வியாழக்கிழமையன்று இருந்த மனிதன்: ஒரு பயங்கரக் கனவு (1908) 1,2,3,4

 வியாழக்கிழமையன்று இருந்த மனிதன்: ஒரு பயங்கரக் கனவு (1908)
கில்பர்ட் கீத் செஸ்டர்டன் எழுதியது

பிரிஸ்டல்
ஜே. டபிள்யூ. ஆரோஸ்மித், 11 குவே தெரு
லண்டன்
சிம்ப்கின், மார்ஷல், ஹாமில்டன், கென்ட் & கம்பெனி லிமிடெட்

1908-ல் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டது.

எட்மண்ட் கிளெரிஹியூ பென்ட்லிக்கு.

மனிதர்களின் மனதில் ஒரு மேகம் சூழ்ந்திருந்தது, வானிலை ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்தது,
ஆம், நாம் சிறுவர்களாக இருந்தபோது ஆன்மாவில் ஒரு நோயுற்ற மேகம் சூழ்ந்திருந்தது.
அறிவியல் சூனியத்தை அறிவித்தது, கலை சிதைவைப் போற்றியது;
உலகம் பழமையாகி முடிந்துவிட்டது: ஆனால் நீயும் நானும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம்.
நம்மைச் சுற்றி விசித்திரமான வரிசையில் அவற்றின் ஊனமுற்ற தீய குணங்கள் வந்தன—
சிரிப்பை இழந்த காமம், வெட்கத்தை இழந்த பயம்.
விஸ்லரின் வெள்ளைக் கூந்தலைப் போல, நமது இலக்கற்ற இருளை ஒளிரச் செய்தது,
மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த வெள்ளைப் இறகை ஒரு இறகுக்கொத்தைப் போல பெருமையுடன் காட்டினார்கள்.
வாழ்க்கை என்பது மங்கிப்போகும் ஒரு ஈ, மரணம் என்பது கொட்டும் ஒரு ரீங்காரம்;

நீயும் நானும் இளமையாக இருந்தபோது, இந்த உலகம் உண்மையிலேயே மிகவும் பழமையானதாக இருந்தது.

அவர்கள் கண்ணியமான பாவத்தைக் கூட பெயரிட முடியாத வடிவங்களாகத் திரித்தார்கள்:

மனிதர்கள் மானத்தைக் குறித்து வெட்கப்பட்டார்கள்; ஆனால் நாங்களோ வெட்கப்படவில்லை.

நாங்கள் பலவீனமானவர்களாகவும் முட்டாள்களாகவும் இருந்தபோதிலும், இப்படி நாங்கள் தோற்கவில்லை, இப்படி அல்ல;

அந்தக் கறுப்புப் பால் வானத்தை மறைத்தபோது, அவனுக்கு எங்களிடமிருந்து எந்தப் பாடல்களும் கிடைக்கவில்லை.

நாங்கள் குழந்தைகளாக இருந்தோம்—எங்கள் மணல் கோட்டைகள் எங்களைப் போலவே பலவீனமாக இருந்தன,
அந்தக் கசப்பான கடலை உடைப்பதற்காக, அவை எவ்வளவு உயரமாகச் சென்றனவோ அவ்வளவு உயரமாக அவற்றைக் குவித்தோம்.

பலவண்ணக் கலவையில், அனைத்தும் சலசலப்புடனும் அபத்தமாகவும் இருந்த முட்டாள்களைப் போல,
தேவாலய மணிகள் அனைத்தும் ஓய்ந்திருந்தபோது, எங்கள் தொப்பியும் மணிகளும் கேட்கப்பட்டன.

நாங்கள் உதவியின்றி கோட்டையைக் காக்கவில்லை, எங்கள் சிறிய கொடிகள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன;

சில இராட்சதர்கள் அந்த மேகத்தில் உழைத்து, அதை உலகிலிருந்து அகற்றினர்.

நாங்கள் கண்டெடுத்த புத்தகத்தை நான் மீண்டும் காண்கிறேன், வீசும் அந்த நேரத்தை நான் உணர்கிறேன்
மீன் வடிவ பாமனோக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் தூய்மையான விஷயங்களின் ஒரு கூக்குரல்;

கடந்துசெல்லும் காட்டுத்தீயைப் போல, அந்தப் பச்சை கார்னேஷன் வாடியது;
உலகெங்கும் வீசிய காற்றில் பத்து மில்லியன் புல் இலைகள் கர்ஜித்தன;

மழையில் ஒரு பறவை பாடுவது போல, இயல்பாகவும் இனிமையாகவும் திடீரென—
'துசிதலா' (Tusitala) வழியாக உண்மை வெளிப்பட்டது; வலியிலிருந்து இன்பம் பிறந்தது.
ஆம், சாம்பல் நிற வானத்தின் கீழ் ஒரு பறவை பாடுவது போல, குளிர்ச்சியாகவும் தெளிவாகவும் திடீரென—
டுனெடினிலிருந்து சமோவாவிற்குச் செய்தி சென்றது; இருளிலிருந்து ஒளி பிறந்தது.
நாங்கள் இளமையாக இருந்தோம்; அவர்களின் கசப்பான மாயைகளை இறைவன் உடைத்தெறிவதைக் காணும் பேறு பெற்றோம்.
இறைவனும் நற்பண்பு கொண்ட குடியரசும் ஆயுதமேந்தி மீண்டும் வந்தன:
'மான்சோல்' (Mansoul - மனித ஆன்மா எனும் நகரம்) தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், அது மீட்கப்பட்டதைக் கண்டோம்—
கண்ணால் காணாமலேயே, பார்வையற்றவர்களாக இருந்தும், நம்பிக்கைகொண்டவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

இது அந்தப் பழைய அச்சங்களைப் பற்றிய கதை; வெறுமையடைந்த நரகங்களைப் பற்றிய கதை—
இதன் உண்மையான பொருளை உங்களைத் தவிர வேறு யாரால் புரிந்துகொள்ள முடியும்?—
எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான அவமானத்தின் தெய்வங்கள் மனிதர்களை அச்சுறுத்தி, பின் சுக்குநூறாக உடைந்தன என்பது குறித்தும்,
எவ்வளவு பெரிய அரக்கர்கள் விண்மீன்களை மறைத்து நின்றும், ஒரு துப்பாக்கிச் சூட்டில் வீழ்ந்தனர் என்பது குறித்தும்!
எதிர்கொள்ள அஞ்சத்தக்க, ஆனால் துரத்தி விரட்ட எளிதான அந்த ஐயப்பாடுகள்—
ஓ, உங்களைத் தவிர வேறு யாரால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்?
நாங்கள் இருவரும் உரையாடிக்கொண்டே இரவைக் கடக்க நேரிட்ட அந்த ஐயப்பாடுகள்—
எங்கள் சிந்தனையில் விடியல் பிறக்கும் முன்பே, வீதிகளில் விடியல் பிறந்துவிட்டது.
இறைவனின் அருளால், நமக்கிடையே இப்போது உண்மையை வெளிப்படையாகப் பேச முடியும்;
ஆம், வேரூன்றி நிலைப்பதில் வலிமையும், முதிர்ச்சியடைவதில் நன்மையும் உள்ளன.
இறுதியில், எளிய வாழ்வின் உண்மைகளையும், இல்லறத்தையும், ஒரு கொள்கையையும் நாங்கள் கண்டடைந்தோம்;
இப்போது நான் இதை அச்சமின்றி எழுதலாம், நீங்களும் அச்சமின்றி வாசிக்கலாம்.

ஜி. கே. சி.
அத்தியாயம் I.


சாஃப்ரான் பார்க்கின் இரு கவிஞர்கள்.


லண்டனின் மேற்குப் பகுதியில், சூரிய அஸ்தமன திசையில் அமைந்திருந்தது 'சாஃப்ரான் பார்க்' (Saffron Park) எனும் புறநகர்ப் பகுதி. அந்தி சாயும் வேளையில் வானில் தோன்றும் மேகக்கூட்டங்களைப் போலவே, இதுவும் ஒருவிதச் சிவப்பு நிறத்துடனும், ஒழுங்கற்ற அமைப்பிலும் காட்சியளித்தது. இது முழுவதும் பிரகாசமான செங்கற்களால் கட்டப்பட்டது; இதன் கட்டிட அமைப்பு விசித்திரமாகவும், அதன் வரைபடமே ஒரு கட்டுக்கடங்காத கற்பனை போலவும் இருந்தது. கலை ஆர்வம் கொண்ட ஒரு கட்டுமான ஒப்பந்ததாரரின் கற்பனையில் உருவான இந்தப் பகுதிக்கு, அவர் 'எலிசபெத்தன்' (Elizabethan) காலத்து பாணி என்றும், சில சமயம் 'குவீன் ஆன்' (Queen Anne) காலத்து பாணி என்றும் பெயரிட்டிருந்தார்; ஒருவேளை, இந்த இரு அரசர்களும் ஒருவரே என்று அவர் தவறாகக் கருதியிருக்கலாம்! இதை ஒரு 'கலைஞர்கள் குடியிருப்பு' என்று அழைப்பதில் நியாயம் இருந்தது, இருப்பினும் அங்கே குறிப்பிடத்தக்க வகையில் எந்தவொரு கலைப்படைப்பும் உருவானதில்லை. அறிவுசார் மையமாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் அவர்களின் முயற்சி சற்று தெளிவற்றதாக இருந்தாலும், அது ஒரு இனிமையான இடம் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. விசித்திரமான அந்தச் சிவப்பு நிற வீடுகளை முதன்முதலில் பார்க்கும் ஒரு அந்நியருக்கு, 'இத்தகைய வீடுகளில் வசிக்கும் மனிதர்கள் எவ்வளவு விசித்திரமான உடல் அமைப்பைக் கொண்டிருப்பார்கள்!' என்ற எண்ணமே தோன்றும். அவர்களை நேரில் சந்திக்கும்போதும், அந்த எண்ணம் பொய்யாகவில்லை. இந்தப் பகுதியை ஒரு ஏமாற்று வேலை என்று கருதாமல், ஒரு கனவு என்று எடுத்துக்கொண்டால், இது மிகவும் இனிமையான, ஏன், ஒரு முழுமையான இடமாகவே தோன்றும். அங்கே இருந்தவர்கள் உண்மையான 'கலைஞர்கள்' இல்லையென்றாலும், அந்த இடமே ஒரு கலைப்படைப்பாக இருந்தது. நீண்ட செந்நிற முடியும், துடுக்குத்தனமான முகமும் கொண்ட அந்த இளைஞன், உண்மையில் ஒரு கவிஞன் அல்ல; ஆனால், அவன் ஒரு கவிதையாகவே இருந்தான். அடர்த்தியான வெண் தாடியும், விசித்திரமான வெண் தொப்பியும் அணிந்த அந்த முதியவர், உண்மையில் ஒரு தத்துவஞானி அல்ல; ஆனால், மற்றவர்களிடம் தத்துவச் சிந்தனைகளைத் தூண்டும் ஒரு தூண்டுதலாக அவர் இருந்தார். முட்டை போன்ற வழுக்கைத் தலையும், பறவையைப் போன்ற மெல்லிய கழுத்தும் கொண்ட அந்த அறிவியல் மனிதர், தான் வெளிப்படுத்திய அந்த அறிவியல் பாவனைகளுக்கு எந்த வகையிலும் தகுதியானவர் அல்ல. உயிரியலில் அவர் புதிதாக எதையும் கண்டறியவில்லை; ஆனால், அவரை விட விசித்திரமான ஒரு உயிரினத்தை அவரால் எப்படித்தான் கண்டறிய முடிந்திருக்க முடியும்? இத்தகைய கோணத்தில் மட்டுமே இந்தப் பகுதியைப் பார்க்க முடியும்; இதை கலைஞர்கள் பணிபுரியும் இடமாக அல்லாமல், ஒரு நுணுக்கமான, முழுமை பெற்ற கலைப்படைப்பாகவே கருத வேண்டும். இதன் சமூகச் சூழலுக்குள் நுழையும் எவருக்கும், தான் ஏதோ ஒரு நகைச்சுவை நாடகத்திற்குள் நுழைந்துவிட்ட உணர்வே ஏற்படும். குறிப்பாக, அந்தி சாயும் வேளையில் இந்த இடத்திற்கு ஒருவிதமான வசீகரமான, நிஜமற்ற தன்மை வந்து சேரும். அப்போது, ​​விசித்திரமான வடிவமைப்பு கொண்ட கூரைகள் அந்தி வானத்தின் ஒளியில் இருண்ட நிழல்களாகத் தெரிய, அந்த வினோதமான கிராமமே மிதந்து செல்லும் மேகத்தைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தது. உள்ளூர் திருவிழாக் காலங்களில், குறிப்பாகச் சிறிய தோட்டங்களில் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு, குள்ளமான மரங்களில் தொங்கும் பெரிய சீன விளக்குகள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, பிரம்மாண்டமான பழங்களைப் போல ஜொலிக்கும்போது, ​​இந்த மாயத்தன்மை இன்னும் தீவிரமாக உணரப்பட்டது. இத்தகைய மாலைகளில் ஒன்று, அந்த ஊர் மக்களால் இன்றும் மங்கலாக நினைவுகூரப்படுகிறது; அந்த மாலைப் பொழுதின் நாயகனாகத் திகழ்ந்தவர் அந்தச் செந்நிற முடி கொண்ட கவிஞர். அவர் நாயகனாக இருந்த மாலைப் பொழுதுகள் பல உண்டு. அவரது சிறிய பின்புறத் தோட்டத்தைக் கடந்து செல்பவர்கள், அவர் ஆண்களுக்கும், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கும் எதேச்சதிகாரமான தொனியில் அறிவுரைகளை வழங்கும் உரத்த குரலைக் கேட்க முடியும். இத்தகைய சூழலில் பெண்கள் காட்டிய அணுகுமுறை, அந்த இடத்தின் முரண்பாடுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. அங்குள்ள பெண்களில் பெரும்பாலானோர், ஒருவிதத்தில் 'சுதந்திரமானவர்கள்' என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள்; ஆண்களின் மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்பதாகக் கூறிக்கொண்டவர்கள். இருப்பினும், இந்த 'நவீன' பெண்கள், சாதாரணப் பெண்கள் ஒருபோதும் செய்யாத ஒரு வியக்கத்தக்க செயலைச் செய்தனர்—அதாவது, ஒரு ஆண் பேசும்போது அதைக் கூர்ந்து கவனித்தனர். செந்நிற முடி கொண்ட கவிஞர் லூசியன் கிரிகோரி, உண்மையில் (ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில்) கவனிக்கப்பட வேண்டிய மனிதர்தான்; அவர் பேசி முடித்த பிறகு, அதைக் கேட்டுச் சிரிப்பவர்கள் கூட, அவர் சொன்னவற்றைக் கவனித்திருந்தனர். கலைக்கும் சட்டத்திற்கும் இடையிலான பழைய விவாதங்களை, அவர் ஒருவிதமான துணிச்சலான, புத்துணர்ச்சியான பாணியில் முன்வைத்தார்; அது கேட்பவர்களுக்கு ஒரு கண நேர மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அவரது தோற்றத்தில் இருந்த விசித்திரமான தனித்தன்மையும் அவருக்கு உதவியது; அவர் அதைத் தனது செல்வாக்கை வளர்த்துக்கொள்ளச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். நடுவில் வகிடெடுத்த அவரது அடர் செந்நிற முடி, பார்ப்பதற்கு ஒரு பெண்ணின் முடியைப் போலவே இருந்தது; 'ப்ரீ-ராஃபலைட்' (Pre-Raphaelite) ஓவியங்களில் வரும் கன்னியரின் கூந்தலைப் போல மென்மையாகச் சுருண்டு கிடந்தது. ஆனால், அந்தத் தூய்மையான, புனிதமான முக அமைப்பிற்குள், திடீரென அகலமான, முரட்டுத்தனமான முகத் தோற்றம் வெளிப்பட்டது; அவரது தாடை முன்னோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருக்க, அதில் ஒருவிதமான ஏளனமான, அலட்சியமான பாவனை இருந்தது. இந்த முரண்பட்ட தோற்றம், நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்ட அந்த ஊர் மக்களின் உணர்வுகளை ஒரே நேரத்தில் கிளர்ச்சியடையச் செய்யவும், அதே சமயம் அச்சமூட்டவும் செய்தது. அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு நடமாடும் அவமதிப்பு போலவும், தேவதையும் குரங்கும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான கலவை போலவும் இருந்தார். இந்த குறிப்பிட்ட மாலைப்பொழுது, வேறெதற்காகவும் இல்லையென்றாலும், அந்த இடத்தில் நிகழ்ந்த விசித்திரமான சூரிய அஸ்தமனத்திற்காகவே நினைவுகூரப்படும். அது உலகத்தின் முடிவைப் போலவே இருந்தது. வானம் முழுவதுமே ஏதோ ஒரு தெளிவான, தொட்டு உணரக்கூடிய இறகுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது; வானம் முழுவதும் இறகுகளால் நிறைந்திருந்தது என்றும், அந்த இறகுகள் முகத்தைத் தீண்டிச் செல்வது போல இருந்தன என்றும் மட்டுமே சொல்ல முடியும். வானத்தின் பெரும்பகுதி சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது; அதில் ஊதா, மென் ஊதா, இயல்புக்கு மாறான இளஞ்சிவப்பு அல்லது வெளிர் பச்சை போன்ற விசித்திரமான நிறங்கள் கலந்திருந்தன. ஆனால், மேற்கு திசையை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல, அந்த காட்சி விவரிக்க முடியாத அளவிற்கு மாறியது—ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாகவும், தீவிரமான உணர்வு கொண்டதாகவும் மாறியது. இறுதியாக, நெருப்புச் சிவப்பு நிறத்திலான அந்த இறகுகள் சூரியனை மறைத்துக்கொண்டன; பார்ப்பதற்கு அது கண்களால் காண முடியாத அளவிற்கு உன்னதமான ஒன்றாக இருந்தது. அந்த முழு வானமும் பூமிக்கு மிக அருகில் இருந்ததால், அது ஏதோ ஒரு தீவிரமான ரகசியத்தை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவது போலத் தோன்றியது. அந்த வானமே ஒரு ரகசியமாக இருந்தது. அது, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தின் மீதான பற்றின் ஆன்மாவாக விளங்கும், அந்த அற்புதமான 'சிறிய தன்மையை' வெளிப்படுத்தியது. வானமே கூட சிறியதாகத் தெரிந்தது.

அந்த மாலைப்பொழுதை, அந்த அழுத்தமான வானத்தின் காரணமாகவே நினைவில் வைத்திருக்கும் சில குடியிருப்பாளர்கள் அங்கு இருக்கலாம். இன்னும் சிலர், அது ஒரு முக்கிய நிகழ்வின் தொடக்கமாக அமைந்ததால் அதை நினைவில் வைத்திருக்கலாம்...சாஃப்ரான் பார்க்கின் இரண்டாவது கவிஞராக ஒருவர் தோன்றினார். நீண்ட காலமாக, அந்தச் சிவப்பு நிறத் தலைமுடி கொண்ட புரட்சியாளர் எவ்விதப் போட்டியுமின்றித் தனித்து இயங்கி வந்தார்; ஆனால், அந்த அந்தி சாயும் வேளையில், அவரது தனிமை திடீரென முடிவுக்கு வந்தது. கேப்ரியல் சைம் என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்ட அந்தப் புதிய கவிஞர், பார்ப்பதற்கு மிகவும் சாந்தமான தோற்றம் கொண்டிருந்தார்; அவருக்கு மென்மையான, கூர்மையான தாடியும், மங்கலான மஞ்சள் நிறத் தலைமுடியும் இருந்தன. இருப்பினும், அவர் பார்ப்பதை விட அவ்வளவு சாந்தமானவர் அல்ல என்ற எண்ணம் அனைவரிடமும் எழுந்தது. அவர் அங்கு வந்தவுடனேயே, ஏற்கனவே அங்கிருந்த கவிஞர் கிரிகோரியுடன் கவிதையின் இயல்பு குறித்த விவாதத்தில் ஈடுபட்டு, அவருடன் முரண்பட்டார். தான் சட்டத்திற்கும் ஒழுங்கிற்கும் உரிய கவிஞர் என்றும், இன்னும் சொல்லப்போனால், கண்ணியமான வாழ்வியலைப் போற்றும் கவிஞர் என்றும் அவர் கூறினார். இதைக் கேட்ட சாஃப்ரான் பார்க் வாசிகள் அனைவரும், அவர் ஏதோ கற்பனைக்கு எட்டாத வானத்திலிருந்து திடீரென கீழே விழுந்து வந்தது போல அவரை உற்று நோக்கினர்.

உண்மையில், அராஜகவாதியான கவிஞர் லூசியன் கிரிகோரி, இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தார்.

"மேகங்களும் கொடூரமான நிறங்களும் நிறைந்த இத்தகைய இரவில்தான், 'கண்ணியமான கவிஞர்' எனும் விசித்திரமான பிறவி பூமிக்கு வந்திருக்க வேண்டும்," என்று அவர் தனது வழக்கமான கவித்துவமான பாணியில் கூறினார். "நீ சட்டத்திற்கு உரிய கவிஞர் என்று சொல்கிறாய்; ஆனால், இதுவே முரண்பாடான ஒரு கூற்று. நீ இந்தத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்த அந்த இரவில், வால் நட்சத்திரங்களோ அல்லது நிலநடுக்கங்களோ ஏற்படவில்லையே என்றுதான் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!"

சாந்தமான நீல நிறக் கண்களையும், வெளிறிய கூர்மையான தாடியையும் கொண்டிருந்த அந்த மனிதர், கிரிகோரியின் இந்தச் சொற்கள் எனும் இடிமுழக்கங்களை ஒருவித அடக்கமான தீவிரத்தன்மையுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அந்த இடத்தில் இருந்த மூன்றாவது நபரான கிரிகோரியின் சகோதரி ரோசமண்ட்—அவளுக்கும் தன் சகோதரனைப் போலவே சிவப்பு நிறத் தலைமுடி இருந்தது, ஆனால் அவளது முகம் அவனை விட கனிவானதாக இருந்தது—தனது சகோதரனின் பேச்சைக் கேட்டு, வியப்பும் அதிருப்தியும் கலந்த உணர்வுடன் சிரித்தாள்.

கிரிகோரி மீண்டும் உற்சாகத்துடன், ஒரு மேடைப் பேச்சாளரைப் போலத் தொடர்ந்தார்:

"ஓர் கலைஞனும் அராஜகவாதியும் ஒன்றே!" என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். "சொற்களை நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் மாற்றி அமைத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு அராஜகவாதி என்பவன் ஒரு கலைஞன். குண்டு வீசும் மனிதன் ஒரு கலைஞன்; ஏனெனில், அவன் மற்ற அனைத்தையும் விட ஒரு உன்னதமான தருணத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறான். உருவமற்ற சில சாதாரணக் காவலர்களின் உடல்களை விட, ஒரு கணப்பொழுதில் வெடிக்கும் பிரகாசமான ஒளியும், இடி முழக்கத்தைப் போன்ற ஒரு பேரொலியும் எவ்வளவு மதிப்புமிக்கவை என்பதை அவன் உணர்ந்திருக்கிறான். ஒரு கலைஞன் எந்த அரசாங்கத்தையும் பொருட்படுத்துவதில்லை, எந்த மரபுகளையும் ஏற்பதில்லை. கவிஞன் குழப்பத்தில் மட்டுமே இன்பம் காண்கிறான். அப்படி இல்லையென்றால், இந்த உலகிலேயே மிகவும் கவித்துவமான விஷயம் 'அண்டர்கிரவுண்ட் ரயில்வே' (Underground ரயில்) ஆகத்தான் இருந்திருக்கும்."

"உண்மைதான்," என்றார் திரு. சைம்.

"அபத்தமான பேச்சு!" என்றார் கிரிகோரி. மற்றவர்கள் இது போன்ற முரண்பாடான கருத்துகளை முன்வைக்கும்போது, ​​அவர் மிகவும் பகுத்தறிவுடன் பேசுவார். "ரயில்களில் பயணம் செய்யும் எழுத்தர்களும் தொழிலாளர்களும் ஏன் இவ்வளவு சோகமாகவும் சோர்வாகவும் இருக்கிறார்கள்? ஏன் இவ்வளவு மிகுந்த சோகத்துடனும் சோர்வுடனும் காணப்படுகிறார்கள்? சொல்கிறேன் கேளுங்கள். ஏனென்றால், தாங்கள் பயணிக்கும் ரயில் சரியான பாதையில்தான் செல்கிறது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். தாங்கள் எந்த இடத்திற்கு டிக்கெட் எடுத்தார்களோ, அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்துவிடுவோம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். 'ஸ்லோன் ஸ்கொயர்' (Sloane Square) நிலையத்தைக் கடந்த பிறகு, அடுத்த நிலையம் 'விக்டோரியா' (Victoria) தான், அது விக்டோரியா மட்டுமே என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். ஒருவேளை, அடுத்த நிலையம் எதிர்பாராத விதமாக 'பேக்கர் ஸ்ட்ரீட்' (Baker Street) என்று இருந்தால்... என்னவொரு பேரானந்தம்! அவர்களின் கண்கள் நட்சத்திரங்களைப் போல ஜொலிக்கும், அவர்களின் ஆன்மா மீண்டும் ஏதேன் தோட்டத்திற்குச் சென்றது போல உணரும்!"

"உண்மையில், கவித்துவமற்றவர் நீங்கள்தான்," என்று பதிலளித்தார் கவிஞரான சைம். எழுத்தர்களைப் பற்றி நீங்கள் சொல்வது உண்மையானால், அவர்கள் உங்கள் கவிதைகளைப் போலவே உரைநடையாகத்தான் இருக்க முடியும். இலக்கைத் துல்லியமாகத் தாக்குவது அரிதான, விசித்திரமான விஷயம்; அதைத் தவறவிடுவது அப்பட்டமான, வெளிப்படையான விஷயம். மனிதன் ஒரு குறிதவறிய அம்பால் தொலைவில் உள்ள ஒரு பறவையைத் தாக்கும்போது அது காவியமாகிறது என்று நாம் உணர்கிறோம். மனிதன் ஒரு குறிதவறிய இயந்திரத்துடன் தொலைவில் உள்ள ஒரு நிலையத்தைத் தாக்குவதும் காவியம்தானே? குழப்பம் மந்தமானது; ஏனென்றால் குழப்பத்தில் ரயில் உண்மையில் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லக்கூடும், பேக்கர் தெருவுக்கோ அல்லது பாக்தாத்துக்கோ. ஆனால் மனிதன் ஒரு மந்திரவாதி, அவனது முழு மந்திரமும் இதில்தான் உள்ளது, அவன் விக்டோரியா என்று சொல்கிறான், இதோ! அது விக்டோரியாவாக இருக்கிறது. இல்லை, உங்கள் வெறும் கவிதை மற்றும் உரைநடைப் புத்தகங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் பெருமிதக் கண்ணீருடன் ஒரு கால அட்டவணையைப் படிக்கிறேன். மனிதனின் தோல்விகளை நினைவுகூரும் உங்கள் பைரனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அவனது வெற்றிகளை நினைவுகூரும் பிராட்ஷாவை எனக்குக் கொடுங்கள். பிராட்ஷாவை எனக்குக் கொடுங்கள், நான் சொல்கிறேன்!

"நீங்கள் போக வேண்டுமா?" என்று கிரிகோரி கிண்டலாகக் கேட்டான்.

"நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்," என்று சைம் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் தொடர்ந்தார், "ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு ரயில் உள்ளே வரும்போதும், அது முற்றுகையிடுபவர்களின் பீரங்கித் தளங்களை உடைத்துக்கொண்டு வந்திருப்பதாகவும், மனிதன் குழப்பத்திற்கு எதிரான ஒரு போரில் வெற்றி பெற்றிருப்பதாகவும் நான் உணர்கிறேன். ஸ்லோன் சதுக்கத்தை விட்டு வெளியேறியதும் ஒருவர் விக்டோரியாவுக்குத்தான் வர வேண்டும் என்று நீங்கள் இழிவாகச் சொல்கிறீர்கள். அதற்குப் பதிலாக ஆயிரம் காரியங்களைச் செய்யலாம் என்றும், நான் உண்மையிலேயே அங்கு வரும்போதெல்லாம் மயிரிழையில் தப்பித்ததைப் போன்ற ஒரு உணர்வு எனக்கு ஏற்படுகிறது என்றும் நான் சொல்கிறேன். மேலும், காவலர் 'விக்டோரியா' என்ற வார்த்தையைக் கூச்சலிடுவதைக் கேட்கும்போது, அது அர்த்தமற்ற வார்த்தை அல்ல. எனக்கு அது, வெற்றியை அறிவிக்கும் ஒரு தூதுவனின் கூக்குரல். எனக்கு அது உண்மையிலேயே 'விக்டோரியா'; அது ஆதாமின் வெற்றி."

கிரிகோரி தனது கனமான, சிவந்த தலையை ஒரு மெதுவான, சோகமான புன்னகையுடன் அசைத்தார்.

"அப்படியிருந்தும் கூட," அவர் கூறினார், "நாங்கள் கவிஞர்கள் எப்போதும் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்போம், 'நீங்கள் அங்கு வந்துவிட்ட நிலையில், இப்போது விக்டோரியா என்பது என்ன?'" விக்டோரியா புதிய ஜெருசலேம் போன்றது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். புதிய ஜெருசலேம் விக்டோரியாவைப் போலவே இருக்கும் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆம், சொர்க்கத்தின் வீதிகளில்கூட கவிஞன் மனநிறைவின்றி இருப்பான். கவிஞன் எப்போதுமே கிளர்ச்சியில் இருக்கிறான்.

"மீண்டும் அதே பேச்சு," என்று எரிச்சலுடன் கூறினான் சைம், "கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவதில் என்ன கவித்துவமான அம்சம் இருக்கிறது? கடல் பயணத்தின்போது வாந்தி எடுப்பதைக் கூட கவித்துவமானது என்று சொல்லலாமே! வாந்தி எடுப்பது என்பது ஒரு கிளர்ச்சிதானே. மிக இக்கட்டான சில தருணங்களில் வாந்தி எடுப்பதோ அல்லது கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவதோ ஆரோக்கியமான செயலாக இருக்கலாம்; ஆனால், இவை எப்படி கவித்துவமானவை என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை. பொதுப்படையாகச் சொன்னால், கிளர்ச்சி என்பது அருவருப்பானது—அது வெறும் வாந்தி எடுப்பது போன்றதுதான்."

அந்தப் பெண் ஒரு கணம் முகம் சுளித்தாள்...அது ஒரு விரும்பத்தகாத சொல், ஆனால் சைம் மிகுந்த ஆவேசத்தில் இருந்ததால் அதைக் கவனிக்கவில்லை.

"எல்லாம் சரியாக நடப்பதுதான் கவித்துவமானது!" என்று அவர் கூச்சலிட்டார். "உதாரணமாக, நம் செரிமான மண்டலம் மிக அமைதியாகவும் புனிதமாகவும் சரியாகச் செயல்படுவது—இதுதான் அனைத்துக் கவிதைகளுக்கும் அடிப்படை. ஆம், உலகிலேயே மிகவும் கவித்துவமான விஷயம்—பூக்களை விட, நட்சத்திரங்களை விட—மிகவும் கவித்துவமானது எது தெரியுமா? உடல்நலக் குறைவு இல்லாமல் இருப்பதுதான்!"

"உண்மையிலேயே," என்று கிரிகோரி ஏளனமான தொனியில் கூறினார், "நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் உதாரணங்கள்..."

"மன்னிக்கவும்," என்று சைம் கடுமையாகக் கூறினார், "நாம் எல்லா மரபுகளையும் ஒழித்துவிட்டோம் என்பதை மறந்துவிட்டேன்."

முதல் முறையாக, கிரிகோரியின் நெற்றியில் ஒரு சிவப்புத் தழும்பு தோன்றியது.

"இந்த புல்வெளியில் நின்றுகொண்டு, நான் சமூகத்தையே புரட்டிப் போட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.

சைம் அவரது கண்களை நேராகப் பார்த்து, இனிமையாகப் புன்னகைத்தார்.

"இல்லை, நான் அப்படி எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், உங்கள் அராஜகக் கொள்கையில் (anarchism) நீங்கள் உண்மையாகவே தீவிரமாக இருந்தால், நீங்கள் செய்ய வேண்டியது அதைத்தான் என்று நினைக்கிறேன்."

கிரிகோரியின் பெரிய, காளை போன்ற கண்கள் கோபமடைந்த சிங்கத்தைப் போல சட்டென்று இமைத்தன; அவரது சிவப்பு நிறத் தலைமுடி கூட சிலிர்த்து எழுந்தது போலத் தோன்றியது.

"அப்படியானால்," என்று அவர் ஆபத்தான குரலில் கேட்டார், "எனது அராஜகக் கொள்கையில் நான் தீவிரமாக இல்லை என்று நினைக்கிறீர்களா?"

"என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று சைம் கேட்டார்.

"எனது அராஜகக் கொள்கையில் நான் தீவிரமாக இல்லையா?" என்று கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு கிரிகோரி கூச்சலிட்டார்.

"என் அன்ப நண்பரே!" என்று கூறிவிட்டு, சைம் அங்கிருந்து மெல்ல நடந்து சென்றார்.

ரோசமண்ட் கிரிகோரி இன்னும் அவருடனேயே இருப்பதைக் கண்டு, அவர் ஆச்சரியமடைந்தார்; அதே சமயம் ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சியும் அவருக்குள் ஏற்பட்டது.

"திரு. சைம்," என்று அவர் கேட்டார், "உங்களைப் போலவும் என் சகோதரரைப் போலவும் பேசுபவர்கள், தாங்கள் சொல்வதை உண்மையிலேயே அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டுதான் பேசுகிறார்களா? இப்போது நீங்கள் சொன்னதை நீங்கள் உண்மையிலேயே அர்த்தப்படுத்தித்தான் சொல்கிறீர்களா?"

சைம் புன்னகைத்தார்.

"நீங்கள் எப்படி?" என்று அவர் திருப்பிக் கேட்டார்.

"அதற்கு என்ன அர்த்தம்?" என்று அந்தப் பெண் தீவிரமான கண்களுடன் கேட்டாள். "அன்புள்ள மிஸ் கிரிகோரி," என்று சைம் மென்மையாகக் கூறினார், "நேர்மை மற்றும் நேர்மையின்மை என்பவற்றில் பல வகைகள் உள்ளன. நீங்கள் உப்பைக் கேட்டுப் பெறும்போது 'நன்றி' என்று சொல்கிறீர்கள்; அப்போது நீங்கள் சொல்வதை உண்மையிலேயே உணர்ந்துதான் சொல்கிறீர்களா? இல்லை. 'உலகம் உருண்டையானது' என்று நீங்கள் கூறும்போது, ​​அதை முழுமையாக உணர்ந்துதான் சொல்கிறீர்களா? இல்லை. அது உண்மைதான், ஆனால் நீங்கள் அதை உணர்ந்து சொல்வதில்லை. சில சமயங்களில், உங்கள் சகோதரரைப் போன்ற ஒருவர், தான் உண்மையிலேயே உணர்ந்து சொல்லக்கூடிய ஒரு விஷயத்தைக் கண்டடைகிறார். அது அரை உண்மையாகவோ, கால் உண்மையாகவோ அல்லது பத்தில் ஒரு பங்கு உண்மையாகவோ இருக்கலாம்; ஆனால், அந்த விஷயத்தை அவர் ஆழமாக உணர்ந்திருப்பதால், அவர் சொல்லும் வார்த்தைகள் அவர் உணர்ந்ததை விடவும் அதிகமாக வெளிப்படுகின்றன."

அவர் தனது புருவங்களைச் சுருக்காமல், நேராக சைமைப் பார்த்தார். அவரது முகம் தீவிரமாகவும், அதே சமயம் வெளிப்படையாகவும் இருந்தது. மிகவும் அலட்சியமான பெண்ணுக்குள்ளும் கூட, ஆழ்மனதில் ஒரு பொறுப்புணர்வு இருக்கும்—அதுதான் தாய்மை கலந்த கண்காணிப்பு; இது இந்த உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே இருந்து வரும் ஒன்று.

"அப்படியானால், அவர் உண்மையிலேயே ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) தானா?" என்று அவர் கேட்டார்.

"நான் குறிப்பிட்ட அந்த அர்த்தத்தில் மட்டும்தான்," என்று சைம் பதிலளித்தார்; "அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அந்த 'அர்த்தமற்ற' அர்த்தத்தில்!"

அவர் தனது அகன்ற புருவங்களைச் சுருக்கி, சட்டென்று கேட்டார்—

"அவர் உண்மையிலேயே... குண்டுகளையோ அல்லது அது போன்ற எதையோ பயன்படுத்த மாட்டார் அல்லவா?"

சைம் உரக்கச் சிரித்தார்; அவரது மெலிந்த, சற்று பகட்டான தோற்றத்திற்கு அந்தச் சிரிப்பு மிகவும் பெரியதாகத் தெரிந்தது.

"ஐயோ, நிச்சயமாக இல்லை!" என்று அவர் கூறினார், "அப்படியெல்லாம் செய்வதென்றால், அதை அடையாளம் தெரியாதபடி (அநாமதேயமாகத்தான்) செய்ய வேண்டும்!"

இதைக் கேட்டதும், அவரது உதடுகளின் ஓரங்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. கிரிகோரியின் விசித்திரமான குணத்தைப் பற்றியும், அதே சமயம் அவர் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார் என்பது குறித்தும் அவருக்கு ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

சைம் அவருடன் தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த இருக்கை வரை நடந்து சென்றார், தொடர்ந்து தனது கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர் ஒரு நேர்மையான மனிதர்; மேலோட்டமான பகட்டான நடத்தைகளுக்குப் பின்னால், அடிப்படையில் அவர் மிகவும் பணிவானவர். உண்மையில், பணிவான மனிதர்கள்தான் அதிகம் பேசுகிறார்கள்; ஆனால், அகங்காரம் கொண்டவர்கள் எப்போதும் தங்களைக் கவனமாக, கட்டுக்கோப்பாக வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர் கண்ணியமான வாழ்க்கை முறையை, மிகுந்த தீவிரத்துடனும் மிகைப்படுத்தியும் ஆதரித்தார். ஒழுங்கையும் முறையான நடத்தையையும் பாராட்டுவதில் அவர் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் பேசினார். அந்தச் சூழல் முழுவதும் லிலாக் மலர்களின் மணம் பரவியிருந்தது. தொலைதூர வீதி ஒன்றிலிருந்து, மிக மெல்லியதாக ஒரு இசைக்கருவி (barrel-organ) ஒலிக்கத் தொடங்கியது. தான் பேசிய வீரவசனங்கள், இந்த உலகத்திற்கு அடியிலிருந்தோ அல்லது அப்பாலிருந்தோ வரும் அந்தச் சிறிய இசைக்கு ஏற்ப இயங்குவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

அவர் அந்தப் பெண்ணின் செந்நிற முடியையும், கலகலப்பான முகத்தையும் பார்த்தபடி சில நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பிறகு, இத்தகைய இடத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கலந்துரையாட வேண்டும் என்று கருதி, இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். ஆனால், அந்தத் தோட்டம் முழுவதுமே காலியாக இருப்பதைக் கண்டு அவர் வியப்படைந்தார். அங்கிருந்த அனைவரும் முன்பே சென்றுவிட்டனர்; அவரும் ஒருவித அவசரமான மன்னிப்பு கோரிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார். அவர் அங்கிருந்து புறப்படும்போது, ​​ஏதோ ஒரு மது மயக்கத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வு அவருக்குள் இருந்தது; அதை அவரால் பிறகு விளக்க முடியவில்லை. அதன் பிறகு நடந்த விசித்திரமான நிகழ்வுகளில் அந்தப் பெண்ணுக்கு எந்தப் பங்கும் இருக்கவில்லை; அவருடைய கதை முழுமையாக முடியும் வரை அவர் அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்கவே இல்லை. இருப்பினும், விவரிக்க முடியாத ஏதோ ஒரு விதத்தில், அவர் மேற்கொண்ட அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான சாகசங்கள் முழுவதிலும், ஒரு இசைத் தொடரைப் போல அந்தப் பெண் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தார். அந்த இருண்ட, குழப்பமான இரவு நிகழ்வுகளில், அவருடைய விசித்திரமான செந்நிற முடி ஒரு சிவப்பு நூலைப் போல ஊடுருவிச் சென்றது. ஏனெனில், அதன் பிறகு நடந்தவை நம்ப முடியாத அளவுக்கு விசித்திரமாக இருந்தன; அவை ஒரு கனவாகவே இருந்திருக்கலாம் என்று சொல்லுமளவுக்கு அவை விசித்திரமானவை.

சைம் (Syme) நட்சத்திரங்கள் மின்னும் வீதிக்கு வந்தபோது, ​​அந்த இடம் அப்போது காலியாக இருந்தது. அந்த அமைதி, உயிரற்ற அமைதி அல்ல, ஏதோ ஒரு வகையில் அது ஒரு 'உயிருள்ள' அமைதி என்பதை அவர் உணர்ந்தார். கதவுக்கு வெளியே ஒரு தெருவிளக்கு இருந்தது; அதன் ஒளி, அவருக்குப் பின்னால் இருந்த வேலியின் மீது சாய்ந்திருந்த மரத்தின் இலைகளைப் பொன்னிறமாக மாற்றியிருந்தது. அந்த விளக்குக் கம்பத்திலிருந்து சுமார் ஒரு அடி தொலைவில், கம்பத்தைப் போலவே அசையாமல், உறுதியாக நின்றுகொண்டிருந்தது ஒரு உருவம். அவர் அணிந்திருந்த உயரமான தொப்பியும், நீண்ட கோட்டும் கருப்பு நிறத்தில் இருந்தன; நிழல் படிந்திருந்த அவருடைய முகமும் கிட்டத்தட்ட கருமையாகவே தெரிந்தது. ஒளியின் பின்னணியில் தெரிந்த அவருடைய தீ போன்ற செந்நிற முடியும், அவர் நின்றிருந்த ஆக்ரோஷமான தோரணையும், அவர் கவிஞர் கிரிகோரி (Gregory) என்பதை உணர்த்தின. கையில் வாளுடன் தன் எதிரிக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு முகமூடி அணிந்த வீரனைப் போல அவர் காட்சியளித்தார்.

அவர்...அவர் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் வணக்கம் செலுத்த, சைம் அதற்குச் சற்று முறைப்படியான பதிலளித்தார்.

"நான் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்," என்றார் கிரிகோரி. "சிறிது நேரம் பேசலாமா?"

"நிச்சயமாக. எதைப் பற்றி?" என்று ஒருவித மெல்லிய வியப்புடன் கேட்டார் சைம்.

கிரிகோரி தன் கைத்தடியால் முதலில் அந்த மின்விளக்குக் கம்பத்தையும், பிறகு மரத்தையும் தட்டினார்.

"இதைப் பற்றியும் இதைப் பற்றியும் தான்," என்று அவர் உரக்கக் கூறினார்; "ஒழுங்கு மற்றும் அராஜகம் குறித்து. இதோ, உங்கள் அருமைக்குரிய 'ஒழுங்கு'—அந்த மெலிந்த, இரும்பாலான, அசிங்கமான, மலடான மின்விளக்குக் கம்பம்! அங்கே பாருங்கள், 'அராஜகம்'—செழுமையானது, உயிர்ப்புள்ளது, தன்னைத்தானே பெருக்கிக்கொள்பவை—பச்சை மற்றும் பொன்னிறத்தில் ஜொலிக்கும் அந்த அராஜகம்!"

"இருப்பினும்," என்று பொறுமையுடன் பதிலளித்தார் சைம், "தற்போதைய சூழலில், அந்த மின்விளக்கின் ஒளியில்தான் நீங்கள் மரத்தைப் பார்க்கிறீர்கள். அந்த மரத்தின் ஒளியில் நீங்கள் எப்போதாவது இந்த மின்விளக்கைப் பார்க்க முடியுமா என்று எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது." சற்று இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் தொடர்ந்தார், "இருட்டில் இங்கே நின்று கொண்டிருந்தது, நம்முடைய அந்தச் சிறிய விவாதத்தைத் தொடர மட்டும்தானா?"

"இல்லை," என்று தெருவே அதிரும் குரலில் கத்தினார் கிரிகோரி, "நான் விவாதத்தைத் தொடர இங்கே நிற்கவில்லை; அதை என்றென்றைக்குமாக முடித்துவிடவே நின்றேன்."

மீண்டும் அமைதி நிலவியது. ஒன்றும் புரியவில்லை என்றாலும், ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயம் நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்த சைம், கவனமாகக் கேட்கலானார். கிரிகோரி மென்மையான குரலிலும், சற்று குழப்பமூட்டும் புன்னகையுடனும் பேசத் தொடங்கினார்.

"திரு. சைம்," என்றார் அவர், "இன்று மாலை நீங்கள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க காரியத்தைச் செய்தீர்கள். மனிதனாகப் பிறந்த எவராலும் இதுவரை செய்ய முடியாத ஒரு காரியத்தை, நீங்கள் எனக்கு எதிராகச் செய்திருக்கிறீர்கள்."

"அப்படியா!"

"இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது," என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தார் கிரிகோரி, "இன்னொருவர் இதைச் செய்திருக்கிறார். சௌத்தெண்டில் (Southend) இருந்த ஒரு சிறிய நீராவிப் படகின் கேப்டன்—சரியாகச் சொன்னால் அவர்தான். நீங்கள் என்னை எரிச்சலடையச் செய்துவிட்டீர்கள்."

"மிகவும் வருந்துகிறேன்," என்று தீவிரமான தொனியில் பதிலளித்தார் சைம்.

"எனது கோபமும், நீங்கள் செய்த அவமதிப்பும் எவ்வளவு கொடூரமானவை என்றால், ஒரு மன்னிப்பால் கூட அவற்றை ஈடு செய்ய முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது," என்றார் கிரிகோரி, மிகுந்த அமைதியுடன். "எந்த ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையாலும் இதைத் துடைத்தெறிய முடியாது. நான் உன்னைக் கொன்றுவிட்டாலும் கூட, இதை என்னால் அழிக்க முடியாது. அந்த அவமானத்தைத் துடைக்க ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது, அந்த வழியைத்தான் நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். என் உயிரையும் கௌரவத்தையும் கூட இழக்க நேரிட்டாலும் சரி, நீ சொன்னது தவறு என்பதை உனக்கு நிரூபித்துக் காட்டப் போகிறேன்."

"நான் சொன்னதில் என்ன தவறு?"

"நான் ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) என்பதில் எனக்கு உண்மையான ஈடுபாடு இல்லை என்று நீ சொன்னாய்."

"ஈடுபாட்டில் பல நிலைகள் உண்டு," என்று பதிலளித்தான் சைம். "நீ சொன்ன கருத்துக்கள் சொல்லப்பட வேண்டியவை என்று நீ நம்பினாய் என்பதிலும், ஒரு முரண்பாடான கூற்று (paradox) கவனிக்கப்படாமல் போன உண்மையை மக்கள் முன் கொண்டு வரும் என்று நீ கருதினாய் என்பதிலும், உனக்கு முழுமையான நேர்மை இருந்தது என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை."

கிரிகோரி அவனை உற்றுப் பார்த்தான்; அவன் கண்களில் ஒருவித வேதனை தெரிந்தது.

"அப்படியானால், வேறு எந்த வகையிலும் நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்று நீ நினைக்கவில்லையா? நான் ஏதோ சும்மா சுற்றித் திரிபவன் (flaneur), அவ்வப்போது சில உண்மைகளை உதிர்த்து விடுபவன் என்றுதான் என்னை நினைக்கிறாயா? இன்னும் ஆழமான, இன்னும் தீவிரமான அர்த்தத்தில் நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்று நீ கருதவில்லையா?"

சைம் தன் கையில் இருந்த தடியால் சாலையின் கற்கள் மீது பலமாகத் தட்டினான்.

"தீவிரமா!" என்று கத்தினான் அவன். "கடவுளே! இந்தத் தெரு தீவிரமானதா? இந்தச் சீன விளக்குகள் தீவிரமானவையா? இந்த ஒட்டுமொத்த விஷயமுமே தீவிரமானதா? இங்கே வந்து ஏதோ உளறல்களைக் கொட்டுகிறோம், சில சமயம் அர்த்தமுள்ள விஷயங்களையும் பேசுகிறோம். ஆனால், தன் வாழ்க்கையின் பின்னணியில், இந்த வெற்றுப் பேச்சுகளை விடவும் தீவிரமான ஒன்றை வைத்திருக்காத ஒரு மனிதனை, நான் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்க மாட்டேன்—அது மதமாக இருக்கலாம் அல்லது மதுவாகக் கூட இருக்கலாம், எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அது இதைவிட தீவிரமான ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்."

"சரி," என்றான் கிரிகோரி, அவன் முகம் இருண்டது, "மது அல்லது மதம் ஆகிய இரண்டையும் விட தீவிரமான ஒன்றை நீ இப்போது பார்க்கப் போகிறாய்."

சைம் எப்போதும் போல அமைதியான தோற்றத்துடன், கிரிகோரி மீண்டும் பேசுவதற்காகக் காத்திருந்தான்.

"கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு நீ ஒரு மதம் இருப்பதாகச் சொன்னாயே? உனக்கு உண்மையிலேயே ஒரு மதம் இருக்கிறதா?"

"ஓ," என்று புன்னகை பூத்த முகத்துடன் கூறினான் சைம், "இப்போது நாம் அனைவரும் கத்தோலிக்கர்கள்தானே!" "அப்படியானால், உங்கள் மதத்தில் நீங்கள் வணங்கும் கடவுள்கள் அல்லது புனிதர்களின் பெயரால், நான் இப்போது சொல்லப்போகும் விஷயத்தை எந்த மனிதனிடமும்—குறிப்பாகக் காவல்துறையிடம்—சொல்லமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய முடியுமா? சத்தியம் செய்கிறீர்களா? இவ்வளவு கடினமான ஒரு உறுதிமொழியை ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் ஆன்மாவில் ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமக்கச் சம்மதிக்கிறீர்களா? ஒருபோதும் எடுக்கக்கூடாத ஒரு சபதத்தையும், கனவிலும் நினைக்கக்கூடாத ஒரு ரகசியத்தையும் உங்கள் மனதிற்குள் வைத்துக்கொள்ள ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா? அப்படிச் செய்தால், அதற்குப் பதிலாக நான் உங்களுக்கு ஒன்று தருவேன்..."

"அதற்குப் பதிலாக எனக்கு என்ன தருவீர்கள்?" என்று கேட்டான் சைம்; அந்த நபர் சற்று இடைவெளி விட்டிருந்தான்.

"மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு மாலைப் பொழுதை உங்களுக்குத் தருகிறேன்."

சைம் சட்டென்று தன் தொப்பியைக் கழற்றினான்.

"உங்கள் இந்த அழைப்பு," என்றான் அவன், "எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்றால், இதை மறுக்கவே முடியாது! கவிஞர்கள் எப்போதும் அராஜகவாதிகள் என்று சொல்கிறீர்கள்; நான் அதை ஏற்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் எப்போதும் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரர்களாக (ஸ்போர்ட்ஸ்மேன்) இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். இதோ, ஒரு கிறிஸ்தவனாக, ஒரு நல்ல தோழனாக, சக கலைஞனாக நான் சத்தியம் செய்கிறேன்—இங்கே என்ன நடக்கப்போகிறதோ, அதை நான் காவல்துறையிடம் சொல்லமாட்டேன். சரி, இப்போது சொல்லுங்கள், இது என்ன விஷயம்?"

"எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்று கிரிகோரி, எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு அமைதியான தொனியில் கூறினான், "நாம் ஒரு வண்டியை (கேப்) அழைக்கலாம்."

அவன் இரண்டு முறை நீளமாகச் சீற, ஒரு குதிரை வண்டி (ஹான்சம்) சத்தத்துடன் சாலையோரம் வந்து நின்றது. இருவரும் அமைதியாக அதில் ஏறினர். கிரிகோரி வண்டியின் மேலிருந்த சிறிய திறப்பின் வழியாக, ஆற்றங்கரையில், சிஸ்விக் (Chiswick) பகுதியில் இருந்த ஒரு சாதாரண மதுக்கடையின் முகவரியைச் சொன்னான். வண்டி மீண்டும் வேகமாகச் சென்றது; அந்த விசித்திரமான மனிதர்கள் இருவரும், அந்த விசித்திரமான நகரத்தை விட்டு வெளியேறினர்.

@2
அத்தியாயம் II.


கேப்ரியல் சைமின் ரகசியம்.


அந்த வண்டி மிகவும் சலிப்பூட்டும், அழுக்கு படிந்த ஒரு மதுக்கடையின் முன் வந்து நின்றது. கிரிகோரி தன் தோழனை விரைவாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். அவர்கள் ஒரு குறுகிய, மங்கலான மதுக்கூட அறையில், ஒரு கால் உடைந்த, கறைகள் படிந்த மர மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்தனர். அந்த அறை மிகவும் சிறியதாகவும் இருளாகவும் இருந்ததால், அங்கு வந்த பணியாளரின் உருவம் சரியாகத் தெரியவில்லை; அவர் ஒரு பருமனான, தாடி வைத்த மனிதர் என்பது மட்டுமே மங்கலாகத் தெரிந்தது.

"நீங்கள் இரவு உணவு ஏதேனும் உண்கிறீர்களா?" என்று கிரிகோரி பணிவுடன் கேட்டான். "இங்கே 'பாட் டி ஃபுவா கிரா' (pâte de foie gras) அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது, ஆனால் வேட்டையாடப்பட்ட இறைச்சி உணவுகளை (game) நான் பரிந்துரைக்கிறேன்."

சைம் இதை ஒரு வேடிக்கையான பேச்சு என்று கருதி, எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாமல், இயல்பான அலட்சியத்துடன், "சரி, எனக்கு 'லாப்ஸ்டர் மயோனைஸ்' (lobster mayonnaise) கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினான்.

அவன் நம்ப முடியாதபடி, அந்தப் பணியாளர், "நிச்சயமாக, ஐயா!" என்று கூறிவிட்டு, அதை எடுத்து வரச் சென்றார்.

"நீங்கள் என்ன குடிக்க விரும்புகிறீர்கள்?" என்று கிரிகோரி அதே அலட்சியமான, ஆனால் பணிவான தொனியில் கேட்டான். "நான் 'கிரீம் டி மென்த்' (crême de menthe) மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறேன்; நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டுவிட்டேன். ஆனால், இங்குள்ள ஷாம்பெயின் (champagne) மிகவும் தரமானது. ஒரு அரை பாட்டில் 'பாம்ரி' (Pommery) ஷாம்பெயின் எடுத்துக்கொள்ளலாமே?"

"நன்றி!" என்று அசையாமல் அமர்ந்திருந்த சைம் கூறினான். "நீங்கள் மிகவும் கனிவானவர்."

அவர்கள் உரையாடலைத் தொடர முயன்றனர், ஆனால் அது முழுமையடைவதற்கு முன்பே, திடீரென அந்த 'லாப்ஸ்டர்' உணவு முன்னால் வந்து நின்றது—இது ஒரு இடி விழுந்தது போன்ற அதிர்ச்சியை சைமுக்கு அளித்தது. சைம் அதைச் சுவைத்துப் பார்த்தான்; அது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. உடனே அவன் மிகுந்த வேகத்துடனும் பசியுடனும் அதை உண்ணத் தொடங்கினான்.

"நான் மிகவும் வெளிப்படையாக ரசித்து உண்பதை மன்னித்துவிடுங்கள்!" என்று கிரிகோரியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி கூறினான். "இது போன்ற ஒரு கனவு காணும் வாய்ப்பு எனக்கு அடிக்கடி கிடைப்பதில்லை. ஒரு கெட்ட கனவு (nightmare) முடிவில் 'லாப்ஸ்டர்' உணவாக மாறுவது எனக்குப் புதிய அனுபவம். பொதுவாக, இது நேர்மாறாகத்தானே நடக்கும்!"

"நீங்கள் தூங்கவில்லை, நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்," என்றான் கிரிகோரி. "இதற்கு நேர்மாறாக, உங்கள் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான, விறுவிறுப்பான தருணத்திற்கு நீங்கள் மிக அருகில் இருக்கிறீர்கள். இதோ, உங்கள் ஷாம்பெயின் வந்துவிட்டது! இந்தச் சிறந்த ஹோட்டலின் உட்புற அமைப்பிற்கும், அதன் எளிமையான, ஆடம்பரமற்ற வெளிப்புறத் தோற்றத்திற்கும் இடையே ஒரு சிறிய முரண்பாடு இருக்கலாம் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், அது எங்கள் அடக்கத்தைக் காட்டுகிறது. பூமியில் வாழ்ந்த மனிதர்களிலேயே நாங்கள்தான் மிகவும் அடக்கமானவர்கள்."

"அப்படியானால், நாங்கள் யார்?" என்று கேட்டார் சைம், தனது ஷாம்பெயின் கோப்பையை காலி செய்தபடி.

"இது மிகவும் எளிமையானது," என்று பதிலளித்தார் கிரிகோரி. "நாங்கள்தான் அந்த தீவிர அராஜகவாதிகள் (anarchists) — நீங்கள் நம்ப மறுக்கும் அதே அராஜகவாதிகள்."

"ஓ!" என்று சுருக்கமாகக் கூறினார் சைம். "குடிவகைகளில் நீங்கள் தாராளமாகவே இருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே!"

"ஆம், நாங்கள் எதையும் தீவிரமாகவே அணுகுகிறோம்," என்று பதிலளித்தார் கிரிகோரி.

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்—

"இன்னும் சற்று நேரத்தில் இந்த மேஜை சுற்றத் தொடங்கினால், அதை நீங்கள் அருந்திய ஷாம்பெயினால் ஏற்பட்ட விளைவு என்று தவறாக எண்ணிவிடாதீர்கள். உங்களுக்கு நீங்களே அநீதி இழைத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்றுதான் சொல்கிறேன்."

"சரி, நான் போதையில் இல்லை என்றால், நிச்சயமாகப் பைத்தியமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று மிகுந்த அமைதியுடன் கூறினார் சைம்; "இருப்பினும், எந்த நிலையிலும் ஒரு கண்ணியமான மனிதனாக என்னால் நடந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறேன். நான் புகைபிடிக்கலாமா?"

"தாராளமாக!" என்று கூறிய கிரிகோரி, தனது சிகார் பெட்டியை நீட்டினார். "என்னுடையதில் ஒன்றை முயற்சித்துப் பாருங்கள்."

சைம் அந்தச் சிகாரை எடுத்து, தனது மேலங்கிப் பையிலிருந்த கட்டர் மூலம் அதன் முனையை வெட்டி, வாயில் வைத்து, மெதுவாகப் பற்றவைத்தார். பிறகு, புகையை நீண்ட மேகமாக வெளியே விட்டார். அவர் இவ்வளவு அமைதியுடனும் நிதானத்துடனும் இந்தச் செயல்களைச் செய்தது அவரது மன உறுதியைக் காட்டுகிறது; ஏனென்றால், அவர் அதைத் தொடங்கும்போதே, அவர் அமர்ந்திருந்த மேஜை சுழலத் தொடங்கியிருந்தது—முதலில் மெதுவாக, பிறகு மிக வேகமாக, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, பைத்தியக்காரத்தனமான மந்திரச் சடங்கில் நடப்பது போல!

"இதைக் கண்டு கவலைப்படாதீர்கள்," என்றார் கிரிகோரி; "இது ஒரு வகையான திருகு (screw) அமைப்பு."

"அப்படியா!" என்று அமைதியாகக் கூறினார் சைம், "ஒரு வகையான திருகு அமைப்பு. எவ்வளவு எளிமையான விஷயம்!" அடுத்த கணமே, அறைக்குள் பாம்பு போல நெளிந்து கொண்டிருந்த அவனது சுருட்டுப் புகை, திடீரென ஒரு தொழிற்சாலைச் புகைபோக்கியிலிருந்து எழுவது போல நேராக மேல்நோக்கிச் சென்றது. அதே நொடியில், அவர்களும் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலிகள் மற்றும் மேசையுமாகச் சேர்ந்து, பூமி அவர்களை விழுங்கிவிட்டது போல தரை வழியாகக் கீழே சரிந்தனர். ஏதோ ஒரு பெரும் இரைச்சலுடன் கூடிய சுரங்கப் பாதை வழியாக, கயிறு அறுந்து விழுந்த மின்தூக்கியைப் போல அவர்கள் அதிவேகமாகக் கீழே இறங்கினர்; இறுதியில் ஒரு பலமான மோதலுடன் கீழே வந்து நின்றனர். கிரிகோரி கதவுகளைத் திறந்து உள்ளே சிவப்பு நிறத்திலான நிலத்தடி ஒளியை அனுமதித்தபோது, ​​சைம் இன்னும் தன் சுருட்டைப் புகைத்துக் கொண்டிருந்தான்; ஒரு காலை மற்றொரு காலின் மீது போட்டபடி, சற்றும் பதற்றமடையாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

கிரிகோரி அவனை ஒரு தாழ்வான, வளைவு அமைப்பைக் கொண்ட பாதையின் வழியே அழைத்துச் சென்றான்; அந்தப் பாதையின் முடிவில் அந்தச் சிவப்பு ஒளி தெரிந்தது. அது ஒரு பெரிய நெருப்பிடம் (fireplace) அளவிற்கு இருந்த பிரம்மாண்டமான சிவப்பு நிற விளக்கு; அது ஒரு சிறிய, ஆனால் கனமான இரும்புக் கதவின் மேல் பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கதவில் ஒரு சிறிய திறப்பு அல்லது ஜன்னல் போன்ற அமைப்பு இருந்தது; அதில் கிரிகோரி ஐந்து முறை தட்டினான். அந்நிய உச்சரிப்புடன் கூடிய ஒரு கனமான குரல், அவன் யார் என்று கேட்டது. அதற்கு அவன், யாரும் எதிர்பாராத வகையில், "திரு. ஜோசப் சேம்பர்லேன்" என்று பதிலளித்தான். கனமான கீல்கள் அசையத் தொடங்கின; இது ஏதோ ஒரு ரகசியக் கடவுச்சொல் (password) என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கதவைத் தாண்டி உள்ளே சென்றதும், அந்தப் பாதை முழுவதும் எஃகு ஆயுதங்களால் ஆன வலைப்பின்னல் போல மின்னிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டான் சைம். உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​அந்த மின்னும் அமைப்பு உண்மையில் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்த துப்பாக்கிகள் மற்றும் கைத்துப்பாக்கிகளால் ஆனது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்; அவை ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.

"இந்த நடைமுறைகளுக்காக என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்," என்றான் கிரிகோரி; "நாங்கள் இங்கே மிகவும் கண்டிப்புடன் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது."

"பரவாயில்லை, மன்னிப்பு கேட்கத் தேவையில்லை," என்றான் சைம். "சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கின் மீது உங்களுக்கு இருக்கும் அதீத ஆர்வம் எனக்குத் தெரியும்." அவ்வாறு கூறிவிட்டு, எஃகு ஆயுதங்கள் நிறைந்த அந்தப் பாதைக்குள் அவன் நுழைந்தான். நீண்ட பொன்னிற முடியும், சற்று பகட்டான நீண்ட கோட்டும் அணிந்திருந்த சைம், மரணத்தின் அந்த மின்னும் பாதையில் நடந்து செல்லும்போது, ​​மிகவும் பலவீனமான, கற்பனை உலகில் வாழ்பவர் போன்ற தோற்றத்துடன் காணப்பட்டான்.

அவர்கள் பல இடங்களைக் கடந்து சென்றனர்...அத்தகைய பாதைகளைக் கடந்து, இறுதியில் வளைந்த சுவர்களைக் கொண்ட, ஏறக்குறைய கோள வடிவிலான ஒரு விசித்திரமான எஃகு அறைக்குள் அவர் வந்து சேர்ந்தார். அடுக்கடுக்கான இருக்கைகளைக் கொண்ட அந்த அறை, பார்ப்பதற்கு ஒரு அறிவியல் சொற்பொழிவு அரங்கம் போலத் தோன்றியது. அந்த அறையில் துப்பாக்கிகளோ கைத்துப்பாக்கிகளோ இல்லை; ஆனால், சுவர்களைச் சுற்றி மிகவும் விசித்திரமான, அச்சமூட்டும் பொருட்கள் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. அவை இரும்பாலான செடிகளின் மொட்டுகள் போலவோ அல்லது இரும்பாலான பறவைகளின் முட்டைகள் போலவோ இருந்தன. அவை குண்டுகள்; அந்த அறையே ஒரு குண்டின் உட்பகுதி போல காட்சியளித்தது. சைம் சுவரில் தட்டித் தனது சுருட்டின் சாம்பலை உதறிவிட்டு, உள்ளே நுழைந்தார்.

"சரி, என் அன்பிற்குரிய திரு. சைம்," என்று கூறிய கிரிகோரி, மிகப் பெரிய குண்டுக்குக் கீழே இருந்த இருக்கையில் தாராளமாகச் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார். "இப்போது நாம் நிம்மதியாக அமர்ந்திருக்கிறோம், எனவே நாம் தாராளமாகப் பேசலாம். நான் உங்களை ஏன் இங்கு அழைத்து வந்தேன் என்பதை மனித மொழியால் விவரிக்க முடியாது. இது ஒரு மலை உச்சியிலிருந்து குதிப்பது அல்லது காதலில் விழுவது போன்ற, தன்னிச்சையான ஒரு உணர்வுதான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நீங்கள் மிகுந்த எரிச்சலூட்டும் மனிதராக இருந்தீர்கள்; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கிறீர்கள். உங்களைச் சிறுமைப்படுத்துவதற்காக, நான் செய்த இருபது ரகசியக் காப்பு உறுதிமொழிகளைக்கூட உடைக்கத் தயங்கமாட்டேன். நீங்கள் சுருட்டைப் பற்றவைக்கும் விதம் இருக்கிறதே... அதைப் பார்த்தால் ஒரு மதகுரு கூட தனது ஒப்புதல் வாக்குமூல ரகசியத்தைக் கூட உடைத்துவிடுவார்! சரி, நான் ஒரு தீவிரமான அராஜகவாதி (anarchist) அல்ல என்று நீங்கள் உறுதியாகக் கூறினீர்கள் அல்லவா? இந்த இடத்தைப் பார்க்கும்போது, ​​இது தீவிரமான ஒன்றாகத் தெரியவில்லையா?"

"இதன் கலகலப்பான தோற்றத்திற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு தீவிரமான நோக்கம் இருப்பது போலத்தான் தெரிகிறது," என்று சைம் ஒப்புக்கொண்டார். "இருப்பினும், நான் உங்களிடம் இரண்டு கேள்விகளைக் கேட்கலாமா? நீங்கள் எனக்குத் தகவல்களைத் தருவதற்கு அஞ்சத் தேவையில்லை; ஏனென்றால், உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம், என்னிடமிருந்து காவல்துறையிடம் எதையும் சொல்லமாட்டேன் என்று ஒரு வாக்குறுதியை மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள். அந்த வாக்குறுதியை நான் நிச்சயமாகக் காப்பாற்றுவேன். எனவே, வெறும் ஆர்வத்தின் காரணமாகவே நான் இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்கிறேன். முதலாவதாக, இதற்கெல்லாம் உண்மையான நோக்கம் என்ன? நீங்கள் எதை எதிர்க்கிறீர்கள்? அரசாங்கத்தை ஒழிக்க விரும்புகிறீர்களா?"

"கடவுளை ஒழிக்க!" என்று கூறிய கிரிகோரியின் கண்கள், ஒரு தீவிரவாதியின் கண்களைப் போல விரிந்தன. "நாங்கள் சில சர்வாதிகார ஆட்சிகளையும் காவல் துறை விதிகளையும் மட்டும் சீர்குலைக்க விரும்பவில்லை; அத்தகைய அராஜகவாதம் (anarchism) ஒன்று உண்டுதான், ஆனால் அது மரபுவழிச் சிந்தனைகளுக்கு முரணானவர்களின் (Nonconformists) ஒரு கிளை மட்டுமே. நாங்கள் இன்னும் ஆழமாகச் சென்று, அனைத்தையும் வேரோடு தகர்த்தெறிய விரும்புகிறோம். வெறும் கிளர்ச்சியாளர்கள் எதன் அடிப்படையில் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்கிறார்களோ, அந்தத் தீமை-நன்மை, கௌரவம்-துரோகம் போன்ற தன்னிச்சையான பாகுபாடுகள் அனைத்தையும் நாங்கள் மறுக்கிறோம்! பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் முட்டாள்தனமான உணர்ச்சிவசப்பட்டவர்கள் 'மனித உரிமைகள்' பற்றிப் பேசினார்கள்! 'தவறுகளை' (Wrongs) வெறுப்பது போலவே, நாங்கள் 'உரிமைகளையும்' (Rights) வெறுக்கிறோம். நாங்கள் 'சரி' மற்றும் 'தவறு' என்ற கருத்துகளையே ஒழித்துவிட்டோம்."

"அப்படியானால் 'வலது' மற்றும் 'இடது' (அரசியல் நிலைப்பாடுகள்) ஆகியவற்றையும் ஒழித்துவிடுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்," என்று சைம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டான். "அவை எனக்கு இன்னும் அதிகத் தொல்லை தருகின்றன."

"இரண்டாவது கேள்வி ஒன்றைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாயே?" என்று கிரிகோரி எரிச்சலுடன் கேட்டான்.

"நிச்சயமாக," என்று தொடர்ந்தான் சைம். "உங்கள் தற்போதைய செயல்பாடுகளிலும் சூழலிலும், ரகசியத்தைக் காக்க ஒரு அறிவியல் பூர்வமான முயற்சி தெரிகிறது. என் அத்தை ஒருவர் ஒரு கடைக்கு மேல் வசித்து வந்தார், ஆனால் ஒரு மதுக்கடைக்கு (public-house) அடியில், அதுவும் விருப்பப்பட்டு மக்கள் வசிப்பதைப் பார்ப்பது இதுவே முதல்முறை. உங்களிடம் ஒரு கனமான இரும்பு கதவு இருக்கிறது. 'திரு. சேம்பர்லேன்' என்று உங்களை அழைத்துக்கொள்ளும் அவமானத்திற்கு உட்படாமல் உங்களால் அதைக் கடக்க முடியாது. உங்களைச் சுற்றி எஃகு கருவிகளை வைத்திருக்கிறீர்கள்; இது ஒரு வீட்டைப் போல இல்லாமல், ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான, மிரட்டும் இடமாகத் தோன்றுகிறது. பூமிக்கு அடியில் இவ்வளவு சிரமப்பட்டு உங்களை நீங்களே அடைத்துக்கொண்டுவிட்டு, பிறகு 'சாஃப்ரான் பார்க்' (Saffron Park) பகுதியில் உள்ள ஒவ்வொரு முட்டாள் பெண்ணிடமும் அராஜகவாதம் பற்றிப் பேசி, உங்கள் ரகசியத்தை ஏன் நீங்களே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறீர்கள்?"

கிரிகோரி புன்னகைத்தான்.

"இதற்கான பதில் எளிதானது," என்றான் அவன். "நான் ஒரு தீவிரமான அராஜகவாதி என்று உங்களிடம் சொன்னேன், ஆனால் நீங்கள் அதை நம்பவில்லை. மற்றவர்களும் என்னை நம்புவதில்லை. நான் அவர்களை இந்த நரக அறைக்குள் அழைத்து வராதவரை, அவர்கள் என்னை நம்பப்போவதில்லை."

சைம் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் புகைபிடித்தபடி, அவனை ஆர்வத்துடன் பார்த்தான். கிரிகோரி தொடர்ந்து பேசினான்.

"இதன் பின்னணியில் உள்ள வரலாறு உங்களுக்கு வேடிக்கையாக இருக்கலாம்," என்றான் அவன். "நான் முதன்முதலில் 'புதிய அராஜகவாதிகளில்' (New Anarchists) ஒருவனாகச் சேர்ந்தபோது, ​​கண்ணியமான பல வேடங்களை அணிந்து பார்த்தேன். ஒருமுறை ஆயர் (bishop) போல வேடமிட்டேன். எங்கள் அராஜகவாத துண்டுப் பிரசுரங்களான 'சூப்பர்ஸ்டிஷன் தி வாம்பயர்' (Superstition the Vampire) மற்றும் 'பிரீஸ்ட்ஸ் ஆஃப் பிரே' (Priests of Prey) ஆகியவற்றிலிருந்து ஆயர்களைப் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்டினேன். அந்தப் பிரசுரங்களின்படி, ஆயர்கள் என்பவர்கள் மனிதகுலத்திடமிருந்து ஒரு கொடூரமான ரகசியத்தை மறைத்து வைத்திருக்கும் விசித்திரமான, பயங்கரமான முதியவர்கள் என்று நான் நம்பினேன். ஆனால், அது தவறான தகவல். ஒரு வரவேற்பறையில் ஆயர்களுக்குரிய உடையில் நுழைந்து, இடி முழக்கமிடும் குரலில், 'அடங்கு! அடங்கு! ஆணவம் கொண்ட மனித அறிவே, அடங்கு!' என்று கத்தினேன். உடனே, நான் உண்மையான ஆயர் அல்ல என்பதை அவர்கள் கண்டறிந்துவிட்டார்கள்; நான் பிடிபட்டேன். பிறகு, ஒரு கோடீஸ்வரனாக வேடமிட்டேன்; ஆனால், முதலாளித்துவத்தை நான் மிகவும் அறிவுப்பூர்வமாக ஆதரித்ததால், நான் ஏழை என்பது யாருக்கும் எளிதில் தெரிந்துவிட்டது. அடுத்து, ஒரு மேஜராக (major) வேடமிட்டேன். நான் அடிப்படையில் ஒரு மனிதாபிமானிதான்; ஆனால், நீட்சே (Nietzsche) போன்றவர்கள் வன்முறையை—அதாவது இயற்கையின் அந்தப் பெருமிதமான, பைத்தியக்காரத்தனமான போரை—ஏன் போற்றுகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு எனக்குப் பரந்த அறிவு இருப்பதாக நம்புகிறேன். அந்த மேஜர் கதாபாத்திரத்தில் நான் முழுமையாக மூழ்கினேன். என் வாளை உருவி அடிக்கடி சுழற்றினேன்; மதுவைக் கேட்பது போல, இயல்பாகவே 'இரத்தம்!' என்று கத்தினேன். 'பலவீனமானவர்கள் அழியட்டும்; அதுதான் இயற்கை விதி' என்று அடிக்கடி கூறினேன். ஆனால், மேஜர்கள் இப்படிச் செய்வதில்லை போலிருக்கிறது! மீண்டும் பிடிபட்டேன். இறுதியில், மிகுந்த விரக்தியுடன், ஐரோப்பாவிலேயே மிகச் சிறந்த மனிதரான, 'மத்திய அராஜகவாதக் குழுவின்' (Central Anarchist Council) தலைவரைச் சந்திக்கச் சென்றேன்."

"அவர் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டான் சைம்.

"உனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை," என்று பதிலளித்தான் கிரிகோரி. "அதுதான் அவருடைய சிறப்பே! சீசரும் நெப்போலியனும் தங்கள் மேதமை முழுவதையும் உலகம் தங்களைப் பற்றி அறிய வேண்டும் என்பதற்காகவே செலவிட்டார்கள்; அவர்களும் அறியப்பட்டார்கள். ஆனால், இவர் தனது மேதமை முழுவதையும், உலகம் தன்னைப் பற்றி அறியாமலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகச் செலவிடுகிறார்; அதனால், அவரைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியவில்லை."

 ...கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அவருடன் ஒரே அறையில் ஐந்து நிமிடங்கள் இருந்தாலே போதும்; சீசரும் நெப்போலியனும் கூட அவருக்கு முன்னால் வெறும் குழந்தைகளாகவே தோன்றுவார்கள் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்துவிடுவீர்கள்."

சிறிது நேரம் அவர் அமைதியாக, சற்றே வெளிறிய முகத்துடன் இருந்தார். பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தார்—

"அவர் வழங்கும் அறிவுரைகள் எப்போதும் ஒரு சுருக்கமான, கூர்மையான பொன்மொழி போல வியக்கத்தக்கவையாக இருக்கும்; அதே சமயம், இங்கிலாந்து வங்கியின் செயல்பாடுகளைப் போல மிகவும் நடைமுறைக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்கும். நான் அவரிடம், 'உலகத்தின் கண்களில் படாமல் இருக்க நான் என்ன வேடம் அணியலாம்? பிஷப்புகள் அல்லது மேஜர்களை விட மரியாதைக்குரிய வேறெந்த வேடம் எனக்குக் கிடைக்கும்?' என்று கேட்டேன். அவர் தனது பெரிய, ஆனால் என்னவென்று புரிந்துகொள்ள முடியாத முகத்துடன் என்னைப் பார்த்தார். 'உனக்கு ஒரு பாதுகாப்பான வேடம் வேண்டுமா? நீ ஆபத்தற்றவன் என்று மற்றவர்கள் நம்பும் வகையிலான, எவரும் குண்டு வைத்திருப்பான் என்று சந்தேகப்படாத ஒரு வேடம் வேண்டுமா?' என்று கேட்டார். நான் தலையசைத்தேன். திடீரென்று அவர் தனது கம்பீரமான, கர்ஜிக்கும் குரலில், 'அப்படியானால், ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) போல வேடமிட்டுக்கொள், முட்டாளே!' என்று கத்தினார். அந்த அறையே அதிர்ந்தது. 'அப்படிச் செய்தால், நீ ஆபத்தான காரியம் எதையும் செய்வாய் என்று யாரும் எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள்!' என்று கூறிவிட்டு, வேறு வார்த்தையே பேசாமல் தனது அகன்ற முதுகைக் காட்டித் திரும்பிவிட்டார். நான் அவர் சொன்னபடியே செய்தேன், அதற்காக ஒருபோதும் வருத்தப்பட்டதில்லை. நான் அந்தப் பெண்களிடம் இரவு பகலாக வன்முறையைப் பற்றியும் கொலையைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டே இருந்தேன்; ஆனால்—கடவுள் மேல் சத்தியமாக!—அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கான தள்ளுவண்டிகளைத் தள்ளும் பொறுப்பைக்கூட என்னிடம் ஒப்படைத்தார்கள்."

சைம் அவரை உற்று நோக்கினான்; அவனது பெரிய நீல நிறக் கண்களில் ஒருவித மரியாதை தெரிந்தது.

"என்னை நன்றாகவே ஏமாற்றிவிட்டாய்," என்றான் அவன். "இது உண்மையிலேயே ஒரு புத்திசாலித்தனமான தந்திரம் தான்."

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவன் மீண்டும் கேட்டான்—

"உங்களுடைய இந்த பிரம்மாண்டமான தலைவரை நீங்கள் எப்படி அழைக்கிறீர்கள்?"

"நாங்கள் அவரை பொதுவாக 'ஞாயிறு' (Sunday) என்று அழைக்கிறோம்," என்று கிரிகோரி இயல்பாகப் பதிலளித்தான். "உண்மையில், மத்திய அராஜகவாதக் குழுவில் (Central Anarchist Council) ஏழு உறுப்பினர்கள் உள்ளனர்; அவர்களுக்கு வாரத்தின் ஏழு நாட்களின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டுள்ளன. அவரை 'ஞாயிறு' என்று அழைக்கிறார்கள்; அவரைப் போற்றும் சிலர் அவரை 'இரத்த ஞாயிறு' (Bloody Sunday) என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். நீ இதைக் குறிப்பிட்டது தற்செயலானதுதான்; ஏனென்றால், நீ இன்று இரவு இங்கே வந்திருக்கிறாயே—இந்த இரவுதான், எங்கள் லண்டன் கிளையின் பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான நேரம். மத்திய குழுவில் காலியாக உள்ள ஒரு இடத்திற்கு, இந்த அறையில் கூடும் எங்கள் கிளையிலிருந்து ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். இதுவரை 'வியாழன்' (Thursday) என்ற பொறுப்பை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், அனைவரின் பாராட்டுதலுக்குரிய வகையிலும் வகித்து வந்த அந்த நபர், திடீரென்று இறந்துவிட்டார்." "இதன் விளைவாக, ஒரு வாரிசைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக இன்றிரவே நாங்கள் ஒரு கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளோம்."

அவர் எழுந்து நின்று, ஒருவிதமான புன்னகையுடனும் அதே சமயம் சற்று கூச்சத்துடனும் அறைக்குள் நடந்து சென்றார்.

"சைம், நீ எனக்கு என் தாயைப் போலத் தோன்றுகிறாய்," என்று அவர் இயல்பாகத் தொடர்ந்தார். "யாரிடமும் சொல்லமாட்டேன் என்று நீ வாக்குறுதி அளித்திருப்பதால், உன்னிடம் எதையும் நான் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும் என்று உணர்கிறேன். சொல்லப்போனால், இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் இந்த அறைக்கு வரப்போகும் அராஜகவாதிகளிடம் நான் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாத ஒரு விஷயத்தை உன்னிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நாங்கள் ஒரு தேர்தல் நடைமுறையைப் பின்பற்றப் போகிறோம்; ஆனால், அதன் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பது ஏற்கனவே உறுதியாகிவிட்டது என்பதை உன்னிடம் சொல்வதில் எனக்குத் தயக்கமில்லை." அவர் ஒரு கணம் பணிவுடன் கீழே பார்த்தார். "நான் 'வியாழக்கிழமை' (Thursday) ஆவது என்பது ஏறக்குறைய முடிவாகிவிட்டது."

"என் அன்ப நண்பரே!" என்று சைம் உற்சாகத்துடன் கூறினார், "உங்களுக்கு என் வாழ்த்துகள். ஒரு சிறந்த எதிர்காலம் அமையப்போகிறது!"

கிரிகோரி அடக்கமான புன்னகையுடன், அறைக்குள் நடந்தபடியே வேகமான குரலில் பேசினார்.

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கான அனைத்தும் இந்த மேஜை மீது தயாராக உள்ளன," என்று அவர் கூறினார், "இந்தச் சடங்கு மிகக் குறுகிய நேரத்தில் முடிந்துவிடும்."

சைமும் அந்த மேஜையை நோக்கிச் சென்றார். அங்கு ஒரு நடைத்தடி (உண்மையில் அது ஒரு வாள் மறைத்து வைக்கப்பட்ட தடி), ஒரு பெரிய கோல்ட் ரிவால்வர் (துப்பாக்கி), சாண்ட்விச் வைக்கும் பெட்டி, மற்றும் பிராந்தி நிரப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய குப்பி ஆகியவை இருந்தன. மேஜைக்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியின் மீது கனமான மேலங்கி ஒன்று போடப்பட்டிருந்தது.

"தேர்தல் நடைமுறையை முடித்தவுடன்," என்று கிரிகோரி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்தார், "இந்த மேலங்கியையும் தடியையும் எடுத்துக்கொண்டு, மற்ற பொருட்களை என் பைகளில் திணித்துக்கொண்டு, இந்த குகை போன்ற அறையில் உள்ள ஒரு கதவு வழியாக வெளியேறுவேன். அது நேரடியாக ஆற்றங்கரையை நோக்கித் திறக்கும்; அங்கே எனக்காக ஒரு நீராவிப் படகு காத்துக்கொண்டிருக்கும். பிறகு... பிறகு... ஆஹா, 'வியாழக்கிழமை'யாக இருப்பதில் என்னவொரு பேரானந்தம்!" என்று கூறி அவர் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டார்.

மீண்டும் தனது வழக்கமான அலட்சியமான பாவனையுடன் அமர்ந்திருந்த சைம், இம்முறை ஏதோ ஒரு தயக்கத்துடன் எழுந்து நின்றார்.

"ஏனோ தெரியவில்லை," என்று அவர் ஒருவித குழப்பத்துடன் கேட்டார், "நீ ஒரு நல்ல மனிதன் என்று எனக்கு ஏன் தோன்றுகிறது?" "கிரிகோரி, எனக்கு ஏன் உன்னை இவ்வளவு பிடித்துப்போயிருக்கிறது?" என்று கேட்டவன், ஒரு கணம் நிறுத்தி, புதிதாக ஏதோ ஒன்று தோன்றியது போல, "நீ ஒரு முட்டாளாக இருப்பதால்தானா?" என்று தொடர்ந்தான்.

மீண்டும் ஒரு ஆழ்ந்த மௌனம் நிலவியது. பிறகு அவன் திடீரென்று உரத்த குரலில் கூறினான்—

"சரி, போனால் போகட்டும்! என் வாழ்க்கையிலேயே நான் சிக்கிக்கொண்ட மிக விசித்திரமான சூழல் இதுதான்; இதற்கேற்பவே நான் நடந்துகொள்ளப் போகிறேன். கிரிகோரி, இங்கே வருவதற்கு முன்பே நான் உனக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளித்திருந்தேன். அந்த வாக்குறுதியை, கையில் சூடான இடுக்கிகளை வைத்துக்கொண்டு சித்திரவதை செய்தாலும் நான் மீறமாட்டேன். என் பாதுகாப்பிற்காக, நீயும் எனக்கு அதுபோன்றதொரு வாக்குறுதி தர முடியுமா?"

"வாக்குறுதியா?" என்று வியப்புடன் கேட்டான் கிரிகோரி.

"ஆம்," என்று மிகவும் தீவிரமான குரலில் கூறினான் சைம், "ஒரு வாக்குறுதி. உன் ரகசியத்தை போலீஸாரிடம் சொல்லமாட்டேன் என்று நான் கடவுளின் பெயரால் சத்தியம் செய்திருக்கிறேன். நீ மனிதகுலத்தின் மீதோ, அல்லது நீ நம்பும் வேறு ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தின் மீதோ சத்தியம் செய்து, என் ரகசியத்தை அராஜகவாதிகளிடம் (anarchists) சொல்லமாட்டேன் என்று உறுதி அளிக்க முடியுமா?"

"உன் ரகசியமா?" என்று விழிகளை விரித்து கேட்டான் கிரிகோரி. "உனக்கும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறதா?"

"ஆம்," என்றான் சைம், "எனக்கும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது." சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, "சத்தியம் செய்கிறாயா?" என்று கேட்டான்.

கிரிகோரி சில கணங்கள் அவனை உற்று நோக்கினான், பிறகு சட்டென்று கூறினான்—

"நீ என்னை ஏதோ மந்திரத்தால் கட்டிப்போட்டிருக்கிறாய் போலிருக்கிறது; உன்னைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டாகிறது. சரி, நீ என்னிடம் சொல்லும் எதையும் அந்த அராஜகவாதிகளிடம் சொல்லமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன். ஆனால், சீக்கிரம் சொல்; இன்னும் ஓரிரு நிமிடங்களில் அவர்கள் இங்கே வந்துவிடுவார்கள்."

சைம் மெதுவாக எழுந்து நின்றான், தன் நீண்ட, வெண்ணிறக் கைகளை நீட்டினான்...அவர் தனது நீண்ட, சாம்பல் நிறக் கால்சட்டையின் பைகளில் கைகளை விட்டார். அவர் அவ்வாறு செய்த அதே கணத்தில், வெளிப்புறக் கதவின் கிராதின் மீது ஐந்து தட்டல்கள் கேட்டன; அவை சதித்திட்டம் தீட்டுபவர்களில் முதலாமவர் வந்து சேர்ந்ததை அறிவித்தன.

"சரி," என்று சைம் மெதுவாகக் கூறினார், "உண்மையைச் சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், ஒரு நோக்கமற்ற கவிஞனைப் போல வேடமிடும் உங்களது தந்திரம், உங்களுக்கோ அல்லது உங்கள் தலைவருக்கோ மட்டுமே உரியது அல்ல. ஸ்காட்லாந்து யார்டில் (Scotland Yard) எங்களுக்கு இந்தத் தந்திரம் முன்பே தெரியும்."

கிரிகோரி நிமிர்ந்து எழுந்து நிற்க முயன்றார், ஆனால் அவர் மூன்று முறை தள்ளாடினார்.

"என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று அவர் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற குரலில் கேட்டார்.

"ஆம்," என்று சைம் எளிமையாகக் கூறினார், "நான் ஒரு காவல் துறை துப்பறியும் நிபுணர். ஆனால், உங்கள் நண்பர்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

வாசற்படியிலிருந்து "திரு. ஜோசப் சேம்பர்லேன்" என்ற முணுமுணுப்பு கேட்டது. அது இருமுறை, மும்முறை, ஏன் முப்பது முறைக்கும் மேலாக மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது. ஜோசப் சேம்பர்லேன்களின் அந்த ஒரு கூட்டமே (எவ்வளவு விசித்திரமான, தீவிரமான சிந்தனை!) தாழ்வாரத்தில் காலடி எடுத்து வைத்து நடந்து வருவதைக் கேட்க முடிந்தது.
===========================
@3

 அத்தியாயம் III.


'தர்ஸ்டே' (Thursday) என்று அழைக்கப்பட்ட மனிதர்.


புதிய முகங்கள் எதற்கும் கதவருகே வருவதற்கு முன்பே, கிரிகோரியின் திகைப்பு மறைந்துவிட்டது. அவன் ஒரே பாய்ச்சலில் மேஜையை அடைந்தான்; அவனது தொண்டையிலிருந்து ஒரு காட்டுமிருகத்தின் உறுமலைப் போன்ற சத்தம் எழுந்தது. அவன் அங்கிருந்த 'கோல்ட்' (Colt) ரக கைத்துப்பாக்கியை எடுத்து, சைம் (Syme) மீது குறி வைத்தான். சைம் துளியும் அஞ்சவில்லை; மாறாக, மென்மையான, கண்ணியமான கையை உயர்த்தி அவனைத் தடுத்தான்.

"இவ்வளவு முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்ளாதே," என்று ஒரு மதகுருவுக்குரிய, சற்று மென்மையான கண்ணியத்துடன் அவன் கூறினான். "இதன் அவசியம் இல்லை என்பது உனக்குப் புரியவில்லையா? நாம் இருவரும் ஒரே படகில் பயணம் செய்பவர்கள் என்பது உனக்குத் தெரியவில்லையா? ஆம், சொல்லப்போனால், இருவரும் கடல் பயணத்தால் கடுமையாக அவதிப்படும் பயணிகளைப் போல இருக்கிறோம்!"

கிரிகோரியால் பேச முடியவில்லை, அதே சமயம் அவனால் சுடவும் முடியவில்லை; அவன் கேள்விக் குறியுடன் சைமைப் பார்த்தான்.

"நாம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் முடக்கிக்கொண்டோம் என்பது உனக்குப் புரியவில்லையா?" என்று சைம் உரக்கக் கூறினான். "நீ ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) என்று என்னால் போலீஸிடம் சொல்ல முடியாது. நான் ஒரு போலீஸ்காரன் என்று உன்னால் அராஜகவாதிகளிடம் சொல்ல முடியாது. நீ யார் என்று தெரிந்தும், நான் உன்னைக் கண்காணித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்; நான் யார் என்று தெரிந்தும், நீ என்னைக் கண்காணித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது ஒரு தனிமையான, அறிவுசார்ந்த দ্বন্দ্ব—உன் புத்திக்கும் என் புத்திக்கும் இடையிலான மோதல். நான் போலீஸ் துறையின் உதவி கிடைக்கப்பெறாத ஒரு போலீஸ்காரன். நீயோ, அராஜகத்திற்கு மிக அவசியமான அந்தச் சட்டமோ அல்லது அமைப்போ இல்லாத ஒரு அராஜகவாதி. இதில் உனக்கு ஒரு சாதகமான விஷயம் என்னவென்றால், உன்னைச் சுற்றி துருவித் துருவி ஆராயும் போலீஸ்காரர்கள் இல்லை; ஆனால், என்னைச் சுற்றி துருவித் துருவி ஆராயும் அராஜகவாதிகள் இருக்கிறார்கள். என்னால் உன்னைக் காட்டிக்கொடுக்க முடியாது, ஆனால் நான் என்னையே காட்டிக்கொடுத்துக்கொள்ளக்கூடும். பொறுத்திருந்து பார், நான் எப்படி என்னையே காட்டிக்கொடுக்கிறேன் என்று! அதை நான் மிக நேர்த்தியாகச் செய்து காட்டுவேன்."

கிரிகோரி மெதுவாகத் துப்பாக்கியைக் கீழே வைத்தான்; ஆனாலும், ஏதோ ஒரு விசித்திரமான கடல்வாழ் உயிரினத்தைப் பார்ப்பது போல சைமையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

"எனக்கு மறுபிறவி அல்லது அழியாமையில் நம்பிக்கை இல்லை," என்று இறுதியாக அவன் கூறினான், "இருப்பினும், இவ்வளவு நடந்த பிறகு நீ உன் சொல்லை மீறினால், கடவுள் உனக்காகவே ஒரு நரகத்தை உருவாக்கி, அதில் நீ என்றென்றும் அலறும்படி செய்வார்."

"நான் என் சொல்லை மீறமாட்டேன்," என்று சைம் உறுதியாகக் கூறினான், "நீயும் உன் சொல்லை மீறமாட்டாய். இதோ, உன் நண்பர்கள் வந்துவிட்டார்கள்." அராஜகவாதிகளின் கூட்டம் அறைக்குள் கனமான, தளர்ந்த மற்றும் சற்றே களைப்படைந்த நடையுடன் நுழைந்தது. ஆனால், கருப்புத் தாடியும் கண்ணாடியும் அணிந்திருந்த ஒரு குட்டையான மனிதர்—தோற்றத்தில் திரு. டிம் ஹீலியைப் போன்ற ஒருவர்—கூட்டத்திலிருந்து விலகி, கையில் சில காகிதங்களுடன் விறுவிறுவென முன்னேறி வந்தார்.

"தோழர் கிரிகோரி," என்று அவர் கேட்டார், "இந்த நபர் ஒரு பிரதிநிதி என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?"

திடுக்கிட்ட கிரிகோரி, கீழே பார்த்து 'சைம்' (Syme) என்ற பெயரை முணுமுணுத்தார். ஆனால் சைம், சற்றே துணிச்சலான தொனியில் பதிலளித்தார்—

"உங்கள் நுழைவாயில் மிகவும் பாதுகாப்பாக இருப்பதை எண்ணி மகிழ்ச்சியடைகிறேன்; பிரதிநிதி அல்லாத எவரும் உள்ளே நுழைவது கடினம் போலிருக்கிறது!"

இருப்பினும், கருப்புத் தாடி கொண்ட அந்தச் சிறிய மனிதரின் புருவங்கள் இன்னும் சந்தேகத்துடன் சுருங்கியிருந்தன.

"நீங்கள் எந்தக் கிளையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறீர்கள்?" என்று அவர் கூர்மையாகக் கேட்டார்.

"இதை ஒரு 'கிளை' என்று சொல்வதை விட, ஒரு 'வேர்' என்று சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கும்," என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினார் சைம்.

"இதன் பொருள் என்ன?"

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால்," என்று அமைதியாகக் கூறினார் சைம், "நான் ஒரு 'சப்பாத்தேரியன்' (ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் கடைப்பிடிப்பவர்). ஞாயிற்றுக்கிழமையை நீங்கள் முறையாகக் கடைப்பிடிக்கிறீர்களா என்பதைக் கண்காணிக்கவே நான் பிரத்யேகமாக அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளேன்."

அந்தச் சிறிய மனிதரின் கையிலிருந்த காகிதங்களில் ஒன்று கீழே விழுந்தது; அங்கிருந்த அனைவரின் முகங்களிலும் ஒரு கணம் அச்சம் நிழலாடியது. 'சண்டே' (Sunday - ஞாயிறு) என்று பெயர்கொண்ட அந்த பயங்கரமான தலைவர், அவ்வப்போது இத்தகைய வழக்கத்திற்கு மாறான தூதுவர்களைக் கிளைக் கூட்டங்களுக்கு அனுப்பி வைப்பதுண்டு என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, காகிதங்களை வைத்திருந்த அந்த மனிதர், "சரி தோழரே, கூட்டத்தில் உங்களுக்கு ஓர் இருக்கையை ஒதுக்கித் தருவதுதான் சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்?" என்றார்.

"ஒரு நண்பனாக என் ஆலோசனையைக் கேட்பதாக இருந்தால், நிச்சயமாக அப்படித்தான் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வேன்," என்றார் சைம், ஒருவித கண்டிப்பான கனிவுடன்.

இந்த அபாயகரமான உரையாடல், தனது எதிராளியான சைமுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான முடிவைத் தந்ததைக் கண்ட கிரிகோரி, சட்டென்று எழுந்து, ஆழ்ந்த கவலையுடன் அறையில் அங்குமிங்கும் நடக்கத் தொடங்கினார். அவர் ஒரு இக்கட்டான ராஜதந்திரச் சூழலில் சிக்கியிருந்தார். சைமின் அந்தத் துணிச்சலான, சமயோசிதமான பதில்கள், தற்செயலாக ஏற்படும் எந்தச் சிக்கலிலிருந்தும் அவனை எளிதில் காப்பாற்றிவிடும் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அத்தகைய சூழல்களில் இருந்து பெரிய பலன் ஏதும் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. அவரால் சைமை காட்டிக்கொடுக்க முடியவில்லை; ஒருபுறம் கௌரவ உணர்வு தடுத்தது, மறுபுறம் ஒருவேளை அவர் சைமை காட்டிக்கொடுத்தும், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவனை ஒழிக்க முடியாமல் போனால், தப்பிக்கும் சைம் எந்தவித ரகசியக் கட்டுப்பாடும் இன்றி, நேராக அருகிலுள்ள காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றுவிடுவான் என்ற அச்சமும் இருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது ஒரே ஒரு இரவு நடந்த உரையாடல் மட்டுமே; இதைப் பற்றி அறிந்தவர் அந்த ஒரு துப்பறியும் நிபுணர் மட்டும்தான். எனவே, அன்று இரவு நடந்த திட்டங்களைப் பற்றி முடிந்தவரை குறைவாகவே வெளிப்படுத்திவிட்டு, சைமை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம் என்று அவர் முடிவெடுத்தார்.

அவர் அராஜகவாதிகள் குழுவை நோக்கி விரைந்து சென்றார்; அவர்கள் ஏற்கனவே அங்கிருந்த பெஞ்சுகளில் அமரத் தொடங்கியிருந்தனர்.

"நாம் தொடங்குவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்," என்றார் அவர். "ஆற்றில் நீராவி இழுவை படகு (steam-tug) ஏற்கனவே காத்திருக்கிறது. தோழர் பட்டன்ஸ் (Comrade Buttons) கூட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்க வேண்டும் என்று நான் முன்மொழிகிறேன்."

இதற்கு அனைவரும் கைகளை உயர்த்தி ஆதரவு தெரிவிக்கவே, காகிதங்களை வைத்திருந்த அந்தச் சிறிய மனிதர் தலைவர் இருக்கையில் அமர்ந்தார்.

"தோழர்களே," என்று அவர் துப்பாக்கிச் சூடு போலக் கூர்மையான குரலில் பேசத் தொடங்கினார், "இன்றைய கூட்டம் மிக முக்கியமானது, ஆனால் நீண்ட நேரம் நீடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மத்திய ஐரோப்பிய கவுன்சிலுக்கான 'வியாழக்கிழமைகளை' (Thursdays) தேர்ந்தெடுக்கும் பெருமை எப்போதும் இந்த கிளைக்கே உண்டு. நாம் பல சிறந்த 'வியாழக்கிழமைகளை' தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம். கடந்த வாரம் வரை அந்தப் பொறுப்பில் இருந்த வீரமிக்க தோழரின் மறைவு நம் அனைவருக்கும் வருத்தமளிக்கிறது. உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, நமது இலட்சியத்திற்காக அவர் ஆற்றிய பணிகள் அளப்பரியவை. பிரைட்டனில் (Brighton) அவர் நடத்திய அந்த பிரம்மாண்டமான டைனமைட் தாக்குதல்—சூழல் இன்னும் சாதகமாக இருந்திருந்தால்—துறைமுக மேடையில் (pier) இருந்த அனைவரையும் கொன்றிருக்க வேண்டும். மேலும் உங்களுக்குத் தெரியும், அவரது மரணமும் அவரது வாழ்க்கையைப் போலவே தன்னலமற்றதாக இருந்தது; பாலுக்கு மாற்றாகச் சுண்ணாம்பு கலந்த நீரை—ஒரு சுகாதாரமான கலவை என்று நம்பி—அருந்தியதாலேயே அவர் உயிர் துறந்தார். அந்தப் பாலை அவர்..."காட்டுமிராண்டித்தனமானது, மேலும் பசுவுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமையையும் உள்ளடக்கியது. கொடுமை, அல்லது கொடுமைக்கு நிகரான எதுவும், அவரை எப்போதும் வெறுப்படையச் செய்தது. ஆனால் நாம் கூடியிருப்பது அவருடைய நற்பண்புகளைப் புகழ்வதற்காக அல்ல, மாறாக ஒரு கடினமான பணிக்காகவே. அவருடைய குணங்களை முறையாகப் புகழ்வது கடினம், ஆனால் அவற்றுக்குப் பதிலாக வேறு ஒருவரை நியமிப்பது அதைவிடக் கடினம். தோழர்களே, இன்று மாலை கூடியிருக்கும் கூட்டத்திலிருந்து வியாழக்கிழமை ஆகப்போகும் மனிதரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு உங்கள் மீது விழுகிறது. எந்தவொரு தோழராவது ஒரு பெயரைப் பரிந்துரைத்தால், நான் அதை வாக்கெடுப்புக்கு விடுவேன். "எந்தத் தோழரும் ஒரு பெயரைப் பரிந்துரைக்கவில்லை என்றால், நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற அந்த அன்புக்குரிய வெடிகுண்டு நிபுணர், தனது நற்பண்புகளையும் அப்பாவித்தனத்தையும் குறித்த இறுதி ரகசியத்தைத் தன்னுடன் அந்த அறியப்படாத ஆழங்களுக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டார் என்றுதான் நான் கருத வேண்டியிருக்கிறது."

தேவாலயங்களில் அவ்வப்போது கேட்கப்படுவது போன்ற, மெல்லிய கைதட்டல் சத்தம் எழுந்தது. அப்போது, ​​நீண்ட, கண்ணியமான வெண் தாடியைக் கொண்ட ஒரு முதியவர்—அங்கே இருந்தவர்களில் உண்மையான தொழிலாளி என்று சொல்லக்கூடிய ஒரே நபர் அவராகத்தான் இருக்கக்கூடும்—மெதுவாக எழுந்து நின்று, இவ்வாறு கூறினார்:

"தோழர் கிரிகோரியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று நான் முன்மொழிகிறேன்." என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் மெதுவாக அமர்ந்துகொண்டார்.

"இதனை வழிமொழிபவர் யாராவது இருக்கிறீர்களா?" என்று தலைவர் கேட்டார்.

வெல்வெட் கோட் அணிந்த, கூர்மையான தாடி கொண்ட ஒரு குட்டையான மனிதர் அதற்கு ஆதரவு தெரிவித்தார்.

"வாக்கெடுப்புக்கு விடுவதற்கு முன்பாக," என்றார் தலைவர், "தோழர் கிரிகோரியை ஒரு அறிக்கை அளிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்."

பலத்த கைதட்டல்களுக்கு இடையே கிரிகோரி எழுந்து நின்றார். அவரது முகம் மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப் போயிருந்தது; அதனால், அவரது விசித்திரமான சிவப்பு நிற முடி, அடர் சிவப்பு நிறமாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அவர் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார், மிகுந்த நிதானத்துடன் காணப்பட்டார். அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார்; தனக்குச் சாதகமான பாதையை ஒரு தெளிவான, வெண்மையான சாலை போல அவர் கண்முன்னே கண்டார். அவர் கையாளக்கூடிய மிகச் சிறந்த உத்தி, மென்மையான மற்றும் தெளிவற்ற சொற்களைக் கொண்ட ஒரு உரையை ஆற்றுவதுதான். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அராஜகவாதிகளின் இந்த அமைப்பு உண்மையில் மிகவும் தீங்கற்ற ஒன்றுதான் என்ற எண்ணத்தை அந்த துப்பறியும் நிபுணரின் மனதில் விதைக்க முடியும் என்று அவர் நம்பினார். தனது இலக்கியத் திறமையின் மீதும், நுணுக்கமான கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் மீதும், பொருத்தமான சொற்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறன் மீதும் அவருக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருந்தது. கவனமாகச் செயல்பட்டால், தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் மீறி, இந்த அமைப்பைப் பற்றிய ஒரு தவறான பிம்பத்தை—மிகவும் நுணுக்கமாகவும் நேர்த்தியாகவும்—அவர் உருவாக்க முடியும் என்று கருதினார். ஒரு காலத்தில், அராஜகவாதிகள் தங்களின் வீராப்புக்கு அடியில் வெறும் முட்டாள்தனமான செயல்களையே செய்கிறார்கள் என்று சைம் (Syme) நினைத்திருந்தார். இப்போது, ​​ஆபத்தான இந்தச் சூழலில், மீண்டும் அதே எண்ணத்தை சைமின் மனதில் ஏற்படுத்திவிட முடியாதா?

"தோழர்களே," என்று தாழ்ந்த, ஆனால் ஊடுருவும் குரலில் பேசத் தொடங்கினார் கிரிகோரி, "எனது கொள்கை என்ன என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில், அது உங்கள் கொள்கையும்தான். நமது நம்பிக்கைகள் அவதூறுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன, சிதைக்கப்பட்டுள்ளன, குழப்பமடையச் செய்யப்பட்டு மறைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால், அவை ஒருபோதும் மாற்றப்படவில்லை." அராஜகவாதம் (anarchism) மற்றும் அதன் ஆபத்துகள் குறித்துப் பேசுபவர்கள், தகவல்களைப் பெறுவதற்காக எல்லா இடங்களுக்கும் அலைகிறார்கள்; ஆனால், எங்களிடமோ—அதாவது, இந்தச் சிந்தனையின் ஊற்றங்களிடமோ—வருவதில்லை. அவர்கள் அராஜகவாதிகளைப் பற்றி மலிவான நாவல்கள் மூலமாகவும், வணிகர்களின் செய்தித்தாள்கள் மூலமாகவும், 'அலி ஸ்லோப்பர்ஸ் ஹாஃப்-ஹாலிடே' (Ally Sloper's Half-Holiday) மற்றும் 'ஸ்போர்ட்டிங் டைம்ஸ்' (Sporting Times) போன்ற இதழ்கள் மூலமாகவும் தெரிந்துகொள்கிறார்கள். அராஜகவாதிகளைப் பற்றி, அராஜகவாதிகளிடமிருந்தே அவர்கள் ஒருபோதும் அறிந்துகொள்வதில்லை. ஐரோப்பாவின் ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனை வரை எங்கள் மீது அடுக்கப்படும் மலைபோன்ற அவதூறுகளை மறுக்க எங்களுக்கு எந்த வாய்ப்பும் கிடைப்பதில்லை. எங்களை நடமாடும் கொள்ளைநோய்களாகவே கருதி வளர்ந்த ஒரு மனிதன், எங்கள் தரப்பு விளக்கத்தை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. என் உணர்ச்சியின் வேகத்தால் கூரையே கிழிந்து விழும் அளவுக்கு நான் கத்தினாலும், அவனால் இன்று இரவு என் பதிலைக் கேட்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். ஏனெனில், துன்புறுத்தப்படுபவர்கள் ஒன்றுகூடுவதற்கு, பூமிக்கு மிக ஆழமான அடியில் மட்டுமே இடம் கிடைக்கிறது; தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்கள் 'கேட்டகோம்புகள்' (Catacombs - நிலத்தடிச் சுரங்கங்கள்) எனப்படும் நிலத்தடி அறைகளில் கூடினார்கள் அல்லவா, அதுபோலவே! ஒருவேளை, ஏதோ ஒரு வியக்கத்தக்க தற்செயல் நிகழ்வாக, நம்மைத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட ஒருவர் இன்று இரவு இங்கே வந்திருந்தால், நான் அவரிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்பேன்: 'அந்தக் கிறிஸ்தவர்கள் நிலத்தடி அறைகளில் கூடியிருந்தபோது, ​​அவர்களுக்கு மேலே இருந்த தெருக்களில் அவர்களின் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி என்ன பேசப்பட்டது? படித்த ரோமானியர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அவர்களின் கொடூரச் செயல்களைப் பற்றி என்னென்ன கதைகளைக் கட்டியெழுப்பினார்கள்? ஒருவேளை'—என்று நான் அவரிடம் கேட்பேன்—'வரலாற்றின் அந்த மர்மமான முரண்பாட்டைத்தான் நாமும் மீண்டும் நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறோமோ? கிறிஸ்தவர்களைப் போலவே நாமும் அதிர்ச்சியூட்டுபவர்களாகத் தெரிவதற்கு, உண்மையில் நாமும் அவர்களைப் போலவே தீங்கற்றவர்களாக இருப்பதுதான் காரணமோ? கிறிஸ்தவர்களைப் போலவே நாமும் பைத்தியக்காரர்களாகத் தெரிவதற்கு, உண்மையில் நாமும் அவர்களைப் போலவே சாந்தமானவர்களாக இருப்பதுதான் காரணமோ?'"

பேச்சின் தொடக்கத்தில் எழுந்த கைதட்டல்கள் மெல்ல மெல்லக் குறைந்து, கடைசி வார்த்தை முடிந்ததும் திடீரென நின்றன. அந்தத் திடீர் அமைதியில், வெல்வெட் ஜாக்கெட் அணிந்திருந்த ஒருவர், கீச்சுக் குரலில் கூறினார்—

"நான் சாந்தமானவன் அல்ல!"

"தோழர் விதர்ஸ்பூன், தான் சாந்தமானவன் அல்ல என்று கூறுகிறார்," என்று தொடர்ந்தார் கிரிகோரி. "ஆஹா, அவருக்குத் தன்னைப் பற்றியே எவ்வளவு குறைவாகத் தெரிந்திருக்கிறது! அவருடைய வார்த்தைகள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை; அவருடைய தோற்றம் கடுமையானது, ஏன், சாதாரணப் பார்வையில் பார்ப்பவர்களுக்கு அது விரும்பத்தகாததாகவும் இருக்கலாம்! ஆனால், என்னைப் போன்ற ஆழமான, நுட்பமான நட்பைக் கொண்ட ஒருவரின் கண்களுக்கு மட்டுமே, அவருக்குள் புதைந்திருக்கும் அந்த உறுதியான சாந்தம் தெரியும். அது எவ்வளவு ஆழத்தில் இருக்கிறது என்றால், அவராலேயே கூட அதைக் கண்டறிய முடியாது!" மீண்டும் சொல்கிறேன், நாம்தான் உண்மையான தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்கள்; ஆனால், நாம் மிகவும் தாமதமாக வந்திருக்கிறோம். அவர்கள் எளிமையை மதித்தது போலவே, நாமும் எளிமையானவர்கள்—தோழர் விதர்ஸ்பூனைப் பாருங்கள். அவர்கள் அடக்கமானவர்களாக இருந்தது போலவே, நாமும் அடக்கமானவர்கள்—என்னைத்தான் பாருங்கள். நாம் இரக்கமுள்ளவர்கள்——"

"இல்லை, இல்லை!" என்று வெல்வெட் ஜாக்கெட் அணிந்த திரு. விதர்ஸ்பூன் குறுக்கிட்டார்.

"நாம் இரக்கமுள்ளவர்கள் என்றுதான் சொல்கிறேன்," என்று கிரிகோரி ஆவேசமாகத் திரும்பவும் கூறினார், "தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்கள் இரக்கமுள்ளவர்களாக இருந்தது போலவே நாமும் இருக்கிறோம். ஆனாலும், அவர்கள் மனித மாமிசத்தைச் சாப்பிடுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவதைத் தடுக்க முடியவில்லை. நாம் மனித மாமிசத்தைச் சாப்பிடுவதில்லை——"

"அவமானம்!" என்று கூச்சலிட்டார் விதர்ஸ்பூன். "ஏன் சாப்பிடக்கூடாது?"

"தோழர் விதர்ஸ்பூன்," என்று ஒருவிதக் காய்ச்சல் போன்ற உற்சாகத்துடன் கூறினார் கிரிகோரி, "தன்னை ஏன் யாரும் சாப்பிடுவதில்லை என்று தெரிந்துகொள்ள ஆவலாக இருக்கிறார் (சிரிப்பொலி). நம் சமூகத்தில்...""எப்படியிருப்பினும், அது அவரை உண்மையாக நேசிக்கிறது; அன்பின் அடித்தளத்தில் அமைந்திருக்கிறது——"

"வேண்டாம், வேண்டாம்!" என்று வித்தர்ஸ்பூன் குறுக்கிட்டார், "அன்பு ஒழியட்டும்."

"அன்பின் அடித்தளத்தில் அமைந்திருக்கிறது," என்று பற்களைக் கடித்தபடி மீண்டும் கூறினார் கிரிகோரி. "எனவே, ஒரு அமைப்பாக நாம் மேற்கொள்ளப்போகும் இலக்குகளைப் பொறுத்தவரை, அல்லது அந்த அமைப்பின் பிரதிநிதியாக நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால் நான் முன்னெடுக்கப்போகும் இலக்குகளைப் பொறுத்தவரை, எந்தச் சிக்கலும் இருக்காது. நம்மைப் படுகொலை செய்பவர்கள் என்றும், மனித சமூகத்தின் எதிரிகள் என்றும் சித்தரிக்கும் அவதூறுகளைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல், நாம் அறநெறி சார்ந்த துணிச்சலுடனும், அமைதியான அறிவுசார் அழுத்தத்துடனும், சகோதரத்துவம் மற்றும் எளிமை எனும் நிலையான இலட்சியங்களை நோக்கிப் பயணிப்போம்."

கிரிகோரி மீண்டும் தனது இருக்கையில் அமர்ந்து, தன் நெற்றியைத் தடவிக்கொண்டார். திடீரென ஒரு சங்கடமான அமைதி நிலவியது. அப்போது, ​​ஒரு இயந்திரத்தைப் போலத் தலைவர் எழுந்து நின்று, உணர்ச்சியற்ற குரலில் கேட்டார்——

"தோழர் கிரிகோரியின் தேர்வை யாராவது எதிர்க்கிறீர்களா?"

கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் ஏதோ ஒருவித அதிருப்தியில் இருப்பது போலத் தோன்றியது; தோழர் வித்தர்ஸ்பூன் தனது இருக்கையில் அமைதியற்ற நிலையில் அசைந்து, அடர்த்தியான தாடிக்குள் ஏதோ முணுமுணுத்தார். வழக்கமான நடைமுறையின் வேகத்தில், அந்தத் தீர்மானம் முன்மொழியப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கக்கூடும். ஆனால், தலைவர் அதை வாக்கெடுப்புக்கு விட வாயைத் திறந்தபோது, ​​சைம் சட்டென்று எழுந்து நின்று, மென்மையான, அமைதியான குரலில் கூறினார்—

"ஆம், தலைவரே, நான் எதிர்க்கிறேன்."

பேச்சாற்றலில் மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய விஷயம், குரலில் ஏற்படும் எதிர்பாராத மாற்றம்தான். கேப்ரியல் சைமுக்கு பேச்சாற்றல் நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. ஆரம்பத்தில் சில முறையான வார்த்தைகளை அடக்கமான தொனியிலும், சுருக்கமான எளிமையுடனும் கூறிய அவர், அடுத்த வார்த்தையை உச்சரித்தபோது, ​​அது அந்த அறை முழுவதும் ஒரு பீரங்கி வெடித்தது போல எதிரொலித்தது.

"தோழர்களே!" என்று அவர் உரக்கக் கூவினார்; அவரது குரலைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் திடுக்கிட்டு எழுந்தனர். "இதற்காகவா நாம் இங்கே வந்தோம்? எலிகளைப் போல நாம் பாதாளத்தில் வாழ்வது, இதுபோன்ற பேச்சைக் கேட்பதற்காகவா? ஞாயிற்றுக்கிழமை பள்ளிக் கொண்டாட்டங்களில் இனிப்புப் பண்டங்களைச் சாப்பிடும்போது கேட்கக்கூடிய பேச்சு இது! யாராவது உள்ளே வந்து, 'நல்லவர்களாக இருங்கள், மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள்', 'நேர்மையே சிறந்த கொள்கை', 'நற்பண்பே தனக்குத்தானே வெகுமதி' என்று தோழர் கிரிகோரி நமக்குச் சொல்வதைக் கேட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காகவா, இந்தச் சுவர்களை ஆயுதங்களால் நிரப்பி, கதவுகளை மரணத்தின் மூலம் அடைத்து வைத்திருக்கிறோம்?" தோழர் கிரிகோரியின் உரையில், ஒரு மதகுரு (curate) கேட்டு மகிழக்கூடிய கருத்துகள் மட்டுமே இருந்தன. ஆனால், நான் ஒரு மதகுரு அல்ல; எனவே, அந்த உரையை என்னால் கேட்டு மகிழ முடியவில்லை. ஒரு நல்ல மதகுருவாக இருக்கத் தகுதியுள்ள ஒரு நபரால், உறுதியான, வலிமையான மற்றும் திறமையான 'வியாழக்கிழமை' (Thursday) பொறுப்பை வகிக்க முடியாது.

தோழர் கிரிகோரி, மிகுந்த தயக்கத்துடனும் மன்னிப்பு கோரும் தொனியிலும், நாம் சமூகத்தின் எதிரிகள் அல்ல என்று கூறினார். ஆனால், நான் சொல்கிறேன்—நாம் சமூகத்தின் எதிரிகளே; அது அந்தச் சமூகத்திற்குத்தான் கேடு! நாம் சமூகத்தின் எதிரிகள், ஏனெனில் இந்தச் சமூகம் மனிதகுலத்தின் எதிரி; அது மனிதகுலத்தின் மிகத் தொன்மையான, மிகக் கொடூரமான எதிரி. தோழர் கிரிகோரி (மீண்டும் தயக்கத்துடன்) நாம் கொலையாளிகள் அல்ல என்று கூறினார். இதில் நான் உடன்படுகிறேன்; நாம் கொலையாளிகள் அல்ல, நாம் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றுபவர்கள் (executioners).

சைம் எழுந்து நின்றதிலிருந்து, கிரிகோரி அவரை ஒருவித முட்டாள்தனமான வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இப்போது, ​​அந்த அமைதியான தருணத்தில், அவரது உதடுகள் மெல்லப் பிரிந்தன; அவர் ஒரு இயந்திரத்தனமான, உயிரற்ற தெளிவுடன் கூறினார்—

"நீ ஒரு கேடுகெட்ட பாசாங்குக்காரன்!"

சைம், தனது வெளிர் நீல நிறக் கண்களால் அந்த அச்சமூட்டும் கண்களை நேராக உற்று நோக்கினார்; கண்ணியத்துடன் கூறினார்—

"தோழர் கிரிகோரி என் மீது பாசாங்குத்தனம் செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார். நான் என் கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து வருகிறேன் என்பதும், என் பொறுப்பை மட்டுமே நிறைவேற்றுகிறேன் என்பதும் அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும். நான் எதையும் மறைத்து, சுற்றி வளைத்துப் பேசுவதில்லை; அப்படிப் பேச வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இல்லை. தோழர் கிரிகோரிக்கு எவ்வளவு நல்ல குணங்கள் இருந்தாலும், அவர் 'வியாழக்கிழமை' பொறுப்பிற்குத் தகுதியற்றவர். உண்மையில், அந்த நல்ல குணங்களே அவரை இதற்குத் தகுதியற்றவராக்குகின்றன. 'அராஜகவாதிகளின் உச்ச கவுன்சில்' (Supreme Council of Anarchy) என்பது, உணர்ச்சிகரமான இரக்க உணர்வால் பாதிக்கப்படக் கூடாது. இது சடங்கு சார்ந்த மரியாதைகளுக்கோ அல்லது போலியான அடக்கத்திற்கோ உரிய நேரமல்ல. ஐரோப்பாவின் அனைத்து அரசாங்கங்களையும் நான் எப்படி எதிர்க்கிறேனோ, அதேபோலத்தான் தோழர் கிரிகோரியையும் எதிர்க்கிறேன். ஏனெனில், அராஜகக் கொள்கைக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்ட ஒரு அராஜகவாதி, பெருமையைப் போலவே அடக்கத்தையும் மறந்துவிடுகிறான். நான் ஒரு தனி மனிதன் அல்ல; நான் ஒரு கொள்கை (cause)!" தோழர் கிரிகோரிக்கு எதிராக நான் என்னை நிறுத்திக்கொள்கிறேன்—சுவரில் உள்ள துப்பாக்கி வரிசையிலிருந்து ஒரு துப்பாக்கியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது எவ்வளவு உணர்ச்சியற்ற, அமைதியான மனநிலையுடன் செயல்படுவேனோ, அதே போன்ற மனநிலையுடன்! கிரிகோரியையும், அவரது கோழைத்தனமான, மென்மையான அணுகுமுறைகளையும் உச்ச கவுன்சிலில் அனுமதிப்பதை விட, நானே அந்த இடத்திற்குப் போட்டியிட முன்வருகிறேன் என்று கூறுகிறேன்..."

அவரது இந்த வாக்கியம், காதைப் பிளக்கும் ஆரவாரத்திற்கு இடையே காணாமல் போனது. அவரது கடுமையான, சமரசமற்ற பேச்சு தொடரத் தொடர, அங்கிருந்தவர்களின் முகங்கள் மிகுந்த உற்சாகத்தால் தீவிரமடைந்தன; சிலர் ஆவலுடன் புன்னகைத்தனர், இன்னும் சிலர் மகிழ்ச்சிப் பெருக்கினால் கத்தத் தொடங்கினர். 'வியாழன்' (Thursday) எனும் அந்தப் பதவிக்குத் தான் போட்டியிடப் போவதாக அவர் அறிவித்த அந்த நொடியில், கட்டுப்படுத்த முடியாத பெரும் ஆரவாரமும் ஒப்புதல் முழக்கமும் எழுந்தன. அதே கணத்தில், கிரிகோரி ஆவேசத்துடன் எழுந்து நின்றார்; அவரது வாயில் நுரை தள்ளியது, மற்றவர்களின் கூச்சலுக்கு மத்தியில் அவரும் கத்தத் தொடங்கினார்.

"நிறுத்துங்கள், மதிகெட்ட முட்டாள்களே!" என்று அவர் கத்தினார்; அவரது தொண்டையே கிழிந்துவிடும் அளவுக்கு உச்சகட்ட குரலில் அலறினார். "நிறுத்துங்கள், நீங்கள்..."

ஆனால், கிரிகோரியின் அலறலையும், அறையெங்கும் எழுந்த பெரும் ஆரவாரத்தையும் விட உரத்த குரலில் சைம் (Syme) பேசத் தொடங்கினார்; அவரது குரல் இடியென முழங்கியது—

"எங்களை 'கொலைகாரர்கள்' என்று கூறும் அந்த அவதூறை மறுக்க நான் கவுன்சிலுக்குச் செல்லவில்லை; மாறாக, அந்தப் பெயரை உண்மையாக்கவே நான் செல்கிறேன்!" (நீண்ட நேரம் நீடித்த பலத்த கைதட்டல்).
"இவர்கள் மதத்திற்கு எதிரிகள் என்று கூறுபவர்களிடம், இவர்கள் சட்டத்திற்கு எதிரிகள் என்று வாதிடும் நீதிபதியிடம், இவர்கள் ஒழுங்கிற்கும் பொது நாகரிகத்திற்கும் எதிரிகள் என்று முழங்கும் அந்த பருத்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினரிடம்—இவர்கள் அனைவரிடமும் நான் இவ்வாறு பதிலளிக்கிறேன்: 'நீங்கள் போலி மன்னர்கள், ஆனால் உண்மையான தீர்க்கதரிசிகள். உங்களை அழிப்பதற்காகவும், உங்கள் தீர்க்கதரிசனங்களை நிறைவேற்றுவதற்காகவுமே நான் வந்திருக்கிறேன்.'"

அந்தப் பெரும் கூச்சல் மெல்ல மெல்ல அடங்கியது. ஆனால், அது முழுமையாக ஓய்வதற்கு முன்பே, வித்தர்ஸ்பூன் (Witherspoon) சட்டென்று எழுந்து நின்றார். அவரது தலைமுடியும் தாடியும் கலைந்து போயிருக்க, அவர் இவ்வாறு கூறினார்—

"இந்தத் தீர்மானத்திற்கு ஒரு திருத்தமாக, தோழர் சைம் (Syme) அவர்களை அந்தப் பதவிக்கு நியமிக்க வேண்டும் என்று நான் முன்மொழிகிறேன்."

"இதை நிறுத்துங்கள் என்று சொல்கிறேன்!" என்று கிரிகோரி (Gregory) பதற்றமான முகத்துடனும் கைகளுடனும் கத்தினார். "நிறுத்துங்கள், இது எல்லாம்..."

அப்போது தலைவரின் குரல், ஒரு குளிர்ந்த தொனியில் அவரது பேச்சை இடைமறித்தது.

"இந்தத் திருத்தத்தை வழிமொழிபவர் யாராவது இருக்கிறார்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.

பின் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த, சோர்வான கண்களையும் அமெரிக்க பாணி தாடியையும் கொண்ட ஒரு உயரமான மனிதர், மெதுவாக எழுந்து நிற்பது தெரிந்தது. கிரிகோரி ஏற்கனவே சிறிது நேரமாக அலறிக்கொண்டிருந்தார்; இப்போது அவரது குரலில் ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது—அது எந்த அலறலை விடவும் அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் இருந்தது.

"இதற்கெல்லாம் நான் முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறேன்!" என்று அவர் கல்லைப் போல கனமான குரலில் கூறினார். "இவரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது." "அவர் ஒரு..."

"ஆம்," என்று சைம், அசையாமல் அமர்ந்தபடியே கேட்டார், "அவர் யார்?"

கிரிகோரியின் வாய் இருமுறை அசைந்தது, ஆனால் சத்தம் வரவில்லை; பிறகு, உயிரற்றதாகத் தெரிந்த அவரது முகத்தில் மெல்ல மெல்ல மீண்டும் ரத்த ஓட்டம் திரும்பியது.

"அவர் நம் பணிகளில் முற்றிலும் அனுபவமற்றவர்," என்று அவர் கூறிவிட்டு, சட்டென்று அமர்ந்தார்.

அவர் அமர்வதற்கு முன்பே, அமெரிக்க பாணியிலான தாடியைக் கொண்ட அந்த மெலிந்த மனிதர் மீண்டும் எழுந்து நின்று, அமெரிக்க உச்சரிப்புடன் கூடிய ஒரு சீரான குரலில் கூறினார்—

"தோழர் சைமைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முன்மொழிவை நான் வழிமொழிகிறேன்."

"வழக்கம்போல, திருத்த முன்மொழிவுதான் முதலில் பரிசீலிக்கப்படும்," என்று தலைவர் திரு. பட்டன்ஸ் இயந்திரத்தனமான வேகத்துடன் கூறினார். "கேள்வி என்னவென்றால், தோழர் சைம்..."

கிரிகோரி மீண்டும் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்; மூச்சிரைக்க, மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் கத்தினார்.

"தோழர்களே," என்று அவர் கூச்சலிட்டார், "நான் பைத்தியக்காரன் அல்ல."

"ஓ, ஓ!" என்றார் திரு. விதர்ஸ்பூன்.

"நான் பைத்தியக்காரன் அல்ல," என்று கிரிகோரி மீண்டும் வலியுறுத்தினார். அவரது பேச்சில் இருந்த அந்த அதீத நேர்மை, அங்கிருந்த அனைவரையும் ஒரு கணம் நிலைகுலையச் செய்தது. "நான் உங்களுக்கு ஒரு ஆலோசனையை வழங்குகிறேன்; வேண்டுமானால் இதை நீங்கள் பைத்தியக்காரத்தனம் என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம். இல்லை, இதை ஆலோசனை என்று சொல்லமாட்டேன், ஏனெனில் இதற்கான காரணத்தை என்னால் விளக்க முடியாது. இதை ஒரு கட்டளையாகக் கொள்கிறேன். இது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான கட்டளை என்று வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள், ஆனால் அதன்படி செயல்படுங்கள்! என்னைத் தாக்குங்கள், ஆனால் என் பேச்சைக் கேளுங்கள்! என்னைக் கொன்றுவிடுங்கள், ஆனால் நான் சொல்வதைச் செய்யுங்கள்! இந்த மனிதரைத் தேர்ந்தெடுக்காதீர்கள்."

உண்மை எவ்வளவு பயங்கரமானது என்றால்—அது விலங்கிடப்பட்டிருந்தாலும் கூட—சைமின் அந்த மெலிந்த, விசித்திரமான வெற்றி ஒரு கணம் நாணலைப் போல ஆடியது. ஆனால், சைமின் உணர்ச்சியற்ற நீல நிறக் கண்களைப் பார்த்தால், அவர் எதையும் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் சாதாரணமாகத் தொடங்கினார்—

"தோழர் கிரிகோரி கட்டளையிடுகிறார்..."

அந்த மாயை உடனே கலைந்தது. ஒரு அராஜகவாதி கிரிகோரியைப் பார்த்து, "நீ யார்? நீ 'ஞாயிறு' (Sunday) அல்லவே!" என்று கேட்டான். மற்றொருவன் இன்னும் கனமான குரலில், "நீ 'வியாழன்' (Thursday)-ம் அல்ல!" என்று கூறினான்.

"தோழர்களே," என்று கிரிகோரி கூச்சலிட்டார். அவரது குரல், வலியின் உச்சத்தில் வலியைத் தாண்டிச் சென்ற ஒரு தியாகியின் குரலைப் போல இருந்தது. "நீங்கள் என்னை ஒரு சர்வாதிகாரியாக வெறுக்கிறீர்களா அல்லது ஒரு அடிமையாக வெறுக்கிறீர்களா என்பது எனக்கு முக்கியமல்ல." "என் கட்டளையை நீங்கள் ஏற்க மறுத்தால், என் அவமானத்தையாவது ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதோ, உங்கள் முன் மண்டியிடுகிறேன். உங்கள் பாதங்களில் வீழ்ந்து கெஞ்சுகிறேன். தயவுசெய்து, இவரைத் தேர்ந்தெடுக்காதீர்கள்."

நீண்ட, மிகுந்த சங்கடமான மௌனத்திற்குப் பிறகு, தலைவர் கூறினார்: "தோழர் கிரிகோரி, இது கண்ணியமான செயல் அல்ல."

அந்த நிகழ்வின் போக்கில், முதன்முறையாகச் சில நொடிகள் உண்மையான அமைதி நிலவியது. பிறகு, கிரிகோரி தன் இருக்கையில் சரிந்தார்; அவர் ஒரு சிதைந்த மனிதனைப் போல வெளிறிப்போயிருந்தார். தலைவர், மீண்டும் இயங்கத் தொடங்கிய ஒரு கடிகாரப் பொறிமுறையைப் போல, அதே வாக்கியத்தை மீண்டும் கூறினார்:

"பொதுக் குழுவில் 'வியாழன்' (Thursday) எனும் பதவிக்குத் தோழர் சைம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் இப்போது முன்வைக்கப்பட்டுள்ள தீர்மானம்."

கடல் கொந்தளிப்பைப் போல ஒரு பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; காடு போல கைகள் உயர்ந்தன. மூன்று நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ரகசியக் காவல் துறையைச் சேர்ந்த திரு. கேப்ரியல் சைம், ஐரோப்பிய அராஜகவாதிகளின் பொதுக் குழுவில் 'வியாழன்' எனும் பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

அறையில் இருந்த அனைவரும், ஆற்று ஓரத்தில் காத்திருக்கும் படகையும், மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருக்கும் வாள்-கோல் (sword-stick) மற்றும் கைத்துப்பாக்கியையும் உணர்ந்துகொண்டனர். தேர்தல் முடிந்து, அது மாற்ற முடியாத ஒன்றாக மாறிய தருணத்தில்—சைம் தனது நியமனத்தை உறுதிப்படுத்தும் காகிதத்தைப் பெற்றவுடன்—அனைவரும் சட்டென்று எழுந்து நின்றனர்; அறையெங்கும் குழுக்களாக இருந்தவர்கள் கலைந்து ஒன்றோடொன்று கலக்கத் தொடங்கினர். சைம் எதிர்பாராத விதமாக கிரிகோரிக்கு நேர் எதிரே நின்றுகொண்டிருந்தார். கிரிகோரி அவரை அதிர்ச்சியும் வெறுப்பும் கலந்த பார்வையுடன் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பல நிமிடங்கள் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர்.

"நீ ஒரு பிசாசு!" என்று இறுதியாகக் கூறினார் கிரிகோரி.

"நீ ஒரு கனவான்," என்று தீவிரமான தொனியில் பதிலளித்தார் சைம்.

"நீதான் என்னைச் சிக்க வைத்தாய்," என்று உடல் நடுங்கக் கூறினார் கிரிகோரி, "என்னைச் சிக்க வைத்து..."

"புத்திசாலித்தனமாகப் பேசு," என்று சுருக்கமாகக் கூறினார் சைம். "அப்படியானால், நீ என்னை எந்த மாதிரியான 'பிசாசுகளின் நாடாளுமன்றத்தில்' சிக்க வைத்திருக்கிறாய்? நீ என்னைச் சத்தியம் செய்ய வைத்தாய், அதற்கு முன்பே நான் உன்னைச் சத்தியம் செய்ய வைத்தேன். ஒருவேளை, நாம் இருவரும் சரி என்று கருதுவதையே செய்கிறோம் போலும். ஆனால், நாம் சரி என்று கருதும் விஷயங்கள் முற்றிலும் வேறானவை; எனவே, நம் இருவருக்கும் இடையே எந்தவிதமான சமரசத்திற்கும் இடமில்லை." "நமக்கிடையே கண்ணியத்தையும் மரணத்தையும் தவிர வேறு எதுவுமே சாத்தியமில்லை," என்று கூறியபடி, அவர் தனது பெரிய மேலங்கியைத் தோள்களில் போர்த்திக்கொண்டு, மேசையின் மீதிருந்த குப்பியை எடுத்துக்கொண்டார்.

"படகு முற்றிலும் தயாராக இருக்கிறது," என்று திரு. பட்டன்ஸ் பரபரப்புடன் கூறினார். "தயவுசெய்து இந்த வழியாக வாருங்கள்."

ஒரு கடைப் பணியாளருக்கே உரிய பாவனையுடன், அவர் சைமை இரும்புக் கட்டமைப்பு கொண்ட ஒரு குறுகிய பாதையில் அழைத்துச் சென்றார்; மிகுந்த வேதனையில் இருந்த கிரிகோரி, பதற்றத்துடன் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான். அந்தப் பாதையின் முடிவில் ஒரு கதவு இருந்தது; பட்டன்ஸ் அதைச் சட்டென்று திறந்து காட்டினார்...நிலவொளி பாய்ந்த அந்த நதி, நீலமும் வெள்ளியும் கலந்த ஒரு காட்சியாகத் தெரிந்தது; அது ஏதோ ஒரு நாடக மேடை அமைப்பைப் போல இருந்தது. அந்த இடத்திற்கு அருகிலேயே, ஒரு கண் சிவந்த குட்டி டிராகனைப் போன்ற, இருண்ட, சிறிய நீராவிப் படகு ஒன்று நின்றுகொண்டிருந்தது.

படகுக்குள் ஏறப்போன தருணத்தில், கேப்ரியல் சைம், வாயைப் பிளந்து நின்றுகொண்டிருந்த கிரிகோரியைப் பார்த்தான்.

"நீ உன் சொல்லைக் காப்பாற்றிவிட்டாய்," என்று மென்மையாகக் கூறினான் அவன்; அவனது முகம் நிழலில் மறைந்திருந்தது. "நீ கண்ணியமான மனிதன், உனக்கு என் நன்றிகள். மிகச் சிறிய விஷயத்தில் கூட நீ உன் சொல்லைக் காப்பாற்றியிருக்கிறாய். இந்த விவகாரத்தின் தொடக்கத்தில் நீ எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளித்திருந்தாய்; இப்போது இதன் முடிவில், அதை நீ நிச்சயமாக நிறைவேற்றியிருக்கிறாய்."

"என்ன சொல்கிறாய்?" என்று குழப்பத்துடன் கேட்டான் கிரிகோரி. "நான் உனக்கு என்ன வாக்குறுதி அளித்தேன்?"

"மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு மாலைப் பொழுதை," என்று கூறிய சைம், நீராவிப் படகு நகர்ந்து செல்லத் தொடங்கியபோது, ​​கையில் வைத்திருந்த வாள் போன்ற தடியை உயர்த்தி ஒரு ராணுவ வீரரைப் போல சல்யூட் அடித்தான்.
===========================================
@4
அத்தியாயம் IV.

ஒரு துப்பறிவாளரின் கதை.

கேப்ரியல் சைம், கவிஞராக நடித்த ஒரு துப்பறிவாளர் மட்டுமல்ல; அவர் உண்மையில் துப்பறிவாளராக மாறிய ஒரு கவிஞர். அராஜகத்தின் மீதான அவரது வெறுப்பு பாசாங்குத்தனமானதும் அல்ல. பெரும்பாலான புரட்சியாளர்களின் குழப்பமான முட்டாள்தனத்தால், வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலேயே மிகவும் பழமைவாத மனப்பான்மைக்குத் தள்ளப்பட்டவர்களில் அவரும் ஒருவர். அவர் அதை எந்தவொரு சாதுவான பாரம்பரியத்தாலும் அடையவில்லை. அவரது மதிப்பு தன்னிச்சையாகவும் திடீரெனவும் வந்தது; அது ஒரு கிளர்ச்சிக்கு எதிரான கிளர்ச்சி. அவர் விசித்திரமானவர்கள் நிறைந்த ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்தவர்; அக்குடும்பத்தில் வயதில் மூத்தவர்கள் அனைவரிடமும் அனைத்துப் புதிய சிந்தனைகளும் இருந்தன. அவரது மாமாக்களில் ஒருவர் எப்போதும் தொப்பி அணியாமல் நடமாடுவார், மற்றொருவர் தொப்பியுடன் வேறு எதுவும் அணியாமல் நடமாட மேற்கொண்ட முயற்சி தோல்வியடைந்தது. அவரது தந்தை கலையையும் சுய-உணர்தலையும் வளர்த்தார்; அவரது தாய் எளிமையையும் சுகாதாரத்தையும் நாடினார். எனவே, அந்தக் குழந்தை, தனது இளமைப் பருவத்தில், அப்சிந்த் மற்றும் கோகோ ஆகிய இரண்டு தீவிர பானங்களுக்கு இடையில் உள்ள எதையும் முற்றிலும் அறிந்திருக்கவில்லை; அந்த இரண்டின் மீதும் அவருக்கு ஒரு வலுவான வெறுப்பு இருந்தது. அவனது தாய் தூய்மைவாதத்தையும் தாண்டிய ஒரு துறவறத்தைப் போதிக்கப் போ, அவனது தந்தை புறச்சமயத்தையும் தாண்டிய ஒரு பரந்த மனப்பான்மைக்குள் விரிவடைந்தார்; மேலும், அவனது தாய் சைவ உணவைக் கட்டாயப்படுத்தத் தொடங்கிய நேரத்தில், அவனது தந்தை நரமாமிசத்தை ஆதரிக்கும் நிலையை ஏறக்குறைய அடைந்திருந்தார்.

குழந்தைப் பருவம் முதலே கற்பனை செய்யக்கூடிய எல்லா விதமான கிளர்ச்சிகளாலும் சூழப்பட்டிருந்ததால், கேப்ரியல் ஏதேனும் ஒன்றின் மீது கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது. எனவே, எஞ்சியிருந்த ஒரே விஷயமான பகுத்தறிவின் மீது அவன் கிளர்ச்சி செய்தான். ஆனால், அந்தப் பாமரர்களின் இரத்தம் அவனுள் சிறிதளவு கலந்திருந்ததால், பொது அறிவுக்கான அவனது எதிர்ப்புகூட அறிவுபூர்வமாக இருக்க முடியாத அளவுக்குக் கடுமையாக இருந்தது. நவீன கால சட்டமீறல்கள் மீதான அவனது வெறுப்பு ஒரு விபத்தாலும் மகுடம் சூட்டப்பட்டது. ஒரு டைனமைட் தாக்குதல் நடந்த கணத்தில், அவன் ஒரு சந்தில் நடந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு கணம் அவன் பார்வையற்று, செவிடுபட்டு, பின்னர் புகை விலக, உடைந்த ஜன்னல்களையும் இரத்தம் வழியும் முகங்களையும் கண்டான். அதன்பிறகு அவன் வழக்கம் போல் அமைதியாகவும், மரியாதையாகவும், சற்றே மென்மையாகவும் நடந்துகொண்டான்; ஆனால் அவனது மனதில் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு புள்ளி இருந்தது. நம்மில் பெரும்பாலோரைப் போல அவர் அராஜகவாதிகளை, அறியாமையையும் அறிவுஜீவித்தனத்தையும் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு சில நோயுற்ற மனிதர்களாகக் கருதவில்லை. அவர் அவற்றை ஒரு சீனப் படையெடுப்பைப் போன்ற, மாபெரும் மற்றும் இரக்கமற்ற பேரபாயமாகக் கருதினார்.

இந்தக் காட்டுமிராண்டித்தனமான மறுப்பின் பெருவெள்ளம் குறித்து மக்களை எச்சரிக்கும் விதமாக, அவர் செய்தித்தாள்களிலும் அவற்றின் குப்பைத் தொட்டிகளிலும் கதைகள், கவிதைகள் மற்றும் வன்முறைக் கட்டுரைகளின் வெள்ளத்தை இடைவிடாமல் கொட்டினார். ஆனால், அவர் தன் எதிரியை நெருங்குவது போலவும் தெரியவில்லை; அதைவிட மோசமாக, தன் வாழ்வாதாரத்தையும் நெருங்குவது போலவும் தெரியவில்லை. தேம்ஸ் நதிக்கரையில், ஒரு மலிவான சுருட்டைக் கசப்புடன் கடித்துக்கொண்டு, அராஜகத்தின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்தபடி அவர் அங்குமிங்கும் நடந்தபோது, தன் சட்டைப்பையில் குண்டுடன் இருந்த அராஜகவாதிகளில் அவரைப் போல அவ்வளவு மூர்க்கமானவரோ அல்லது தனிமையானவரோ வேறு யாரும் இல்லை. உண்மையில், அரசாங்கம் தனித்தும், நம்பிக்கையிழந்தும், சுவரோடு முதுகைக் காட்டியபடி நிற்பதாக அவர் எப்போதும் உணர்ந்தார். வேறுவிதமாக அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட முடியாத அளவுக்கு அவர் கற்பனாவாதக் குணம் கொண்டவராக இருந்தார்.

ஒருமுறை, அடர் சிவப்பு நிறச் சூரிய அஸ்தமனத்தின் கீழ் அவர் நதிக்கரையில் நடந்தார். சிவப்பு நதி, சிவப்பு வானத்தைப் பிரதிபலித்தது; அவை இரண்டும் அவரது கோபத்தைப் பிரதிபலித்தன. உண்மையில், வானம் மிகவும் கருமையாகவும், ஆற்றின் மீதான ஒளி ஒப்பீட்டளவில் மிகவும் மங்கலாகவும் இருந்ததால், அந்த நீர், அது பிரதிபலித்த சூரிய அஸ்தமனத்தை விடவும் உக்கிரமான சுடராகத் தோன்றியது. அது, ஒரு நிலத்தடி நாட்டின் பரந்த குகைகளுக்கு அடியில் வளைந்து செல்லும் உண்மையான நெருப்பு ஓடை போலக் காட்சியளித்தது.

அந்த நாட்களில் சைம் அலங்கோலமாக இருந்தார். அவர் ஒரு பழங்கால கருப்பு புகைபோக்கித் தொப்பியை அணிந்திருந்தார்; அதைவிடப் பழங்கால, கறுப்பும் கந்தலுமான ஒரு மேலங்கியால் போர்த்தியிருந்தார்; இந்தச் சேர்க்கை, டிக்கன்ஸ் மற்றும் பல்வர் லிட்டனின் ஆரம்பகால வில்லன்களின் தோற்றத்தை அவருக்கு அளித்தது. மேலும், அவரது மஞ்சள் தாடியும் முடியும், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு சாஃப்ரான் பூங்காவின் புல்வெளிகளில் வெட்டப்பட்டு, கூர்மையாக்கப்பட்டுத் தோன்றியதை விட, இப்போது மிகவும் கலைந்தும் சிங்கத்தைப் போலவும் இருந்தன. சோஹோவில் இரண்டு பென்ஸுக்கு வாங்கப்பட்ட ஒரு நீண்ட, மெல்லிய, கருப்பு சுருட்டு, அவரது இறுக்கப்பட்ட பற்களுக்கு இடையில் துருத்திக்கொண்டு நின்றது. மொத்தத்தில், அவர் யாருக்கு எதிராக ஒரு புனிதப் போரைச் சூளுரைத்தாரோ, அந்த அராஜகவாதிகளின் ஒரு திருப்திகரமான மாதிரியாகவே காட்சியளித்தார். ஒருவேளை இதனால்தான் கரைப்பகுதியில் இருந்த ஒரு காவலர் அவரிடம், "மாலை வணக்கம்" என்று கூறினார்.

மனிதகுலம் மீதான தனது நோயுற்ற அச்சங்கள் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருந்த சைம், அந்திப் பொழுதில் நீல நிறத்தில் ஒரு வெறும் உருவமாகத் தெரிந்த, இயந்திரத்தனமான அந்த அதிகாரியின் அசைவற்ற தன்மையால் குத்தப்பட்டது போல் தோன்றினார்.

"மாலை வணக்கம், அப்படித்தானே?" என்று அவர் கடுமையாகக் கேட்டார். "உலகமே முடிவுக்கு வந்தாலும், அதை நீங்கள் ஒரு நல்ல மாலைப் பொழுது என்றுதான் சொல்வீர்கள். அந்த ரத்தச் சிவப்பான சூரியனையும், அந்த ரத்த ஆறு போன்ற நதியையும் பாருங்கள்! ஒருவேளை அது உண்மையான மனித ரத்தமாகவே இருந்து, சிதறிப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தாலும், நீங்கள் இப்போதும் அதே உறுதியுடன் இங்கேயேதான் நின்றுகொண்டிருப்பீர்கள்; ஏதோ ஒரு பாவம் அறியாத நாடோடியைத் தேடி, அவனை அங்கிருந்து விரட்டத் துடித்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். ஏழைகளிடம் நீங்கள் காட்டும் இந்தத் கொடூரத்தைக்கூட என்னால் மன்னிக்க முடியும், ஆனால் உங்கள் இந்த அமைதிதான் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருக்கிறது!"

"நாங்கள் அமைதியாக இருக்கிறோம் என்றால்," என்று பதிலளித்தான் அந்த காவலன், "அது ஒரு திட்டமிட்ட எதிர்ப்பின் அமைதி."

"என்ன?" என்று வியப்புடன் கேட்டான் சைம்.

"போர்க்களத்தின் மையத்தில் ஒரு வீரன் அமைதியாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று தொடர்ந்தான் அந்த காவலன். "ஒரு படையின் நிதானம் என்பது, ஒரு தேசத்தின் சீற்றத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும்."

"கடவுளே, இந்த 'போர்டு பள்ளிகள்' (அரசுப் பள்ளிகள்) தந்த பாடமா இது?" என்று கேட்டான் சைம். "இதுதான் அந்த மதச்சார்பற்ற கல்வியா?"

"இல்லை," என்று வருத்தத்துடன் கூறினான் அந்த காவலன், "எனக்கு அந்த வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை. நான் படித்த காலத்தில் இந்தப் பள்ளிகள் இன்னும் வரவில்லை. நான் பெற்ற கல்வி மிகவும் பழமையானது, கரடுமுரடானது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்."

"எங்கே படித்தீர்கள்?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான் சைம்.

"ஓ, ஹாரோவில் (Harrow) படித்தேன்," என்றான் அந்த காவலன்.

வர்க்கம் சார்ந்த அந்த அனுதாபங்கள்—அவை பொய்யானவைதான் என்றாலும்—அத்தியாயம் IV.

ஒரு துப்பறிவாளரின் கதை.

கேப்ரியல் சைம், கவிஞராக நடித்த ஒரு துப்பறிவாளர் மட்டுமல்ல; அவர் உண்மையில் துப்பறிவாளராக மாறிய ஒரு கவிஞர். அராஜகத்தின் மீதான அவரது வெறுப்பு பாசாங்குத்தனமானதும் அல்ல. பெரும்பாலான புரட்சியாளர்களின் குழப்பமான முட்டாள்தனத்தால், வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலேயே மிகவும் பழமைவாத மனப்பான்மைக்குத் தள்ளப்பட்டவர்களில் அவரும் ஒருவர். அவர் அதை எந்தவொரு சாதுவான பாரம்பரியத்தாலும் அடையவில்லை. அவரது மதிப்பு தன்னிச்சையாகவும் திடீரெனவும் வந்தது; அது ஒரு கிளர்ச்சிக்கு எதிரான கிளர்ச்சி. அவர் விசித்திரமானவர்கள் நிறைந்த ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்தவர்; அக்குடும்பத்தில் வயதில் மூத்தவர்கள் அனைவரிடமும் அனைத்துப் புதிய சிந்தனைகளும் இருந்தன. அவரது மாமாக்களில் ஒருவர் எப்போதும் தொப்பி அணியாமல் நடமாடுவார், மற்றொருவர் தொப்பியுடன் வேறு எதுவும் அணியாமல் நடமாட மேற்கொண்ட முயற்சி தோல்வியடைந்தது. அவரது தந்தை கலையையும் சுய-உணர்தலையும் வளர்த்தார்; அவரது தாய் எளிமையையும் சுகாதாரத்தையும் நாடினார். எனவே, அந்தக் குழந்தை, தனது இளமைப் பருவத்தில், அப்சிந்த் மற்றும் கோகோ ஆகிய இரண்டு தீவிர பானங்களுக்கு இடையில் உள்ள எதையும் முற்றிலும் அறிந்திருக்கவில்லை; அந்த இரண்டின் மீதும் அவருக்கு ஒரு வலுவான வெறுப்பு இருந்தது. அவனது தாய் தூய்மைவாதத்தையும் தாண்டிய ஒரு துறவறத்தைப் போதிக்கப் போ, அவனது தந்தை புறச்சமயத்தையும் தாண்டிய ஒரு பரந்த மனப்பான்மைக்குள் விரிவடைந்தார்; மேலும், அவனது தாய் சைவ உணவைக் கட்டாயப்படுத்தத் தொடங்கிய நேரத்தில், அவனது தந்தை நரமாமிசத்தை ஆதரிக்கும் நிலையை ஏறக்குறைய அடைந்திருந்தார்.

குழந்தைப் பருவம் முதலே கற்பனை செய்யக்கூடிய எல்லா விதமான கிளர்ச்சிகளாலும் சூழப்பட்டிருந்ததால், கேப்ரியல் ஏதேனும் ஒன்றின் மீது கிளர்ச்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது. எனவே, எஞ்சியிருந்த ஒரே விஷயமான பகுத்தறிவின் மீது அவன் கிளர்ச்சி செய்தான். ஆனால், அந்தப் பாமரர்களின் இரத்தம் அவனுள் சிறிதளவு கலந்திருந்ததால், பொது அறிவுக்கான அவனது எதிர்ப்புகூட அறிவுபூர்வமாக இருக்க முடியாத அளவுக்குக் கடுமையாக இருந்தது. நவீன கால சட்டமீறல்கள் மீதான அவனது வெறுப்பு ஒரு விபத்தாலும் மகுடம் சூட்டப்பட்டது. ஒரு டைனமைட் தாக்குதல் நடந்த கணத்தில், அவன் ஒரு சந்தில் நடந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு கணம் அவன் பார்வையற்று, செவிடுபட்டு, பின்னர் புகை விலக, உடைந்த ஜன்னல்களையும் இரத்தம் வழியும் முகங்களையும் கண்டான். அதன்பிறகு அவன் வழக்கம் போல் அமைதியாகவும், மரியாதையாகவும், சற்றே மென்மையாகவும் நடந்துகொண்டான்; ஆனால் அவனது மனதில் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு புள்ளி இருந்தது. நம்மில் பெரும்பாலோரைப் போல அவர் அராஜகவாதிகளை, அறியாமையையும் அறிவுஜீவித்தனத்தையும் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு சில நோயுற்ற மனிதர்களாகக் கருதவில்லை. அவர் அவற்றை ஒரு சீனப் படையெடுப்பைப் போன்ற, மாபெரும் மற்றும் இரக்கமற்ற பேரபாயமாகக் கருதினார்.

இந்தக் காட்டுமிராண்டித்தனமான மறுப்பின் பெருவெள்ளம் குறித்து மக்களை எச்சரிக்கும் விதமாக, அவர் செய்தித்தாள்களிலும் அவற்றின் குப்பைத் தொட்டிகளிலும் கதைகள், கவிதைகள் மற்றும் வன்முறைக் கட்டுரைகளின் வெள்ளத்தை இடைவிடாமல் கொட்டினார். ஆனால், அவர் தன் எதிரியை நெருங்குவது போலவும் தெரியவில்லை; அதைவிட மோசமாக, தன் வாழ்வாதாரத்தையும் நெருங்குவது போலவும் தெரியவில்லை. தேம்ஸ் நதிக்கரையில், ஒரு மலிவான சுருட்டைக் கசப்புடன் கடித்துக்கொண்டு, அராஜகத்தின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றி ஆழ்ந்து சிந்தித்தபடி அவர் அங்குமிங்கும் நடந்தபோது, தன் சட்டைப்பையில் குண்டுடன் இருந்த அராஜகவாதிகளில் அவரைப் போல அவ்வளவு மூர்க்கமானவரோ அல்லது தனிமையானவரோ வேறு யாரும் இல்லை. உண்மையில், அரசாங்கம் தனித்தும், நம்பிக்கையிழந்தும், சுவரோடு முதுகைக் காட்டியபடி நிற்பதாக அவர் எப்போதும் உணர்ந்தார். வேறுவிதமாக அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட முடியாத அளவுக்கு அவர் கற்பனாவாதக் குணம் கொண்டவராக இருந்தார்.

ஒருமுறை, அடர் சிவப்பு நிறச் சூரிய அஸ்தமனத்தின் கீழ் அவர் நதிக்கரையில் நடந்தார். சிவப்பு நதி, சிவப்பு வானத்தைப் பிரதிபலித்தது; அவை இரண்டும் அவரது கோபத்தைப் பிரதிபலித்தன. உண்மையில், வானம் மிகவும் கருமையாகவும், ஆற்றின் மீதான ஒளி ஒப்பீட்டளவில் மிகவும் மங்கலாகவும் இருந்ததால், அந்த நீர், அது பிரதிபலித்த சூரிய அஸ்தமனத்தை விடவும் உக்கிரமான சுடராகத் தோன்றியது. அது, ஒரு நிலத்தடி நாட்டின் பரந்த குகைகளுக்கு அடியில் வளைந்து செல்லும் உண்மையான நெருப்பு ஓடை போலக் காட்சியளித்தது.

அந்த நாட்களில் சைம் அலங்கோலமாக இருந்தார். அவர் ஒரு பழங்கால கருப்பு புகைபோக்கித் தொப்பியை அணிந்திருந்தார்; அதைவிடப் பழங்கால, கறுப்பும் கந்தலுமான ஒரு மேலங்கியால் போர்த்தியிருந்தார்; இந்தச் சேர்க்கை, டிக்கன்ஸ் மற்றும் பல்வர் லிட்டனின் ஆரம்பகால வில்லன்களின் தோற்றத்தை அவருக்கு அளித்தது. மேலும், அவரது மஞ்சள் தாடியும் முடியும், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு சாஃப்ரான் பூங்காவின் புல்வெளிகளில் வெட்டப்பட்டு, கூர்மையாக்கப்பட்டுத் தோன்றியதை விட, இப்போது மிகவும் கலைந்தும் சிங்கத்தைப் போலவும் இருந்தன. சோஹோவில் இரண்டு பென்ஸுக்கு வாங்கப்பட்ட ஒரு நீண்ட, மெல்லிய, கருப்பு சுருட்டு, அவரது இறுக்கப்பட்ட பற்களுக்கு இடையில் துருத்திக்கொண்டு நின்றது. மொத்தத்தில், அவர் யாருக்கு எதிராக ஒரு புனிதப் போரைச் சூளுரைத்தாரோ, அந்த அராஜகவாதிகளின் ஒரு திருப்திகரமான மாதிரியாகவே காட்சியளித்தார். ஒருவேளை இதனால்தான் கரைப்பகுதியில் இருந்த ஒரு காவலர் அவரிடம், "மாலை வணக்கம்" என்று கூறினார்.

மனிதகுலம் மீதான தனது நோயுற்ற அச்சங்கள் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருந்த சைம், அந்திப் பொழுதில் நீல நிறத்தில் ஒரு வெறும் உருவமாகத் தெரிந்த, இயந்திரத்தனமான அந்த அதிகாரியின் அசைவற்ற தன்மையால் குத்தப்பட்டது போல் தோன்றினார்.

"மாலை வணக்கம், அப்படித்தானே?" என்று அவர் கடுமையாகக் கேட்டார். "உலகமே முடிவுக்கு வந்தாலும், அதை நீங்கள் ஒரு நல்ல மாலைப் பொழுது என்றுதான் சொல்வீர்கள். அந்த ரத்தச் சிவப்பான சூரியனையும், அந்த ரத்த ஆறு போன்ற நதியையும் பாருங்கள்! ஒருவேளை அது உண்மையான மனித ரத்தமாகவே இருந்து, சிதறிப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தாலும், நீங்கள் இப்போதும் அதே உறுதியுடன் இங்கேயேதான் நின்றுகொண்டிருப்பீர்கள்; ஏதோ ஒரு பாவம் அறியாத நாடோடியைத் தேடி, அவனை அங்கிருந்து விரட்டத் துடித்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். ஏழைகளிடம் நீங்கள் காட்டும் இந்தத் கொடூரத்தைக்கூட என்னால் மன்னிக்க முடியும், ஆனால் உங்கள் இந்த அமைதிதான் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாக இருக்கிறது!"

"நாங்கள் அமைதியாக இருக்கிறோம் என்றால்," என்று பதிலளித்தான் அந்த காவலன், "அது ஒரு திட்டமிட்ட எதிர்ப்பின் அமைதி."

"என்ன?" என்று வியப்புடன் கேட்டான் சைம்.

"போர்க்களத்தின் மையத்தில் ஒரு வீரன் அமைதியாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று தொடர்ந்தான் அந்த காவலன். "ஒரு படையின் நிதானம் என்பது, ஒரு தேசத்தின் சீற்றத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும்."

"கடவுளே, இந்த 'போர்டு பள்ளிகள்' (அரசுப் பள்ளிகள்) தந்த பாடமா இது?" என்று கேட்டான் சைம். "இதுதான் அந்த மதச்சார்பற்ற கல்வியா?"

"இல்லை," என்று வருத்தத்துடன் கூறினான் அந்த காவலன், "எனக்கு அந்த வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை. நான் படித்த காலத்தில் இந்தப் பள்ளிகள் இன்னும் வரவில்லை. நான் பெற்ற கல்வி மிகவும் பழமையானது, கரடுமுரடானது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்."

"எங்கே படித்தீர்கள்?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான் சைம்.

"ஓ, ஹாரோவில் (Harrow) படித்தேன்," என்றான் அந்த காவலன்.

வர்க்கம் சார்ந்த அந்த அனுதாபங்கள்—அவை பொய்யானவைதான் என்றாலும்—"அந்தத் தீய தத்துவவாதி எதையும் மாற்ற முயலவில்லை; மாறாக, அனைத்தையும் முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்கவே முயல்கிறான். ஆம், நவீன உலகம் காவல் துறையின் மிகவும் ஒடுக்குமுறை சார்ந்த, இழிவான அம்சங்களை மட்டும் அப்படியே தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளது—ஏழைகளைத் துன்புறுத்துவது, துரதிர்ஷ்டவசமானவர்களைக் கண்காணிப்பது போன்றவை இதில் அடங்கும். அதே சமயம், அது தனது கண்ணியமான பணிகளைக் கைவிட்டுவிட்டது; அதாவது, அரசுக்கு எதிராகச் செயல்படும் வலிமைமிக்க துரோகிகளைத் தண்டிப்பதையோ, திருச்சபையில் தவறான கொள்கைகளைப் பரப்பும் செல்வாக்கு மிக்கவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதையோ அது நிறுத்திவிட்டது. 'மதமாற்றக் கொள்கைகளுக்கு எதிரானவர்களை (heretics) நாம் தண்டிக்கக் கூடாது' என்று நவீன காலத்தவர் கூறுகிறார்கள். ஆனால், உண்மையில் வேறு யாரையாவது தண்டிக்க நமக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது என்பதே என் கேள்வி!"

"இது அபத்தமானது!" என்று கத்தினான் அந்த காவலன். அவனது உடல்வாகுக்கும் உடைக்கும் பொருந்தாத ஒருவித உற்சாகத்துடன் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்ட அவன், "இது பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத ஒன்று! நீங்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கையை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் கண்டிப்பாக, ஆம், கட்டாயமாக அராஜகத்திற்கு எதிரான எங்கள் சிறப்புப் படையில் சேர வேண்டும்! அவர்களின் படைகள் நம் எல்லைகளில் வந்து நிற்கின்றன. அவர்கள் ஏவப்போகும் தாக்குதல் எப்போது வேண்டுமானாலும் நிகழலாம். இன்னும் ஒரு கணம் தாமதித்தால், எங்களுடன் இணைந்து பணியாற்றும் பெருமையையும், ஒருவேளை உலகின் கடைசி வீரர்களுடன் இணைந்து உயிர் துறக்கும் அந்த உன்னதமான வாய்ப்பையும் நீங்கள் இழந்துவிடக்கூடும்."

"நிச்சயமாக, இது தவறவிடக்கூடாத வாய்ப்புதான்," என்று ஒப்புக்கொண்டான் சைம், "இருப்பினும், எனக்கு இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை. நவீன உலகம் சட்டத்தை மதிக்காத மனிதர்களாலும், பைத்தியக்காரத்தனமான சிறு சிறு இயக்கங்களாலும் நிறைந்திருக்கிறது என்பது எனக்கும் தெரியும். ஆனால், அவை எவ்வளவு அருவருப்பானவையாக இருந்தாலும், அவற்றுக்கிடையே ஒரு நல்ல விஷயம் இருக்கிறது—அவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட கருத்துகளைக் கொண்டவை. அப்படியிருக்க, அவை எப்படி ஒரே அணியாகத் திரண்டு, ஒரே தாக்குதலை நடத்த முடியும்? இந்த 'அராஜகம்' (anarchy) என்றால் என்ன?"

அதற்கு அந்தக் காவலன், "இதை ரஷ்யாவிலோ அல்லது அயர்லாந்திலோ அவ்வப்போது நிகழும் டைனமைட் வெடிப்புச் சம்பவங்களுடன் குழப்பிக்கொள்ளாதீர்கள். அவை ஒடுக்கப்பட்ட, ஆனால் தவறான பாதையில் சென்ற மனிதர்களின் ஆவேச வெளிப்பாடுகள் மட்டுமே. இது ஒரு பிரம்மாண்டமான தத்துவ இயக்கம்; இதில் வெளிவட்டம் மற்றும் உள்வட்டம் என இரு அடுக்குகள் உள்ளன. வெளிவட்டத்தை 'பொதுமக்கள்' என்றும், உள்வட்டத்தை 'மதகுருமார்கள்' என்றும் கூட நீங்கள் அழைக்கலாம். நான் வெளிவட்டத்தை 'குற்றமற்ற பிரிவு' என்றும், உள்வட்டத்தை 'மிகப்பெரிய குற்றவாளிகள் நிறைந்த பிரிவு' என்றும் குறிப்பிடுவேன். வெளிவட்டத்தில் இருப்பவர்கள்—அதாவது அவர்களின் ஆதரவாளர்களில் பெரும்பாலோர்—வெறும் அராஜகவாதிகள்; அதாவது, விதிகள் மற்றும் கோட்பாடுகளே மனித மகிழ்ச்சியை அழித்துவிட்டன என்று நம்பும் மனிதர்கள் அவர்கள்." "மனிதக் குற்றங்களால் ஏற்படும் அனைத்துத் தீய விளைவுகளும், எதை 'குற்றம்' என்று வரையறுக்கிறதோ, அந்த அமைப்பின் விளைவுகளே என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். குற்றம் தண்டனையை உருவாக்குவதில்லை; மாறாக, தண்டனைதான் குற்றத்தை உருவாக்குகிறது என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஒருவன் ஏழு பெண்களை வசியப்படுத்தினால், அவன் வசந்த கால மலர்களைப் போல எந்தக் களங்கமும் இன்றித் தூய்மையாக இருக்க முடியும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். ஒருவன் பிறருடைய பையிலிருந்து பணத்தைத் திருடினால், அவன் மிகுந்த மனநிறைவோடும் நற்பண்புடனும் உணர முடியும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இவர்களைத்தான் நான் 'அப்பாவிப் பிரிவினர்' என்று அழைக்கிறேன்."

"ஓ!" என்றான் சைம்.

"இயல்பாகவே, இத்தகைய மனிதர்கள் 'வரப்போகும் மகிழ்ச்சியான காலம்', 'எதிர்கால சொர்க்கம்', 'தீமை மற்றும் நற்பண்பு எனும் பிணைப்புகளிலிருந்து மனிதகுலம் விடுதலை பெறுதல்' என்பது போன்ற கருத்துகளைப் பேசுகிறார்கள். இவர்களைப் போலவே, அந்த அமைப்பின் மைய வட்டத்தில் இருப்பவர்களும்—அதாவது அந்த 'புனிதமான குருமார்கள்' குழுவினரும்—இதே போன்ற கருத்துகளைப் பேசுகிறார்கள். அவர்களும் தங்களுக்குக் கைதட்டும் கூட்டத்தின் முன்னால், எதிர்கால மகிழ்ச்சியைப் பற்றியும், இறுதியாக விடுதலை பெறப்போகும் மனிதகுலத்தைப் பற்றியும் பேசுகிறார்கள். ஆனால், அவர்களின் வாயிலிருந்து வரும்போது"—என்று கூறிவிட்டு, அந்த காவலர் தன் குரலைக் குறைத்துக்கொண்டார்—"இந்த மகிழ்ச்சியான சொற்றொடர்கள் மிகவும் பயங்கரமான பொருளைக் கொண்டிருக்கின்றன. அவர்களுக்கு எந்த மாயையும் இல்லை; மனிதன் இந்த பூமியில் 'ஆதிப் பாவம்' (original sin) மற்றும் போராட்டங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுபட முடியும் என்று நம்பும் அளவுக்கு அவர்கள் முட்டாள்கள் அல்ல; அவர்கள் அறிவுக்கூர்மை மிக்கவர்கள். அவர்கள் குறிப்பிடுவது 'மரணத்தை'த்தான். மனிதகுலம் இறுதியாக விடுதலை பெறும் என்று அவர்கள் கூறும்போது, ​​மனிதகுலம் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் என்று அர்த்தம். சரி, தவறு என்ற பாகுபாடே இல்லாத ஒரு சொர்க்கத்தைப் பற்றி அவர்கள் பேசும்போது, ​​அவர்கள் குறிப்பிடுவது 'கல்லறையை'த்தான். அவர்களுக்கு இரண்டு நோக்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன: முதலில் மனிதகுலத்தை அழிப்பது, பிறகு தங்களைத்தாமே அழித்துக்கொள்வது. இதனால்தான் அவர்கள் துப்பாக்கிகளைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக வெடிகுண்டுகளை வீசுகிறார்கள். அந்த அப்பாவித் தொண்டர்கள், வெடிகுண்டு மன்னனைக் கொல்லத் தவறிவிட்டதே என்று ஏமாற்றமடைகிறார்கள்; ஆனால், அந்தத் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள், யாரோ ஒருவரைக் கொன்றுவிட்டோம் என்ற மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறார்கள்."

"நான் எப்படி உங்களோடு இணைய முடியும்?" என்று மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டான் சைம்.

"தற்போது ஒரு இடம் காலியாக இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்றார் அந்த காவலர். "நான் குறிப்பிட்ட அந்தத் தலைவரின் நம்பிக்கைக்குரியவர்களில் ஒருவனாக இருக்கும் பெருமை எனக்கு உண்டு. நீங்கள் அவரைச் சென்று சந்திக்க வேண்டும். அல்லது, 'சந்திக்க வேண்டும்' என்று சொல்வது சரியாக இருக்காது; அவரை யாரும் நேரில் பார்த்ததில்லை..." "ஆனால், நீங்கள் விரும்பினால் அவரிடம் பேசலாம்."

"தொலைபேசியிலா?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டான் சைம்.

"இல்லை," என்று அமைதியாகக் கூறினார் காவலர், "அவருக்கு எப்போதும் முற்றிலும் இருண்ட அறையில் அமர்ந்திருப்பதுதான் பிடிக்கும். அப்படிச் செய்தால், அவரது சிந்தனைகள் இன்னும் பிரகாசமாகத் தோன்றுமாம். வாருங்கள், போகலாம்."

சற்று திகைப்புடனும், மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் இருந்த சைம், ஸ்காட்லாந்து யார்டின் நீண்ட கட்டிட வரிசையில் இருந்த ஒரு பக்கவாட்டுக் கதவு வழியாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டான். என்ன நடக்கிறது என்று உணர்வதற்கு முன்பே, அவன் நான்கு அதிகாரிகளின் கைகளுக்கு மாறி, இறுதியில் ஒரு அறைக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டான். அந்த அறையின் அடர்ந்த இருள், ஒரு பிரகாசமான ஒளியைப் போலவே அவனைத் திடுக்கிட வைத்தது. இது சாதாரணமான இருள் அல்ல—பொருட்களின் உருவங்களை மங்கலாகவாவது காணக்கூடிய இருள் அல்ல; இது திடீரென முற்றிலும் பார்வையை இழந்துவிட்டதைப் போன்ற ஒரு இருள்.

"நீதானா அந்தப் புதிய ஆள்?" என்று ஒரு கனமான குரல் கேட்டது.

அந்த இருட்டில் எந்தவொரு உருவமும் தெரியவில்லை என்றாலும், ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வால் சைமால் இரண்டு விஷயங்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது: முதலாவதாக, அந்தக் குரலுக்குச் சொந்தக்காரர் மிகவும் பிரம்மாண்டமான உடல்வாகு கொண்டவர்; இரண்டாவதாக, அவர் சைமுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி அமர்ந்திருக்கிறார்.

"நீதானா அந்தப் புதிய ஆள்?" என்று கேட்டார் அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத தலைவர்; அவருக்கு இதைப் பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது போலத் தெரிந்தது. "சரி, நீ பணியில் அமர்த்தப்பட்டாய்."

திக்குமுக்காடிப் போன சைம், மாற்ற முடியாத அந்த முடிவை எதிர்த்து மெலிதாக ஏதோ சொல்ல முயன்றான்.

"உண்மையில் எனக்கு எந்த அனுபவமும் இல்லையே..." என்று அவன் தொடங்கினான்.
தொடங்கியது.

"யாருக்கும் 'அர்மகெடன்' (Armageddon) போரைப் பற்றிய அனுபவம் இல்லை," என்றார் மற்றவர்.

"ஆனால், நான் இதற்குச் சிறிதும் தகுதியற்றவன்..."

"உனக்கு விருப்பம் இருக்கிறது, அதுவே போதுமானது," என்றார் அந்த அறிமுகமற்ற நபர்.

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால்," என்றார் சைம், "வெறும் விருப்பம் மட்டுமே ஒரு பணிக்கான இறுதிக் தகுதியாக இருக்கும் எந்தத் துறையைப் பற்றியும் எனக்குத் தெரியவில்லை."

"எனக்குத் தெரியும்," என்றார் அவர்—"தியாகிகள். நான் உனக்கு மரண தண்டனை விதிக்கிறேன். போய் வருகிறேன்."

இப்படியாக, கேப்ரியல் சைம் மீண்டும் மாலை நேரத்தின் செந்நிற ஒளியில் வெளியே வந்தபோது—அவர் அணிந்திருந்த பழைய கருப்புத் தொப்பியும், ஒழுங்கற்ற, கிழிந்த மேலங்கியுடனும்—அவர் ஒரு புதிய துப்பறியும் படையின் (New Detective Corps) உறுப்பினராக மாறியிருந்தார்; அந்தப் படையின் நோக்கம் ஒரு மாபெரும் சதித்திட்டத்தைத் முறியடிப்பதே ஆகும். காவல்துறை நண்பரின் (அவர் இயல்பிலேயே நேர்த்தியை விரும்புபவர்) ஆலோசனையின் பேரில், சைம் தனது தலைமுடியையும் தாடியையும் நேர்த்தியாகச் சீரமைத்துக்கொண்டார். ஒரு புதிய தொப்பியை வாங்கினார்; வெளிர் நீல-சாம்பல் நிறத்திலான நேர்த்தியான கோடைக்கால உடையை அணிந்துகொண்டார்; அதன் பொத்தான் துளையில் ஒரு வெளிர் மஞ்சள் நிற மலரைச் செருகிக்கொண்டார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், கிரிகோரி முதன்முதலில் சாஃப்ரான் பூங்காவின் சிறிய தோட்டத்தில் சந்தித்த அந்த நேர்த்தியான, ஆனால் சற்றே பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத மனிதராக அவர் மாறினார். காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன், அவரது நண்பர் அவரிடம் ஒரு சிறிய நீல நிற அட்டையைக் கொடுத்தார். அதில் "தி லாஸ்ட் குரூசேட்" (The Last Crusade - இறுதிச் சிலுவைப் போர்) என்று எழுதப்பட்டிருந்ததுடன், அவரது அதிகாரப்பூர்வ அடையாளத்தைக் குறிக்கும் ஒரு எண்ணும் இருந்தது. அவர் அதைத் தனது மேலங்கிப் பையில் கவனமாக வைத்துக்கொண்டு, ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தார். லண்டனின் வரவேற்பறைகள் அனைத்திலும் எதிரிகளைத் தேடி, அவர்களுடன் போரிடப் புறப்பட்டார். அவரது இந்த சாகசம் அவரை எங்கே கொண்டு சென்றது என்பதை நாம் ஏற்கனவே அறிவோம். பிப்ரவரி மாத இரவு ஒன்றரை மணியளவில், அவர் ஒரு சிறிய நீராவிப் படகில் அமைதியான தேம்ஸ் நதியின் வழியே சென்றுகொண்டிருந்தார். அவரிடம் ஒரு வாள்-கோலும் (sword-stick) கைத்துப்பாக்கியும் இருந்தன; அராஜகவாதிகளின் மத்திய கவுன்சிலில் 'வியாழக்கிழமை' (Thursday) என்று நியமிக்கப்பட்ட உறுப்பினராக அவர் அங்கு சென்றுகொண்டிருந்தார்.

சைம் அந்த நீராவிப் படகில் காலடி எடுத்து வைத்தபோது, ​​முற்றிலும் புதியதொரு உலகத்திற்குள் நுழைவது போன்ற ஒரு விசித்திரமான உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது; அது ஒரு புதிய நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல, ஒரு புதிய கோளுக்கே வந்து சேர்ந்தது போன்ற உணர்வு. இதற்கு முக்கிய காரணம், அன்று மாலை அவர் எடுத்த அந்த விசித்திரமான, அதே சமயம் உறுதியான முடிவுதான். மேலும், அவர் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்பு அந்தச் சிறிய மதுக்கடைக்குள் நுழைந்ததிலிருந்து, வானிலையிலும் வானத்தின் தோற்றத்திலும் ஏற்பட்ட முழுமையான மாற்றமும் இதற்கு ஒரு காரணமாக இருந்தது. மேகமூட்டமான சூரிய அஸ்தமனத்தின் பேரார்வமிக்க இறகுகளின் ஒவ்வொரு சுவடும் துடைத்தெறியப்பட்டிருந்தது, மேலும் வெறுமையான வானத்தில் ஒரு நிர்வாண நிலவு நின்றது. அந்த நிலவு மிகவும் வலிமையாகவும் முழுமையாகவும் இருந்ததால், (அடிக்கடி கவனிக்கத்தக்க ஒரு முரண்பாடாக) அது ஒரு பலவீனமான சூரியனைப் போலத் தோன்றியது. அது பிரகாசமான நிலவொளியின் உணர்வைத் தராமல், மாறாக ஒரு உயிரற்ற பகல் ஒளியின் உணர்வையே தந்தது.

மில்டன் கிரகணத்தின் போது சூரியனால் வெளிப்படும் பேரழிவு தரும் அந்திப்பொழுதைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தார்; அதுபோல, அந்த நிலப்பரப்பு முழுவதும் ஒரு ஒளிமயமான மற்றும் இயற்கைக்கு மாறான நிறமாற்றம் படர்ந்திருந்தது. அதனால், தான் உண்மையில் ஏதோ ஒரு சோகமான நட்சத்திரத்தைச் சுற்றிவரும், வெறுமையான வேறு ஒரு கிரகத்தில் இருப்பதாக சைம் எளிதாகத் தனது முதல் எண்ணத்திற்குள் விழுந்தான். ஆனால், நிலவொளி நிறைந்த அந்த நிலத்தில் இந்த மின்னும் பாழ்நிலையை அவன் உணர உணர, அவனது சொந்த வீரதீரச் செயல்கள் இரவில் ஒரு பெரும் நெருப்பைப் போலப் பிரகாசித்தன. அவன் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்ற உணவு, பிராந்தி மற்றும் தோட்டா நிரப்பப்பட்ட கைத்துப்பாக்கி போன்ற சாதாரணப் பொருட்கள் கூட, ஒரு குழந்தை பயணத்தின்போது துப்பாக்கியை எடுத்துச் செல்லும்போதோ அல்லது படுக்கைக்கு ரொட்டியை எடுத்துச் செல்லும்போதோ உணரும் அதே திடமான மற்றும் பொருள் சார்ந்த கவித்துவத்தைப் பெற்றன. வாள் தடியும் பிராந்திக் குடுவையும், தாமாகவே நோயுற்ற சதிகாரர்களின் கருவிகளாக இருந்தபோதிலும், அவனுடைய சொந்த ஆரோக்கியமான கற்பனையின் வெளிப்பாடுகளாக மாறின. வாள் தடி கிட்டத்தட்ட வீரத்தின் வாளாகவும், பிராந்தி குதிரை சேணக் கோப்பையின் மதுவாகவும் ஆனது. ஏனெனில், மிகவும் மனித்தன்மையற்ற நவீன கற்பனைகள் கூட ஏதோவொரு பழைய மற்றும் எளிமையான உருவத்தைச் சார்ந்திருக்கின்றன; சாகசங்கள் பைத்தியக்காரத்தனமாக இருக்கலாம், ஆனால் சாகசக்காரன் புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டும். புனித ஜார்ஜ் இல்லாத டிராகன் கோரமானதாகக் கூட இருக்காது. எனவே, இந்த மனித்தன்மையற்ற நிலப்பரப்பு, உண்மையான மனிதனான ஒருவனின் இருப்பால் மட்டுமே கற்பனையானதாக மாறியது. சைமின் மிகைப்படுத்தப்பட்ட மனதிற்கு, தேம்ஸ் நதிக்கரையிலுள்ள பிரகாசமான, வெறிச்சோடிய வீடுகளும் மொட்டை மாடிகளும் சந்திரனின் மலைகளைப் போல வெறுமையாகத் தோன்றின. ஆனால் சந்திரனில் ஒரு மனிதன் இருப்பதால் மட்டுமே சந்திரன் கூட கவித்துவமாக இருக்கிறது.

அந்த இழுவைப் படகை இரண்டு பேர் இயக்கினர், அது மிகுந்த உழைப்புடன் ஒப்பீட்டளவில் மெதுவாகச் சென்றது. சிஸ்விக்கை ஒளிரச் செய்த தெளிந்த நிலவு, அவர்கள் பேட்டர்சியாவைக் கடந்து சென்ற நேரத்தில் மறைந்துவிட்டது; அவர்கள் வெஸ்ட்மின்ஸ்டரின் பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்திற்குக் கீழே வந்தபோது, பொழுது ஏற்கனவே விடியத் தொடங்கியிருந்தது. அது, பெரிய ஈயக் கட்டிகள் பிளந்து வெள்ளிக் கட்டிகளை வெளிக்காட்டுவது போல விண்ணில் உதித்தது. அந்த இழுவைப்படகு (tug) தனது பயணப் பாதையை மாற்றிக்கொண்டு, சாரிங் கிராஸிற்கு (Charing Cross) அப்பால் இருந்த ஒரு பெரிய இறங்குதளத்தை நோக்கித் திரும்பியபோது, ​​அவை வெண்ணிற நெருப்பைப் போலப் பிரகாசிக்கத் தொடங்கின.

சைம் (Syme) நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​ஆற்றங்கரையின் (Embankment) பிரம்மாண்டமான கற்கள் இருண்டும், மிகப்பெரிய அளவிலும் காட்சியளித்தன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான வெண்மையான விடியலுக்கு முன்னால், அவை கருமையாகவும் பிரம்மாண்டமாகவும் தெரிந்தன. ஏதோ ஒரு எகிப்திய அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளில் தான் இறங்குவது போன்ற உணர்வை அவை அவனுக்கு ஏற்படுத்தின; உண்மையில், இந்தச் சூழல் அவனது மனநிலைக்குப் பொருத்தமாகவே இருந்தது. ஏனெனில், அவன் தனது மனதிற்குள், கொடூரமான மற்றும் அந்நிய மதத்தைச் சேர்ந்த மன்னர்களின் உறுதியான அரியணைகளைத் தகர்க்கச் செல்லும் ஒரு வீரனாக உணர்ந்தான். அவன் படகிலிருந்து வழுவழுப்பான ஒரு படிக்கட்டின் மீது குதித்து இறங்கினான். அந்த பிரம்மாண்டமான கட்டுமானங்களுக்கு நடுவே, மெலிந்த, இருண்ட உருவமாக அவன் நின்றான். இழுவைப்படகில் இருந்த அந்த இரு மனிதர்களும் படகை மீண்டும் ஆற்றின் நீரோட்டத்திற்கு எதிராகச் செலுத்தத் தொடங்கினர். அவர்கள் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை.