போரிஸ் பாஸ்டர்னாக்கின் டாக்டர் ஜிவாகோ - இறுதிப் பகுதிகள்

Here is a list of the main characters from *Doctor Zhivago*, with their names transliterated into Tamil. from Deepseek

### 📖 Major Characters / முக்கிய கதாபாத்திரங்கள்

| English Name | Tamil Name (Transliteration) | Description |
| :--- | :--- | :--- |
| **Yury (Yuri) Andreyevich Zhivago** | யூரி ஆன்ட்ரேயெவிச் ஜிவாகோ | The protagonist, a physician and poet. |
| **Larissa (Lara) Fyodorovna Guishar** | லாரிசா (லாரா) ஃபியோடோரோவ்னா குஷார் | Yury's lover, later married to Pasha Antipov. |
| **Antonina (Tonya) Alexandrovna Gromeko** | அன்டோனினா (டோன்யா) அலெக்சாண்ட்ரோவ்னா க்ரோமெகோ | Yury's wife. |
| **Pavel (Pasha) Pavlovich Antipov / Strelnikov** | பாவெல் (பாஷா) பாவ்லோவிச் ஆன்டிபோவ் / ஸ்ட்ரெல்னிகோவ் | Lara's husband, a revolutionary leader. |
| **Victor Ippolitovich Komarovsky** | விக்டர் இப்போலிடோவிச் கோமரோவ்ஸ்கி | A lawyer and antagonist who preys on Lara. |
| **Yevgraf Zhivago** | யெவ்கிராஃப் ஜிவாகோ | Yury's half-brother, a Soviet general. |
| **Nikolay Nikolayevich Vedenyapin (Kolya)** | நிகோலாய் நிகோலாயெவிச் வேதென்யாபின் (கோல்யா) | Yury's uncle and a writer. |
| **Alexander Alexandrovich Gromeko** | அலெக்சாண்டர் அலெக்சாண்ட்ரோவிச் க்ரோமெகோ | Tonya's father. |
| **Anna Ivanovna Gromeko** | அன்னா இவானோவ்னா க்ரோமெகோ | Tonya's mother. |
| **Amalia Karlovna Guishar** | அமாலியா கார்லோவ்னா குஷார் | Lara's mother. |

### 📚 Supporting Characters / துணை கதாபாத்திரங்கள்

| English Name | Tamil Name (Transliteration) | Description |
| :--- | :--- | :--- |
| **Marya Nikolayevna Zhivago** | மரியா நிகோலாயெவ்னா ஜிவாகோ | Yury's mother. |
| **Nicky Dudorov** | நிக்கி துதோரோவ் | A childhood friend of Yury. |
| **Misha Gordon** | மிஷா கோர்டன் | A friend of Yury who witnessed his father's suicide. |
| **Rodyon (Rodya) Fyodorovich Guishar** | ரோடியோன் (ரோட்யா) ஃபியோடோரோவிச் குஷார் | Lara's brother. |
| **Katya** | காட்யா | Lara's daughter. |
| **Iosif (Yusupka) Gimazetdinovich Galiullin** | ஐயோசிஃப் (யுசுப்கா) கிமாசெடினோவிச் கலியுலின் | The son of a railway worker. |
| **Anfim Yefimovitch Samdevyatov** | அன்ஃபிம் யெஃபிமோவிச் சம்தேவ்யாத்தோவ் | A revolutionary who helps the Zhivagos. |
| **Liberius Avercievich Mikulitsin** | லிபெரியஸ் அவெர்சியெவிச் மிகுலிட்சின் | A leader of the partisan army. |
| **Kuprik Tiverzin** | குப்ரிக் திவெர்ஸின் | A former railway strike leader. |
==========================
tr. from russian by https://translate.google.com
======================================


பகுதி பதினைந்து

முடிவுரை

1

யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் எளிய கதையின் மீதமுள்ள பகுதியை—அதாவது அவரது இறப்பிற்கு முந்தைய கடைசி எட்டு அல்லது ஒன்பது ஆண்டுகளை—இனி சொல்ல வேண்டும். இக்காலகட்டத்தில், அவரது உடல்நலமும் மனநிலையும் படிப்படியாகச் சரிந்தன; அவர் தன்னைத்தானே கவனித்துக்கொள்வதை நிறுத்திக்கொண்டார், அத்துடன் தனது மருத்துவ அறிவு, திறன்கள் மற்றும் இலக்கிய ஆற்றல் ஆகியவற்றையும் இழந்தார். அவ்வப்போது, ​​மனச்சோர்வு மற்றும் மந்தநிலையிலிருந்து சிறிது காலம் விடுபட்டு, உற்சாகம் பெற்றுச் செயல்படத் தொடங்குவார்; ஆனால் அந்தச் சிறிய கால ஆற்றல் வெளிப்பாட்டிற்குப் பிறகு, மீண்டும் தன்னைப்பற்றியும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தைப் பற்றியும் எந்த அக்கறையுமற்ற நீண்ட நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார். இக்காலகட்டத்தில், அவருக்கு நீண்ட காலமாக இருந்த இதயக் கோளாறு—அதனை அவர் முன்பே கண்டறிந்திருந்தாலும் அதன் உண்மையான தீவிரத்தை உணர்ந்திருக்கவில்லை—குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மோசமடைந்தது.
சோவியத் காலக்கட்டங்களிலேயே மிகவும் தெளிவற்ற மற்றும் ஏமாற்றம் நிறைந்த 'NEP' (புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை) காலத்தின் தொடக்கத்தில் அவர் மாஸ்கோவை வந்தடைந்தார். அவர் மிகவும் மெலிந்தும், அலங்கோலமாகவும், பார்டிசான் படைகளுடனான சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு யூரியாடினுக்குத் திரும்பியிருந்த நேரத்தை விடவும் காட்டுமிராண்டித்தனமான தோற்றத்துடனும் காணப்பட்டார். பயணத்தின்போது, ​​மதிப்புமிக்க பொருட்கள் அனைத்தையும் படிப்படியாக இழந்துவிட்டார்; வெறும் உடலோடு இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக, ரொட்டிக்கும், மாற்றாகக் கிடைத்த கிழிந்த துணிகளுக்கும் அவற்றை விற்றுவிட்டார். இப்படியாக, பயணத்தின்போது தனது இரண்டாவது ரோமக் கோட் (fur coat) மற்றும் சூட் ஆகியவற்றை விற்றுத் தீர்த்திருந்தார்; மாஸ்கோ வீதிகளில் அவர் சாம்பல் நிற 'பாபகா' (papakha) தொப்பி, கால்களில் சுற்றப்பட்ட துணிகள் மற்றும் தேய்ந்துபோன ராணுவப் பெருங்கோட் (greatcoat) ஆகியவற்றை அணிந்து தோன்றினார். அந்தக் கோட்டில் பொத்தான்கள் எதுவும் இல்லாததால், அது கைதிகளின் அங்கியைப் போல உடலைச் சுற்றிக்கொள்ளும் ஒரு ஆடையாக மாறியிருந்தது. இந்த உடையில், தலைநகரின் சதுக்கங்கள், அகலமான வீதிகள் மற்றும் ரயில் நிலையங்களில் பெருமளவில் திரண்டிருந்த எண்ணற்ற 'சிவப்பு ராணுவ' (Red Army) வீரர்களிடமிருந்து அவரை வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை.
அவர் மாஸ்கோவிற்குத் தனியாக வரவில்லை. அவரைத் தொடர்ந்து ஒரு அழகான கிராமத்து இளைஞன் வந்தான்; அவனும் அவரைப் போலவே முழு ராணுவ உடையில் இருந்தான். யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் தனது குழந்தைப் பருவத்தைக் கழித்த, இன்னும் எஞ்சியிருந்த மாஸ்கோ வீடுகளின் வரவேற்பறைகளில் அவர்கள் இருவரும் தோன்றினர். அங்கு அவரும் அவனது துணையும் நினைவுகூரப்பட்டு வரவேற்கப்பட்டனர்; இருப்பினும், நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் குளியலறைக்குச் சென்று குளித்தார்களா என்று அந்த வீட்டின் உரிமையாளர்கள் முதலில் நாசூக்காக விசாரிப்பார்கள் (ஏனெனில் அப்போது டைஃபஸ் காய்ச்சல் பரவலாக இருந்தது). யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் மாஸ்கோவிலிருந்து வெளிநாட்டிற்குத் தன் குடும்பத்தினர் சென்றதற்கான சூழ்நிலைகளை அறிந்துகொண்டது, அவர் திரும்பி வந்த அந்த ஆரம்ப நாட்களில்தான்; அதுவும் அந்த வீடுகளில்தான் நிகழ்ந்தது. 
அவ்விருவருமே அந்நியர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருந்தனர்; அதே சமயம், மிகுந்த கூச்ச சுபாவம் காரணமாக, அவர்கள் தனியாக யாருடைய வீட்டிற்கும் செல்வதைத் தவிர்த்தனர்—ஏனெனில் அத்தகைய சூழல்களில் மௌனமாக இருப்பது சாத்தியமற்றது, மேலும் உரையாடலைத் தாங்களே முன்னின்று நடத்த வேண்டியிருக்கும். வழக்கமாக, அந்த உயரமான, ஒல்லியான உருவங்கள் கொண்ட இருவரும், அறிமுகமானவர்களின் வீடுகளில் ஏற்கனவே ஒரு கூட்டம் அல்லது சந்திப்பு நடந்து கொண்டிருக்கும்போதுதான் அங்கு வந்து சேர்வார்கள்; அவர்கள் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காத ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, பொதுவான உரையாடலில் பங்கேற்காமல், அமைதியாகவே அந்திப் பொழுதைக் கழிப்பார்கள். 
தனது இளம் தோழனுடன் வந்த அந்த உயரமான, ஒல்லியான மருத்துவர், பழைய மற்றும் சாதாரணமான ஆடைகளை அணிந்திருந்ததால், சாமானிய மக்களில் ஒருவரான 'உண்மை தேடுபவர்' போலத் தோன்றினார்; அதே சமயம் அவருடன் வந்த அந்தத் துணைவர், அவர் மீது குருட்டுத்தனமான பக்தி கொண்ட, கீழ்ப்படிதலுள்ள சீடரைப் போலவும் பின்தொடர்பவரைப் போலவும் காணப்பட்டார். அப்படியானால், அந்த இளம் துணைவர் யார்? 2

யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் தனது பயணத்தின் கடைசிப் பகுதியை—அதாவது மாஸ்கோவிற்கு அருகிலுள்ள பகுதியை—ரயிலில் மேற்கொண்டார்; ஆனால் பயணத்தின் முதல் மற்றும் மிக நீண்ட பகுதியை அவர் நடந்தே கடந்து வந்தார். 
அவர் கடந்து சென்ற கிராமங்கள், காட்டில் சிறைப்பட்டிருந்த நிலையிலிருந்து தப்பி வந்தபோது சைபீரியாவிலும் யூரல் மலைப்பகுதிகளிலும் அவர் பார்த்த கிராமங்களை விடச் சிறந்ததாகத் தெரியவில்லை. வித்தியாசம் என்னவென்றால், அப்போது அவர் குளிர்காலத்தில் அப்பகுதியைக் கடந்து சென்றிருந்தார்; ஆனால் இப்போது கோடையின் இறுதிக்காலமும், வெப்பமான மற்றும் வறண்ட இலையுதிர் காலமும் நிலவின—இத்தகைய சூழல்கள் பயணத்தை மிகவும் எளிதாக்கின. 
அவர் கடந்து சென்ற குடியிருப்புகளில் பாதி, எதிரிகளின் தாக்குதலுக்குப் பிந்தைய நிலை போல ஆள் அரவமற்றுக் கிடந்தன; வயல்கள் அறுவடை செய்யப்படாமல் கைவிடப்பட்டிருந்தன—உண்மையில், இவை அனைத்தும் போரின், அதிலும் குறிப்பாக உள்நாட்டுப் போரின் விளைவுகளே ஆகும். 
செப்டம்பர் மாத இறுதியில் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்கு, அவரது பாதை ஒரு ஆற்றின் உயரமான, செங்குத்தான கரையை ஒட்டி வளைந்து சென்றது. யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்த அந்த ஆறு அவரது வலதுபுறத்தில் அமைந்திருந்தது. அவரது இடதுபுறத்தில், அறுவடை செய்யப்படாத வயல்கள் பரந்து விரிந்திருந்தன—அவை சாலையிலிருந்து தொடங்கி, சிதைந்த பாகங்கள் சிதறிக் கிடந்த ரயில்பாதை வரை நீண்டிருந்தன. அவ்வப்போது இலையுதிர் காடுகள்—முக்கியமாக ஓக், எல்ம் மற்றும் மேப்பிள் மரங்கள்—அந்த வயல்வெளிகளுக்கு இடையே குறுக்கிட்டன. இந்தக் காடுகள் ஆழமான பள்ளத்தாக்குகள் வழியாக ஆற்றை நோக்கி இறங்கின; மேலும் செங்குத்தான சரிவுகள் மற்றும் செங்குத்தான சரிவுப் பாதைகள் வழியாகச் சாலையைக் கடந்து சென்றன. 
அறுவடை செய்யப்படாத அந்த வயல்களில், அளவுக்கு அதிகமாக முதிர்ந்த ரை (rye) தானியங்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன; கதிர்களிலிருந்து அவை கொட்டிச் சிதறின. யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் கைநிறைய தானியங்களை அள்ளி வாயில் போட்டுக்கொண்டு, அவற்றை பற்களுக்கு இடையே சிரமத்துடன் அரைத்து உண்பார்; தானியத்தைக் கஞ்சியாகச் சமைக்கவே முடியாத அந்த மிகக் கடினமான காலங்களில், அதுவே அவரது உணவாக அமைந்தது. சரியாக மெல்லப்படாத அந்தப் பச்சையான தானியத்தை ஜீரணிக்க அவரது வயிறு மிகவும் சிரமப்பட்டது. 
அத்தகையதொரு அச்சுறுத்தும் செந்நிற-பழுப்பு நிறத்திலான—பழமையான, கருமை படிந்த தங்கத்தின் நிறத்தை ஒத்த—ரை (rye) தானியத்தை யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் தன் வாழ்நாளில் அதுவரை கண்டதே இல்லை. வழக்கமாக, சரியான நேரத்தில் அறுவடை செய்யப்படும்போது,...அது மிகவும் லேசாக இருக்கிறது. 
தீப்பிழம்பின் நிறத்தில் ஜொலித்தாலும் நெருப்பு இல்லாத, சத்தமின்றி உதவி கோரும் அந்த வயல்வெளிகள், குளிர்காலத்தை நோக்கி நகரும் பரந்த வானத்தின் கீழ் ஒருவித அமைதியான சூழலில் அமைந்திருந்தன; அந்த வானத்தில், முகத்தின் மீது நிழல்கள் நகர்வதைப் போல, கருமையான மையப்பகுதியும் வெண்மையான விளிம்புகளும் கொண்ட நீண்ட, அடுக்கு மேகங்கள் இடைவிடாது நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. 
அனைத்தும் இயக்கத்தில் இருந்தன—மெதுவான, சீரான இயக்கம். ஆறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சாலை அதைச் சந்திக்கச் சென்றது. மருத்துவர் அந்தச் சாலையில் நடந்து சென்றார். மேகங்களும் அதே திசையில் நீண்டிருந்தன. ஆயினும், வயல்வெளிகளும் அசையாமல் இருக்கவில்லை. அவற்றின் மீது ஏதோ ஒன்று நகர்ந்து கொண்டிருந்தது; அருவருப்பைத் தூண்டும் வகையிலான ஒருவித அமைதியற்ற, நெரிசலான பரபரப்பு அவற்றை ஆட்கொண்டிருந்தது. 
வயல்வெளிகளில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு எலிகள் பெருகியிருந்தன. திறந்தவெளியில் இரவு கவிழும்போதோ அல்லது வயல்வெளியின் ஓரத்தில் படுத்துறங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்போதோ, அவை மருத்துவரின் முகம் மற்றும் கைகளின் மீது ஓடின; அவரது கால்சட்டை மற்றும் சட்டைக் கைகளுக்குள் புகுந்து அலைந்தன. பகல் நேரங்களில், அவரது கால்களுக்கு அடியில் சாலையில் எண்ணற்ற எலிக் கூட்டங்கள் ஓடின; அவை நசுக்கப்படும்போது வழுவழுப்பான, கீச்சிடும் சத்தத்துடன் துடிக்கும் சேறாக மாறின. 
மருத்துவர் மீது எப்போது பாய்ந்து அவரைக் கிழித்தெறிவது என்பது குறித்து ஆலோசிப்பது போல ஒன்றையொன்று பார்த்துக்கொண்ட அந்தப் பயங்கரமான, காட்டுத்தன்மை கொண்ட, ரோமம் நிறைந்த கிராமத்து நாய்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளியைப் பராமரித்தபடியே அவரைப் பின்தொடர்ந்தன. அவை அழுகிய பிணங்களை உண்டாலும், வயல்வெளிகளில் நிறைந்திருந்த எலிகளை உண்பதையும் தவிர்க்கவில்லை; அவை மருத்துவரைத் தொலைவிலிருந்து கவனித்தபடியும், நம்பிக்கையுடன் பின்தொடர்ந்தபடியும், எப்போதும் எதற்கோ காத்திருந்தன. விசித்திரமாக, அவை காட்டிற்குள் நுழையவில்லை; காட்டிற்கு அருகில் செல்லும்போது, ​​அவை மெல்லப் பின்தங்கி, திரும்பிச் சென்று மறைந்துவிடும்.
அக்காலத்தில் காடும் வயல்வெளியும் முற்றிலும் மாறுபட்ட காட்சியை அளித்தன. மனிதர்கள் இல்லாததால், வயல்வெளிகள் அனாதையாகவும், மனிதர்களின் வருகை இல்லாததால் சபிக்கப்பட்டவை போலவும் தோன்றின. மனிதர்களின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட காடுகள், விடுதலையான கைதிகளைப் போலச் செழித்து வளர்ந்தன.
வழக்கமாக, மக்கள்—குறிப்பாக கிராமத்துச் சிறுவர்கள்—கொட்டைகள் பழுக்க விடுவதில்லை; அவை பச்சையாக இருக்கும்போதே பறித்துவிடுவார்கள். இப்போது, ​​மலைச்சரிவுகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் மனிதத் தீண்டல் இல்லாத, சொரசொரப்பான, பொன்னிற இலைகளால் போர்த்தப்பட்டிருந்தன; அந்த இலைகள் தூசு படிந்தும், இலையுதிர் காலத்து வெயிலில் காய்ந்து சொரசொரப்பாகவும் மாறியிருந்தன. இலைகளுக்கு இடையே கொத்துக்களாகக் கொட்டைகள் தெரிந்தன—மூன்றோ நான்கோ கொண்ட தொகுதிகளாக இணைந்து, முடிச்சுகளாலோ அல்லது அலங்காரக் கட்டுகளாலோ கட்டப்பட்டதைப் போல அவை கம்பீரமாகத் தெரிந்தன; அவை நன்கு பழுத்துத் தங்கள் உறையிலிருந்து கீழே விழத் தயாராக இருந்தபோதிலும், இன்னும் அந்த உறைகளுக்குள்ளேயே உறுதியாகப் பற்றியிருந்தன. அந்தப் பயணத்தின்போது யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் இடைவிடாமல் அவற்றை உடைத்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டே வந்தார். அவரது பைகளில் அவை நிரம்பியிருந்தன, அவரது முதுகில் சுமந்த பையிலும் அவை நிறைந்திருந்தன. ஒரு வார காலத்திற்கு, அந்தக் கொட்டைகளே அவரது முக்கிய உணவாக இருந்தன. வயல்வெளிகளைப் பார்க்கும்போது தான் ஏதோ கடும் நோயுற்று, காய்ச்சலால் ஏற்படும் பிரமை நிலையில் இருப்பது போன்ற உணர்வு மருத்துவருக்கு ஏற்பட்டது; ஆனால் காட்டைப் பார்க்கும்போது, ​​நோய் நீங்கித் தெளிவு பெறும் நிலையில் இருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது—கடவுள் காட்டில் உறைவதாகவும், அதே சமயம் வயல்வெளியில் சாத்தானின் ஏளனப் புன்னகை ஊர்ந்து செல்வதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. 

3

சரியாக அந்த நாட்களில்தான், பயணத்தின் அந்த நிலையில்தான், மருத்துவர் ஒரு கிராமத்தைக் கடந்து சென்றார்—அது மக்கள் கைவிட்ட நிலையில், தீயில் எரிந்து சாம்பலாகியிருந்தது. தீ விபத்துக்கு முன்பு, வீடுகள் அனைத்தும் ஆற்றிலிருந்து விலகி, சாலையின் ஒரு பக்கத்தில் ஒரே வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன; ஆற்றங்கரைப் பகுதி மட்டும் எந்தக் கட்டுமானமும் இன்றி அப்படியே விடப்பட்டிருந்தது. 
கிராமத்தில் ஒரு சில வீடுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன; அவை வெளிப்புறத்தில் கருகி, தீயில் வாடிய நிலையில் காணப்பட்டன. ஆயினும், அவை கூட ஆள் அரவமற்றுக் கிடந்தன,

543

அங்கு யாரும் வசிக்கவில்லை. மற்ற குடிசைகள் அனைத்தும் கரிய குவியல்களாக மாறியிருந்தன; அந்தக் குவியல்களிலிருந்து கரிய நிறத்தில், சூட்டுக் கறை படிந்த புகைபோக்கிகள் மட்டும் நிமிர்ந்து நின்றன. 
ஆற்றங்கரையின் செங்குத்தான சரிவுகளில் ஆங்காங்கே பள்ளங்கள் காணப்பட்டன; ஒரு காலத்தில் கல் உடைக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த கிராம மக்கள் அங்கிருந்துதான் திருவைக்கற்களை (millstones) வெட்டி எடுத்திருந்தனர். வரிசையின் கடைசி குடிசைக்கு—அதாவது எஞ்சியிருந்த சில வீடுகளில் ஒன்றுக்கு—எதிரே தரையில் அத்தகைய மூன்று அரைகுறைத் திருவைக்கற்கள் கிடந்தன. மற்ற வீடுகளைப் போலவே, அந்தக் கடைசி வீடும் ஆள் அரவமின்றி வெறுமையாக நின்றது. 
யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் உள்ளே நுழைந்தார். மாலை நேரம் அமைதியாக இருந்தது; ஆனாலும், மருத்துவர் வாசற்படியைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்த அந்தத் தருணத்தில், ஒரு பலமான காற்று வீசியது போல அவருக்குத் தோன்றியது. தளர்வான வைக்கோல் மற்றும் சணல் நார்களின் துண்டுகள் தரையில் எல்லா திசைகளிலும் சிதறி ஓடின; சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த காகிதத்தின் உரிந்த பகுதிகள் காற்றில் அசைந்தாடின. அறையில் இருந்த அனைத்தும் ஏதோ ஒரு அசைவையும் சலசலப்பையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கின. அந்தச் சுற்றுப்புறம் முழுவதையும் போலவே அந்தச் சிறிய வீட்டிலும் நிறைந்திருந்த எலிகள், கீச்சிட்டபடியே எல்லா திசைகளிலும் சிதறி ஓடின. மருத்துவர் அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவருக்குப் பின்னால், வயல்களுக்கு அப்பால் சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது. அந்திப் பொழுதின் பொன்னிற ஒளி ஆற்றின் மறு கரையை இதமான கதகதப்புடன் நனைத்தது; அந்தக் கரையில் சிதறிக் கிடந்த புதர்களும் தேங்கிய நீர்நிலைகளும் ஆற்றின் மையப்பகுதியை நோக்கி நீண்டு நின்றன; மங்கிக்கொண்டிருந்த அவற்றின் பிம்பங்கள் நீரில் மின்னின. யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் சாலையைக் கடந்து, புல்வெளியில் கிடந்த திருவைக்கற்களில் ஒன்றின் மீது அமர்ந்து இளைப்பாறினார்.
செங்குத்தான கரைக்குக் கீழே இருந்து, அடர்த்தியான முடியையும் வெளிர் பொன்னிற நிறத்தையும் கொண்ட ஒரு தலை முதலில் வெளிப்பட்டது; அதைத் தொடர்ந்து தோள்களும் கைகளும் தெரிந்தன. ஆற்றிலிருந்து மேலே எழும்பி...ஒருவர் பாதையில் தண்ணீர் நிறைந்த வாளியைச் சுமந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அவர் அந்த மருத்துவரைக் கண்டதும் நின்றார்; பள்ளத்தின் விளிம்பிற்கு மேலே அவரது உடலின் மேல் பகுதி தெரிந்தது. 
"குடிக்கத் தண்ணீர் வேண்டுமா, ஐயா? நீங்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தால், நானும் உங்களை ஒன்றும் செய்யமாட்டேன்." 
"நன்றி. கொஞ்சம் தண்ணீர் குடிக்கிறேன். மேலே முழுவதுமாக வாருங்கள்—பயப்பட வேண்டாம். நான் ஏன் உங்களை காயப்படுத்தப் போகிறேன்?" 

பள்ளத்திலிருந்து மேலே ஏறி வந்த அந்தத் தண்ணீர் சுமப்பவர் ஒரு சிறுவன் என்பது தெரிந்தது. அவன் வெறும் கால்களுடனும், கிழிந்த ஆடைகளுடனும், கலைந்த தோற்றத்துடனும் இருந்தான். 

அவன் நட்புடன் பேசினாலும், மருத்துவர் மீது ஒருவித பதற்றமான, ஊடுருவும் பார்வையைச் செலுத்தினான். ஏனோ தெரியவில்லை, அந்தச் சிறுவன் விசித்திரமான பதற்றத்தில் இருந்தான். அந்தப் பதற்றத்தில்,

544

அவன் வாளியை தரையில் வைத்தான்; பிறகு, திடீரென்று மருத்துவர் இருக்கும் திசையை நோக்கி ஓடி வந்து, பாதியிலேயே நின்று முணுமுணுத்தான்:
"ஒருவேளை... ஒருவேளை... இல்லை, அது சாத்தியமில்லை—நான் கற்பனை செய்திருப்பேன். மன்னிக்கவும், தோழரே—நான் ஒன்று கேட்கலாமா? ஒரு கணம் நீங்கள் எனக்குத் தெரிந்த ஒருவரைப் போலவே இருக்கிறீர்கள் என்று நினைத்தேன். ஆம்! ஆம்! அது அந்த மருத்துவர் தான்!" 
"நீ யார்?"
"உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லையா?" 
"இல்லை." 
"நாம் மாஸ்கோவிலிருந்து ஒரே ரயிலில்—ஒரே பெட்டியில் பயணம் செய்தோம். கட்டாய உழைப்புக்காக அவர்கள் எங்களை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். காவலர்களின் கண்காணிப்பில்." 
அவன் வாஸ்யா பிரைகின். அவன் மருத்துவரின் காலடியில் விழுந்து, அவரது கைகளை முத்தமிட்டு, கண்ணீர் விட்டு அழுதான். 
தீயில் எரிந்துபோன அந்த இடம் வாஸ்யாவின் சொந்த கிராமமான 'வெரெடென்னிகி' என்பது தெரியவந்தது. அவனது தாயார் உயிருடன் இல்லை. கிராமத்தின் மீதான தாக்குதல் மற்றும் தீ விபத்தின்போது—வாஸ்யா ஒரு தளர்வான கல்லுக்கு அடியில் இருந்த நிலத்தடி குகையில் ஒளிந்திருந்தான்; அவனது தாயாரோ, வாஸ்யா நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதாக நம்பி, துயரத்தால் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டு, மருத்துவரும் வாஸ்யாவும் இப்போது அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் அதே 'பெல்கா' ஆற்றில் மூழ்கித் தற்கொலை செய்துகொண்டார்—கிடைத்த தெளிவற்ற தகவல்களின்படி, அவனது சகோதரிகள் அலேன்கா மற்றும் அரிஷ்கா ஆகியோர் வேறொரு மாவட்டத்தில் உள்ள அனாதை இல்லத்தில் இருந்தனர். மருத்துவர் வாஸ்யாவை தன்னுடன் மாஸ்கோவிற்கு அழைத்துச் சென்றார். வழியில், அவர் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சிடம் பலவிதமான பயங்கரமான கதைகளைச் சொன்னார். 

4

“இதோ பாருங்கள், அது கடந்த இலையுதிர் காலத்தில் விதைக்கப்பட்ட குளிர்காலப் பயிர் தானியம் சிதறிக் கிடக்கிறது. விதைத்த உடனேயே பேரிடர் வந்துவிட்டது. அப்போதுதான் அத்தை போலியா அங்கிருந்து கிளம்பினார். உங்களுக்கு அத்தை பலஷாவை நினைவிருக்கிறதா?” 
“இல்லை. உண்மையில், எனக்கு அவரைத் தெரியாது. அவர் யார்?” 
“என்னது, உங்களுக்கு அவரைத் தெரியாதா? பெலஜேயா நிலோவ்னா! அவர் எங்களுடன் பயணம் செய்தார். தியாகுனோவா. வெளிப்படையான முகம், பருமனான உடல்வாகு, நல்ல நிறம்.” 
“எப்போதும் தன் தலைமுடியைப் பின்னிக்கொண்டும் அவிழ்த்துக்கொண்டும் இருப்பாரே, அவரா?” 
“பின்னல், பின்னல்! ஆம், சரியாகச் சொன்னீர்கள்! பின்னல்!” 
“ஓ, எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஒரு நிமிடம் இருங்கள். உண்மையில் நான் அவரைப் பிறகு சைபீரியாவில் சந்தித்தேன்—ஒரு நகரத்தில், தெருவிலேயே.” 
“சொல்கிறீர்களா! அத்தை பலஷாவையா?” 

545

“உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று, வாஸ்யா? ஏன் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல என் கைகளை இப்படி ஆட்டுகிறீர்கள்? ஜாக்கிரதை, கைகளையே பிடுங்கிவிடுவீர்கள் போலிருக்கிறதே.” அவர் ஒரு இளம் பெண்ணைப் போல வெட்கப்பட்டார். 
“சரி, அவர் எப்படி இருந்தார்? சீக்கிரம் சொல்லுங்கள், சீக்கிரம்.” 
“நான் பார்த்தபோது அவர் நலமாகவே இருந்தார். அவர் உங்களைப் பற்றிப் பேசினார். அவர் உங்களுடன் தங்கியிருந்தார் என்று எனக்கு நினைவிருக்கிறது—அல்லது வெறும் வருகையாளராக இருந்தாரா? ஒருவேளை நான் மறந்துவிட்டேனோ அல்லது விஷயங்களை மாற்றி நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேனோ.”
— ஓ, நிச்சயமாக, நிச்சயமாக! அவர் எங்களுடன் இருந்தார், இதோ இங்கேயே! என் அம்மா அவரை ஒரு சகோதரியைப் போல நேசித்தார். அவர் அமைதியான சுபாவம் கொண்டவர். கடின உழைப்பாளி, கைவேலைகளில் திறமையானவர். அவர் எங்களுடன் வாழ்ந்த காலத்தில், எங்கள் வீடு செழிப்பாக இருந்தது. ஆனால் வெரெடென்னிகி மக்கள் அவரை வெளியேற்றினார்கள்; தங்கள் தீய வதந்திகளால் அவருக்கு நிம்மதி அளிக்கவில்லை.
கிராமத்தில் 'கார்லம் தி ராட்டன்' (அழுகிய கார்லம்) என்று ஒருவன் இருந்தான். அவன் போலியாவிடம் சில்மிஷம் செய்ய முயன்றான்—அவன் மூக்கை நுழைக்கும் குணம் கொண்ட, குரோத புத்தி உள்ளவன். ஆனால் அவள் அவனைத் திரும்பிப் கூடப் பார்க்கவில்லை. அதனால் அவன் என் மீது வன்மம் கொண்டான். அவன் எங்களைப் பற்றி—என்னைப் பற்றியும் போலியாவைப் பற்றியும்—மோசமான வதந்திகளைப் பரப்பினான். அதனால், அவள் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிட்டாள். அவளால் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அவன் அவளைத் துரத்தித் தொல்லை செய்தான். அப்படித்தான் எல்லாம் தொடங்கியது.
இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு இடத்தில் பயங்கரமான கொலை ஒன்று நடந்தது. புய்ஸ்கோயே (Buyskoye) பகுதிக்கு அருகில், காட்டுப் பகுதியில் அமைந்திருந்த தன் வீட்டில் ஒரு தனிமையில் வாழ்ந்த விதவை பெண் கொல்லப்பட்டார். அவர் காட்டை ஒட்டித் தனியாக வசித்து வந்தார். அவர் ஆண்களுக்கான பூட்ஸ் காலணிகளை—அதாவது பக்கவாட்டில் எலாஸ்டிக் மற்றும் இழுப்பதற்கான பட்டைகள் கொண்ட வகையை—அணிவது வழக்கம். 'கோர்லான்' (Gorlan) என்ற கொடூரமான நாய் ஒன்று, வீட்டைச் சுற்றி ஒரு கம்பிச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கும். பண்ணையையும் நிலத்தையும் அவர் யாருடைய உதவியும் இன்றித் தானே நிர்வகித்து வந்தார். எதிர்பாராத விதமாக குளிர்காலம் சீக்கிரமே வந்துவிட்டது. அவர் உருளைக்கிழங்குகளைத் தோண்டி எடுப்பதற்கு முன்பே பனி பொழியத் தொடங்கியது. விளைச்சலில் ஒரு பங்கைத் தருவதாகவோ அல்லது பணமாகத் தருவதாகவோ கூறி, உதவி கேட்டு அவர் 'வெரெடென்னிகி' (Veretenniki) பகுதிக்கு வந்தார்.
அவருடைய உருளைக்கிழங்குகளைத் தோண்டி எடுக்கும் வேலையைச் செய்ய நான் முன்வந்தேன். ஆனால் நான் அவர் வீட்டுக்குச் சென்றபோது, ​​கார்லாம் (Kharlam) ஏற்கனவே அங்கு இருந்தான். என்னை விட முன்பே பேசி அந்த வேலையை அவன் பெற்றுவிட்டிருந்தான். அவர் என்னிடம் அதைச் சொல்லவில்லை. சரி, அதற்காகச் சண்டையிடுவதில் அர்த்தமில்லை என்று தோன்றியது. நாங்கள் இருவரும் இணைந்து வேலையைத் தொடங்கினோம். மோசமான வானிலையிலும்—மழை, பனி, பனிக்கலந்த மழை மற்றும் சேறு என எதையும் பொருட்படுத்தாமல்—நாங்கள் தொடர்ந்து தோண்டினோம். தோண்டி முடித்த பிறகு, உருளைக்கிழங்குச் செடிக் கழிவுகளை எரித்தோம்; அந்தச் சூடான புகையில் உருளைக்கிழங்குகளை உலர்த்தினோம். வேலை முடிந்தது, அவரும் எங்களுக்கு நியாயமான கூலியைக் கொடுத்தார். அவர் கார்லாமை அனுப்பிவிட்டார், ஆனால் என்னை ஒருவிதமாகப் பார்த்தார்—அதாவது என்னிடம் அவருக்கு இன்னும் ஏதோ வேலை இருக்கிறது என்பதையும், நான் பிறகு வர வேண்டும் அல்லது அங்கேயே தங்க வேண்டும் என்பதையும் அந்தப் பார்வை உணர்த்தியது. 
நான் இன்னொரு முறை அவரைப் பார்க்கச் சென்றேன். அரசாங்கத்தின் கட்டாயக் கொள்முதலுக்காகத் தன் உபரி உருளைக்கிழங்குகளை ஒப்படைக்கத் தனக்கு விருப்பமில்லை என்று அவர் கூறினார். "நீ ஒரு நல்ல பையன்," என்று அவர் சொன்னார், "நீ என்னைக் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டாய் என்று எனக்குத் தெரியும். பார், நான் உன்னிடமிருந்து எதையும் மறைக்கவில்லை. நானே அவற்றை தோண்டி எடுத்திருப்பேன்..."...ஒரு குழி தோண்டி அதை உள்ளே புதைக்க வேண்டும்—ஆனால் வெளியே நிலவும் வானிலையைப் பாருங்கள். நான் அதை உணர்வதற்குள் காலம் கடந்துவிட்டது—குளிர்காலம் ஏற்கனவே வந்துவிட்டிருந்தது. என்னால் அதைத் தனியாகச் செய்ய முடியவில்லை. எனக்காக ஒரு குழி தோண்டிக் கொடுங்கள், நீங்கள் வருத்தப்பட மாட்டீர்கள். நாம் அந்தக் குழியை உலர்த்திவிட்டு, உருளைக்கிழங்குகளை அதில் கொட்டி வைக்கலாம். 
எனவே நான் அவளுக்காக அந்தக் குழியைத் தோண்டினேன்—பொருட்களைப் பாதுகாத்து வைப்பதற்கான சரியான வடிவில்: அடியில் அகலமாகவும் (ஒரு ஜாடி போல), மேலே குறுகிய கழுத்துப் பகுதியுடனும் அது அமைந்திருந்தது. புகையைக் கொண்டு அந்தக் குழியை உலர்த்தி வெப்பப்படுத்தினோம். அதுவும் கடும் பனிப்புயல் வீசிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில். உருளைக்கிழங்குகளைச் சரியாக உள்ளே வைத்து, அதன் மேல் மண்ணைப் போட்டு மூடினோம். வெளியே பார்த்தால் அது இருந்ததற்கான எந்த அறிகுறியும் தெரியவில்லை. இயல்பாகவே, அந்தக் குழியைப் பற்றி நான் யாரிடமும் சொல்லாமல் மௌனம் காத்தேன். உயிருள்ள ஒருவருக்குக் கூட அது தெரியாது. என் அம்மாவுக்கோ அல்லது என் சகோதரிகளுக்கோ கூடத் தெரியாது. கடவுளே காப்பாற்றட்டும்! 
ஒரு மாதம் கடந்தது—அந்தப் பண்ணை வீட்டில் ஒரு கொள்ளைச் சம்பவம் நடந்தது. புய்ஸ்கோயே (Buyskoye) பகுதியிலிருந்து வந்தவர்கள் சொன்னார்கள்: வீடு திறந்து கிடந்தது, உள்ளே இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த விதவைப் பெண் எந்தத் தடயமும் இன்றி மாயமாகியிருந்தார், அவருடைய நாய் 'கோர்லான்' (Gorlan) சங்கிலியை அறுத்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டிருந்தது. 
மேலும் காலம் கடந்தது. குளிர்காலத்தின் முதல் பனி உருகுதல் நிகழ்வின்போது—புத்தாண்டுக்குச் சற்று முன்னதாக, புனித பேசிலின் திருநாளுக்கு முந்தைய இரவில்—பெருமழை பெய்து குன்றுகளின் மீதிருந்த பனியை அடித்துச் சென்றது; பனி உருகி நிலம் வெளியே தெரிந்தது. கோர்லான் ஓடிவந்து, பனி உருகி மண் தெரிந்த ஒரு இடத்தில்—அதாவது உருளைக்கிழங்கு குழி இருந்த அதே இடத்தில்—தன் நகங்களால் மண்ணைக் கிளறத் தொடங்கியது. அது மண்ணைத் தோண்டி மேலிருந்த மண்ணைச் சிதறடித்தது; அங்கே, குழியிலிருந்து அந்தப் பெண்மணி அணிந்திருந்த லேஸ் கட்டிய பூட்ஸ் கால்களுடன் கூடிய அவரது கால்கள் வெளியே தெரிந்தன. என்ன ஒரு பயங்கரமான காட்சி அது! 
வெரெடென்னிகி (Veretenniki) கிராமத்தில், எல்லோரும் அந்த விதவைப் பெண்ணுக்காக இரக்கப்பட்டு, அவரைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் கார்லாமை (Kharlam) சந்தேகிக்கவில்லை. எப்படிச் சந்தேகிக்க முடியும்? அது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்று—அப்படி ஒரு எண்ணமே கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. ஒருவேளை அது அவனாகவே இருந்திருந்தால், வெரெடென்னிகியிலேயே தங்கி, ஒரு மயிலைப் போல கிராமத்தில் கம்பீரமாகச் சுற்றித் திரியும் துணிச்சல் அவனுக்கு எங்கிருந்து வந்திருக்கும்? அவன் நம்மிடமிருந்து முடிந்தவரை வேகமாக ஓடி, வெகு தொலைவில் உள்ள வேறொரு இடத்திற்குச் சென்றிருப்பானே! கிராமத்து 'குலாக்'கள்' (செல்வந்த விவசாயிகள்) — அதாவது அந்தத் தூண்டுதல்காரர்கள் — பண்ணையில் நடந்த அந்த அராஜகத்தைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவர்கள் கிராம மக்களைத் தூண்டிவிடத் தொடங்கினர். "நகரத்து ஆட்கள் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறார்கள் என்று பாருங்கள்," என்று அவர்கள் கூறினர். "இது உங்களுக்கு ஒரு பாடம், ஒரு எச்சரிக்கை. உங்கள் தானியத்தை மறைத்து வைக்காதீர்கள்; உருளைக்கிழங்கைப் புதைத்து வைக்காதீர்கள்." ஆனால் அந்த முட்டாள்கள் பழைய பல்லவியையே பாடிக்கொண்டிருந்தனர்—காட்டுக்கொள்ளையர்களைப் பற்றிய கற்பனைகள், பண்ணையில் கொள்ளையர்களைப் பார்த்ததாகப் புலம்புதல் எனத் தொடர்ந்தனர். பாவம், அப்பாவிகள்! "நகரத்து ஆட்களின் பேச்சைக் கேட்பது உங்களுக்கு நல்லது. அவர்கள் இன்னும் பலவற்றைக் காட்டுவார்கள்; உங்களைப் பட்டினி போட்டுச் சாகடிப்பார்கள். கிராமத்தின் நன்மை உங்களுக்கு முக்கியமென்றால், எங்களைப் பின்பற்றுங்கள். நாங்கள் உங்களைச் சரியான பாதையில் செலுத்துவோம். உங்கள் சொந்த வியர்வையாலும் ரத்தத்தாலும் சம்பாதித்ததை அவர்கள் பறிமுதல் செய்யவும் கணக்கெடுப்பு நடத்தவும் வரும்போது, ​​'என்ன உபரி?' என்று கேளுங்கள்; ஒரு தானிய மணி கூட மிச்சமில்லை என்று சத்தியம் செய்யுங்கள். நிலைமை முற்றிய நிலையில்—உங்கள் வைக்கோல் வாரும் முட்கம்பிகளை (pitchforks) ஆயுதமாக எடுங்கள். கிராம சபைக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும்—எச்சரிக்கை, ஜாக்கிரதை." முதியவர்கள் கூச்சலிடத் தொடங்கினர்—வீரவசனம் பேசினர், கூட்டங்களை நடத்தினர். அதுதான் அவதூறு பரப்பும் கார்லாமுக்குத் தேவைப்பட்டது. அவன் தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு நகரத்திற்குப் புறப்பட்டான். அங்கே, அவன் ரகசியமாகப் பேசித் திட்டமிட்டான்: "கிராமத்தில் இப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் நடக்கின்றன—நீங்கள் சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? அங்கே உங்களுக்கு ஒரு 'ஏழைகள் குழு' (Committee of the Poor) தேவை. ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்கள், நான் உடனே சகோதரனுக்கு எதிராகச் சகோதரனைத் திருப்பிவிடுவேன்." பிறகு அவன் எங்கள் பகுதியிலிருந்து நைசாக நழுவிச் சென்றான்; அதன் பிறகு அவன் முகத்தைக் காட்டவே இல்லை. 
அதற்குப் பிறகு நடந்தவை எல்லாம் தானாகவே நிகழ்ந்தன. யாரும் அதைத் திட்டமிடவில்லை; அதற்குக் குறிப்பிட்ட யாரும் காரணமல்ல. நகரத்திலிருந்து 'சிவப்பு ராணுவ' (Red Army) வீரர்கள் அனுப்பப்பட்டனர். பிறகு சுற்றுப்பயண நீதிமன்றம் வந்தது. அவர்கள் நேராக என்னைத் தேடி வந்தனர்.
கார்லாம் தான் அந்தப் புகார்களைக் கிளப்பியிருந்தான். தப்பி ஓடியது, கட்டாய உழைப்புப் பணியைத் தவிர்த்தது, கிராமத்தைக் கிளர்ச்சிக்குத் தூண்டியது மற்றும் ஒரு விதவையைக் கொன்றது ஆகிய குற்றச்சாட்டுகள் என் மீது சுமத்தப்பட்டன.
நான் சிறைக்காவலில் அடைக்கப்பட்டேன். நல்லவேளையாக, தரையின் பலகை ஒன்றை நெம்பித் திறந்து தப்பிக்கும் புத்தி எனக்கு இருந்தது. நான் நிலத்தடியில் இருந்த ஒரு குகையில் ஒளிந்துகொண்டேன். என் தலைக்கு மேலே கிராமம் எரிந்துகொண்டிருந்தது—நான் அதைப் பார்க்கவில்லை; என் அன்புத் தாயார் பனிக்கட்டி உடைந்த துவாரத்தில் (ஐஸ்-ஹோலில்) தன்னைத்தானே வீழ்த்திக்கொண்டார்—அது எனக்குத் தெரியவில்லை. எல்லாம் தானாகவே நிகழ்ந்துவிட்டன.
செம்படை வீரர்களுக்குத் தனிக்குடிசை ஒன்று ஒதுக்கப்பட்டது; அவர்களுக்குத் தாராளமாக மது வழங்கப்பட்டது; அவர்கள் போதையில் சுயநினைவை இழந்தனர். அன்று இரவு, கவனக்குறைவாகக் கையாளப்பட்ட நெருப்பால் அந்தக் குடிசை தீப்பற்றியது; தீ அண்டை வீடுகளுக்கும் பரவியது. தீ தொடங்கிய இடத்திலிருந்த உள்ளூர் மக்கள் வெளியே குதித்துத் தப்பினர்; ஆனால் வெளியிலிருந்து வந்தவர்கள்—அவர்கள் மீது யாரும் தீ வைக்கவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்—அவர்கள் அனைவரும், ஒவ்வொருவரும், உயிருடன் எரிந்து சாம்பலாயினர்.
தீயால் பாதிக்கப்பட்ட எங்கள் 'வெரெடென்னிகோவோ' (Veretennikovo) கிராம மக்களை, அவர்கள் நீண்ட காலமாக வாழ்ந்து வந்த வீடுகளிலிருந்து யாரும் வெளியேற்றவில்லை. வேறு ஏதேனும் நடந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் அவர்கள் சிதறி ஓடினர். கலவரத்தைத் தூண்டியவர்கள் மீண்டும் நிலைமையை மோசமாக்கினர்—ஒவ்வொரு பத்தாவது மனிதனையும் சுட்டுக் கொல்வதாக மிரட்டினர். நான் திரும்பி வந்தபோது, ​​அங்கே யாரும் இல்லை; அனைவரும் நாலாபுறமும் சிதறிப்போயிருந்தனர்—எங்கேயோ அலைந்து திரிந்து, பிழைப்பு நடத்தப் போராடிக்கொண்டிருந்தனர். 

5

மருத்துவர் மற்றும் வாஸ்யா (Vasya) ஆகியோர் 1922-ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில், அதாவது NEP (புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை) நடைமுறைக்கு வந்த தொடக்கக் காலத்தில் மாஸ்கோவை வந்தடைந்தனர். அந்நாட்கள் இதமான வெப்பத்துடனும் தெளிவான வானிலையுடனும் இருந்தன.
'கிறிஸ்ட் தி சேவியர்' (Christ the Saviour) பேராலயத்தின் தங்கக் குவிமாடங்களிலிருந்து பிரதிபலித்த சூரிய ஒளி, செதுக்கப்பட்ட செவ்வக வடிவக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சதுக்கத்தின் மீது விழுந்தது; அந்தக் கற்களின் இடுக்குகளிலிருந்து புல் முளைத்திருந்தது. தனியார் தொழில் முயற்சிகள் மீதான கட்டுப்பாடுகள் நீக்கப்பட்டன,
மேலும் கடுமையான வரம்புகளுக்கு உட்பட்டு தடையற்ற வர்த்தகம் அனுமதிக்கப்பட்டது.
பரிவர்த்தனைகள் அனைத்தும் பழைய பொருட்களை விற்கும்
சந்தையில் (flea market) ஈடுபடும் வியாபாரிகளின் அளவிலேயே நடந்தன. இத்தகைய செயல்பாடுகளின் மிகச்சிறிய
அளவு ஊக வணிகத்தை (speculation) ஊக்குவித்தது மற்றும்

548

முறைகேடுகளுக்கு வழிவகுத்தது. இந்தச் சிறிய அளவிலான
வியாபாரிகளின் தந்திரமான செயல்பாடுகள் புதிதாக எதையும்
உருவாக்கவில்லை; நகரத்தின் பாழடைந்த நிலைக்கு அவை
எந்தவொரு ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்பையும் அளிக்கவில்லை.
ஏற்கனவே பலமுறை கைமாறிய பொருட்களை மீண்டும் மீண்டும்
விற்பதன் மூலம் சிலர் பெரும் செல்வம் ஈட்டினர். 
மிகச் சிறிய அளவிலான தனிப்பட்ட புத்தகச் சேகரிப்புகளை
வைத்திருந்தவர்கள், தங்கள் அலமாரிகளிலிருந்து புத்தகங்களைச்
சேகரித்து ஓரிடத்தில் கொண்டு வந்து குவித்தனர்.
ஒரு கூட்டுறவுப் புத்தக நிலையத்தைத் திறக்க விரும்புவதாகக்
கூறி அவர்கள் நகர சபையிடம் விண்ணப்பம் அளித்தனர்......வியாபாரம். அதற்காக அவர்கள் ஒரு இடத்தைக் கோரினர். புரட்சியின் ஆரம்ப மாதங்களிலிருந்தே காலியாக இருந்த ஒரு காலணி கிடங்கு அல்லது அதே காலகட்டத்தில் மூடப்பட்ட பூ வளர்க்கும் நிறுவனத்தின் பசுமை இல்லம் ஆகியவற்றுள் ஒன்றை அவர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ள அனுமதி கிடைத்தது; அந்தப் பரந்த, வளைவுக்கூரை கொண்ட இடங்களுக்குள், அவர்கள் தங்கள் வசமிருந்த சொற்பமான, ஒழுங்கற்ற புத்தகத் தொகுப்புகளை விற்றனர்.
முன்பு நிலவிய கடினமான காலங்களில்கூட, விற்பனைக்கான தடையை மீறி ரகசியமாக 'வெள்ளை ரொட்டி' (white rolls) தயாரித்து விற்ற பேராசிரியர்களின் மனைவிகள், இப்போது பல ஆண்டுகளாக அதிகாரப்பூர்வக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த ஒரு மிதிவண்டி பழுதுபார்க்கும் கடையில் அவற்றை வெளிப்படையாக விற்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் தங்கள் போக்கை மாற்றிக்கொண்டு, புரட்சியை ஏற்றுக்கொண்டனர்; மேலும் "ஆம்" அல்லது "சரி" என்பதற்குப் பதிலாக "அதுதான் விஷயம்" (that’s the thing) என்று சொல்லத் தொடங்கினர்.
மாஸ்கோவில், யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் கூறினார்:
"நாம் ஏதாவது ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொள்ள வேண்டும், வாஸ்யா."
"நான் படிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன்."
"அது சொல்லாமலே புரிகிறது."
"எனக்கு ஒரு கனவும் இருக்கிறது. என் அம்மாவின் முகத்தை நினைவிலிருந்து ஓவியமாக வரைய விரும்புகிறேன்."
"அது மிகச் சிறப்பு. ஆனால் அதற்கு ஓவியம் வரையத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். நீ எப்போதாவது முயற்சித்ததுண்டா?"
"அப்ராக்ஸின் (Apraksin) பகுதியில், மாமா கவனிக்காத நேரத்தில், நான் கரியைக் (charcoal) கொண்டு சும்மா கிறுக்கிப் பார்ப்பேன்." 
"அப்படியானால் சரி. வாழ்த்துகள். நாம் அதை முயற்சி செய்து பார்ப்போம்." 
வாஸ்யாவிடம் பெரிய அளவிலான திறமை இல்லையென்றாலும், பயன்பாட்டுக் கலைகள் (applied arts) சார்ந்த துறைக்கு அவனை வழிநடத்தும் அளவுக்குப் போதுமான சராசரித் திறன் அவனிடம் இருந்தது. ஒரு அறிமுகமானவர் மூலமாக, யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் அவனை முன்னாள் ஸ்ட்ரோகனோவ் பள்ளியின் (Stroganov School) பொதுக் கல்விப் பிரிவில் சேர்த்தார்; அங்கிருந்து அவன் அச்சுக்கலைத் துறைக்கு மாற்றப்பட்டான். அங்கு அவன் லித்தோகிராபி (கல் அச்சுக்கலை), டைபோகிராபி (அச்சு எழுத்துக்கலை), புத்தகக் கட்டுதல் மற்றும் புத்தகங்களுக்கான ஓவியம் வரைதல் கலை ஆகியவற்றைக் கற்றான். 
அந்த மருத்துவரும் வாஸ்யாவும் இணைந்து செயல்பட்டனர். மருத்துவர் பல்வேறு தலைப்புகளில் சிறிய கையேடுகளை—ஒற்றைத் தாள் கொண்ட வெளியீடுகளை—எழுதினார்; வாஸ்யா அவற்றை நிறுவனத்தில் தட்டச்சு செய்து, தனது தேர்வுகளுக்குக் கணக்கில் கொள்ளப்படும் பாடத்திட்டப் பணிகளாகச் சமர்ப்பித்தான். குறைந்த எண்ணிக்கையில் அச்சிடப்பட்ட இந்தக் கையேடுகள், இருவருக்கும் பொதுவான நண்பர்களால் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட பழைய புத்தகக் கடைகள் மூலம் விநியோகிக்கப்பட்டன. அந்தச் சிறுநூல்களில் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் தத்துவம், அவரது மருத்துவக் கண்ணோட்டங்கள், சுகாதாரம் மற்றும் நோய் குறித்த வரையறைகள், உருமாற்றம் மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சி பற்றிய சிந்தனைகள், உயிரினத்தின் உயிரியல் அடிப்படையாகத் தனிநபர் குறித்த கருத்துகள், அத்துடன் வரலாறு மற்றும் மதம் குறித்த அவரது ஆழ்ந்த சிந்தனைகள் ஆகியவை இடம்பெற்றிருந்தன; இவை அவரது மாமா மற்றும் சிமுஷ்கா ஆகியோரின் கருத்துகளுடன் ஒத்திருந்தன. மேலும், மருத்துவர் பயணம் செய்த புகாச்சேவ் (Pugachev) பகுதியின் ஓவியக் குறிப்புகளும், யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் கவிதைகள் மற்றும் சிறுகதைகளும் அவற்றில் அடங்கியிருந்தன. 
இப்படைப்புகள் எளிதில் புரியக்கூடிய, உரையாடல் போன்ற நடையில் எழுதப்பட்டிருந்தன. எனினும், இவை பொதுமக்களுக்கு விஷயங்களை எளிமைப்படுத்தித் தரும் வழக்கமான பாணியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன; ஏனெனில், அவற்றில் சர்ச்சைக்குரிய, தனித்துவமான மற்றும் முழுமையாக நிரூபிக்கப்படாத கருத்துகள் இருந்தபோதிலும், அவை எப்போதும் உயிரோட்டத்துடனும் புதுமையுடனும் திகழ்ந்தன. அந்தச் சிறுநூல்கள் நன்றாக விற்பனையாகின; ஆர்வலர்கள் அவற்றை மிகவும் மதித்தனர். 
அக்காலத்தில், கவிதை எழுதுதல், இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பு என அனைத்தும் ஒரு தனிப்பட்ட சிறப்புத் துறையாக மாறிவிட்டன; எதைப் பற்றியும் கோட்பாட்டு ரீதியான ஆய்வுகள் எழுதப்பட்டன, எதற்கும் தனித்தனி நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. பல்வேறு வகையான "சிந்தனை மாளிகைகள்" மற்றும் "கலைசார் சிந்தனைக்கான கல்விக்கூடங்கள்" முளைத்தன. இத்தகைய மிகைப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்களில் பலவற்றில் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் ஒரு மருத்துவராகப் பணியாற்றினார். 
மருத்துவரும் வாஸ்யாவும் நண்பர்களாக இருந்து, நீண்ட காலம் ஒன்றாக வசித்து வந்தனர். அக்காலகட்டத்தில், அவர்கள் ஒரு அறையிலிருந்து மற்றொரு அறைக்கோ அல்லது ஒரு பாழடைந்த தங்குமிடத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்கோ மாறிக்கொண்டே இருந்தனர்; அவை ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு வகையில் வசிக்கத் தகுதியற்றதாகவும்... ...சௌகரியமற்றதாகவும் இருந்தன. 
மாஸ்கோவிற்கு வந்த உடனேயே, யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் சிவ்த்சேவ் (Sivtsev) தெருவில் உள்ள அந்தப் பழைய வீட்டிற்குச் சென்றார்; ஆனால், அவ்வழியே செல்லும்போது அவரது அன்புக்குரியவர்கள் இனி அங்கு தங்குவதில்லை என்பதை அவர் அறிந்துகொண்டார். அவர்களின் நாடு கடத்தப்பட்ட நிலை எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டிருந்தது. முன்பு மருத்துவருக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைகளில் இப்போது வேறு சிலர் வசித்து வந்தனர்; அவரோ அல்லது அவரது குடும்பத்தினரோ பயன்படுத்திய பொருட்கள் எதுவும் அங்கு எஞ்சியிருக்கவில்லை. மக்கள் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சை ஒரு ஆபத்தான அறிமுகமாகப் பாவித்து அவரிடமிருந்து விலகிச் சென்றனர். 
மார்க்கெல் வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் கண்டிருந்ததால், சிவ்த்சேவ் தெரு வீட்டில் அவரை இனி காண முடியவில்லை. அவர் மாவு கிடங்கின் (Flour Depot) கண்காணிப்பாளர் பணிக்கு மாறியிருந்தார்; அப்பணியின் நிபந்தனைகளின்படி, அவருக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் மேலாளருக்கான குடியிருப்பில் வசிக்கும் உரிமை கிடைத்திருந்தது. இருப்பினும், அவர் அந்தப் பழைய பராமரிப்பாளர் இல்லத்தில் வசிக்கவே விரும்பினார்; அதில் மண் தரை, குழாய் நீர் வசதி மற்றும் அறை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ரஷ்ய அடுப்பு ஆகியவை இருந்தன. குளிர்காலத்தில், அந்த வளாகத்திலிருந்த மற்ற அனைத்துக் கட்டிடங்களிலும் நீர் மற்றும் வெப்பமூட்டும் குழாய்கள் வெடித்துச் சிதறும்; ஆனால், பராமரிப்பாளர் இல்லம் மட்டும் கதகதப்பாகவே இருக்கும், அங்கிருந்த நீர் உறைந்துபோகாது. 
இக்காலகட்டத்தில், மருத்துவருக்கும் வாஸ்யாவுக்கும் இடையிலான உறவில் ஒருவிதச் சலனமும் இடைவெளியும் தோன்றின. வாஸ்யா வியக்கத்தக்க வகையில் முதிர்ச்சியடைந்திருந்தான். வெரெடென்னிகியில் பெல்கா ஆற்றங்கரையில் திரிந்த, வெறும் கால்களுடனும் கலைந்த முடியுடனும் இருந்த அந்தச் சிறுவனின் பேச்சு மற்றும் சிந்தனை முறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நிலையை அவன் எட்டியிருந்தான். புரட்சி முன்வைத்த சுய-தெளிவான உண்மைகளின்பால் அவன் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டான். மருத்துவரின் உருவகங்கள் நிறைந்த, சற்றுப் புரிந்துகொள்ளக் கடினமான பேச்சு நடை அவனுக்குத் தவறான ஒன்றின் குரலாகவும், கண்டிக்கத்தக்க ஒன்றின் வெளிப்பாடாகவும் தோன்றியது......தன் சொந்த பலவீனத்தை உணர்ந்திருந்ததால், அவர் நழுவிச் சென்றார்.

அந்த மருத்துவர் ஒரு அரசாங்க அலுவலகத்திலிருந்து மற்றொரு அலுவலகத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார். அவர் இரண்டு விஷயங்கள் குறித்து முறையீடு செய்துகொண்டிருந்தார்: தன் குடும்பத்திற்கு அரசியல் ரீதியான குற்றமற்ற தன்மையைப் பெற்றுத் தருவது மற்றும் அவர்கள் தங்கள் தாய்நாட்டிற்குத் திரும்புவதற்கான அங்கீகாரத்தைப் பெறுவது, அத்துடன் பாரிஸில் உள்ள தன் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுடன் சேர்வதற்கான அனுமதியுடன் தனக்கென ஒரு வெளிநாட்டு கடவுச்சீட்டைப் பெறுவது.

இந்த முயற்சிகள் எவ்வளவு உணர்ச்சியற்றதாகவும் ஆர்வமற்றதாகவும் இருந்தன என்பது வாஸ்யாவைத் தாக்கியது. யூரி ஆண்ட்ரேயெவிச், தனது முயற்சிகள் தோல்வியடைந்துவிட்டன என்று மிக விரைவாக முடிவுக்கு வந்து, அதீத நம்பிக்கையுடனும் - கிட்டத்தட்ட ஒரு திருப்தியுடனும் - மேற்கொண்டு முயற்சிப்பதன் பயனற்ற தன்மையை அறிவித்தார்.

வாஸ்யா அந்த மருத்துவரை அடிக்கடி விமர்சித்தார். இந்த நியாயமான கண்டனங்களால் அந்த மருத்துவர் புண்படவில்லை, ஆனாலும் வாஸ்யாவுடனான அவரது உறவு மோசமடைந்தது. இறுதியில், அவர்கள் சண்டையிட்டுப் பிரிந்தனர். அந்த மருத்துவர், வாஸ்யாவுடன் பகிர்ந்துகொண்ட அறையை விட்டு வெளியேறி, முச்னாய் கோரோடோக்கிற்கு குடிபெயர்ந்தார். அங்கு, எல்லாம் வல்ல மார்க்கெல், முன்னாள் ஸ்வென்டிட்ஸ்கி குடியிருப்பின் ஒரு பகுதியை அவருக்காகப் பிரித்திருந்தார்.

இந்தப் பகுதியில் ஸ்வென்டிட்ஸ்கி குடும்பத்தினரின் பழைய, பயன்பாட்டில் இல்லாத குளியலறை, அதற்கு அடுத்திருந்த ஒற்றைச் சாளர அறை, மற்றும் பின் வாசல் தரைமட்டமாகி பகுதியளவு இடிந்து விழுந்திருந்த ஒரு கோணலான சமையலறை ஆகியவை இருந்தன. யூரி ஆண்ட்ரேயெவிச் அங்கு குடிபுகுந்தார்; குடிபெயர்ந்த பிறகு, அவர் மருத்துவத்தைக் கைவிட்டார், தன் போக்கில் விட்டுவிட்டார், அறிமுகமானவர்களைச் சந்திப்பதை நிறுத்தினார், மேலும் வறுமையில் வீழ்ந்தார்.

6

அது ஒரு சாம்பல் நிறமான குளிர்கால ஞாயிற்றுக்கிழமை. அடுப்புகளிலிருந்து வந்த புகை கூரைகளுக்கு மேலே தூண்களாக எழவில்லை; மாறாக, சிறிய சாளரத் துவாரங்களிலிருந்து கருமையான புகைச்சுழல்கள் சுருண்டு வந்தன—தடை இருந்தபோதிலும், குடியிருப்பாளர்கள் தங்கள் தற்காலிக வெப்பமூட்டிகளின் இரும்புக் குழாய்களைத் தொடர்ந்து இயக்கிக் கொண்டிருந்த அந்தத் துவாரங்கள் அவை. நகர வாழ்க்கை இன்னும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பவில்லை. முச்னாய் கோரோடோக்கின் குடியிருப்பாளர்கள் குளிக்காமலும், அழுக்காகவும், கொப்புளங்களால் அவதிப்பட்டும், குளிரில் நடுங்கியும், அடிக்கடி சளி பிடித்தும் சுற்றித் திரிந்தனர்.

அது ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால், மார்கெல் ஷ்சாபோவின் முழு குடும்பமும் கூடியிருந்தது.

முற்காலத்தில்—ரொட்டிப் பங்கீட்டு விநியோகக் காலத்தில்—விடியற்காலையில் அமர்ந்து பொழுதைக் கழித்த அதே மேசையில்தான் ஷ்சாபோவ் குடும்பத்தினர் உணவருந்திக் கொண்டிருந்தனர். கட்டிடத்தில் வசிக்கும் குத்தகைதாரர்களின் ரொட்டிக்கான கூப்பன்களை அவர்கள் கத்தரிக்கோலால் சிறு துண்டுகளாக வெட்டி, வகைப்படுத்தி எண்ணி, சிறு கட்டுகளாகவோ அல்லது காகிதப் பொட்டலங்களாகவோ கட்டி ரொட்டிக்கடைக்குக் கொண்டு செல்வார்கள். திரும்பி வந்ததும், ரொட்டியைத் துண்டுகளாகவும் சிறு பகுதிகளாகவும் வெட்டி, குடியிருப்பாளர்களுக்குத் தேவையான அளவுகளில் எடை போட்டுப் பிரிப்பார்கள். இப்போது, ​​அவையெல்லாம் கடந்த கால நிகழ்வாகிவிட்டன; உணவுப் பதிவு முறைக்கு மாற்றாக வேறு வகையான ஆவணப் பராமரிப்பு முறைகள் வந்துவிட்டன. நீளமான மேஜையில் அமர்ந்து அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உண்டனர்; அவர்கள் உணவை மெல்லும்போதும் உதடுகளைச் சப்புக்கொட்டும்போதும் எழும் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்கும் அளவுக்கு அந்தச் செயல்பாடு தீவிரமாக இருந்தது.
பராமரிப்பாளரின் இருப்பிடத்தின் மையப்பகுதியில் ஒரு பெரிய ரஷ்ய அடுப்பு அறை பாதியை ஆக்கிரமித்தபடி உயர்ந்து நின்றது; அதன் படுக்கும் மேடையிலிருந்து தையல் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட போர்வையின் விளிம்பு கீழே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
முன்பக்கச் சுவரில், நுழைவாயிலுக்கு அருகிலேயே, செயல்படும் நீர் இணைப்பைக் கொண்ட குழாய் ஒன்று சிங்கிற்கு (sink) மேலே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. பராமரிப்பாளரின் அறையின் பக்கவாட்டில் பெஞ்சுகள் போடப்பட்டிருந்தன; அவற்றின் அடியில் சாக்குப்பைகள் மற்றும் பெட்டிகளில் பொருட்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. இடதுபுறத்தில் சமையல் மேஜை ஒன்று இருந்தது. அந்த மேஜைக்கு மேலே, சுவரில் பாத்திரங்களை வைப்பதற்கான அடுக்கு ஒன்று பொருத்தப்பட்டிருந்தது.
அடுப்பு மூட்டப்பட்டிருந்தது. அறையில் வெப்பம் அதிகமாக இருந்தது. முழங்கை வரை கைகளை மடித்துவிட்டபடி மார்க்கலின் மனைவி அகஃப்யா திக்கோனோவ்னா அடுப்புக்கு முன் நின்றுகொண்டிருந்தார்; நீண்ட கைப்பிடி கொண்ட அடுப்புக் கம்பியைப் பயன்படுத்தி, அடுப்பின் ஆழமான பகுதிக்குள் இருந்த பாத்திரங்களை அவர் நகர்த்திக்கொண்டிருந்தார்—தேவைக்கேற்ப சில சமயங்களில் அவற்றை நெருக்கமாகவும், சில சமயங்களில் இடைவெளி விட்டும் மாற்றியமைத்தார். வியர்வை படிந்த அவரது முகம், அடுப்பின் வெப்பத்தால் வெளிப்பட்ட ஒளியில் அவ்வப்போது பிரகாசித்தது; அதே சமயம் சமைக்கப்படும் உணவிலிருந்து எழுந்த நீராவியால் மங்கலாகவும் தெரிந்தது. பாத்திரங்களை ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, இரும்புத் தட்டில் இருந்த ஒரு 'பை' (pie) வகைப் பலகாரத்தை அடுப்பின் ஆழத்திலிருந்து வெளியே இழுத்தார்; அதன் மேல்புறம் கீழ்ப்புறமாக வருமாறு ஒரே அசைவில் அதைத் திருப்பிப் போட்டு, அது பொன்னிறமாவதற்காக மீண்டும் ஒரு நிமிடம் உள்ளே தள்ளினார். யூரி ஆந்த்ரேயவிச் இரண்டு வாளிகளை ஏந்தியபடி அறைக்குள் நுழைந்தார்.
"உங்கள் உணவை இறைவன் ஆசீர்வதிக்கட்டும்."
"உங்களை வரவேற்கிறோம். அமருங்கள், எங்கள் விருந்தினராக இருங்கள்."
"நன்றி—நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டுவிட்டேன்." "உங்கள் உணவு எப்படிப்பட்டது என்று எங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் அமர்ந்து ஏதாவது சூடாகச் சாப்பிட வேண்டும். அதை ஏன் மறுக்கிறீர்கள்? மண்பானையில் சுடப்பட்ட உருளைக்கிழங்கு, காஷா (தானியக் கூழ்) அடை, அல்லது சிறுதானிய உணவு என ஏதாவது இருக்கிறதே."
"வேண்டாம், உண்மையிலேயே நன்றி. அடிக்கடி உள்ளே வருவதற்காக என்னை மன்னியுங்கள், மார்கெல்; என் வருகையால் உங்கள் வீட்டுக்குள் குளிர்காற்று நுழைகிறது. ஒரே தடவையில் போதுமான அளவு தண்ணீர் எடுத்துச் செல்லத்தான் இப்படிச் செய்கிறேன்." ஸ்வென்டிட்ஸ்கி குடும்பத்தினரின் துத்தநாகக் குளியல் தொட்டியை நன்றாகத் தேய்த்துக் கழுவி மின்னும் அளவுக்குச் சுத்தம் செய்திருக்கிறேன்; அதை முழுமையாக நிரப்பி, அங்கிருந்து தண்ணீர் தொட்டிகளுக்கும் எடுத்துச் செல்வேன். இன்னும் ஐந்து அல்லது பத்து முறையாவது நான் வர வேண்டியிருக்கும், ஆனால் அதன்பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு உங்களைத் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன். நான் அடிக்கடி வருவதற்காக என்னை மன்னியுங்கள். உங்களைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் நாட முடியாது.
"உங்களுக்குத் தேவையான அளவு தண்ணீர் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—நாங்கள் அதைத் தடுக்கமாட்டோம். எங்களிடம் சிரப் (இனிப்புப் பாகு) தீர்ந்துவிட்டது, ஆனால் தண்ணீர்—எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அது இலவசம்; நாங்கள் அதை விற்பதில்லை."
மேஜையில் இருந்தவர்களிடையே சிரிப்பொலி எழுந்தது.
யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் தனது ஐந்து மற்றும் ஆறாவது வாளி தண்ணீருக்காக மூன்றாவது முறையாக உள்ளே வந்தபோது, ​​சூழல் சற்று மாறியிருந்தது; உரையாடலும் வேறு திசையில் திரும்பியது.
"என் மருமகன்கள் நீங்கள் யார் என்று கேட்கிறார்கள். நான் அவர்களிடம் சொல்கிறேன், ஆனால் அவர்கள் அதை நம்புவதில்லை. தாராளமாகத் தண்ணீர் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—தயங்க வேண்டாம். ஆனால் தரையில் மட்டும் சிந்தவிடாதீர்கள்..."...காகம். இதோ பார், வாசற்படியில் தண்ணீர் சிதறியிருக்கிறது. அது உறைந்து கட்டியாகிவிடும்; பிறகு அதை உடைத்து அகற்ற இரும்புக்கம்பியோடு நீதான் திரும்ப வரவேண்டியிருக்கும். கதவை இறுக்கமாக மூடு, மந்தபுத்தியுள்ளவனே—முற்றத்திலிருந்து குளிர்ந்த காற்று உள்ளே வருகிறது. ஆம், என் மருமகன்களிடம் நான் சொல்வதுண்டு—

553

—நீ உண்மையில் யார் என்று, ஆனால் அவர்கள் அதை நம்புவதில்லை. உனக்காக எவ்வளவு பணம் செலவழிக்கப்பட்டது! நீ படித்துக்கொண்டே இருந்தாய், ஆனால் என்ன பயன்? 
யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் ஐந்தாவது அல்லது ஆறாவது முறையாக உள்ளே வந்தபோது, ​​மார்கெல் முகம் சுளித்தான். 
— சரி, இன்னும் ஒரு முறை, கட்டாயம் என்றால் வரலாம், ஆனால் அதோடு சரி. எப்போது நிறுத்த வேண்டும் என்று தெரிய வேண்டும், சகோதரா. மரினா—எங்கள் இளையவள்—இங்கே உனக்காகப் பரிந்து பேசுகிறாள்; இல்லையென்றால், நீ எவ்வளவு பெரிய அந்தஸ்துள்ள கல்வேலைக்காரனாக இருந்தாலும் எனக்குக் கவலையில்லை—நான் கதவைச் சாத்தியிருப்பேன். மரினாவை நினைவிருக்கிறதா? இதோ மேஜையின் மறுமுனையில் இருக்கிறாளே, கருமையான கூந்தல் கொண்டவள். அவள் வெட்கப்படுவதைப் பார். "அவரிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்ளாதீர்கள் அப்பா," என்று அவள் சொல்கிறாள். ஆனால் யார் உன்னைத் தொந்தரவு செய்கிறார்கள்? மரினா தலைமை அலுவலகத்தில் தந்தி இயக்குபவராகப் பணிபுரிகிறாள்; அவளுக்கு அந்நிய மொழிகள் தெரியும். "அவர் ஒரு துயரமான மனிதர்," என்று அவள் சொல்கிறாள். உனக்காக அவள் நெருப்பிலும் நடப்பாள்—அவளுக்கு உன் மீது அவ்வளவு பரிதாபம். ஆனால் நீ வாழ்க்கையில் வெற்றிபெறாததற்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்? ஆபத்தான நேரத்தில் வீட்டை விட்டுவிட்டு சைபீரியாவுக்கு ஓடியிருக்கக் கூடாது. இதற்கு நீதான் பொறுப்பு. எங்களைப் பார்—நாங்கள் அந்தப் பஞ்சம், அந்த 'வெள்ளையர்' முற்றுகை அனைத்தையும் கடந்து வந்தோம்; நாங்கள் தளரவில்லை, அப்படியே பிழைத்து வந்தோம். இதற்கு நீதான் பொறுப்பு. நீ டோன்காவைக் கவனித்துக்கொள்ளவில்லை; இப்போது அவள் வெளிநாட்டில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறாள். அதனால் எனக்கு ஒன்றும் பெரிய பாதிப்பில்லை. அது உன் விஷயம். நான் கேட்பதை நினைத்துத் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளாதே: இவ்வளவு அதிக அளவு தண்ணீர் உனக்கு எதற்கு? "முற்றத்தில் தண்ணீர் ஊற்றி அதை ஒரு பனிக்கட்டி மைதானமாக மாற்றவா நீ ஏற்பாடு செய்தாய்? அடடா... உன் மீது எப்படித்தான் கோபப்பட முடியும், பாவி?" 
மேஜையில் மீண்டும் சிரிப்பொலி எழுந்தது. மரினா தன் குடும்பத்தினர் மீது அதிருப்தியுடன் ஒரு பார்வை வீசினாள்; முகம் சிவக்க, அவர்களைக் கடிந்துகொள்ளத் தொடங்கினாள். யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் அவளது குரலைக் கேட்டு ஈர்க்கப்பட்டார்; ஆனால், அந்தக் குரலின் மர்மம் என்னவென்று அவருக்கு அப்போது புரியவில்லை. 
"வீட்டில் நிறைய துணிகளைத் துவைக்க வேண்டியிருக்கிறது, மார்கெல். நாம் வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். தரைகளைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். நான் துணிகளைத் துவைக்க விரும்புகிறேன்." 
மேஜையில் இருந்தவர்கள் தங்கள் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தினர். 
"இப்படிப்பட்ட விஷயங்களைச் சொல்வதற்கே வெட்கமாக இல்லையா—இதைச் செய்வதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்? நீ என்ன சீன சலவையகமா? இது அபத்தமாக இருக்கிறது!" 
"யூரி ஆண்ட்ரியேவிச், என் மகளை உங்களிடம் அனுப்புகிறேன். அவள் வந்து துணி துவைப்பதையும் சுத்தம் செய்வதையும் கவனித்துக்கொள்வாள். ஏதாவது பழுது பார்க்க வேண்டியிருந்தால், அவளே சரிசெய்துவிடுவாள். அவர்களைப் பார்த்துப் பயப்படாதீர்கள், என் அன்பிற்குரியவரே. மற்றவர்களைப் போலல்லாமல், இவர்கள் மிகவும் மென்மையானவர்கள், பண்பானவர்கள். ஒரு ஈயைக் கூட அவர்கள் துன்புறுத்த மாட்டார்கள்." 
"வேண்டாம், உண்மையில் அகஃப்யா திக்கோனோவ்னா, அதற்கான அவசியமில்லை. எனக்காக வேலை செய்து மரினா தன் கைகளை அழுக்காக்கிக்கொள்வதை நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்க முடியாது. அவள் என்ன உடல் உழைப்பு செய்யும் தொழிலாளியா, என்ன? நானே சமாளித்துக்கொள்வேன்."

554


"*நீங்கள்* கைகளை அழுக்காக்கிக்கொள்வது சரியென்றால், நான் மட்டும் ஏன் கூடாது? நீங்கள் மிகவும் பிடிவாதக்காரராக இருக்கிறீர்கள், யூரி ஆண்ட்ரியேவிச். ஏன் இந்த யோசனையைத் தள்ளிப்போடுகிறீர்கள்? ஒருவேளை நானே உங்கள் வீட்டுக்கு வந்தால்—உண்மையிலேயே என்னை வெளியேற்றிவிடுவீர்களா?" 
மரினா ஒரு பாடகியாக ஆகியிருக்கலாம். அவளிடம் பரந்த வீச்சும் வலிமையும் கொண்ட, தூய மற்றும் இனிமையான குரல் வளம் இருந்தது. மரினா மெதுவாகப் பேசினாள்; ஆனாலும் அவளது குரலில் உரையாடலின் சாதாரணத் தேவைகளைத் தாண்டிய ஒரு தனித்தன்மை இருந்தது. அந்தக் குரல் அவளிடமிருந்து தனித்து இயங்குவது போலவும், வேறொரு அறையிலிருந்தோ அல்லது அவளுக்குப் பின்னாலிருந்தோ வெளிப்படுவது போலவும் தோன்றியது. அந்தக் குரலே அவளது கவசமாகவும், அவளைக் காக்கும் தேவதையாகவும் இருந்தது. அத்தகைய குரல் கொண்ட ஒரு பெண்ணை ஒருபோதும் புண்படுத்தவோ அல்லது வருத்தமடையச் செய்யவோ யாரும் விரும்பமாட்டார்கள். தண்ணீர் சுமந்து சென்ற அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையில்தான் மருத்துவருக்கும் மரினாவுக்கும் இடையிலான நட்பு தொடங்கியது. வீட்டு வேலைகளில் உதவ அவள் அடிக்கடி வருவாள். ஒரு நாள், அவள் அங்கேயே தங்கிவிட்டாள்; துப்புரவுப் பணியாளர் தங்கும் அறைக்குத் திரும்பவே இல்லை. அவ்வாறாக, அவள் யூரி ஆண்ட்ரியேவிச்சின் மூன்றாவது மனைவியானாள்—அவரது முதல் திருமணம் சட்டப்படி முறியடிக்கப்படாத நிலையில், இவர்களது உறவு சிவில் பதிவகத்தில் பதிவு செய்யப்படாமலே இருந்தது. அவர்களுக்குக் குழந்தைகளும் பிறந்தன. அவளது பெற்றோரான ஷபோவ் தம்பதியினர், தங்கள் மகளை ஒருவிதப் பெருமையுடன் "மருத்துவரின் மனைவி" என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். யூரி ஆண்ட்ரியேவிச்சும் மரினாவும் தேவாலயத்தில் திருமணம் செய்துகொள்ளவோ ​​அல்லது தங்கள் உறவைப் பதிவு செய்யவோ இல்லை என்று மார்க்கெல் முணுமுணுத்தார். "உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடித்திருக்கிறது?" என்று அவர் மனைவி ஆட்சேபிப்பாள். "அன்டோனினா இன்னும் உயிருடன் இருக்கும்போது அதை எப்படிச் சொல்வது? இருதார மணம் என்றா?" "நீதான் முட்டாள்," என்று மார்க்கெல் பதிலளிப்பார். "டோன்காவைப் பற்றி ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? டோன்கா இல்லாமலே போனாலும் ஒன்றுதான். எந்தச் சட்டமும் அவளுக்காகக் குரல் கொடுக்கப் போவதில்லை."
தங்கள் காதல் ஒரு "இருபது வாளி நாவல்" (இருபது அத்தியாயங்கள் அல்லது இருபது கடிதங்களைக் கொண்ட நாவல்களைப் போல) என்று யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் சில சமயங்களில் வேடிக்கையாகச் சொல்வார். காலப்போக்கில் உருவான விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்கள், தன் வீழ்ச்சியை முழுமையாக உணர்ந்தும் அதிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு மனிதனின் மனமாற்றங்கள் மற்றும் அவர் உருவாக்கிய அழுக்கு மற்றும் ஒழுங்கீனம் ஆகியவற்றை மரினா பொறுத்துக்கொண்டாள். அவரது முணுமுணுப்பு, கடுமை மற்றும் எரிச்சல் ஆகியவற்றையும் அவள் சகித்துக்கொண்டாள்.
அவளது தியாகம் இன்னும் ஆழமானதாக இருந்தது. அவரது சொந்தச் செயல்களால் அவர்கள் தாமாகவே வறுமை நிலைக்கு—அவரே உருவாக்கிக்கொண்ட வறுமைக்கு—தள்ளப்பட்டபோது, ​​மரினா தான் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட வேலையை (கட்டாய இடைவேளைகளுக்குப் பிறகு எப்போதும் எளிதாக மீண்டும் பணியில் சேரக்கூடிய அந்த வேலையை) விட்டுவிடுவாள்; அந்த நேரங்களில் அவரைத் தனியாக விட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே அவள் அப்படிச் செய்தாள். யூரி ஆண்ட்ரியேவிச்சின் விருப்பங்களுக்கு இணங்கி, அவள்......பணம் சம்பாதிப்பதற்காக அவள் அவனுடன் பல்வேறு வீடுகளின் முற்றங்களுக்குச் சென்றாள். கட்டிடத்தின் வெவ்வேறு தளங்களில் வசிக்கும் குத்தகைதாரர்களுக்காக, அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து கூலி அடிப்படையில் விறகு வெட்டும் வேலையைச் செய்தனர். அந்த குத்தகைதாரர்களில் சிலர்—குறிப்பாக NEP (புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை) அமலுக்கு வந்த ஆரம்பக்கட்டத்தில் பெரும் செல்வந்தர்களான லாபவெறியர்கள் மற்றும் அரசாங்கத்திற்கு நெருக்கமான அறிவியல் மற்றும் கலைத்துறையைச் சேர்ந்தவர்கள்—தங்கள் வீடுகளை அலங்கரித்து, வசதியான சூழலை உருவாக்கிக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தனர். ஒரு நாள், மரினா மற்றும் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் ஆகியோர் வீட்டு உரிமையாளரின் ஆய்வு அறைக்குள் விறகுகளைக் கொண்டு சென்றனர்; தெருவிலிருந்து ஒட்டிக்கொண்ட மரத்தூள் உள்ளே பரவாமல் இருக்க, அவர்கள் தங்கள் மென்மையான காலணிகளுடன் (felt boots) கம்பளத்தின் மீது மிகவும் கவனமாக அடியெடுத்து வைத்தனர். ஆனால் வீட்டு உரிமையாளரோ, விறகு வெட்டுபவர்கள் பக்கம் ஒருமுறை கூடத் திரும்பிப் பார்க்காமல், வாசிப்பதில் ஒருவித ஆணவத்துடன் மூழ்கியிருந்தார். ஏற்பாடுகளைச் செய்ததும், கட்டளைகளைப் பிறப்பித்ததும், அவர்களுக்குக் கூலி கொடுத்ததும் அந்த வீட்டு உரிமையாளரின் மனைவிதான். 
"அந்தப் பன்றி எதில் அப்படி ஆழ்ந்து போயிருக்கிறது?" என்று மருத்துவர் வியந்தார். "பென்சிலால் அப்படி ஆவேசமாக எதைக் குறித்துக் கொண்டிருக்கிறான்?" விறகுகளுடன் மேஜையைச் சுற்றி நடந்தபோது, ​​அவர் வாசிப்பவரின் தோளுக்கு மேலாகக் கீழே பார்த்தார். மேஜையின் மீது யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் சிறு புத்தகங்கள் இருந்தன—அதாவது 'வ்குடெமாஸ்' (Vkhutemas) நிறுவனத்தில் வாஸ்யா வெளியிட்ட ஆரம்பகாலப் பதிப்புகள் அவை. 

7

மரினாவும் மருத்துவரும் ஸ்பிரிடோனோவ்கா தெருவில் வசித்து வந்தனர்; கார்டன் அருகிலுள்ள மலாயா ப்ரோன்னாயாவில் ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார். மரினாவுக்கும் மருத்துவருக்கும் கப்கா மற்றும் கிளாஷ்கா என்ற இரண்டு சிறுமிகள் இருந்தனர். கபிடோலினா—அல்லது கபெல்கா—ஏழு வயதை எட்டியிருந்தாள்; அதே சமயம் புதிதாகப் பிறந்த கிளாவிடியாவுக்கு ஆறு மாதங்கள் ஆகியிருந்தன. 
1929-ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம் வெப்பமாக இருந்தது. அறிமுகமானவர்கள் தொப்பியோ மேலங்கியோ அணியாமல், ஒருவரையொருவர் சந்திக்க இரண்டு அல்லது மூன்று தெருக்களைக் கடந்து விரைந்து சென்றனர். 
கார்டனின் அறை ஒரு விசித்திரமான அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது. அது ஒரு காலத்தில் நாகரிகமான தையல் கலைஞரின் கடையாக இருந்தது; அது கீழ் மற்றும் மேல் என இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது. தெருப் பக்கத்திலிருந்து பார்த்தால், இரண்டு தளங்களையும் உள்ளடக்கியவாறு ஒரே சீரான பெரிய கண்ணாடிச் சாளரம் அமைந்திருந்தது. அந்தக் கண்ணாடியில் தையல்காரரின் குடும்பப் பெயரும் அவரது தொழிலும் தங்க நிற எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்தன. உள்ளே, அந்தச் சாளரத்திற்குப் பின்னால், கீழ் பகுதியையும் மேல் பகுதியையும் இணைக்கும் வகையில் ஒரு சுழல் படிக்கட்டு இருந்தது. அந்த இடம் பின்னர் மூன்று தனித்தனி அறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. 

கூடுதல் தளம் ஒன்றை அமைப்பதன் மூலம், அந்தப் பட்டறையிலேயே ஒரு இடைத்தளம் (mezzanine) உருவாக்கப்பட்டிருந்தது; அந்த இடத்தில் இருந்த ஜன்னல், வழக்கமான வசிப்பிடங்களில் காணப்படாத ஒரு தனித்துவமான வகையைச் சேர்ந்ததாக இருந்தது. அது ஒரு மீட்டர் உயரமும், தரை மட்டத்திலேயே அமைந்திருக்கும் நிலையும் கொண்டிருந்தது. அதன் கண்ணாடியில் தங்க நிற எழுத்துக்களின் எஞ்சிய பகுதிகள் இன்னும் ஒட்டியிருந்தன; அந்த எழுத்துக்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகள் வழியாக, அறைக்குள் இருந்தவர்களின் கால்களை—முழங்கால் வரை—பார்க்க முடிந்தது. கார்டன் அங்குதான் வசித்து வந்தான். அவனுடன் ஜிவாகோ, டுடோரோவ் மற்றும் மரினா (தன் குழந்தைகளுடன்) ஆகியோர் அமர்ந்திருந்தனர். பெரியவர்களைப் போலன்றி, குழந்தைகள் அந்த ஜன்னல் சட்டத்திற்குள் முழுமையாகத் தெரிந்தனர்; அவர்களைத் தலை முதல் கால் வரை காண முடிந்தது. சிறிது நேரத்தில், மரினா தன் பெண் குழந்தைகளுடன் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றாள். அந்த மூவரும் மட்டும் தனியாகத் தங்கிவிட்டனர். 
அவர்களுக்கு இடையே ஒரு உரையாடல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது—நீண்ட கால நட்பின் கணக்கையே மறந்துபோன பள்ளி நண்பர்களுக்கு இடையே இயல்பாகத் தோன்றும், அந்த நிதானமான, அவசரமற்ற கோடைக்கால உரையாடல்களில் அதுவும் ஒன்று. அத்தகைய உரையாடல்கள் பொதுவாக எப்படி அமையும்? 
ஒருவரிடம் போதுமான சொற்களஞ்சியம்—அவருக்குத் திருப்தியளிக்கும் வகையிலான சொற்களஞ்சியம்—இருக்கும். அத்தகைய நபர் இயல்பாகவும் தெளிவாகவும் சிந்தித்துப் பேசுவார். யூரி ஆண்ட்ரிவிச் மட்டுமே அத்தகைய நிலையில் இருந்தார். அவரது நண்பர்களிடம் சரியான சொற்கள் இல்லை. அவர்களிடம் நாவன்மை எனும் வரம் இருக்கவில்லை. தங்கள் சொற்களஞ்சியக் குறைபாட்டை ஈடுசெய்ய, அவர்கள் பேசிக்கொண்டே அறையில் அங்கும் இங்கும் நடப்பார்கள், சிகரெட்டை இழுப்பார்கள், கைகளை அசைப்பார்கள், ஒரே விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வார்கள் ("அது சரியல்ல நண்பா; சரியாகச் சொன்னாய், அது சரியல்ல; ஆம், ஆம், அது சரியல்ல"). 
தங்கள் உரையாடலில் வெளிப்பட்ட அந்த மிகையான பாவனைகள், தீவிர உணர்வையோ அல்லது பரந்த ஆளுமையையோ குறிக்கவில்லை என்பதையும், மாறாக, அது ஒரு குறைபாட்டையும் வெறுமையையுமே வெளிப்படுத்தியது என்பதையும் அவர்கள் உணரவில்லை. 
கார்டனும் டுடோரோவும் ஒரு கண்ணியமான அறிவுசார் வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் சிறந்த புத்தகங்கள், சிறந்த சிந்தனையாளர்கள், சிறந்த இசையமைப்பாளர்கள் மற்றும் சிறந்த இசைக்கு இடையே தங்கள் வாழ்க்கையைக் கழித்தனர்—எப்போதும் சிறந்ததாகவே இருந்த இசை, நேற்றும் இன்றும் சிறந்ததாகவே இருந்த இசை—ஆனால், எந்த ரசனையும் இல்லாமல் இருப்பதை விட, சுமாரான ரசனை கொண்டிருப்பது மோசமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. ஜிவாகோ மீது அவர்கள் பொழிந்த கண்டனங்கள், ஒரு நண்பரின் மீதான விசுவாசத்தாலோ அல்லது அவரைத் தங்கள் வழிக்குக் கொண்டுவரும் விருப்பத்தாலோ எழுந்தவை அல்ல; மாறாக, சுதந்திரமாகச் சிந்திப்பதற்கும் உரையாடலைத் தங்கள் விருப்பப்படி வழிநடத்துவதற்கும் அவர்களுக்கு இருந்த இயலாமையின் வெளிப்பாடே அவை என்பதை கோர்டனும் டுடோரோவும் உணரவில்லை.
அவர்களின் உரையாடல் எனும் கட்டுப்பாடற்ற வண்டி, அவர்கள் செல்ல விரும்பாத திசையை நோக்கி அவர்களை இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தது. அந்த வண்டியின் போக்கை மாற்றியமைக்க அவர்களால் முடியவில்லை; இறுதியில், அது ஏதோ ஒன்றின் மீது மோதி விபத்துக்குள்ளாவது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது. அவ்வாறே, முழு வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருந்த அவர்கள், யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் மீது தாங்கள் பொழிந்த உபதேசங்கள் மற்றும் அறிவுரைகள் எனும் சுவர்கள் மீதே மோதிச் சிதறினர். அவர்களின் அந்தத் தீவிர உணர்வுகளுக்குப் பின்னாலிருந்த உந்துசக்திகளையும், அவர்களின் அக்கறையில் இருந்த மேலோட்டமான தன்மையையும், அவர்களின் வாதங்கள் கட்டமைக்கப்பட்ட விதத்தையும் அவர் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டார். ஆயினும், அவர்களிடம் இதைச் சொல்ல அவரால் இயலவில்லை: "அன்பு நண்பர்களே... நீங்கள் எவ்வளவு சாதாரணமானவர்கள்! நீங்கள் சார்ந்திருக்கும் அந்த வட்டமும், நீங்கள் போற்றி மதிக்கும் பெயர்களும் அதிகார மையங்களும் கொண்ட அந்தப் பகட்டும் கலைத்திறனும் கூட எவ்வளவு சாதாரணமானவை! உண்மையில் உயிர்ப்போடும் துடிப்போடும் இருப்பது..."...நீங்கள்—அதாவது, நான் வாழ்ந்த அதே காலகட்டத்தில் நீங்களும் வாழ்ந்து, என்னை அறிந்திருந்தீர்கள் என்பதுதான். ஆனால் நண்பர்கள் அத்தகைய ஒப்புதல்களைச் செய்ய முடிந்தால் என்ன செய்வது! எனவே, அவர்களை வருத்தப்படுத்த விரும்பாத யூரி ஆண்ட்ரேயவிச், அவர்கள் சொல்வதைப் பணிவுடன் கேட்டுக்கொண்டார். 
டுடோரோவ் சமீபத்தில்தான் தனது முதல் கட்ட நாடுகடத்தப்பட்ட காலத்தை முடித்துவிட்டுத் திரும்பியிருந்தார். தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த அவரது உரிமைகள் மீண்டும் வழங்கப்பட்டன. பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரைகளைத் தொடரவும் பணியாற்றவும் அவருக்கு அனுமதி கிடைத்தது. 
இப்போது அவர் நாடுகடத்தப்பட்ட காலத்தில் தான் உணர்ந்தவற்றையும் தனது மனநிலையையும் நண்பர்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர் அவர்களிடம் நேர்மையாகவும் பாசாங்கு இல்லாமலும் பேசினார். அவரது கருத்துக்கள் கோழைத்தனத்தாலோ அல்லது உள்நோக்கங்களுடனோ சொல்லப்பட்டவை அல்ல. 
அரசுத் தரப்பு வாதங்கள், சிறையிலும் விடுதலையான பிறகும் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சை—குறிப்பாக நேருக்கு நேர் நடத்தப்பட்ட விசாரணைகள்—ஆகியவை தனது சிந்தனையைத் தெளிவுபடுத்தி, அரசியல் ரீதியாகத் தன்னை மறுபயிற்சிக்கு உட்படுத்தியதாக அவர் கூறினார்; பல விஷயங்கள் குறித்துத் தனது கண்கள் திறக்கப்பட்டதாகவும், ஒரு மனிதராகத் தான் வளர்ச்சியடைந்ததாகவும் அவர் தெரிவித்தார். 
டுடோரோவின் வாதங்கள் கார்டனுக்குப் பிடித்திருந்தன; அதற்குக் காரணம் அவை மிகவும் வழக்கமான, தேய்ந்துபோன கருத்துகளாக இருந்ததுதான். அவர் இன்னோகென்டியைப் பார்த்து அனுதாபத்துடன் தலையசைத்து அவருடன் உடன்பட்டார். டுடோரோவ் சொன்னதும் உணர்ந்ததும் மிகவும் வழக்கமான பாணியில் அமைந்திருந்ததுதான் கார்டனை குறிப்பாக ஈர்த்தது. பொதுவான மனித உணர்வுகளுக்கும், வழக்கமான பாவனைகளை அப்படியே பின்பற்றுவதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார். 
இன்னோகென்டியின் அறம் சார்ந்த பேச்சுகள் அக்காலத்தின் மனநிலைக்கு ஏற்றவாறு இருந்தன. ஆயினும், அவர்களின் பாசாங்கின் கணிக்கக்கூடிய மற்றும் வெளிப்படையான தன்மையே யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சை ஆத்திரமடையச் செய்தது. சுதந்திரம் இல்லாத ஒரு மனிதன்...

558

...எப்போதும் தனது சிறைவாசத்தை ஒரு சிறந்த விஷயமாகவே கருதி மகிழ்வான். இடைக்காலத்தில் நிலைமை அப்படித்தான் இருந்தது; ஜெசூட் சபையினர் எப்போதும் அந்த மனநிலையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர். சோவியத் அறிவுஜீவிகளின் அரசியல் ரீதியான அந்த 'மர்மமான' அல்லது 'உன்னதமான' சிந்தனைப் போக்கை—அதாவது அவர்களின் மிகச்சிறந்த சாதனையாக அல்லது அக்காலகட்டத்தின் ஆன்மீக உச்சமாக அவர்கள் கருதியதை—யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. சச்சரவைத் தவிர்க்க, யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் தனது நண்பர்களிடமும் இந்த எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மறைத்துக்கொண்டார். 
ஆனால் வேறொரு விஷயம் அவரது ஆர்வத்தை ஈர்த்தது: போனிகாட்டி ஓர்லெட்சோவ்—அதாவது இன்னோகென்டியுடன் சிறையைப் பகிர்ந்துகொண்ட டிக்ஹோன் பிரிவைச் சேர்ந்த பாதிரியார்—குறித்த டுடோரோவின் கதைதான் அது. கைது செய்யப்பட்ட அந்த மனிதருக்கு கிறிஸ்டினா என்ற ஆறு வயது மகள் இருந்தாள். தான் மிகவும் நேசித்த தந்தையின் கைது மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து அவருக்கு நேர்ந்த கதி ஆகியவை அவளுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை அளித்தன. "இறைவனின் ஊழியர்" போன்ற சொற்கள்... 'அந்தக் குழு' (cult), 'உரிமை மறுக்கப்பட்டவர்' (disenfranchised person) போன்ற சொற்கள் அவளுக்கு ஒரு கறையாகவும் அவமானமாகவும் தோன்றின. தன் அன்பிற்குரிய தந்தையின் பெயரிலிருந்து அந்தக் கறையை என்றாவது ஒரு நாள் துடைத்தெறிய வேண்டும் என்று, அந்தச் சிறுமியின் தீவிரமான உள்ளத்தில் அவள் ஒருவேளை சபதம் பூண்டிருக்கலாம். மிக இளம் வயதிலேயே தீர்மானிக்கப்பட்ட—அவளுக்குள் தணியாத உறுதியாக எரிந்துகொண்டிருந்த—இந்த இலக்கு, கம்யூனிசக் கொள்கைகளில் மறுக்க முடியாதவை என்று அவளுக்குத் தோன்றிய அனைத்தின் மீதும் அவளைத் தீவிரப் பற்றுள்ள ஒரு பின்பற்றாளராக மாற்றியது. 
"நான் கிளம்புகிறேன்," என்று யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் கூறினார். "என் மீது கோபப்படாதே, மிஷா. அறையில் புழுக்கமாக இருக்கிறது, வெளியே வெயில் சுட்டெரிக்கிறது. என்னால் மூச்சுவிட முடியவில்லை." 
"மேல் ஜன்னல் திறந்துதான் இருக்கிறது பாருங்கள். எங்களை மன்னியுங்கள், நாங்கள் புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்தோம். உங்கள் முன்னிலையில் புகைபிடிக்கக் கூடாது என்பதை நாங்கள் எப்போதும் மறந்துவிடுகிறோம். காற்றோட்ட வசதி இவ்வளவு மோசமாக இருப்பதற்கு நான் காரணமல்ல." "எனக்கு வேறொரு அறையைப் பார்த்துத் தாருங்கள்." 
"அதைத்தான் நான் செய்யப் போகிறேன், கோர்டோஷா." நாம் போதுமான அளவு பேசிவிட்டோம். என் மீது அக்கறை கொண்டதற்கு நன்றி, அன்பிற்குரிய தோழர்களே. இது என் மனதிற்குத் தோன்றிய ஏதோ ஒரு சும்மா பேச்சு அல்ல. இது ஒரு நோய்—இதய இரத்த நாளங்களின் தடிப்பு மற்றும் சிதைவு (sclerosis) சார்ந்த நோய். இதயத் தசையின் சுவர்கள் தேய்ந்து மெலிந்து வருகின்றன; ஒரு நல்ல நாளில் அவை கிழிந்து அல்லது வெடித்துவிடக்கூடும். অথচ, எனக்கு இன்னும் நாற்பது வயது கூட ஆகவில்லை. நான் குடிகாரனோ அல்லது வீணனோ அல்ல. 
— நீ இப்போதே உனக்கான இறுதிச் சடங்குப் பாடலைப் பாடத் தொடங்கிவிட்டாய். அபத்தம். உனக்கு இன்னும் நீண்ட ஆயுள் இருக்கிறது. 
— இக்காலத்தில், மிகச்சிறிய அளவிலான இதய இரத்தக் கசிவுகள் (microscopic cardiac hemorrhage) மிகவும் சாதாரணமாகிவிட்டன. அவை அனைத்தும் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை. சில சமயங்களில் மக்கள் பிழைத்துக்கொள்கிறார்கள். இது ஒரு நவீன கால நோய். இதன் காரணங்கள் தார்மீகத் தன்மை கொண்டவை என்று நான் நம்புகிறேன். நம்மில் பெரும்பாலோர் தொடர்ந்து, திட்டமிட்ட இரட்டை வேடத்தை (duplicity) மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். உங்கள் உணர்வுகளுக்கு முரணாகத் தொடர்ந்து செயல்படுவது—அதாவது, பிடிக்காத ஒன்றின் மீது பற்றுறுதி கொண்டிருப்பதாகக் காட்டுவது அல்லது துயரத்தைத் தரும் ஒன்றைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைவது—உடல்நலப் பாதிப்புகள் இல்லாமல் சாத்தியமல்ல. நமது நரம்பு மண்டலம் என்பது வெறும் வெற்றுக்கருத்தோ அல்லது கற்பனையோ அல்ல. அது நார்களால் ஆன ஒரு பௌதீக உடல் அமைப்பு. வாயில் பற்கள் அமைந்திருப்பதைப் போலவே, நமது ஆன்மாவும் நமக்குள் ஓர் இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு குடிகொண்டிருக்கிறது. தண்டனை ஏதுமின்றி அதை முடிவில்லாமல் சிதைக்க முடியாது. இன்னோகெண்டி, நாடு கடத்தப்பட்ட காலம் பற்றியும், அங்கு நீ வளர்ந்த விதம் மற்றும் அது உன்னை எப்படி மாற்றியமைத்தது என்பது பற்றியும் நீ சொன்ன கதையைக் கேட்பது எனக்கு வேதனையாக இருந்தது. சவாரிப் பள்ளியில் ஒரு குதிரை தன்னைத்தானே பழக்கப்படுத்திக்கொண்ட கதையைச் சொல்வது போல அது இருந்தது. — நான் டுடோரோவிற்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறேன். விஷயம் என்னவென்றால், மனிதர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பழக்கத்தை நீ இழந்துவிட்டாய். அவை இனி உன்னைச் சென்றடைவதில்லை.
— அது உண்மையாக இருக்கலாம், மிஷா. எது எப்படியாயினும்...— தயவுசெய்து, என்னைச் செல்ல விடுங்கள். எனக்கு மூச்சு விடுவதே சிரமமாக இருக்கிறது. நான் மிகைப்படுத்திக் கூறவில்லை என்று கடவுளின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன். 
— ஒரு நிமிடம் இருங்கள். அது வெறும் நழுவல் மட்டுமே. எங்களுக்கு நேரடியான, நேர்மையான பதிலை அளிக்கும் வரை நாங்கள் உங்களைச் செல்ல விடமாட்டோம். நீங்கள் மாற வேண்டும், உங்கள் போக்கைச் சரிசெய்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா? அதற்காக என்ன செய்ய உத்தேசித்துள்ளீர்கள்? டோன்யா மற்றும் மரினாவுடனான உங்கள் விவகாரங்களை நீங்கள் சரிசெய்ய வேண்டும். அவர்கள் வெறும் கற்பனைக் கருத்துக்களோ அல்லது உங்கள் தலையில் தாறுமாறாகச் சுழலும் எண்ணங்களோ அல்ல; அவர்கள் உணர்வுகளும் வலியும் கொண்ட உயிருள்ள மனிதர்கள்—பெண்கள். அதுமட்டுமின்றி, உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதன் வீணாவதைப் பார்ப்பது வருத்தமளிக்கிறது. இந்தத் தூக்கத்திலிருந்தும் மந்தநிலையிலிருந்தும் நீங்கள் விழித்தெழ வேண்டும்; உங்களைச் சுறுசுறுப்பாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்—தேவையற்ற ஆணவம் இல்லாமல், ஆம், உங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தின் மீது காட்டும் அந்தச் சகிக்க முடியாத இறுமாப்பு இல்லாமல்—ஒரு வேலையை ஏற்றுக்கொண்டு உங்கள் தொழிலைச் செய்யத் தொடங்க வேண்டும். 
— சரி, நான் உங்களுக்குப் பதிலளிக்கிறேன். சமீபகாலமாக நானும் அப்படித்தான் சிந்தித்து வருகிறேன், அதனால் வெட்கப்படாமல் என்னால் உங்களுக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளிக்க முடியும். எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று நான் நினைக்கிறேன். அதுவும் மிக விரைவில். நீங்களே பார்ப்பீர்கள். இல்லை, உண்மையிலேயே. எல்லாம் நல்லதொரு திசையை நோக்கிச் செல்கின்றன. எனக்குள் வாழ்வதற்கான ஒரு தீவிரமான, உன்னதமான விருப்பம் இருக்கிறது—வாழ்வது என்றால் எப்போதும் முன்னோக்கி, மிக உயர்ந்த விஷயங்களை நோக்கி, முழுமையை நோக்கிப் பாடுபடுவதும் அதை அடைவதும்தான். 
— கார்டன், டோன்யாவை நீங்கள் எப்போதும் ஆதரித்தது போலவே மரினாவையும் ஆதரிப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், அவர்களுடன் எனக்கு எந்த முரண்பாடும் இல்லை; நான் அவர்களுக்கு எதிராகவோ—அல்லது வேறு யாருக்கும் எதிராகவோ—போர் நடத்தவில்லை. ஆரம்பத்தில், அவள் என்னிடம் மரியாதைக்குரிய 'நீங்கள்' (formal 'you') என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியதற்கும்—நான் அவளிடம் நெருக்கமான 'நீ' (informal 'thou') என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியதற்கும்—என் முதல் பெயரையும் தந்தையின் பெயரையும் சேர்த்து அழைத்ததற்கும் நீங்கள் என்னைக் குறை கூறினீர்கள்; ஆனால் அந்தச் செயற்கையான தன்மைக்கு அடியில் இருந்த ஆழமான முரண்பாடு எப்போதோ தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது; எல்லாம் சுமூகமாக்கப்பட்டு, சமத்துவம் நிலைநாட்டப்பட்டுவிட்டது. 
பகிர்ந்துகொள்ள என்னிடம் மற்றொரு மகிழ்ச்சியான செய்தியும் உள்ளது. பாரிஸிலிருந்து எனக்கு மீண்டும் தகவல்கள் வரத் தொடங்கியுள்ளன. குழந்தைகள் வளர்ந்துவிட்டார்கள்; தங்கள் பிரெஞ்சு வயதுடைய நண்பர்களுடன் மிகவும் இயல்பாகப் பழகுகிறார்கள். ஷுரா அங்குள்ள தொடக்கப் பள்ளியில் (*école primaire*) தனது படிப்பை முடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்; மன்யா இப்போதுதான் அங்குப் பள்ளியில் சேர்கிறாள். உண்மை என்னவென்றால், என் மகளைப் பற்றி எனக்கு உண்மையில் எதுவும் தெரியாது. ஏனோ தெரியவில்லை, அவர்கள் பிரெஞ்சு குடியுரிமைக்கு மாறியிருந்தாலும், விரைவில் திரும்பி வருவார்கள் என்றும், எப்படியாவது—எதிர்பாராத விதமாக—எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்றும் நான் நம்புகிறேன். 
மரீனா மற்றும் அந்தப் பெண் குழந்தைகளைப் பற்றி என் மாமனாருக்கும் டோன்யாவுக்கும் தெரிந்திருக்கிறது என்பதற்கான பல அறிகுறிகள் உள்ளன. நான் அவர்களுக்கு இதுபற்றி ஒருபோதும் எழுதியதில்லை; அந்தச் செய்தி அவர்களுக்கு மறைமுகமாகச் சென்றடைந்திருக்க வேண்டும். ஒரு தந்தையாக அலெக்சாண்டர் அலெக்சாண்ட்ரோவிச் மனதளவில் காயப்பட்டிருக்கிறார்; டோன்யாவுக்காகவும் அவர் வேதனைப்படுகிறார். எங்கள் கடிதப் போக்குவரத்து கிட்டத்தட்ட ஐந்து ஆண்டுகள் தடைபட்டிருந்ததற்கான காரணம் இதுதான். மாஸ்கோ திரும்பிய பிறகு, நான் சிறிது காலம் அவர்களுடன் கடிதத் தொடர்பு கொண்டிருந்தேன். பிறகு, திடீரென்று அவர்கள் பதில் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். எல்லாமே நின்றுபோனது. 
இப்போது—மிகச் சமீபத்தில்தான்—அங்கிருந்து எனக்கு மீண்டும் கடிதங்கள் வரத் தொடங்கியுள்ளன. அவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும்—குழந்தைகளிடமிருந்தும் கூட. அன்பும் பாசமும் நிறைந்த கடிதங்கள். ஏதோ ஒன்று மாறியிருக்கிறது; மனங்கள் இளகியிருக்கின்றன. ஒருவேளை டோன்யாவின் வாழ்க்கையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம்—ஒரு புதிய துணை வந்திருக்கலாம்? கடவுள் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியை அருளட்டும். எனக்குத் தெரியவில்லை. நானும் சில சமயங்களில் அவர்களுக்கு எழுதுகிறேன். ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என்னால் இதைத் தொடர்ந்து சொல்ல முடியவில்லை. நான் இப்போது கிளம்புகிறேன்—இல்லையென்றால், என் தொண்டை அடைத்துக்கொண்டு மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டுவிடும். விடைபெறுகிறேன்.
மறுநாள் காலை, மரீனா மிகுந்த அச்சத்துடன் ஓடிவந்து கார்டனைச் சந்தித்தாள். வீட்டில் குழந்தைகளை விட்டுச் செல்ல யாருமில்லை என்பதால், இளையவளான கிளாஷாவைப் போர்வையில் இறுக்கமாகச் சுற்றி ஒரு கையால் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள்; அதே சமயம், பின் தங்கி கால்களை ஊன்றி நடக்க மறுத்த கபாவை மற்றொரு கையால் இழுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.
"யூரா இங்கே இருக்கிறானா, மிஷா?" என்று அவள் கேட்டாள்; அவளது குரல் அவளுடைய இயல்பான குரலைப் போல இல்லை. 
"அவன் இரவில் வீட்டில் தங்கவில்லையா?" 
"இல்லை." 
"அப்படியானால், அவன் இன்னோகென்டியின் வீட்டில் இருக்கக்கூடும்." “நான் அங்கேதான் இருந்தேன். இன்னோகென்டி பல்கலைக்கழக வகுப்புகளில் இருக்கிறான். ஆனால் அண்டை வீட்டாருக்கு யூராவைத் தெரியும். அவன் அங்கே வரவில்லை.” 
“அப்படியானால் அவன் எங்கே இருக்கிறான்?” 
மரினா துணியில் சுற்றப்பட்டிருந்த கிளாஷாவை சோபாவில் கிடத்தினாள். அவள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு நிலைகுலைந்து போனாள். 

8

இரண்டு நாட்களாக கார்டனும் டுடோரோவும் மரினாவுடனேயே இருந்தனர். அவளைத் தனியாக விட்டுவிட அஞ்சி, அவர்கள் மாறி மாறி அவளைக் கவனித்துக்கொண்டனர். இடைப்பட்ட நேரங்களில், அவர்கள் அந்த மருத்துவரைக் தேடிச் சென்றனர். அவர் சென்றிருக்கக்கூடிய எல்லா இடங்களையும் அவர்கள் அலசினர்; முச்னோய் கொரோடோக் மற்றும் சிவ்செவ்ஸ்கி வீடு ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றனர்; அவர் எப்போதாவது பணியாற்றிய ‘சிந்தனை மாளிகைகள்’ (Palaces of Thought) மற்றும் ‘கருத்தாக்க இல்லங்கள்’ (Houses of Ideas) அனைத்தையும் பார்வையிட்டனர்; மேலும், தங்களுக்குச் சிறிதளவேனும் தெரிந்த மற்றும் முகவரி கிடைக்கக்கூடிய அவரது பழைய நண்பர்கள், அறிமுகமானவர்கள் அனைவரையும் சந்தித்துப் பேசினர். ஆனால் அந்தத் தேடலில் எந்தப் பலனும் கிடைக்கவில்லை. அதிகாரிகளின் கவனத்தை அவர் பக்கம் ஈர்க்க அவர்கள் விரும்பவில்லை; ஏனெனில், அவர் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டவர் மற்றும் குற்றப் பின்னணி இல்லாதவர் என்றாலும், நவீன அளவுகோல்களின்படி அவர் ஒரு முன்மாதிரியான குடிமகன் அல்ல. எனவே, வேறு வழியே இல்லை என்ற சூழலில் மட்டுமே காவல்துறையை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள அவர்கள் முடிவு செய்தனர். 
மூன்றாம் நாளில், மரினா, கார்டன் மற்றும் டுடோரோவ்......வெவ்வேறு சமயங்களில், அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சிடமிருந்து ஒரு கடிதம் கிடைத்தது. அவர் அவர்களுக்கு ஏற்படுத்திய கவலைக்கும் அச்சத்திற்கும் அந்தக் கடிதங்கள் வருத்தம் தெரிவித்திருந்தன. அவர் மன்னிப்பு கோரியதுடன், அவர்கள் மனதை அமைதிப்படுத்திக்கொள்ளுமாறும் கேட்டுக்கொண்டார்; மேலும், தன்னைத் தேடுவதால் எந்தப் பயனும் இருக்காது என்பதால், புனிதமான அனைத்தின் மீதும் ஆணையிட்டு, தன்னைத் தேடுவதை நிறுத்துமாறும் அவர் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டார். 
தனது விதியை விரைவாகவும் முழுமையாகவும் மாற்றியமைக்க, சிறிது காலம் தனிமையில் இருக்கவும், இடையூறின்றித் தனது காரியங்களைக் கவனிக்கவும் விரும்புவதாக அவர் விளக்கினார்; தனது புதிய பாதையில் ஒரு உறுதியான நிலையை அடைந்து, இந்தத் திருப்புமுனைக்குப் பிறகு பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வழியில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு, தான் மறைந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து வெளியே வந்து மரினாவிடமும் குழந்தைகளிடமும் திரும்புவதாகக் கூறினார். 
மரினாவுக்கான பணத்தை கார்டனின் பெயருக்கு மாற்றுவதாக அவர் அந்தக் கடிதத்தில் தெரிவித்திருந்தார். மரினா மீண்டும் வேலைக்குச் செல்ல ஏதுவாக, குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு பணிப்பெண்ணை (nanny) அமர்த்துமாறு அவர் கார்டனிடம் கேட்டுக்கொண்டார். பண வரவு குறித்த அறிவிப்பில் குறிப்பிடப்படும் தொகையைப் பார்த்து, அவளுக்குக் கொள்ளை அபாயம் ஏற்படக்கூடும் என்று அஞ்சியதால், அந்தப் பணத்தை நேரடியாக அவளது முகவரிக்கு அனுப்பத் தயங்கியதாகவும் அவர் விளக்கினார். 
விரைவிலேயே அந்தப் பணம் வந்து சேர்ந்தது—அது அந்த மருத்துவர் மற்றும் அவரது நண்பர்களின் வழக்கமான பொருளாதார நிலையை விட மிக அதிகமான தொகையாக இருந்தது. குழந்தைகளுக்காக ஒரு பணிப்பெண் அமர்த்தப்பட்டார். மரினா மீண்டும் தந்தி அலுவலகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். நீண்ட காலத்திற்கு அவர் மிகுந்த மனக்குழப்பத்தில் இருந்தார்; ஆனால், யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் கடந்தகால விசித்திரமான நடத்தைகளுக்குப் பழகியிருந்ததால், காலப்போக்கில் இந்தச் செயலையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் வேண்டுகோள்கள் மற்றும் எச்சரிக்கைகள் இருந்தபோதிலும், அவரது நண்பர்களும் அவருக்கு நெருக்கமான பெண்ணும் அவரைத் தொடர்ந்து தேடினர்; இதன் மூலம் அவரது கணிப்பு சரியானது என்பது உறுதியானது. ஆனால், அவர்கள் அவரைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. 

9

இருப்பினும், அந்தச் சமயத்தில் அவர் அவர்களிடமிருந்து சில அடிகள் தொலைவிலேயே—அவர்களின் கண்முன்னே, அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருந்த பகுதியின் மையப்பகுதியிலேயே—வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். 
அவர் காணாமல் போன அன்று, இன்னும் வெளிச்சம் இருந்த நேரத்தில்—அதாவது அந்தி சாயும் முன்பே—பிரோன்னயா தெருவில் இருந்த கார்டனின் வீட்டிலிருந்து ஸ்பிரிடோனோவ்காவில் உள்ள தனது வீட்டிற்குப் புறப்பட்டார். நூறு அடிகள் கூட நடந்திருக்க மாட்டார், அதற்குள் எதிர்த்திசையில் வந்துகொண்டிருந்த தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரரான எவ்கிராஃப் ஷிவாகோவை அவர் சந்தித்தார். யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் அவரைச் சந்தித்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியிருந்தது; அவரைப் பற்றி அவருக்கு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. எவ்கிராஃப் தற்செயலாகவே மாஸ்கோவிற்கு வந்திருந்தார்; அதுவும் மிகச் சமீபத்தில்தான் அவர் அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தார். வழக்கம்போல, அவர் திடீரென எங்கிருந்தோ தோன்றினார்; கேள்விகளுக்குப் பிடிகொடுக்காமல், மெல்லிய புன்னகையுடனும் நகைச்சுவையுடனும் அவற்றை மழுங்கடித்துவிட்டார். ஆயினும், சாதாரணமான வீட்டு விவகாரங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு விஷயத்தின் சாராம்சத்திற்கு நேரடியாகச் சென்ற அவர், இரண்டொரு கேள்விகளைக் கேட்டவுடனேயே யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் துயரங்களையும் சிக்கல்களையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டார். அந்த வளைந்து நெளிந்து செல்லும் குறுகிய சந்தில், தங்களை முந்திச் செல்லும் அல்லது எதிர்ப்புறம் நடந்து செல்லும் பாதசாரிகளின் கூட்டத்திற்கு மத்தியிலேயே, அவர் தன் சகோதரருக்கு உதவவும் அவரைக் காப்பாற்றவும் ஒரு நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான திட்டத்தை வகுத்தார். யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் தலைமறைவானதும், அவர் மறைந்து வாழ்ந்ததும் எவ்கிராஃபின் யோசனைதான்—அவருடைய திட்டம்தான். 'காமெர்கெர்ஸ்கி' என்று அக்காலத்தில் அழைக்கப்பட்ட சந்தில், 'ஆர்ட் தியேட்டர்' (Art Theatre) கட்டிடத்திற்கு மிக அருகில் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சிற்காக ஒரு அறையை அவர் வாடகைக்கு எடுத்தார். அவருக்குத் தேவையான பணத்தை வழங்கியதோடு, ஒரு மருத்துவமனையில் அவருக்கு நல்லதொரு வேலையைப் பெற்றுத் தரவும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டார்; அந்த வேலை அவருக்கு அறிவியல் சார்ந்த பணிகளை மேற்கொள்ளும் வாய்ப்பை அளிப்பதாக அமைய வேண்டும் என்பதிலும் அவர் கவனம் செலுத்தினார். அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் தன் சகோதரரின் நலன்களை அவர் கவனித்துக்கொண்டார். இறுதியாக, பாரிஸில் உள்ள தன் குடும்பத்தினர் எதிர்கொண்டிருந்த நிச்சயமற்ற நிலை ஒரு வழியில் தீர்க்கப்படும் என்று அவர் தன் சகோதரருக்கு உறுதியளித்தார்: அதாவது, யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் அவர்களிடம் செல்வார் அல்லது அவர்கள் இவரிடம் வருவார்கள். இந்த விவகாரங்கள் அனைத்தையும் தானே கவனித்துக்கொண்டு, அனைத்தும் சரியாக ஏற்பாடு செய்யப்படுவதை உறுதி செய்வதாக எவ்கிராஃப் வாக்களித்தார். சகோதரரின் இந்த ஆதரவு யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சிற்குப் புது நம்பிக்கையையும் ஆற்றலையும் அளித்தது. எப்போதும் போலவே, எவ்கிராஃபின் அந்தச் செல்வாக்கிற்கான ரகசியம் விளக்கப்படாமலே இருந்தது; யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சும் அந்த மர்மத்தைப் புரிந்துகொள்ள எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. 

10

அந்த அறை தெற்கு நோக்கி அமைந்திருந்தது. அதன் இரண்டு ஜன்னல்களும் தியேட்டருக்கு எதிரே இருந்த கட்டிடங்களின் கூரைகளைப் பார்த்தவாறு இருந்தன; அவற்றுக்கு அப்பால், 'ஓகோட்னி ரோ' (Okhotny Row) பகுதிக்கு மேலே உயரத்தில் கோடைக்காலச் சூரியன் நின்றிருந்தது; அதன் ஒளி அந்தச் சந்தின் நடைபாதையை நிழலில் ஆழ்த்தியிருந்தது. 
யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சைப் பொறுத்தவரை, அந்த அறை வெறும் வேலை செய்யும் இடமாகவோ அல்லது வெறும் படிக்கும் அறையாகவோ மட்டும் இருக்கவில்லை. தீவிரமான செயல்பாடுகள் நிறைந்த அந்தக் காலகட்டத்தில்—அவரது திட்டங்களும் சிந்தனைகளும் மேஜை மீது குவிந்து கிடந்த குறிப்புகளுக்குள் அடங்காமல் போனபோதும், ஒரு ஓவியரின் கூடத்தில் சுவரை நோக்கித் திருப்பப்பட்டு அடுக்கப்பட்டிருக்கும் எண்ணற்ற முழுமையடையாத ஓவியங்களைப் போலவே, அவர் மனக்கண்ணில் கண்ட காட்சிகளும் உருவகங்களும் அந்த அறையின் மூலைமுடுக்குகளில் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தபோதும்—அந்த மருத்துவரின் வரவேற்பறை ஆன்மாவிற்கான ஒரு விருந்துக்கூடமாகவும், துடிப்பான சிந்தனைகளின் களஞ்சியமாகவும், புதிய உண்மைகளின் உறைவிடமாகவும் மாறியது.

564

நல்லவேளையாக, மருத்துவமனை நிர்வாகத்துடனான பேச்சுவார்த்தைகள் நீண்டுகொண்டே சென்றன; அதனால் அவர் பணியில் சேர வேண்டிய தேதியும் காலவரையறையின்றித் தள்ளிப்போனது. அந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவரால் தொடர்ந்து எழுத முடிந்தது......எதிர்பாராத அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு.
யூரி ஆண்ட்ரேயெவிச், தனக்கு நினைவில் இருந்த எழுத்துக்களை—அல்லது, அவற்றின் துண்டுகளை—ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்கினார். அவற்றை எவ்கிராஃப் பல்வேறு மூலங்களிலிருந்து மீட்டெடுத்து அவரிடம் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்; அவை ஒருபுறம் யூரி ஆண்ட்ரேயெவிச்சின் சொந்த அசல் கையெழுத்துப் பிரதிகளாகவும், மறுபுறம் மற்றவர்களின் தட்டச்சுப் பிரதிகளாகவும் இருந்தன. அந்தப் பொருட்களின் ஒழுங்கற்ற தன்மை, யூரி ஆண்ட்ரேயெவிச்சின் இயல்பான சுபாவத்தை விடவும் அவரது கவனத்தை இன்னும் அதிகமாகச் சிதறடிக்கச் செய்தது. அவர் விரைவில் இந்தப் பணியைக் கைவிட்டார்; புதிய சித்திரங்களால் கவரப்பட்டு, முடிக்கப்படாத படைப்பை மீண்டும் உருவாக்குவதிலிருந்து விலகி, புதிதாக ஒன்றை இயற்றும் பணியில் இறங்கினார்.
அவர் கட்டுரைகளுக்கான சுருக்க வரைவுகளை உருவாக்கினார்—பரிகினோவில் தனது முதல் தங்குதலின் போது அவர் அவசரமாக எடுத்த குறிப்புகளை நினைவூட்டும் வகையில்—மேலும் எழுதப்பட வேண்டும் என்று துடித்துக்கொண்டிருந்த கவிதைகளின் தனித்தனிப் பகுதிகளைக் குறித்துக்கொண்டார்: தொடக்கங்கள், முடிவுகள் மற்றும் நடுப்பகுதிகள் என அனைத்தும் பாகுபாடின்றி ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன. சில சமயங்களில், எண்ணங்களின் பெருக்கத்திற்கு ஈடுகொடுப்பது அவருக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது; அவரது வேகமான சுருக்கெழுத்தின் தொடக்க எழுத்துக்களும் சுருக்கங்களும் எழுத்து ஓட்டத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை.

அவர் அவசரத்தில் இருந்தார். அவரது கற்பனைத் திறன் குன்றி, வேலை தடைபடும்போது, ஓரங்களில் உள்ள சித்திரங்கள் மூலம் அவர் தன்னைத் தானே ஊக்குவித்துக் கொள்வார். அவை காடுகளை அழித்து உருவாக்கப்பட்ட வெற்று நிலங்களையும் நகரச் சந்திப்புகளையும் சித்தரித்தன; அவற்றின் மையத்தில், "மோரோ மற்றும் வெட்சின்கின். விதைப்பவர்கள். கதிரடிப்பவர்கள்." என்று எழுதப்பட்ட ஒரு விளம்பரத் தூண் இடம்பெற்றிருந்தது.



கட்டுரைகளும் கவிதைகளும் ஒரே கருப்பொருளைப் பகிர்ந்துகொண்டன. அவற்றின் பொருள் நகரமாக இருந்தது. 11

பின்னர், அவரது ஆவணங்களுக்கிடையில் ஒரு குறிப்பு கண்டெடுக்கப்பட்டது:
"1922-இல் நான் மாஸ்கோவிற்குத் திரும்பியபோது, ​​அது ஆள்நடமாட்டமின்றியும் பாதியளவு சிதைந்தும் காணப்பட்டது. புரட்சியின் ஆரம்பகாலச் சோதனைகளிலிருந்து அது அப்படித்தான் வெளிப்பட்டது; இன்றும் அது அப்படியேதான் இருக்கிறது. அதன் மக்கள் தொகை குறைந்துவிட்டது; புதிய வீடுகள் கட்டப்படுவதில்லை, பழைய வீடுகள் புதுப்பிக்கப்படுவதில்லை.
இருப்பினும், இத்தகைய நிலையிலும் அது ஒரு சிறந்த நவீன

565

நகரமாகவே திகழ்கிறது—உண்மையான நவீனப் புதிய கலைக்கான ஒரே உத்வேக மூலமாகவும் அது விளங்குகிறது.
பொருட்களையும் கருத்துகளையும் ஒழுங்கற்ற முறையில் பட்டியலிடுவது—அதாவது, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றதாகத் தோன்றினாலும், பிளாக் (Blok), வெர்ஹாரென் (Verhaeren) மற்றும் விட்மன் (Whitman) போன்ற குறியீட்டுவாதக் கவிஞர்களால் (Symbolists) ஏறக்குறைய தன்னிச்சையாக அருகருகே வைக்கப்படுவது—என்பது ஒருபோதும் வெறும் பாணி சார்ந்த খেয়াল (whim) அல்ல. அது நிஜ வாழ்க்கையில் அவதானிக்கப்பட்ட மற்றும் இயற்கையிலிருந்து பெறப்பட்ட உணர்வுகளின் ஒரு புதிய கட்டமைப்பாகும். 
கவிதை வரிகளில் பிம்பங்களின் வரிசைகளை அவர்கள் அணிவகுத்துச் செல்ல வைப்பதைப் போலவே, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பரபரப்பான நகர வீதியும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது; அது மக்கள் கூட்டங்கள், குதிரை வண்டிகள் மற்றும் சாரட் வண்டிகளை நம்மைத் தாண்டிச் செல்ல வைக்கிறது—பின்னர், அடுத்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், நகர்ப்புற மின்சார ரயில்கள் மற்றும் நிலத்தடி ரயில்களின் வருகையையும் அது உள்ளடக்கியது.
இத்தகைய சூழலில் கிராமப்புற எளிமைக்கு இடமில்லை. அதன் செயற்கையான எளிமை என்பது ஒரு இலக்கியப் புனைவு—அது ஒரு இயற்கைக்கு மாறான பாவனை; கிராமப்புறத்திலிருந்து பெறப்பட்டதல்ல, மாறாக கல்விசார் களஞ்சியங்களின் நூலக அலமாரிகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட ஒரு நிகழ்வு அது. உயிருள்ள, இயல்பாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்த மற்றும் தற்காலத்தின் மனநிலைக்கு இயல்பாகவே பதிலளிக்கும் மொழி எதுவென்றால், அது நகர்ப்புற வாழ்வியலின் மொழியே ஆகும்." "நான் நகரின் பரபரப்பான சந்திப்பு ஒன்றில் வசிக்கிறேன். கோடைக்கால மாஸ்கோ—சூரிய ஒளியால் கண்களைப் பறிக்கும் பிரகாசம், முற்றங்களின் தார்ச் சாலைகளை வாட்டும் வெப்பம், மேல் தள ஜன்னல் கண்ணாடிகளிலிருந்து சிதறும் ஒளித்துணுக்குகள், பூங்காக்கள் மற்றும் அகலமான வீதிகளிலிருந்து வீசும் மலர்களின் நறுமணம் என என்னைச் சுற்றிச் சுழல்கிறது; அது என் தலையைச் சுற்ற வைக்கிறது; மேலும், தன் பெருமைக்காக, மற்றவர்களின் தலைகளையும் சுற்ற வைக்க வேண்டும் என்று என்னிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறது. இதற்காகவே அது என்னை வளர்த்தெடுத்தது; என் கலைத் தொழிலுக்கான திறனை என் கைகளில் ஒப்படைத்தது.
சுவருக்கு அப்பால் இரவும் பகலும் இடைவிடாது இரைச்சலிடும் அந்தத் தெரு, நவீன ஆன்மாவுடன் மிக நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது—எப்படி ஒரு நாடகத்தின் தொடக்க இசை (overture) அரங்கத் திரையுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதேபோல. அந்தத் திரை இருள் மற்றும் மர்மம் சூழ்ந்து இன்னும் கீழே இறக்கப்பட்டிருந்தாலும், மேடை விளக்குகளின் ஒளியில் ஏற்கனவே சிவந்து ஜொலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. கதவுகள் மற்றும் ஜன்னல்களுக்கு அப்பால் இடைவிடாது அசைந்து கொண்டிருக்கும், முழங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த நகரம், நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விற்கும் ஒரு அளவிட முடியாத பிரம்மாண்டமான முன்னுரை போன்றது. இத்தகைய கண்ணோட்டத்தில்தான் நான் அந்த நகரத்தைப் பற்றி எழுத விரும்புகிறேன்."
ஜிவாகோவிடம் எஞ்சியிருந்த கவிதைப் புத்தகத்தில் அத்தகைய கவிதைகள் எதுவும் காணப்படவில்லை. ஒருவேளை "ஹேம்லெட்" (Hamlet) கவிதை இந்த வகையைச் சேர்ந்ததோ?

566

12

ஆகஸ்ட் மாத இறுதியில் ஒரு காலை வேளையில், யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் 'கசெட்னி லேன்' (Gazetny Lane) சந்திப்பில் இருந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு டிராம் வண்டியில் ஏறினார்; அது பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து 'குத்ரின்ஸ்கயா சதுக்கம்' (Kudrinskaya Square) நோக்கி 'நிகிட்ஸ்கயா தெரு' வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. அவர் 'போட்கின் மருத்துவமனை'க்கு (அக்காலத்தில் 'சோல்டாடென்கோவ் மருத்துவமனை' என்று அறியப்பட்டது) வேலைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்—அது நடைமுறையில் அங்கு அவர் மேற்கொள்ளும் முதல் அதிகாரப்பூர்வ வருகையாக இருந்தது.
யூரி ஆண்ட்ரியேவிச்சிற்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை. அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட டிராம் வண்டி பழுதடைந்த ஒன்றாக இருந்தது; அது தொடர்ந்து பல சிக்கல்களுக்கு ஆளானது. சில சமயங்களில், தண்டவாளப் பள்ளங்களில் சக்கரங்கள் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு வண்டி பாதையை மறித்து அவரைத் தாமதப்படுத்தியது. வேறு சில சமயங்களில், தரைக்கு அடியில் அல்லது கூரையின் மீது இருந்த மின் காப்புப் பகுதி (insulation) பழுதடைந்து, மின் கசிவு (short circuit) ஏற்பட்டு, ஏதோ ஒன்று எரிந்துபோகும் சத்தத்துடன் பலத்த வெடிப்புச் சத்தம் கேட்டது. 
டிராம் ஓட்டுநர்......அடிக்கடி, கைகளில் குறடுகளுடன் (wrenches),
பழுதாகி நின்ற அந்த டிராம் வண்டியின் முன்பகுதியிலிருந்து இறங்கி,
அதைச் சுற்றி வந்து, சக்கரங்களுக்கும் பின்பகுதிக்கும் இடைப்பட்ட இடத்தில்
குந்திக்கொண்டு அதன் இயந்திரக் கோளாறுகளைச் சரிசெய்வதில்
முழுமையாக ஈடுபடுவார். 
துரதிர்ஷ்டவசமாக நின்ற அந்த டிராம், அந்தப் பாதையில் போக்குவரத்து முழுவதையும் முடக்கியிருந்தது.
ஏற்கெனவே அது தடுத்து நிறுத்தியிருந்த டிராம்களாலும்,
புதிதாக வந்து மெல்ல மெல்லக் குவிந்துகொண்டிருந்த டிராம்களாலும்
அந்தத் தெருவே நிரம்பி வழிந்தது.
அவை 'ரைடிங் ஸ்கூல்' (Riding School) வரைக்கும், அதற்கும் அப்பாலும் நீண்ட வரிசையாக நின்றன.
பின்புறம் இருந்த டிராம்களில் இருந்த பயணிகள்,
முன்புற டிராமிற்கு—அதாவது பழுதாகிப் போக்குவரத்து நெரிசலை உருவாக்கிய அந்த வண்டிக்கு—
மாறினால் ஏதேனும் நன்மை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தனர்.
அந்த வெப்பமான காலைப் பொழுதில், மக்கள் நெருக்கடி மிகுந்த அந்த டிராம்
மிகவும் குறுகலாகவும் மூச்சுமுட்டுவதாகவும் இருந்தது.
நடைபாதையில் அவசரமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த பயணிகளின் கூட்டத்திற்கு மேலே,
நிகிட்ஸ்கி கேட் (Nikitsky Gate) பகுதியிலிருந்து கருநீல நிற மேகம் ஒன்று
மெல்ல நகர்ந்து வந்து, வானத்தை நோக்கி உயர்ந்து கொண்டிருந்தது.
ஒரு புயல் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. 
யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் டிராமின் இடதுபுறம் இருந்த இருக்கையில்,
ஜன்னலை ஒட்டி நெருக்கமாக அமர்ந்திருந்தார்.
இசைப் பயிற்சிப் பள்ளி (Conservatory) அமைந்துள்ள நிகிட்ஸ்கயா தெருவின்
இடதுபுற நடைபாதை தொடர்ந்து அவர் பார்வையில் இருந்தது.
வேறெங்கோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த ஒருவரின் மந்தமான கவனத்துடன்,
விருப்பமின்றியே, அந்தப் பக்கம் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தவர்களையும்
வாகனங்களில் சென்றவர்களையும் அவர் உற்று நோக்கினார்; யாரையும் அவர் தவறவிடவில்லை. 
நரைத்த முடியைக் கொண்ட ஒரு வயதான பெண்மணி—
லினன் துணியால் செய்யப்பட்ட டெய்ஸி மற்றும் கார்ன்ஃபிளவர் மலர்கள் சூட்டப்பட்ட வைக்கோல் தொப்பியையும்,
உடலோடு இறுக்கமாகப் பொருந்தும் பழைய பாணியிலான ஊதா நிற ஆடையையும் அணிந்திருந்தார்—
தெருவின் இந்தப் பக்கத்தில் சிரமத்துடன் நடந்து கொண்டிருந்தார்;
மூச்சு இரைக்க, கையில் வைத்திருந்த தட்டையான பொட்டலத்தால் தன்னைத்தானே விசிறிக்கொண்டார்.
இறுக்கமான 'கார்செட்' (corset) ஆடையை அணிந்திருந்த அவர் வெப்பத்தில் தளர்ந்து போயிருந்தார்;
வியர்வை வழிய, லேஸ் வேலைப்பாடுள்ள கைக்குட்டையால் தனது ஈரமான புருவங்களையும் உதடுகளையும் துடைத்துக்கொண்டார். 
அவரது பாதை டிராம் சென்ற பாதையோடு இணையாக அமைந்திருந்தது.
பழுது சரிசெய்யப்பட்ட டிராம் திடீரென முன்னோக்கி நகர்ந்து அவரைக் கடந்து சென்றபோது,
யூரி ஆண்ட்ரியேவிச் அவரைச் சில முறை பார்வையில் இருந்து தவறவிட்டார்; மாறாக, டிராம் வண்டி ஏதேனும் ஒரு புதிய கோளாறால் நின்றுபோகும்போதெல்லாம், அவள் அதை நெருங்கி வரும்போது மீண்டும் அவன் பார்வையில் தென்படுவாள். 
வெவ்வேறு நேரங்களில் புறப்பட்டு வெவ்வேறு வேகங்களில் செல்லும் ரயில்களின் நேரம் மற்றும் வரிசைக்கிரமத்தைக் கணக்கிடுவது தொடர்பான பள்ளிப் பருவக் கணிதக் கணக்குகள் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச்சின் நினைவுக்கு வந்தன; அவற்றை விடுவிப்பதற்கான பொதுவான முறையை நினைவுகூர அவர் முயன்றார், ஆனால் முடியவில்லை. அந்தச் சிந்தனைப் பாதையைக் கைவிட்டு, அவர் அந்த நினைவுகளிலிருந்து வேறு சில சிந்தனைகளுக்கு மாறினார்—அவை இன்னும் சிக்கலானவை. 
ஒன்றோடொன்று இணைந்து, வெவ்வேறு வேகங்களில் பயணிக்கும் பல மனித வாழ்க்கைகளைப் பற்றியும்; வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒருவரின் விதி மற்றொருவரின் விதியை முந்திச் செல்லும் தருணங்கள் குறித்தும்; யார் யாரை விட அதிக காலம் வாழ்வார்கள் என்பது குறித்தும் அவர் சிந்தித்தார். அன்றாட வாழ்க்கைக்குப் பொருந்தக்கூடிய 'சார்பியல் கோட்பாடு' (relativity principle) போன்ற ஒரு கருத்து அவர் மனதில் தோன்றியது—ஆனால், மிகுந்த குழப்பமடைந்ததால், அந்த ஒப்பீடுகளையும் அவர் கைவிட்டார். மின்னல் வெட்டியது, இடி முழங்கியது. குட்ரின்ஸ்கயா சதுக்கத்திலிருந்து மிருகக்காட்சிசாலையை நோக்கிச் செல்லும் சரிவில் அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான டிராம் மீண்டும் நின்றுவிட்டது. சற்று நேரத்தில், ஊதா நிற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண் ஜன்னல் சட்டத்தில் தென்பட்டார்; அவர் டிராமைக் கடந்து நடந்து சென்று, அங்கிருந்து விலகிச் செல்லத் தொடங்கினார். பெரிய மழைத்துளிகள் நடைபாதை, சாலை மற்றும் அந்தப் பெண் மீதும் விழத் தொடங்கின. தூசியுடன் கூடிய காற்று மரங்களுக்கு இடையே வீசி இலைகளை ஒன்றோடொன்று உரசச் செய்தது; அது அந்தப் பெண்ணின் தொப்பியை இழுத்தது, அவரது ஆடையை அலைபாயச் செய்தது, பின்னர் திடீரென அடங்கியது.
மருத்துவர் ஒருவிதமான கடும் மயக்க உணர்வை அடைந்தார். அந்த பலவீனத்தை எதிர்த்துப் போராடியபடி, அவர் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, ஜன்னல் சட்டத்தின் பட்டைகளை மேலும் கீழும் இழுத்து அதைத் திறக்க முயன்றார். அது அவர் முயற்சிக்குக் கட்டுப்படவில்லை.
ஜன்னல் சட்டம் சட்டகத்துடன் (casing) இறுக்கமாகப் பொருத்தப்பட்டிருப்பதாக மக்கள் அவரிடம் கத்தினர்; ஆனால், உடல்நலக் கோளாறின் பாதிப்பு மற்றும் திடீர் பதற்றத்தில் இருந்த அவர், அந்தச் சத்தங்கள் தமக்கானவை என்பதை உணரவில்லை, அவற்றைக் கவனிக்கவும் இல்லை. அவர் விடாமுயற்சியுடன் செயல்பட்டார்; மீண்டும் ஒருமுறை, மேல், கீழ் மற்றும் தன்னை நோக்கிய திசை என மூன்று அசைவுகளுடன் அந்தச் சட்டத்தை பலமாக இழுத்தார். திடீரென்று, அவர் உடலின் ஆழத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத, சரிசெய்ய முடியாத ஒரு வலியை உணர்ந்தார்; தனக்குள் ஏதோ ஒன்று கிழிந்துவிட்டதையும், ஏதோ ஒரு ஆபத்தான செயலைச் செய்துவிட்டதையும், எல்லாம் முடிந்துவிட்டதையும் அவர் உணர்ந்தார். அந்தத் தருணத்தில் டிராம் நகரத் தொடங்கியது; ஆனால் ப்ரெஸ்னியா (Presnya) வீதியில் சிறிது தூரம் சென்றதுமே அது நின்றுவிட்டது. இருக்கைகளுக்கு இடையிலான பாதையில் நின்றிருந்த மக்கள் கூட்டத்தின் நெரிசலில் தடுமாறியபடியும், மிகுந்த மனவுறுதியுடன் சிரமப்பட்டு முன்னேறியும் யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் டிராமின் பின்பக்கத் தளத்தை அடைந்தார். மக்கள் அவருக்கு வழிவிட மறுத்ததுடன், அவர் மீது எரிச்சலுடன் சீறினர். உள்ளே நுழைந்த காற்று அவருக்குப் புத்துணர்ச்சி அளிப்பதாகவும், இன்னும் எல்லாம் முடிந்துவிடவில்லை என்றும், உடல்நிலை தேறுவதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. 
பின்பக்கத் தளத்தில் இருந்த கூட்டத்தின் ஊடே அவர் நெரித்துக்கொண்டு செல்ல முயன்றார்; அது மேலும் பல வசவுகளையும், தள்ளுமுள்ளுகளையும், விரோதப் போக்கையும் தூண்டியது. கூச்சல்களைப் பொருட்படுத்தாமல் அந்தக் கூட்டத்தைக் கடந்து சென்ற அவர், நின்றுகொண்டிருந்த டிராமின் தளத்திலிருந்து நடைபாதையில் இறங்கினார்; ஒரு அடி, பிறகு இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது அடி என எடுத்து வைத்தார்; ஆனால் திடீரெனக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட அந்தத் தரையில் சரிந்து விழுந்தார்; அதன்பின் அவர் எழுந்திருக்கவே இல்லை. 
அங்கே ஒரு கூச்சல் குழப்பம் உருவானது—குரல்கள், வாக்குவாதங்கள் மற்றும் அறிவுரைகள் எனச் சூழல் பரபரப்பானது...பலர் நடைமேடையிலிருந்து கீழே இறங்கி, கீழே விழுந்து கிடந்த மனிதரைச் சுற்றித் திரண்டனர். அவர் சுவாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டதும், அவரது இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியதும் விரைவில் தெரியவந்தது. நடைபாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தவர்கள் அந்த மனிதரைச் சுற்றியிருந்த கூட்டத்தை நெருங்கினர்; அவர் வாகனத்தால் நசுக்கப்படவில்லை என்பதையும், அவரது மரணத்திற்கும் டிராம் வண்டிக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதையும் அறிந்து சிலர் நிம்மதியடைந்தனர், வேறு சிலர் ஏமாற்றமடைந்தனர். கூட்டம் பெருகியது. ஊதா நிற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணியும் அந்தக் கூட்டத்தை நெருங்கினார்; அவர் சிறிது நேரம் நின்று, இறந்தவரைப் பார்த்து, அங்கிருந்தவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றார். அவர் ஒரு வெளிநாட்டவர்; ஆனாலும், சிலர் அந்த உடலை டிராம் வண்டியில் ஏற்றி மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லுமாறு அறிவுறுத்துவதையும், வேறு சிலர் காவல்துறையை அழைக்க வேண்டும் என்று கூறுவதையும் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. என்ன முடிவு எடுக்கப்படப் போகிறது என்பதற்காகக் காத்திருக்காமல் அவர் தொடர்ந்து நடந்து சென்றார்.
அந்த ஊதா நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி சுவிட்சர்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்தவர்; மெலியுசீவோவைச் (Mélyuzeevo) சேர்ந்த மடமொய்செல் ஃப்ளூரி (Mademoiselle Fleury) என்ற அந்தப் பெண்மணி மிகவும் வயதானவர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாகத் தனது தாய்நாட்டிற்குத் திரும்புவதற்கான உரிமை கோரி அவர் எழுத்துப்பூர்வமாக விண்ணப்பித்து வந்தார். சமீபத்தில்தான் அவரது விண்ணப்பம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. நாட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்கான அனுமதியை (exit visa) பெறுவதற்காக அவர் மாஸ்கோ வந்திருந்தார். அன்று, ரிப்பனால் கட்டப்பட்டிருந்த தனது ஆவணங்களைக் கொண்டு விசிறிக்கொண்டே, அந்த அனுமதியைப் பெறுவதற்காகத் தூதரகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் தொடர்ந்து நடந்து சென்றார்; டிராம் வண்டியைப் பத்தாவது முறையாக முந்திச் சென்றார்—அதே சமயம், தனக்கே தெரியாமல், ஜிவாகோவையும் முந்திச் சென்றார்; அவரை விட அதிக காலம் உயிர்வாழவும் செய்தார்.

13

தாழ்வாரத்திலிருந்து, கதவு வழியாகப் பார்த்தால், ஒரு மூலையில் குறுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த மேஜையுடன் கூடிய அறையின் ஒரு பகுதியைத் தெரியும். அந்த மேஜையிலிருந்து, கரடுமுரடாகச் செதுக்கப்பட்ட மரப்பொந்துப் படகை (dugout canoe) ஒத்திருந்த சவப்பெட்டியின் குறுகலான பகுதி கதவை நோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருந்தது; இறந்தவரின் பாதங்கள் அந்தப் பகுதியில்தான் அமைந்திருந்தன. யூரி ஆண்ட்ரேயவிச் முன்பு எழுதும் பணியைச் செய்துவந்த அதே மேஜைதான் அது; அந்த அறையில் வேறு மேஜை எதுவும் இல்லை. கையெழுத்துப் பிரதிகள் ஒரு இழுப்பறையில் எடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன, மேஜை சவப்பெட்டிக்குக் கீழே வைக்கப்பட்டிருந்தது. தலைப்பகுதியில் இருந்த தலையணைகள் உயரமாக அடுக்கப்பட்டிருந்ததால், சவப்பெட்டியில் இருந்த உடல் ஒரு மலைச்சிகரத்தைப் போல, உயர்ந்த மேடை ஒன்றின் மீது கிடத்தப்பட்டது போன்ற தோற்றத்தை அளித்தது. அது ஏராளமான மலர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது—லைலாக் (அக்காலத்தில் அரிதான ஒன்று), சைக்லமென் மற்றும் தொட்டிகளிலும் கூடைகளிலும் வைக்கப்பட்டிருந்த சினரேரியா செடிகள் என அனைத்தும் நிறைந்திருந்தன. அந்த மலர்கள் ஜன்னல் வழியாக வந்த ஒளியை மறைத்தன. மலர்ச் கூட்டத்தின் ஊடாக மிகக் குறைந்த அளவிலான ஒளியே கசிந்து, இறந்தவரின் மெழுகு போன்ற முகம் மற்றும் கைகள் மீதும், சவப்பெட்டியின் மரப்பகுதி மற்றும் அதன் உட்புறத் துணி அமைப்பின் மீதும் விழுந்தது. மேஜையின் மீது அழகான நிழல் வடிவங்கள் படிந்திருந்தன; அவை சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் அசைவதை நிறுத்தியது போலத் தோன்றின. 
அக்காலகட்டத்தில், இறந்தவர்களை எரிக்கும் வழக்கம் பரவலாகியிருந்தது. குழந்தைகளுக்கான ஓய்வூதியத்தைப் பெறும் நம்பிக்கை, அவர்களின் எதிர்காலக் கல்வி குறித்த அக்கறை மற்றும் மரினாவின் வேலைவாய்ப்பு நிலையைப் பாதிக்காமல் இருத்தல் ஆகிய காரணங்களால், அவர்கள் தேவாலய முறைப்படியான இறுதிச் சடங்கைத் தவிர்த்துவிட்டு, அரசு முறைப்படியான தகனத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். உரிய அதிகாரிகளுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது; அவர்கள் அதிகாரிகளின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தனர். 
அவர்கள் காத்திருந்த அந்த நேரத்தில், அந்த அறை வெறுமையாகத் தோன்றியது—பழைய குடியேறிகள் வெளியேறியதற்கும் புதியவர்கள் குடியேறுவதற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு வீட்டைப் போல அது இருந்தது. இறுதி மரியாதை செலுத்த வந்தவர்களின் நிதானமான, மெல்லிய காலடி ஓசைகளும், அவ்வப்போது கவனக்குறைவாகக் கால்களை இழுத்து நடக்கும் சத்தமும் மட்டுமே அந்த அமைதியைக் கலைத்தன. வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாக இல்லாவிட்டாலும், எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாகவே இருந்தது. கிட்டத்தட்ட பெயர் தெரியாத ஒரு மனிதரின் மரணச் செய்தி, அவர்களின் வட்டாரத்தில் வியக்கத்தக்க வேகத்தில் பரவியது. கணிசமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் கூடியிருந்தனர்—அவரது வாழ்க்கையின் பல்வேறு கட்டங்களில் அவரை அறிந்திருந்தாலும், காலப்போக்கில் தொடர்பை இழந்தவர்கள் அல்லது அவரைத் தங்கள் நினைவுகளிலிருந்து நழுவவிட்டவர்கள் அவர்கள். அவரது அறிவார்ந்த கருத்துகளும் படைப்பாற்றலும் அவருக்குப் பல அறிமுகமில்லாத நண்பர்களையும் ஈர்த்திருந்தன; ஈர்க்கப்பட்ட அந்த மனிதரை நேரில் பார்த்திராதவர்கள் கூட, இப்போது அவரை முதன்முறையாகப் பார்க்கவும், இறுதி விடைபெறும் பார்வையைச் செலுத்தவும் வந்திருந்தனர். 
எந்தச் சடங்குகளாலும் கலைக்கப்படாத அந்த அமைதி, ஒரு புலனாகக்கூடிய வெறுமையைப் போல கனத்திருந்த அந்த மணிநேரங்களில், இசை மற்றும் சடங்குகளின் பற்றாக்குறையை அந்த மலர்கள் மட்டுமே ஈடுசெய்தன.
அவை வெறும் மலர்களாகவும் நறுமணம் வீசுபவையாகவும் மட்டும் இருக்கவில்லை; மாறாக, ஏதோ ஒரு கூட்டுக்குரல் இசைப்பதைப் போல—ஒருவேளை அந்தச் செயல்முறையிலேயே தங்கள் சொந்த அழிவை விரைவுபடுத்துவது போலவும்—அவை தங்கள் நறுமணத்தை வெளிப்படுத்தின; அங்கிருந்த அனைவர் மீதும் அந்த நறுமண ஆற்றலைப் பொழிந்தவாறு, ஏதோ ஒரு புனிதமான சடங்கைச் செய்வது போல அவை தோன்றின. 
தாவரங்களின் உலகத்தை மரணத்தின் உலகத்திற்கு மிக அருகிலுள்ள அண்டை உலகமாகக் கற்பனை செய்துகொள்வது மிகவும் எளிது. இங்கே, பூமியின் பசுமைக்கும், கல்லறைத் தோட்டத்து மரங்களுக்கும், பூப்பாத்திகளிலிருந்து எழும் தளிர்களுக்கும் இடையே, நாம் புரிந்துகொள்ளத் திணறும் உருமாற்றத்தின் ரகசியங்களும் வாழ்வின் புதிர்களும் அடங்கியுள்ளன. கல்லறையிலிருந்து இயேசு வெளியே வந்தபோது மேரி அவரை அடையாளம் காணவில்லை; அந்த முதல் கணத்தில், கல்லறைத் தோட்டத்தில் நடந்து செல்லும் ஒரு தோட்டக்காரர் என்று அவரை அவள் தவறாக எண்ணினாள் (*அவரைத் தோட்டக்காரர் என்று நினைத்து...*). 14

காமெர்கெர்ஸ்கி சந்தில் (Kamergersky Lane) அமைந்துள்ள அவரது இல்லத்திற்கு அந்த மறைந்தவர் கொண்டுவரப்பட்டபோது, ​​அவரது மரணச் செய்தியைக் கேட்டு நிலைகுலைந்துபோன நண்பர்கள் அகலத் திறந்திருந்த பிரதான நுழைவாயில் வழியாக அந்த வீட்டிற்குள் விரைந்து வந்தனர்; அங்கே மரினா மிகுந்த மனவேதனையில், அந்தப் பயங்கரமான செய்தியால் நிலைகுலைந்து போயிருப்பதைக் கண்டனர்; நீண்ட நேரம் அவர் சுயநினைவின்றி, தரையில் கிடந்தபடி தனது தலையை அந்த நீளமான...முன் அறையில் அமர்வதற்கும் சாய்வதற்கும் வசதியுடன் கூடிய ஒரு பெரிய பெட்டி இருந்தது; ஆர்டர் செய்யப்பட்ட சவப்பெட்டி வந்து சேரும் வரையிலும், அசுத்தமாக இருந்த அந்த அறை சீர்செய்யப்படும் வரையிலும், இறந்தவரின் உடல் அங்குதான் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவர் கண்ணீரில் மூழ்கியிருந்தார்; முனகலாகவும் அலறலாகவும் மாறி மாறிப் பேசினார், வார்த்தைகள் தொண்டையில் அடைத்தன—அவற்றில் பாதி, துயரப் புலம்பலின்போது அவரது விருப்பத்திற்கு மாறாகவே வெளிவந்தன. தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், பாரம்பரிய நாட்டுப்புறப் புலம்பல் பாணியில் அவர் தன் துயரத்தை வெளிப்படுத்தினார். மரினா அந்த உடலைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்; அதிகப்படியான தளபாடங்கள் அகற்றப்பட்டு, கழுவிச் சுத்தம் செய்யப்பட்ட அறைக்கு உடலை மாற்றி, கொண்டுவரப்பட்ட சவப்பெட்டியில் வைப்பதற்காக அவரை அங்கிருந்து பிரித்தெடுப்பது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. இவை அனைத்தும் நேற்று நடந்தவை. இன்று, அவரது துயரத்தின் தீவிரமான கொந்தளிப்பு தணிந்து, ஒருவித மந்தமான, மனமுடைந்த நிலைக்கு மாறியிருந்தது; ஆனாலும் அவரால் ஆறுதல் அடைய முடியவில்லை; அவர் எதுவும் பேசாமல், தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலை உணராத நிலையில் இருந்தார். 
அவர் அந்த இடத்தை விட்டு நகரவே இல்லை; அன்றைய நாள் முழுவதும், இரவு முழுவதும் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார். கிளாவாவிற்கு உணவளிப்பதற்காகவும், கபாவை அவளது இளம் பணிப்பெண்ணுடன் அழைத்து வருவதற்காகவும் அவர்கள் இங்குதான் வந்தார்கள்; பின்னர் அவர்களை மீண்டும் அழைத்துச் சென்றார்கள். 
அவரைச் சுற்றி அவருடைய சொந்த மனிதர்கள் இருந்தனர்—அவரைப் போலவே துயருற்றிருந்த டுடோரோவ் மற்றும் கார்டன் ஆகியோர் அவர்களில் அடங்குவர். அமைதியாக விம்மி அழுதுகொண்டு, சத்தமாக மூக்கைச் சிந்தும் அவரது தந்தை மார்க்கெல், வந்து அவருக்கு அருகில் பெஞ்சில் அமர்வார். அவரது தாயாரும் சகோதரிகளும் அழுதுகொண்டே அவரை அணுகுவார்கள். 
மக்களின் அந்தத் திரளுக்கு மத்தியில், மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துத் தெரிந்த இருவர்—ஒரு ஆணும் பெண்ணும்—இருந்தனர். ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டவர்களை விட, இறந்தவருடன் தங்களுக்கு நெருக்கமான பிணைப்பு இருப்பதாக அவர்கள் உரிமை கோரவில்லை. மரினா, அவரது மகள்கள் அல்லது இறந்தவரின் நண்பர்களுடன் துயரத்தை வெளிப்படுத்துவதில் அவர்கள் போட்டியிடவில்லை; மாறாக, அவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்தனர். அந்த இருவரும் எந்தக் கோரிக்கையையும் முன்வைக்கவில்லை, ஆயினும் மறைந்தவருடன் அவர்களுக்கு ஒரு தனித்துவமான, சிறப்பான பிணைப்பு இருந்தது. அவர்களுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருந்த அந்தத் தெளிவற்ற, ஆனால் சொல்லப்படாத அதிகாரத்தை யாரும் கேள்வி கேட்கவோ அல்லது எதிர்க்கவோ இல்லை. இறுதிச் சடங்கு ஏற்பாடுகளைத் தொடக்கத்திலிருந்தே பொறுப்பேற்று நடத்தியது அவர்கள்தான்; ஒரு நிலையான நிதானத்துடன் அவற்றை நிர்வகித்த அவர்கள், அதில் ஒருவித மனநிறைவையும் அடைந்ததாகத் தோன்றியது. அவர்களின் அந்த உயர்ந்த மனப்பான்மை அனைவரையும் ஈர்த்ததுடன், ஒரு தனித்துவமான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது. இந்த மனிதர்கள் வெறும் இறுதிச் சடங்குடன் மட்டுமல்லாமல், அந்த மரணத்துடனும் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புடையவர்களாகத் தோன்றினர்—அவர்கள் அந்த மரணத்தைத் தூண்டியவர்களோ அல்லது மறைமுகக் காரணமோ அல்ல; மாறாக, அந்த நிகழ்வு நடந்த பிறகு அதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதனுடன் மனதளவில் சமரசம் செய்துகொண்டவர்கள். இவர்களைச் சிலரே அறிந்திருந்தனர்; வேறு சிலர் இவர்களின் அடையாளங்களை ஊகித்தனர்; ஆனால் பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு இவர்கள் யார் என்றே தெரியவில்லை. ஆனால், துருவிப் பார்க்கும் தன்மையுள்ள, குறுகிய, அதே சமயம் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் கிர்கிஸ் (Kyrgyz) இனத்திற்கே உரிய கண்களைக் கொண்ட அந்த மனிதரும், இயல்பாகவே பேரழகு வாய்ந்த அந்தப் பெண்ணும் சவப்பெட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குள் நுழையும்போதெல்லாம்—அங்கே அமர்ந்திருந்தவர்கள், நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் அல்லது நடமாடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் என அனைவரும் (மரினாவும் உட்பட)—ஏதோ முன்னரே செய்துகொண்ட ஒப்பந்தப்படி, எந்தவித மறுப்புமின்றி அந்த அறையை விட்டு வெளியேறுவார்கள். அவர்கள் ஓரங்கட்டி நின்றுகொள்வார்கள்; சுவரோரம் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலிகள் மற்றும் ஸ்டூல்களிலிருந்து எழுந்து, தாழ்வாரத்திலும் நுழைவாயிலிலும் கூட்டமாகச் சென்று நிற்பார்கள்; அந்த மனிதரையும் பெண்ணையும் மட்டும் பாதி மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் தனியாக விட்டுவிடுவார்கள். அடக்கம் செய்வது தொடர்பான மிக முக்கியமான ஒரு பணியை—அமைதியாகவும், இடையூறு இல்லாமலும், கவனச்சிதறல் இல்லாமலும்—செய்வதற்காக அழைக்கப்பட்ட இரு அறிவார்ந்த மனிதர்களைப் போல அவர்கள் திகழ்ந்தனர். இப்போது அப்படித்தான் நடந்தது. தனியாக விடப்பட்டதும், அவ்விருவரும் சுவரோரம் இருந்த ஸ்டூல்களில் அமர்ந்து, செய்ய வேண்டிய காரியத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர்:
“நீங்கள் என்ன தெரிந்துகொண்டீர்கள், யெவ்கிராஃப் ஆண்ட்ரியேவிச்?” 
“இன்று மாலை தகனம் நடைபெறவிருக்கிறது. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில், மருத்துவப் பணியாளர் சங்கத்தினர் உடலை எடுத்துச் செல்ல வருவார்கள்; அதை அவர்கள் சங்கத்தின் மன்றத்திற்கு (club) எடுத்துச் செல்வார்கள். மதச்சார்பற்ற நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சி நான்கு மணிக்குத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. ஆவணங்கள் எதுவும் சரியாக இல்லை. பணிப் பதிவேடு (employment record book) புதுப்பிக்கப்படாமல் இருந்தது, பழைய பாணி சங்க அட்டை மாற்றப்படவில்லை, மேலும் பல ஆண்டுகளாகச் சந்தாத் தொகையும் செலுத்தப்படவில்லை. அவை அனைத்தையும் சரிசெய்ய வேண்டியிருந்தது. அதனால்தான் இந்த நிர்வாகச் சிக்கல்களும் தாமதமும் ஏற்பட்டன. உடலை வெளியே எடுத்துச் செல்வதற்கு முன்—சொல்லப்போனால், அந்த நேரம் வெகு தொலைவில் இல்லை; நாம் தயாராக வேண்டும்—நீங்கள் கேட்டபடியே உங்களை இங்கே தனியாக விட்டுச் செல்கிறேன். மன்னிக்கவும். அது கேட்கிறதா? தொலைபேசி ஒலி.” ஒரு நிமிடம். எவ்கிராஃப் ஷிவாகோ நடைபாதைக்கு வெளியே வந்தார்; அங்கு மருத்துவரின் அறிமுகமில்லாத சக ஊழியர்கள், பள்ளித் தோழர்கள், மருத்துவமனையின் இளநிலை ஊழியர்கள் மற்றும் நூலகப் பணியாளர்கள் எனப் பலர் கூடியிருந்தனர். அங்கே மரினா, குழந்தைகளைத் தன் அருகே அணைத்தபடி ஒரு பெஞ்சின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்தார்; குளிரான நாளாக இருந்ததாலும், பிரதான நுழைவாயிலிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று உள்ளே வீசிக்கொண்டிருந்ததாலும், தன் தோள்களில் போர்த்தியிருந்த கோட்டின் விளிம்புகளால் குழந்தைகளை அவர் மறைத்துப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தார். சிறைக்கைதியைச் சந்திக்க வருபவர், சிறையின் வரவேற்பறைக்குள் காவலர் தன்னை அனுமதிக்கும் வரை காத்திருப்பதைப் போலவே, அவரும் கதவுகள் மீண்டும் திறக்கப்படும் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தார். நடைபாதை முழுவதும் மக்கள் நிறைந்திருந்தது; கூடியிருந்த அனைவருக்கும் போதிய இடவசதி இல்லை. படிக்கட்டுகளுக்குச் செல்லும் வழி...நுழைவு மண்டபத்திலும் படிக்கட்டுத் தளத்திலும் மக்கள் கூட்டம் நின்றுகொண்டும், அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டும், புகைபிடித்துக்கொண்டும் இருந்தது. படிக்கட்டில், தெருவை நெருங்க நெருங்க மக்களின் குரல்கள் உரத்ததாகவும் உற்சாகம் மிகுந்ததாகவும் ஒலித்தன. மெல்லிய பேச்சுச் சத்தங்களுக்கு இடையே சிரமப்பட்டுச் செவிமடுத்தவாறே, நாகரிகம் கருதித் தனது கையால் பேசும் பகுதியை (mouthpiece) மறைத்துக்கொண்டு, எவ்கிராஃப் தாழ்ந்த குரலில் தொலைபேசிக்கு பதிலளித்தார்; அநேகமாக அவர் இறுதிச் சடங்கு ஏற்பாடுகள் மற்றும் மருத்துவரின் இறப்புச் சூழல் குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். அவர் அறைக்குத் திரும்பினார். உரையாடல் தொடர்ந்தது. 
"தயவுசெய்து தகனத்திற்குப் பிறகு சென்றுவிடாதீர்கள், லாரிசா ஃபியோடோரோவ்னா. உங்களிடம் ஒரு பெரிய உதவியைக் கேட்க வேண்டியுள்ளது. நீங்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. உங்களைத் தொடர்புகொள்ளும் வழி ஏதுமின்றி என்னை விட்டுச் சென்றுவிடாதீர்கள். என் சகோதரரின் ஆவணங்களை மிக விரைவில்—நாளை அல்லது நாளை மறுநாள்—பிரித்து ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்க விரும்புகிறேன். எனக்கு உங்கள் உதவி தேவைப்படும். உங்களுக்குப் பல விஷயங்கள் தெரியும்—அநேகமாக வேறு யாரையும் விட அதிகமாகவே தெரியும். இர்குட்ஸ்கிலிருந்து இப்போதுதான் வந்திருப்பதாகவும்—மாஸ்கோவிற்கு ஒரு குறுகிய கால வருகைக்காக வந்திருப்பதாகவும்—என் சகோதரர் கடந்த சில மாதங்களாக இங்கே வசித்து வந்ததோ அல்லது இங்கே ஏதோ நடந்ததோ தெரியாமல், முற்றிலும் தற்செயலாக வேறொரு காரணத்திற்காக இந்த வீட்டிற்கு வந்ததாகவும் நீங்கள் சாதாரணமாகக் குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள். நீங்கள் சொன்னவற்றில் சில பகுதிகள் எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை, அதற்காக நான் விளக்கங்களைக் கேட்கவில்லை; ஆனால் தயவுசெய்து மறைந்துவிடாதீர்கள்; என்னிடம் உங்கள் முகவரி இல்லை. கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் பிரித்து ஒழுங்குபடுத்தும் இந்தச் சில நாட்களை நாம் ஒரே கூரையின் கீழ், அல்லது குறைந்தபட்சம் அருகருகே—ஒருவேளை இந்தக் கட்டிடத்தின் வேறு இரண்டு அறைகளில்—கழிக்க முடிந்தால் அது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும். அதை ஏற்பாடு செய்ய முடியும். எனக்குக் கட்டிட மேலாளரைத் தெரியும்." — நான் சொல்லியது புரியவில்லை என்று சொல்கிறீர்கள். ஆனால் அதில் புரிந்துகொள்ள முடியாதது என்ன இருந்தது? நான் மாஸ்கோவிற்கு வந்து, என் உடைமைகளை ரயில் நிலையத்தில் வைத்துவிட்டு, நகரின் பழைய பகுதிகள் வழியாக நடந்து கொண்டிருந்தேன்—அதில் பாதியை எனக்கு அடையாளம் தெரியவில்லை; நான் மறந்துவிட்டிருந்தேன். நான் குஸ்னெட்ஸ்கி வழியாகவும், குஸ்னெட்ஸ்கி சந்து வழியாகவும் தொடர்ந்து நடந்து சென்றேன்; அப்போது திடீரென்று—மிகவும் பரிச்சயமான ஒன்று என் கண்ணில் பட்டது: காமெர்கெர்ஸ்கி. ஆன்டிபோவ்—துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட என் மறைந்த கணவர்—மாணவராக இருந்தபோது இங்கே ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார்; நாம் இப்போது அமர்ந்திருக்கும் இதே அறைதான் அது. நான் அங்கு ஒருமுறை சென்று பார்க்கலாம் என்று நினைத்தேன்—அதிர்ஷ்டம் இருந்தால், பழைய வீட்டு உரிமையாளர்கள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கலாம் என்றும் கருதினேன். அவர்கள் எப்போதோ இறந்துவிட்டார்கள் என்பதையும், இங்குள்ள அனைத்தும் மாறிவிட்டன என்பதையும் நான் அடுத்த நாளும் இன்றும், பலரிடமும் விசாரித்ததன் மூலமே படிப்படியாகத் தெரிந்துகொண்டேன்... ஆனால் நீங்களும் அங்கிருந்தீர்களே, நான் ஏன் இதை உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்? நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன்: தெருவை நோக்கிய கதவு அகலத் திறந்திருந்தது, அறையில் மக்கள் கூட்டம், ஒரு சவப்பெட்டி, அதனுள் ஒரு சடலம். யாருடைய சடலம்? நான் உள்ளே சென்று நெருங்கினேன்... "எனக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதோ, ஏதோ பிரமை பிடிக்கிறதோ" என்று நினைத்தேன்—ஆனால் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் நேரில் பார்த்தீர்கள்தானே? நான் ஏன் இதை உங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்?
— பொறுங்கள் லரிசா ஃபியோடோரோவ்னா, நான் உங்களை இடைமறிக்கிறேன். இந்த அறையுடன் எத்தனை குறிப்பிடத்தக்க விஷயங்கள் தொடர்புடையவை என்பது பற்றி எனக்கோ என் சகோதரருக்கோ துளியும் தெரியாது என்று நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். உதாரணமாக, ஆன்டிபோவ் ஒரு காலத்தில் இங்கு வசித்த விஷயம். ஆனால் அதைவிடவும் குறிப்பிடத்தக்கது, சற்று முன் உங்கள் வாயிலிருந்து தவறி விழுந்த ஒரு வாக்கியம். அது எது என்று சொல்கிறேன்—என்னை மன்னிக்கவும். "ஒரு காலத்தில்—அதாவது உள்நாட்டுப் போரின் ஆரம்பக் கட்டத்தில்—நான் ஆன்டிபோவ் (அல்லது அவரது இராணுவ-புரட்சிகர நடவடிக்கைகளுக்காக 'ஸ்ட்ரெல்னிகோவ்' என்று அறியப்பட்டவர்) பற்றி நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்; அவரைப் பற்றி ஏறக்குறைய தினமும் கேள்விப்பட்டேன், ஓரிரு முறை நேரில் கூடப் பார்த்திருக்கிறேன்; ஆனால் ஒரு நாள் எங்கள் இருவரின் வாழ்க்கையும் குடும்ப உறவுகள் மூலம் இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்படப் போகிறது என்பதை அப்போது நான் ஒருபோதும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. ஆனால்—என்னை மன்னிக்கவும்—ஒருவேளை நான் தவறாகக் கேட்டிருக்கலாம்; நீங்கள் சொன்னதாக நான் நினைத்தது—ஒருவேளை அது நாக்கு தவறிச் சொன்னதாகக்கூட இருக்கலாம்—'சுடப்பட்ட ஆன்டிபோவ்' என்பதுதான். அவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?" 
"அப்படி ஒரு பேச்சு அடிபடுகிறதுதான், ஆனால் அதை நான் நம்பவில்லை. பாவெல் பாவ்லோவிச் ஒருபோதும் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் வகையைச் சேர்ந்தவர் அல்ல." 
"ஆனால் அது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உண்மை. ஆன்டிபோவ் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டது அந்த வீட்டில்தான்—என் சகோதரர் சொன்னதன்படி பார்த்தால், அங்கிருந்துதான் நீங்கள் விளாடிவோஸ்டாக் செல்லும் வழியில் யூரியாடினுக்குப் புறப்பட்டீர்கள். நீங்கள் உங்கள் மகளுடன் அங்கிருந்து சென்ற சிறிது காலத்திலேயே அது நடந்தது. என் சகோதரர்தான் அந்தச் சடலத்தைக் கண்டெடுத்து அடக்கத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். இந்தச் செய்தி உண்மையில் உங்கள் காதுக்கு எட்டவே இல்லையா?" "இல்லை. நான் வேறுவிதமாகத்தான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அப்படியானால், அவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டது உண்மைதானா? பலர் அப்படித்தான் சொன்னார்கள், ஆனால் நான் அதை நம்பவில்லை. அதே வீட்டிலா? நம்பவே முடியவில்லை! எவ்வளவு முக்கியமான ஒரு தகவலைச் சொன்னீர்கள்! சொல்லுங்கள்—அவரும் ஜிவாகோவும் சந்தித்துக்கொண்டார்களா என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டார்களா?" 
"மறைந்த யூரியின் கூற்றுப்படி, அவர்கள் நீண்ட நேரம் உரையாடியிருக்கிறார்கள்." 
"உண்மையாகவா? இறைவனுக்கு நன்றி. அது நல்ல விஷயம்." (ஆன்டிபோவா மெதுவாகத் தன் நெஞ்சில் சிலுவைக்குறி வரைந்துகொண்டார்.) "எவ்வளவு வியக்கத்தக்க தற்செயல் நிகழ்வு—மேலிருந்து தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு திருப்பம் இது!" இதைப் பற்றி மீண்டும் உங்களிடம் விரிவாகக் கேட்க நான் அனுமதிக்கப்படலாமா? இதில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறு விஷயமும் எனக்கு முக்கியம். ஆனால் இப்போது, ​​அதற்கான மனநிலையில் நான் இல்லை—உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றவில்லையா? நான் மிகவும் கலக்கமடைந்திருக்கிறேன். சற்று அமைதியாக இருந்து, மூச்சைச் சீராக்கி, என் எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்திக்கொள்ளட்டும். நீங்கள்......உண்மையாவா? 
— ஓ, நிச்சயமாக, நிச்சயமாக. தாராளமாக. 
— உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றவில்லையா? 
— கண்டிப்பாக. 
— ஓ, நான் கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டேன். தகனச் சடங்கு முடிந்ததும் நான் போய்விடக்கூடாது என்று நீங்கள் கேட்டிருந்தீர்கள். சரிதான். நான் உறுதியளிக்கிறேன். நான் எங்கும் போய்விடமாட்டேன். உங்களுடன் அந்த வீட்டிற்கே திரும்பி வந்து, நீங்கள் சொல்லும் இடத்தில், எவ்வளவு காலம் தேவையோ அவ்வளவு காலம் தங்குவேன். நாம் யூரோச்ச்காவின் கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் பார்க்கலாம். நான் உங்களுக்கு உதவுகிறேன். நான் உங்களுக்கு உண்மையிலேயே பயனுள்ளதாக இருக்கக்கூடும். அது எனக்கு மிகுந்த ஆறுதலாக இருக்கும்! அவனது கையெழுத்தின் ஒவ்வொரு வளைவையும் என் இதயத்தின் ரத்தத்தாலும், என் இருப்பின் ஒவ்வொரு இழையாலும் உணர்கிறேன். அதுமட்டுமின்றி, உங்களிடம் விவாதிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது—அதற்கு உங்கள் உதவி தேவைப்படும், இல்லையா? நீங்கள் ஒரு வழக்கறிஞர் என்று நினைக்கிறேன், அல்லது எப்படியாயினும், பழைய மற்றும் புதிய நடைமுறைகள் என எல்லாவற்றிலும் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றவர். எந்த ஆவணத்திற்கும் எந்த அலுவலகத்தை அணுக வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியம். எல்லோருக்கும் இந்த விஷயங்கள் புரிவதில்லை, இல்லையா? ஒரு பயங்கரமான, மனதை அழுத்தும் விஷயம் குறித்து உங்கள் ஆலோசனை எனக்குத் தேவைப்படும். அது ஒரு குழந்தையைப் பற்றியது. ஆனால் அதைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்—நாம் தகனக் கூடத்திலிருந்து திரும்பிய பிறகு. என் வாழ்நாள் முழுவதையும் யாரையோ தேடுவதிலேயே கழித்துவிட்டேன் என்று தோன்றுகிறது, இல்லையா? சொல்லுங்கள்—ஒருவேளை, ஒரு குழந்தையைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தால்—அதாவது அந்நியர்களிடம் வளர்ப்பதற்காக ஒப்படைக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தையை—அனாதை இல்லங்களுக்கான பொதுவான, அகில-யூனியன் அளவிலான காப்பகம் ஏதேனும் உள்ளதா? மேலும், வீடற்ற குழந்தைகளுக்கான நாடு தழுவிய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அல்லது பதிவு ஏதேனும் நடத்தப்பட்டிருக்கிறதா? ஆனால் இப்போது பதில் சொல்லாதீர்கள், கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். பிறகு, பிறகு. ஓ, எவ்வளவு பயங்கரமானது, எவ்வளவு பயங்கரமானது! வாழ்க்கை எவ்வளவு கொடூரமான ஒன்று, இல்லையா? அடுத்து என்ன நடக்கும், என் மகள் எப்போது வருவாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் இப்போதைக்கு, நான் இந்த வீட்டிலேயே தங்கலாம். கத்யூஷா குறிப்பிடத்தக்க திறமைகளை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறாள்—ஓரளவு நாடகத் துறை சார்ந்தவை, மறுபுறம் இசை சார்ந்தவை; அவள் எல்லோரையும் மிக அற்புதமாகப் போலச் செய்கிறாள்; தானே உருவாக்கிய காட்சிகளை நடித்துக் காட்டுகிறாள். அதோடு, ஓபரா நாடகங்களில் வரும் முழுப் பாத்திரங்களின் பாடல்களையும் எவ்விதப் பயிற்சியுமின்றி, வெறும் செவித்திறன் மூலமே பாடுகிறாள்—அவள் ஒரு வியக்கத்தக்க குழந்தை, இல்லையா? அவளை ஒரு நாடகப் பள்ளியிலோ அல்லது இசைப் பள்ளியிலோ (அவர்கள் அனுமதிக்கும் எந்த இடத்திலும்) ஆரம்ப நிலை வகுப்புகளில் சேர்க்கவும், ஒரு விடுதிப் பள்ளியில் தங்க வைக்கவும் நான் விரும்புகிறேன்; அதனால்தான் நான் அவளுக்கு முன்னதாகவே இங்கு வந்து, புறப்படுவதற்கு முன் எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்யத் திட்டமிட்டேன். முழு கதையையும் சொல்லிவிட முடியாது, இல்லையா? ஆனால் அதைப் பற்றிப் பிறகு பேசலாம். இப்போதைக்கு, மனக் கொந்தளிப்பு அடங்கும் வரை காத்திருப்பேன்; அமைதியாக இருந்து, என் எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்தி, பயத்தைப் போக்க முயல்வேன். அதுமட்டுமின்றி, யூரா-வின் குடும்பத்தினரை நீண்ட நேரமாக வெளியே காத்திருக்க வைத்துவிட்டோம். இரண்டு முறை கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது போல் இருந்தது. வெளியே ஏதோ அசைவும் சத்தமும் கேட்கிறது. அது இறுதிச் சடங்கு ஏற்பாட்டுக் குழுவினராகத்தான் இருக்க வேண்டும். நான் இங்கே அமர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​தயவுசெய்து கதவைத் திறந்து அவர்களை உள்ளே விடுங்கள். அதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது, இல்லையா? இருங்கள், இருங்கள். சவப்பெட்டியை வைக்க ஒரு சிறிய பெஞ்ச் தேவை; இல்லையென்றால், நம்மால் யூரோச்ச்காவை (Yurochka) நெருங்க முடியாது. நான் கால்விரல் நுனியில் நின்று பார்க்க முயன்றேன், ஆனால் அது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. மரினா மார்கெலோவ்னாவும் குழந்தைகளும் கூட அவனை நெருங்க வேண்டியிருக்கும். மேலும், சடங்கு முறைக்கும் அது அவசியம். "இறுதி முத்தமிட்டு என்னை விடைபெறச் செய்." ஐயோ, என்னால் முடியாது, என்னால் முடியாது. அது மிகுந்த வேதனையைத் தருகிறது. அப்படித்தானே? "நான் இப்போது அனைவரையும் உள்ளே வரச் சொல்கிறேன். ஆனால் முதலில் இதைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்: நீங்கள் பல புதிரான விஷயங்களைக் கூறியிருக்கிறீர்கள், பல கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறீர்கள்—உங்களை அப்பட்டமாக வாட்டும் கேள்விகள் அவை—அவற்றுக்கு எப்படிப் பதிலளிப்பது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. நீங்கள் ஒன்றை மட்டும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். உங்களை வாட்டும் எந்தவொரு விஷயத்திலும், என் உதவியை நான் மனமுவந்து, முழு மனதுடன் அளிக்கிறேன். ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீங்கள் நம்பிக்கையிழந்து சோர்ந்துபோகக் கூடாது. நம்பிக்கையுடன் செயல்படுவதுதான்—துயரமான காலங்களில் நமது கடமை. செயலற்ற விரக்தி என்பது கடமை தவறுவதாகும்; ஒருவரின் பொறுப்புகளை மறந்துவிடுவதாகும். நான் இப்போது துக்கம் அனுசரிப்பவர்களை உள்ளே வரச் சொல்கிறேன். அந்த இருக்கையைப் பற்றிய உங்கள் பேச்சு சரிதான்; நான் ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து உள்ளே கொண்டு வருகிறேன்."

ஆனால் ஆன்டிபோவாவுக்கு அவர் சொல்வது எதுவும் கேட்கவில்லை. எவ்கிராஃப் ஷிவாகோ அறையின் கதவைத் திறப்பதையோ, தாழ்வாரத்தில் இருந்த கூட்டம் உள்ளே நுழைவதையோ அவள் கேட்கவில்லை; இறுதிச் சடங்கு ஏற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் முக்கிய துக்கவாதிகளுடன் அவர் பேசியது அவளுக்குக் கேட்கவில்லை; அசைவுகளின் சலசலப்பு, மரினாவின் தேம்பல், ஆண்கள் தொண்டையைச் செருமிக் கொள்ளும் ஒலி அல்லது பெண்களின் கண்ணீர் மற்றும் அழுகுரல் என எதுவும் அவளது காதுகளில் விழவில்லை.

அந்த ஒரே சீரான ஒலிகளின் சுழற்சி அவளை ஒருவித மயக்க நிலைக்குத் தள்ளியது. மயங்கிவிடாமல் இருக்க அவள் தன் முழு பலத்தையும் கொண்டு போராடினாள். அவள் இதயம் உடைந்துபோயிருந்தது; தலை துடித்துக்கொண்டிருந்தது. தலை குனிந்த நிலையில், அவள் ஊகங்கள், சிந்தனைகள் மற்றும் நினைவுகளின் உலகில் ஆழ்ந்து போனாள். அவள் அந்த நினைவுகளுக்குள் பின்வாங்கினாள், ஆழமாக மூழ்கினாள்—ஏதோ ஒரு சில மணிநேரங்களுக்கு மட்டும்தான் என்பது போல—ஆனால் அவள் ஒருபோதும் காணப்போகாத எதிர்கால யுகம் ஒன்றுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டாள்; அந்த யுகம் அவளைப் பல தசாப்தங்கள் வயதானவளாக மாற்றி, ஒரு முதியவளாக ஆக்கியது. தன் துயரத்தின் மிக ஆழமான பகுதிக்கு, அடிமட்டத்திற்குச் சென்றுவிட்டது போல அவள் சிந்தனையில் மூழ்கினாள். அவள் நினைத்தாள்..:
"அங்கே யாரும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. ஒருவர் இறந்துவிட்டார். மற்றொருவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார். ஆனால் உயிருடன் எஞ்சியிருந்த ஒரே நபர், கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டிய அந்த நபர் மட்டுமே—அதாவது அவள் சுட முயன்று குறி தவறிய அந்த நபர்—அற்பமான, பயனற்ற, ஒன்றுக்கும் உதவாத அந்த மனிதன்; அவன்தான் அவளது வாழ்க்கையை, அவளுக்கே தெரியாத குற்றங்களின் தொடராக மாற்றியிருந்தான். அற்பத்தன்மையின் அந்த உருவம் ஆசியாவின் தொலைதூரப் பகுதிகளில்—அஞ்சல் தலை சேகரிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இடங்களில்—அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தது; அதே சமயம் அவள் நேசித்த மற்றும் அவளுக்குத் தேவைப்பட்ட மனிதர்கள் யாரும் இப்போது அங்கு இல்லை.
ஆமாம்—அந்த அற்ப மனிதனைச் சுடத் திட்டமிட்டிருந்ததற்கு முந்தைய கிறிஸ்துமஸ் சமயத்தில், இதே அறையில் பாஷா என்ற சிறுவனுடன் அவள் இருளில் உரையாடியிருந்தாள்; அப்போது யூரா—அதாவது இப்போது அவர்கள் விடைபெறும் அந்த மனிதன்—அவள் வாழ்க்கையில் இருந்ததே இல்லை." 
பாஷெங்காவுடனான அந்தக் கிறிஸ்துமஸ் உரையாடலை நினைவுகூர அவள் சிரமப்பட்டாள்; ஆனால் ஜன்னல் பலகையில் எரிந்துகொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்தியும், அதன் அருகே இருந்த உறைந்த பனிப்படலத்தில் வெப்பத்தால் உருகி உருவான வட்ட வடிவமும் மட்டுமே அவளுக்கு நினைவில் இருந்தன. 
இங்கே மேஜையில் கிடக்கும் அந்த இறந்த மனிதன், தெருவில் நடந்து செல்லும்போது அந்தச் சிறிய துளையின் வழியாக அதைப் பார்த்திருக்கக்கூடும் என்றும், அந்த மெழுகுவர்த்தியை கவனித்திருக்கக்கூடும் என்றும் அவளால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்ததா? வெளியிலிருந்து பார்த்த அந்தச் சுடரிலிருந்துதான் அவனது வாழ்க்கையின் விதியே உருவானதா—"மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது; ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது"? 
அவளது எண்ணங்கள் அலைபாய்ந்தன. அவள் சிந்தித்தாள்: "எவ்வளவு வருத்தமான விஷயம், அவனுக்கு முறையான தேவாலய இறுதிச் சடங்கு கிடைக்கவில்லையே! அந்த அடக்கச் சடங்கு எவ்வளவு கம்பீரமானதும் புனிதமானதுமானது! இறந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் அதற்குத் தகுதியற்றவர்கள்." ஆனால் யூரோчка அதற்கெல்லாம் மிகவும் தகுதியானவன்! அவன் அதற்கு மிகவும் உரியவன்; "இறுதிச் சடங்குப் பாடலை 'அல்லேலூயா' கீதமாக மாற்றும்" அந்தச் சிறப்பை அவன் எவ்வளவு முழுமையாக நியாயப்படுத்தியிருப்பான், திருப்பிச் செலுத்தியிருப்பான்! 
அவளுக்குள் பெருமையும் நிம்மதியும் பொங்கி எழுந்தன—யூரியைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் அல்லது அவனருகே கழித்த குறுகிய காலங்களில் அவளுக்கு ஏற்படும் அதே உணர்வு அது. அவனிடமிருந்து எப்போதும் வெளிப்படும் சுதந்திரமும் கவலையற்ற மனநிலையும் இப்போது அவளையும் சூழ்ந்துகொண்டன. அவள் அமர்ந்திருந்த ஸ்டூலிலிருந்து பதற்றத்துடன் எழுந்தாள். அவளுக்குள் முழுமையாகத் தெளிவாகாத ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் அவனது உதவியுடன்—ஒரு கணத்திற்கேனும்—தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த துயரப் பெருங்குழியிலிருந்து விடுபட்டு, அந்தத் திறந்தவெளிக் காற்றைச் சுவாசிக்கவும், ஒரு காலத்தில் தான் அனுபவித்த அந்த விடுதலை உணர்வை மீண்டும் பெறவும் ஏங்கினாள். அவள் ஒரு மாறுபட்ட மகிழ்ச்சியை கனவு கண்டாள்; அது அவனிடம் விடைபெறும் மகிழ்ச்சி; எவ்விதத் தடையுமின்றி, மனதார அவனுக்காகக் கண்ணீர் சிந்துவதற்கான உரிமையும் வாய்ப்பும் கொண்ட மகிழ்ச்சி அது. தீவிர உணர்ச்சியின் வேகத்துடன் அவள் கூட்டத்தின் மீது தன் பார்வையைச் செலுத்தினாள்—கண் மருத்துவர் இடும் எரிச்சலூட்டும் சொட்டு மருந்தினால் கண்கள் கலங்குவதைப் போல, வலியால் சிதைந்து, கண்ணீர் நிரம்பி, எதையும் தெளிவாகக் காண முடியாத பார்வை அது. மக்கள் அங்கிருந்து நகரத் தொடங்கினர்; மூக்கைச் சிந்திக்கொண்டே அவர்கள் ஒதுங்கி, அறையை விட்டு வெளியேறினர்; இறுதியில் அவள் மட்டும் அந்த மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் தனியாக விடப்பட்டாள். விரைவாகச் சிலுவைக்குறி வரைந்துகொண்டே அவள் மேஜையையும் சவப்பெட்டியையும் நெருங்கினாள்; எவ்கிராஃப் (Evgraf) அங்கு வைத்திருந்த பெஞ்சின் மீது ஏறி நின்று, மெதுவாக அந்த உடலின் மீது மூன்று முறை சிலுவைக்குறியை வரைந்து, அவனது குளிர்ந்த நெற்றியிலும் கைகளிலும் தன் இதழ்களை அழுத்தினாள். அந்தக்குளிர்ந்த நெற்றி ஏதோ சுருங்கிப்போனது போன்ற உணர்வை—ஒரு கை சிறிய முஷ்டியாக இறுக்கிக்கொள்வது போல—அவள் புறக்கணிக்க முயன்றாள். அவள் அப்படியே உறைந்து போனாள்; சில கணங்களுக்கு அவள் பேசவோ, சிந்திக்கவோ, அழவோ இல்லை; சவப்பெட்டியின் மையப்பகுதியை—அதாவது மலர்களையும் அந்த உடலையும்—தன் முழு இருப்பைக் கொண்டு மூடிக்கொண்டாள்; தன் தலை, மார்பு, ஆன்மா மற்றும் கைகள்—அவளது ஆன்மாவைப் போலவே பரந்த கைகள்—ஆகியவற்றால் அதை அணைத்துக்கொண்டாள். 

15

அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த விம்மல்கள் அவளது உடல் முழுவதையும் உலுக்கின. இயன்றவரை அவற்றை அவள் அடக்க முயன்றாள், ஆனால் திடீரென்று அவை அவளால் தாங்க முடியாத நிலையை அடைந்தன; கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடி, அவளது கன்னங்கள், உடை, கைகள் மற்றும் அவள் சாய்ந்து நின்றிருந்த சவப்பெட்டி ஆகியவற்றை நனைத்தது. 
அவள் எதுவும் பேசவில்லை, எதுவும் சிந்திக்கவில்லை. எண்ணங்களின் ஓட்டம்—பொதுவான கருத்துக்கள், அறிவு, உறுதியான நம்பிக்கைகள்—தடையின்றிப் பாய்ந்தன;

579

வானத்தில் மேகங்கள் நகர்வதைப் போல அவை அவளுக்குள் ஊடுருவிச் சென்றன; பழைய காலத்து இரவு நேர உரையாடல்களின்போது நிகழ்ந்ததைப் போலவே. அது அப்படித்தான் இருந்தது—மகிழ்ச்சியையும் விடுதலை உணர்வையும் தருவதாக அமைந்திருந்தது. அது அறிவார்ந்த அறிவு அல்ல, மாறாக இதயத்தின் அறிவு; இருவருக்கும் இடையே பகிரப்பட்ட, தகிக்கும் உணர்வு. அது இயல்பான, உடனடியான ஒன்று. இப்போது அவளுக்குள் அதே உணர்வு நிறைந்திருந்தது—மரணம் குறித்த ஒரு தெளிவற்ற, இருண்ட புரிதல்; அதை எதிர்கொள்ளும் மன உறுதி; அதன் முன்னிலையில் எழும் திகைப்பு ஏதுமற்ற நிலை. அது, அவள் இதற்கு முன் இருபது முறை இவ்வுலகில் வாழ்ந்து, எண்ணற்ற முறை யூரி ஜிவாகோவை இழந்து, அது சார்ந்த ஆழமான அனுபவ அறிவைச் சேகரித்து வைத்திருந்தது போன்ற ஒரு உணர்வாக இருந்தது; அதனால் தான், அந்தப் சவப்பெட்டிக்கு அருகே அவள் உணர்ந்ததும் செய்ததும் மிகச் சரியானதாகவும் பொருத்தமானதாகவும் அமைந்திருந்தன. 
ஆஹா, அது எத்தகையதொரு காதல்! அது சுதந்திரமானது, முன்னெப்போதும் இல்லாதது, வேறெதனோடும் ஒப்பிட முடியாதது! மற்றவர்கள் இயல்பாக ஒரு பாடலை முணுமுணுப்பதைப் போலவே அவர்களது காதலும் அமைந்திருந்தது.
தவிர்க்க முடியாத கட்டாயத்தாலோ அல்லது தவறாகச் சித்தரிக்கப்படுவது போல 'காமத்தீயில் வெந்துபோன' நிலையிலோ அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கவில்லை. அவர்களைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தும்—அவர்களுக்குக் கீழே இருந்த பூமி, தலைக்கு மேலே விரிந்திருந்த வானம், மேகங்கள் மற்றும் மரங்கள் என அனைத்தும்—அவர்கள் காதலிக்க வேண்டும் என்றே விரும்பின; அதனால்தான் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நேசித்தார்கள். ஒருவேளை, அவர்களை விட அவர்களைச் சுற்றியிருந்தவர்களே அந்தக் காதலைக் கண்டு அதிக மகிழ்ச்சி அடைந்திருக்கலாம்.....தெருவில் சந்தித்த அந்நியர்களிடம், நடைப்பயிற்சியின்போது கண்முன் விரிந்த காட்சிகளில், அவர்கள் தங்கி உரையாடிய அறைகளில்...
ஆ, அதுதான்—அதுதான் அவர்களை ஒன்றிணைத்து பிணைத்திருந்தது! எல்லையற்ற, மனதை முழுமையாக ஆட்கொள்ளும் மகிழ்ச்சியான தருணங்களிலும் கூட, அந்த மிக உயர்ந்த மற்றும் சிலிர்ப்பூட்டும் உணர்வை அவர்கள் ஒருபோதும் இழக்கவில்லை: உலகை இணைந்து வடிவமைப்பதில் உள்ள ஆனந்தம், ஒட்டுமொத்தப் பெருவெளியில் தங்கள் இடத்தைப் பற்றிய உணர்வு, அந்த முழுமையான காட்சியின் அழகோடு—பிரபஞ்சத்தோடேயே—தங்கள் இருப்பை இணைத்து உணரும் தன்மை.
அந்தப் பகிரப்பட்ட இருப்பின் மூலமாகவே அவர்கள் உயிர்வாழ்ந்தனர். அதனால்தான், இயற்கையின் மற்ற அங்கங்களை விட மனிதனை உயர்த்திப் பிடிக்கும் போக்கு—மனிதகுலத்தை அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுத்துக் கொண்டாடும் மற்றும் மனிதனை வழிபடும் அந்தப் பாணி—அவர்களுக்கு எந்த ஈர்ப்பையும் அளிக்கவில்லை. அரசியலாக மாற்றப்பட்ட ஒரு போலியான சமூக உணர்வின் கோட்பாடுகள், அவர்களுக்குப் பரிதாபகரமான, முதிர்ச்சியற்ற மற்றும் முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத செயற்கை முயற்சிகளாகவே தோன்றின. 

16
ஆகவே, மகிழ்ச்சியான மற்றும் எவ்விதச் சடங்குகளுமற்ற சாதாரண உரையாடலின் சொற்களைக் கொண்டு அவள் அவனிடம் விடைபெறத் தொடங்கினாள்—

580

அச்சொற்கள் யதார்த்தத்தின் எல்லைகளை உடைத்தெறிந்தன; துயர நாடகங்களில் வரும் பாத்திரங்களின் கூட்டுப் பாடல்கள் (choruses) மற்றும் தனி உரையாடல்களைப் (monologues) போலவே, இச்சொற்களுக்கும் நேரடிப் பொருள் ஏதுமில்லை—தீவிர உணர்ச்சியின் வெளிப்பாட்டிற்கான மரபுசார்ந்த நியாயப்படுத்தலால் மட்டுமே அங்கீகரிக்கப்படும் கவிதை, இசை மற்றும் பிற கலை மரபுகளைப் போலவே இவையும் அமைந்திருந்தன. அவளது அந்த லேசான, இயல்பான பேச்சுக்குக் காரணமான சூழலுக்கான நியாயம் அவளது கண்ணீரில் இருந்தது; அவளது சாதாரணமான, அன்றாடப் பேச்சு வார்த்தைகள் அந்தக் கண்ணீரில் மூழ்கி, அதில் நனைந்து மிதந்து கொண்டிருந்தன. கண்ணீரால் நனைந்த அந்தச் சொற்கள், அவளது மென்மையான மற்றும் வேகமான பேச்சுடன் ஒன்றிணைவது போலத் தோன்றியது—வெதுவெதுப்பான மழையில் நனைந்து பின்னிப் பிணைந்த அடர்ந்த, ஈரமான இலைகளின் ஊடே காற்று வீசும்போது எழும் சலசலப்பைப் போல. "இதோ, நாம் மீண்டும் ஒன்றாக இருக்கிறோம், யூரோчка. கடவுள் நம்மை மீண்டும் நேருக்கு நேர் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறார். இது எவ்வளவு பயங்கரமானது—சற்று யோசித்துப் பார்! என்னால் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை! இறைவா, நான் விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டே இருக்கிறேன்! யோசித்துப் பார்! இது மீண்டும் நம் குடும்பப் பரம்பரையில் நிகழ்வது, நம்முடைய சொந்த விதியின் ஒரு பகுதி. நீ பிரிந்து செல்வது, என் வாழ்வின் முடிவு. மீண்டும் ஒருமுறை, மிக முக்கியமான, மாற்றவே முடியாத ஒரு நிகழ்வு. வாழ்வின் புதிர், மரணத்தின் புதிர், மேதமையின் அழகு, ஆன்மாவைத் திறந்து காட்டுவதன் அழகு—இவைதான் நமக்குத் தெரிந்திருந்தன, புரிந்திருந்தன. ஆனால் உலகியல் சார்ந்த அற்பமான சச்சரவுகள்—உலக வரைபடத்தை மாற்றி வரைவது போன்ற விஷயங்கள்—மன்னிக்கவும், என்னை அதிலிருந்து விடுவி; அதெல்லாம் நம்மைச் சார்ந்த விஷயங்கள் அல்ல." 
"விடைபெறுகிறேன், என் மகத்தான, அன்புக்குரியவனே; என் பெருமையே, விடைபெறு; என் வேகமான, ஆழமான சிறிய ஆறே, விடைபெறு—நாள் முழுவதும் நீ எழுப்பிய அந்தச் சலசலப்பை நான் எவ்வளவு நேசித்தேன்! உன் குளிர்ந்த அலைகளுக்குள் என்னை நானே தூக்கி வீசிக்கொள்வதை எவ்வளவு விரும்பினேன்!" 
"அன்று பனி கொட்டும் அந்த வேளையில் நான் உனக்கு எப்படி விடை கொடுத்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறதா? நீ என்னை எப்படி ஏமாற்றினாய்! உன்னை விட்டுவிட்டு நான் ஒருபோதும் சென்றிருப்பேனா? ஓ, எனக்குத் தெரியும், எனக்குத் தெரியும்—என் நன்மைக்காக என்று நினைத்து, உன் விருப்பத்திற்கு மாறாகத்தான் நீ அதைச் செய்தாய். அதன் பிறகு எல்லாம் சிதைந்துபோனது. இறைவா, அந்தத் துயரக் கோப்பையிலிருந்து நான் எதையெல்லாம் பருகினேன், எதையெல்லாம் தாங்கிக்கொண்டேன்! ஆனால் உனக்கு அதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது. ஓ, நான் என்ன செய்துவிட்டேன் யூரா—நான் என்ன செய்துவிட்டேன்! நான் ஒரு பெரும் குற்றவாளி—உனக்கு அது தெரியவே தெரியாது!" ஆனால் அது என் தவறு அல்ல. அப்போது நான் மூன்று மாதங்கள் மருத்துவமனையில் இருந்தேன்—அதில் ஒரு மாதம் சுயநினைவின்றி இருந்தேன். அதன் பிறகு வாழ்க்கை முன்போலவே இல்லை, யூரா. பரிதாப உணர்வும் வேதனையும் என் ஆன்மாவை அமைதியிழக்கச் செய்கின்றன. ஆனாலும் நான் அதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை; முக்கியமான விஷயத்தை நான் வெளிப்படுத்துவதில்லை. அதை என்னால் பெயரிட்டுச் சொல்ல முடியாது; அதற்கான வலிமை எனக்கு இல்லை. என் வாழ்க்கையின் அந்தப் பகுதியை நினைக்கும்போதே, பயத்தில் என் உடல் சிலிர்க்கிறது. சொல்லப்போனால், என் மனநிலை சரியாகத்தான் இருக்கிறதா என்று எனக்கே உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாது. ஆனால், மற்றவர்கள் பலரைப் போல நான் மது அருந்துவதில்லை—அந்தப் பாதையில் நான் செல்வதில்லை—ஏனென்றால், ஒரு பெண் குடித்துவிட்டு நிற்பது என்பது எல்லாவற்றின் முடிவாகிவிடும்; அது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றுதானே?
அவள் விம்மலுடனும் மிகுந்த வேதனையுடனும் தொடர்ந்து பேசினாள். திடீரென்று, ஆச்சரியத்துடன் தலையை உயர்த்திச் சுற்றிலும் பார்த்தாள். அந்த அறை எப்போதோ மக்களால் நிறைந்திருந்தது; அங்கு கவலையும் பரபரப்பும் கலந்த சூழல் நிலவியது. அவள் அந்த இருக்கையிலிருந்து கீழே இறங்கினாள்; தள்ளாடியபடியே சவப்பெட்டியின் அருகிலிருந்து விலகிச் சென்றாள். அப்போது, ​​சிந்தாத கண்ணீரின் எஞ்சிய துளிகளையும் பிழிந்து அகற்றுவது போலத் தன் உள்ளங்கையால் கண்களைத் துடைத்து, அவற்றை தரையில் உதறினாள். 
சில ஆண்கள் சவப்பெட்டியை அணுகி, மூன்று துண்டுகளைப் பயன்படுத்தி அதைத் தூக்கினர். இறுதி ஊர்வலம் தொடங்கியது.
17

லரிசா ஃபியோடோரோவ்னா கமர்கெர்ஸ்கி (Kamergersky) அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் சில நாட்கள் தங்கினார். யெவ்கிராஃப் ஆண்ட்ரேயேவிச்சுடன் அவர் விவாதித்திருந்த ஆவணங்களைப் பிரித்தெடுக்கும் பணி அவரது பங்கேற்புடன் தொடங்கப்பட்டாலும், அது ஒருபோதும் முழுமையடையவில்லை. யெவ்கிராஃப் ஆண்ட்ரேயேவிச்சுடன் அவர் கோரியிருந்த அந்த உரையாடலும் நிகழ்ந்தது; அவரிடமிருந்து ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை அவர் அறிந்துகொண்டார். 
ஒரு நாள், லரிசா ஃபியோடோரோவ்னா வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்; அதன்பின் அவர் ஒருபோதும் திரும்பி வரவில்லை. அக்காலகட்டத்தில் தெருவில் வைத்து அவர் கைது செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும்; வடக்கே இருந்த எண்ணற்ற பொது அல்லது பெண்கள் சிறை முகாம்களில் ஒன்றில் அவர் இறந்திருக்கலாம் அல்லது எவ்விதத் தடயமும் இன்றி மறைந்திருக்கலாம்—அவர் மறக்கப்பட்டு, பின்னர் தொலைந்துபோன பதிவேடுகளில் வெறும் அடையாளம் தெரியாத ஒரு எண்ணாக மட்டுமே பட்டியலிடப்பட்டிருக்கலாம்.

 @

 பகுதி பதினாறு

நிறைவுரை

1

1943-ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம். 'குர்ஸ்க் சேலியன்ட்' (Kursk Salient) பகுதியில் ஏற்பட்ட முக்கிய முன்னேற்றம் மற்றும் 'ஓரெல்' (Orel) நகரின் விடுவிப்புக்குப் பிறகு, இருவர் தங்கள் பொதுவான ராணுவப் பிரிவை நோக்கித் தனித்தனியாகத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர்: ஒருவர் 'ஜூனியர் லெப்டினன்ட்' பதவி உயர்வு பெற்ற கார்டன்; மற்றவர் மேஜர் டுடோரோவ். கார்டன் மாஸ்கோவில் ஒரு அதிகாரப்பூர்வப் பணியை முடித்துவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்; டுடோரோவோ அதே நகரத்தில் மூன்று நாள் விடுமுறையைக் கழித்துவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்.
திரும்பும் பயணத்தில் அவர்கள் சந்தித்துக்கொண்டனர். 'செர்ன்' (Chern) என்ற சிறிய நகரத்தில் அவர்கள் இரவைக் கழித்தனர். பின்வாங்கும் எதிரிகளால் அந்தப் பகுதியே ஒரு 'பாழடைந்த மண்டலமாக' மாற்றப்பட்டு, பல குடியிருப்புகள் முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறியப்பட்டிருந்த நிலையில், இந்தச் சிறிய நகரம் மட்டும் முழுமையாக அழிக்கப்படாமல், சேதமடைந்த நிலையிலாவது எஞ்சியிருந்தது.
உடைந்த செங்கற்கள் மற்றும் பொடியாக அரைபட்ட இடிபாடுகளின் குவியல்களுக்கு நடுவே, சேதமடையாத ஒரு வைக்கோல் கொட்டகையை அவர்கள் கண்டனர்; அங்கே இருவரும் இரவு தங்கினர்.
அவர்களால் தூங்க முடியவில்லை. இரவு முழுவதும் அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தனர். விடியற்காலை சுமார் மூன்று மணியளவில், ஒருவழியாகத் தூங்கத் தொடங்கியிருந்த டுடோரோவ், கார்டனின் அசைவால் விழித்துக்கொண்டார். மென்மையான வைக்கோல் குவியலில் தண்ணீரில் மிதப்பது போலத் தடுமாற்றத்துடன் அசைந்து, கார்டன் தனது தனிப்பட்ட பொருட்களை ஒரு மூட்டையாகச் சேர்த்துக்கொண்டிருந்தார்; பின்னர், அதே தள்ளாடும் நடையுடன் வைக்கோல் குவியலின் உச்சியிலிருந்து வாசலையும் வெளியேறும் வழியையும் நோக்கி இறங்கத் தொடங்கினார்.
"எங்கே கிளம்புகிறாய்? இன்னும் அதிகாலைதானே ஆகிறது?"
"நான் ஆற்றுக்குச் செல்கிறேன். சில துணிகளைத் துவைக்க வேண்டும்."
"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? மாலைக்குள் நாம் நம் பிரிவுக்குத் திரும்பிவிடுவோம்; அப்போது துணி துவைக்கும் பொறுப்பிலிருக்கும் டாங்காவே (Tanka) புதிய துணிகளைத் தருவாளே. எதற்கு இவ்வளவு அவசரம்?"
"இதை நான் தள்ளிப்போட விரும்பவில்லை. என் உடலில் வேர்வை; துணிகளும் அழுக்காகிவிட்டன. இது ஒரு வெப்பமான காலைப் பொழுது. சட்டென்று அலசி, நன்றாகப் பிழிந்துவிட்டால், வெயிலில் அவை மிக விரைவாகக் காய்ந்துவிடும். பிறகு நான் குளித்துவிட்டு மாற்று உடை அணிந்துகொள்வேன்." "இருந்தாலும், இது அவ்வளவு சரியல்லவே. நீ ஒரு அதிகாரி—அதை நீ ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்."
"இன்னும் அதிகாலைதான். சுற்றியுள்ள அனைவரும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் ஏதோ ஒரு புதருக்குப் பின்னால் போய் வருகிறேன். யாரும் பார்க்கமாட்டார்கள். நீ போய் தூங்கு; பேசுவதை நிறுத்து. இல்லையென்றால் உன் தூக்கம் கலைந்துவிடும்."
"எப்படியும் எனக்கு இனி தூக்கம் வராது. நானும் உன்னுடன் வருகிறேன்."
அவர்கள் ஆற்றை நோக்கி நடந்தனர்; அப்போது புதிதாக உதித்த கடுமையான சூரிய ஒளியில் சூடேறத் தொடங்கியிருந்த வெண்மையான கல் இடிபாடுகளைக் கடந்து சென்றனர். பழைய தெருக்களின் நடுவே, சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் தரையிலேயே மக்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர்—அவர்கள் வியர்வையில் நனைந்து, குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தனர்; வெயிலின் தாக்கத்தால் முகம் சிவந்திருந்தது. அவர்களில் பெரும்பாலோர் வீடற்ற உள்ளூர்வாசிகள்—முதியவர்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள்; அவ்வப்போது தங்கள் படைகளிலிருந்து பிரிந்து, மீண்டும் இணைய முயலும் தனித்த 'சிவப்பு ராணுவ' (Red Army) வீரர்களும் இருந்தனர். கார்டனும் டுடோரோவும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு இடையே கவனமாக நடந்து சென்றனர்; யாரையும் மிதித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தங்கள் கால்களை உற்றுநோக்கியபடியே சென்றனர்.
"குரலைக் குறைத்துப் பேசு, இல்லையென்றால் ஊர் முழுவதையும் எழுப்பிவிடுவோம்; பிறகு—என் துணி துவைக்கும் வேலை பாழாகிவிடும்."
அவர்கள் தங்கள் இரவு நேர உரையாடலைத் தாழ்ந்த குரலில் தொடர்ந்தனர்.

2

"இது என்ன ஆறு?"
"தெரியவில்லை. நான் கேட்கவில்லை. அநேகமாக 'சுஷா' (Zusha) ஆறாக இருக்கலாம்."
"இல்லை, அது சுஷா ஆறு அல்ல. வேறொன்று."
"அப்படியானால் எனக்குத் தெரியாது." — அந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும் சுஷா ஆற்றங்கரையில்தான் நடந்தன, தெரியுமா? கிறிஸ்டினாவுக்கு (Khristina) நேர்ந்தது அதுதான்.
— ஆம், ஆனால் ஆற்றின் கீழ்ப்பகுதியில். ஓட்டத்தின் திசையில் எங்கோ ஒரு இடத்தில். திருச்சபை அவளைப் புனிதராக அங்கீகரித்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.
— அங்கே 'லாயங்கள்' (The Stables) என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு கல் கட்டிடம் இருந்தது. உண்மையில் அது ஒரு அரசுப் பண்ணையின் லாயம்—குதிரை இனப்பெருக்கப் பண்ணையின் ஒரு பகுதி—ஆனால் அந்தப் பெயர் நிலைத்து வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகிவிட்டது. அது தடிமனான சுவர்களைக் கொண்ட ஒரு பழைய கட்டிடம். ஜெர்மானியர்கள் அதை வலுப்படுத்தி, தகர்க்க முடியாத ஒரு கோட்டையாக மாற்றியிருந்தனர். அங்கிருந்து அந்தப் பகுதி முழுவதையும் துப்பாக்கி முனையில் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது, அதனால் எங்கள் முன்னேற்றம் தடைபட்டது. அந்த லாயத்தைக் கைப்பற்ற வேண்டியிருந்தது. அசாத்தியமான துணிச்சல் மற்றும் சமயோசித புத்தியுடன், கிறிஸ்டினா ஜெர்மானியப் படைகளின் எல்லைக்குள் ஊடுருவி, குதிரை லாயத்தை வெடிவைத்துத் தகர்த்தாள்; இறுதியில் உயிருடன் பிடிபட்டு, தூக்கிலிடப்பட்டாள்.
— ஏன் கிறிஸ்டினா ஓர்லெட்சோவா? டுடோரோவா இல்லையா?
— அப்போது எங்களுக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை. 1941-ஆம் ஆண்டின் கோடையில், போர் முடிந்ததும் திருமணம் செய்துகொள்வதாக நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் உறுதியளித்திருந்தோம். அதன் பிறகு, நான் மற்ற படைப்பிரிவினருடன் வெவ்வேறு இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. என் படைப்பிரிவு தொடர்ந்து இடமாற்றம் செய்யப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அந்த அலைச்சலுக்கு இடையே, அவளுடனான தொடர்பை நான் இழந்துவிட்டேன். அதன் பிறகு அவளை நான் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை. அவளுடைய வீரதீரச் செயல் மற்றும் வீரமரணம் பற்றிய செய்தியை மற்றவர்களைப் போலவே நானும் செய்தித்தாள்கள் மற்றும் படைப்பிரிவு ஆணைகள் மூலமாகவே அறிந்துகொண்டேன். அவளுக்கு இங்கே எங்காவது ஒரு நினைவுச் சின்னம் அமைப்பது பற்றிப் பேசப்படுவதாகச் சொல்கிறார்கள். மறைந்த யூரியின் சகோதரரான ஜெனரல் ஜிவாகோ, இப்பகுதியில் சுற்றுப்பயணம் செய்து அவளைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்து வருவதாகக் கேள்விப்பட்டேன்.
— அவளைப் பற்றிய விஷயத்தை நான் கிளறியதற்காக என்னை மன்னிக்கவும். இது உங்களுக்குக் கடினமானதாக இருக்கும். 
— அது விஷயமல்ல. ஆனால் நாம் வெகுநேரமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். நான் உங்களுக்கு இடையூறாக இருக்க விரும்பவில்லை. உடைகளைக் களைந்துவிட்டு, தண்ணீரில் இறங்கி உங்கள் வேலையைப் பாருங்கள். நான் ஆற்றங்கரையில் படுத்துக்கொண்டு, பற்களுக்கு இடையே ஒரு புல் தண்டை வைத்துக்கொண்டு—அதை மென்றபடி, சிந்தித்தபடி, ஒருவேளை குட்டித் தூக்கம் போட்டபடி—இருப்பேன். 
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, உரையாடல் மீண்டும் தொடர்ந்தது. 
— அப்படித் துணி துவைக்க எங்கே கற்றுக்கொண்டீர்கள்? 
— தேவைதான் ஒருவருக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும். நாங்கள்...எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை. இருந்த தண்டனை முகாம்களிலேயே மிகக் கொடூரமான ஒன்றில்தான் நான் சிக்கிக்கொண்டேன். அங்கிருந்து தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் மிகச் சிலரே. நாங்கள் வந்திறங்கிய கணமே அது தொடங்கிவிட்டது. எங்கள் குழுவினர் ரயில் பெட்டியிலிருந்து வெளியே கொண்டுவரப்பட்டோம். பனி படர்ந்த வெட்டவெளி. தொலைவில் ஒரு காடு. துப்பாக்கி முனைகளைத் தரையை நோக்கி வைத்திருந்த காவலர்கள் மற்றும் ஜெர்மன் ஷெப்பர்ட் வகை நாய்கள். அதே நேரத்தில், வேறு சில புதிய குழுக்களும் அங்கு கொண்டு வரப்பட்டன. மைதானம் முழுவதும் பரவியிருந்த ஒரு பெரிய பலகோண வடிவில் நாங்கள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டோம்; ஒருவரையொருவர் பார்க்க முடியாதபடி வெளிப்பக்கத்தை நோக்கியவாறு நின்றோம். முழங்காலிட உத்தரவிடப்பட்டது—சுற்றிப் பார்த்தால் மரணதண்டனை என்ற மிரட்டலுடன்—அதன்பின் முடிவில்லாத, அவமானகரமான வருகைப் பதிவு நடைமுறை பல மணிநேரம் நீடித்தது. அனைவரும் முழங்காலிட்ட நிலையிலேயே இருந்தோம். அதன் பிறகு நாங்கள் எழுந்தோம்; மற்ற குழுக்கள் வெவ்வேறு இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டன, ஆனால் எங்களிடம், "இதுதான் உங்கள் முகாம். எப்படி முடியுமோ அப்படித் தங்குமிடத்தை அமைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று கூறப்பட்டது. வெறும் பனி படர்ந்த திறந்தவெளி; நடுவில் "Gulag 92 Ya N 90" என்று எழுதப்பட்ட ஒரு கம்பம்—அதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.
— இல்லை, எங்களுக்கு நிலைமை எளிதாக இருந்தது. நாங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள். சொல்லப்போனால், முதல் தண்டனை முடிந்ததும் தானாகவே தொடரும் இரண்டாவது தண்டனையைத்தான் நான் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதுமட்டுமின்றி, என் மீதான குற்றச்சாட்டும் வேறு, அங்குள்ள சூழலும் வேறு. விடுதலையானதும்—முதல் முறையைப் போலவே—நான் மீண்டும் பணியில் அமர்த்தப்பட்டேன்; பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரை ஆற்றவும் அனுமதிக்கப்பட்டேன். மேலும், போருக்காக நான் அனுப்பப்பட்டபோது, ​​உங்களைப் போன்ற தண்டனைப் படை வீரராக அல்லாமல், 'மேஜர்' (Major) என்ற முழுமையான ராணுவப் பதவியுடன்தான் சென்றேன்.
— ஆம். "Gulag 92 Ya N 90" என்ற எண் கொண்ட ஒரு கம்பம்—அதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. ஆரம்பத்தில், கடும் குளிரில், தற்காலிகக் கூடாரங்களை அமைக்க நாங்கள் வெறும் கைகளாலேயே மரக்கம்புகளை உடைத்தோம். மேலும்—நம்ப முடிகிறதா?—நாங்களே படிப்படியாக எங்கள் வசதிகளை உருவாக்கிக்கொண்டோம். நாங்களே எங்கள் சிறைகளை அமைத்தோம், வேலி அமைத்துக்கொண்டோம், தனிமைச் சிறை அறைகளையும் காவல் கோபுரங்களையும் உருவாக்கினோம்—எல்லாவற்றையும் நாங்களே செய்தோம். பிறகு மரங்கள் வெட்டும் பணி தொடங்கியது. மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்தோம். மரக்கட்டைகளை நாங்களே இழுத்துச் சென்றோம்—எட்டு பேர் ஒரு பனிச்சறுக்கு வண்டியில் (sled) பூட்டிக்கொண்டு, மார்பளவு ஆழமுள்ள பனியில் புதைந்தபடியே மரக்கட்டைகளை இழுத்தோம். நீண்ட காலத்திற்குப் போர் தொடங்கியிருப்பதே எங்களுக்குத் தெரியாது; அவர்கள் அதை எங்களிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருந்தார்கள். பிறகு, திடீரென்று ஒரு வாய்ப்பு வந்தது. போர்முனையில் உள்ள தண்டனைப் படைப்பிரிவுகளில் (penal units) சேருவது; முடிவில்லாத போர்களில் உயிர் பிழைத்தால், விடுதலை கிடைக்கும். அதைத் தொடர்ந்து அடுத்தடுத்து தாக்குதல்கள்—கிலோமீட்டர் கணக்கில் மின்சாரம் பாய்ச்சப்பட்ட முள்வேலிகள், கண்ணிவெடிகள், மோர்டார் குண்டுகள் மற்றும் மாதக்கணக்கில் நீடித்த புயல் போன்ற கடுமையான துப்பாக்கிச் சூடு. அந்தப் பிரிவுகளில் எங்களை ஏன் "தற்கொலைப் படைகள்" என்று அழைத்தார்கள் என்பதில் அர்த்தம் இல்லாமல் இல்லை. நாங்கள் கடைசி ஆள் வரை வீழ்த்தப்பட்டோம். நான் எப்படி உயிர் பிழைத்தேன்? எப்படி உயிர் பிழைத்தேன்? ஆயினும்—இதை நினைத்துப் பாருங்கள்—அந்தக் கொடூரமான நரகமே, சிறை முகாமின் (concentration camp) பயங்கரங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் ஒரு பேரின்பமாகத் தெரிந்தது. அது அங்குள்ள கடுமையான சூழல்களால் அல்ல, முற்றிலும் வேறொரு காரணத்திற்காக. 
— ஆம் சகோதரா, நீங்கள் நிச்சயமாக உங்கள் பங்கிற்குத் துயரங்களை அனுபவித்திருக்கிறீர்கள். 
— அதுபோன்ற ஓர் இடத்தில், நீங்கள் வெறும் சோர்வை மட்டும் அடைவதில்லை—எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். 
— இது உண்மையிலேயே வியக்கத்தக்கது. தண்டனைக்குரிய கட்டாய உழைப்பு என்ற உங்கள் விதிக்கு முன்னால் மட்டுமல்ல, முப்பதுகளின் உங்கள் முந்தைய வாழ்க்கைக்கும் கூட—சுதந்திரமாக இருந்தபோதும், பல்கலைக்கழகப் பணி, புத்தகங்கள், பணம் மற்றும் வசதிகளுக்கு மத்தியிலும் கூட—போர் ஒரு தூய்மைப்படுத்தும் புயலாக, ஒரு புதிய காற்றின் சுவாசமாக, விடுதலையின் பெருங்காற்றாக வந்து சேர்ந்தது. 
கூட்டுப் பண்ணை முறை (collectivization) என்பது ஒரு குறைபாடுள்ள, தோல்வியடைந்த நடவடிக்கை என்று நான் நம்புகிறேன்; ஆயினும் அந்தத் தவறை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. தோல்வியை மறைக்க, மக்களைச் சிந்திக்கும் மற்றும் எடைபோடும் பழக்கத்திலிருந்து உடைத்தெறிய வேண்டியிருந்தது—அதற்கு எல்லாவிதமான மிரட்டல் முறைகளும் பயன்படுத்தப்பட்டன; இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாகப் பார்க்கவும், வெளிப்படையான உண்மைகளுக்கு எதிராக வாதிடவும் அவர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். 
அதன் விளைவாகவே யெஷோவ் (Yezhov) காலத்து பயங்கரவாதத்தின் இணையற்ற கொடுமை, நடைமுறைப்படுத்துவதற்காகவே அல்லாத ஒரு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அறிவிப்பு, மற்றும் உண்மையான தேர்தல் கோட்பாடுகள் ஏதுமற்ற தேர்தல்களின் அறிமுகம் ஆகியவை நிகழ்ந்தன. 
போர் வெடித்தபோது, ​​அதன் உண்மையான பயங்கரங்கள், உண்மையான ஆபத்துகள் மற்றும் உண்மையான மரணத்தின் அச்சுறுத்தல் ஆகியவை, புனையப்பட்ட பொய்களின் மனிதாபிமானமற்ற ஆதிக்கத்துடன் ஒப்பிடுகையில் ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தன; அவை நிம்மதியைத் தந்தன, ஏனெனில் அவை வெறும் காகிதத்தில் மட்டுமே இருந்த விதிகளின் (dead letter) மாயாஜால சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தின. 
மக்கள்—தொழிலாளர் முகாம்களில் உங்கள் நிலையில் இருந்தவர்கள் மட்டுமல்ல, உள்நாட்டிலும் போர்முனையிலும் இருந்த அனைவரும்—சுதந்திரமாக மூச்சு விட்டனர், தங்கள் நுரையீரல்களைக் காற்றால் நிரப்பினர்; உண்மையான மகிழ்ச்சி உணர்வுடன், அவர்கள் ஒரு கடுமையான போராட்டக் களத்தில்—அது உயிருக்கே ஆபத்தானதாகவும் அதே சமயம் மீட்சியைத் தருவதாகவும் இருந்தது—உற்சாகத்துடன் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டனர். 
“இந்தப் போர், புரட்சிகரமான தசாப்தங்களின் சங்கிலித்தொடரில் ஒரு தனித்துவமான கண்ணியாக அமைந்தது. அந்தப் புரட்சிகர எழுச்சியின் இயல்பிலிருந்து நேரடியாகத் தோன்றிய சக்திகள் தங்கள் காலத்தைக் கடந்துவிட்டிருந்தன.
மறைமுக விளைவுகள்—அதாவது விளைவுகளின் விளைவுகள்—தங்கள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கின.” துன்பங்களுக்கு மத்தியில் செதுக்கப்பட்ட உறுதியான குணம், செல்லம் கொஞ்சப்படாத வளர்ப்பு, வீரதீரச் செயல்பாடு, மற்றும் மாபெரும், துணிச்சலான, முன்னெப்போதும் இல்லாத செயல்களைச் செய்வதற்கான ஆயத்தம்—இவை அனைத்தும் அசாதாரணமான, வியக்கத்தக்க பண்புகள்; அவை அந்தத் தலைமுறையின் அறம் சார்ந்த மலராகத் திகழ்கின்றன.
கிறிஸ்டினாவின் தியாக மரணம், எனது காயங்கள், நாங்கள் சந்தித்த இழப்புகள் மற்றும் போருக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த ரத்தம் தோய்ந்த விலை என அனைத்தையும் மீறி, இந்த அவதானிப்புகள் எனக்குள் மகிழ்ச்சியை நிரப்புகின்றன. ஓர்லெட்சோவாவின் மரணம் சுமத்தும் பெரும் பாரத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள எனக்கு உதவுவது, அவளது இறுதிக்காலத்தையும் நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்வையும் ஒளிரச் செய்யும் அந்தத் தியாக உணர்வின் ஒளிதான். 
பாவம், நீ சொல்லொணாத் துயரங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில்தான் நான் என் விடுதலையை மீட்டெடுத்தேன்.

 அக்காலத்தில், ஓர்லெட்சோவா வரலாற்றுத் துறையில் சேர்ந்தார். அவரது கல்விசார் ஆர்வங்கள் அவரை எனது மாணவியாக மாற்றின. ஒரு சித்திரவதை முகாமில் (concentration camp) நான் அடைக்கப்பட்டிருந்த காலத்திற்குப் பிறகு, அவர் சிறுமியாக இருந்தபோதே இந்தச் சிறப்பான இளம் பெண்ணை நான் கவனித்திருந்தேன். யூரி உயிருடன் இருந்தபோதே இதைப் பற்றி நான் உங்களிடம் சொல்லியிருப்பதாக நினைக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் அவர் என் வகுப்பிற்கு வந்தார். 
அக்காலத்தில், மாணவர்கள் தங்கள் பேராசிரியர்களைப் பகிரங்கமாகக் கண்டிக்கும் அல்லது விமர்சிக்கும் வழக்கம் பரவலாகத் தொடங்கியிருந்தது. ஓர்லெட்சோவா மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அதில் ஈடுபட்டார். அவர் ஏன் என் மீது அவ்வளவு கடுமையாகப் பாய்ந்தார் என்பது இறைவனுக்குத்தான் தெரியும். அவரது தாக்குதல்கள் மிகவும் இடைவிடாததாகவும், ஆக்ரோஷமானதாகவும், நியாயமற்றதாகவும் இருந்தன; அதனால் துறையில் இருந்த மற்ற மாணவர்கள் சில சமயங்களில் எனக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுப்பார்கள். ஓர்லெட்சோவாவிடம் அற்புதமான நகைச்சுவை உணர்வு இருந்தது. ஒரு புனைபெயரைப் பயன்படுத்தி—அந்தப் பெயர் என்னை அடையாளம் காட்டும் ஒன்றாகவே இருந்தது—சுவர் இதழில் அவர் என்னை மனதாரக் கேலி செய்வார். பின்னர், தற்செயலாக ஒரு விஷயம் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது: அந்த ஆழ்ந்த விரோத உணர்வு உண்மையில் ஒரு இளம் காதலின்—நீடித்த, நீண்ட கால மற்றும் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு காதலின்—மறைமுக வெளிப்பாடுதான் என்பது தெரியவந்தது. நானும் அதற்கு ஏற்றவாறே பதிலளித்தேன். 

1941-ஆம் ஆண்டு—போர் தொடங்கிய முதல் ஆண்டு—எங்களுக்கு ஒரு அற்புதமான கோடைக்காலமாக அமைந்தது; போர் தொடங்குவதற்கு முந்தைய நாட்களிலும், போர் அறிவிக்கப்பட்ட உடனான நாட்களிலும் அது நிகழ்ந்தது. ஓர்லெட்சோவா உட்பட ஆண் மற்றும் பெண் மாணவர்களைக் கொண்ட ஒரு இளைஞர் குழு, மாஸ்கோவிற்கு வெளியே இருந்த ஒரு 'டாச்சா' (dacha) பகுதியில்—அதாவது பிற்காலத்தில் எனது இராணுவப் பிரிவு நிலைநிறுத்தப்பட்ட அதே இடத்தில்—தங்கியிருந்தது. அவர்களின் இராணுவப் பயிற்சி, புறநகர்ப் பகுதிப் படைப்பிரிவுகளின் உருவாக்கம், கிறிஸ்டினாவின் பாராசூட் பயிற்சி மற்றும் மாஸ்கோ கட்டிடங்களின் கூரைகளிலிருந்து ஜெர்மானியர்களின் முதல் வான்வழித் தாக்குதல்களுக்கு எதிரான இரவு நேரப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் எங்கள் நட்பு தொடங்கி வளர்ந்தது. அங்குதான் நாங்கள் எங்கள் நிச்சயதார்த்தத்தைக் கொண்டாடினோம் என்பதையும், ஆனால் எனது இராணுவப் பிரிவு இடமாற்றம் காரணமாக விரைவில் நாங்கள் பிரிய நேர்ந்தது என்பதையும் நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். அதன் பிறகு நான் அவரை மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை.

போரின் போக்கு எங்களுக்குச் சாதகமாக மாறியபோது—நான் இருமுறை காயமடைந்து இருமுறை மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட பிறகு—ஜெர்மானியர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் சரணடையத் தொடங்கினர். அப்போது, ​​விமான எதிர்ப்பு பீரங்கிப் பிரிவிலிருந்து இராணுவத் தலைமையகத்தின் ஏழாவது பிரிவுக்கு (Seventh Department) நான் மாற்றப்பட்டேன்; அப்பிரிவுக்கு வெளிநாட்டு மொழித் திறன் கொண்ட பணியாளர்கள் தேவைப்பட்டனர். உன்னை எப்படிக் கண்டுபிடித்தேன் தெரியுமா? கடலின் ஆழத்திலிருந்து உன்னை மேலே இழுத்து எடுத்தது போலத்தான் அது இருந்தது. அதன்பிறகு, உன்னையும் அதே இடத்திற்குப் பணிமாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று நான் பிடிவாதமாக வலியுறுத்தினேன். 

— துணிமணிகளைக் கையாளும் எழுத்தரான தான்யாவுக்கு ஓர்லெட்சோவாவை நன்றாகத் தெரியும். அவர்கள் போர்க்களத்தில் சந்தித்து நண்பர்களானார்கள். அவள் கிறிஸ்டினாவைப் பற்றி நிறையப் பேசுவாள். அந்தத் தான்யா சிரிக்கும்போது அவள் முகம் முழுவதுமே பிரகாசமாகிவிடும்—யூரியைப் போலவே; கவனித்திருக்கிறாயா? ஒரு கணம், அவளது தட்டையான மூக்கும் கூர்மையான கன்ன எலும்புகளும் மறைந்துபோய், அவள் முகம் வசீகரமாகவும் அழகாகவும் மாறிவிடும். அது ஒரு பொதுவான வகை—எங்களிடையே பரவலாகக் காணப்படுவதுதான். 
— நீ என்ன சொல்கிறாய் என்று எனக்குப் புரிகிறது. அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நான் அதை அவ்வளவாகக் கவனித்ததில்லை. 
— 'டங்கா பெசோச்செரோடோவா' (Tanka Bezocheredova) என்பது எவ்வளவு காட்டுமிராண்டித்தனமான, அருவருப்பான புனைபெயர்! எப்படியாயினும், அது உண்மையான குடும்பப் பெயர் அல்ல; அது யாரோ உருவாக்கிய, சிதைக்கப்பட்ட ஒரு சொல். நீ என்ன நினைக்கிறாய்? — ஆனால் அவள் அதற்கான விளக்கத்தையும் அளித்தாள். அவள் பெற்றோரை அறியாத, தெருவில் அலைந்து திரிந்த ஒரு சிறுமியாக இருந்தவள். ரஷ்யாவின் ஆழமான ஒரு பகுதியில்—அங்கு மொழி இன்னும் தூய்மையாகவும் கலப்படமின்றியும் இருக்கிறது—அவர்கள் அவளை *பெசோச்செயா* (bezotcheya) என்று அழைத்திருக்கலாம்; அதற்கு "தந்தை இல்லாதவள்" என்று பொருள். ஆனால் தெருவோர மக்கள்—இந்தப் பெயர் அவர்களுக்குப் புரியாததாக இருந்தாலும், ஒலிகளை உடனே உள்வாங்கி அவற்றை மாற்றியமைப்பதில் வல்லவர்கள்—அந்தச் சொல்லைத் தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப மாற்றியமைத்து, பொதுவெளியில் புழங்கும் கரடுமுரடான, அன்றாடப் பேச்சுவழக்குக்கு நெருக்கமானதாக மாற்றினர். 

3

இது காரச்சேவ் (Karachev) நகரில் நடந்தது—அந்த நகரம் தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. கோர்டனும் டுடோரோவும் செர்ன் (Chern) நகரில் இரவைக் கழித்து, அங்கு நள்ளிரவில் உரையாடிய சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு இது நிகழ்ந்தது. இங்கே, தங்கள் படையினரைச் சென்றடைய முயன்றபோது, ​​அந்த நண்பர்கள் முக்கியப் படைப்பிரிவைப் பின்தொடர்ந்து வந்த பின்வரிசைப் பிரிவுகளைச் சந்தித்தனர். 
ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக வானிலை தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தது—அது ஒரு வெப்பமான இலையுதிர் காலம். மேகங்களற்ற அடர் நீல வானத்தின் வெப்பத்தில் குளித்தபடி, ஓரியல் (Orel) மற்றும் பிரையன்ஸ்க் (Bryansk) நகரங்களுக்கு இடைப்பட்ட வளமான பகுதியான 'வ்ரின்ஷ்சினா'வின் (Vrynshchina) கறுப்பு மண், சூரிய ஒளியில் அடர் சாக்லேட் மற்றும் காபி நிறத்திலான பளபளப்பைப் பெற்றது. 
நெடுஞ்சாலையுடன் இணையும் ஒரு நேரான முக்கிய வீதி அந்த நகரத்தின் ஊடாகச் சென்றது. ஒருபுறம், கண்ணிவெடிகளால் தகர்க்கப்பட்டு வெறும் இடிபாட்டுக் குவியல்களாக மாறிய வீடுகளும், வேரோடு பிடுங்கப்பட்டுச் சிதைந்து கருகிப்போன பழத்தோட்டங்களின் எச்சங்களும் கிடந்தன. மறுபுறம், சாலைக்கு அப்பால் வெறிச்சோடிய நிலப்பரப்புகள் பரந்து விரிந்திருந்தன; இந்நகரம் அழிவுக்குள்ளாவதற்கு முன்பிருந்தே அங்கு மிகக் குறைவான கட்டுமானங்களே இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதால், அழிப்பதற்கு ஏதுமற்ற அந்த இடங்கள் தீ விபத்துகளிலிருந்தும் வெடிமருந்து வெடிப்புகளிலிருந்தும் தப்பித்திருந்தன. 
முன்பு கட்டிடங்கள் நிறைந்திருந்த அந்தப் பகுதியில், வீடிழந்த மக்கள் புகைந்து கொண்டிருந்த சாம்பல் குவியல்களைக் கிளறி, ஏதோ ஒன்றை வெளியே எடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்......மேலும், எரிந்துபோன பகுதியின் தொலைதூர மூலைகளிலிருந்து இடிபாடுகளை ஒரே இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து குவித்தனர். மற்றவர்கள் அவசரமாகத் தரைக்குக் கீழே குழி போன்ற தங்குமிடங்களை அமைத்துக்கொண்டனர்; தங்கள் இருப்பிடங்களின் மேல் சுவர்களை வலுப்படுத்த புல்வெளிக் கட்டிகளை (sod blocks) வெட்டி அடுக்கினர். எதிர்ப்புறத்தில், இன்னும் மேம்படுத்தப்படாத அந்தப் பகுதியில், கூடாரங்கள் வெண்மையாக மின்னின; பல்வேறு பின்வரிசைச் சேவைப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த லாரிகளும் குதிரை இழுக்கும் வண்டிகளும் அங்கு நெருக்கமாகக் குழுமியிருந்தன—அதாவது, தங்கள் பிரிவுத் தலைமையகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட கள மருத்துவமனைகள், மற்றும் வழிதவறி ஒன்றோடொன்று கலந்துபோய் ஒருவரையொருவர் தேடிக்கொண்டிருந்த பல்வேறு விநியோகக் கிடங்குகள், தளவாடப் பராமரிப்புப் பிரிவுகள் மற்றும் உணவு-பொருட்கள் வழங்கும் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த குழுக்கள் ஆகியவை அங்கு இருந்தன. இங்கும், மாற்றுப் படைப்பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மெலிந்த, நோயுற்ற இளம் பருவத்தினர் தங்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்துவிட்டு, சிறிது உணவு உட்கொள்ளவோ ​​அல்லது குட்டித் தூக்கம் போடவோ அமர்ந்தனர்; பின்னர், சாம்பல் நிறத் தொப்பிகளை அணிந்து, கனமான சாம்பல் நிற மேலங்கிகளைச் சுருட்டிச் சுமந்தபடி, மேற்கு நோக்கித் தளர்நடையிட்டனர்—அவர்களின் முகங்கள் சோர்வாகவும், மஞ்சள் நிறம் ஏறியும், வயிற்றுப்போக்கினால் பொலிவிழந்தும் காணப்பட்டன. தொலைவில், பாதி எரிந்து சாம்பலாகிச் சிதைந்துபோயிருந்த நகரம் தொடர்ந்து எரிந்துகொண்டிருந்தது; தாமதமாக வெடிக்கும் கண்ணிவெடிகள் புதைக்கப்பட்டிருந்த இடங்களில் அவ்வப்போது வெடிப்புகள் நிகழ்ந்தன. தோட்டங்களில் குழி தோண்டிக்கொண்டிருந்தவர்கள் அவ்வப்போது தங்கள் வேலையை நிறுத்தினர்; கால்களுக்கு அடியில் நிலத்தின் வழியாகப் பரவிய அதிர்வலை அவர்களைத் தடுத்தது. அவர்கள் குனிந்திருந்த தங்கள் முதுகை நிமிர்த்தி, மண்வெட்டித் தண்டுகளின் மீது சாய்ந்து நின்று, வெடிப்பு நிகழ்ந்த திசையை நோக்கித் திரும்பி, ஒரு கணம் ஓய்வெடுத்தபடி அந்தப் பக்கமே உற்று நோக்கினர். அங்கே, வானத்தை நோக்கி சாம்பல், கருப்பு, செங்கல் சிவப்பு மற்றும் புகை-தீ கலந்த நிறங்களில் இடிபாடுகளின் மேகங்கள் எழுந்தன—முதலில் தூண்களாகவும் நீரூற்றுகளாகவும் உயர்ந்த அவை, பின்னர் மந்தமாகவும் கனமாகவும் சுருண்டு மேலெழுந்தன; அவை விரிந்து, இறகுத் தொகுதிகளைப் போலப் பரவி, சிதறி, மீண்டும் பூமியில் வந்து விழுந்தன. பிறகு அந்தத் தொழிலாளர்கள் மீண்டும் தங்கள் வேலையைத் தொடர்ந்தனர்.
மேம்படுத்தப்படாத அந்தப் பகுதியில் இருந்த திறந்தவெளிகளில் ஒன்றின் எல்லையில் புதர்கள் வளர்ந்திருந்தன; அங்குள்ள பழைய மரங்கள் அந்த இடத்தின் மீது அடர்த்தியான நிழலைப் பரப்பியிருந்தன. இந்தத் தாவரங்கள் அந்தத் திறந்தவெளியை உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து மறைத்து, அதை ஒரு தனிமையான, குளிர்ந்த மற்றும் நிழல் நிறைந்த முற்றத்தைப் போன்ற உணர்வை அளித்தன. காட்டுக்கு நடுவே இருந்த அந்தத் திறந்தவெளியில், துணி துவைக்கும் பிரிவின் பொறுப்பாளரான தான்யா, அவளுடன் இரண்டு மூன்று சக வீரர்கள், வழியில் அவர்களுடன் இணைந்துகொண்ட பயணிகள் சிலர், மற்றும் கார்டன் மற்றும் டுடோரோவ் ஆகியோர் காத்திருந்தனர். தான்யாவையும் அவளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த படைப்பிரிவின் உடைமைகளையும் ஏற்றிச் செல்ல வரவிருந்த லாரிக்காக அவர்கள் காலை முதலே காத்திருந்தனர்.
அந்த உடைமைகள் அனைத்தும் பல பெட்டிகளில் அடைக்கப்பட்டு, திறந்தவெளியில் ஒரு குவியலாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன. தான்யா ஒரு அடி கூட விலகாமல் அவற்றைக் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தாள்; அதே சமயம், வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது அங்கிருந்து கிளம்பும் சந்தர்ப்பத்தைத் தவறவிடக்கூடாது என்பதற்காக மற்றவர்களும் அந்தப் பெட்டிகளுக்கு அருகிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தனர். 
காத்திருப்பு நீண்டுகொண்டே போனது—ஐந்து மணி நேரத்திற்கும் மேலாகிவிட்டது. காத்திருந்த அந்தக் குழுவினருக்குச் செய்வதற்கு வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. அவர்கள், உலக அனுபவம் மிக்க, விறுவிறுப்பாகப் பேசும் அந்த இளம் பெண்ணின் இடைவிடாத பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். மேஜர் ஜெனரல் ஜிவாகோவைச் சந்தித்த அனுபவத்தைப் பற்றித்தான் அவள் அப்போது அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்:
"ஓ, ஆமாம்... நேற்று... ஜெனரலை—மேஜர் ஜெனரல் ஜிவாகோவை—நேரில் சந்திப்பதற்காக நான் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். அவர் அந்த வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது கிறிஸ்டினாவைப் பற்றி விசாரித்துக்கொண்டிருந்தார்—மக்களிடம் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவளை நேரில் பார்த்தறிந்த சாட்சிகள் அவருக்குத் தேவைப்பட்டனர். நான் அவளுடைய தோழி என்று சொல்லி அவர்கள் என்னை அவருக்கு அடையாளம் காட்டினார்கள். என்னை வரவழைக்குமாறு அவர் உத்தரவிட்டார். அதனால், அவர்கள் என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் பார்ப்பதற்குச் சிறிதும் பயமுறுத்துவதாக இல்லை. அவரிடம் விசேஷமாக எதுவும் இல்லை—சாதாரண மனிதர்களைப் போலவே இருந்தார். கருமையான நிறம், கண்கள் சற்று கோணலாக இருந்தன. சரி, எனக்குத் தெரிந்த அனைத்தையும் அவரிடம் சொன்னேன். அவர் அதைக் கேட்டுவிட்டு, 'நன்றி' என்றார். பிறகு, 'நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள், உங்கள் பின்னணி என்ன?' என்று கேட்டார். இயல்பாகவே, ஆரம்பத்தில் அந்தக் கேள்விக்குத் தப்பித்துச் செல்லவே முயன்றேன்—பெருமை பேசுவதற்கு என்ன இருந்தது? வீடற்ற அனாதை—நிலைமை எப்படி இருக்கும் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்தானே. சீர்திருத்தப் பள்ளிகள், அலைந்து திரியும் வாழ்க்கை... ஆனால் அவர் விடுவதாக இல்லை; தயங்காமல் வெளிப்படையாகப் பேசுமாறு கூறினார்—வெட்கப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றார். அதனால், கூச்சத்துடன் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசத் தொடங்கி, பிறகு மனம் திறந்து பேசினேன்; அவர் தலையசைத்துக்கொண்டே இருக்க, எனக்கும் தைரியம் கூடியது. சொல்லிக்கொள்ளும்படியான ஒரு கதையே என்னிடம் இருந்தது." இதை நீங்கள் கேட்டால் நம்பவே மாட்டீர்கள்—நான் எல்லாவற்றையும் என் கற்பனையில் புனைவதாகவே சொல்வீர்கள். அவரும் அப்படித்தான் எதிர்வினையாற்றினார். நான் பேசி முடித்ததும், அவர் எழுந்து நின்று அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்கு அங்கும் இங்கும் நடந்தார். "கடவுளின் பெயரால் சொல்கிறேன்," என்றார் அவர், "எவ்வளவு அசாதாரணமான விஷயங்கள்!" பிறகு அவர் சொன்னார், "பாருங்கள், இப்போது எனக்கு நேரமில்லை. ஆனால் நான் உங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பேன்—கவலைப்படாதீர்கள், உங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து மீண்டும் வரவழைப்பேன். இப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தைக் கேட்பேன் என்று நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. விஷயங்களை அப்படியே விட்டுவிடப் போவதில்லை," என்றார் அவர். "இன்னும் சில விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது—பல்வேறு விவரங்கள் உள்ளன." "இல்லையென்றால்," என்று அவர் தொடர்ந்தார்—"யாருக்குத் தெரியும்?—ஒருவேளை நான் உங்களை என் மருமகளாகவே தத்தெடுத்துக்கொள்ளலாம்; ஒரு ஜெனரலின் மருமகள் என்ற அந்தஸ்துக்கு உங்களை உயர்த்தலாம். மேலும், உங்களுக்கு விருப்பமான எந்தப் பல்கலைக்கழகத்திலும் படிக்க உங்களை அனுப்புவேன். சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், நான் இதை உண்மையாகவேதான் சொல்கிறேன்." அவர்கள் எவ்வளவு கலகலப்பான, நகைச்சுவை உணர்வுள்ள மனிதர்களாக இருந்தார்கள்!

அப்போதுதான், போலந்து மற்றும் மேற்கு ரஷ்யாவில் பயிர் கட்டுகளை ஏற்றிச் செல்லப் பயன்படுத்தப்படும் வகையிலான, உயரமான பக்கவாட்டுச் சுவர்களைக் கொண்ட ஒரு நீண்ட, காலியான வண்டி அந்தத் திறந்தவெளிக்கு வந்து சேர்ந்தது. வண்டியின் மையக் கம்பத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்த குதிரை ஜோடியை ஒரு ராணுவ வீரர் ஓட்டி வந்தார்; பழைய சொல்லாடலில் அவரை *ஃபுர்லைட்* (furleit) என்று அழைப்பார்கள்—அதாவது குதிரை இழுக்கும் விநியோகப் படையைச் சேர்ந்த வீரர். அவர் வண்டியை அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து, வண்டியின் முன்பகுதியிலிருந்து கீழே குதித்து, குதிரைகளை அவிழ்க்கத் தொடங்கினார். தாத்யானாவையும் சில வீரர்களையும் தவிர மற்ற அனைவரும் அந்த ஓட்டுநரைச் சூழ்ந்துகொண்டு, குதிரைகளை அவிழ்க்க வேண்டாம் என்றும், அவற்றை தாங்கள் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கே ஓட்டிச் செல்லுமாறும் கெஞ்சினார்கள்......நிச்சயமாக, பணத்திற்காக அதைச் செய்யச் சொன்னார்கள். அந்தச் சிப்பாய் மறுத்துவிட்டான்; ஏனெனில், குதிரைகளையும் வண்டியையும் அப்புறப்படுத்தும் அதிகாரம் அவனுக்கு இல்லை, மேலும் அவன் தனக்கு இடப்பட்ட உத்தரவுகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியிருந்தது. பூட்டப்பட்டிருந்த கயிறுகள் கழற்றப்பட்ட குதிரைகளை அவன் எங்கோ அழைத்துச் சென்றான்; அதன்பின் அவன் திரும்பி வரவில்லை. தரையில் அமர்ந்திருந்த அனைவரும் எழுந்து, திறந்தவெளியில் விடப்பட்டிருந்த அந்த வெறுமையான வண்டியை நோக்கிச் சென்றனர். வண்டியின் வருகையாலும், ஓட்டுநருடனான பேச்சாலும் தடைபட்டிருந்த டத்யானாவின் கதைகள் மீண்டும் தொடர்ந்தன. 
"ஜெனரலிடம் என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று கார்டன் கேட்டான். "முடியுமென்றால், அதை எங்களிடமும் சொல்லுங்கள்."
"சரி, என்னால் சொல்ல முடியும் என்று நினைக்கிறேன்."
பிறகு அவள் தனது துயரமான கதையை அவர்களிடம் சொன்னாள். 

4

"சொல்வதற்கு என்னிடம் ஒரு கதை இருக்கிறது. நான் சாதாரணப் பெண் இல்லை என்று அவர்கள் சொல்வார்கள். அந்நியர்கள் அதைச் சொன்னார்களா அல்லது நானே அதை என் மனதில் வைத்துக்கொண்டேனா என்று தெரியவில்லை; ஆனால், என் தாயார் ராய்சா கோமரோவா, 'வெள்ளை மங்கோலியா'வில் (White Mongolia) தலைமறைவாக இருந்த ஒரு ரஷ்ய அமைச்சரின்—தோழர் கோமரோவின்—மனைவி என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். அந்தக் கோமரோவ் என் தந்தை அல்ல—என் உண்மையான தந்தை அல்ல என்றே நான் கருதுகிறேன். சொல்லப்போனால், நான் படிக்காத பெண்; அம்மா, அப்பா இல்லாமல் அனாதையாக வளர்ந்தவள். நான் சொல்வது உங்களுக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் எனக்குத் தெரிந்ததைத்தான் சொல்கிறேன்—என் சூழ்நிலையை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஆம். நான் இப்போது சொல்லப்போகும் விஷயங்கள்—அவை க்ருஷிட்ஸிக்கு (Krushitsy) அப்பால், சைபீரியாவின் மறுமுனையில், கோசக் (Cossack) நிலங்களுக்கு அப்பால், சீன எல்லைக்கு அருகில் நடந்தவை. எங்கள் தரப்பினர்—அதாவது 'சிவப்பு'ப் படையினர் (Reds)—அவர்களின் முக்கிய 'வெள்ளை' நகரத்தை (White city) நெருங்கத் தொடங்கியபோது, ​​அந்த அமைச்சர் கோமரோவ் அம்மாவையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் ஒரு சிறப்பு முன்னுரிமை ரயிலில் ஏற்றி அனுப்பி வைத்தார்; அம்மாவுக்கு மிகுந்த பயம், அவர்களின் துணையின்றி ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்கத் துணியவில்லை.

என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் இருப்பதே கோமரோவுக்குத் தெரியாது. நான் இந்த உலகில் இருப்பதையே அவர் அறிந்திருக்கவில்லை." அவர் நீண்ட காலம் வெளியூரில் இருந்தபோது அம்மா என்னைப் பெற்றெடுத்தார்; அந்த விஷயம் அவரிடம் யாராவது சொல்லிவிடுவார்களோ என்று அம்மாவுக்குப் பயங்கரப் பயம். அவருக்குக் குழந்தைகளைச் சுத்தமாகப் பிடிக்காது; வீட்டில் குழந்தைகள் இருந்தாலே அது ஒரு குப்பைக் கூளம் போலவும் தொல்லையாகவும் இருக்கிறது என்று கத்துவதும், கோபத்தில் காலால் தரையை மிதிப்பதுமாக இருப்பார். "என்னால் இதைச் சகித்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை!" என்று அவர் கத்துவார்.

எப்படியோ, 'சிவப்புப் படையினர்' (Reds) நெருங்கி வந்தபோது, ​​அம்மா 'மார்ஃபா'வை வரவழைத்தார். அந்த நகரத்திலிருந்து மூன்று நிலையங்கள் தள்ளி இருந்த 'நகோர்னயா' ரயில்வே சந்திப்பில் (siding) ரயில்வே கிராஸிங் காப்பாளராகப் பணிபுரிந்தவர் அவர். அந்த இடங்களின் அமைப்பைச் சொல்கிறேன்: முதலில் 'நிசோவாயா' நிலையம், அடுத்து 'நகோர்னயா' சந்திப்பு, அதன்பிறகு 'சாம்சோனோவ்ஸ்கி' கணவாய். அம்மாவுக்கு அந்தக் கிராஸிங் காப்பாளரை எப்படித் தெரியும் என்று இப்போது யோசிக்கிறேன். மார்ஃபா நகரத்திற்கு வந்து கீரை வகைகளை விற்பதும், பால் கொண்டு வருவதுமாக இருந்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஆம், அப்படித்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

விஷயம் என்னவென்றால்—எனக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒன்று அங்கே நடந்திருக்கிறது. அம்மா ஏமாற்றப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது தவறாக வழிநடத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். நிலைமை சீராகும் வரை, வெறும் இரண்டு நாட்களுக்கு மட்டும்தான் என்று சொல்லி—கடவுளுக்கே வெளிச்சம், அவர்கள் என்னவெல்லாம் சொல்லி நம்பவைத்தார்களோ—ஒரு சித்திரத்தை வரைந்து காட்டினார்கள். என்னை என்றென்றைக்குமாக அந்நியர்களிடம் ஒப்படைத்து, அவர்கள் வளர்க்கப்போகிறார்கள் என்று அவர்கள் சொல்லவில்லை. அம்மா தன் சொந்தக் குழந்தையை அப்படி சும்மா விட்டுக்கொடுத்திருக்க மாட்டார். 
சரி, அது ஒரு குழந்தையின் விதி என்று நினைக்கிறேன். "அத்தைக்கிட்ட வா, அத்தை உனக்கு இஞ்சி மிட்டாய் (gingerbread) தருவேன்; அத்தை நல்லவ, அத்தையைப் பார்த்துப் பயப்படாதே." ஆனால், அதன்பிறகு நான் எவ்வளவு விம்மி விம்மி அழுதேன், என் பிஞ்சு மனதை எவ்வளவு வேதனை வாட்டியது என்பதைப் பற்றிப் பேசாமலே இருப்பதே மேல். நான் தூக்குப் போட்டுக்கொள்ள நினைத்தேன்; என் சிறுவயதிலேயே கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடிக்கும் நிலைக்குச் சென்றுவிட்டேன். நான் அவ்வளவு சிறியவளாக இருந்தேனே. என்னை வளர்ப்பதற்காக அவர்கள் அத்தை மார்ஃபுஷாவிடம் பணம் கொடுத்திருக்க வேண்டும்—நிறையப் பணம். 
அந்தக் காப்பாளரின் வீடு வசதியானதாக இருந்தது: ஒரு பசு, ஒரு குதிரை, மற்றும் பல வகையான கோழி வகைகள் இருந்தன; ரயில்வேக்குச் சொந்தமான நிலப்பரப்பில் காய்கறித் தோட்டம் அமைக்கத் தேவையான அளவு நிலமும் இருந்தது. அதோடு, இயல்பாகவே இலவசக் குடியிருப்பு வசதியும் கிடைத்தது—ரயில் தண்டவாளத்தை ஒட்டியே அமைந்திருந்த அதிகாரப்பூர்வமான காவலாளி அறை அது. தாழ்வான பகுதியிலிருந்து வரும் ரயில்கள் அந்த மேடான பாதையில் ஏற மிகவும் சிரமப்படும்; மிகக் கஷ்டப்பட்டுத்தான் மேலே வரும். ஆனால் உங்கள் திசையிலிருந்து—அதாவது ரஷ்யாவிலிருந்து—வரும் ரயில்கள் அதீத வேகத்தை எட்டிவிடும் என்பதால், அவை கட்டாயம் பிரேக் பிடிக்க வேண்டியிருக்கும். கீழே, இலையுதிர் காலத்தில் காடு அடர்த்தி குறைந்து காணப்படும்போது, ​​'நகோர்னயா' ரயில் நிலையத்தை ஒரு தட்டில் வைக்கப்பட்ட பொருளைப் பார்ப்பது போல மிகத் தெளிவாகக் காண முடியும். 
நான் வாசிலி மாமாவை கிராமத்து வழக்கப்படி "அப்பா" என்றே அழைத்தேன். அவர் மகிழ்ச்சியான, கனிவான மனிதர்; ஆனால் எல்லோரையும் அளவுக்கு அதிகமாக நம்பிவிடும் குணம் கொண்டவர். மது அருந்தியிருக்கும்போது, ​​தன் சொந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பெரிய கூச்சலிட்டுப் பேசுவார்—"பெண் பன்றி ஆண் பன்றிக்குச் சொல்லும், ஆண் பன்றி ஊருக்கே சொல்லிவிடும்" என்ற பழமொழி உண்டல்லவா? அதுபோல, கண்ணில் படும் முதல் நபரிடமே தன் மனதிலிருப்பதை எல்லாம் கொட்டிவிடுவார். 
ஆனால், அந்தக் காவலாளியின் மனைவியை "அம்மா" என்று அழைக்கும் மனநிலை எனக்கு ஒருபோதும் வரவில்லை. ஒருவேளை என் சொந்த அம்மாவை என்னால் மறக்க முடியாமல் இருந்திருக்கலாம், அல்லது வேறு ஏதோ காரணமாகவும் இருக்கலாம்—ஆனால் மார்புஷா அத்தை பார்ப்பதற்கே மிகவும் பயங்கரமாகத் தெரிவார். ஆம். அதனால், நான் அவரை "மார்புஷா அத்தை" என்றே அழைத்தேன்.
காலம் ஓடியது. பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன—எத்தனை ஆண்டுகள் என்று சரியாக நினைவில்லை. அதற்குள், ரயில் வருவதைக் காண நான் ஓடிச் செல்லும் வழக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன். குதிரையின் பூட்டுகளைக் கழற்றுவதோ அல்லது மாட்டை அழைத்து வருவதோ எனக்குச் சாதாரணமான விஷயங்களாக இருந்தன. மார்புஷா அத்தை எனக்கு நூல் நூற்கக் கற்றுக்கொடுத்தார். வீட்டு வேலைகளைப் பொறுத்தவரை சொல்லவே வேண்டியதில்லை; தரையைப் பெருக்குவது, வீட்டைச் சீரமைப்பது, சமையல் செய்வது அல்லது மாவு பிசைவது—இவையெல்லாம் எனக்கு இயல்பான செயல்களாகிவிட்டன; அது......எல்லா வேலைகளையும் எப்படிச் செய்வது என்று எனக்குத் தெரியும். ஓ, ஒன்றைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்—நான் சிறுவன் பெத்யாவைக் கவனித்துக்கொள்வது வழக்கம். பெத்யாவுக்குக் கால்கள் மெலிந்து செயலிழந்திருந்தன; அவனுக்கு மூன்று வயது, படுக்கையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான், நடக்க முடியாது; அவனைப் பார்த்துக்கொண்டது நான்தான். இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், மார்ஃபுஷா அத்தை என் ஆரோக்கியமான கால்களை எப்படி முறைத்துப் பார்ப்பார் என்பதை நினைத்தால் இப்போதும் எனக்கு மெய்சிலிர்க்கிறது—அவரது பார்வை, "உன் கால்கள் ஏன் அப்படிச் செயலிழக்கவில்லை? பெத்யாவுக்குப் பதிலாக உனக்கு அந்தக் கால்கள் இருந்திருக்கலாமே," என்று சொல்வது போல் இருக்கும். நான்தான் அவன் மீது தீய கண்ணை வைத்து, அவன் வாழ்க்கையை நாசமாக்கியது போல அவர்கள் நினைத்தார்கள்—இந்த உலகில் எவ்வளவு குரோதமும் அறியாமையும் இருக்கிறது என்று நினைத்துப் பாருங்கள். 
இப்போது கேளுங்கள்—அது வெறும் ஆரம்பம்தான்; அடுத்து வரப்போவதைக் கேட்டால் நீங்கள் திகைத்துப்போவீர்கள்.
அது NEP (புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை) காலகட்டம்; அப்போது ஆயிரம் ரூபிள்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. வசிலி அஃபனாசியேவிச் கீழே ஒரு பசுவை விற்று இரண்டு மூட்டை நிறையப் பணத்தைச் சேர்த்திருந்தார்—அவை *கெரென்கி* என்று அழைக்கப்பட்டன... இல்லை, இருங்கள்—*லிமோனி*, அவை *லிமோனி* என்று அழைக்கப்பட்டன—மது அருந்திய பிறகு, அவர் நகோர்னயா பகுதி முழுவதும் தன் செல்வத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகக் கூச்சலிட்டபடி அலைந்தார். 
காற்று பலமாக வீசிய ஒரு இலையுதிர் கால நாள் அது; காற்று கூரையைப் பிய்த்தெறியும் வகையிலும், மக்களைத் தூக்கி வீசும் வகையிலும் இருந்தது—நீராவி எஞ்சின்களால் கூட அந்த மேடான பாதையில் ஏற முடியவில்லை, காற்று அவ்வளவு பலமாக அவற்றிற்கு எதிராக வீசியது. மேலிருந்து ஒரு வயதான பெண்மணி (தீர்த்த யாத்திரிகர்) இறங்கி வருவதைப் பார்த்தேன்; காற்று அவள் பாவாடையையும் தலைக்குட்டையையும் அங்கும் இங்கும் பலமாக அலைக்கழித்துக்கொண்டிருந்தது. 
அந்தப் பெண்மணி வயிற்றைப் பிடித்தபடி முனகிக்கொண்டே நடந்து வந்து, உள்ளே வர அனுமதி கேட்டாள். நாங்கள் அவளை பெஞ்சில் படுக்க வைத்தோம்—"ஐயோ," என்று அவள் அலறினாள், "என்னால் தாங்க முடியவில்லை, வயிற்றில் கடுமையான பிடிப்பு, என் மரண நேரம் வந்துவிட்டது." அவள் கெஞ்சினாள்: "கிறிஸ்துவின் பெயரால் சொல்கிறேன், என்னை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; நான் பணம் தருகிறேன்—பணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படமாட்டேன்." அப்பா 'உடலோய்' குதிரையைப் பூட்டி, அந்த வயதான பெண்ணை வண்டியில் ஏற்றி, எங்கள் பகுதியிலிருந்து பதினைந்து வெர்ஸ்ட் (சுமார் 16 கி.மீ) தொலைவில் இருந்த ஜெம்ஸ்ட்வோ மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். காலம் கடந்தது; அத்தை மர்ஃபுஷாவும் நானும் தூங்கத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஜன்னலுக்குக் கீழே 'உடலோய்' (Udaloy) குதிரை கனைக்கும் சத்தம் கேட்டது; எங்கள் வண்டி முற்றத்திற்குள் வந்து கொண்டிருந்தது. நேரம் மிகவும் சீக்கிரமாகத் தோன்றியது. அத்தை மர்ஃபுஷா அடுப்பில் தீயை மூட்டிவிட்டுத் தன் ஜாக்கெட்டை அணிந்துகொண்டார்; அப்பா கதவைத் தட்டும் வரை அவர் காத்திருக்கவில்லை—தானே கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறந்தார்.
அவர் தாழ்ப்பாளைத் திறந்தார், ஆனால் வாசலில் நின்றது அப்பா அல்ல—அவர் ஒரு அந்நியர்; கருமையான, பயங்கரமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு மனிதர். "அந்தப் பசுவிற்கான பணம் எங்கே இருக்கிறது என்று காட்டு. காட்டிலேயே உன் கணவனைக் கொன்றுவிட்டேன்," என்று அவர் கூறினார், "ஆனால் பணம் எங்கே என்று சொன்னால் உன்னை விட்டுவிடுகிறேன். சொல்லாவிட்டால்... உனக்கே புரியும்—அதனால் நடக்கும் விளைவுகளுக்கு என்னை குறை சொல்லாதே. என்னிடம் இழுத்தடிக்காமல் இருப்பது நல்லது. உன்னுடன் வீணடிக்க எனக்கு நேரமில்லை." 
ஐயோ கடவுளே—அன்புத் தோழர்களே, நாங்கள் எத்தகைய நிலையை அடைந்திருப்போம் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள், எங்கள் இடத்தில் உங்களை வைத்துப் பாருங்கள்! நாங்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தோம், பயத்தில் உறைந்து போயிருந்தோம்; அச்சத்தால் பேச்சற்றுப் போயிருந்தோம்—அது ஒரு பயங்கரக் கனவு போல இருந்தது! முதலாவதாக, அவர் வாசிலி அஃபனஸ்யேவிச்சைக் கொன்றிருந்தார்—அவரே அதை ஒப்புக்கொண்டார், கோடரியால் வெட்டிக் கொன்றதாகக் கூறினார். இரண்டாவது பயங்கரம் என்னவென்றால், அந்த வீட்டில் ஒரு கொள்ளையனுடன் நாங்கள் தனியாக இருந்தோம்—ஒரு கொள்ளையன் எங்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தான்; அதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை, அவன் ஒரு கொள்ளையன் தான். அந்தத் தருணத்தில், அத்தை மர்ஃபுஷா தன் சுயநினைவை முழுவதுமாக இழந்தது போல் தோன்றியது; தன் கணவன் மீதான பயத்தால் அவர் இதயம் உடைந்து போகும் நிலையில் இருந்தது. ஆனாலும் அவர் தன்னைத் திடப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது—தன் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது. 
அத்தை மர்ஃபுஷா அவர் கால்களில் விழுந்தார். "தயவுசெய்து இரக்கம் காட்டுங்கள்," என்று கெஞ்சினார், "எங்களை அழித்துவிடாதீர்கள்! உங்கள் பணத்தைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது—முற்றிலும் எதுவும் தெரியாது; நீங்கள் பேசுவதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதே இல்லை." ஆனால் அந்தச் சபிக்கப்பட்ட மனிதன் வெறும் வார்த்தைகளால் பின்வாங்கும் ஆள் அல்ல. திடீரென்று, அவர் மனதில் ஒரு யோசனை மின்னியது—அவனை ஏமாற்றி வெல்வதற்கான ஒரு வழி. "சரி, உன் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்," என்று அவள் கூறினாள். "சேகரித்து வைக்கப்பட்ட பணம் தரையடுக்குகளுக்குக் கீழே இருக்கிறது. நான் அந்தத் தரைக்கதவைத் திறக்கிறேன்—நீ கீழே இறங்கிச் செல்." ஆனால் அந்தப் பாதகன் அவளது தந்திரத்தை உடனே புரிந்துகொண்டான். "வேண்டாம்," என்றான் அவன், "வீட்டின் எஜமானியான உனக்குத்தான் அது எளிது. நீயே கீழே இறங்கிச் செல். தரையின் அடியில் போ, கூரைக்கு மேலே ஏறு—எனக்குக் கவலையில்லை—அந்தப் பணத்தை மட்டும் எனக்குக் கொண்டு வந்து கொடு. ஆனால் நினைவில் கொள்," என்று அவன் எச்சரித்தான், "என்னை ஏமாற்ற முயற்சிக்காதே; நான் சாதாரணமாகக் கையாளக்கூடிய ஆள் அல்ல." 
அதற்கு அவள், "அடக் கடவுளே, ஏன் என் மீது சந்தேகம் கொள்கிறாய்? நானே மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்திருப்பேன், ஆனால் அந்த வேலையைச் செய்யும் உடல்வலிமை எனக்கு இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, படிக்கட்டின் மேலிருந்து உனக்குப் போதுமான வெளிச்சத்தைக் காட்டுகிறேன். பயப்படாதே—நான் சொல்வது உண்மை என்பதை நிரூபிக்க, என் மகளை உன்னுடன் கீழே அனுப்புகிறேன்—அதாவது, *என்னையே* அனுப்புகிறேன்." 
அடடா—அன்பு நண்பர்களே, அதைக் கேட்டபோது எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்! "அவ்வளவுதான், என் கதை முடிந்தது" என்று நினைத்தேன். என் கண்கள் மங்கின; கால்கள் தளர்ந்து நான் கீழே விழுவது போல் உணர்ந்தேன். 
அந்தக் கொடியவன்—மின்னல் வேகத்தில்—எங்கள் இருவரையும் ஒருவிதக் கோணல் பார்வையுடன் பார்த்தான்; கண்களைச் சுருக்கி, பற்கள் தெரிய ஒரு விகாரமான புன்னகையை உதிர்த்தான். அது, "நல்ல முயற்சிதான், ஆனால் என்னை ஏமாற்ற முடியாது" என்று சொல்வது போல் இருந்தது. நான் அவளுக்குச் சொந்தமில்லை, ஒரு அந்நியரின் ரத்தம் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான்—எனவே, ஒரு கையால் பெட்டென்காவைத் தூக்கிக்கொண்டு, மறு கையால் அந்த வளையத்தைப் பிடித்துத் தரைக்கதவைத் திறந்தான். "என்னைப் பின்தொடர்," என்று கூறிவிட்டு, பெட்டென்காவுடன் ஏணியில் கீழே இறங்கி நிலத்தடிக்குள் மறைந்தான். 
அப்போது அத்தை மர்ஃபுஷாவுக்குப் புத்தி பேதலித்திருந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்—அவளுக்கு எதுவும் புரியவில்லை; அவள் ஏற்கனவே மனநிலை பிறழ்ந்த நிலையில் இருந்தாள். அந்தக் கொடியவன் பெட்டென்காவுடன் தரைக்கதவு வழியாகக் கீழே இறங்கிய உடனேயே, அவள் அந்தக் கதவை அதன் சட்டகத்தில் வேகமாக அறைந்து மூடினாள், பூட்டினாள், பிறகு அந்தத் திறப்பின் மீது ஒரு பெரிய பெட்டியைத் தள்ளி வந்து வைத்தாள். அது தனியாகத் தூக்குவதற்கு மிகவும் கனமாக இருந்ததால், உதவி கேட்பது போல அவள் என்னைப் பார்த்துத் தலையசைத்தாள். அதை உரிய இடத்தில் தள்ளிவிட்டு, பிறகு அந்தப் பெட்டியின் மீது நேராக உட்கார்ந்தாள்—அந்த முட்டாள்—தன்னைப் பற்றித் தானே பெருமிதம் கொள்வது போல. ஆனால் அவள் அந்தப் பெட்டியின் மீது உட்கார்ந்த அதே சமயம்...அவள் அங்கே அமர்ந்திருக்க, கீழே இருந்த அந்தத் கொள்ளையன் அவளை நோக்கிக் கத்தினான்—
"என்னை அமைதியாக வெளியே விடு, இல்லையென்றால் இப்போதே உன் பெட்டெங்காவைக் கொன்றுவிடுவேன்" என்று சொல்வது போலத் தரகைப் பலகைகளில் தட்டினான்.
தடிமனான பலகைகளுக்கு அப்பால் வார்த்தைகள் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை,
ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் முக்கியமல்ல. காட்டுமிருகத்தை விடவும் கொடூரமான குரலில் அவன் கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்தான்; அது எங்களுக்குள் பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.
ஆம், பெட்டெங்காவின் முடிவு நெருங்கிவிட்டதாகவே அவன் கத்திக்கொண்டிருந்தான். ஆனால்
அவளுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. அவள் சும்மா அமர்ந்து சிரித்துக்கொண்டே
என்னைப்பார்த்துக் கண் சிமிட்டினாள். "நீ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் உளறிக் கொண்டிரு,
எமெல்யா—அந்தப் பெட்டியின் மீது அமர்ந்திருப்பது நான் தான், சாவிகளும்
என் கைப்பிடிக்குள் தான் இருக்கின்றன" என்று சொல்வது போல இருந்தது அது. அத்தை மார்ஃபுஷாவைச் சமாளிக்க நான் எவ்வளவோ முயன்றேன்.
அவள் காதுகளில் கத்தினேன், பெட்டியிலிருந்து அவளைக் கீழே தள்ள முயன்றேன்,
அவளை ஒருபுறம் தள்ளிவிடவும் முயன்றேன். நான் அந்தத் தரகுக் கதவைத் திறந்து
பெட்டெங்காவைக் காப்பாற்றியாக வேண்டும். ஆனால் எந்தப் பயனும் இல்லை! அவளை நான் எப்படித்தான் சமாளிப்பது?
அவன் தொடர்ந்து தரையில் தட்டிக்கொண்டே இருந்தான்—நேரம்
கரைந்து கொண்டே போனது; ஆனால் அவளோ கண்களை உருட்டி அதையெல்லாம் அலட்சியப்படுத்தினாள்.
பிறகு—ஐயோ கடவுளே, ஐயோ கடவுளே! என் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ விஷயங்களைப் பார்த்தும் அனுபவித்தும் இருக்கிறேன், ஆனால் இப்படிப்பட்ட ஒரு பயங்கரத்தை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை; நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை, பெட்டெங்காவின்—
பாவம், அந்த இனிய, தேவதையைப் போன்ற பெட்டெங்காவின்—
அந்தச் சிறிய, பரிதாபகரமான குரல் தரையின் அடியிலிருந்து கதறுவதும் முனகுவதும் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்... அந்தச் சபிக்கப்பட்ட பாவி அவனைத் தாக்கிச் சித்திரவதை செய்து கொன்றுவிட்டான்.
நான் என்ன செய்வது? அப்போது என்னால் என்னதான் செய்ய முடியும்—
அந்த மந்தபுத்தி கொண்ட கிழவி மற்றும் அந்த கொலைகாரக்
கொள்ளையன் ஆகியோருடன்? அதே சமயம், நேரமும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இதை நினைத்த அடுத்த கணமே, ஜன்னலுக்குக் கீழே 'உடலோய்' குதிரை கனைக்கும் சத்தம் கேட்டது—ஏனென்றால், அதுவரை அது பூட்டப்பட்ட நிலையிலேயேதான் வைக்கப்பட்டிருந்தது. "வா, தானியுஷா, நல்ல மனிதர்களைத் தேடி உதவி பெற நாம் வேகமாக ஓடிச் செல்வோம்" என்று சொல்வது போல் உடலோய் கனைத்தது. நான் வெளியே பார்த்தேன்; விடியற்காலை நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. "சரி, உன் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்," என்று நினைத்தேன். "இந்த யோசனைக்கு நன்றி, உடலோய்—நீ சொல்வது சரிதான், நாம் பறந்து செல்வோம்." ஆனால் அப்படி நினைத்த அதே கணத்தில், காட்டிலிருந்து ஒரு குரல் வருவதை நான் கேட்டேன்—அல்லது கேட்டதாக எனக்குத் தோன்றியது: "பொறு, அவசரப்படாதே தானியுஷா; இதை நாம் வேறு விதமாகக் கையாளலாம்." அந்தத் காட்டில் நான் தனியாக இல்லை என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உணர்ந்தேன். அது ஒரு சேவல் கூவித் தரும் பரிச்சயமான வாழ்த்தைப் போலவும், கீழே எனக்குத் தெரிந்த ஒரு ரயில் என்ஜின் என்னை அழைப்பது போலவும் இருந்தது—அந்த என்ஜினின் விசில் சத்தத்தை வைத்து அதை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; அது எப்போதும் 'நகோர்னாயா' (Nagornaya) நிலையத்தில் நீராவி அழுத்தத்துடன் தயாராக நிற்கும். அதை "புஷர்" (pusher) என்று அழைப்பார்கள்—செங்குத்தான பாதையில் சரக்கு ரயில்களைத் தள்ளிச் செல்வதே அதன் வேலை—ஆனால் இது பயணிகள் மற்றும் சரக்கு கலந்த ரயில்; அது ஒவ்வொரு இரவும் அதே நேரத்தில் அந்த வழியாகச் செல்லும். எனவே, கீழே இருந்து அந்தப் பரிச்சயமான ரயில் என்ஜின் என்னை அழைப்பதை நான் கேட்டேன். அதைக் கேட்டதும் என் இதயம் படபடவெனத் துடித்தது. அத்தை மார்புஷாவைப் போல நானும் என் மனநிலையை இழந்துவிட்டேனா என்று எனக்குள் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது? ஏன் ஒவ்வொரு உயிரினமும், ஏன் பேசும் திறனற்ற இயந்திரம் கூட என்னிடம் தெளிவான ரஷ்ய மொழியில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது? 
ஆனால் அதைப் பற்றிச் சிந்திக்க நேரமில்லை; ரயில் ஏற்கனவே மிக அருகில் வந்துவிட்டது—யோசிக்கக்கூட அவகாசம் இல்லை. நான் அந்த விளக்கை (லாந்தர் விளக்கை) எடுத்துக்கொண்டேன்—வெளியே வெளிச்சம் அவ்வளவாக இல்லை—மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனமாக தண்டவாளத்தை நோக்கி, அதன் நடுப்பகுதிக்கு ஓடினேன்; தண்டவாளங்களுக்கு இடையே நின்று கொண்டு, அந்த விளக்கை முன்னும் பின்னும் ஆட்டினேன். என்ன சொல்வது? நான் ரயிலை நிறுத்திவிட்டேன்—நல்லவேளையாகக் காற்றின் வேகம் ரயிலின் வேகத்தைக் குறைத்து, அது மிக மெதுவாக, ஒரு மனிதன் நடக்கும் வேகத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. நான் ரயிலை நிறுத்தினேன்; எனக்குத் தெரிந்த அந்த என்ஜின் ஓட்டுநர் தனது அறையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே எட்டிப் பார்த்தார். அவர் ஏதோ கத்தினார், ஆனால் என்னால் அதைக் கேட்க முடியவில்லை—காற்றின் இரைச்சல் மிக அதிகமாக இருந்தது. நான் பதிலுக்குக் கத்தினேன்: "ரயில்வே காவல் நிலையத்தின் மீது தாக்குதல்! கொலையும் கொள்ளையும்! வீட்டிற்குள் ஒரு கொள்ளையன் இருக்கிறான்—தயவுசெய்து உதவுங்கள், தோழரே! எங்களுக்கு அவசர உதவி தேவை!" நான் இதைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, சரக்கு ரயில் பெட்டிகளிலிருந்து செம்படை வீரர்கள் ஒவ்வொருவராகத் தண்டவாளப் பகுதிக்குக் குதித்து இறங்கினர்—அது ஒரு படைவீரர்களை ஏற்றிச் செல்லும் ரயில் அல்லவா—"என்ன விஷயம்?" என்று அவர்கள் கேட்டனர். அவர்கள் குழப்பமடைந்திருந்தனர்—இரவு நேரத்தில், அடர்ந்த காட்டில், செங்குத்தான சரிவில் ரயில் நிறுத்தப்பட்டதற்கான காரணம் என்னவாக இருக்க முடியும்?
என்ன நடந்தது என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொண்டனர்; பிறகு அந்தக் கொள்ளையனை நிலவறையிலிருந்து வெளியே இழுத்து வந்தனர். அவன் பெட்டென்காவை விடவும் மெலிந்தவனாக இருந்தான்; மெல்லிய குரலில் கெஞ்சினான்: "நல்ல மனிதர்களே, கருணை காட்டுங்கள்! என்னைக் கொன்றுவிடாதீர்கள்! இனிமேல் இப்படிச் செய்யமாட்டேன்!" அவர்கள் அவனை ரயில் தண்டவாளக் கட்டைகளின் மீது இழுத்துச் சென்று, அவனது கைகளையும் கால்களையும் தண்டவாளத்தோடு சேர்த்துக் கட்டி, அவனது வயிற்றின் மீது ரயிலையே ஓட்டிச் சென்றனர்—அது ஒரு வகையான உடனடித் தண்டனை முறை. 
என் உடைகளை எடுத்துக்கொள்ளக்கூட நான் வீட்டிற்குள் செல்லவில்லை; அவ்வளவு பயத்தில் இருந்தேன். நான் அவர்களிடம் கெஞ்சினேன்: "தோழர்களே, தயவுசெய்து என்னையும் உங்களோடு அழைத்துச் செல்லுங்கள்." எனவே அவர்கள் என்னை ரயிலில் ஏற்றிக்கொண்டு அழைத்துச் சென்றனர். பின்னர்—நான் பொய் சொல்லவில்லை—வீடற்ற அலைந்து திரிந்த சிறுவர்களுடன் இணைந்து, வெளிநாடுகள் மற்றும் நம் சொந்த நாடு என உலகின் பாதிப் பகுதிகளை நான் சுற்றி வந்தேன்; நான் செல்லாத இடமே இல்லை. என் குழந்தைப் பருவத் துயரங்களுக்குப் பிறகு, என்னவொரு சுதந்திர உணர்வு, என்னவொரு மகிழ்ச்சி! நிச்சயமாக, அதில் பல சிக்கல்களும் தீமைகளும் கூட இருந்தன. ஆனால் அவை அனைத்தும் பின்னர் நடந்தவை; அந்தக் கதையை இன்னொரு சமயம் சொல்கிறேன். அப்போது, ​​ஒரு ரயில்வே அதிகாரி ரயிலிலிருந்து இறங்கி, அரசுச் சொத்தைப் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளவும், மார்ஃபுஷா அத்தையின் வாழ்க்கையைச் சீரமைக்க ஏற்பாடு செய்யவும் காவலாளியின் குடிசைக்கு வந்தார். அவர் பின்னர் மனநலக் காப்பகத்தில் மனநிலை பிறழ்ந்து இறந்துபோனதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் வேறு சிலர், அவர் குணமடைந்து மீண்டும் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினார் என்று கூறினர். 
இவற்றைக் கேட்ட பிறகு, நீண்ட நேரம் கார்டனும் டுடோரோவும் அந்தப் புல்வெளியில் அமைதியாக நடந்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது ஒரு லாரி வந்து சேர்ந்தது; அது சாலையிலிருந்து விலகி, அந்தத் திறந்தவெளிக்குள்ளே சற்று சிரமத்துடனும் கனத்துடனும் திரும்பியது. அவர்கள் லாரியில் பெட்டிகளை ஏற்றத் தொடங்கினர்.

 கார்டன் கூறினார்:
— அவள் யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா—அந்தத் தான்யா, சலவை வேலை செய்யும் பெண்? 
— ஓ, நிச்சயமாக. 
— அவளை எவ்கிராஃப் பார்த்துக்கொள்வான். — பிறகு, சிறிது அமைதிக்குப் பின் அவர் மேலும் கூறினார்: — வரலாற்றில் இது பலமுறை நிகழ்ந்திருக்கிறது. உயர்ந்த, உன்னதமான உணர்வுடன் உருவாக்கப்பட்ட விஷயங்கள் காலப்போக்கில் கரடுமுரடாகி, வெறும் பருப்பொருள் சார்ந்தவையாக மாறிவிட்டன. அப்படித்தான் கிரீஸ் ரோமாக மாறியது; அப்படித்தான் ரஷ்ய அறிவொளி இயக்கம் ரஷ்யப் புரட்சியாக மாறியது. பிளாக்கின் (Blok) அந்த வரியை எடுத்துக்கொள்—"நாங்கள், ரஷ்யாவின் பயங்கரமான ஆண்டுகளின் குழந்தைகள்"—அப்போதுதான் அந்த யுகங்களுக்கு இடையிலான வித்தியாசத்தை உன்னால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். பிளாக் அதைச் சொன்னபோது, ​​அது குறியீட்டு ரீதியாகவும் உருவகமாகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியதாக இருந்தது. அங்கு 'குழந்தைகள்' என்பது சிறுவர்களைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக மகன்கள் அல்லது வாரிசுகளை—அதாவது அறிவுஜீவி வர்க்கத்தை—குறித்தது. 'பயங்கரங்கள்' என்பவை வெறும் அச்சமூட்டும் நிகழ்வுகள் மட்டுமல்ல, அவை விதியின் கட்டாயமாகவும், பேரழிவு சார்ந்ததாகவும் இருந்தன; இவை இரண்டும் வெவ்வேறானவை. ஆனால் இப்போது, ​​குறியீட்டுத் தன்மையுடன் இருந்த அனைத்தும்

598

நேரடிப் பொருளாக மாறிவிட்டன: குழந்தைகள் என்றால் உண்மையில் சிறுவர்கள், பயங்கரங்கள் என்றால் உண்மையில் அச்சமூட்டும் நிகழ்வுகள்—இதுதான் வித்தியாசம். 

5

ஐந்து அல்லது பத்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஒரு அமைதியான கோடைக்கால மாலையில், கார்டனும் டுடோரோவும் மீண்டும் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர். அந்திப் பொழுதில் மாஸ்கோ நகரின் பரந்த காட்சியைப் பார்க்கும் வகையில், உயரமான இடத்தில் திறந்திருந்த ஜன்னல் அருகே அவர்கள் இருந்தனர். எவ்கிராஃப் தொகுத்திருந்த யூரியின் எழுத்துக்கள் அடங்கிய குறிப்பேட்டை அவர்கள் புரட்டிக்கொண்டிருந்தனர்—அந்த எழுத்துக்களை அவர்கள் பலமுறை படித்திருந்தனர், அதில் பாதியை மனப்பாடமாகவும் வைத்திருந்தனர். வாசிக்கும்போது அவர்கள் கருத்துக்களைப் பரிமாறிக்கொண்டனர், சிந்தனையில் ஆழ்ந்தனர். பாதி தூரம் வாசித்தபோதே இருள் சூழ்ந்துவிட்டது; எழுத்துக்களைப் பார்ப்பது சிரமமாக இருந்ததால், அவர்கள் ஒரு விளக்கை ஏற்ற வேண்டியிருந்தது. கீழே தொலைவில் மாஸ்கோ நகரம் விரிந்து கிடந்தது—அது அந்த எழுத்தாளரின் சொந்த ஊர், அவரது வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பாதி சம்பவங்களின் களம். ஆயினும், அந்த மாலையில் கையில் அந்தக் குறிப்பேட்டுடன் நின்றிருந்த அவர்களுக்கு, அந்நகரம் அந்த நிகழ்வுகளுக்கான வெறும் பின்னணியாக மட்டும் தோன்றவில்லை; மாறாக, ஒரு நீண்ட கதையின் மையக் கதாபாத்திரமாகவே அது தெரிந்தது—அந்தக் கதையின் முடிவை அவர்கள் இப்போது அடைந்திருந்தனர். 
போருக்குப் பிறகு எதிர்பார்த்த அறிவொளியும் விடுதலையும் வெற்றியுடன் இணைந்து வரவில்லை என்றாலும்—எதிர்பார்க்கப்பட்டவாறு—போருக்குப் பிந்தைய அந்த ஆண்டுகளில் சுதந்திரம் குறித்த ஒரு முன்னுணர்வு காற்றில் கலந்திருந்தது; அதுவே அந்த ஆண்டுகளின் ஒரே வரலாற்றுச் சாராம்சமாக அமைந்திருந்தது. ஜன்னலருகே நின்றிருந்த அந்த முதிய நண்பர்களுக்கு, ஆன்மாவின் அந்தச் சுதந்திரம் இறுதியாக வந்து சேர்ந்தது போலவும், அந்த மாலையிலேயே எதிர்காலம் கீழே உள்ள வீதிகளில் ஒரு நிதர்சனமான இருப்பைக் கொண்டிருப்பது போலவும், தாங்களே அந்த எதிர்காலத்திற்குள் அடியெடுத்து வைத்து இப்போது அதற்குள் வாழ்வது போலவும் தோன்றியது. புனிதமான அந்த நகரத்தையும், ஒட்டுமொத்த பூமியையும், இந்த மாலையைக் காணும் வரை வாழ்ந்திருந்த இக்கதையின் மாந்தர்களையும், அவர்களின் பிள்ளைகளையும் தழுவி நிற்கும் ஒரு பேரின்பமான, மென்மையான அமைதி அவர்கள் உள்ளங்களில் ஊடுருவியது; அது அவர்களை எங்கும் பரவிய மகிழ்ச்சியின் மௌன இசையில் ஆழ்த்தியது. அவர்கள் கைகளில் இருந்த அந்தப் புத்தகமும் இவை அனைத்தையும் அறிந்திருப்பது போலவும், அவர்களின் உணர்வுகளுக்குத் துணையாகவும் உறுதிப்படுத்தலாகவும் அமைந்திருப்பது போலவும் தோன்றியது.
பகுதி பதினேழு

யூரி ஜிவாகோவின் கவிதைகள்

1

ஹேம்லெட்

ஆரவாரம் அடங்கிவிட்டது. நான் மேடையில் அடியெடுத்து வைக்கிறேன்.
கதவுச் சட்டத்தின் மீது சாய்ந்தபடி,
தொலைதூர எதிரொலியில் நான் அறிய முயல்கிறேன் -
என் வாழ்நாளில் என்ன நிகழப்போகிறது என்பதை.

இரவின் இருள் என் மீது குறிவைக்கப்பட்டுள்ளது,
தங்கள் அச்சுகளில் சுழலும் ஆயிரக்கணக்கான தொலைநோக்கிகளால்.
இயலுமென்றால், அப்பா, தந்தையே,
இந்தக் கிண்ணம் என்னை விட்டு விலகிச் செல்லட்டும்.

உமது பிடிவாதமான திட்டத்தை நான் நேசிக்கிறேன்,
மேலும் இந்த வேடத்தில் நடிக்கவும் ஒப்புக்கொள்கிறேன்.
ஆனால் இப்போது வேறொரு நாடகம் அரங்கேறுகிறது,
அதனால், இம்முறை என்னை இதிலிருந்து விடுவியுங்கள்.

ஆயினும், காட்சிகளின் வரிசை முன்பே திட்டமிடப்பட்டது,
இந்தப் பாதையின் முடிவு தவிர்க்க முடியாதது.
நான் தனித்து நிற்கிறேன்; மற்ற அனைத்தும் பாசாங்கில் மூழ்கிவிட்டன.
வாழ்க்கையை வாழ்வது என்பது ஒரு வயலைக் கடந்து செல்வதைப் போன்றதல்ல.

@@@
=============================================
குளிர்கால இரவு (அது சுழன்று சுழன்று...)

அது பூமி முழுவதும் சுழன்று சுழன்று வீசியது,

தொலைதூர எல்லைகள் வரை பரவியது.

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

கோடைக்கால வெப்பத்தில் சிறு பூச்சிகள்

சுடரை நோக்கிப் பறந்து வருவது போல,

முற்றத்திலிருந்து பனித்துகள்கள் திரண்டு வந்து

ஜன்னல் சட்டத்தை மொய்த்தன.

பனிப்புயல் ஜன்னல் கண்ணாடியில்

வட்டங்களையும் அம்புகளையும் வரைந்தது.

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

ஒளியில் குளித்திருந்த கூரையின் மீது,

நிழல்கள் பரவிக்கிடந்தன:

பிணைந்த கைகள், பிணைந்த கால்கள்,

பிணைந்த விதியின் கோடுகள்.

திடீரென ஒரு சத்தத்துடன்

இரண்டு சிறிய காலணிகள் தரையில் விழுந்தன.

விளக்கிலிருந்து உருகிய மெழுகு கண்ணீரைப் போல

உடையின் மீது சொட்டியது.

வெண்மையான பனிமூட்டத்தில்

எல்லாம் மறைந்து போயின.

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

இருண்ட மூலையிலிருந்து ஒரு காற்று வீசியது,

அப்போது விருப்பத்தின் வெப்பம்

ஒரு தேவதையைப் போல, சிலுவை வடிவில்

இரண்டு இறக்கைகளை உயர்த்தியது.

பிப்ரவரி மாதம் முழுவதும் அது சுழன்றுகொண்டே இருந்தது,

மீண்டும் மீண்டும்

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.
===================================================================

@@
கெத்செமனே தோட்டம்

சாலையின் வளைவு மங்கலாக ஒளிர்ந்தது
தொலைதூர நட்சத்திரங்களின் மினுமினுப்பால். 
ஒலிவ மலைத்தைச் சுற்றிச் சென்றது அந்தச் சாலை;
அதற்குக் கீழே கிடிரோன் ஓடை ஓடியது. 

புல்வெளி பாதியிலேயே முடிவடைந்தது; 
அதற்கப்பால் பால்வெளி மண்டலம் தொடங்கியது. 
நரைத்த, வெள்ளி நிற ஒலிவ மரங்கள்
காற்றினில் காலடி எடுத்து வைக்க முயல்வது போல் தோன்றின. 

அதன் முடிவில் ஒரு தோட்டம், ஒரு நிலப்பகுதி இருந்தது. 
சுவருக்கு அப்பால் தன் சீடர்களை விட்டுவிட்டு,
அவர்களிடம் அவர் கூறினார்: "என் ஆன்மா மரண வேதனையில் ஆழ்ந்துள்ளது;
இங்கேயே தங்கி என்னுடன் விழித்திருங்கள்." 

எந்தப் போராட்டமும் இன்றி அவர் துறந்தார்—
கடன் வாங்கிய பொருட்களைத் திருப்பித் தருவது போல—
தம் சர்வ வல்லமையையும் அற்புதங்கள் செய்யும் ஆற்றலையும்,
மேலும் நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதராக மாறினார். 

இரவின் அந்தப் பரந்த வெளி இப்போது ஒரு விளிம்பாகத் தோன்றியது—
அழிவின் மற்றும் இல்லாமையின் விளிம்பாக. 
பிரபஞ்சத்தின் பரந்த வெளி உயிரற்றதாக இருந்தது,
அந்தத் தோட்டம் மட்டுமே உயிரின் இருப்பிடமாக இருந்தது.

632

மேலும், அந்த இருண்ட ஆழங்களை உற்றுநோக்கியபடி—
வெறுமையான, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத அந்த ஆழங்களை—
மரணம் எனும் இந்தக் கிண்ணம் தம்மை விட்டு விலக வேண்டும் என வேண்டிக்கொண்டு,
இரத்த வியர்வையில் நனைந்தபடி பிதாவை அவர் மன்றாடினார்.

ஜெபத்தால் அந்த மரண வேதனையைத் தணித்த பிறகு,
அவர் அந்த வேலிக்கு வெளியே வந்தார். தரையில்,
தூக்க மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சீடர்கள்,
சாலையோரப் புல்வெளியில் சாய்ந்து கிடந்தனர்.

அவர் அவர்களை எழுப்பினார்: "என் காலத்தில் வாழும் வரத்தை
ஆண்டவர் உங்களுக்கு அளித்தார், ஆயினும் நீங்கள் இங்கே உலக உணர்வின்றி கிடக்கிறீர்கள்.
மானிட மகனுக்கான நேரம் வந்துவிட்டது;
அவர் பாவிகளின் கைகளில் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கவிருக்கிறார்." அவர் பேசி முடிப்பதற்குள்ளேயே—திடீரென எங்கிருந்தோ—
அடிமைகளும் நாடோடிகளும் கொண்ட ஒரு கூட்டம் திரண்டு வந்தது:
தீப்பந்தங்கள், வாள்கள், மற்றும் யூதாஸ் முன்னால் வர,
அவன் உதடுகளில் துரோகத்தின் முத்தம் இருந்தது.

பேதுரு தன் வாளால் அந்தக் கொலையாளிகளை எதிர்த்துத் தாக்கினான்
மேலும் கூட்டத்திலிருந்த ஒருவனின் காதை வெட்டி வீழ்த்தினான். ஆனால் கேட்டேன்: "வாள்முனையால் பிணக்குகள் தீரா;
மனிதனே, உன் வாளை உறையிலிடு.

என் வழியைக் காக்க, இறக்கையுள்ள படைகளை
என் தந்தை எனக்கு அனுப்பியிருக்க மாட்டாரா?
அப்போது, ​​என் தலைமுடியைக் கூடச் சேதப்படுத்தாமல்,
என் எதிரிகள் தடயமேதுமின்றி மறைந்திருப்பார்கள்.

ஆனால் வாழ்வின் ஏடு ஒரு பக்கத்தை எட்டியுள்ளது—
புனிதமான அனைத்தையும் விட மேலான பக்கம் அது.
இப்போது எழுதப்பட்டவை நிகழ்ந்தே தீர வேண்டும்;
ஆகவே அது நிறைவேறட்டும். ஆமென்.

காலத்தின் ஓட்டம் ஒரு உவமையைப் போன்றது,
அது விரியும்போது ஒரு தீப்பொறியைப் போல எரியக்கூடும்.

633


அதன் உன்னத மாட்சிமையின் பெயரால்,
தன்னார்வத் துயருடன் நான் கல்லறையில் இறங்குவேன்.

நான் கல்லறையில் இறங்கி மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுவேன்,
மேலும்—ஆற்றில் மிதந்து செல்லும் தெப்பங்களைப் போல—
நூற்றாண்டுகள் இருளிலிருந்து என்னை நோக்கி மிதந்து வரும்;
தீர்ப்பிற்காக, ஒரு வணிகக் குழுவின் படகுகளைப் போல."