Monday, November 16, 2026

இளம் பருவத்தினர் - தஸ்தயெவ்ஸ்கி

 இளம் பருவத்தினர் (The Adolescent) -ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தஸ்தயெவ்ஸ்கி
ஒரு நாவல்
-----------------------------------------------------
OCR: Obshchiy Tekst
----------------------------------------------------
* பகுதி ஒன்று *

அத்தியாயம் ஒன்று

I.


என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல், என் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் தொடக்கக் கட்டங்களைப் பற்றிய இந்தச் கதையை எழுத அமர்ந்திருக்கிறேன்—உண்மையில், இதை எழுதாமலேயே கூட என்னால் இருந்திருக்க முடியும். ஒன்று மட்டும் எனக்குத் திட்டவட்டமாகத் தெரியும்: நான் நூறு வயது வரை வாழ்ந்தாலும், மீண்டும் ஒருபோதும் என் சுயசரிதையை எழுத அமரமாட்டேன். ஒருவன் தன் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட, தரம் தாழ்ந்த மனிதனாக இருந்தால் ஒழிய, எவ்வித வெட்க உணர்வுமின்றித் தன்னைப் பற்றி எழுத முடியாது. நான் மற்றவர்களைப் போல, வாசகர்களின் பாராட்டைப் பெறுவதற்காக இதை எழுதவில்லை என்பதுதான் எனக்கு இருக்கும் ஒரே நியாயம். கடந்த ஆண்டு முதல் எனக்கு நிகழ்ந்த அனைத்தையும், அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று திடீரென முடிவெடுத்ததற்கு, என் உள்ளத்தில் எழுந்த ஒரு உந்துதலே காரணம்; நடந்த நிகழ்வுகளின் பாரம் என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டுவிட்டது. நான் நிகழ்வுகளை மட்டுமே பதிவு செய்கிறேன்; தேவையற்ற விஷயங்களைத் தவிர்த்து, குறிப்பாக எவ்விதமான "இலக்கிய" அலங்காரங்களும் இன்றி எழுத முயல்கிறேன். ஒரு தொழில்முறை எழுத்தாளர் முப்பது ஆண்டுகள் தன் பணியில் ஈடுபட்டாலும், இறுதியில் தான் ஏன் இத்தனை ஆண்டுகள் எழுதினோம் என்பதற்கான விடை தெரியாமலேயே இருக்கலாம். நான் எழுத்தாளன் அல்ல, எழுத்தாளனாக விரும்பவும் இல்லை; என் ஆன்மாவின் ஆழத்தில் நடப்பவற்றையோ அல்லது என் உணர்வுகளை "அழகான" வர்ணனைகளுடன் விவரிப்பதையோ இலக்கியச் சந்தையில் கொண்டு வந்து வைப்பது, கண்ணியமற்ற, தரம் தாழ்ந்த செயலாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. இருப்பினும், என் உணர்வுகளை விவரிப்பதையோ அல்லது என் சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதையோ (அவை மிகவும் சாதாரணமான, சலிப்பூட்டும் கருத்துகளாகக் கூட இருக்கலாம்) என்னால் தவிர்க்க முடியாமல் போகலாம் என்று தோன்றுகிறது—இது எனக்குச் சற்று எரிச்சலையே தருகிறது. இலக்கிய முயற்சி என்பது—அது தனக்காகவே மேற்கொள்ளப்பட்டாலும் கூட—ஒரு மனிதனிடம் இத்தகைய சிதைக்கும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். மேலும், என் சிந்தனைகள் மிகவும் சாதாரணமானவையாக இருக்கலாம்; ஏனெனில், ஒருவன் தனக்கு மிக முக்கியமானதாகக் கருதும் விஷயங்கள், மற்றவர்களின் பார்வையில் முற்றிலும் மதிப்பற்றவையாகத் தோன்றக்கூடும். சரி, போதும். முன்னுரை இத்துடன் முடிந்தது; இனி இது போன்ற விஷயங்கள் எதுவும் இருக்காது. இப்போது, ​​நாம் கையிலெடுத்துள்ள விஷயத்திற்கு வருவோம்—எந்தவொரு பணியைத் தொடங்குவதைக் காட்டிலும் கடினமான காரியம் வேறொன்றும் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; ஒருவேளை, எந்தவொரு செயலைத் தொடங்குவதுமே மிகக் கடினமான ஒன்றுதான்.

II.

எனது குறிப்புகளை கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் பத்தொன்பதாம் தேதியிலிருந்து தொடங்கப்போகிறேன்—அல்லது தொடங்க விரும்புகிறேன். அந்த நாளில்தான் நான் முதன்முதலில்...
ஆனால், யாரைச் சந்தித்தேன் என்பதை—எவருக்கும் எதுவும் தெரியாத நிலையில்—விளக்க முற்படுவது சலிப்பூட்டும் விஷயமாகிவிடும்; சொல்லப்போனால், இந்த நடையே எனக்குச் சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றுகிறது. இலக்கிய நயங்களுக்கோ அலங்காரமான சொற்றொடர்களுக்கோ இடமளிக்கக்கூடாது என்று எனக்கு நானே உறுதியளித்திருந்தும், முதல் வரியிலேயே அத்தகைய நடையில் சிக்கிக்கொண்டேன். மேலும், தெளிவாக எழுத வேண்டும் என்ற விருப்பம் மட்டுமே போதாது போலிருக்கிறது. ஐரோப்பிய மொழிகளிலேயே ரஷ்ய மொழியில் எழுதுவதுதான் மிகவும் கடினமானது என்பதையும் நான் குறிப்பிட வேண்டும். நான் எழுதியதை மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்தபோது, ​​காகிதத்தில் பதிந்திருப்பதை விட என் அறிவுத்திறன் மிக அதிகம் என்பதை உணர்ந்தேன். அறிவுள்ள ஒரு மனிதனிடம், அவனது உள்ளத்தில் இருப்பதை விட, வெளிப்படுத்தப்படும் கருத்துக்கள் ஏன் இவ்வளவு மேலோட்டமானவையாக இருக்கின்றன? கடந்த ஒரு வருடமாக—குறிப்பாக மற்றவர்களுடன் உரையாடும்போது—இதை நான் என்னிடமே கவனித்திருக்கிறேன்; இது எனக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்துள்ளது.
செப்டம்பர் பத்தொன்பதாம் தேதியிலிருந்து தொடங்கத் திட்டமிட்டிருந்தாலும், அதற்கு முன்பு நான் யார், எங்கே இருந்தேன் என்பதைச் சுருக்கமாகக் கூறிவிடுகிறேன். இது, அந்தப் பத்தொன்பதாம் தேதி காலையில் என் மனதில் என்ன ஓடிக்கொண்டிருந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்—வாசகருக்கும், ஒருவேளை எனக்கும் கூட, விஷயங்கள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரியக்கூடும்.

III.

நான் ஒரு ஜிம்னாசியத்தில் (உயர்நிலைப் பள்ளியில்) கல்வி பயின்றவன்; இப்போது எனக்கு இருபத்தியொரு வயது. என் குடும்பப் பெயர் டல்கோருகி; சட்டப்படி என் தந்தை மகார் இவானோவ் டல்கோருகி—இவர் முன்னொரு காலத்தில் வெர்சிலோவ் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான ஒரு பண்ணையடிமை (serf) ஆவார். எனவே, நான் சட்டப்பூர்வமான வாரிசுதான்—இருப்பினும், உண்மையான அர்த்தத்தில் நான் ஒரு சட்டவிரோதமான (பிறப்பு ரீதியாக முறையற்ற) மகன்; என் பிறப்பு குறித்து எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. இது எப்படி நிகழ்ந்தது என்றால்: இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நிலப்பிரபு வெர்சிலோவ் (உண்மையில் அவர்தான் என் தந்தை)—அப்போது அவருக்கு வயது இருபத்தைந்து—துலா மாகாணத்தில் இருந்த தனது தோட்டத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில், அவர் ஒருவிதமான தனித்துவமற்ற, எந்தவிதமான குறிப்பிடத்தக்க அடையாளங்களும் இல்லாத மனிதராகவே இருந்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். இது மிகவும் விசித்திரமானது—என் சிறுவயதிலிருந்தே என் மீது ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய, என் ஆன்மாவின் கட்டமைப்பிலேயே அடிப்படையான செல்வாக்கைச் செலுத்திய, ஒருவேளை என் எதிர்காலம் முழுவதையும் தன் நிழலால் மறைக்கக்கூடும் என்று தோன்றுகிற இந்த மனிதர், இன்றும் கூட பல விஷயங்களில் எனக்கு ஒரு புரியாத புதிராகவே இருக்கிறார். ஆனால், இதைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பேசலாம்; இதைச் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட முடியாது. எப்படியிருந்தாலும், இந்த மனிதரைப் பற்றிய குறிப்புகளால்தான் என் குறிப்பேடு முழுவதுமே நிரம்பப்போகிறது.
அப்போது—அவருக்கு இருபத்தைந்து வயது இருந்த அந்தச் சமயத்தில்—அவர் தன் மனைவியை இழந்திருந்தார். அவர் சமூகத்தின் மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணைத்—ஒரு 'ஃபனாரியோட்டோவா' (Fanariotova)—திருமணம் செய்திருந்தார். அந்தப் பெண் பெரிய செல்வந்தர் இல்லையென்றாலும், அவருக்கு ஒரு மகனையும் மகளையும் பெற்றுத் தந்திருந்தார். அவரை இவ்வளவு சீக்கிரமாக விட்டுச் சென்ற அந்த மனைவியைப் பற்றிய தகவல்கள் என்னிடம் முழுமையாக இல்லை; அவை என் குறிப்புகளில் ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடக்கின்றன. உண்மையில், வெர்சிலோவின் (Versilov) வாழ்க்கையின் பல அந்தரங்க விவரங்கள் எனக்குத் தெரியாமலேயே போய்விட்டன. அவர் எப்போதும் மிகுந்த கர்வத்துடனும், அகங்காரத்துடனும், அனைவரிடமிருந்தும் விலகியும், என்னிடம் ஒருவித அலட்சியத்துடனும் இருந்தார். அதே சமயம், சில தருணங்களில் அவர் என் முன்னிலையில் வியக்கத்தக்க, கிட்டத்தட்ட அதிர்ச்சியூட்டும் வகையிலான பணிவைக் காட்டவும் தவறவில்லை. இதைக் குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம்...
அந்தக் காலகட்டத்திற்குள்—அதாவது, தனது இருபத்தைந்தாவது வயதிலேயே—அவர் மனைவியை இழந்து விதவை ஆணாக (மனைவியை இழந்தவராக) மாறியிருந்தார். அவர் உயர்குடியைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்திருந்தார்—அவர் ஃபனாரியோடோவ் (Fanariotov) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர், ஆனால் மிகுந்த செல்வந்தர் அல்ல. அந்தத் திருமணத்தின் மூலம் அவருக்கு ஒரு மகனும் ஒரு மகளும் பிறந்தனர். மிக இளம் வயதிலேயே மறைந்துபோன அந்த மனைவியைப் பற்றிய தகவல்கள் என்னிடம் முழுமையாக இல்லை; அவை என் ஆவணங்களுக்கு இடையே எங்கோ தொலைந்துவிட்டன. உண்மையில், வெர்சிலோவின் (Versilov) வாழ்க்கையின் பல தனிப்பட்ட விவரங்கள் எனக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டன. அவர் எப்போதும் மிகுந்த கர்வத்துடனும், அகங்காரத்துடனும், ஒதுங்கியும், என்னிடம் அலட்சியமாகவும் நடந்துகொண்டார்; அதே சமயம், சில தருணங்களில் அவர் என்னிடம் காட்டிய பணிவு வியக்கத்தக்க வகையில் இருந்தது. இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிற்காகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அவர் தனது வாழ்நாளில் மூன்று முறை பெரும் சொத்துக்களைப் பெற்றிருந்தார்—அவை ஒவ்வொன்றும் கணிசமானவை; அனைத்தையும் சேர்த்தால் மொத்தம் நான்கு லட்சம் ரூபிள்களுக்கு மேல் இருக்கும். ஆனால் இப்போது, ​​அவரிடம் ஒரு பைசா கூட இல்லை...
அந்தச் சமயத்தில், அவர் ஒரு கிராமப்புற தோட்டத்திற்குச் சென்றார்—"ஏன் என்று கடவுளுக்கே வெளிச்சம்" என்று அவரே பின்னாளில் என்னிடம் கூறினார். அவரது சிறு பிள்ளைகள் அவருடன் இருக்கவில்லை—இது அவரது வழக்கமான நடைமுறை—அவர்கள் உறவினர்களிடம் தங்கியிருந்தனர். சட்டப்பூர்வமான பிள்ளைகள் மற்றும் சட்டத்திற்குப் புறம்பான பிள்ளைகள் என அனைவரிடமும் அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் இதே போன்ற அணுகுமுறையையே கொண்டிருந்தார். அந்தத் தோட்டத்தில் ஏராளமான பண்ணையடிமைகள் (serfs) இருந்தனர்; அவர்களில் மகார் இவனோவ் டல்கோருகி (Makar Ivanov Dolgoruky) என்ற தோட்டக்காரரும் ஒருவர். ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட விரும்புகிறேன்—என் வாழ்நாள் முழுவதும், எனது சொந்த குடும்பப் பெயரைப் (surname) போல வேறெந்தப் பெயரையும் நான் இவ்வளவு வெறுத்ததில்லை. இது முட்டாள்தனமானதுதான்—இருந்தாலும், இதுதான் உண்மை. நான் ஒரு புதிய பள்ளியில் சேரும்போதெல்லாம், அல்லது என் வயதிற்கேற்ப என்னைப் பற்றி விளக்கம் கேட்கும் ஒருவரைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஏதோ ஒரு சாதாரண ஆசிரியர், பயிற்றுவிப்பாளர், ஆய்வாளர் அல்லது பாதிரியார் என யாராவது என் குடும்பப் பெயரைக் கேட்டு, அது 'டல்கோருகி' என்று தெரிந்தவுடன், அவர்கள் தவறாமல் இப்படிக் கேட்பார்கள்:
"இளவரசர் டல்கோருகியா?"
ஒவ்வொரு முறையும், அந்த வீணான மனிதர்களிடம் நான் விளக்க வேண்டியிருந்தது:
"இல்லை, வெறும் டல்கோருகிதான்." காலப்போக்கில், இது என்னை முற்றிலும் பைத்தியம் பிடிக்கச் செய்யும் நிலைக்குக் கொண்டு வந்தது. ஒரு விசித்திரமான விஷயமாக, இதில் ஒரு விதிவிலக்கு கூட இல்லை என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்: ஒவ்வொருவரும் இதைக் கேட்டார்கள். சிலருக்கு இது எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாத விஷயமாக இருந்தது—உண்மையில், இதைக் கேட்பதால் யாருக்கு என்ன பயன் இருக்க முடியும்?—இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும், ஒவ்வொருவரும் இதைக் கேட்டார்கள். நான் வெறும் 'டோல்கோருக்கி' (Dolgoruky) என்று சொன்னதும், கேட்பவர்கள் வழக்கமாக ஒரு மந்தமான, வெறுமையான, அலட்சியமான பார்வையுடன் என்னைப் பார்ப்பார்கள்—தாங்கள் ஏன் இதைக் கேட்டோம் என்பதற்கே அவர்களிடம் எந்தக் காரணமும் இல்லை என்பதை அது உணர்த்தும்—பிறகு அப்படியே அங்கிருந்து சென்றுவிடுவார்கள். என்னுடன் பயின்ற பள்ளி மாணவர்கள் தான் மிகவும் மோசமாக நடந்துகொண்டனர். ஒரு பள்ளி மாணவன் புதிய மாணவனை எப்படி அணுகுவான்? ஒரு புதிய பள்ளியில் முதல் நாளில், குழப்பமடைந்து திகைத்து நிற்கும் ஒரு சிறுவன் அனைவரின் இலக்காகிவிடுவான்: அவனுக்குக் கட்டளைகள் இடப்படும், கேலி செய்யப்படுவான், ஒரு ஏவல் ஆளைப் போல நடத்தப்படுவான். திடகாத்திரமான, பருத்த ஒரு சிறுவன், தன் இலக்கின் முன்னால் வந்து நின்று, அவனை நீண்ட நேரம், கடுமையான, அகங்காரமான பார்வையுடன் உற்றுப் பார்ப்பான். புதிய மாணவன் அவனுக்கு முன்னால் அமைதியாக நிற்பான்—அவன் கோழை இல்லையென்றால், பக்கவாட்டில் பார்த்தபடி, அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்று காத்திருப்பான். — உன் குடும்பப் பெயர் என்ன?
— டோல்கோருக்கி.
— இளவரசர் டோல்கோருக்கியா?
— இல்லை, வெறும் டோல்கோருக்கி.
— ஆ, "வெறும்"! என்ன ஒரு முட்டாள்.
அவன் சொன்னது சரிதான்: இளவரசராக இல்லாமல் 'டோல்கோருக்கி' என்ற பெயரைச் சுமந்து கொண்டிருப்பதை விட முட்டாள்தனமான விஷயம் வேறொன்றும் இல்லை. இது என் தவறு அல்ல என்றாலும், இந்த அபத்தத்தை நான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன். பிற்காலத்தில், எனக்கு உண்மையாகவே கோபம் வரத் தொடங்கியபோது, ​​யாராவது என்னிடம் "நீங்கள் இளவரசரா?" என்று கேட்டால், நான் எப்போதும் இப்படிப் பதிலளிப்பேன்:
— இல்லை, நான் ஒரு பண்ணையடிமையின் மகன்—முன்னாள் பண்ணையடிமையின் மகன்.
காலப்போக்கில், என் கசப்புணர்வு உச்சத்தை அடைந்தபோது, ​​யாராவது "நீங்கள் இளவரசரா?" என்று கேட்டால், நான் உறுதியாகப் பதிலளித்தேன்:
— இல்லை, வெறும் டோல்கோருக்கிதான்—என் முன்னாள் எஜமானர், திரு. வெர்சிலோவ் என்பவரின் சட்டவிரோதமான (திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட) மகன்.
ஜிம்னாசியத்தில் (பள்ளியில்) ஆறாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான் நான் இதை உருவாக்கினேன்; இது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்பதை நான் விரைவில் உணர்ந்துகொண்டாலும், அந்த முட்டாள்தனமான செயல்களை உடனடியாக நிறுத்தவில்லை. என் ஆசிரியர்களில் ஒருவர்—உண்மையில், என்னைக் கவனித்த ஒரே ஆசிரியர்—நான் "பழிவாங்கும் எண்ணங்களும் சமூக அக்கறை கொண்ட கருத்துகளும் நிறைந்தவன்" என்று குறிப்பிட்டது நினைவிருக்கிறது. ஆனால், பெரும்பாலான நேரங்களில், எனது இந்தச் சிறு செயலை மக்கள் ஒருவித ஆழ்ந்த, கிட்டத்தட்ட அவமதிக்கும் வகையிலான மௌனத்துடனேயே எதிர்கொண்டனர். இறுதியாக, என் வகுப்புத் தோழர்களில் ஒருவர்—மிகவும் நையாண்டிப் பேச்சாளரான அவர், ஆண்டுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே என்னிடம் பேசுவார்—தீவிரமான முகபாவனையுடன், ஆனால் சற்று வேறு பக்கம் பார்த்தபடி என்னிடம் கூறினார்:
— இத்தகைய உணர்வுகள் உனக்குப் பெருமை சேர்க்கின்றன, நீ நிச்சயமாகப் பெருமைப்படலாம்; ஆனால் நான் உனக்கு இடத்தில் இருந்திருந்தால், நான் ஒரு முறையற்ற வாரிசு (பிறப்புச் சான்றிதழில் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் பெறாதவன்) என்பதில் இவ்வளவு பெருமை கொண்டிருக்க மாட்டேன்... ஏதோ உன் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுவது போல நடந்துகொள்கிறாயே!
அந்த நொடியிலிருந்து, நான் முறையற்ற வாரிசு என்று பெருமை பேசுவதை நிறுத்திவிட்டேன். மீண்டும் சொல்கிறேன், ரஷ்ய மொழியில் எழுதுவது மிகவும் கடினம்: என் குடும்பப் பெயரால் என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் எவ்வளவு கோபத்துடன் இருந்தேன் என்பதை விவரிக்கவே மூன்று முழு பக்கங்களை நிரப்பிவிட்டேன்—இருப்பினும், நான் ஏன் கோபப்படுகிறேன் என்பதை வாசகர்கள் ஏற்கனவே புரிந்துகொண்டிருப்பார்கள்; நான் ஒரு இளவரசன் அல்ல, வெறும் 'தொல்கோருக்கி' (Dolgoruky) மட்டுமே என்பதுதான் அதற்குக் காரணம். மீண்டும் ஒருமுறை விளக்கம் அளிப்பதோ அல்லது நியாயப்படுத்துவதோ எனக்கு அவமானமாகவே இருக்கும்.



IV.


அப்படியிருக்க, அந்த வீட்டில் இருந்த பணியாளர்கள் குழுவில்—மகார் இவானோவைத் தவிர இன்னும் பலர் இருந்தனர்—ஒரு இளம் பெண் இருந்தாள்; ஐம்பது வயதுடைய மாக்... அவளுக்கு அப்போது சுமார் பதினெட்டு வயது ஆகியிருந்தது.
...மகார் டல்கோருகி திடீரென்று அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினான். 
அடிமை முறை நிலவிய காலத்தில், வீட்டு அடிமைகளின் திருமணங்கள் அவர்களின் எஜமானர்களின் அனுமதியுடனும், சில சமயங்களில் அவர்களின் நேரடி உத்தரவின் பேரிலும் நடந்தன என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அக்காலத்தில், அந்த நிலப்பிரபுத்துவச் சொத்தில் 'அத்தை' என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு பெண்மணி இருந்தார். அவர் உண்மையில் என் அத்தை அல்ல, ஆனால் அவரே சொந்தமாக நிலம் வைத்திருந்த ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ உரிமையாளர். இருப்பினும், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, அனைவரும் அவரை 'அத்தை' என்றுதான் அழைத்தனர்; நானும் மற்றவர்களும் மட்டுமல்ல, வெர்சிலோவ் குடும்பத்தினரும் கூட அவரை அப்படித்தான் அழைத்தனர்—ஒருவேளை அவர்களுக்கு அவரோடு தூரத்து உறவுமுறை இருந்திருக்கலாம். அவரது பெயர் தத்யானா பாவ்லோவ்னா புருட்கோவா. அக்காலத்தில், அதே மாகாணத்திலும் மாவட்டத்திலும் அவருக்குச் சொந்தமாக முப்பத்தைந்து அடிமைகள் இருந்தனர். அவர் வெர்சிலோவ் குடும்பத்தின் சொத்தை (அதில் ஐந்நூறு அடிமைகள் இருந்தனர்) நேரடியாக நிர்வகிக்கவில்லை என்றாலும், அதன் செயல்பாடுகளைக் கண்காணித்து வந்தார். சொல்லப்போனால், ஒரு தொழில்முறை மேலாளரைப் போலவே அவர் மிகவும் நுணுக்கமாகவும் கவனமாகவும் அந்தப் பொறுப்பைக் கவனித்துக்கொண்டார். எது எப்படியிருப்பினும், அவரது நிர்வாகத் திறனைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை; நான் ஒன்றை மட்டும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்—யாரையும் புகழ்ந்து ஆதாயம் தேடும் நோக்கம் துளியும் இன்றிச் சொல்கிறேன்—தத்யானா பாவ்லோவ்னா ஒரு உன்னதமான மனிதர், மேலும் அவர் தனித்துவமான குணநலன்களைக் கொண்டவர். 
அக்காலத்தில் மிகவும் அமைதியான, ஒருவிதமான இறுக்கமான சுபாவம் கொண்டவராகக் கருதப்பட்ட மகார் டல்கோருகிக்குத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணம் எழுந்தபோது, ​​தத்யானா பாவ்லோவ்னா அதைத் தடுக்கவில்லை; மாறாக, அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, அந்த எண்ணத்தை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஊக்குவித்தார். என் தாயாரான சோஃபியா ஆந்திரேயவா—அப்போது பதினெட்டு வயதுடைய வீட்டு அடிமை—பல ஆண்டுகளாக அனாதையாக இருந்தார். அவரது மறைந்த தந்தையும் ஒரு வீட்டு அடிமையாகவே இருந்தார்; அவர் மகார் டல்கோருகியை மிகவும் மதித்ததோடு, அவருக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் கடன்பட்டும் இருந்தார். ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் இறக்கும் தருவாயில்—சொல்லப்போனால், அவர் உயிர் பிரிவதற்கு கால் மணி நேரத்திற்கு முன்பு—மகார் டல்கோருகியைத் தன்னிடம் வரவழைத்தார். (அவர் ஒரு அடிமையாக இருந்ததால், சட்டப்படி அவருக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை; எனவே, அவர் சொன்னதை ஒரு மரணத் தருவாயில் உளறிய பிதற்றல் என்று ஒதுக்கியிருக்கலாம்—ஆனால், அவர் மகார் டல்கோருகியை அழைத்து சில விஷயங்களைக் கூறினார்.) வீட்டுப் பணியாளர்கள் அனைவரும் மற்றும் ஒரு குரு முன்னிலையில், அவர் தனது மகளைச் சுட்டிக்காட்டி, உறுதியான, அனைவரும் கேட்கும் குரலில், "இவளை வளர்த்து, உன் மனைவியாக்கிக் கொள்" என்று கட்டளையிட்டார். இதைக் அங்கிருந்த அனைவரும் கேட்டனர். மகார் இவானோவ் எந்த மனநிலையுடன் இந்தத் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்தார் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது—அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இதை ஏற்றுக்கொண்டாரா அல்லது கடமை உணர்வால் மட்டும் செய்தாரா என்பது தெரியவில்லை. அவர் ஒருவேளை முற்றிலும் அலட்சியமான மனநிலையிலேயே இருந்திருக்கக்கூடும். அந்த காலத்திலேயே, தன்னை எப்படி நிலைநிறுத்திக்கொள்வது என்று தெரிந்த மனிதராக அவர் இருந்தார். அவர் ஒரு அறிஞரோ அல்லது மிகுந்த கல்வி அறிவு கொண்டவரோ அல்ல—இருப்பினும், தேவாலய வழிபாட்டு முறைகள் முழுவதையும், குறிப்பாகச் சில புனிதர்களின் வரலாறுகளை (பெரும்பாலும் பிறர் சொல்லக் கேட்டு) அறிந்திருந்தார். அவர் சில வீடுகளில் காணப்படுவது போன்ற ஒரு 'தத்துவஞானி'யும் அல்ல; மாறாக, அவர் பிடிவாதமான, சில சமயங்களில் பொறுப்பற்ற முறையில் துணிச்சலான சுபாவம் கொண்டவராக இருந்தார். அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவத்துடன் பேசுவார், மாற்ற முடியாத தீர்ப்புகளை வழங்குவார், மேலும்—அவரது சொந்த விசித்திரமான சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துவதானால்—"கண்ணியமாக வாழ்ந்தார்." அக்காலத்தில் அவர் அப்படித்தான் இருந்தார். அவர் அனைவராலும் மதிக்கப்பட்டாலும், உண்மையில் அவர் மற்றவர்களுக்கு மிகுந்த எரிச்சலூட்டும் மனிதராகவே இருந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், அவர் அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு நிலைமை மாறியது; அதன் பிறகு, அவர் மிகுந்த துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொண்ட ஒரு புனிதரைப் போல அனைவராலும் நினைவுகூரப்பட்டார். இது எனக்குத் தெரியும். என் தாயாரைப் பொறுத்தவரை, தாத்யானா பாவ்லோவ்னா அவரைத் தனது பதினெட்டு வயது வரை தன்னிடமே வைத்துக்கொண்டார்—எஸ்டேட் மேலாளர் அவரைப் பயிற்சி பெறுவதற்காக மாஸ்கோவிற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவர் என் தாயாருக்குத் தையல் வேலை, துணி வெட்டுதல், ஒரு இளம் பெண்ணுக்குரிய கண்ணியமான நடத்தை மற்றும் ஓரளவிற்கு வாசிக்கவும் கற்றுக்கொடுத்தார். என் தாயாரால் ஒருபோதும் மற்றவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் எழுத முடிந்ததில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, மகார் இவானோவுடனான திருமணம் முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒன்றாக இருந்தது; அக்காலத்தில் அவருக்கு நடந்த அனைத்தையும் அவர் மிகச் சிறந்த நிகழ்வாகவே கருதினார்—அவருக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த முடிவு அதுதான் என்று அவர் நம்பினார். அவர் மிகுந்த மன அமைதியுடன்—அத்தகைய சூழலில் ஒருவரால் வெளிப்படுத்தக்கூடிய மிக அமைதியான தோற்றத்துடன்—திருமண மேடைக்குச் சென்றார். எந்த அளவிற்கென்றால், தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவே அப்போது, ​​அவர் "ஒரு மீனைப் போல" இருந்தார் என்று குறிப்பிட்டார். என் தாயின் குணாதிசயம் குறித்த இந்த விவரங்கள் அனைத்தையும் நான் தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவிடமிருந்தே தெரிந்துகொண்டேன். திருமணத்திற்குச் சரியாக ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வெர்சிலோவ் அந்த கிராமத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.

V.

அவருக்கும் என் தாய்க்கும் இடையிலான உறவு எப்படித் தொடங்கியது என்பதைக் கண்டறியவோ, அல்லது ஒரு திருப்திகரமான ஊகத்தை உருவாக்கவோ என்னால் ஒருபோதும் முடியவில்லை என்பதை மட்டுமே நான் சொல்ல விரும்புகிறேன். அவர் கடந்த ஆண்டு என்னிடம் வலியுறுத்திக் கூறியதை—அவர் இதைப் பற்றிக் கூறும்போது வெட்கப்பட்டார், அதே சமயம் மிகவும் சாதாரணமாகவும், ஒருவித "நகைச்சுவை" உணர்வுடனும் விவரித்தார்—நான் முழுமையாக நம்பத் தயாராக இருக்கிறேன்; அதாவது, அவர்களுக்குள் எந்தவிதமான காதலும் இருக்கவில்லை, அது ஏதோ ஒரு வகையில் "நடந்துவிட்டது" அவ்வளவுதான். இதை நான் நம்புகிறேன்—அந்த ரஷ்யச் சொல்லான "நடந்துவிட்டது" (happened) என்பதில் ஒருவிதமான சுவாரஸ்யமும் இருக்கிறது—இருந்தாலும், அது உண்மையில் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதை அறிய நான் எப்போதும் விரும்பியிருக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய இழிவான உறவுகளை நான் எப்போதும் வெறுத்திருக்கிறேன், இப்போதும் வெறுக்கிறேன். நிச்சயமாக, என் ஆர்வம் வெறும் வெட்கமற்ற குதூகலம் சார்ந்தது அல்ல. நான் குறிப்பிட வேண்டியது என்னவென்றால், கடந்த ஆண்டு வரை என் தாயைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. சிறு வயதிலேயே, வெர்சிலோவின் வசதிக்காக (இதைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம்), நான் மற்றவர்களுடன் வாழ அனுப்பி வைக்கப்பட்டேன். இதன்காரணமாக, அந்த காலகட்டத்தில் என் தாயின் முகம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. அவர் அவ்வளவு அழகானவர் இல்லை என்றால், அக்காலகட்டத்தில் இருந்த வெர்சிலோவைப் போன்ற ஒரு மனிதருக்கு, அவரிடம் என்னதான் ஈர்க்கக்கூடியதாக இருந்திருக்க முடியும்? இந்த கேள்வி எனக்கு முக்கியமானது, ஏனெனில் இது அவருடைய குணாதிசயத்தில் மிகவும் விசித்திரமான ஒரு அம்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதனால்தான் நான் இதைக் கேட்கிறேன்—எந்தவொரு ஆபாசமான ஆர்வத்தாலும் அல்ல. அவரே, இந்த...அவர் ஒரு அமைதியான, அடக்கமான மனிதர். அவரிடம் ஒருவிதமான வசீகரமான, கள்ளங்கபடமற்ற எளிமை இருந்தது; தேவைப்படும் தருணங்களில், அவர் அதை எங்கிருந்தோ—ஏதோ தன் சட்டைப் பையிலிருந்தே எடுத்து வருவது போல—வெளிப்படுத்துவார். ஒருமுறை அவர் என்னிடம், அந்த நாட்களில் தான் ஒரு "முதிர்ச்சியற்ற இளைஞனாக" இருந்ததாகக் கூறினார். அவர் உணர்ச்சிவசப்படுபவர் என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால், அப்போதுதான் அவர் *ஆண்டன் கோரெமிக்கா* (Anton Goremyka) மற்றும் *பொலிங்கா சாக்ஸ்* (Polinka Saks) ஆகிய இலக்கியப் படைப்புகளை வாசித்து முடித்திருந்தார். அக்காலகட்டத்தில் வளர்ந்து வந்த எங்கள் தலைமுறையினரின் பண்பாட்டு வளர்ச்சியில், இந்த இரு படைப்புகளும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன. *ஆண்டன் கோரெமிக்கா* புத்தகத்தின் தாக்கத்தினால்தான் தான் கிராமப்புறத்திற்குச் சென்றிருக்கக்கூடும் என்றும் அவர் மிகுந்த தீவிரத்துடன் குறிப்பிட்டார். அப்படியிருக்க, அந்த "முதிர்ச்சியற்ற இளைஞன்" எப்படி என் தாயை அணுகியிருக்க முடியும்? ஒருவேளை என் எழுத்தை வாசிக்கும் ஒருவர் இருந்தால், அவர் என்னைப் பார்த்து நிச்சயம் உரக்கச் சிரிப்பார் என்று நினைக்கிறேன். தன் அறியாமையை ஒரு கவசமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தனக்குத் துளியும் தெரியாத விஷயங்களைப் பற்றி கருத்து சொல்லவும் தீர்ப்பு வழங்கவும் துணியும் இந்த அபத்தமான இளைஞனைப் பார்த்து அவர் சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆம், எனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்பது உண்மைதான். இருபது வயது இளைஞனுக்கு இத்தகைய அனுபவமின்மை எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்பது எனக்குத் தெரியும்; எனவே, இதை நான் பெருமையாகச் சொல்லவில்லை. ஆனாலும், அந்த நபருக்கும் எதுவுமே தெரியாது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்; அதை என்னால் நிரூபிக்கவும் முடியும். பெண்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மர்மங்கள் எனக்குத் தெரியாது—தெரிந்துகொள்ளவும் நான் விரும்பவில்லை; ஏனெனில், என் வாழ்நாள் முழுவதும் பெண்களை முற்றிலும் அலட்சியப்படுத்த வேண்டும் என்று நான் சபதம் செய்திருக்கிறேன். இருப்பினும், ஒரு விஷயம் எனக்குத் தெரியும்: சில பெண்கள் தங்கள் அழகாலோ அல்லது பிற கவர்ச்சிகளாலோ ஒரு நொடியில் நம்மை ஈர்த்துவிடுவார்கள்; ஆனால், வேறு சில பெண்களைப் புரிந்துகொள்ள, அவர்களை நீண்ட காலம்—சொல்லப்போனால், அரை ஆண்டு காலம்—ஆழமாகச் சிந்தித்து, அலசி ஆராய வேண்டியிருக்கும். அத்தகைய பெண்ணைக் கவனிப்பதற்கும், அவள் மீது காதல் கொள்வதற்கும், வெறும் பார்வை மட்டும் போதாது; எதற்கும் தயாராக இருப்பதுமட்டும் போதாது; அதற்கும் மேலாக, ஒரு தனிப்பட்ட ஆற்றல் ஒருவருக்கு இருக்க வேண்டும். எனக்கு எதுவுமே உறுதியாகத் தெரியாது என்றாலும், இந்த விஷயத்தில் மட்டும் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். நிலைமை வேறாக இருந்திருந்தால், பெண்களையெல்லாம் வெறும் வீட்டு விலங்குகளின் நிலைக்குத் தரம் தாழ்த்தி, அப்படியே வைத்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்கும்—இத்தகைய சூழலை, ஒருவேளை, பலர் மிகவும் விரும்பத்தக்க ஒன்றாகக் கூடக் கருதக்கூடும்.
என் தாயார் பேரழகி அல்ல என்பதை நம்பகமான பல வட்டாரங்கள் மூலம் நான் அறிந்திருக்கிறேன்; அக்காலகட்டத்தில் வரையப்பட்ட அவரது உருவப்படம் எங்கோ ஒரு இடத்தில் இன்னும் இருக்கக்கூடும், ஆனால் அதை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. எனவே, அவரைப் பார்த்தவுடனேயே காதல் கொள்வது என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்றாக இருந்திருக்கும். வெறும் "பொழுதுபோக்கு"க்காக வெர்சிலோவ் வேறொரு பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்—அப்போது அன்ஃபிசா கான்ஸ்டான்டினோவ்னா சபோஷ்கோவா என்ற திருமணமாகாத பணிப்பெண் ஒருத்தி அங்கு இருந்தாள். ஆனால், *'ஆண்டன் கோரெமிக்கா'* [ஒடுக்கப்பட்ட பண்ணையடிமை ஒருவனைப் பற்றிய அனுதாபமிக்க இலக்கியச் சித்திரம்] எனும் கதையை மனதில் சுமந்து வந்த ஒரு மனிதனுக்கு, நிலப்பிரபு என்ற தனது "உரிமையைப்" பயன்படுத்தி—அதுவும் தனக்குக் கீழ் இருந்த பண்ணையடிமைகளின் வட்டத்தில்—ஒரு திருமண உறவின் புனிதத்தைக் குலைப்பது என்பது, அவனது சொந்த மனசாட்சியின் பார்வையில் மிகுந்த அவமானத்திற்குரிய செயலாக இருந்திருக்கும். இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், இருபது ஆண்டுகள் கழிந்த பிறகும்—அதாவது சில மாதங்களுக்கு முன்பு கூட—அவர் *'ஆண்டன் கோரெமிக்கா'* குறித்து மிகுந்த தீவிரத்தன்மையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அந்த இலக்கியக் கதையில், ஆண்டனின் குதிரை மட்டுமே திருடப்பட்டிருந்தது; ஆனால் இங்கே, ஒரு மனிதனின் மனைவியே சம்பந்தப்பட்டிருந்தாள்! ஏதோ ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்வு நடந்திருக்க வேண்டும் என்பது தெளிவு—அந்த நிகழ்வின் காரணமாகவே மடமொய்செல் சபோஷ்கோவா "வாய்ப்பை இழந்திருக்கலாம்" (என் பார்வையில், அவர் உண்மையில் ஒரு நன்மையையே பெற்றிருந்தார்). கடந்த ஆண்டு, அவருடன் பேச வாய்ப்புக் கிடைத்த சில தருணங்களில்—எப்போதும் அப்படி வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை—நான் அவரிடம் இது குறித்துக் கேள்வி எழுப்பினேன். அப்போது, ​​அவரது உலக அனுபவமும் முதிர்ச்சியும், இருபது ஆண்டுகால இடைவெளியும் இருந்தபோதிலும், அவர் ஒரு விசித்திரமான முறையில் முகம் சுளிப்பதைக் கவனித்தேன். ஆனாலும் நான் விடவில்லை. ஒருமுறை, என்னிடம் அவர் அடிக்கடி காட்டும் அந்த மேட்டுக்குடிக்குரிய நுணுக்கமான பாவனையுடன், ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தை முணுமுணுத்தார்: என் தாயார் அத்தகைய பாதுகாப்பற்ற ஆன்மாக்களில் ஒருவர்—அவரைப் பார்த்தவுடன் காதல் கொள்ள முடியாது, சொல்லப்போனால் அதற்கு நேர்மாறாகவே இருக்கும்; ஆனால், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, திடீரென்று அவர் மீது உங்களுக்குப் பரிதாபம் ஏற்படலாம்—ஒருவேளை அவரது சாந்தமான குணத்திற்காக இருக்கலாம்! இருப்பினும், அதற்கான காரணத்தை யாரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? அது எப்போதும் ஒரு மர்மமே—ஆனால், ஒரு பெண்ணின் மீது உங்களுக்கு இரக்கம் பிறக்கிறது, அந்த இரக்கம் நீடிக்கிறது; அவளுக்காக வருந்துகிறீர்கள், மெல்ல மெல்ல அவளுடன் பிணைப்பு ஏற்படுகிறது... "சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் அன்ப நண்பரே, சில சமயங்களில் உங்களால் விடுபடவே முடியாத ஒரு சூழலில் நீங்கள் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள்." இதைத்தான் அவர் என்னிடம் கூறினார்; இது உண்மையாகவே இருந்திருக்குமானால், அவர் அப்போது, ​​இப்போது தன்னை விவரித்துக்கொள்வது போல அவ்வளவு முட்டாள்தனமான இளைஞராக இருந்திருக்க முடியாது என்ற முடிவுக்குத்தான் நான் வர வேண்டியிருக்கிறது. இதுதான் எனக்குத் தெரிய வேண்டியிருந்தது.
மேலும், என் தாயார் அவர் மீது கொண்டிருந்த ஈர்ப்பு, ஒருவித "அடிபணிதல்" உணர்விலிருந்து உருவானது என்று அவர் வலியுறுத்திக் கூறினார்—இதனை அவர் நிலப்பிரபுத்துவ அடிமை முறையின் விளைவு என்று கூட சொல்லியிருக்கலாம்! அவர் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகப் பொய் சொன்னார்—தன் மனசாட்சிக்கும், கௌரவத்திற்கும், கண்ணிய உணர்விற்கும் எதிராகவே பொய் சொன்னார்!
இவை அனைத்தையும் நான் என் தாய்க்குச் செய்யும் ஒரு மரியாதையாக முன்வைத்தேன்; அதே சமயம், அக்காலத்தில் என் தாயார் எப்படிப்பட்டவர் என்பது குறித்து எனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்பதை நான் முன்பே ஒப்புக்கொண்டிருந்தேன். அதுமட்டுமின்றி, அவர் வளர்ந்த சூழல் எவ்வளவு தேக்கமடைந்திருந்தது என்பதையும், சிறுவயதிலிருந்தே அவர் எந்த அளவுக்கு மோசமான, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட கருத்துகளால் சூழப்பட்டிருந்தார் என்பதையும் நான் நன்கு அறிவேன்—அந்தக் கருத்துகள் அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் அவருடனேயே இருந்தன. அப்படியிருந்தும், அந்தத் துயரம் நிகழ்ந்தே தீர்ந்தது. ஒரு விஷயத்தைச் சரிசெய்து கொள்கிறேன்: கற்பனையில் நான் வெகுதூரம் பறந்து சென்றதில், மிக முக்கியமான ஒரு உண்மையைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்—அதாவது, அவர்களின் உறவு ஒரு பேரழிவிலிருந்தே தொடங்கியது. (வாசகர்கள், நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதது போல நடிக்க மாட்டார்கள் என்று நம்புகிறேன்.) சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்களுக்கிடையிலான உறவு ஒரு "நிலப்பிரபுத்துவ பாணியில்" தொடங்கியது—மடமொய்செல் சபோஷ்கோவா (Mademoiselle Sapozhkova) புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட. ஆனால், இங்கே நான் குறுக்கிட வேண்டும்; என்னைப் பொறுத்தவரை...நான் இதை மறுக்கவில்லை. கடவுளே, வெர்சிலோவ் போன்ற ஒருவர், என் தாயைப் போன்ற ஒரு பெண்ணுடன்—அவர்கள் மிகுந்த தீவிரமான காமவேட்கையில் இருந்தபோது கூட—எதைப் பற்றிப் பேசியிருக்க முடியும்? ஒழுக்கங்கெட்ட மனிதர்களிடமிருந்து நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்; சில ஆண்கள் ஒரு பெண்ணுடனான உறவைத் தொடங்கும்போது முற்றிலும் மௌனமாகவே இருப்பார்கள்—இது நிச்சயமாக ஒரு அருவருப்பான, கொடூரமான செயலாகும். ஆனால், வெர்சிலோவ் வேறு விதமாகச் செயல்பட விரும்பியிருந்தாலும், என் தாயுடனான உறவை அவர் வேறு எந்த வகையிலும் தொடங்கியிருக்க முடியாது என்றே தோன்றுகிறது. அவர் என்ன, அவளிடம் 'பொலிங்கா சாக்ஸ்' (Polinka Saks) நாவலைப் பற்றி விளக்கிக்கொண்டா உரையாடலைத் தொடங்கியிருக்க முடியும்? அதுமட்டுமல்ல, ரஷ்ய இலக்கியம் பற்றியெல்லாம் அவர்கள் நினைத்துக்கூடப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். மாறாக—அவரே ஒருமுறை தற்செயலாகத் தன் மனதைத் திறந்து ஒப்புக்கொண்டபடி—அவர்கள் மூலைகளில் ஒளிந்துகொள்வார்கள், படிக்கட்டுகளில் ஒருவருக்காக ஒருவர் காத்திருப்பார்கள்; யாராவது அந்தப் பக்கம் வரும்போது, ​​முகங்கள் சிவந்த நிலையில், ரப்பர் பந்துகளைப் போலத் துள்ளி விலகிச் செல்வார்கள். நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பின் கீழ் தனக்கு இருந்த அனைத்து உரிமைகளும் இருந்தபோதிலும், அந்த "அதிகாரமிக்க நிலப்பிரபு", மிகச் சாதாரணமான பணிப்பெண்ணைக் கண்டால் கூட நடுங்குவார். ஒரு நிலப்பிரபுவின் வழக்கமான காதல் விவகாரமாகத் தொடங்கிய இது, காலப்போக்கில் முற்றிலும் வேறொன்றாக—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், விவரிக்கவே முடியாத ஒன்றாக—மாறியது. இது அந்த மர்மத்தை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது. அவர்களின் காதல் எந்த அளவுக்கு வளர்ந்தது என்பதே ஒரு புதிர்தான்; ஏனெனில், வெர்சிலோவ் போன்ற மனிதர்களின் அடிப்படை இயல்பே, தாங்கள் அடைய நினைத்ததை அடைந்தவுடன் அந்தப் பெண்ணைக் கைவிட்டுவிடுவதுதான். ஆனால், இங்கே அப்படி நடக்கவில்லை. ஒரு ஒழுக்கங்கெட்ட "இளம் காளை"—அக்காலகட்டத்தில் முற்போக்கினர், பிற்போக்கினர் என அனைவருமே ஒருவித ஒழுக்கங்கெட்ட மனநிலையில்தான் இருந்தனர்—அழகான, சற்றே பொறுப்பற்ற குணம் கொண்ட ஒரு பண்ணையடிமைப் பெண்ணுடன் (என் தாய் நிச்சயமாக அத்தகைய பொறுப்பற்ற குணம் கொண்டவர் அல்ல) உறவு கொள்வது என்பது சாத்தியம் மட்டுமல்ல, தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகவும் இருந்தது. குறிப்பாக, இளம் வயதிலேயே மனைவியை இழந்து, கையில் நிறைய ஓய்வு நேரத்தைக் கொண்டிருந்த ஒருவருக்கு இது மிகவும் இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால், ஒருவரை வாழ்நாள் முழுவதும் நேசிப்பது என்பது—அது மிகையான ஒன்று. அவர் என் தாயை உண்மையாகவே நேசித்தாரா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; ஆனால், அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் என் தாயைத் தன்னோடு அழைத்துச் சென்றார் என்பது மட்டும் உண்மை. நான் பல கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறேன்; ஆனால், மிக முக்கியமான ஒரு கேள்வி இருக்கிறது. கடந்த ஓராண்டாக என் தாயுடன் நான் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தபோதிலும், அவரிடம் நேரடியாகக் கேட்கத் துணியாத கேள்வி இது. மேலும், உலகம் தனக்கு ஏதோ கடமைப்பட்டிருப்பதாகக் கருதும் ஒரு நன்றிகெட்ட, முரட்டுத்தனமான இளைஞனைப் போல, நான் அவரிடம் எந்தவிதமான மரியாதையோ அல்லது கண்ணியமோ இன்றி நடந்துகொண்டேன். அந்தக் கேள்வி இதுதான்: திருமண வாழ்க்கையில் ஆறு மாதங்களைக் கடந்திருந்த என் தாய்—திருமண பந்தத்தின் புனிதத்தன்மை குறித்த அனைத்து மரபுவழி நம்பிக்கைகளாலும் கட்டுண்டிருந்தவர், ஒரு பலவீனமான ஈயைப் போல நசுங்கிப்போயிருந்தவர், மேலும் தன் மகார் இவானோவிச்சை ஒரு கடவுளைப் போலப் போற்றி மதித்தவர்—அவர் எப்படி வெறும் இரண்டு வாரங்களுக்குள் இத்தகைய பாவத்தில் வீழ்ந்தார்? என் தாய் ஒன்றும் ஒழுக்கங்கெட்ட பெண் அல்லவே! சொல்லப்போனால்—இப்போதே முன்கூட்டியே சொல்லிவிடுகிறேன்—அவரை விடத் தூய்மையான ஆன்மாவைக் கற்பனை செய்வது கூட கடினம்; அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் அப்படித்தான் இருந்தார். ஒருவேளை இதற்கான ஒரே விளக்கம் இதுதான்: அவர் தன்னை மறந்த நிலையில், அதாவது சுயநினைவற்ற நிலையில் செயல்பட்டிருக்கலாம். இன்றைய வழக்கறிஞர்கள் கொலையாளிகளுக்காகவும் திருடர்களுக்காகவும் வாதிடும்போது குறிப்பிடும் அந்த 'சுயநினைவற்ற நிலை' அல்ல இது; மாறாக, ஒருவரின் அப்பாவித்தனமான இயல்பின் மீது, ஒரு தீவிரமான ஈர்ப்பு ஆழமாகப் பதிந்து, அதுவே ஒரு பேரழிவுகரமான, துயரமான விளைவுக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கலாம். யாருக்குத் தெரியும்—ஒருவேளை அவர், அந்த மனிதனின் உடை அலங்காரம், பாரிஸ் பாணியில் அவர் தலை வாரிக்கொண்ட விதம், அவரது பிரெஞ்சு உச்சரிப்பு (அவருக்கு அந்த உச்சரிப்பில் ஒரு வார்த்தை கூட புரியவில்லை என்பது வேறு விஷயம்), அல்லது அவர் பியானோ வாசித்துக்கொண்டே பாடிய அந்த காதல் பாடல்கள் ஆகியவற்றின் மீது, உயிரையே கொடுக்கும் அளவுக்குக் காதல் கொண்டிருக்கலாம்! அவர் முன்னெப்போதும் பார்த்திராத, கேட்டிராத ஏதோ ஒன்றின் மீது காதல் கொண்டார் (உண்மையில் அந்த மனிதன் மிகவும் அழகானவன்). அந்த ஈர்ப்பின் விளைவாக, அந்த மனிதனின் மீது—அவனது உடை அலங்காரங்கள் மற்றும் பாடல்களுடன் சேர்த்து—முழுமையாகத் தன்னை இழக்கும் அளவுக்குக் காதல் கொண்டார். பண்ணையடிமை முறை இருந்த காலத்தில், அடிமைப் பெண்களுக்கும்—மிகவும் ஒழுக்கமான பெண்களுக்குக் கூட—இத்தகைய நிகழ்வுகள் நடந்ததாக நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; அடிமைத்தனம் அல்லது "ஒடுக்குமுறை"யைக் காரணம் காட்டி மட்டும் இதை விளக்க முயலும் எந்தவொரு அயோக்கியனும் ஒரு நீசனே ஆவான்! அப்படியானால், இந்த இளைஞனிடம் ஏதோ ஒரு நேரடியான, வசீகரிக்கும் ஆற்றல் இருந்திருக்க வேண்டும்—அதுவரை மிகவும் தூய்மையாக இருந்த, அவனைவிட முற்றிலும் மாறுபட்ட, வேறொரு உலகத்தைச் சேர்ந்த, வேறொரு தளத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணைத் தன் பக்கம் ஈர்த்து, அவளைத் திட்டவட்டமான அழிவை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் அளவுக்கு வலிமையான ஆற்றல் அது! இது அழிவுதான் என்பதை என் தாயார் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் உணர்ந்திருந்தார் என்றே நினைக்கிறேன்; இருப்பினும், அந்த முடிவை எடுத்த தருணத்தில், அவர் ஒருவேளை அந்த அழிவைப் பற்றிச் சிந்தித்திருக்கவே மாட்டார். ஆனால், இத்தகைய "பாதுகாப்பற்ற" ஆன்மாக்களின் இயல்பே இதுதான்: அழிவுதான் நேரும் என்று தெரிந்தும், அவர்கள் கண்மூடித்தனமாக அதற்குள் ஓடிச் செல்கிறார்கள். 
பாவம் செய்த பிறகு, அவர்கள் உடனடியாக வருந்தினார்கள். மகார் இவானோவிச்சைத் தன் அறைக்கு வரவழைத்து, அவனது தோள்மீது சாய்ந்து தான் அழுத கதையை, அவன் ஒருவித நையாண்டியுடன் என்னிடம் விவரித்தான். அதே வேளையில், அவள் எங்கோ ஒரு மூலையில், பணியாளர் தங்கும் சிறிய அறையில், உணர்வற்ற நிலையில் கிடந்தாள்...VI. 


கேள்விகள் மற்றும் அவதூறான விவரங்கள் குறித்துப் பேசியது போதும். மகார் இவானோவிடமிருந்து என் தாயின் விடுதலையை விலைக்கு வாங்கிய பிறகு, வெர்சிலோவ் அங்கிருந்து கிளம்பினார். மேலே குறிப்பிட்டது போல, அவர் என் தாயைத் தன்னுடன் எல்லா இடங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கினார்; நீண்ட காலம் அவர் எங்காவது வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தபோது மட்டும், என் தாயைத் தனது அத்தை—அதாவது தத்யானா பாவ்லோவ்னா புருட்கோவா—என்பவரிடம் விட்டுச் செல்வார். தேவைப்படும் நேரங்களிலெல்லாம் இந்த அத்தை எப்படியோ வந்து ஆஜராகிவிடுவார். அவர்கள் மாஸ்கோவிலும், பல்வேறு கிராமங்கள் மற்றும் நகரங்களிலும், ஏன் வெளிநாடுகளில் கூட வாழ்ந்தனர்; இறுதியாக செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு வந்து சேர்ந்தனர். இதைப் பற்றி எல்லாம் நான் பிறகு விரிவாகப் பேசுகிறேன்—அல்லது ஒருவேளை இதைப் பற்றிப் பேசுவதற்கே ஒன்றும் இல்லையோ என்னவோ! ஒன்று மட்டும் சொல்லலாம்: மகார் இவானோவிச் பிரிந்து சென்ற ஓராண்டுக்குப் பிறகு நான் பிறந்தேன்; அடுத்த ஓராண்டில் என் சகோதரி பிறந்தாள். அதன் பிறகு சுமார் பத்து அல்லது பதினொரு ஆண்டுகள் கழித்து, உடல்நலக் குறைபாடுள்ள ஒரு சிறுவன்—என் தம்பி—பிறந்தான்; அவன் சில மாதங்களிலேயே இறந்துவிட்டான். அந்தப் பிள்ளையைப் பெற்றெடுக்கும்போது ஏற்பட்ட மிகுந்த வேதனையான பிரசவம் என் தாயின் அழகைக் குலைத்துவிட்டது—அப்படித்தான் என்னிடம் சொல்லப்பட்டது; அவர் மிக விரைவாக முதுமையடைந்து, உடல் நலிவுறத் தொடங்கினார். 
இருப்பினும், மகார் இவானோவிச்சுடனான தொடர்பு ஒருபோதும் அறுந்துவிடவில்லை. வெர்சிலோவ் குடும்பத்தினர் ஓரிடத்தில் பல ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தாலும் சரி, அல்லது அடிக்கடி இடமாறிச் சென்றுகொண்டிருந்தாலும் சரி—மகார் இவானோவிச் எப்படியாவது அந்த "குடும்பத்துடன்" தொடர்பில் இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். அவர்களுக்கிடையே ஒரு விசித்திரமான உறவுமுறை உருவானது; அது ஒரு வகையில் மிகவும் கண்ணியமாகவும், தீவிரமான தன்மையுடனும் இருந்தது. பிரபு வர்க்கத்தினரின் வாழ்க்கையில் இத்தகைய உறவுமுறை பெரும்பாலும் ஒரு நகைச்சுவையான அம்சமாகவே மாறியிருக்கும்—இது எனக்குத் தெரியும்—ஆனால், இந்தச் சூழலில் அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆண்டுக்கு இருமுறை—கூடுதலும் இல்லை, குறைதலும் இல்லை—அவரிடமிருந்து கடிதங்கள் வந்து சேரும்; அவை ஒவ்வொன்றும் ஒன்றுக்கொன்று மிக ஒத்ததாகவே இருந்தன. நான் அந்தக் கடிதங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்; அவற்றில் தனிப்பட்ட விஷயங்கள் மிகக் குறைவாகவே இடம்பெற்றிருந்தன. மாறாக, அவை—இயன்றவரை—மிகவும் பொதுவான நிகழ்வுகள் மற்றும் பொதுவான உணர்வுகள் (இந்தச் சூழலில் 'உணர்வுகள்' என்று சொல்ல முடியுமானால்) குறித்த முறையான அறிவிப்புகளை மட்டுமே கொண்டிருந்தன: முதலாவதாக, அவருடைய சொந்த உடல்நிலை குறித்த செய்திகள்; அடுத்ததாக, மற்றவர்களின் உடல்நிலை குறித்த விசாரிப்புகள்; பிறகு, நல்வாழ்த்துகள், மரியாதைக்குரிய வெளிப்பாடுகள் மற்றும் ஆசிகள்—இவை மட்டுமே இருந்தன. இத்தகைய பொதுத்தன்மையிலும், தனிப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு இடமற்ற தன்மையிலும்தான், இந்தச் சூழலுக்கு உரிய மிகச்சிறந்த கண்ணியமும், மிக உயர்ந்த சமூக நாகரிகமும் அடங்கியுள்ளன என்று கருதப்படுகிறது. "எங்கள் மதிப்பிற்குரிய, போற்றுதலுக்குரிய துணைவியார் சோஃபியா ஆந்திரேயெவ்னாவுக்கு, பணிவான மரியாதைகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்..." "என் அன்புக்குரிய பிள்ளைகளுக்கு, பெற்றோருக்கே உரிய ஆசியை வழங்குகிறேன்—இது ஒருபோதும் உடையாத, நித்தியமான பிணைப்பு." பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவர்கள் அனைவரின் பெயர்களும் கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டன—நானும் அதில் அடங்குவேன். மேலும், மகார் இவானோவிச் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக, "மாண்புமிகு அந்த்ரேய் பெட்ரோவிச்" என்பவரை ஒருபோதும் தனது "உதவியாளர்" (benefactor) என்று குறிப்பிடவில்லை—இருப்பினும், ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் அவருக்குத் தனது பணிவான மரியாதைகளைத் தெரிவிப்பதையும், அவரது தயவை நாடுவதையும், அவருக்காக இறைவனின் ஆசியை வேண்டுவதையும் அவர் தவறவிட்டதில்லை. என் தாயார், மகார் இவானோவிச்சின் கடிதங்களுக்கு அதே பாணியில் பதில்களை அனுப்பி வந்தார். வெர்சிலோவ், இயல்பாகவே, இந்தக் கடிதப் பரிமாற்றங்களில் எந்த வகையிலும் ஈடுபடவில்லை. மகார் இவானோவிச் ரஷ்யாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து—வெவ்வேறு நகரங்கள் மற்றும் மடாலயங்களிலிருந்து—கடிதங்களை எழுதினார்; சில இடங்களில் அவர் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்ததுண்டு. அவர் ஒரு "நாடோடி" (wanderer) என்று சொல்லத்தக்க நிலையை அடைந்திருந்தார். அவர் ஒருபோதும் யாரிடமும் எதையும் கேட்டதில்லை; ஆனாலும், ஏறக்குறைய மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அவர் வீட்டிற்கு வந்து, என் தாயாருடன் தங்குவார்—என் தாயார், வெர்சிலோவிடமிருந்து தனித்த ஒரு இல்லத்தில் வசித்து வந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதைப் பற்றி நான் பிறகு விரிவாகப் பேச வேண்டும்; தற்போதைக்கு, மகார் இவானோவிச் வரவேற்பறையில் இருந்த சோஃபாக்களின் மீது சாய்ந்து அமர மாட்டார் என்பதையும், அதற்குப் பதிலாக, ஒரு மறைப்புக்கு அப்பால் மிகவும் அடக்கமாக அமர்ந்துகொள்வார் என்பதையும் மட்டும் குறிப்பிடுகிறேன். அவர் நீண்ட காலம் தங்குவதில்லை—ஐந்து நாட்கள் அல்லது ஒரு வாரம் மட்டுமே இருப்பார். 
அவர் தனது குடும்பப் பெயரான "தொல்கோருகி" (Dolgoruky) என்பதன் மீது மிகுந்த அன்பும் மரியாதையும் கொண்டிருந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட மறந்துவிட்டேன். இயல்பாகவே, இது ஒரு அபத்தமான முட்டாள்தனம். இன்னும் விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், 'டோல்கோருகி' (Dolgoruky) என்ற பெயரில் இளவரசர்கள் இருப்பதாலேயே அவர் அந்தப் பெயரை விரும்பினார்—இது எவ்வளவு விசித்திரமான, தலைகீழான சிந்தனை! 
குடும்பத்தினர் அனைவரும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருந்தார்கள் என்று நான் குறிப்பிட்டால், அதில் நான் நிச்சயமாகச் சேரமாட்டேன். நான் ஒருவிதத்தில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டேன்—பிறந்ததிலிருந்தே அந்நியர்களுக்கு மத்தியில் வளர்க்கப்பட்டேன். இதற்குப் பின்னால் பெரிய திட்டமெதுவும் இருக்கவில்லை; தற்செயலாக அப்படி நிகழ்ந்துவிட்டது. நான் பிறந்தபோது என் தாயார் இளமையாகவும் அழகாகவும் இருந்தார்—எனவே அவருக்கு என் தாயின் தேவை இருந்தது—ஆனால், அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு கைக்குழந்தை அவருக்கு ஒரு சுமையாகவே இருந்தது, குறிப்பாகப் பயணங்களின் போது. இதனால்தான், இருபது வயது வரை என் தாயாரை நான் அரிதாகவே பார்த்தேன்; ஓரிரு முறை மிகச் சுருக்கமாக மட்டுமே அவரைச் சந்திக்க முடிந்தது. என் தாய்க்கு என் மீது பாசம் இல்லை என்பதற்காக அல்ல, மாறாக மற்ற மனிதர்களைப் பற்றிய வெர்சிலோவின் (Versilov) அகங்காரமான அணுகுமுறையால்தான் இப்படி நேர்ந்தது. 



VII. 


இனி, முற்றிலும் வேறொரு விஷயத்திற்கு வருவோம். 
ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு—அதாவது, செப்டம்பர் பத்தொன்பதாம் தேதிக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்னால்—மாஸ்கோவில் இருந்தபோது, ​​அவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் விலகி, ஒருமுறை மற்றும் நிரந்தரமாக, "எனது சொந்தக் கொள்கை" (my own idea) ஒன்றிற்காக என்னை அர்ப்பணித்துக்கொள்ள முடிவு செய்தேன். "எனது சொந்தக் கொள்கைக்காக என்னை அர்ப்பணித்துக்கொள்வது" என்ற இந்தத் தொடரைப் பயன்படுத்துகிறேன்; ஏனெனில், இதுவே எனது வாழ்வின் முதன்மையான நோக்கத்தை—இந்த உலகில் நான் இருப்பதற்கான காரணத்தையே—முழுமையாக உள்ளடக்கியிருக்கிறது. இந்த "கொள்கை" உண்மையில் என்ன என்பது குறித்து, பிறகு விரிவாகப் பேசலாம். மாஸ்கோவில் நான் கழித்த, தனிமை நிறைந்த, கனவுகள் சூழ்ந்த ஆண்டுகளில்—ஜிம்னாசியத்தில் (பள்ளியில்) எனது ஆறாவது ஆண்டிலிருந்தே—இந்தக் கொள்கை மெல்ல மெல்ல உருப்பெற்றது.
...அக்காலத்திலிருந்தே, அது ஒரு கணமும் என்னை விட்டு நீங்கியதில்லை என்று சொல்லலாம். அது என் முழு வாழ்க்கையையும் ஆட்கொண்டுவிட்டது. அது தோன்றுவதற்கு முன்பே நான் கனவுலகில் வாழ்ந்து வந்தேன்—சிறுவயதிலிருந்தே ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான கனவுலகில் வசித்து வந்தேன்—ஆனால், அனைத்தையும் ஆட்கொள்ளும் இந்த மையக் கருத்து உருவானதும், என் கனவுகள் ஒரு தெளிவான வடிவத்தைப் பெற்றன; அவை வெறும் முட்டாள்தனமான கற்பனைகளாக இல்லாமல், ஒரு வகையில் பகுத்தறிவு சார்ந்தவையாக மாறின. என் பள்ளிப்படிப்பு என் கனவுகளுக்கோ அல்லது அந்தக் கருத்துக்கோ எந்தத் தடையாகவும் இருக்கவில்லை. இருப்பினும், ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும்: இடைநிலைப் பள்ளியின் இறுதி ஆண்டில் என் கல்வித்திறன் மிகவும் மோசமாக இருந்தது—ஏழாம் வகுப்பு வரை நான் எப்போதும் சிறந்த மாணவர்களில் ஒருவராகவே இருந்தேன்—இதற்குக் காரணம் அந்த மையக் கருத்துதான்; அல்லது, அந்தக் கருத்திலிருந்து நான் எடுத்துக்கொண்ட ஒரு முடிவுதான் (அந்த முடிவு தவறானதாகக்கூட இருந்திருக்கலாம்). எனவே, பள்ளி என் கருத்துக்குத் தடையாக இருக்கவில்லை; மாறாக, அந்தக் கருத்துதான் என் பள்ளிப்படிப்புக்கும், பிற்காலத்தில் என் பல்கலைக்கழகப் படிப்பிற்கும் தடையாக இருந்தது. பள்ளியை முடித்ததும், என்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவருடனும்—தேவைப்பட்டால், ஒட்டுமொத்த உலகத்துடனேயே—தொடர்புகளைத் துண்டித்துக்கொள்ள முடிவு செய்தேன்; அப்போது எனக்கு வயது இருபதுதான். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்கு, முறையான வழிகள் மூலம் கடிதம் எழுதினேன். அதில், என்னை இனி ஒருபோதும் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்றும், எனக்கு வழங்கும் நிதி உதவியை நிறுத்திவிட வேண்டும் என்றும், என்னை முழுமையாக மறந்துவிட வேண்டும் என்றும் (அவர்கள் என்னை நினைவில் வைத்திருந்தார்கள் என்றே வைத்துக்கொண்டாலும்) கேட்டுக்கொண்டேன். மேலும், எந்தச் சூழலிலும் நான் பல்கலைக்கழகத்தில் சேரப்போவதில்லை என்றும் அறிவித்தேன். என் முன் ஒரு தவிர்க்க முடியாத இக்கட்டான சூழல் இருந்தது: ஒன்று பல்கலைக்கழகப் படிப்பு மற்றும் மேலதிகக் கல்வி, அல்லது எனது "கருத்தை" நடைமுறைப்படுத்துவதை மேலும் நான்கு ஆண்டுகளுக்குத் தள்ளிவைப்பது. எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, நான் அந்தக் கருத்தையே தேர்ந்தெடுத்தேன்—ஏனெனில், அதன் உண்மைத்தன்மையில் எனக்குக் கணித ரீதியான உறுதி இருந்தது. வெர்சிலோவ்—என் தந்தை; என் வாழ்நாளில் ஒரே ஒருமுறை, எனக்குப் பத்து வயதாக இருந்தபோது ஒரு கணநேரம் மட்டுமே நான் அவரைச் சந்தித்தேன் (அந்த ஒரு கணமே என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது)—அவர் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். உண்மையில், நான் அவருக்குக் கடிதம் எதையும் அனுப்பியிருக்கவில்லை; ஆனாலும், அவர் தனது சொந்தக் கையெழுத்தில் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தார்; அங்கே எனக்கு ஒரு தனிப்பட்ட பணி வாய்ப்பு தருவதாகவும் உறுதியளித்தார். மிகவும் குளிர்ந்த, அகங்காரம் கொண்ட, என்னிடம் அலட்சியமாக இருந்த அந்த மனிதன்—என்னை ஈன்றெடுத்து, உலகத்தின் போக்கில் தூக்கி எறிந்தவன்; எனக்கு முற்றிலும் அந்நியனாகவே இருந்து, அதற்காக ஒருமுறை கூட வருத்தம் தெரிவிக்காதவன் (ஒருவேளை, நான் இருப்பதையே அவர் சரியாக அறிந்திருக்கவில்லை போலும்—பிற்காலத்தில் தெரியவந்தது என்னவென்றால், மாஸ்கோவில் என் வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்குப் பணம் கொடுத்தது அவர் அல்ல, வேறு யாரோதான்)—அப்படிப்பட்ட மனிதன், திடீரென்று என்னை நினைவுகூர்ந்து, தானே முன்வந்து கடிதம் எழுதியது, என் மனதை ஈர்த்து, என் விதியையே தீர்மானித்துவிட்டது. விசித்திரமாக, அந்தச் சிறிய கடிதத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், அவர் பல்கலைக்கழகத்தைப் பற்றியோ, என் முடிவை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறோ, அல்லது கல்வி கற்க மறுத்ததற்காக என்னைக் கடிந்துகொள்ளவோ ​​இல்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், பெற்றோர்கள் வழக்கமாகக் காட்டும் அந்த 'அதிகாரத் தோரணையை' அவர் அறவே தவிர்த்திருந்தார். ஆனால், இன்னொரு கோணத்தில் பார்த்தால், இது அவருடைய ஒரு குறைதான்; ஏனெனில், இது என் மீது அவருக்கு இருந்த ஆழ்ந்த அலட்சியத்தையே வெளிப்படுத்தியது. நான் அங்கு செல்ல முடிவெடுத்தேன்; அதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம், இந்த முடிவு என் முதன்மையான கனவுக்கு எந்த வகையிலும் தடையாக இருக்காது என்பதுதான். "என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம்," என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். "எப்படியும், அவர்களுடன் கொஞ்ச காலம்—ஒருவேளை மிகக் குறுகிய காலம்—தான் இருக்கப்போகிறேன். ஆனால், இந்த நடவடிக்கை—அது எவ்வளவு சிறியதாகவோ அல்லது தற்காலிகமானதாகவோ இருந்தாலும்—என் முதன்மையான இலக்கிலிருந்து என்னை விலக்கிச் செல்கிறது என்று உணர்ந்த கணமே, அவர்களுடனான உறவை முறித்துக்கொண்டு, அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, என் ஓட்டிற்குள் (shell) சென்று ஒளிந்துகொள்வேன்." ஆம், ஒரு ஓட்டிற்குள்! "ஒரு ஆமையைப் போல, அந்த ஓட்டிற்குள் ஒளிந்துகொள்வேன்"—இந்த ஒப்பீடு எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. "இனி நான் தனித்து இருக்கப்போவதில்லை," என்று மாஸ்கோவில் கழித்த அந்த இறுதி நாட்களில், ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல அங்குமிங்கும் அலைந்து திரிந்தபடி நான் எனக்குள்ளேயே எண்ணிக்கொண்டேன். "பல கொடூரமான ஆண்டுகளாக நான் தனிமையில் இருந்தது போல, இனி ஒருபோதும் இருக்கப்போவதில்லை—என்னுடன் எனது 'கருத்து' (idea) இருக்கும். அந்த 'கருத்து'க்கு நான் ஒருபோதும் துரோகம் செய்யமாட்டேன்; அங்கிருப்பவர்கள் அனைவருமே எனக்குப் பிடித்துப்போனாலும், அவர்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், அல்லது நான் அவர்களுடன் பத்து ஆண்டுகளோ அல்லது அதற்கு மேலோ வாழ்ந்தாலும் சரி, அந்த 'கருத்து' என்னுடனேயே இருக்கும்!" எனது திட்டங்களிலும் இலக்குகளிலும் இருந்த இந்த இருமைத்தன்மை—இது மாஸ்கோவிலேயே உருவானது, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த ஒவ்வொரு கணமும் என்னிடமிருந்து நீங்காமல் இருந்தது (ஏனெனில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த நாட்களில், அவர்களுடனான உறவை முறித்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கான ஒரு காலக்கெடுவை என் மனதில் குறித்து வைக்காத ஒரு நாளைக் கூட என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை)—இந்த இருமைத்தன்மைதான், அந்த ஆண்டில் நான் செய்த பல முதிர்ச்சியற்ற செயல்களுக்கும், இழிவான காரியங்களுக்கும், கீழ்த்தரமான நடத்தைகளுக்கும், ஏன், எண்ணற்ற முட்டாள்தனமான செயல்களுக்கும் மிக முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்கக்கூடும்.
அதோடு, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு தந்தை என் வாழ்வில் தோன்றினார்—முன்பு ஒருபோதும் இல்லாத ஒருவர். மாஸ்கோவில் பயணத்திற்குத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோதும், பின்னர் இரயில் பெட்டியில் அமர்ந்திருந்தபோதும், இந்த எண்ணம் என்னை ஒருவித போதையில் ஆழ்த்தியது. அவர் என் தந்தை என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்—எப்படியும் நான் பாசத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டும் சுபாவம் கொண்டவன் அல்ல—ஆனால், இந்த மனிதருக்கு என்னுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள விருப்பமில்லை; மாறாக, அவர் என்னை அவமானப்படுத்தினார். অথচ, இத்தனை ஆண்டுகளாக நான் அவரைப் பற்றியே தீவிரமான கனவுகளைக் கண்டுகொண்டிருந்தேன்—சொல்லப்போனால், அந்த கனவுகள் என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருந்தன என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். என் சிறுவயது முதலே, நான் கண்ட ஒவ்வொரு கனவும் அவரைச் சுற்றியே இருந்தன; அவை அவரைச் சுற்றி வட்டமிட்டன, இறுதியில் மீண்டும் அவரிடமே வந்து சேர்ந்தன. அவரை நான் வெறுத்தேனா அல்லது நேசித்தேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் என் எதிர்காலம் முழுவதையும், என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு திட்டத்தையும் அவரே ஆக்கிரமித்திருந்தார்—இது தானாகவே நிகழ்ந்தது; இது ஏதோ ஒரு பெரிய விஷயத்தின் அங்கமாக......எனது வளர்ச்சியோடு கூடவே.
மாஸ்கோவிலிருந்து நான் வெளியேறியதற்கு மற்றொரு வலுவான காரணமும் இருந்தது—அது ஒருவிதமான ஈர்ப்பு அல்லது தூண்டுதல். நான் கிளம்புவதற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைப் பற்றிய பேச்சே இன்னும் எழாத காலத்திலேயே—அதைப் பற்றிய எண்ணமே என் இதயத்தை வேகமாய் துடிக்கச் செய்தது! அந்த அறியப்படாத பெருங்கடலுக்குள் நுழைய நான் ஏங்கினேன்; அதற்குக் காரணம், அங்கே நான் ஒரு எஜமானனாக—மற்றவர்களின் விதியைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு அதிகாரமிக்க நபராக—நுழைய முடியும் என்பதுதான். அதுவும் எவ்வளவு முக்கியமான விதியின் போக்குகள் அவை! ஆரம்பத்திலேயே ஒன்றைச் சொல்லிவிடுகிறேன்: எனக்குள் இருந்த உணர்வு பெருந்தன்மையே தவிர, சர்வாதிகார விருப்பம் அல்ல—எந்தவொரு தவறான புரிதலும் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகவே இதைச் சொல்கிறேன். மேலும், வெர்சிலோவ் (ஒருவேளை அவர் என்னைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே மெனக்கெட்டிருந்தால்) என்னை ஒரு சிறு பையனாக, பள்ளியிலிருந்து வந்த ஒரு பருவ வயது இளைஞனாக, இந்த விசாலமான உலகத்தை வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனாகக் கருதியிருக்கலாம். ஆனால் உண்மையில், அவனது மிக ஆழமான ரகசியங்கள் அனைத்தும் எனக்குத் தெரிந்திருந்தன; என்னிடம் ஒரு முக்கியமான ஆவணம் இருந்தது—அந்த ரகசியத்தை அப்போது நான் அவனிடம் வெளிப்படுத்தியிருந்தால், அதற்காக அவன் தன் வாழ்நாளில் பல ஆண்டுகளைக் கூட மகிழ்ச்சியுடன் தியாகம் செய்திருப்பான் என்பது இப்போது எனக்குத் திட்டவட்டமாகத் தெரியும். ஆனால், நான் ஏதோ புதிராகப் பேசுகிறேன் என்று தோன்றுகிறது. உண்மைகளின் ஆதாரமின்றி உணர்வுகளை மட்டும் விவரிக்க முடியாது. எப்படியிருந்தாலும், இதையெல்லாம் உரிய நேரத்தில் விரிவாகச் சொல்வேன்—அதற்காகத்தான் நான் பேனாவைக் கையில் எடுத்தேன். இப்படித் தெளிவற்ற, சிதறிய நடையில் எழுதுவது, ஏதோ காய்ச்சல் கண்ட கனவில் உளறுவதைப் போலவோ அல்லது மேகங்களுக்குள் மிதந்து கொண்டிருப்பது போலவோ இருக்கிறது.
@8
VIII. 


இறுதியாக, பத்தொன்பதாவது அத்தியாயத்திற்குச் செல்லும் முன், சுருக்கமாகவும் மேலோட்டமாகவும் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்: வெர்சிலோவ், என் தாய் மற்றும் என் சகோதரி (என் சகோதரியை நான் என் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக அப்போதுதான் சந்தித்தேன்) ஆகிய அனைவரும் மிகவும் மோசமான நிலையில், சொல்லொணா வறுமையில் அல்லது வறுமையின் விளிம்பில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். மாஸ்கோவில் இருந்தபோதே இதைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்தாலும், நேரில் கண்டபோது நிலைமை நான் கற்பனை செய்ததை விடவும் மிக மோசமாக இருந்தது. சிறுவயதிலிருந்தே, இந்த மனிதனை—அதாவது, என் "தந்தை என்று சொல்லிக்கொள்பவரை"—ஒருவித ஒளிவட்டத்தைச் சூழ்ந்திருப்பவராகவும், தான் இருக்கும் இடமெல்லாம் முதன்மையான இடத்தில் இருப்பவராகவும் நான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன். வெர்சிலோவ் என் தாயுடன் ஒரே வீட்டில் வசித்ததில்லை; எப்போதும் அவருக்கெனத் தனி வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்துத் தருவார்—நிச்சயமாக, அவர்களின் அந்த அபத்தமான "சமூக மரபுகளுக்காக" அவர் அவ்வாறு செய்தார். ஆனால் இப்போது, ​​அவர்கள் அனைவரும் செமியோனோவ்ஸ்கி படைப்பிரிவு மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு சந்தில் இருந்த, மரத்தாலான ஒரு சிறிய கட்டிடப் பகுதியில் ஒன்றாக வசித்து வந்தனர். அவர்களிடம் இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே அடகு வைக்கப்பட்டுவிட்டன. எனவே, வெர்சிலோவிற்குத் தெரியாமல், நான் சேமித்து வைத்திருந்த அறுபது ரூபிள்களை என் தாயிடம் கொடுத்தேன். இதை "ரகசியம்" என்று குறிப்பிடுகிறேன், ஏனெனில் இது இரண்டு ஆண்டுகளாக, எனக்கு மாதந்தோறும் கைச்செலவுக்காக வழங்கப்பட்ட ஐந்து ரூபிள்களிலிருந்து சேமிக்கப்பட்டது. எனது "யோசனை" உருவான அன்றே நான் இந்தச் சேமிப்பைத் தொடங்கினேன்; எனவே, இந்தத் தொகையைப் பற்றி வெர்சிலோவிற்குச் சிறு துப்பும் தெரியக்கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன். அவர் இதைப் பற்றி அறிந்துகொள்வார் என்ற எண்ணமே எனக்கு மிகுந்த அச்சத்தைத் தந்தது. 
நான் கொடுத்த அந்தத் தொகை, கடலில் ஒரு துளி போலத்தான் இருந்தது. என் தாய் வேலைக்குச் சென்றார், என் சகோதரி தையல் வேலை செய்தார்; ஆனால் வெர்சிலோவோ, எந்த வேலையும் செய்யாமல், தனது விருப்பப்படி வாழ்ந்துகொண்டும், பழைய, அதிக செலவு பிடிக்கக்கூடிய பழக்கவழக்கங்களைக் கைவிடாமலும் இருந்தார். அவர் மிகவும் எரிச்சலுடனும்—குறிப்பாக இரவு உணவின் போது—சர்வாதிகாரப் போக்குடனும் நடந்துகொண்டார். ஆனால் அவரது தாயார், சகோதரி தாத்யானா பாவ்லோவ்னா, மற்றும் மறைந்த ஆண்ட்ரோனிகோவின் குடும்பத்தினர்—சுமார் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு காலமான, வெர்சிலோவின் விவகாரங்களைக் கவனித்து வந்த அந்தத் துறைத் தலைவரின் குடும்பம்—என அங்குள்ள எண்ணற்ற பெண்கள் அனைவரும் அவரை ஒரு சிலையைப் போலப் போற்றினர். இதை என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். அவர் என் கனவுகளில் ஒருவித ஒளிவட்டத்துடன் காட்சியளிப்பார் என்று முன்பே குறிப்பிட்டிருந்தேன்; எனவே, வெறும் ஒன்பது ஆண்டுகளில் அவர் எப்படி இவ்வளவு முதிர்ச்சியடைந்து, தளர்ந்து போயிருப்பார் என்பதை என்னால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை. இதைக் கண்டதும் எனக்குள் துயரமும், பரிதாபமும், ஒருவித அவமான உணர்வும் ஒருசேரத் தோன்றின. நான் அங்கு வந்தடைந்தபோது, ​​அவரைப் பார்த்த அந்த தருணம் எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. உண்மையில் அவர் முதியவர் அல்ல—அவருக்கு வயது நாற்பத்தைந்துதான். ஆனால், உற்று நோக்கினால், என் நினைவில் இருந்ததை விட அவரது முகத்தில் இன்னும் வியக்கத்தக்க ஒரு அம்சம் இருப்பதைக் கண்டேன். அவரது பழைய பொலிவும், வெளித்தோற்ற நேர்த்தியும் குறைந்திருந்தாலும், வாழ்க்கை அவரது முகத்தில் முன்னெப்போதையும் விட மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு முத்திரையைப் பதித்திருந்தது.
அவரது வறுமை என்பது அவரது துரதிர்ஷ்டங்களின் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே—ஒருவேளை பத்தில் ஒரு பங்கோ அல்லது இருபதில் ஒரு பங்கோ இருக்கலாம்—இது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவரது வறுமைக்கு அப்பால் இன்னும் தீவிரமான சிக்கல்கள் இருந்தன. அதே சமயம், சோகோல்ஸ்கி இளவரசர்களுக்கு எதிராக வெர்சிலோவ் ஓராண்டாக நடத்தி வந்த வாரிசுரிமை வழக்கினை வெல்வதற்கான வாய்ப்பும் இருந்தது. மிக விரைவில், வெர்சிலோவ் எழுபதாயிரம் ரூபிள் அல்லது அதற்கும் மேலான மதிப்புள்ள சொத்து ஒன்றைப் பெறக்கூடும். முன்பே குறிப்பிட்டது போல, வெர்சிலோவ் தனது வாழ்நாளில் ஏற்கனவே மூன்று வாரிசுரிமைச் சொத்துக்களைச் செலவழித்து முடித்திருந்தார்—இப்போது மீண்டும் ஒரு வாரிசுரிமை அவருக்குக் கைகொடுக்க வருகிறது! இந்தச் சட்ட விவகாரம் விரைவில் நீதிமன்றத்தில் முடிவுக்கு வரவிருந்தது. அதற்காகத்தான் நான் அங்கு வந்திருந்தேன்.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், சாதகமான தீர்ப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு யாரும் கடன் கொடுக்க முன்வரமாட்டார்கள்; வேறு வழியும் இல்லாததால், தற்போதைக்கு நாங்கள் இந்தச் சூழலைப் பொறுத்துக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டியிருந்தது. வெர்சிலோவ் யாரையும் அணுக முயற்சி செய்யவில்லை; அதே சமயம், சில நாட்களில் அவர் நாள் முழுவதும் வெளியே சென்றுவிடுவார். அவர் சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டு ஓராண்டுக்கும் மேலாகிவிட்டது. 
எனது அனைத்து முயற்சிகளுக்கு மத்தியிலும்—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஒரு மாதம் முழுமையாக வாழ்ந்த பிறகும்—இந்த விவகாரத்தின் உண்மைத்தன்மை எனக்குப் புரியாத புதிராகவே இருந்தது. வெர்சிலோவ் குற்றவாளியா அல்லது நிரபராதியா? இதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வி; இதற்காகத்தான் நான் இங்கு வந்தேன்! செல்வாக்கு மிக்க, உயர் பதவியில் இருந்தவர்கள் உட்பட அனைவரும் அவரைத் தவிர்த்துவிட்டனர்—முன்பு அவர்களுடன் நெருக்கமான உறவைப் பேணுவதில் வெர்சிலோவ் மிகவும் திறமையானவராக இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதற்கு ஒரு காரணம், ஓராண்டுக்கு முன்பு ஜெர்மனியில் அவர் செய்ததாகக் கூறப்படும் ஒரு இழிவான செயல்; இது "உயர் சமூகத்தின்" பார்வையில் பெரும் அவமானமாகக் கருதப்பட்டது. இளவரசர் சோகோல்ஸ்கி ஒருமுறை அவரைப் பொது இடத்தில் அறைந்துவிட்டதாகவும், அதற்குப் பதிலாக வெர்சிலோவ் அவரைத் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு (duel) அழைக்கவில்லை என்றும் கூட பேச்சு அடிபட்டது. அவரது சொந்தப் பிள்ளைகள்—ஒரு மகனும் ஒரு மகளும்—கூட அவரை விட்டு விலகித் தனித்து வாழ்ந்து வந்தனர். ஃபனாரியோடோவ் குடும்பத்தினர் மற்றும் முதிய இளவரசர் சோகோல்ஸ்கி (வெர்சிலோவின் முன்னாள் நண்பர்) ஆகியோரின் உதவியால், அந்த மகனும் மகளும் உயர் சமூக வட்டங்களில் வலம் வந்தனர். ஆனால், அந்த ஒரு மாதம் முழுவதும் நான் கவனித்தவரை, வெர்சிலோவ் மிகுந்த அகங்காரம் கொண்டவராகத் தெரிந்தார். அவர் சமூகத்தால் ஒதுக்கி வைக்கப்படவில்லை; மாறாக, அவரே அந்தச் சமூகத்தைத் தூக்கி எறிந்திருந்தார்—அவரது நடத்தை அவ்வளவு சுதந்திரமானதாக இருந்தது. ஆனால், இப்படி நடந்துகொள்ள அவருக்கு உரிமை இருந்ததா? இதுதான் என்னை வாட்டியது! உண்மையை விரைவில் கண்டறிய நான் உறுதியாக இருந்தேன், ஏனெனில் இந்த மனிதனைத் தீர்ப்பிடும் நோக்கத்துடன்தான் நான் வந்திருந்தேன். எனது உண்மையான எண்ணங்களை அவரிடமிருந்து மறைத்து வைத்தேன், ஆனால் என் முன் ஒரு தேர்வு இருந்தது: நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது......அவரைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதா அல்லது அவரை முழுமையாக விலக்கிவிடுவதா? இதில் இரண்டாவது முடிவை எடுப்பது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்திருக்கும்; நான் சொல்லொணாத் துயரத்திற்கு ஆளானேன். இறுதியாக, உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறேன்: இந்த மனிதர் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவராக இருந்தார்!
அதே சமயம், நான் அவர்களுடன் ஒரே குடியிருப்பில் வசித்து வந்தேன். வேலைக்குச் சென்றுகொண்டே, மற்றவர்களிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளாமல் இருக்கப் போராடினேன்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என்னால் அப்படி நடந்துகொள்ளாமல் இருக்க முடிந்ததா என்பதே சந்தேகம்தான்! ஒரு மாதம் கடந்த பிறகு, அவரிடம் ஒரு தெளிவான விளக்கத்தைக் கேட்டுப் பெறுவது என்னால் இயலாத காரியம் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது. பெருமைமிக்க இந்த மனிதர் எனக்கு ஒரு புரியாத புதிராக மாறினார்—அந்தப் புதிர் என் மனதின் ஆழம் வரை காயப்படுத்தியது. அவர் என்னிடம் கனிவாகப் பேசி, கேலி-கிண்டல் செய்துகொண்டிருந்தார்; ஆனால், அத்தகைய கேலிகளை விட, அவருடன் சண்டையிட்டே இருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவருடன் நான் நடத்திய ஒவ்வொரு உரையாடலிலும் ஒருவிதமான தெளிவற்ற தன்மை இருந்தது—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் என்னிடம் ஒரு விசித்திரமான, ஏளனம் கலந்த தொனியைக் கையாண்டார். மாஸ்கோவிலிருந்து நான் வந்த தருணத்திலிருந்தே, அவர் என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவர் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறார் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர் தன்னை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் மர்மமாகவே இருந்தார்; ஆனால், என்னைப் பொறுத்தவரை, என்னை ஒரு தீவிரமான நபராகக் கருதும்படி அவரிடம் கெஞ்சும் அளவுக்கு நான் ஒருபோதும் தாழ்ந்து போகமாட்டேன். மேலும், அவர் கையாண்ட சில விசித்திரமான, என்னை நிலைகுலையச் செய்யும் உத்திகளால் நான் முற்றிலும் திகைத்துப்போனேன். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் என்னை ஒரு அனுபவமற்ற சிறுவனைப் போல நடத்தினார்—இப்படித்தான் நடக்கும் என்று எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தாலும், இந்தச் சூழலை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, நானும் தீவிரமான விஷயங்களைப் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டு, அமைதியாகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினேன்; சொல்லப்போனால், நான் பேசுவதையே கிட்டத்தட்ட நிறுத்திவிட்டேன். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் வருவார் என்று நான் காத்திருந்தேன்—அவர் வந்தால்தான் உண்மையை என்னால் கண்டறிய முடியும் என்று நம்பினேன். அதுதான் என்னிடம் எஞ்சியிருந்த கடைசி நம்பிக்கை. எப்படியிருந்தாலும், அனைத்தையும் முறித்துக்கொண்டு வெளியேற நான் தயாராகிவிட்டேன்; அதற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்திருந்தேன். என் தாயைப் பற்றி எனக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது, ஆனால்... "அவரா அல்லது நானா?"—இந்த முடிவைத்தான் என் தாயிடமும் என் சகோதரியிடமும் முன்வைக்கத் தீர்மானித்திருந்தேன். அதற்கான தேதியையும் நான் குறித்துவிட்டேன்; இதற்கிடையில், நான் என் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருந்தேன்.
இரண்டாம் அத்தியாயம்


I.


இந்த மாதத்தின் பத்தொன்பதாம் தேதியன்று, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் பணியாற்றிய முதல் மாதத்திற்கான ஊதியத்தைப் பெறும் தருணமும் அமைந்திருந்தது—அதுவும் ஒரு "தனியார்" பணி. இந்தப் பணியைப் பற்றி என்னிடம் அவர்கள் கேட்கவே இல்லை; நான் வந்த முதல் நாளன்றே, என்னை அதில் அமர்த்திவிட்டார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இது மிகவும் முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறை; உண்மையில் நான் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்திருக்க வேண்டும். அந்தப் பணி, முதிய இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியின் இல்லத்தில் அமைந்திருந்தது. ஆனால், அப்போதே எதிர்ப்பு தெரிவித்திருந்தால், அவர்களுடனான உறவு உடனடியாக முறிந்திருக்கும். இது எனக்கு அச்சத்தைத் தரவில்லை என்றாலும், எனது முக்கிய இலக்குகளை அடைவதற்கு அது தடையாக இருந்திருக்கும். எனவே, தற்போதைக்கு அந்தப் பணியை மௌனமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்; அந்த மௌனத்தின் மூலமே எனது கண்ணியத்தைக் காத்துக்கொண்டேன். ஆரம்பத்திலேயே ஒன்றைச் சொல்லிவிடுகிறேன்: செல்வந்தரும், அரச ஆலோசகருமான (Privy Councilor) இந்த இளவரசர் சோகோல்ஸ்கிக்கும், வெர்சிலோவ் சட்டப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த மாஸ்கோ சோகோல்ஸ்கி குடும்பத்தினருக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. அந்த மாஸ்கோ குடும்பத்தினர் பல தலைமுறைகளாக வறுமையிலும், முக்கியத்துவமற்ற நிலையிலும் இருந்தவர்கள். இரு குடும்பங்களுக்கும் ஒரே குடும்பப் பெயர் மட்டுமே இருந்தது. இருப்பினும், முதிய இளவரசர் அவர்கள் மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்; குறிப்பாக, அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த வாரிசான ஒரு இளம் அதிகாரியிடம் அவருக்கு மிகுந்த பிரியம் இருந்தது. சமீப காலம் வரை, வெர்சிலோவ் அந்த முதியவரின் விவகாரங்களில் பெரும் செல்வாக்கு செலுத்தி வந்தார், மேலும் அவரது நண்பராகவும் இருந்தார். ஆனால், அது ஒரு விசித்திரமான நட்பு; ஏனெனில், அந்த ஏழை இளவரசர், வெர்சிலோவைக் கண்டு மிகவும் அஞ்சியதை நான் கவனித்தேன். நான் பணியில் சேர்ந்தபோது மட்டுமல்ல, அவர்களின் நட்பு நீடித்த காலம் முழுவதுமே அவர் அத்தகைய அச்சத்தில்தான் இருந்திருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது. எப்படியிருப்பினும், அவர்கள் நீண்ட காலமாக ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கவில்லை; வெர்சிலோவ் மீது சுமத்தப்பட்ட அந்த அவப்பெயருக்குரிய செயல், இளவரசரின் சொந்தக் குடும்பத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. இருப்பினும், தாத்யானா பாவ்லோவ்னா இதில் தலையிட்டார். அவரது முயற்சியால்தான், தனது பணி அறையில் ஒரு "இளம் மனிதர்" இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பிய அந்த முதியவரிடம் நான் பணியமர்த்தப்பட்டேன். உண்மையில், வெர்சிலோவை மகிழ்விக்க ஏதேனும் செய்ய வேண்டும்—அதாவது, அவரை நோக்கி ஒரு முதல் அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும்—என்று அந்த முதியவர் தீவிரமாக விரும்பினார்; வெர்சிலோவும் அதற்கு அனுமதி அளித்தார். அந்த முதிய இளவரசர், ஜெனரலின் விதவையான தனது மகள் ஊரில் இல்லாத நேரத்தில் இதை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்; அவள் இருந்திருந்தால், ஒருபோதும் இதற்கு அனுமதித்திருக்க மாட்டாள். இதைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். ஆனால், வெர்சிலோவ் விஷயத்தில் அந்த முதிய இளவரசர் கொண்டிருந்த இந்த விசித்திரமான அணுகுமுறை, என் மனதில் வெர்சிலோவ் மீது ஒரு நல்ல அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்தியது என்று சொல்ல வேண்டும். பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தின் தலைவரே வெர்சிலோவை இன்னும் மரியாதையுடன் நடத்துகிறார் என்றால், அவரைப் பற்றி உலவும் ‘அற்பமானவர்’ என்ற குற்றச்சாட்டுகள் அர்த்தமற்றவை, அல்லது சந்தேகத்திற்குரியவை என்று எனக்குத் தோன்றியது. இந்த ஏற்பாடுகள் நடந்தபோது நான் எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் இருந்ததற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்; உண்மையில், இந்த ஏற்பாடுகளுக்கு உடன்படுவதன் மூலம், உண்மையை என்னால் கண்டறிய முடியும் என்று நான் நம்பினேன். 
செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் அவளைச் சந்தித்தபோது, ​​அந்தத் தத்யானா பாவ்லோவ்னா ஒரு விசித்திரமான பாத்திரத்தை வகித்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளை ஏறக்குறைய மறந்தே போயிருந்தேன்; அவள் இவ்வளவு முக்கியமானவள் என்று ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. மாஸ்கோவில் வாழ்ந்த காலத்தில் நான் அவளை மூன்று அல்லது நான்கு முறை சந்தித்திருக்கிறேன். யாரோ ஒருவரின் கட்டளைப்படி, எங்கிருந்தோ திடீரென அவள் தோன்றுவாள்—என்னை எங்காவது ஒரு இடத்தில் தங்க வைப்பதற்காக! நான் துஷாரின் சிறிய தங்கும் பள்ளியில் சேர்ந்தபோதும் சரி, இரண்டரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் ‘ஜிம்னாசியத்திற்கு’ (உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு) மாற்றப்பட்டு, மறக்க முடியாத நிகோலாய் செம்யோனோவிச்சின் வீட்டில் தங்க வைக்கப்பட்டபோதும் சரி, அவள் தான் வந்து ஏற்பாடுகளைச் செய்தாள். அவள் வந்ததும், நாள் முழுவதும் என்னுடனேயே இருப்பாள்; என் உள்ளாடைகளையும் உடைகளையும் சரிபார்ப்பாள், என்னை குஸ்னெட்ஸ்கி பகுதிக்கும் நகரத்தின் பிற இடங்களுக்கும் அழைத்துச் சென்று, எனக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வாங்கிக் கொடுப்பாள். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு சிறிய பெட்டி முதல் பேனா கத்தி வரை, எனக்குத் தேவையான அத்தனை பொருட்களையும் அவளே ஏற்பாடு செய்வாள். அந்தச் சமயமெல்லாம் அவள் என்னிடம் சீறுவாள், திட்டுவாள், கடிந்துகொள்வாள், குறுக்குக் கேள்விகள் கேட்பாள். தனக்குத் தெரிந்த அல்லது உறவினரான வேறு சில சிறுவர்களை—அவர்கள் ஏதோ கற்பனை உலகைச் சேர்ந்தவர்கள் போல—எடுத்துக்காட்டாகக் கூறி, அவர்கள் என்னை விட எவ்வளவு சிறந்தவர்கள் என்று பேசுவாள். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவள் என்னைக் கிள்ளுவாள்; சில சமயங்களில் பலமாகத் தள்ளவும் செய்வாள்—அது எனக்கு வலிக்கவே செய்தது. அவர் என்னை ஒரு இடத்தில் அமர்த்தி, என் இருப்பிடத்தை உறுதிப்படுத்திய பிறகு, பல ஆண்டுகளுக்குத் தடயமே இல்லாமல் மறைந்துவிடுவார். இப்போது, ​​நான் வந்தடைந்த உடனேயே, மீண்டும் என்னை "நிலைநிறுத்த" அவர் தோன்றியிருந்தார். அவர் மிகவும் சிறிய, மெலிந்த உருவம் கொண்டவர்; பறவையைப் போன்ற கூர்மையான மூக்கும், அதே போன்ற கூர்மையான கண்களும் அவருக்கு இருந்தன. அவர் வெர்சிலோவிடம் ஒரு அடிமையைப் போலப் பணிபுரிந்தார், அவரைத் தன் சொந்தத் தந்தையைப் போலவே போற்றினார்—இது வெறும் பழக்க வழக்கத்தினால் மட்டுமல்ல, ஆழ்ந்த நம்பிக்கையினால் உருவானது. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவர் எல்லா இடங்களிலும், அனைவராலும் மதிக்கப்படுவதையும், அனைவருக்குமே தெரிந்தவராக இருப்பதையும் நான் கவனித்தேன். முதிய இளவரசர் சோகோல்ஸ்கியும், அவரது குடும்பத்தினரும், வெர்சிலோவின் கர்வமுள்ள பிள்ளைகளும், ஃபனாரியோடோவ் குடும்பத்தினரும் கூட அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் நடத்தினர். இவ்வளவு இருந்தும், அவர் கடைகளிலிருந்து துணிகளைப் பெற்று, அவற்றைச் சலவை செய்தும், தையல் வேலை செய்தும் பிழைப்பு நடத்தி வந்தார். நாங்கள் பேசிய முதல் வார்த்தையிலிருந்தே எங்களுக்குள் சண்டை தொடங்கியது; ஏனென்றால், ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போலவே, இப்போதும் அவர் என்னைப் பார்த்துக் கோபத்துடன் சீறத் தொடங்கினார். அதன் பிறகு, நாங்கள் தினமும் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டோம். இருப்பினும், அவ்வப்போது நாங்கள் பேசிக்கொள்வதைத் தவிர்க்கவில்லை. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த மாதம் முடிவதற்குள் எனக்கு அவர் மீது ஒருவித விருப்பம் ஏற்பட்டது—அதற்குக் காரணம் அவரது சுதந்திரமான குணம் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், அதை நான் அவரிடம் ஒருபோதும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
இந்த உடல்நலக்குறைவுள்ள முதியவரை "பொழுதுபோக்குவதற்காக" மட்டுமே நான் அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டேன் என்பதையும், அதுதான் எனது முழுப் பணி என்பதையும் நான் உடனே புரிந்துகொண்டேன்.
இயல்பாகவே, இதனால் நான் அவமான உணர்வுக்கு ஆளானேன்; உடனடியாக ஏதேனும் நடவடிக்கை எடுக்கவும் துணிந்தேன். ஆனால், சிறிது காலத்திலேயே, இந்த விசித்திரமான முதியவர் என்னுள் ஒரு எதிர்பாராத உணர்வை—ஒருவித பரிதாப உணர்வை—தூண்டத் தொடங்கினார். அந்த மாதத்தின் இறுதியில், நான் அவருடன் விசித்திரமான முறையில் நெருக்கமடைந்திருந்தேன்; அல்லது குறைந்தபட்சம், அவரிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்ளும் எண்ணத்தையே கைவிட்டிருந்தேன். உண்மையில், அவருக்கு அறுபது வயதுதான் ஆகியிருந்தது. இதற்குப் பின்னால் ஒரு நீண்ட கதையே இருந்தது: சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது திடீரென ஒரு வலிப்பு ஏற்பட்டு, அதன் விளைவாக மனநிலை பிறழ்ந்திருந்தது. இது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தி, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரமே பேசும் பொருளாக மாறியது. இத்தகைய சூழல்களில் வழக்கமாக நடப்பது போலவே, அவர் உடனடியாக வெளிநாட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ஆனால், சுமார் ஐந்து மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் திரும்பி வந்தார். பார்ப்பதற்கு முற்றிலும் ஆரோக்கியமாகத் தெரிந்தாலும், அவர் தனது பதவியிலிருந்து விலகியிருந்தார்.
வெர்சிலோவின் தீவிரத்தை நான் உடனடியாகக் கவனித்தேன். இருப்பினும், நானும் ஏறக்குறைய அவருடைய கருத்தையே கொண்டிருந்தேன் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். அவரது பேச்சில் இருந்த அந்தத் தீவிரத்தை நான் கவனித்தேன். சொல்லப்போனால், அவரது இந்த வாதத்தை நானும் ஓரளவுக்கு ஏற்றுக்கொண்டேன். அந்த முதியவர் அவ்வப்போது தனது வயதுக்குத் தகுதியற்ற, மிகவும் பொறுப்பற்ற செயல்களில் ஈடுபட்டார்—இது அவருக்கு முன்பிருந்த பழக்கம் அல்ல என்று அனைவரும் கூறினர். அவர் முன்பு பலருக்கு ஆலோசனைகளை வழங்கி வந்ததாகவும், ஒரு குறிப்பிட்ட பணியைச் சிறப்பாகச் செய்து பெயர் பெற்றதாகவும் சொல்லப்பட்டது. அவருடன் ஒரு மாதம் பழகிய எனக்கு, அவரிடம் ஆலோசகருக்குரிய தகுதிகள் ஏதேனும் இருப்பதாகத் தோன்றவே இல்லை. மேலும், அந்த வலிப்பு ஏற்பட்ட பிறகு, அவருக்கு விரைவில் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விசித்திரமான ஆர்வம் எழுந்ததாகவும், கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளில் பலமுறை அவர் இதைப் பற்றிப் பேசியதாகவும் கூறப்பட்டது. இந்த விஷயம் உயர்தட்டு வட்டத்தில் பரவி, அது குறித்து அறிந்தவர்கள் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினர். ஆனால், இந்த விருப்பம் இளவரசரின் வட்டாரத்தில் இருந்த சிலரின் நலன்களுக்கு எதிராக இருந்ததால், அந்த முதியவர் எல்லாத் தரப்பிலிருந்தும் தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்பட்டார். அவரது குடும்பம் மிகச் சிறியது; அவர் இருபது ஆண்டுகளாக மனைவியை இழந்த நிலையில் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு ஒரே ஒரு மகள் மட்டுமே இருந்தாள்—அவள் ஒரு ஜெனரலின் விதவை மனைவி. மாஸ்கோவிலிருந்து அவள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அவளுடைய சுபாவத்தைக் கண்டு அவர் மிகவும் அஞ்சினார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இருப்பினும், அவருக்குத் தூரத்து உறவினர்கள் பலர் இருந்தனர்—பெரும்பாலும் அவரது மறைந்த மனைவியின் தரப்பைச் சேர்ந்தவர்கள்—அவர்கள் அனைவரும் கிட்டத்தட்ட வறுமையில் வாடுபவர்களாகவே இருந்தனர். இது தவிர, அவர் ஆதரவளித்து வந்த பல இளம் பெண்கள் மற்றும் பாதுகாப்பில் இருந்தவர்கள் பலர் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் அவரது சொத்தில் ஒரு பங்கை எதிர்பார்த்தனர்; எனவே, அந்த ஜெனரலின் மனைவிக்கு உதவியாக, அவர்கள் அனைவரும் அந்த முதியவரைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து வந்தனர். மேலும், அவருக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்தது—இது அவரது இளமைக்காலத்திலிருந்தே தொடர்ந்தது; இது வேடிக்கையானதா இல்லையா என்று என்னால் சொல்ல முடியாது—அதாவது, ஏழை இளம் பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைப்பது. தொடர்ந்து இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக அவர் இத்தகைய திருமணங்களை நடத்தி வந்தார். அவர்கள் தூரத்து உறவினர்களாகவோ, அவரது மனைவியின் உறவினர்களின் வளர்ப்புப் மகள்களாகவோ அல்லது அவர் ஞானத் தந்தையாக (godfather) இருந்த பெண்களாகவோ இருக்கலாம்; ஏன், அவரது வீட்டு வாயிற்காவலரின் மகளின் திருமணத்தைக்கூட அவரே முன்னின்று நடத்தினார். சிறுமிகளாக இருக்கும்போதே அவர்களைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து, பணிப்பெண்கள் மற்றும் பிரெஞ்சு மொழி ஆசிரியர்களின் உதவியுடன் வளர்த்து, சிறந்த பள்ளிகளில் கல்வி கற்கச் செய்து, இறுதியில் அவர்களுக்குத் திருமணச் சீதனமும் (dowry) வழங்கினார். இத்தகைய நபர்களின் ஒரு பெரிய கூட்டமே அவரைச் சுற்றி எப்போதும் நிறைந்திருந்தது. இயல்பாகவே, இவ்வாறு திருமணம் செய்துகொண்ட பெண்கள் பிற்காலத்தில் தங்களுக்குப் பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தனர்; அந்தப் பெண் குழந்தைகளும் மீண்டும் இவருடைய பாதுகாப்பிலேயே வளர்ந்தனர். இத்தகைய சூழல்களில், அவர் எப்போதும் ஞானத் தந்தையாக இருக்க அழைக்கப்படுவார். அவரது பெயரைக் கொண்ட புனிதர் தினத்தில் (name day) அனைவரும் வந்து அவருக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவிப்பார்கள்—இவை அனைத்தும் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தன. நான் அவரது பணியில் சேர்ந்தபோது, ​​அந்த முதியவரின் மனதில் ஒரு வலுவான நம்பிக்கை வேரூன்றியிருப்பதைக் கவனித்தேன்—அதை கவனிக்காமல் இருக்கவே முடியாது—அதாவது, சமூகத்தில் உள்ளவர்கள் அவரை ஏதோ ஒரு விசித்திரமான பார்வையில் பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் என்றும், அவர் ஆரோக்கியமாக இருந்த காலத்திலிருந்த அணுகுமுறை இப்போது மாறிவிட்டது என்றும் அவர் நம்பினார். மிகவும் கலகலப்பான சமூக நிகழ்வுகளில் கூட, இந்த எண்ணம் அவரை விட்டு நீங்கவில்லை. அவர் மிகுந்த சந்தேகப் பேர்வழியாக மாறியிருந்தார்; மற்றவர்களின் கண்களில் ஏதோ ஒரு மறைபொருளைத் தேடிக்கொண்டே இருந்தார். தான் இன்னும் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர் என்று மற்றவர்கள் சந்தேகிக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் அவரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்திக்கொண்டிருந்தது. சில சமயங்களில், அவர் என்னைச் சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடனும் பார்த்ததுண்டு. தன்னைப்பற்றி யாராவது இத்தகைய வதந்தியைப் பரப்புகிறார்கள் அல்லது கூறுகிறார்கள் என்று தெரிந்தால், இயல்பிலேயே மிகவும் மென்மையான குணம் கொண்ட அவர், அந்த நபருக்கு வாழ்நாள் முழுமைக்குமான எதிரியாகவே மாறியிருப்பார். இந்த விஷயத்தை நீங்கள் குறிப்பாகக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். இதனால்தான், முதல் நாளிலிருந்தே நான் அவரிடம் ஒருபோதும் கடுமையாக நடந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன் என்பதையும் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன். உண்மையில், அவரை உற்சாகப்படுத்தவோ அல்லது அவரது கவனத்தைத் திசைதிருப்பி மகிழ்விக்கவோ முடிந்தபோதெல்லாம் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்—இந்தச் செயல் எனது கண்ணியத்திற்கு எந்தக் களங்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று நம்புகிறேன்.
அவரது முதலீடுகளில் பெரும்பகுதி வணிகத்தில் இருந்தது. உடல்நலக்குறைவுக்குப் பிறகு, அவர் ஒரு பெரிய கூட்டுப் பங்கு நிறுவனத்தில் (joint-stock company) பங்குதாரரானார்—அதுவும் மிகவும் நற்பெயர் பெற்ற நிறுவனம் அது. நிர்வாகப் பொறுப்புகள் மற்றவர்களிடம் இருந்தாலும், அவர் அந்த நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகளில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார்: பங்குதாரர்கள் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்வது, நிறுவனத்தின் தொடக்ககால உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது, நிர்வாகக் குழுக்களில் இடம்பெறுவது, நீண்ட உரைகளை ஆற்றுவது, ஆட்சேபனைகளை எழுப்புவது என அனைத்திலும் அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஈடுபட்டார். குறிப்பாக, மேடைப் பேச்சுகளில் அவருக்கு மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்தது; இது, மற்றவர்கள் அவரது அறிவுத்திறனை அறிந்துகொள்ள ஒரு வழியாக அமைந்தது. மேலும், மிகவும் நெருக்கமான, தனிப்பட்ட சூழல்களில் கூட, உரையாடலின் இடையே ஆழமான கருத்துகளையோ அல்லது நகைச்சுவையான குறிப்புகளையோ புகுத்துவதில் அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது; இந்த மனநிலையை என்னால் நன்கு புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. வீட்டின் கீழ் தளத்தில், ஒரு அலுவலகம் போன்ற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டிருந்தது, மேலும்...ஒரு எழுத்தர் கணக்குகள், பேரேடுகள் மற்றும் வரவு-செலவுப் பதிவுகளைக் கவனித்துக்கொள்வதோடு, வீட்டு நிர்வாகத்தையும் நிர்வகித்து வந்தார். அரசுப் பணியிலும் இருந்த அந்த எழுத்தர், இந்தப் பணிகளைச் செய்வதற்குப் போதுமானவராகவே இருந்தார். இருப்பினும், இளவரசரின் விருப்பத்தின் பேரில், அவருக்கு உதவியாளராகச் செயல்படும் வகையில் நானும் பணியில் சேர்க்கப்பட்டேன். ஆனால் உண்மையில், நான் உடனடியாக ஒரு தனி அறைக்கு (படிக்கும் அறைக்கு) அனுப்பப்பட்டேன். அங்கே எனக்குச் செய்வதற்கு எந்த வேலையும் இருக்கவில்லை; என் முன்னால் ஒரு காகிதமோ அல்லது புத்தகமோ கூட இல்லை—வெறும் கண்துடைப்புக்காகக் கூட எதுவும் வைக்கப்படவில்லை.
இப்போது, ​​நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு தெளிவு பெற்ற ஒரு மனிதனாக, ஒரு வகையில் அந்நியரைப் போல இதைப் பற்றி எழுதுகிறேன். ஆனால், அக்காலத்தில் என் இதயத்தின் ஆழத்தில் வேரூன்றியிருந்த அந்த ஆழ்ந்த துயரத்தை—இப்போது மீண்டும் என்னுள் பொங்கி வரும் அந்த உணர்வை—எப்படி விவரிப்பது? அதற்கும் மேலாக, நான் அனுபவித்த அந்த மன உளைச்சலை—இரவில் தூங்கக்கூட முடியாத அளவுக்கு, மிகுந்த அமைதியின்மையுடனும், பதற்றத்துடனும் இருந்த அந்த நிலையை—எப்படிச் சொல்வது? என் சொந்த அவசரமும், நானே எனக்குள் உருவாக்கிக்கொண்ட புதிர்களும் என்னை வாட்டி வதைத்தன.

II.

பணம் கேட்பது—அதுவும் ஒருவருடைய சொந்த ஊதியத்தைக் கேட்பது—மிகவும் சங்கடமான காரியம். குறிப்பாக, தான் அந்த ஊதியத்திற்குத் தகுதியானவரா என்ற ஐயம் மனசாட்சியின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இருக்கும்போது, ​​இது இன்னும் கடினமாகிறது. இதற்கிடையில், அதற்கு முந்தைய நாள், என் தாயார் என் சகோதரியுடன் ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். வெர்சிலோவிடம் (“ஆண்ட்ரே பெட்ரோவிச் வருத்தப்படக்கூடாது” என்பதற்காக) இதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், எங்கள் வீட்டில் இருந்த புனிதச் சின்னங்களில் (icon) ஒன்றை எடுத்து அடகு வைக்கத் திட்டமிட்டிருந்தார்; ஏனோ, அது அவருக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்க ஒரு பொருளாக இருந்தது. எனக்கு மாதம் ஐம்பது ரூபிள் ஊதியம் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அதை எப்படிப் பெறுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; பணியில் சேர்ந்தபோது இதைப் பற்றி யாரும் என்னிடம் சொல்லவும் இல்லை. மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, கீழே இருந்த அந்த எழுத்தரைச் சந்தித்தபோது, ​​“இங்கே ஊதியத்தைப் பெறுவதற்கு யாரிடம் செல்ல வேண்டும்?” என்று கேட்டேன். அவர் என்னை ஒருவித வியப்புடன் பார்த்தார் (அவருக்கு என்னைப் பிடிக்காது):
“உங்களுக்கு ஊதியம் கிடைக்கிறதா என்ன?” என்று அவர் கேட்டார். என் பதிலுக்குப் பிறகு, அவர் மேலும் இப்படிச் சொல்வார் என்று நான் எதிர்பார்த்தேன்:
“சரி, எதற்காக உங்களுக்கு ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது என்று சொல்ல முடியுமா?” ஆனால் அவர், “எனக்கு இதைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது” என்று சுருக்கமாகவும் உணர்ச்சியற்ற தொனியிலும் பதிலளித்துவிட்டு, காகிதத் துண்டுகளில் இருந்த கணக்கு விவரங்களை ஒரு கணக்குப் புத்தகத்தில் நகலெழுதுவதில் மூழ்கிவிட்டார்.
உண்மையில், நான் அவருக்காகச் சில வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தேன் என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு, அவர் கொடுத்த ஒரு வேலையைச் செய்து முடிக்க நான் நான்கு முழு நாட்களைச் செலவிட்டேன். அது ஒரு வரைவை நகலெடுக்கும் பணிதான்; ஆனால், உண்மையில் அதை முழுமையாக மீண்டும் எழுதும் நிலையே ஏற்பட்டது. அது இளவரசரின் “சிந்தனைகளின்” தொகுப்பு; அதை அவர் பங்குதாரர்கள் குழுவிடம் சமர்ப்பிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தார். அந்தச் சிந்தனைகளை ஒரு கோர்வையான முழுமையான ஆவணமாக மாற்றி, அதன் நடையைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு என்னுடையது. அந்த ஆவணத்தைச் சரிபார்க்க இளவரசரும் நானும் ஒரு முழு நாளைச் செலவிட்டோம்; அவர் என்னுடன் மிகவும் தீவிரமாக வாதிட்டார், ஆனால் இறுதியில் திருப்தியடைந்தார். இருப்பினும், அந்த ஆவணத்தை அவர் உண்மையில் சமர்ப்பித்தாரா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. இது தவிர, அவர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க, வணிகம் சார்ந்த மேலும் இரண்டு அல்லது மூன்று கடிதங்களையும் நான் எழுதித் தந்திருந்தேன்.
என் சம்பளத்தைக் கேட்பது எனக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலைத் தந்தது; ஏனெனில், தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளால் நான் விரைவில் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருக்கும் என்பதை உணர்ந்து, வேலையை ராஜினாமா செய்ய ஏற்கனவே முடிவெடுத்திருந்தேன். அன்று காலை, மேல்மாடியில் இருந்த எனது சிறிய அறையில் எழுந்து உடை அணிந்துகொண்டபோது, ​​என் இதயம் படபடவென்று துடித்தது. அதற்காக நான் என்னையே கடிந்துகொண்டாலும், இளவரசரின் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அதே பதற்றம் மீண்டும் தொற்றிக்கொண்டது. அன்று காலை ஒரு பெண் வரவிருந்தார்; அவர் வருவார் என்று எதிர்பார்த்தேன், ஏனெனில் என்னைத் தொடர்ந்து வாட்டி வதைத்துக்கொண்டிருந்த அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் அவரிடம் விடை கிடைக்கும் என்று நம்பினேன்! அவர் இளவரசரின் மகள்—ஜெனரலின் மனைவியான அக்மாகோவா. நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்த அந்த இளம் விதவைதான் அவர்; வெர்சிலோவுடன் அவருக்குக் கடும் பகை இருந்தது. இதோ, அந்தப் பெயரை எழுதிவிட்டேன்! அவரை நான் இதற்கு முன்பு பார்த்ததில்லை; அவரிடம் எப்படிப் பேசுவது, அல்லது பேசுவேனா என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனாலும், அவர் வருவதன் மூலம் வெர்சிலோவைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த இருள் விலகக்கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றியது (ஒருவேளை, அதற்கு வலுவான காரணமும் இருந்திருக்கலாம்). என்னால் உறுதியாக இருக்க முடியவில்லை: ஆரம்பத்திலிருந்தே இவ்வளவு கோழைத்தனமாகவும், தர்மசங்கடமாகவும் நடந்துகொண்டதற்காக என் மீது எனக்கே மிகுந்த எரிச்சல் ஏற்பட்டது; ஒரு தீவிரமான ஆர்வம் என்னுள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவித அருவருப்பு உணர்வும் என்னுள் எழுந்தது—இப்படி மூன்று வெவ்வேறு உணர்வுகள் ஒரே நேரத்தில் என்னுள் தோன்றின. அந்த முழு நாளும் இன்றும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது!
என் இளவரசருக்குத் தன் மகள் வரப்போகிறாள் என்பது இன்னும் தெரியாது; அவள் மாஸ்கோவிலிருந்து திரும்புவதற்கு இன்னும் குறைந்தது ஒரு வாரமாவது ஆகும் என்று அவர் நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், அதற்கு முந்தைய நாள் தற்செயலாக எனக்கு இது தெரிந்துவிட்டது: ஜெனரலின் மனைவியிடமிருந்து ஒரு கடிதம் பெற்றிருந்த டாட்டியானா பாவ்லோவ்னா, என் தாயின் முன்னிலையில் இதைப் பற்றி ஏதோ உளறிவிட்டாள். அவர்கள் கிசுகிசுப்பாகவும், மறைமுகமாகவும் பேசிக்கொண்டாலும், அவர்கள் சொன்னதை வைத்து விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நான் வேண்டுமென்றே ஒட்டுக்கேட்கவில்லை—ஆனால், அந்தப் பெண் வருகிறாள் என்ற செய்தியைக் கேட்டதும் என் தாய் எவ்வளவு பதற்றமடைந்தார் என்பதைப் பார்த்தபோது, ​​என்னால் அதைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. வெர்சிலோவ் அப்போது வீட்டில் இல்லை.
அந்த முதியவரிடம் நான் இதைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை; ஏனென்றால், அந்தச் சமயத்தில் அவள் வருவதை அவர் எவ்வளவு அஞ்சினார் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. மூன்று நாட்களுக்கு முன்பே, அவர் மிகவும் தயக்கத்துடனும் மறைமுகமாகவும் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டார்: அவள் வருவதால் எனக்கு ஏதேனும் சிக்கல் ஏற்படலாம் என்றும், அதன் விளைவாக நான் துன்பப்பட நேரிடலாம் என்றும் அவர் கவலைப்பட்டார். அதே சமயம், குடும்பத்திற்குள் அவர் தனது சுதந்திரத்தையும் அதிகாரத்தையும் தொடர்ந்து தக்கவைத்திருந்தார்—குறிப்பாகப் பண விஷயங்களைக் கையாள்வதில். ஆரம்பத்தில், அவர் ஒரு முதிய பெண்ணைப் போலச் செயல்படுகிறார் என்றுதான் நான் நினைத்தேன்; ஆனால், பிறகு என் கருத்தை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது: அவர் ஒரு "முதிய பெண்ணைப்" போல இருந்தாலும், அவரிடம் ஒரு பிடிவாதம் இருந்தது—தைரியம் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அவ்வப்போது வெளிப்படும் ஒருவித உறுதி அவரிடம் இருந்தது. அவருடைய இயல்பைப் பார்த்தால் கோழையாகவும், மற்றவர்களால் எளிதில் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படக்கூடியவராகவும் தோன்றினாலும், சில தருணங்களில் அவர்......செய்யக்கூடியது என்று எதுவுமே இல்லை. இதைப் பற்றி வெர்சிலோவ் பிறகு எனக்கு விரிவாக விளக்கினார். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில், ஒருவிதமான ஆர்வத்துடன் ஒரு விஷயத்தை உணர்கிறேன்: அவரும் நானும் ஜெனரலின் மனைவியைப் பற்றி ஒருமுறை கூடப் பேசியதில்லை—சொல்லப்போனால், அந்த விஷயத்தைத் தவிர்த்தே வந்தோம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் அந்தப் பேச்சைத் தவிர்த்தேன்; அவரும், அதேபோல, வெர்சிலோவைப் பற்றிய பேச்சைத் தவிர்த்தார். எனக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தந்த அந்த நுணுக்கமான கேள்விகளை நான் அவரிடம் கேட்டால், அவர் பதில் சொல்ல மாட்டார் என்பதை என்னால் தெளிவாக உணர முடிந்தது.
அந்த ஒரு மாதம் முழுவதும் நாங்கள் எதைப் பற்றிப் பேசினோம் என்று யாராவது கேட்டால், நான் இப்படித்தான் சொல்வேன்: உலகத்திலுள்ள எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பேசினோம்—ஆனால், அவை அனைத்தும் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. அவர் என்னிடம் காட்டிய அந்த அசாதாரணமான, கபடமற்ற எளிமை என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. சில சமயங்களில், நான் அவரை மிகுந்த வியப்புடன் உற்றுநோக்கி, எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்வேன்: "இதற்கு முன்பு அவர் தன் காலத்தை எங்கே கழித்திருப்பார்? சொல்லப்போனால், அவர் எங்கள் பள்ளியின் நான்காம் வகுப்பில் ஒரு மாணவராகச் சேர்ந்தால், மிகச் சிறந்த வகுப்புத் தோழராக இருந்திருப்பாரே!" மேலும், அவரது முகமும் பலமுறை என் கவனத்தை ஈர்த்தது: அது மிகவும் தீவிரமான (கிட்டத்தட்ட அழகான என்று சொல்லலாம்) தோற்றத்துடனும், மெலிந்தும் இருந்தது; அவருக்கு அடர்த்தியான, சுருள் சுருளான நரைமுடி இருந்தது, கண்கள் தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் இருந்தன. அவர் உயரமான, மெலிந்த மனிதர்; ஆனால், அவரது முகத்தில் ஒருவிதமான விரும்பத்தகாத—ஏறக்குறைய பொருத்தமற்ற—தன்மை இருந்தது. ஆழ்ந்த தீவிரமான முகபாவனையிலிருந்து, திடீரென்று மிகுந்த விளையாட்டுத்தனமான முகபாவனைக்கு அவர் மாறிவிடுவார். இதைப் முதன்முதலில் பார்ப்பவர், முற்றிலும் எதிர்பாராத இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு திகைத்துப்போய்விடுவார்கள். இதைப் பற்றி நான் வெர்சிலோவிடம் கூறினேன்; அவர் ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டார். இத்தகைய நுணுக்கமான அவதானிப்புகளை என்னால் செய்ய முடியும் என்பதைக் கண்டு அவர் ஆச்சரியப்பட்டார். இருப்பினும், இளவரசருக்கு இந்த இயல்பு அவரது உடல்நலக் குறைவுக்குப் பிறகுதான்—அதுவும் மிகச் சமீபத்தில்தான்—ஏற்பட்டது என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நாங்கள் பெரும்பாலும் இரண்டு நுண்மையான தலைப்புகளைப் பற்றிப் பேசினோம்: கடவுள் மற்றும் அவரது இருப்பு—அதாவது, அவர் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பது—மற்றும் பெண்கள். இளவரசர் மிகுந்த இறைபக்தியும் உணர்திறனும் கொண்டவர்; அவருடைய அறையில், எண்ணெய் விளக்குடன் கூடிய ஒரு பெரிய ஐகான் (புனிதச் சின்னம் வைக்கும் பெட்டி) தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. இருப்பினும், திடீரென்று ஒரு மனநிலை மாற்றத்திற்கு உள்ளாகும் அவர், கடவுளின் இருப்பு குறித்துச் சந்தேகங்களை எழுப்புவார்; மிகவும் வியக்கத்தக்க கருத்துகளைக் கூறுவார்—நிச்சயமாக, என்னிடமிருந்து ஒரு எதிர்வினையைப் பெறுவதே அவரது நோக்கமாக இருந்திருக்கும். பொதுவாக, இத்தகைய விவாதங்களில் எனக்குப் பெரிய ஈடுபாடு இருந்ததில்லை; ஆனாலும், நாங்கள் இருவரும் அதில் ஆழ்ந்து, எப்போதும் மிகுந்த நேர்மையுடனேயே விவாதிப்போம். இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​அந்த உரையாடல்கள் அனைத்தையும் என்னால் இன்றும் மகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூர முடிகிறது. ஆனால், அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான தலைப்பு பெண்களைப் பற்றிப் பேசுவதுதான்; இத்தகைய விவாதங்களில் எனக்கு விருப்பம் இல்லாததால், என்னால் அதில் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்க முடியவில்லை; இதைக் கண்டு அவர் சில சமயங்களில் மிகுந்த மனவேதனை அடைவார்.
அன்று காலை நான் சென்றடைந்ததும், அவர் மீண்டும் அதே தலைப்பைக் கிளறினார். அவர் மிகவும் உற்சாகமான மனநிலையில் இருந்தார்—ஆனால், முந்தைய நாள் அவரை நான் ஆழ்ந்த சோகத்தில் விட்டுச் சென்றிருந்தேன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதே சமயம், அன்று மற்றவர்கள் வருவதற்கு முன்பாகவே, எனது ஊதியம் தொடர்பான விஷயத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. யாராவது குறுக்கிடுவார்கள் என்று நான் முன்பே எதிர்பார்த்திருந்தேன்—அதனால் தான் என் இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது—அப்படி ஏதேனும் குறுக்கீடு ஏற்பட்டால், பணத்தைப் பற்றிய பேச்சை எடுப்பதற்கான தைரியம் எனக்கு இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று அஞ்சினேன். ஆனால், பணம் குறித்த பேச்சு வரவே இல்லை; என் முட்டாள்தனத்தை நினைத்து எனக்குக் கோபம் வந்தது. மேலும், அவர் மிகவும் உற்சாகமாகக் கேட்ட ஒரு கேள்வி எனக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியதால், பெண்களைப் பற்றிய எனது கருத்துகளை மிகுந்த ஆவேசத்துடன் கொட்டித் தீர்த்தேன். ஆனால், அதன் விளைவாக அவர் இன்னும் உற்சாகமடைந்தார்—இது எனக்குத்தான் பாதகமாக முடிந்தது.

III. “...பெண்களை எனக்குப் பிடிக்காது; ஏனென்றால் அவர்கள் பண்பாடற்றவர்கள், இயல்பற்றவர்கள், சுதந்திர உணர்வு இல்லாதவர்கள், மேலும் அவர்கள் கண்ணியமற்ற ஆடைகளை அணிகிறார்கள்!” என்று எனது நீண்ட, சற்று குழப்பமான வாதத்தை முடித்தேன்.
“நண்பரே, கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள்!” என்று அவர் உரக்கக் கூறினார்; அவருக்கு இது மிகுந்த வேடிக்கையாகத் தோன்றியது—இது என் கோபத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
சாதாரணமான, முக்கியமற்ற விஷயங்களில் நான் மற்றவர்களுக்கு இணங்கிப் போகக்கூடியவன், சிறு விஷயங்களில் பிடிவாதமற்றவன்; ஆனால், உண்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களில் நான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். அதே சமயம், சமூக ரீதியான சிறிய விஷயங்களில்—உதாரணமாக, சமூக நாகரிகம் சார்ந்த விஷயங்களில்—நான் எளிதில் மற்றவர்களின் செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டு விடுகிறேன்; இந்த இயல்பை நான் எப்போதும் எனக்குள்ளேயே நொந்துகொள்கிறேன். ஒருவிதமான பரிதாபகரமான, உறுதியற்ற நல்லியல்பின் காரணமாக, சில நேரங்களில் நான் அர்த்தமற்ற ஆடம்பரப் பிரியர்களின் பேச்சிற்கு உடன்பட்டு விடுகிறேன்; அவர்கள் கண்ணியமாக நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதற்காக மட்டுமே நான் அப்படிச் செய்கிறேன். அல்லது, அதைவிட மோசமாக, ஒரு முட்டாளோடு விவாதத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறேன். இதற்கெல்லாம் காரணம், எனக்குள் சுயக்கட்டுப்பாடு இல்லாமையும், நான் உலகத்திலிருந்து ஒதுங்கி, ஒரு தனி மூலையில் வளர்ந்ததும்தான். இத்தகைய சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு, மிகுந்த கோபத்துடன், இனிமேல் இப்படி நடக்காது என்று எனக்குள்ளேயே சபதம் செய்துகொள்கிறேன்—ஆனால், அடுத்த நாளே மீண்டும் அதே சுழற்சிதான். இதனால்தான், சிலர் என்னை பதினாறு வயது சிறுவன் என்று தவறாகக் கருதியிருக்கிறார்கள். ஆனால், சுயக்கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, நான் இன்னும் ஆழமாக என் தனிமைக்குள் ஒதுங்கிக்கொள்கிறேன்—அதுவும் ஒருவிதமான மனித வெறுப்புடன்: "நான் இயல்பற்றவனா? சரி, அப்படியானால் உங்கள் அனைவருக்கும் விடைபெறுகிறேன்!" இதை நான் மிகவும் தீவிரமாக, நிரந்தரமாகவே சொல்கிறேன். (இருப்பினும், நான் இதை அந்த இளவரசனுக்காகவோ அல்லது அந்த குறிப்பிட்ட உரையாடலுக்காகவோ எழுதவில்லை என்பதையும் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.)
"நான் இதை உங்களை மகிழ்விப்பதற்காகச் சொல்லவில்லை," என்று நான் அவரிடம் கிட்டத்தட்ட கத்தவே செய்தேன், "நான் என் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறேன்."
"பெண்கள் முரட்டுத்தனமானவர்கள் என்றும், கண்ணியமற்ற முறையில் உடை அணிகிறார்கள் என்றும் எப்படிச் சொல்ல முடியும்? இது என்ன புதுக்கதை?"
"அவர்கள் முரட்டுத்தனமானவர்கள்தான். நீங்கள் தியேட்டருக்கோ அல்லது பூங்காவிற்கோ சென்று பாருங்கள்—உங்களுக்கே புரியும்." இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதான்: இருவர் எதிரெதிரே வரும்போது, ​​ஒருவரை ஒருவர் கடந்து செல்ல முயன்றால்—அவர் வலது பக்கம் நகர்வார், நானும் வலது பக்கம் நகர்வேன். ஆனால், ஒரு பெண்—குறிப்பாக, ஒரு 'பெண்மணி' என்று சொல்லப்படுபவர்—நேராக உங்களை நோக்கி வருவார்; நீங்கள் அங்கே நிற்பதையே அவர் கவனிக்க மாட்டார். ஏதோ நீங்கள் கட்டாயமாக, தவிர்க்க முடியாமல் அவருக்கு வழிவிட வேண்டும் என்பது போல......வழிவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஒரு பலவீனமான உயிரினத்திற்கு வழிவிடுவது போல, நானும் வழிவிடத் தயாராகத்தான் இருக்கிறேன்; ஆனால், அதற்கு ஏன் ஒரு ‘உரிமை’ இருக்க வேண்டும்? நான் வழிவிடக் கடமைப்பட்டவன் என்று அவள் ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக நம்புகிறாள்? அதுதான் மிகுந்த எரிச்சலூட்டும் விஷயம்! நாங்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் போதெல்லாம், நான் எப்போதும் எச்சில் துப்புவேன். பிறகு, தாங்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்று புலம்பிக்கொண்டு, சமத்துவத்தைக் கோருகிறார்கள்—ஆனால், என் மீது ஏறி மிதிப்பதும், என் வாய்க்குள் மணலைத் திணிப்பதும் எந்த வகையான சமத்துவம்?
—மணலா!
—ஆம்; அவர்கள் எவ்வளவு ஆபாசமான உடைகளை அணிகிறார்கள் என்றால்—மனம் சிதைந்த ஒருவனால் மட்டுமே இதைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியும். நீதிமன்றங்களில், ஆபாசம் தொடர்பான வழக்குகள் வரும்போது கதவுகளை மூடிவிடுகிறார்கள்; அப்படியிருக்க, மக்கள் நடமாட்டம் அதிகம் உள்ள தெருக்களில் மட்டும் இது எப்படி அனுமதிக்கப்படுகிறது? தங்கள் பிட்டப் பகுதியை வெளிப்படையாகவே மெத்தையிட்டுப் பெரிதாக்கிக் காட்டுகிறார்கள்—‘ஃப்ரூ-ஃப்ரூ’ (frou-frou) என்று சத்தமிட்டபடி—தங்கள் உடல் அமைப்பை மற்றவர்களுக்குக் காட்டவே இப்படிச் செய்கிறார்கள்; அதுவும் பகிரங்கமாக! என்னால் இதைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை; ஒரு இளைஞனும் இதைக் கவனிப்பான்—ஏன், பருவமடையத் தொடங்கும் ஒரு சிறுவன் கூட இதைக் கவனிப்பான்; இது மிகவும் அருவருப்பானது. வயதான காமவெறியர்கள் வேண்டுமானால் வாயைப் பிளந்துகொண்டு, நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு அவர்களைப் பின்தொடரட்டும்; ஆனால், பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய அப்பாவி இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? இத்தகைய சூழலில், எச்சில் துப்புவதைத் தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்? அவள் வீதியில் நடந்து செல்லும்போது, ​​ஒன்றரை கெஜம் நீளமுள்ள தன் பாவாடையைப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டு, தூசியை வாரி இறைக்கிறாள்—அவளுக்குப் பின்னால் நடப்பது எவ்வளவு கொடுமை! அவளை முந்திச் செல்ல ஓட வேண்டும், அல்லது ஒதுங்கி வழிவிட வேண்டும்; இல்லையெனில், அவள் உன் மூக்கிலும் வாயிலும் அள்ளி அள்ளி மணலைத் திணித்துவிடுவாள். அதுவும் பட்டுத் துணி—வெறும் நாகரிகத்திற்காக, கற்கள் பதித்த தெருக்களில் பல மைல் தூரம் அதை இழுத்துக்கொண்டு நடக்கிறாள்! அவளுடைய கணவனோ செனட் சபையில் ஆண்டுக்கு ஐந்நூறு ரூபிள் மட்டுமே சம்பாதிக்கிறான்—அங்கேதான் லஞ்சப் பணம் ஒளிந்திருக்கிறது! நான் எப்போதும் எச்சில் துப்புவேன்—சத்தமாக எச்சில் துப்புவேன்—மற்றும் திட்டுவேன்.
இந்த உரையாடலை நான் ஒருவித நகைச்சுவை உணர்வுடன்—அக்காலத்தில் நான் பேசிய பாணியிலேயே—பதிவு செய்திருந்தாலும், இன்றும் என் எண்ணங்கள் அப்படியேதான் இருக்கின்றன. “இதற்காக உனக்கு எந்தச் சிக்கலும் வரவில்லையா?” என்று இளவரசர் கேட்டார். “நான் சும்மா எச்சில் துப்பிவிட்டு நகர்ந்துவிடுவேன். அவர்கள் இதைக் கவனித்தாலும், கண்டுகொள்ளாதது போல கம்பீரமாகத் தங்கள் பாதையில் தொடர்ந்து செல்வார்கள்; திரும்பிப் கூடப் பார்க்க மாட்டார்கள். ஆனால், ஒரே ஒருமுறை மட்டும் எனக்கு ஒரு பெரிய வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது—தெருவில் நீண்ட பாவாடைத் துணிகளை (ட்ரெயின்களை) இழுத்துக்கொண்டு சென்ற இரு பெண்களுடன். நான் எந்தவிதமான கெட்ட வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தவில்லை; நீண்ட பாவாடைத் துணிகளை அணிவது அருவருப்பானது என்று சத்தமாகச் சொன்னேன், அவ்வளவுதான்.”
“அப்படியா சொன்னீர்கள்?”
“நிச்சயமாக. முதலாவதாக, இது சமூக மரபுகளுக்கு எதிரானது; இரண்டாவதாக, இது தூசியைக் கிளப்புகிறது. தெரு என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானது—எனக்கோ, வேறொருவருக்கோ, அல்லது ஃபியோடோர், இவான் போன்ற யாருக்கோ—யாராக இருந்தாலும் சரி, அது பொதுவானது. இதைத்தான் நான் சுட்டிக்காட்டினேன். மேலும், பொதுவாகவே பெண்கள் பின்னால் இருந்து நடக்கும் விதம் எனக்குப் பிடிப்பதில்லை—இதையும் நான் ஒரு குறிப்பு போலச் சொன்னேன்.”
“ஐயோ நண்பரே, உங்களுக்குப் பெரிய சிக்கல் வந்திருக்கலாமே! அவர்கள் உங்களை நீதிபதி முன்னால் இழுத்துச் சென்றிருக்கலாம்!”
“அவர்களால் ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாது. புகார் அளிக்க எந்த முகாந்திரமும் இல்லை: ஒரு மனிதன் சும்மா நடந்து கொண்டே தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிறான், அவ்வளவுதான். பொது இடத்தில் தனது கருத்துகளை வெளிப்படுத்த ஒவ்வொருவருக்கும் உரிமை உண்டு. நான் பொதுப்படையாகத்தான் பேசினேன்; அவர்களைக் குறிப்பிட்டுப் பேசவில்லை. அவர்கள்தான் முதலில் என்னைத் திட்டித் தீர்த்தார்கள்; என்னைக் காட்டிலும் மோசமான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினார்கள். என்னை ‘அனுபவமற்றவன்’ என்று அழைத்தார்கள், ‘உனக்குச் சாப்பாடு கிடைக்கக்கூடாது’ என்று சொன்னார்கள், ‘நிஹிலிஸ்ட்’ (எதையும் ஏற்காதவன்) என்று முத்திரை குத்தினார்கள். என்னைக் காவலரிடம் பிடித்துக் கொடுப்போம் என்று மிரட்டினார்கள். அவர்கள் பெண்கள், பலவீனமானவர்கள் என்பதால் தான் நான் அவர்களைக் குறிவைப்பதாகவும், அவர்களுடன் ஒரு ஆண் இருந்திருந்தால் நான் பயந்து ஓடியிருப்பேன் என்றும் கூறினார்கள். நான் மிகவும் அமைதியாக, ‘என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள், நான் வேறு பக்கம் சென்றுவிடுகிறேன்’ என்று சொன்னேன்.” மேலும், அவர்களின் ஆண்களைக் கண்டு நான் பயப்படவில்லை என்பதையும், சவாலை எதிர்கொள்ளத் தயார் என்பதையும் அவர்களுக்கு நிரூபிக்க, நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தேன்—இருபது அடி இடைவெளி விட்டு—அவர்கள் வீடு வந்து சேரும் வரை அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றேன். பிறகு நான் அதன் முன்னால் நின்றுகொண்டு, அவர்களின் ஆட்கள் வருவார்களா என்று காத்திருந்தேன். சரியாக அதைத்தான் நான் செய்தேன்.
“உண்மையாவா?”
“நிச்சயமாக, அது முட்டாள்தனமான செயல்தான், ஆனால் நான் மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியில் இருந்தேன். அவர்கள் என்னை வெயிலில் மூன்று வெர்ஸ்டுக்கும் (versts) அதிகமான தூரம் இழுத்துச் சென்று, ஒரு ஒற்றை அடுக்கு மர வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றனர்—சொல்லப்போனால், அது நல்ல வசதியான வீடுதான். ஜன்னல்கள் வழியாக உள்ளே நிறைய பூக்களையும், இரண்டு கேனரி பறவைகளையும், மூன்று சிறிய நாய்க்குட்டிகளையும், சுவர்களில் பிரேம் செய்யப்பட்ட சித்திரங்களையும் என்னால் பார்க்க முடிந்தது. நான் அந்த வீட்டின் முன்னால், தெருவின் நடுவே சுமார் அரை மணி நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தேன். அவர்கள் அவ்வப்போது திருட்டுத்தனமாக வெளியே எட்டிப் பார்த்தனர், பிறகு ஜன்னல் திரைகளை இழுத்து மூடிவிட்டனர். இறுதியாக, ஒரு அதிகாரி—வயதானவர் ஒருவர்—சிறிய கதவு வழியாக வெளியே வந்தார். அவர் தூக்கத்திலிருந்து வேண்டுமென்றே எழுப்பப்பட்டது போல இருந்தார்; அவர் அணிந்திருந்தது முழுமையான வீட்டு உடை என்று சொல்ல முடியாது, ஏதோ ஒரு சாதாரண தளர்வான உடை. அவர் கைகளை முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு, வாயிற்கதவு அருகே நின்று என்னைப் பார்த்தார்—நானும் அவரைப் பார்த்தேன். அவர் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டு, மீண்டும் என்னைப் பார்த்தார்; திடீரென்று, என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். நான் அப்படியே திரும்பி அங்கிருந்து நடந்து வந்துவிட்டேன்.”
“நண்பரே, இது ஏதோ ஷில்லரின் (Schiller) நாடகத்தில் வருவது போல இருக்கிறது! எனக்கு எப்போதும் ஒரு விஷயம் விசித்திரமாகவே தோன்றுகிறது: உன்னைப் பார்த்தால் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன், கன்னங்கள் சிவந்து துடிப்பாக இருக்கிறாய், ஆனால் உனக்கு பெண்களிடம் இவ்வளவு வெறுப்பு ஏன்? உன் வயதில், ஒரு பெண் உன்னில் எந்த தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லையா? என் அன்பே, எனக்கு பதினொரு வயதாக இருந்தபோதே, என் ஆசிரியர் என்னிடம், நான் ‘கோடைகாலத் தோட்டத்தில்’ (Summer Garden) உள்ள சிலைகளை வெறித்துப் பார்ப்பதிலேயே அதிக நேரம் செலவிடுகிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார்!”
“நான் ஏதோ ஒரு ‘ஜோசஃபினை’ (பெண்ணைச்) சந்தித்துவிட்டு வந்து, அதை உன்னிடம் விவரிக்க வேண்டும் என்று நீ ஆவலாக இருக்கிறாய் போலிருக்கிறது. சரி, அதற்குத் தேவையே இல்லை.” எனக்குப் பதிமூன்று வயதாக இருந்தபோதே, நான் பெண்களின் நிர்வாணத்தை—முழுமையாகவே—பார்த்திருக்கிறேன்; அன்றிலிருந்து இன்றுவரை, எனக்கு அதை நினைத்தாலே அருவருப்புதான் தோன்றுகிறது. “உண்மையா? ஆனால், என் அன்புக் குழந்தையே, அழகான, புத்துணர்ச்சியான ஒரு பெண்ணின் உடல் ஆப்பிள் பழத்தைப் போல மணம் வீசுமே—இதில் அருவருப்புக்கு என்ன இடம் இருக்க முடியும்?”
“நான் பயின்ற பழைய உறைவிடப் பள்ளியில்—அதாவது, நான் ஜிம்னேசியத்திற்குச் செல்வதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பு, துச்சார்டின் பள்ளியில்—லாம்பெர்ட் என்று ஒரு சக மாணவன் இருந்தான். அவன் என்னை விட மூன்று வயதுக்கும் மேலானவன் என்பதால், அடிக்கடி என்னைத் துன்புறுத்துவான்; அவனுக்குப் பணிவிடை செய்யவும், அவனது காலணிகளைக் கழற்றிவிடவும் நான் வேண்டியிருந்தது. அவனது உறுதிமொழிச் சடங்கு (confirmation) நெருங்கியபோது, ​​அபே ரிகோ (Abbé Rigaud) அவனைச் சந்தித்து வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்க வந்தார்...”
...அவனது முதல் திருவிருந்துக்காக (first communion) அவனுக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தார். இருவரும் கண்ணீருடன் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டனர்; அபே ரிகோ (Abbé Rigaud) அவனைத் தன் மார்போடு மிகவும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டார், அதோடு பலவிதமான உணர்ச்சிகரமான பாவனைகளையும் வெளிப்படுத்தினார். நானும் அழுதேன், எனக்குள் ஒருவிதமான பொறாமை உணர்வு எழுந்தது. அவனது தந்தை இறந்த பிறகு அவன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான். இரண்டு ஆண்டுகள் அவனை நான் பார்க்கவில்லை—அதன்பிறகு, இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, தெருவில் அவனை எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்தித்தேன். அவன் என்னைப் பார்க்க வருவதாகச் சொன்னான். அப்போது நான் ஜிம்னாசியத்தில் (பள்ளியில்) படித்துக்கொண்டிருந்தேன், நிகோலாய் செம்யோனோவிச்சுடன் வசித்து வந்தேன். ஒரு நாள் காலை அவன் என்னிடம் வந்து, ஐந்நூறு ரூபிள்களைக் காட்டி, தன்னுடன் வருமாறு கூறினான். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் என்னை அடித்திருந்தாலும், அவனுக்கு எப்போதும் என் தேவை இருந்தது—வெறும் என் காலணிகளுக்காக மட்டுமல்ல; அவன் தன் வாழ்க்கையில் நடக்கும் அனைத்தையும் என்னிடம் பகிர்ந்துகொள்வான். தன் தாயின் பெட்டகத்திற்குத் தானே ஒரு சாவியைத் தயாரித்து, அன்றைய தினம் அதிலிருந்து அந்தப் பணத்தை எடுத்ததாக அவன் விளக்கினான். தன் தந்தைய விட்டுச் சென்ற பணம் சட்டப்படி தனக்கே சொந்தம் என்றும், அதைத் தடுத்து வைக்க அவனது தாய்க்கு உரிமை இல்லை என்றும் அவன் வாதிட்டான். மேலும், முந்தைய நாள் அபே ரிகோ அவனைச் சந்தித்து அறிவுரை கூற வந்ததாகவும் அவன் சொன்னான். அபே உள்ளே வந்து, அவனுக்கு முன்னால் நின்று, மிகுந்த அதிர்ச்சியில் இருப்பது போல நடித்து, கைகளை வானத்தை நோக்கி உயர்த்திப் புலம்பத் தொடங்கினாராம். "அதனால் நான் கத்தியை எடுத்து, அவரைக் கொன்றுவிடுவேன் என்று மிரட்டினேன்," என்று அவன் கூறினான். நாங்கள் குஸ்நெצ்கி (Kuznetsky) தெருவை நோக்கிச் சென்றோம். வழியில், தன் தாய்க்கும் அபே ரிகோவுக்கும் இடையே தொடர்பு இருப்பதை தான் கண்டுபிடித்துவிட்டதாக அவன் என்னிடம் கூறினான். ஆனால், அதைப் பற்றி அவனுக்குச் சிறிதும் கவலையில்லை என்றும், திருவிருந்து குறித்து அவர்கள் சொல்லும் அனைத்தும் வெறும் அபத்தமான பொய்கள் என்றும் அவன் கூறினான். அவன் தொடர்ந்து இதையே பேசிக்கொண்டிருக்க, எனக்குள் பயம் ஏற்பட்டது. குஸ்நெצ்கி தெருவில், அவன் ஒரு இரட்டைக்குழல் துப்பாக்கி, வேட்டையாடிய விலங்குகளைப் போடும் பை, சில தோட்டாக்கள், குதிரை ஓட்டப் பயன்படும் சாட்டை, மற்றும் ஒரு பவுண்டு மிட்டாய்களை வாங்கினான். நாங்கள் வேட்டையாடுவதற்காக நகருக்கு வெளியே சென்றிருந்தோம். வழியில், கூண்டுகளைச் சுமந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு பறவை வேட்டைக்காரனைச் சந்தித்தோம்; அவனிடமிருந்து லம்பார்ட் ஒரு கானரி பறவையை வாங்கினான். ஒரு தோப்பில், அவன் அந்தப் பறவையை விடுவித்தான்—கூண்டிலேயே இருந்ததால் அதனால் வெகுதூரம் பறக்க முடியவில்லை—பிறகு அதை நோக்கிச் சுட முயன்றான், ஆனால் குறி தவறிவிட்டது. அவன் தன் வாழ்நாளில் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தியது அதுவே முதல்முறை; துஷாரின் காலத்தில் இருந்தே அவன் ஒரு துப்பாக்கி வாங்க விரும்பிக்கொண்டிருந்தான்—நாங்கள் இருவரும் நீண்டகாலமாகவே சொந்தமாக ஒரு துப்பாக்கி வைத்திருக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்டிருந்தோம். அவன் மிகுந்த உற்சாகத்தில் மூச்சு திணறிக்கொண்டிருந்தான். அவனது தலைமுடி அடர் கருப்பாக இருந்தது; முகம் வெளுத்து, முகமூடி அணிந்தது போல ஒருவிதச் சிவப்பு நிறம் படர்ந்திருந்தது; மூக்கு நீண்டு, வளைந்திருந்தது—அப்படியே பிரெஞ்சுக்காரர்களைப் போல—பற்கள் வெண்மையாகவும், கண்கள் கருமையாகவும் இருந்தன. அவன் ஒரு நூலால் அந்தப் பறவையை ஒரு கிளையில் கட்டிவிட்டு, வெறும் இரண்டு அங்குல இடைவெளியில், மிக அருகில் வைத்துத் துப்பாக்கியின் இரண்டு குழல்களிலிருந்தும் சுட்டான்; அந்தப் பறவை சிதறி நூற்றுக்கணக்கான சிறு இறகுகளாக மாறியது. அதன் பிறகு, நாங்கள் திரும்பி வந்து, ஒரு ஹோட்டலில் அறை எடுத்து, மது அருந்திக்கொண்டே உணவருந்தினோம். அப்போது ஒரு பெண் அங்கு வந்தாள்... அவள் மிகவும் ஆடம்பரமான பச்சை நிற பட்டு உடை அணிந்திருந்தது என் நினைவில் இருக்கிறது. அப்போதுதான் நான் எல்லாவற்றையும் பார்த்தேன்... நான் உன்னிடம் சொன்ன அந்த விஷயங்களை... பிறகு, நாங்கள் தொடர்ந்து மது அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவன் அவளைக் கேலி செய்யவும், அவமதிக்கவும் தொடங்கினான். அவள் ஆடையின்றி அமர்ந்திருந்தாள்—அவன் அவளது உடையைப் பறித்துக்கொண்டான்—அவள் அவனைத் திட்டி, உடை அணிந்துகொள்ளத் தன் ஆடைகளைத் திருப்பித் தருமாறு கெஞ்சியபோது, ​​அவன் தன் கையில் இருந்த சாட்டையால் அவளது நிர்வாணத் தோள்களில் பலமாக அடிக்கத் தொடங்கினான். நான் எழுந்து, அவனது தலைமுடியைப் பிடித்து, ஒரே வேகமான அசைவில் அவனைத் தரையில் தள்ளினேன். அவன் ஒரு முள்கரண்டியை (fork) எடுத்து என் தொடையில் குத்தினான். அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு மக்கள் ஓடி வர, நான் அங்கிருந்து தப்பித்துவிட்டேன். அன்றிலிருந்து, நிர்வாணம் என்றாலே எனக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவள் மிகவும் அழகானவள். 
நான் இதைப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​இளவரசரின் முகபாவனை விளையாட்டான நிலையிலிருந்து ஆழ்ந்த துயரத்திற்கு மாறியது. 
— பாவம், என் அருமை நண்பனே! "உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் பல துயரமான நாட்கள் இருந்தன என்பதில் எனக்கு எப்போதும் உறுதியான நம்பிக்கை உண்டு."
"தயவுசெய்து, அதைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்."
"ஆனால் நீங்கள் முற்றிலும் தனிமையாக இருந்தீர்கள்—நீங்களே அதை என்னிடம் சொன்னீர்கள்—அதோடு அந்த லாம்பர்ட் என்பவனும் இருந்தான்... நீங்கள் விவரித்த அந்தச் சம்பவங்கள்: அந்த கேனரி பறவை, கண்ணீர் உங்கள் மார்பில் வழிய நடந்த உறுதிமொழிச் சடங்கு (confirmation), பிறகு, ஓராண்டு கழித்து, அவனது தாயாரைப் பற்றியும் அந்த மதகுருவைப் (abbé) பற்றியும் அவன் சொன்ன கதை... *என் அன்பே (Mon cher)*, இக்காலத்தில் குழந்தைப் பருவம் என்பதே மிகவும் அச்சமூட்டும் ஒன்றாக இருக்கிறது! பொன்னிறத் தலைமுடியும், சுருள் சுருளான முடிகளும், அப்பாவித்தனமும் கொண்ட அந்தச் சிறு உயிரினங்கள், பிரகாசமான சிரிப்புடனும் தெளிவான, ஒளிரும் கண்களுடனும் நம்முன் துள்ளித் திரியும்போது, ​​அவை கடவுளின் தூதர்களையோ அல்லது அழகான குட்டிப் பறவைகளையோ போலவே தோன்றுகின்றன; ஆனால்... என்ன சொல்வது... சில சமயங்களில், அவை வளராமலே இருந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது!"
"நீங்கள் எவ்வளவு மென்மையான இதயம் கொண்டவர், இளவரசே! உங்களுக்குச் சொந்தமாகவே குழந்தைகள் இருப்பது போலப் பேசுகிறீர்கள்—உண்மையில் உங்களுக்குக் குழந்தைகளே இல்லை, இனி இருக்கப்போவதும் இல்லை!"
"*ஆச்சரியம்! (Tiens!)*" —அவரது முகபாவனை சட்டென்று மாறியது— "அலெக்ஸாண்ட்ரா பெட்ரோவ்னா கூட இதையேதான் சொன்னார்—சமீபத்தில்தான், *ஹி-ஹி*! அலெக்ஸாண்ட்ரா பெட்ரோவ்னா சினிட்ஸ்காயா—மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு நீங்கள் அவரை இங்கே சந்தித்திருக்கலாம்—அவர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? நான் சாதாரணமாக, ஒரு வேடிக்கையான தொனியில், 'இப்போது நான் திருமணம் செய்துகொண்டால், குழந்தைகள் இருக்கமாட்டார்கள் என்ற நிம்மதியாவது எனக்குக் கிடைக்கும்' என்று சொன்னேன். அதற்கு அவர் திடீரென்று, மிகுந்த கசப்புடன், 'அதற்கு நேர்மாறாக! உங்களைப் போன்றவர்களுக்குத்தான் குழந்தைகள் பிறக்கும்—நிச்சயமாகப் பிறக்கும்! முதல் ஆண்டிலிருந்தே குழந்தைகள் வரத் தொடங்கிவிடுவார்கள், பாருங்கள்!' என்று கூறினார். *ஹி-ஹி!* ஏனோ தெரியவில்லை, நான் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறேன் என்று எல்லோரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்! எப்படியிருந்தாலும், அவர் சொன்னதில் ஒரு குத்தல் இருந்தாலும், அது மிகவும் புத்திசாலித்தனமான கருத்துதான், இல்லையா?"
"புத்திசாலித்தனமான கருத்துதான்—ஆனால், அது காயப்படுத்தக்கூடியது." “சரி, *cher enfant* (அன்புக் குழந்தையே), எவர் சொல்வதைக் கண்டும் நாம் கோபப்படக் கூடாது. மனிதர்களிடம் நான் மிகவும் மதிப்பளிப்பது அவர்களின் அறிவுக்கூர்மையைத்தான்—இந்தக் குணம் இன்று மறைந்து கொண்டே வருகிறது—எனவே, அலெக்ஸாண்ட்ரா பெட்ரோவ்னா என்ன சொல்கிறாள் என்பது அவ்வளவு முக்கியமான விஷயமா?”
“என்ன சொன்னீர்கள்? என்ன சொன்னீர்கள்?” என்று நான் அவரிடம் மீண்டும் கேட்டேன். “‘எவர் சொல்வதைக் கண்டும் கோபப்படக் கூடாது’—மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள்! எல்லாரும் கவனத்திற்கு உரியவர்கள் அல்ல—இது ஒரு அருமையான விதி! எனக்கு இதுதான் தேவைப்பட்டது. இதை நான் குறித்து வைத்துக்கொள்ளப் போகிறேன். இளவரசே, சில சமயங்களில் நீங்கள் மிகவும் ரசிக்கும்படியான விஷயங்களைச் சொல்கிறீர்கள்!”
@
...விஷயங்கள்.
அவரது முகம் முழுவதுமாகப் பிரகாசித்தது.
"அப்படித்தானே? என் அன்புக் குழந்தையே, உண்மையான அறிவுக்கூர்மை மறைந்து கொண்டிருக்கிறது—நாளுக்கு நாள் அது இன்னும் குறைந்து கொண்டே போகிறது. ஏ, மை... பெண்களை உண்மையில் புரிந்துகொண்டவன் நான் ஒருவன் மட்டும்தான்! என்னை நம்பு, ஒரு பெண்ணின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும்—அவள் என்னதான் போதித்தாலும் சரி—தன்னை ஒருவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற இடைவிடாத தேடல்தான்... ஒரு வகையில் சொன்னால், அடிபணிவதற்கான தாகம். என் வார்த்தையைக் குறித்து வைத்துக்கொள்: இதில் விதிவிலக்கு என்று எதுவுமே இல்லை."
"முற்றிலும் உண்மை—அற்புதம்!" என்று நான் உற்சாகத்துடன் கூறினேன். வேறு சமயத்தில் இருந்திருந்தால், இதைப் பற்றி ஒரு தத்துவ விவாதத்தைத் தொடங்கியிருப்போம்—அது ஒரு மணிநேரம் கூட நீடித்திருக்கலாம். ஆனால், திடீரென்று எனக்குள் ஒரு கூர்மையான உணர்வு ஏற்பட்டது, என் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்து போனது. அவரது அந்தச் சுவாரஸ்யமான கருத்தைப் பாராட்டியதன் மூலம், நான் அவரிடம் பணத்திற்காகச் சலுகை தேடுகிறேன் என்று அர்த்தமாகிவிடுமோ என்று தோன்றியது—நான் பணம் கேட்கும் தருணத்தில், அவர் நிச்சயமாக அப்படித்தான் நினைப்பார் என்பதும் எனக்குப் புரிந்தது. இதை நான் இப்போது வேண்டுமென்றே குறிப்பிடுகிறேன்.
"இளவரசே, உங்களிடம் மிகவும் மரியாதையுடன் ஒன்றைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்—இந்த மாதத்திற்கு நீங்கள் எனக்குத் தர வேண்டிய ஐம்பது ரூபிள்களை இப்போதே கொடுத்துவிடுங்கள்," என்று ஒரே மூச்சில், சற்று முரட்டுத்தனமான எரிச்சலுடன் கேட்டுவிட்டேன்.
எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அந்தக் காலைப் பொழுதின் ஒவ்வொரு சிறு விவரமும் என் நினைவில் உள்ளது—மிகவும் மோசமான, அதே சமயம் எந்தவித அலங்காரமும் இல்லாத, கசப்பான உண்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சூழல் அங்கு உருவானது. முதலில் அவருக்கு நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று புரியவில்லை; நான் எந்தப் பணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறேன் என்று தெரியாமல், நீண்ட நேரம் என்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு நான் சம்பளம் பெறுகிறேன் என்ற எண்ணமே இருந்திருக்கவில்லை—உண்மையில், எதற்காகச் சம்பளம்? பிறகு அவர், தான் அதை மறந்துவிட்டதாகக் கூறினார்; நான் எதைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்று புரிந்துகொண்டதும், அவசரமாக ஐம்பது ரூபிள்களை எடுக்க முயன்றார்—அந்த அவசரத்தில் அவர் முகமும் சிவந்து போனது. நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட நான், எழுந்து நின்று, அந்தப் பணத்தை என்னால் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று உறுதியாகக் கூறினேன். எனக்குச் சம்பளம் என்று சொல்லப்பட்டது ஒருவேளை தவறுதலாக இருந்திருக்கலாம், அல்லது நான் இந்தப் பணியை மறுத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகச் சொல்லப்பட்ட ஒரு தந்திரமாக இருந்திருக்கலாம் என்று சொன்னேன். எந்தவிதமான உண்மையான வேலையும் செய்யாத நிலையில், அதற்கான ஊதியத்தைப் பெறுவதற்கு நான் தகுதியற்றவள் என்பதை இப்போது தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டதாகக் கூறினேன். இதைக் கேட்டு இளவரசர் பதற்றமடைந்து, நான் உண்மையில் நிறைய வேலை செய்ததாகவும், இன்னும் அதிகமாகச் செய்யப்போவதாகவும் வாதிடத் தொடங்கினார். ஐம்பது ரூபிள் என்பது மிகச் சொற்பமான தொகை என்றும், தனக்குக் கடமை இருப்பதால் இன்னும் கூடுதலாகவே வழங்க வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார். தாத்யானா பாவ்லோவ்னாவிடம் அவரேதான் நிபந்தனைகளைப் பேசி முடித்திருந்தாராம், ஆனால் அதை "மன்னிக்க முடியாத வகையில்" மறந்துவிட்டாராம்! எனக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது; இரண்டு இளம் பெண்களை அவர்களின் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றது போன்ற அவதூறான அல்லது கேலிக்குரிய நிகழ்வுகளை விவரித்ததற்காக ஊதியம் பெறுவது எனக்கு அவமானமாகத் தோன்றியது. அவரை மகிழ்விப்பதற்காக நான் பணியமர்த்தப்படவில்லை, உண்மையான வேலை செய்வதற்காகவே நியமிக்கப்பட்டேன். வேலை என்று எதுவும் இல்லையென்றால், இந்த ஏற்பாட்டையே முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டேன். என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவர் இவ்வளவு தூரம் பயந்துபோவார் என்று நான் கற்பனை கூடச் செய்து பார்த்ததில்லை! இறுதியில், நான் மறுப்பதைக் கைவிட, அவர் அந்த ஐம்பது ரூபிளை என் கைகளில் திணித்துவிட்டார்—அதை நான் பெற்றுக்கொண்டதை நினைத்தாலே இப்போதும் எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது! இந்த உலகில், எல்லாமே ஏதோ ஒரு இழிவான செயலில் தான் முடிகின்றன; எல்லாவற்றையும் விட மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தப் பணத்திற்கு நான் முழுமையாகத் தகுதியானவள் என்று அவர் என்னை நம்ப வைத்துவிட்டார்—அல்லது கிட்டத்தட்ட நம்ப வைத்துவிட்டார்! நான் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக அவரை நம்பினேன்! அதுமட்டுமின்றி, அந்தப் பணத்தை வாங்காமல் இருப்பது சாத்தியமே இல்லை என்பது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது.
— "அன்பே, என் அருமை குழந்தையே!" — என்று அவர் கூச்சலிட்டபடி என்னைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டார் (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கே அழுகை வந்துவிட்டது—ஏன் என்று தெரியவில்லை—இருப்பினும் நான் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன்; இப்போது இதைப் எழுதும்போதும் கூட, என் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்து போவதை உணர்கிறேன்). — "என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, நீங்கள் எனக்கு ஒரு உறவினரைப் போல ஆகிவிட்டீர்கள்; கடந்த ஒரு மாதத்தில், நீங்கள் என் இதயத்தின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிட்டீர்கள்! இந்த 'உயர்தரச் சமூகம்' (high society) என்று சொல்லப்படுபவற்றில், வெறும் 'உயர்தரச் சமூகம்' மட்டுமே இருக்கிறது— அதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை!" கதேரினா நிகோலாயெவ்னா [அவரது மகள்] ஒரு புத்திசாலிப் பெண், அவளை நினைத்து நான் பெருமைப்படுகிறேன். ஆனால், அவள் அடிக்கடி—மிகவும் அடிக்கடி, என் அன்பே—என் மனதைப் புண்படுத்துகிறாள்... பிறகு, பெயர் தினங்களை முன்னிட்டு என்னைப் பார்க்க வரும் அந்த இளம் பெண்கள் (*elles sont charmantes* - அவர்கள் மிகவும் அழகானவர்கள்) மற்றும் அவர்களது தாய்மார்களைச் சொல்ல வேண்டும்—அவர்கள் தங்கள் தையல் வேலைக்கான துணிகளைத் தவிர வேறெதையும் கொண்டு வருவதில்லை; சொல்லிக்கொள்ளும்படி சுவாரஸ்யமான விஷயம் எதுவும் அவர்களிடம் இருப்பதில்லை. அறுபது தலையணைகளை மூடும் அளவுக்கு அவர்களது தையல் வேலைத் துணிகள் என்னிடம் குவிந்துவிட்டன—அனைத்திலும் நாய்களும் மான்களும்தான்! அவர்கள் மீது எனக்கு ஒருவிதப் பாசம் உண்டுதான், ஆனால் உன்னைப் பொறுத்தவரை, நீ ஏதோ என் குடும்பத்தில் ஒருவனைப் போல—மகனாக அல்ல, ஒரு சகோதரனாகத் தோன்றுகிறாய். நீ எனக்கு மறுப்பு தெரிவித்துப் பேசுவது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; நீ ஒரு இலக்கியவாதி, புத்தகங்கள் வாசித்தவன், எதையும் ரசிக்கத் தெரிந்தவன்...
— நான் எதையும் வாசித்ததில்லை, இலக்கியவாதியும் அல்ல. கையில் கிடைத்ததை ஏதோ மேலோட்டமாக வாசித்தேன் அவ்வளவுதான்; கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக நான் எதையும் வாசிக்கவில்லை—வாசிக்கப்போவதும் இல்லை.
— ஏன்?
— எனக்கு வேறு இலக்குகள் இருக்கின்றன.
— அன்பே... உன் வாழ்நாளின் இறுதியில், நான் இப்போது சொல்வதையே நீயும் சொல்ல நேரிட்டால் அது எவ்வளவு வருத்தமான விஷயம்! *je sais tout, mais je ne sais rien de bon* [எனக்கு எல்லாம் தெரியும், ஆனால் பயனுள்ள எதுவுமே தெரியாது]. நான் ஏன் இந்த உலகில் வாழ்ந்தேன் என்றே எனக்குப் புரியவில்லை! ஆனால்... உனக்கு நான் நிறையக் கடன்பட்டுள்ளேன்... சொல்லப்போனால், நான் உன்னிடம்...
அவர் பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்தினார்; உணர்ச்சிவசப்பட்டு, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். இத்தகைய உணர்ச்சிப் பெருக்கெடுப்புகள்—இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த காரணங்களால், எப்போது வேண்டுமானாலும் அவருக்கு ஏற்படலாம்—ஏற்படும்போது, ​​அவர் சில கணங்களுக்குத் தன் உணர்வுகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிடுவார். ...இருப்பினும், விரைவில் அவர் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிவிடுவார், எனவே இதனால் அவருக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது. நாங்கள் ஒரு நிமிடம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தோம். அவரது தடித்த கீழ் உதடு அப்படியே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது... என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்திய விஷயம் என்னவென்றால், அவர் திடீரென்று தனது மகளைப் பற்றிப் பேசியதுதான்—அதுவும் மிகுந்த வெளிப்படைத்தன்மையுடன்! இயல்பாகவே, அவர் உடல்நலமின்றி இருந்ததால்தான் அப்படி நடந்திருக்கும் என்று நான் கருதினேன்.
“அன்புக் குழந்தையே, நான் உன்னை ஒருமையில் அழைப்பதில்—அதாவது ‘tu’ (நீ) என்று குறிப்பிடுவதில்—உனக்கு ஆட்சேபனை ஏதுமில்லைதானே?” என்று அவர் திடீரென்று கேட்டுவிட்டார்.
“அதற்கென்ன, தாராளமாக அழைக்கலாம். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஆரம்பத்தில்—முதல் சில முறை...”
@

...எனக்குச் சற்று மனவருத்தமாக இருந்தது; பதிலுக்கு நானும் அவரை ஒருமையில் ("நீ" என்று) விளிக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், அது எவ்வளவு முட்டாள்தனமான செயல் என்று உணர்ந்துகொண்டேன்—ஏனெனில், அவர் என்னை அவமானப்படுத்தும் நோக்கத்துடன்தானே என்னிடம் ஒருமையில் பேசுகிறார்? 
அவர் இதைக் கவனிக்கவில்லை; தான் கேட்ட கேள்வியையே மறந்துவிட்டிருந்தார். 
"சரி, அப்பா எப்படி இருக்கிறார்?" என்று கேட்டார்; ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் என்னை உற்று நோக்கினார். 
நான் திடுக்கிட்டேன். முதலாவதாக, அவர் வெர்சிலோவை "என் அப்பா" என்று குறிப்பிட்டார்—என் முன்னிலையில் அவர் ஒருபோதும் இப்படிச் சொன்னதில்லை. இரண்டாவதாக, வெர்சிலோவைப் பற்றி அவர் பேச்சையே எடுத்ததில்லை; இதுவும் இதுவரை நடந்ததில்லை. 
"பணம் ஏதுமின்றி, மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் அமர்ந்திருக்கிறார்," என்று சுருக்கமாகப் பதிலளித்தேன்; ஆனால், உள்ளுக்குள் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. 
"ஆமாம், பணத்தைப் பற்றித்தான் கேட்கிறேன். இன்று மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் அவர்களின் வழக்கு விசாரணைக்கு வருகிறது. இளவரசர் செரியோஷா என்ன செய்தி கொண்டு வருகிறார் என்று காத்திருக்கிறேன். நீதிமன்றத்திலிருந்து நேராக இங்கே வருவதாகச் சொல்லியிருந்தார். அவர்களின் எதிர்காலமே இதில் அடங்கியிருக்கிறது—அறுபது அல்லது எண்பதாயிரம் ரூபிள் விஷயம்! நான் எப்போதும் ஆண்ட்ரி பெட்ரோவிச் [அதாவது வெர்சிலோவ்] நலனையே விரும்பியிருக்கிறேன். அவரே வெற்றி பெறுவார் என்று தோன்றுகிறது; இளவரசர்களுக்கு ஒன்றும் கிடைக்காது. சட்டத்தின் விசித்திரம் பாருங்கள்!" 
"இன்றா? நீதிமன்றத்திலா?" என்று வியப்புடன் கேட்டேன். 
வெர்சிலோவ் இதைப் பற்றி என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லையே என்ற எண்ணம் என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. "அப்படியானால், அவர் அம்மாவிடமும் சொல்லவில்லை—ஒருவேளை யாரிடமுமே சொல்லவில்லையோ?" என்று சட்டென்று புரிந்துகொண்டேன். "என்ன ஒரு மனிதர்!" 
"இருங்க... இளவரசர் சோகோல்ஸ்கி செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில்தான் இருக்கிறாரா?" என்று திடீரென்று ஒரு கேள்வி என் மனதில் தோன்றியது. 
"நேற்றே வந்துவிட்டார். பெர்லினிலிருந்து நேரடியாக, இந்த ஒரு நாளுக்காகவே வந்திருக்கிறார்." 
இதுவும் எனக்கு மிக முக்கியமான செய்தியாக இருந்தது. "அப்படியானால் அவர் இன்று இங்கே வருகிறார்—அதே மனிதர், யாருடைய முகத்தில் இவர் அறைந்தாரோ, அவரே வருகிறார்!" “சரி, அப்படியானால்,” இளவரசரின் முகபாவனை திடீரென மாறியது, “அவர் இன்னும் கடவுளைப் பற்றிப் போதித்துக் கொண்டிருக்கிறாரா? அதுமட்டுமல்லாமல்... இன்னும் அந்த இளம் பெண்களை—சொல்லப்போனால், இன்னும் பருவமடையாத சிறுமிகளை—துரத்திக் கொண்டிருக்கிறாரா? ஹே-ஹே! இதற்கிடையில் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது போலிருக்கிறதே... ஹே-ஹே!”
“யார் போதிக்கிறார்கள்? யார் இளம் பெண்களைத் துரத்துகிறார்கள்?”
“ஆண்ட்ரே பெட்ரோவிச் தான்! நம்ப முடிகிறதா? அந்த நாட்களில் அவர் எங்களை விடாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பார்—நாங்கள் என்ன சாப்பிடுகிறோம், என்ன நினைக்கிறோம் என்று தெரிந்துகொள்ள மிகவும் பிடிவாதமாக இருப்பார். எங்களை பயமுறுத்தி, ‘தூய்மைப்படுத்த’ முயற்சிப்பார்: ‘நீங்கள் மதப்பற்றுள்ளவர்கள் என்றால், ஏன் துறவியாக மாறக்கூடாது?’ என்று கேட்பார். கிட்டத்தட்ட இதையேதான் அவர் வலியுறுத்தினார். என்ன விசித்திரமான எண்ணம் இது! அவர் சொல்வது சரியாகவே இருந்தாலும், இது கொஞ்சம் அதிகப்படியான கண்டிப்பு அல்லவா? குறிப்பாக, என்னிடம்—எல்லோரையும் விட்டுவிட்டு என்னிடம் மட்டும்—‘இறுதித் தீர்ப்பு’ (Last Judgment) பற்றிப் பேசி என்னை மிகவும் பயமுறுத்துவார்.”
“நான் அவருடன் ஒரு மாதமாகத் தங்கியிருக்கிறேன், ஆனால் அப்படி எதையும் நான் கவனிக்கவில்லையே,” என்று நான் கூர்ந்து கவனித்தபடி பதிலளித்தேன். அவர் இன்னும் தன் சுயநினைவுக்குத் திரும்பாமல், அர்த்தமற்ற விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருப்பது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது.
“அவர் இப்போது இதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை, அவ்வளவுதான்—ஆனால் என்னை நம்புங்கள், அவர் இன்னும் அப்படியேதான் இருக்கிறார். அவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அறிவுக்கூர்மை மிக்கவர், ஆழ்ந்த புலமையும் கொண்டவர்—ஆனால், அவருடைய மனநிலை சரியாகத்தான் இருக்கிறதா? இவை அனைத்தும் அவர் வெளிநாட்டில் மூன்று ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து திரும்பிய பிறகுதான் தொடங்கின. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது என்னை மிகவும் நிலைகுலையச் செய்தது... அனைவரையும் நிலைகுலையச் செய்தது... நான் கடவுளை நேசிக்கிறேன்... என்னால் முடிந்தவரை நான் நம்புகிறேன்—ஆனால்... அந்த நாட்களில், எனக்குக் கடும் கோபம் வந்துவிட்டது.” ஒப்புக்கொள்கிறேன், நான் ஒருவேளை சற்று அலட்சியமான அணுகுமுறையைக் கையாண்டிருக்கலாம்; ஆனால், அதை நான் வேண்டுமென்றேதான் செய்தேன்—அவர் மீது இருந்த மிகுந்த எரிச்சலினால் அப்படிச் செய்தேன். மேலும், நான் எழுப்பிய ஆட்சேபனையின் மையம், காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே இருந்து வரும் மிக முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்றாக இருந்தது: "ஒரு பரம்பொருள் இருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்," என்று அவரிடம் கேட்டேன், "அவர் படைப்பு முழுவதிலும் ஒரு திரவம் போலவோ அல்லது ஏதோ ஒரு பொருளாகவோ பரவியிருக்கும் ஒரு ஆற்றலாக இல்லாமல், ஒரு தனிப்பட்ட நபராக இருக்கிறார் என்றால்—அவர் எங்கே வசிக்கிறார் என்று சொல்ல முடியுமா?" இது ஒரு முட்டாள்தனமான கேள்விதான், சந்தேகமில்லை—ஆனால், இத்தகைய ஆட்சேபனைகள் அனைத்தும் இறுதியில் ஒரே விஷயத்திற்குத்தான் வந்து சேருகின்றன. ஒரு 'இருப்பிடம்'—அது மிக முக்கியமான விஷயம் அல்லவா! அவர் மிகுந்த கோபமடைந்தார். கடைசியில் அவர் கத்தோலிக்க மதத்திற்கு மாறிவிட்டார், தெரியுமா?
— அந்த யோசனையைப் பற்றி நானும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அது நிச்சயமாக அர்த்தமற்ற ஒன்று.
— புனிதமான அனைத்தின் மீதும் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், இது உண்மைதான். அவரை நன்றாக உற்றுப் பாருங்கள்... அவர் மாறிவிட்டார் என்று நீங்கள் சொல்லலாம், ஆனால் அன்று—அவர் எங்களை எவ்வளவு துன்புறுத்தினார் தெரியுமா! நம்ப முடிகிறதா, அவர் தன்னை ஒரு புனிதரைப் போலக் காட்டிக்கொண்டார்; பிற்காலத்தில் அவருடைய 'புனித எச்சங்கள்' (relics) வெளிப்படப்போவது போல நடந்துகொண்டார்! எங்களுடைய நடத்தையைப் பற்றி கூட அவர் கணக்குக் கேட்டார்—உண்மையாகவே, அவர் அப்படிச் செய்தார்! புனித எச்சங்களா! கற்பனை செய்து பாருங்கள்! ஒரு துறவியோ அல்லது தனிமையில் வாழ்பவரோ என்றால் பரவாயில்லை—ஆனால், கோட் சூட் அணிந்து, முற்றிலும் சாதாரண வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதருக்கு... திடீரென்று அவருடைய 'புனித எச்சங்கள்' வெளிப்படுமாம்! உலகியல் வாழ்க்கையில் இருப்பவருக்கு இது ஒரு விசித்திரமான லட்சியம்—மிகவும் விசித்திரமான விருப்பம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நான் இதைத் தவறென்று சொல்லவில்லை—இது புனிதமான விஷயங்களைப் பற்றியது, எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்... இது 'தெரியாத ஒன்று' (inconnu) சார்ந்த விஷயம், ஆனால் உலகியல் வாழ்க்கையில் இருப்பவருக்கு இது முற்றிலும் பொருத்தமற்றது. ஒருவேளை எனக்கு அப்படி நடந்தால்—அல்லது யாராவது என்னிடம் இப்படிச் சொன்னால்—நிச்சயமாக நான் அதை மறுத்துவிடுவேன். கற்பனை செய்து பாருங்கள்: நான் இன்று கிளப்பில் இரவு உணவு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன், திடீரென்று—'சட்டென்று'—என்னுடைய புனித எச்சங்கள் வெளிப்படுகின்றன என்று வைத்துக்கொள்வோம்! ஊருக்கே நான் கேலிப் பொருளாகிவிடுவேன் அல்லவா! அப்பொழுதே, அங்கேயே வைத்து, இவை அனைத்தையும் அவரிடம் விளக்கிக் கூறினேன்...
அவர் மனவருத்தத்தின் அடையாளமாகச் சங்கிலிகளை அணிந்திருந்தார். எனக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.
“அந்தச் சங்கிலிகளை நீங்களே நேரில் பார்த்தீர்களா?”
“நான் நேரில் பார்க்கவில்லை, ஆனால்...”
“அப்படியானால் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: இது அனைத்தும் பொய்—எதிரிகள் பின்னிய இழிவான சூழ்ச்சி வலை, அவதூறு! இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒரே ஒரு எதிரிதான் இதற்குப் பின்னால் இருக்கிறார்—அவர் மிகவும் மனிதாபிமானமற்றவர். உண்மையைச் சொன்னால், உங்களுக்கு ஒரே ஒரு எதிரிதான் இருக்கிறார்—அது உங்கள் சொந்த மகளே!”
இளவரசர், இதைக் கேட்டுச் சீறினார்.
“என் அன்புக்குரியவரே, நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—இல்லை, வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—இனிமேல் இந்த இழிவான விவகாரத்தில் என் மகளின் பெயரை ஒருபோதும் குறிப்பிடாதீர்கள்.”
நான் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தேன். அவர் மிகுந்த ஆவேசத்தில் இருந்தார்; அவரது தாடை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
*என்னவொரு இழிவான கதை!*... என்னால் இதை நம்ப முடியவில்லை—நம்பவும் விரும்பவில்லை—ஆனால்... அவர்கள் என்னிடம், "நம்பு, நம்பு!" என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள். நான்...
அப்போது, ​​ஒரு பணியாள் உள்ளே வந்து விருந்தினர்கள் வந்திருப்பதாக அறிவித்தான்; நான் மீண்டும் என் நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தேன்.

IV.

இரு பெண்கள் உள்ளே வந்தனர்—இருவருமே இளம் வயதுடையவர்கள், திருமணமாகாதவர்கள். அவர்களில் ஒருவர், இளவரசரின் மறைந்த மனைவியின் உறவினரின் வளர்ப்பு மகள்—அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒரு உறவுமுறை; இளவரசர் இவளைத் தன் பொறுப்பில் வளர்த்து வந்தார், இவளுக்கென ஒரு சீதனத்தையும் ஒதுக்கி வைத்திருந்தார். மேலும் (பின்னாளில் தேவைப்படலாம் என்பதால் குறிப்பிடுகிறேன்), இவளுக்குச் சொந்தமாகவே கொஞ்சம் பணமும் இருந்தது. இரண்டாவது பெண், வெர்சிலோவின் மகளான அன்னா ஆந்திரேயெவ்னா வெர்சிலோவா—என்னை விட மூன்று வயது மூத்தவள்—இவள் தன் சகோதரனுடன் ஃபனாரியோடோவ் குடும்பத்தாரிடம் வசித்து வந்தாள். இதற்கு முன்பு இவளை நான் ஒருமுறை மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன், அதுவும் தெருவில் தற்செயலாகக் கடந்து சென்றபோதுதான். இவளுடைய சகோதரனையும் மாஸ்கோவில் ஒருமுறை சுருக்கமாகச் சந்தித்திருக்கிறேன் (வாய்ப்பு கிடைத்தால் இதைப் பற்றிப் பிறகு சொல்லலாம்—உண்மையைச் சொன்னால், இது அவ்வளவு முக்கியமான விஷயமும் அல்ல). சிறுவயதிலிருந்தே, இந்த அன்னா ஆந்திரேயெவ்னா இளவரசருக்கு மிகவும் பிடித்தமானவளாக இருந்தாள் (வெர்சிலோவிற்கும் இளவரசருக்கும் இடையிலான பழக்கம் மிக நீண்ட காலத்திற்கு முந்தையது). சற்று முன்பு நடந்த சம்பவத்தால் நான் மிகுந்த குழப்பத்தில் இருந்தேன்; அதனால் அவர்கள் உள்ளே வந்தபோது நான் எழுந்து நிற்கவே இல்லை—இளவரசர் அவர்களை வரவேற்பதற்காக எழுந்து நின்றபோதும் கூட! பிறகு, இவ்வளவு நேரம் கழித்து எழுந்து நிற்பது விசித்திரமாக இருக்குமோ என்று கருதி, நான் இருந்த இடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மூன்று நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் இளவரசர் என் மீது கடுமையாகக் கத்தினார் என்பது என்னை நிலைகுலையச் செய்திருந்தது; அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்ல வேண்டுமா அல்லது அங்கேயே இருக்க வேண்டுமா என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், அந்த முதியவர், எப்போதும் போல, நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாக மறந்துவிட்டார்; அந்த இளம் பெண்களைக் கண்டதும் அவர் முகம் மலர்ந்தது, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டார். அவர்கள் உள்ளே நுழைவதற்குச் சற்று முன்பு, அவனது முகபாவனை சட்டென்று மாறியது. என்னைப் பார்த்து மர்மமான முறையில் கண்ணடித்தபடி, அவன் மெதுவாகக் கிசுகிசுத்தான்:
“ஒலிம்பியாடாவை நன்றாகக் கவனி—உற்றுப் பார், இன்னும் கூர்ந்து கவனி... இதைப் பற்றி நான் பிறகு சொல்கிறேன்...”
நான் அவளைக் கூர்ந்து கவனித்தேன், ஆனால் குறிப்பிடத்தக்கதாக எதுவும் தென்படவில்லை: அவள் நடுத்தர உயரமும், சற்று பருத்த உடலமைப்பும், மிகச் சிவந்த கன்னங்களும் கொண்ட ஒரு இளம் பெண். அவளது முகம் பார்ப்பதற்கு மிகவும் இனிமையாக இருந்தது—பொருள்வாதிகளை (materialists) ஈர்க்கக்கூடிய வகை முகம் அது. அதில் ஒருவித கனிவு தெரிந்தது, அதே சமயம் ஏதோ ஒரு சூழ்ச்சியான சாயலும் மறைந்திருந்தது. அவளை அறிவாளி என்று சொல்ல முடியாது—உயர்ந்த அர்த்தத்தில் சொல்லப்போனால், அவளது கண்களில் ஒருவித தந்திரம் வெளிப்பட்டது. அவளுக்கு அதிகபட்சம் பத்தொன்பது வயதுதான் இருக்கும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவளிடம் விசேஷமாக எதுவுமில்லை. எங்கள் பள்ளியில் (ஜிம்னாசியத்தில்) நாங்கள் அவளை ஒரு “தலையணை” என்று அழைத்திருப்போம். (நான் இவ்வளவு விரிவாக விவரிப்பதற்குக் காரணம், பிற்காலத்தில் இது தேவைப்படும் என்பதால் தான்.) உண்மையில், இதுவரை நான் விவரித்த அனைத்தும்—தேவையற்ற விவரங்கள் போலத் தோன்றினாலும்—எதிர்கால நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையவை, அப்போது அவை பயன்படும். எல்லாமே காலப்போக்கில் தகுந்த இடத்தில் பொருந்திவிடும்; இந்த விவரங்களைத் தவிர்த்திருக்க முடியாது—ஒருவேளை இது உங்களுக்குச் சலிப்பைத் தருகிறது என்றால், தயவுசெய்து இதைப் படிக்காதீர்கள்.
வெர்சிலோவின் மகள் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நபர். அவள் உயரமாக இருந்தாள்—ஒருவேளை சற்று மெலிந்தே இருந்தாள் என்று சொல்லலாம்—நீளமான, மிகவும் வெளிறிய முகம்; அதற்கு மாறாக அடர்த்தியான கருங்கூந்தல். அவளது கண்கள் பெரியதாகவும் கருமையாகவும், ஆழ்ந்த பார்வையுடனும் இருந்தன; இதழ்கள் சிறியதாகவும், அடர் சிவப்பு நிறத்திலும், வாய் புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்தன. அவளது நடை எனக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்தாத முதல் பெண் இவள்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவள் மிகவும் மெலிந்த உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகபாவனை கனிவானது என்று சொல்ல முடியாது, மாறாக ஒரு தீவிரத்தன்மை இருந்தது; அவளுக்கு இருபத்திரண்டு வயது. வெர்சிலோவுடன் அவளுக்கு உடல் ரீதியான ஒற்றுமை ஏதுமில்லை என்றாலும், ஏதோ ஒரு அதிசயமான விதத்தில், அவளது முகபாவனையில் அவருடன் ஒரு வியக்கத்தக்க ஒற்றுமை இருந்தது. அவள் அழகானவளா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; அது அவரவர் ரசனையைப் பொறுத்தது. இரு பெண்களுமே மிகவும் எளிமையான உடைகளை அணிந்திருந்தனர்—அதைப் பற்றி விவரிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. வெர்சிலோவாவிடமிருந்து ஏதேனும் ஒரு பார்டியோ அல்லது சைகையோ வந்து என்னை உடனே புண்படுத்திவிடுமோ என்று நான் எச்சரிக்கையாக இருந்தேன்—ஏனெனில், அவளுடைய சகோதரன் மாஸ்கோவில் நாங்கள் முதன்முதலில் சந்தித்தபோதே என்னை அவமதித்திருந்தான். அவள் என்னைப் பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டிருக்க வாய்ப்பில்லை, ஆனால் நான் இளவரசரை அடிக்கடி சந்திப்பவன் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கவே செய்யும். இளவரசர் செய்யும் எந்தவொரு காரியமும்—அல்லது செய்யத் திட்டமிடும் காரியமும்—அவரது உறவினர்கள் மற்றும் அவரிடமிருந்து ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்க்கும் நபர்கள் மத்தியில் பெரும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும்; அது ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகவே மாறிவிடும். குறிப்பாக, என் மீது அவர் திடீரென காட்டிய அதீத விருப்பம், இந்த ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகரித்திருந்தது. அன்னா ஆந்திரேயெவ்னாவின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி இளவரசர் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார் என்பதையும், அவளுக்கு ஒரு கணவனைத் தேடும் முயற்சியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தார் என்பதையும் நான் நன்கு அறிவேன். ஆனால், வெர்சிலோவாவிற்கு ஒரு பொருத்தமான மணமகனைக் கண்டறிவது என்பது, நாள் முழுவதும் தையல் வேலைகளில் (எம்பிராய்டரி) பொழுதைக் கழிக்கும் மற்ற இளம் பெண்களுக்கு மணமகனைத் தேடுவதை விட மிகவும் கடினமான காரியமாகும்.
திடீரென்று, இளவரசரின் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கி, அவரிடம் சில கலகலப்பான, மகிழ்ச்சியான வார்த்தைகளைப் பரிமாறிக்கொண்ட பிறகு, வெர்சிலோவா மிகுந்த ஆர்வத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள். நான் அவளையே கவனித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த அவள், சட்டென்று புன்னகைத்து எனக்கு வணக்கம் செலுத்தினாள். அவள் அப்போதுதான் அங்கு வந்திருந்தாள் என்பதால், அந்த வணக்கம் ஒருவேளை உள்ளே நுழைந்ததற்கான பொதுவான வரவேற்பாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், அவளுடைய புன்னகை மிகவும் கனிவாகவும், திட்டமிட்டே செய்யப்பட்டது போலவும் இருந்தது. அந்த தருணத்தில் எனக்குள் ஒருவிதமான இனிமையான உணர்வு ஏற்பட்டது. "இவர்தான்... இவர்தான் என் அன்புக்குரிய இளம் நண்பர், ஆர்காதி ஆந்திரேயெவிச் டொல்..." என்று இளவரசர் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார். அவள் எனக்கு வணக்கம் செலுத்தியபோது நான் அமர்ந்திருந்ததைக் கவனித்த அவர், பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்திக்கொண்டார்; ஒருவேளை, என்னை அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதில் (உண்மையில், ஒரு சகோதரனை அவனது சகோதரிக்கே அறிமுகப்படுத்துவது போலாகிவிடும் என்பதால்) அவர் சங்கடப்பட்டிருக்கலாம். அந்தப் பெண்மணியும் எனக்கு வணக்கம் செலுத்தினார்; ஆனால், நான் முட்டாள்தனமாகச் சினமடைந்து, சட்டென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றேன். இது ஒரு தேவையற்ற, போலியான கௌரவ உணர்ச்சி—முற்றிலும் வீணான, வெறும் அகங்காரத்தால் உருவான செயல்.
"மன்னிக்கவும் இளவரசரே, நான் ஆர்காதி ஆந்திரேயெவிச் அல்ல; நான் ஆர்காதி மகாரோவிச்," என்று நான் கோபமாகக் கூறினேன். அந்தப் பெண்கள் எனக்குச் செலுத்திய வணக்கத்திற்குப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதையே நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். என்ன கொடுமை இது!
...அந்தத் தகாத தருணத்தை என்னால் மாற்ற முடிந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்! 
“ஓ... இதோ பார்!” என்று இளவரசர் தன் நெற்றியில் விரலால் தட்டிக்கொண்டே வியப்புடன் கூறினார். 
“நீங்கள் எங்கே கல்வி பயின்றீர்கள்?” என்று என்னருகே வந்த ஒரு இளம் பெண், சற்றே மந்தமான, இழுத்த குரலில் கேட்டாள். 
“மாஸ்கோவில், மேடம்—ஜிம்னாசியத்தில் (உயர்நிலைப் பள்ளியில்).” 
“ஆ! அதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அங்கே நன்றாகக் கற்பிக்கிறார்களா?” 
“மிக நன்றாகக் கற்பிக்கிறார்கள்.” 
நான் ஒரு சிப்பாய் தன் மேலதிகாரியிடம் அறிக்கை சமர்ப்பிப்பது போன்ற இறுக்கமான, முறையான தொனியில் நின்றுகொண்டு பதிலளித்தேன். அந்தப் பெண் கேட்ட கேள்விகள், மென்மையாகச் சொல்வதானால், சுவாரஸ்யமே இல்லாதவை. இருப்பினும், என் முட்டாள்தனமான பேச்சால் ஏற்பட்ட சங்கடத்தைச் சரிசெய்து, இளவரசரின் தர்மசங்கடத்தையும் அவள் போக்கினாள். அந்த நேரத்தில் இளவரசர் ஒரு புன்னகையுடன் எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்; வெர்சிலோவா அவர் காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்துக்கொண்டிருந்தாள் (நிச்சயமாக, அது என்னைப் பற்றிய விஷயம் அல்ல). ஆனால், எனக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத அந்தப் பெண், ஏன் இவ்வளவு சிரத்தை எடுத்து என் தவறைச் சரிசெய்து, சூழலைச் சீராக்கினாள்? இது ஏதோ தற்செயலான செயல் என்று நம்புவதற்கில்லை; அதன் பின்னால் ஒரு தெளிவான நோக்கம் இருந்தது. அவள் என்னை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பார்த்தாள்—நான் அவளைக் கவனிக்க வேண்டும் என்று அவள் தீவிரமாக விரும்புவது போலத் தெரிந்தது. இதை நான் பிற்காலத்தில்தான் உணர்ந்தேன்—என் கணிப்பு தவறாக இருக்கவில்லை. 
“என்ன—இன்றா?” என்று இளவரசர் திடீரெனத் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று கேட்டார். 
“உங்களுக்குத் தெரியாதா?” என்று வெர்சிலோவா ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள். “ஒலிம்ப்! கதரீனா நிகோலாயெவ்னா இன்றுதான் வருகிறார் என்பது இளவரசருக்குத் தெரியவில்லையா! நாங்கள் அவரைப் பார்க்கச் சென்றுகொண்டிருந்தோம்; அவர் காலை ரயிலில் வந்து, இந்நேரம் வீட்டிற்கு வந்திருப்பார் என்று நினைத்தோம். நாங்கள் தற்செயலாக ஒரே நேரத்தில் நுழைவாயிலுக்கு வந்தோம்; அவர் பயணத்திலிருந்து நேராக வந்தவர், எங்களை உள்ளே சென்று உங்களைப் பார்க்கச் சொன்னார்—தானும் விரைவில் வருவதாகக் கூறினார்... இதோ, அவரே வந்துவிட்டார்!” 
பக்கவாட்டு கதவு திறந்தது—அங்கே அவர் வந்து நின்றார், அந்தப் பெண்! இளவரசரின் பணி அறையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு அற்புதமான ஓவியத்தின் மூலம், அவளது முகம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது—அந்த ஓவியத்தைத்தான் நான் கடந்த ஒரு மாதமாக உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தேன். அவள் அங்கு வந்தபோது, ​​அந்த அறையில் நான் சுமார் மூன்று நிமிடங்கள் இருந்தேன்; அந்த மூன்று நிமிடங்களும், என் கண்களை அவளது முகத்திலிருந்து என்னால் அகற்றவே முடியவில்லை. ஆனால், அந்த ஓவியத்தைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை என்றால், அந்த மூன்று நிமிடங்களுக்குப் பிறகு யாராவது என்னிடம், "அவள் எப்படி இருக்கிறாள்?" என்று கேட்டிருந்தால், என்னால் பதில் சொல்ல முடிந்திருக்காது—எல்லாம் ஒரு மங்கலான காட்சியாகிவிட்டிருந்தது.
அந்த மூன்று நிமிடங்களில் எனக்கு நினைவில் இருப்பது இதுதான்: மிகவும் அழகான ஒரு பெண், அவளை இளவரசர் முத்தமிட்டு, சிலுவை அடையாளமிட்டு ஆசீர்வதித்தார். திடீரென்று அவள் தன் பார்வையை என் பக்கம் திருப்பினாள்—அப்போதுதான் அவள் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தது போல இருந்தது. இளவரசர் என்னைச் சுட்டிக்காட்டி, ஏதோ ஒரு சிறு புன்னகையுடன் "புதிய செயலாளர்" என்று முணுமுணுப்பதையும், என் குடும்பப் பெயரைச் சொல்வதையும் என்னால் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது. அவள் தன் முகத்தை உயர்த்தி, என்னை ஒருவித வெறுப்புடன் பார்த்தாள்; மிகுந்த திமிர்த்தனத்துடன் ஒரு புன்னகையை வீசினாள். இதைக் கண்டதும், நான் சட்டென்று முன்னேறி, இளவரசரை நெருங்கினேன். உடல் கடுமையாக நடுங்க, ஒரு வார்த்தையைக் கூட முழுமையாகச் சொல்ல முடியாமல், பற்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி ஒலிக்க, நான் இவ்வாறு கூறினேன்:
"இனிமேல்... எனக்குச் சொந்த வேலைகள் இருக்கின்றன... நான் கிளம்புகிறேன்."
இதைச் சொல்லிவிட்டு, நான் திரும்பி வெளியே நடந்தேன். யாரும் என்னிடம் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை—இளவரசர் கூட ஒன்றும் சொல்லவில்லை; அனைவரும் என்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். நான் எவ்வளவு வெளிறிப்போயிருந்தேன் என்றால், அதைக் கண்டு தான் "உண்மையிலேயே பயந்துவிட்டதாக" இளவரசர் பிறகு என்னிடம் கூறினார்.
ஆனால், அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை!что я так побледнел, что он "просто
      струсил".
           Да нужды нет!
@

தளத்தைப் பற்றி

ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்தோ, புத்தகங்களிலிருந்துதட்டச்சு செய்தோ சிலவற்றை இங்கே தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (T. Shrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும் rrn.rrk.rrn@gmail.com இணையத்தில் கிடைக்கும் சிறுகதைகளையும், கட்டுரைகளையும் - என் மனம் போன போக்கில் - தேர்ந்தெடுத்து translate.google.com, docs.google.com, msword translateஆல் தமிழில் மொழிபெயர்த்து, பதிவிடுகிறேன். பிழைகளுக்கு மன்னிக்கவும்