மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)சோடோம் மற்றும் கோமோரா,அத்தியாயம் மூன்று

 மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)அத்தியாயம் மூன்று
சோடோம் மற்றும் கோமோரா,
=================================
/திரு. டி சார்லஸின் துயரங்கள். அவரது போலி வாள்சண்டை. ‘டிரான்ஸ்அட்லாண்டிக்’ (Transatlantique) பயணத்தின் கட்டங்கள். ஆல்பர்ட்டின் மீது சலிப்பு; அவளுடனான உறவை முறித்துக்கொள்ளும் விருப்பம்./

தூக்கத்தால் கண்கள் சொருகின. வழக்கமான லிஃப்ட் இயக்குபவருக்குப் பதிலாக, சந்தேகத்திற்குரிய தோற்றமளிக்கும் ஒரு பெல்-பாய் (bellboy) என்னை என் தளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவன் என்னிடம் பேச்சு கொடுத்தான்; தன் சகோதரி இன்னும் அந்த மிகப் பெரிய செல்வந்தருடன் தான் இருக்கிறாள் என்று கூறினான். ஒருமுறை, அவள் ஒழுங்காக நடந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக வீட்டிற்குச் செல்ல விரும்பியபோது, ​​அந்தச் செல்வந்தர் பெல்-பாயின் தாயாரையும் அவளது மற்ற - அதிர்ஷ்டசாலிகளான - பிள்ளைகளையும் தேடிச் சென்றதையும், அந்தத் தாய் உடனே அந்த முட்டாள் பெண்ணை மீண்டும் அந்த நண்பரிடம் அழைத்து வந்ததையும் அவன் விவரித்தான். "தெரியுமா ஐயா, என் சகோதரி ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி போலத்தான். அவள் பியானோ வாசிப்பாள், ஸ்பானிஷ் பேசுவாள். நம்பமாட்டீர்கள்—ஒரு சாதாரண லிஃப்ட் பாயின் சகோதரியாக இருந்தும்—அவள் எதையும் மறுத்துக்கொள்வதில்லை; அவளுக்கெனத் தனிப் பணிப்பெண் இருக்கிறாள்; ஒரு நாள் அவளுக்கெனத் தனி குதிரை வண்டி கூட இருக்கலாம். அவள் மிகவும் அழகானவள்—அவளை நீங்கள் பார்த்தால் தெரியும்—கொஞ்சம் அதிக கர்வக்காரிதான், ஆனால் அது இயல்பானதுதானே. அவள் மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவள். ஒரு ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறும் முன், அதைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டிய பணிப்பெண்ணுக்கு ஒரு சிறிய 'நினைவுப் பரிசை' விட்டுச் செல்வதற்காக, அலமாரியிலோ அல்லது டிராயர் பெட்டியிலோ மலம் கழித்துவிட்டுத்தான் செல்வாள். சில சமயங்களில் குதிரை வண்டியில்கூட அப்படிச் செய்வாள்; வாடகையைக் கொடுத்த பிறகு, வேடிக்கைக்காக ஒரு மூலையில் ஒளிந்துகொண்டு, வண்டியை மீண்டும் கழுவ வேண்டிய கட்டாயத்தில் முணுமுணுக்கும் ஓட்டுநரைப் பார்ப்பாள். என் தந்தைக்கும் நல்ல அதிர்ஷ்டம் அடித்தது; என் தம்பிக்கு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவருக்குத் தெரிந்திருந்த ஒரு இந்திய இளவரசரை அவர் கண்டுபிடித்தார். இயல்பாகவே, அது வேறு வகையான விஷயம். ஆனால் அந்த அந்தஸ்து மிகச் சிறப்பானது. பயணம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்றால், அது ஒரு கனவு நனவானது போல இருந்திருக்கும். இதுவரை நான் மட்டும்தான் கைவிடப்பட்டு, ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் யாருக்குத் தெரியும்? என் குடும்பத்தில் அதிர்ஷ்டம் உண்டு; ஒரு நாள் நான் குடியரசுத் தலைவராகக்கூட ஆகலாம், இல்லையா?" ஆனால் நான் உங்களைச் பேச வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் (நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை, அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே தூங்கத் தொடங்கியிருந்தேன்). மாலை வணக்கம், ஐயா. ஓ! நன்றி, ஐயா. "எல்லோரிடமும் உங்களைப் போன்ற கனிவான இதயம் இருந்திருந்தால், உலகில் துயரப்படுபவர்களே இருந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், என் சகோதரி சொல்வது போல, அப்படிப்பட்டவர்கள் சிலர் இருக்கத்தான் வேண்டும்; அப்போதுதான்—இப்போது நான் செல்வந்தராகிவிட்ட நிலையில்—அவர்களைச் சற்று சிரமப்படுத்த எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும். இந்த வார்த்தைப் பிரயோகத்திற்கு மன்னிக்கவும். இனிய இரவு வணக்கம், ஐயா." ஒருவேளை, உணர்வுநிலை அற்றது என்று நாம் கருதும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின்போது ஏற்படும் துன்பங்களை அனுபவிக்கும் அபாயத்தை நாம் ஒவ்வொரு மாலையும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; விழித்திருக்கும்போது அந்தத் துன்பங்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று நாம் அவற்றை அற்பமாகக் கருதுகிறோம்.

உண்மையில், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இடத்திலிருந்து நான் தாமதமாகத் திரும்பும் மாலை வேளைகளில், எனக்கு மிகுந்த தூக்க உணர்வு இருக்கும். ஆனால் குளிர்காலம் தொடங்கியதும், என்னால் உடனடியாகத் தூங்க முடிவதில்லை; ஏனெனில், அங்கிருந்த நெருப்பு ஒரு விளக்கைப்போல பிரகாசமான ஒளியை வீசியது. ஆயினும், அது ஒரு தற்காலிகத் தீப்பிழம்பு மட்டுமே; விளக்கு அல்லது அந்திப்பொழுதின் பகல் வெளிச்சத்தைப் போலவே, அதன் தீவிரமான ஒளி விரைவில் மங்கிவிடும். அப்போது நான் உறக்கத்தில் ஆழ்வேன்—அந்த நிலை, நமக்குச் சொந்தமான மற்றொரு வீட்டைப் போன்றது; அங்கு நாம் நம்முடைய முதல் வீட்டை விட்டுவிட்டு ஓய்வெடுக்கச் சென்றிருப்போம். அந்த இடத்திற்குத் தனியான அழைப்பு மணிகள் உண்டு; சில சமயங்களில், யாரும் மணியடிக்காதபோதிலும், காதுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கும் மணியோசையால் நாம் வன்முறையாக விழித்தெழ நேரிடும். அங்குப் பணியாளர்களும், நம்மை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வரும் குறிப்பிட்ட விருந்தினர்களும் உண்டு; நாம் எழுவதற்குத் தயாராகும் வேளையில், விழித்திருக்கும் நிலைக்கு—அதாவது முதல் வீட்டிற்கு—உடனடியாகத் திரும்பும்போது, ​​அந்த அறை காலியாக இருப்பதையும், யாரும் வரவில்லை என்பதையும் உணரும் கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அங்கு வசிக்கும் இனம், ஆதி மனிதர்களைப் போலவே, ஆண்-பெண் இருபாலினப் பண்புகளையும் கொண்டதாக (androgynous) இருக்கிறது. ஒரு கணத்தில் ஒரு ஆண் அங்குப் பெண்ணின் தோற்றத்தில் தோன்றலாம். அங்குள்ள பொருட்கள் மனிதர்களாக மாறும் ஆற்றல் கொண்டவை; மனிதர்கள் நண்பர்களாகவோ அல்லது எதிரிகளாகவோ மாறக்கூடும். அத்தகைய உறக்கத்தின்போது தூங்குபவருக்குக் கடந்து செல்லும் காலம், விழித்திருக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கை நகரும் காலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. சில சமயங்களில் அதன் வேகம் மிக அதிகமாக இருக்கும்—கால் மணி நேரம் ஒரு நாள் போலத் தோன்றும்; வேறு சில சமயங்களில் மிக மெதுவாக இருக்கும்—சற்று கண்ணயர்ந்ததாக நினைப்போம், ஆனால் உண்மையில் நாள் முழுவதும் தூங்கியிருப்போம். பின்னர், உறக்கம் என்னும் தேரில் ஏறி, நினைவாற்றல் பின்தொடர முடியாத ஆழங்களுக்கு நாம் இறங்கிச் செல்கிறோம்; அந்த எல்லைக்கு அப்பால் மனம் திரும்பி வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

சூரியனின் தேரைப் போலவே, உறக்கம் என்னும் தேரை இழுத்துச் செல்லும் குதிரைகள், எந்தத் தடையும் இல்லாத சூழலில் சீரான தாளகதியில் நகர்கின்றன. அந்தச் சீரான உறக்கத்தை (இல்லையெனில் அது ஒருபோதும் நிற்காமல் என்றென்றும் ஒரே சீராக நகர்ந்துகொண்டே இருந்திருக்கும்) கலைப்பதற்கு, நீல வானத்திலிருந்து ஏதோ ஒரு அறியப்படாத சக்தியால் வீசப்பட்ட சிறிய, அந்நிய விண்கல் ஒன்று தேவைப்படுகிறது; அது... ஒரு திடீர்... திசை திருப்பு—அதை மீண்டும் யதார்த்தத்தை நோக்கித் தள்ளு, இடைப்பட்ட நிலைகளைக் கடந்து, விழிப்பு வாழ்வின் எல்லைப் பகுதிகளைத் தாண்டிச் செல்லச் செய்—அங்கே உறங்குபவன் விரைவில் அந்த வாழ்வின் ஒலிகளைக் கேட்பான், அவை இன்னும் தெளிவற்றவையாக இருந்தாலும், எவ்வளவு சிதைந்திருந்தாலும், ஏற்கெனவே உணரக்கூடியவையாக இருக்கும்—பின்னர் திடீரென விழிப்பின் மீது வந்து விழும். பிறகு, அத்தகைய ஆழ்ந்த உறக்கங்களிலிருந்து ஒரு புதிய விடியலுக்குள் ஒருவன் வெளிப்படுகிறான்; தான் யார் என்று அறியாமல்—யாருமாக இல்லாமல்—புத்துணர்ச்சியுடனும் எதற்கும் தயாராகவும், அந்தத் தருணம் வரை ஒருவனின் வாழ்க்கையாக இருந்த கடந்த காலத்திலிருந்து மூளை காலியாகி இருக்கும். மேலும் ஒருவேளை அல்லது, தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் அந்தத் தருணம் திடீரென நிகழும்போது அது இன்னும் அழகாக இருக்கிறதா? அப்போது, ​​நம் உறக்கத்தின் சிந்தனைகள்—மறதி எனும் போர்வையால் பறிக்கப்பட்டு—தூக்கம் கலைவதற்கு முன் மெல்ல மெல்லத் திரும்பி வரக்கூட அவகாசம் இல்லாமல் போகின்றன. பின்னர், நாம் கடந்து வந்ததாகத் தோன்றும் (அங்கே 'நாம்' என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூட ஆளில்லை என்றாலும்) அந்தப் புயல் போன்ற இருளிலிருந்து, நாம் எந்தச் சிந்தனையும் இன்றி, வெறும் சடலத்தைப் போல—உள்ளடக்கம் ஏதுமற்ற ஒரு 'நாமாய்'—வெளியே வருகிறோம். நினைவுகள் பாய்ந்து வந்து உணர்வையோ ஆளுமையையோ மீட்டெடுக்கும் அந்தத் தருணம் வரை, எதுவும் அறியாமல், திகைத்துப்போய் அங்கே கிடக்கும் அந்த உயிருக்கு—அல்லது அந்தப் பொருளுக்கு—எந்தக் கொடுமையான சுத்தியல் அடி விழுந்தது? மேலும், இவ்விரு வகையான விழிப்பு நிலைகளுக்கும், பழக்கத்தின் பிடியில் சிக்கி—அதுவும் ஆழ்ந்த—தூக்கத்தில் நாம் மூழ்கிவிடக் கூடாது. ஏனெனில், பழக்கம் தான் தன் வலையில் சிக்கவைக்கும் அனைத்தின் மீதும் ஒரு கண்காணிப்பை வைத்திருக்கிறது; அதிலிருந்து நாம் தப்பிக்க வேண்டும்; அதாவது, தூங்குவதைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒன்றைச் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தூக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், முன்யோசனையின் பாதுகாப்பிலோ அல்லது (எவ்வளவு மறைமுகமாக இருந்தாலும்) சிந்தனையின் துணையுடனோ இருக்காத ஒரு தூக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

குறைந்தபட்சம் நான் விவரித்த அந்த விழிப்பு நிலைகளிலாவது—அதாவது 'லா ராஸ்பெலியரில்' (La Raspelière) இரவு உணவு உண்ட பிறகு எனக்கு வழக்கமாக ஏற்படும் அந்த நிலைகளில்—எல்லாம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன; அதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்—மரணத்தின் விடுதலையை எதிர்பார்த்து, ஜன்னல் கதவுகளை மூடிக்கொண்டு, உலகத்தைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல், ஆந்தையைப் போல அசையாமல் அமர்ந்து, அந்த ஆந்தையைப் போலவே இருளில் மட்டுமே தெளிவாகப் பார்க்கும் அந்த விசித்திரமான மனிதனாகிய என்னால் இதைச் சொல்ல முடியும். எல்லாம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன; ஆயினும், நினைவுகளின் அக உரையாடலையும் தூக்கத்தின் இடைவிடாத அரட்டையையும் தூங்குபவர் உணர்வதைத் தடுத்தது ஒருவேளை வெறும் சணல் நார் போன்ற ஒரு தடையாகத்தான் இருந்திருக்கக்கூடும். ஏனெனில்—பரந்ததும், மர்மமானதும், விண்மீன் மண்டலத் தன்மை கொண்டதுமான முதல் அமைப்பிலேயே விளக்கக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு இது—விழித்தெழும் தருணத்தில், தூங்குபவர் ஒரு அகக் குரலைக் கேட்கிறார்: "என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, இன்றிரவு இந்த விருந்துக்கு வருவீர்களா? அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" என்று அந்தக் குரல் கேட்கிறது; அவரும், "ஆம், அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்; நான் செல்கிறேன்" என்று நினைக்கிறார். பின்னர், விழிப்பு நிலை ஆழமாகும்போது, ​​அவர் திடீரென நினைவுகூர்கிறார்: "என் பாட்டி இன்னும் சில வாரங்கள் மட்டுமே உயிர்வாழ்வார் என்று மருத்துவர் சொல்லியிருக்கிறாரே." அவர் மணியை அடிக்கிறார்; ஆனால் கடந்த காலத்தைப் போல தனக்கு பதிலளிக்க வருவது தன் பாட்டி—அந்த மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் பாட்டி—அல்ல, மாறாக உணர்ச்சியற்ற ஒரு வேலையாள் மட்டுமே என்பதை நினைத்து அவர் கண்ணீர் வடிக்கிறார். உண்மையில், நினைவுகளும் சிந்தனைகளும் நிறைந்த உலகிலிருந்து தூக்கம் அவனை வெகுதூரம் அழைத்துச் செல்லும்போது—அதாவது, தன்னைத்தானே உணர்ந்துகொள்ள உதவும் அந்தத் துணைகூட இல்லாத, தனிமையை விடவும் ஆழமான ஒரு தனிமை நிலவும் வெளியில் அவன் சஞ்சரிக்கும்போது—அவன் காலத்திற்கும் அதன் அளவீடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு நிலையில் இருந்தான். பணிவிடை செய்பவன் உள்ளே நுழைகிறான்; ஆனாலும் அவனிடம் நேரத்தைக் கேட்க அவன் துணியவில்லை. ஏனெனில், தான் தூங்கினோமா அல்லது எத்தனை மணிநேரம் தூங்கினோம் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது (நீண்ட காலம் நீடித்திருக்க வேண்டிய மிக நீண்ட பயணத்திற்குப் பிந்தைய ஏக்கம் போன்ற உணர்வு அவன் இதயத்தை நிரப்பியிருக்க, உடல் மிகவும் தளர்ந்துபோயும் மனம் மிகுந்த புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்ததால், அது பல நாட்களாகக்கூட இருந்திருக்கலாமோ என்று அவன் யோசிக்கிறான்).

காலம் என்பது ஒன்றுதான் என்று ஒருவர் வாதிடலாம்; கடிகாரத்தைப் பார்க்கும்போதுதான், ஒரு முழு நாள் என்று நாம் நினைத்தது உண்மையில் கால் மணிநேரம் மட்டுமே என்பதை உணர்கிறோம் என்ற சாதாரணமான காரணத்தை முன்வைத்து அவர்கள் அப்படிச் சொல்லலாம். ஆனால், அதை உணரும் அந்தத் தருணத்தில், ஒருவன் விழித்திருக்கும் மனிதனாக மாறி, விழித்திருக்கும் மனிதர்களின் கால ஓட்டத்தில் மூழ்கியிருக்கிறான்; அவன் அந்த மற்றொரு காலத்தை விட்டுவிட்டான். ஒருவேளை அது மற்றொரு காலத்தை விடவும் மேலானது: அது மற்றொரு வாழ்க்கை. நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் அனுபவிக்கும் இன்பங்களின் பட்டியலில், தூக்கத்தில் அனுபவிக்கும் இன்பங்களை நாம் சேர்ப்பதில்லை. எல்லாவற்றிலும் மிகவும் புலன் சார்ந்த இன்பத்தை மட்டும் குறிப்பிடவேண்டுமென்றால்: விழித்த பிறகு, தேவையற்ற சிரமத்தை மேற்கொள்ளாமல் மீண்டும் திரும்பப் பெற முடியாத ஒரு இன்பத்தை—தூக்கத்தில் அனுபவித்ததற்காக—எரிச்சலடையாதவர் நம்மிடையே யார் இருக்கிறார்கள்? அது ஒரு தொலைந்துபோன சொத்து போன்றது. நம்முடையதல்லாத வேறொரு வாழ்க்கையில் நாம் இன்பத்தை அனுபவித்திருக்கிறோம். கனவுகளின் துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் (அவை பொதுவாக விழித்தவுடன் மிக விரைவாக மறைந்துவிடும்) நாம் ஒரு கணக்குப் புத்தகத்தில் பதிவு செய்வதாக இருந்தால், அது நம் விழித்திருக்கும் வாழ்க்கையின் கணக்குப் புத்தகமாக இருக்காது.

நான் இரண்டு காலங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டேன்; ஆனால் ஒருவேளை காலம் என்பது ஒன்றுதான்—விழித்திருக்கும் மனிதனின் காலம் தூங்குபவனுக்கும் பொருந்தும் என்பதாலல்ல; மாறாக, அந்த மற்றொரு வாழ்க்கை—அதாவது தூக்கத்தின் வாழ்க்கை—அதன் ஆழமான தளங்களில் காலத்தின் வரையறைக்கு உட்பட்டதல்ல என்பதாலிருக்கலாம். 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் நடந்த இரவு விருந்துகளுக்குப் பிறகு, மறுநாள் காலையில் நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கும்போது இதை நான் கற்பனை செய்து பார்ப்பதுண்டு. அதற்கான காரணம் இதுதான்: விழித்தெழுந்ததும், பத்து முறை மணியை அடித்த பிறகும் பணிவிடை செய்பவன் வராததைக் கண்டு நான் விரக்தியடையத் தொடங்குவேன். பதினோராவது முறை மணி அடித்தபோதுதான் அவன் உள்ளே வருவான். அதுதான் உண்மையான மணி ஒலி; மற்ற பத்து முயற்சிகளும்—நான் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த உறக்கத்தின்போது—மணி கயிற்றை இழுக்க நான் கொண்ட எண்ணத்தின் வெறும் தற்காலிக வரைவுகளாகவே இருந்தன; உண்மையில் என் உணர்வற்ற கைகள் அசைவே இல்லை. ஆயினும் அந்தாலைக் காலைப் பொழுதுகளில் (காலத்தின் விதிக்கு உறக்கம் கட்டுப்படாதது என்ற முடிவுக்கு என்னை இட்டுச் செல்வது இதுவே), விழித்தெழுவதற்கான என் முயற்சியானது, நான் சற்றுமுன் அனுபவித்த அந்த இருண்ட, வரையறுக்கப்படாத உறக்க நிலையை காலத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் பொருத்திப் பார்ப்பதாகவே அமைந்திருந்தது. இது எளிதான காரியமல்ல; நாம் இரண்டு மணிநேரம் உறங்கினோமா அல்லது இரண்டு நாட்களா என்பதை அறியாத உறக்கத்தால், நமக்கு எந்தவொரு காலக் குறிப்பையும் வழங்க இயலாது. மேலும், வெளி உலகில் அத்தகைய குறிப்பு ஏதும் நமக்குக் கிடைக்காத பட்சத்தில்......காலத்தில் பின்னோக்கிச் சென்று, மூன்று மணிநேரம் போல் தோன்றும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு நாம் மீண்டும் ஆழ்ந்துவிடுகிறோம்.

மிகவும் சக்திவாய்ந்த வசிய மருந்து உறக்கமே என்று நான் எப்போதும் கூறிவருவதுண்டு—அனுபவத்திலிருந்தும் கண்டுகொண்டேன். பல மாபெரும் சக்திகளுடன் போராடி, பல நீடித்த நட்புகளை உருவாக்கிய ஆழ்ந்த இரண்டு மணிநேர உறக்கத்திற்குப் பிறகு, பல கிராம் வெரோனல் மருந்தை உட்கொண்ட பிறகு எழுவதை விட, எழுவது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. எனவே, ஒப்புமையின் அடிப்படையில் சிந்தித்துப் பார்க்கையில், வசிய மருந்துகளால் ஏற்படும் குறிப்பிட்ட நினைவாற்றல் குறைபாடுகள் குறித்து எம். பெர்க்சன் என்ன நினைத்தார் என்பதை அந்த நார்வே தத்துவஞானியிடமிருந்து அறிந்துகொண்டபோது நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்—அவர் அதை எம். பௌட்ரோக்ஸிடமிருந்து பெற்றிருந்தார், அவர் "அவரது புகழ்பெற்ற சக ஊழியர்—மன்னிக்கவும், அவரது சக கல்வியாளர்" ஆவார். "இயற்கையாகவே," (அந்த நார்வே தத்துவஞானியின் கூற்றுப்படி) எம். பெர்க்சன், எம். பௌட்ரோக்ஸிடம் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது, "அவ்வப்போது மிதமான அளவுகளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் தூக்க மாத்திரைகள், நம் அன்றாட வாழ்வின் திடமான நினைவாற்றலில்—நமக்குள் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் அந்த நினைவாற்றலில்—எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால் வேறு நினைவுகளும் உள்ளன—உயர்ந்தவை, ஆனாலும் மிகவும் நிலையற்றவை. என் சக ஊழியர் ஒருவர் பண்டைய வரலாறு குறித்த ஒரு பாடத்தை நடத்துகிறார். அவர் முந்தைய நாள் இரவு தூக்க மாத்திரை உட்கொண்டிருந்தால், தனது விரிவுரையின் போது தனக்குத் தேவையான கிரேக்க மேற்கோள்களை நினைவுகூர மிகவும் சிரமப்பட்டதாக என்னிடம் கூறினார். அந்த மாத்திரைகளைப் பரிந்துரைத்த மருத்துவர், அவை நினைவாற்றலில் எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தாது என்று அவருக்கு உறுதியளித்திருந்தார். 'நீங்கள் கிரேக்க மேற்கோள்களைக் காட்டத் தேவையில்லை என்பதால் அப்படி இருக்கலாம்,' என்று அந்த வரலாற்றாசிரியர், ஒருவித ஏளனப் பெருமையுடன் பதிலளித்திருந்தார்."

எம். பெர்க்சனுக்கும் எம். பௌட்ரோக்ஸுக்கும் இடையே இந்த உரையாடல் உண்மையில் நடந்ததா என்று எனக்குத் தெரியாது. அந்த நார்வே தத்துவஞானி—அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையாளராகவும், தெளிவானவராகவும், மிகுந்த கவனமுள்ளவராகவும் இருந்தாலும்—தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். தனிப்பட்ட முறையில், எனது சொந்த அனுபவம் இதற்கு நேர்மாறான முடிவையே தந்துள்ளது. சில போதைப்பொருட்களை உட்கொண்ட பிறகு ஏற்படும் நினைவுக் குறைபாடுகள், ஆழ்ந்த, இயற்கையான உறக்கத்தின் போது ஏற்படும் மறதிக்கு ஓரளவு—ஆனாலும் கலக்கமூட்டும்—ஒத்திருக்கின்றன. ஆயினும், இவ்விரு சந்தர்ப்பங்களிலும் நான் மறப்பது, என்னைச் சோர்வடையச் செய்யும் போதலேரின் "ஒரு டல்சிமரைப் போல" என்ற வரியோ, அல்லது நான் மேற்கோள் காட்டிய தத்துவஞானிகளில் ஒருவரின் கருத்தோ அல்ல; மாறாக, நான் உறங்கும்போது என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகியல் விஷயங்களின் யதார்த்தமே என்னை பைத்தியமாக்குகிறது. அல்லது, நான் விழித்துக்கொண்டு ஒரு செயற்கை உறக்கத்திலிருந்து மீண்டு வருகிறேன் என்றால், என் நினைவில் இருப்பது போர்பிரி (Porphyry) அல்லது ப்ளோட்டினஸின் (Plotinus) தத்துவ அமைப்புகள் அல்ல—அவற்றைப் பற்றி எந்த நாளையும் போலவே இப்போதும் என்னால் விவாதிக்க முடியும்—மாறாக, ஒரு அழைப்பிற்கு நான் அனுப்ப வாக்களித்திருந்த பதில்தான் அது; ஆனால் அந்த அழைப்பு குறித்த நினைவே இப்போது முழுமையாக அழிந்துபோய்விட்டது. அந்த உயர்ந்த சிந்தனை அப்படியே இருக்கிறது; ஆனால் அந்த மயக்க மருந்தினால் முடக்கப்பட்டிருப்பது சிறிய விஷயங்களில் செயல்படும் திறன் மட்டுமே—அதாவது, அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவைச் சரியான நேரத்தில் பிடித்துக்கொள்ளத் தேவைப்படும் அந்தச் செயல்முனைப்புத் திறன். மூளை அழிந்த பிறகும் உயிர் நீடித்திருக்கும் என்பது பற்றி என்னதான் பேசப்பட்டாலும், மூளையில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றமும் மரணத்தின் ஒரு சிறு பகுதியையே குறிக்கிறது என்பதை நான் காண்கிறேன். நம் நினைவுகளை மீட்டுணரும் திறன் இல்லாவிட்டாலும் கூட, அவை அனைத்தும் நம்மிடமே இருக்கின்றன—இப்படிச் சொல்பவர் அந்தச் சிறந்த நார்வேஜியத் தத்துவஞானி (எம். பெர்க்ஸனின் கருத்தை எதிரொலிப்பவர்); அவரது நடையை நான் பின்பற்ற முயற்சிக்கவில்லை, ஏனெனில் அது என் சிந்தனை ஓட்டத்தின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடும். நினைவுகளை மீட்டுணரும் திறன் இல்லாவிட்டாலும் கூடவா? ஆனால், ஒருவரால் மீட்டுணரப்படாத நினைவு என்பது என்ன? அல்லது இன்னும் சற்று ஆழமாகச் சிந்திப்போம். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளின் நினைவுகள் நமக்கு நினைவில் இருப்பதில்லை, ஆனாலும் அவை நம்மை முழுமையாகச் சூழ்ந்துள்ளன; அப்படியிருக்க, ஏன் முப்பது ஆண்டுகளுடன் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்? ஏன் இந்த முந்தைய வாழ்க்கையை, பிறப்புக்கு முந்தைய காலத்திற்கும் நீட்டிக்கக்கூடாது? எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் நினைவுகளின் ஒரு பெரும் பகுதி பற்றி எனக்குத் தெரியாததாலும்—அவை என் கண்ணுக்குத் தெரியாததாலும், அவற்றை வரவழைக்கும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லாததாலும்—எனக்குத் தெரியாத அந்த நினைவுக் குவியலுக்குள், என் மனித வாழ்க்கைக்கு வெகு காலத்திற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த நினைவுகள் ஏதும் இல்லை என்று யார் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? உணர்வுபூர்வமாக நான் நினைவுகூராத பல நினைவுகளை என்னுள்ளும் என்னைச் சுற்றியும் நான் கொண்டிருக்க முடியுமென்றால், இந்த மறதி—அல்லது குறைந்தது, எதையும் காண முடியாத என் இயலாமையால் ஏற்படும் 'நடைமுறை' மறதி—மற்றொரு மனிதனின் உடலில் அல்லது வேறொரு கிரகத்தில் நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும்கூட நீட்டிக்கப்படலாம். அதே மறதிதான் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடுகிறது. ஆனால் அப்படியென்றால், அந்த நார்வேஜியத் தத்துவஞானி வலியுறுத்திய ஆன்மாவின் அழியாமைக்கு என்ன கதி? மரணத்திற்குப் பிறகு நான் ஆகப்போகும் அந்த உயிர், பிறப்பிலிருந்து நான் இருந்த மனிதனை நினைவுகூர எந்தக் காரணமும் கொண்டிருக்காது; அதேபோல, பிறப்பிற்கு முன்பு நான் யார் என்பதை அந்த மனிதன் நினைவுகூர எந்தக் காரணமும் இல்லாதது போலவே இதுவும் அமையும்.

பணியாள் உள்ளே நுழைந்தான். நான் பலமுறை மணியை அடித்திருந்தேன் என்று அவனிடம் நான் சொல்லவில்லை; ஏனெனில், அதுவரை மணியை அடித்தது ஒரு கனவு மட்டுமே என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். இருப்பினும், அந்த கனவு ஒரு உண்மையான அறிவைப் போலவே மிகத் தெளிவானதாகவும் உறுதியானதாகவும் இருந்ததே என்ற எண்ணம் என்னைப் பயமுறுத்தியது. மாறாக, உண்மையான அறிவும் கூட ஒரு கனவைப் போலவே நிஜமற்ற தன்மையைக் கொண்டிருக்கக்கூடுமோ?

அதற்குப் பதிலாக, இரவில் யார் அவ்வளவு விடாப்பிடியாக மணி அடித்தது என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர் யாரும் இல்லை என்று கூறினார்—அதை அவரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்தது, ஏனெனில் மணி அடித்ததைக் காட்டும் பலகையில் (indicator board) அது பதிவாகியிருக்க வேண்டும். ஆனாலும், அந்தத் தொடர்ச்சியான, கிட்டத்தட்ட ஆவேசமான மணி ஓசைகள் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அந்த ஓசையின் தாக்கம் பல நாட்களுக்கு என் நினைவில் நீடித்திருந்தது. இருப்பினும், உறக்கம் இத்தகைய......விழித்திருக்கும் வாழ்க்கையிலும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும் நினைவுகள் ஏதேனும் இருந்தால், அந்த 'விண்கற்களை' ஒருவரால் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். அதுவே உறக்கத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சிந்தனையாக இருந்தால், அது மிக விரைவிலேயே மெல்லிய, மீண்டும் மீட்டெடுக்க முடியாத சிதறல்களாக உடைந்துபோய்விடும். ஆனால் இங்கே, உறக்கம் சில ஒலிகளை உருவாக்கியிருந்தது. அவை அதிகத் தன்மையுடனும் எளிமையாகவும் இருந்ததால், நீண்ட நேரம் நிலைத்திருந்தன.Plus matériels et plus simples, ils duraient davantage.

வேலைக்காரர் என்னிடம் குறிப்பிட்ட அந்த அதிகாலை நேரம் எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. ஆயினும், நான் நன்கு ஓய்வெடுத்ததாகவே உணர்ந்தேன். நீண்ட நேரம் நீடிக்கும் அந்த வகை உறக்கம் ஒருவித 'லேசான' உறக்கமாகும்; விழிப்பு நிலைக்கும் ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் அது அமைந்திருப்பதாலும், விழிப்பு நிலையின் மெல்லிய உணர்வை அது தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்வதாலும், குறுகிய நேரமே தேவைப்படும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தை விட, உடலையும் மனதையும் புதுப்பிக்க இதற்கு அதிக நேரம் தேவைப்படுகிறது. மற்றொரு காரணத்தாலும் நான் நிம்மதியாக உணர்ந்தேன். கடினமாக உழைத்ததை நினைவுகூர்ந்தாலே சோர்வு பற்றிய உணர்வு மேலோங்கி வருவது போல, "நான் ஓய்வெடுத்துவிட்டேன்" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதே ஒருவித ஓய்வு உணர்வை உருவாக்கப் போதுமானதாக இருக்கிறது. அப்போது நான் கண்ட கனவில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நூற்றுப் பத்து வயது முதியவராகவும், தனது சொந்தத் தாயாரையே அறைந்தவராகவும் இருந்தார்; அதே சமயம் திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஒரு கொத்து வயலட் மலர்களை ஐந்து பில்லியன் கொடுத்து வாங்கியிருந்தார். எனவே, விழிப்பு நிலைச் சிந்தனைகளுக்கும் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான சாத்தியக்கூறுகளுக்கும் முற்றிலும் முரணான வகையில் நான் கனவு கண்டிருக்கிறேன் என்றால், நான் நிச்சயமாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது உறுதியானது—அந்த உணர்வே நான் முழுமையான ஓய்வு பெற்றதாக உணரப் போதுமானதாக இருந்தது.

திரு. டி சார்லஸ் ஏன் அடிக்கடி வெர்டுரின் தம்பதியினரைச் சந்திக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத என் தாயாருக்கு, ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தை நான் அளித்திருக்க முடியும்—அதாவது, ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) தொப்பிக்கு ரகசியமாக (அவளுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி அளிப்பதற்காக) ஆர்டர் செய்யப்பட்ட அதே நாளில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் உள்ள கிராண்ட்-ஹோட்டலின் தனி அறையில் திரு. டி சார்லஸ் யாருடன் இரவு உணவு அருந்த வந்தார் என்பதை நான் அவரிடம் சொல்லியிருந்தால். அந்த விருந்தினர் வேறு யாருமல்ல, கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் வீட்டுப் பணியாளர் (footman) தான். மிகுந்த நேர்த்தியான உடையில் இருந்த அந்தப் பணியாளர், பாரனுடன் (Baron) சேர்ந்து வரவேற்பறையைக் கடந்து சென்றபோது, ​​சுற்றுலாப் பயணிகளின் பார்வையில் "உலகம் சுற்றிய அனுபவசாலியைப் போல" கம்பீரமாக நடந்து சென்றார்—செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அப்படிப்பட்ட ஒருவரை விவரிக்கும்போது பயன்படுத்தும் சொற்களைக் கொண்டே இதைச் சொல்லலாம். பணியாளர் மாற்றத்திற்கான நேரம் என்பதால், ஆலயப் படிகளில் இறங்கி வரும் 'லேவைட்டுகள்' (Levites) போலத் தோன்றிய இளம் 'பெல்-பாய்'களும் (bellboys) கூட, புதிதாக வந்த அந்த இருவர் மீதும் கவனம் செலுத்தவில்லை; அவர்களில் ஒருவரான திரு. டி சார்லஸ், அந்த இளைஞர்களுக்குத் தான் பெரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை என்பதைக் காட்டும் வகையில் தனது பார்வையைத் தாழ்த்தியபடியே சென்றார். அவர் அந்த இளைஞர்கள் கூட்டத்தின் ஊடாகத் தனது பாதையை வகுத்துச் செல்வது போலத் தோன்றியது. "பிராஸ்பர் (Prosper), புனித இனத்தின் இனிய நம்பிக்கையே," என்று அவர் கூறினார்; இது ரசின் (Racine) எழுதிய கவிதை வரிகள்—ஆனால் அவர் அதை முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழலில் மேற்கோள் காட்டினார். "மன்னிக்கவும் ஐயா?" என்று அந்தப் பணியாளர் கேட்டார்; அவருக்கு அந்த இலக்கியப் படைப்புகள் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளிக்கவில்லை; கேள்விகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு நேராக நடந்து செல்வதில் அவர் ஒருவித பெருமிதம் கொண்டார்; அந்த விடுதியில் வேறு விருந்தினர்கள் எவரும் இல்லாதது போலவும், உலகில் 'பாரன் டி சார்லஸ்' ஆகிய அவரே தனி ஒரு மனிதராக இருப்பது போலவும் அவர் நடந்துகொண்டார். ஆயினும், ஜோசபெத்தின் (Josabeth) வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து—"வாருங்கள், வாருங்கள் என் மகள்களே"—என்று முணுமுணுத்தபோது, ​​அவருக்குள் ஒருவித வெறுப்புணர்வு தோன்றியது; அதனால் அவள் சொன்னது போல "நாம் அவர்களை அழைக்க வேண்டும்" என்று அவர் மேலும் கூறவில்லை; ஏனெனில், அந்த இளைஞர்கள் எம். டி சார்லஸை ஈர்க்கக்கூடிய முழுமையான பாலியல் முதிர்ச்சியை இன்னும் எட்டவில்லை.

மேலும், மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் (Mme de Chevregny) வீட்டுப் பணியாளருக்கு அவர் கடிதம் எழுதியிருந்தபோது—அந்த மனிதரின் கீழ்ப்படிதலில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—அவர் இன்னும் ஆண்மைமிக்க ஒருவரை எதிர்பார்த்திருந்தார். ஆனால் நேரில் பார்த்தபோது, ​​அந்தப் பணியாளர் அவர் விரும்பியதை விட அதிகப் பெண்மைத்தன்மை கொண்டவராகத் தெரிந்தார். தான் வேறொருவரைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்ததாக அவர் குறிப்பிட்டார்; ஏனெனில், மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் மற்றொரு வீட்டுப் பணியாளரை அவருக்கு முகத்தெரியும்—குறிப்பாக, குதிரை வண்டியில் அமர்ந்திருந்த ஒருவரை அவர் கவனித்திருந்தார். அவர் ஒரு முரட்டுத்தனமான கிராமத்து மனிதர்—இவருக்கு நேர்மாறானவர். ஆனால் இந்தப் பணியாளரோ, தனது செயற்கையான பாவனைகளை உயர்வாகக் கருதியதோடு, அத்தகைய 'உலகம் சுற்றிய மனிதனுக்குரிய' பண்புகள்தான் எம். டி சார்லஸை ஈர்த்தன என்று நம்பியதால், பாரன் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைக்கூட அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. "ஆனால் உங்கள் பார்வைக்கு ஏற்ற நண்பர் யாரும் என்னிடம் இல்லையே; எனக்குத் தெரிந்த ஒரே நபர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் மோசமானவர்—அவர் ஒரு பெரிய கிராமத்து மனிதரைப் போல இருப்பார்." பாரன் பார்த்தது அந்த முரட்டு மனிதனாகத்தான் இருக்குமோ என்ற எண்ணம் தோன்றியபோது, ​​அவனது கர்வத்திற்கு ஒரு சிறு அடி விழுந்தது. அதைப் புரிந்துகொண்ட பாரன், தனது விசாரணையை விரிவுபடுத்தி இவ்வாறு கூறினார்: "ஆனால் மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் எந்தச் சபதமும் செய்யவில்லையே. நீங்கள் விரைவில் ஊருக்குச் செல்லவிருப்பதால், இங்கேயோ அல்லது பாரிஸிலோ உள்ள வேறு வீடுகளில் பணிபுரியும் உங்கள் நண்பர்கள் பலரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தலாமே?" "ஓ, இல்லை!" என்று அந்தப் பணியாளர் பதிலளித்தார். "என் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் நான் பழகுவதில்லை. பணி நிமித்தமாக மட்டுமே அவர்களிடம் பேசுவேன். ஆனால், மிகவும் உயர்குடிப் பின்னணி கொண்ட ஒருவரை நான் உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த முடியும்." "யார் அவர்?" என்று பாரன் கேட்டார். "பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Prince de Guermantes)." அந்த வயதான ஒருவரைத் தனக்கு அறிமுகப்படுத்தியதைக் கண்டு எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதிருப்தி அடைந்தார்; அதோடு, அந்த நபரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு அவருக்கு எந்தவொரு பணிவிடைக்காரரின் (footman) பரிந்துரையும் தேவைப்பட்டிருக்கவில்லை. எனவே, அவர் அந்த வாய்ப்பை முரட்டுத்தனமாக மறுத்தார். அந்தப் பணிவிடைக்காரரின் உலகியல் சார்ந்த பாவனைகளைக் கண்டு சற்றும் தயங்காமல், தான் உண்மையில் எத்தகைய நபரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை—அதாவது குதிரை ஓட்டுநர் (jockey) போன்ற ஒரு பாணி அல்லது வகையைச் சேர்ந்தவரை—மீண்டும் விளக்கத் தொடங்கினார். அதே வேளையில் அவ்வழியே கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த சட்ட அதிகாரி (notary) தனது பேச்சைக் கேட்டிருக்கக்கூடுமோ என்று அஞ்சிய அவர், தான் பேசுவது மற்றவர்கள் நினைப்பது போன்றதல்ல என்பதை உணர்த்தும் வகையில் ஒரு தந்திரமான அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்; தனது முந்தைய உரையாடலின் தொடர்ச்சி போலவே பாவனை செய்து, அவர் அழுத்தமாகவும் சத்தமாகவும் பின்வருமாறு பேசினார்:
"ஆம், என் வயது முதிர்ந்த நிலையிலும், சிறிய கலைப்பொருட்களைச் சேகரிப்பதில்—அதாவது அழகான கலைநயமிக்க பொருட்களைச் சேகரிப்பதில்—எனக்கு இன்னும் ஆர்வம் இருக்கிறது; பழமையான வெண்கலச் சிலையோ அல்லது பழைய சரவிளக்கோ (chandelier) கிடைக்குமென்றால் அதற்காக நான் எதையும் செய்வேன். அழகை நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன்."

ஆனால், தான் மிக விரைவாக மாற்றிய அந்தப் பேச்சுப் பொருளை அந்தப் பணிவிடைக்காரர் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், எம். டி சார்லஸ் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மிகுந்த அழுத்தத்துடன் கூறினார்—மேலும்......நோட்டரிக்கு (அதிகாரிக்கு) கேட்கும் வகையில், அவர் அவற்றை மிக உரத்த குரலில் கூவினார்; அந்தச் செயல், அந்த அதிகாரியின் காதுகளுக்குத் தெரியாத ஒன்றை, கூர்மையான உணர்வுள்ள காதுகளுக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கும். ஆனால் அந்த அதிகாரிக்கோ அல்லது ஹோட்டலின் மற்ற விருந்தினர்களுக்கோ எதுவும் தெரியவில்லை; அவர்கள் அனைவரும் அந்த நேர்த்தியாக உடை அணிந்த பணியாளரிடம் ஒரு கம்பீரமான அந்நியரையே கண்டனர். மறுபுறம், உலக அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் அவரை ஒரு நாகரிகமான அமெரிக்கர் என்று தவறாக நினைத்து ஏமாந்தாலும், பணியாளர்களின் முன் தோன்றிய அந்தத் கணமே, அவரது உண்மையான இயல்பு அவர்களால் கண்டறியப்பட்டது—ஒரு கைதி மற்றொரு கைதியை அடையாளம் காண்பது போலவோ, அல்லது ஒரு விலங்கு மற்றொரு விலங்கைத் தொலைவிலேயே உணர்வது போலவோ அது நிகழ்ந்தது. தலைமைப் பணியாளர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தனர். ஏமே (Aimé) சந்தேகத்துடன் பார்த்தான். மது பரிமாறுபவர் (sommelier) தன் தோள்களைக் குலுக்கி, தன் கைக்கு மறைவில் ஒரு இகழ்ச்சியான கருத்தை முணுமுணுத்தார்—அதைச் செய்வது நாகரிகம் என்று நினைத்து—ஆனால் அது அனைவரின் காதுகளிலும் விழுந்தது.

பார்வை மங்கிக்கொண்டிருந்த நமது வயதான ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கூட—அவர் அந்த நேரத்தில் பணியாளர் அறையில் உணவுண்ணச் செல்லும்போது படிக்கட்டுகளின் அடியில் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்—நிமிர்ந்து பார்த்து, ஹோட்டல் விருந்தினர்கள் யாரையும் சந்தேகிக்காத அந்த இடத்தில் ஒரு பணியாளரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார் (விருந்துக்கு அமர்ந்திருந்தவர்கள் அடையாளம் காண்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே வயதான செவிலி யூரிகிலியா (Eurycleia) யுலிஸஸை (Ulysses) அடையாளம் கண்டுகொண்டது போல). திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவருடன் இயல்பாக நடந்து வருவதைக் கண்ட அவள், மிகுந்த திகைப்புடன் காணப்பட்டாள்; தான் கேள்விப்பட்ட—ஆனால் முன்பு நம்பாத—தீய வதந்திகள் திடீரென மனதை உலுக்கும் உண்மையாக மாறியது போன்ற உணர்வு அவளிடம் தெரிந்தது. இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி அவள் என்னிடமோ அல்லது வேறு யாரிடமோ ஒருபோதும் பேசவில்லை; ஆனாலும் அது அவளது மனதில் தீவிரமான சிந்தனையைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பின்னர் பாரிஸில் ஜூபியனை (Jupien)—அவள் முன்பு மிகவும் விரும்பிய ஒரு மனிதரை—பார்க்கும்போதெல்லாம், அவள் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டாள், ஆனால் அவளது அணுகுமுறை குளிர்ந்துபோய், எப்போதும் ஒருவிதமான விலகிய தன்மையுடன் இருந்தது. இருப்பினும், அதே சம்பவம் வேறொருவரை என்னிடம் மனம் விட்டுப் பேசத் தூண்டியது—அவர்தான் ஏமே (Aimé). நான் திரு. டி சார்லஸைச் சந்தித்தபோது—அவர் என்னைச் சந்திப்பேன் என்று எதிர்பார்க்காத நிலையில்—கையை உயர்த்தியவாறு "மாலை வணக்கம்" என்று கூறினார்; தான் விரும்பியதைச் செய்யக்கூடியவர் என்றும், மறைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை என்பது போலக் காட்டுவதே புத்திசாலித்தனம் என்றும் நம்பும் ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவின் அலட்சியத்தை (அல்லது குறைந்தது அத்தகைய அலட்சிய பாவனையை) அவர் வெளிப்படுத்தினார். அப்போது சந்தேகப் பார்வையுடன் அவரைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஏமே (Aimé), ஒரு வேலையாள் என்று தான் உறுதியாக நம்பியிருந்த அந்த மனிதரின் துணையாளரை நான் வாழ்த்தி வரவேற்றதைப் பார்த்தார்; எனவே, அன்றைய மாலையே அவர் யார் என்று என்னிடம் கேட்டார்.
50சிறிது காலமாகவே, என்னுடன் உரையாடுவதை—அல்லது அவர் சொல்வது போல் (நிச்சயமாக அந்த உரையாடல்களுக்கு ஒரு தத்துவார்த்தத் தன்மையை அளிக்கவே அவர் அப்படிச் சொன்னார்), "விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதை"—ஏமே (Aimé) மிகவும் விரும்பினார். நான் உணவருந்தும்போது அவர் என் அருகில் நிற்பது எனக்குச் சங்கடமாக இருப்பதாகவும், அதற்குப் பதிலாக அவர் அமர்ந்து என்னுடன் உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் நான் கூறும்போது, ​​அத்தகைய "தெளிவான பகுத்தறிவு" கொண்ட ஒரு வாடிக்கையாளரைத் தான் சந்தித்ததே இல்லை என்று அவர் கூறுவார். அந்தத் தருணத்தில், அவர் இரண்டு பணியாளர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் என்னை வாழ்த்தி வரவேற்றனர்; ஆனால் அதற்கான காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களின் முகங்கள் எனக்குப் பரிச்சயமற்றவையாக இருந்தன, இருப்பினும் அவர்களின் உரையாடலில் ஒலித்த தொனி எனக்குப் புதிதாகத் தெரியவில்லை. ஏமே அவர்கள் இருவரையும் அவர்களின் திருமண நிச்சயதார்த்த விவகாரங்களுக்காகக் கடிந்துகொண்டிருந்தார்; அந்த முடிவை அவர் ஏற்கவில்லை. அவர் என்னிடம் என் கருத்தைக் கேட்டார், ஆனால் அவர்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாததால் என்னால் எந்தக் கருத்தையும் கூற முடியவில்லை என்று நான் பதிலளித்தேன். அவர்கள் தங்கள் பெயர்களையும், 'ரிவெபெல்' (Rivebelle) விடுதியில் எனக்குப் பலமுறை பணிபுரிந்ததையும் எனக்கு நினைவூட்டினர். ஆனால் ஒருவன் மீசை வளர்த்திருந்தான், மற்றவனோ மீசையை மழித்துவிட்டு முடியை மிகக் குட்டையாக வெட்டியிருந்தான். இதனால்—நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame) தேவாலயத்தின் தவறான சீரமைப்புப் பணிகளில் நிகழ்ந்தது போலன்றி, அவர்களின் தோள்களில் அதே பழைய தலைகளே இருந்தபோதிலும்—அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்குத் தெரியாமல் போயின; அதாவது, மிகத் தீவிரமான தேடல்களிலும் சிக்காமல், அதே சமயம் ஒரு மேன்டல்பீஸில் (mantelpiece) எல்லோரின் கண்களுக்கும் படும்படி வெளிப்படையாக இருந்தும் யாராலும் கவனிக்கப்படாத பொருட்களைப் போல அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்குத் புலப்படாமல் இருந்தன. அவர்களின் பெயர்களைத் தெரிந்துகொண்ட உடனேயே, அவர்களின் குரல்களின் தனித்துவமான, பிடிபடாத அந்த ஒலியமைப்பை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; ஏனெனில், அந்தக் குரல்களுக்கு உயிர் கொடுத்த முகங்களை என்னால் மீண்டும் மனக்கண்ணில் காண முடிந்தது. "அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கூடத் தெரியாது!" என்று ஏமே என்னிடம் கூறினார்—விடுதித் தொழில் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும் என்பதையும், வெளிநாட்டு மொழிகள் தெரியாததால் ஒரு வேலையைப் பெற முடியாது என்று ஏன் கருதப்படுகிறது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதையும் அவர் மறந்துவிட்டார். அந்தப் புதிய விருந்தினரை ஏமே எளிதாக 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்று அடையாளம் கண்டுகொள்வார் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்—பால்பெக்கில் (Balbec) நான் தங்கியிருந்த முதல் முறை, அந்தப் பிரபு (baron) 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸை' (Mme de Villeparisis) சந்திக்க வந்தபோது அவருக்கு உணவகத்தில் பணிபுரிந்த ஏமே அவரை நினைவில் வைத்திருப்பார் என்றும் கூட நான் கற்பனை செய்திருந்தேன்—அதனால் நான் அந்தப் பெயரை அவரிடம் குறிப்பிட்டேன். ஆனால், ஏமே 'பிரபு டி சார்லஸை' நினைவுகூரத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பெயரே அவர் மீது ஒரு ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாகவும் தோன்றியது. அடுத்த நாள் தனது உடைமைகளைத் தேடிப் பார்த்து, நான் அவருக்கு விளக்கக்கூடிய ஒரு கடிதத்தை எடுத்துத் தருவதாக அவர் என்னிடம் கூறினார். எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது; ஏனெனில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் அந்த முதல் ஆண்டில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) எனக்கு பெர்கோட் (Bergotte) எழுதிய ஒரு புத்தகத்தைத் தர விரும்பியபோது, ​​அவர் குறிப்பாக 'ஏமே' (Aimé) என்பவரைத்தான் அழைத்தார். ஏமேயை அவர் பின்னர் பாரிஸ் உணவகம் ஒன்றிலும் சந்தித்திருக்க வேண்டும்—அங்குதான் நானும் செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) மற்றும் அவரது காதலியும் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தோம், அப்போது திரு. டி சார்லஸ் எங்களைக் கண்காணிக்க அங்கு வந்திருந்தார். உண்மைதான், ஏமேயால் அந்தப் பணிகளை நேரில் செய்ய முடியவில்லை—ஒருமுறை அவர் உடல்நலக்குறைவால் படுத்த படுக்கையாக இருந்தார், இரண்டாவது முறை வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருந்தார். ஆயினும், திரு. டி சார்லஸைத் தனக்குத் தெரியாது என்று அவர் கூறியபோது, ​​அவரது நேர்மையின் மீது எனக்குக் கடுமையான சந்தேகம் எழுந்தது. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், அந்தப் பிரபுவை (baron) ஈர்க்கக்கூடிய வகையிலான மனிதராகவே அவர் இருந்தார். பால்பெக் ஹோட்டலின் அனைத்துத் தளப் பொறுப்பாளர்களையும் (floor captains) போலவும், பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Prince de Guermantes) பல பணிவிடையாளர்களைப் போலவும், ஏமேயும் அந்தப் பிரபுவின் வம்சத்தை விடப் பழமையான—எனவே மிகவும் மேன்மையான—ஒரு இனத்தைச் சேர்ந்தவராகவே இருந்தார். ஒரு தனிப்பட்ட வரவேற்பறையைக் (private sitting room) கேட்கும்போது, ​​ஒருவர் முதலில் தான் தனியாக இருப்பதாகவே நினைப்பார்; ஆனால் விரைவில், உணவு பரிமாறும் அறையில் (service pantry), கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு தலைமைப் பணியாளரை (maître d’hôtel) காண நேரிடும்—ஏமேயைப் போன்ற அந்தச் செந்நிறம் கலந்த 'எட்ரூஸ்கன்' (Etruscan) வகை மனிதர் அவர்; ஷாம்பெயின் மதுவின் அதிகப்படியான பயன்பாட்டால் சற்று வயதான தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், 'கான்ட்ரெக்ஸெவில்' (Contrexéville) நீரை அருந்த வேண்டிய தவிர்க்க முடியாத கட்டத்தை அவர் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார். எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் அவர்களிடம் வெறும் பணிவிடையை மட்டும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இளம் பணியாளர்கள்—அதாவது இளைஞர்கள், கடமை உணர்வுள்ளவர்கள், அதே சமயம் நகரில் உள்ள தங்கள் காதலியைச் சந்திக்க அவசரப்படுபவர்கள்—அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடுவார்கள்; அதனால், அவர்கள் மீது பொறுப்பற்ற தன்மைக்காக ஏமே குறை கூறுவார். அப்படிச் செய்வதற்கு அவருக்கு முழு உரிமை இருந்தது. அவர் ஒரு பொறுப்பான மனிதர். அவருக்கு மனைவியும் குழந்தைகளும் இருந்தனர், அவர்கள் மீது அவருக்குப் பெரிய லட்சியங்களும் இருந்தன. எனவே, அந்நியர்கள்—ஆண்களோ அல்லது பெண்களோ—அவரை அணுகியபோது அவர் அதை மறுக்கவில்லை; அதற்காக இரவு முழுவதும் பணியில் இருக்க வேண்டியிருந்தாலும் சரி. ஏனெனில், வேலைதான் அவருக்கு முதன்மையானதாக இருந்தது. திரு. டி சார்லஸை ஈர்க்கக்கூடிய வகையிலான மனிதராக அவர் இருந்ததால், அவரைத் தனக்குத் தெரியாது என்று என்னிடம் கூறியபோது அவர் பொய் சொல்கிறார் என்று நான் சந்தேகித்தேன். ஆனால் நான் தவறாக நினைத்திருந்தேன். பரோனிடம் (Baron) ஏமே (Aimé) படுக்கையில் இருப்பதாகவோ (அல்லது வெளியே சென்றிருப்பதாகவோ), அல்லது மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருப்பதாகவோ அந்தப் பணியாள் கூறியபோது, ​​அவன் முற்றிலும் உண்மையைத்தான் சொல்லியிருந்தான். ஆனால், கற்பனை எதார்த்தத்தையும் மீறிய விஷயங்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறது. அந்தப் பணியாளரின் சங்கடமான நடத்தை, அவனது விளக்கங்களின் உண்மைத்தன்மை குறித்து 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) மனதில் சந்தேகங்களை எழுப்பியிருக்கக்கூடும்; அந்தச் சந்தேகங்கள் ஏமே-க்குச் சிறிதும் தெரியாத வகையில் சில உணர்வுகளைப் புண்படுத்தின. 'எம். டி சார்லஸ்' — எப்படியோ தலைமைப் பணியாளரின் புதிய முகவரியைத் தெரிந்துகொண்டு அங்கு வந்து காத்திருந்து ஏமாற்றமடைந்திருந்த அந்த இடத்திற்கு — ஏமே செல்வதைத் 'செயின்ட்-லூ' (Saint-Loup) தடுத்ததையும் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். அந்தக் குதிரை வண்டியை கவனிக்காத ஏமே, அன்று மாலையே — அதாவது நானும் செயின்ட்-லூவும் அவனது காதலியும் மதிய உணவு அருந்திய அதே நாளில் — 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தின் சின்னம் பொறித்த முத்திரையுடன் கூடிய ஒரு கடிதத்தைப் பெற்றபோது வியப்படைந்தது இயல்பே. அறிவுள்ள ஒரு மனிதன், பகுத்தறிவுள்ள ஒரு முட்டாளுக்கு எழுதும் கடிதத்தில் வெளிப்படும் ஒருதலைப்பட்சமான பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கு உதாரணமாக, அதிலிருந்து சில வரிகளை இங்கே மேற்கோள் காட்டுகிறேன்: "ஐயா, பலரையும் வியக்க வைக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொண்ட போதிலும், என்னால்..."
...என்னைச் சந்தித்து வரவேற்கவோ அல்லது நான் சொல்ல முற்பட்ட சில விளக்கங்களைக் கேட்கவோ நீங்கள் விரும்பவில்லை; அந்த விளக்கங்களை நீங்கள் கேட்காவிட்டாலும், எனக்கும் உங்களுக்கும் உரிய கண்ணியத்தின் பொருட்டு அவற்றைச் சொல்வது அவசியம் என்று நான் கருதினேன். எனவே, நேரில் சொல்வது எளிதாக இருந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களை இங்கே எழுதி வைக்கிறேன். பால்பெக் (Balbec) நகரில் உங்களை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, ​​உங்கள் முகம் எனக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை என்பதை உங்களிடமிருந்து மறைக்க விரும்பவில்லை. பின்னர், எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்த ஒரு மறைந்த நண்பரின் சாயல் உங்களிடம் இருப்பதை நான் கவனித்தேன்—அதுவும் இரண்டாம் நாளில்தான் என் கண்ணில் பட்டது. "அந்தத் தருணத்தில் என் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: உங்கள் கடமைகளுக்கு எந்த இடையூறும் இல்லாமல், அந்த நண்பரின் மகிழ்ச்சியான இயல்பு என் சோகத்தைப் போக்கப் பயன்படுத்திய சீட்டாட்டம் போன்ற விளையாட்டுகளில் நீங்களும் என்னுடன் இணையலாம்; அதன் மூலம் அவர் இறக்கவில்லை என்ற மாயையை எனக்கு அளிக்கலாம் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் என்னென்ன முட்டாள்தனமான அனுமானங்களைச் செய்திருந்தாலும் சரி—அதாவது, உயர்ந்த உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்ட ஒருவரை விட, ஒரு வேலைக்காரருக்கே (உண்மையில் பணிபுரிய மறுத்ததால் அந்தப் பெயருக்கே தகுதியற்றவர் அவர்) தோன்றக்கூடிய வகையிலான எண்ணங்கள் அவை—நான் ஒரு புத்தகத்தைக் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் தூங்கச் சென்றுவிட்டதாகத் தகவல் அனுப்பியதன் மூலம் உங்கள் முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்ட முயன்றதாக நீங்கள் நினைத்திருக்கலாம்; ஆனால், முரட்டுத்தனமான நடத்தை ஒருவரின் கவர்ச்சியை அதிகரிக்கும் என்று நம்புவது தவறு—சொல்லப்போனால், அந்தப் பண்பு உங்களிடம் துளியும் இல்லை. மறுநாள் காலையில் உங்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்காமல் இருந்திருந்தால், நான் அந்த விஷயத்தை அத்துடன் விட்டிருப்பேன். என் துரதிர்ஷ்டவசமாக மறைந்த நண்பரின் சாயல் உங்களிடம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது—அது உங்கள் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் தாடையின் விரும்பத்தகாத தோற்றத்தையே என் கண்ணிலிருந்து மறையச் செய்தது—அந்தத் தருணத்தில், அந்த மறைந்த நண்பரே தனது கனிவான முகபாவனையை உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதுவே என்னை உங்கள் பக்கம் ஈர்க்கவும், உங்களுக்குக் கிடைத்த அந்த அரிய வாய்ப்பை நீங்கள் தவறவிடாமல் இருக்கவும் உதவியது." உண்மையில், பணத்தைப் பற்றிய அற்பமான விஷயங்களை இதில் கலப்பதில் எனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை—ஏனெனில் இவையெல்லாம் இப்போது அர்த்தமற்றவை, மேலும் இந்த வாழ்க்கையில் உங்களைச் சந்திக்க எனக்கு இனி வாய்ப்பும் இருக்காது. இருப்பினும், அந்த இறந்தவரின் வேண்டுகோளை ஏற்று (புனிதர்களின் ஐக்கியத்திலும், அவர்கள் உயிருடன் இருப்பவர்களின் வாழ்வில் தலையிடும் தன்மையிலும் நான் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதால்), அவரை நான் எப்படி நடத்தினேனோ—அதாவது சொந்தக் குதிரை வண்டி மற்றும் வேலையாட்களைக் கொண்டிருந்த அவரை, ஒரு மகனைப் போல நேசித்ததால் என் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை அவர் மீது செலவிடுவது இயல்பானதாக இருந்தது—அதேபோல உங்களையும் நடத்த நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்திருப்பேன். ஆனால் நீங்கள் வேறுவிதமாக முடிவு செய்தீர்கள். ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வருமாறு நான் உங்களிடம் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் வெளியே செல்ல வேண்டியிருப்பதாகத் தகவல் அனுப்பினீர்கள். இன்று காலை, என் வண்டிக்கு வருமாறு நான் உங்களை அழைத்தபோது—புனிதமானதை அவமதிப்பதாகக் கருதாமல் சொல்வதானால்—நீங்கள் மூன்றாவது முறையாக என் கோரிக்கையை மறுத்துவிட்டீர்கள். பால்பெக் (Balbec) நகரில் உங்களுக்குத் தாராளமான வெகுமதிகளை (tips) வழங்க நான் திட்டமிட்டிருந்தேன்; ஆனால் அவற்றை இப்போது உங்களுக்கு அளிக்க நான் விரும்பவில்லை—ஏனெனில் ஒரு காலத்தில் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டதாக நான் நம்பிய ஒருவருக்கு அவற்றை வழங்குவது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தரும். குறைந்தபட்சம், உங்கள் உணவகத்தில் உங்களைச் சந்திக்க நான்காவது முறையாக ஒரு பயனற்ற முயற்சியை மேற்கொள்ளும் அவமானத்திலிருந்தாவது என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்—ஏனெனில் அந்த அளவுக்கு என் பொறுமை நீடிக்காது. (இங்கு திரு. டி சார்லஸ் தனது முகவரி, தான் கிடைக்கும் நேரங்கள் போன்ற விவரங்களை அளித்தார்.) விடைபெறுகிறேன், ஐயா. நான் இழந்த நண்பரைப் போலவே நீங்கள் இருப்பதால், நீங்கள் முற்றிலும் அறிவிலி என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை—ஏனெனில் அப்படி இருந்தால், முக அமைப்பைக் கொண்டு குணத்தை அறியும் கலை (physiognomy) ஒரு பொய்யான அறிவியலாகிவிடும்—மேலும் ஒரு நாள், இந்தச் சம்பவத்தை நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​நிச்சயம் வருத்தமும் குற்ற உணர்வும் கொள்வீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, என் மனதில் எந்தவிதமான கசப்பும் இல்லை என்பதை நம்புங்கள். இந்த மூன்றாவது பயனற்ற முயற்சியை விட, குறைவான கசப்பான நினைவுகளுடன் நாம் பிரிந்திருக்கலாம் என்று நான் விரும்பியிருப்பேன். இது விரைவில் மறக்கப்பட்டுவிடும். பால்பெக் கடற்கரையிலிருந்து நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கக்கூடிய கப்பல்களைப் போன்றவர்கள் நாம்; அவை ஒரு கணம் ஒன்றையொன்று கடந்து செல்கின்றன; நின்றிருந்தால் இருவருக்கும் நன்மை கிடைத்திருக்கலாம், ஆனால் ஏதோ ஒரு தரப்பு வேறுவிதமாக முடிவு செய்கிறது; விரைவில் அவை அடிவானத்தில் ஒன்றையொன்று பார்க்கக்கூட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது, அந்தச் சந்திப்பு மறைந்துவிடுகிறது; ஆயினும், இந்த இறுதிப் பிரிவுக்கு முன்னதாக, இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை செலுத்துவார்கள்—பரோன் டி சார்லஸ் (Baron de Charlus) உங்களுக்கு நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கும்போது இங்கே செய்வதும் அதுவேதான், ஐயா.”

ஏமே (Aimé) அந்தக்கடிதத்தை முழுமையாகக் கூட வாசிக்கவில்லை; அவருக்கு அதில் எதுவும் புரியவில்லை, மேலும் அது ஒரு ஏமாற்று வேலையாக இருக்குமோ என்றும் அவர் சந்தேகித்தார். அந்தப் பரோன் யார் என்பதை நான் விளக்கிய பிறகு, அவர் சற்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; அத்துடன், திரு. டி சார்லஸ் முன்னரே கணித்திருந்த அதே வருத்தத்தையும் அவர் உணர்ந்தார். தன் நண்பர்களுக்குக் குதிரை வண்டிகளைப் பரிசளித்த ஒரு மனிதரிடம் மன்னிப்புக் கோரி அவர் அப்போது கடிதம் எழுதியிருக்கக்கூட வாய்ப்புண்டு என்று நான் உறுதியாகச் சொல்லலாம். ஆனால் அதற்குள், திரு. டி சார்லஸ் மொரெலைச் (Morel) சந்தித்திருந்தார். அதிகபட்சமாக—அவருடனான உறவு ஒருவேளை உடல்ரீதியான ஈடுபாடு அற்றதாக இருந்திருக்கலாம் என்பதால்—திரு. டி சார்லஸ் அவ்வப்போது, ​​ஒரு மாலைப் பொழுதில், நான் அவரை வரவேற்பறையில் சந்தித்தது போன்ற ஒரு சூழலை அல்லது நட்பை நாடியிருக்கலாம். ஆனால், மொரெல் மீதான அந்தத் தீவிரமான உணர்வை அவரால் திசைதிருப்ப முடியவில்லை; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை சுதந்திரமாக இருந்த அந்த உணர்வு, ஏமே மீது மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளத் துடித்திருந்தது—அந்த உணர்வுதான் தலைமைப் பணியாளர் எனக்குக் காட்டிய கடிதத்தை எழுதத் தூண்டியது; அந்தக் கடிதம் திரு. டி சார்லஸ் குறித்து எனக்கு ஒருவித தர்மசங்கடமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. திரு. டி சார்லஸின் காதலில் உள்ள சமூக-விரோதத் தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இது ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாக அமைந்தது......இந்தக் காமப் பிரவாகங்களின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆனால் சக்திவாய்ந்த விசையால் தாக்கப்பட்டு, ஒரு நீச்சல் வீரனைப் போல, அவன் தன்னை அறியாமலேயே அடித்துச் செல்லப்பட்டு, விரைவாக நிலத்தைக் கண்ணிலிருந்து இழக்கிறான். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், ஒரு சாதாரண மனிதனின் காதலும்கூட—காதலன், ஆசைகள், வருத்தங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் திட்டங்களின் தொடர்ச்சியான ஊடாட்டத்தின் மூலம், தனக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்ணைச் சுற்றி ஒரு முழுமையான காதல் கதையை உருவாக்கும்போது—தங்கள் பார்வையின் திசையை கணிசமாக விரிவுபடுத்தக்கூடும். ஆயினும், பொதுவாகப் பரஸ்பரம் இல்லாத ஒரு காமத்தின் தன்மையாலும், எம். டி சார்லஸ் மற்றும் ஐமே ஆகியோருக்கு இடையிலான சமூக அந்தஸ்தில் இருந்த வேறுபாட்டாலும் இந்த இடைவெளி பெருமளவில் அதிகரித்தது.

ஒவ்வொரு நாளும், நான் ஆல்பர்டைனுடன் வெளியே சென்றேன். அவள் மீண்டும் ஓவியம் வரையத் தொடங்க முடிவு செய்திருந்தாள், ஆரம்பத்தில் செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸ் தேவாலயத்தைத் தனது பொருளாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள்—அது யாரும் செல்லாத, சிலருக்கே தெரிந்த ஓர் இடம்; வழி கண்டுபிடிப்பது கடினம், வழிகாட்டி இல்லாமல் கண்டுபிடிப்பது இயலாத காரியம், மேலும் சென்றடைய ஒரு நீண்ட, தனிமையான நடைப்பயணம் தேவைப்பட்டது—அது எப்ரெவில் நிலையத்திலிருந்து அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலான பயண தூரத்தில், குவெட்ஹோம் கிராமத்தின் கடைசி வீடுகளைத் தாண்டி அமைந்திருந்தது. "எப்ரெவில்" என்ற பெயரைப் பொறுத்தவரை, பங்குத் தந்தையின் புத்தகமும் பிரிஷோவின் தகவல்களும் முரண்பட்டிருப்பதை நான் கண்டேன்: ஒரு ஆதாரம் எப்ரெவில் என்பது பண்டைய *ஸ்ப்ரெவில்லா* என்று கூறியது, மற்றொன்று *அப்ரிவில்லா* என்பதை அதன் சொற்பிறப்பியல் மூலமாகக் குறிப்பிட்டது. முதல் முறை, நாங்கள் ஃபெட்டெர்னுக்கு எதிர் திசையில்—அதாவது, கிராட்டேவாஸ்ட்டை நோக்கி—ஒரு சிறிய உள்ளூர் ரயிலில் சென்றோம். ஆனால் அது கடும் வெப்ப அலையின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது,
மதிய உணவிற்குப் பிறகு உடனடியாகப் புறப்படுவது ஏற்கெனவே மிகவும் சோர்வூட்டுவதாக இருந்தது. இவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியே செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம் என நான் விரும்பியிருப்பேன்; பிரகாசமான மற்றும் சுட்டெரிக்கும் அந்தக் காற்று—சோம்பல் மற்றும் குளிர்ச்சியான நிவாரணம் பற்றிய எண்ணங்களைத் தூண்டியது. அது என் தாயின் அறையையும் என்னுடைய அறையையும்—அவை எந்தப் பக்கம் இருக்கின்றன என்பதைப் பொறுத்து—ஒரு குளியல் அறையின் அறைகளைப் போல சீரற்ற வெப்பநிலையால் நிரப்பியது. சூரிய ஒளி சிதறி, கண்ணைப் பறிக்கும் மூரிஷ் வெண்மையைக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் உடை மாற்றும் அறை, அது எதிர்கொண்டிருந்த நான்கு சாந்துச் சுவர்களால் சூழப்பட்டு, ஒரு கிணற்றின் அடியில் அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது; ஆனாலும், மேலே விரிந்திருந்த வானவெளியில்—மென்மையான, அடுக்கு அடுக்கான மேகக் கூட்டங்கள் ஒன்றன்மீது ஒன்று வழுக்கிச் செல்வதைக் காணக்கூடிய அந்த இடத்தில்—வானம் ஒரு மாடத்தின் மீது அமர்ந்திருப்பது போலத் தோன்றியது (அல்லது, ஜன்னலில் தொங்கவிடப்பட்ட கண்ணாடியில் தலைகீழாகப் பார்க்கும்போது, ​​சடங்குகளுக்குரிய நீராடலுக்கான நீல நிறக் குளம் போலத் தெரிந்தது). சுட்டெரிக்கும் வெயில் இருந்தபோதிலும், நாங்கள் மதியம் ஒரு மணி ரயிலில் சென்றிருந்தோம். ஆனால், ரயில் பெட்டியின் வெப்பத்தாலும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த நீண்ட நடைப்பயணத்தாலும் ஆல்பர்ட்டின் மிகவும் அவதிப்பட்டாள்; சூரிய ஒளி படாத அந்த ஈரப்பதமான பள்ளத்தில் அசையாமல் அமர்ந்திருப்பதால் அவளுக்குக் குளிர் பிடித்துக்கொள்ளுமோ என்று நான் அஞ்சினேன். மேலும், எல்ஸ்டிரை (Elstir) முதன்முதலில் சந்தித்தபோதே, ஆடம்பரத்தை மட்டுமல்லாமல், பணவசதி இல்லாததால் அவளுக்குக் கிடைக்காத வசதி வாய்ப்புகளையும் அவள் விரும்புவாள் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன்; அதனால், தினமும் எங்களை அழைத்துச் செல்ல ஒரு குதிரை வண்டியை ஏற்பாடு செய்திருந்தேன். குளிர்ச்சியாகச் செல்ல, நாங்கள் 'ஷான்டேபி' (Chantepie) காட்டுப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். எங்களுக்கு அருகிலிருந்த மரங்களிலிருந்து ஒன்றையொன்று அழைக்கும் எண்ணற்ற பறவைகளின்—அவற்றில் சில கடலோரப் பகுதி சார்ந்தவை—குரல்கள், கண்களை மூடிக்கொண்டால் ஏற்படும் அதே அமைதியான உணர்வை உருவாக்கின. வண்டியின் ஆழமான இருக்கையில் ஆல்பர்ட்டினின் கைகள் என்னை இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, அவளுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து அந்த 'ஓஷியானிட்' (Oceanid) எனப்படும் கடல் தேவதைகளைப் போன்ற பறவைகளின் இசையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அந்த இசைக்கலைஞர்களில் ஒரு பறவை இலையிலிருந்து இலைக்குத் தாவிச் செல்வதைக் காணும்போது, ​​அந்த உயிரினத்திற்கும் அதன் இசைக்கும் இடையிலான தொடர்பு மிகவும் மெல்லியதாகத் தோன்றியது; துள்ளிக்குதிக்கும் அந்தச் சிறிய, எளிய, திகைப்புற்ற, உணர்ச்சியற்ற கண்களைக் கொண்ட உடலில்தான் அந்த இசையின் ஊற்றுக்கண் இருக்கிறது என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. வண்டியால் தேவாலயம் வரை செல்ல முடியவில்லை. 'கெட்டஹோம்' (Quetteholme) பகுதிக்கு வெளியிலேயே வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி, ஆல்பர்ட்டினிடம் விடைபெறுவேன். ஏனெனில், மற்ற நினைவுச் சின்னங்கள் அல்லது ஓவியங்களைப் பற்றிக் கூறுவதைப் போலவே, அந்தத் தேவாலயத்தைப் பற்றியும் அவள் சொன்ன ஒரு விஷயம் என்னைக் கலக்கமடையச் செய்திருந்தது: "உன்னுடன் சேர்ந்து அதைப் பார்ப்பது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" அந்த மகிழ்ச்சியை அவளுக்கு அளிக்கும் திறன் எனக்கு இருப்பதாக நான் உணரவில்லை. அழகான விஷயங்களை ரசிக்கும்போது, ​​நான் தனியாக இருந்தாலோ அல்லது தனியாக இருப்பது போல பாவனை செய்து அமைதியாக இருந்தாலோ மட்டுமே அத்தகைய மகிழ்ச்சியை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால், என்னால் மட்டுமே அவளுக்கு வழங்க முடிந்த—வேறு எவருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத—அந்தத் தனித்துவமான கலைசார் உணர்வுகளை அவள் அனுபவிக்க முடியும் என்று நம்பியதால், நான் அவளை விட்டுவிட்டுச் செல்வதாகவும், நாள் முடிவில் அவளை அழைத்துச் செல்லத் திரும்புவதாகவும் அவளிடம் கூறுவதே புத்திசாலித்தனம் என்று கருதினேன்; அதே சமயம், இடைப்பட்ட நேரத்தில் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அல்லது கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) ஆகியோரைச் சந்திக்கவோ, அல்லது பால்பெக்கில் (Balbec) என் தாயாருடன் ஒரு மணி நேரம் செலவிடவோ வண்டியில் செல்ல வேண்டியிருந்தது—ஆனால் அதற்கும் அப்பால் வெகுதூரம் செல்லக்கூடாது என்று முடிவு செய்திருந்தேன். குறைந்தது, ஆரம்பத்திலாவது அப்படிச் செய்யக்கூடாது என்று நினைத்தேன். ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) ஒருமுறை சும்மா பேச்சுவாக்கில் இப்படிச் சொல்லியிருந்தாள்: "இயற்கை எல்லாவற்றையும் எவ்வளவு மோசமாக அமைத்திருக்கிறது என்பது எரிச்சலூட்டுகிறது—ஒரு பக்கம் செயின்ட்-ஜீன் டி லா ஹைஸ் (Saint-Jean de la Haise) மற்றும் மறுபக்கம் லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) என அமைத்திருப்பதால், நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நாள் முழுவதும் சிறைபட்டுக் கிடக்க வேண்டியிருக்கிறது." இதன் விளைவாக, மோட்டார் வாகனப் பயணத்திற்கான தொப்பியையும் முகத்திரையையும் பெற்றவுடனேயே—எனக்கே வினையாக முடியக்கூடிய வகையில்—செயின்ட்-ஃபார்ஜோவிலிருந்து (Saint-Fargeau - பாதிரியாரின் புத்தகத்தின்படி *Sanctus Ferreolus*) ஒரு காரை வரவழைத்தேன். என்னிடம் எதையும் சொல்லாமல் மறைத்திருந்த நிலையில் என்னைத் தேடி வந்த ஆல்பர்ட்டின், ஹோட்டலுக்கு வெளியே காரின் எஞ்சின் இரைச்சலைக் கேட்டு ஆச்சரியமடைந்தாள்; பின்னர் அதைப் பார்த்தபோது அவள் அடைந்த மகிழ்ச்சியோ......இந்தக் கார் எங்களுக்கானதுதான் என்று அவளிடம் கூறினேன். அவளை ஒரு நிமிடம் என் அறைக்கு வரச் சொன்னேன். அவள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தாள். "நாம் வெர்டுரின் (Verdurins) குடும்பத்தினரைச் சந்திக்கப் போகிறோமா?" "ஆம், ஆனால் இந்தக் கோலத்தில் நீ அங்கு செல்வது சரியாக இருக்காது; நம்மிடம் கார் இருக்கிறதல்லவா? இதோ, இப்படி அணிந்தால் நீ இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய்." நான் மறைத்து வைத்திருந்த அந்தத் தொப்பியையும் முகத்திரையையும் வெளியே எடுத்தேன். "எனக்கா? ஓ! நீங்கள் மிகவும் அன்பானவர்," என்று கூறியபடியே அவள் என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். படிக்கட்டில் எங்களைச் சந்தித்த ஏமே (Aimé) —ஆல்பர்ட்டினின் நேர்த்தியான தோற்றத்தையும் எங்கள் வாகனத்தையும் கண்டு பெருமிதம் கொண்டான்; ஏனெனில் பால்பெக் (Balbec) நகரில் அத்தகைய கார்கள் மிகவும் அரிதானவை— தானாகவே முன்வந்து எங்களைப் பின்தொடர்ந்து கீழே வந்தான். தனது புதிய உடையை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட விரும்பிய ஆல்பர்ட்டின், காரின் மேற்கூரையை மேலே உயர்த்துமாறு என்னிடம் கேட்டாள்; நாங்கள் தனியாக இருக்கும்போது வசதியாக இருக்க, பிறகு அதைத் தாழ்த்திக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தாள். "ஏய், கிளம்பு," என்று ஏமே அந்த ஓட்டுநரிடம் கூறினான்—அவனுக்கு அந்த ஓட்டுநரைத் தெரியாது, அவனோ அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்—"மேற்கூரையை உயர்த்தச் சொல்வது உனக்குக் கேட்கவில்லையா?" ஹோட்டல் வாழ்க்கையால் உலக அனுபவம் பெற்றிருந்த ஏமே—அங்கு அவன் ஒரு முக்கியப் பதவியை வகித்தான்—பிரான்சுவாஸைப் (Françoise) பொறுத்தவரை ஒரு 'பெரிய மனுஷி'யாகத் தெரிந்த அந்த வாடகை வண்டி ஓட்டுநரைப் போலத் தயக்கம் காட்டுபவன் அல்ல; சாதாரண மக்களில் அறிமுகமில்லாதவர்களிடம் கூட அவன் மிகவும் நெருக்கமான 'நீ' (tu) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியே பேசுவான்; இது பிரபுத்துவ ஆணவத்தினால் வந்ததா அல்லது தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கே உரிய தோழமையினால் வந்ததா என்று புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி இருக்கும்.
"நான் இப்போது தயாராக இல்லை," என்று அந்த ஓட்டுநர் பதிலளித்தான்; அவனுக்கு என்னை யார் என்று தெரியாது. "நான் மட்மோசெல் சைமோனெட் (Mlle Simonet) அவர்களால் முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறேன். இந்த ஐயாவை அழைத்துச் செல்ல முடியாது." ஏமே சத்தமாகச் சிரித்தான். "அட, விடுப்பா, முட்டாள்தனமாகப் பேசாதே," என்று அந்த ஓட்டுநரிடம் கூறினான்—அவன் உடனடியாக அவனைத் தன் பக்கம் ஈர்த்துக்கொண்டான்—"அங்கே நிற்பவர் மட்மோசெல் சைமோனெட் தான்; மேற்கூரையை உயர்த்தச் சொன்ன அந்த ஐயா தான் உன் எஜமான்." ஆல்பர்ட்டின் மீது தனிப்பட்ட முறையில் எந்தப் பற்றும் இல்லையென்றாலும், அவள் அணிந்திருந்த உடையைக் கண்டு எனக்காகப் பெருமைப்பட்ட ஏமே, ஓட்டுநரிடம் இப்படிச் சொன்னான்: "இதுபோன்ற இளவரசிகளை தினமும் மகிழ்ச்சியுடன் ஓட்டிச் செல்வாயே, இல்லையா!—உன்னால் முடிந்தால்!" இந்த முதல் பயணத்தில், லா ராஸ்பெலியருக்குச் செல்ல முடிந்த ஒரே ஆள் நான் மட்டும் அல்ல—மற்ற நாட்களில் ஆல்பர்டைன் தன் தலைவாரிக்கொண்டிருந்தபோது நான் சென்றது போலவே; அவளும் உடன் வர விரும்பினாள். வழியில் நாங்கள் அங்கங்கே நிற்க நேரிடலாம் என்று அவள் முழுமையாக எதிர்பார்த்தாள், ஆனாலும், எதிர் திசையில் உள்ள செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸுக்குச் சென்று பயணத்தைத் தொடங்குவதும், வேறு ஒரு நாளுக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றும் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்வதும் சாத்தியமற்றது என்று நினைத்தாள். இருப்பினும், மெக்கானிக் அவளிடம், செயிண்ட்-ஜீனுக்குச் செல்வதை விட எளிதானது எதுவும் இல்லை என்றும், இருபது நிமிடங்களில் அங்கு சென்றடைய முடியும் என்றும் தெரிவித்தார்; நாங்கள் விரும்பினால் அங்கே பல மணிநேரம் தங்கலாம், அல்லது இன்னும் தொலைவான இடங்களுக்கும் பயணிக்கலாம், ஏனெனில் குவெட்ஹோமிலிருந்து லா ராஸ்பெலியருக்குச் செல்ல முப்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகாது. ஒரு சிறந்த குதிரை இருபது அடிகளில் கடக்கும் தூரத்தை, கார் ஒரே பாய்ச்சலில் கடந்து முன்னோக்கிச் சென்ற அந்த நொடியிலேயே நாங்கள் இதைப் புரிந்துகொண்டோம். தூரங்கள் என்பவை இடத்திற்கும் நேரத்திற்கும் உள்ள விகிதம் மட்டுமே, அதற்கேற்ப அவை மாறுபடும். ஒரு இடத்தை அடைவதில் உள்ள சிரமத்தை நாம் லீக்குகள் அல்லது கிலோமீட்டர்களில் குறிப்பிடுகிறோம்—அந்தச் சிரமம் குறையும் கணமே இந்த அளவீடுகள் துல்லியமற்றதாகிவிடுகின்றன. கலையும்கூட இதனால் உருமாற்றம் அடைகிறது; ஒரு காலத்தில் மற்றொன்றிலிருந்து உலகங்கள் தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றிய ஒரு கிராமம், பரிமாணங்கள் மாறியுள்ள ஒரு நிலப்பரப்பிற்குள் திடீரென அதன் அண்டைக் கிராமமாக மாறிவிடுகிறது. எப்படியாயினும், இரண்டு கூட்டல் இரண்டு சமம் ஐந்து என்றும், இரண்டு புள்ளிகளுக்கு இடையில் ஒரு நேர்கோடு மிகக் குறுகிய பாதை அல்ல என்றும் அறியப்படும் ஒரு பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதை விட, ஒரே பிற்பகலில் செயிண்ட்-ஜீன் மற்றும் லா ராஸ்பெலியர் ஆகிய இரண்டையும் எளிதாகப் பார்வையிடலாம் என்று மெக்கானிக் சொல்வதைக் கேட்பதுதான் ஆல்பர்டைனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியத்தை அளித்திருக்கும். டூவில் மற்றும் குவெட்ஹோம், செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ மற்றும் செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு, கூர்வில் மற்றும் பால்பெக்-லெ-வியூ, டூர்வில் மற்றும் ஃபெட்டர்ன்—ஒரு காலத்தில் மெசெக்லிஸ் மற்றும் குயர்மாண்டஸ் இருந்ததைப் போல, அதுவரை தனித்தனி நாட்களின் அறைகளுக்குள் இறுக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்த, மற்றும் ஒரே பிற்பகலில் ஒரே கண்கள் ஒருபோதும் காண முடியாத இடங்கள்—இப்போது ஏழு லீக் பூட்ஸ் அணிந்த அந்த மாபெரும் உருவத்தால் விடுவிக்கப்பட்டன; அவை நமது தேநீர் நேரத்தைச் சுற்றி ஒன்றுகூடின, தங்கள் கோபுரங்களையும் மினாரங்களையும், மற்றும் அருகிலுள்ள காடுகள் விரைந்து வெளிப்படுத்திய தங்கள் பழைய தோட்டங்களையும் கொண்டு வந்தன.

கார்னிஷ் (Corniche) சாலையின் அடிவாரத்தை அடைந்ததும், கத்தியைத் தீட்டும் போது எழும் சீரான ஒலியைப் போல முழங்கிக்கொண்டே கார் ஒரே சீராக மேலே ஏறியது; அதே வேளையில், கடலோ நீர் பின்வாங்கியதால் எங்களுக்குக் கீழே பரந்து விரிந்து காணப்பட்டது. மான்ட்சுர்வென்ட் (Montsurvent) பகுதியின் பழமையான, கிராமிய பாணி வீடுகள் தங்கள் சுவர்களோடு ஒட்டியிருந்த திராட்சைக் கொடிகளையும் ரோஜாச் செடிகளையும் இறுகப் பற்றியபடி எங்களை நோக்கி விரைந்து வருவது போல் தோன்றின; லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) பகுதியின் ஃபிர் (fir) மரங்கள், மாலைக் காற்று வீசும்போது இருப்பதை விடவும் அதிக பரபரப்புடன், எங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் அலைபாய்ந்தன; படிக்கட்டுகளருகே நான் இதற்கு முன் பார்த்திராத ஒரு புதிய பணியாளர் கதவைத் திறக்க வந்தார்; அதே சமயம் தோட்டக்காரரின் மகன்—சிறு வயதிலேயே வெளிப்பட்ட ஒரு இயல்பான ஆர்வத்துடன்—காரின் எஞ்சின் பகுதியைத் தன் கண்களால் ஆவலுடன் உற்று நோக்கினான். அன்று திங்கட்கிழமை அல்ல என்பதால், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டில் இருப்பாரா என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், விருந்தினர்களை வரவேற்கும் நாளான திங்கட்கிழமையைத் தவிர மற்ற நாட்களில், முன் அறிவிப்பின்றி அவரைச் சந்திப்பது விவேகமானதாக இருக்காது. கொள்கையளவில் அவர் வீட்டில்தான் இருப்பார் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அந்தச் சொற்றொடர்—மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒரு காலத்தில் தனது சொந்தச் சிறிய வட்டத்தை உருவாக்கவும், வாடிக்கையாளர்களை ஈர்க்கவும் முயன்றபோது பயன்படுத்திய அதே சொற்றொடர்......ஓரிடத்திலேயே தங்கியிருப்பது—பெரும்பாலும் அதனால் அவளது செலவுகள் ஈடுசெய்யப்படாவிட்டாலும் கூட—அவள் தவறாக 'கொள்கை ரீதியானது' என்று புரிந்துகொண்ட அந்த விஷயம், உண்மையில் 'பொதுவான விதிமுறை' என்பதை மட்டுமே குறித்தது; அதாவது, அதில் பல விதிவிலக்குகள் இருந்தன. ஏனெனில், மேடம் வெர்டுரின் வெளியே செல்வதை விரும்புவது மட்டுமல்லாமல், ஒரு விருந்தளிப்பவளாகத் தனது கடமைகளையும் மிகத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார்; மதிய உணவிற்கு விருந்தினர்களை அழைக்கும்போதெல்லாம், காபி, மதுபானங்கள் மற்றும் சிகரெட்டுகள் முடிந்த உடனேயே—
(வெப்பம் மற்றும் உணவால் ஏற்பட்ட ஆரம்பக்கட்டத் தூக்கக் கலக்கம் இருந்தபோதிலும்—அந்த நேரத்தில் மொட்டை மாடித் தாவரங்களுக்கு இடையே தெரியும், பளபளப்பான கடல் பரப்பில் செல்லும் ஜெர்சி கப்பலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே ஒருவருக்கு விருப்பமாக இருக்கும்)—அடுத்தகட்டமாகப் பல இடங்களுக்குச் செல்லும் பயணங்கள் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும். விருந்தினர்கள் வண்டிகளில் ஏற்றப்பட்டு—பெரும்பாலும் அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே—டூவில் (Douville) பகுதியைச் சுற்றியுள்ள பல அழகிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள். ஆயினும், எழுந்து வண்டியில் ஏறும் சிரமம் முடிந்த பிறகு, ஒன்றுகூடலின் இந்தப் இரண்டாம் பகுதி விருந்தினர்களுக்குக் குறைந்த மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக இருக்கவில்லை; சுவையான உணவுகள் மற்றும் சிறந்த ஒயின்கள் அல்லது நுரைக்கும் ஆப்பிள் மதுபானத்தால் (cider) ஏற்கனவே உற்சாகமடைந்திருந்த அவர்கள், தூய காற்றினாலும் அற்புதமான இயற்கைக்காட்சிகளாலும் எளிதில் மெய்மறந்து போவார்கள். மேடம் வெர்டுரின் இந்த இடங்களை வெளியாட்களுக்குக் காட்டும்போது, ​​அவை ஏதோ தனது சொந்த எஸ்டேட்டின் (தோட்டத்தின்) ஒரு பகுதியாகவோ அல்லது அதனுடன் இணைந்த இடங்களாகவோ (அவை எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தாலும்) கருதிச் செயல்படுவார்—அதாவது, தனது வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வந்தால் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் என்றும், அதே சமயம், அந்த 'எஜமானி'யால் (Mistress) வரவேற்கப்படாவிட்டால் ஒருபோதும் அறியப்படாத இடங்கள் என்றும் அவர் கருதினார். உள்ளூர்ச் சுற்றுலாக்களின் மீது—மொரல் (மற்றும் முன்பு டெச்சாம்ப்ரே) வாசிப்பதன் மீது தனக்கு இருந்த உரிமையைப் போலவே—தனக்கே முழு உரிமை இருப்பதாகக் கருதும் இந்த மனப்பான்மையும், அந்த நிலப்பரப்பையே தனது 'சிறிய குழுவின்' (little clan) ஒரு பகுதியாக மாற்ற முயலும் செயலும், முதல் பார்வையில் தோன்றுவது போல அவ்வளவு அபத்தமானதாக இல்லை. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தின் உட்புற அலங்காரம் மற்றும் தோட்டத்தின் அமைப்பு ஆகியவற்றில் கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) வெளிப்படுத்திய ரசனையின்மையைக் கண்டு மேடம் வெர்டுரின் ஏளனம் செய்தது மட்டுமல்லாமல், அப்பகுதியைச் சுற்றி அவர்கள் மேற்கொண்ட அல்லது ஏற்பாடு செய்த பயணங்களில் அவர்கள் காட்டிய முன்முயற்சியின்மையையும் அவர் கேலி செய்தார். 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லம் அந்த 'சிறிய குழுவினரின்' (little clan) புகலிடமாக மாறிய பின்னரே அது இருக்க வேண்டிய உண்மையான தன்மையைப் பெறத் தொடங்கியது என்று அவள் எப்படி உறுதியாக நம்பினாளோ, அதேபோல கேம்ப்ரேமர் (Cambremers) குடும்பத்தினர் குறித்தும் அவள் ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருந்தாள். அப்பகுதியிலேயே நீண்ட காலமாக வசித்து வந்தும், அந்த இடங்களை அவர்கள் உண்மையில் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதே அது. அவர்கள் தங்கள் குதிரை வண்டியில் அந்தப் பகுதியின் ஒரே ஒரு அசிங்கமான பாதையில்—அதாவது கடலோர ரயில் பாதையை ஒட்டிய சாலையில்—மட்டுமே இடைவிடாது பயணம் செய்து வந்தனர். அவளது இந்தக் கூற்றில் உண்மை இருந்தது. பழக்கம், கற்பனை வளம் இன்மை மற்றும் மிக அருகில் இருப்பதால் நன்கு பரிச்சயமானதாகத் தோன்றும் ஒரு பகுதியைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் இல்லாமை ஆகியவற்றால், கேம்ப்ரேமர்கள் எப்போதும் ஒரே பாதைகளில் ஒரே இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர வேறு எங்கும் வெளியே செல்வதில்லை. தங்கள் சொந்தப் பகுதியைப்பற்றியே தங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்ற வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் துணிச்சலைக் கண்டு அவர்கள் மனதாரச் சிரித்தார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், ஒரு சோதனை என்று வந்தால், அவர்களோ அல்லது அவர்களின் குதிரை வண்டி ஓட்டுநரோ கூட, திரு. வெர்டுரின் எங்களை அழைத்துச் சென்ற அந்த அற்புதமான, சற்று ஒதுக்குப்புறமான இடங்களுக்கு எங்களை வழிநடத்திச் சென்றிருக்க முடியாது. மற்றவர்கள் செல்லத் துணியாத கைவிடப்பட்ட ஒரு தனியார் தோட்டத்தின் நுழைவாயிலைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே செல்வதோ, அல்லது வண்டியிலிருந்து இறங்கி வாகனங்கள் செல்ல முடியாத பாதையில் நடந்து செல்வதோ என அவர் எங்களை அழைத்துச் சென்ற இடங்கள் ஒவ்வொன்றும், இறுதியில் ஒரு கண்கவர் இயற்கை காட்சியைப் பரிசாக அளிப்பதாகவே அமைந்திருந்தன. மேலும், 'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தின் தோட்டமானது, ஒரு வகையில், அந்தப் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள மைல்கணக்கான தூரத்திலான நடைப்பயணங்கள் மற்றும் வாகனப் பயணங்களின் ஒரு சிறிய வடிவமாகவே (microcosm) திகழ்ந்தது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். முதலாவதாக, அது ஒரு உயர்ந்த இடத்தில் அமைந்திருந்தது—ஒருபுறம் பள்ளத்தாக்கையும் மறுபுறம் கடலையும் அது பார்த்தவாறு இருந்தது. இரண்டாவதாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தில் (உதாரணமாக, கடல் நோக்கிய பக்கத்தில்) கூட, மரங்களுக்கு இடையே இடைவெளிகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன; இதனால் ஒரு இடத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட அடிவானக் காட்சியையும், மற்றொரு இடத்திலிருந்து வேறொரு காட்சியையும் காண முடிந்தது. இத்தகைய சிறந்த காட்சி அமைந்த இடங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு இருக்கை இருந்தது; பால்பெக் (Balbec), பார்வில் (Parville) அல்லது டூவில் (Douville) ஆகிய இடங்களின் காட்சியை வழங்கும் இருக்கைகளில் ஒருவர் மாறி மாறி அமரலாம். ஒரே திசையில் கூட, செங்குத்தான பாறை விளிம்பிற்கு மிக அருகில் ஒரு இருக்கையும், சற்று பின்னால் இன்னொன்றும் அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். பின்னால் இருந்த இருக்கையிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​முன்னால் பசுமையான காட்சிகளும், ஏற்கனவே மிக விரிவாகத் தெரியும் அடிவானமும் தெரிந்தன; ஆனால் அங்கிருந்து ஒரு சிறிய பாதையில் அடுத்த இருக்கைக்குச் செல்லும்போது அந்தப் பார்வை இன்னும் முடிவில்லாமல் விரிவடைந்து, கடலின் முழுப் பரப்பையும் காணும் வாய்ப்பை அளித்தது. அங்கே அலைகளின் ஓசையைத் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது; ஆனால் தோட்டத்தின் பாதுகாப்பான பகுதிகளில் அந்த ஓசை கேட்காது—அங்கே கடலின் அலைச்சலையோ ஏற்ற இறக்கத்தையோ காண முடிந்ததே தவிர, அதன் சத்தம் காதில் விழாது. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில், அத்தகைய ஓய்விடங்களை அவர்கள் "காட்சிகள்" (views) என்றே அழைத்தனர். உண்மையில், அந்த மாளிகையைச் சுற்றி அமைந்திருந்த நிலப்பரப்பின் மிகச்சிறந்த காட்சிகளை—கடற்கரைகள் அல்லது காடுகள் என—அவர்கள் அங்கே ஒருங்கே அமைத்திருந்தனர்; தொலைவின் காரணமாக அவை சிறிய சித்திரங்களாகத் தெரிந்தன. இது, ஹேட்ரியன் (Hadrian) மன்னர் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்த புகழ்பெற்ற நினைவுச் சின்னங்களின் சிறிய மாதிரிகளைத் தனது சொந்த மாளிகைக்குள் அமைத்திருந்ததைப் போன்றதொரு ஏற்பாடாகும். "காட்சி" என்ற சொல்லுக்குப் பின் வரும் பெயர் எப்போதும் கடற்கரை சார்ந்த இடத்தைக் குறிப்பதாக இருப்பதில்லை; பெரும்பாலும் அது வளைகுடாவின் மறுகரையை—அதாவது தொலைவில் தெரிந்தாலும், பரந்த நிலப்பரப்பிலும் தனது தனித்துவமான வடிவத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட ஒரு இடத்தைக்—குறிப்பதாகவே இருந்தது. திரு. வெர்டுரினின் (M. Verdurin) நூலகத்திலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு 'பால்பெக் காட்சி' (Balbec view) அமைந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் வாசிப்பது போல, வானிலை தெளிவாக இருக்கும் பட்சத்தில்......அவர் 'Vue de Rivebelle'-இல் அமர்ந்து பானம் அருந்தட்டும்—ஆனால், காற்று மிக அதிகமாக வீசாத பட்சத்தில் மட்டுமே; ஏனெனில், இருபுறமும் மரங்கள் நடப்பட்டிருந்தாலும், அங்கு காற்று சற்று கடுமையாகவே இருக்கும். மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஏற்பாடு செய்திருந்த மதிய நேர வாகனப் பயணங்கள் குறித்த விஷயத்திற்குத் திரும்புவோம்: வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், 'கடற்கரைப் பகுதி வழியாகச் செல்லும்' ஏதேனும் ஒரு சமூகப் பிரமுகரின் வருகை அட்டை (calling card) அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தால், அந்த வீட்டின் எஜமானியான அவர், அந்தச் சந்திப்பைத் தவறவிட்டதற்காக வருந்துவது போலவும் அதே சமயம் மகிழ்ச்சியடைவது போலவும் பாவனை செய்வார்; மேலும்—
(மக்கள் அந்த 'வீட்டைப்' பார்ப்பதற்காகவோ அல்லது பாரிஸில் கலைசார்ந்த சந்திப்புகளுக்குப் புகழ்பெற்ற—ஆனால் சமூக ரீதியாக எளிதில் அணுக முடியாத—ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்து ஒரு நாளைக் கழிப்பதற்காகவோ மட்டுமே வந்திருந்தாலும் கூட)
அடுத்த புதன்கிழமை இரவு உணவிற்கு அந்த விருந்தினரை அழைக்குமாறு உடனடியாக திரு. வெர்டுரினிடம் (M. Verdurin) கூறுவார். அந்தச் சுற்றுலாப் பயணிகள் பெரும்பாலும் அதற்கு முன்னரே கிளம்ப வேண்டியிருந்தாலோ அல்லது இரவு வெகுநேரம் கழித்துத் திரும்புவதற்குத் தயங்கினாலோ, சனிக்கிழமைகளில் தேநீர் அருந்தும் வேளையில் தன்னை எப்போதும் சந்திக்கலாம் என்று மேடம் வெர்டுரின் ஒரு வழக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். இத்தகைய தேநீர் சந்திப்புகள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் நடைபெறுவதில்லை; பாரிஸில்—பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Princesse de Guermantes) இல்லத்திலோ அல்லது மேடம் டி கலிஃபெட் (Mme de Galliffet) அல்லது மேடம் டி ஆர்பாஜான் (Mme d’Arpajon) ஆகியோரின் இல்லங்களிலோ—இதைவிடச் சிறப்பான சந்திப்புகளை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆயினும், இங்கே சூழலே வேறாக இருந்தது; அந்த இடத்தின் வசீகரம் சந்திப்பின் இனிமையை மட்டுமல்லாமல், அங்கு வரும் விருந்தினர்களின் தன்மையையும் பாதித்தது. பாரிஸில் எனக்கு எந்தவித மகிழ்ச்சியையும் அளிக்காத ஒரு சமூகப் பிரமுகருடனான சந்திப்பு, 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட பரிமாணத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றது; ஏனெனில், ஃபெடெர்ன் (Féterne) அல்லது சாண்ட்பி (Chantepie) காடு வழியாக வெகுதூரம் பயணம் செய்து அந்த நபர் அங்கு வந்திருந்தார்; அது ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வாக மாறியது. சில சமயங்களில், எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவராக அவர் இருப்பார்—ஸ்வான் (Swann) இல்லத்தில் அவரைச் சந்திப்பதற்காக நான் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைத்திருக்க மாட்டேன். ஆனால், அந்தக் குன்றின் மீது அவரது பெயர் ஒலித்த விதம் வேறாக இருந்தது—நாடக அரங்கில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் ஒரு நடிகரின் பெயர், திடீரென ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சிக்காக வேறு நிறத்தில் அச்சிடப்பட்ட சுவரொட்டியில் தோன்றுவதைப் போல; அந்த எதிர்பாராத சூழலால் அவரது புகழ் உடனடியாகப் பெரிதாக்கிக் காட்டப்படுவது போல அது அமைந்திருந்தது. கிராமப்புற வாழ்க்கை ஒருவித முறைசாராத் தன்மையை ஊக்குவிப்பதால், நகர்ப்புறச் சூழலில் பழகிய அந்த நபர், தான் தங்கியிருந்த நண்பர்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்லும் சுதந்திரத்தை எடுத்துக்கொள்வார். அவர் மேடம் வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) தான் தங்கியிருக்கும் விருந்தளிப்பவர்களைக் கைவிட முடியாது என்று மென்மையாக விளக்குவார்; அதே சமயம் அந்த விருந்தளிப்பவர்களிடமோ, கடற்கரை வாழ்க்கையின் சலிப்புக்கு மத்தியில் ஒரு மகிழ்ச்சியான மாற்றத்தை—அதாவது கலாச்சாரம் மற்றும் நாகரிகம் மிக்க ஓர் இடத்திற்குச் செல்லுதல், ஒரு பிரம்மாண்டமான தோட்ட வீட்டைப் பார்த்தல் மற்றும் சிறந்ததொரு மதிய நேரத் தேநீர் விருந்தை அனுபவித்தல் போன்றவற்றை—அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் அவர்களுக்கு ஒரு நன்மையே செய்வதாகப் பாவனை செய்வார். இது விரைவில் நடுத்தர சமூக அந்தஸ்து கொண்ட பலரின் ஒன்றுகூடலுக்கு வழிவகுத்தது. கிராமப்புறத்தில் சாதாரணமானதாகத் தோன்றும் சில மரங்களைக் கொண்ட சிறிய தோட்டப் பகுதி, 'அவென்யூ கேப்ரியல்' (Avenue Gabriel) அல்லது 'ரூ டி மான்சோ' (Rue de Monceau) போன்ற இடங்களில் (அங்கு கோடீஸ்வரர்களால் மட்டுமே அத்தகைய ஆடம்பரத்தை வாங்க முடியும்) அசாதாரணமான அழகைப் பெறுவது போல; பாரிஸ் நகரின் உயர்தர விருந்து நிகழ்ச்சிகளில் இரண்டாம் நிலை முக்கியத்துவம் மட்டுமே பெற்ற பிரபுக்கள், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் திங்கட்கிழமை மதிய வேளையில் திடீரெனத் தங்கள் உண்மையான மதிப்போடு வெளிப்பட்டனர். சிவப்பு நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேஜை விரிப்பு விரிக்கப்பட்டும், ஒரே நிறத்திலான அலங்காரப் பலகைகளுக்குக் கீழேயும் அமைக்கப்பட்டிருந்த மேஜையைச் சுற்றி அவர்கள் அமர்ந்த உடனேயே, அவர்களுக்கு 'காலெட்ஸ்' (galettes) எனப்படும் நார்மன் வகை பேஸ்ட்ரிகள், பவள மணிகளைப் போன்ற செர்ரி பழங்கள் நிரப்பப்பட்ட படகு வடிவ டார்ட் (tart) பலகாரங்கள் மற்றும் 'டிப்ளோமேட்' (diplomate) புட்டிங் போன்றவை பரிமாறப்பட்டன. திறந்த ஜன்னல்கள் வழியாகத் தெரிந்த பரந்த நீல நிறக் காட்சியின்—புறக்கணிக்க முடியாத அந்த அழகிய காட்சியின்—தாக்கத்தால், அந்த விருந்தினர்கள் உடனடியாக ஒரு ஆழமான மாற்றத்திற்கு உள்ளானார்கள்; அது அவர்களை மிகவும் மதிப்புமிக்கவர்களாக மாற்றிய ஒருவித ரசவாத மாற்றமாக அமைந்தது. அதற்கும் மேலாக, மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்திற்குத் திங்கட்கிழமையன்று வரும் விருந்தினர்கள்—பாரிஸில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகைக்கு வெளியே வரிசையாக நிற்கும் நேர்த்தியான குதிரை வண்டிகளைச் சலிப்புடனும் வழக்கமான பார்வையுடனும் மட்டுமே கடந்து செல்பவர்கள்—'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்திற்கு முன்னால் உள்ள உயரமான ஃபர் (fir) மரங்களுக்கு அடியில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இரண்டு அல்லது மூன்று சாதாரண கிராமப்புற வண்டிகளைப் பார்த்தவுடனேயே தங்கள் இதயத் துடிப்பு அதிகரிப்பதை உணர்ந்தனர். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அதற்குக் காரணம் அந்த கிராமப்புறச் சூழல் மாறுபட்டதாக இருந்ததுதான்; மேலும், இடமாற்றத்தின் காரணமாக சமூகத்தைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வையும் புத்துணர்ச்சி பெற்றது. மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்திற்குச் செல்ல வாடகைக்கு அமர்த்தப்பட்ட அந்தப் பழைய, குலுங்கும் வண்டி, ஒரு சிறந்த சுற்றுலாப் பயணத்தையும், நாள் ஒன்றுக்கு "அதிக கட்டணம்" கேட்ட ஓட்டுநருடன் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட அந்த விலையுயர்ந்த "நிலையான கட்டணத்தையும்" நினைவூட்டியதும் அதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. இருப்பினும், புதிதாக வந்தவர்களைப் பற்றிய (அவர்கள் யார் என்று இன்னும் தெளிவாகத் தெரியாத நிலையில்) அந்த ஆர்வம்—அதனுடன் லேசான உணர்வுப்பூர்வமான ஈடுபாடும் கலந்திருந்தது—அனைவரும் தங்களுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்ட ஒரு கேள்வியிலிருந்தே எழுந்தது: "அவர்கள் யாராக இருப்பார்கள்?"—இது பதிலளிக்கக் கடினமான ஒரு கேள்வி; ஏனெனில், கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தினருடனோ அல்லது வேறு எங்காவதோ ஒரு வாரம் தங்குவதற்கு யார் வந்திருக்கக்கூடும் என்பது யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதே சமயம், தனிமை மிகுந்த கிராமப்புற வாழ்க்கையில் இத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்பது ஒருவித மகிழ்ச்சியைத் தரும்; ஏனெனில், பாரிஸ் நகர வாழ்க்கையில் ஒரு மனிதரைச் சந்திப்பதோ அல்லது ஒரு அந்நியரை அறிமுகம் செய்துகொள்வதோ ஒரு சலிப்பூட்டும் கடமையாகக் கருதப்படலாம்; ஆனால் இங்கு, அத்தகைய சந்திப்புகள், கடிதங்களின் வருகை கூட ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சியாக மாறும் அந்தத் தனிமையான வாழ்க்கையின் வெறுமையை இனிமையாக உடைத்தெறிகின்றன. நாங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) நோக்கிச் சென்ற அந்த நாளில்—அன்று திங்கட்கிழமை அல்ல என்பதால்—திரு. மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin) ஆகியோரை மற்றவர்களின் சகவாசத்தை நாடும் அந்தத் தீவிரமான உணர்வு ஆட்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த உணர்வு ஆண்களையும் பெண்களையும் ஒருவித அமைதியின்மைக்கு உள்ளாக்குவதுடன், அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து பிரித்துத் தனிமையில் சிகிச்சை பெறும் ஒரு நோயாளியைத் தன் ஜன்னல் வழியாகவே கீழே குதித்துவிடத் தூண்டும் அளவுக்குத் தீவிரமானதாகவும் இருக்கக்கூடும். ஏனெனில், அந்தப் புதிய வீட்டு வேலைக்காரன்—மிகவும் சுறுசுறுப்பாகச் செயல்படக்கூடியவன், மேலும் ஏற்கனவே......இந்தச் சூழலுக்குப் பழகியிருந்த அந்தப் பணியாள்—'மேடம்' வெளியே செல்லவில்லை என்றால் அவர் நிச்சயம் 'டூவில் வியூபாயிண்ட்' (Douville Viewpoint) பகுதியில் தான் இருப்பார் என்றும், தான் 'சென்று பார்த்து வருவதாகவும்' கூறிவிட்டு—உடனேயே திரும்பி வந்து அவர் எங்களைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டதாகத் தெரிவித்தார். தோட்டம், கோழிப்பண்ணை மற்றும் காய்கறித் தோட்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவர் அப்போதுதான் உள்ளே வந்திருந்ததால், அவரது தோற்றம் சற்று கலைந்திருந்தது; அங்கு அவர் தனது மயில்களுக்கும் கோழிகளுக்கும் உணவளிக்கவும், முட்டைகளைச் சேகரிக்கவும், பழங்கள் மற்றும் பூக்களைப் பறிக்கவும் சென்றிருந்தார்—அப்பூக்கள் அவரது மேஜை அலங்காரத் துணிக்காக (table runner) சேகரிக்கப்பட்டவை; அந்த அலங்காரத் துணி பூங்காவில் உள்ள பாதையை ஒரு சிறிய அளவில் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்திருந்தது; ஆயினும், அது மேஜைக்கு ஒரு தனித்துவமான அழகை அளித்தது; வெறும் பயன்பாட்டுப் பொருட்களோ அல்லது உண்ணக்கூடிய பொருட்களோ மட்டுமே மேஜை மேற்பரப்பில் இருப்பதைத் தவிர்த்து, அதற்கு ஒரு சிறப்பம்சத்தை அது சேர்த்தது. ஏனெனில், பேரிக்காய் மற்றும் முட்டையின் வெள்ளைக் கரு போன்ற தோட்டத்து விளைபொருட்களைச் சுற்றி, 'வைப்பர்ஸ் பக்லாஸ்' (viper’s bugloss), கார்னேஷன், ரோஜா மற்றும் கோரியோப்சிஸ் (coreopsis) போன்ற உயரமான மலர் தண்டுகள் நிமிர்ந்து நின்றன; அவற்றுக்கு இடையே—பூக்கள் நிறைந்த அடையாளக் கம்பங்களைக் கடந்து செல்வது போல—ஜன்னல் கண்ணாடியின் வழியே திறந்த கடலில் கப்பல்கள் நகர்ந்து செல்வதைக் காண முடிந்தது. வருகை தரவிருந்த விருந்தினர்களுக்காகப் பூக்களை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்த திரு மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin), அந்த விருந்தினர்கள் வேறு யாருமல்ல, ஆல்பர்ட்டினும் நானும் தான் என்பதைக் கண்டதும் அடைந்த ஆச்சரியத்திலிருந்து நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்: அந்தப் புதிய பணியாள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டாலும், என் பெயர் அவனுக்குத் தெரியாததால் அதைத் தவறாக உச்சரித்திருந்தான்; அறிமுகமில்லாத விருந்தினர்களின் பெயரைக் கேட்டபோதும், திருமதி வெர்டுரின் அவர்களை உள்ளே அழைத்து வர உத்தரவிட்டிருந்தார்—ஏனெனில் அவருக்கு யாரையாவது சந்திக்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. இதற்கிடையில், அந்தப் புதிய பணியாள் வாசலிலேயே நின்று அந்தச் சூழலைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்; எங்கள் இருவருக்கும் அந்த வீட்டில் என்ன பங்கு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவன் முயன்றான். பின்னர் அவன் நீண்ட அடைகளை வைத்துக்கொண்டு வேகமாக அங்கிருந்து சென்றான்; ஏனெனில் அவன் முந்தைய நாள் தான் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தான். ஆல்பர்ட்டின் தனது தொப்பியையும் முகத்திரையையும் வெர்டுரின் தம்பதியினரிடம் பெருமையுடன் காட்டிய பிறகு, நாங்கள் செய்ய விரும்பிய காரியத்திற்கு மிகக் குறைந்த நேரமே எஞ்சியிருந்தது என்பதை நினைவூட்டும் வகையில் என்னை நோக்கினாள். தேநீர் அருந்தும் வரை நாங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று திருமதி வெர்டுரின் விரும்பினார், ஆனால் நாங்கள் அதை மறுத்துவிட்டோம்; அப்போது, ​​திடீரென்று ஒரு திட்டம் வெளிப்பட்டது—அது ஆல்பர்ட்டினுடன் நான் மேற்கொள்ளவிருந்த நடைப்பயிற்சியால் கிடைக்கவிருந்த அனைத்து மகிழ்ச்சியையும் கெடுப்பதாக அமைந்தது: அந்த வீட்டின் எஜமானி—எங்களைப் பிரிந்து செல்ல மனமில்லாமலோ அல்லது ஒரு புதிய பொழுதுபோக்கை நழுவவிட விரும்பாமலோ—எங்களுடன் திரும்பி வர விரும்பினார். அவளிடமிருந்து வரும் இத்தகைய சலுகைகள் பொதுவாக நல்ல வரவேற்பைப் பெறுவதில்லை என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்; எனவே, இந்த முறை நாங்கள் அதை ஏற்போமா இல்லையா என்ற தயக்கம் அவளுக்கு இருந்திருக்கலாம். அந்தத் தயக்கத்தை மறைக்க அவள் மிகையான தன்னம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினாள்; நாங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பது உறுதி என்பது போல பாவனை செய்துகொண்டு, அவள் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. மாறாக, ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் ஒருவித உபகாரம் செய்பவளாகக் கருதி, தன் கணவரிடம் இப்படிச் சொன்னாள்:
"அவர்களை நானே திரும்ப அழைத்து வருகிறேன்." அதே வேளையில், அவளுடைய உதடுகளில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது—அது அவளுக்கே உரிய தனிப்பட்ட புன்னகை அல்ல. பெர்கோட்டிடம் (Bergotte) சிலர் ஒருவித 'எல்லாம் தெரிந்தவர்கள்' என்பது போன்ற பாவனையுடன், "உங்கள் புத்தகத்தை சும்மா சாதாரணமாகவே வாங்கினேன்" என்று சொல்லும்போது நான் பார்த்த அதே புன்னகை அது. ஸ்வான் (Swann) அல்லது எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) போன்ற மிகச் சில உயரிய பண்பு கொண்ட மனிதர்களைத் தவிர—அவர்களின் உதடுகளில் நான் அத்தகைய புன்னகையைப் பார்த்ததே இல்லை—மற்றவர்கள் தேவைப்படும்போது இரயிலையோ அல்லது சரக்கு வாகனத்தையோ பயன்படுத்துவது போல, பொதுவான ஒரு பாவனையாக அந்தப் புன்னகையைக் கடன் வாங்கிக்கொள்வார்கள். அந்தத் தருணத்திலிருந்து, என் பயணத்தின் மகிழ்ச்சி கெட்டுப்போனது. நான் ஒன்றும் புரியாதது போல பாவனை செய்தேன். சற்று நேரத்தில், எம். வெர்டுரின் (M. Verdurin) அந்தப் பயணத்தில் இணையப்போகிறார் என்பது தெரிந்தது. "ஆனால் எம். வெர்டுரினுக்கு அது நீண்ட தூர நடைப்பயணமாக இருக்குமே," என்று நான் சொன்னேன். "அட, அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை," என்று மேடம் வெர்டுரின் ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான, அதே சமயம் உற்சாகமான தொனியில் பதிலளித்தார்; "கடந்த காலத்தில் தான் அடிக்கடி சென்ற பாதையை இந்த இளைஞர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் கடப்பதில் தனக்கு மகிழ்ச்சி என்று அவர் சொல்கிறார்; தேவைப்பட்டால், அவர் ஓட்டுநருக்கு அருகில் முன்புறத்தில் அமர்ந்து செல்வார்—அதற்கெல்லாம் அவர் பயப்படமாட்டார்—நாங்கள் இருவரும் கண்ணியமான தம்பதியரைப் போல இரயிலில் நிதானமாகத் திரும்பி வந்துவிடுவோம். இதோ பாருங்கள், அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறார்." தன் பேரக்குழந்தைகளைச் சிரிக்க வைப்பதற்காக ஓவியங்களை வரைந்து மகிழும் ஒரு கனிவான முதிய மேதையைப் பற்றிப் பேசுவது போல அவள் பேசினாள்—அதாவது இளைஞர்களை விடவும் இளமையான மனதுடைய ஒருவரைப் போல. என் வருத்தத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது என்னவென்றால், ஆல்பர்ட்டினுக்கு அந்த வருத்தம் இல்லை என்பதுதான்; வெர்டுரின் தம்பதியினருடன் இப்படி ஊர் முழுவதும் சுற்றித் திரிவதை அவள் வேடிக்கையான ஒன்றாகவே கருதினாள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவளுடன் நான் எதிர்பார்த்திருந்த மகிழ்ச்சி மிகவும் வலுவானதாக இருந்ததால், அந்தப் பெண்மணி அதைச் சிதைக்க நான் அனுமதிக்க விரும்பவில்லை; நான் சில பொய்களைக் கட்டியெழுப்பினேன்—மேடம் வெர்டுரின் விடுத்த எரிச்சலூட்டும் மிரட்டல்களால் அவை நியாயப்படுத்தப்பட்டாலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக ஆல்பர்ட்டினே அவற்றை மறுக்கும் வகையில் நடந்துகொண்டாள். "ஆனால் நாங்கள் ஒரு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது," என்று நான் கூறினேன். "எந்த இடத்திற்கு?" என்று ஆல்பர்ட்டின் கேட்டாள். "விளக்குகிறேன்; அது மிக அவசியம்." "சரி, நாங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்," என்று மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) சொன்னார்; எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையில் அவர் இருந்தார். கடைசி நேரத்தில், மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த அந்த மகிழ்ச்சி பறிபோய்விடுமோ என்ற தவிப்பு, எனக்கு ஒருவித முரட்டுத்தனமான துணிச்சலை அளித்தது. நான் அதைத் திட்டவட்டமாக மறுத்தேன்; ஆல்பர்ட்டின் ஒருவித மனவேதனைக்கு ஆளாகியிருந்ததாகவும்—அது குறித்து என்னிடம் கலந்தாலோசிக்க அவள் விரும்பியதாகவும்—அதனால் அவளுடன் தனிமையில் இருப்பது எனக்கு மிக அவசியம் என்றும் மேடம் வெர்டுரினிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினேன். அந்த அம்மையார் கோபமான தோரணையை மேற்கொண்டார்: "சரி, நாங்கள் வரவில்லை," என்று அவர் கூறினார்; அவரது குரல் கோபத்தில் நடுங்கியது. அவர் எந்த அளவுக்குக் கொதிப்படைந்திருந்தார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதாவது......சற்று விட்டுக்கொடுக்கும் விதமாக: "ஆனால் ஒருவேளை நாம்..." "இல்லை," என்று அவள் இன்னும் ஆவேசமாகத் தொடர்ந்தாள்; "நான் 'இல்லை' என்று சொன்னால், அது 'இல்லை' என்பதுதான் அர்த்தம்." அவளுடனான உறவு முறிந்துவிட்டதாக நான் நினைத்தேன்; ஆனால், மறுநாள்—அதாவது புதன்கிழமையன்று—முயற்சியைக் கைவிடக்கூடாது என்றும், இரவில் ஆபத்தான அந்தப் பாதையில் வராமல், அந்தச் சிறிய குழுவினர் அனைவருடனும் ரயிலில் வர வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்த அவள் எங்களை வாசலிலேயே மீண்டும் அழைத்தாள். பூக்கள் நிறைந்த சிறிய வீடுகள் எங்களை நோக்கி விரைந்து வருவது போன்ற சூழலில் நாங்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். நிலப்பரப்பு எங்களுக்கு முற்றிலும் மாறியதாகத் தோன்றியது—இடங்களைப் பற்றி நாம் மனதில் உருவாக்கும் பிம்பத்தில், 'இடம்' அல்லது 'தொலைவு' (space) சார்ந்த கருத்து மிக முக்கியப் பங்கை வகிப்பதில்லை என்பது எவ்வளவு உண்மை! காலத்தைப் பற்றிய உணர்வே இடங்களை ஒன்றுக்கொன்று வெகுவாகப் பிரிக்கிறது என்று நாம் முன்பே கூறியிருக்கிறோம்; ஆனால் அது மட்டுமே காரணமல்ல. சில இடங்களை நாம் எப்போதும் தனித்துத்தான் பார்க்கிறோம்; அவை மற்ற இடங்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதவை போலவும்—ஏறக்குறைய உலகத்திலிருந்தே விலகி இருப்பது போலவும்—தோன்றும். நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் (ராணுவத்தில் அல்லது குழந்தைப் பருவத்தில்) நாம் சந்தித்த, வேறு எதனுடனும் தொடர்புபடுத்த முடியாத மனிதர்களைப் போலவே அந்த இடங்களும் அமைகின்றன. பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் இருந்த முதல் ஆண்டில், 'போமாண்ட்' (Beaumont) என்ற உயரமான இடம் ஒன்று இருந்தது; அங்கு எங்களை அழைத்துச் செல்ல மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) விரும்பினார், ஏனெனில் அங்கிருந்து நீர்நிலைகளையும் காடுகளையும் தவிர வேறு எதையும் பார்க்க முடியாது. பயணத்திற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்த பாதை—பழமையான மரங்கள் நிறைந்திருந்ததால் அதுவே மிக அழகானது என்று அவர் கருதினார்—தொடர்ச்சியான ஏற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது; அதனால் அவரது குதிரை வண்டி மிக மெதுவாக, மனிதர்கள் நடக்கும் வேகத்திலேயே செல்ல வேண்டியிருந்தது, மேலும் அப்பயணத்திற்கு நீண்ட நேரம் பிடித்தது. உச்சியை அடைந்ததும் நாங்கள் வண்டியை விட்டு இறங்கிச் சிறிது நேரம் நடப்போம், பிறகு மீண்டும் ஏறி அதே பாதையில் திரும்புவோம்; வழியில் ஒரு கிராமத்தையோ அல்லது ஒரு பெரிய மாளிகையையோ (château) கூட நாங்கள் சந்திக்க மாட்டோம். போமாண்ட் என்பது மிகவும் விசித்திரமான, வெகு தொலைவில் உள்ள, மற்றும் மிக உயரத்தில் அமைந்த ஒரு இடம் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அது எந்தத் திசையில் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியாது—ஏனெனில் போமாண்ட் செல்லும் பாதையைப் பயன்படுத்தி வேறு எந்த இடத்திற்கும் நான் சென்றதில்லை; உண்மையில், காரில் அங்கு செல்வதற்கே நீண்ட நேரம் பிடிக்கும். அது வெளிப்படையாக பால்பெக் (Balbec) இருந்த அதே நிர்வாகப் பகுதியைச் (அல்லது மாகாணத்தைச்) சேர்ந்ததாகவே இருந்தது; ஆயினும், எனக்கு அது ஒரு தனிப்பட்ட சிறப்புரிமையைப் பெற்ற, வேறொரு தளத்தில் அமைந்த இடமாகவே தோன்றியது. ஆனால், எந்தவொரு மர்மத்தையும் மதிக்காத அந்தத் தானுந்து (automobile), இன்கார்வில் (Incarville) பகுதியைக் கடந்து (அங்கிருந்த வீடுகளின் பிம்பம் என் நினைவில் இன்னும் பசுமையாக இருந்தது), பார்வில் (*Paterni villa*) நோக்கிச் செல்லும் சரிவுப் பாதையில் எங்களை அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்த மேட்டுப் பகுதியிலிருந்து கடலைப் பார்த்ததும், அந்த இடத்தின் பெயரை நான் கேட்டேன்; ஓட்டுநர் பதிலளிப்பதற்கு முன்பே, அது 'போமாண்ட்' (Beaumont) என்பதை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். உள்ளூர் ரயிலில் பயணிக்கும்போதெல்லாம் நான் அறியாமலேயே கடந்து சென்ற இடம்தான் அது; ஏனெனில், அது பார்வில்லிலிருந்து வெறும் இரண்டு நிமிடத் தொலைவிலேயே அமைந்திருந்தது. என் படைப்பிரிவில் இருந்த ஒரு அதிகாரியை நினைத்துப் பாருங்கள்—அவரை நான் ஒரு தனித்துவமான மனிதராகக் கருதினேன்; பிரபுத்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க முடியாத அளவுக்கு மிகவும் கனிவானவராகவும் எளிமையானவராகவும், அதே சமயம் வெறும் பிரபுத்துவத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு எட்ட முடியாத மர்மமானவராகவும் அவர் எனக்குத் தோன்றினார்; ஆனால் பிற்காலத்தில், நகரில் நான் விருந்துண்ட சிலரின் மைத்துனராகவோ அல்லது உறவினராகவோ அவர் இருப்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன். அந்த அதிகாரிக்குச் சூழ்ந்திருந்த மர்மம் விலகி, அவருடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று நான் நினைத்திருந்த இடங்களுடன் அவர் இயல்பாகப் பிணைக்கப்பட்டு, அந்த உள்ளூர்ச் சூழலில் தனது சரியான இடத்தைப் பிடித்தது போல, 'போமாண்ட்' இடமும் தனது மர்மத்தன்மையை இழந்து அந்தப் பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இந்த உணர்வு எனக்குள் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது: ஒரு நாவலின் மூடிய சூழலுக்கு வெளியே வேறு எங்காவது நான் 'மேடம் போவரி' (Madame Bovary) அல்லது 'சான்செவெரினா' (Sanseverina) ஆகியோரைச் சந்தித்திருந்தால், அவர்கள் மற்ற சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து எந்த வகையிலும் வேறுபட்டவர்களாக எனக்குத் தோன்றியிருக்க மாட்டார்கள் அல்லவா? ரயில் பயணங்கள் மீதான என் ஈர்ப்பு, தானுந்து மீதான ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) வியப்பைப் பகிர்ந்துகொள்வதிலிருந்து என்னைத் தடுத்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றலாம்; ஏனெனில், தானுந்து என்பது ஒரு நோயாளியைக் கூட அவர் விரும்பும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடியது; மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை (அதுவரை நான் செய்ததைப் போல) அசையாத அழகின் தனித்துவமான அடையாளமாகவும், ஈடு இணையற்ற சாராம்சமாகவும் கருதுவதிலிருந்து அது ஒருவரை விடுவிக்கிறது. நிச்சயமாக, ரயில் பயணம் ஒரு சேருமிடத்தை அணுகும் விதத்தை இந்தத் தானுந்து அணுகவில்லை. பாரிஸிலிருந்து பால்பெக்கிற்கு நான் ரயிலில் சென்றபோது, ​​அந்தச் சேருமிடம் சாதாரண வாழ்க்கையின் அன்றாட நிகழ்வுகளிலிருந்து விலகி ஒரு தனி இலக்காக மாறியது; புறப்படும்போது அது ஒரு கனவுலகம் போலத் தோன்றியது, அதே உணர்வு அந்தப் பெரிய, ஆள் அரவமற்ற கட்டிடத்தை—அதாவது அந்த ஊரின் பெயரையே கொண்ட 'ரயில் நிலையம்' எனும் கட்டிடத்தை—அடையும்போதும் நீடித்தது; அந்த நிலையம் அந்த ஊரின் முழுமையான வடிவமாகத் திகழ்ந்து, அந்த இடத்திற்கான இறுதியான நுழைவாயிலை வழங்குவது போலத் தோன்றியது. இல்லை, அந்த வாகனம், ஒரு அரங்கில் இருக்கும் பார்வையாளரின் பற்றின்மையுடன், அதன் பெயரால் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட ஒரு முழுமையான நகரத்திற்குள் எங்களை மாயாஜாலமாக அழைத்துச் செல்லவில்லை. மாறாக, அது எங்களை தெருக்களின் 'பக்கவாட்டுப் பகுதிகளுக்குள்' அழைத்துச் சென்றது; வழியில் ஒரு உள்ளூர்வாசியிடம் வழி கேட்க நிறுத்தியது. ஆயினும், அத்தகைய பரிச்சயமான பயண முறைக்கு ஈடாக, ஓட்டுநரின் தயக்கங்கள் இருந்தன—பாதை தெரியாமல் திரும்பிச் செல்வது—மேலும், நாங்கள் அதை நெருங்க நெருங்க, ஒரு மாளிகை அதன் பழமையான இலைகளுக்கு அடியில் வீணாகச் சுருண்டு கொள்ள முயன்றபோதிலும், அது ஒரு குன்று, ஒரு தேவாலயம் மற்றும் கடலுடன் இசை நாற்காலி ஆட்டம் ஆடுவது போன்ற தோற்றங்களை உருவாக்கும் பார்வைகளின் மாறும் ஊடாட்டமும் இருந்தது; தப்பிப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் ஓடிய, மயங்கிய ஒரு நகரத்தைச் சுற்றி அந்த வாகனம் வரைந்த மேலும் மேலும் சுருங்கும் வட்டங்களும் இருந்தன, அதன் மீது......இறுதியில் அது செங்குத்தாகப் பள்ளத்தாக்கின் அடிப்பகுதிக்கு இறங்கி அங்கே நிலை கொள்கிறது; ஆகவே, அதிவேக ரயில்களைச் சூழ்ந்திருந்த மர்மத்தன்மையை வாகனங்கள் அழித்துவிட்டதாகத் தோன்றிய அதே இடத்தில்தான், இப்போது நாம் ஏதோ ஒன்றைக் கண்டறிவது போன்றும், திசைகாட்டி ஒன்றைக் கொண்டு நம் இருப்பிடத்தைத் துல்லியமாகக் குறிப்பது போன்றும் உணர்கிறோம்; பூமியின் உண்மையான வடிவியல் அமைப்பையும் அதன் அழகான விகிதாச்சாரங்களையும், மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் நுட்பமான துல்லியத்துடனும் ஆராய்ந்து உணர்ந்துகொள்ள இது நமக்கு உதவுகிறது.

அக்காலத்தில் எனக்குத் தெரியாத—ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கழித்து நான் அறிந்துகொண்ட—ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஓட்டுநரின் வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவர் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவராவார்; மேலும், ஓட்டுநருக்குப் பணம் கொடுக்கும் பொறுப்பைக் கொண்டிருந்த 'மோரல்' (Morel)—ஓட்டுநரைக் கொண்டு பயணத் தூரத்தை மூன்று அல்லது ஐந்து மடங்காகக் கணக்கிடச் செய்து பணத்தின் ஒரு பகுதியைத் தனக்காக வைத்துக்கொண்டவர்—அவருடன் மிகவும் நெருக்கமாகியிருந்தார் (பொதுவெளியில் அவரைத் தெரியாதது போல நடித்தாலும்). அவர் நீண்ட தூரப் பயணங்களுக்கு அந்த காரைப் பயன்படுத்தினார். இது எனக்கு அப்போதே தெரிந்திருந்தால்—அத்துடன், 'வெர்டுரின்' (Verdurin) தம்பதியினர் அந்த ஓட்டுநர் மீது விரைவில் வைத்த நம்பிக்கைக்கும் அந்தக் காரணமே அடிப்படையாக இருந்தது என்பதை (அவர்களுக்கே தெரியாமலேயே கூட) நான் உணர்ந்திருந்தால்—அடுத்த ஆண்டு பாரிஸில் நான் சந்தித்த பல துயரங்களையும், 'ஆல்பர்ட்டின்' (Albertine) தொடர்பான பல துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளையும் தவிர்த்திருக்க முடியும்; ஆனால், இதைப் பற்றிய சிறு துப்பு கூட எனக்கு இருக்கவில்லை. 'எம். டி சார்லஸ்' மற்றும் 'மோரல்' ஆகியோரின் கார் பயணங்கள் எனக்கு நேரடியாக எந்த ஆர்வத்தையும் அளிக்கக்கூடியவை அல்ல. மேலும், அவை பெரும்பாலும் கடற்கரையோர உணவகம் ஒன்றில் மதிய உணவோ அல்லது இரவு உணவோ உண்பதோடு முடிந்துவிடும்; அங்கு 'எம். டி சார்லஸ்' வறுமையில் வாடும் ஒரு வயதான வீட்டு வேலைக்காரராகவும், கட்டணம் செலுத்தும் பொறுப்பைக் கொண்ட 'மோரல்' தாராள குணம் கொண்ட ஒரு கனவானாகவும் தோற்றமளிப்பார்கள். அத்தகைய உணவுகளில் ஒன்றை நான் விவரிக்கிறேன்; அது மற்ற நிகழ்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள உதவும். அது 'செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு' (Saint-Mars-le-Vêtu) என்ற இடத்தில் இருந்த நீள்வடிவ உணவகம் ஒன்றில் நடந்தது. "இதை எடுத்துவிட முடியாதா?" என்று 'எம். டி சார்லஸ்' கேட்டார்; உணவகப் பணியாளர்களிடம் நேரடியாகப் பேசாமல் 'மோரல்' மூலமாக அவர் அதைக் கேட்டார். "இதை" என்று அவர் குறிப்பிட்டது, மேஜையை அலங்கரிக்க வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்துடன் தலைமைப் பணியாளர் வைத்திருந்த மூன்று வாடிய ரோஜாக்களைத்தான். "ம்ம்..." என்று தயக்கத்துடன் கூறினார் 'மோரல்'. "உங்களுக்கு ரோஜாக்கள் பிடிக்காதா?" "மாறாக, நான் வைக்கும் இந்தக் கோரிக்கையே எனக்கு அது பிடிக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறது—ஏனெனில் இங்கே ரோஜாக்கள் எதுவும் இல்லை" (மோரல் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்), "ஆனால் உண்மையில், எனக்கு அவை அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. பெயர்கள் விஷயத்தில் நான் சற்று உணர்திறன் கொண்டவன்; ஒரு ரோஜா அழகாக இருக்கும்போதே, அதற்கு 'பரோன் டி ரோத்ஸ்சைல்ட்' (Baronne de Rothschild) அல்லது 'மாரேஷல் நீல்' (Maréchale Niel) என்று பெயர் என்பதை அறிய நேரிடுகிறது; அது அந்த அழகின் ரசனையையே கெடுத்துவிடுகிறது. உங்களுக்குப் பெயர்கள் பிடிக்குமா? உங்கள் சிறிய இசை நிகழ்ச்சிக்கான துணுக்குகளுக்கு அழகான தலைப்புகளைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்களா?" "'போயம் ட்ரிஸ்ட்' (Poème triste - சோகக் கவிதை) என்று ஒன்று இருக்கிறது." "அது மிக மோசமானது," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) முகத்தில் அறைவது போன்ற கீச்சுக்குரலில் பதிலளித்தார். "ஆனால் நான் ஷாம்பெயின் (champagne) கேட்டிருந்தேனே, இல்லையா?" என்று தலைமைப் பணியாளரிடம் கேட்டார்; அந்தப் பணியாளர் இரு வாடிக்கையாளர்கள் முன்னால் நுரைக்கும் ஒயின் நிரம்பிய இரண்டு கண்ணாடிகளை வைப்பதன் மூலம் அதைச் செய்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தார். "ஆனால், ஐயா..." "அந்த அருவருப்பான பானத்தை எடுத்துவிடுங்கள்; அது மிக மோசமான ஷாம்பெயினுடன் கூட எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதது. அது 'கப்' (cup) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு வாந்தி வரவழைக்கும் பானம்; அதில் வழக்கமாக வினிகர் மற்றும் செல்ட்சர் நீர் கலவையில் மூன்று அழுகிய ஸ்ட்ராபெர்ரிகளை ஊறப்போடுவார்கள்... ஆம்," என்று மோரலை நோக்கித் திரும்பியபடி அவர் தொடர்ந்தார், "தலைப்பு என்றால் என்னவென்றே உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்று தோன்றுகிறது. அதோடு, உங்கள் சிறந்த இசைத் துணுக்குகளை வாசிக்கும் விதத்தில், அந்த இசையின் ஆன்மீக அல்லது ஆழ்மனத் தொடர்பை (mediumistic aspect) நீங்கள் தவறவிடுவதாகத் தெரிகிறது." "மன்னிக்கவும், என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று மோரல் கேட்டார்; அந்தப் பிரபு சொன்னதில் எதுவும் புரியாத நிலையில், மதிய உணவிற்கான அழைப்பு போன்ற பயனுள்ள தகவலைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அவர் அஞ்சினார். எம். டி. சார்லஸ், அந்த "மன்னிக்கவும்?" என்ற கேள்வியைக் கவனிக்கத் தவறியதால்... அவரது கருத்து ஒரு கேள்வியாக இருந்ததாலும் - அதன் விளைவாக - அதற்குப் பதில் கிடைக்காததாலும், மோரல் பேச்சின் தலைப்பை மாற்றி, உரையாடலுக்கு ஒரு சிற்றின்பச் சாயலைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்: "இதோ பாருங்கள், உங்களுக்குப் பிடிக்காத அந்த மலர்களை விற்கும் பொன்னிற முடி கொண்ட அந்தச் சிறுமி—அவளுக்கும் நிச்சயமாக ஒரு பெண் காதலி இருப்பாள். அங்கே தூரத்தில் உள்ள மேஜையில் அமர்ந்து சாப்பிடும் அந்த வயதான பெண்ணுக்கும் கூட." "ஆனால் இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று மோரலின் விசித்திரமான நுண்ணறிவைக் கண்டு வியந்தபடி எம். டி. சார்லஸ் கேட்டார். "ஓ! அவர்களை ஒரு நொடியில் என்னால் அடையாளம் காண முடியும். நாம் இருவரும் ஒரு கூட்டத்தில் நடந்து சென்றால், நான் ஒருபோதும் தவறு செய்யமாட்டேன் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்." அந்தத் தருணத்தில் மோரலைப் பார்த்த எவருக்கும்—அவனது ஆண்மைக்குரிய அழகிற்கு நடுவே இருந்த அந்தப் பெண்மை கலந்த தோற்றத்தைக் கண்ட எவருக்கும்—குறிப்பிட்ட சில பெண்களை அவனது உள்ளுணர்வு எப்படி அடையாளம் காட்டியதோ, அதேபோல அவனும் அந்தப் பெண்களுக்கு எப்படித் தனித்துத் தெரிந்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கும். ஜூபியனுக்குப் பதிலாகத் தான் அந்த இடத்தைப் பிடிக்க அவன் விரும்பினான்; அந்த 'வெஸ்ட்' (waistcoat) தைப்பவர் பாரனிடமிருந்து பெறும் வருமானத்தை, தனது 'வழக்கமான ஊதியத்துடன்' சேர்த்துப் பெறலாம் என்று அவன் ஒருவிதமாக நம்பினான். "ஆண்களைத் தேடிச் செல்லும் ஆண்களை (gigolos) அடையாளம் காண்பதில் நான் இன்னும் கெட்டிக்காரன்; நீங்கள் தவறு செய்யாமல் நான் உங்களைக் காப்பாற்ற முடியும். விரைவில் பால்பெக் (Balbec) திருவிழா வரவிருக்கிறது; அங்கே நமக்கு நிறைய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். பாரிஸிலும் அப்படித்தான்—நீங்களே பார்ப்பீர்கள், நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகப் பொழுதைக் கழிக்கலாம்." ஆனால், பரம்பரையாக வந்த வேலையாட்களுக்கே உரிய எச்சரிக்கை உணர்வு காரணமாக, அவன் ஏற்கனவே பேசத் தொடங்கியிருந்த வாக்கியத்தின் போக்கை மாற்றிக்கொண்டான். அதன் விளைவாக, அவன் இன்னும் இளம் பெண்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறான் என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நினைத்துக்கொண்டார். "பாருங்கள்," என்று மோரல் கூறினான்—தனக்குக் குறைவான சிக்கலைத் தரும் என்று அவன் கருதிய வழியில் பாரனின் உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஆர்வத்துடன் (உண்மையில் அது அதிக ஒழுக்கக்கேடானதாக இருந்தபோதிலும்)—"உண்மையிலேயே தூய்மையான ஒரு இளம் பெண்ணைக் கண்டுபிடித்து, அவளை என்னைக் காதலிக்க வைத்து, அவளது கன்னித்தன்மையைக் கவர்வதே என் கனவு." திரு. டி சார்லஸ் ...மோரலின் காதை மென்மையாகக் கிள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை, ஆனால் அப்பாவியாகக் கேட்டார்: "அதனால் உனக்கு என்ன லாபம்? அவளது கன்னித்தன்மையைக் கவர்ந்தால், நீ அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுமே." "அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதா?" என்று மோரல் கூவினான்—பரோன் போதையில் இருப்பதை உணர்ந்தோ அல்லது தான் பேசும் மனிதரின் உண்மையான இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறியோ (உண்மையில், மோரல் நினைத்ததை விட அவர் அதிக நேர்மையான கொள்கை கொண்டவர்) அவன் அப்படிச் சொன்னான். "அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதா? வாய்ப்பே இல்லை! வேண்டுமானால் திருமணம் செய்வதாக வாக்குறுதி தருவேன், ஆனால் அந்த 'வேலை' முடிந்த அதே இரவிலேயே அவளைக் கழற்றிவிட்டுவிடுவேன்." ஒரு கற்பனை தனக்குத் தற்காலிகமான சிற்றின்பத்தைத் தரக்கூடும் என்றால், அதற்கேற்பப் பேசுவது எம். டி சார்லஸின் வழக்கம்—ஆனால் அந்த இன்பம் மறைந்த சில கணங்களிலேயே தனது சம்மதத்தை முழுமையாகத் திரும்பப் பெற்றுவிடுவார். "உண்மையாவா? அப்படிச் செய்வாயா?" என்று சிரித்துக்கொண்டே மோரலைத் தமக்கு அருகில் இழுத்துக்கொண்டு கேட்டார். "நிச்சயமாக," என்றான் மோரல்; பரோனின் சொந்த விருப்பங்களில் ஒன்றையே தான் வெளிப்படையாகச் சொல்வதால் அவர் அதிருப்தி அடையவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். "அது ஆபத்தானது," என்றார் எம். டி சார்லஸ். "நான் முன்கூட்டியே என் உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு, எங்கு செல்கிறேன் என்ற முகவரியைக் கூட விட்டுச் செல்லாமல் கிளம்பிவிடுவேன்." "அப்படியானால் என் நிலை என்ன?" என்று எம். டி சார்லஸ் கேட்டார். "நிச்சயமாக உன்னையும் என்னுடன் அழைத்துச் செல்வேன்," என்று மோரல் அவசரமாகச் சொன்னான்—உண்மையில் பரோனின் கதியைப் பற்றி அவன் துளியும் சிந்திக்கவில்லை என்றாலும். "தெரியுமா, அதற்குப் பொருத்தமான ஒரு பெண் இருக்கிறாள்—டியூக்கின் மாளிகையில் கடை வைத்திருக்கும் ஒரு தையல்காரப் பெண்." "ஜூபியனின் மகளா!" என்று பரோன் கூவினார்; அப்போதுதான் மது பரிமாறுபவர் உள்ளே நுழைந்தார். "ஓ!" ...ஒருபோதும் இல்லை," என்று அவர் மேலும் கூறினார்—மூன்றாவது நபர் ஒருவரின் வருகை அவரது ஆர்வத்தைக் குறைத்ததாலோ, அல்லது புனிதமான விஷயங்களை இழிவுபடுத்தி மகிழும் அந்த விசித்திரமான சடங்குகளில் கூட, தான் பாசம் வைத்திருக்கும் மனிதர்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள அவர் மனம் இடம் கொடுக்காததாலோ அவர் அப்படிச் சொன்னார். "ஜூபியன் ஒரு நல்ல மனிதர், அந்தப் பெண்ணும் அழகானவள்; அவர்களுக்குத் துன்பம் இழைப்பது மோசமான செயலாக இருக்கும்." தான் வரம்பு மீறிவிட்டதை உணர்ந்த மோரல் மௌனமானார், ஆனாலும் அவரது பார்வை வெறுமையான காற்றில் நிலைத்திருந்தது—ஒருமுறை அவர் முன் தன்னை “அன்புள்ள மாபெரும் கலைஞரே” என்று அழைக்குமாறு வற்புறுத்திய, மற்றும் அவருக்காக ஒரு மேலங்கியைத் தைக்கப் பணித்த அந்த இளம் பெண்ணின் மீது அது நிலைத்திருந்தது. அயராது உழைக்கும் அந்தப் பெண் விடுமுறை எடுத்ததில்லை; ஆனாலும், வயலின் கலைஞரான மோரல் பால்பெக்கிற்கு அருகில் தங்கியிருந்தபோது, அவள் அவரது அழகான முகத்தைப் பற்றியே இடைவிடாமல் நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்—அவருடன் என்னைப் பார்த்ததால், அவள் அவரை ஒரு “கண்ணியவான்” என்று எண்ணியிருந்தாள், அதனால் அவள் பார்வையில் அந்த முகம் மேன்மையடைந்திருந்தது.

“நான் சோபின் வாசிப்பதை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை,” என்றார் பரோன், “ஆனாலும் கேட்டிருக்க முடியும்; நான் ஸ்டமாட்டியிடம் பாடம் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் என் அத்தை சிமேயின் வீட்டிற்குச் சென்று ‘நாக்டர்ன்ஸின் மாஸ்டரின்’ இசையைக் கேட்க அவர் என்னைத் தடுத்தார்.” “அவர் செய்தது எவ்வளவு முட்டாள்தனமான செயல்,” என்று மோரல் கூச்சலிட்டார். “அதற்கு மாறாக,” என்று எம். டி சார்லஸ் கீச்சுக்குரலில் கடுமையாகப் பதிலளித்தார். “அவர் தனது புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டினார். நான் ஒரு ‘இயற்கைத் திறமையாளர்’ என்பதையும், சோபனின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்படுவேன் என்பதையும் அவர் புரிந்துகொண்டார். ஆனாலும், அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை, ஏனென்றால் நான் சிறு வயதிலேயே இசையைக் கைவிட்டேன்—சொல்லப்போனால், மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே. தவிர, ஓரளவிற்கு அதை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியும்,” என்று அவர் மூக்கடைத்த, மெதுவான, இழுத்துப் பேசும் குரலில் மேலும் கூறினார்; “அவருடைய இசையைக் கேட்டவர்கள் எப்போதும் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் உங்களுக்கு ஒரு யோசனையைத் தர முடியும். ஆனால் எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் புறக்கணித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆவியுலகத் தொடர்பு அம்சத்திற்குத் திரும்புவதற்கு சோபன் ஒரு சாக்குப்போக்காக மட்டுமே இருந்தார்.” ஒரு ஆபாசமான வார்த்தைப் பிரயோகத்தைத் தொடர்ந்து, எம். டி சார்லஸின் பேச்சு திடீரென்று வழக்கம் போல் செயற்கையாகவும் ஆணவமாகவும் மாறியது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அதற்குக் காரணம், மோரல் தான் கற்பழித்த ஒரு பெண்ணை இரக்கமின்றி “கைவிடுகிறான்” என்ற எண்ணம் திடீரென்று அவருக்கு ஒரு முழுமையான மனநிறைவை அளித்திருந்தது. தற்போதைக்கு அவரது உணர்வுகள் அமைதியடைந்தன; எம். டி சார்லஸின் இடத்தை சிறிது நேரம் பிடித்திருந்த அந்த வக்கிர குணம் கொண்டவன்—உண்மையிலேயே ஒரு ஆவியுலகத் தொடர்புள்ள மாற்று ஆளுமை—மறைந்து போனான். கலைநயம், உணர்திறன் மற்றும் கருணை கொண்ட மனிதரான உண்மையான எம். டி சார்லஸுக்கு மீண்டும் மேடையை விட்டுக்கொடுத்தான். "சமீபத்தில், நீங்கள் பதினைந்தாவது குவார்டெட்டின் பியானோ இசைப்பதிப்பை வாசித்தீர்கள்—அது தொடக்கத்திலேயே ஒரு அபத்தமான முயற்சி, ஏனென்றால் பியானோவுக்கு அதைவிடப் பொருத்தமற்றது வேறு எதுவும் இல்லை." புகழ்பெற்ற செவிடு மனிதனின் இறுக்கமான தந்திகளின் ஓசையால் காதுகள் புண்படும் மக்களுக்காக இது எழுதப்பட்டது. ஆயினும், துல்லியமாக அந்த கிட்டத்தட்டக் கசப்பான ஆன்மிகத்தன்மைதான் தெய்வீகமானது. எப்படியாயினும், நீங்கள் எல்லா தாளக்கட்டுகளையும் மாற்றி, அதை மிகவும் மோசமாக வாசித்தீர்கள். நீங்கள் அதை இசையமைப்பது போல வாசிக்க வேண்டும்: தற்காலிக செவிடு மற்றும் இல்லாத மேதைமையால் பீடிக்கப்பட்ட இளம் மோரல், ஒரு கணம் அசைவின்றி நிற்கிறான். பின்னர், ஒரு புனிதமான வெறியால் பீடிக்கப்பட்டு, அவன் தொடக்க இசைத்துண்டுகளை வாசிக்கிறான்—அவன் இசையமைக்கிறான். அத்தகைய ஒரு படைப்பு நுழைவின் செயலால் களைத்துப்போய், அவன் சரிந்து அமர்கிறான்; திருமதி வெர்டூரினை மகிழ்விப்பதற்காக அந்த அழகான கூந்தல் கற்றையை விழவிடுகிறான்—அதே சமயம், இந்த பைத்தியன் பொருள்மயமாக்கலுக்காக அவன் செலவழித்த அபரிமிதமான மூளைத்திறனை மீண்டும் நிரப்பவும் நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறான். பின்னர், தன் பலத்தை மீண்டும் பெற்று, ஒரு புதிய, தெய்வீக உத்வேகத்தால் உந்தப்பட்டு, பெர்லின் மேதை (எம். டி சார்லஸ் மெண்டல்சோனைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்) அயராது பின்பற்றவிருந்த அந்த உன்னதமான, வற்றாத இசைக்கோவையை அவர் வாசிக்கத் தொடங்குகிறார். "அதுதான் உண்மையிலேயே தெய்வீகமானதும் உயிரோட்டமானதுமான ஒரே வழி—இசைக்கு உயிர் கொடுக்கும் ஒரே வழி—அதில்தான் நான் உங்களை பாரிஸில் வாசிக்கச் சொல்வேன்." எம். டி சார்லஸ் அவருக்கு இந்த ஆலோசனையை வழங்கியபோது, தலைமைப் பணியாளர் தனது ரோஜாக்களையும் கோப்பையையும் எடுத்துச் சென்றதைக் கண்டதை விட மோரல் மிகவும் பயந்துபோனார்.
...அவர் அதை அலட்சியப்படுத்தினார்; ஏனெனில், இது "சமூகத்தின்" மீது என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் கவலையுடன் யோசித்தார். ஆனால் அவரால் அத்தகைய சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருக்க முடியவில்லை; ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதிகாரத் தொனியில் இவ்வாறு கூறினார்: "தலைப் பணியாளரிடம் (head waiter) அவரிடம் *Bon Chrétien* (பான் கிரெட்டியன்) ரகப் பேரிக்காய் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று கேளுங்கள்." "*Bon Chrétien*-ஆ? எனக்குப் புரியவில்லை." "நாம் இப்போது பழங்கள் பரிமாறப்படும் நிலைக்கு வந்துவிட்டோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள் அல்லவா; அது ஒரு பேரிக்காய் வகை. மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் (Mme de Cambremer) வீட்டில் அவை நிச்சயமாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நம்பலாம்—ஏனெனில் கவுண்டஸ் டி எஸ்கார்பாக்னாஸ் (அவர்தான் அந்தப் பெண்மணி) அவற்றை வைத்திருப்பார். திரு. திபோடியர் (M. Thibaudier) அவற்றை அவருக்கு அனுப்புகிறார், அப்போது அவர், 'இதோ மிகச் சிறந்த *Bon Chrétien* பேரிக்காய்' என்று சொல்வார்." "இல்லை, எனக்கு அது தெரியாது." "உண்மையைச் சொன்னால், உங்களுக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. மொலியேரின் (Molière) படைப்புகளைக் கூட நீங்கள் படிக்கவில்லை என்றால்... சரி, மற்ற விஷயங்களைப் போலவே உணவை ஆர்டர் செய்வது எப்படி என்றும் உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பதால், இங்கேயே விளையும் ஒரு பேரிக்காய் வகையைக் கேளுங்கள்: அதுதான் *Louise-Bonne d’Avranches* (லூயிஸ்-போன் டி அவ்ரான்ச்ஸ்)." "அதா...?" "பொறுங்கள்—நீங்கள் மிகவும் திறமையற்றவராக இருப்பதால், எனக்குப் பிடித்த வேறு வகைகளை நானே கேட்கிறேன்: தலைப் பணியாளரே, உங்களிடம் *Doyenné des Comices* (டொயென்னே டெஸ் கோமிசஸ்) இருக்கிறதா? சார்லி, அந்தப் பேரிக்காய் பற்றி டச்சஸ் எமிலி டி கிளெர்மான்ட்-டோன்னெர் எழுதிய அந்த அருமையான பக்கத்தை நீ கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டும்." "இல்லை ஐயா, என்னிடம் அது இல்லை." "உங்களிடம் *Triomphe de Jodoigne* (ட்ரியோம்பே டி ஜோடோய்ன்) இருக்கிறதா?" "இல்லை ஐயா." "*Virginie-Dallet* (விர்ஜினீ-டல்லெட்) இருக்கிறதா? *Passe-Colmar* (பாஸ்-கோல்மார்) இருக்கிறதா? இல்லையா? சரி, உங்களிடம் எதுவும் இல்லாததால், நாங்கள் கிளம்புகிறோம். *Duchesse-d’Angoulême* (டச்சஸ்-டி-அங்கோலெம்) இன்னும் பழுக்கவில்லை; வா சார்லி, நாம் போகலாம்." திரு. டி சார்லஸுக்குத் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது பொது அறிவு இல்லாமை—மற்றும் ஒருவேளை மொரெல்லுடன் (Morel) அவர் கொண்டிருந்த தூய்மையான உறவுமுறை—அக்காலத்திலேயே அந்த வயலின் கலைஞரின் மீது விசித்திரமான கனிவு காட்ட அவரைத் தூண்டியது. இவை மோரலால் புரிந்துகொள்ள முடியாத கருணைகளாக இருந்தன. மேலும், தனக்கே உரிய வழியில் விசித்திரமாகவும், நன்றிகெட்டதாகவும், அற்பத்தனமாகவும் இருந்த அவனது இயல்பு, அவற்றுக்கு பெருகிவரும் குளிர்ந்த மனப்பான்மையாலோ அல்லது வன்முறையாலோ மட்டுமே பதிலளிக்க முடிந்தது. இது, (ஒரு காலத்தில் மிகவும் பெருமிதம் கொண்டவராகவும், இப்போது முற்றிலும் கோழையாகவும் இருந்த) எம். டி சார்லஸை உண்மையான விரக்தியின் பிடியில் தள்ளியது. தன்னை ஆயிரம் மடங்கு முக்கியமான எம். டி சார்லஸாகக் கற்பனை செய்துகொண்ட மோரல், பிரபுக்கள் குறித்த பரோனின் ஆணவமிக்க போதனைகளை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, மிகச்சிறிய விஷயங்களில்கூட அவற்றை முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான் என்பதை நாம் காண்போம். செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸில் ஆல்பர்டைன் எனக்காகக் காத்திருக்கும் இந்த வேளையில், நாம் இப்போது ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக்கொள்வோம்: பிரபுத்துவத்தை விட (தன்னளவில் ஒரு ஓட்டுநருடன் சேர்ந்து இளம் பெண்களை ரகசியமாகக் கவர்வதையே தனது பொழுதுபோக்காகக் கருதிய ஒரு மனிதனிடமிருந்து இது வெளிப்படும்போது, அதுவே ஒரு உன்னதமான கொள்கைதான்) மோரல் மதித்த ஒரு விஷயம் உண்டென்றால், அது அவனது கலைப் புகழும் வயலின் வகுப்பில் அவனது அந்தஸ்தும்தான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எம். டி சார்லஸ் முற்றிலும் தன் வசத்தில் இருப்பதாக உணர்ந்த அவன், அவரைத் துறப்பது போலவோ அல்லது கேலி செய்வது போலவோ தோன்றியது முறையற்றதுதான்; என் பெரிய மாமாவிடம் அவருடைய தந்தை வேலை செய்யும் ரகசியத்தைக் காப்பதாக நான் வாக்குறுதி அளித்த அந்த நொடியிலேயே, அவன் என்னை இழிவாக நடத்தியது போலவே இதுவும் இருந்தது. ஆனாலும், மறுபுறம், அவனது தொழில்முறைப் பெயரான மோரல், எந்தவொரு சாதாரண "குடும்பப் பெயரையும்" விட மேலானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. மேலும், எம். டி சார்லஸ், தனது தூய அன்பின் கனவுகளில், தனது குடும்பப் பட்டங்களில் ஒன்றை அவன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பும்போதெல்லாம், மோரல் அதை அடியோடு மறுத்துவிடுவான். ஆல்பர்ட்டைன் ஓவியம் வரைவதற்காக செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸில் தங்குவதே புத்திசாலித்தனம் என்று நினைக்கும்போதெல்லாம், நான் காரை எடுத்துக்கொள்வேன்; அவளை அழைத்து வரத் திரும்புவதற்கு முன், என்னால் கூர்வில் மற்றும் ஃபெட்டர்ன் மட்டுமல்லாமல், செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ மற்றும் கிரிக்கெட்டோ வரை கூட காரை ஓட்டிச் செல்ல முடியும். அவளைத் தவிர வேறு விஷயங்களில் மும்முரமாக இருப்பது போலவும், மற்ற இன்பங்களுக்காக அவளைப் புறக்கணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பது போலவும் பாசாங்கு செய்யும்போது, நான் அவளைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்கவில்லை. பெரும்பாலும், நான் கோர்வில்லை நோக்கியிருக்கும் அந்தப் பெரும் சமவெளியைத் தாண்டிச் செல்ல மாட்டேன்; கோம்ப்ரேக்கு (Combray) அப்பால் மெசெக்லிஸ் (Méséglise) திசையில் தொடங்கும் சமவெளியை அது ஓரளவு ஒத்திருந்ததால், எனக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி பிறந்தது. ஆல்பர்ட்டினிடமிருந்து (Albertine) வெகு தொலைவில் இருந்தபோதிலும், என் பார்வை அவளைச் சென்றடைய முடியாவிட்டாலும், என்னைக் கடந்து வீசும் அந்த வலிமையான அதே சமயம் மென்மையான கடல் காற்று, எவ்விதத் தடங்கலுமின்றி குவெட்டோல்ம் (Quetteholme) வரை பயணிக்கும் என்ற எண்ணம் எனக்கு அந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அந்தக் காற்று செயின்ட்-ஜீன் டி லா ஹைஸை (Saint-Jean de la Haise) அடர்ந்த இலைகளுக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கும் மரங்களின் கிளைகளை அசைத்து, என் காதலியின் முகத்தைத் தீண்டி வருடும்; அதன் மூலம், பரந்த மற்றும் பாதுகாப்பான இந்தப் பெருவெளியின் ஊடாக அவளுக்கும் எனக்கும் இடையே ஒரு இரட்டைப் பிணைப்பை உருவாக்கும். இது, இரண்டு குழந்தைகள் ஒருவருக்கொருவர் பார்ைவக்கும் கேட்கும் எல்லைக்கும் அப்பால் சிறிது நேரம் விலகிச் சென்றாலும், அந்த இடைவெளிக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்து இணைந்தே இருக்கும் ஒரு விளையாட்டைப் போன்றது. கடல் கண்ணுக்குத் தெரியும் அந்தப் பாதைகள் வழியாக நான் திரும்பிச் செல்வேன்; கடந்த காலத்தில், மரக்கிளைகளுக்கு இடையே கடல் தெரிவதற்கு முன்பே, நான் என் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு உண்மையை முழுமையாக உணர முயன்ற பாதைகள் அவை. அதாவது, நான் காணவிருப்பது பூமியின் ஒரு ஏக்கம் நிறைந்த மூதாதை என்றும், உயிரினங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பிருந்தே அது கொண்டிருந்த அதே பைத்தியக்காரத்தனமான, காலங்காலமான கொந்தளிப்பை இப்போதும் தொடர்கிறது என்பதையும் உணர்வதற்காகவே நான் அப்படிச் செய்வேன். ஆனால் இப்போது, ​​அந்தப் பாதைகள் ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் சந்திப்பதற்கான ஒரு வழியாக மட்டுமே இருந்தன; அவை எங்கே நேராகச் செல்கின்றன, எங்கே திரும்புகின்றன என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்த எனக்கு, அவை மாறாமல் அப்படியே இருப்பது தெரிந்தது. மடமொய்செல் டி ஸ்டெர்மேரியாவை (Mademoiselle de Stermaria) நினைத்துக்கொண்டு அந்தப் பாதைகளில் சென்றதையும், அதேபோல பாரிஸில் 'எம்.' (M.) அடிக்கடி கடந்து செல்லும் தெருக்களில் நடக்கும்போது ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற அதே தீவிரமான ஆவலை உணர்ந்ததையும் நான் நினைவுகூர்ந்தேன்.
...மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes); அவை என் ஆளுமை பின்பற்றிச் சென்ற ஒரு பாதையின் ஆழமான சலிப்புத்தன்மையையும் தார்மீக முக்கியத்துவத்தையும் எனக்குள் ஏற்படுத்தின. அது இயல்பானதாக இருந்தாலும், விளைவுகள் அற்றதாக இருக்கவில்லை; நிழல் உருவங்களை—அதாவது பெரும்பாலும் என் கற்பனைக்குள்ளேயே உண்மையான இருப்பைக் கொண்ட மனிதர்களை—மட்டுமே பின்தொடர்வதுதான் என் விதி என்பதை அவை எனக்கு நினைவூட்டின. ஏனெனில், நிலையான மற்றும் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய மதிப்புள்ள விஷயங்கள் (செல்வம், வெற்றி, உயர்ந்த அந்தஸ்து) எதையும் பொருட்படுத்தாத மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்—இளம் வயது முதலே நானும் அத்தகைய ஒருவனாகவே இருந்தேன்; அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது நிழல் உருவங்கள்தான். ஒரு குறிப்பிட்ட நிழல் உருவத்தைச் சந்திக்கும் நோக்கத்திற்காக மற்ற அனைத்தையும் தியாகம் செய்து, அதற்கேற்ப தங்கள் முயற்சிகளையும் சூழ்நிலைகளையும் அவர்கள் மாற்றியமைக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நிழல் உருவம் விரைவில் மறைந்துவிடுகிறது; பிறகு ஒருவர் வேறொன்றைத் துரத்துகிறார், இறுதியில் ஒருவேளை மீண்டும் முதலாவதையே நாடிச் செல்கிறார். கடலோரத்தில் நான் முதன்முதலில் பார்த்த அந்த இளம் பெண்ணான ஆல்பர்ட்டினைத் (Albertine) தேடிச் சென்றது இது முதல் முறையல்ல. நான் முதலில் நேசித்த ஆல்பர்ட்டினுக்கும், இப்போது எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும் அவளுக்கும் இடையில் வேறு பெண்கள் வந்திருந்தார்கள் என்பது உண்மைதான்; குறிப்பாக டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes). ஆனால் ஒருவர் கேட்கலாம்: கில்பெர்ட்டுக்காக (Gilberte) ஏன் இவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுக்காக ஏன் இவ்வளவு சிரமப்பட வேண்டும்—அவருடன் நட்பு கொண்ட பிறகு, அவரைப் பற்றிய சிந்தனையை நிறுத்திவிட்டு ஆல்பர்ட்டினைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதுதான் ஒரே நோக்கம் என்றால்? ஸ்வான் (Swann) தனது இறப்பிற்கு முன் இந்தக் கேள்விக்கு விடையளித்திருக்க முடியும், ஏனெனில் அவரும் நிழல் உருவங்களைத் துரத்துபவராகவே இருந்தார். பால்பெக் (Balbec) நகரின் அந்தச் சாலைகள் அத்தகைய நிழல் உருவங்களால் நிறைந்திருந்தன—அவை துரத்தப்பட்டன, மறக்கப்பட்டன, மீண்டும் தேடப்பட்டன (சில சமயங்களில் ஒரு சந்திப்பிற்காக மட்டும், சட்டென நழுவிச் செல்லும் ஒரு மாய வாழ்க்கையைத் தொட்டுப் பார்ப்பதற்காக). பேரிக்காய், ஆப்பிள் மற்றும் டாமரிஸ்க் (tamarisk) மரங்கள் என் காலத்திற்குப் பிறகும் நிலைத்திருக்கும் என்று நான் சிந்தித்தபோது, ​​நித்திய ஓய்வுக்கான நேரம் வருவதற்கு முன்பே வேலையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஒரு தூண்டுதலை அவற்றிலிருந்து பெறுவது போல் உணர்ந்தேன். நான் குவெட்டோல்மில் (Quetteholme) காரிலிருந்து இறங்கி, செங்குத்தான பள்ளமான பாதையில் ஓடி, ஒரு பலகையின் வழியாக ஓடையைக் கடந்து, தேவாலயத்தின் முன் ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருக்கும் ஆல்பர்ட்டினைக் காண்பேன்—அந்தத் தேவாலயம் கூர்மையான கோபுரங்களுடன், முட்கள் நிறைந்ததாகவும், சிவப்பு நிறத்திலும், ரோஜாச் செடியைப் போல மலர்ந்தும் காணப்பட்டது. அதன் முகப்பு வளைவின் மேல் பகுதி (tympanum) மட்டுமே வழுவழுப்பாக இருந்தது; அந்தக் கல்லின் மகிழ்ச்சியான மேற்பரப்பில் தேவதைகள் தோன்றினர்; கையில் மெழுகுவர்த்திகளை ஏந்தியபடி, பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் சடங்குகளை அவர்கள் நம் இருபதாம் நூற்றாண்டு ஜோடிக்கு முன்னால் தொடர்ந்து நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தனர். அந்த உருவங்களைத்தான் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தான் தயார் செய்திருந்த ஓவியத் துணியில் (canvas) பதியவைக்க முயன்றாள்; எல்ஸ்டிரைப் (Elstir) பின்பற்றி, அவள் அகலமான தூரிகை வீச்சுகளைப் பயன்படுத்தினாள். அந்தச் சிறந்த கலைஞர் அவளிடம் கூறியது போல, மற்ற தேவதைகளிலிருந்து அந்தத் குறிப்பிட்ட தேவதைகளை முற்றிலும் வேறுபடுத்திக் காட்டிய அந்த உன்னத தாளகதியை (rhythm) கவனத்தில் கொள்ள அவள் முயன்றாள். பின்னர் அவள் தன் பொருட்களைச் சேகரித்துக்கொள்வாள். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சாய்ந்தபடி அந்தச் சிறிய தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறி, மீண்டும் அந்தப் பாதையில் நடந்து செல்வோம்; எங்களை ஒருபோதும் பார்த்திராதது போல அமைதியாக இருந்த அந்தத் தேவாலயம், ஓடையின் இடைவிடாத முணுமுணுப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். விரைவில் கார் வேகமாகச் செல்லத் தொடங்கியது; நாங்கள் வந்த பாதையிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு பாதையில் அது எங்களை அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் மார்கோவில்-லோர்ஜெய்லியூஸைக் (Marcouville-l’Orgueilleuse) கடந்து சென்றோம். பகுதியளவு புதியதாகவும் பகுதியளவு புதுப்பிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்த அதன் தேவாலயத்தின் மீது, மறையும் சூரியன் பல நூற்றாண்டுகளின் பழமைக்குரிய அழகைப் போன்றதொரு பொலிவை வீசியது. அந்த ஒளியின் ஊடாக, அங்கிருந்த பெரிய புடைப்புச் சிற்பங்கள் (bas-reliefs) பாதி திரவம் மற்றும் பாதி ஒளி கலந்த ஒரு நெகிழ்வான படலத்திற்கு அடியில் தெரிவது போலத் தோன்றின; கன்னி மேரி, புனித எலிசபெத் மற்றும் புனித ஜோவாகிம் ஆகியோர் தொட்டுணர முடியாத ஒரு சுழலில் நீந்துவது போலவும், நீரில் அல்லது சூரிய ஒளியின் மேற்பரப்பில் மிதப்பது போலவும், பாதி மூழ்கிய நிலையில் காணப்பட்டனர். வெப்பமான தூசுப் படலத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, பல நவீன சிலைகள் தங்கள் தூண்களின் மீது உயர்ந்தன; அவை சூரிய அஸ்தமனத்தின் பொன்னிறத் திரைகளுக்குள் பாதி தூரம் வரை நீண்டு நின்றன. தேவாலயத்திற்கு முன்னால் ஒரு உயரமான சைப்ரஸ் மரம் நின்றது; அது ஏதோ புனிதமான வேலிக்குள் அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது. அதை உற்றுநோக்கவும் சில அடிகள் நடக்கவும் நாங்கள் ஒரு கணம் வெளியே இறங்குவோம். தன் உடல் உறுப்புகளைப் பற்றி அவள் எப்படி நேரடியாக உணர்ந்தாளோ, அதேபோலத் தன் இத்தாலிய வைக்கோல் தொப்பி (toque) மற்றும் பட்டுத் துண்டு (scarf) ஆகியவற்றின் மீதும் அவள் மிகுந்த உணர்வுடன் இருந்தாள்—அந்த ஆடைகள் அவளுக்கு மிகுந்த மனநிறைவை அளித்தன. தேவாலயத்தைச் சுற்றி வரும்போது, ​​அவற்றிலிருந்து அவளுக்கு ஒருவிதமான உந்துதல் கிடைத்தது; அது ஒரு அமைதியான மனநிறைவாக வெளிப்பட்டது, ஆனால் எனக்கு அது நேர்த்தியாகத் தோன்றியது. அந்தத் துண்டும் தொப்பியும் என் தோழியின் தோற்றத்தில் சமீபத்தில் இணைந்த கூடுதல் அம்சங்கள் மட்டுமே; ஆனாலும் அவை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவையாகிவிட்டன. சைப்ரஸ் மரத்தைக் கடந்து மாலை நேரக் காற்றில் அவை விட்டுச் சென்ற தடத்தை என் கண்களால் பின்தொடர்வேன். அவளால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றாலும், அந்த நேர்த்தியான அலங்காரங்கள் அவளுக்குப் பொருத்தமாக அமைந்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஏனெனில், அந்தத் தொப்பிக்கு ஏற்றவாறு தன் தலையைச் சரிசெய்துகொள்ளும்போது அவள் என்னை நோக்கிப் புன்னகைப்பாள்.
100
"எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை; இது புனரமைக்கப்பட்டுள்ளது," என்று அவள் அந்த தேவாலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, பழைய கற்களின் விலைமதிப்பற்ற, ஈடு இணையற்ற அழகைப் பற்றி எல்ஸ்டிர் அவளிடம் கூறியதை நினைவுகூர்ந்தாள். ஆல்பர்டைனால் ஒரு புனரமைப்பை ஒரு நொடியில் அடையாளம் காண முடிந்தது. இசையின் மீது அவள் கொண்டிருந்த வருந்தத்தக்க ரசனைக்கு மாறாக, கட்டிடக்கலையைப் பற்றி அவள் ஏற்கனவே கொண்டிருந்த உறுதியான ரசனையைக் கண்டு ஒருவர் வியக்க மட்டுமே முடியும். எல்ஸ்டிரைப் போலவே, எனக்கும் இந்த தேவாலயம் பிடிக்கவில்லை; அதன் சூரிய ஒளி படும் முகப்பு என் விருப்பத்திற்கு மாறாக என் கண்களுக்கு முன் தோன்றியது, மேலும் ஆல்பர்டைனை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே நான் அதைப் பார்க்க வெளியே வந்திருந்தேன். ஆனாலும், அந்த மாபெரும் இம்ப்ரஷனிஸ்ட் தனக்குத்தானே முரண்படுவதாக நான் உணர்ந்தேன்; மறையும் சூரியனின் ஒளியில் தேவாலயத்தின் உருமாற்றத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு, புறநிலை கட்டிடக்கலை மதிப்பின் மீது ஏன் இந்த மோகப் பற்று? "இல்லை, நிஜமாகவே," ஆல்பர்டைன் சொன்னாள், "எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை; அதன் பெயர்—'பெருமைமிக்கது'—எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால், செயிண்ட்-மார்ஸ் ஏன் 'உடை அணிந்தது' என்று அழைக்கப்படுகிறது என்பதை பிரிஷோவிடம் கேட்க நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அடுத்த முறை நாம் அங்கு செல்வோம், இல்லையா?" அவள், தான் முன்பு அணிந்திருந்த சிறிய போலோ தொப்பியைப் போலவே தாழ்வாக இழுத்துக் கட்டியிருந்த கம்பளித் தொப்பிக்குக் கீழே, தன் கருவிழிகளால் என்னைப் பார்த்தவாறே சொன்னாள். அவளது முக்காடு காற்றில் படபடத்தது. அடுத்த நாள் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக செயிண்ட்-மார்ஸுக்குச் செல்லவிருக்கிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியுடன் நான் அவளுடன் மீண்டும் காரில் ஏறினேன். அந்தச் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், நீந்துவதைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மட்டுமே மனதில் நிறைந்திருந்த அந்த இடத்தில், வைர வடிவ ஓடுகளுடன், சற்றே வளைந்து நடுங்குவது போலத் தோற்றமளித்த அந்த இரண்டு பழமையான சால்மன்-பிங்க் நிறக் கோபுரங்கள், பாசி படிந்த செம்பழுப்பு நிறச் செதில்களால் மூடப்பட்ட கூர்மையான, பழைய மீன்களைப் போல, அசைவது போல் தோன்றாமல் தெளிந்த நீல நீரில் உயர்ந்து நின்றன. மார்கோவில்லிலிருந்து புறப்பட்டு, ஒரு பண்ணை வீடு இருந்த ஒரு குறுக்குச் சாலையில் திரும்பி நாங்கள் ஒரு குறுக்கு வழியைப் பயன்படுத்தினோம். சில சமயங்களில் ஆல்பர்டைன் வண்டியை அங்கே நிறுத்தி, கால்வடோஸ் அல்லது சைடர் வாங்கி வரச் சொல்வாள்—அவள் அதை வண்டியிலேயே குடிப்பதற்காக—அது அசையாமல் இருக்கும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டாலும், தவறாமல் எங்கள் மீது தெறித்துவிடும். நாங்கள் நெருக்கமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தோம். பண்ணை மக்கள், மூடப்பட்ட வண்டிக்குள் இருந்த ஆல்பர்டைனை ஒரு நொடி மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது; நான் அந்த பாட்டில்களைத் திருப்பிக் கொடுப்பேன், பிறகு நாங்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்வோம்—நாங்கள் காதலர்களாக வாழ்வதாக அவர்கள் கற்பனை செய்துகொண்ட அந்த வாழ்க்கையைத் தொடர்வது போல; அந்த வாழ்க்கையில், பானம் அருந்துவதற்காக நாங்கள் செய்த இந்த நிறுத்தம் ஒரு அற்பமான இடைவேளை மட்டுமே. ஆல்பர்ட்டின் தனது 'சைடர்' (cider) பான பாட்டிலைக் காலி செய்த பிறகு எங்களைப் பார்த்த எவருக்கும் அந்த எண்ணம் இன்னும் வலுவாகத் தோன்றியிருக்கும்; அப்போது அவளுக்கு எங்கள் இருவருக்கும் இடையே எந்த இடைவெளியும் இருப்பது பிடிக்கவில்லை—வழக்கமாக அந்த இடைவெளி அவளைப் பாதிப்பதில்லை. அவளது லினன் பாவாடைக்கு அடியில், அவளது கால்கள் என் கால்களுடன் இறுக்கமாக ஒட்டியிருந்தன; அவள் தன் கன்னங்களை என் கன்னங்களுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தாள்—அக்கன்னங்கள் வெளிறிப்போயிருந்தாலும், கன்ன எலும்புகள் சூடேறிச் சிவந்திருந்தன; உழைக்கும் வர்க்கப் பகுதிப் பெண்களிடம் காணப்படும் அந்த ஒருவித காய்ச்சல் போன்ற, மங்கிய தோற்றம் அவளிடம் இருந்தது. அத்தகைய தருணங்களில், அவள் தன் ஆளுமையை மாற்றுவது போலவே தன் குரலையும் மிக விரைவாக மாற்றுவாள்; தன் இயல்பான குரலை இழந்து வேறொரு குரலைக் கையாள்வாள்—அது கரகரப்பான, துணிச்சலான, கிட்டத்தட்ட அடாவடித்தனமான குரலாக இருக்கும். மாலை நேரம் கவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் தன் ஸ்கார்ஃப் மற்றும் குளிர்காலத் தொப்பியுடன் என் மீது சாய்ந்திருப்பதை உணர்வது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான விஷயம்! காதலர்கள் எப்போதும் இப்படித்தான்—ஒருவருக்கொருவர் அருகருகே—இருப்பார்கள் என்பதை அது எனக்கு நினைவூட்டியது. நான் ஆல்பர்ட்டினை நேசித்திருக்கலாம், ஆனால் அதை அவளுக்குக் காட்ட நான் துணியவில்லை—ஏனெனில், அந்த அன்பு எனக்குள் இருந்திருந்தாலும், அனுபவத்தால் உறுதிப்படுத்தப்படும் வரை அதற்கு எந்த மதிப்பும் இருந்திருக்காது; மேலும், அது எனக்கு சாத்தியமற்றதாகவும், நிஜ வாழ்க்கையின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகவும் தோன்றியது. என் பொறாமையைப் பொறுத்தவரை, அது ஆல்பர்ட்டினை விட்டு விலகாமல் இருக்கவே என்னைத் தூண்டியது; அவளிடமிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிவதே அதிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுவதற்கான ஒரே வழி என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் கூட. அவளுடன் இருக்கும்போதே கூட நான் அந்தப் பொறாமையை உணர முடிந்தது; இருப்பினும், அதைத் தூண்டிய சூழல் மீண்டும் ஏற்படாதவாறு நான் பார்த்துக்கொள்வேன். அப்படி ஒரு நல்ல நாளில், நாங்கள் 'ரிவ்பெல்' (Rivebelle) உணவகத்திற்கு மதிய உணவு சாப்பிடச் சென்றோம். உணவருந்தும் அறையின்—வழக்கமாக தேநீர் அருந்தப் பயன்படும் ஒரு நீண்ட நடைபாதை போன்ற அறை அது—பெரிய கண்ணாடி கதவுகள் அகலத் திறந்திருந்தன; சூரிய ஒளி நிரம்பிய புல்வெளிகள், வெளிச்சம் நிறைந்த அந்த விசாலமான உணவகத்துடன் தடையின்றி ஒன்றிணைவது போல் தோன்றின. ரோஜா நிறக் கன்னங்களையும், சுடர் போலச் சுருண்ட கருமையான முடியையும் கொண்ட அந்தப் பணியாளர், அந்த விசாலமான இடத்தில் வேகமாக அலைந்து கொண்டிருந்தார்; அவர் முன்பு இருந்ததை விட இப்போது சற்று நிதானமாகவே நகர்ந்தார், ஏனெனில் அவர் இப்போது ஒரு சாதாரணப் பணியாளர் அல்ல, தலைமைப் பணியாளராக உயர்ந்திருந்தார். இருப்பினும், தனது இயல்பான துடிப்பினால் உந்தப்பட்டு, அவர் இங்கே ஒருமுறை, அங்கே ஒருமுறை எனத் தோன்றிக்கொண்டிருந்தார்—சில சமயங்களில் வெகு தொலைவில் உள்ள உணவருந்தும் அறையிலும், சில சமயங்களில் அருகிலேயே ஆனால் வெளியே தோட்டப் பகுதியில் மதிய உணவு உண்பவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டும் இருந்தார். பசுமையான புல்வெளி வரை நீண்டு அமைந்திருந்த கட்டிடத்தின் நன்கு ஒளியூட்டப்பட்ட உட்புறத்திலோ அல்லது திறந்தவெளியின் வெளிச்சத்தில் மரங்களின் இலைகளுக்கு அடியிலோ அவர் காட்சியளித்த விதம், பறந்து செல்லும் ஒரு இளம் தெய்வத்தின் அடுத்தடுத்த சிலைகளைப் போலத் தோன்றியது. ஒரு கணத்தில், அவர் எங்களுக்கு மிக அருகிலேயே இருந்தார். நான் சொன்னவற்றிற்கு ஆல்பர்ட்டின் கவனச்சிதறலுடன் பதிலளித்தாள்; அவள் கண்களை விரித்து அவரையே உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஒருவரை நேசிக்கும்போது அவர்களுக்கு மிக அருகில் இருந்தும், உண்மையில் அவர்கள் நம்முடன் முழுமையாக இல்லை என்ற உணர்வு சில நிமிடங்கள் எனக்கு ஏற்பட்டது. அவர்கள் ஏதோ ஒரு மர்மமான, தனிப்பட்ட தருணத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வது போலத் தோன்றியது—என் முன்னிலையால் அது மௌனமாக்கப்பட்டிருந்தது—மேலும்......ஒருவேளை எனக்குத் தெரியாத கடந்தகாலத் தொடர்புகளினாலோ, அல்லது அவர் அவள் மீது வீசிய ஒரு பார்வையினாலோ—அந்தப் பார்வை என்னை ஒரு சங்கடமான மூன்றாம் நபராக, அதாவது மற்றவர்கள் எதையும் மறைத்துவைக்க விரும்பும் ஒருவராக உணரவைத்தது. அவரது மேலதிகாரியால் அவசரமாக அழைக்கப்பட்ட அவர் அங்கிருந்து சென்ற பிறகும், ஆல்பர்ட்டின்—தனது மதிய உணவைத் தொடர்ந்தபடியே—அந்த உணவகத்தையும் தோட்டங்களையும் ஒரு ஒளிமிக்க பாதையாகவே கருதினாள்; மாறிக்கொண்டே இருக்கும் பின்னணிகளுக்கு இடையே, கருமையான கூந்தலும் சுறுசுறுப்பான நடையும் கொண்ட அந்த 'தேவன்' அவ்வப்போது அங்கு தோன்றி மறையும் ஒரு பாதையாக அது அவளுக்குத் தோன்றியது. ஒரு கணம், அவரைப் பின்தொடர்வதற்காக அவள் என்னை மேஜையிலேயே தனியாக விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவாளோ என்று நான் யோசித்தேன். ஆயினும், அடுத்தடுத்த நாட்களில் அந்த விரும்பத்தகாத எண்ணத்தை நான் மெல்ல மறக்கத் தொடங்கினேன்; ரிவ்பெல்லுக்கு (Rivebelle) இனி ஒருபோதும் திரும்புவதில்லை என்று நான் உறுதியளித்திருந்தேன்; அது தனது முதல் வருகை என்று என்னிடம் கூறிய ஆல்பர்ட்டினையும், இனி அங்கு செல்லக்கூடாது என்று சத்தியம் செய்ய வைத்திருந்தேன். அந்தச் சுறுசுறுப்பான பணியாளரின் பார்வை அவள் மீது மட்டுமே இருந்தது என்பதை நான் மறுத்தேன்; அப்போதுதான், என்னுடன் இருந்ததால் ஒரு இன்பத்தை அவள் இழந்துவிட்டதாக அவள் நினைக்கமாட்டாள் அல்லவா? நான் அவ்வப்போது ரிவ்பெல்லுக்குத் தனியாகச் சென்றேன்—முன்பு செய்தது போலவே அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்தினேன். கடைசி கிளாஸ் மதுவை அருந்தும்போது, ​​வெள்ளைச் சுவரில் வரையப்பட்டிருந்த ஒரு மலர் வடிவத்தை (rosette) உற்றுநோக்குவேன்; அப்போது எனக்குள் இருந்த இன்ப உணர்வை அந்த வடிவத்தின் மீது ஏற்றிப் பார்ப்பேன். அந்த உலகில் அது மட்டுமே எனக்குரியதாக இருந்தது; என் பார்வை அலைபாயும்போது அதைத் துரத்துவது, தொடுவது, பிறகு அதைக் காணாமல் போவது என மாறி மாறிச் செய்வேன். எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அந்த மலர் வடிவத்துடனேயே திருப்தியடைந்திருப்பேன்; ஓய்வெடுக்கும் மற்றொரு அந்துப்பூச்சியைச் சுற்றி வரும் அந்துப்பூச்சியைப் போல—அந்தத் துணையுடன் இணைந்து உச்சகட்ட பரவசத்தில் தன் உயிரையே துறக்கப்போகும் அந்தப் பூச்சியைப் போல—நானும் அதில் லயித்திருந்தேன். ஒரு பெண்ணுடனான உறவைக் கைவிடுவதற்கு அது ஒரு மிகச் சரியான தருணமாக இருந்தது—அந்தப் பெண்ணால் எனக்குச் சமீபத்தில் எந்தக் கடுமையான துயரமும் ஏற்படவில்லை; எனவே, துயரத்தை உண்டாக்கியவர்களால் மட்டுமே தரக்கூடிய மருந்தைத் தேடி அலைய வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இருக்கவில்லை. அந்த நடைப்பயிற்சிகள் எனக்கு மன அமைதியைத் தந்தன—அக்காலத்தில் அவற்றை, ஒரு நாளைக் கடத்துவதற்கான வழியாக மட்டுமே நான் கருதினேன்; அந்த 'நாளை' எனக்குள் ஒரு ஏக்கத்தை உருவாக்கினாலும், முந்தைய நாளைப் போலவே அதுவும் அமையப்போகிறது என்பது தெரிந்திருந்தது. ஆயினும், ஆல்பர்ட்டின் இதுவரை நேரத்தைச் செலவிட்ட இடங்களிலிருந்து—அதாவது அவளுடைய அத்தையின் வீடு, நண்பர்களின் வீடுகள் போன்ற, நான் அவளுடன் இல்லாத இடங்களிலிருந்து—விலகிச் செல்வதில் ஒரு தனி ஈர்ப்பு இருந்தது. அந்த ஈர்ப்பு நேர்மறையான மகிழ்ச்சியால் உருவானது அல்ல; மாறாக, ஒரு பதற்றம் தணிந்ததால் ஏற்பட்ட உணர்வு—ஆனாலும் அது ஒரு வலிமையான ஈர்ப்பாகவே இருந்தது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, நாங்கள் 'சைடர்' (cider) அருந்திய அந்தப் பண்ணை வீட்டையோ, அல்லது 'செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு' (Saint-Mars-le-Vêtu) பகுதிக்கு முன்னால் நாங்கள் நடந்த அந்தச் சில அடிகளையோ—குறிப்பாக 'டோக்' (toque) தொப்பி அணிந்தபடி ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) எனக்கு அருகில் நடந்து வந்ததை—நினைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அந்தப் புதிய தேவாலயத்தின் சாதாரணமான தோற்றம் கூட அவளது இருப்பின் உணர்வால் ஒருவித வலிமையான தாக்கத்தைப் பெறும்; சூரிய ஒளி படும் அதன் முகப்பு என் நினைவில் சட்டெனத் தோன்றும்போதெல்லாம், அது என் இதயத்தின் மீது வைக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய, இதமான ஒத்தடம் போலத் தோன்றும். நான் ஆல்பர்ட்டினை 'பார்வில்' (Parville) பகுதியில் இறக்கிவிட்டு, மாலையில் மீண்டும் அவளைச் சந்தித்து, கடற்கரையில் இருளில் அவளுக்கு அருகில் படுத்துக் கொள்வேன். உண்மைதான், நான் அவளை தினமும் பார்ப்பதில்லை; ஆனாலும் என்னால் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ள முடிந்தது: "அவள் தன் நேரத்தையும் வாழ்க்கையையும் எப்படிச் செலவிட்டாள் என்று விவரித்தால், அதில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்திருப்பவன் நானாகத்தான் இருப்பேன்"; நாங்கள் நீண்ட, இடையூறற்ற நேரங்களை ஒன்றாகச் செலவிடுவோம்; அது என் நாட்களுக்கு ஒரு இனிமையான போதையைத் தரும். 'பார்வில்' பகுதியில் அவள் காரிலிருந்து கீழே இறங்கும்போது—அவளை அழைத்து வர ஒரு மணி நேரம் கழித்து நான் காரை மீண்டும் அனுப்புவேன்—அவள் மலர்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றால் எப்படி இருக்குமோ, அதேபோன்ற உணர்வே எனக்கு ஏற்பட்டது; அந்த வாகனத்தில் நான் தனிமையில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவளை தினமும் பார்க்காமலே கூட என்னால் இருந்திருக்க முடியும்; அவளை மகிழ்ச்சியான மனநிலையில் விட்டுவிட்டுச் செல்லவிருந்தேன்; அந்த மகிழ்ச்சி தரும் அமைதி பல நாட்களுக்கு நீடிக்கும் என்றும் உணர்ந்தேன். ஆனால், என்னிடமிருந்து விடைபெறும்போது, ​​ஆல்பர்ட்டின் தன் அத்தையிடமோ அல்லது தோழியிடமோ சொல்வதைக் கேட்பேன்: "சரி, நாளை காலை எட்டரை மணிக்கு. நாம் தாமதிக்கக் கூடாது; அவர்கள் எட்டே கால் மணிக்கே தயாராக இருப்பார்கள்." ஒருவன் நேசிக்கும் பெண்ணின் பேச்சு, ஆபத்தான நிலத்தடி நீரை மூடியிருக்கும் நிலப்பரப்பைப் போன்றது; ஒவ்வொரு கணமும், வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால், கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு நீர்த்தேக்கத்தின் இருப்பு—அதன் ஊடுருவும் குளிர்ச்சி—உணரப்படும்; ஆங்காங்கே அதன் ஆபத்தான கசிவு தென்பட்டாலும், நீர் மட்டும் மறைந்தே இருக்கும். ஆல்பர்ட்டினின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்ட கணமே, என் அமைதி சிதறியது. மறுநாள் காலையில் அவளைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்க வேண்டும் என்றும், என் முன்னிலையில் மறைமுகமாக மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்ட அந்த மர்மமான எட்டரை மணி நேரச் சந்திப்புக்கு அவள் செல்வதைத் தடுக்க வேண்டும் என்றும் நான் விரும்பினேன். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவள் முதலில் என் பேச்சைக் கேட்டிருப்பாள்; தன் திட்டங்களைக் கைவிட வேண்டியிருந்ததை வருத்தத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாலும் அவள் கீழ்ப்படிந்திருப்பாள்; ஆனால், அவளது திட்டங்களைத் தொடர்ந்து சீர்குலைக்க வேண்டும் என்ற என் நிர்ப்பந்தத்தை அவள் பின்னர் கண்டறிந்திருப்பாள்; எல்லா விஷயங்களும் என்னிடமிருந்து மறைக்கப்படும் ஒரு நபராக நான் மாறியிருப்பேன். அதோடு, நான் விலக்கி வைக்கப்பட்ட அந்தச் சந்திப்புகள் உண்மையில் பெரிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; ஒருவேளை, அங்கு வரும் விருந்தினர்களில் ஒருவரை நான் நாகரிகமற்றவராகவோ அல்லது சலிப்பூட்டுபவராகவோ கருதிவிடுவேனோ என்ற அச்சத்தில்தான் நான் அழைக்கப்பட்டிருக்காமல் இருந்திருக்கலாம். துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஆல்பர்ட்டினின் வாழ்க்கையோடு இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த இந்த வாழ்க்கை என்னை மட்டும் பாதிக்கவில்லை; அது எனக்கு அமைதியைத் தந்த அதே வேளையில், என் தாய்க்குப் பதற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியது—அந்தப் பதற்றத்தைப் பற்றிய வெளிப்படையான பேச்சு, நான் அடைந்திருந்த அந்த அமைதியையே சிதைத்துவிட்டது. எதிர்காலத்தில் ஒரு கட்டத்தில் அந்த வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடனும் மனநிறைவுடனும் நான் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் தாய் என்னிடம் பேசினார்; நான் ஓட்டுநருக்குக் கட்டளையிடுவதைக் கேட்ட அவர்...ஆல்பர்ட்டினை அழைத்துவரச் செல்வதற்கு முன் அம்மா சொன்னார்: "எவ்வளவு பணத்தை வாரி இறைக்கிறாய்!"
(பிரான்சுவாஸ் தனது இயல்பான, ஆனால் உணர்வுபூர்வமான பாணியில் இதை இன்னும் அழுத்தமாகச் சொல்வாள்: "பணம் கையில் நிற்காமல் நழுவிச் சென்றுவிடுகிறது.") "சார்லஸ் டி செவிக்னியைப் போல ஆகிவிடாதே," என்று அம்மா தொடர்ந்து கூறினார்; அவனைப் பற்றி அவனது தாயார், "அவனது கை ஒரு உருக்குக் கலன் போன்றது; அதில் பணம் உருகி மறைந்துவிடுகிறது," என்று கூறியிருந்தார். "மேலும், ஆல்பர்ட்டினுடன் நீ போதுமான அளவு வெளியே சென்றுவிட்டதாகவே நான் நினைக்கிறேன். இது அளவுக்கு மீறியது என்று உறுதியாகச் சொல்வேன்; அவளுக்குக் கூட இது அபத்தமாகத் தோன்றலாம். அது உனக்கு மகிழ்ச்சியளித்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே—அவளைச் சந்திப்பதை நிறுத்துமாறு நான் சொல்லவில்லை—ஆனால் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்காமல் மற்றவர்களைச் சந்திப்பது உனக்குச் சாத்தியமற்றதாக இருக்காது அல்லவா?" ஆல்பர்ட்டினுடனான எனது வாழ்க்கை—பெரிய இன்பங்கள் ஏதுமற்ற, அல்லது குறைந்தது பெரிய இன்பங்களாக உணரப்படாத ஒரு வாழ்க்கை, அமைதியான தருணம் கிடைத்ததும் எப்போது வேண்டுமானாலும் மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்று நான் நினைத்திருந்த வாழ்க்கை—அம்மாவின் வார்த்தைகள் அதற்கு அச்சுறுத்தலாக அமைந்த அந்தத் தருணத்தில், மீண்டும் எனக்கு அவசியமானதாகத் தோன்றியது. அம்மா வலியுறுத்திய அந்த முடிவை—அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்காவிட்டால் இந்த வாரத்திற்குள்ளேயே எடுக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய முடிவை—அவரது கருத்துக்கள் இரண்டு மாதங்கள் தாமதப்படுத்திவிட்டதாக நான் அவரிடம் கூறினேன். தனது அறிவுரை ஏற்படுத்திய உடனடி விளைவைக் கண்டு அம்மா சிரித்தார் (என்னை வருத்தப்பட வைக்கக்கூடாது என்பதற்காக); அதே சமயம், எனது நல்லெண்ணங்கள் மீண்டும் துளிர்விடுவதைத் தடுத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, இனி அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசமாட்டேன் என்றும் உறுதியளித்தார். ஆயினும், என் பாட்டியின் மறைவுக்குப் பிறகு, அம்மா எப்போதெல்லாம் சிரிக்கிறாரோ, அப்போதெல்லாம் அந்தச் சிரிப்பு திடீரென நின்று, விம்மல் போன்ற ஒரு வேதனையான பாவனையில் முடிவடைந்தது—ஒரு கணம் அதை மறந்துவிட்டதற்காக ஏற்பட்ட குற்ற உணர்ச்சியாலா அல்லது அந்தச் சிறிய மறதி அவரது மனதை வாட்டும் கொடூரமான கவலையை இன்னும் தீவிரமாக்கியதா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், என் பாட்டியின் நினைவால் ஏற்பட்ட துயரம்—என் அம்மாவின் மனதில் ஒரு நிலையான எண்ணமாக வேரூன்றியிருந்த அந்தத் துயரம்—அதனுடன் இம்முறை இன்னொரு கவலையும் சேர்ந்திருப்பதை நான் உணர்ந்தேன்: அது என்னைப் பற்றியது; ஆல்பர்ட்டினுடனான எனது நெருக்கத்தால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளைப் பற்றிய அம்மாவின் அச்சம் அது—இருப்பினும், நான் அவரிடம் இப்போது சொன்ன விஷயத்தினால் அந்த நெருக்கத்தைத் தடுக்க அவர் துணியவில்லை. ஆனாலும், நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்பதில் அவருக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. எனது வேலையைப் பற்றியோ அல்லது மிகவும் சுகாதாரமான வாழ்க்கை முறையைப் பற்றியோ என்னிடம் பேசுவதை அவளும் என் பாட்டியும் எத்தனை ஆண்டுகளாக நிறுத்தியிருந்தார்கள் என்பது எனக்கு நினைவிருந்தது—அந்த வாழ்க்கை முறையைத் தொடங்கவிடாமல் தடுத்தது அவர்களின் வற்புறுத்தல்களால் ஏற்பட்ட மனக்குழப்பம் மட்டுமே என்று நான் சாக்குப்போக்கு சொல்லியிருந்தேன்; ஆனால், அவர்கள் அமைதி காத்து ஒத்துழைத்த பிறகும் கூட, நான் அந்த முறையை இன்னும் பின்பற்றத் தொடங்கியிருக்கவில்லை. இரவு உணவுக்குப் பிறகு, கார் ஆல்பர்ட்டினைக் (Albertine) கூட்டிக்கொண்டு வரும்; அப்போது இன்னும் சிறிது பகல் வெளிச்சம் எஞ்சியிருக்கும்; காற்று குளிர்ந்திருக்கும், ஆனால் சுட்டெரிக்கும் ஒரு நாளுக்குப் பிறகு, நாங்கள் இருவரும் ஏதோ ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்போம்; அதனால், எங்கள் தவிப்பு மிகுந்த கண்களுக்கு, மெல்லிய பிறை நிலவு முதலில்—நான் 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Princesse de Guermantes) இல்லத்திற்குச் சென்றிருந்த மாலையில் ஆல்பர்ட்டின் எனக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தபோது தெரிந்ததைப் போலவே—ஒரு பழத்தின் மெல்லிய, லேசான தோலைப் போலவும், பின்னர் வானத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாத கத்தி ஒன்று உரித்துக்கொண்டிருக்கும் குளிர்ந்த பழச் சுளையைப் போலவும் காட்சியளிக்கும். சில சமயங்களில், நான் என் தோழியை அழைத்து வரச் சற்று தாமதமாகச் செல்வேன்; அவள் மெய்ன்வில் (Maineville) சந்தை வளாகத்தின் வளைவுப் பாதைகளுக்கு முன்னால் எனக்காகக் காத்திருப்பாள். ஆரம்பத்தில், அவளை என்னால் அடையாளம் காண முடியாது; அவள் வரமாட்டாளோ அல்லது தவறாகப் புரிந்துகொண்டாளோ என்று நான் கவலைப்படத் தொடங்குவேன். பிறகு, நீல நிறப் புள்ளிகள் கொண்ட வெள்ளை நிற மேலங்கி அணிந்த அவளைப் பார்ப்பேன்; ஒரு இளம் பெண்ணை விட ஒரு இளம் விலங்கைப் போல லாவகமாகத் துள்ளிக்குதித்து எனக்கு அருகில் காரில் ஏறுவாள். ஒரு நாயைப் போலவே, அவள் உடனடியாக என்னை இடைவிடாமல் வருடி மகிழ்வாள். இரவு முழுமையாக இருண்டு, ஹோட்டல் மேலாளர் சொல்வது போல வானம் முழுவதும் நட்சத்திரங்களால் ஆன கோடுகளுடன் ஒரு காகிதச் சுருளைப் போலத் தோன்றும் வேளையில்—மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட நடைபாதையில் உலாவிக் கொண்டிருந்தவர்கள், கருமையான மணல் பரப்பில் சில அடிகள் தள்ளி இருந்த எங்களை அடையாளம் காண முடியாத நிலையில்—நாங்கள் ஷாம்பெயின் பாட்டிலுடன் காட்டுக்குள் நடைபயிற்சிக்குச் செல்லாவிட்டால், மணல் மேடுகளுக்குக் கீழே படுத்துக்கொள்வோம்; அலைகளின் அடிவானத்தில் நான் முதன்முதலில் பார்த்த இளம் பெண்களின் பெண்மை, கடல் சார்ந்த தன்மை மற்றும் விளையாட்டுக்குரிய நளினம் அனைத்தும் குடிகொண்டிருந்த அந்த நெகிழ்வான உடலை—நடுங்கும் ஒளிக்கற்றையால் பிளவுபட்ட, அசைவற்ற கடலின் விளிம்பில், ஒரே போர்வையின் கீழ் என் உடலோடு நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டிருப்பேன். கடல் தன் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு—அலை வடிதல் நின்றுவிட்டதோ என்று எண்ணும் அளவுக்கு நீண்ட நேரம் அமைதி காக்கும்போதோ, அல்லது நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட அந்த மெல்லிய ஓசையை இறுதியாக எங்கள் காலடியில் வெளிப்படுத்தும்போதோ—நாங்கள் சோர்வின்றி, சமமான மகிழ்ச்சியுடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்போம். ஒருகட்டத்தில், நான் ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் பார்வில்லுக்கு (Parville) அழைத்துச் செல்வேன். அவளது வீட்டை அடைந்ததும், யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில் நாங்கள் முத்தமிடுவதை நிறுத்த வேண்டியிருக்கும்; ஆனால் உறங்கச் செல்ல விருப்பமில்லாத அவள், என்னுடன் பால்பெக்கிற்கு (Balbec)த் திரும்பி வருவாள்; அங்கிருந்து அவளை மீண்டும் ஒருமுறை பார்வில்லுக்கு அழைத்துச் செல்வேன்—ஏனெனில், வாகனப் பயன்பாட்டின் தொடக்கக் காலத்திலிருந்த அந்த ஓட்டுநர்கள் எந்த நேரத்திலும் உறங்கச் செல்லக்கூடியவர்களாக இருந்தனர். உண்மையில், அதிகாலையின் முதல் ஈரப்பதம் பரவும் வரை நான் பால்பெக்கிற்குத் திரும்பமாட்டேன்—இம்முறை தனியாக இருந்தாலும், என் தோழியின் அருகாமை என்னைச் சூழ்ந்திருக்க, நீண்ட நேரம் தீராத அளவுக்கு முத்தங்களின் நினைவுகளால் நிறைந்திருப்பேன். என் மேஜையில் ஒரு தந்தி அல்லது அஞ்சல் அட்டையைக் காண்பேன். அது மீண்டும் ஆல்பர்ட்டினிடமிருந்து வந்திருக்கும்! நான் தனியாக வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவள் என்னைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருப்பதைச் சொல்வதற்காகவே குவெட்டோல்மில் (Quetteholme) இருந்து அவற்றை எழுதியிருந்தாள். நான்......அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தபடியே நான் உறங்கச் செல்வேன். பிறகு, திரைகளுக்கு மேலே தெரியும் விடியலின் கீற்றைக் காணும்போது, ​​இரவு முழுவதும் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தோம் என்றால், நாம் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கத்தான் வேண்டும் என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன். மறுநாள் காலையில் திறந்தவெளி நடைபாதையில் ஆல்பர்ட்டினைக் காணும்போது, ​​'அன்று தனக்கு நேரமில்லை' என்றோ அல்லது 'என்னுடன் நடைப்பயிற்சி செல்ல முடியாது' என்றோ அவள் மறுத்துவிடுவாளோ என்று நான் மிகவும் அஞ்சினேன்; அதனால், அந்த வேண்டுகோளை விடுப்பதை என்னால் முடிந்தவரை தள்ளிப்போடுவேன். அவள் உணர்ச்சியற்றவளாகவும் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவளாகவும் காணப்பட்டதால் என் பதற்றம் இன்னும் அதிகரித்தது; அவளுடைய அறிமுகமானவர்கள் அவ்வழியே கடந்து சென்றனர்; சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, மதியப் பொழுதில் நான் பங்கேற்காத ஏதோ ஒரு திட்டத்தை அவள் வகுத்திருந்தாள். அவளுடைய நோக்கங்கள் எனும் புதிரையும், என் மதியப் பொழுதின் மகிழ்ச்சியையோ அல்லது துயரத்தையோ தீர்மானிக்கவிருக்கும் அந்த அறியப்படாத முடிவையும் அவள் எனக்கு முன் வைத்திருந்தபோது, ​​நான் அவளை—அந்த வசீகரமான உடலமைப்பையும், ஆல்பர்ட்டினின் அந்த இளஞ்சிவப்பு நிற முகத்தையும்—உற்று நோக்கினேன். ஒரு இளம் பெண்ணின் உருவத்தில், குறியீட்டுத் தன்மையும் விதியைத் தீர்மானிக்கும் வல்லமையும் கொண்ட ஒரு வடிவமாக, என் கண்முன்னே ஒரு முழு மனநிலையும் எதிர்கால வாழ்வும் காட்சியளித்தன. இறுதியாக நான் முடிவெடுத்தபோது—அதாவது, என்னால் முடிந்தவரை இயல்பான மற்றும் அலட்சியமான பாவனையுடன், "நாம் இருவரும் பிறகு அல்லது இன்று மாலை நடைப்பயிற்சி செல்லலாமா?" என்று கேட்டபோது, ​​அவள் "மகிழ்ச்சியுடன்" என்று பதிலளித்தாள். அப்போது, ​​அந்த இளஞ்சிவப்பு முகத்தில் ஏற்பட்ட திடீர் மாற்றம்—என் நீண்ட பதற்றத்தை அகற்றி ஒரு இனிமையான அமைதி உணர்வை அளித்தது—அந்த உருவங்களை எனக்கு இன்னும் விலைமதிப்பற்றதாக மாற்றியது; புயல் ஓய்ந்த பிறகு ஒருவருக்கு ஏற்படும் நல்வாழ்வு மற்றும் இதமான அமைதி உணர்வுக்கு நான் அந்த உருவங்களுக்குத்தான் கடமைப்பட்டிருந்தேன். "அவள் எவ்வளவு கனிவானவள், எவ்வளவு அழகானவள்!" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்—அந்த உணர்வு, போதையால் ஏற்படும் பரவசத்தை விடக் குறைவான ஆக்கபூர்வமானதாகவும், நட்பினால் ஏற்படும் உணர்வை விடச் சற்று குறைவான ஆழம் கொண்டதாகவும் இருந்தாலும், சமூக வாழ்க்கையின் பரபரப்பை விடப் பல மடங்கு மேலானதாக இருந்தது. வெர்டுரின் (Verdurins) தம்பதியினரின் வீட்டில் இரவு விருந்து இருக்கும் நாட்களிலோ, அல்லது ஆல்பர்ட்டின் என்னுடன் வெளியே வர இயலாத சூழலில் என்னைச் சந்திக்க விரும்பியவர்களுக்கு நான் பால்பெக் (Balbec) நகரிலேயே தங்கியிருப்பதாகத் தெரிவிக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட நாட்களிலோ மட்டுமே நான் காருக்கான ஏற்பாட்டை ரத்து செய்வேன். செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த நாட்களில்—அதாவது அந்த நாட்களில் மட்டும்—வருவதற்கு நான் அனுமதி அளித்தேன். ஒருமுறை அவர் எதிர்பாராதவிதமாக வந்திருந்தபோது, ​​அவர் ஆல்பர்ட்டினைச் சந்திக்கும் அபாயத்தை ஏற்பதைவிட, அவளைச் சந்திக்காமலே இருப்பதே மேல் என்று நான் கருதினேன்; ஏனெனில், அந்தச் சந்திப்பு நான் சில காலமாக அனுபவித்து வந்த மகிழ்ச்சியான அமைதியைக் குலைத்து, என் பொறாமை உணர்வை மீண்டும் தூண்டியிருக்கும். செயிண்ட்-லூப் அங்கிருந்து கிளம்பும் வரை எனக்கு நிம்மதி இருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, நான் அழைக்கும் வரை பால்பெக்கிற்கு (Balbec) வருவதில்லை என்பதை அவர் ஒரு விதியாகவே—வருத்தத்துடனானாலும் மிகத் துல்லியமாக—கடைப்பிடிக்கலானார். கடந்த காலத்தில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அவருடன் செலவிட்ட நேரத்தை நினைத்து பொறாமைப்பட்ட நான், அவரைச் சந்திப்பதற்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளித்திருந்தேன்! மனிதர்கள்
நம்மைப் பொறுத்தவரை தங்கள் நிலையை மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். உலகின் கண்ணுக்குத் தெரியாத, அதே சமயம் நித்தியமான இயக்கத்தில், நாம் அவர்களை அசையாதவர்களாகவே பார்க்கிறோம்—அவர்களை நகர்த்திக்கொண்டு செல்லும் அந்த இயக்கத்தை உணர்வதற்கு மிகக் குறுகிய காலமே கொண்ட ஒரு பார்வைக் கணத்தில் நாம் அவர்களைப் பிடித்து வைத்திருப்பதால் அப்படித் தோன்றுகிறது. ஆனால், வெவ்வேறு நேரங்களில் அவர்களைப் பற்றிய இரண்டு பிம்பங்களை—அதாவது, அவர்கள் உள்ளுக்குள் மாறாத அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியும் வகையில் மாறாத மிக நெருக்கமான தருணங்களில் பதிவான பிம்பங்களை—நமது நினைவிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தாலே போதும்; அந்த இரண்டு பிம்பங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, நம்மைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் அடைந்திருக்கும் இடமாற்றத்தை அளவிட்டுக் காட்டிவிடும். வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினர் பற்றிப் பேசியபோது அவர் எனக்குக் கடும் கவலையை ஏற்படுத்தினார்; அவர்கள் தன்னைச் சந்தித்து உபசரிக்க வேண்டும் என்று அவர் கேட்டுவிடுவாரோ என்று நான் அஞ்சினேன்—ஏனெனில், அப்படி நடந்தால் எனக்கு இயல்பாகவே பொறாமை ஏற்பட்டிருக்கும்; அது ஆல்பர்ட்டினுடன் நான் அங்கு அனுபவித்த மகிழ்ச்சி முழுவதையும் கெடுத்திருக்கக்கூடும். ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, ராபர்ட் அதற்கு நேர்மாறாக, அவர்களுடன் பழக்கம் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவே விரும்பவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டார். "இல்லை," என்று என்னிடம் கூறினார், "அந்த வகையான 'மதகுருமார்கள் சார்ந்த' (clerical) சூழல் எனக்கு எரிச்சலூட்டுவதாக இருக்கிறது." ஆரம்பத்தில், வெர்டுரின் குடும்பத்தினருக்கு 'மதகுருமார்கள் சார்ந்த' (clerical) என்ற அடைமொழி பயன்படுத்தப்பட்டதை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை; ஆனால் செயிண்ட்-லூப்பின் வாக்கியத்தின் அடுத்த பகுதி அவரது சிந்தனையைத் தெளிவுபடுத்தியது—அத்துடன், புத்திசாலித்தனமான மனிதர்கள் கூட சில சமயங்களில் பயன்படுத்தும் விசித்திரமான சொற்றொடர்களை அவரும் கையாண்டது ஆச்சரியமளித்தது. "அவை அத்தகைய வட்டங்கள்," என்று அவர் கூறினார், "அங்கே மக்கள் ஒரு பழங்குடியினராக, ஒரு சபையாக, ஒரு சிறிய பிரிவாக (sect) மாறுகிறார்கள். அது ஒரு 'வழிபாட்டுப் பிரிவு' (cult) இல்லை என்று உங்களால் சொல்ல முடியாது; உள்ளே இருப்பவர்களிடம் அவர்கள் தேன் போல இனிமையாக நடந்துகொள்வார்கள், ஆனால் வெளியே இருப்பவர்களிடம் மிகுந்த அவமதிப்பைக் காட்டுவார்கள். இங்கே கேள்வி, ஹேம்லெட் கேட்டது போல 'இருப்பதா அல்லது இல்லையா' (to be or not to be) என்பது அல்ல, மாறாக 'அதில் இணைவதா அல்லது இணையாமல் இருப்பதா' (to belong or not to belong) என்பதுதான்." "நீயும் அந்த வகையைச் சேர்ந்தவன்தான்; என் மாமா சார்லஸும் அப்படித்தான். நான் என்ன சொல்வது? எனக்கு அந்த மாதிரியான விஷயங்களில் ஒருபோதும் ஈடுபாடு இருந்ததில்லை—அதற்கு நான் காரணமல்ல."

இயல்பாகவே, செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) விஷயத்தில் நான் விதித்திருந்த ஒரு கட்டுப்பாட்டை—அதாவது நான் அழைக்கும்போது மட்டுமே அவன் என்னைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை—லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière), ஃபெட்டர்ன் (Féterne), மான்ட்சுர்வென்ட் (Montsurvent) மற்றும் பிற இடங்களில் நான் மெல்ல மெல்லப் பழகிய மற்றவர்களுக்கும் அதே கண்டிப்புடன் கடைப்பிடித்தேன். ஹோட்டலிலிருந்து பார்த்தபோது, ​​பார்வில் (Parville) குன்றுகளின் பாறை இடுக்குகளுக்கு இடையே மூன்று மணி நேர ரயிலின் புகை நிலையான ஒரு தூணாக எழுந்து, பசுமையான சரிவுகளின் பின்னணியில் நீண்ட நேரம் நிலைத்திருப்பதைக் காணும்போதெல்லாம், அந்தச் சிறிய மேகத்திற்கு அடியில் ஒரு கடவுளைப் போல மறைந்திருந்து என்னுடன் தேநீர் அருந்த வரப்போகும் அந்த விருந்தினர் யார் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருப்பதில்லை. நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—வர அனுமதித்திருந்த அந்த விருந்தினர் கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் சானியட் (Saniette) ஆக இருந்ததில்லை; இதற்காக நான் பலமுறை என்னையே குறை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் சானியட் கொண்டிருந்த அந்த உணர்வு...அவர் சலிப்பூட்டும் இயல்புடையவராக இருந்தார்—கதையைச் சொல்லும்போது இருப்பதை விட, நேரில் வந்து சந்திக்கும்போது இந்த இயல்பு இன்னும் அதிகமாக வெளிப்பட்டது. இதனால், மற்ற பலரை விட அவர் பண்பட்டவராகவும், புத்திசாலியாகவும், கண்ணியமானவராகவும் இருந்தபோதிலும், அவருடன் பழகுவதில் எந்த மகிழ்ச்சியும் காண முடியவில்லை; மாறாக, தாங்க முடியாத ஒருவித மனச்சோர்வுதான் ஏற்பட்டது, அது அந்தப் பொழுது முழுவதையும் பாழாக்கிவிட்டது. தான் சலிப்பை ஏற்படுத்துவதாக அஞ்சிய அந்த விஷயத்தை சானியெட் (Saniette) வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டிருந்தால், அவரது வருகைகள் அத்தனை அச்சமூட்டுவதாக இருந்திருக்காது. சலிப்பு என்பது ஒருவன் சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய குறைவான தீமைகளில் ஒன்றுதான்; ஒருவேளை, அவர் ஏற்படுத்திய அந்தச் சலிப்பு உணர்வு மற்றவர்களின் மனதில்தான் இருந்ததோ, அல்லது அவர்களின் ஒருவிதத் தூண்டுதலால் அவரிடமும் அது பதிய வைக்கப்பட்டதோ—அவரது இனிமையான அடக்கமான குணத்தாலேயே அந்த எண்ணம் அவர் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கலாம். ஆயினும், தான் அதிகம் விரும்பப்படாத விருந்தினராக இருப்பதைக் காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதில் அவர் மிகுந்த கவலை கொண்டிருந்ததால், தனது வருகையை முன்மொழியவே அவர் துணியவில்லை. பொது இடங்களில் தொப்பியை உயர்த்தி வணக்கம் செலுத்துவதில் பெருமகிழ்ச்சி கொள்ளும் அந்த மனிதர்களைப் போல அவர் நடந்துகொள்ளாதது நிச்சயமாகச் சரியானதே—அதாவது, நீண்ட நாட்களாக உங்களைப் பார்க்காதவர்கள், ஒரு திரையரங்கின் தனி இருக்கையில் (box) உயர்குடி அந்நியர்களுடன் உங்களைப் பார்க்கும்போது, ​​ரகசியமான அதே சமயம் உரத்த குரலில் வாழ்த்து தெரிவிப்பார்கள்; உங்களைப் பார்த்ததற்கும், மீண்டும் சமூக வாழ்வில் இணைந்து நலமாக இருப்பதற்கும் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆனால், சானியெட் இதற்கு நேர்மாறான தவறைச் செய்தார்: அவரிடம் துணிச்சல் இல்லை. மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டிலோ அல்லது அந்தச் சிறிய டிராம் வண்டியிலோ என்னிடம் அவர் சொல்லியிருக்கலாம்—அதாவது, நான் தொந்தரவு செய்யப்படமாட்டேன் என்றால், பால்பெக் (Balbec) நகரில் வந்து என்னைச் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவேன் என்று. அத்தகைய யோசனை என்னைத் தயங்க வைத்திருக்காது. மாறாக, அவர் எதையும் முன்மொழியவில்லை; ஆனால்—ஒருவித வேதனை கலந்த முகபாவனையுடனும், சுடப்பட்ட எனாமல் பூச்சு போல அசைவற்ற பார்வையுடனும் (அப்பார்வையில் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆசையும்—அவர் வேறு யாரையாவது அதிக சுவாரஸ்யமானவரைச் சந்தித்துவிடாத பட்சத்தில்—அந்த ஆசையை மறைக்க வேண்டும் என்ற உறுதியும் கலந்திருந்தன)—அவர் என்னிடம் ஒருவிதப் பற்றற்ற பாவனையுடன் இப்படிச் சொல்வார்: "அடுத்த சில நாட்களுக்கு உங்களுக்கு ஏதேனும் திட்டங்கள் இருக்கின்றனவா? ஏனென்றால் நான் அநேகமாக பால்பெக் பகுதிக்குச் செல்லவிருக்கிறேன். ஆனால் வேண்டாம், அது முக்கியமில்லை; சும்மா கேட்டேன்." அந்தப் பாவனை யாரையும் ஏமாற்றவில்லை; உணர்ச்சிகளை அவற்றிற்கு நேர்மாறான வெளிப்பாடுகள் மூலம் காட்டும் அந்த மறைமுக சமிக்ஞைகளை மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்; அப்படியிருக்க, தங்களுக்கு எந்த அழைப்பும் வராத உண்மையை மறைக்க, "எனக்கு ஏகப்பட்ட அழைப்புகள் வருகின்றன, எதை ஏற்பது என்றே தெரியவில்லை" என்று மக்கள் எப்படிச் சொல்ல முடிகிறது என்பது வியப்பளிக்கிறது. மேலும், அவரிடம் இருந்த அந்த விலகி நிற்கும் பாவனை—ஒருவேளை அவரது சிக்கலான, துயரமான மனநிலையின் விளைவாக இருக்கலாம்—ஒருவிதமான எதிர்வினையைத் தூண்டியது; சலிப்பு குறித்த பயமோ அல்லது உங்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற வெளிப்படையான விருப்பமோ கூட இத்தகைய உணர்வை ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாது. அது ஒருவிதமான சங்கடம் அல்லது அருவருப்பு கலந்த உணர்வு; சாதாரண சமூக உறவுமுறைகளில், தன்னை விரும்பாத ஒரு பெண்ணிடம், "நாளை உன்னைச் சந்திக்கலாம்" என்று கூறிக்கொண்டே, அதே சமயம் "அதில் எனக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை" என்று பாவனை செய்யும் ஒரு காதலனின் மறைமுகமான அணுகுமுறைக்கு இது இணையானது—அல்லது அந்த அழைப்பு கூட முக்கியமல்ல, வெறும் 'உதாசீனப்படுத்தும் பாவனை' மட்டுமே கூட போதுமானது. சானியெட்டிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு விவரிக்க முடியாத தன்மை, மற்றவர்களை மிகுந்த மென்மையுடன் பதிலளிக்கத் தூண்டியது: "இல்லை, துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்த வாரம் முடியாது—பிறகு விளக்குகிறேன்..." ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அவரை விடத் தகுதி குறைந்தவர்களை நான் உள்ளே அனுமதித்தேன்; அவர்களிடம் அவரது அந்தத் துயரம் தோய்ந்த பார்வை இருக்கவில்லை, அல்லது பலரைச் சந்திக்க விரும்பியும் சந்திக்க முடியாமல் போன கசப்புணர்வு அவரது உதடுகளில் படிந்திருக்கும் அந்தத் தோற்றமும் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, என்னைச் சந்திக்க வரும் அதே விருந்தினரை அந்த மெதுவாகச் செல்லும் உள்ளூர் ரயிலில் சானியெட் சந்திக்காமல் போவது அரிதாகவே இருந்தது—அல்லது அந்த விருந்தினர் ஏற்கனவே வெர்டுரின் (Verdurin) வீட்டில் என்னிடம், "மறந்துவிடாதே, வியாழக்கிழமை உன்னைச் சந்திக்க வருகிறேன்" என்று சொல்லியிருக்காமல் இருப்பதும் அரிது; சானியெட்டிடம் நான் 'வேலையாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்ன அதே நாளில்தான் அந்தச் சந்திப்பும் அமைந்திருக்கும். இதன் விளைவாக, தனக்குத் தெரியாமலோ அல்லது தனக்கு எதிராகவோ திட்டமிடப்பட்ட சமூக நிகழ்வுகளின் தொடராகவே அவர் வாழ்க்கையைக் கருதத் தொடங்கினார். மறுபுறம்—ஏனெனில் யாரும் ஒரே ஒரு தன்மையைக் கொண்டிருப்பதில்லை—அளவுக்கு அதிகமான நிதானம் கொண்ட அந்த மனிதர், அதே சமயம் பிறர் விஷயங்களில் அளவுக்கு அதிகமாகத் தலையிடும் இயல்பையும் கொண்டிருந்தார். ஒருமுறை அவர் அழைப்பு ஏதுமின்றி என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்தபோது, ​​மேஜையின் மீது ஒரு கடிதம் கிடந்தது—அது யாரிடமிருந்து வந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நான் சொல்வதை அவர் முழுமையாகக் கவனிக்கவில்லை என்பதை நான் கவனித்தேன். அந்தக் கடிதம்—அதன் மூலம் அவருக்கு முற்றிலும் தெரியாத ஒன்று—அவரை வெகுவாக ஈர்த்தது; அவரது ஆர்வமெனும் காந்தத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரது உயிரற்ற கண்கள் அந்தச் சாதாரண கடிதத்தை நோக்கித் துள்ளிப் பாய்ந்து பறந்து சென்றுவிடுமோ என்று நான் ஒரு கணம் நினைத்தேன். பாம்பின் வாய்க்குள் தன்னைத்தானே கையறு நிலையில் ஒப்புக்கொடுக்கத் துணியும் ஒரு பறவையைப் போல அவர் காணப்பட்டார். இறுதியில், அவரால் மேலும் பொறுத்திருக்க முடியவில்லை; முதலில், என் அறையைச் சீரமைப்பது போல அந்தக் கடிதத்தை நகர்த்தி வைத்தார். அது போதாத நிலையில், அதை கையில் எடுத்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு இயந்திரத்தனமான அசைவுடன் அதைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்க்கலானார். பிறர் விஷயங்களில் தலையிடும் அவரது இயல்பின் மற்றொரு வெளிப்பாடு என்னவென்றால், ஒருமுறை அவர் ஒருவரைப் பற்றிக்கொண்டால், அங்கிருந்து கிளம்பவே அவருக்கு மனம் வராது. அன்று எனக்கு உடல்நலக்குறைவு இருந்ததால், அடுத்த ரயிலைப் பிடித்து அரை மணி நேரத்தில் கிளம்பிவிடுமாறு அவரிடம் கூறினேன். நான் அவதிப்படுகிறேன் என்பதை அவர் சந்தேகிக்கவில்லை; ஆனாலும், "நான் இன்னும் ஒரு மணி நேரம் பதினைந்து நிமிடங்கள் இருந்துவிட்டுப் பிறகு கிளம்புகிறேன்," என்று பதிலளித்தார். அன்று முதல், அவரை எப்போதெல்லாம் முடியுமோ அப்போதெல்லாம் என்னைப் பார்க்க வருமாறு அழைத்திருக்கவில்லையே என்று நான் வருந்தியிருக்கிறேன். யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை நான் அப்படிச் செய்திருந்தால், அவருக்கு நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டத்தை நான் தடுத்திருக்கக்கூடுமோ...அவர் வெளியே சென்றிருந்தால், மற்றவர்கள் அவரை அழைத்திருக்கக்கூடும்—அத்தகையவர்களுக்காக அவர் உடனடியாக என்னை விட்டுச் சென்றிருப்பார்—எனவே, எனது அழைப்புகள் அவருக்கு உற்சாகத்தை மீட்டளிப்பது மற்றும் அவரது சகவாசத்திலிருந்து என்னை விடுவிப்பது ஆகிய இரட்டை நன்மைகளைத் தந்திருக்கும்.

விருந்தினர்களைச் சந்தித்த நாட்களுக்கு அடுத்தடுத்த நாட்களில், இயல்பாகவே நான் யாரையும் எதிர்பார்க்கமாட்டேன்; அப்போது ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் அழைத்துச் செல்ல அந்தக் கார் வரும். நாங்கள் திரும்பும்போது, ​​ஹோட்டல் நுழைவாயிலின் கீழ்ப்படியில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஏமே (Aimé), நான் ஓட்டுநருக்கு என்ன சன்மானம் (tip) கொடுக்கிறேன் என்பதைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது—அவனது கண்களில் ஆர்வம், குதூகலம் மற்றும் பேராசை ஆகியவை நிறைந்திருக்கும். நாணயத்தையோ அல்லது பணத்தாளையோ என் கைக்குள் இறுக்கிப் பிடித்திருப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை; ஏமேயின் பார்வை என் விரல்களைப் பிரித்து உள்ளே பார்ப்பது போல் இருந்தது. ஒரு நொடிக்குப் பிறகு அவன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வான்; ஏனெனில் அவன் கண்ணியமும் நற்பண்பும் கொண்டவன்—சொல்லப்போனால், தனக்குக் கிடைக்கும் சிறிய வருமானத்திலேயே திருப்தி அடைபவன். ஆயினும், பணம் வேறொருவருக்குச் செல்வதைப் பார்ப்பது அவனுள் அடக்க முடியாத ஆர்வத்தைத் தூண்டி, அவனுக்கு எச்சில் ஊறச் செய்தது. அந்தச் சில கணங்களில், ஜூலஸ் வெர்னின் நாவலைப் படிக்கும் ஒரு குழந்தையைப் போலவோ, அல்லது அருகில் அமர்ந்து சாப்பிடுபவர் தனக்குக் கிடைக்காத அல்லது வாங்க முடியாத ஒரு விலையுயர்ந்த பறவை இறைச்சி (pheasant) வெட்டப்படுவதைப் பார்த்து, தன் தீவிரமான சிந்தனைகளை மறந்து ஏக்கம் கலந்த பார்வையுடன் அதையே உற்றுநோக்கும் ஒருவரைப் போலவோ, அவன் முகத்தில் ஒருவித தீவிரமான, பரபரப்பான பாவனை தென்படும்.

இப்படியாக, கார் பயணங்கள் நாள் தோறும் தொடர்ந்து நடந்தன. ஆனால் ஒருமுறை, நான் மின்தூக்கியில் (elevator) மேலே சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​அதை இயக்குபவர் என்னிடம் கூறினார்:
"அந்தப் பெரியவர் வந்து சென்றார்; உங்களுக்காக ஒரு செய்தியை விட்டுச் சென்றார்." அவர் மிகவும் மோசமான குரலில் பேசினார்; பேசும்போது இருமி என் முகத்தில் எச்சில் தெறிக்கச் செய்தார். "எனக்கு எவ்வளவு கடுமையான சளி!" என்று அவர் மேலும் கூறினார்—நானாகவே அதைக் கவனிக்க முடியாதவர் என்பது போல. "இது கக்குவான் இருமல் (whooping cough) என்று மருத்துவர் சொல்கிறார்," என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் இருமி என் மீது எச்சில் தெறிக்கச் செய்தார். "பேசி உங்களை வருத்திக்கொள்ளாதீர்கள்," என்று நான் கனிவாக நடிப்பது போலச் சொன்னேன். எனக்குக் கக்குவான் இருமல் தொற்றிக்கொள்ளுமோ என்று பயந்தேன்—ஏனெனில் எனக்குத் தொண்டையில் அடைப்பு ஏற்படும் இயல்பு இருந்ததால், அது எனக்கு மிகவும் மோசமான அனுபவமாக இருந்திருக்கும். ஆனால், உடல்நலக்குறைவு காரணமாக விடுப்பு எடுக்க மறுப்பதில் அவர் ஒரு கலைஞனைப் போன்ற பெருமிதம் கொண்டிருந்தார்; தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டும் எச்சில் தெறிக்கச் செய்துகொண்டும் இருந்தார். "இல்லை, அது ஒரு பொருட்டல்ல," என்று அவர் கூறினார் (ஒருவேளை உங்களிடம்தான் அப்படிச் சொன்னாரோ என்னவோ—எனக்கு அது முக்கியமில்லை). "அதோடு, நான் விரைவில் பாரிஸுக்குத் திரும்பப் போகிறேன்" (நல்லவேளை—அவர் அதை எனக்குப் பரப்பாமல் இருந்தால் சரிதான்). "பாரீஸ் மிக அற்புதமான நகரம் என்று கேள்விப்பட்டேன்," என்று அவர் தொடர்ந்தார். "அது இங்கேயோ அல்லது மான்டே கார்லோவிலோ இருப்பதை விடவும் அற்புதமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்—இருப்பினும், விடுதிப் பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள் மற்றும் மான்டே கார்லோவிற்குப் பருவகாலத்திற்குச் செல்லும் தலைமைப் பரிமாறுபவர்கள் கூட, பாரீஸ் மான்டே கார்லோவைப் போல அவ்வளவு அற்புதமானது அல்ல என்று என்னிடம் அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை அவர்கள் தவறாக நினைத்திருக்கலாம்; ஆனாலும், ஒரு தலைமைப் பரிமாறுபவராக இருக்க ஒருவர் முட்டாளாக இருக்க முடியாது—அத்தனை ஆர்டர்களை வாங்குவது, மேஜைகளை நிர்வகிப்பது... அதற்கெல்லாம் நல்ல புத்திசாலித்தனம் தேவை! நாடகங்கள் மற்றும் புத்தகங்களை எழுதுவதை விடவும் அது அதிக சவாலானது என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்." நான் தங்கியிருந்த தளத்தை கிட்டத்தட்ட அடைந்துவிட்ட நிலையில், லிஃப்ட் இயக்குபவர் என்னை மீண்டும் தரைத்தளத்திற்குக் கீழே அழைத்துச் சென்றார்; பொத்தான் சரியாக வேலை செய்யவில்லை என்று அவர் நினைத்தார்; ஆனால் அதை அவர் நொடிப்பொழுதில் சரிசெய்துவிட்டார். மீதமுள்ள தூரத்தை நான் நடந்து செல்ல விரும்புவதாக அவரிடம் கூறினேன்—இருமல் நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளாக விரும்பவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல் உணர்த்தும் விதமாக அப்படிச் சொன்னேன். ஆனால், பலத்த மற்றும் தொற்றக்கூடிய இருமல் வேகத்துடன் அவர் என்னை மீண்டும் லிஃப்ட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். "இப்போது இது முற்றிலும் பாதுகாப்பானது—நான் பொத்தானைச் சரிசெய்துவிட்டேன்." அவர் பேசுவதை நிறுத்தப்போவதில்லை என்பதை உணர்ந்தேன்—வந்தவரின் பெயரையோ அல்லது அவர் விட்டுச் சென்ற செய்தியையோ சொல்வதற்குப் பதிலாக, பால்பெக், பாரீஸ் மற்றும் மான்டே கார்லோ ஆகியவற்றின் அழகை ஒப்பிட்டுப் பேசுவதிலேயே அவர் ஆர்வம் காட்டினார்—அதனால் நான் அவரிடம் (பெஞ்சமின் கோடார்டின் இசையைக் கொண்டு சலிப்பூட்டும் ஒரு பாடகரிடம் 'அதற்குப் பதிலாக டெபுசியின் இசையைப் பாடுங்கள்' என்று சொல்வது போல) இப்படிக் கேட்டேன்: "ஆனால் என்னைப் பார்க்க வந்தது யார்?" "நேற்று நீங்கள் யாருடன் வெளியே சென்றீர்களோ, அந்தப் பெரியவர்தான். நான் போய் வாசலில் இருப்பவரிடமிருந்து அவருடைய வருகை அட்டையை (card) வாங்கி வருகிறேன்." முந்தைய நாள் ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூப்பை டோன்சியர்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் இறக்கிவிட்டிருந்ததால் (ஆல்பர்ட்டினை அழைத்துச் செல்வதற்கு முன்)—லிஃப்ட் இயக்குபவர் செயிண்ட்-லூப்பைப் பற்றித்தான் சொல்கிறார் என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால் அவர் குறிப்பிட்டது அந்த ஓட்டுநரைத்தான். "நீங்கள் யாருடன் வெளியே சென்றீர்களோ அந்த 'ஜென்டில்மேன்' (கண்ணியவான்)" என்று அவரைக் குறிப்பிட்டதன் மூலம், ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளியும் சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையில் உள்ள ஒருவரைப் போலவே ஒரு 'ஜென்டில்மேன்'தான் என்பதை அவர் எனக்கு உணர்த்தினார். இது வெறும் சொற்கள் சார்ந்த ஒரு பாடம் மட்டுமே; ஏனெனில், எதார்த்தத்தைப் பொறுத்தவரை, நான் வர்க்கங்களுக்கு இடையே எந்த வேறுபாட்டையும் பார்த்ததில்லை. ஒரு கார் ஓட்டுநரை 'ஜென்டில்மேன்' என்று அழைப்பதைக் கேட்டு நான் அடைந்த வியப்பு—'கவுன்டெஸ் (Countess) சோர்வாகத் தெரிகிறார்' என்று நான் சொன்னபோது, ​​யாரைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்று பார்ப்பதற்காகத் தலையைத் திருப்ப வைத்த 'கவுண்ட் X' (Count X) அடைந்த அதே வியப்பு—வெறும் அந்தச் சொற்பிரயோகம் எனக்குப் பழகாததாலேயே ஏற்பட்டது; தொழிலாளர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் மற்றும் உயர்குடிப் பிரபுக்கள் ஆகியோருக்கு இடையே நான் ஒருபோதும் வேறுபாடு காட்டியதில்லை; எந்த ஒரு பிரிவிலிருந்தும் நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு நான் தயாராகவே இருந்தேன். தொழிலாளர்கள் மீதும், அவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக உயர்குடிப் பிரபுக்கள் மீதும் எனக்கு ஒருவித விருப்பம் இருந்தது—இது தனிப்பட்ட ரசனை சார்ந்ததல்ல; மாறாக, நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடமிருந்து கிடைப்பதை விட, தொழிலாளர்கள் விஷயத்தில் இவர்களிடமிருந்து அதிக கண்ணியத்தை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும் என்பதாலேயே அப்படி இருந்தது; உயர்குடிப் பிரபுக்கள் தொழிலாளர்களை நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பார்ப்பது போலத் தாழ்வாகப் பார்ப்பதில்லை என்பதாலோ அல்லது......அவர்கள் எவரிடமும் இயல்பாகவே கனிவாக நடந்துகொள்வார்கள்—அழகான பெண்கள், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்பதை அறிந்தே புன்னகைப்பது போல. சொல்லப்போனால், சாதாரண மக்களையும் உயர்குடி மக்களையும் சமமாக நடத்தும் எனது பழக்கம்—உயர்குடி மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும்—என் தாய்க்கு எப்போதும் முழுமையான திருப்தியைத் தந்ததில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தனிமனிதர்களுக்கு இடையே அவர் எந்தப் பாகுபாடும் காட்டியதில்லை; பிரான்சுவாஸ் (Françoise) எப்போதாவது சோகமாகவோ அல்லது உடல்நலக்குறைவாகவோ இருந்தால், அம்மா அவருக்குத் தனது நெருங்கிய தோழிக்குக் காட்டும் அதே நட்போடும் அக்கறையோடும் ஆறுதல் கூறி கவனித்துக்கொள்வார். ஆயினும், சமூகப் படிநிலைகளை அங்கீகரிக்காத அளவுக்கு என் தாத்தாவின் மகளாக அவர் இருக்கவில்லை. காம்ப்ரே (Combray) மக்கள் எவ்வளவு நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்களாகவோ அல்லது உணர்வுப்பூர்வமானவர்களாகவோ இருந்தாலும், அல்லது மனித சமத்துவம் குறித்த எவ்வளவு உயரிய கோட்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்தாலும்—ஒரு வேலையாள் தன் வரம்பை மீறும்போது (உதாரணமாக, 'vous' என்ற மரியாதைப் பன்மைச் சொல்லைப் பயன்படுத்துவது அல்லது என்னைப் பற்றி மூன்றாம் நபராகக் குறிப்பிடாமல் நேரடியாக என்னிடமே பேசுவது போன்றவை), என் அம்மா அதிருப்தி அடைவார். செயின்ட்-சைமனின் *நினைவுக்குறிப்புகளில்* (Memoirs) வருவது போல—அதாவது, தகுதியற்ற பிரபு ஒருவர் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணத்தில் தன்னை 'மாட்சிமை தங்கியவர்' (Highness) என்று அழைத்துக்கொள்ளும்போதோ அல்லது டியூக் (duke) அந்தஸ்தில் உள்ளவர்களுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய மரியாதையை அளிக்கத் தவறும்போதோ (காலப்போக்கில் அந்த மரியாதை அவர்களுக்குக் கிடைப்பது குறைந்துபோனது) வெளிப்படும் அதே அதிருப்திதான் அம்மாவின் எதிர்வினையிலும் இருக்கும். காம்ப்ரேவின் மனப்பான்மை என்பது மிகவும் பிடிவாதமானது; அதைச் சிதைக்கப் பல நூற்றாண்டுகால கனிவும் (என் அம்மாவின் கனிவு எல்லையற்றது) சமத்துவக் கோட்பாடுகளும் தேவைப்பட்டிருக்கும். அம்மாவின் மனதிற்குள் அந்த மனப்பான்மையின் சில எச்சங்கள் இன்னும் கரையாமல் எஞ்சியிருக்கவில்லை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஒரு வேலையாளுக்குப் பத்து பிராங்குகளைக் (இது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது) கொடுப்பதற்கு அவர் எவ்வளவு தயாராக இருந்தாரோ, அதே அளவு தயக்கத்துடன்தான் அவனது கையை குலுக்குவதையும் அணுகியிருப்பார். அவரைப் பொறுத்தவரை—அவர் அதை ஒப்புக்கொண்டாலும் இல்லாவிட்டாலும்—எஜமானர்கள் எஜமானர்களாகவே இருந்தனர்; வேலையாட்கள் என்பவர்கள் சமையலறையில் அமர்ந்து சாப்பிடுபவர்களாகவே கருதப்பட்டனர். சாப்பாட்டு அறையில் ஒரு வாகன ஓட்டுநர் (chauffeur) என்னுடன் அமர்ந்து சாப்பிடுவதைப் பார்க்கும்போது அவருக்கு மகிழ்ச்சி இருக்காது; "ஒரு நண்பனாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு ஒரு மெக்கானிக்கை விடச் சிறந்த ஒருவரை நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்" என்று அவர் சொல்வார்—திருமணம் பற்றிய விஷயமாக இருந்திருந்தால், "இதைவிடச் சிறந்த ஒரு துணையை நீ கண்டடைந்திருக்கலாம்" என்று அவர் சொல்வதைப் போலவே இதுவும் அமைந்திருக்கும். அந்த வாகன ஓட்டுநர் (அதிர்ஷ்டவசமாக, *அந்த* குறிப்பிட்ட நபரை நான் ஒருபோதும் விருந்துக்கு அழைத்ததில்லை) என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வந்திருந்தார்: பால்பெக் (Balbec) பகுதிக்கு அந்தப் பருவத்திற்காக அவரை அனுப்பியிருந்த வாகன நிறுவனம், மறுநாளே அவரைப் பாரிஸுக்குத் திரும்ப அழைப்பதாகத் தெரிவித்திருந்தது. அந்த ஓட்டுநர் மிகவும் கனிவானவராகவும், அவரது வார்த்தைகள் வேதவாக்கு போலத் தோன்றும் வகையில் எளிய நேர்மையுடன் பேசுபவராகவும் இருந்ததால், அவர் சொன்ன விளக்கம் உண்மையாகவே இருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அது பாதி உண்மை மட்டுமே. உண்மையில், பால்பெக்கில் (Balbec) செய்வதற்கு வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. மேலும், அந்த ஓட்டுநர் தனது வாகனத்தின் மீது சாய்ந்து நின்று கொண்டு சொன்ன தகவல்களின் நம்பகத்தன்மையில் நிறுவனத்திற்குப் பெரிய நம்பிக்கை இல்லாததால், அவரை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக பாரிஸுக்கே திரும்ப அழைக்க அவர்கள் விரும்பினர். ஏனெனில், 'ம. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவரிடம் கணக்குக் கூறும்போது அந்த இளைஞர் அற்புதமாகப் பயணத் தூரத்தை (கிலோமீட்டர்களை) மிகைப்படுத்திக் காட்டுவார்; ஆனால் நிறுவனத்திடம் கணக்குக் கூறும்போது, ​​அதற்கு நேர்மாறாக, தனது வருமானத்தை ஆறால் வகுத்துச் சொல்வார். இதன் விளைவாக, பால்பெக்கில் இப்போது யாரும் கார் சவாரிக்குச் செல்வதில்லை என்றோ (பருவகால நிலவரப்படி இது சாத்தியமானதே) அல்லது தாங்கள் ஏமாற்றப்படுகிறோம் என்றோ நினைத்த நிறுவனம், அவரை பாரிஸுக்கே திரும்ப அழைப்பதே சிறந்தது என்று முடிவு செய்தது; தற்செயலாக, அங்கும் அவருக்குச் செய்வதற்கு அதிக வேலை எதுவும் இருக்கவில்லை. அந்த ஓட்டுநரின் நோக்கமும், முடிந்தவரை 'ஆஃப்-சீசன்' (சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை குறைவான காலம்) காலத்தைத் தவிர்ப்பதாகவே இருந்தது. அவர் 'மோரல்' (Morel) என்பவருடன் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தார் என்பதை நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் (மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமே இல்லாதது போல நடந்துகொண்டாலும் கூட); ஆனால் அந்த விஷயம் எனக்கு அப்போது தெரியாது; தெரிந்திருந்தால் நான் பல மனவேதனைகளைத் தவிர்த்திருக்க முடியும். அவர் திரும்ப அழைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து—அங்கிருந்து வெளியேறுவதைத் தவிர்க்க எனக்கு ஒரு வழி இருந்தது என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாது என்றாலும்—நாங்கள் எங்கள் பயணங்களுக்குக் குதிரை வண்டியை வாடகைக்கு எடுப்பதோடு அல்லது சில சமயங்களில், குதிரை சவாரியை விரும்பிய ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) மனதை மகிழ்விக்கக் குதிரைகளிலேயே செல்வதோடு திருப்தி அடைய வேண்டியிருந்தது. அந்த வண்டிகள் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தன. "என்ன ஒரு பழைய, குலுங்கும் வண்டி இது!" என்று ஆல்பர்ட்டின் சொல்வாள். அதுமட்டுமின்றி, பெரும்பாலும் நான் அந்த வண்டிகளில் தனியாக இருக்கவே விரும்பினேன். ஒரு குறிப்பிட்ட தேதியைக் குறிப்பிட விரும்பவில்லை என்றாலும், இந்த வாழ்க்கைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க நான் விரும்பினேன்; வேலையை விடவும் இன்பத்தைத் துறக்கச் செய்ததற்காக நான் வெறுத்த வாழ்க்கை அது. ஆயினும், என்னைச் சூழ்ந்திருந்த பழக்கவழக்கங்கள் திடீரென விலகிச் செல்லும் தருணங்களும் இருந்தன—பொதுவாக, மகிழ்ச்சியுடன் வாழத் துடிக்கும் எனது பழைய ஆளுமை ஒன்று, தற்போதைய ஆளுமையைச் சிறிது நேரம் இடமாற்றம் செய்யும்போது அப்படி நிகழும். ஒரு நாள், ஆல்பர்ட்டினை அவளது அத்தையின் வீட்டில் விட்டுவிட்டு, குதிரையில் 'வெர்டுரின்' (Verdurin) தம்பதியினரைப் பார்க்கச் சென்றபோது, ​​அவர்கள் அதன் அழகைப் புகழ்ந்து பேசியிருந்த காட்டுப் பாதையின் வழியாகச் சென்றபோது, ​​தப்பித்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற அந்த உந்துதலை நான் மிகவும் வலுவாக உணர்ந்தேன். மலைச்சரிவின் வளைவுகளைப் பின்பற்றி மேலே ஏறும் அந்தப் பாதை, அடர்ந்த மரக்கூட்டங்களுக்கு இடையே ஊடுருவிச் சென்று, கரடுமுரடான பள்ளத்தாக்குகளுக்குள் இறங்கியது. ஒரு கணம், என்னைச் சுற்றியிருந்த மொட்டையான பாறைகளும், அவற்றின் இடைவெளிகள் வழியாகத் தெரிந்த கடலும், வேறொரு பிரபஞ்சத்தின் துணுக்குகளைப் போல என் கண்முன்னே மிதப்பது போல் தோன்றின; எல்ஸ்டிர் (Elstir) அந்த இரண்டுக்கும் பின்னணியாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்த அந்த மலைசார்ந்த கடற்கரைக்காட்சியை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்......டச்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Duchesse de Guermantes) இல்லத்தில் நான் கண்ட அற்புதமான நீர்வண்ண ஓவியங்கள்—"கவிஞர் ஒரு கவிதை தேவதையைச் சந்தித்தல்" (Poet Meeting a Muse), "இளைஞன் ஒரு சென்டாரைச் சந்தித்தல்" (Young Man Meeting a Centaur)—என் நினைவில் நிழலாடின. அந்த ஓவியங்களின் நினைவுகள் என்னைச் சமகால உலகிலிருந்து வெகுதூரம் அழைத்துச் சென்றன; எல்ஸ்டிர் (Elstir) வரைந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்து இளைஞனைப் போலவே, நானும் என் நடைப்பயணத்தின்போது ஏதேனும் ஒரு புராண காலத்து உருவத்தைச் சந்தித்திருந்தால் கூட ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன். திடீரென்று என் குதிரை மிரண்டு முன்னங்கால்களைத் தூக்கி நின்றது; அது ஏதோ ஒரு விசித்திரமான சத்தத்தைக் கேட்டிருந்தது. கீழே விழுந்துவிடாமல் அதைக் கட்டுப்படுத்த நான் போராடினேன்; பின்னர் கண்ணீர் ததும்பும் கண்களை அந்தச் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி உயர்த்தினேன். அப்போது, ​​சூரிய ஒளியில், தன்னை மேலே தாங்கி நின்ற பிரம்மாண்டமான, மின்னும் எஃகு இறக்கைகளுக்கு இடையே—சுமார் ஐம்பது மீட்டர் உயரத்தில்—ஒரு உருவத்தைக் கண்டேன்; அதன் தெளிவற்ற முகம் ஒரு மனிதனின் முகத்தைப் போலவே தோன்றியது. ஒரு அரை-தெய்வத்தை (demigod) முதன்முறையாகக் காணும் ஒரு கிரேக்கரைப் போலவே நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டேன். நான் கண்ணீர் விட்டேன்—அந்தச் சத்தம் மேலிருந்து வருவதை உணர்ந்த கணமே நான் அழும் நிலையில் இருந்தேன் (அக்காலத்தில் விமானங்கள் மிகவும் அரிதானவை)—நான் முதன்முறையாகக் காணப்போவது ஒரு விமானம் என்ற எண்ணம் என்னை அப்படிச் செய்தது. செய்தித்தாள் ஒன்றில் நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் ஒரு செய்தியை வாசிக்கக் காத்திருப்பதைப் போல, அந்த விமானத்தைக் காணும் ஆவலுடன் காத்திருந்தேன்; அதைக் கண்டதும் என் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. ஆனால், அந்த விமானி தனது பயணப் பாதையைத் தீர்மானிப்பதில் தயங்குவது போல் தோன்றியது; அவனுக்கு முன்னால் வானவெளியின் பாதைகளும் வாழ்க்கையின் பாதைகளும் விரிந்து கிடப்பதை நான் உணர்ந்தேன்—வழக்கமான வாழ்வின் பிடியில் நான் சிக்கியிருக்காவிட்டால், எனக்கும் அப்பாதைகள் திறந்திருந்திருக்கும். அவன் மேலும் முன்னேறி, கடலுக்கு மேலே சில கணங்கள் மிதந்து சென்றான்; பின்னர்—திடீரென்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்; புவிஈர்ப்பு விசைக்கு நேர்மாறான ஒரு ஈர்ப்புக்குக் கட்டுப்பட்டது போலவும், அல்லது தன் சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்புபவனைப் போலவும்—அவன் தனது பொன்னிற இறக்கைகளைச் சற்று சாய்த்து, நேராக வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தான்.il poussa plus loin, plana quelques instants au- dessus de la mer, puis prenant brusquement son parti, semblant céder à quelque attraction inverse de celle de la pesanteur, comme retournant dans sa patrie, d’un léger mouvement de ses ailes d’or il piqua droit vers le ciel.
132
மீண்டும் மெக்கானிக் விஷயத்திற்கு வருவோம்: அவர் மோரலிடம், வெர்டூரின்கள் தங்கள் சிறிய வேகன் வண்டியை ஒரு மோட்டார் காராக மாற்றிக்கொள்ள ஏற்பாடு செய்யுமாறு மட்டுமல்லாமல் (வெர்டூரின்கள் தங்கள் "விசுவாசமான" வட்டாரத்தின் மீது காட்டிய தாராள மனப்பான்மையைக் கருத்தில் கொண்டால், இது ஒப்பீட்டளவில் எளிதானது), இன்னும் சிக்கலான விஷயமாக, அவர்களின் தலைமை சாரதிக்கு (மன உளைச்சல் எண்ணங்களுக்கு ஆட்படும் ஒரு உணர்ச்சிவசப்படும் இளைஞன்) பதிலாக தன்னையே சாரதியாக நியமிக்குமாறும் கேட்டுக்கொண்டார். இது சில நாட்களுக்குள் பின்வரும் முறையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. சாரதிக்குக் குதிரைகளைப் பூட்டத் தேவையான அனைத்தையும் மோரல் திருடத் தொடங்கினார். ஒரு நாள் அவரால் கடிவாளத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை, மற்றொரு நாள் கடிவாளச் சங்கிலியைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மற்ற நேரங்களில், அவரது இருக்கை மெத்தை காணாமல் போய்விடும்—அவரது சாட்டை, போர்வை, குதிரைச் சாவி, பஞ்சு, மற்றும் மென் தோல் கூட காணாமல் போய்விடும். சாரதி எப்பொழுதும் அண்டை வீட்டாரிடமிருந்து மாற்றுப் பொருட்களைக் கடன் வாங்கிக்கொள்வார், ஆனால் அவர் தாமதமாக வருவார்; இது திரு. வெர்டூரினுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியதுடன், சாரதியை மிகுந்த மன உளைச்சல் மற்றும் விரக்தி நிலைக்குத் தள்ளியது. அந்த வேலையை ஏற்க ஆவலாக இருந்த சாரதி, தான் பாரிஸுக்குத் திரும்பப் போவதாக மோரலிடம் கூறினார். ஒரு தீர்க்கமான அடி கொடுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அந்த இளம் சாரதி, அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு பதுங்கு தாக்குதலில் சிக்க வைப்பதாக மிரட்டியதாகவும், அவர்கள் ஆறு பேரையும் தன்னால் தனி ஒருவனாகச் சமாளிக்க முடியும் என்று தற்பெருமை பேசியதாகவும் மோரல், எம். வெர்டூரினின் வேலையாட்களை நம்பவைத்தான்; அதை அவர்கள் சும்மா விட்டுவிடக் கூடாது என்றும் அவர்களிடம் கூறினான். தன் பங்கிற்கு, தன்னால் இதில் தலையிட முடியாது என்றும், ஆனால் அவர்கள் முன்முயற்சி எடுப்பதற்காகவே அவர்களை எச்சரிப்பதாகவும் கூறினான். எம். மற்றும் திருமதி வெர்டூரின் மற்றும் அவர்களது நண்பர்கள் குதிரை சவாரிக்குச் சென்றிருக்கும்போது, வேலையாட்கள் அனைவரும் குதிரைக் கொட்டகையில் இருக்கும் அந்த இளைஞனைச் சூழ்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. நான் இதைக் குறிப்பிட வேண்டும்—இது பின்னர் நடந்த நிகழ்வுகளுக்கான ஒரு சந்தர்ப்பமாக மட்டுமே இருந்தபோதிலும், மேலும் அந்தக் கதாபாத்திரங்கள் பிற்காலத்தில் எனக்கு ஆர்வம் ஊட்டியதாலும்—வெர்டூரின்களின் நண்பர் ஒருவர் அந்த நேரத்தில் அவர்களுடன் தங்கியிருந்தார், மேலும் அன்றைய மாலையே புறப்படவிருந்த அவரது பயணத்திற்கு முன்பு அவரை நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல அவர்கள் விரும்பினர். நாங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றபோது எனக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளித்தது என்னவென்றால், மரங்களுக்கு இடையே வயலின் வாசிக்க எங்களுடன் நடந்து வந்த மோரல் என்னிடம் இப்படிக் கூறியதுதான்: "கேளுங்கள், என் கையில் வலி இருக்கிறது; இதை மேடம் வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) சொல்ல நான் விரும்பவில்லை, ஆனால் என் இசைக்கருவிகளைச் சுமந்து வர ஹவுஸ்லர் (Howsler) போன்ற ஒரு பணியாளரை அழைத்து வருமாறு அவரிடம் தயவுசெய்து கேளுங்கள்." "வேறு யாரையாவது தேர்ந்தெடுப்பது சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் பதிலளித்தேன். "அவர் இரவு உணவின்போது தேவைப்படுவார்." மோரலின் முகத்தில் கோபம் தெரிந்தது. "இல்லை, என் வயலினை சாதாரணமாக யாரிடமும் ஒப்படைக்க நான் விரும்பவில்லை." இந்த விருப்பத்திற்கான காரணத்தை நான் பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். ஹவுஸ்லர் அந்த இளம் சாரதியினரின் (coachman) அன்புக்குரிய சகோதரர்; அவர் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தால், அந்தச் சாரதிக்கு உதவியாக இருந்திருக்க முடியும். நடைப்பயிற்சியின் போது, ​​மூத்த ஹவுஸ்லருக்குக் கேட்காதவாறு மெல்லிய குரலில் மோரல் கூறினார்: "அவர் ஒரு நல்ல மனிதர். சொல்லப்போனால் அவர் சகோதரரும் அப்படித்தான். அந்த மோசமான குடிப்பழக்கம் மட்டும் அவருக்கு இல்லையென்றால்..." "குடிப்பழக்கமா?" என்று கேட்ட மேடம் வெர்டுரின், குடிப்பழக்கம் கொண்ட ஒரு சாரதி இருப்பதைப் பற்றிய எண்ணத்திலேயே முகம் வெளிறிப்போனார். "அது வெளியே தெரியாது. உங்களை அழைத்துச் செல்லும்போது அவருக்கு எந்த விபத்தும் ஏற்படாதது ஒரு அதிசயம் என்று நான் எப்போதும் நினைத்துக்கொள்வேன்." "அப்படியானால் அவர் மற்றவர்களையும் அழைத்துச் செல்கிறாரா?" "அவர் எத்தனை முறை வண்டியைக் கவிழ்த்திருக்கிறார் என்று பார்த்தாலே தெரியும்; இன்று அவர் முகமெல்லாம் காயங்கள். அவர் எப்படித் தப்பிப்பிழைத்தார் என்றே தெரியவில்லை—வண்டியின் தாங்கிக் கம்பிகளை (shafts) கூட உடைத்துவிட்டார்." "இன்று நான் அவரைப் பார்க்கவே இல்லையே," என்று கூறிய மேடம் வெர்டுரின், தனக்கு என்ன நேர்ந்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தில் நடுங்கினார்; "நீங்கள் என்னைக் கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகிறீர்கள்." அவர் நடைப்பயிற்சியை பாதியிலேயே முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்ப விரும்பினார், ஆனால் மோரல் அந்தப் பயணத்தை நீட்டிக்கச் செய்வதற்காக, முடிவில்லாத மாறுபாடுகளைக் கொண்ட ஒரு பாக் (Bach) இசைத் துணுக்கைத் தேர்ந்தெடுத்தார். வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அவர் வண்டி நிறுத்துமிடத்திற்குச் சென்றார்; அங்கே புதிய வண்டித் தாங்கிக் கம்பியையும், ரத்தம் வழிந்தோடும் நிலையில் ஹவுஸ்லரையும் கண்டார். எந்தவித அமளியும் இன்றி, இனி சாரதி தேவையில்லை என்று அவரிடம் கூறி, அவரது ஊதியத்தை வழங்கவே அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்; ஆனால், குதிரை சேணங்கள் மற்றும் அது போன்ற பொருட்கள் தினமும் திருடப்பட்டதற்குத் தன் சக ஊழியர்களின் விரோதமே காரணம் என்று கருதிய போதிலும், அவர்கள் மீது பழி சுமத்த அவர் விரும்பவில்லை. அதே சமயம், தனது பொறுமை தனக்குக் கிடைத்த பலன் என்னவென்றால், அடித்து வீழ்த்தப்பட்டு இறக்கும் நிலையில் தரையில் கிடத்தப்பட்டதுதான் என்பதை உணர்ந்த அவர், அங்கிருந்து விலகிக்கொள்ள அனுமதி கேட்டார்; இதுவே அந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வாக அமைந்தது. மறுநாளே அந்தச் சாரதி (chauffeur) தனது வேலையைத் தொடங்கினார். பிற்காலத்தில், அவருக்குப் பதிலாக வேறொருவரை அமர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin), அந்தச் சாரதியின் மீது மிகுந்த திருப்தி கொண்டு, அவர் முழுமையான நம்பிக்கைக்குரியவர் என்று என்னிடம் மனதாரப் பரிந்துரைத்தார். இதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத நிலையில், பாரிஸில் நான் அவரை ஒரு நாள் அடிப்படையில் வேலைக்கு அமர்த்தினேன். ஆனால் நான் கதையின் போக்கில் வெகுதூரம் முன்னேறிவிட்டேன்; இவை அனைத்தும் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) கதையில் மீண்டும் இடம்பெறும். தற்போதைய சூழலில், நாங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் இருக்கிறோம்; அங்கு நான் என் நண்பருடன் இரவு உணவு அருந்த வந்திருக்கிறேன். என்னுடன் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மற்றும் மோரல் (Morel) ஆகியோரும் வந்துள்ளனர். இந்த மோரல் என்பவர், ஆண்டுக்கு முப்பதாயிரம் பிராங்குகள் நிலையான ஊதியம் பெற்ற ஒரு "நிர்வாகியின்" (steward) மகனாகக் கருதப்பட்டவர்; அந்த நிர்வாகியின் கீழ் குதிரை வண்டி, பல உதவியாளர்கள், தோட்டக்காரர்கள், மேற்பார்வையாளர்கள் மற்றும் குத்தகை விவசாயிகள் எனப் பலர் பணிபுரிந்தனர். கதையின் போக்கில் நான் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டதால், மோரல் ஒரு முழுமையான தீய குணம் கொண்டவர் என்ற எண்ணத்தை வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. சொல்லப்போனால், முரண்பாடுகள் நிறைந்தவராக இருந்த அவர், சில சமயங்களில் உண்மையான கனிவுடனும் நடந்துகொள்ளக்கூடியவராக இருந்தார்.

அந்தக் குதிரை வண்டி ஓட்டுநர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டதை அறிந்து நான் இயல்பாகவே மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டேன்; அவருக்குப் பதிலாக வந்தவர், ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் வண்டியில் அழைத்துச் சென்ற அதே சாரதி என்பதை அடையாளம் கண்டபோது அந்த ஆச்சரியம் இன்னும் அதிகரித்தது. ஆனால் அவர் எனக்கு ஒரு சிக்கலான கதையைச் சொன்னார்......அதன்படி, வெர்டுரின் தம்பதியினரால் அழைக்கப்பட்டிருந்த அவர் பாரிஸுக்குத் திரும்பியிருக்க வேண்டும்; இதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயமில்லை. வண்டி ஓட்டுநர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட நிகழ்வு, அந்த நல்ல மனிதரின் பிரிவால் ஏற்பட்ட வருத்தத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் விதமாக மோரெல் என்னுடன் சற்று உரையாட வழிவகுத்தது. மேலும், நான் தனியாக இருக்கும்போது மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் என்னை நோக்கித் துள்ளி வருவது ஒருபுறம் இருக்க, 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் அனைவரும் எனக்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தைக் கவனித்த மோரெல், என்னுடன் நெருங்கிப் பழகுவதில் தயக்கம் காட்டுவதை நிறுத்திக்கொண்டார்; ஏனெனில், தனக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லாத ஒருவருடனான இயல்பான நட்புறவிலிருந்து அவர் தன்னைத்தானே விலக்கி வைத்திருந்தது தேவையற்றது என்பதை அவர் உணர்ந்தார் (ஏனெனில், அவர் என்னை மற்றவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தி, அவர் மீது ஒரு மேல்தட்டு மனப்பான்மையைக் காட்டும் வாய்ப்பையே இல்லாமல் செய்திருந்தார்—அத்தகைய மனப்பான்மையை நான் ஒருபோதும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும்). இந்த மனப்பான்மை மாற்றத்திற்கு 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus)-இன் தாக்கமே காரணம் என்று நான் கருதினேன்; அந்தத் தாக்கம் அவரைச் சில விஷயங்களில் குறுகிய மனப்பான்மை அற்றவராகவும் கலைநயம் மிக்கவராகவும் மாற்றியது; அதே சமயம், அந்த 'எஜமானரின்' (சார்லஸின்) வசீகரமான, ஆனால் ஏமாற்றக்கூடிய மற்றும் நிலையற்ற கருத்துகளை அவர் அப்படியே பின்பற்றிய வேறு சில விஷயங்களில், அவரை இன்னும் முட்டாள்தனமானவராக மாற்றியது. திரு. டி சார்லஸ் அவரிடம் பேசியிருந்தார் என்பது மட்டுமே நான் ஊகித்த விஷயமாக இருந்தது. ஆனால், பின்னர் எனக்குத் தெரியவந்த ஒரு விஷயத்தை அப்போது நான் எப்படி ஊகித்திருக்க முடியும்? (அந்தத் தகவல் உண்மையாக இருந்திருந்தால் கூட, அது இருவராலும் என்னிடமிருந்து மிகச் சிறப்பாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும், அது குறித்த உறுதியான நம்பிக்கை எனக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை—ஏனெனில், ஆல்பெர்ட்டின் தொடர்பான விஷயங்களில் ஆண்ட்ரே (Andrée) கூறும் கருத்துகள் எப்போதும் சந்தேகத்திற்குரியதாகவே எனக்குத் தோன்றின; ஏனெனில், நாம் முன்பே பார்த்தது போல, அவர் என் தோழியை (ஆல்பெர்ட்டினை) மனதார விரும்பவில்லை, மாறாக அவர் மீது பொறாமை கொண்டிருந்தார்). அந்த விஷயம் என்னவென்றால், ஆல்பெர்ட்டினுக்கு மோரெலை நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது என்பதுதான். வண்டி ஓட்டுநர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட காலகட்டத்தில் மோரெல் என்னிடம் காட்டிய புதிய அணுகுமுறை, அவரைப் பற்றிய என் கருத்தை மாற்றிக்கொள்ள எனக்கு உதவியது. அவரது குணாதிசயம் குறித்த ஒரு மோசமான எண்ணம் என் மனதில் பதிந்திருந்தது; தனக்குத் தேவை இருந்தபோது அவர் காட்டிய கீழ்த்தரமான நடத்தையாலும், உதவி கிடைத்த உடனேயே என்னையே பார்க்காதது போன்ற ஆழ்ந்த அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தியதாலும் அந்த எண்ணம் உருவானது. இச்சித்திரத்துடன், திரு. டி சார்லஸுடனான (M. de Charlus) அவரது உறவில் வெளிப்பட்ட வெளிப்படையான பணத்தாசையையும், அவ்வப்போது தலைதூக்கும் மிருகத்தனமான உந்துதல்களையும் நாம் சேர்க்க வேண்டும்; அந்த உந்துதல்கள் நிறைவேறாதபோதோ அல்லது அதையொட்டிய சிக்கல்கள் ஏற்படும்போதோதான் அவர் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கினார். ஆயினும், அவரது குணம் முழுவதும் மோசமானதாகவோ அல்லது முரண்பாடுகள் நிறைந்ததாகவோ இருக்கவில்லை. அது பிழைகள், அபத்தமான மரபுகள் மற்றும் ஆபாசங்கள் நிறைந்த ஒரு பழைய இடைக்கால நூலைப் போல—மிகவும் கலவையான ஒரு தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. ஆரம்பத்தில், அவரது கலைத்திறன்—அதில் அவர் உண்மையிலேயே ஒரு மேதையாகத் திகழ்ந்தார்—அவருக்கு வெறும் தொழில்நுட்பத் திறனுக்கு அப்பாற்பட்ட உயரிய பண்புகளை வழங்கியிருக்கும் என்று நான் நம்பியிருந்தேன். ஒருமுறை, நான் வேலையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தைத் தெரிவித்தபோது, ​​அவர், "வேலை செய், புகழ்பெற்றவனாவாய்," என்று கூறினார். "யார் அதைச் சொன்னது?" என்று நான் கேட்டேன். "ஃபோன்டேன்ஸ் (Fontanes) ஷாட்டோபிரியாண்டிற்கு (Chateaubriand) சொன்னது," என்றார் அவர். நெப்போலியனின் காதல் கடிதங்களின் தொகுப்பும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. 'நல்லது, அவர் இலக்கிய ஆர்வம் கொண்டவர்' என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், பழங்கால மற்றும் நவீன இலக்கியம் முழுவதிலும் அவருக்குத் தெரிந்த ஒரே வாக்கியம் அநேகமாக அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்—ஏனெனில் ஒவ்வொரு மாலையும் அதை என்னிடம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வார். என்னைப் பற்றி யாரிடமும் எதுவும் பேசவிடாமல் தடுப்பதற்காக அவர் அடிக்கடி பயன்படுத்திய மற்றொரு வாக்கியமும் இலக்கியத் தன்மை வாய்ந்தது என்று அவர் நம்பினார்—அது மிகச் சரியாகச் சொல்லப்பட்ட பிரெஞ்சு மொழியோ அல்லது அர்த்தமுள்ள வாக்கியமோ அல்ல (ஒருவேளை ரகசியங்கள் காக்கும் வேலைக்காரருக்கு வேண்டுமானால் அது புரிந்திருக்கலாம்): "சந்தேகத்திற்குரியவர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருப்போம்." சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த முட்டாள்தனமான பொன்மொழியிலிருந்து ஃபோன்டேன்ஸ் ஷாட்டோபிரியாண்டிற்குச் சொன்ன மேற்கோள் வரையிலான பாதையை ஆராய்வதன் மூலம், மோரலின் (Morel) குணத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதியை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும்—அவரது குணம் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், பார்ப்பதற்குத் தோன்றியதை விடக் குறைவான முரண்பாடுகளையே கொண்டிருந்தது. பணம் கிடைக்குமென்றால் எதையும் செய்யத் துணியும், அதற்காக எந்தவித குற்ற உணர்வும் கொள்ளாத (அல்லது ஒருவேளை குற்ற உணர்வு இல்லாவிட்டாலும், நரம்பு மண்டலத்தைப் பாதிக்கும் ஒருவித விசித்திரமான பதற்றத்துடனாவது அதைச் செய்திருப்பான்—'குற்ற உணர்வு' என்பது அதற்குப் பொருத்தமற்ற சொல்) ஒருவன் அவன்; தனக்கு லாபம் என்றால் முழு குடும்பங்களையும் துயரத்திலோ அல்லது இழப்புச் சோகத்திலோ ஆழ்த்தவும் தயங்காதவன்; அன்பு மற்றும் கருணையை மட்டுமல்லாமல், இயல்பான மனிதநேய உணர்வுகளையும் கூடத் தாண்டிப் பணத்தையே முதன்மையாகக் கருதியவன் அவன். அப்படியிருந்தும், அதே இளைஞன் 'கன்சர்வேட்டரி' (இசைப் பள்ளி) வழங்கிய தனது 'முதல் பரிசு' சான்றிதழைப் பணத்தை விடவும் உயர்வாக மதித்தான்; புல்லாங்குழல் அல்லது 'கவுண்டர்பாயிண்ட்' (counterpoint) வகுப்பில் அதைப் பற்றிச் சொல்லப்படும் ஒரு சிறு அவமதிப்புப் பேச்சைக் கூட அவனால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. இதன் விளைவாக, அவரது கடும் கோபங்கள்—அதாவது அவரது மிக மோசமான மற்றும் எவ்வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாத சினப் பிரவாகங்கள்—அவர் 'உலகளாவிய வஞ்சகம்' என்று அழைத்த ஒன்றிலிருந்தே தோன்றின (நிச்சயமாக, தீய எண்ணம் கொண்ட சிலருடனான குறிப்பிட்ட சில அனுபவங்களிலிருந்து அவர் இத்தகைய பொதுவான முடிவுக்கு வந்திருந்தார்). யாரைப் பற்றியும் பேசாமலும், தன் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தாமலும், அனைவரையும் சந்தேகத்துடனேயே அணுகுவதன் மூலமும் இந்த வஞ்சகத்திலிருந்து தான் தப்பித்துவிட்டதாக அவர் பெருமிதம் கொண்டார். (துரதிர்ஷ்டவசமாக—பாரிஸுக்கு நான் திரும்பியதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட விளைவுகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது—பால்பெக் நகரைச் சேர்ந்த அந்த ஓட்டுநரின் விஷயத்தில் அவரது இந்தச் சந்தேகம் எழவில்லை; அவரிடம் ஒரு ஒத்த தன்மையுள்ள ஆளுமையை அவர் நிச்சயம் கண்டறிந்திருந்தார்: அதாவது, தனது சொந்தக் கொள்கைக்கு முரணாக, 'நேர்மறையான அர்த்தத்தில்' சந்தேக குணம் கொண்ட ஒரு மனிதர்—நேர்மையானவர்களின் முன்னிலையில் பிடிவாதமாக மௌனம் காப்பவர், ஆனால் ஒரு அயோக்கியனைச் சந்தித்தவுடன் உடனடியாக அவனுடன் கைகோர்ப்பவர்). அவருக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது—அவரது அந்த எண்ணம் முற்றிலும் தவறானதும் அல்ல—அதாவது அந்தச் சந்தேகம்......அந்தக் கூட்டணி, ரூ பெர்ஜேர் நிறுவனத்தில் அவர் மீது யாரும் ஒரு குற்றச்சாட்டையோ அல்லது ஒரு புகாரையோ கூட சுமத்த முடியாதபடி, மிகவும் அபாயகரமான சாகசங்களிலிருந்தும் எப்பொழுதும் போல் தந்திரமாக நழுவி, அவர் எப்போதும் வெற்றிபெற உதவும். அவர் உழைப்பார், புகழ் பெறுவார், ஒருவேளை ஒருநாள்—அவரது மரியாதை களங்கமடையாமல்—அந்த மதிப்புமிக்க கன்சர்வேட்டரியின் போட்டிகளில் வயலின் நடுவர் குழுவிற்குத் தலைமை தாங்குவார்.

ஆயினும், அத்தகைய முரண்பாடுகள் அவரது மனதில் இயல்பாகவே ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உருவானவை என்று கூறுவது, ஒருவேளை மோரலுக்கு அதிகப்படியான தர்க்க அறிவைக் கொடுப்பதாக இருக்கலாம். உண்மையில், அவரது இயல்பு, எல்லா திசைகளிலும் பலமுறை மடிக்கப்பட்ட ஒரு காகிதத் தாளைப் போல இருந்தது, அதை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்வது சாத்தியமற்றது. அவர் மிகவும் உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றினார்; மிக நேர்த்தியான கையெழுத்தில்—ஆயினும், மிக அப்பட்டமான எழுத்துப்பிழைகளால் சிதைக்கப்பட்ட—அவர் தனது சகோதரனுக்கு மணிக்கணக்கில் கடிதம் எழுதுவார், அவன் தன் சகோதரிகளிடம் தவறாக நடந்து கொண்டான் என்று கூறி, அவனே அவர்களின் மூத்தவன் என்றும் அவர்களின் ஆதரவு என்றும் அவனுக்கு நினைவூட்டுவார்; மேலும், தன் சகோதரிகளுக்கு அவர்கள் தனக்கு எதிராக முறையற்ற செயல் புரிந்ததாகக் கடிதம் எழுதினான்.
150
கோடைக்காலம் விடைபெறும் வேளையில், டூவில் (Douville) ரயில் நிலையத்திலிருந்து இறங்கும்போது, ​​மூடுபனியால் மென்மையாக்கப்பட்ட சூரியன், சீரான ஊதா நிற வானத்தில் ஒரு சிவந்த கோளமாக மட்டுமே தெரிந்தான். கடல் காற்று தீண்டிய அந்தச் செழிப்பான புல்வெளிகளில் மாலை நேரத்தில் நிலவும் ஆழ்ந்த அமைதி—பல பாரிஸ் நகரவாசிகளை, குறிப்பாக ஓவியர்களை, கோடைக்காலத்தைக் கழிக்க டூவில் நகரை நோக்கி ஈர்த்த அமைதி அது—அதனுடன் ஒரு ஈரப்பதமும் சேர்ந்துகொண்டது; அது அவர்களைத் தங்கள் சிறிய குடில்களுக்கு விரைவாகத் திரும்பச் செய்தது. அக்குடில்களில் பலவற்றில் விளக்குகள் ஏற்கனவே ஏற்றப்பட்டிருந்தன. ஒரு சில பசுக்கள் மட்டுமே வெளியே நின்று கடலைப் பார்த்தபடி கத்திக்கொண்டிருந்தன; மற்றவை மனிதர்கள் மீது அதிக ஆர்வம் காட்டி, எங்கள் வண்டிகளை நோக்கின. ஒரு தனிமையான ஓவியர், சற்று உயர்ந்த நிலப்பரப்பில் தனது ஓவியத் தாங்கியை (easel) அமைத்து, அந்தப் பரந்த அமைதியையும், அடங்கிய ஒளியையும் ஓவியமாக வடிக்க முயன்று கொண்டிருந்தார். ஒருவேளை அந்தப் பசுக்கள் அவருக்கு—அறியாமலேயே மற்றும் கட்டணமின்றியே—மாதிரிகளாக (models) அமைந்திருக்கலாம்; ஏனெனில் மனிதர்கள் உள்ளே சென்ற பிறகு, அவற்றின் ஆழ்ந்த சிந்தனை தோய்ந்த தோற்றமும் தனிமையான இருப்பும், அந்த மாலைப் பொழுது வெளிப்படுத்திய ஆழ்ந்த அமைதி உணர்வுக்குத் தங்கள் பங்களிப்பை அளித்தன. சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, இலையுதிர் காலம் நெருங்கி பகல் பொழுதுகள் மிகவும் சுருங்கி, இருட்டில் பயணம் செய்ய வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டபோதும், மாறிய அந்தச் சூழல் குறைவான இனிமையானதாக இருக்கவில்லை. மதிய வேளையில் நான் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருந்தால், மாலை ஐந்து மணிக்குள் திரும்பி ஆடை அணிய வேண்டியிருக்கும்—அந்த நேரத்தில், வட்டமான சிவந்த சூரியன் சாய்வான ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் (ஒரு காலத்தில் நான் அவற்றை மிகவும் வெறுத்தேன்) மட்டத்திற்குத் தாழ்ந்து, ஒரு கிரேக்கத் தீயைப் (Greek fire) போல, எனது புத்தக அலமாரிகளின் கண்ணாடிகளுக்குள் கடலைத் தீப்பிடித்து எரியச் செய்வது போல் காட்சியளிப்பான். நான் இரவு விருந்துக்கான ஆடையை (dinner jacket) அணிந்துகொண்டிருந்தபோது, ​​ஏதோ ஒரு மந்திரச் செயல் என் பழைய சுறுசுறுப்பான, கலகலப்பான ஆளுமையை மீட்டெடுத்தது—செயின்ட்-லூவுடன் (Saint-Loup) ரிவ்பெல்லுக்கு (Rivebelle) இரவு உணவு உண்ணச் சென்ற நாட்களிலோ அல்லது 'பாய்ஸ்' (Bois) பூங்காவில் உள்ள தீவில் மட்மோசெல் டி ஸ்டெர்மேரியாவுடன் (Mlle de Stermaria) உணவு உண்ணச் செல்வதாக நான் நினைத்த அந்த மாலையிலோ இருந்த அதே ஆளுமை அது. அப்போது நான் முணுமுணுத்த அதே பாடலை அறியாமலேயே முணுமுணுக்கத் தொடங்கினேன்; அதைக் கவனித்தபோதுதான், அந்தப் பாடலின் வழியாக, எனக்குள் அவ்வப்போது வெளிப்படும் அந்தப் பாடகனை—உண்மையில் வேறெந்தப் பாடலையும் அறியாத அந்தப் பாடகனை—நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். நான் முதன்முதலில் அந்தப் பாடலைப் பாடியபோது, ​​ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மீது காதல் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தேன்; ஆயினும் அவளை ஒருபோதும் முழுமையாக அறிய முடியாது என்றே நம்பியிருந்தேன். பிற்காலத்தில் பாரிஸில், அவளுடனான காதல் முடிந்த பிறகும்—அதாவது அவளுடன் முதன்முறையாக உடலுறவு கொண்ட சில நாட்களுக்குப் பின்னரும்—நான் அந்தப் பாடலைப் பாடியிருந்தேன். ஆனால் இப்போது, ​​அவளை மீண்டும் காதலித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில், அவளுடன் இரவு உணவு அருந்தச் செல்லும்போது அதைப் பாடிக்கொண்டிருந்தேன். இது அந்த விடுதி மேலாளருக்கு மிகுந்த கவலையை அளித்தது; நான் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்திலேயே தங்கிவிடுவேனோ என்றும், அவரது விடுதியை விட்டுவிடுவேனோ என்றும் அவர் அஞ்சினார். மேலும், 'பாக்' (Bac) சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் அவற்றின் "தேங்கிய" நீரால் அப்பகுதியில் காய்ச்சல் பரவலாக இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டதாகவும் அவர் கூறினார். என் வாழ்க்கை இவ்வாறு மூன்று வெவ்வேறு தளங்களில் விரிந்து கிடப்பதைக் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; அதோடு, நீண்ட காலமாக நாம் கொண்டிருந்த ஒரு நிலையிலிருந்து மாறி, ஒரு கணம் நம்முடைய பழைய சுயத்திற்குத் திரும்பும்போது, ​​வழக்கமான பழக்கவழக்கங்களால் மழுங்கடிக்கப்படாத நம் உணர்வுகள், மிகச்சிறிய அதிர்வுகளிலிருந்து கூடத் தெளிவான தாக்கங்களைப் பெறுகின்றன—அவை அதற்கு முந்தைய அனைத்தையும் மறைத்துவிடுகின்றன; அவற்றின் தீவிரத்தன்மை காரணமாக, ஒரு குடிகாரனுக்கு ஏற்படும் நிலையற்ற பரவசத்துடன் நாம் அந்த உணர்வுகளைப் பற்றிக்கொள்கிறோம். உள்ளூர் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காக எங்களை நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் பேருந்து அல்லது வண்டியில் நாங்கள் ஏறும்போது ஏற்கனவே இரவு கவிழ்ந்திருந்தது. விடுதியின் வரவேற்பறையில், தலைமை நீதிபதி எங்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்:
"ஆஹா! அப்படியானால் நீங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' செல்கிறீர்கள்!" "கடவுளே! வெறும் இரவு உணவுக்காக நள்ளிரவில் ஒரு மணி நேரம் ரயிலில் பயணம் செய்ய வைக்கும் அளவுக்கு மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) துணிச்சலானவர். அதன்பிறகு, பலத்த காற்று வீசும் இரவில் பத்து மணிக்குத் திரும்பவும் வர வேண்டும். உங்களுக்குச் செய்வதற்கு வேறு எந்த வேலையும் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது," என்று அவர் தன் கைகளைத் தேய்த்தவாறே கூறினார். தனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்படாததாலோ அல்லது மிக அற்பமான பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், மற்றவர்கள் செய்யும் ஒரு செயலைச் செய்யத் தங்களுக்கு "நேரம் இல்லை" என்று நினைப்பதில் "பிஸியாக" இருக்கும் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் திருப்தியினாலோதான் அவர் அப்படிப் பேசியிருக்க வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அறிக்கைகளைத் தயாரித்தல், கணக்குகளைச் சரிபார்த்தல், வணிகக் கடிதங்களுக்குப் பதிலளித்தல் மற்றும் பங்குச் சந்தை விலைகளைக் கண்காணித்தல் போன்ற பணிகளில் ஈடுபடும் ஒரு மனிதர், ஏளனமான தொனியில் "வேலையே இல்லாத ஒருவருக்குத்தான் இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வரும்" என்று உங்களிடம் கூறும்போது, ​​தனக்கு ஒரு மேன்மை உணர்வு ஏற்படுவது இயல்பானதே. ஆயினும், உங்கள் பொழுதுபோக்கு *ஹாம்லெட்* எழுதுவதாகவோ அல்லது வெறுமனே அதைப் படிப்பதாகவோ இருந்தால், அதே மேன்மை உணர்வு, ஒருவேளை அதைவிட அதிகமாகவே இகழ்ச்சிக்குரியதாக இருக்கும் (ஏனெனில் ஒரு சுறுசுறுப்பான மனிதனும் வெளியே உணவருந்தச் செல்வான்). இந்த விஷயத்தில், சுறுசுறுப்பான மனிதர்களிடம் சிந்தனைத் திறன் இல்லை. ஏனெனில், ஒருவர் அதில் ஈடுபடுவதைக் காணும்போது சோம்பேறிகளின் வேடிக்கையான பொழுதுபோக்காகத் தோன்றும் கலாச்சாரத்தின் தன்னலமற்ற நாட்டம்தான், சில மனிதர்களை அவரவர் தொழில்களில் தனித்துக் காட்டுகிறது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்; அந்த மனிதர்கள் நீதிபதிகளாகவோ அல்லது நிர்வாகிகளாகவோ அவர்களை விடச் சிறந்தவர்களாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் அவர்களின் விரைவான முன்னேற்றம் மரியாதையைப் பெற்றுத் தருகிறது, இது "வெளிப்படையாக, அவர் மிகுந்த கல்வி கற்றவர், உண்மையிலேயே ஒரு புகழ்பெற்ற தனிநபர்" என்ற கருத்தைத் தூண்டுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தலைமை நீதிபதி ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டார்: லா ராஸ்பெலியரில் நடந்த அந்த இரவு விருந்துகளில் என்னைக் கவர்ந்தது, அவர்—விமர்சனத்துடன் என்றாலும்—சரியாகக் குறிப்பிட்டதுதான்: அவை "ஒரு உண்மையான பயணமாக அமைந்தன," அந்தப் பயணத்தின் வசீகரம் எனக்கு......அதுவே ஒரு முழுமையான இலக்காகவோ அல்லது இன்பம் தேடும் இடமாகவோ இல்லாததால், அந்த அனுபவம் இன்னும் தீவிரமாக இருந்தது; ஏனெனில், இன்பம் என்பது நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்த அந்தச் சந்திப்பிற்காகவே ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது—அந்தச் சந்திப்புமே கூட, அதைச் சுற்றியிருந்த சூழலால் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு தனித்தன்மை வாய்ந்ததாக அமைந்திருந்தது. எனக்கு ஒரு வீடாகவே மாறிவிட்டிருந்த அந்த ஹோட்டலின் கதகதப்பை விட்டுவிட்டு, ஆல்பர்ட்டினும் நானும் அந்த ரயில் பெட்டியில் ஏறியபோது ஏற்கனவே இருள் சூழ்ந்திருந்தது; அந்தச் சிறிய, இரைச்சலிட்டு ஓடும் ரயிலின் சில நிறுத்தங்களில், ஜன்னல் கண்ணாடியில் தெரியும் விளக்கு வெளிச்சத்தின் பிரதிபலிப்பு, நாங்கள் ஒரு நிலையத்தை அடைந்துவிட்டதை உணர்த்தும். கோட்டார்ட் (Cottard) எங்களைப் பார்க்கத் தவறிவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தாலும், நிலையத்தின் பெயர் அறிவிக்கப்படாததாலும், நான் ரயில் பெட்டியின் கதவைத் திறப்பேன்; ஆனால் உள்ளே நுழைந்தது 'நண்பர்கள் குழு' அல்ல—மாறாகக் காற்றும் மழையும் குளிரும்தான். அந்த இருளில் வயல்வெளிகளை என்னால் காண முடிந்தது, கடலின் ஓசையையும் கேட்க முடிந்தது; நாங்கள் திறந்தவெளி கிராமப்புறப் பகுதியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம். அந்தச் சிறிய நெருங்கிய நண்பர்கள் குழுவை மீண்டும் சந்திப்பதற்கு முன், ஆல்பர்ட்டின் தான் வைத்திருந்த தங்கத்தாலான ஒப்பனைப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சிறிய கண்ணாடியை எடுத்துத் தன் தோற்றத்தைச் சரிபார்த்துக் கொள்வாள். உண்மையில், ஆரம்பத்தில் சில முறை—அதாவது இரவு உணவிற்கு முன் தன்னைச் சரிசெய்துகொள்ள மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அவளைத் தனது உடை மாற்றும் அறைக்கு அனுப்பியபோது—நான் நீண்ட காலமாக அனுபவித்து வந்த ஆழ்ந்த அமைதிக்கு மத்தியில், படிக்கட்டின் அடியில் ஆல்பர்ட்டினை விட்டுவிட்டுச் செல்ல வேண்டிய சூழல் எனக்குச் சிறிது பதற்றத்தையும் பொறாமையையும் ஏற்படுத்தியது; அந்தச் சிறிய குழுவுடன் வரவேற்பறையில் தனியாக இருந்தபோது, ​​மேலே என் தோழி என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள் என்று யோசித்து நான் மிகவும் தவித்தேன். அதனால், அடுத்த நாளே—நாகரிகம் மற்றும் பாணி (fashion) குறித்த விஷயங்களில் திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) ஆலோசனையைப் பெற்ற பிறகு—நான் கார்டியர் (Cartier) நிறுவனத்திடமிருந்து ஒரு ஒப்பனைப் பெட்டியை வாங்கினேன்; அது ஆல்பர்ட்டினுக்கும் எனக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிப்பதாக அமைந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அது மன அமைதியின் அடையாளமாகவும், என் தோழியின் அக்கறையின் வெளிப்பாடாகவும் இருந்தது. ஏனெனில், நான் இல்லாமல் அவள் மேடம் வெர்டுரின் வீட்டில் தனியாகத் தங்கியிருப்பதை நான் விரும்பவில்லை என்பதை அவள் நிச்சயமாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தாள்; அதனால், இரவு உணவிற்கு முந்தைய தனது ஒப்பனை மற்றும் அலங்கார வேலைகள் அனைத்தையும் அந்த ரயில் பெட்டியிலேயே செய்துகொள்ளும் வகையில் அவள் ஏற்பாடு செய்துகொண்டாள்.

பல மாதங்களாகவே, திரு. டி சார்லஸ் மேடம் வெர்டுரின் குழுவின் வழக்கமான உறுப்பினர்களில் ஒருவராக—சொல்லப்போனால், அவர்களிலேயே மிகவும் விசுவாசமான ஒருவராக—கருதப்பட்டு வந்தார். வாரத்திற்கு மூன்று முறை, 'டான்சியர்ஸ்-வெஸ்ட்' (Doncières-Ouest) நிலையத்தின் நடைபாதையிலோ அல்லது மேடையிலோ காத்திருக்கும் பயணிகள், அந்தப் பெரிய மனிதர் கடந்து செல்வதைப் பார்ப்பார்கள்—நரைத்த முடி, கருப்பு மீசை மற்றும் 'ரூஜ்' (rouge) பூசிச் சிவந்த உதடுகள் கொண்டவர் அவர் (கோடைக்காலத்தின் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் அந்த நிறம் கடுமையாகவும், வெப்பத்தால் அது வழிந்தோடியும் தெரியும்; ஆனால் பருவத்தின் இறுதியில் அது அவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தெரியாது). உள்ளூர் ரயிலை நோக்கிச் செல்லும்போது, ​​அவரால் தவிர்க்க முடியவில்லை—
(ஒரு ரசனைமிக்கவரின் இயல்பான பழக்கத்தாலேயே—ஏனெனில் இப்போது அவர் ஒருவித உணர்வைப் பெற்றிருந்தார், அது அவரைத் தூய்மையானவராகவோ அல்லது குறைந்தது பெரும்பாலான நேரங்களில் விசுவாசமானவராகவோ மாற்றியிருந்தது)—தொழிலாளர்கள், வீரர்கள் மற்றும் டென்னிஸ் ஆடை அணிந்த இளைஞர்கள் மீது ஒரு திருட்டுத்தனமான பார்வையை வீசுவதை; அந்தப் பார்வைக்குப் பிறகு உடனடியாக, செபமாலை (rosary) சொல்லும் மதகுருவின் பணிவான பாவனையுடனோ, அல்லது தன் உண்மையான காதலனிடம் பற்றுறுதி கொண்ட மனைவியின் அடக்கத்துடனோ, அல்லது நற்பண்புகள் கொண்ட இளம் பெண்ணின் கண்ணியத்துடனோ தன் அரை-மூடிய கண்களின் இமைகளைத் தாழ்த்துவார். அவர்கள் பயணிக்கும் பெட்டியிலிருந்து வேறொரு பெட்டியில் அவர் ஏறுவதால் (இளவரசி ஷெர்படோஃப்-ம் அடிக்கடி அப்படித்தான் செய்வார்), அவர் தங்களைப் பார்க்கவில்லை என்று அந்த 'விசுவாசிகள்' மேலும் உறுதியாக நம்பினர்; தன்னுடன் காணப்படுவதில் மக்கள் மகிழ்ச்சியடைவார்களா இல்லையா என்று தெரியாத ஒருவரைப் போலவும், நீங்கள் விரும்பினால் வந்து அவருடன் இணையலாம் என்பதை உங்கள் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிடுபவராகவும் அவர் நடந்துகொண்டார். குறிப்பாக அந்த ஆரம்பக் கட்டங்களில், மருத்துவர் அத்தகைய விருப்பம் எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை; அவர் தனது பெட்டியில் தனியாக இருக்கவே விரும்பினார். மருத்துவ உலகில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்ததிலிருந்து அவர் கடைப்பிடித்து வந்த தயக்கமான பாவனையை வெளிப்படுத்தியவாறு—புன்னகைத்து, பின்னால் சாய்ந்து, தனது மூக்குக் கண்ணாடியின் (pince-nez) மேலிருந்து 'ஸ்கி'-யை (Ski) உற்றுநோக்கியபடி—சிறு குறும்பு அல்லது தன் நண்பர்களின் கருத்துக்களை எதிர்பாராத தருணத்தில் அறிந்துகொள்ளும் ஆவலுடன் அவர் பேசினார்: "பாருங்கள், நான் மட்டும் தனியாக இருந்திருந்தால்... ஆனால் என் மனைவிக்காக... நீங்கள் சொன்ன விஷயங்களுக்குப் பிறகு, அவர் நம்முடன் பயணம் செய்ய அனுமதிக்கலாமா என்று யோசிக்கிறேன்," என்று மருத்துவர் கிசுகிசுத்தார். "என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) கேட்டார். "ஒன்றுமில்லை, அது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம்; அது பெண்களுக்குரியதல்ல," என்று மருத்துவர் கண்ணைச் சிமிட்டியபடியும், ஒருவித கம்பீரமான சுயதிருப்தியுடன் கூடிய பார்வையுடனும் பதிலளித்தார். அந்தப் பார்வையில், தனது மாணவர்கள் மற்றும் நோயாளிகள் முன்னிலையில் அவர் காட்டும் உணர்ச்சியற்ற பாவனையும், வெர்டுரின் (Verdurins) வீட்டில் அவர் நகைச்சுவையாகப் பேசும்போது வெளிப்படும் ஒருவித பதற்றமும் கலந்திருந்தன; அவர் தொடர்ந்து தாழ்ந்த குரலில் பேசினார். மேடம் கோட்டார்டின் (Mme Cottard) காதுகளில் "சகோதரத்துவம்" (brotherhood) மற்றும் "ஃபாகோட்" (faggot) ஆகிய சொற்கள் மட்டுமே விழுந்தன; மருத்துவரின் அகராதியில் முதல் சொல் யூத இனத்தையும், இரண்டாவது சொல் தறிகெட்டுப் பேசுபவர்களையும் குறிப்பதாக இருந்ததால், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஒரு அதிகம் பேசும் யூதர் என்று அவர் முடிவு செய்தார். அத்தகைய காரணத்திற்காக அந்தப் பிரபுவை (Baron) ஏன் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும் என்று அவருக்குப் புரியவில்லை; மேலும், அக்குடும்பத்தின் மூத்த பெண்மணி என்ற முறையில் அவரைத் தனியாக விட்டுவிடக்கூடாது என்று கருதிய அவர், குழப்பத்தில் இருந்த கோட்டார்டின் வழிகாட்டுதலோடு எங்களை திரு. டி சார்லஸின் பெட்டிக்கு (compartment) அழைத்துச் சென்றார். பால்சாக் (Balzac) எழுதிய புத்தகத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்த திரு. டி சார்லஸ், தலை நிமிர்ந்து பார்க்காமலே அந்தத் தயக்கத்தை உணர்ந்துகொண்டார். ஆயினும், காது கேளாத மற்றும் பேச முடியாதவர்களால்—மற்றவர்களுக்குத் தெரியாத மெல்லிய காற்று அசைவைக்கூட—எப்படி உணர முடியுமோ......தனக்குப் பின்னால் யாரோ வருவதை உணர்ந்தார்—தன்னிடம் காட்டப்படும் எந்தவொரு சலனமற்ற அல்லது குளிர்ந்த மனப்பான்மையையும் மிகத் துல்லியமாக உணரும் திறன் அவரிடம் இருந்தது. எல்லா விஷயங்களிலும் வழக்கமாக நடப்பதைப் போலவே, இக்குணம் திரு. டி சார்லஸிடம் கற்பனையான மனவேதனைகளை உருவாக்கியது. ஒரு சிறிய குளிர்ச்சியை உணர்ந்தவுடனேயே, மேல் தளத்தில் ஜன்னல் திறந்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்துக்கொண்டு, கோபத்தில் கொதித்து தும்மத் தொடங்கும் சில நரம்பியல் கோளாறு உள்ளவர்களைப் போல, திரு. டி சார்லஸும், தன் முன்னிலையில் ஒருவர் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதாகத் தோன்றினால், அவரைப் பற்றித் தான் சொன்ன ஏதோ ஒரு விஷயம் அந்த நபருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிடுவார். உண்மையில், அந்த நபர் கவனச்சிதறலுடனோ, சோகத்துடனோ அல்லது கேலியான மனநிலையிலோ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அவர் அதைத் தானாகவே கற்பனை செய்துகொள்வார். அதே சமயம், ஒருவரின் கனிவான நடத்தை, தனக்குத் தெரியாத தீய வதந்திகளைப் பற்றி அறியாதவாறு அவரை எளிதில் ஏமாற்றிவிடவும் கூடும். கோட்டார்டின் தயக்கத்தை முதல் முறையே சரியாக உணர்ந்திருந்த அவர்—அவர்கள் தகுந்த தூரத்திற்குள் வந்ததும் அந்த "விசுவாசிக்கு" (கீழ்நோக்கிய பார்வையுடன் இருந்ததால் வாசகர் தங்களைக் கவனிக்கவில்லை என்று நினைத்தவருக்கு) தன் கையை நீட்டியிருந்த போதிலும்—இப்போது கோட்டார்ட் நீட்டிய கையைத் தன் மென்மையான கையுறையணிந்த கைகளால் பற்றிக்கொள்ளாமல், உடலை வளைத்து ஒரு மரியாதை வணக்கத்தை மட்டும் செலுத்திவிட்டு, உடனடியாக நிமிர்ந்து நின்றார். "உங்களுடன் நடந்து வரவும், உங்களை அந்தச் சிறிய மூலையில் தனியாக விட்டுவிடாமல் இருக்கவும் நாங்கள் உறுதியாக இருந்தோம். இது எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது," என்று திருமதி கோட்டார்ட் அந்தப் பிரபுவிடம் கனிவாகக் கூறினார். "நான் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன்," என்று அந்தப் பிரபு உணர்ச்சியற்ற முறையில் வணங்கியபடி கூறினார். "இறுதியில் நீங்கள் உங்கள் கூடாரங்களை அமைக்க இந்தப் பகுதியையே தேர்ந்தெடுத்ததை அறிந்து நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்..." அவர் *tabernacles* (கூடாரங்கள்) என்ற வார்த்தையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்; ஆனால் அந்த வார்த்தை ஹீப்ரு மொழிச் சொல்லாகத் தோன்றியதாலும், ஒரு யூதருக்கு அது ஒரு குறிப்பிட்ட குறியீடாகவோ அல்லது புண்படுத்தும் வகையிலோ அமையக்கூடும் என்று கருதியதாலும் அதை முழுமையாகச் சொல்லாமல் நிறுத்திக்கொண்டார். எனவே அவள் தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு, தனக்குப் பரிச்சயமான மற்றொரு சொற்றொடரைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்—அது சற்று கம்பீரமான ஒன்று: "குடியேறுவது"—இல்லை, "உங்கள் *பெனேட்ஸ்* (penates - வீட்டுத் தெய்வங்கள்) எனும் குலதெய்வங்களை நிலைநிறுத்துவது" என்று சொல்ல வந்தேன் (உண்மைதான், அந்தத் தெய்வங்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல; ஆனால் அவை சார்ந்த மதம் எப்போதோ அழிந்துபோய்விட்டதால், அவற்றைப் பின்பற்றுபவர்கள் யாரும் இல்லை; எனவே யாரையாவது புண்படுத்திவிடுவோமோ என்ற அச்சமும் இல்லை).
"எங்களைப் பொறுத்தவரை—துரதிர்ஷ்டவசமாக, பள்ளிக்கூடப் பருவம் தொடங்குவது மற்றும் மருத்துவரின் மருத்துவமனைப் பணிகள் காரணமாக—நாங்கள் ஒரு இடத்தில் நீண்ட காலம் தங்கி வசிப்பதில்லை." அட்டைப் பெட்டி ஒன்றைக் சுட்டிக்காட்டியபடி அவள் தொடர்ந்தாள்: "வலிமைமிக்க பாலினத்தவரான ஆண்களை விட நாங்கள் பெண்கள் எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று பாருங்கள்; வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினர் வீட்டுக்கு அருகில் செல்வதற்குக்கூட, நாங்கள் ஏகப்பட்ட சாமான்களையும் உடைமைகளையும் சுமந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது." இதற்கிடையில், நான் பாரனின் (Baron) பால்சாக் (Balzac) புத்தகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். முதல் வருடத்தில் அவர் எனக்குக் கொடுத்த பெர்கோட் (Bergotte) புத்தகத்தைப் போல, ஏதோ சாதாரணமாக வாங்கப்பட்ட அட்டை அட்டைப் (paperback) பிரதி அதுவல்ல. அது அவருடைய சொந்த நூலகத்தைச் சேர்ந்த புத்தகம்; அதில் "நான் பாரன் டி சார்லஸுக்கு (Baron de Charlus) உரியவன்" என்ற வாசகம் இருந்தது—சில சமயங்களில், கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரின் அறிவுசார் ரசனையை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அந்த வாசகத்திற்குப் பதிலாக "*In proeliis non semper*" (போர்களில் எப்போதும் வெற்றி கிடைப்பதில்லை) அல்லது "*Non sine labore*" (உழைப்பின்றி எதுவும் இல்லை) போன்ற வாசகங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன. ஆனால் மொரெல் (Morel) என்பவரை மகிழ்விக்கும் முயற்சியாக, விரைவில் இவை மாற்றப்பட்டு வேறு வாசகங்கள் இடம்பெறுவதை நாம் காணப்போகிறோம். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) பாரனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினாள். "நான் சொல்வதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா என்று தெரியவில்லை, ஐயா," என்று சற்று இடைவெளிக்குப் பிறகு அவரிடம் கூறினாள், "ஆனால் நான் பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவள்; என் கருத்துப்படி, உண்மையான ஈடுபாட்டுடன் பின்பற்றப்படும் பட்சத்தில் எல்லா மதங்களுமே நல்லவைதான். ஒரு... புராட்டஸ்டன்ட் (Protestant) மதத்தவரைக் கண்டாலே ஆவேசமடையும் அந்த மனிதர்களைப் போன்றவள் நான் அல்ல." "எனது மதமே உண்மையானது என்றுதான் எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது," என்று பாரன் டி சார்லஸ் பதிலளித்தார். "இவர் ஒரு தீவிர மதவாதி," என்று மேடம் கோட்டார்ட் நினைத்துக்கொண்டாள்; "ஸ்வான் (Swann) கூட—அவரது வாழ்நாளின் இறுதிப் பகுதியைத் தவிர—மற்ற நேரங்களில் அதிக சகிப்புத்தன்மை கொண்டவராகவே இருந்தார்; "அவர் மதம் மாறியவர் என்பது உண்மைதான்." ஆனால், உண்மையில் நிலைமை அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது; அனைவருக்கும் தெரிந்தபடி அந்தப் பிரபு ஒரு கிறிஸ்தவராக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், இடைக்காலத்தவருக்குரிய பக்தி உணர்வும் கொண்டவராகத் திகழ்ந்தார். பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டுச் சிற்பிகளைப் போலவே அவருக்கும், கிறிஸ்தவத் திருச்சபை என்பது வெறும் கற்பனை அல்ல; மாறாக, முற்றிலும் உண்மையானவர்கள் என்று நம்பப்படும் பலதரப்பட்ட உயிரினங்களால் நிறைந்த ஒரு இடமாக அது இருந்தது. அதாவது, மனித வடிவம் கொண்ட இறைவார்த்தை (இயேசு), அவரது அன்னை மற்றும் அன்னையின் கணவர் (யோசேப்பு), நித்திய பிதா ஆகியோரைச் சுற்றித் தீர்க்கதரிசிகள், அப்போஸ்தலர்கள், தேவதூதர்கள் மற்றும் பல்வேறு புனிதர்கள் எனப் பலரும் அங்கு வீற்றிருந்தனர்; இவர்களுடன் அனைத்து மறைசாட்சிகளும் திருச்சபையின் போதகர்களும் இணைந்திருந்தனர். பேராலயங்களின் நுழைவாயில்களிலும் உட்புறப் பகுதிகளிலும் இத்தகைய உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டு நிறைந்திருந்தன. இவர்களையெல்லாம் தாண்டி, மைக்கேல், கேப்ரியல் மற்றும் ரபேல் ஆகிய தலைமைத் தேவதூதர்களைத் தனது பாதுகாவலர்களாகவும் பரிந்து பேசுபவர்களாகவும் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். அவர்களுடன் அவர் அடிக்கடி உரையாடுவார்; நித்திய பிதாவின் சிம்மாசனத்திற்கு முன்னால் நிற்கும் அவர்களிடம் தனது வேண்டுதல்களை இறைவனிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு அவர் கேட்டுக்கொள்வார். இதனால்தான் மேடம் கோட்டார்டின் (Mme Cottard) அந்தத் தவறு எனக்கு மிகுந்த வேடிக்கையை அளித்தது.

மத ரீதியான விஷயங்களைச் சற்று ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பார்த்தால், அந்த மருத்துவர் பற்றிச் சொல்லவேண்டுமென்றால்: ஒரு கிராமத்துத் தாயின் எளிய அறிவுரைகளை மட்டுமே சுமந்து பாரிஸுக்கு வந்தவர் அவர்; பின்னர், மருத்துவத் துறையில் முன்னேற விரும்பும் ஒருவர் பல ஆண்டுகளைச் செலவிட வேண்டிய, கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் பொருள்சார்ந்த (material) படிப்புகளில் மூழ்கிப்போனவர். இதனால் அவர் தனது அறிவுத்திறனை வளர்த்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெறவில்லை; அவருக்கு அதிகாரம் கிடைத்ததே தவிர, அனுபவ அறிவு கிடைக்கவில்லை. "கௌரவிக்கப்பட்டவர்" (honored) என்ற சொல்லை அவர் அதன் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டார். இதனால் அவர் ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியும் (ஏனெனில் அவருக்குச் சற்று தற்பெருமை உண்டு) வருத்தமும் (ஏனெனில் அவர் நல்ல குணம் கொண்டவர்) அடைந்தார். "அந்தப் பாவம்..."
"...டி சார்லஸ்," என்று அன்று மாலை அவர் தன் மனைவியிடம் கூறினார், "எங்களுடன் பயணம் செய்வதைப் பெருமையாகக் கருதுவதாக அவர் என்னிடம் சொன்னபோது எனக்கு அவர் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டது. பாவம், அவருக்குச் சமூகத் தொடர்புகள் ஏதுமில்லை என்பதையும், அவர் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு பழகுகிறார் என்பதையும் பார்த்தாலே தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது."

ஆனால் விரைவில், மேடம் கோட்டார்டின் (Mme Cottard) வழிகாட்டுதல் இல்லாமலேயே, அந்த 'விசுவாசமான' குழுவினர், பயணத்தின் தொடக்கத்தில் திரு. டி சார்லஸுடன் (M. de Charlஸ்) இணைந்து பயணித்தபோது உணர்ந்த அந்தச் சங்கடமான நிலையைத் தாண்டி வந்தனர். அவரது முன்னிலையில், 'ஸ்கி' (Ski) வெளியிட்ட தகவல்களையும், தங்கள் சக பயணியிடம் இருந்த பாலியல் ரீதியான விசித்திரமான தன்மையையும் அவர்கள் தொடர்ந்து நினைவில் கொண்டிருந்தனர் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், அந்த விசித்திரமான தன்மையே அவர்கள் மீது ஒருவித ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. அது அந்தப் பிரபுவின் (Baron) உரையாடலுக்கு ஒரு தனிச் சுவையைக் கூட்டியது—அவரது பேச்சு இயல்பாகவே குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது, ஆனால் அதன் நுணுக்கங்களை அவர்களால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அந்தச் சுவை, பிரிச்சோட் (Brichot) போன்ற மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளின் பேச்சைக் கூட ஒப்பிடுகையில் சற்றே சுவையற்றதாகத் தோன்றச் செய்தது. மேலும், ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்கள் அவரது புத்திசாலித்தனத்தை மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். "மேதைமை என்பது பைத்தியக்காரத்தனத்தின் விளிம்பு வரை செல்லக்கூடியது," என்று அந்த மருத்துவர் கூறுவார்; மேலும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில் இளவரசி (Princess) அவரிடம் இது குறித்துத் தொடர்ந்து கேட்டால், அவர் அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லமாட்டார்—ஏனெனில், மேதைமை குறித்த அவரது அறிவின் மொத்த சாராம்சமே அந்த ஒரு கருத்துதான்; அதுவும் டைபாய்டு காய்ச்சல் அல்லது மூட்டுவலி பாதிப்பு (arthritic diathesis) தொடர்பான உண்மைகளைப் போல உறுதியாக நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்றாக அவருக்குத் தோன்றவில்லை. மேலும், ஒரு முக்கியப் பிரமுகராக உயர்ந்த நிலையிலும் நாகரிகமற்ற நடத்தையைக் கொண்டிருந்த அவர், "கேள்விகள் வேண்டாம், இளவரசி—என்னிடம் கேள்வி கேட்காதீர்கள்; நான் இங்கே கடற்கரையோரம் ஓய்வெடுக்க வந்திருக்கிறேன். அதுமட்டுமின்றி, உங்களுக்கு அது புரியாது;" என்று கூறிவிடுவார். "உங்களுக்கு மருத்துவம் தெரியாது." அப்போது இளவரசி அமைதியாகி மன்னிப்பு கோருவார்; கோட்டார்டை (Cottard) ஒரு கனிவான மனிதராகக் கருதி, பிரபலங்களை எப்போதும் எளிதில் அணுகிவிட முடியாது என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்வார். ஆரம்பக் காலத்தில், எம். டி. சார்லஸின் (M. de Charlus) அந்த 'தீய பழக்கம்' (அல்லது பொதுவாக அப்படி அழைக்கப்படும் விஷயம்) இருந்தபோதிலும், மக்கள் அவரை ஒரு புத்திசாலி என்றே கருதத் தொடங்கியிருந்தனர். ஆனால் இப்போது, ​​அறியாமலேயே, அந்தப் பழக்கத்தின் காரணமாகவே மற்றவர்களை விட அவர் அதிக புத்திசாலியாக அவர்களுக்குத் தோன்றினார். காதல், பொறாமை அல்லது அழகு குறித்த மிக எளிய கருத்துக்களைக் கூட—கல்வியாளர் அல்லது சிற்பியின் திறமையான தூண்டுதலின் பேரில் எம். டி. சார்லஸ் கூறும்போது—அவரது 'விசுவாசமான' நண்பர்கள் வட்டத்தினர் ஒருவிதமான தனித்துவமான ஈர்ப்புடன் நோக்கினர்; இது ரஷ்ய அல்லது ஜப்பானிய நாடகங்களை அந்தந்த நாட்டு நடிகர்கள் நிகழ்த்தும்போது வெளிப்படும் உளவியல் ரீதியான ஈர்ப்பைப் போன்றது—நமது சொந்த நாடக இலக்கியம் நமக்கு எப்போதும் அளிக்கும் கண்ணோட்டத்திலிருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவர் கவனிக்காத நேரத்தில் யாராவது ஒரு சாதாரணமான கேலியைச் சொல்லக்கூடும்: எம். டி. சார்லஸ் தன் கண்களை விலக்க முடியாமல் உற்றுநோக்கும் ஒரு இளம் ரயில்வே ஊழியரைப் (அவரது நீண்ட, மென்மையான இமைகள் ஒரு 'பயடேர்' (bayadère) எனப்படும் இந்தியக் கோயில் நடன மங்கையை நினைவூட்டும் வகையில் இருந்தன) பார்த்ததும் சிற்பி கிசுகிசுப்பார்: "அந்தப் பிரபு (Baron) டிக்கெட் பரிசோதகர் மீது காதல் பார்வைய வீசத் தொடங்கிவிட்டால், நாம் ஒருபோதும் சேருமிடத்தை அடையமாட்டோம்; ரயில் பின்னோக்கி நகரத் தொடங்கிவிடும். அவர் அவரைப் பார்க்கும் விதத்தைப் பாருங்கள்—இது வெறும் ரயில் பாதை மட்டுமல்ல; "அது ஒரு சரிவுப் பாதையில் செல்லும் ரயில் (funicular)." ஆயினும், ஆழ்மனதில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) வராவிட்டால் ஒருவித ஏமாற்றமே ஏற்பட்டது; சாதாரண மனிதர்களுக்கு மத்தியில் மட்டும் பயணம் செய்வது அந்த விசித்திரமான, தொந்தி விழுந்த, புரிந்துகொள்ள முடியாத நபரின் இருப்பை இழப்பதாக அமைந்தது. அவர் பார்ப்பதற்கு, விசித்திரமான மற்றும் சந்தேகத்திற்குரிய தோற்றமுடைய ஒரு பெட்டியைப் போல இருந்தார்; அந்தப் பெட்டியிலிருந்து வெளிப்படும் விசித்திரமான பழங்களின் மணம், அவற்றைச் சுவைப்பதாக நினைத்தாலே குமட்டலை வரவழைக்கும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. இச்சூழலில், திரு. டி சார்லஸ் ரயிலில் ஏறிய இடமான 'செயிண்ட்-மார்ட்டின்-டு-ஷேன்' (Saint-Martin-du-Chêne) பகுதிக்கும், 'மொரல்' (Morel) அவர்களுடன் இணைந்த இடமான 'டான்சியர்ஸ்' (Doncières) பகுதிக்கும் இடைப்பட்ட குறுகிய பயணத்தில், அந்த வட்டத்திலிருந்த ஆண்கள் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தனர். அந்த வயலின் கலைஞர் வராத வரை (மற்றும் உரையாடலில் குறுக்கிடாமல் இருக்கப் பெண்கள் மற்றும் ஆல்பர்ட்டின் தனித்து ஒதுங்கி இருந்த வரை), திரு. டி சார்லஸ் சில தலைப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை; மாறாக, "வழக்கமாக 'சட்டவிரோத நடைமுறைகள்' என்று அழைக்கப்படுபவை" பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசினார். ஆல்பர்ட்டின் அவரது பேச்சுப் பாணியைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை; ஏனெனில், உரையாடலின் சுதந்திரத்தைத் தனது இருப்பு குறைத்துவிடக் கூடாது என்று விரும்பிய ஒரு இளம் பெண்ணின் நாகரிக உணர்வுடன் அவர் எப்போதும் பெண்களுடனேயே இருந்தார். இப்போது, ​​அவர் அதே ரயில் பெட்டியில் இருக்கும் பட்சத்தில், அவர் என் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் என்னால் அதை எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. ஏனெனில், அவர் மீது எனக்கு பொறாமையோ அல்லது பெரிய அளவில் காதலோ இல்லை; அவரைச் சந்திக்காத நாட்களில் அவர் என்ன செய்கிறார் என்பது பற்றியும் நான் கவலைப்படவில்லை. ஆனால் நான் அங்கு இருக்கும்போது நிலைமை மாறியது: ஒரு துரோகத்தைக்கூட மறைக்கக்கூடிய ஒரு மெல்லிய தடுப்புச் சுவர் கூட எனக்குப் பொறுக்க முடியாததாக இருந்தது. அவர் பெண்களுடன் அடுத்த பெட்டிக்குச் சென்றால், என்னால் சும்மா அமர்ந்திருக்க முடியாது; பிரிச்சோட் (Brichot), கோட்டார்ட் (Cottard) அல்லது சார்லஸ் என யார் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் அவர்களை அதிருப்திக்குள்ளாக்கும் அபாயம் இருந்தும், நான் ஏன் அங்கிருந்து செல்கிறேன் என்பதற்கான காரணத்தை விளக்காமலும், நான் சட்டென்று எழுந்து அவர்களை விட்டுவிட்டு, அடுத்த பெட்டிக்குச் சென்று அங்கு ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடக்கிறதா என்று பார்ப்பேன். 'டான்சியர்ஸ்' செல்லும் வழி முழுவதும், திரு. டி சார்லஸ் — யாரையும் புண்படுத்துவதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் — பாலியல் நடைமுறைகள் பற்றி மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேசினார்; அந்த நடைமுறைகளைத் தனிப்பட்ட முறையில் நல்லதோ அல்லது கெட்டதோ என்று தான் கருதவில்லை என்றும் அவர் கூறினார். தனது சொந்த விருப்பங்கள் அல்லது ஈர்ப்புகள் அந்த "நம்பகமானவர்கள்" (faithful) மத்தியில் பெரிய சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தாது என்று உறுதியாக நம்பிய அவர், தனது பரந்த மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்தவே இவ்வாறு செய்தார். அவர் நிச்சயமாக ஒன்றை உணர்ந்திருந்தார்... அவற்றில்... இருந்தன ...உலகில் ஒரு சிலர்—பிற்காலத்தில் அவருக்கு நன்கு பரிச்சயமான ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்திக் கூறவேண்டுமென்றால்—அவர் மீதே "முழு கவனத்தையும் குவித்து வைத்திருந்தனர்." ஆயினும், அத்தகையவர்கள் மூன்றோ நான்கோ பேர்தான் என்றும், அவர்களில் எவரும் நார்மண்டி கடற்கரைப் பகுதியில் இல்லை என்றும் அவர் கருதினார். இவ்வளவு கூர்மையான புத்தியும் மிகுந்த பதற்றமும் கொண்ட ஒருவரிடம் இத்தகையதொரு மாயை காணப்படுவது ஆச்சரியமளிக்கிறது. ஓரளவு விவரம் தெரிந்தவர்கள் என்று அவர் நம்பியவர்களிடம் கூட, அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் மேலோட்டமான தகவல்கள் மட்டுமே என்று அவர் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டார்; தனது வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்வது போலப் பாவனை செய்யும் ஒரு கேட்பவரை, ஏதேனும் ஒன்றைக் கூறுவதன் மூலம் சில சந்தேகங்களிலிருந்து திசைதிருப்பிவிட முடியும் என்ற தற்பெருமை அவரிடம் இருந்தது. என்னைப் பற்றி அவருக்கு என்ன தெரியும் அல்லது நான் என்ன ஊகித்திருக்கக்கூடும் என்று அவர் சந்தேகித்தபோது கூட, என் கருத்து—உண்மையில் நான் கொண்டிருந்த காலத்தை விட மிக நீண்ட காலமாகவே அதை நான் கொண்டிருந்ததாக அவர் நம்பினார்—முற்றிலும் பொதுவான தன்மையிலானது என்றே அவர் நினைத்தார்; ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட விவரத்தை மறுத்துரைத்தாலே போதும், அதை அவர்கள் நம்பிவிடுவார்கள் என்று அவர் கருதினார். ஆனால் உண்மையில், விவரங்களை அறிவதற்கு முன்பே முழுமையான புரிதல் அமைந்திருந்தாலும், அந்தப் புரிதல் விவரங்களை ஆராய்வதை அளப்பரிய வகையில் எளிதாக்குகிறது; கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் ஆற்றல் ஒருமுறை தகர்க்கப்பட்டுவிட்டால், உண்மையை மறைப்பவரால் தான் விரும்பிய எதையும் இனி மறைக்க முடியாது. நிச்சயமாக, ஒரு விசுவாசமான பின்தொடர்பவர் அல்லது அத்தகையவரின் நண்பரால் இரவு உணவிற்கு அழைக்கப்பட்டபோது, ​​'மொரெல்' (Morel) என்பவரின் பெயரைத் தான் குறிப்பிட்ட மற்ற பத்து பேரின் பெயர்களுக்கு இடையே மிகச் சிக்கலான வழிகளில் நுழைத்துச் சொன்ன 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus), உண்மையைச் சிறிதும் அறிந்திருக்கவில்லை. அன்று மாலை மொரெல்லுடன் இணைந்து அழைக்கப்பட்டதில் உள்ள மகிழ்ச்சி அல்லது வசதி குறித்து அவர் பலவிதமான காரணங்களைக் கூறியபோதிலும், அவரை முழுமையாக நம்புவது போலத் தோன்றிய அவரது விருந்தளிப்பவர்கள், அவர் அறியாத ஒரு நிலையான காரணத்தையே மனதில் கொண்டிருந்தனர்: அதாவது, அவர் மொரெல் மீது காதல் கொண்டிருந்தார் என்பதே அது. அதேபோல, மொரெல் மீது அவர் காட்டிய ஆர்வத்திற்கு 'எம். டி சார்லஸ்' கூறிய கலை மற்றும் மனிதாபிமானம் சார்ந்த காரணங்களை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வது போலத் தோன்றிய 'மேடம் வெர்டுரின்' (Mme Verdurin), அந்த வயலின் கலைஞரிடம் அவர் காட்டிய "நெஞ்சைத் தொடும் கனிவான செயல்களுக்காக" (அவர் குறிப்பிட்டது போல) அந்தப் பிரபுவுக்கு உணர்வுப்பூர்வமாக நன்றி தெரிவிப்பதை நிறுத்தவே இல்லை. ஆயினும், ஒரு நாள் அவரும் மொரெல்லும் ரயிலில் வராமல் தாமதமானபோது, ​​அந்தத் தலைவி, "நாங்கள் இப்போது அந்த இளம் பெண்களுக்காகத்தான் காத்திருக்கிறோம்!" என்று கூறியதைக் கேட்டிருந்தால் 'எம். டி சார்லஸ்' எவ்வளவு திகைத்துப் போயிருப்பார்! அந்தப் பிரபு (Baron) இன்னும் அதிகமாகவே திகைத்துப் போயிருப்பார்; ஏனெனில், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தை விட்டு அரிதாகவே வெளியேறும் அவர், அங்கு ஒரு வீட்டு மதகுருவைப் போலவோ அல்லது இல்லத் துறவியைப் போலவோ செயல்படுவார். சில சமயங்களில்—மொரெலுக்கு (Morel) நாற்பத்தெட்டு மணிநேர விடுப்பு கிடைக்கும்போது—அவர் அங்குத் தொடர்ந்து இரண்டு இரவுகளைக் கழிப்பார். அப்போது திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அவர்களுக்கு அருகருகே உள்ள அறைகளை ஒதுக்குவார்; அவர்களைச் சௌகரியமாக உணரவைக்க, "நீங்கள் இசைக்க விரும்பினால், தயங்க வேண்டாம்; சுவர்கள் கோட்டையின் சுவர்களைப் போல உறுதியானவை, உங்கள் தளத்தில் வேறு யாரும் இல்லை, என் கணவரோ ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பார்," என்று கூறுவார். அந்நாட்களில், ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து சேரும் விருந்தினர்களை வரவேற்கும் பொறுப்பை இளவரசியிடமிருந்து (Princess) திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஏற்றுக்கொள்வார்; திருமதி வெர்டுரின் வராததற்குக் காரணம் உடல்நலக்குறைவுதான் என்று அவர் மிகவும் தத்ரூபமாக விவரிப்பார். இதனால் விருந்தினர்கள் மிகுந்த கவலையுடனும் அனுதாபத்துடனும் வீட்டிற்குள் நுழைவார்கள்; ஆனால், அந்த வீட்டின் எஜமானி (திருமதி வெர்டுரின்) கழுத்துப்பகுதி சற்று தாழ்வாக அமைந்த நேர்த்தியான ஆடையை அணிந்துகொண்டு, சுறுசுறுப்புடன் நடமாடுவதைக் கண்டு அவர்கள் ஆச்சரியத்தில் உறைந்துபோவார்கள்.

ஏனெனில், திருமதி வெர்டுரின் பார்வையில் திரு. டி சார்லஸ் அந்தத் தருணத்தில் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவராக—அதாவது இரண்டாவது இளவரசி ஷெர்படோஃப் (Princess Sherbatoff) போல—மாறியிருந்தார். இளவரசியின் சமூக அந்தஸ்தைப் பற்றி அவளுக்கு இருந்த உறுதியான நம்பிக்கை, இவரைப் பொறுத்தவரை அவளுக்கு இருக்கவில்லை; ஆனாலும், அவர் அந்த "சிறிய குழுவை" (little nucleus) மட்டுமே சந்திக்க விரும்பினார் என்றால், அதற்கு மற்றவர்கள் மீதான அவமதிப்பும், தன் மீதான ஒரு சிறப்பான விருப்பமுமே காரணம் என்று அவள் கருதினாள். தாங்கள் பழகாத எவரையும் "சலிப்பூட்டும் நபர்கள்" (bores) என்று ஒதுக்கிவிடும் வெர்டுரின் தம்பதியினரின் இயல்புக்கு இத்தகைய பாவனை மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்தது; எனவே, உயர்குடி சமூகத்தின் செயற்கையான பகட்டுகளை வெறுக்கும் உறுதியான மன உறுதி கொண்ட பெண்மணிதான் அந்த இளவரசி என்று அந்த எஜமானி நம்பியது வியப்பிற்குரியது. ஆயினும், அந்தப் பெரிய பெண்மணியும் அறிவுசார் வாழ்க்கையின் மீதான உண்மையான விருப்பத்தின் காரணமாகவே சலிப்பூட்டும் நபர்களைத் தவிர்த்தார் என்று உறுதியாக நம்பி, அவள் அந்த எண்ணத்தை விடாமல் பற்றிக்கொண்டாள். மேலும், வெர்டுரின் தம்பதியினரைப் பொறுத்தவரை, அத்தகைய நபர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே வந்தது. பாரிஸில் ஒரு முறையான அறிமுகம் குறித்து ஒருவர் அஞ்சக்கூடிய நீண்டகால விளைவுகள் ஏதுமின்றி, கடற்கரை வாழ்க்கை அந்த அறிமுகத்தை எளிமையாக்கியது. தங்கள் மனைவிகள் இல்லாமல் பால்பெக்கிற்கு (Balbec) வந்திருந்த அறிவார்ந்த மனிதர்கள்—இந்தச் சூழல் விஷயங்களை எளிதாக்கியது—'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தில் நட்புறவை நாடினர்; இதனால், "சலிப்பூட்டும் நபர்கள்" என்று கருதப்பட்டவர்கள் திடீரென்று இனிமையானவர்களாக மாறினர். கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசரின் (Prince de Guermantes) விஷயத்திலும் இதுவே நடந்தது; இளவரசி இல்லாதது, அவரை வெர்டூரின்களை 'ஒரு பிரம்மச்சாரியாக' சந்திக்கத் தூண்டியிருக்காது என்றாலும், டிரேஃபஸ் விவகாரத்தின் காந்த ஈர்ப்பு மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்ததால், அது அவரை நேராக லா ராஸ்பெலியேரின் சரிவுகளுக்கு இழுத்துச் சென்றது—துரதிர்ஷ்டவசமாக, எஜமானி வெளியே சென்றிருந்த ஒரு நாளில். சொல்லப்போனால், அவரும் திரு. டி சார்லஸும் ஒரே சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களா என்பது கூட திருமதி வெர்டூரினுக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. பரோன், டியூக் டி குவர்மண்டஸ் தனது சகோதரர் என்று உண்மையில் கூறியிருந்தார், ஆனால் அது ஒரு சாகசக்காரனின் பொய்யாகவும் இருக்கலாம். அவர் எவ்வளவு நேர்த்தியாகவும், நட்பாகவும், வெர்டூரின்களுக்கு 'விசுவாசமாகவும்' தோன்றினாலும், இளவரசர் டி குவர்மண்டஸுடன் அவரையும் அழைக்க எஜமானி கிட்டத்தட்டத் தயங்கினார். அவர் ஸ்கி மற்றும் பிரிஷோவிடம் ஆலோசனை கேட்டார்:

"பரோனும் இளவரசர் டி குவர்மண்டஸும்—அது சரியாக இருக்குமா?" "சரி, அம்மையாரே, இருவரில் ஒருவர் என்று என்னால் சொல்ல முடியும் என நினைக்கிறேன்." "ஆனால் இருவரில் ஒருவர்—அதனால் என்ன..."
"...அவர்கள்...?" என்று எரிச்சலுடன் கேட்டார் மேடம் வெர்டுரின். "அவர்கள் காதலர்களா என்றுதான் கேட்கிறேன்?" "ஆ! மேடம், அதையெல்லாம் அறிந்துகொள்வது மிகவும் கடினம்." மேடம் வெர்டுரின் இதை எந்தத் தீய நோக்கத்துடனும் சொல்லவில்லை. அந்தப் பிரபுவின் (Baron) இயல்புகள் பற்றி அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்; ஆனால் அப்படிப் பேசும்போது அவர் அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கவே இல்லை; இளவரசரும் திரு. டி சார்லஸும் (M. de Charlus) ஒன்றாக அழைக்கப்படலாமா—அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துப்போவார்களா—என்பதில் மட்டுமே அவர் கவனம் செலுத்தினார். கலைசார்ந்த 'சிறிய குழுக்களில்' வழக்கமாகப் பயன்படுத்தப்படும் சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துவதில் அவருக்கு எந்தத் தீய எண்ணமும் இருக்கவில்லை. திரு. டி கெர்மான்ட்ஸை (M. de Guermantes) மற்றவர்களுக்குக் காட்ட விரும்பிய அவர், மதிய உணவுக்கு மறுநாள் மதிய வேளையில் அவரை ஒரு தொண்டு நிறுவன நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பினார்; அங்கு கடற்கரை மாலுமிகள் கப்பல் புறப்படும் காட்சியை நடித்துக் காட்டவிருந்தனர். ஆனால், எல்லாவற்றையும் தானே கவனித்துக்கொள்ள நேரமில்லாததால், அந்தப் பொறுப்பைத் தனக்கு மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவரிடம்—அந்தப் பிரபுவிடம்—ஒப்படைத்தார். "உங்களுக்குப் புரிகிறதா, அவர்கள் பாறையில் ஒட்டியிருக்கும் சிப்பிகளைப் போல சும்மா ஒரே இடத்தில் நின்றுவிடக் கூடாது; அவர்கள் நடமாட வேண்டும்—வந்து போக வேண்டும்—அப்போதுதான் அந்தச் சுறுசுறுப்பான செயல்பாட்டைப் பார்க்க முடியும்... இதற்கெல்லாம் சரியான கலைச்சொற்கள் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் நீங்கள்—பால்பெக்-பிளாஜ் (Balbec-Plage) துறைமுகத்திற்கு அடிக்கடி செல்வதால்—உங்களை அதிகம் வருத்திக்கொள்ளாமலேயே ஒத்திகையை எளிதாக நடத்த முடியும். மாலுமிகளை அணிவகுத்துச் செல்ல வைப்பது பற்றி என்னைவிட உங்களுக்குத்தான் நன்றாகத் தெரியும், திரு. டி சார்லஸ். ஆனால், சொல்லப்போனால், திரு. டி கெர்மான்ட்ஸுக்காக நாம் இவ்வளவு சிரமப்படுகிறோம்; ஒருவேளை அவர் 'ஜாக்கி கிளப்'பைச் (Jockey Club) சேர்ந்த ஒரு முட்டாளாகக்கூட இருக்கலாம். ஐயோ—நான் ஜாக்கி கிளப்பைக் குறைத்துப்பேசிவிட்டேனே, ஆனால் நீங்களும் அதில் ஓர் உறுப்பினர் என்று நினைக்கிறேன். என்ன பிரபு? எனக்குப் பதில் சொல்லவில்லையே—நீங்கள் உறுப்பினரா? எங்களுடன் வர விருப்பமில்லையா? இதோ, உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கும் என்று நான் நினைக்கும் ஒரு புத்தகம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இது ரூஜோன் (Roujon) எழுதியது. இதற்கு ஒரு அழகான தலைப்பு: *Among Men* (மனிதர்களுக்கு இடையே)."
180
பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபுடன் (Princess Sherbatoff) எனக்கு மிகவும் மோசமான உறவுமுறை இருந்ததால் (அதற்கான காரணம் அற்பமானதாகவும் அதே சமயம் ஆழமானதாகவும் இருந்தது), அவருக்குப் பதிலாக எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அடிக்கடி அந்த இடத்தைப் பிடித்தது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. ஒரு நாள், நான் அந்தச் சிறிய ரயிலில் பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபுக்கு வழக்கமான உபசரிப்புகளைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, ​​மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அதில் ஏறுவதைக் கண்டேன். உண்மையில், அவர் பிரின்சஸ் டி லக்சம்போர்க்குடன் (Princesse de Luxembourg) சில வாரங்கள் தங்குவதற்காக வந்திருந்தார்; ஆனால், ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) தினமும் பார்க்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்ததால், மார்க்கிஸ் (Marquise) மற்றும் அவரது அரச விருந்தளிப்பவர் விடுத்த தொடர்ச்சியான அழைப்புகளை நான் ஒருபோதும் ஏற்கவில்லை. என் பாட்டியின் தோழியைப் பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டது; கடமை உணர்வின் காரணமாக (பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபுக்கு அருகில் இருந்து விலகாமலே), நான் அவருடன் சிறிது நேரம் உரையாடினேன். மேலும், என் அருகில் அமர்ந்திருந்தவர் யார் என்பது மேடம் டி வில்லபாரிசிஸுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும், அவருடன் அறிமுகம் செய்துகொள்ள அவருக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியவே இல்லை. அடுத்த நிறுத்தத்தில் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் ரயிலிலிருந்து இறங்கினார்—அவர் இறங்க உதவாததற்காக நான் என்னையே கடிந்துகொண்டேன்—அதன்பின் நான் மீண்டும் அந்த இளவரசிக்கு அருகில் சென்று அமர்ந்தேன். ஆனால், சமூகத்தில் நிலையற்ற அந்தஸ்து கொண்டவர்களிடம் காணப்படும்—தங்களைப் பற்றி யாராவது தவறாகப் பேசியிருப்பார்களோ அல்லது இகழ்வாகக் கருதுவார்களோ என்ற அச்சம் கொண்டவர்களிடம் நிகழும்—திடீர் மனநிலை மாற்றத்தைப் போல, என் கண்முன்னே ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. *Revue des Deux Mondes* இதழைப் படிப்பதில் மூழ்கியிருந்த மேடம் ஷெர்படோஃப், என் கேள்விகளுக்கு மிகவும் சுருக்கமான, அலட்சியமான பதில்களையே அளித்தார்; இறுதியில், நான் பேசுவது அவருக்கு ஒற்றைத் தலைவலியை (migraine) உண்டாக்குவதாகக் கூறினார். நான் என்ன தவறு செய்தேன் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நான் அந்த இளவரசியிடம் விடைபெற்றபோது, ​​அவரது முகத்தில் வழக்கமான புன்னகை தோன்றவில்லை; அவர் சுருக்கமாகத் தலையை அசைத்தார், கைகுலுக்கக்கூட முன்வரவில்லை, அதன்பிறகு என்னிடம் ஒருபோதும் பேசவே இல்லை. ஆனால் அவர் வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரிடம் பேசியிருக்க வேண்டும்—என்ன சொன்னார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃபிடம் நான் கண்ணியமான முறையில் நடந்துகொள்ள வேண்டுமா என்று அவர்களிடம் கேட்கும்போதெல்லாம், அவர்கள் அனைவரும் பதற்றத்துடன், "வேண்டாம்! வேண்டாம்! வேண்டாம்! எக்காரணம் கொண்டும் அப்படிச் செய்துவிடாதீர்கள்! அவருக்கு அத்தகைய விஷயங்களில் விருப்பமில்லை!" என்று ஒரே குரலில் கூறினார்கள். எங்களுக்கிடையே பிளவை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் இதைச் சொல்லவில்லை; மாறாக, அத்தகைய கவன ஈர்ப்புகளுக்குச் சற்றும் பணியாதவள்—உலகியல் பகட்டுகளால் தீண்டப்படாத ஒரு ஆன்மா—என்ற பிம்பத்தை உருவாக்குவதில் அவள் வெற்றி பெற்றிருந்தாள். பதவியேற்றதிலிருந்து மிகவும் பிடிவாதமான, சமரசமற்ற மற்றும் அணுக முடியாத நபராகக் கருதப்பட்ட ஒரு அரசியல்வாதி, தனது செல்வாக்கு சரிந்த நிலையில், ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளரின் ஆணவமான தலையசைப்பைப் பெறுவதற்காக, ஒரு காதலனைப் போலப் பிரகாசிக்கும் புன்னகையுடன் கூச்சத்தோடு கெஞ்சுவதைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்; புதிய நோயாளிகளால் 'இரும்பு மனிதர்' என்று கருதப்பட்ட கோட்டார்டின் (Cottard) மாற்றத்தைக் கண்டிருக்க வேண்டும்; இளவரசி ஷெர்படோவின் (Princess Sherbatoff) வெளிப்படையான ஆணவத்திற்கும், பகட்டுத்தன்மை மீதான அவரது பரவலாக அறியப்பட்ட வெறுப்பிற்கும் பின்னால் இருந்த காதல் தோல்விகளையும் சமூக அவமதிப்புகளையும் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்—அப்போதுதான் மனித இயல்பின் விதியை (நிச்சயமாக விதிவிலக்குகள் உண்டு) உணர முடியும்: அதாவது, "கடினமானவர்கள்" என்பவர்கள் உண்மையில் யாரும் விரும்பாத பலவீனமான மனிதர்களே; ஆனால் உண்மையான வலிமை கொண்டவர்களோ—தாங்கள் விரும்பப்படுகிறோமா இல்லையா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர்கள்—தாழ்ந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் பலவீனம் என்று தவறாகக் கருதும் அந்த மென்மையான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சொல்லப்போனால், இளவரசி ஷெர்படோவை நான் மிகக் கடுமையாக மதிப்பிடக்கூடாது. அவளது நிலைமை மிகவும் பொதுவான ஒன்று! ஒரு நாள், கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் இறுதிச் சடங்கின்போது, ​​எனக்கு அருகில் நின்றிருந்த ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மனிதர், உயரமான, அழகான ஒரு கனவானைச் சுட்டிக்காட்டினார். "கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்தினர் அனைவரிலும், அவர்தான் மிகவும் அசாதாரணமானவர், தனித்துவமானவர். அவர் டியூக்கின் (Duke) சகோதரர்," என்று என் அருகில் இருந்தவர் கூறினார். அவர் தவறு செய்கிறார் என்றும், கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத அந்தக் கனவானின் பெயர் ஃபோர்னியர்-சார்லோவெஸ் (Fournier-Sarlovèze) என்றும் நான் யோசிக்காமல் பதிலளித்தேன். அந்தப் பெருமைக்குரிய மனிதர் எனக்கு முதுகைக் காட்டிவிட்டு, அதன்பிறகு என்னைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

ஸ்கியை (Ski) அறிந்திருந்த ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞர்—அவர் 'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institut) அமைப்பின் உறுப்பினராகவும் உயர்மட்ட அதிகாரியாகவும் இருந்தவர்—ஹாரெம்போவில் (Harembouville) வழியாகச் சென்றபோது (அங்கு அவருக்கு ஒரு மருமகள் இருந்தார்), வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் புதன்கிழமை சந்திப்புகளில் ஒன்றில் கலந்துகொண்டார். எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவரிடம் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொண்டார்—அதற்குக் காரணம் மோரலின் (Morel) வேண்டுகோள் மட்டுமல்ல, பாரிஸுக்குத் திரும்பியதும், அந்த வயலின் கலைஞர் வாசிக்கும் பல்வேறு தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள், ஒத்திகைகள் போன்றவற்றில் கலந்துகொள்ள அந்த 'அகாடமிஷியன்' (Academician) அனுமதிப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பும் தான். அந்த 'அகாடமிஷியன்'—புகழ்ச்சியால் மகிழ்ந்தவர், அதே சமயம் மிகவும் கனிவான மனிதர்—அந்த வாக்குறுதியை அளித்து, அதைக் காப்பாற்றவும் செய்தார். தனிப்பட்ட முறையில் பெண்களை மட்டுமே - அதுவும் ஆழமாகவே - நேசித்த அந்தப் பிரபுவுக்கு, அந்தப் புகழ்பெற்ற கலைஞர் காட்டிய கனிவு மிகுந்த நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. சாதாரணமானவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வமான இடங்களுக்குள் அவரை அழைத்துச் சென்றது; சமமான திறமை கொண்ட மற்றவர்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வாய்ப்புகளுக்கான தேர்வுகளில் இவரை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து, மேடையேறித் தன் பெயரை நிலைநாட்டிக்கொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்கியது எனப் பல வகைகளிலும் அந்தக் கலைஞர் அவருக்கு உதவினார். ஆனால், அந்த மாபெரும் கலைஞருக்குத் தான் எவ்வளவு பெரிய நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறோம் என்பதை 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) முழுமையாக உணரவில்லை. ஏனெனில், அந்த வயலின் கலைஞருக்கும் அவரது உயர்குடிப் புரவலருக்கும் இடையிலான உறவின் தன்மையை அந்தக் கலைஞர் நன்கு அறிந்திருந்தார்; இது அவரை இருமடங்கு பாராட்டுக்குரியவராகவோ - அல்லது நீங்கள் விரும்பினால், இருமடங்கு குற்றவாளியாகவோ - மாற்றியது. அவர் அந்த உறவுக்கு வழிவகுத்தார்; நிச்சயமாக அனுதாபத்தின் காரணமாக அல்ல (ஏனெனில், தனது இசைக்கு ஊக்கமளித்த பெண்களுடனான காதலைத் தவிர வேறு எந்த வகையான காதலையும் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை), மாறாக தார்மீக ரீதியான அலட்சியம், தொழில்முறை சார்ந்த கடமை உணர்வு மற்றும் உதவும் மனப்பான்மை, சமூக நாகரிகம் மற்றும் ஒருவித உயர்குடி மனோபாவம் ஆகியவற்றின் காரணமாகவே அவர் அவ்வாறு செய்தார். அதைப் பற்றிய சந்தேகங்களைப் பொறுத்தவரை...இந்த உறவுகளின் தன்மையைப் பொறுத்தவரை, அவருக்கு அதுபற்றி மிகக் குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது; 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் நடந்த முதல் விருந்தின்போதே, திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மற்றும் மோரல் (Morel) ஆகியோரை ஒரு ஆணும் அவனது காதலியும் போலக் கருதி, அவர் 'ஸ்கி'யிடம் (Ski) இப்படிக் கேட்டிருந்தார்: "அவர்கள் நீண்ட காலமாக ஒன்றாக இருக்கிறார்களா?" ஆயினும், சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்குத் தன் எண்ணம் தெரிந்துவிடாதவாறு நடந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அவர் உலகியல் அனுபவம் மிக்கவராக இருந்தார்; மோரலின் நண்பர்களிடையே ஏதேனும் வதந்தி எழுந்தால் அதை அடக்கி, "இக்காலத்தில் எல்லாரைப் பற்றியும் மக்கள் அப்படித்தான் பேசுகிறார்கள்" என்று ஒரு தந்தையைப் போலக் கூறி மோரலுக்கு ஆறுதல் சொல்லவும் அவர் தயாராக இருந்தார். அந்தப் பிரபு (Baron) அவரிடமிருந்து கிடைத்த கனிவான செயல்களை ரசித்தார், ஆனால் அவை இயல்பானவை என்றே கருதினார்; ஏனெனில், அந்தப் புகழ்பெற்ற மேதையான அவரிடம் அத்தகைய இழிவான நடத்தையையோ அல்லது அத்தகைய உயர்ந்த பண்பையோ கற்பனை செய்து பார்க்கக்கூட அவரால் இயலவில்லை. ஏனெனில், அவர் இல்லாதபோது அவரைப் பற்றியும் மோரலைப் பற்றியும் பேசப்பட்ட அவதூறுகளையோ அல்லது மறைமுகக் குறிப்புகளையோ அவரிடம் எடுத்துச் சொல்லும் அளவுக்குத் தரங்கெட்டவர் யாரும் அங்கு இருக்கவில்லை. ஆயினும், பரவலாகக் கண்டிக்கப்படும் - எவராலும் ஆதரிக்கப்படாத - அந்த 'வதந்தி'க்குக் கூட உளவியல் ரீதியான மதிப்பு உண்டு என்பதை இந்த எளிய சூழல் காட்டுகிறது; அது நம்மைப் பற்றியதாக இருந்தாலும் (அப்போது அது மிகுந்த சங்கடத்தை அளிக்கிறது) அல்லது நமக்குத் தெரியாத ஒரு மூன்றாம் நபரைப் பற்றிய தகவலை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தாலும் சரி. அது, மனமானது 'எதார்த்தம்' என்று கருதி வைத்திருக்கும் ஒரு செயற்கையான கண்ணோட்டத்தில் (உண்மையில் அது வெறும் தோற்றமே) அப்படியே உறங்கிவிடாமல் தடுக்கிறது. ஒரு சிறந்த தத்துவஞானியின் மாயாஜாலத் திறமையுடன் அது அந்தத் தோற்றத்தைத் திருப்பிப் போட்டு, அதன் மறுபக்கத்திலுள்ள யாரும் எதிர்பாராத ஒரு பகுதியை விரைவாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. "மெமே (Mémé) எப்படி என் மீது காதல் கொள்ள முடியும்? நான் ஒரு பெண் என்பதை மறந்துவிட்டீர்களா?" என்று அன்பான பெண் உறவினர் ஒருவர் கூறிய வார்த்தைகளை திரு. டி சார்லஸ் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்க முடியுமா? ஆயினும், அவர் மீது அந்தப் பெண்ணுக்கு உண்மையான, ஆழ்ந்த பற்றுதல் இருந்தது. அப்படியிருக்க, வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரைப் பொறுத்தவரை - அவர்களின் அன்பையோ கனிவையோ எதிர்பார்ப்பதற்கு அவருக்கு எந்த உரிமையும் இருக்கவில்லை - அவர்கள் அவருக்குப் பின்னால் பேசிய விஷயங்கள் (மேலும், பின்னர் தெரியவருவது போல, அது வெறும் வார்த்தைகள் சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல) அவர் கற்பனை செய்தவற்றிலிருந்து - அதாவது, அவர் முன்னிலையில் கேட்டவற்றின் பிரதிபலிப்பு என்று அவர் நினைத்தவற்றிலிருந்து - எவ்வளவு மாறுபட்டிருந்தன என்பதைக் கண்டு ஒருவர் எப்படி ஆச்சரியப்பட முடியும்? வெர்டுரின் தம்பதியினர் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிச் சிறிது நேரம் சிந்திக்கும்போதெல்லாம், திரு. டி சார்லஸ் தனிமையில் வந்து கனவு காணும் அந்தச் சிறிய 'கனவு இல்லத்தில்' (ideal pavilion), அன்பான வாசகங்களை அலங்கரித்து வைத்திருந்தது அந்தப் பிந்தைய வகை (அதாவது அவர் முன்னிலையில் கேட்டவை) மட்டுமே. அங்கு நிலவிய சூழல் மிகவும் இதமாகவும் இணக்கமாகவும், அங்கிருந்த அமைதி மிகுந்த ஆறுதல் தருவதாகவும் இருந்தது; அதனால், உறங்குவதற்கு முன் தனது கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டுச் சற்று இளைப்பாற அங்கு வரும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), எப்போதும் ஒரு புன்னகையுடனேயே அங்கிருந்து திரும்புவார். ஆயினும், நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இத்தகையதொரு 'மண்டபம்' (pavilion) என்பது இரண்டு வகையாக அமைகிறது: நாம் ஒன்றே ஒன்றுதான் என்று நம்பும் அந்த இடத்திற்கு நேர் எதிரே மற்றொன்று உள்ளது—அது பெரும்பாலும் நமக்குத் தெரிவதில்லை, ஆனால் அதுவே உண்மையானது; நமக்குத் தெரிந்த இடத்திற்குச் சமச்சீரான அமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், அது முற்றிலும் மாறுபட்டது. அதன் அலங்காரங்கள் நாம் எதிர்பார்த்த எதையும் கொண்டிருக்காது; மாறாக, எதிர்பாராத விரோதப் போக்கின் வெறுக்கத்தக்க குறியீடுகளால் உருவாக்கப்பட்டதைப் போலத் தோன்றி நம்மை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தும். ஒருவேளை வதந்திகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, திரு. டி சார்லஸ் அத்தகைய விரோத மனப்பான்மை கொண்ட மண்டபங்களில் ஒன்றிற்குள் நுழைந்திருந்தால் அது எவ்வளவு பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கும்! அதிருப்தியடைந்த வியாபாரிகளோ அல்லது பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட வேலையாட்களோ வீட்டு வாசல்களுக்கு வெளியே கரியால் ஆபாசமான சித்திரங்களை வரைந்து வைத்திருக்கும் ஒரு சேவைப் படிக்கட்டு வழியாக நுழைவதைப் போன்றதொரு சூழல் அது. ஆயினும், சில பறவைகளுக்கு இயல்பாகவே அமைந்துள்ள திசையறியும் திறன் நமக்கு இல்லாதது போலவே, நமக்கும் ஒருவிதமான 'பார்வைத் திறன்' (visibility sense) குறைபாடு உள்ளது—தொலைவை உணரும் திறன் இல்லாததைப் போலவே இதுவும் ஒன்று. அதாவது, உண்மையில் நம்மைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காதவர்கள் நம் மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருப்பதாக நாம் கற்பனை செய்துகொள்கிறோம்; அதே வேளையில், மற்றவர்களின் முழு கவனமும் நம் மீதே குவிந்திருப்பதை நாம் உணர்வதே இல்லை. இவ்வாறாக, திரு. டி சார்லஸ் ஒரு மாயையில் வாழ்ந்து வந்தார்; அது, தான் நீந்தும் நீர் கண்ணாடித் தொட்டியின் சுவரைத் தாண்டி அப்பாலும் பரவியிருப்பதாக நம்பும் மீனின் நிலையைப் போன்றது (அந்தக் கண்ணாடி உண்மையில் அதன் பிம்பத்தையே பிரதிபலிக்கிறது). அதே சமயம், நிழலில் நின்று அதன் சேட்டைகளை வேடிக்கை பார்க்கும் வேடிக்கை பார்ப்பவரையோ அல்லது சர்வ வல்லமை படைத்த மீன் வளர்ப்பாளரையோ அது கவனிப்பதில்லை. அந்த மீன் வளர்ப்பாளர், எதிர்பாராத ஒரு தீர்க்கமான தருணத்தில்—பரோனைப் பொறுத்தவரை அந்த மீன் வளர்ப்பாளர் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஆக இருப்பார்—மீன் விரும்பி வாழும் அந்தச் சூழலிலிருந்து அதை இரக்கமின்றி வெளியே இழுத்து வேறொரு சூழலில் வீசிவிடுவார். மேலும், தனிமனிதர்களின் தொகுப்பாகவே விளங்கும் நாடுகளும் கூட, இத்தகைய ஆழமான, பிடிவாதமான மற்றும் திகைப்பூட்டும் குருட்டுத்தன்மைக்குச் சான்றாக அமைகின்றன; அவை அளவில் மிகப் பெரியதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு விவரத்திலும் ஒரே மாதிரியான தன்மையைக் கொண்டிருக்கின்றன. இதுவரை, இந்தத் தன்மையின் காரணமாக 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) தனது நெருங்கிய வட்டத்தினரிடையே சில சமயங்களில் பயனற்ற புத்திசாலித்தனத்துடனும், வேறு சில சமயங்களில் ரகசியப் புன்னகையை வரவழைக்கும் துணிச்சலுடனும் பேச நேர்ந்ததே தவிர, அது அவருக்கு—பால்பெக்கிலும் (Balbec)—எந்தவொரு தீவிரமான சிக்கலையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சிறுநீரில் காணப்படும் சிறிதளவு அல்புமின் அல்லது சர்க்கரை, அல்லது சீரற்ற இதயத் துடிப்பு போன்றவை, அவற்றைக் கவனிக்காத ஒருவரின் வாழ்க்கையைச் சாதாரணமாகத் தொடர்வதிலிருந்து தடுப்பதில்லை; ஆனால் மருத்துவர் மட்டுமே அவற்றில் ஒரு பேரழிவின் முன்னறிவிப்பைக் காண்கிறார். தற்போதைய நிலையில், 'மொரெல்' (Morel) மீதான 'எம். டி சார்லஸின்' ஈர்ப்பு—அது பிளாட்டோனிக் (உடல்சார்ந்த உறவற்ற) வகையைச் சார்ந்ததோ அல்லது வேறு வகையோ—அவரை ஒரு விஷயத்திற்கு மட்டுமே தூண்டியது: அதாவது, மொரெல் இல்லாத நேரத்தில் அந்த இளைஞன் மிகவும் அழகானவன் என்று வெளிப்படையாகக் கூறுவது. தனது வார்த்தைகள் மிகவும் அப்பாவித்தனமாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்று அவர் நம்பினார்; சாட்சியம் அளிக்க அழைக்கப்படும் ஒரு புத்திசாலி மனிதரைப் போல அவர் இதில் நடந்துகொண்டார்...நீதிமன்றம் ஒன்றின் முன், தனக்கு பாதகமாகத் தோன்றக்கூடிய விவரங்களைக்கூட அவர் தயங்காமல் விவரிப்பார்; ஆனால், அதே காரணத்தினால், நாடகங்களில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் முன்வைக்கும் வழக்கமான தற்காப்பு வாதங்களில் காணப்படும் செயற்கையான தன்மை அல்லது மலிவுத்தன்மை இல்லாமல், அவரது வார்த்தைகள் ஒரு இயல்பான தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. அதே சுதந்திரத்துடன்—எப்போதும் டோன்சியேர்ஸ்-வெஸ்ட் (Doncières-Ouest) மற்றும் செயின்ட்-மார்ட்டின்-டு-ஷேன் (Saint-Martin-du-Chêne) ஆகிய இடங்களுக்கு இடையிலான பயணத்தின்போதோ அல்லது திரும்பும் வழியிலோ—திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்ட மனிதர்களைப் பற்றித் தாராளமாகப் பேசுவார்; அதோடு, "நான் 'விசித்திரமான' என்று சொல்கிறேன்—ஏனென்று எனக்கே தெரியவில்லை, ஏனெனில் அதில் விசித்திரமாக எதுவும் இல்லை" என்றும் குறிப்பிடுவார். இதன் மூலம், தன் கேட்பவர்களுடன் தான் எவ்வளவு இயல்பாகவும் தளர்வாகவும் உணர்கிறார் என்பதை அவரே வெளிப்படுத்திக்கொள்வார். உண்மையில் அவர் அப்படித்தான் இருந்தார்; உரையாடலைத் தானே முன்னின்று நடத்துபவராகவும், கேட்பவர்கள் அமைதியாகவும் புன்னகைத்துக்கொண்டும், தங்கள் சொந்த எளிதில் நம்பும் குணம் அல்லது நற்பண்பு காரணமாகத் தற்காப்பு உணர்வை இழந்தவர்களாகவும் இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் அப்படி இருந்தார்.

திரு. டி சார்லஸ், மொரலின் (Morel) அழகின் மீதான தனது ஈர்ப்பைப் பற்றிப் பேசாத நேரங்களில்—அந்த ஈர்ப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட ரசனைக்கோ (அல்லது "தீய பழக்கத்திற்கோ") தொடர்பில்லாதது போல—அந்தத் தீய பழக்கத்தைப் பற்றியே பேசுவார்; ஆனால், அது தனக்குச் சிறிதும் தொடர்பில்லாத ஒன்று என்பது போலவே பேசுவார். சில சமயங்களில், அதை அதன் பெயரைக் கூறிக் குறிப்பிடக்கூட அவர் தயங்கமாட்டார். ஒருமுறை, அவரது பால்சாக் (Balzac) புத்தகத்தின் நேர்த்தியான பைண்டிங்கைப் (binding) பாராட்டி, *La Comédie humaine* (மனித நகைச்சுவை நாடகம்) தொகுப்பில் அவருக்கு எது மிகவும் பிடிக்கும் என்று நான் கேட்டபோது, ​​அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராகப் பதிலளித்தார்: "எல்லாம் அல்லது ஒன்றுமில்லை: *Le Curé de Tours* மற்றும் *La Femme abandonnée* போன்ற சிறிய அளவிலான சித்திரங்களோ அல்லது *Illusions perdues* (இழந்த மாயைகள்) போன்ற பிரம்மாண்டமான ஓவியத் தொகுப்புகளோ—இவைதான். என்ன! உங்களுக்கு *Illusions perdues* தெரியாதா? அது மிகவும் அழகானது—கார்லோஸ் ஹெர்ரெரா (Carlos Herrera) தனது வண்டி கடந்து செல்லும் அந்தச் சிறுகோட்டையின் (château) பெயரை விசாரிக்கும் தருணம் அது: அது ராஸ்டிக்னாக் (Rastignac) என்பவருடையது; அதாவது, அவர் ஒரு காலத்தில் காதலித்த அந்த இளைஞனின் இல்லம்." அப்போது அந்த அபே (Abbé) ஒருவித ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கிவிடுவார்; அந்த நிலையை ஸ்வான் (Swann) மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வுடன் 'ஓலிம்பியோவின் சோகம்' (*Tristesse d’Olympio*) என்று அழைப்பார்—ஆனால் அது ஓரினச்சேர்க்கை சார்ந்த சோகம் என்ற பொருளில். மேலும் லூசியனின் (Lucien) மரணம்! ரசனைமிக்க ஒருவரிடம், அவரது வாழ்க்கையில் எந்த நிகழ்வு அவருக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தது என்று கேட்டபோது, ​​அவர் அளித்த பதில் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது: "*Splendeurs et Misères* (புகழும் துயரமும்) நூலில் வரும் லூசியன் டி ருபெம்ப்ரேவின் (Lucien de Rubempré) மரணம்." "கடந்த ஆண்டு அவநம்பிக்கை (pessimism) எந்த அளவுக்குப் பிரபலமாக இருந்ததோ, அதேபோல இந்த ஆண்டு பால்சாக் (Balzac) மிகவும் பிரபலமாக இருக்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று பிரிஷோ (Brichot) குறுக்கிட்டார். "ஆனால்—பால்சாக் மீது மிகுந்த மரியாதையை எதிர்பார்ப்பவர்களின் மனதை புண்படுத்தும் அபாயம் இருந்தாலும், அதே சமயம் இலக்கணப் பிழைகளுக்கு அபராதம் விதிக்கும் இலக்கியக் காவலராகச் செயல்படும் எண்ணம் துளியும் இல்லையென்றாலும்—நான் ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்: மிக அதிக அளவில் படைப்புகளைத் தந்த அந்த எழுத்தாளர்—அவரது பிரமிக்கத்தக்க எழுத்து வெள்ளத்தை நீங்கள் மிகைப்படுத்திக் கூறுவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது—எப்போதும் எனக்கு ஒரு கவனக்குறைவான எழுத்தாளராகவே பட்டிருக்கிறார். பாரன் (Baron), நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த *Illusions Perdues* (சிதைந்த கனவுகள்) நாவலை, ஒரு தீவிர ரசிகனுக்குரிய ஆர்வத்தை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக என்னை நானே வருத்திக்கொண்டு படித்தேன்; ஆனாலும், முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் சொல்கிறேன், அந்தத் தொடர் நாவல்கள்—அதாவது மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட பாணியிலும், குழப்பமான உளறல்களின் கலவையாகவும் எழுதப்பட்ட *Esther heureuse*, *Où mènent les mauvais chemins*, *À combien l’amour revient aux vieillards* போன்றவை—எனக்கு வெறும் *Rocambole* (ரோகம்போல்) பாணி மர்மக் கதைகளாகவே தோன்றின; ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத அதிர்ஷ்டத்தால் அவை தலைசிறந்த படைப்புகள் என்ற நிலையற்ற அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன." "வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுக்கு எதுவும் தெரியாததால்தான் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்," என்று பாரன் கூறினார்; பிரிஷோவால் தனது கலைசார்ந்த காரணங்களையோ அல்லது மற்ற காரணங்களையோ புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை உணர்ந்ததால் அவர் இருமடங்கு எரிச்சலடைந்தார். "உங்கள் கருத்தைப் புரிந்துகொள்கிறேன்," என்று பிரிஷோ பதிலளித்தார்; "மாஸ்டர் ஃபிராங்கோயிஸ் ரபெலே (François Rabelais) பாணியில் சொல்வதானால், நான் ஒரு உண்மையான *sorbonagre*, *sorbonicole*, மற்றும் *sorboniforme* (அதாவது, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட, வீண் தர்க்கம் பேசும் கல்விமான்கள்) என்று நீங்கள் மறைமுகமாகக் கூறுகிறீர்கள்." "இருப்பினும், என் சக ஊழியர்களைப் போலவே, நேர்மையையும் உயிரோட்டத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு புத்தகத்தை நானும் விரும்புகிறேன்; நான் அந்த மாதிரியான பண்டிதர்களில் ஒருவன் அல்ல..." — "ரபெலேவின் கணக்குப்படி..." என்று டாக்டர் கோட்டார்ட் (Cottard) குறுக்கிட்டார்; இப்போது அவர் சந்தேகத்துடன் இல்லாமல், நகைச்சுவை உணர்வுடன் கூடிய தன்னம்பிக்கையுடன் காணப்பட்டார். — "...அதாவது, மனிதநேயவாதிகளின் கடுமையான விதிகளின்படி, 'அபே-ஓ-பாய்ஸ்' (Abbaye-aux-Bois) அமைப்பின் வழிமுறையைப் பின்பற்றி, 'விகோம்ட் டி ஷாட்டோப்ரியாண்ட்' (Vicomte de Chateaubriand)—அதாவது 'போலித்தனத்தின் மகா குரு' (Grand Master of Humbug)—என்பவரின் கட்டுப்பாட்டில் இலக்கியத்திற்காகவே தங்களை அர்ப்பணித்துக்கொண்டவர்கள்... அந்த விகோம்ட் டி ஷாட்டோப்ரியாண்ட்..." — "ஷாட்டோப்ரியாண்ட் *aux pommes* (ஆப்பிள் கலந்த ஷாட்டோப்ரியாண்ட் உணவு)?" என்று டாக்டர் கோட்டார்ட் குறுக்கிட்டார். — "அவர்தான் அந்தச் சகோதரத்துவ அமைப்பின் புரவலர்," என்று மருத்துவரின் நகைச்சுவையைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரிஷோ தொடர்ந்தார்; இதற்கிடையில், அந்தப் பேராசிரியரின் கருத்தால் பதற்றமடைந்த மருத்துவர், எம். டி சார்லஸை கவலையுடன் பார்த்தார். கோட்டார்டுக்கு பிரிஷோ சூட்சுமமற்றவராகத் தோன்றியபோதிலும், மருத்துவரின் சிலேடை இளவரசி ஷெர்படோஃபின் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்திருந்தது. — "பேராசிரியரிடம், ஒரு முழுமையான ஐயவாதியின் குத்தலான நையாண்டி எப்போதும் மேலோங்கி இருக்கும்," என்று அவள், மரியாதை நிமித்தமாகவும், மருத்துவரின் கேலியைத் தான் தவறவிடவில்லை என்பதைக் காட்டவும் கூறினாள். — "ஞானி தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு ஐயவாதியாகவே இருப்பார்," என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார். எனக்கு என்ன தெரியும்? சாக்ரடீஸ் சொன்னது போல, *க்னோதி சியாட்டன்*—உன்னை நீயே அறி. அது மிகவும் உண்மை; எதிலும் அளவு மீறுவது ஒரு குறையே. ஆனால், இது ஒன்று மட்டுமே சாக்ரடீஸின் பெயரை இன்றுவரை நிலைத்திருக்கச் செய்யப் போதுமானதாக இருந்தது என்று நினைக்கும்போது நான் திகைத்துப்போகிறேன். அந்தத் தத்துவத்தில் அப்படி என்ன இருக்கிறது? உண்மையில், பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஷார்கோவும் மற்றவர்களும் இதைவிட ஆயிரம் மடங்கு குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளைச் செய்தார்கள் என்பதை நீங்கள் கருத்தில் கொள்ளும்போது—குறைந்தபட்சம், பொதுவான பக்கவாதத்தின் அறிகுறியாக கண்மணி அனிச்சையின் இழப்பு போன்ற உறுதியான ஒன்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட படைப்புகள்—ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரும் ஏறக்குறைய மறக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்! மொத்தத்தில், சாக்ரடீஸ் ஒன்றும் அசாதாரணமானவர் அல்ல. இவர்கள் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லாத மனிதர்கள்.
...நாள் முழுவதும் உலாவிக்கொண்டும் அரட்டை அடித்துக்கொண்டும் கழித்தவர்கள். இயேசு கிறிஸ்து சொல்வது போல: "ஒருவரையொருவர் நேசியுங்கள்" — இதெல்லாம் கேட்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. — "அன்பே..." என்று திருமதி கோட்டார்ட் கெஞ்சும் குரலில் கூறினார். — "இயல்பாகவே என் மனைவி இதை எதிர்க்கிறார்; அவர்கள் எல்லோரும் நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்டவர்கள்." — "ஆனால், என் அன்பிற்குரிய மருத்துவரே, எனக்கு நரம்புத் தளர்ச்சி இல்லையே," என்று திருமதி கோட்டார்ட் மெல்லிய குரலில் கூறினார். — "அவளுக்கு நரம்புத் தளர்ச்சி இல்லை என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? அவளுடைய மகன் உடல்நலக்குறைவாக இருக்கும்போது, ​​அவளுக்குத் தூக்கமின்மை ஏற்படுகிறது. இருப்பினும், ஒரு உயர்ந்த கலாச்சாரத்திற்கும், கருத்துக்களைத் தெளிவாக விளக்கும் திறனை வளர்த்துக்கொள்வதற்கும் சாக்ரடீஸ் போன்றவர்கள் அவசியம் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். வகுப்பின் முதல் நாளிலேயே நான் எப்போதும் என் மாணவர்களிடம் *gnothi seauton* (உன்னை நீயே அறிந்துகொள்) என்ற பொன்மொழியை மேற்கோள் காட்டுவேன். இதைக் கேள்விப்பட்ட முதியவர் பூச்சார்ட் (Bouchard) என்னைப் பாராட்டினார்." — "வெறும் வடிவத்திற்காகவே வடிவத்தை ஆதரிப்பவர்களில் ஒருவன் நான் அல்ல," என்று பிரிஷோ (Brichot) தொடர்ந்தார், "கவிதைகளில் 'கோடீஸ்வரத்தனமான எதுகை-மோனைகளை' (millionaire rhymes) அள்ளிக்குவிப்பதை நான் எப்படி விரும்பமாட்டேனோ, அப்படித்தான் இதுவும். ஆனால் அதையெல்லாம் தாண்டி, *Comédie Humaine* (மனித நகைச்சுவை நாடகம்) — இது உண்மையில் மனிதத்தன்மை அற்றது — கலை என்பது உள்ளடக்கத்தை விஞ்சும் படைப்புகளுக்கு நேர் எதிரானதாக இருக்கிறது; அந்தப் பழைய குறும்புக்கார ஓவிட் (Ovid) சொன்னது போல. மலைப்பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் ஒருவருக்கு உரிமை உண்டு — அது மியூடான் (Meudon) பாதிரியார் இல்லத்திற்கோ அல்லது ஃபெர்னியில் (Ferney) உள்ள ஹெர்மிட்டேஜிற்கோ (Hermitage) செல்லலாம்; இவை இரண்டும் 'வாலே-ஆக்ஸ்-லூப்ஸ்' (Vallée-aux-Loups) பகுதியிலிருந்து சம தொலைவில் உள்ளன. அங்குதான் ரெனே (René) ஒரு இரக்கமற்ற மதத் தலைவரின் கடமைகளைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றினார்; அதே சமயம் 'லெஸ் ஜார்டிஸ்' (Les Jardies) பகுதியில், கடன் வசூலிப்பவர்களால் துரத்தப்பட்ட ஹானரே டி பால்சாக் (Honoré de Balzac), ஒரு போலந்துப் பெண்ணுக்காக, அர்த்தமற்றவற்றின் தீவிரத் தூதுவரைப் போலப் புரியாத உளறல்களை அள்ளி வீசினார்." — "நீங்கள் நினைப்பதை விட ஷாட்டோப்ரியாண்ட் (Chateaubriand) மிகவும் உயிரோட்டமானவர், பால்சாக் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர்," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளித்தார் — ஸ்வானின் (Swann) ரசனைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த அவருக்குப் பிரிஷோவின் பேச்சு எரிச்சலூட்டியது — "மற்றவர்கள் புறக்கணிக்கும் அல்லது கண்டனம் செய்வதற்காக மட்டுமே ஆராயும் உணர்ச்சிகளைக்கூட பால்சாக் புரிந்துகொண்டிருந்தார்." அழியாத படைப்புகளான *Lost Illusions*, *Sarrasine*, *The Girl with the Golden Eyes*, *A Passion in the Desert* மற்றும் சற்று மர்மமான *The False Mistress* ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடவே வேண்டாம் — இவை அனைத்தும் நான் சொன்னதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. பால்சாக்கின் இந்த "இயல்புக்கு மாறான" பக்கம் குறித்து நான் ஸ்வானிடம் பேசும்போது, ​​அவர் சொல்வார்: "நீங்கள் டெய்னின் (Taine) கருத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கிறீர்கள்." "திரு. டெய்னை (M. Taine) நேரில் அறியும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை," என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) கூறினார். உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கே உரிய அந்த எரிச்சலூட்டும் பழக்கத்துடன் அவர் 'மான்சியர்' (Monsieur) என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார்—ஒரு சிறந்த எழுத்தாளருக்கு அப்பெயரைச் சூட்டுவதன் மூலம் அவருக்கு ஒரு கௌரவத்தை அளிப்பதாகவோ, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளியைப் பேணுவதாகவோ, அல்லது அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறியவில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதாகவோ அது அமைந்தது. "திரு. டெய்னை எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவருடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதையே நான் ஒரு பெரும் கௌரவமாகக் கருதினேன்." மேலும், இத்தகைய அபத்தமான சமூகப் பாவனைகள் இருந்தபோதிலும், திரு. டி சார்லஸ் மிகுந்த புத்திசாலியாகவே இருந்தார்; ஒருவேளை பழைய திருமண உறவுமுறை ஏதேனும் ஒன்றின் மூலம் அவரது குடும்பம் பால்சாக்கின் (Balzac) குடும்பத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தால், அவரும்—சொல்லப்போனால் பால்சாக்கையே விட அதிகமாகவே—ஒருவித மனநிறைவை அடைந்திருப்பார்; ஆயினும், அந்த நிறைவை ஒரு போற்றத்தக்க பெருந்தன்மையின் அடையாளமாக வெளிக்காட்டிக்கொள்ளும் உந்துதலை அவரால் அடக்கியிருக்க முடியாது.

சில சமயங்களில், செயின்ட்-மார்ட்டின்-டு-ஷேன் (Saint-Martin-du-Chêne) நிலையத்திற்கு அடுத்ததாக வரும் நிலையத்தில், இளைஞர்கள் ரயிலில் ஏறுவார்கள். திரு. டி சார்லஸ் அவர்களைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை; ஆனால் அவர்கள் மீது செலுத்திய கவனத்தை அவர் பாதியிலேயே நிறுத்தி மறைத்துக்கொண்டதால், அது ஒரு ரகசியத்தை மறைப்பது போன்ற தோற்றத்தை அளித்தது—அந்த உண்மையான ரகசியத்தை விடவும் விசித்திரமான ஒரு ரகசியம் அது. அவர்களை அவருக்குத் தெரிந்திருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு—அவர்கள் காட்டிய அந்த 'தியாகத்தை' ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, அறியாமலேயே அந்த உண்மை வெளிப்படுவது போன்ற நிலை—அதன்பின் அவர் நம்மை நோக்கித் திரும்புவார். இது, பெற்றோர்களுக்கு இடையிலான சண்டைக்குப் பிறகு தங்கள் விளையாட்டுத் தோழர்களைப் பார்த்து வணக்கம் செலுத்தக் கூடாது என்று தடை செய்யப்பட்ட குழந்தைகள், தற்செயலாக அவர்களைச் சந்திக்கும்போது, ​​தங்கள் ஆசிரியரின் கண்டிப்பான பார்வைக்கு மீண்டும் ஆளாவதற்கு முன், அறியாமலேயே தலையை உயர்த்திப் பார்ப்பதைப் போன்ற ஒரு செயலாக இருந்தது.
199(200)