காதல் கொண்டு, அவளை வசப்படுத்தித் தன் மனைவியாக்கிக் கொள்கிறான். "வெற்றியாளரான ரிச்சர்ட், வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர் எனும் 'தோற்கடிக்கப்பட்ட' (அல்லது வெல்லப்பட்ட) சகோதரருக்குப் பிறகு வந்தவர்." (இறுதியாகக் குறிப்பிடப்பட்ட இந்த வரிகள், மேனிங்ஹாம் (Manningham) விவரித்த ஒரு கதையை நினைவூட்டுகின்றன. அதில், ஒரு வணிகரின் மனைவி டிக் பர்பேஜை (Dick Burbage) தனது படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ள அழைக்கிறாள். ஷேக்ஸ்பியர் இதைக் கேட்டுவிட்டு, பர்பேஜ் வருவதற்கு முன்பே அங்கு சென்று விடுகிறார். பர்பேஜ் கதவைத் தட்டியபோது, ஷேக்ஸ்பியர் கதவுக்குப் பின்னால் இருந்து, "வெற்றியாளரான வில்லியம், மூன்றாம் ரிச்சர்ட்டுக்கு முன்பே வந்துவிட்டார்!" என்று கூவுகிறார்.) ஸ்டீபனின் முடிவுரையில் உள்ள ஷேக்ஸ்பியர் தொடர்பான குறிப்புகளுக்குப் பின்னால், 'புரோட்டியஸ்' (Proteus) பகுதியில் இடம்பெற்ற ஒரு நிகழ்வு நினைவுகூரப்படுகிறது. அங்கு ஸ்டீபன் தனது சொந்த "நன்கிள் ரிச்சி" (nuncle Richie) மற்றும் அவரது மருமகள் குட்டி கிரிஸி (Crissie) — அவளை "அன்பின் உருவம்" (a lump of love) என்று வர்ணிக்கிறான் — பற்றிப் பேசுகிறான். இது வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியருக்கும் ஸ்டீபன் டீடாலஸிற்கும் (Stephen Dedalus) இடையிலான நுட்பமான ஒப்புமையைக் காட்டுகிறது.
'ஸ்கில்லா' (Scylla) என்பது ஒடிஸியில் (Odyssey) குறிப்பிடப்படும் இடப்பெயர்களில் ஒன்றாகும்; இது இன்றும் மாறாமல் அப்படியே நிலைத்திருக்கிறது. மெசினா நீரிணையின் (Straits of Messina) நுழைவாயிலில், ஒரு செங்குத்தான பாறையின் உச்சியில் 'ஸ்கில்லா' நகரம் அமைந்துள்ளது. இந்தப் பாறை கடலை நோக்கிச் சரிந்து, சிசிலியையும் பிரதான நிலப்பகுதியையும் பிரிக்கும் ஆபத்தான நீர்ப்பகுதியின் மீது கம்பீரமாக உயர்ந்து நிற்கிறது. 1783-ல் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தால் இந்த நகரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது; அது அமைந்திருந்த நிலமுனையின் ஒரு பகுதி உடைந்து பிரிந்து போனது. ஒரு காலத்தில், இந்தப் பாறையின் பக்கவாட்டில் மேற்கை நோக்கித் திறந்திருந்த — "எரெபஸை (Erebus - பாதாள உலகம்) நோக்கிய" — ஒரு குகை இருந்தது; அது அந்த நிலநடுக்கத்தின் போது இடிந்து விழுந்துவிட்டது. "அந்தப் பாறை வழுவழுப்பாகவும் செங்குத்தாகவும் இருக்கிறது," என்று ஹோமர் கூறுகிறார், "அது மெருகேற்றப்பட்டது போல உள்ளது. அந்தப் பாறையின் நடுவே, இருள் நிறைந்த இடமான 'எரெபஸ்' (Erebus) திசையைப் பார்த்தவாறு ஒரு மங்கலான குகை உள்ளது... அங்கேதான் ஸ்கில்லா (Scylla) வசிக்கிறாள்; அவள் பயங்கரமான ஒலியை எழுப்புகிறாள்." இத்தகைய "ஒலியெழுப்பும்" குகைகள் கடற்கரைப் பகுதிகளில் அடிக்கடி காணப்படுகின்றன. சில சமயங்களில், குறுகிய துளைகளின் வழியாகக் காற்று ஊடுருவிச் செல்லும்போது இரைச்சல் ஏற்படுகிறது; சில சமயங்களில், பாறையடிப் பகுதியில் அலைகள் வந்து மோதுவதாலும் பின்வாங்குவதாலும் இத்தகைய சத்தம் உண்டாகிறது. 'ஸ்கில்லா' (Scylla) என்ற பெயர், 'பாறை' என்று பொருள்படும் 'ஸ்கௌலா' (skoula) என்ற செமிடிக் சொல்லிலிருந்து உருவானது. இந்தப் பாறை முனைக்கு 'ஸ்கௌலா கிராடாய்ஸ்' (Skoula Kratais) என்று முழுப் பெயர் இருந்தது; இதன் பொருள் 'செங்குத்தான பாறை' என்பதாகும். ஃபீனீசிய இடப்பெயர்களுக்கு மனித உருவகத்தோடு கூடிய விளக்கத்தைத் தருவதில் விருப்பம் கொண்ட ஹோமர், ஸ்கில்லாவை 'கிராடாய்ஸ்' (Kratais) என்பவளின் மகளாகச் சித்தரிக்கிறார்; "அவள் மனிதர்களுக்குத் தீங்கானவளாகப் பிறந்தாள்" என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும், 'ஸ்கௌலா' (Skoula) என்ற அந்நியச் சொல்லை வைத்து ஒரு சொல்ல விளையாட்டு (pun) செய்ய விரும்பிய ஹோமர், ஸ்கில்லாவிற்கு ஒரு சிறிய கிரேக்க நாய் (skulax - ஸ்குலாக்ஸ்) எழுப்பும் ஒலியை வழங்குகிறார். ஸ்கில்லாவிற்கு எதிரே 'கேரிப்டிஸ்' (Charybdis) எனும் சுழல் உள்ளது; அது "தனது கருமையான நீரை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு, ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை அதை வெளியே பீய்ச்சி அடிக்கிறது." 'கேரிப்டிஸ்' (Charybdis) என்ற பெயருக்கு கிரேக்க மொழியில் எந்தப் பொருளும் இல்லை. லெவி (Lewy) என்பவரின் கருத்துப்படி, இது சிரியாவில் புழக்கத்தில் இருந்த 'கார் உபெத்' (Khar oubed) என்ற செமிடிக் சொல்லின் ஒலிபெயர்ப்பாகும்; இதற்கு "அழிவைத் தரும் துளை" என்று பொருள். ஹோமர், கேரிப்டிஸைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தும் 'ஓலோஸ்' (OAO~) என்ற அடைமொழிக்கும் "கொடிய" அல்லது "அழிவுகரமான" என்றுதான் பொருள். இந்த நீரிணையில் மறைந்திருக்கும் ஆபத்துகள் குறித்து ஸ்பல்லன்சானி (Spallanzani) ஒரு சுவாரஸ்யமான விளக்கத்தைத் தருகிறார்: "காற்று நீரோட்டத்திற்கு எதிராக வீசும்போது, அனுபவமற்ற அல்லது கவனக்குறைவான மாலுமி ஒருவர் குறுகிய பாதையைக் கடப்பதற்காகப் பாய்மரத்தைச் சுருக்கினால், அவரது கப்பல் எதிரெதிர் விசைகளின் பிடியில் சிக்கி, ஸ்கில்லா பாறையில் மோதிச் சிதறலாம் அல்லது..." ஆழமற்ற பகுதிகள் உள்ளன. இதன்காரணமாக, மெசினா கரையில் இருபத்து நான்கு வலிமையான மற்றும் துணிச்சலான மாலுமிகள் இரவு பகலாகக் கண்காணிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். எச்சரிக்கை பீரங்கியின் சத்தம் கேட்டவுடன், அவர்கள் தங்கள் சிறிய படகுகளில் ஏறி, ஆபத்தில் சிக்கிய கப்பலை இழுத்துச் செல்ல விரைந்து செல்கின்றனர். நீரோட்டம் நீரிணைப்பு முழுவதும் பரவியிருப்பதில்லை; மாறாக, அது வளைந்து நெளிந்து செல்கிறது. இதைப் பற்றி நன்கு அறிந்த நம் மாலுமிகள்... திசைமாற்றங்கள் கப்பலைக் காப்பாற்ற உதவக்கூடும். ஆனால், கப்பலைச் செலுத்துபவர் அந்த உதவியைக் கோர மறுத்துவிட்டாலோ அல்லது மறந்துவிட்டாலோ, அவரிடம் எவ்வளவு திறமை இருந்தாலும், அவர் பேரழிவிலிருந்து தப்பிப்பது கடினம். நீரோட்டத்தின் வேகத்தாலும் காற்றின் சீற்றத்தாலும் கொந்தளிக்கும் சுழல்களுக்கும் அலைகளுக்கும் நடுவே, அவரால் நீரின் ஆழத்தை அளவிடவோ அல்லது நங்கூரமிடவோ முடியாது; ஏனெனில், கடல் தரை பாறைகளால் ஆனது, அங்கு நங்கூரம் பிடிமானம் கொள்ள வாய்ப்பில்லை. எந்தவொரு கடல் பயணத் திறனும் அவருக்கு உதவாது; மெசினாவிலிருந்து (Messina) வரும் மீட்புக் குழுவினரின் துணிச்சலும் திறமையுமே அவரது பாதுகாப்பிற்கான ஒரே நம்பிக்கையாகும்.
நிகழ்வுகள்
ஸ்கில்லா (Scylla) எனும் உறுதியான, அசையாத பாறையும், காரிப்டிஸ் (Charybdis) எனும் ஓய்வற்ற சுழலும் நீர்க்குழியும்—துன்பங்களின் கடலாக—இந்த நிகழ்வில் குறியீட்டு அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அரிஸ்டாட்டிலின் தர்க்கம், மதக்கோட்பாடுகள் (Dogma) மற்றும் ஷேக்ஸ்பியரின் ஸ்ட்ராட்ஃபோர்ட் (Stratford) ஆகியவற்றின் நிலைத்தன்மைக்கு மாறாக, மர்மவாதம் (Mysticism), பிளேட்டோனிசம் (Platonism) மற்றும் எலிசபெத் காலத்து லண்டன் ஆகியன ஒரு சுழலைப் போலச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. ஷேக்ஸ்பியர், இயேசு மற்றும் சாக்ரடீஸ் ஆகியோர், சமநிலையான மேதைமை கொண்ட யுலிஸஸைப் (Ulysses) போலவே, ஆன்மாவிற்கு ஆபத்தான இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையிலிருந்து—முழுமையாகப் பாதிக்கப்படாமல் இல்லையென்றாலும்—துணிச்சலுடன் கடந்து செல்கின்றனர். "ஒரு மனிதன் அவற்றுக்கு இடையிலிருந்து, தலைவணங்கியும் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தும் வெளியேறினான்." மிஸ்டர் ப்ளூம் (Mr Bloom), நூலகத்தின் மெட்டாபிசிகல் (metaphysical) மங்கலான சூழலிலிருந்து, "எந்தச் சிந்தனையும் இல்லாத, திகைப்பூட்டும் பகல் வெளிச்சத்திற்கு" செல்வது, இத்தகைய தப்பித்தலையே குறிக்கிறது. இந்த 'தப்பித்தல்' எனும் கருத்தாக்கம் 'தி போர்ட்ரெய்ட்' (The Portrait) நாவலின் இறுதிப் பக்கங்கள் முழுவதும் இழையோடுகிறது. ஸ்டீபனின் மனதில், இது ஏற்கனவே ஐரிஷ் சிந்தனைச் சூழலோடு—அதாவது 'செல்டிக் ட்விலைட்' (Celtic Twilight) எனப்படும் மர்மவாதப் போக்கு மற்றும் அதற்கு நேர் எதிரான இயேசு சபையினரின் (Jesuits) மற்றும் தேசியவாதிகளின் பிடிவாதமான மதக்கோட்பாடுகள் (Dogmatism) ஆகியவற்றுடன்—தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருந்தது. "இந்த நாட்டில் ஒரு மனிதனின் ஆன்மா பிறக்கும்போது, அது ஒளியை நோக்கிச் செல்வதைத் தடுக்க அதன் மீது வலைகள் வீசப்படுகின்றன. நீங்கள் என்னிடம் தேசியம், மொழி, மதம் குறித்துப் பேசுகிறீர்கள்." "அந்த வலைகளைக் கடந்து பறக்க முயல்வேன்."
ஸ்ட்ராட்ஃபோர்டிலிருந்து எலிசபெத் காலத்து லண்டன் எவ்வளவு தொலைவில் இருந்ததோ, அவ்வளவு தொலைவில் தூய்மையான டப்ளினிலிருந்து ஊழல் நிறைந்த பாரிஸ் இருந்தது. ஸ்டீபன் அங்கிருந்து தப்பி பாரிஸுக்குச் சென்றான்; ஷேக்ஸ்பியர் லண்டனுக்குச் சென்றார். ஆனால், அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் "தங்கள் பிறந்த மண்ணிற்கு"த் திரும்பும் விதி இருந்தது.
'கார்டிபிஸ்' (Charybdis) எனும் சுழலில் ஷேக்ஸ்பியர் நீண்ட காலம் சிக்கியிருந்தார்.
"அவர் இருபது ஆண்டுகள் லண்டனில் வாழ்ந்தார். அந்த காலகட்டத்தில், அயர்லாந்தின் 'லார்ட் சான்சலர்' (Lord Chancellor) பெறும் அதே அளவு ஊதியத்தைப் பெற்றார். அவரது வாழ்க்கை மிகவும் செழுமையானது. வால்ட் விட்மன் குறிப்பிட்டது போல, இது நிலப்பிரபுத்துவக் கலை என்பதைத் தாண்டி, ஒரு மிகைநிறைவு கொண்ட கலை. சூடான ஹெர்ரிங் மீன் அடை (herring pies), ஒயின் நிறைந்த குவளைகள், தேன் கலந்த சாஸ்கள், ரோஜாச் சர்க்கரை மிட்டாய்கள், பாதாம் இனிப்புகள் (marchpane), நெல்லிக்காய் சேர்த்த புறச்சி இறைச்சி, மற்றும் இனிப்பு மிட்டாய்கள் என அனைத்தும் நிறைந்த வாழ்க்கை. சர் வால்டர் ராலியை கைது செய்தபோது, அவர் அணிந்திருந்த ஆடைகளின் மதிப்பு மட்டும் அரை மில்லியன் பிராங்குகளாக இருந்தது; அதில் அலங்காரமான உடைகளும் அடங்கும்."
இலக்கியக் கலையைப் பற்றிப் பேசும் இந்தப் பகுதியில், ஐரிஷ் இலக்கிய இயக்கம் குறித்த ஒரே நேரடியான குறிப்பு, கேலியும் ஆபாசமும் கலந்த பக் முல்லிகனின் (Buck Mulligan) வாயிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. இது மலிவான கவிதைகளுக்கும், முல்லிகன் அரங்கேற்றும் ஆபாச நாடகத்திற்கும் (harlequinade) இடையில் செருகப்பட்டுள்ளது. இந்த நாடகத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்கள், அவர் உரிமை கோருவது போல, முற்றிலும் புதியவை அல்ல. "சிதைந்த போலந்துக்காரர்" (ruined Pole) மற்றும் அவரது தோழர்கள் பலரை, அக்கால ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
'ஸ்கில்லா மற்றும் கார்டிபிஸ்' (Scylla and Charybdis)
"அங்கு அவர் இருபது ஆண்டுகள் கழித்தார்; ஒருபுறம் இல்லற அன்பின் தூய இன்பங்கள், மறுபுறம் முறையற்ற காமத்தின் அருவருப்பான இன்பங்கள் என இரண்டிற்கும் இடையே ஊசலாடினார்." ஆனால், "நாடுகடத்தப்படுதல் அல்லது இல்லத்திலிருந்து பிரிக்கப்படுதல்" என்ற உணர்வு, 'டூ ஜென்டில்மென் ஆஃப் வெரோனா' (Two Gentlemen of Verona) நாடகத்திலிருந்து தொடங்கி, 'தி டெம்பெஸ்ட்' (The Tempest) நாடகத்தில் ப்ராஸ்பெரோ தனது மந்திரக்கோலை உடைத்து, மண்ணில் புதைத்து, புத்தகத்தை ஆழமான நீரில் மூழ்கடிக்கும் வரை தொடர்ந்து ஒலிக்கிறது... அவருக்கு மனிதர்கள் மீதோ, பெண்கள் மீதோ எந்த ஈர்ப்பும் இல்லை. நீண்ட காலப் பிரிவுக்குப் பிறகு, தான் பிறந்த, சிறுவயது முதல் வாழ்ந்து வந்த அந்த நிலப்பகுதிக்கு அவன் திரும்புகிறான்; அங்கே ஒரு மௌன சாட்சியாக இருந்தவன், தன் வாழ்வின் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு, அந்த மண்ணில் மல்பெரி மரமொன்றை நடுகிறான். பிறகு இறந்துவிடுகிறான். அந்த இயக்கம் முடிவுக்கு வருகிறது.
இருவேறு ஆபத்துகளுக்கு இடையே சிக்கிக்கொள்ளும் நிலை, அல்லது ஒரு இக்கட்டான சூழலின் பிடிக்குள் அகப்படும் நிலை, பல்வேறு பரிமாணங்களில் வெளிப்படுகிறது. இந்த அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில், குவேக்கர் இனத்தைச் சேர்ந்த நூலகர் மென்மையான குரலில் இவ்வாறு கூறுகிறார்: "நம்மிடம் 'வில்ஹெல்ம் மீஸ்டர்' (Wilhelm Meister) குறித்த அந்த விலைமதிப்பற்ற பக்கங்கள் இருக்கின்றன அல்லவா? ஒரு சிறந்த கவிஞர், மற்றொரு சிறந்த கவிஞரைப் பற்றி எழுதியவை! துன்பக் கடலை எதிர்த்துப் போராடத் துணியும், ஆனால் தயக்கமும் முரண்பட்ட ஐயப்பாடுகளும் கொண்ட ஒரு ஆன்மா... கடினமான எதார்த்த உண்மைகளின் பாறையில் மோதிச் சிதையும், கனவுலகில் வாழும் ஒரு அழகான, ஆனால் பயனற்ற மனிதன்!"
ஸ்டீபன் தன்னை "சாக்சன் புன்னகைக்கும்" (Saxon smile) "யாங்கி கூச்சலுக்கும்" (Yankee yawp) இடையே உணர்கிறான். "சீர்கெட்ட பாரிஸும்", "கன்னித்தன்மை மாறாத டப்லினும்" அவனைத் தங்கள் பக்கம் ஈர்க்க முயல்கின்றன. இந்த அத்தியாயத்தில் பிரெஞ்சுச் சொற்கள் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது, பாரிஸின் தாக்கத்தை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது; உதாரணமாக, 'ஹேம்லெட்' நாடகத்தில் வரும் தந்தை மற்றும் மகன் (Hamlet père et fils) குறித்த குறிப்புகளைக் கூறலாம். ஒரு பிரெஞ்சு விளம்பரச் சுவரொட்டி பற்றியும் குறிப்பிடப்படுகிறது:
'ஹேம்லெட்'
'லெ டிஸ்ட்ரே' (Le Distrait - கவனச்சிதறல் கொண்டவன்)
ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகம்
"இது மிகவும் பிரெஞ்சு பாணியில், பிரெஞ்சு கண்ணோட்டத்தில் இருக்கிறது. 'ஹேம்லெட்'..."
"'கவனச்சிதறல் கொண்ட பிச்சைக்காரன்' (The absent-minded beggar) என்று ஸ்டீபன் பேச்சை முடிக்கிறான்."
தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து தனக்கு ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துகளைப் பற்றி ஸ்டீபன் எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்கிறான்—"தீய எண்ணம் கொண்ட கண்களின் கொடுமை, கூர்மையாக மின்னும் அந்தப் பார்வைகள்..." சுருங்கிய புருவங்களுக்கு அடியில், உறுதியான ஜான்; ஒருபுறம் ஸ்கில்லா (Scylla), மறுபுறம் காரிப்டிஸ் (Charybdis). 'சோகத்தில் அழகிய' (beautiful-in-sadness) தன்மையின் நளினம்; தனது கருப்பொருளில் பொதிந்துள்ள அபாயங்களை அவர் நன்கு உணர்ந்திருக்கிறார். தனது தர்க்கத் திறனால், மெட்டாபிசிக்ஸ் (metaphysics) எனும் சுழல் காற்றுக்கும், யதார்த்தவாதம் (realism) எனும் பாறைக்கும் இடையே மிகச் சரியாகத் தனது பாதையை அமைத்துச் செல்கிறார்.
இந்த அத்தியாயம் மனித உடலின் எந்த உறுப்போடு தொடர்புடையது என்றால், அது மூளைதான்; மனிதன் உருவாக்கிய கருவிகளிலேயே மிகவும் கொடூரமான கருவி இதுவே.
அல்லது அவனது சொந்த அழிவுக்கே அது வழிவகுக்கிறது. ஸ்டீபன் ஒரு முரண்பாடான முடிவை—அதாவது ஒரு மர்மமான முட்டுச்சந்தை—நோக்கி மேற்கொள்ளும் தர்க்கரீதியான பயணத்தில், ஒருவிதமான தீவிரமான சிந்தனை அழுத்தத்தை நாம் உணர்கிறோம்; இது கிட்டத்தட்ட வலியையே தருகிறது. 'யுலிசீஸ்' (Ulysses) எனும் இந்த நூல், அனைத்து மதங்களும் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய அனைத்து விளக்கங்களும் எதன் மீது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அந்த மர்மத்தின் மீதுதான்—அதாவது, "வெறுமையின் மீது, நிச்சயமற்ற தன்மையின் மீது, நிகழ்தகவற்ற தன்மையின் மீது" கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நிச்சயமற்ற மனநிலை, 'சர்க்கி' (Circe) அத்தியாயத்தில் உருப்பெறுகிறது. அங்கு, "தூய அறிவின் விருந்து" என்று சொல்லத்தக்க சூழலில், ஷேக்ஸ்பியர் உள்ளிட்ட பல பிம்பங்கள், உயிரற்ற பொம்மைகளைப் போல, ஒரு மரண நடனத்தில் (danse macabre) இயந்திரத்தனமாக அசைந்தாடுகின்றன. டப்ளின் கடற்கரையில் ஸ்டீபன் கவனிக்கும், அலைகளால் தூக்கப்பட்டு, மூழ்கடிக்கப்பட்டு, மீண்டும் கீழே விடப்படும் அந்த நெளிந்து கொண்டிருக்கும் கடல்பாசிகளைப் போலவே—"எந்த நோக்கமும் இன்றி ஒன்று திரட்டப்பட்டு, வீணாக விடுவிக்கப்பட்டு, மீண்டும் வெளியேறி, பின்னோக்கிச் செல்கின்றன." பேராசிரியர் கர்டியஸ், 'யுலிசீஸ்' குறித்த தனது ஆழமான கட்டுரையில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: "ஜாய்ஸின் படைப்பு, மனதின் ஒரு கிளர்ச்சியிலிருந்து பிறந்து, உலகத்தின் அழிவை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. அவர் தனது 'வால்பர்கிஸ்-நைட்' (Walpurgis-night) பகுதியில், பேயுருவங்களுக்கு மத்தியில், உலக முடிவின் ஒரு காட்சியை அசைக்க முடியாத தர்க்கத்துடன் முன்வைக்கிறார். ஜாய்ஸின் படைப்பின் சாராம்சமே ஒரு மெட்டாபிசிகல் நைஹிலிசம் (metaphysical nihilism) அல்லது 'இருத்தலியல் சூன்யவாதம்'தான். பெருபிரபஞ்சமும் (macrocosm) நுண் பிரபஞ்சமும் (microcosm) வெறுமையின் மீதே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. தத்துவ மற்றும் இறையியல் அறிவுச் செல்வம், உளவியல் மற்றும் அழகியல் பகுப்பாய்வுத் திறன், உலகின் அனைத்து இலக்கியங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்த ஒரு மனதின் பண்பாடு—இவை அனைத்தும் எதற்காகப் பயன்படுகின்றன? இறுதியில், இவை அனைத்தும் ஒரு உலகளாவிய பேரழிவில், உலோகத் தகடுகளின் மின்னொளி கலந்த ஒரு கொழுந்துவிட்டு எரியும் குழப்பத்தில், தங்களைத்தாமே அழித்துக்கொண்டு கரைந்து போகின்றன. எஞ்சியிருப்பதுதான் என்ன?" சாம்பலின் மணம், மரணத்தின் பயங்கரம், விசுவாசத் துரோகத்தால் விளையும் துயரம், மனச்சாட்சியின் உறுத்தல் — இவை அனைத்தும் ஒரு கலைஞனுக்கு மிகச்சிறந்த அழகியல் மூலப்பொருட்களாக அமைகின்றன. ‘யுலிசீஸ்’ (Ulysses) நாவலில் வெளிப்படும் அவநம்பிக்கையை அந்த அறிவார்ந்த விமர்சகர் மிகைப்படுத்திக் கருதுகிறார் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது; ஒருவேளை, அந்த நாவலின் ஆசிரியர் ஓர் ஐரிஷ் இனத்தவர் என்ற உண்மையை அவர் போதிய அளவு கவனத்தில் கொள்ளவில்லை போலும். ஸ்டீபன் மற்றும் ப்ளூம் ஆகிய இருவருமே ஏதோ ஒரு வகையில் ஆறுதல் பெறுகிறார்கள்; ஸ்டீபன் தனது கலை மூலமாகவும், ப்ளூம் அன்றாட வாழ்வின் நுணுக்கமான விவரங்களில் காட்டும் ஆழ்ந்த ஆர்வத்தின் மூலமாகவும் ஆறுதல் அடைகிறார்கள். மேலும், அவர்கள் இருவரிடமும் — குறிப்பாக ப்ளூமிடம் — நகைச்சுவை உணர்வு காணப்படுகிறது.
* அத்தியாயங்கள்