மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)சோடோம் மற்றும் கோமோரா,அத்தியாயம் மூன்று

 மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)அத்தியாயம் மூன்று
சோடோம் மற்றும் கோமோரா,
=================================
/திரு. டி சார்லஸின் துயரங்கள். அவரது போலி வாள்சண்டை. ‘டிரான்ஸ்அட்லாண்டிக்’ (Transatlantique) பயணத்தின் கட்டங்கள். ஆல்பர்ட்டின் மீது சலிப்பு; அவளுடனான உறவை முறித்துக்கொள்ளும் விருப்பம்./

தூக்கத்தால் கண்கள் சொருகின. வழக்கமான லிஃப்ட் இயக்குபவருக்குப் பதிலாக, சந்தேகத்திற்குரிய தோற்றமளிக்கும் ஒரு பெல்-பாய் (bellboy) என்னை என் தளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவன் என்னிடம் பேச்சு கொடுத்தான்; தன் சகோதரி இன்னும் அந்த மிகப் பெரிய செல்வந்தருடன் தான் இருக்கிறாள் என்று கூறினான். ஒருமுறை, அவள் ஒழுங்காக நடந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக வீட்டிற்குச் செல்ல விரும்பியபோது, ​​அந்தச் செல்வந்தர் பெல்-பாயின் தாயாரையும் அவளது மற்ற - அதிர்ஷ்டசாலிகளான - பிள்ளைகளையும் தேடிச் சென்றதையும், அந்தத் தாய் உடனே அந்த முட்டாள் பெண்ணை மீண்டும் அந்த நண்பரிடம் அழைத்து வந்ததையும் அவன் விவரித்தான். "தெரியுமா ஐயா, என் சகோதரி ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி போலத்தான். அவள் பியானோ வாசிப்பாள், ஸ்பானிஷ் பேசுவாள். நம்பமாட்டீர்கள்—ஒரு சாதாரண லிஃப்ட் பாயின் சகோதரியாக இருந்தும்—அவள் எதையும் மறுத்துக்கொள்வதில்லை; அவளுக்கெனத் தனிப் பணிப்பெண் இருக்கிறாள்; ஒரு நாள் அவளுக்கெனத் தனி குதிரை வண்டி கூட இருக்கலாம். அவள் மிகவும் அழகானவள்—அவளை நீங்கள் பார்த்தால் தெரியும்—கொஞ்சம் அதிக கர்வக்காரிதான், ஆனால் அது இயல்பானதுதானே. அவள் மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவள். ஒரு ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறும் முன், அதைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டிய பணிப்பெண்ணுக்கு ஒரு சிறிய 'நினைவுப் பரிசை' விட்டுச் செல்வதற்காக, அலமாரியிலோ அல்லது டிராயர் பெட்டியிலோ மலம் கழித்துவிட்டுத்தான் செல்வாள். சில சமயங்களில் குதிரை வண்டியில்கூட அப்படிச் செய்வாள்; வாடகையைக் கொடுத்த பிறகு, வேடிக்கைக்காக ஒரு மூலையில் ஒளிந்துகொண்டு, வண்டியை மீண்டும் கழுவ வேண்டிய கட்டாயத்தில் முணுமுணுக்கும் ஓட்டுநரைப் பார்ப்பாள். என் தந்தைக்கும் நல்ல அதிர்ஷ்டம் அடித்தது; என் தம்பிக்கு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவருக்குத் தெரிந்திருந்த ஒரு இந்திய இளவரசரை அவர் கண்டுபிடித்தார். இயல்பாகவே, அது வேறு வகையான விஷயம். ஆனால் அந்த அந்தஸ்து மிகச் சிறப்பானது. பயணம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்றால், அது ஒரு கனவு நனவானது போல இருந்திருக்கும். இதுவரை நான் மட்டும்தான் கைவிடப்பட்டு, ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் யாருக்குத் தெரியும்? என் குடும்பத்தில் அதிர்ஷ்டம் உண்டு; ஒரு நாள் நான் குடியரசுத் தலைவராகக்கூட ஆகலாம், இல்லையா?" ஆனால் நான் உங்களைச் பேச வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் (நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை, அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே தூங்கத் தொடங்கியிருந்தேன்). மாலை வணக்கம், ஐயா. ஓ! நன்றி, ஐயா. "எல்லோரிடமும் உங்களைப் போன்ற கனிவான இதயம் இருந்திருந்தால், உலகில் துயரப்படுபவர்களே இருந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், என் சகோதரி சொல்வது போல, அப்படிப்பட்டவர்கள் சிலர் இருக்கத்தான் வேண்டும்; அப்போதுதான்—இப்போது நான் செல்வந்தராகிவிட்ட நிலையில்—அவர்களைச் சற்று சிரமப்படுத்த எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும். இந்த வார்த்தைப் பிரயோகத்திற்கு மன்னிக்கவும். இனிய இரவு வணக்கம், ஐயா." ஒருவேளை, உணர்வுநிலை அற்றது என்று நாம் கருதும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின்போது ஏற்படும் துன்பங்களை அனுபவிக்கும் அபாயத்தை நாம் ஒவ்வொரு மாலையும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; விழித்திருக்கும்போது அந்தத் துன்பங்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று நாம் அவற்றை அற்பமாகக் கருதுகிறோம்.

உண்மையில், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இடத்திலிருந்து நான் தாமதமாகத் திரும்பும் மாலை வேளைகளில், எனக்கு மிகுந்த தூக்க உணர்வு இருக்கும். ஆனால் குளிர்காலம் தொடங்கியதும், என்னால் உடனடியாகத் தூங்க முடிவதில்லை; ஏனெனில், அங்கிருந்த நெருப்பு ஒரு விளக்கைப்போல பிரகாசமான ஒளியை வீசியது. ஆயினும், அது ஒரு தற்காலிகத் தீப்பிழம்பு மட்டுமே; விளக்கு அல்லது அந்திப்பொழுதின் பகல் வெளிச்சத்தைப் போலவே, அதன் தீவிரமான ஒளி விரைவில் மங்கிவிடும். அப்போது நான் உறக்கத்தில் ஆழ்வேன்—அந்த நிலை, நமக்குச் சொந்தமான மற்றொரு வீட்டைப் போன்றது; அங்கு நாம் நம்முடைய முதல் வீட்டை விட்டுவிட்டு ஓய்வெடுக்கச் சென்றிருப்போம். அந்த இடத்திற்குத் தனியான அழைப்பு மணிகள் உண்டு; சில சமயங்களில், யாரும் மணியடிக்காதபோதிலும், காதுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கும் மணியோசையால் நாம் வன்முறையாக விழித்தெழ நேரிடும். அங்குப் பணியாளர்களும், நம்மை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வரும் குறிப்பிட்ட விருந்தினர்களும் உண்டு; நாம் எழுவதற்குத் தயாராகும் வேளையில், விழித்திருக்கும் நிலைக்கு—அதாவது முதல் வீட்டிற்கு—உடனடியாகத் திரும்பும்போது, ​​அந்த அறை காலியாக இருப்பதையும், யாரும் வரவில்லை என்பதையும் உணரும் கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அங்கு வசிக்கும் இனம், ஆதி மனிதர்களைப் போலவே, ஆண்-பெண் இருபாலினப் பண்புகளையும் கொண்டதாக (androgynous) இருக்கிறது. ஒரு கணத்தில் ஒரு ஆண் அங்குப் பெண்ணின் தோற்றத்தில் தோன்றலாம். அங்குள்ள பொருட்கள் மனிதர்களாக மாறும் ஆற்றல் கொண்டவை; மனிதர்கள் நண்பர்களாகவோ அல்லது எதிரிகளாகவோ மாறக்கூடும். அத்தகைய உறக்கத்தின்போது தூங்குபவருக்குக் கடந்து செல்லும் காலம், விழித்திருக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கை நகரும் காலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. சில சமயங்களில் அதன் வேகம் மிக அதிகமாக இருக்கும்—கால் மணி நேரம் ஒரு நாள் போலத் தோன்றும்; வேறு சில சமயங்களில் மிக மெதுவாக இருக்கும்—சற்று கண்ணயர்ந்ததாக நினைப்போம், ஆனால் உண்மையில் நாள் முழுவதும் தூங்கியிருப்போம். பின்னர், உறக்கம் என்னும் தேரில் ஏறி, நினைவாற்றல் பின்தொடர முடியாத ஆழங்களுக்கு நாம் இறங்கிச் செல்கிறோம்; அந்த எல்லைக்கு அப்பால் மனம் திரும்பி வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

சூரியனின் தேரைப் போலவே, உறக்கம் என்னும் தேரை இழுத்துச் செல்லும் குதிரைகள், எந்தத் தடையும் இல்லாத சூழலில் சீரான தாளகதியில் நகர்கின்றன. அந்தச் சீரான உறக்கத்தை (இல்லையெனில் அது ஒருபோதும் நிற்காமல் என்றென்றும் ஒரே சீராக நகர்ந்துகொண்டே இருந்திருக்கும்) கலைப்பதற்கு, நீல வானத்திலிருந்து ஏதோ ஒரு அறியப்படாத சக்தியால் வீசப்பட்ட சிறிய, அந்நிய விண்கல் ஒன்று தேவைப்படுகிறது; அது... ஒரு திடீர்... திசை திருப்பு—அதை மீண்டும் யதார்த்தத்தை நோக்கித் தள்ளு, இடைப்பட்ட நிலைகளைக் கடந்து, விழிப்பு வாழ்வின் எல்லைப் பகுதிகளைத் தாண்டிச் செல்லச் செய்—அங்கே உறங்குபவன் விரைவில் அந்த வாழ்வின் ஒலிகளைக் கேட்பான், அவை இன்னும் தெளிவற்றவையாக இருந்தாலும், எவ்வளவு சிதைந்திருந்தாலும், ஏற்கெனவே உணரக்கூடியவையாக இருக்கும்—பின்னர் திடீரென விழிப்பின் மீது வந்து விழும். பிறகு, அத்தகைய ஆழ்ந்த உறக்கங்களிலிருந்து ஒரு புதிய விடியலுக்குள் ஒருவன் வெளிப்படுகிறான்; தான் யார் என்று அறியாமல்—யாருமாக இல்லாமல்—புத்துணர்ச்சியுடனும் எதற்கும் தயாராகவும், அந்தத் தருணம் வரை ஒருவனின் வாழ்க்கையாக இருந்த கடந்த காலத்திலிருந்து மூளை காலியாகி இருக்கும். மேலும் ஒருவேளை அல்லது, தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் அந்தத் தருணம் திடீரென நிகழும்போது அது இன்னும் அழகாக இருக்கிறதா? அப்போது, ​​நம் உறக்கத்தின் சிந்தனைகள்—மறதி எனும் போர்வையால் பறிக்கப்பட்டு—தூக்கம் கலைவதற்கு முன் மெல்ல மெல்லத் திரும்பி வரக்கூட அவகாசம் இல்லாமல் போகின்றன. பின்னர், நாம் கடந்து வந்ததாகத் தோன்றும் (அங்கே 'நாம்' என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூட ஆளில்லை என்றாலும்) அந்தப் புயல் போன்ற இருளிலிருந்து, நாம் எந்தச் சிந்தனையும் இன்றி, வெறும் சடலத்தைப் போல—உள்ளடக்கம் ஏதுமற்ற ஒரு 'நாமாய்'—வெளியே வருகிறோம். நினைவுகள் பாய்ந்து வந்து உணர்வையோ ஆளுமையையோ மீட்டெடுக்கும் அந்தத் தருணம் வரை, எதுவும் அறியாமல், திகைத்துப்போய் அங்கே கிடக்கும் அந்த உயிருக்கு—அல்லது அந்தப் பொருளுக்கு—எந்தக் கொடுமையான சுத்தியல் அடி விழுந்தது? மேலும், இவ்விரு வகையான விழிப்பு நிலைகளுக்கும், பழக்கத்தின் பிடியில் சிக்கி—அதுவும் ஆழ்ந்த—தூக்கத்தில் நாம் மூழ்கிவிடக் கூடாது. ஏனெனில், பழக்கம் தான் தன் வலையில் சிக்கவைக்கும் அனைத்தின் மீதும் ஒரு கண்காணிப்பை வைத்திருக்கிறது; அதிலிருந்து நாம் தப்பிக்க வேண்டும்; அதாவது, தூங்குவதைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒன்றைச் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தூக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், முன்யோசனையின் பாதுகாப்பிலோ அல்லது (எவ்வளவு மறைமுகமாக இருந்தாலும்) சிந்தனையின் துணையுடனோ இருக்காத ஒரு தூக்கத்தைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

குறைந்தபட்சம் நான் விவரித்த அந்த விழிப்பு நிலைகளிலாவது—அதாவது 'லா ராஸ்பெலியரில்' (La Raspelière) இரவு உணவு உண்ட பிறகு எனக்கு வழக்கமாக ஏற்படும் அந்த நிலைகளில்—எல்லாம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன; அதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்—மரணத்தின் விடுதலையை எதிர்பார்த்து, ஜன்னல் கதவுகளை மூடிக்கொண்டு, உலகத்தைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல், ஆந்தையைப் போல அசையாமல் அமர்ந்து, அந்த ஆந்தையைப் போலவே இருளில் மட்டுமே தெளிவாகப் பார்க்கும் அந்த விசித்திரமான மனிதனாகிய என்னால் இதைச் சொல்ல முடியும். எல்லாம் அப்படித்தான் நிகழ்ந்தன; ஆயினும், நினைவுகளின் அக உரையாடலையும் தூக்கத்தின் இடைவிடாத அரட்டையையும் தூங்குபவர் உணர்வதைத் தடுத்தது ஒருவேளை வெறும் சணல் நார் போன்ற ஒரு தடையாகத்தான் இருந்திருக்கக்கூடும். ஏனெனில்—பரந்ததும், மர்மமானதும், விண்மீன் மண்டலத் தன்மை கொண்டதுமான முதல் அமைப்பிலேயே விளக்கக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு இது—விழித்தெழும் தருணத்தில், தூங்குபவர் ஒரு அகக் குரலைக் கேட்கிறார்: "என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, இன்றிரவு இந்த விருந்துக்கு வருவீர்களா? அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" என்று அந்தக் குரல் கேட்கிறது; அவரும், "ஆம், அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்; நான் செல்கிறேன்" என்று நினைக்கிறார். பின்னர், விழிப்பு நிலை ஆழமாகும்போது, ​​அவர் திடீரென நினைவுகூர்கிறார்: "என் பாட்டி இன்னும் சில வாரங்கள் மட்டுமே உயிர்வாழ்வார் என்று மருத்துவர் சொல்லியிருக்கிறாரே." அவர் மணியை அடிக்கிறார்; ஆனால் கடந்த காலத்தைப் போல தனக்கு பதிலளிக்க வருவது தன் பாட்டி—அந்த மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் பாட்டி—அல்ல, மாறாக உணர்ச்சியற்ற ஒரு வேலையாள் மட்டுமே என்பதை நினைத்து அவர் கண்ணீர் வடிக்கிறார். உண்மையில், நினைவுகளும் சிந்தனைகளும் நிறைந்த உலகிலிருந்து தூக்கம் அவனை வெகுதூரம் அழைத்துச் செல்லும்போது—அதாவது, தன்னைத்தானே உணர்ந்துகொள்ள உதவும் அந்தத் துணைகூட இல்லாத, தனிமையை விடவும் ஆழமான ஒரு தனிமை நிலவும் வெளியில் அவன் சஞ்சரிக்கும்போது—அவன் காலத்திற்கும் அதன் அளவீடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு நிலையில் இருந்தான். பணிவிடை செய்பவன் உள்ளே நுழைகிறான்; ஆனாலும் அவனிடம் நேரத்தைக் கேட்க அவன் துணியவில்லை. ஏனெனில், தான் தூங்கினோமா அல்லது எத்தனை மணிநேரம் தூங்கினோம் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது (நீண்ட காலம் நீடித்திருக்க வேண்டிய மிக நீண்ட பயணத்திற்குப் பிந்தைய ஏக்கம் போன்ற உணர்வு அவன் இதயத்தை நிரப்பியிருக்க, உடல் மிகவும் தளர்ந்துபோயும் மனம் மிகுந்த புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்ததால், அது பல நாட்களாகக்கூட இருந்திருக்கலாமோ என்று அவன் யோசிக்கிறான்).

காலம் என்பது ஒன்றுதான் என்று ஒருவர் வாதிடலாம்; கடிகாரத்தைப் பார்க்கும்போதுதான், ஒரு முழு நாள் என்று நாம் நினைத்தது உண்மையில் கால் மணிநேரம் மட்டுமே என்பதை உணர்கிறோம் என்ற சாதாரணமான காரணத்தை முன்வைத்து அவர்கள் அப்படிச் சொல்லலாம். ஆனால், அதை உணரும் அந்தத் தருணத்தில், ஒருவன் விழித்திருக்கும் மனிதனாக மாறி, விழித்திருக்கும் மனிதர்களின் கால ஓட்டத்தில் மூழ்கியிருக்கிறான்; அவன் அந்த மற்றொரு காலத்தை விட்டுவிட்டான். ஒருவேளை அது மற்றொரு காலத்தை விடவும் மேலானது: அது மற்றொரு வாழ்க்கை. நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் அனுபவிக்கும் இன்பங்களின் பட்டியலில், தூக்கத்தில் அனுபவிக்கும் இன்பங்களை நாம் சேர்ப்பதில்லை. எல்லாவற்றிலும் மிகவும் புலன் சார்ந்த இன்பத்தை மட்டும் குறிப்பிடவேண்டுமென்றால்: விழித்த பிறகு, தேவையற்ற சிரமத்தை மேற்கொள்ளாமல் மீண்டும் திரும்பப் பெற முடியாத ஒரு இன்பத்தை—தூக்கத்தில் அனுபவித்ததற்காக—எரிச்சலடையாதவர் நம்மிடையே யார் இருக்கிறார்கள்? அது ஒரு தொலைந்துபோன சொத்து போன்றது. நம்முடையதல்லாத வேறொரு வாழ்க்கையில் நாம் இன்பத்தை அனுபவித்திருக்கிறோம். கனவுகளின் துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் (அவை பொதுவாக விழித்தவுடன் மிக விரைவாக மறைந்துவிடும்) நாம் ஒரு கணக்குப் புத்தகத்தில் பதிவு செய்வதாக இருந்தால், அது நம் விழித்திருக்கும் வாழ்க்கையின் கணக்குப் புத்தகமாக இருக்காது.

நான் இரண்டு காலங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டேன்; ஆனால் ஒருவேளை காலம் என்பது ஒன்றுதான்—விழித்திருக்கும் மனிதனின் காலம் தூங்குபவனுக்கும் பொருந்தும் என்பதாலல்ல; மாறாக, அந்த மற்றொரு வாழ்க்கை—அதாவது தூக்கத்தின் வாழ்க்கை—அதன் ஆழமான தளங்களில் காலத்தின் வரையறைக்கு உட்பட்டதல்ல என்பதாலிருக்கலாம். 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் நடந்த இரவு விருந்துகளுக்குப் பிறகு, மறுநாள் காலையில் நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கும்போது இதை நான் கற்பனை செய்து பார்ப்பதுண்டு. அதற்கான காரணம் இதுதான்: விழித்தெழுந்ததும், பத்து முறை மணியை அடித்த பிறகும் பணிவிடை செய்பவன் வராததைக் கண்டு நான் விரக்தியடையத் தொடங்குவேன். பதினோராவது முறை மணி அடித்தபோதுதான் அவன் உள்ளே வருவான். அதுதான் உண்மையான மணி ஒலி; மற்ற பத்து முயற்சிகளும்—நான் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த உறக்கத்தின்போது—மணி கயிற்றை இழுக்க நான் கொண்ட எண்ணத்தின் வெறும் தற்காலிக வரைவுகளாகவே இருந்தன; உண்மையில் என் உணர்வற்ற கைகள் அசைவே இல்லை. ஆயினும் அந்தாலைக் காலைப் பொழுதுகளில் (காலத்தின் விதிக்கு உறக்கம் கட்டுப்படாதது என்ற முடிவுக்கு என்னை இட்டுச் செல்வது இதுவே), விழித்தெழுவதற்கான என் முயற்சியானது, நான் சற்றுமுன் அனுபவித்த அந்த இருண்ட, வரையறுக்கப்படாத உறக்க நிலையை காலத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் பொருத்திப் பார்ப்பதாகவே அமைந்திருந்தது. இது எளிதான காரியமல்ல; நாம் இரண்டு மணிநேரம் உறங்கினோமா அல்லது இரண்டு நாட்களா என்பதை அறியாத உறக்கத்தால், நமக்கு எந்தவொரு காலக் குறிப்பையும் வழங்க இயலாது. மேலும், வெளி உலகில் அத்தகைய குறிப்பு ஏதும் நமக்குக் கிடைக்காத பட்சத்தில்......காலத்தில் பின்னோக்கிச் சென்று, மூன்று மணிநேரம் போல் தோன்றும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு நாம் மீண்டும் ஆழ்ந்துவிடுகிறோம்.

மிகவும் சக்திவாய்ந்த வசிய மருந்து உறக்கமே என்று நான் எப்போதும் கூறிவருவதுண்டு—அனுபவத்திலிருந்தும் கண்டுகொண்டேன். பல மாபெரும் சக்திகளுடன் போராடி, பல நீடித்த நட்புகளை உருவாக்கிய ஆழ்ந்த இரண்டு மணிநேர உறக்கத்திற்குப் பிறகு, பல கிராம் வெரோனல் மருந்தை உட்கொண்ட பிறகு எழுவதை விட, எழுவது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. எனவே, ஒப்புமையின் அடிப்படையில் சிந்தித்துப் பார்க்கையில், வசிய மருந்துகளால் ஏற்படும் குறிப்பிட்ட நினைவாற்றல் குறைபாடுகள் குறித்து எம். பெர்க்சன் என்ன நினைத்தார் என்பதை அந்த நார்வே தத்துவஞானியிடமிருந்து அறிந்துகொண்டபோது நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்—அவர் அதை எம். பௌட்ரோக்ஸிடமிருந்து பெற்றிருந்தார், அவர் "அவரது புகழ்பெற்ற சக ஊழியர்—மன்னிக்கவும், அவரது சக கல்வியாளர்" ஆவார். "இயற்கையாகவே," (அந்த நார்வே தத்துவஞானியின் கூற்றுப்படி) எம். பெர்க்சன், எம். பௌட்ரோக்ஸிடம் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது, "அவ்வப்போது மிதமான அளவுகளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் தூக்க மாத்திரைகள், நம் அன்றாட வாழ்வின் திடமான நினைவாற்றலில்—நமக்குள் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் அந்த நினைவாற்றலில்—எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால் வேறு நினைவுகளும் உள்ளன—உயர்ந்தவை, ஆனாலும் மிகவும் நிலையற்றவை. என் சக ஊழியர் ஒருவர் பண்டைய வரலாறு குறித்த ஒரு பாடத்தை நடத்துகிறார். அவர் முந்தைய நாள் இரவு தூக்க மாத்திரை உட்கொண்டிருந்தால், தனது விரிவுரையின் போது தனக்குத் தேவையான கிரேக்க மேற்கோள்களை நினைவுகூர மிகவும் சிரமப்பட்டதாக என்னிடம் கூறினார். அந்த மாத்திரைகளைப் பரிந்துரைத்த மருத்துவர், அவை நினைவாற்றலில் எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தாது என்று அவருக்கு உறுதியளித்திருந்தார். 'நீங்கள் கிரேக்க மேற்கோள்களைக் காட்டத் தேவையில்லை என்பதால் அப்படி இருக்கலாம்,' என்று அந்த வரலாற்றாசிரியர், ஒருவித ஏளனப் பெருமையுடன் பதிலளித்திருந்தார்."

எம். பெர்க்சனுக்கும் எம். பௌட்ரோக்ஸுக்கும் இடையே இந்த உரையாடல் உண்மையில் நடந்ததா என்று எனக்குத் தெரியாது. அந்த நார்வே தத்துவஞானி—அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையாளராகவும், தெளிவானவராகவும், மிகுந்த கவனமுள்ளவராகவும் இருந்தாலும்—தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். தனிப்பட்ட முறையில், எனது சொந்த அனுபவம் இதற்கு நேர்மாறான முடிவையே தந்துள்ளது. சில போதைப்பொருட்களை உட்கொண்ட பிறகு ஏற்படும் நினைவுக் குறைபாடுகள், ஆழ்ந்த, இயற்கையான உறக்கத்தின் போது ஏற்படும் மறதிக்கு ஓரளவு—ஆனாலும் கலக்கமூட்டும்—ஒத்திருக்கின்றன. ஆயினும், இவ்விரு சந்தர்ப்பங்களிலும் நான் மறப்பது, என்னைச் சோர்வடையச் செய்யும் போதலேரின் "ஒரு டல்சிமரைப் போல" என்ற வரியோ, அல்லது நான் மேற்கோள் காட்டிய தத்துவஞானிகளில் ஒருவரின் கருத்தோ அல்ல; மாறாக, நான் உறங்கும்போது என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகியல் விஷயங்களின் யதார்த்தமே என்னை பைத்தியமாக்குகிறது. அல்லது, நான் விழித்துக்கொண்டு ஒரு செயற்கை உறக்கத்திலிருந்து மீண்டு வருகிறேன் என்றால், என் நினைவில் இருப்பது போர்பிரி (Porphyry) அல்லது ப்ளோட்டினஸின் (Plotinus) தத்துவ அமைப்புகள் அல்ல—அவற்றைப் பற்றி எந்த நாளையும் போலவே இப்போதும் என்னால் விவாதிக்க முடியும்—மாறாக, ஒரு அழைப்பிற்கு நான் அனுப்ப வாக்களித்திருந்த பதில்தான் அது; ஆனால் அந்த அழைப்பு குறித்த நினைவே இப்போது முழுமையாக அழிந்துபோய்விட்டது. அந்த உயர்ந்த சிந்தனை அப்படியே இருக்கிறது; ஆனால் அந்த மயக்க மருந்தினால் முடக்கப்பட்டிருப்பது சிறிய விஷயங்களில் செயல்படும் திறன் மட்டுமே—அதாவது, அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவைச் சரியான நேரத்தில் பிடித்துக்கொள்ளத் தேவைப்படும் அந்தச் செயல்முனைப்புத் திறன். மூளை அழிந்த பிறகும் உயிர் நீடித்திருக்கும் என்பது பற்றி என்னதான் பேசப்பட்டாலும், மூளையில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு மாற்றமும் மரணத்தின் ஒரு சிறு பகுதியையே குறிக்கிறது என்பதை நான் காண்கிறேன். நம் நினைவுகளை மீட்டுணரும் திறன் இல்லாவிட்டாலும் கூட, அவை அனைத்தும் நம்மிடமே இருக்கின்றன—இப்படிச் சொல்பவர் அந்தச் சிறந்த நார்வேஜியத் தத்துவஞானி (எம். பெர்க்ஸனின் கருத்தை எதிரொலிப்பவர்); அவரது நடையை நான் பின்பற்ற முயற்சிக்கவில்லை, ஏனெனில் அது என் சிந்தனை ஓட்டத்தின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடும். நினைவுகளை மீட்டுணரும் திறன் இல்லாவிட்டாலும் கூடவா? ஆனால், ஒருவரால் மீட்டுணரப்படாத நினைவு என்பது என்ன? அல்லது இன்னும் சற்று ஆழமாகச் சிந்திப்போம். கடந்த முப்பது ஆண்டுகளின் நினைவுகள் நமக்கு நினைவில் இருப்பதில்லை, ஆனாலும் அவை நம்மை முழுமையாகச் சூழ்ந்துள்ளன; அப்படியிருக்க, ஏன் முப்பது ஆண்டுகளுடன் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்? ஏன் இந்த முந்தைய வாழ்க்கையை, பிறப்புக்கு முந்தைய காலத்திற்கும் நீட்டிக்கக்கூடாது? எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் நினைவுகளின் ஒரு பெரும் பகுதி பற்றி எனக்குத் தெரியாததாலும்—அவை என் கண்ணுக்குத் தெரியாததாலும், அவற்றை வரவழைக்கும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லாததாலும்—எனக்குத் தெரியாத அந்த நினைவுக் குவியலுக்குள், என் மனித வாழ்க்கைக்கு வெகு காலத்திற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த நினைவுகள் ஏதும் இல்லை என்று யார் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? உணர்வுபூர்வமாக நான் நினைவுகூராத பல நினைவுகளை என்னுள்ளும் என்னைச் சுற்றியும் நான் கொண்டிருக்க முடியுமென்றால், இந்த மறதி—அல்லது குறைந்தது, எதையும் காண முடியாத என் இயலாமையால் ஏற்படும் 'நடைமுறை' மறதி—மற்றொரு மனிதனின் உடலில் அல்லது வேறொரு கிரகத்தில் நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும்கூட நீட்டிக்கப்படலாம். அதே மறதிதான் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடுகிறது. ஆனால் அப்படியென்றால், அந்த நார்வேஜியத் தத்துவஞானி வலியுறுத்திய ஆன்மாவின் அழியாமைக்கு என்ன கதி? மரணத்திற்குப் பிறகு நான் ஆகப்போகும் அந்த உயிர், பிறப்பிலிருந்து நான் இருந்த மனிதனை நினைவுகூர எந்தக் காரணமும் கொண்டிருக்காது; அதேபோல, பிறப்பிற்கு முன்பு நான் யார் என்பதை அந்த மனிதன் நினைவுகூர எந்தக் காரணமும் இல்லாதது போலவே இதுவும் அமையும்.

பணியாள் உள்ளே நுழைந்தான். நான் பலமுறை மணியை அடித்திருந்தேன் என்று அவனிடம் நான் சொல்லவில்லை; ஏனெனில், அதுவரை மணியை அடித்தது ஒரு கனவு மட்டுமே என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். இருப்பினும், அந்த கனவு ஒரு உண்மையான அறிவைப் போலவே மிகத் தெளிவானதாகவும் உறுதியானதாகவும் இருந்ததே என்ற எண்ணம் என்னைப் பயமுறுத்தியது. மாறாக, உண்மையான அறிவும் கூட ஒரு கனவைப் போலவே நிஜமற்ற தன்மையைக் கொண்டிருக்கக்கூடுமோ?

அதற்குப் பதிலாக, இரவில் யார் அவ்வளவு விடாப்பிடியாக மணி அடித்தது என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர் யாரும் இல்லை என்று கூறினார்—அதை அவரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்தது, ஏனெனில் மணி அடித்ததைக் காட்டும் பலகையில் (indicator board) அது பதிவாகியிருக்க வேண்டும். ஆனாலும், அந்தத் தொடர்ச்சியான, கிட்டத்தட்ட ஆவேசமான மணி ஓசைகள் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அந்த ஓசையின் தாக்கம் பல நாட்களுக்கு என் நினைவில் நீடித்திருந்தது. இருப்பினும், உறக்கம் இத்தகைய......விழித்திருக்கும் வாழ்க்கையிலும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும் நினைவுகள் ஏதேனும் இருந்தால், அந்த 'விண்கற்களை' ஒருவரால் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். அதுவே உறக்கத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சிந்தனையாக இருந்தால், அது மிக விரைவிலேயே மெல்லிய, மீண்டும் மீட்டெடுக்க முடியாத சிதறல்களாக உடைந்துபோய்விடும். ஆனால் இங்கே, உறக்கம் சில ஒலிகளை உருவாக்கியிருந்தது. அவை அதிகத் தன்மையுடனும் எளிமையாகவும் இருந்ததால், நீண்ட நேரம் நிலைத்திருந்தன.Plus matériels et plus simples, ils duraient davantage.

வேலைக்காரர் என்னிடம் குறிப்பிட்ட அந்த அதிகாலை நேரம் எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. ஆயினும், நான் நன்கு ஓய்வெடுத்ததாகவே உணர்ந்தேன். நீண்ட நேரம் நீடிக்கும் அந்த வகை உறக்கம் ஒருவித 'லேசான' உறக்கமாகும்; விழிப்பு நிலைக்கும் ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் அது அமைந்திருப்பதாலும், விழிப்பு நிலையின் மெல்லிய உணர்வை அது தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்வதாலும், குறுகிய நேரமே தேவைப்படும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தை விட, உடலையும் மனதையும் புதுப்பிக்க இதற்கு அதிக நேரம் தேவைப்படுகிறது. மற்றொரு காரணத்தாலும் நான் நிம்மதியாக உணர்ந்தேன். கடினமாக உழைத்ததை நினைவுகூர்ந்தாலே சோர்வு பற்றிய உணர்வு மேலோங்கி வருவது போல, "நான் ஓய்வெடுத்துவிட்டேன்" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதே ஒருவித ஓய்வு உணர்வை உருவாக்கப் போதுமானதாக இருக்கிறது. அப்போது நான் கண்ட கனவில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நூற்றுப் பத்து வயது முதியவராகவும், தனது சொந்தத் தாயாரையே அறைந்தவராகவும் இருந்தார்; அதே சமயம் திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஒரு கொத்து வயலட் மலர்களை ஐந்து பில்லியன் கொடுத்து வாங்கியிருந்தார். எனவே, விழிப்பு நிலைச் சிந்தனைகளுக்கும் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான சாத்தியக்கூறுகளுக்கும் முற்றிலும் முரணான வகையில் நான் கனவு கண்டிருக்கிறேன் என்றால், நான் நிச்சயமாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது உறுதியானது—அந்த உணர்வே நான் முழுமையான ஓய்வு பெற்றதாக உணரப் போதுமானதாக இருந்தது.

திரு. டி சார்லஸ் ஏன் அடிக்கடி வெர்டுரின் தம்பதியினரைச் சந்திக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத என் தாயாருக்கு, ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தை நான் அளித்திருக்க முடியும்—அதாவது, ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) தொப்பிக்கு ரகசியமாக (அவளுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி அளிப்பதற்காக) ஆர்டர் செய்யப்பட்ட அதே நாளில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் உள்ள கிராண்ட்-ஹோட்டலின் தனி அறையில் திரு. டி சார்லஸ் யாருடன் இரவு உணவு அருந்த வந்தார் என்பதை நான் அவரிடம் சொல்லியிருந்தால். அந்த விருந்தினர் வேறு யாருமல்ல, கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் வீட்டுப் பணியாளர் (footman) தான். மிகுந்த நேர்த்தியான உடையில் இருந்த அந்தப் பணியாளர், பாரனுடன் (Baron) சேர்ந்து வரவேற்பறையைக் கடந்து சென்றபோது, ​​சுற்றுலாப் பயணிகளின் பார்வையில் "உலகம் சுற்றிய அனுபவசாலியைப் போல" கம்பீரமாக நடந்து சென்றார்—செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அப்படிப்பட்ட ஒருவரை விவரிக்கும்போது பயன்படுத்தும் சொற்களைக் கொண்டே இதைச் சொல்லலாம். பணியாளர் மாற்றத்திற்கான நேரம் என்பதால், ஆலயப் படிகளில் இறங்கி வரும் 'லேவைட்டுகள்' (Levites) போலத் தோன்றிய இளம் 'பெல்-பாய்'களும் (bellboys) கூட, புதிதாக வந்த அந்த இருவர் மீதும் கவனம் செலுத்தவில்லை; அவர்களில் ஒருவரான திரு. டி சார்லஸ், அந்த இளைஞர்களுக்குத் தான் பெரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை என்பதைக் காட்டும் வகையில் தனது பார்வையைத் தாழ்த்தியபடியே சென்றார். அவர் அந்த இளைஞர்கள் கூட்டத்தின் ஊடாகத் தனது பாதையை வகுத்துச் செல்வது போலத் தோன்றியது. "பிராஸ்பர் (Prosper), புனித இனத்தின் இனிய நம்பிக்கையே," என்று அவர் கூறினார்; இது ரசின் (Racine) எழுதிய கவிதை வரிகள்—ஆனால் அவர் அதை முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழலில் மேற்கோள் காட்டினார். "மன்னிக்கவும் ஐயா?" என்று அந்தப் பணியாளர் கேட்டார்; அவருக்கு அந்த இலக்கியப் படைப்புகள் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளிக்கவில்லை; கேள்விகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு நேராக நடந்து செல்வதில் அவர் ஒருவித பெருமிதம் கொண்டார்; அந்த விடுதியில் வேறு விருந்தினர்கள் எவரும் இல்லாதது போலவும், உலகில் 'பாரன் டி சார்லஸ்' ஆகிய அவரே தனி ஒரு மனிதராக இருப்பது போலவும் அவர் நடந்துகொண்டார். ஆயினும், ஜோசபெத்தின் (Josabeth) வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து—"வாருங்கள், வாருங்கள் என் மகள்களே"—என்று முணுமுணுத்தபோது, ​​அவருக்குள் ஒருவித வெறுப்புணர்வு தோன்றியது; அதனால் அவள் சொன்னது போல "நாம் அவர்களை அழைக்க வேண்டும்" என்று அவர் மேலும் கூறவில்லை; ஏனெனில், அந்த இளைஞர்கள் எம். டி சார்லஸை ஈர்க்கக்கூடிய முழுமையான பாலியல் முதிர்ச்சியை இன்னும் எட்டவில்லை.

மேலும், மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் (Mme de Chevregny) வீட்டுப் பணியாளருக்கு அவர் கடிதம் எழுதியிருந்தபோது—அந்த மனிதரின் கீழ்ப்படிதலில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—அவர் இன்னும் ஆண்மைமிக்க ஒருவரை எதிர்பார்த்திருந்தார். ஆனால் நேரில் பார்த்தபோது, ​​அந்தப் பணியாளர் அவர் விரும்பியதை விட அதிகப் பெண்மைத்தன்மை கொண்டவராகத் தெரிந்தார். தான் வேறொருவரைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்ததாக அவர் குறிப்பிட்டார்; ஏனெனில், மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் மற்றொரு வீட்டுப் பணியாளரை அவருக்கு முகத்தெரியும்—குறிப்பாக, குதிரை வண்டியில் அமர்ந்திருந்த ஒருவரை அவர் கவனித்திருந்தார். அவர் ஒரு முரட்டுத்தனமான கிராமத்து மனிதர்—இவருக்கு நேர்மாறானவர். ஆனால் இந்தப் பணியாளரோ, தனது செயற்கையான பாவனைகளை உயர்வாகக் கருதியதோடு, அத்தகைய 'உலகம் சுற்றிய மனிதனுக்குரிய' பண்புகள்தான் எம். டி சார்லஸை ஈர்த்தன என்று நம்பியதால், பாரன் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைக்கூட அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. "ஆனால் உங்கள் பார்வைக்கு ஏற்ற நண்பர் யாரும் என்னிடம் இல்லையே; எனக்குத் தெரிந்த ஒரே நபர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் மோசமானவர்—அவர் ஒரு பெரிய கிராமத்து மனிதரைப் போல இருப்பார்." பாரன் பார்த்தது அந்த முரட்டு மனிதனாகத்தான் இருக்குமோ என்ற எண்ணம் தோன்றியபோது, ​​அவனது கர்வத்திற்கு ஒரு சிறு அடி விழுந்தது. அதைப் புரிந்துகொண்ட பாரன், தனது விசாரணையை விரிவுபடுத்தி இவ்வாறு கூறினார்: "ஆனால் மேடம் டி ஷெவ்ரெக்னியின் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் எந்தச் சபதமும் செய்யவில்லையே. நீங்கள் விரைவில் ஊருக்குச் செல்லவிருப்பதால், இங்கேயோ அல்லது பாரிஸிலோ உள்ள வேறு வீடுகளில் பணிபுரியும் உங்கள் நண்பர்கள் பலரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தலாமே?" "ஓ, இல்லை!" என்று அந்தப் பணியாளர் பதிலளித்தார். "என் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் நான் பழகுவதில்லை. பணி நிமித்தமாக மட்டுமே அவர்களிடம் பேசுவேன். ஆனால், மிகவும் உயர்குடிப் பின்னணி கொண்ட ஒருவரை நான் உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த முடியும்." "யார் அவர்?" என்று பாரன் கேட்டார். "பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Prince de Guermantes)." அந்த வயதான ஒருவரைத் தனக்கு அறிமுகப்படுத்தியதைக் கண்டு எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதிருப்தி அடைந்தார்; அதோடு, அந்த நபரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு அவருக்கு எந்தவொரு பணிவிடைக்காரரின் (footman) பரிந்துரையும் தேவைப்பட்டிருக்கவில்லை. எனவே, அவர் அந்த வாய்ப்பை முரட்டுத்தனமாக மறுத்தார். அந்தப் பணிவிடைக்காரரின் உலகியல் சார்ந்த பாவனைகளைக் கண்டு சற்றும் தயங்காமல், தான் உண்மையில் எத்தகைய நபரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை—அதாவது குதிரை ஓட்டுநர் (jockey) போன்ற ஒரு பாணி அல்லது வகையைச் சேர்ந்தவரை—மீண்டும் விளக்கத் தொடங்கினார். அதே வேளையில் அவ்வழியே கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த சட்ட அதிகாரி (notary) தனது பேச்சைக் கேட்டிருக்கக்கூடுமோ என்று அஞ்சிய அவர், தான் பேசுவது மற்றவர்கள் நினைப்பது போன்றதல்ல என்பதை உணர்த்தும் வகையில் ஒரு தந்திரமான அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்; தனது முந்தைய உரையாடலின் தொடர்ச்சி போலவே பாவனை செய்து, அவர் அழுத்தமாகவும் சத்தமாகவும் பின்வருமாறு பேசினார்:
"ஆம், என் வயது முதிர்ந்த நிலையிலும், சிறிய கலைப்பொருட்களைச் சேகரிப்பதில்—அதாவது அழகான கலைநயமிக்க பொருட்களைச் சேகரிப்பதில்—எனக்கு இன்னும் ஆர்வம் இருக்கிறது; பழமையான வெண்கலச் சிலையோ அல்லது பழைய சரவிளக்கோ (chandelier) கிடைக்குமென்றால் அதற்காக நான் எதையும் செய்வேன். அழகை நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன்."

ஆனால், தான் மிக விரைவாக மாற்றிய அந்தப் பேச்சுப் பொருளை அந்தப் பணிவிடைக்காரர் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், எம். டி சார்லஸ் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் மிகுந்த அழுத்தத்துடன் கூறினார்—மேலும்......நோட்டரிக்கு (அதிகாரிக்கு) கேட்கும் வகையில், அவர் அவற்றை மிக உரத்த குரலில் கூவினார்; அந்தச் செயல், அந்த அதிகாரியின் காதுகளுக்குத் தெரியாத ஒன்றை, கூர்மையான உணர்வுள்ள காதுகளுக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கும். ஆனால் அந்த அதிகாரிக்கோ அல்லது ஹோட்டலின் மற்ற விருந்தினர்களுக்கோ எதுவும் தெரியவில்லை; அவர்கள் அனைவரும் அந்த நேர்த்தியாக உடை அணிந்த பணியாளரிடம் ஒரு கம்பீரமான அந்நியரையே கண்டனர். மறுபுறம், உலக அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் அவரை ஒரு நாகரிகமான அமெரிக்கர் என்று தவறாக நினைத்து ஏமாந்தாலும், பணியாளர்களின் முன் தோன்றிய அந்தத் கணமே, அவரது உண்மையான இயல்பு அவர்களால் கண்டறியப்பட்டது—ஒரு கைதி மற்றொரு கைதியை அடையாளம் காண்பது போலவோ, அல்லது ஒரு விலங்கு மற்றொரு விலங்கைத் தொலைவிலேயே உணர்வது போலவோ அது நிகழ்ந்தது. தலைமைப் பணியாளர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தனர். ஏமே (Aimé) சந்தேகத்துடன் பார்த்தான். மது பரிமாறுபவர் (sommelier) தன் தோள்களைக் குலுக்கி, தன் கைக்கு மறைவில் ஒரு இகழ்ச்சியான கருத்தை முணுமுணுத்தார்—அதைச் செய்வது நாகரிகம் என்று நினைத்து—ஆனால் அது அனைவரின் காதுகளிலும் விழுந்தது.

பார்வை மங்கிக்கொண்டிருந்த நமது வயதான ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கூட—அவர் அந்த நேரத்தில் பணியாளர் அறையில் உணவுண்ணச் செல்லும்போது படிக்கட்டுகளின் அடியில் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்—நிமிர்ந்து பார்த்து, ஹோட்டல் விருந்தினர்கள் யாரையும் சந்தேகிக்காத அந்த இடத்தில் ஒரு பணியாளரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார் (விருந்துக்கு அமர்ந்திருந்தவர்கள் அடையாளம் காண்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே வயதான செவிலி யூரிகிலியா (Eurycleia) யுலிஸஸை (Ulysses) அடையாளம் கண்டுகொண்டது போல). திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவருடன் இயல்பாக நடந்து வருவதைக் கண்ட அவள், மிகுந்த திகைப்புடன் காணப்பட்டாள்; தான் கேள்விப்பட்ட—ஆனால் முன்பு நம்பாத—தீய வதந்திகள் திடீரென மனதை உலுக்கும் உண்மையாக மாறியது போன்ற உணர்வு அவளிடம் தெரிந்தது. இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி அவள் என்னிடமோ அல்லது வேறு யாரிடமோ ஒருபோதும் பேசவில்லை; ஆனாலும் அது அவளது மனதில் தீவிரமான சிந்தனையைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பின்னர் பாரிஸில் ஜூபியனை (Jupien)—அவள் முன்பு மிகவும் விரும்பிய ஒரு மனிதரை—பார்க்கும்போதெல்லாம், அவள் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டாள், ஆனால் அவளது அணுகுமுறை குளிர்ந்துபோய், எப்போதும் ஒருவிதமான விலகிய தன்மையுடன் இருந்தது. இருப்பினும், அதே சம்பவம் வேறொருவரை என்னிடம் மனம் விட்டுப் பேசத் தூண்டியது—அவர்தான் ஏமே (Aimé). நான் திரு. டி சார்லஸைச் சந்தித்தபோது—அவர் என்னைச் சந்திப்பேன் என்று எதிர்பார்க்காத நிலையில்—கையை உயர்த்தியவாறு "மாலை வணக்கம்" என்று கூறினார்; தான் விரும்பியதைச் செய்யக்கூடியவர் என்றும், மறைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை என்பது போலக் காட்டுவதே புத்திசாலித்தனம் என்றும் நம்பும் ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவின் அலட்சியத்தை (அல்லது குறைந்தது அத்தகைய அலட்சிய பாவனையை) அவர் வெளிப்படுத்தினார். அப்போது சந்தேகப் பார்வையுடன் அவரைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஏமே (Aimé), ஒரு வேலையாள் என்று தான் உறுதியாக நம்பியிருந்த அந்த மனிதரின் துணையாளரை நான் வாழ்த்தி வரவேற்றதைப் பார்த்தார்; எனவே, அன்றைய மாலையே அவர் யார் என்று என்னிடம் கேட்டார்.
50சிறிது காலமாகவே, என்னுடன் உரையாடுவதை—அல்லது அவர் சொல்வது போல் (நிச்சயமாக அந்த உரையாடல்களுக்கு ஒரு தத்துவார்த்தத் தன்மையை அளிக்கவே அவர் அப்படிச் சொன்னார்), "விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதை"—ஏமே (Aimé) மிகவும் விரும்பினார். நான் உணவருந்தும்போது அவர் என் அருகில் நிற்பது எனக்குச் சங்கடமாக இருப்பதாகவும், அதற்குப் பதிலாக அவர் அமர்ந்து என்னுடன் உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் நான் கூறும்போது, ​​அத்தகைய "தெளிவான பகுத்தறிவு" கொண்ட ஒரு வாடிக்கையாளரைத் தான் சந்தித்ததே இல்லை என்று அவர் கூறுவார். அந்தத் தருணத்தில், அவர் இரண்டு பணியாளர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் என்னை வாழ்த்தி வரவேற்றனர்; ஆனால் அதற்கான காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களின் முகங்கள் எனக்குப் பரிச்சயமற்றவையாக இருந்தன, இருப்பினும் அவர்களின் உரையாடலில் ஒலித்த தொனி எனக்குப் புதிதாகத் தெரியவில்லை. ஏமே அவர்கள் இருவரையும் அவர்களின் திருமண நிச்சயதார்த்த விவகாரங்களுக்காகக் கடிந்துகொண்டிருந்தார்; அந்த முடிவை அவர் ஏற்கவில்லை. அவர் என்னிடம் என் கருத்தைக் கேட்டார், ஆனால் அவர்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாததால் என்னால் எந்தக் கருத்தையும் கூற முடியவில்லை என்று நான் பதிலளித்தேன். அவர்கள் தங்கள் பெயர்களையும், 'ரிவெபெல்' (Rivebelle) விடுதியில் எனக்குப் பலமுறை பணிபுரிந்ததையும் எனக்கு நினைவூட்டினர். ஆனால் ஒருவன் மீசை வளர்த்திருந்தான், மற்றவனோ மீசையை மழித்துவிட்டு முடியை மிகக் குட்டையாக வெட்டியிருந்தான். இதனால்—நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame) தேவாலயத்தின் தவறான சீரமைப்புப் பணிகளில் நிகழ்ந்தது போலன்றி, அவர்களின் தோள்களில் அதே பழைய தலைகளே இருந்தபோதிலும்—அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்குத் தெரியாமல் போயின; அதாவது, மிகத் தீவிரமான தேடல்களிலும் சிக்காமல், அதே சமயம் ஒரு மேன்டல்பீஸில் (mantelpiece) எல்லோரின் கண்களுக்கும் படும்படி வெளிப்படையாக இருந்தும் யாராலும் கவனிக்கப்படாத பொருட்களைப் போல அவர்களின் அடையாளங்கள் எனக்குத் புலப்படாமல் இருந்தன. அவர்களின் பெயர்களைத் தெரிந்துகொண்ட உடனேயே, அவர்களின் குரல்களின் தனித்துவமான, பிடிபடாத அந்த ஒலியமைப்பை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; ஏனெனில், அந்தக் குரல்களுக்கு உயிர் கொடுத்த முகங்களை என்னால் மீண்டும் மனக்கண்ணில் காண முடிந்தது. "அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கூடத் தெரியாது!" என்று ஏமே என்னிடம் கூறினார்—விடுதித் தொழில் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும் என்பதையும், வெளிநாட்டு மொழிகள் தெரியாததால் ஒரு வேலையைப் பெற முடியாது என்று ஏன் கருதப்படுகிறது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதையும் அவர் மறந்துவிட்டார். அந்தப் புதிய விருந்தினரை ஏமே எளிதாக 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்று அடையாளம் கண்டுகொள்வார் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்—பால்பெக்கில் (Balbec) நான் தங்கியிருந்த முதல் முறை, அந்தப் பிரபு (baron) 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸை' (Mme de Villeparisis) சந்திக்க வந்தபோது அவருக்கு உணவகத்தில் பணிபுரிந்த ஏமே அவரை நினைவில் வைத்திருப்பார் என்றும் கூட நான் கற்பனை செய்திருந்தேன்—அதனால் நான் அந்தப் பெயரை அவரிடம் குறிப்பிட்டேன். ஆனால், ஏமே 'பிரபு டி சார்லஸை' நினைவுகூரத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பெயரே அவர் மீது ஒரு ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாகவும் தோன்றியது. அடுத்த நாள் தனது உடைமைகளைத் தேடிப் பார்த்து, நான் அவருக்கு விளக்கக்கூடிய ஒரு கடிதத்தை எடுத்துத் தருவதாக அவர் என்னிடம் கூறினார். எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது; ஏனெனில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் அந்த முதல் ஆண்டில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) எனக்கு பெர்கோட் (Bergotte) எழுதிய ஒரு புத்தகத்தைத் தர விரும்பியபோது, ​​அவர் குறிப்பாக 'ஏமே' (Aimé) என்பவரைத்தான் அழைத்தார். ஏமேயை அவர் பின்னர் பாரிஸ் உணவகம் ஒன்றிலும் சந்தித்திருக்க வேண்டும்—அங்குதான் நானும் செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) மற்றும் அவரது காதலியும் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தோம், அப்போது திரு. டி சார்லஸ் எங்களைக் கண்காணிக்க அங்கு வந்திருந்தார். உண்மைதான், ஏமேயால் அந்தப் பணிகளை நேரில் செய்ய முடியவில்லை—ஒருமுறை அவர் உடல்நலக்குறைவால் படுத்த படுக்கையாக இருந்தார், இரண்டாவது முறை வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருந்தார். ஆயினும், திரு. டி சார்லஸைத் தனக்குத் தெரியாது என்று அவர் கூறியபோது, ​​அவரது நேர்மையின் மீது எனக்குக் கடுமையான சந்தேகம் எழுந்தது. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், அந்தப் பிரபுவை (baron) ஈர்க்கக்கூடிய வகையிலான மனிதராகவே அவர் இருந்தார். பால்பெக் ஹோட்டலின் அனைத்துத் தளப் பொறுப்பாளர்களையும் (floor captains) போலவும், பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Prince de Guermantes) பல பணிவிடையாளர்களைப் போலவும், ஏமேயும் அந்தப் பிரபுவின் வம்சத்தை விடப் பழமையான—எனவே மிகவும் மேன்மையான—ஒரு இனத்தைச் சேர்ந்தவராகவே இருந்தார். ஒரு தனிப்பட்ட வரவேற்பறையைக் (private sitting room) கேட்கும்போது, ​​ஒருவர் முதலில் தான் தனியாக இருப்பதாகவே நினைப்பார்; ஆனால் விரைவில், உணவு பரிமாறும் அறையில் (service pantry), கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு தலைமைப் பணியாளரை (maître d’hôtel) காண நேரிடும்—ஏமேயைப் போன்ற அந்தச் செந்நிறம் கலந்த 'எட்ரூஸ்கன்' (Etruscan) வகை மனிதர் அவர்; ஷாம்பெயின் மதுவின் அதிகப்படியான பயன்பாட்டால் சற்று வயதான தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், 'கான்ட்ரெக்ஸெவில்' (Contrexéville) நீரை அருந்த வேண்டிய தவிர்க்க முடியாத கட்டத்தை அவர் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார். எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் அவர்களிடம் வெறும் பணிவிடையை மட்டும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இளம் பணியாளர்கள்—அதாவது இளைஞர்கள், கடமை உணர்வுள்ளவர்கள், அதே சமயம் நகரில் உள்ள தங்கள் காதலியைச் சந்திக்க அவசரப்படுபவர்கள்—அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடுவார்கள்; அதனால், அவர்கள் மீது பொறுப்பற்ற தன்மைக்காக ஏமே குறை கூறுவார். அப்படிச் செய்வதற்கு அவருக்கு முழு உரிமை இருந்தது. அவர் ஒரு பொறுப்பான மனிதர். அவருக்கு மனைவியும் குழந்தைகளும் இருந்தனர், அவர்கள் மீது அவருக்குப் பெரிய லட்சியங்களும் இருந்தன. எனவே, அந்நியர்கள்—ஆண்களோ அல்லது பெண்களோ—அவரை அணுகியபோது அவர் அதை மறுக்கவில்லை; அதற்காக இரவு முழுவதும் பணியில் இருக்க வேண்டியிருந்தாலும் சரி. ஏனெனில், வேலைதான் அவருக்கு முதன்மையானதாக இருந்தது. திரு. டி சார்லஸை ஈர்க்கக்கூடிய வகையிலான மனிதராக அவர் இருந்ததால், அவரைத் தனக்குத் தெரியாது என்று என்னிடம் கூறியபோது அவர் பொய் சொல்கிறார் என்று நான் சந்தேகித்தேன். ஆனால் நான் தவறாக நினைத்திருந்தேன். பரோனிடம் (Baron) ஏமே (Aimé) படுக்கையில் இருப்பதாகவோ (அல்லது வெளியே சென்றிருப்பதாகவோ), அல்லது மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருப்பதாகவோ அந்தப் பணியாள் கூறியபோது, ​​அவன் முற்றிலும் உண்மையைத்தான் சொல்லியிருந்தான். ஆனால், கற்பனை எதார்த்தத்தையும் மீறிய விஷயங்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறது. அந்தப் பணியாளரின் சங்கடமான நடத்தை, அவனது விளக்கங்களின் உண்மைத்தன்மை குறித்து 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) மனதில் சந்தேகங்களை எழுப்பியிருக்கக்கூடும்; அந்தச் சந்தேகங்கள் ஏமே-க்குச் சிறிதும் தெரியாத வகையில் சில உணர்வுகளைப் புண்படுத்தின. 'எம். டி சார்லஸ்' — எப்படியோ தலைமைப் பணியாளரின் புதிய முகவரியைத் தெரிந்துகொண்டு அங்கு வந்து காத்திருந்து ஏமாற்றமடைந்திருந்த அந்த இடத்திற்கு — ஏமே செல்வதைத் 'செயின்ட்-லூ' (Saint-Loup) தடுத்ததையும் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். அந்தக் குதிரை வண்டியை கவனிக்காத ஏமே, அன்று மாலையே — அதாவது நானும் செயின்ட்-லூவும் அவனது காதலியும் மதிய உணவு அருந்திய அதே நாளில் — 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தின் சின்னம் பொறித்த முத்திரையுடன் கூடிய ஒரு கடிதத்தைப் பெற்றபோது வியப்படைந்தது இயல்பே. அறிவுள்ள ஒரு மனிதன், பகுத்தறிவுள்ள ஒரு முட்டாளுக்கு எழுதும் கடிதத்தில் வெளிப்படும் ஒருதலைப்பட்சமான பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கு உதாரணமாக, அதிலிருந்து சில வரிகளை இங்கே மேற்கோள் காட்டுகிறேன்: "ஐயா, பலரையும் வியக்க வைக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொண்ட போதிலும், என்னால்..."
...என்னைச் சந்தித்து வரவேற்கவோ அல்லது நான் சொல்ல முற்பட்ட சில விளக்கங்களைக் கேட்கவோ நீங்கள் விரும்பவில்லை; அந்த விளக்கங்களை நீங்கள் கேட்காவிட்டாலும், எனக்கும் உங்களுக்கும் உரிய கண்ணியத்தின் பொருட்டு அவற்றைச் சொல்வது அவசியம் என்று நான் கருதினேன். எனவே, நேரில் சொல்வது எளிதாக இருந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களை இங்கே எழுதி வைக்கிறேன். பால்பெக் (Balbec) நகரில் உங்களை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, ​​உங்கள் முகம் எனக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை என்பதை உங்களிடமிருந்து மறைக்க விரும்பவில்லை. பின்னர், எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்த ஒரு மறைந்த நண்பரின் சாயல் உங்களிடம் இருப்பதை நான் கவனித்தேன்—அதுவும் இரண்டாம் நாளில்தான் என் கண்ணில் பட்டது. "அந்தத் தருணத்தில் என் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: உங்கள் கடமைகளுக்கு எந்த இடையூறும் இல்லாமல், அந்த நண்பரின் மகிழ்ச்சியான இயல்பு என் சோகத்தைப் போக்கப் பயன்படுத்திய சீட்டாட்டம் போன்ற விளையாட்டுகளில் நீங்களும் என்னுடன் இணையலாம்; அதன் மூலம் அவர் இறக்கவில்லை என்ற மாயையை எனக்கு அளிக்கலாம் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் என்னென்ன முட்டாள்தனமான அனுமானங்களைச் செய்திருந்தாலும் சரி—அதாவது, உயர்ந்த உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்ட ஒருவரை விட, ஒரு வேலைக்காரருக்கே (உண்மையில் பணிபுரிய மறுத்ததால் அந்தப் பெயருக்கே தகுதியற்றவர் அவர்) தோன்றக்கூடிய வகையிலான எண்ணங்கள் அவை—நான் ஒரு புத்தகத்தைக் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் தூங்கச் சென்றுவிட்டதாகத் தகவல் அனுப்பியதன் மூலம் உங்கள் முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்ட முயன்றதாக நீங்கள் நினைத்திருக்கலாம்; ஆனால், முரட்டுத்தனமான நடத்தை ஒருவரின் கவர்ச்சியை அதிகரிக்கும் என்று நம்புவது தவறு—சொல்லப்போனால், அந்தப் பண்பு உங்களிடம் துளியும் இல்லை. மறுநாள் காலையில் உங்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்காமல் இருந்திருந்தால், நான் அந்த விஷயத்தை அத்துடன் விட்டிருப்பேன். என் துரதிர்ஷ்டவசமாக மறைந்த நண்பரின் சாயல் உங்களிடம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது—அது உங்கள் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் தாடையின் விரும்பத்தகாத தோற்றத்தையே என் கண்ணிலிருந்து மறையச் செய்தது—அந்தத் தருணத்தில், அந்த மறைந்த நண்பரே தனது கனிவான முகபாவனையை உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதுவே என்னை உங்கள் பக்கம் ஈர்க்கவும், உங்களுக்குக் கிடைத்த அந்த அரிய வாய்ப்பை நீங்கள் தவறவிடாமல் இருக்கவும் உதவியது." உண்மையில், பணத்தைப் பற்றிய அற்பமான விஷயங்களை இதில் கலப்பதில் எனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை—ஏனெனில் இவையெல்லாம் இப்போது அர்த்தமற்றவை, மேலும் இந்த வாழ்க்கையில் உங்களைச் சந்திக்க எனக்கு இனி வாய்ப்பும் இருக்காது. இருப்பினும், அந்த இறந்தவரின் வேண்டுகோளை ஏற்று (புனிதர்களின் ஐக்கியத்திலும், அவர்கள் உயிருடன் இருப்பவர்களின் வாழ்வில் தலையிடும் தன்மையிலும் நான் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதால்), அவரை நான் எப்படி நடத்தினேனோ—அதாவது சொந்தக் குதிரை வண்டி மற்றும் வேலையாட்களைக் கொண்டிருந்த அவரை, ஒரு மகனைப் போல நேசித்ததால் என் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை அவர் மீது செலவிடுவது இயல்பானதாக இருந்தது—அதேபோல உங்களையும் நடத்த நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்திருப்பேன். ஆனால் நீங்கள் வேறுவிதமாக முடிவு செய்தீர்கள். ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வருமாறு நான் உங்களிடம் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் வெளியே செல்ல வேண்டியிருப்பதாகத் தகவல் அனுப்பினீர்கள். இன்று காலை, என் வண்டிக்கு வருமாறு நான் உங்களை அழைத்தபோது—புனிதமானதை அவமதிப்பதாகக் கருதாமல் சொல்வதானால்—நீங்கள் மூன்றாவது முறையாக என் கோரிக்கையை மறுத்துவிட்டீர்கள். பால்பெக் (Balbec) நகரில் உங்களுக்குத் தாராளமான வெகுமதிகளை (tips) வழங்க நான் திட்டமிட்டிருந்தேன்; ஆனால் அவற்றை இப்போது உங்களுக்கு அளிக்க நான் விரும்பவில்லை—ஏனெனில் ஒரு காலத்தில் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொண்டதாக நான் நம்பிய ஒருவருக்கு அவற்றை வழங்குவது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தரும். குறைந்தபட்சம், உங்கள் உணவகத்தில் உங்களைச் சந்திக்க நான்காவது முறையாக ஒரு பயனற்ற முயற்சியை மேற்கொள்ளும் அவமானத்திலிருந்தாவது என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்—ஏனெனில் அந்த அளவுக்கு என் பொறுமை நீடிக்காது. (இங்கு திரு. டி சார்லஸ் தனது முகவரி, தான் கிடைக்கும் நேரங்கள் போன்ற விவரங்களை அளித்தார்.) விடைபெறுகிறேன், ஐயா. நான் இழந்த நண்பரைப் போலவே நீங்கள் இருப்பதால், நீங்கள் முற்றிலும் அறிவிலி என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை—ஏனெனில் அப்படி இருந்தால், முக அமைப்பைக் கொண்டு குணத்தை அறியும் கலை (physiognomy) ஒரு பொய்யான அறிவியலாகிவிடும்—மேலும் ஒரு நாள், இந்தச் சம்பவத்தை நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​நிச்சயம் வருத்தமும் குற்ற உணர்வும் கொள்வீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, என் மனதில் எந்தவிதமான கசப்பும் இல்லை என்பதை நம்புங்கள். இந்த மூன்றாவது பயனற்ற முயற்சியை விட, குறைவான கசப்பான நினைவுகளுடன் நாம் பிரிந்திருக்கலாம் என்று நான் விரும்பியிருப்பேன். இது விரைவில் மறக்கப்பட்டுவிடும். பால்பெக் கடற்கரையிலிருந்து நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கக்கூடிய கப்பல்களைப் போன்றவர்கள் நாம்; அவை ஒரு கணம் ஒன்றையொன்று கடந்து செல்கின்றன; நின்றிருந்தால் இருவருக்கும் நன்மை கிடைத்திருக்கலாம், ஆனால் ஏதோ ஒரு தரப்பு வேறுவிதமாக முடிவு செய்கிறது; விரைவில் அவை அடிவானத்தில் ஒன்றையொன்று பார்க்கக்கூட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது, அந்தச் சந்திப்பு மறைந்துவிடுகிறது; ஆயினும், இந்த இறுதிப் பிரிவுக்கு முன்னதாக, இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை செலுத்துவார்கள்—பரோன் டி சார்லஸ் (Baron de Charlus) உங்களுக்கு நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கும்போது இங்கே செய்வதும் அதுவேதான், ஐயா.”

ஏமே (Aimé) அந்தக்கடிதத்தை முழுமையாகக் கூட வாசிக்கவில்லை; அவருக்கு அதில் எதுவும் புரியவில்லை, மேலும் அது ஒரு ஏமாற்று வேலையாக இருக்குமோ என்றும் அவர் சந்தேகித்தார். அந்தப் பரோன் யார் என்பதை நான் விளக்கிய பிறகு, அவர் சற்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; அத்துடன், திரு. டி சார்லஸ் முன்னரே கணித்திருந்த அதே வருத்தத்தையும் அவர் உணர்ந்தார். தன் நண்பர்களுக்குக் குதிரை வண்டிகளைப் பரிசளித்த ஒரு மனிதரிடம் மன்னிப்புக் கோரி அவர் அப்போது கடிதம் எழுதியிருக்கக்கூட வாய்ப்புண்டு என்று நான் உறுதியாகச் சொல்லலாம். ஆனால் அதற்குள், திரு. டி சார்லஸ் மொரெலைச் (Morel) சந்தித்திருந்தார். அதிகபட்சமாக—அவருடனான உறவு ஒருவேளை உடல்ரீதியான ஈடுபாடு அற்றதாக இருந்திருக்கலாம் என்பதால்—திரு. டி சார்லஸ் அவ்வப்போது, ​​ஒரு மாலைப் பொழுதில், நான் அவரை வரவேற்பறையில் சந்தித்தது போன்ற ஒரு சூழலை அல்லது நட்பை நாடியிருக்கலாம். ஆனால், மொரெல் மீதான அந்தத் தீவிரமான உணர்வை அவரால் திசைதிருப்ப முடியவில்லை; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை சுதந்திரமாக இருந்த அந்த உணர்வு, ஏமே மீது மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளத் துடித்திருந்தது—அந்த உணர்வுதான் தலைமைப் பணியாளர் எனக்குக் காட்டிய கடிதத்தை எழுதத் தூண்டியது; அந்தக் கடிதம் திரு. டி சார்லஸ் குறித்து எனக்கு ஒருவித தர்மசங்கடமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. திரு. டி சார்லஸின் காதலில் உள்ள சமூக-விரோதத் தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இது ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாக அமைந்தது......இந்தக் காமப் பிரவாகங்களின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆனால் சக்திவாய்ந்த விசையால் தாக்கப்பட்டு, ஒரு நீச்சல் வீரனைப் போல, அவன் தன்னை அறியாமலேயே அடித்துச் செல்லப்பட்டு, விரைவாக நிலத்தைக் கண்ணிலிருந்து இழக்கிறான். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், ஒரு சாதாரண மனிதனின் காதலும்கூட—காதலன், ஆசைகள், வருத்தங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் திட்டங்களின் தொடர்ச்சியான ஊடாட்டத்தின் மூலம், தனக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்ணைச் சுற்றி ஒரு முழுமையான காதல் கதையை உருவாக்கும்போது—தங்கள் பார்வையின் திசையை கணிசமாக விரிவுபடுத்தக்கூடும். ஆயினும், பொதுவாகப் பரஸ்பரம் இல்லாத ஒரு காமத்தின் தன்மையாலும், எம். டி சார்லஸ் மற்றும் ஐமே ஆகியோருக்கு இடையிலான சமூக அந்தஸ்தில் இருந்த வேறுபாட்டாலும் இந்த இடைவெளி பெருமளவில் அதிகரித்தது.

ஒவ்வொரு நாளும், நான் ஆல்பர்டைனுடன் வெளியே சென்றேன். அவள் மீண்டும் ஓவியம் வரையத் தொடங்க முடிவு செய்திருந்தாள், ஆரம்பத்தில் செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸ் தேவாலயத்தைத் தனது பொருளாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள்—அது யாரும் செல்லாத, சிலருக்கே தெரிந்த ஓர் இடம்; வழி கண்டுபிடிப்பது கடினம், வழிகாட்டி இல்லாமல் கண்டுபிடிப்பது இயலாத காரியம், மேலும் சென்றடைய ஒரு நீண்ட, தனிமையான நடைப்பயணம் தேவைப்பட்டது—அது எப்ரெவில் நிலையத்திலிருந்து அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலான பயண தூரத்தில், குவெட்ஹோம் கிராமத்தின் கடைசி வீடுகளைத் தாண்டி அமைந்திருந்தது. "எப்ரெவில்" என்ற பெயரைப் பொறுத்தவரை, பங்குத் தந்தையின் புத்தகமும் பிரிஷோவின் தகவல்களும் முரண்பட்டிருப்பதை நான் கண்டேன்: ஒரு ஆதாரம் எப்ரெவில் என்பது பண்டைய *ஸ்ப்ரெவில்லா* என்று கூறியது, மற்றொன்று *அப்ரிவில்லா* என்பதை அதன் சொற்பிறப்பியல் மூலமாகக் குறிப்பிட்டது. முதல் முறை, நாங்கள் ஃபெட்டெர்னுக்கு எதிர் திசையில்—அதாவது, கிராட்டேவாஸ்ட்டை நோக்கி—ஒரு சிறிய உள்ளூர் ரயிலில் சென்றோம். ஆனால் அது கடும் வெப்ப அலையின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது,
மதிய உணவிற்குப் பிறகு உடனடியாகப் புறப்படுவது ஏற்கெனவே மிகவும் சோர்வூட்டுவதாக இருந்தது. இவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியே செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம் என நான் விரும்பியிருப்பேன்; பிரகாசமான மற்றும் சுட்டெரிக்கும் அந்தக் காற்று—சோம்பல் மற்றும் குளிர்ச்சியான நிவாரணம் பற்றிய எண்ணங்களைத் தூண்டியது. அது என் தாயின் அறையையும் என்னுடைய அறையையும்—அவை எந்தப் பக்கம் இருக்கின்றன என்பதைப் பொறுத்து—ஒரு குளியல் அறையின் அறைகளைப் போல சீரற்ற வெப்பநிலையால் நிரப்பியது. சூரிய ஒளி சிதறி, கண்ணைப் பறிக்கும் மூரிஷ் வெண்மையைக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் உடை மாற்றும் அறை, அது எதிர்கொண்டிருந்த நான்கு சாந்துச் சுவர்களால் சூழப்பட்டு, ஒரு கிணற்றின் அடியில் அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது; ஆனாலும், மேலே விரிந்திருந்த வானவெளியில்—மென்மையான, அடுக்கு அடுக்கான மேகக் கூட்டங்கள் ஒன்றன்மீது ஒன்று வழுக்கிச் செல்வதைக் காணக்கூடிய அந்த இடத்தில்—வானம் ஒரு மாடத்தின் மீது அமர்ந்திருப்பது போலத் தோன்றியது (அல்லது, ஜன்னலில் தொங்கவிடப்பட்ட கண்ணாடியில் தலைகீழாகப் பார்க்கும்போது, ​​சடங்குகளுக்குரிய நீராடலுக்கான நீல நிறக் குளம் போலத் தெரிந்தது). சுட்டெரிக்கும் வெயில் இருந்தபோதிலும், நாங்கள் மதியம் ஒரு மணி ரயிலில் சென்றிருந்தோம். ஆனால், ரயில் பெட்டியின் வெப்பத்தாலும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த நீண்ட நடைப்பயணத்தாலும் ஆல்பர்ட்டின் மிகவும் அவதிப்பட்டாள்; சூரிய ஒளி படாத அந்த ஈரப்பதமான பள்ளத்தில் அசையாமல் அமர்ந்திருப்பதால் அவளுக்குக் குளிர் பிடித்துக்கொள்ளுமோ என்று நான் அஞ்சினேன். மேலும், எல்ஸ்டிரை (Elstir) முதன்முதலில் சந்தித்தபோதே, ஆடம்பரத்தை மட்டுமல்லாமல், பணவசதி இல்லாததால் அவளுக்குக் கிடைக்காத வசதி வாய்ப்புகளையும் அவள் விரும்புவாள் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன்; அதனால், தினமும் எங்களை அழைத்துச் செல்ல ஒரு குதிரை வண்டியை ஏற்பாடு செய்திருந்தேன். குளிர்ச்சியாகச் செல்ல, நாங்கள் 'ஷான்டேபி' (Chantepie) காட்டுப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். எங்களுக்கு அருகிலிருந்த மரங்களிலிருந்து ஒன்றையொன்று அழைக்கும் எண்ணற்ற பறவைகளின்—அவற்றில் சில கடலோரப் பகுதி சார்ந்தவை—குரல்கள், கண்களை மூடிக்கொண்டால் ஏற்படும் அதே அமைதியான உணர்வை உருவாக்கின. வண்டியின் ஆழமான இருக்கையில் ஆல்பர்ட்டினின் கைகள் என்னை இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, அவளுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து அந்த 'ஓஷியானிட்' (Oceanid) எனப்படும் கடல் தேவதைகளைப் போன்ற பறவைகளின் இசையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அந்த இசைக்கலைஞர்களில் ஒரு பறவை இலையிலிருந்து இலைக்குத் தாவிச் செல்வதைக் காணும்போது, ​​அந்த உயிரினத்திற்கும் அதன் இசைக்கும் இடையிலான தொடர்பு மிகவும் மெல்லியதாகத் தோன்றியது; துள்ளிக்குதிக்கும் அந்தச் சிறிய, எளிய, திகைப்புற்ற, உணர்ச்சியற்ற கண்களைக் கொண்ட உடலில்தான் அந்த இசையின் ஊற்றுக்கண் இருக்கிறது என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. வண்டியால் தேவாலயம் வரை செல்ல முடியவில்லை. 'கெட்டஹோம்' (Quetteholme) பகுதிக்கு வெளியிலேயே வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி, ஆல்பர்ட்டினிடம் விடைபெறுவேன். ஏனெனில், மற்ற நினைவுச் சின்னங்கள் அல்லது ஓவியங்களைப் பற்றிக் கூறுவதைப் போலவே, அந்தத் தேவாலயத்தைப் பற்றியும் அவள் சொன்ன ஒரு விஷயம் என்னைக் கலக்கமடையச் செய்திருந்தது: "உன்னுடன் சேர்ந்து அதைப் பார்ப்பது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!" அந்த மகிழ்ச்சியை அவளுக்கு அளிக்கும் திறன் எனக்கு இருப்பதாக நான் உணரவில்லை. அழகான விஷயங்களை ரசிக்கும்போது, ​​நான் தனியாக இருந்தாலோ அல்லது தனியாக இருப்பது போல பாவனை செய்து அமைதியாக இருந்தாலோ மட்டுமே அத்தகைய மகிழ்ச்சியை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால், என்னால் மட்டுமே அவளுக்கு வழங்க முடிந்த—வேறு எவருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத—அந்தத் தனித்துவமான கலைசார் உணர்வுகளை அவள் அனுபவிக்க முடியும் என்று நம்பியதால், நான் அவளை விட்டுவிட்டுச் செல்வதாகவும், நாள் முடிவில் அவளை அழைத்துச் செல்லத் திரும்புவதாகவும் அவளிடம் கூறுவதே புத்திசாலித்தனம் என்று கருதினேன்; அதே சமயம், இடைப்பட்ட நேரத்தில் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அல்லது கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) ஆகியோரைச் சந்திக்கவோ, அல்லது பால்பெக்கில் (Balbec) என் தாயாருடன் ஒரு மணி நேரம் செலவிடவோ வண்டியில் செல்ல வேண்டியிருந்தது—ஆனால் அதற்கும் அப்பால் வெகுதூரம் செல்லக்கூடாது என்று முடிவு செய்திருந்தேன். குறைந்தது, ஆரம்பத்திலாவது அப்படிச் செய்யக்கூடாது என்று நினைத்தேன். ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) ஒருமுறை சும்மா பேச்சுவாக்கில் இப்படிச் சொல்லியிருந்தாள்: "இயற்கை எல்லாவற்றையும் எவ்வளவு மோசமாக அமைத்திருக்கிறது என்பது எரிச்சலூட்டுகிறது—ஒரு பக்கம் செயின்ட்-ஜீன் டி லா ஹைஸ் (Saint-Jean de la Haise) மற்றும் மறுபக்கம் லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) என அமைத்திருப்பதால், நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நாள் முழுவதும் சிறைபட்டுக் கிடக்க வேண்டியிருக்கிறது." இதன் விளைவாக, மோட்டார் வாகனப் பயணத்திற்கான தொப்பியையும் முகத்திரையையும் பெற்றவுடனேயே—எனக்கே வினையாக முடியக்கூடிய வகையில்—செயின்ட்-ஃபார்ஜோவிலிருந்து (Saint-Fargeau - பாதிரியாரின் புத்தகத்தின்படி *Sanctus Ferreolus*) ஒரு காரை வரவழைத்தேன். என்னிடம் எதையும் சொல்லாமல் மறைத்திருந்த நிலையில் என்னைத் தேடி வந்த ஆல்பர்ட்டின், ஹோட்டலுக்கு வெளியே காரின் எஞ்சின் இரைச்சலைக் கேட்டு ஆச்சரியமடைந்தாள்; பின்னர் அதைப் பார்த்தபோது அவள் அடைந்த மகிழ்ச்சியோ......இந்தக் கார் எங்களுக்கானதுதான் என்று அவளிடம் கூறினேன். அவளை ஒரு நிமிடம் என் அறைக்கு வரச் சொன்னேன். அவள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தாள். "நாம் வெர்டுரின் (Verdurins) குடும்பத்தினரைச் சந்திக்கப் போகிறோமா?" "ஆம், ஆனால் இந்தக் கோலத்தில் நீ அங்கு செல்வது சரியாக இருக்காது; நம்மிடம் கார் இருக்கிறதல்லவா? இதோ, இப்படி அணிந்தால் நீ இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய்." நான் மறைத்து வைத்திருந்த அந்தத் தொப்பியையும் முகத்திரையையும் வெளியே எடுத்தேன். "எனக்கா? ஓ! நீங்கள் மிகவும் அன்பானவர்," என்று கூறியபடியே அவள் என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். படிக்கட்டில் எங்களைச் சந்தித்த ஏமே (Aimé) —ஆல்பர்ட்டினின் நேர்த்தியான தோற்றத்தையும் எங்கள் வாகனத்தையும் கண்டு பெருமிதம் கொண்டான்; ஏனெனில் பால்பெக் (Balbec) நகரில் அத்தகைய கார்கள் மிகவும் அரிதானவை— தானாகவே முன்வந்து எங்களைப் பின்தொடர்ந்து கீழே வந்தான். தனது புதிய உடையை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட விரும்பிய ஆல்பர்ட்டின், காரின் மேற்கூரையை மேலே உயர்த்துமாறு என்னிடம் கேட்டாள்; நாங்கள் தனியாக இருக்கும்போது வசதியாக இருக்க, பிறகு அதைத் தாழ்த்திக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தாள். "ஏய், கிளம்பு," என்று ஏமே அந்த ஓட்டுநரிடம் கூறினான்—அவனுக்கு அந்த ஓட்டுநரைத் தெரியாது, அவனோ அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்—"மேற்கூரையை உயர்த்தச் சொல்வது உனக்குக் கேட்கவில்லையா?" ஹோட்டல் வாழ்க்கையால் உலக அனுபவம் பெற்றிருந்த ஏமே—அங்கு அவன் ஒரு முக்கியப் பதவியை வகித்தான்—பிரான்சுவாஸைப் (Françoise) பொறுத்தவரை ஒரு 'பெரிய மனுஷி'யாகத் தெரிந்த அந்த வாடகை வண்டி ஓட்டுநரைப் போலத் தயக்கம் காட்டுபவன் அல்ல; சாதாரண மக்களில் அறிமுகமில்லாதவர்களிடம் கூட அவன் மிகவும் நெருக்கமான 'நீ' (tu) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியே பேசுவான்; இது பிரபுத்துவ ஆணவத்தினால் வந்ததா அல்லது தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கே உரிய தோழமையினால் வந்ததா என்று புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி இருக்கும்.
"நான் இப்போது தயாராக இல்லை," என்று அந்த ஓட்டுநர் பதிலளித்தான்; அவனுக்கு என்னை யார் என்று தெரியாது. "நான் மட்மோசெல் சைமோனெட் (Mlle Simonet) அவர்களால் முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறேன். இந்த ஐயாவை அழைத்துச் செல்ல முடியாது." ஏமே சத்தமாகச் சிரித்தான். "அட, விடுப்பா, முட்டாள்தனமாகப் பேசாதே," என்று அந்த ஓட்டுநரிடம் கூறினான்—அவன் உடனடியாக அவனைத் தன் பக்கம் ஈர்த்துக்கொண்டான்—"அங்கே நிற்பவர் மட்மோசெல் சைமோனெட் தான்; மேற்கூரையை உயர்த்தச் சொன்ன அந்த ஐயா தான் உன் எஜமான்." ஆல்பர்ட்டின் மீது தனிப்பட்ட முறையில் எந்தப் பற்றும் இல்லையென்றாலும், அவள் அணிந்திருந்த உடையைக் கண்டு எனக்காகப் பெருமைப்பட்ட ஏமே, ஓட்டுநரிடம் இப்படிச் சொன்னான்: "இதுபோன்ற இளவரசிகளை தினமும் மகிழ்ச்சியுடன் ஓட்டிச் செல்வாயே, இல்லையா!—உன்னால் முடிந்தால்!" இந்த முதல் பயணத்தில், லா ராஸ்பெலியருக்குச் செல்ல முடிந்த ஒரே ஆள் நான் மட்டும் அல்ல—மற்ற நாட்களில் ஆல்பர்டைன் தன் தலைவாரிக்கொண்டிருந்தபோது நான் சென்றது போலவே; அவளும் உடன் வர விரும்பினாள். வழியில் நாங்கள் அங்கங்கே நிற்க நேரிடலாம் என்று அவள் முழுமையாக எதிர்பார்த்தாள், ஆனாலும், எதிர் திசையில் உள்ள செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸுக்குச் சென்று பயணத்தைத் தொடங்குவதும், வேறு ஒரு நாளுக்குப் பொருத்தமானதாகத் தோன்றும் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்வதும் சாத்தியமற்றது என்று நினைத்தாள். இருப்பினும், மெக்கானிக் அவளிடம், செயிண்ட்-ஜீனுக்குச் செல்வதை விட எளிதானது எதுவும் இல்லை என்றும், இருபது நிமிடங்களில் அங்கு சென்றடைய முடியும் என்றும் தெரிவித்தார்; நாங்கள் விரும்பினால் அங்கே பல மணிநேரம் தங்கலாம், அல்லது இன்னும் தொலைவான இடங்களுக்கும் பயணிக்கலாம், ஏனெனில் குவெட்ஹோமிலிருந்து லா ராஸ்பெலியருக்குச் செல்ல முப்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகாது. ஒரு சிறந்த குதிரை இருபது அடிகளில் கடக்கும் தூரத்தை, கார் ஒரே பாய்ச்சலில் கடந்து முன்னோக்கிச் சென்ற அந்த நொடியிலேயே நாங்கள் இதைப் புரிந்துகொண்டோம். தூரங்கள் என்பவை இடத்திற்கும் நேரத்திற்கும் உள்ள விகிதம் மட்டுமே, அதற்கேற்ப அவை மாறுபடும். ஒரு இடத்தை அடைவதில் உள்ள சிரமத்தை நாம் லீக்குகள் அல்லது கிலோமீட்டர்களில் குறிப்பிடுகிறோம்—அந்தச் சிரமம் குறையும் கணமே இந்த அளவீடுகள் துல்லியமற்றதாகிவிடுகின்றன. கலையும்கூட இதனால் உருமாற்றம் அடைகிறது; ஒரு காலத்தில் மற்றொன்றிலிருந்து உலகங்கள் தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றிய ஒரு கிராமம், பரிமாணங்கள் மாறியுள்ள ஒரு நிலப்பரப்பிற்குள் திடீரென அதன் அண்டைக் கிராமமாக மாறிவிடுகிறது. எப்படியாயினும், இரண்டு கூட்டல் இரண்டு சமம் ஐந்து என்றும், இரண்டு புள்ளிகளுக்கு இடையில் ஒரு நேர்கோடு மிகக் குறுகிய பாதை அல்ல என்றும் அறியப்படும் ஒரு பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதை விட, ஒரே பிற்பகலில் செயிண்ட்-ஜீன் மற்றும் லா ராஸ்பெலியர் ஆகிய இரண்டையும் எளிதாகப் பார்வையிடலாம் என்று மெக்கானிக் சொல்வதைக் கேட்பதுதான் ஆல்பர்டைனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியத்தை அளித்திருக்கும். டூவில் மற்றும் குவெட்ஹோம், செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ மற்றும் செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு, கூர்வில் மற்றும் பால்பெக்-லெ-வியூ, டூர்வில் மற்றும் ஃபெட்டர்ன்—ஒரு காலத்தில் மெசெக்லிஸ் மற்றும் குயர்மாண்டஸ் இருந்ததைப் போல, அதுவரை தனித்தனி நாட்களின் அறைகளுக்குள் இறுக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்த, மற்றும் ஒரே பிற்பகலில் ஒரே கண்கள் ஒருபோதும் காண முடியாத இடங்கள்—இப்போது ஏழு லீக் பூட்ஸ் அணிந்த அந்த மாபெரும் உருவத்தால் விடுவிக்கப்பட்டன; அவை நமது தேநீர் நேரத்தைச் சுற்றி ஒன்றுகூடின, தங்கள் கோபுரங்களையும் மினாரங்களையும், மற்றும் அருகிலுள்ள காடுகள் விரைந்து வெளிப்படுத்திய தங்கள் பழைய தோட்டங்களையும் கொண்டு வந்தன.

கார்னிஷ் (Corniche) சாலையின் அடிவாரத்தை அடைந்ததும், கத்தியைத் தீட்டும் போது எழும் சீரான ஒலியைப் போல முழங்கிக்கொண்டே கார் ஒரே சீராக மேலே ஏறியது; அதே வேளையில், கடலோ நீர் பின்வாங்கியதால் எங்களுக்குக் கீழே பரந்து விரிந்து காணப்பட்டது. மான்ட்சுர்வென்ட் (Montsurvent) பகுதியின் பழமையான, கிராமிய பாணி வீடுகள் தங்கள் சுவர்களோடு ஒட்டியிருந்த திராட்சைக் கொடிகளையும் ரோஜாச் செடிகளையும் இறுகப் பற்றியபடி எங்களை நோக்கி விரைந்து வருவது போல் தோன்றின; லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) பகுதியின் ஃபிர் (fir) மரங்கள், மாலைக் காற்று வீசும்போது இருப்பதை விடவும் அதிக பரபரப்புடன், எங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் அலைபாய்ந்தன; படிக்கட்டுகளருகே நான் இதற்கு முன் பார்த்திராத ஒரு புதிய பணியாளர் கதவைத் திறக்க வந்தார்; அதே சமயம் தோட்டக்காரரின் மகன்—சிறு வயதிலேயே வெளிப்பட்ட ஒரு இயல்பான ஆர்வத்துடன்—காரின் எஞ்சின் பகுதியைத் தன் கண்களால் ஆவலுடன் உற்று நோக்கினான். அன்று திங்கட்கிழமை அல்ல என்பதால், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டில் இருப்பாரா என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், விருந்தினர்களை வரவேற்கும் நாளான திங்கட்கிழமையைத் தவிர மற்ற நாட்களில், முன் அறிவிப்பின்றி அவரைச் சந்திப்பது விவேகமானதாக இருக்காது. கொள்கையளவில் அவர் வீட்டில்தான் இருப்பார் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அந்தச் சொற்றொடர்—மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒரு காலத்தில் தனது சொந்தச் சிறிய வட்டத்தை உருவாக்கவும், வாடிக்கையாளர்களை ஈர்க்கவும் முயன்றபோது பயன்படுத்திய அதே சொற்றொடர்......ஓரிடத்திலேயே தங்கியிருப்பது—பெரும்பாலும் அதனால் அவளது செலவுகள் ஈடுசெய்யப்படாவிட்டாலும் கூட—அவள் தவறாக 'கொள்கை ரீதியானது' என்று புரிந்துகொண்ட அந்த விஷயம், உண்மையில் 'பொதுவான விதிமுறை' என்பதை மட்டுமே குறித்தது; அதாவது, அதில் பல விதிவிலக்குகள் இருந்தன. ஏனெனில், மேடம் வெர்டுரின் வெளியே செல்வதை விரும்புவது மட்டுமல்லாமல், ஒரு விருந்தளிப்பவளாகத் தனது கடமைகளையும் மிகத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார்; மதிய உணவிற்கு விருந்தினர்களை அழைக்கும்போதெல்லாம், காபி, மதுபானங்கள் மற்றும் சிகரெட்டுகள் முடிந்த உடனேயே—
(வெப்பம் மற்றும் உணவால் ஏற்பட்ட ஆரம்பக்கட்டத் தூக்கக் கலக்கம் இருந்தபோதிலும்—அந்த நேரத்தில் மொட்டை மாடித் தாவரங்களுக்கு இடையே தெரியும், பளபளப்பான கடல் பரப்பில் செல்லும் ஜெர்சி கப்பலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே ஒருவருக்கு விருப்பமாக இருக்கும்)—அடுத்தகட்டமாகப் பல இடங்களுக்குச் செல்லும் பயணங்கள் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும். விருந்தினர்கள் வண்டிகளில் ஏற்றப்பட்டு—பெரும்பாலும் அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே—டூவில் (Douville) பகுதியைச் சுற்றியுள்ள பல அழகிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள். ஆயினும், எழுந்து வண்டியில் ஏறும் சிரமம் முடிந்த பிறகு, ஒன்றுகூடலின் இந்தப் இரண்டாம் பகுதி விருந்தினர்களுக்குக் குறைந்த மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக இருக்கவில்லை; சுவையான உணவுகள் மற்றும் சிறந்த ஒயின்கள் அல்லது நுரைக்கும் ஆப்பிள் மதுபானத்தால் (cider) ஏற்கனவே உற்சாகமடைந்திருந்த அவர்கள், தூய காற்றினாலும் அற்புதமான இயற்கைக்காட்சிகளாலும் எளிதில் மெய்மறந்து போவார்கள். மேடம் வெர்டுரின் இந்த இடங்களை வெளியாட்களுக்குக் காட்டும்போது, ​​அவை ஏதோ தனது சொந்த எஸ்டேட்டின் (தோட்டத்தின்) ஒரு பகுதியாகவோ அல்லது அதனுடன் இணைந்த இடங்களாகவோ (அவை எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தாலும்) கருதிச் செயல்படுவார்—அதாவது, தனது வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வந்தால் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் என்றும், அதே சமயம், அந்த 'எஜமானி'யால் (Mistress) வரவேற்கப்படாவிட்டால் ஒருபோதும் அறியப்படாத இடங்கள் என்றும் அவர் கருதினார். உள்ளூர்ச் சுற்றுலாக்களின் மீது—மொரல் (மற்றும் முன்பு டெச்சாம்ப்ரே) வாசிப்பதன் மீது தனக்கு இருந்த உரிமையைப் போலவே—தனக்கே முழு உரிமை இருப்பதாகக் கருதும் இந்த மனப்பான்மையும், அந்த நிலப்பரப்பையே தனது 'சிறிய குழுவின்' (little clan) ஒரு பகுதியாக மாற்ற முயலும் செயலும், முதல் பார்வையில் தோன்றுவது போல அவ்வளவு அபத்தமானதாக இல்லை. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தின் உட்புற அலங்காரம் மற்றும் தோட்டத்தின் அமைப்பு ஆகியவற்றில் கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) வெளிப்படுத்திய ரசனையின்மையைக் கண்டு மேடம் வெர்டுரின் ஏளனம் செய்தது மட்டுமல்லாமல், அப்பகுதியைச் சுற்றி அவர்கள் மேற்கொண்ட அல்லது ஏற்பாடு செய்த பயணங்களில் அவர்கள் காட்டிய முன்முயற்சியின்மையையும் அவர் கேலி செய்தார். 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லம் அந்த 'சிறிய குழுவினரின்' (little clan) புகலிடமாக மாறிய பின்னரே அது இருக்க வேண்டிய உண்மையான தன்மையைப் பெறத் தொடங்கியது என்று அவள் எப்படி உறுதியாக நம்பினாளோ, அதேபோல கேம்ப்ரேமர் (Cambremers) குடும்பத்தினர் குறித்தும் அவள் ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருந்தாள். அப்பகுதியிலேயே நீண்ட காலமாக வசித்து வந்தும், அந்த இடங்களை அவர்கள் உண்மையில் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதே அது. அவர்கள் தங்கள் குதிரை வண்டியில் அந்தப் பகுதியின் ஒரே ஒரு அசிங்கமான பாதையில்—அதாவது கடலோர ரயில் பாதையை ஒட்டிய சாலையில்—மட்டுமே இடைவிடாது பயணம் செய்து வந்தனர். அவளது இந்தக் கூற்றில் உண்மை இருந்தது. பழக்கம், கற்பனை வளம் இன்மை மற்றும் மிக அருகில் இருப்பதால் நன்கு பரிச்சயமானதாகத் தோன்றும் ஒரு பகுதியைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் இல்லாமை ஆகியவற்றால், கேம்ப்ரேமர்கள் எப்போதும் ஒரே பாதைகளில் ஒரே இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர வேறு எங்கும் வெளியே செல்வதில்லை. தங்கள் சொந்தப் பகுதியைப்பற்றியே தங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்ற வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் துணிச்சலைக் கண்டு அவர்கள் மனதாரச் சிரித்தார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், ஒரு சோதனை என்று வந்தால், அவர்களோ அல்லது அவர்களின் குதிரை வண்டி ஓட்டுநரோ கூட, திரு. வெர்டுரின் எங்களை அழைத்துச் சென்ற அந்த அற்புதமான, சற்று ஒதுக்குப்புறமான இடங்களுக்கு எங்களை வழிநடத்திச் சென்றிருக்க முடியாது. மற்றவர்கள் செல்லத் துணியாத கைவிடப்பட்ட ஒரு தனியார் தோட்டத்தின் நுழைவாயிலைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே செல்வதோ, அல்லது வண்டியிலிருந்து இறங்கி வாகனங்கள் செல்ல முடியாத பாதையில் நடந்து செல்வதோ என அவர் எங்களை அழைத்துச் சென்ற இடங்கள் ஒவ்வொன்றும், இறுதியில் ஒரு கண்கவர் இயற்கை காட்சியைப் பரிசாக அளிப்பதாகவே அமைந்திருந்தன. மேலும், 'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தின் தோட்டமானது, ஒரு வகையில், அந்தப் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள மைல்கணக்கான தூரத்திலான நடைப்பயணங்கள் மற்றும் வாகனப் பயணங்களின் ஒரு சிறிய வடிவமாகவே (microcosm) திகழ்ந்தது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். முதலாவதாக, அது ஒரு உயர்ந்த இடத்தில் அமைந்திருந்தது—ஒருபுறம் பள்ளத்தாக்கையும் மறுபுறம் கடலையும் அது பார்த்தவாறு இருந்தது. இரண்டாவதாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தில் (உதாரணமாக, கடல் நோக்கிய பக்கத்தில்) கூட, மரங்களுக்கு இடையே இடைவெளிகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன; இதனால் ஒரு இடத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட அடிவானக் காட்சியையும், மற்றொரு இடத்திலிருந்து வேறொரு காட்சியையும் காண முடிந்தது. இத்தகைய சிறந்த காட்சி அமைந்த இடங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு இருக்கை இருந்தது; பால்பெக் (Balbec), பார்வில் (Parville) அல்லது டூவில் (Douville) ஆகிய இடங்களின் காட்சியை வழங்கும் இருக்கைகளில் ஒருவர் மாறி மாறி அமரலாம். ஒரே திசையில் கூட, செங்குத்தான பாறை விளிம்பிற்கு மிக அருகில் ஒரு இருக்கையும், சற்று பின்னால் இன்னொன்றும் அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். பின்னால் இருந்த இருக்கையிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​முன்னால் பசுமையான காட்சிகளும், ஏற்கனவே மிக விரிவாகத் தெரியும் அடிவானமும் தெரிந்தன; ஆனால் அங்கிருந்து ஒரு சிறிய பாதையில் அடுத்த இருக்கைக்குச் செல்லும்போது அந்தப் பார்வை இன்னும் முடிவில்லாமல் விரிவடைந்து, கடலின் முழுப் பரப்பையும் காணும் வாய்ப்பை அளித்தது. அங்கே அலைகளின் ஓசையைத் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது; ஆனால் தோட்டத்தின் பாதுகாப்பான பகுதிகளில் அந்த ஓசை கேட்காது—அங்கே கடலின் அலைச்சலையோ ஏற்ற இறக்கத்தையோ காண முடிந்ததே தவிர, அதன் சத்தம் காதில் விழாது. 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில், அத்தகைய ஓய்விடங்களை அவர்கள் "காட்சிகள்" (views) என்றே அழைத்தனர். உண்மையில், அந்த மாளிகையைச் சுற்றி அமைந்திருந்த நிலப்பரப்பின் மிகச்சிறந்த காட்சிகளை—கடற்கரைகள் அல்லது காடுகள் என—அவர்கள் அங்கே ஒருங்கே அமைத்திருந்தனர்; தொலைவின் காரணமாக அவை சிறிய சித்திரங்களாகத் தெரிந்தன. இது, ஹேட்ரியன் (Hadrian) மன்னர் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்த புகழ்பெற்ற நினைவுச் சின்னங்களின் சிறிய மாதிரிகளைத் தனது சொந்த மாளிகைக்குள் அமைத்திருந்ததைப் போன்றதொரு ஏற்பாடாகும். "காட்சி" என்ற சொல்லுக்குப் பின் வரும் பெயர் எப்போதும் கடற்கரை சார்ந்த இடத்தைக் குறிப்பதாக இருப்பதில்லை; பெரும்பாலும் அது வளைகுடாவின் மறுகரையை—அதாவது தொலைவில் தெரிந்தாலும், பரந்த நிலப்பரப்பிலும் தனது தனித்துவமான வடிவத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட ஒரு இடத்தைக்—குறிப்பதாகவே இருந்தது. திரு. வெர்டுரினின் (M. Verdurin) நூலகத்திலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு 'பால்பெக் காட்சி' (Balbec view) அமைந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் வாசிப்பது போல, வானிலை தெளிவாக இருக்கும் பட்சத்தில்......அவர் 'Vue de Rivebelle'-இல் அமர்ந்து பானம் அருந்தட்டும்—ஆனால், காற்று மிக அதிகமாக வீசாத பட்சத்தில் மட்டுமே; ஏனெனில், இருபுறமும் மரங்கள் நடப்பட்டிருந்தாலும், அங்கு காற்று சற்று கடுமையாகவே இருக்கும். மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஏற்பாடு செய்திருந்த மதிய நேர வாகனப் பயணங்கள் குறித்த விஷயத்திற்குத் திரும்புவோம்: வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், 'கடற்கரைப் பகுதி வழியாகச் செல்லும்' ஏதேனும் ஒரு சமூகப் பிரமுகரின் வருகை அட்டை (calling card) அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தால், அந்த வீட்டின் எஜமானியான அவர், அந்தச் சந்திப்பைத் தவறவிட்டதற்காக வருந்துவது போலவும் அதே சமயம் மகிழ்ச்சியடைவது போலவும் பாவனை செய்வார்; மேலும்—
(மக்கள் அந்த 'வீட்டைப்' பார்ப்பதற்காகவோ அல்லது பாரிஸில் கலைசார்ந்த சந்திப்புகளுக்குப் புகழ்பெற்ற—ஆனால் சமூக ரீதியாக எளிதில் அணுக முடியாத—ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்து ஒரு நாளைக் கழிப்பதற்காகவோ மட்டுமே வந்திருந்தாலும் கூட)
அடுத்த புதன்கிழமை இரவு உணவிற்கு அந்த விருந்தினரை அழைக்குமாறு உடனடியாக திரு. வெர்டுரினிடம் (M. Verdurin) கூறுவார். அந்தச் சுற்றுலாப் பயணிகள் பெரும்பாலும் அதற்கு முன்னரே கிளம்ப வேண்டியிருந்தாலோ அல்லது இரவு வெகுநேரம் கழித்துத் திரும்புவதற்குத் தயங்கினாலோ, சனிக்கிழமைகளில் தேநீர் அருந்தும் வேளையில் தன்னை எப்போதும் சந்திக்கலாம் என்று மேடம் வெர்டுரின் ஒரு வழக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். இத்தகைய தேநீர் சந்திப்புகள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் நடைபெறுவதில்லை; பாரிஸில்—பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Princesse de Guermantes) இல்லத்திலோ அல்லது மேடம் டி கலிஃபெட் (Mme de Galliffet) அல்லது மேடம் டி ஆர்பாஜான் (Mme d’Arpajon) ஆகியோரின் இல்லங்களிலோ—இதைவிடச் சிறப்பான சந்திப்புகளை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆயினும், இங்கே சூழலே வேறாக இருந்தது; அந்த இடத்தின் வசீகரம் சந்திப்பின் இனிமையை மட்டுமல்லாமல், அங்கு வரும் விருந்தினர்களின் தன்மையையும் பாதித்தது. பாரிஸில் எனக்கு எந்தவித மகிழ்ச்சியையும் அளிக்காத ஒரு சமூகப் பிரமுகருடனான சந்திப்பு, 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட பரிமாணத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றது; ஏனெனில், ஃபெடெர்ன் (Féterne) அல்லது சாண்ட்பி (Chantepie) காடு வழியாக வெகுதூரம் பயணம் செய்து அந்த நபர் அங்கு வந்திருந்தார்; அது ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வாக மாறியது. சில சமயங்களில், எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவராக அவர் இருப்பார்—ஸ்வான் (Swann) இல்லத்தில் அவரைச் சந்திப்பதற்காக நான் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைத்திருக்க மாட்டேன். ஆனால், அந்தக் குன்றின் மீது அவரது பெயர் ஒலித்த விதம் வேறாக இருந்தது—நாடக அரங்கில் அடிக்கடி கேட்கப்படும் ஒரு நடிகரின் பெயர், திடீரென ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சிக்காக வேறு நிறத்தில் அச்சிடப்பட்ட சுவரொட்டியில் தோன்றுவதைப் போல; அந்த எதிர்பாராத சூழலால் அவரது புகழ் உடனடியாகப் பெரிதாக்கிக் காட்டப்படுவது போல அது அமைந்திருந்தது. கிராமப்புற வாழ்க்கை ஒருவித முறைசாராத் தன்மையை ஊக்குவிப்பதால், நகர்ப்புறச் சூழலில் பழகிய அந்த நபர், தான் தங்கியிருந்த நண்பர்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்லும் சுதந்திரத்தை எடுத்துக்கொள்வார். அவர் மேடம் வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) தான் தங்கியிருக்கும் விருந்தளிப்பவர்களைக் கைவிட முடியாது என்று மென்மையாக விளக்குவார்; அதே சமயம் அந்த விருந்தளிப்பவர்களிடமோ, கடற்கரை வாழ்க்கையின் சலிப்புக்கு மத்தியில் ஒரு மகிழ்ச்சியான மாற்றத்தை—அதாவது கலாச்சாரம் மற்றும் நாகரிகம் மிக்க ஓர் இடத்திற்குச் செல்லுதல், ஒரு பிரம்மாண்டமான தோட்ட வீட்டைப் பார்த்தல் மற்றும் சிறந்ததொரு மதிய நேரத் தேநீர் விருந்தை அனுபவித்தல் போன்றவற்றை—அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் அவர்களுக்கு ஒரு நன்மையே செய்வதாகப் பாவனை செய்வார். இது விரைவில் நடுத்தர சமூக அந்தஸ்து கொண்ட பலரின் ஒன்றுகூடலுக்கு வழிவகுத்தது. கிராமப்புறத்தில் சாதாரணமானதாகத் தோன்றும் சில மரங்களைக் கொண்ட சிறிய தோட்டப் பகுதி, 'அவென்யூ கேப்ரியல்' (Avenue Gabriel) அல்லது 'ரூ டி மான்சோ' (Rue de Monceau) போன்ற இடங்களில் (அங்கு கோடீஸ்வரர்களால் மட்டுமே அத்தகைய ஆடம்பரத்தை வாங்க முடியும்) அசாதாரணமான அழகைப் பெறுவது போல; பாரிஸ் நகரின் உயர்தர விருந்து நிகழ்ச்சிகளில் இரண்டாம் நிலை முக்கியத்துவம் மட்டுமே பெற்ற பிரபுக்கள், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் திங்கட்கிழமை மதிய வேளையில் திடீரெனத் தங்கள் உண்மையான மதிப்போடு வெளிப்பட்டனர். சிவப்பு நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேஜை விரிப்பு விரிக்கப்பட்டும், ஒரே நிறத்திலான அலங்காரப் பலகைகளுக்குக் கீழேயும் அமைக்கப்பட்டிருந்த மேஜையைச் சுற்றி அவர்கள் அமர்ந்த உடனேயே, அவர்களுக்கு 'காலெட்ஸ்' (galettes) எனப்படும் நார்மன் வகை பேஸ்ட்ரிகள், பவள மணிகளைப் போன்ற செர்ரி பழங்கள் நிரப்பப்பட்ட படகு வடிவ டார்ட் (tart) பலகாரங்கள் மற்றும் 'டிப்ளோமேட்' (diplomate) புட்டிங் போன்றவை பரிமாறப்பட்டன. திறந்த ஜன்னல்கள் வழியாகத் தெரிந்த பரந்த நீல நிறக் காட்சியின்—புறக்கணிக்க முடியாத அந்த அழகிய காட்சியின்—தாக்கத்தால், அந்த விருந்தினர்கள் உடனடியாக ஒரு ஆழமான மாற்றத்திற்கு உள்ளானார்கள்; அது அவர்களை மிகவும் மதிப்புமிக்கவர்களாக மாற்றிய ஒருவித ரசவாத மாற்றமாக அமைந்தது. அதற்கும் மேலாக, மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்திற்குத் திங்கட்கிழமையன்று வரும் விருந்தினர்கள்—பாரிஸில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகைக்கு வெளியே வரிசையாக நிற்கும் நேர்த்தியான குதிரை வண்டிகளைச் சலிப்புடனும் வழக்கமான பார்வையுடனும் மட்டுமே கடந்து செல்பவர்கள்—'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்திற்கு முன்னால் உள்ள உயரமான ஃபர் (fir) மரங்களுக்கு அடியில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இரண்டு அல்லது மூன்று சாதாரண கிராமப்புற வண்டிகளைப் பார்த்தவுடனேயே தங்கள் இதயத் துடிப்பு அதிகரிப்பதை உணர்ந்தனர். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அதற்குக் காரணம் அந்த கிராமப்புறச் சூழல் மாறுபட்டதாக இருந்ததுதான்; மேலும், இடமாற்றத்தின் காரணமாக சமூகத்தைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வையும் புத்துணர்ச்சி பெற்றது. மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்திற்குச் செல்ல வாடகைக்கு அமர்த்தப்பட்ட அந்தப் பழைய, குலுங்கும் வண்டி, ஒரு சிறந்த சுற்றுலாப் பயணத்தையும், நாள் ஒன்றுக்கு "அதிக கட்டணம்" கேட்ட ஓட்டுநருடன் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட அந்த விலையுயர்ந்த "நிலையான கட்டணத்தையும்" நினைவூட்டியதும் அதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. இருப்பினும், புதிதாக வந்தவர்களைப் பற்றிய (அவர்கள் யார் என்று இன்னும் தெளிவாகத் தெரியாத நிலையில்) அந்த ஆர்வம்—அதனுடன் லேசான உணர்வுப்பூர்வமான ஈடுபாடும் கலந்திருந்தது—அனைவரும் தங்களுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்ட ஒரு கேள்வியிலிருந்தே எழுந்தது: "அவர்கள் யாராக இருப்பார்கள்?"—இது பதிலளிக்கக் கடினமான ஒரு கேள்வி; ஏனெனில், கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தினருடனோ அல்லது வேறு எங்காவதோ ஒரு வாரம் தங்குவதற்கு யார் வந்திருக்கக்கூடும் என்பது யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதே சமயம், தனிமை மிகுந்த கிராமப்புற வாழ்க்கையில் இத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்பது ஒருவித மகிழ்ச்சியைத் தரும்; ஏனெனில், பாரிஸ் நகர வாழ்க்கையில் ஒரு மனிதரைச் சந்திப்பதோ அல்லது ஒரு அந்நியரை அறிமுகம் செய்துகொள்வதோ ஒரு சலிப்பூட்டும் கடமையாகக் கருதப்படலாம்; ஆனால் இங்கு, அத்தகைய சந்திப்புகள், கடிதங்களின் வருகை கூட ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சியாக மாறும் அந்தத் தனிமையான வாழ்க்கையின் வெறுமையை இனிமையாக உடைத்தெறிகின்றன. நாங்கள் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) நோக்கிச் சென்ற அந்த நாளில்—அன்று திங்கட்கிழமை அல்ல என்பதால்—திரு. மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin) ஆகியோரை மற்றவர்களின் சகவாசத்தை நாடும் அந்தத் தீவிரமான உணர்வு ஆட்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த உணர்வு ஆண்களையும் பெண்களையும் ஒருவித அமைதியின்மைக்கு உள்ளாக்குவதுடன், அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து பிரித்துத் தனிமையில் சிகிச்சை பெறும் ஒரு நோயாளியைத் தன் ஜன்னல் வழியாகவே கீழே குதித்துவிடத் தூண்டும் அளவுக்குத் தீவிரமானதாகவும் இருக்கக்கூடும். ஏனெனில், அந்தப் புதிய வீட்டு வேலைக்காரன்—மிகவும் சுறுசுறுப்பாகச் செயல்படக்கூடியவன், மேலும் ஏற்கனவே......இந்தச் சூழலுக்குப் பழகியிருந்த அந்தப் பணியாள்—'மேடம்' வெளியே செல்லவில்லை என்றால் அவர் நிச்சயம் 'டூவில் வியூபாயிண்ட்' (Douville Viewpoint) பகுதியில் தான் இருப்பார் என்றும், தான் 'சென்று பார்த்து வருவதாகவும்' கூறிவிட்டு—உடனேயே திரும்பி வந்து அவர் எங்களைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டதாகத் தெரிவித்தார். தோட்டம், கோழிப்பண்ணை மற்றும் காய்கறித் தோட்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவர் அப்போதுதான் உள்ளே வந்திருந்ததால், அவரது தோற்றம் சற்று கலைந்திருந்தது; அங்கு அவர் தனது மயில்களுக்கும் கோழிகளுக்கும் உணவளிக்கவும், முட்டைகளைச் சேகரிக்கவும், பழங்கள் மற்றும் பூக்களைப் பறிக்கவும் சென்றிருந்தார்—அப்பூக்கள் அவரது மேஜை அலங்காரத் துணிக்காக (table runner) சேகரிக்கப்பட்டவை; அந்த அலங்காரத் துணி பூங்காவில் உள்ள பாதையை ஒரு சிறிய அளவில் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்திருந்தது; ஆயினும், அது மேஜைக்கு ஒரு தனித்துவமான அழகை அளித்தது; வெறும் பயன்பாட்டுப் பொருட்களோ அல்லது உண்ணக்கூடிய பொருட்களோ மட்டுமே மேஜை மேற்பரப்பில் இருப்பதைத் தவிர்த்து, அதற்கு ஒரு சிறப்பம்சத்தை அது சேர்த்தது. ஏனெனில், பேரிக்காய் மற்றும் முட்டையின் வெள்ளைக் கரு போன்ற தோட்டத்து விளைபொருட்களைச் சுற்றி, 'வைப்பர்ஸ் பக்லாஸ்' (viper’s bugloss), கார்னேஷன், ரோஜா மற்றும் கோரியோப்சிஸ் (coreopsis) போன்ற உயரமான மலர் தண்டுகள் நிமிர்ந்து நின்றன; அவற்றுக்கு இடையே—பூக்கள் நிறைந்த அடையாளக் கம்பங்களைக் கடந்து செல்வது போல—ஜன்னல் கண்ணாடியின் வழியே திறந்த கடலில் கப்பல்கள் நகர்ந்து செல்வதைக் காண முடிந்தது. வருகை தரவிருந்த விருந்தினர்களுக்காகப் பூக்களை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்த திரு மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் (Verdurin), அந்த விருந்தினர்கள் வேறு யாருமல்ல, ஆல்பர்ட்டினும் நானும் தான் என்பதைக் கண்டதும் அடைந்த ஆச்சரியத்திலிருந்து நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்: அந்தப் புதிய பணியாள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டாலும், என் பெயர் அவனுக்குத் தெரியாததால் அதைத் தவறாக உச்சரித்திருந்தான்; அறிமுகமில்லாத விருந்தினர்களின் பெயரைக் கேட்டபோதும், திருமதி வெர்டுரின் அவர்களை உள்ளே அழைத்து வர உத்தரவிட்டிருந்தார்—ஏனெனில் அவருக்கு யாரையாவது சந்திக்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. இதற்கிடையில், அந்தப் புதிய பணியாள் வாசலிலேயே நின்று அந்தச் சூழலைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்; எங்கள் இருவருக்கும் அந்த வீட்டில் என்ன பங்கு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவன் முயன்றான். பின்னர் அவன் நீண்ட அடைகளை வைத்துக்கொண்டு வேகமாக அங்கிருந்து சென்றான்; ஏனெனில் அவன் முந்தைய நாள் தான் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தான். ஆல்பர்ட்டின் தனது தொப்பியையும் முகத்திரையையும் வெர்டுரின் தம்பதியினரிடம் பெருமையுடன் காட்டிய பிறகு, நாங்கள் செய்ய விரும்பிய காரியத்திற்கு மிகக் குறைந்த நேரமே எஞ்சியிருந்தது என்பதை நினைவூட்டும் வகையில் என்னை நோக்கினாள். தேநீர் அருந்தும் வரை நாங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று திருமதி வெர்டுரின் விரும்பினார், ஆனால் நாங்கள் அதை மறுத்துவிட்டோம்; அப்போது, ​​திடீரென்று ஒரு திட்டம் வெளிப்பட்டது—அது ஆல்பர்ட்டினுடன் நான் மேற்கொள்ளவிருந்த நடைப்பயிற்சியால் கிடைக்கவிருந்த அனைத்து மகிழ்ச்சியையும் கெடுப்பதாக அமைந்தது: அந்த வீட்டின் எஜமானி—எங்களைப் பிரிந்து செல்ல மனமில்லாமலோ அல்லது ஒரு புதிய பொழுதுபோக்கை நழுவவிட விரும்பாமலோ—எங்களுடன் திரும்பி வர விரும்பினார். அவளிடமிருந்து வரும் இத்தகைய சலுகைகள் பொதுவாக நல்ல வரவேற்பைப் பெறுவதில்லை என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்; எனவே, இந்த முறை நாங்கள் அதை ஏற்போமா இல்லையா என்ற தயக்கம் அவளுக்கு இருந்திருக்கலாம். அந்தத் தயக்கத்தை மறைக்க அவள் மிகையான தன்னம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினாள்; நாங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பது உறுதி என்பது போல பாவனை செய்துகொண்டு, அவள் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. மாறாக, ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும் ஒருவித உபகாரம் செய்பவளாகக் கருதி, தன் கணவரிடம் இப்படிச் சொன்னாள்:
"அவர்களை நானே திரும்ப அழைத்து வருகிறேன்." அதே வேளையில், அவளுடைய உதடுகளில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது—அது அவளுக்கே உரிய தனிப்பட்ட புன்னகை அல்ல. பெர்கோட்டிடம் (Bergotte) சிலர் ஒருவித 'எல்லாம் தெரிந்தவர்கள்' என்பது போன்ற பாவனையுடன், "உங்கள் புத்தகத்தை சும்மா சாதாரணமாகவே வாங்கினேன்" என்று சொல்லும்போது நான் பார்த்த அதே புன்னகை அது. ஸ்வான் (Swann) அல்லது எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) போன்ற மிகச் சில உயரிய பண்பு கொண்ட மனிதர்களைத் தவிர—அவர்களின் உதடுகளில் நான் அத்தகைய புன்னகையைப் பார்த்ததே இல்லை—மற்றவர்கள் தேவைப்படும்போது இரயிலையோ அல்லது சரக்கு வாகனத்தையோ பயன்படுத்துவது போல, பொதுவான ஒரு பாவனையாக அந்தப் புன்னகையைக் கடன் வாங்கிக்கொள்வார்கள். அந்தத் தருணத்திலிருந்து, என் பயணத்தின் மகிழ்ச்சி கெட்டுப்போனது. நான் ஒன்றும் புரியாதது போல பாவனை செய்தேன். சற்று நேரத்தில், எம். வெர்டுரின் (M. Verdurin) அந்தப் பயணத்தில் இணையப்போகிறார் என்பது தெரிந்தது. "ஆனால் எம். வெர்டுரினுக்கு அது நீண்ட தூர நடைப்பயணமாக இருக்குமே," என்று நான் சொன்னேன். "அட, அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை," என்று மேடம் வெர்டுரின் ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான, அதே சமயம் உற்சாகமான தொனியில் பதிலளித்தார்; "கடந்த காலத்தில் தான் அடிக்கடி சென்ற பாதையை இந்த இளைஞர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் கடப்பதில் தனக்கு மகிழ்ச்சி என்று அவர் சொல்கிறார்; தேவைப்பட்டால், அவர் ஓட்டுநருக்கு அருகில் முன்புறத்தில் அமர்ந்து செல்வார்—அதற்கெல்லாம் அவர் பயப்படமாட்டார்—நாங்கள் இருவரும் கண்ணியமான தம்பதியரைப் போல இரயிலில் நிதானமாகத் திரும்பி வந்துவிடுவோம். இதோ பாருங்கள், அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறார்." தன் பேரக்குழந்தைகளைச் சிரிக்க வைப்பதற்காக ஓவியங்களை வரைந்து மகிழும் ஒரு கனிவான முதிய மேதையைப் பற்றிப் பேசுவது போல அவள் பேசினாள்—அதாவது இளைஞர்களை விடவும் இளமையான மனதுடைய ஒருவரைப் போல. என் வருத்தத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது என்னவென்றால், ஆல்பர்ட்டினுக்கு அந்த வருத்தம் இல்லை என்பதுதான்; வெர்டுரின் தம்பதியினருடன் இப்படி ஊர் முழுவதும் சுற்றித் திரிவதை அவள் வேடிக்கையான ஒன்றாகவே கருதினாள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவளுடன் நான் எதிர்பார்த்திருந்த மகிழ்ச்சி மிகவும் வலுவானதாக இருந்ததால், அந்தப் பெண்மணி அதைச் சிதைக்க நான் அனுமதிக்க விரும்பவில்லை; நான் சில பொய்களைக் கட்டியெழுப்பினேன்—மேடம் வெர்டுரின் விடுத்த எரிச்சலூட்டும் மிரட்டல்களால் அவை நியாயப்படுத்தப்பட்டாலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக ஆல்பர்ட்டினே அவற்றை மறுக்கும் வகையில் நடந்துகொண்டாள். "ஆனால் நாங்கள் ஒரு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது," என்று நான் கூறினேன். "எந்த இடத்திற்கு?" என்று ஆல்பர்ட்டின் கேட்டாள். "விளக்குகிறேன்; அது மிக அவசியம்." "சரி, நாங்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்," என்று மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) சொன்னார்; எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையில் அவர் இருந்தார். கடைசி நேரத்தில், மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த அந்த மகிழ்ச்சி பறிபோய்விடுமோ என்ற தவிப்பு, எனக்கு ஒருவித முரட்டுத்தனமான துணிச்சலை அளித்தது. நான் அதைத் திட்டவட்டமாக மறுத்தேன்; ஆல்பர்ட்டின் ஒருவித மனவேதனைக்கு ஆளாகியிருந்ததாகவும்—அது குறித்து என்னிடம் கலந்தாலோசிக்க அவள் விரும்பியதாகவும்—அதனால் அவளுடன் தனிமையில் இருப்பது எனக்கு மிக அவசியம் என்றும் மேடம் வெர்டுரினிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினேன். அந்த அம்மையார் கோபமான தோரணையை மேற்கொண்டார்: "சரி, நாங்கள் வரவில்லை," என்று அவர் கூறினார்; அவரது குரல் கோபத்தில் நடுங்கியது. அவர் எந்த அளவுக்குக் கொதிப்படைந்திருந்தார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதாவது......சற்று விட்டுக்கொடுக்கும் விதமாக: "ஆனால் ஒருவேளை நாம்..." "இல்லை," என்று அவள் இன்னும் ஆவேசமாகத் தொடர்ந்தாள்; "நான் 'இல்லை' என்று சொன்னால், அது 'இல்லை' என்பதுதான் அர்த்தம்." அவளுடனான உறவு முறிந்துவிட்டதாக நான் நினைத்தேன்; ஆனால், மறுநாள்—அதாவது புதன்கிழமையன்று—முயற்சியைக் கைவிடக்கூடாது என்றும், இரவில் ஆபத்தான அந்தப் பாதையில் வராமல், அந்தச் சிறிய குழுவினர் அனைவருடனும் ரயிலில் வர வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்த அவள் எங்களை வாசலிலேயே மீண்டும் அழைத்தாள். பூக்கள் நிறைந்த சிறிய வீடுகள் எங்களை நோக்கி விரைந்து வருவது போன்ற சூழலில் நாங்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். நிலப்பரப்பு எங்களுக்கு முற்றிலும் மாறியதாகத் தோன்றியது—இடங்களைப் பற்றி நாம் மனதில் உருவாக்கும் பிம்பத்தில், 'இடம்' அல்லது 'தொலைவு' (space) சார்ந்த கருத்து மிக முக்கியப் பங்கை வகிப்பதில்லை என்பது எவ்வளவு உண்மை! காலத்தைப் பற்றிய உணர்வே இடங்களை ஒன்றுக்கொன்று வெகுவாகப் பிரிக்கிறது என்று நாம் முன்பே கூறியிருக்கிறோம்; ஆனால் அது மட்டுமே காரணமல்ல. சில இடங்களை நாம் எப்போதும் தனித்துத்தான் பார்க்கிறோம்; அவை மற்ற இடங்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதவை போலவும்—ஏறக்குறைய உலகத்திலிருந்தே விலகி இருப்பது போலவும்—தோன்றும். நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் (ராணுவத்தில் அல்லது குழந்தைப் பருவத்தில்) நாம் சந்தித்த, வேறு எதனுடனும் தொடர்புபடுத்த முடியாத மனிதர்களைப் போலவே அந்த இடங்களும் அமைகின்றன. பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் இருந்த முதல் ஆண்டில், 'போமாண்ட்' (Beaumont) என்ற உயரமான இடம் ஒன்று இருந்தது; அங்கு எங்களை அழைத்துச் செல்ல மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) விரும்பினார், ஏனெனில் அங்கிருந்து நீர்நிலைகளையும் காடுகளையும் தவிர வேறு எதையும் பார்க்க முடியாது. பயணத்திற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்த பாதை—பழமையான மரங்கள் நிறைந்திருந்ததால் அதுவே மிக அழகானது என்று அவர் கருதினார்—தொடர்ச்சியான ஏற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது; அதனால் அவரது குதிரை வண்டி மிக மெதுவாக, மனிதர்கள் நடக்கும் வேகத்திலேயே செல்ல வேண்டியிருந்தது, மேலும் அப்பயணத்திற்கு நீண்ட நேரம் பிடித்தது. உச்சியை அடைந்ததும் நாங்கள் வண்டியை விட்டு இறங்கிச் சிறிது நேரம் நடப்போம், பிறகு மீண்டும் ஏறி அதே பாதையில் திரும்புவோம்; வழியில் ஒரு கிராமத்தையோ அல்லது ஒரு பெரிய மாளிகையையோ (château) கூட நாங்கள் சந்திக்க மாட்டோம். போமாண்ட் என்பது மிகவும் விசித்திரமான, வெகு தொலைவில் உள்ள, மற்றும் மிக உயரத்தில் அமைந்த ஒரு இடம் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அது எந்தத் திசையில் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியாது—ஏனெனில் போமாண்ட் செல்லும் பாதையைப் பயன்படுத்தி வேறு எந்த இடத்திற்கும் நான் சென்றதில்லை; உண்மையில், காரில் அங்கு செல்வதற்கே நீண்ட நேரம் பிடிக்கும். அது வெளிப்படையாக பால்பெக் (Balbec) இருந்த அதே நிர்வாகப் பகுதியைச் (அல்லது மாகாணத்தைச்) சேர்ந்ததாகவே இருந்தது; ஆயினும், எனக்கு அது ஒரு தனிப்பட்ட சிறப்புரிமையைப் பெற்ற, வேறொரு தளத்தில் அமைந்த இடமாகவே தோன்றியது. ஆனால், எந்தவொரு மர்மத்தையும் மதிக்காத அந்தத் தானுந்து (automobile), இன்கார்வில் (Incarville) பகுதியைக் கடந்து (அங்கிருந்த வீடுகளின் பிம்பம் என் நினைவில் இன்னும் பசுமையாக இருந்தது), பார்வில் (*Paterni villa*) நோக்கிச் செல்லும் சரிவுப் பாதையில் எங்களை அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்த மேட்டுப் பகுதியிலிருந்து கடலைப் பார்த்ததும், அந்த இடத்தின் பெயரை நான் கேட்டேன்; ஓட்டுநர் பதிலளிப்பதற்கு முன்பே, அது 'போமாண்ட்' (Beaumont) என்பதை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். உள்ளூர் ரயிலில் பயணிக்கும்போதெல்லாம் நான் அறியாமலேயே கடந்து சென்ற இடம்தான் அது; ஏனெனில், அது பார்வில்லிலிருந்து வெறும் இரண்டு நிமிடத் தொலைவிலேயே அமைந்திருந்தது. என் படைப்பிரிவில் இருந்த ஒரு அதிகாரியை நினைத்துப் பாருங்கள்—அவரை நான் ஒரு தனித்துவமான மனிதராகக் கருதினேன்; பிரபுத்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க முடியாத அளவுக்கு மிகவும் கனிவானவராகவும் எளிமையானவராகவும், அதே சமயம் வெறும் பிரபுத்துவத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு எட்ட முடியாத மர்மமானவராகவும் அவர் எனக்குத் தோன்றினார்; ஆனால் பிற்காலத்தில், நகரில் நான் விருந்துண்ட சிலரின் மைத்துனராகவோ அல்லது உறவினராகவோ அவர் இருப்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன். அந்த அதிகாரிக்குச் சூழ்ந்திருந்த மர்மம் விலகி, அவருடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று நான் நினைத்திருந்த இடங்களுடன் அவர் இயல்பாகப் பிணைக்கப்பட்டு, அந்த உள்ளூர்ச் சூழலில் தனது சரியான இடத்தைப் பிடித்தது போல, 'போமாண்ட்' இடமும் தனது மர்மத்தன்மையை இழந்து அந்தப் பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இந்த உணர்வு எனக்குள் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது: ஒரு நாவலின் மூடிய சூழலுக்கு வெளியே வேறு எங்காவது நான் 'மேடம் போவரி' (Madame Bovary) அல்லது 'சான்செவெரினா' (Sanseverina) ஆகியோரைச் சந்தித்திருந்தால், அவர்கள் மற்ற சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து எந்த வகையிலும் வேறுபட்டவர்களாக எனக்குத் தோன்றியிருக்க மாட்டார்கள் அல்லவா? ரயில் பயணங்கள் மீதான என் ஈர்ப்பு, தானுந்து மீதான ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) வியப்பைப் பகிர்ந்துகொள்வதிலிருந்து என்னைத் தடுத்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றலாம்; ஏனெனில், தானுந்து என்பது ஒரு நோயாளியைக் கூட அவர் விரும்பும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடியது; மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை (அதுவரை நான் செய்ததைப் போல) அசையாத அழகின் தனித்துவமான அடையாளமாகவும், ஈடு இணையற்ற சாராம்சமாகவும் கருதுவதிலிருந்து அது ஒருவரை விடுவிக்கிறது. நிச்சயமாக, ரயில் பயணம் ஒரு சேருமிடத்தை அணுகும் விதத்தை இந்தத் தானுந்து அணுகவில்லை. பாரிஸிலிருந்து பால்பெக்கிற்கு நான் ரயிலில் சென்றபோது, ​​அந்தச் சேருமிடம் சாதாரண வாழ்க்கையின் அன்றாட நிகழ்வுகளிலிருந்து விலகி ஒரு தனி இலக்காக மாறியது; புறப்படும்போது அது ஒரு கனவுலகம் போலத் தோன்றியது, அதே உணர்வு அந்தப் பெரிய, ஆள் அரவமற்ற கட்டிடத்தை—அதாவது அந்த ஊரின் பெயரையே கொண்ட 'ரயில் நிலையம்' எனும் கட்டிடத்தை—அடையும்போதும் நீடித்தது; அந்த நிலையம் அந்த ஊரின் முழுமையான வடிவமாகத் திகழ்ந்து, அந்த இடத்திற்கான இறுதியான நுழைவாயிலை வழங்குவது போலத் தோன்றியது. இல்லை, அந்த வாகனம், ஒரு திரையரங்கில் இருக்கும் பார்வையாளரின் பற்றின்மையுடன், அதன் பெயரால் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட ஒரு முழுமையான நகரத்திற்குள் எங்களை மாயாஜாலமாக அழைத்துச் செல்லவில்லை. மாறாக, அது எங்களை தெருக்களின் 'பக்கவாட்டுப் பகுதிகளுக்குள்' அழைத்துச் சென்றது; வழியில் ஒரு உள்ளூர்வாசியிடம் வழி கேட்க நிறுத்தியது. ஆயினும், அத்தகைய பரிச்சயமான பயண முறைக்கு ஈடாக, ஓட்டுநரின் தயக்கங்கள் இருந்தன—பாதை தெரியாமல் திரும்பிச் செல்வது—மேலும், நாங்கள் அதை நெருங்க நெருங்க, ஒரு மாளிகை அதன் பழமையான இலைகளுக்கு அடியில் வீணாகச் சுருண்டு கொள்ள முயன்றபோதிலும், அது ஒரு குன்று, ஒரு தேவாலயம் மற்றும் கடலுடன் இசை நாற்காலி ஆட்டம் ஆடுவது போன்ற தோற்றங்களை உருவாக்கும் பார்வைகளின் மாறும் ஊடாட்டமும் இருந்தது; தப்பிப்பதற்காக எல்லா திசைகளிலும் ஓடிய, மயங்கிய ஒரு நகரத்தைச் சுற்றி அந்த வாகனம் வரைந்த மேலும் மேலும் சுருங்கும் வட்டங்களும் இருந்தன, அதன் மீது......இறுதியில் அது செங்குத்தாகப் பள்ளத்தாக்கின் அடிப்பகுதிக்கு இறங்கி அங்கே நிலை கொள்கிறது; ஆகவே, அதிவேக ரயில்களைச் சூழ்ந்திருந்த மர்மத்தன்மையை வாகனங்கள் அழித்துவிட்டதாகத் தோன்றிய அதே இடத்தில்தான், இப்போது நாம் ஏதோ ஒன்றைக் கண்டறிவது போன்றும், திசைகாட்டி ஒன்றைக் கொண்டு நம் இருப்பிடத்தைத் துல்லியமாகக் குறிப்பது போன்றும் உணர்கிறோம்; பூமியின் உண்மையான வடிவியல் அமைப்பையும் அதன் அழகான விகிதாச்சாரங்களையும், மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் நுட்பமான துல்லியத்துடனும் ஆராய்ந்து உணர்ந்துகொள்ள இது நமக்கு உதவுகிறது.

அக்காலத்தில் எனக்குத் தெரியாத—ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கழித்து நான் அறிந்துகொண்ட—ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஓட்டுநரின் வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவர் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவராவார்; மேலும், ஓட்டுநருக்குப் பணம் கொடுக்கும் பொறுப்பைக் கொண்டிருந்த 'மோரல்' (Morel)—ஓட்டுநரைக் கொண்டு பயணத் தூரத்தை மூன்று அல்லது ஐந்து மடங்காகக் கணக்கிடச் செய்து பணத்தின் ஒரு பகுதியைத் தனக்காக வைத்துக்கொண்டவர்—அவருடன் மிகவும் நெருக்கமாகியிருந்தார் (பொதுவெளியில் அவரைத் தெரியாதது போல நடித்தாலும்). அவர் நீண்ட தூரப் பயணங்களுக்கு அந்த காரைப் பயன்படுத்தினார். இது எனக்கு அப்போதே தெரிந்திருந்தால்—அத்துடன், 'வெர்டுரின்' (Verdurin) தம்பதியினர் அந்த ஓட்டுநர் மீது விரைவில் வைத்த நம்பிக்கைக்கும் அந்தக் காரணமே அடிப்படையாக இருந்தது என்பதை (அவர்களுக்கே தெரியாமலேயே கூட) நான் உணர்ந்திருந்தால்—அடுத்த ஆண்டு பாரிஸில் நான் சந்தித்த பல துயரங்களையும், 'ஆல்பர்ட்டின்' (Albertine) தொடர்பான பல துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளையும் தவிர்த்திருக்க முடியும்; ஆனால், இதைப் பற்றிய சிறு துப்பு கூட எனக்கு இருக்கவில்லை. 'எம். டி சார்லஸ்' மற்றும் 'மோரல்' ஆகியோரின் கார் பயணங்கள் எனக்கு நேரடியாக எந்த ஆர்வத்தையும் அளிக்கக்கூடியவை அல்ல. மேலும், அவை பெரும்பாலும் கடற்கரையோர உணவகம் ஒன்றில் மதிய உணவோ அல்லது இரவு உணவோ உண்பதோடு முடிந்துவிடும்; அங்கு 'எம். டி சார்லஸ்' வறுமையில் வாடும் ஒரு வயதான வீட்டு வேலைக்காரராகவும், கட்டணம் செலுத்தும் பொறுப்பைக் கொண்ட 'மோரல்' தாராள குணம் கொண்ட ஒரு கனவானாகவும் தோற்றமளிப்பார்கள். அத்தகைய உணவுகளில் ஒன்றை நான் விவரிக்கிறேன்; அது மற்ற நிகழ்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள உதவும். அது 'செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டு' (Saint-Mars-le-Vêtu) என்ற இடத்தில் இருந்த நீள்வடிவ உணவகம் ஒன்றில் நடந்தது. "இதை எடுத்துவிட முடியாதா?" என்று 'எம். டி சார்லஸ்' கேட்டார்; உணவகப் பணியாளர்களிடம் நேரடியாகப் பேசாமல் 'மோரல்' மூலமாக அவர் அதைக் கேட்டார். "இதை" என்று அவர் குறிப்பிட்டது, மேஜையை அலங்கரிக்க வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்துடன் தலைமைப் பணியாளர் வைத்திருந்த மூன்று வாடிய ரோஜாக்களைத்தான். "ம்ம்..." என்று தயக்கத்துடன் கூறினார் 'மோரல்'. "உங்களுக்கு ரோஜாக்கள் பிடிக்காதா?" "மாறாக, நான் வைக்கும் இந்தக் கோரிக்கையே எனக்கு அது பிடிக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறது—ஏனெனில் இங்கே ரோஜாக்கள் எதுவும் இல்லை" (மோரல் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்), "ஆனால் உண்மையில், எனக்கு அவை அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. பெயர்கள் விஷயத்தில் நான் சற்று உணர்திறன் கொண்டவன்; ஒரு ரோஜா அழகாக இருக்கும்போதே, அதற்கு 'பரோன் டி ரோத்ஸ்சைல்ட்' (Baronne de Rothschild) அல்லது 'மாரேஷல் நீல்' (Maréchale Niel) என்று பெயர் என்பதை அறிய நேரிடுகிறது; அது அந்த அழகின் ரசனையையே கெடுத்துவிடுகிறது. உங்களுக்குப் பெயர்கள் பிடிக்குமா? உங்கள் சிறிய இசை நிகழ்ச்சிக்கான துணுக்குகளுக்கு அழகான தலைப்புகளைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்களா?" "'போயம் ட்ரிஸ்ட்' (Poème triste - சோகக் கவிதை) என்று ஒன்று இருக்கிறது." "அது மிக மோசமானது," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) முகத்தில் அறைவது போன்ற கீச்சுக்குரலில் பதிலளித்தார். "ஆனால் நான் ஷாம்பெயின் (champagne) கேட்டிருந்தேனே, இல்லையா?" என்று தலைமைப் பணியாளரிடம் கேட்டார்; அந்தப் பணியாளர் இரு வாடிக்கையாளர்கள் முன்னால் நுரைக்கும் ஒயின் நிரம்பிய இரண்டு கண்ணாடிகளை வைப்பதன் மூலம் அதைச் செய்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தார். "ஆனால், ஐயா..." "அந்த அருவருப்பான பானத்தை எடுத்துவிடுங்கள்; அது மிக மோசமான ஷாம்பெயினுடன் கூட எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதது. அது 'கப்' (cup) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு வாந்தி வரவழைக்கும் பானம்; அதில் வழக்கமாக வினிகர் மற்றும் செல்ட்சர் நீர் கலவையில் மூன்று அழுகிய ஸ்ட்ராபெர்ரிகளை ஊறப்போடுவார்கள்... ஆம்," என்று மோரலை நோக்கித் திரும்பியபடி அவர் தொடர்ந்தார், "தலைப்பு என்றால் என்னவென்றே உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்று தோன்றுகிறது. அதோடு, உங்கள் சிறந்த இசைத் துணுக்குகளை வாசிக்கும் விதத்தில், அந்த இசையின் ஆன்மீக அல்லது ஆழ்மனத் தொடர்பை (mediumistic aspect) நீங்கள் தவறவிடுவதாகத் தெரிகிறது." "மன்னிக்கவும், என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று மோரல் கேட்டார்; அந்தப் பிரபு சொன்னதில் எதுவும் புரியாத நிலையில், மதிய உணவிற்கான அழைப்பு போன்ற பயனுள்ள தகவலைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அவர் அஞ்சினார். எம். டி. சார்லஸ், அந்த "மன்னிக்கவும்?" என்ற கேள்வியைக் கவனிக்கத் தவறியதால்... அவரது கருத்து ஒரு கேள்வியாக இருந்ததாலும் - அதன் விளைவாக - அதற்குப் பதில் கிடைக்காததாலும், மோரல் பேச்சின் தலைப்பை மாற்றி, உரையாடலுக்கு ஒரு சிற்றின்பச் சாயலைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்: "இதோ பாருங்கள், உங்களுக்குப் பிடிக்காத அந்த மலர்களை விற்கும் பொன்னிற முடி கொண்ட அந்தச் சிறுமி—அவளுக்கும் நிச்சயமாக ஒரு பெண் காதலி இருப்பாள். அங்கே தூரத்தில் உள்ள மேஜையில் அமர்ந்து சாப்பிடும் அந்த வயதான பெண்ணுக்கும் கூட." "ஆனால் இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று மோரலின் விசித்திரமான நுண்ணறிவைக் கண்டு வியந்தபடி எம். டி. சார்லஸ் கேட்டார். "ஓ! அவர்களை ஒரு நொடியில் என்னால் அடையாளம் காண முடியும். நாம் இருவரும் ஒரு கூட்டத்தில் நடந்து சென்றால், நான் ஒருபோதும் தவறு செய்யமாட்டேன் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்." அந்தத் தருணத்தில் மோரலைப் பார்த்த எவருக்கும்—அவனது ஆண்மைக்குரிய அழகிற்கு நடுவே இருந்த அந்தப் பெண்மை கலந்த தோற்றத்தைக் கண்ட எவருக்கும்—குறிப்பிட்ட சில பெண்களை அவனது உள்ளுணர்வு எப்படி அடையாளம் காட்டியதோ, அதேபோல அவனும் அந்தப் பெண்களுக்கு எப்படித் தனித்துத் தெரிந்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கும். ஜூபியனுக்குப் பதிலாகத் தான் அந்த இடத்தைப் பிடிக்க அவன் விரும்பினான்; அந்த 'வெஸ்ட்' (waistcoat) தைப்பவர் பாரனிடமிருந்து பெறும் வருமானத்தை, தனது 'வழக்கமான ஊதியத்துடன்' சேர்த்துப் பெறலாம் என்று அவன் ஒருவிதமாக நம்பினான். "ஆண்களைத் தேடிச் செல்லும் ஆண்களை (gigolos) அடையாளம் காண்பதில் நான் இன்னும் கெட்டிக்காரன்; நீங்கள் தவறு செய்யாமல் நான் உங்களைக் காப்பாற்ற முடியும். விரைவில் பால்பெக் (Balbec) திருவிழா வரவிருக்கிறது; அங்கே நமக்கு நிறைய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். பாரிஸிலும் அப்படித்தான்—நீங்களே பார்ப்பீர்கள், நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகப் பொழுதைக் கழிக்கலாம்." ஆனால், பரம்பரையாக வந்த வேலையாட்களுக்கே உரிய எச்சரிக்கை உணர்வு காரணமாக, அவன் ஏற்கனவே பேசத் தொடங்கியிருந்த வாக்கியத்தின் போக்கை மாற்றிக்கொண்டான். அதன் விளைவாக, அவன் இன்னும் இளம் பெண்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறான் என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நினைத்துக்கொண்டார். "பாருங்கள்," என்று மோரல் கூறினான்—தனக்குக் குறைவான சிக்கலைத் தரும் என்று அவன் கருதிய வழியில் பாரனின் உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஆர்வத்துடன் (உண்மையில் அது அதிக ஒழுக்கக்கேடானதாக இருந்தபோதிலும்)—"உண்மையிலேயே தூய்மையான ஒரு இளம் பெண்ணைக் கண்டுபிடித்து, அவளை என்னைக் காதலிக்க வைத்து, அவளது கன்னித்தன்மையைக் கவர்வதே என் கனவு." திரு. டி சார்லஸ் ...மோரலின் காதை மென்மையாகக் கிள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை, ஆனால் அப்பாவியாகக் கேட்டார்: "அதனால் உனக்கு என்ன லாபம்? அவளது கன்னித்தன்மையைக் கவர்ந்தால், நீ அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுமே." "அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதா?" என்று மோரல் கூவினான்—பரோன் போதையில் இருப்பதை உணர்ந்தோ அல்லது தான் பேசும் மனிதரின் உண்மையான இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறியோ (உண்மையில், மோரல் நினைத்ததை விட அவர் அதிக நேர்மையான கொள்கை கொண்டவர்) அவன் அப்படிச் சொன்னான். "அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதா? வாய்ப்பே இல்லை! வேண்டுமானால் திருமணம் செய்வதாக வாக்குறுதி தருவேன், ஆனால் அந்த 'வேலை' முடிந்த அதே இரவிலேயே அவளைக் கழற்றிவிட்டுவிடுவேன்." ஒரு கற்பனை தனக்குத் தற்காலிகமான சிற்றின்பத்தைத் தரக்கூடும் என்றால், அதற்கேற்பப் பேசுவது எம். டி சார்லஸின் வழக்கம்—ஆனால் அந்த இன்பம் மறைந்த சில கணங்களிலேயே தனது சம்மதத்தை முழுமையாகத் திரும்பப் பெற்றுவிடுவார். "உண்மையாவா? அப்படிச் செய்வாயா?" என்று சிரித்துக்கொண்டே மோரலைத் தமக்கு அருகில் இழுத்துக்கொண்டு கேட்டார். "நிச்சயமாக," என்றான் மோரல்; பரோனின் சொந்த விருப்பங்களில் ஒன்றையே தான் வெளிப்படையாகச் சொல்வதால் அவர் அதிருப்தி அடையவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். "அது ஆபத்தானது," என்றார் எம். டி சார்லஸ். "நான் முன்கூட்டியே என் உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு, எங்கு செல்கிறேன் என்ற முகவரியைக் கூட விட்டுச் செல்லாமல் கிளம்பிவிடுவேன்." "அப்படியானால் என் நிலை என்ன?" என்று எம். டி சார்லஸ் கேட்டார். "நிச்சயமாக உன்னையும் என்னுடன் அழைத்துச் செல்வேன்," என்று மோரல் அவசரமாகச் சொன்னான்—உண்மையில் பரோனின் கதியைப் பற்றி அவன் துளியும் சிந்திக்கவில்லை என்றாலும். "தெரியுமா, அதற்குப் பொருத்தமான ஒரு பெண் இருக்கிறாள்—டியூக்கின் மாளிகையில் கடை வைத்திருக்கும் ஒரு தையல்காரப் பெண்." "ஜூபியனின் மகளா!" என்று பரோன் கூவினார்; அப்போதுதான் மது பரிமாறுபவர் உள்ளே நுழைந்தார். "ஓ!" ...ஒருபோதும் இல்லை," என்று அவர் மேலும் கூறினார்—மூன்றாவது நபர் ஒருவரின் வருகை அவரது ஆர்வத்தைக் குறைத்ததாலோ, அல்லது புனிதமான விஷயங்களை இழிவுபடுத்தி மகிழும் அந்த விசித்திரமான சடங்குகளில் கூட, தான் பாசம் வைத்திருக்கும் மனிதர்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள அவர் மனம் இடம் கொடுக்காததாலோ அவர் அப்படிச் சொன்னார். "ஜூபியன் ஒரு நல்ல மனிதர், அந்தப் பெண்ணும் அழகானவள்; அவர்களுக்குத் துன்பம் இழைப்பது மோசமான செயலாக இருக்கும்." தான் வரம்பு மீறிவிட்டதை உணர்ந்த மோரல் மௌனமானார், ஆனாலும் அவரது பார்வை வெறுமையான காற்றில் நிலைத்திருந்தது—ஒருமுறை அவர் முன் தன்னை “அன்புள்ள மாபெரும் கலைஞரே” என்று அழைக்குமாறு வற்புறுத்திய, மற்றும் அவருக்காக ஒரு மேலங்கியைத் தைக்கப் பணித்த அந்த இளம் பெண்ணின் மீது அது நிலைத்திருந்தது. அயராது உழைக்கும் அந்தப் பெண் விடுமுறை எடுத்ததில்லை; ஆனாலும், வயலின் கலைஞரான மோரல் பால்பெக்கிற்கு அருகில் தங்கியிருந்தபோது, அவள் அவரது அழகான முகத்தைப் பற்றியே இடைவிடாமல் நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்—அவருடன் என்னைப் பார்த்ததால், அவள் அவரை ஒரு “கண்ணியவான்” என்று எண்ணியிருந்தாள், அதனால் அவள் பார்வையில் அந்த முகம் மேன்மையடைந்திருந்தது.

“நான் சோபின் வாசிப்பதை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை,” என்றார் பரோன், “ஆனாலும் கேட்டிருக்க முடியும்; நான் ஸ்டமாட்டியிடம் பாடம் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் என் அத்தை சிமேயின் வீட்டிற்குச் சென்று ‘நாக்டர்ன்ஸின் மாஸ்டரின்’ இசையைக் கேட்க அவர் என்னைத் தடுத்தார்.” “அவர் செய்தது எவ்வளவு முட்டாள்தனமான செயல்,” என்று மோரல் கூச்சலிட்டார். “அதற்கு மாறாக,” என்று எம். டி சார்லஸ் கீச்சுக்குரலில் கடுமையாகப் பதிலளித்தார். “அவர் தனது புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டினார். நான் ஒரு ‘இயற்கைத் திறமையாளர்’ என்பதையும், சோபனின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்படுவேன் என்பதையும் அவர் புரிந்துகொண்டார். ஆனாலும், அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை, ஏனென்றால் நான் சிறு வயதிலேயே இசையைக் கைவிட்டேன்—சொல்லப்போனால், மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே. தவிர, ஓரளவிற்கு அதை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியும்,” என்று அவர் மூக்கடைத்த, மெதுவான, இழுத்துப் பேசும் குரலில் மேலும் கூறினார்; “அவருடைய இசையைக் கேட்டவர்கள் எப்போதும் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் உங்களுக்கு ஒரு யோசனையைத் தர முடியும். ஆனால் எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் புறக்கணித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆவியுலகத் தொடர்பு அம்சத்திற்குத் திரும்புவதற்கு சோபன் ஒரு சாக்குப்போக்காக மட்டுமே இருந்தார்.” ஒரு ஆபாசமான வார்த்தைப் பிரயோகத்தைத் தொடர்ந்து, எம். டி சார்லஸின் பேச்சு திடீரென்று வழக்கம் போல் செயற்கையாகவும் ஆணவமாகவும் மாறியது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. அதற்குக் காரணம், மோரல் தான் கற்பழித்த ஒரு பெண்ணை இரக்கமின்றி “கைவிடுகிறான்” என்ற எண்ணம் திடீரென்று அவருக்கு ஒரு முழுமையான மனநிறைவை அளித்திருந்தது. தற்போதைக்கு அவரது உணர்வுகள் அமைதியடைந்தன; எம். டி சார்லஸின் இடத்தை சிறிது நேரம் பிடித்திருந்த அந்த வக்கிர குணம் கொண்டவன்—உண்மையிலேயே ஒரு ஆவியுலகத் தொடர்புள்ள மாற்று ஆளுமை—மறைந்து போனான். கலைநயம், உணர்திறன் மற்றும் கருணை கொண்ட மனிதரான உண்மையான எம். டி சார்லஸுக்கு மீண்டும் மேடையை விட்டுக்கொடுத்தான். "சமீபத்தில், நீங்கள் பதினைந்தாவது குவார்டெட்டின் பியானோ இசைப்பதிப்பை வாசித்தீர்கள்—அது தொடக்கத்திலேயே ஒரு அபத்தமான முயற்சி, ஏனென்றால் பியானோவுக்கு அதைவிடப் பொருத்தமற்றது வேறு எதுவும் இல்லை." புகழ்பெற்ற செவிடு மனிதனின் இறுக்கமான தந்திகளின் ஓசையால் காதுகள் புண்படும் மக்களுக்காக இது எழுதப்பட்டது. ஆயினும், துல்லியமாக அந்த கிட்டத்தட்டக் கசப்பான ஆன்மிகத்தன்மைதான் தெய்வீகமானது. எப்படியாயினும், நீங்கள் எல்லா தாளக்கட்டுகளையும் மாற்றி, அதை மிகவும் மோசமாக வாசித்தீர்கள். நீங்கள் அதை இசையமைப்பது போல வாசிக்க வேண்டும்: தற்காலிக செவிடு மற்றும் இல்லாத மேதைமையால் பீடிக்கப்பட்ட இளம் மோரல், ஒரு கணம் அசைவின்றி நிற்கிறான். பின்னர், ஒரு புனிதமான வெறியால் பீடிக்கப்பட்டு, அவன் தொடக்க இசைத்துண்டுகளை வாசிக்கிறான்—அவன் இசையமைக்கிறான். அத்தகைய ஒரு படைப்பு நுழைவின் செயலால் களைத்துப்போய், அவன் சரிந்து அமர்கிறான்; திருமதி வெர்டூரினை மகிழ்விப்பதற்காக அந்த அழகான கூந்தல் கற்றையை விழவிடுகிறான்—அதே சமயம், இந்த பைத்தியன் பொருள்மயமாக்கலுக்காக அவன் செலவழித்த அபரிமிதமான மூளைத்திறனை மீண்டும் நிரப்பவும் நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறான். பின்னர், தன் பலத்தை மீண்டும் பெற்று, ஒரு புதிய, தெய்வீக உத்வேகத்தால் உந்தப்பட்டு, பெர்லின் மேதை (எம். டி சார்லஸ் மெண்டல்சோனைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்) அயராது பின்பற்றவிருந்த அந்த உன்னதமான, வற்றாத இசைக்கோவையை அவர் வாசிக்கத் தொடங்குகிறார். "அதுதான் உண்மையிலேயே தெய்வீகமானதும் உயிரோட்டமானதுமான ஒரே வழி—இசைக்கு உயிர் கொடுக்கும் ஒரே வழி—அதில்தான் நான் உங்களை பாரிஸில் வாசிக்கச் சொல்வேன்." எம். டி சார்லஸ் அவருக்கு இந்த ஆலோசனையை வழங்கியபோது, தலைமைப் பணியாளர் தனது ரோஜாக்களையும் கோப்பையையும் எடுத்துச் சென்றதைக் கண்டதை விட மோரல் மிகவும் பயந்துபோனார்.
...அவர் அதை அலட்சியப்படுத்தினார்; ஏனெனில், இது "சமூகத்தின்" மீது என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் கவலையுடன் யோசித்தார். ஆனால் அவரால் அத்தகைய சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருக்க முடியவில்லை; ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதிகாரத் தொனியில் இவ்வாறு கூறினார்: "தலைப் பணியாளரிடம் (head waiter) அவரிடம் *Bon Chrétien* (பான் கிரெட்டியன்) ரகப் பேரிக்காய் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று கேளுங்கள்." "*Bon Chrétien*-ஆ? எனக்குப் புரியவில்லை." "நாம் இப்போது பழங்கள் பரிமாறப்படும் நிலைக்கு வந்துவிட்டோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள் அல்லவா; அது ஒரு பேரிக்காய் வகை. மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் (Mme de Cambremer) வீட்டில் அவை நிச்சயமாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நம்பலாம்—ஏனெனில் கவுண்டஸ் டி எஸ்கார்பாக்னாஸ் (அவர்தான் அந்தப் பெண்மணி) அவற்றை வைத்திருப்பார். திரு. திபோடியர் (M. Thibaudier) அவற்றை அவருக்கு அனுப்புகிறார், அப்போது அவர், 'இதோ மிகச் சிறந்த *Bon Chrétien* பேரிக்காய்' என்று சொல்வார்." "இல்லை, எனக்கு அது தெரியாது." "உண்மையைச் சொன்னால், உங்களுக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. மொலியேரின் (Molière) படைப்புகளைக் கூட நீங்கள் படிக்கவில்லை என்றால்... சரி, மற்ற விஷயங்களைப் போலவே உணவை ஆர்டர் செய்வது எப்படி என்றும் உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பதால், இங்கேயே விளையும் ஒரு பேரிக்காய் வகையைக் கேளுங்கள்: அதுதான் *Louise-Bonne d’Avranches* (லூயிஸ்-போன் டி அவ்ரான்ச்ஸ்)." "அதா...?" "பொறுங்கள்—நீங்கள் மிகவும் திறமையற்றவராக இருப்பதால், எனக்குப் பிடித்த வேறு வகைகளை நானே கேட்கிறேன்: தலைப் பணியாளரே, உங்களிடம் *Doyenné des Comices* (டொயென்னே டெஸ் கோமிசஸ்) இருக்கிறதா? சார்லி, அந்தப் பேரிக்காய் பற்றி டச்சஸ் எமிலி டி கிளெர்மான்ட்-டோன்னெர் எழுதிய அந்த அருமையான பக்கத்தை நீ கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டும்." "இல்லை ஐயா, என்னிடம் அது இல்லை." "உங்களிடம் *Triomphe de Jodoigne* (ட்ரியோம்பே டி ஜோடோய்ன்) இருக்கிறதா?" "இல்லை ஐயா." "*Virginie-Dallet* (விர்ஜினீ-டல்லெட்) இருக்கிறதா? *Passe-Colmar* (பாஸ்-கோல்மார்) இருக்கிறதா? இல்லையா? சரி, உங்களிடம் எதுவும் இல்லாததால், நாங்கள் கிளம்புகிறோம். *Duchesse-d’Angoulême* (டச்சஸ்-டி-அங்கோலெம்) இன்னும் பழுக்கவில்லை; வா சார்லி, நாம் போகலாம்." திரு. டி சார்லஸுக்குத் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது பொது அறிவு இல்லாமை—மற்றும் ஒருவேளை மொரெல்லுடன் (Morel) அவர் கொண்டிருந்த தூய்மையான உறவுமுறை—அக்காலத்திலேயே அந்த வயலின் கலைஞரின் மீது விசித்திரமான கனிவு காட்ட அவரைத் தூண்டியது. இவை மோரலால் புரிந்துகொள்ள முடியாத கருணைகளாக இருந்தன. மேலும், தனக்கே உரிய வழியில் விசித்திரமாகவும், நன்றிகெட்டதாகவும், அற்பத்தனமாகவும் இருந்த அவனது இயல்பு, அவற்றுக்கு பெருகிவரும் குளிர்ந்த மனப்பான்மையாலோ அல்லது வன்முறையாலோ மட்டுமே பதிலளிக்க முடிந்தது. இது, (ஒரு காலத்தில் மிகவும் பெருமிதம் கொண்டவராகவும், இப்போது முற்றிலும் கோழையாகவும் இருந்த) எம். டி சார்லஸை உண்மையான விரக்தியின் பிடியில் தள்ளியது. தன்னை ஆயிரம் மடங்கு முக்கியமான எம். டி சார்லஸாகக் கற்பனை செய்துகொண்ட மோரல், பிரபுக்கள் குறித்த பரோனின் ஆணவமிக்க போதனைகளை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, மிகச்சிறிய விஷயங்களில்கூட அவற்றை முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான் என்பதை நாம் காண்போம். செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸில் ஆல்பர்டைன் எனக்காகக் காத்திருக்கும் இந்த வேளையில், நாம் இப்போது ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக்கொள்வோம்: பிரபுத்துவத்தை விட (தன்னளவில் ஒரு ஓட்டுநருடன் சேர்ந்து இளம் பெண்களை ரகசியமாகக் கவர்வதையே தனது பொழுதுபோக்காகக் கருதிய ஒரு மனிதனிடமிருந்து இது வெளிப்படும்போது, அதுவே ஒரு உன்னதமான கொள்கைதான்) மோரல் மதித்த ஒரு விஷயம் உண்டென்றால், அது அவனது கலைப் புகழும் வயலின் வகுப்பில் அவனது அந்தஸ்தும்தான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எம். டி சார்லஸ் முற்றிலும் தன் வசத்தில் இருப்பதாக உணர்ந்த அவன், அவரைத் துறப்பது போலவோ அல்லது கேலி செய்வது போலவோ தோன்றியது முறையற்றதுதான்; என் பெரிய மாமாவிடம் அவருடைய தந்தை வேலை செய்யும் ரகசியத்தைக் காப்பதாக நான் வாக்குறுதி அளித்த அந்த நொடியிலேயே, அவன் என்னை இழிவாக நடத்தியது போலவே இதுவும் இருந்தது. ஆனாலும், மறுபுறம், அவனது தொழில்முறைப் பெயரான மோரல், எந்தவொரு சாதாரண "குடும்பப் பெயரையும்" விட மேலானதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. மேலும், எம். டி சார்லஸ், தனது தூய அன்பின் கனவுகளில், தனது குடும்பப் பட்டங்களில் ஒன்றை அவன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பும்போதெல்லாம், மோரல் அதை அடியோடு மறுத்துவிடுவான். ஆல்பர்ட்டைன் ஓவியம் வரைவதற்காக செயிண்ட்-ஜீன் டி லா ஹேஸில் தங்குவதே புத்திசாலித்தனம் என்று நினைக்கும்போதெல்லாம், நான் காரை எடுத்துக்கொள்வேன்; அவளை அழைத்து வரத் திரும்புவதற்கு முன், என்னால் கூர்வில் மற்றும் ஃபெட்டர்ன் மட்டுமல்லாமல், செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ மற்றும் கிரிக்கெட்டோ வரை கூட காரை ஓட்டிச் செல்ல முடியும். அவளைத் தவிர வேறு விஷயங்களில் மும்முரமாக இருப்பது போலவும், மற்ற இன்பங்களுக்காக அவளைப் புறக்கணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பது போலவும் பாசாங்கு செய்யும்போது, நான் அவளைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்கவில்லை. பெரும்பாலும், நான் கோர்வில்லை நோக்கியிருக்கும் அந்தப் பெரும் சமவெளியைத் தாண்டிச் செல்ல மாட்டேன்; கோம்ப்ரேக்கு (Combray) அப்பால் மெசெக்லிஸ் (Méséglise) திசையில் தொடங்கும் சமவெளியை அது ஓரளவு ஒத்திருந்ததால், எனக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி பிறந்தது. ஆல்பர்ட்டினிடமிருந்து (Albertine) வெகு தொலைவில் இருந்தபோதிலும், என் பார்வை அவளைச் சென்றடைய முடியாவிட்டாலும், என்னைக் கடந்து வீசும் அந்த வலிமையான அதே சமயம் மென்மையான கடல் காற்று, எவ்விதத் தடங்கலுமின்றி குவெட்டோல்ம் (Quetteholme) வரை பயணிக்கும் என்ற எண்ணம் எனக்கு அந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அந்தக் காற்று செயின்ட்-ஜீன் டி லா ஹைஸை (Saint-Jean de la Haise) அடர்ந்த இலைகளுக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கும் மரங்களின் கிளைகளை அசைத்து, என் காதலியின் முகத்தைத் தீண்டி வருடும்; அதன் மூலம், பரந்த மற்றும் பாதுகாப்பான இந்தப் பெருவெளியின் ஊடாக அவளுக்கும் எனக்கும் இடையே ஒரு இரட்டைப் பிணைப்பை உருவாக்கும். இது, இரண்டு குழந்தைகள் ஒருவருக்கொருவர் பார்ைவக்கும் கேட்கும் எல்லைக்கும் அப்பால் சிறிது நேரம் விலகிச் சென்றாலும், அந்த இடைவெளிக்கு மத்தியிலும் தொடர்ந்து இணைந்தே இருக்கும் ஒரு விளையாட்டைப் போன்றது. கடல் கண்ணுக்குத் தெரியும் அந்தப் பாதைகள் வழியாக நான் திரும்பிச் செல்வேன்; கடந்த காலத்தில், மரக்கிளைகளுக்கு இடையே கடல் தெரிவதற்கு முன்பே, நான் என் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு உண்மையை முழுமையாக உணர முயன்ற பாதைகள் அவை. அதாவது, நான் காணவிருப்பது பூமியின் ஒரு ஏக்கம் நிறைந்த மூதாதை என்றும், உயிரினங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பிருந்தே அது கொண்டிருந்த அதே பைத்தியக்காரத்தனமான, காலங்காலமான கொந்தளிப்பை இப்போதும் தொடர்கிறது என்பதையும் உணர்வதற்காகவே நான் அப்படிச் செய்வேன். ஆனால் இப்போது, ​​அந்தப் பாதைகள் ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் சந்திப்பதற்கான ஒரு வழியாக மட்டுமே இருந்தன; அவை எங்கே நேராகச் செல்கின்றன, எங்கே திரும்புகின்றன என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்த எனக்கு, அவை மாறாமல் அப்படியே இருப்பது தெரிந்தது. மடமொய்செல் டி ஸ்டெர்மேரியாவை (Mademoiselle de Stermaria) நினைத்துக்கொண்டு அந்தப் பாதைகளில் சென்றதையும், அதேபோல பாரிஸில் 'எம்.' (M.) அடிக்கடி கடந்து செல்லும் தெருக்களில் நடக்கும்போது ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற அதே தீவிரமான ஆவலை உணர்ந்ததையும் நான் நினைவுகூர்ந்தேன்.
...மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes); அவை என் ஆளுமை பின்பற்றிச் சென்ற ஒரு பாதையின் ஆழமான சலிப்புத்தன்மையையும் தார்மீக முக்கியத்துவத்தையும் எனக்குள் ஏற்படுத்தின. அது இயல்பானதாக இருந்தாலும், விளைவுகள் அற்றதாக இருக்கவில்லை; நிழல் உருவங்களை—அதாவது பெரும்பாலும் என் கற்பனைக்குள்ளேயே உண்மையான இருப்பைக் கொண்ட மனிதர்களை—மட்டுமே பின்தொடர்வதுதான் என் விதி என்பதை அவை எனக்கு நினைவூட்டின. ஏனெனில், நிலையான மற்றும் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய மதிப்புள்ள விஷயங்கள் (செல்வம், வெற்றி, உயர்ந்த அந்தஸ்து) எதையும் பொருட்படுத்தாத மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்—இளம் வயது முதலே நானும் அத்தகைய ஒருவனாகவே இருந்தேன்; அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது நிழல் உருவங்கள்தான். ஒரு குறிப்பிட்ட நிழல் உருவத்தைச் சந்திக்கும் நோக்கத்திற்காக மற்ற அனைத்தையும் தியாகம் செய்து, அதற்கேற்ப தங்கள் முயற்சிகளையும் சூழ்நிலைகளையும் அவர்கள் மாற்றியமைக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நிழல் உருவம் விரைவில் மறைந்துவிடுகிறது; பிறகு ஒருவர் வேறொன்றைத் துரத்துகிறார், இறுதியில் ஒருவேளை மீண்டும் முதலாவதையே நாடிச் செல்கிறார். கடலோரத்தில் நான் முதன்முதலில் பார்த்த அந்த இளம் பெண்ணான ஆல்பர்ட்டினைத் (Albertine) தேடிச் சென்றது இது முதல் முறையல்ல. நான் முதலில் நேசித்த ஆல்பர்ட்டினுக்கும், இப்போது எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும் அவளுக்கும் இடையில் வேறு பெண்கள் வந்திருந்தார்கள் என்பது உண்மைதான்; குறிப்பாக டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes). ஆனால் ஒருவர் கேட்கலாம்: கில்பெர்ட்டுக்காக (Gilberte) ஏன் இவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுக்காக ஏன் இவ்வளவு சிரமப்பட வேண்டும்—அவருடன் நட்பு கொண்ட பிறகு, அவரைப் பற்றிய சிந்தனையை நிறுத்திவிட்டு ஆல்பர்ட்டினைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதுதான் ஒரே நோக்கம் என்றால்? ஸ்வான் (Swann) தனது இறப்பிற்கு முன் இந்தக் கேள்விக்கு விடையளித்திருக்க முடியும், ஏனெனில் அவரும் நிழல் உருவங்களைத் துரத்துபவராகவே இருந்தார். பால்பெக் (Balbec) நகரின் அந்தச் சாலைகள் அத்தகைய நிழல் உருவங்களால் நிறைந்திருந்தன—அவை துரத்தப்பட்டன, மறக்கப்பட்டன, மீண்டும் தேடப்பட்டன (சில சமயங்களில் ஒரு சந்திப்பிற்காக மட்டும், சட்டென நழுவிச் செல்லும் ஒரு மாய வாழ்க்கையைத் தொட்டுப் பார்ப்பதற்காக). பேரிக்காய், ஆப்பிள் மற்றும் டாமரிஸ்க் (tamarisk) மரங்கள் என் காலத்திற்குப் பிறகும் நிலைத்திருக்கும் என்று நான் சிந்தித்தபோது, ​​நித்திய ஓய்வுக்கான நேரம் வருவதற்கு முன்பே வேலையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஒரு தூண்டுதலை அவற்றிலிருந்து பெறுவது போல் உணர்ந்தேன். நான் குவெட்டோல்மில் (Quetteholme) காரிலிருந்து இறங்கி, செங்குத்தான பள்ளமான பாதையில் ஓடி, ஒரு பலகையின் வழியாக ஓடையைக் கடந்து, தேவாலயத்தின் முன் ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருக்கும் ஆல்பர்ட்டினைக் காண்பேன்—அந்தத் தேவாலயம் கூர்மையான கோபுரங்களுடன், முட்கள் நிறைந்ததாகவும், சிவப்பு நிறத்திலும், ரோஜாச் செடியைப் போல மலர்ந்தும் காணப்பட்டது. அதன் முகப்பு வளைவின் மேல் பகுதி (tympanum) மட்டுமே வழுவழுப்பாக இருந்தது; அந்தக் கல்லின் மகிழ்ச்சியான மேற்பரப்பில் தேவதைகள் தோன்றினர்; கையில் மெழுகுவர்த்திகளை ஏந்தியபடி, பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் சடங்குகளை அவர்கள் நம் இருபதாம் நூற்றாண்டு ஜோடிக்கு முன்னால் தொடர்ந்து நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தனர். அந்த உருவங்களைத்தான் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தான் தயார் செய்திருந்த ஓவியத் துணியில் (canvas) பதியவைக்க முயன்றாள்; எல்ஸ்டிரைப் (Elstir) பின்பற்றி, அவள் அகலமான தூரிகை வீச்சுகளைப் பயன்படுத்தினாள். அந்தச் சிறந்த கலைஞர் அவளிடம் கூறியது போல, மற்ற தேவதைகளிலிருந்து அந்தத் குறிப்பிட்ட தேவதைகளை முற்றிலும் வேறுபடுத்திக் காட்டிய அந்த உன்னத தாளகதியை (rhythm) கவனத்தில் கொள்ள அவள் முயன்றாள். பின்னர் அவள் தன் பொருட்களைச் சேகரித்துக்கொள்வாள். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சாய்ந்தபடி அந்தச் சிறிய தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறி, மீண்டும் அந்தப் பாதையில் நடந்து செல்வோம்; எங்களை ஒருபோதும் பார்த்திராதது போல அமைதியாக இருந்த அந்தத் தேவாலயம், ஓடையின் இடைவிடாத முணுமுணுப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். விரைவில் கார் வேகமாகச் செல்லத் தொடங்கியது; நாங்கள் வந்த பாதையிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு பாதையில் அது எங்களை அழைத்துச் சென்றது. நாங்கள் மார்கோவில்-லோர்ஜெய்லியூஸைக் (Marcouville-l’Orgueilleuse) கடந்து சென்றோம். பகுதியளவு புதியதாகவும் பகுதியளவு புதுப்பிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்த அதன் தேவாலயத்தின் மீது, மறையும் சூரியன் பல நூற்றாண்டுகளின் பழமைக்குரிய அழகைப் போன்றதொரு பொலிவை வீசியது. அந்த ஒளியின் ஊடாக, அங்கிருந்த பெரிய புடைப்புச் சிற்பங்கள் (bas-reliefs) பாதி திரவம் மற்றும் பாதி ஒளி கலந்த ஒரு நெகிழ்வான படலத்திற்கு அடியில் தெரிவது போலத் தோன்றின; கன்னி மேரி, புனித எலிசபெத் மற்றும் புனித ஜோவாகிம் ஆகியோர் தொட்டுணர முடியாத ஒரு சுழலில் நீந்துவது போலவும், நீரில் அல்லது சூரிய ஒளியின் மேற்பரப்பில் மிதப்பது போலவும், பாதி மூழ்கிய நிலையில் காணப்பட்டனர். வெப்பமான தூசுப் படலத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, பல நவீன சிலைகள் தங்கள் தூண்களின் மீது உயர்ந்தன; அவை சூரிய அஸ்தமனத்தின் பொன்னிறத் திரைகளுக்குள் பாதி தூரம் வரை நீண்டு நின்றன. தேவாலயத்திற்கு முன்னால் ஒரு உயரமான சைப்ரஸ் மரம் நின்றது; அது ஏதோ புனிதமான வேலிக்குள் அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது. அதை உற்றுநோக்கவும் சில அடிகள் நடக்கவும் நாங்கள் ஒரு கணம் வெளியே இறங்குவோம். தன் உடல் உறுப்புகளைப் பற்றி அவள் எப்படி நேரடியாக உணர்ந்தாளோ, அதேபோலத் தன் இத்தாலிய வைக்கோல் தொப்பி (toque) மற்றும் பட்டுத் துண்டு (scarf) ஆகியவற்றின் மீதும் அவள் மிகுந்த உணர்வுடன் இருந்தாள்—அந்த ஆடைகள் அவளுக்கு மிகுந்த மனநிறைவை அளித்தன. தேவாலயத்தைச் சுற்றி வரும்போது, ​​அவற்றிலிருந்து அவளுக்கு ஒருவிதமான உந்துதல் கிடைத்தது; அது ஒரு அமைதியான மனநிறைவாக வெளிப்பட்டது, ஆனால் எனக்கு அது நேர்த்தியாகத் தோன்றியது. அந்தத் துண்டும் தொப்பியும் என் தோழியின் தோற்றத்தில் சமீபத்தில் இணைந்த கூடுதல் அம்சங்கள் மட்டுமே; ஆனாலும் அவை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவையாகிவிட்டன. சைப்ரஸ் மரத்தைக் கடந்து மாலை நேரக் காற்றில் அவை விட்டுச் சென்ற தடத்தை என் கண்களால் பின்தொடர்வேன். அவளால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றாலும், அந்த நேர்த்தியான அலங்காரங்கள் அவளுக்குப் பொருத்தமாக அமைந்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஏனெனில், அந்தத் தொப்பிக்கு ஏற்றவாறு தன் தலையைச் சரிசெய்துகொள்ளும்போது அவள் என்னை நோக்கிப் புன்னகைப்பாள்.
100