Peterburg by Bely, Andrey, 1880-1934 -- முடிவுரை.

 Peterburg by Bely, Andrey, 1880-1934 --  முடிவுரை.

பிப்ரவரி மாதச் சூரியன் வானில் தாழ்வாகத் தொங்குகிறது. அடர்ந்த கள்ளிச் செடிகள் ஆங்காங்கே படர்ந்து கிடக்கின்றன. விரைவில்—இன்னும் வெகு விரைவில்—பாய்மரங்கள் வளைகுடாவிலிருந்து கரையை நோக்கிப் பறந்து வரும்; ஆம், அவை பறந்து வருகின்றன: கூர்மையான இறக்கைகளுடன், மென்மையாக அசைந்தாட; ஒரு சிறிய குவிமாடம் கள்ளிச் செடிகளுக்குள் மறைந்துவிட்டது.

நீல நிற 'கொண்டூர்' அங்கியும், பளிச்சென்ற சிவப்பு நிற அரபுத் தலைப்பாகையும் அணிந்த நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச், மொட்டைமாடியில் சிலையென உறைந்து நிற்கிறார்; அவரது தலைப்பாகையிலிருந்து ஒரு நீண்ட குஞ்சம் கீழே தொங்குகிறது; தட்டையான அந்த மொட்டைமாடியின் பின்னணியில், அவரது உருவச்சாயல் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது; அவருக்குக் கீழே — கிராமச் சதுக்கம் விரிகிறது; அங்கிருந்து எழும் 'டம்-டம்' எனும் தாள ஒலிகள் அவரது செவிகளில் வந்து விழுகின்றன : செவிடுபடுத்தும் வகையிலான அந்த ஒலிகள் காதுகளைத் தாக்குகின்றன.

எங்கும் கிராமத்து வீடுகளின் கரும் சதுரங்கள்; கத்திக்கொண்டிருக்கும் பெர்பர் இனத்தவனின் கழுதையை நோக்கி விரையும் ஓட்டங்கள்; அந்தக் கழுதையின் முதுகில், கிளைகளால் ஆன ஒரு கட்டு வெள்ளிபோல் மின்னுகிறது; அந்த பெர்பர் இனத்தவன் — ஆலிவ் நிற மேனியன்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்த 'டாம்-டாம்' (t a m- t a m) ஒலிகளைக் கேட்பதில்லை; அந்த பெர்பர் இனத்தவனையும் அவர் பார்ப்பதில்லை; அவருக்கு முன்னால் இருப்பதை மட்டுமே அவர் காண்கிறார்: யாப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச் — வழுக்கைத் தலையர், குள்ளமானவர், வயதானவர் — ஒரு ஆடும் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறார்; தலையின் அசைவுக்கும் கால்களின் அசைவுக்கும் ஏற்ப அந்த நாற்காலி முன்னும் பின்னும் ஆடுகிறது; அது அசைகிறது — நினைவுகூருங்கள்...

ரோஜா நிற பாதாம் மரங்கள் பூத்துக் குலுங்குகின்றன; அந்த மலை உச்சி — செங்கல் நிறமும் அம்பர் நிறமும் கலந்த ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறது; அந்த உச்சி 'ஜஹுவா' (Zahua) ஆகும்; அந்த முனைக்கடல் பகுதி கட்டம் போட்டதுபோல் காட்சியளிக்கிறது. கடந்த ஆண்டு, துனிசியாவுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கடற்கரை கிராமத்தில் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு வீட்டை வைத்திருந்தார்.

பனி மூடிய, பளபளக்கும் பனி முகடுகளின் பாரத்திற்குக் கீழே, அடர்ந்தும் பசுமையாகவும் இருந்த ஸ்ப்ரூஸ் மரக் கிளைகள் தாழ்ந்து வளைந்திருந்தன; முன்னால், ஐந்து தூண்களைக் கொண்ட முகப்பு மண்டபத்துடன் ஒரு மரக் கட்டிடம் நின்றிருந்தது; பிப்ரவரி மாத விடியலின் இளஞ்சிவப்பு ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், பனிக்குவியல்கள் உருளும் மேடுகளாகத் திண்ணையின் கைப்பிடிச் சுவர்களின் மீது வழிந்தோடின.

18 தொகுப்பு III. 273

ஒரு உருவம் ஒரு தடியுடன் தோன்றியது — சூடான கையுறைகள் மற்றும் அரேஷ்கா அணிந்து, ஒரு தடியைச் சார்ந்து நின்றபடி; ஒரு கம்பளி காலரை உயர்த்தியவாறு; காதுகளை மூடிய இறகுத் தொப்பியுடன்; சுத்தம் செய்யப்பட்ட பாதையில் ஊடுருவிச் சென்றது; அவள் கையைப் பிடித்து வழிநடத்தப்பட்டாள்; அந்த வழிநடத்தும் உருவத்தின் கைகளில் ஒரு சூடான போர்வை இருந்தது.

யப்போலோன்-பி யப்போலோனோவிச் கிராமத்தில் கண்ணாடிகள் தோன்றின; அவை உறைந்திருந்தன, பனி மூடிய பள்ளத்தாக்கோ, புகை சூழ்ந்த இடமோ, அல்லது — கூழாங்கற்களோ இல்லை: இட்னி ட்னி மற்றும் ட்னியில்; அவற்றுக்கு இடையில் — நிலவொளி ஜன்னல் சட்டங்களும் மரத் தரையின் சதுரங்களும் இருந்தன; நிக்கோலாய் யப்போலோனோவிச் — மென்மையானவர், கூர்ந்து கவனிப்பவர், உணர்ச்சிமிக்கவர் — தன் தலையைத் தாழ்த்தி, சரிகை வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த விளக்குகளின் ஒளியிலிருந்து நிழலுக்குள் காலெடுத்து வைத்தார்.

மாலை வேளையில், அந்த முதியவர் வட்ட வடிவ அறையின் நடுவே அமைந்திருந்த மேஜையருகே அமர்ந்திருந்தார்; சுவரில் தொங்கிய சட்டமிடப்பட்ட ஓவியங்களில்: காலுறைகள் அணிந்த ராணுவ அதிகாரிகள், பட்டுத் தலைக்கவசம் அணிந்த வயோதிகர்கள் ஆகியோர் காட்சியளித்தனர்; தோல் கால்சட்டை அணிந்த அந்த அதிகாரி — அவரது தந்தையாவார்; பட்டுத் தலைக்கவசம் அணிந்த அந்த மூதாட்டி — கன்னித்தன்மையுடன் பிறந்த, இப்போது மறைந்துவிட்ட அவரது தாயார் ஆவார். அந்த முதியவர் தன் நினைவுக்குறிப்புகளை எழுதி வந்தார்; அதன் மூலம், தான் இறக்கும் ஆண்டில், உலகம் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

அவை உலக ஒளியைக் கண்டன.

அந்த நினைவுக்குறிப்புகள் கூர்மையான நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவை; ரஷ்ய நாடு முழுவதும் அவற்றை அறிந்திருந்தது.

சூரியனின் சுடர் அனலாகச் சுடுகிறது: கண்களில் சிவப்பொளி படர்கிறது; நீங்கள் திரும்பிப் பார்த்தால் — தலையின் பின்பகுதியில் ஒரு வெறித்தனமான தாக்குதல் போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது; சுற்றியுள்ள பாலைவனம் பசுமை இழந்தது போலவும், உயிரற்றது போலவும் காட்சியளிக்கிறது; ஆயினும், இதுவும் ஒரு மனித வாழ்வுதானே; சரி, இந்தத் தனிமையான கடற்கரையோரத்தில், என்றென்றும் தங்கிவிடலாம்.

தலையை முழுமையாக மூடும் வகையிலான, தடிமனான கார்க் தொப்பியை அணிந்துகொண்டு, நிக்கோலாய் யப்போலோனோவிச் ஒரு மணல் மேட்டின் மீது அமர்ந்திருந்தார்; அவருக்கு முன்னால், ஒரு பிரம்மாண்டமான மணற்பாறை நின்றிருந்தது — அது எந்நேரமும் நொறுங்கி விழுந்துவிடக்கூடிய நிலையில், ஆயிரக்கணக்கான மணல் துகள்களாகச் சிதறத் தயாராக இருந்தது. நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், ஸ்பிங்க்ஸ் (Sphinx) சிலைக்கு முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறார்.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இருபது வயதுடையவர்; அவர் உலாக்ஸ்க் அருங்காட்சியகத்தில் பணியில் இருக்கிறார். "மரணத்தின் புத்தகம்" (The Book of the Dead) மற்றும் மானே-வின் பதிவுகள்...

274

...அவை திரிபுபட்ட முறையில் விளக்கப்படுகின்றன; ஆர்வமுள்ள கண்களுக்கு இங்கே பரந்த வெளி காத்திருக்கிறது; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எகிப்தில் தோல்வியடைந்தார்; இருபதாம் நூற்றாண்டில் எகிப்து என்பது—முழு கலாச்சாரமும்—எப்படித் தோன்றுகிறது என்றால்: அனைத்தும் இறந்துவிட்டன; அங்கே எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை.

அவர் இப்படிச் சிந்திப்பது ஒரு வகையில் நல்லதுதான்: சில சமயங்களில், வழக்கமான சிந்தனைப் போக்கிலிருந்து விலகி நிற்கும்போது, ​​அனைத்தும் இன்னும் இறந்துவிடவில்லை என்று அவருக்குத் தோன்றத் தொடங்குகிறது; அங்கே ஏதோ சில ஒலிகள் எஞ்சியிருக்கின்றன; அந்த ஒலிகள் கெய்ரோவில் இடிமுழக்கமாய் ஒலிக்கின்றன: அது ஒரு விசேஷமான இடிமுழக்கம்; அது வேறெதற்கும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரு தனித்துவமான ஒலி: காதைப் பிளக்கும் அதே வேளையில்—செவிடாக்கும் தன்மை கொண்டது; உலோகத் தன்மை கொண்ட, ஆழமான, எங்கிருந்தோ இழுத்து வரும் ஒரு பாஸ் (bass) ஒலி அது; அந்த ஒலியை நோக்கி நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—தன் தாயை நோக்கி நீள்வது போல—நீள்கிறார்; அந்த 'விஷயத்தை' அவர் மம்மிகளிடம் கொண்டு சென்றார். கான்ட் (Kant)? அதை மறக்கவே முடியாது.

அது மாலை நேரம்: அந்த இருண்ட அந்திப்பொழுதில், கிஸா (Gizeh) பிரமிடுகளின் குவியல்கள் கோரமாகவும் அச்சுறுத்தும் வகையிலும் காட்சியளித்தன; எல்லாமே அவற்றிற்குள் விரிந்து பரந்திருந்தன; அவற்றைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தும்—எங்கும் பரவிக்கிடந்தன; காற்றில் எழுந்த புழுதி இருண்டு சிவந்து எரிவது போலத் தோன்றியது; மேலும்—அது மூச்சுத் திணறச் செய்வதாக இருந்தது.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறு பிரமிடு ஒன்றின் பக்கவாட்டில் படுத்துக்கொண்டார்.

முன்புறமாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நாற்காலியில், அந்த முதியவர் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தார்; அவர் தனது அகன்ற, கூர்மையான கண்களால் அந்த மூதாட்டியை உற்று நோக்கினார்; அவரது கால்கள் ஒரு போர்வையால் சுற்றப்பட்டிருந்தன (அநேகமாக, அவரது கால்கள் அகற்றப்பட்டிருக்கலாம்); அவரது மடியில், 'ஐரீன்' (Irene) மலர்களுடன் கூடிய பூங்கொத்துகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த முதியவர் நாற்காலியிலிருந்து தன் உடலைச் சற்று உயர்த்திக்கொண்டு, அந்த மூதாட்டியை நோக்கி நகர்ந்தார்:

"சொல், முடிந்துவிட்டதா?.. இதை விற்க முடியுமா?"

"ஆம்: ஆவணங்களை ஒழுங்குபடுத்தி எடுத்து வாருங்கள்..."

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இறுதியாகத் தனது ஆய்வு நூலை (monograph) எழுதி முடித்திருந்தார்.

"அதன் பெயர் என்ன?" அந்த முதியவர் கேட்டார்:

"அந்த ஆய்வு நூலின் பெயர்... ம்ம்... 'டௌஃப்-செஹ்ருத் (Dauf-sehrut) கடிதம் குறித்து' என்பதாகும்." அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச் அதை மறந்துவிட்டார்.

 ...எல்லாவற்றிலும் முற்றிலும்: அவர் சாதாரணப் பொருட்களின் பெயர்களை மறந்துவிடுவார்; ஆனாலும் அந்த ஒரு வார்த்தை—*டௌஃப்செக்ருட்டி*—அவருக்குத் தெளிவாக நினைவிருந்தது; கொலென்கா எழுதியது அந்த "டௌஃப்செக்ருட்டி"யைப் பற்றித்தான். நீங்கள் உங்கள் தலையைப் பின்னால் சாய்ப்பீர்கள், அங்கே—பச்சையாகும் இலைகளின் பொன்னிறம்: காட்டுத்தனமாகப் படர்ந்து; நீல வானமும் பஞ்சுபோன்ற மேகங்களும்; மேலும் பாதையோரத்தில், ஒரு சிறிய வாலாட்டிப் பறவை அங்குமிங்கும் பறந்து கொண்டிருந்தது.

— "அப்படியானால், அவர் நாசரேத்தில் இருக்கிறார் என்கிறீர்களா?"

என்னவொரு மணிப்பூக்களின் அடர்ந்த புதர்! அந்த மணிப்பூக்கள் தங்கள் ஊதா நிறத் தாடைகளைத் திறந்தன; சரியாக அங்கே, அந்த மணிப்பூக்களுக்கு நடுவே, ஒரு எடுத்துச் செல்லக்கூடிய கை நாற்காலி நின்றிருந்தது; அதில், சுருங்கிய முகமுடைய அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், சவரம் செய்யப்படாத தாடி அவரது கன்னங்களில் வெள்ளி போல மின்ன—ஒரு துணி நிழலின் கீழ் அமர்ந்திருந்தார்.

1913-ஆம் ஆண்டில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் நாட்களை வயல்களிலும், புல்வெளிகளிலும், காடுகளிலும் அலைந்து திரிந்து, பண்ணை வேலைகளை ஒருவித கடுகடுப்பான சோம்பலுடன் கவனித்துக்கொண்டே கழித்தார்; அவர் ஒரு கூர்முனைத் தொப்பி அணிந்திருந்தார்; ஒட்டக நிற *போட்தேவ்கா* அணிந்திருந்தார்; அவர் நடக்கும்போது அவரது காலணிகள் கீச்சிட்டன; அவரது பொன்னிற, மண்வெட்டி வடிவத் தாடி அவரது தோற்றத்தை வியக்கத்தக்க வகையில் மாற்றியது; மேலும், அவரது அடர்த்தியான தலைமுடியில் திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு தனித்துவமான, முற்றிலும் வெள்ளி நிறப் பட்டை இருந்தது. அவர் எகிப்தில் இருந்தபோது அவரது கண்கள் அவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தன; அதன் விளைவாக, அவர் மூக்குக்கண்ணாடி அணிய ஆரம்பித்திருந்தார். அவரது குரல் கரகரப்பாக மாறியிருந்தது, மேலும் அவரது முகம் இப்போது சூரியனால் வெண்கல நிறமாக மாறியிருந்தது; அவரது அசைவுகளின் வேகம் மறைந்திருந்தது. அவர் ஒரு தனிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்; தன்னைச் சந்திக்க அவர் யாரையும் அழைக்கவில்லை, அவரும் வேறு யாரையும் சந்திக்கச் செல்லவில்லை. அவர் தேவாலயத்தில் காணப்பட்டார்; மிகச் சமீபத்தில், அவர் தத்துவஞானி ஸ்கோவோரோடாவின் படைப்புகளைப் படித்துக்கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

அவரது பெற்றோர் காலமானார்கள்.

முடிவு.

276