Aleph - Borges

 தி அலெஃப் (The Aleph)
ஓ கடவுளே, நான் ஒரு
சிறு ஓட்டிற்குள் (nutshell) அடைக்கப்பட்டிருந்தாலும்,
என்னை முடிவற்ற வெளியின் அரசனாகவே
கருதிக்கொள்வேன்.
— ஹாம்லெட், பாடல்
ஆனால் நித்தியம் என்பது நிகழ்காலம் அப்படியே நின்றுவிடுதலே (Standing still) என்று அவர்கள் நமக்குக் கற்பிப்பார்கள்; அதை அவர்கள் 'Nuncstans' (நன்க்ஸ்டான்ஸ்) என்று அழைக்கிறார்கள்.
ஆனால் அந்தப் பெயரையோ, அதன் பொருளையோ அவர்களோ, வேறு எவருமோ புரிந்துகொள்வதில்லை; முடிவற்ற இடப்பெருக்கத்தைக் குறிக்க 'Hicstans' (ஹிக்ஸ்டான்ஸ்) என்ற சொல்லைப் புரிந்துகொள்ளாதது போலவே இதையும் அவர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை.
— லெவியாதன், IV:46
பீட்ரிஸ் விட்டெர் (Beatriz Viter) தன் உயிரை நீத்த அந்தப் புழுக்கம் மிகுந்த காலையில்தான்—தன் நோயுடன் அவள் நடத்திய ஆக்ரோஷமான போராட்டத்திற்குப் பிறகு (அப்போராட்டத்தின் ஒரு கணத்தில் கூட அவள் உணர்ச்சிவசப்படவோ அல்லது பயப்படவோ தலைகுனிந்ததில்லை)—பிளாசா கான்ஸ்டிடியூசியோன் (Plaza Constitución) சதுக்கத்திலிருந்த இரும்பு விளம்பரப் பலகைகளில், ஏதோ ஒரு சிகரெட்டிற்கான (அவை 'Blondes' ரக சிகரெட்டுகள் என்று நினைக்கிறேன்) புதிய விளம்பரம் ஒட்டப்பட்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன். அந்தச் செய்தி எனக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தது; ஏனெனில், அந்தப் பரந்த, இடைவிடாத பிரபஞ்சம் அவளிடமிருந்து விலகிச் செல்லத் தொடங்கிவிட்டது என்பதையும், இந்த மாற்றம் அந்த முடிவற்ற மாற்றங்களின் தொடரில் வெறும் முதல் படி மட்டுமே என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். "பிரபஞ்சம் மாறலாம், ஆனால் நான் மாறமாட்டேன்," என்று ஒருவித சோகமான தற்பெருமையுடன் நான் எண்ணிக்கொண்டேன். எனது பயனற்ற பக்தி அவளை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை எரிச்சலடையச் செய்திருக்கிறது என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன்; இப்போது அவள் இறந்துவிட்ட நிலையில், அவளது நினைவிற்கு என்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக்கொள்ள என்னால் முடியும்—எந்த நம்பிக்கையும் இன்றி, அதே சமயம் எந்த அவமானமும் இன்றி. ஏப்ரல் 30 அவளது பிறந்தநாள் என்பதை நான் நினைவுகூர்ந்தேன்; அன்று 'கல்லே காரே' (Calle Garay) வீதியில் அமைந்திருந்த அவளது வீட்டிற்குச் சென்று, அவளது தந்தைக்கும், அவளது ஒன்றுவிட்ட சகோதரரான கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ டானேரிக்கும் (Carlos Argentino Daneri) எனது மரியாதையைச் செலுத்துவது ஒரு குறைபாடற்ற—ஒருவேளை மிக அவசியமான—நாகரிகச் செயல் என்று நான் கருதினேன். மீண்டும் ஒருமுறை, தளபாடங்கள், திரைச்சீலைகள் மற்றும் சிற்றுடைமைகளால் நிரம்பியிருந்த அந்தச் சிறிய வரவேற்பறையின் மங்கலான ஒளியில் நான் காத்திருப்பேன்; மீண்டும் ஒருமுறை, அவளது பல புகைப்படங்கள் மற்றும் ஓவியங்களின் நுணுக்கங்களை நான் உற்றுநோக்குவேன்: பீட்ரிஸ் விட்டெர்போ—பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில், வண்ணப்படமாக; 1921-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கார்னிவல் விழாவில் முகமூடி அணிந்திருந்த பீட்ரிஸ்; பீட்ரிஸின் முதல் நற்கருணை நிகழ்வு; ராபர்டோ அலெஸாண்ட்ரியுடனான திருமண நாளன்று பீட்ரிஸ்; விவாகரத்துக்குச் சற்றுப் பிறகு, 'ஜாக்கி கிளப்'பில் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்த பீட்ரிஸ்; டெலியா சான் மார்கோ போர்செல் மற்றும் கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ ஆகியோருடன் 'குவிலின்ஸ்' (Quilines) நகரில் பீட்ரிஸ்; விலேகஸ் ஹேடோ பரிசளித்த அந்த பெக்கினீஸ் நாயுடன் பீட்ரிஸ்; பீட்ரிஸ் நேர்முகமாகவும், முக்கால் பக்கவாட்டுத் தோற்றத்திலும், புன்னகைத்தவாறு, தன் கையைத் தன் கன்னத்தில் ஊன்றியபடி... கடந்த காலங்களில் பலமுறை நான் செய்தது போல, என் வருகையை நியாயப்படுத்த, புத்தகங்கள் எனும் எளிய காணிக்கைகளைச் சுமந்து செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இனி எனக்கு இருக்காது—அந்தப் புத்தகங்களின் பக்கங்களை, மாதங்கள் கழித்து வந்து பார்க்கும்போது அவை இன்னும் பிரிக்கப்படாமலே இருப்பதை அறிய நேரிடக்கூடாது என்பதற்காகவே, அவற்றின் பக்கங்களை வெட்டிப் பிரிக்கும் கலையை நான் கடைசியில் கற்றுக்கொண்டேன்.
1929-ஆம் ஆண்டில் பீட்ரிஸ் விட்டர் இவ்வுலகை நீத்தாள்; அதிலிருந்து, ஏப்ரல் 30-ஆம் தேதி வரும்போதெல்லாம், அவளுடைய வீட்டிற்குச் செல்லாமல் அந்த நாளைக் கழிய நான் அனுமதித்ததே இல்லை. முதல் முறை சென்றபோது, ​​நான் சரியாக ஏழே கால் மணிக்குச் சென்றடைந்து, சுமார் இருபத்தைந்து நிமிடங்கள் அங்கே தங்கியிருந்தேன்; ஒவ்வொரு ஆண்டும் நான் சற்று தாமதமாகச் செல்வதும், சற்று அதிக நேரம் தங்குவதும் வழக்கமாயிற்று; 1933-ஆம் ஆண்டில், ஒரு பெருமழை எனக்குத் துணையாக வந்தது; அதனால் அவர்கள் என்னை இரவு உணவிற்குத் தங்கும்படி கேட்க நேர்ந்தது. இயல்பாகவே, அந்தச் சிறந்த முன்னுதாரணத்தை நான் வீணாக விடவில்லை; 1934-ஆம் ஆண்டில், இரவு எட்டு மணி கடந்த சில நிமிடங்களில், சாண்டா ஃபே பகுதியிலிருந்து வாங்கி வந்த ஒரு அருமையான இனிப்புப் பண்டத்துடன் நான் அங்கே சென்றேன்; அதனால் நான் இரவு உணவிற்கு அங்கே தங்கியது முற்றிலும் இயல்பான ஒன்றாகவே அமைந்தது. இப்படியாகத்தான், அந்தத் துயரம் நிறைந்ததும், வீணான காம உணர்வுகள் மேலோங்கியதுமான நினைவு நாட்களில், கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ டானேரியின் அந்தரங்க நம்பிக்கைகளை நான் படிப்படியாகப் பெறும் வாய்ப்பைப் பெற்றேன்.
பீட்ரிஸ் உயரமானவள், மென்மையான உடல்வாகு கொண்டவள், மிகச் சிறிதளவு கூன் விழுந்தவள்; அவளுடைய நடையில் (இந்த முரண்பட்ட சொற்பிரயோகத்தை நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும் என்றால்) ஒரு வகையான 'நளினமான தடுமாற்றம்' இருந்தது—மிகச் சிறிய அளவிலான தயக்கமோ அல்லது நடுக்கமோ அதில் இழையோடியிருந்தது. கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோவோ, இளஞ்சிவப்பு நிறமும், பருத்த உடலும், நரைத்த முடியும் கொண்ட, நேர்த்தியான முகத்தோற்றம் வாய்ந்த ஒரு மனிதர். நகரத்தின் தெற்குப் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள, எவருக்கும் புரியாத ஒரு நூலகத்தில் அவர் ஏதோ ஒரு கீழ்நிலை அதிகாரப் பதவியை வகித்து வருகிறார்; அவர் அதிகாரத் தோரணை கொண்டவர் என்றாலும், உண்மையில் எவ்விதச் செயல்திறனும் அற்றவர்; மிகச் சமீப காலம் வரை, இரவுகளையும் விடுமுறை நாட்களையும் வீட்டிலேயே கழிப்பதில் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டி வந்தார். இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முந்தையதாக இருந்தாலும், இத்தாலியப் பாரம்பரியமும், இத்தாலியர்களுக்குரிய அந்தத் தாராளமான சைகை மொழிகளும் இவரிடம் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன. இவருடைய சிந்தனை ஓட்டம் இடைவிடாதது, உணர்ச்சிமயமானது, பல்துறை சார்ந்ததாகத் தோன்றுவது—ஆனால் முற்றிலும் அர்த்தமற்றது. பயனற்ற ஒப்புமைகளும், தேவையற்ற மனத்தடுமாற்றங்களும் இவரிடம் நிறைந்துள்ளன. பீட்ரிஸைப் போலவே, இவருக்கும் பெரிய, அழகான, மெல்லிய விரல்களைக் கொண்ட கைகள் அமைந்துள்ளன. சில மாதங்களுக்கு, பால் ஃபோர்ட் (Paul Fort) குறித்த ஒரு வெறித்தனமான ஈர்ப்பிற்கு அவன் ஆட்பட்டிருந்தான்; ஃபோர்ட்டின் கவிதைப்பாடல்களை விடவும், 'எக்காலத்தும் களங்கப்பட முடியாத ஒரு பெருமை' குறித்த கற்பனையே அவனை அதிகம் ஈர்த்திருந்தது. "அவன்தான் 'அழகிய பிரான்ஸின்' (la belle France) கவிஞர்களுக்கெல்லாம் இளவரசன்," என்று அவன் ஒருவித மமதையுடன் கூறுவான். "நீ அவனைத் தாக்குவது வீண் முயற்சி; உன்னால் அவனை ஒருபோதும் நெருங்க முடியாது—உன் அம்புகளிலேயே மிகவும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்தவை கூட அவனைத் தீண்ட முடியாது."
1941-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 30-ஆம் தேதி, நான் எனது அன்பளிப்புடன் கூடுதலாக ஒரு பாட்டில் உள்நாட்டு பிராந்தியையும் (brandy) சேர்த்து வழங்கும் உரிமையை எடுத்துக்கொண்டேன்.
கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ அதைச் சுவைத்துப் பார்த்து, அது "சுவாரஸ்யமாக" இருப்பதாகக் கருத்துத் தெரிவித்தான்; பின்னர், சில கோப்பைகள் பருகியதும், நவீன மனிதனைப் போற்றிப் பேசும் ஒரு விளக்கவுரையைத் தொடங்கினான்.
"நான் அவனை இப்படிச் சித்திரிக்கிறேன்," என்று, சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு உற்சாகத்துடன் அவன் கூறினான்: "ஒரு பெரிய நகரத்தின் கண்காணிப்புக் கோபுரத்தில் இருப்பது போல, அவன் தன் படிக்கும் அறையில் அமர்ந்திருக்கிறான்; அவனைச் சுற்றித் தொலைபேசிகள், தந்தி இயந்திரங்கள், ஒலிப்பதிவுக் கருவிகள், அதிநவீன வானொலி-தொலைபேசி மற்றும் திரைப்பட-ஒளிப்படக் கருவிகள், கலைச்சொல் அகராதிகள், நாட்காட்டிகள், கால அட்டவணைகள் மற்றும் செய்திக்குறிப்புகள் என அனைத்தும் சூழ்ந்திருக்கின்றன..."
இத்தகைய வசதிகள் அனைத்தும் ஒருவனிடம் இருக்கும்போது, ​​அவன் பயணம் செய்வது என்பது தேவையற்ற ஒரு செயல் என்று அவன் குறிப்பிட்டான்; நமது இந்த இருபதாம் நூற்றாண்டு, 'முஹம்மது நபியும் மலையும்' குறித்த பழங்கதையைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டுவிட்டது என்றும்—இக்காலத்தில் மலைகளே நவீன முஹம்மதுவைத் தேடி வருகின்றன என்றும் அவன் கூறினான்.
அவனது இந்தக் கருத்துக்கள் எனக்கு மிகவும் அறிவீனமானவையாகத் தோன்றின; மேலும், அவை வெளிப்படுத்தப்பட்ட விதம் மிகவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், ஆடம்பரமானதாகவும் இருந்தது. எனவே, அந்தக் கருத்துக்களை நான் உடனடியாக 'இலக்கியம்' என்ற வகையோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தேன். "ஏன்," என்று நான் அவனிடம் கேட்டேன், "இந்தக் கருத்துக்களை நீயே எழுத்து வடிவில் வடிக்கக்கூடாது?"

கீழே?
எதிர்பார்த்தபடியே, தான் ஏற்கனவே கீழே வந்துவிட்டதாக அவன் பதிலளித்தான்;
அவையும், அதே அளவு புதுமையான மற்றவையும், அவன் பல ஆண்டுகளாக, காதைப் பிளக்கும் ஆரவாரமின்றியும், முறையீடின்றியும் உழைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு கவிதையின், சகுனப் பாடல், முன்னுரைப் பாடல், அல்லது சுருக்கமாக முன்னுரைப் பாடலில் பெரும் பங்கு வகித்தன; அவன் எப்போதும் உழைப்பு மற்றும் தனிமை என்ற அந்த இரட்டை ஊன்றுகோல்களைச் சார்ந்திருந்தான்.
முதலில் அவன் கற்பனையின் வெள்ளக் கதவுகளைத் திறப்பான், பின்னர் மெருகேற்றும் சக்கரத்தை நோக்கிச் செல்வான்.
அந்தக் கவிதைக்கு 'பூமி' என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தது; அது நமது சொந்த நீர்க்கோளத்தின் வர்ணனையை மையமாகக் கொண்டிருந்தது, மேலும், நிச்சயமாக, அழகிய விலகல்களாலும் நேர்த்தியான விளிப்புகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
ஒரு சிறு பகுதியையாவது, அதுவும் ஒரு சிறு பகுதியையாவது, எனக்கு வாசித்துக் காட்டும்படி நான் அவனிடம் கெஞ்சினேன். அவன் ஒரு மேசை இழுப்பறையைத் திறந்து, ஜுவான் கிரிசோஸ்டோமோ லஃபினூர் நூலகத்தின் கடிதத் தலைப்பு முத்திரையிடப்பட்டிருந்த உயரமான காகிதக் கட்டுகளை வெளியே எடுத்து, பெருமிதத்துடன் பின்வருமாறு வாசித்தான்: "கிரேக்கர்களைப் போலவே, மனிதனின் நகரங்களையும் அவனது புகழையும், படைப்புகளையும், பல்வேறு ஒளிமயமான நாட்களையும், பசியையும் நான் கண்டிருக்கிறேன்; நான் எந்த உண்மையையும் அழகுபடுத்துவதில்லை, எந்தப் பெயரையும் திரிப்பதில்லை, ஏனெனில் நான் விவரிக்கும் இந்தப் பயணம்... என் அறையைச் சுற்றியே உள்ளது."

"எல்லா கோணங்களிலிருந்தும் சுவாரஸ்யமான ஒரு செய்யுள்," என்றான் அவன். முதல் வரி, கற்றறிந்தோர், கல்வியாளர், கிரேக்க அறிஞர் ஆகியோரின் பாராட்டைப் பெறுகிறது—இருப்பினும், மக்கள் கருத்தின் கணிசமான பகுதியாக இருக்கும் அந்தப் போலி அறிஞர்களின் பாராட்டைப் பெறாமல் இருக்கலாம். இரண்டாவது, ஹோமரிலிருந்து ஹெசியோட் வரை நகர்கிறது (பிரகாசமான புதிய கட்டிடத்தின் வாசலிலேயே, உபதேசக் கவிதையின் தந்தைக்குச் செலுத்தப்படும் மறைமுகமான மரியாதை), வேதத்திலிருந்து அதன் வம்சாவளியைக் கண்டறியக்கூடிய ஒரு நுட்பத்திற்குப் புத்துயிர் அளிக்கிறது—அதாவது, எண்ணுதல், தொகுப்பு அல்லது திரட்டுதல். மூன்றாவது—பரோக் பாணியா? சீரழிந்ததா? தூய்மையான மற்றும் வெறித்தனமான வடிவ வழிபாடா?—இரட்டை அரைவரிகளைக் கொண்டுள்ளது; நான்காவது, வெட்கமின்றி இருமொழியில் அமைந்து, விளையாட்டுத்தனத்தின் பரந்த கவர்ச்சிகளை உணரக்கூடிய ஒவ்வொரு ஆன்மாவின் நிபந்தனையற்ற ஆதரவையும் எனக்கு உறுதியளிக்கிறது. அதன் அசாதாரணமான எதுகையைப் பற்றியோ, அல்லது பாண்டித்தியமோ முரட்டுத்தனமோ இன்றி, உள்ளடக்க அனுமதிக்கும் புலமையைப் பற்றியோ நான் எதுவும் கூறப்போவதில்லை. நான்கு வரிகளுக்குள், முப்பது நூற்றாண்டுகளின் செறிவான இலக்கியத்தை உள்ளடக்கிய மூன்று ஆழ்ந்த புலமைமிக்க குறிப்புகள்: முதலாவது ஒடிஸி, இரண்டாவது வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ், மற்றும் மூன்றாவது சவோயார்டின் இறகுகளின் கேளிக்கைகளால் நம்மை மகிழ்விக்கும் அந்த அழியாத சிறு கவிதை— மீண்டும் ஒருமுறை, உண்மையான நவீன கலைக்கு சிரிப்பின் மருந்தும், ஸ்கெர்ஸோவும் தேவை என்பதை நான் உணர்கிறேன். அதில் சந்தேகமில்லை— கோல்டோனி சொன்னது சரிதான்! கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ எனக்கு வேறு பல பத்திகளை வாசித்துக் காட்டினார், அவை அனைத்தும் அவரிடமிருந்து அதே அளவு மிகுந்த பாராட்டையும் கருத்தையும் பெற்றன. அவற்றில் நினைவில் கொள்ளத்தக்க எதுவும் இல்லை; முதல் பத்தியை விட அவை மிகவும் மோசமானவை என்று கூட என்னால் மதிப்பிட முடியவில்லை. முயற்சி, மன உறுதி மற்றும் தற்செயல் ஆகியவை அவற்றின் உருவாக்கத்தில் ஒன்றுசேர்ந்திருந்தன; டானேரி அவற்றுக்குக் கூறிய நற்பண்புகள் பிற்காலச் சிந்தனைகளாக இருந்தன. கவிஞரின் உழைப்பு கவிதையில் இல்லை, மாறாக கவிதையை வியக்க வைப்பதற்கான காரணங்களைக் கண்டுபிடிப்பதில்தான் இருந்தது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். இயல்பாகவே, அந்தப் பிற்காலப் படைப்பு டானேரிக்காகக் கவிதையை மாற்றியமைத்தது, ஆனால் வேறு யாருக்காகவும் மாற்றியமைக்கவில்லை. அவருடைய வாய்மொழி வெளிப்பாடு மிகையானதாக இருந்தது; அவரது யாப்பியல் தடுமாற்றம், மிகச் சில சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர, அந்த மிகைத்தன்மையைக் கவிதைக்குள் கடத்துவதிலிருந்து அவரைத் தடுத்தது.¹
[¹என் வாழ்நாளில் ஒரே ஒரு முறைதான், மைக்கேல் டிரேட்டன் இங்கிலாந்தின் விலங்குகள், தாவரங்கள், நீர்நிலைகள், மலைப்பகுதிகள், இராணுவ மற்றும் மடாலய வரலாற்றைப் பதிவுசெய்திருந்த புவியியல் காவியமான பாலிஆல்பியனின் பதினைந்தாயிரம் பன்னிரு அசைகளை ஆராய எனக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது—ஆனால் டிரேட்டனின் பிரம்மாண்டமான, அதே சமயம் வரையறுக்கப்பட்ட படைப்பு, கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோவால் கருத்தரிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் முயற்சியை விடக் குறைவான சலிப்பைத் தரும் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்.]
முழு கிரகத்தையும் கவிதையாக்க அவர் முன்மொழிந்தார்; 1941-ஆம் ஆண்டிற்குள், அவர் ஏற்கெனவே குயின்ஸ்லாந்து மாநிலத்தின் பல ஹெக்டேர் நிலத்தையும், ஓப் நதியின் ஒரு கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான பகுதியையும், வெராக்ரூஸுக்கு வடக்கே இருந்த ஒரு எரிவாயு ஆலையையும், கான்செப்சியன் திருச்சபையின் முன்னணி வணிக நிறுவனங்களையும், பெல்கிரானோவில் உள்ள காலே ஒன்ஸ் டி செப்டெம்ப்ரேயில் இருந்த மரியானா கம்பசேரஸ் டி அல்வியரின் மாளிகையையும், புகழ்பெற்ற பிரைட்டன் மீன் காட்சியகத்திற்கு அருகில் இருந்த ஒரு துருக்கிய குளியல் அறையையும் தன் ஓவியங்களால் அலங்கரித்திருந்தார். அவர் தனது கவிதையின் ஆஸ்திரேலியப் பகுதியிலிருந்து சில கடினமான பகுதிகளை எனக்கு வாசித்துக் காட்டினார்; அவருடைய நீண்ட, வடிவமற்ற அலெக்சாண்ட்ரைன் கவிதைகளில் முன்னுரையின் ஒப்பீட்டு பரபரப்பு இல்லை. இருப்பினும், மோசமான கவிஞர்களை அவர் கடுமையாகச் சாடிய ஒரு நையாண்டிக் கவிதையிலிருந்து இந்த வரிகள் எனக்கு நினைவிருக்கிறது: "இவன் கவிதைக்குப் புலமை எனும் கவசத்தை அணிவிக்கிறான்; அவனோ, கோலாகலமான ஆடம்பரத்துடனும் ஆர்ப்பாட்டத்துடனும் அணிகிறான்." இருவரும் தங்கள் அபத்தமான கொடிகளைப் பயனற்று வீசுகிறார்கள்,
பாவப்பட்டவர்கள்,
உன்னதமான காரணியை—அதன் பேரழகை!

அவர் அசைக்க முடியாத மற்றும் சக்திவாய்ந்த எதிரிகளின் படையை உருவாக்கி விடுவாரோ என்ற கவலையின் காரணமாகத்தான், அவர் அச்சமின்றி கவிதையை வெளியிடவில்லை என்று என்னிடம் கூறினார்.
இதைக் கேளுங்கள். வழக்கமான வழிகாட்டிப் பலகையின் வலதுபுறம்

(வடக்கு-வடமேற்கிலிருந்து வருகிறது—சொல்ல என்ன அவசியம்?)
சலிப்படைந்த ஒரு எலும்புக்கூடு கொட்டாவி விடுகிறது—நிறமா? வானத்து முத்து நிறம்.—
எலும்புக் கூடம் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஆட்டுக்கொட்டிலுக்கு வெளியே.

"இரண்டு துணிச்சலான அபாயங்கள்!" அவன் பெருமிதத்துடன் கூச்சலிட்டான், "பேரழிவின் வாயிலிருந்து மீட்கப்பட்டேன்,
வெற்றியால் என்று நீ முணுமுணுப்பதைக் கேட்க முடிகிறது! நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஒன்று, 'வழக்கம்' என்ற அடைமொழி, 'நெடுஞ்சாலை' என்பதன் ஒத்த சொல்லை ஒரு பெயரடையாக மாற்றும்போது, ​​ஜார்ஜிக்ஸோ அல்லது நம்முடையதோ புகழடையாத, ஒரு மேய்ச்சல் மற்றும் கிராமிய இயல்புடைய அந்த வேலைகளில் உள்ளார்ந்த தவிர்க்க முடியாத சலிப்பை இடைவழியில் குறிப்பிடுகிறது. 
...வேறெவரும் இவ்வளவு வெளிப்படையாகவும், எவ்விதச் சுற்றிவளைத்துப் பேசலும் இன்றியும் ஒப்புக்கொள்ளத் துணிந்ததே இல்லை. இரண்டாவதாக, முதலாவதைக் கவித்துவ நயத்துடன் சுட்டிக்காட்டும் வகையில், 'சலிப்புற்ற எலும்புக்கூடு ஒன்று கொட்டாவி விடுகிறது' (Yawns a bored skeleton) எனும் அந்த அழுத்தமான, உரைநடைத்தன்மை வாய்ந்த சொற்றொடர் அமைகிறது. நுணுக்கம் பார்ப்பவர்கள் இச்சொற்றொடரை, எவ்விதச் சடங்குகளுமின்றித் தங்கள் இலக்கிய உலகிலிருந்து விலக்கிவைக்க விரும்புவர்; ஆனால், முதிர்ந்த ரசனை கொண்ட விமர்சகரோ, இதைத் தன் உயிரினும் மேலாகப் போற்றி ஏற்பார். சொல்லப்போனால், அந்த முழு வரியுமே 24 காரட் தங்கத்திற்கு இணையான மதிப்புடையது. அந்த வரியின் இரண்டாம் பாதி, வாசகருடன் மிக உயிரோட்டமானதொரு உரையாடலைத் தொடங்குகிறது; அது வாசகரின் ஆர்வத்தைத் தூண்டி, அவர் வாயிலாக ஒரு கேள்வியை எழுப்பி, பின்னர்... இதோ பாருங்கள்... அந்தக் கேள்விக்கு அதே கணமே பதிலும் அளித்துவிடுகிறது. 'வானத்து முத்து' (sky-pearly) எனும் அந்தச் சொல்விளையாட்டைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அழகிய சித்திரம்போன்ற அந்தப் புதுச்சொல், ஆஸ்திரேலிய நிலப்பரப்பின் மிக முக்கியமான அம்சமான 'வானத்தை' நுட்பமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்தச் சுட்டிக்காட்டல் இல்லாவிடில், அந்தச் சித்திரத்தின் வண்ணங்கள் மிகவும் இருண்டுபோயிருக்கும்; வாசகரும், 'கருமையானதும் குணப்படுத்த முடியாததுமானதொரு துயரத்தால்' தன் ஆன்மா ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டு, புத்தகத்தை மூடிவைக்க நேர்ந்திருக்கும்.
நள்ளிரவு வேளையில், நான் அவரிடமிருந்து விடைபெற்றேன்.
அதற்குப் பிந்தைய இரண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் கழித்து, டானேரி எனக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தார்; என் வாழ்நாளில் அல்லது அவர் வாழ்நாளில், அவர் என்னை அழைப்பது அதுவே முதல்முறை என்று நான் கருதுகிறேன். மாலை நான்கு மணிக்குச் சந்திக்குமாறு அவர் பரிந்துரைத்தார்; "அருகிலுள்ள ஒரு 'சலூன்-பார்' (salon-bar) விடுதியில் நாம் இருவரும் இணைந்து 'தெய்வங்களின் பாலை' (மதுவை) அருந்தலாம்," என்றார். "அந்த விடுதியை, என் மதிப்பிற்குரிய வீட்டு உரிமையாளர்களான திருவாளர்கள் ஜுனினோ மற்றும் ஜுங்ரி ஆகியோர், அந்தத் தெருமுனையில் திறக்கும் அரிய வணிகத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் அமைத்துள்ளனர்," என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். "இது, நீங்கள் அவசியம் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு காஃபி இல்லம்." அவரைச் சந்திக்க நான் ஒப்புக்கொண்டேன்—ஆனால் உற்சாகத்தைவிட, ஒருவித கையறு நிலையுடனேயே. எங்களுக்கு அமர ஒரு மேசையைக் கண்டுபிடிப்பது கடினமாக இருந்தது; இடைவிடாத நவீனத்துவத்துடன் திகழ்ந்த அந்த "சலூன்-பார்" (salon-bar), நான் எதிர்பார்த்திருந்ததைவிடச் சற்று குறைவாகவே பயங்கரமாக இருந்தது. அருகிலிருந்த மேசைகளில் அமர்ந்திருந்த உற்சாகம் பொங்கிய வாடிக்கையாளர்கள், Zunino மற்றும் Zungri ஆகியோரால் முதலீடு செய்யப்பட்ட பெரும் தொகைகளைப் பற்றி, ஒரு கணம் கூடத் தயங்காமல் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர். அந்த நிறுவனத்தின் விளக்கு அமைப்பில் செய்யப்பட்டிருந்த ஏதோ ஒரு புதுமையைக் கண்டு Carlos Argentino வியப்படைவது போல நடித்தார் (அந்தப் புதுமையைப் பற்றி அவருக்கு முன்பே தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை); பின்னர் என்னைப் பார்த்துச் சற்று கண்டிப்பான தொனியில் கூறினார்:
"உன் விருப்பத்திற்கு முற்றிலும் மாறாக இருந்தாலும், இந்த இடம் Flores பகுதியின் மிக உயர்ந்த தரநிலைகளுக்கு இணையாகத் திகழ்கிறது என்பதை நீ ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும்."
பின்னர், அவர் தனது கவிதையின் நான்கு அல்லது ஐந்து பக்கங்களை எனக்கு மீண்டும் வாசித்துக் காட்டினார். சொற்களை ஆடம்பரமாகப் பயன்படுத்துவதே, அவர் செய்த திருத்தங்களை வழிநடத்திய ஒரு விபரீதமான கொள்கையாக இருந்தது: முன்பு அவர் "நீலம்" (blue) என்று எழுதியிருந்த இடங்களில் எல்லாம், இப்போது "வானிறம்" (azure), "கரும்நீலம்" (cerulean) மற்றும் "நீலச்சாயம்" (bluish) போன்ற சொற்களைப் புகுத்தியிருந்தார். "பால் போன்ற" (milky) என்ற சொல் அவருக்குப் போதுமான அளவு அருவருப்பானதாகத் தோன்றவில்லை; கம்பளி துவைக்கப்படும் ஒரு இடத்தைப் பற்றி அவர் ஆவேசமாக விவரித்தபோது, ​​அச்சொல்லை நீக்கிவிட்டு அதற்குப் பதிலாக "lactine," "lactescent," "lactoreous," "lacteal" போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தார்...
அவர் தனது விமர்சகர்களைக் கடுமையாகச் சாடினார்; பின்னர், சற்று மென்மையான தொனியில், அவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட வகையினருடன் ஒப்பிட்டார்: "யாரிடம் விலைமதிப்பற்ற உலோகங்களோ, அல்லது பொக்கிஷங்களை வார்த்தெடுப்பதற்குத் தேவையான நீராவி அச்சுகளோ, தகடு உருட்டிகள் (laminators) அல்லது கந்தக அமிலங்களோ கூட இல்லையோ—ஆனால் பொக்கிஷம் இருக்கும் துல்லியமான இடத்தை மற்றவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டக்கூடியவர்களோ—அத்தகைய மனிதர்களுடன் அவர்களை ஒப்பிடுகிறேன்." பின்னர் அவர் பேச்சின் போக்கை மாற்றிக்கொண்டு, முன்னுரைகள் மீதான அதீத மோகத்தை—அவர் "prologomania" (முன்னுரை வெறி) என்று அழைத்த அந்த மனப்பான்மையை—எதிர்த்து ஆவேசமாகப் பேசத் தொடங்கினார். அந்த மனப்பான்மை, "அறிவுக்கூர்மையாளர்களின் இளவரசராகத் திகழ்ந்தவரால், 'Quixote' நூலின் நேர்த்தியான முன்னுரையிலேயே கேலி செய்யப்பட்ட ஒன்று" என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். இருப்பினும், தனது புதிய படைப்பின் தொடக்கத்தில்—"உண்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, உயர்ந்த அந்தஸ்து கொண்ட ஒரு எழுத்தாளரால் எழுதப்பட்ட பாராட்டுரை"—வாசகர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடிய ஒரு பரிந்துரை இடம்பெறுவது நல்ல யோசனையாக இருக்கும் என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார். தனது கவிதையின் முதல் சில காண்டங்களை (cantos) வெளியிடத் திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் அவர் கூடுதலாகத் தெரிவித்தார். அது... அந்தத் தருணத்தில்தான், அந்த முன்னெப்போதும் இல்லாத தொலைபேசி அழைப்பையும், அதனோடு வந்த அழைப்பையும் நான் புரிந்துகொண்டேன்: அந்த மனிதர், தனது அந்தப் பாண்டித்தியச் செருக்கு நிறைந்த குழப்பக் குவியலுக்கு ஒரு முன்னுரை எழுதித் தருமாறு என்னைக் கேட்கப்போகிறார் என்றே நான் கருதினேன். ஆனால் எனது அந்த அச்சம் முற்றிலும் ஆதாரமற்றது என்று பின்னர் தெரியவந்தது. இலக்கியவாதியான அல்வாரோ மெலியன் லஃபினூர் (Alvaro Melián Lafinur) ஒவ்வொரு துறையிலும் ஈட்டியிருக்கும் நற்பெயர் "மிகவும் உறுதியானது" என்று தான் நம்புவதாகவும், அவ்வாறு கூறுவதில் தான் வரம்பு மீறவில்லை என்றும் கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ (Carlos Argentino) ஒருவித தயக்கமும் கலந்த வியப்புடன் குறிப்பிட்டார். மேலும், அல்வாரோவை இணங்க வைக்குமாறு நான் அவரை வற்புறுத்தினால், அல்வாரோ "கேட்கப்படும் அந்த முன்னுரையை எழுதித் தர மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவார்" என்றும் அவர் கூறினார். என் தரப்பில் நிகழக்கூடிய, மன்னிக்கவே முடியாத ஒரு தோல்வியைத் தவிர்ப்பதற்காக, அந்தப் கவிதையின் மறுக்க முடியாத இரண்டு சிறப்பம்சங்களுக்காக நான் பரிந்து பேசவேண்டியிருந்தது: ஒன்று அதன் வடிவச் செழுமை; மற்றொன்று அதன் அறிவியல் துல்லியம்—"ஏனெனில், சொல்லணிகள், உருவகங்கள், கவித்துவ வசீகரங்கள் மற்றும் அழகியல் நேர்த்திகள் நிறைந்த அந்தப் பரந்த தோட்டம், தனது கடுமையான உண்மைத்தன்மைக்கு ஒவ்வாத ஒரு சிறு விவரத்தைக் கூட சகித்துக்கொள்ளாது." மேலும், பீட்ரிஸ் (Beatriz) எப்போதும் அல்வாரோவின் துணையை விரும்பி ரசித்து வந்தாள் என்றும் அவர் கூடுதலாகக் குறிப்பிட்டார்.
நான் ஒப்புக்கொண்டேன்; மிகுந்த உற்சாகத்துடன், முழு மனதுடன் ஒப்புக்கொண்டேன். இருப்பினும், எனது கூற்றுக்குக் கூடுதல் நம்பகத்தன்மையைச் சேர்ப்பதற்காக, நான் அல்வாரோவிடம் திங்கட்கிழமை பேசப்போவதில்லை என்றும், மாறாக வியாழக்கிழமையன்று—'எழுத்தாளர் வட்டத்தின்' (Writers Circle) ஒவ்வொரு கூட்டமும் நிறைவடையும்போது நடைபெறும் அந்தச் சிறிய இரவு விருந்தின்போது—பேசப்போவதாகவும் தெளிவுபடுத்தினேன். (அத்தகைய இரவு விருந்துகள் எதுவும் உண்மையில் நடைபெறுவதில்லை; இருப்பினும், அந்தக் கூட்டங்கள் வியாழக்கிழமைகளில்தான் நடைபெறுகின்றன என்பது முற்றிலும் உண்மையே. இந்த உண்மையை கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ செய்தித்தாள்களில் சரிபார்த்துக்கொள்ள முடியும் என்பதால், எனது கூற்றுக்கு அது ஒருவித நம்பகத்தன்மையை அளித்தது.) அந்த முன்னுரை குறித்த பேச்சைத் தொடங்குவதற்கு முன்னதாக, நான்... என்று அவரிடம் கூறினேன் (பாதி தீர்க்கதரிசனத்துடனும், பாதி தொலைநோக்குப் பார்வையுடனும்)....அக்கவிதையின் விசித்திரமான வடிவமைப்பை விவரிப்பதாக அமையும்.
நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றுக்கொண்டோம்; 'Calle Bernardo de Irigoyen' தெருவில் நான் திரும்பியபோது, ​​எனக்காக எஞ்சியிருந்த எதிர்கால வாய்ப்புகளை — என்னால் இயன்றவரை நடுநிலையுடன் — நான் சிந்தித்தேன்: (அ) Alvaro-விடம் பேசி, Beatriz-இன் அந்த முதல் உறவுமுறைச் சகோதரர் (இத்தகைய விளக்கச் சுற்றிவளைப்புதான் அவளது பெயரை உச்சரிக்க எனக்கு அனுமதி அளிக்கும்) ஒரு கவிதையை எழுதியிருப்பதாகவும், அக்கவிதை ஒலிக் குழப்பம் மற்றும் சீர்குலைவின் சாத்தியக்கூறுகளை முடிவிலி வரை நீட்டித்துச் செல்வது போலத் தோன்றுவதாகவும் அவனிடம் தெரிவிப்பது; (ஆ) Alvaro-விடம் பேசாமல் இருப்பது. என்னைப்பற்றி எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்ததால், எனது இயல்பான சோம்பேறித்தனம் 'ஆ' (b) என்ற வாய்ப்பையே தேர்ந்தெடுக்கும் என்பதை நான் முன்னரே ஊகித்துக்கொண்டேன்.
வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை முதல், அத்தொலைபேசி எனக்குத் தொடர் கவலையின் ஊற்றாகவே அமைந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் Beatriz-இன், இனி ஒருபோதும் மீட்க முடியாத குரல் ஒலித்த அந்தச் சாதனம், இப்போது அந்தத் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் Carlos Argentino Daneri-இன் பயனற்ற — ஒருவேளை கோபம் நிறைந்த — புகார்களைப் பரப்புவதற்கு மட்டுமே பயன்படும் நிலைக்குத் தாழ்ந்துவிட்டதே என்று நான் மிகுந்த சீற்றமடைந்தேன்.
நல்லவேளையாக, அதிலிருந்து வேறு எதுவும் விளையவில்லை — ஒரு மனிதன் என்னிடம் ஒரு மிக முக்கியமான, நுட்பமான பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு, பின்னர் என்னைப்பற்றியே முழுமையாக மறந்துவிட்டதால் எனக்கு ஏற்பட்ட தவிர்க்க முடியாத எரிச்சலைத் தவிர.
காலப்போக்கில் அத்தொலைபேசி குறித்த அச்சம் எனக்கு நீங்கியது; ஆனால் அக்டோபர் மாத இறுதியில் Carlos Argentino என்னை அழைத்தான். அவன் மிகவும் கலக்கமுற்றிருந்தான்; முதலில் அவனது குரலை என்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவே முடியவில்லை. மிகுந்த மனச்சோர்வுடனும் கோபத்துடனும் அவன் திக்கித் திக்கிப் பேசினான்: இப்போது யாராலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாத சக்திகளாக மாறியிருக்கும் Zunino மற்றும் Zungri ஆகிய இருவரும், தங்களின் ஏற்கனவே பிரம்மாண்டமாக இருக்கும் 'காஃபி விடுதியை' (café) விரிவுபடுத்தும் சாக்கில், அவனது வீட்டை இடித்துத் தள்ளப்போவதாக அவன் கூறினான்.
"என் பெற்றோரின் இல்லம்... நான் பிறந்த வீடு... 'Calle Garay' தெருவில் ஆழமாக வேரூன்றி நிற்கும் அந்தப் பழமையான வீடு!" என்று அவன் திரும்பத் திரும்பக் கூறினான்; அக்கூற்றின் இனிமையான ஒலிநயத்திற்குள் தன் துயரத்தை மூழ்கடித்துவிட அவன் முயன்றிருக்கலாம்.
அவனது துயரத்தில் பங்குகொள்வது எனக்குச் சிறிதும் கடினமாக இருக்கவில்லை. நாற்பது வயதைக் கடந்த பிறகு, ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றமும் காலத்தின் ஓட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு வெறுக்கத்தக்க குறியீடாகவே தோன்றுகிறது; அதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்த வீடு Beatriz-ஐ முடிவிலி வரை நினைவூட்டிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு இடமாகவே நான் கருதி வந்தேன். அந்த மிக நுட்பமான கருத்தை அவனுக்குப் புரியவைக்க நான் முயன்றேன்; ஆனால் நான் பேசி முடிப்பதற்குள்ளேயே, என்னுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அவன் என் பேச்சை இடைமறித்துவிட்டான். சுனினோவும் சுங்ரியும் தங்கள் அபத்தமான திட்டங்களில் தொடர்ந்து பிடிவாதம் காட்டினால், சுன்னி—அவரது வழக்கறிஞர்—உடனடியாகவே அவர்கள் மீது நஷ்டஈடு கோரி வழக்குத் தொடர்வார் என்றும், தனது சிரமத்திற்கு ஈடாக ஒரு லட்சம் ரூபாயை அவர்கள் இழக்க நேரிடும் என்றும் அவர் கூறினார்.
சுன்னியின் பெயர் என்னைக் கவர்ந்தது; Caseros மற்றும் Tacuari சாலைகளின் சந்திப்பில் அமைந்துள்ள அவரது சட்ட நிறுவனம், அதன் ஆழ்ந்த கண்ணியத்திற்கும் நம்பகத்தன்மைக்கும் பெயர் பெற்ற ஒன்றாகும். சுன்னி ஏற்கனவே இவ்வழக்கை ஏற்றுக்கொண்டாரா என்று நான் விசாரித்தேன். அன்று பிற்பகலே அவரிடம் பேசவிருப்பதாக டனேரி கூறினார்; பின்னர் அவர் சற்றுத் தயங்கினார். நாம் மிகவும் அந்தரங்கமான ஒன்றை மற்றவரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பும்போது இயல்பாகவே வெளிப்படும் அந்த உணர்ச்சியற்ற, தனிப்பட்ட குரலில் அவர் பேசத் தொடங்கினார்: அந்தப் கவிதை முழுமைபெற, அந்த வீடு தனக்குக் கட்டாயம் தேவை என்று அவர் கூறினார்—ஏனெனில், அந்த வீட்டின் அடித்தளத்தின் ஒரு மூலையில் 'Aleph' (அலெஃப்) ஒன்று இருந்தது. 'Aleph' என்பது, விண்வெளியில் உள்ள எண்ணற்ற புள்ளிகளுள் ஒன்று என்றும், அப்புள்ளிக்குள் விண்வெளியின் அனைத்துப் புள்ளிகளும் அடங்கியுள்ளன என்றும் அவர் விளக்கினார்.
"அது சரியாகச் சாப்பாட்டு அறைக்குக் கீழே, அடித்தளத்தில் இருக்கிறது," என்று அவர் விளக்கினார். தனது மனவேதனையின் காரணமாக, அவரது வார்த்தைகள் தடுமாற்றத்துடன், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வேகமாக வெளிவந்தன.
"அது என்னுடையது, முற்றிலும் என்னுடையது; நான் பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு முன்பே, எனது சிறுவயதிலேயே அதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அடித்தளத்திற்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகள் மிகவும் செங்குத்தானவை; நான் கீழே இறங்கக்கூடாது என்று என் அத்தையும் மாமாவும் எனக்குக் கடுமையாகத் தடை விதித்திருந்தனர். ஆனால், அடித்தளத்தில் இருக்கும் அந்தப் பொருளின் உதவியுடன் உலகம் முழுவதையும் சுற்றி வர முடியும் என்று யாரோ ஒருவர் என்னிடம் கூறியிருந்தார். அந்த நபர்—அவர் யாராக இருந்தாலும் சரி—உண்மையில் ஒரு பெரிய பயணப் பெட்டியைப் (steamer trunk) பற்றியே குறிப்பிட்டிருந்தார் என்பதைப் பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டேன்; ஆனால், அடித்தளத்தில் ஏதோ ஒரு மந்திரச் சாதனம் இருப்பதாக நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன். படிக்கட்டுகள் வழியாக யாருக்கும் தெரியாமல் பதுங்கிச் செல்ல நான் முயன்றபோது, ​​நிலைதடுமாறித் தலைகுப்புற விழுந்தேன்; அப்போது நான் என் கண்களைத் திறந்தபோது, ​​அந்த 'Aleph'-ஐக் கண்டேன்."
"'Aleph'-ஆ?" என்று நான் வியப்புடன் திரும்பக் கேட்டேன். "ஆம், அது ஒரு இடமாகும்; அங்கே உலகின் அனைத்து இடங்களும்—எல்லாக் கோணங்களிலிருந்தும் பார்க்கப்பட்ட நிலையில்—எவ்விதக் கலப்போ அல்லது குழப்பமோ இன்றி, ஒரே நேரத்தில் அருகருகே இணைந்து காட்சியளிக்கின்றன. நான் கண்டறிந்த இந்த அதிசயத்தை வேறு யாரிடமும் நான் வெளிப்படுத்தவில்லை; ஆனால், நான் மீண்டும் மீண்டும் அங்கே சென்று வந்தேன். ஒரு மனிதன் ஒரு கவிதையைச் செதுக்கி உருவாக்கும் பொருட்டே, ஒரு சிறுவனுக்கு அந்த அரிய பாக்கியம் அருளப்பட்டது என்பதை அந்தச் சிறுவனால் அப்போது புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை! சுனினோவும் சுங்ரியும் அதை என்னிடமிருந்து ஒருபோதும் பறித்துக்கொள்ள முடியாது—ஒருபோதும் முடியாது, ஒருபோதும் முடியாது! சட்ட நூலைக் கையில் ஏந்தியவாறு, எனது 'Aleph' என்பது என்னிடமிருந்து பிரிக்கவே முடியாத, எனக்கு மட்டுமே உரித்தான ஒரு சொத்து என்பதைச் சுன்னி சட்டரீதியாக நிரூபிப்பார்." நான் சிந்திக்க முயன்றேன்.

"ஆனால் பாதாள அறை மிகவும் இருட்டாக இல்லையா?"

"பிடிவாதமான புரிதலுக்குள் உண்மை ஊடுருவாது. உலகின் எல்லா இடங்களும் 'அலெஃப்'-க்குள் இருந்தால், அங்கே எல்லா நட்சத்திரங்களும், எல்லா விளக்குகளும், எல்லா ஒளி மூலங்களும் இருக்கும்."

"நான் இதோ வருகிறேன். நான் அதைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்."
"வர வேண்டாம்" என்று அவர் சொல்வதற்குள் நான் தொலைபேசியைத் துண்டித்துவிட்டேன். சில சமயங்களில், ஒரு உண்மையை அறிந்துகொள்வது, முன்பு அறியப்படாத, அதை உறுதிப்படுத்தும் விவரங்களின் ஒரு முழுத் தொடரையும் சரியான இடத்தில் பொருத்துவதற்குப் போதுமானது; கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ ஒரு பைத்தியக்காரன் என்பதை அந்தத் தருணம் வரை நான் உணராமல் இருந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. உண்மையில், எல்லா விட்டர்போஸ்களும்—பீட்ரிஸ் (இதை நானே பலமுறை சொல்லியிருக்கிறேன்) ஒரு பெண், அசைக்க முடியாத தெளிவுள்ள ஒரு சிறுமி, ஆனால் அவளிடம் சில விஷயங்கள் இருந்தன—கவனக்குறைவுகள், கவனச்சிதறல்கள், அவமதிப்பின் தருணங்கள், அப்பட்டமான கொடுமை—அவற்றுக்கு ஒருவேளை ஒரு நோயியல் ரீதியான விளக்கம் தேவைப்பட்டிருக்கலாம். கார்லோஸ் அர்ஜென்டினின் பைத்தியம் எனக்குள் ஒரு தீய மகிழ்ச்சியை நிரப்பியது; உள்ளுக்குள், நாங்கள் ஒருவரையொருவர் எப்போதும் வெறுத்தோம்.
காலே காரேயில், பணிப்பெண் தயவுசெய்து காத்திருக்குமாறு என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டாள்—திரு. டானேரி, வழக்கம் போலவே, புகைப்படங்களை டெவலப் செய்துகொண்டு பாதாள அறையில் இருந்தார். பயனற்ற பியானோவின் மீது இருந்த பூக்களற்ற பூச்சாடிக்கு அருகில், பீட்ரிஸின் பெரிய, மங்கிய புகைப்படம் புன்னகைத்தது; அது காலத்திற்குப் பொருந்தாததாக இல்லாமல், காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. எங்களை யாரும் பார்க்க முடியவில்லை; பரிவின் விரக்தியில் நான் அந்த உருவப்படத்தை அணுகினேன்.
"பீட்ரிஸ், பீட்ரிஸ் எலெனா, பீட்ரிஸ் எலெனா
விட்டர்போ," என்றேன் நான். "அன்புக்குரிய பீட்ரிஸ், பீட்ரிஸ் என்றென்றைக்குமாகத் தொலைந்து போனாள்—அது நான், அது நான், போர்ஜஸ்."

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கார்லோஸ் உள்ளே வந்தான். அவனது வார்த்தைகள் சுருக்கமாக இருந்தன, அவனது தொனி அலட்சியமாக இருந்தது.
வாடகை; அலெஃபின் இழப்பைத் தவிர வேறு எதையும் அவனால் சிந்திக்க முடியவில்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.


"ஒரு குவளை போலி-காக்னாக்," என்றான் அவன், "பின் நாம் நேராக பாதாள அறைக்குள் நுழைவோம். நான் உன்னை முன்னெச்சரிக்கை செய்ய வேண்டும்: மல்லாந்து படுப்பது அவசியம், அதுபோலவே இருள், அசைவின்மை, மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட பார்வை சரிசெய்தல் ஆகியவையும் அவசியம். நீ தரை ஓடுகளில் படுத்து, அந்தப் படிக்கட்டின் பத்தொன்பதாவது படியில் உன் கண்களை நிலைநிறுத்துவாய். நான் மீண்டும் படிக்கட்டுகளில் ஏறி, மறை கதவை இறக்கி விடுவேன், நீ தனியாக இருப்பாய். ஏதேனும் ஒரு கொறித்துண்ணி உன்னை பயமுறுத்தும்—அது செய்வது மிகவும் எளிது!
சில நிமிடங்களில், நீ அலெஃபைக் காண்பாய்.
ரசவாதிகள் மற்றும் கபாலிஸ்டுகளின் நுண் உலகம், நமது பழமொழி நண்பனான மல்டம் இன் பார்வோ, உருவம் எடுத்தது!
"நிச்சயமாக," அவன் உணவருந்தும் அறையில் மேலும் கூறினான், "நீ அதைப் பார்க்கவில்லை என்றாலும், நான் உன்னிடம் சொன்ன எதையும் அது செல்லாததாக்கிவிடாது.... கீழே போ; மிகக் குறுகிய நேரத்தில், பீட்ரிஸின் எல்லாப் பிம்பங்களுடனும் உங்களால் ஒரு உரையாடலைத் தொடங்க முடியும்."
அவனுடைய சாரமற்ற பேச்சைக் கேட்டு வெறுப்படைந்து, நான் வேகமாக கீழே இறங்கினேன்.
படிக்கட்டை விடச் சற்று அகலமாக இருந்த அந்த நிலவறை, ஒரு கிணறு அல்லது நீர்த்தேக்கம் போல இருந்தது. கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ குறிப்பிட்டிருந்த அந்தப் பெட்டியை என் கண்கள் வீணாகத் தேடின. சில சணல் பைகளும், புட்டிகள் நிறைந்த சில மரப்பெட்டிகளும் ஒரு மூலையில் சிதறிக் கிடந்தன. கார்லோஸ் அந்தப் பைகளில் ஒன்றை எடுத்து, மடித்து, மிகவும் நேர்த்தியாக விரித்தான். "இந்தப் படுக்கை ஒரு சாதாரணமானதுதான்," என்று அவன் விளக்கினான்,

ஆனால் நான் இதை ஒரு அங்குலம் உயர்த்தினால், உங்களால் எதையும் பார்க்க முடியாது, மேலும் நீங்கள் மனமுடைந்து சோர்ந்து போவீர்கள்.

"உன்னுடைய அந்தப் பெரிய, விகாரமான உடலைத் தரையில் நீட்டி, பத்தொன்பது அடிகளை எண்ணு."
அவனுடைய அந்த அபத்தமான கட்டளைகளை நான் பின்பற்றினேன்; இறுதியில் அவன் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றான். அவன் அந்த மறைவுக் கதவை (trap door) மிகக் கவனமாகத் தாழ்த்தினான்; பின்னர் எனக்குச் சற்றுத் தென்படத் தொடங்கிய ஒரு கீற்று வெளிச்சம் இருந்தபோதிலும், இருள் முழுமையானதாகவே தோன்றியது. திடீரென்று நான் இருந்த ஆபத்தை உணர்ந்தேன்; ஒரு பைத்தியக்காரனால், அதுவும் முதலில் ஒரு கோப்பை விஷத்தைப் பருகிய பிறகு, பூமிக்கடியில் என்னை நானே பூட்டிக்கொள்ள அனுமதித்திருந்தேன். கார்லோஸின் தற்பெருமையானது, அவனுடைய "அற்புதத்தை" நான் காணமாட்டேனோ என்ற அவனது ஆழ்மன அச்சத்தை மிகத் தெளிவாகவே மறைத்து நின்றது; அவனுடைய அந்தப் பிரமையை நிலைநிறுத்தவும், அவனுடைய பைத்தியக்காரத்தனத்தை அவனிடமிருந்தே மறைத்துக்கொள்ளவும், அவன் என்னைக் கொன்றே தீரவேண்டியிருந்தது. எனக்கு ஒருவிதத் தெளிவற்ற அசௌகரியம் ஏற்பட்டது; அதை நான் ஏதோ போதைப்பொருளின் விளைவாகக் கருதாமல், என் உடலின் விறைப்புத்தன்மையால் ஏற்பட்டதாகவே கருத முயன்றேன். நான் என் கண்களை மூடினேன்; பிறகு அவற்றை மீண்டும் திறந்தேன். அந்தத் தருணத்தில்தான் நான் 'அலெஃப்'பை (Aleph) கண்டேன்.
இப்போது நான் என் கதையின் விவரிக்க இயலாத மையப்பகுதிக்கு வருகிறேன்; இங்கிருந்துதான் ஒரு எழுத்தாளனின் கையறுநிலை தொடங்குகிறது. ஒவ்வொரு மொழியும் குறியீடுகளால் ஆன ஓர் அகரவரிசையே ஆகும்; அக்குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துவது என்பது, உரையாடுபவர்களுக்கிடையே பகிரப்பட்ட ஒரு கடந்தகாலம் இருப்பதை முன்னிறுத்துகிறது. என் நடுக்கம் மிகுந்த நினைவாற்றலால் முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொள்ளவே இயலாத அந்த எல்லையற்ற 'அலெஃப்'பை, மற்றவர்களுக்கு ஒருவன் எவ்விதம் கடத்த முடியும்? இதேபோன்றதொரு சூழலில், மெய்ஞானிகள் பல்வேறு குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்: இறைத்தன்மையைக் குறிக்க, ஒரு பாரசீக மெய்ஞானி, 'எல்லாப் பறவைகளாகவும் ஒருங்கே விளங்கும்' ஒரு பறவையைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்; அலெய்ன் டி லில் (Alain de Lille) என்பவர், 'மையம் எங்கும் பரவியும், சுற்றளவு எங்குமே இல்லாமலும் இருக்கும்' ஒரு கோளத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்; எசேக்கியேல் (Ezekiel) என்பவர், ஒரே நேரத்தில் கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு ஆகிய நான்கு திசைகளையும் நோக்கியிருக்கும் நான்கு முகங்களைக் கொண்ட ஓர் தேவதூதனைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். (இந்தச் சிந்திக்கவே இயலாத ஒப்புமைகளை நான் இப்போது நினைவுகூர்வது காரணமில்லாமல் அல்ல; அவற்றுக்கும் அந்த 'அலெஃப்'புக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது.) ஒருவேளை, அதற்கு இணையான வேறொரு பிம்பத்தைக் கண்டறியும் வாய்ப்பை அந்தத் தெய்வங்கள் எனக்கு மறுக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அவ்வாறு கண்டறிந்தால், இந்த அறிக்கை இலக்கியத்தன்மையாலும், செயற்கைத்தன்மையாலும் களங்கப்பட்டுவிடும். அதுமட்டுமின்றி, மையப் பிரச்சினையான—முடிவிலியை முழுமையாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ விவரிக்கும்—பணியானது, ஒருபோதும் தீர்க்க இயலாத ஒன்றாகும். அந்த எல்லையற்ற கணத்தில், நான் கோடிக்கணக்கான இன்பகரமான மற்றும் பயங்கரமான நிகழ்வுகளைக் கண்டேன்; அந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒன்றன்மீது ஒன்று படியாமலும், ஒன்றினூடாக மற்றொன்று ஊடுருவாமலும், ஒரே புள்ளியில் ஒருங்கே அமைந்திருந்தன என்பதே—அவற்றில் எதைவிடவும்—என்னை அதிகம் வியப்பில் ஆழ்த்திய உண்மையாகும். என் கண்கள் கண்டவை... அது ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்தது; நான் எழுதப்போவது தொடர்ச்சியாக இருக்கும், ஏனெனில் மொழி தொடர்ச்சியானது. இருப்பினும், அதில் சிலவற்றை நான் பதிவு செய்வேன்.
படியின் கீழே, வலப்புறமாக, தாங்க முடியாத பிரகாசம் கொண்ட ஒரு சிறிய வானவில் நிறக் கோளத்தைக் கண்டேன். முதலில் அது சுழல்வதாக நினைத்தேன்; பிறகு, அதன் உள்ளே இருந்த தலைசுற்ற வைக்கும் கண்ணாடிகளால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மாயையே அந்த இயக்கம் என்பதை உணர்ந்தேன். அந்த அலெஃப் அநேகமாக இரண்டு அல்லது மூன்று சென்டிமீட்டர் விட்டத்தில் இருந்தது, ஆனால் பிரபஞ்ச வெளி அதன் அளவில் எந்தக் குறைவும் இல்லாமல் அதற்குள் அடங்கியிருந்தது. ஒவ்வொரு பொருளும் (ஒரு கண்ணாடியின் மேற்பரப்பு என்று வைத்துக்கொள்வோம்) எல்லையற்ற பொருட்களாக இருந்தன, ஏனெனில் பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு புள்ளியிலிருந்தும் அதை என்னால் தெளிவாகக் காண முடிந்தது. நான்
மக்கள் நிறைந்த கடலைப் பார்த்தேன், விடியலையும் அந்தியையும் பார்த்தேன்,
அமெரிக்காவின் பெருங்கூட்டத்தைப் பார்த்தேன், ஒரு கருப்பு பிரமிட்டின் மையத்தில் ஒரு வெள்ளி நிற சிலந்தி வலையைப் பார்த்தேன்,
உடைந்த ஒரு சிக்கலான பாதையைப் பார்த்தேன் (அது லண்டன்),
முடிவற்ற கண்களைப் பார்த்தேன், அனைத்தும் மிக அருகில், ஒரு கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல என்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன,
இந்தக் கிரகத்தில் உள்ள எல்லாக் கண்ணாடிகளையும் பார்த்தேன் (அவற்றில் எதுவும் என்னைப் பிரதிபலிக்கவில்லை),
கல்லே சோலரில் உள்ள ஒரு பின் முற்றத்தில், இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஃப்ரே பென்டோஸில் உள்ள ஒரு வீட்டின் நுழைவாயிலில் நான் பார்த்த அதே ஓடுகளைப் பார்த்தேன்,
திராட்சைக் கொத்துகள், பனி, புகையிலை, உலோகத் தாரைகள், நீராவி ஆகியவற்றைப் பார்த்தேன், குவிந்த பூமத்திய ரேகை பாலைவனங்களையும் அவற்றின் ஒவ்வொரு மணல் துகளையும் பார்த்தேன்,
இன்வெர்னஸில் நான் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தேன்,
அவளுடைய அடங்காத கூந்தலையும், கர்வமுள்ள உடலையும் பார்த்தேன்,
அவளுடைய மார்பில் ஒரு புற்றுநோயைப் பார்த்தேன், ஒரு காலத்தில் மரம் இருந்த நடைபாதைக்குள் காய்ந்த மண்ணின் வட்டத்தைப் பார்த்தேன்,
அட்ரோகேவில் ஒரு நாட்டுப்புற வீட்டைப் பார்த்தேன், பிளினியின் முதல் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பின் ஒரு பிரதி

(பிலேமன் ஹாலண்டின்), ஒவ்வொரு பக்கத்தின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்தேன் (சிறுவனாக இருந்தபோது, மூடிய புத்தகத்தில் உள்ள எழுத்துக்கள் ஒரே இரவில் ஒன்றோடொன்று கலந்துவிடாமல் இருப்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்), பார்த்தேன்
ஒரே நேரத்தில் ...இரவும் பகலும் ஒருங்கே, Querétaro-வில் ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தைக் கண்டேன்; அது வங்காளத்து ரோஜாவின் நிறத்தைப் பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றியது. என் படுக்கையறையைக் கண்டேன் (அதனுள் யாருமில்லை). Alkmaar-ல் உள்ள ஒரு படிப்பு அறையில், இரண்டு கண்ணாடிகளுக்கு இடையே வைக்கப்பட்டிருந்த பூகோள உருண்டையைக் கண்டேன்; அந்தக் கண்ணாடிகள் அதை முடிவின்றிப் பெருக்கிக் காட்டின. விடியற்காலையில் Caspian கடலோரத்தில், காற்றால் அலைக்கழிக்கப்படும் பிடரி மயிர்களுடன் கூடிய குதிரைகளைக் கண்டேன். ஒரு கையின் மெல்லிய எலும்புகளைக் கண்டேன். ஒரு போரில் உயிர் பிழைத்தவர்கள் அஞ்சலட்டைகளை அனுப்புவதைக் கண்டேன். Mirzapur-ல் உள்ள ஒரு கடையின் ஜன்னல் கண்ணாடியில் ஒரு 'Tarot' சீட்டைக் கண்டேன். ஒரு பசுமைக்குடிலின் தரையில், ஃபெர்ன் (fern) செடிகளின் சாய்வான நிழல்களைக் கண்டேன். புலிகள், பிஸ்டன்கள், காட்டெருமைகள், கடல் அலைகள் மற்றும் படைகளைக் கண்டேன். பூமியில் உள்ள அனைத்து எறும்புகளையும் கண்டேன். ஒரு பாரசீக வானியல் கருவியைக் (astrolabe) கண்டேன். ஒரு மேஜை இழுப்பறையில் (அந்தக் கையெழுத்தைக் கண்டதும் என் உடல் நடுங்கியது), Beatriz-ஆல் Carlos Argentino-விற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்த, ஆபாசமான, நம்பமுடியாத, மிக விரிவான கடிதங்களைக் கண்டேன். Chacarita-வில் உள்ள ஒரு அன்பிற்குரிய நினைவுச் சின்னத்தைக் கண்டேன். ஒரு காலத்தில், மிக இனிமையாக, Beatriz Viterbo-வாக இருந்த உடலின் பயங்கரமான எச்சங்களைக் கண்டேன். என் உடலுக்குள் இருண்ட இரத்தம் ஓடுவதைக் கண்டேன். காதலின் சுருள்களையும் ஊற்றுகளையும், மரணத்தின் மாற்றங்களையும் கண்டேன். 'Aleph'-ஐ (அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய புள்ளியை) எல்லா இடங்களிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் கண்டேன். அந்த 'Aleph'-க்குள் பூமியைக் கண்டேன்; மீண்டும் பூமியில் அந்த 'Aleph'-ஐயும், 'Aleph'-க்குள் பூமியையும் கண்டேன். என் முகத்தையும் என் உள்ளுறுப்புகளையும் கண்டேன். உன் முகத்தையும் கண்டேன். எனக்குத் தலைசுற்றியது; நான் கதறி அழுதேன். ஏனெனில், மனிதர்களால் பெயர் சூட்டப்பட்டுத் தமதாக்கிக்கொள்ளப்பட்டும், எந்த மனிதனும் இதுவரை உண்மையாகவே நேரில் கண்டிராத அந்த ரகசியமான, கற்பனையான பொருளை—அதாவது, சிந்தனைக்கெட்டாத அந்தப் பிரபஞ்சத்தை—என் கண்கள் கண்டிருந்தன. என் உள்ளத்தில் எல்லையற்ற பக்தியும், எல்லையற்ற இரக்கமும் எழுந்தன.
"உன்னை விரும்பாத இடத்தில் நீ மூக்கை நுழைத்ததற்கு, உன் புத்தி குழம்பிப்போனது உனக்குச் சரியான தண்டனையே," என்று கலகலப்பானதும், அதே சமயம் சலிப்புற்றதுமான ஒரு குரல் கூறியது. "நீ உன் மூளையை எவ்வளவு கசக்கிப் பிழிந்தாலும் சரி, இந்தத் தரிசனத்திற்காக நீ எனக்குச் செய்யவேண்டிய கைம்மாறை ஒருபோதும் ஈடுசெய்ய முடியாது—நூறு ஆண்டுகளில் கூட முடியாது. எத்துணை பிரம்மாண்டமான வானாய்வகம் இது, இல்லையா Borges!"
Carlos Argentino-வின் காலணிகள், படிக்கட்டுகளின் மிக உயர்ந்த படியில் இருந்தன. திடீரெனப் பரவிய அந்த மங்கலான ஒளியில், நான் எப்படியோ எழுந்து நின்றேன். "மிக அற்புதமானது... ஆம்,
மிகவும்... அற்புதமானது," என்று நான் திக்கித் திணறிச் சொன்னேன்.
என் குரலில் ஒலித்த அந்தப் பற்றற்ற தன்மை எனக்கே ஆச்சரியமளித்தது.
"நீங்கள் அதை உண்மையிலேயே பார்த்தீர்களா?" என்று கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ
ஆவலுடன் வற்புறுத்திக் கேட்டார். "தெளிவாகப் பார்த்தீர்களா? வண்ணத்துடனும்
மற்ற அனைத்துடனும்?"
உடனடியாக, என் பழிவாங்கும் திட்டம் என் மனதில் உதித்தது. மிகக் கனிவான முறையில்—வெளிப்படையாகவே பரிதாபத்துடனும், பதற்றத்துடனும், நழுவும் பாணியிலும்—கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ
டானேரிக்கு, அவரது நிலவறையில் அளித்த உபசரிப்பிற்காக நான் நன்றி கூறினேன். மேலும், அவரது வீடு இடிக்கப்படவிருக்கும் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, பெருநகரத்தின் தீய தாக்கங்களிலிருந்து அவர் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளுமாறு நான் அவரை வலியுறுத்தினேன்; அந்தத் தாக்கங்களிலிருந்து யாராலும்—
நம்புங்கள், யாராலும் கூட!—தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது. 'அலெஃப்' (Aleph) குறித்து விவாதிக்க நான் மென்மையான உறுதியுடன் மறுத்துவிட்டேன்; அவரிடமிருந்து விடைபெறும்போது, ​​அவரது இரு தோள்களையும் பற்றிக்கொண்டு, கிராமப்புற வாழ்க்கை—
அமைதியும் நிம்மதியும் நிறைந்தது, உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா?—ஒருவர் உட்கொள்ளக்கூடிய மிகச் சிறந்த மருந்து என்று மீண்டும் ஒருமுறை அவரிடம் கூறினேன்.
தெருவில், 'Constitución' ரயில் நிலையத்தின் படிகளில், சுரங்கப்பாதையில்—எங்கும் தென்பட்ட முகங்கள் அனைத்தும் எனக்குப் பரிச்சயமானவையாகவே தோன்றின. இனிமேல் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தவோ அல்லது திகைக்க வைக்கவோ கூடிய சக்தி எதற்கும் இல்லை என்று நான் அஞ்சினேன்; 'ஏற்கனவே பார்த்தது போன்ற' (déjà vu) உணர்வு இல்லாமல் என்னால் இனி ஒருபோதும் இருக்க முடியாது என்றும் நான் அஞ்சினேன்.
நல்லவேளையாக, சில இரவுகள் தூக்கமின்றி கழிந்த பிறகு, மறதி மீண்டும் என்னுள் செயல்படத் தொடங்கியது.
பின்னிணைப்பு (மார்ச் 1, 1943): 'Calle Caray' தெருவில் அமைந்திருந்த கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டு ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு,
கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ டானேரியின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான கவிதையின் நீளத்தைக் கண்டு அஞ்சாத 'Procrustes Publishers' நிறுவனம், தங்கள் "அர்ஜென்டினியப் படைப்புகள்" வரிசையின் முதல் நூலை வெளியிட்டது. அடுத்து என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை:
தேசிய இலக்கியப் பரிசின் இரண்டாம் இடத்தை கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ வென்றார்.2 [2 "உங்கள் துயரம் தோய்ந்த வாழ்த்துகளை நான் பெற்றுக்கொண்டேன்," என்று அவர் எனக்கு எழுதியிருந்தார்.
"என் பரிதாபத்திற்குரிய நண்பரே, நீங்கள் பொறாமையினால் என்னைப் பரிகசிக்கிறீர்கள்; ஆனால்—வார்த்தைகள் உங்கள் தொண்டைக்குள்ளேயே சிக்கிக்கொண்டாலும் கூட!—இந்த முறை நான் என் தொப்பியில் மிகச் செந்நிறமான இறகைச் சூடியிருக்கிறேன் என்பதையும்; என் தலைப்பாகையில், ஒரு கலீஃபாவுக்கே உரிய மிகச் சிறந்த மாணிக்கத்தைச் பதித்திருக்கிறேன் என்பதையும் நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும்!"]
முதல் பரிசு டாக்டர் ஐட்டாவுக்கும்; மூன்றாம் பரிசு டாக்டர்
மரியோ போன்ஃபாண்டிக்கும் கிடைத்தது; நம்பமுடியாத வகையில், எனது சொந்தப் படைப்பான 'தி ஷார்பர்ஸ் கார்ட்ஸ்' (The Sharper's Cards) ஒரு வாக்கு கூட பெறவில்லை. மீண்டும் ஒருமுறை, புரிதலின்மையும் பொறாமையுமே வெற்றி பெற்றன! டானேரியை (Daneri) நான் கண்டு வெகு நாட்கள் ஆகிவிட்டன; அவர் விரைவில் மற்றொரு தொகுதியை வெளியிடவிருப்பதாகச் செய்தித்தாள்கள் கூறுகின்றன. அவரது மகிழ்ச்சியான எழுதுகோல் (இனி 'அலெஃப்'-ஆல் [Aleph] வருத்தப்படாது), டாக்டர் அசெவெடோ டியாஸின் (Dr. Acevedo Diaz) தொகுப்பு நூல்களைக் கவிதை வடிவில் அமைப்பதற்கென்றே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது.
நான் மேலும் இரண்டு கருத்துகளைச் சேர்க்க விரும்புகிறேன்: ஒன்று, 'அலெஃப்'-இன் இயல்பு குறித்தது; மற்றொன்று, அதன் பெயர் குறித்தது. பிந்தையதிலிருந்து நான் தொடங்குகிறேன்: 'அலெஃப்' என்பது, நாம் அனைவரும் அறிந்தபடி, புனித மொழியின் அகரவரிசையில் வரும் முதல் எழுத்தின் பெயராகும். எனது கதையில் வரும் அந்த வட்டிற்கு (disk) இப்பெயர் சூட்டப்பட்டிருப்பது தற்செயலானதாகத் தோன்றவில்லை. 'கபாலா' (Kabbala) மரபில், அவ்வெழுத்து 'என் சோஃப்' (En Soph) எனப்படும் தூய மற்றும் எல்லையற்ற இறைத்தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அதன் வடிவம், வானத்தையும் பூமியையும் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு மனிதனின் வடிவத்தைப் போன்றது என்றும் கூறப்படுகிறது—இதன் மூலம், கீழ் உலகம் என்பது மேல் உலகின் வரைபடமாகவும் கண்ணாடியாகவும் திகழ்கிறது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. 'மெங்கன்லேரே' (Mengenlehre - கணக் கோட்பாடு) எனும் கணிதத் துறைக்கு, 'அலெஃப்' என்பது 'டிரான்ஸ்ஃபைனைட்' (transfinite - முடிவிலிக்கு அப்பாற்பட்ட) எண்களின் குறியீடாகும்; இவ்வெண்களில், முழுமையானது அதன் எந்தவொரு பகுதியையும் விடப் பெரியதாக இருப்பதில்லை. நான் ஒன்றை அறிய விரும்புகிறேன்: கார்லோஸ் அர்ஜென்டினோ (Carlos Argentino) அப்பெயரைத் தாமே தேர்ந்தெடுத்தாரா? அல்லது, தனது வீட்டில் இருந்த 'அலெஃப்' அவருக்கு வெளிப்படுத்திய எண்ணற்ற நூல்களில் ஒன்றில்—அனைத்துப் புள்ளிகளும் ஒருங்கே குவியும் வேறொரு இடத்தைக் குறிக்கும் சொல்லாக—அவர் அப்பெயரைப் படித்துத் தெரிந்துகொண்டாரா?
நம்பமுடியாததாகத் தோன்றினாலும், வேறொரு 'அலெஃப்' ஒன்று இருக்கிறது (அல்லது இருந்தது) என்று நான் நம்புகிறேன்; 'கல்லே காரே'வில் (Calle Garay) இருந்த அந்த 'அலெஃப்' ஒரு போலி 'அலெஃப்' என்றே நான் கருதுகிறேன்.
நான் ஒன்றைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்...எனது காரணங்கள். 1867-ஆம் ஆண்டில், கேப்டன்
பர்டன் பிரேசிலில் பிரிட்டிஷ் தூதராகப் பணியாற்றினார்; 1942-ஆம் ஆண்டு
ஜூலை மாதம், பெட்ரோ என்ரிக்ஸ் உரெனா* (Pedro Henríquez Ureña) என்பவர் சாண்டோஸில் உள்ள ஒரு
நூலகத்தில் பர்டன் எழுதிய ஒரு கையெழுத்துப் பிரதியைக் கண்டெடுத்தார்.
அந்தப் பிரதியில், கிழக்கத்திய மரபுகளில் 'இஸ்கந்தர் துல்-கர்னைன்' (Iskandar dhual-Qarnayn)—அதாவது
மாசிடோனியாவின் மாவீரன் அலெக்சாண்டர்—என்பவருடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் ஒரு
கண்ணாடியைப் பற்றி பர்டன் விவாதித்திருந்தார். அந்தக் கண்ணாடியில்,
முழுப் பிரபஞ்சமும் பிரதிபலிப்பதாக பர்டன் குறிப்பிட்டிருந்தார். பர்டன் இதுபோன்ற வேறு சில
விசித்திரமான படைப்புகளையும் குறிப்பிடுகிறார்: கை கோஸ்ருவின் (Kai Khosru) ஏழு அடுக்குக் கோப்பை; தாரிக் இப்னு-ஜியாத் (Tãriq ibn-Ziyãd) ஒரு கோபுரத்தில் கண்டெடுத்த கண்ணாடி
(1001 இரவுகள், 272); சமோசாட்டாவின் லூசியன் (Lucían of Samosata) நிலவின் மீது வைத்து ஆராய்ந்த கண்ணாடி
(உண்மையான வரலாறு, 1:26); கபெல்லாவின் (Capella) 'சாட்டிரிகான்' (Satyricon) நூலின் முதல் பகுதியில் வியாழன் கடவுளுக்கு உரியதாகக் கூறப்படும் கண்ணாடி போன்ற ஈட்டி; மெர்லினின் (Merlin) பிரபஞ்சக் கண்ணாடி—அது "வட்ட வடிவமாகவும், உள்ளீடற்றதாகவும்... [மேலும்] ஒரு கண்ணாடி உலகத்தைப் போலவும் காட்சியளித்தது" (Faerie Queene, 111:2,19). இவற்றைத் தொடர்ந்து, அவர் பின்வரும் விசித்திரமான வார்த்தைகளையும் சேர்க்கிறார்: "ஆனால் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்தும் (உண்மையில் அவை இருப்பில் இல்லை என்ற குறைபாட்டைப் பகிர்ந்துகொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல்) வெறும் ஒளியியல் கருவிகளே ஆகும். கெய்ரோவில் உள்ள அம்ர் (Amr) மசூதிக்கு வரும் இறைநம்பிக்கையாளர்கள், அந்த மசூதியின் மைய முற்றத்தைச் சூழ்ந்துள்ள
கற்கம்பங்களில் ஒன்றிற்குள் முழுப் பிரபஞ்சமும் அடங்கியிருப்பதை நன்கு அறிவர்... நிச்சயமாக, அதை யாராலும் கண்களால் காண இயலாது; ஆனால் அந்தக் கம்பத்தின் மேற்பரப்பில் தங்கள் காதை வைத்து உற்றுக்கேட்பவர்கள், சிறிது நேரத்திலேயே அதனுள் இருந்து எழும் பரபரப்பான ஒலிகளையும்
பேரிரைச்சலையும் கேட்பதாகக் கூறுகின்றனர்... அந்த மசூதி ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது; அதன் கற்கம்பங்கள், இஸ்லாமிய காலத்திற்கு முந்தைய பிற கோவில்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டவை. ஏனெனில் இப்னு-கல்டூன் (Ibn-Khaldün) பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்: 'நாடோடிகளால் நிறுவப்பட்ட குடியரசுகளில், தச்சுவேலை சார்ந்த அனைத்துக் காரியங்களுக்கும் அயல்நாட்டினரின் வருகையும் உதவியும் இன்றியமையாதவை.'"
அந்த 'அலெஃப்' (Aleph)—அதாவது அந்தப் பிரபஞ்சப் புள்ளி—ஒரு
கல்லின் இதயத்திற்குள் உண்மையில் இருக்கிறதா? நான் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் கண்டபோது, ​​அதையும் கண்டேனா?
பின்னர் அதை மறந்துவிட்டேனா?
நமது மனங்கள் மறதிக்கு எளிதில் ஆட்படக்கூடியவை; நானும் கூட,
காலம் கடந்து செல்வதால் ஏற்படும் அந்தத் துயரமிக்க அரிப்பின் காரணமாக,
பீட்ரிஸின் (Beatriz) முகத்தோற்றங்களைச் சிதைத்து, அவற்றை இழந்து வருகிறேன்.
எஸ்டெலா கான்டோவிற்கு (Estela Canto)