இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி II & 2 Within a Budding Grove பகுதி இரண்டு - மார்செல் ப்ரூஸ்ட்

 A l'ombre des jeunes filles en fleurs — Deuxième partie

மொட்டுவிடும் சோலையில் (Within a Budding Grove)
பகுதி இரண்டு


மார்செல் ப்ரூஸ்ட் எழுதியது


இதற்கிடையில், வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரைச் சந்திப்பதில் தனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை என்று நூறு முறை கூறியிருந்த மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps), அவர்களின் புதன்கிழமை சந்திப்புகளுக்கு அழைக்கப்பட்டதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; அத்துடன், எவ்வளவு அடிக்கடி அங்கு செல்லலாம் என்றும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தார். விருந்தினர்கள் ஒரு சந்திப்பைக் கூடத் தவறவிடக்கூடாது என்று மேடம் வெர்டுரின் எதிர்பார்ப்பார் என்பது அவருக்குத் தெரியாது. மேலும், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையைச் சேர்ந்தவர்—அதாவது, மற்றவர்களால் பெரிதும் விரும்பப்படாத அல்லது தேடப்படாத வகையினர். இத்தகையோர், ஒரு தொகுப்பாக அமையும் நிகழ்வுகளுக்கு அழைக்கப்படும்போது, ​​தங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கும்போதோ அல்லது வெளியே செல்லத் தோன்றும்போதோ சாதாரணமாகச் சென்று வருவதில்லை (எப்போதும் மற்றவர்களை மகிழ்விக்கத் தெரிந்தவர்கள் அப்படிச் செய்வார்கள்). மாறாக, அவர்கள் வேண்டுமென்றே—சொல்லப்போனால்—முதல் மற்றும் மூன்றாம் நாள் நிகழ்வுகளைத் தவிர்த்துவிட்டு (தங்கள் வருகையின்மை கவனிக்கப்படும் என்று நினைத்துக்கொண்டு), இரண்டாம் மற்றும் நான்காம் நாட்களுக்குத் தங்களைச் சேமித்து வைத்துக்கொள்வார்கள்; அல்லது, மூன்றாம் நாள் நிகழ்வு மிகவும் சிறப்பாக அமையப்போகிறது என்று தெரிந்தால், அந்த முறையை மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு, மற்ற சமயங்களில் "துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை" என்று காரணம் கூறுவார்கள். எனவே, ஈஸ்டர் பண்டிகைக்கு இன்னும் எத்தனை புதன்கிழமைகள் உள்ளன என்றும், மேடம் வெர்டுரின் மீது திணிக்கப்படுவது போலத் தெரியாமல் எப்படி இன்னொரு முறை அங்கு செல்வது என்றும் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவருடன் இணைந்து செல்லவிருந்த மேடம் கோட்டார்டிடமிருந்து (Mme Cottard) சில ஆலோசனைகளைப் பெறலாம் என்று அவர் நம்பியிருந்தார். "ஓ! மேடம் போன்டெம்ப்ஸ், நீங்கள் எழுவதை நான் பார்க்கிறேன்; கிளம்புவதற்கான சமிக்ஞையை இப்படிச் செய்வது மிகவும் குறும்புத்தனமான செயல். கடந்த வியாழக்கிழமை வராததற்காக நீங்கள் எனக்கு ஈடுசெய்ய வேண்டும்... வாருங்கள், ஒரு நிமிடம் மீண்டும் அமருங்கள். இரவு உணவுக்கு முன் நீங்கள் நிச்சயமாக வேறொரு சந்திப்புக்குச் செல்லப்போவதில்லைதானே? அந்தச் சிற்றுண்டிகள் உங்களை ஈர்க்க விடமாட்டீர்களா?" என்று மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) கேக்குகள் அடங்கிய தட்டை நீட்டியவாறு கேட்டார். "உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்தச் சிறிய தின்பண்டங்கள் மிகவும் சுவையாக இருக்கும்." "பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு சிறப்பாகத் தெரியவில்லை என்றாலும், ருசித்துப் பாருங்கள்—நீங்களே உணர்வீர்கள்." "அதற்கு நேர்மாறாக, இது பார்ப்பதற்கே மிகவும் சுவையாகத் தெரிகிறது," என்று மேடம் கோட்டார்ட் பதிலளித்தார்; "உன் வீட்டில் எப்போதும் சுவையான உணவுகளுக்குப் பஞ்சமே இருப்பதில்லை, ஒடெட். எந்த பிராண்ட் என்று நான் கேட்க வேண்டியதில்லை; நீ எல்லாவற்றையும் 'ரெபாட்டெட்' (Rebattet) கடையில்தான் வாங்குவாய் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் சற்று மாறுபட்ட ரசனை கொண்டவள். 'பெட்டி ஃபோர்ஸ்' (petits fours) மற்றும் பலவிதமான சிற்றுண்டிகளுக்கு நான் பெரும்பாலும் 'போர்போன்னோ' (Bourbonneux) கடைக்குச் செல்வேன். ஆனால் ஐஸ்கிரீம் விஷயத்தில் அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஐஸ்கிரீம், 'பவரோயிஸ்' (bavaroise) அல்லது 'சர்பெட்' (sorbet) என எதுவாக இருந்தாலும், 'ரெபாட்டெட்'தான் அதில் நிகரற்ற வல்லுநர். என் கணவர் சொல்வது போல, அதுவே 'மிகச்சிறந்த உச்சம்' (nec plus ultra)." "ஆனால் இது உண்மையில் இங்கேயே தயாரிக்கப்பட்டது. அப்படியா?" "என்னால் இரவு உணவிற்குத் தங்க முடியாது," என்று பதிலளித்தார் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ், "ஆனால் சிறிது நேரம் அமர்கிறேன்; உன்னைப் போன்ற புத்திசாலித்தனமான பெண்ணுடன் உரையாடுவதை நான் மிகவும் விரும்புவேன் என்பது உனக்குத் தெரியுமே." "நான் எல்லை மீறிப் பேசுவதாக நீ நினைக்கலாம், ஒடெட்; ஆனால் மேடம் ட்ரோம்பெர்ட் அணிந்திருந்த தொப்பியைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். பெரிய தொப்பிகள் இப்போது ஃபேஷனில் இருப்பது எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும், அது சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டதாக இல்லையா? அத்துடன், அன்று என் வீட்டிற்கு வந்தபோது அவர் அணிந்திருந்த தொப்பியுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​இப்போது அவர் அணிந்திருந்தது மிகச் சிறியதாக இருந்தது." "ஓ, ஆனால் நான் புத்திசாலி இல்லை," என்று ஒடெட் கூறினார்; அப்படிச் சொல்வது நன்றாக இருக்கும் என்று அவர் நினைத்தார். "உண்மையில், நான் எளிதில் நம்பக்கூடியவள்; சொல்லப்படுவதையெல்லாம் அப்படியே நம்பி, அற்ப விஷயங்களுக்காகவும் கவலைப்படுபவள்." மேலும், ஸ்வான் (Swann) போன்ற ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டதால் ஆரம்பத்தில் தான் மிகவும் துன்பப்பட்டதாகவும், அவர் தனக்குத் துரோகம் இழைத்துத் தனி வாழ்க்கை வாழ்ந்ததாகவும் அவர் குறிப்பால் உணர்த்தினார். இருப்பினும், "நான் புத்திசாலி இல்லை" என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்ட அக்ரிகெண்டோ இளவரசர் (Prince of Agrigento), விரைவாகப் பதிலளிக்கும் திறன் இல்லாவிட்டாலும், அதை மறுப்பது தன் கடமை என்று கருதினார். "அபத்தம்!" என்று கூச்சலிட்டார் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ். "நீயா, புத்திசாலி இல்லையா?" "உண்மையில், 'நான் கேட்பது என்ன?' என்றுதான் நானும் என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன்," என்று அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு இளவரசர் கூறினார். "என் காதுகள் என்னைத் தவறாக வழிநடத்தியிருக்க வேண்டும்." "இல்லை, இல்லை, நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்," என்றார் ஒடெட்; "உண்மையில் நான் ஒரு சாதாரண நடுத்தர வர்க்கப் பெண் (bourgeoise) மட்டுமே—எளிதில் அதிர்ச்சியடைபவள், முன்முடிவுகள் கொண்டவள், என் சொந்தச் சிறிய வட்டத்திற்குள் வாழ்பவள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மிகவும் அறியாமை கொண்டவள்." பிறகு, பாரன் டி சார்லஸ் (Baron de Charlus) பற்றிய செய்திகளைக் கேட்டவாறே, "அந்த அன்பிற்குரிய பாரனட்டை நீங்கள் பார்த்தீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார். "உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்று மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) வியப்புடன் கூச்சலிட்டார். "அப்படியானால், அந்த அதிகார வர்க்கத்தினரைப் பற்றி நீங்கள் என்ன சொல்வீர்கள்? அதாவது, ஆடைகளைப் பற்றித் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசத் தெரியாத அந்த 'மாண்புமிகு' அதிகாரிகளின் மனைவிகள்! மேடம், ஒரு வாரத்திற்கு முன்புதான் நான் கல்வி அமைச்சரின் மனைவியிடம் *லோஹெங்க்ரின்* (Lohengrin) பற்றிச் சொன்னேன். அதற்கு அவர், '*லோஹெங்க்ரின்*? ஓ, ஆமாம்... ஃபோலீஸ்-பெர்ஜெரே (Folies-Bergère)-இல் நடக்கும் அந்தப் புதிய இசை-நடன நிகழ்ச்சிதானே? அது மிகவும் கலகலப்பானதாக இருக்குமென்று கேள்விப்பட்டேன்' என்று பதிலளித்தார். மேடம், நான் என்ன சொல்வது? இது போன்ற விஷயங்களைக் கேட்கும்போது ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வருகிறது. எனக்கு அவரை அறைந்துவிட வேண்டும் போலிருந்தது. ஏனென்றால், எனக்குச் சற்று கோபக்கார சுபாவம் உண்டு, உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? சொல்லுங்கள், மிசியே (Monsieur)," என்று என்னைப் பார்த்து அவர் கேட்டார், "நான் சொல்வது சரிதானே?" "கேளுங்கள்," என்று மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) கூறினார், "முன்னறிவிப்பின்றி திடீரென ஒரு கேள்வி கேட்கப்படும்போது, ​​சற்று தவறான பதிலைக் கொடுப்பது மன்னிக்கப்படக்கூடியதே. அதைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்; ஏனெனில் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin)-க்கும் எங்களை இக்கட்டான சூழலில் சிக்க வைக்கும் (கழுத்தில் கத்தியை வைப்பது போன்ற) பழக்கம் உண்டு." "மேடம் வெர்டுரின் பற்றிப் பேசும்போது கேட்கிறேன்," என்று மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் மேடம் கோட்டார்ட்டிடம் கேட்டார், "புதன்கிழமையன்று அவர் வீட்டில் யார் யார் இருப்பார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? ... ஓ! அடுத்த புதன்கிழமைக்கான அழைப்பை நாங்கள் ஏற்றுக்கொண்டது இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது. அதற்கு அடுத்த புதன்கிழமையன்று நீங்கள் வெளியே சென்று உணவருந்த விரும்பமாட்டீர்கள்..."
"...எங்களுடன் வருகிறீர்களா? நாம் இருவரும் சேர்ந்து மேடம் வெர்டுரின் (Madame Verdurin) வீட்டிற்குச் செல்லலாம். தனியாக உள்ளே நுழைவதற்கு எனக்குச் சற்று தயக்கமாக இருக்கிறது; அந்த ஆளுமைமிக்க பெண்மணி ஏன் எப்போதும் எனக்குள் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறார் என்று தெரியவில்லை." "அதற்கான காரணத்தை என்னால் சொல்ல முடியும்," என்று மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) பதிலளித்தார்; "மேடம் வெர்டுரினைக் கண்டு நீங்கள் அஞ்சுவதற்குக் காரணம் அவருடைய குரல்தான். எல்லாரிடமும் மேடம் ஸ்வானைப் (Madame Swann) போல அவ்வளவு இனிமையான குரல் அமைவதில்லை அல்லவா? ஆனால், ஒருமுறை அந்த ஆரம்பக்கட்டத் தயக்கத்தைத் தகர்த்துக்கொண்டு—அல்லது அந்தத் தலைவி (Mistress) சொல்வது போல 'சூழலோடு ஒன்றிப்போய்'—பழகிவிட்டால், அவர் உண்மையில் மிகவும் அன்புடன் வரவேற்பவர் என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். ஆனாலும், உங்கள் உணர்வை என்னால் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; அறிமுகமில்லாத ஒரு சூழலில் முதன்முறையாக நுழைவது ஒருபோதும் அவ்வளவு சுகமான அனுபவமாக இருப்பதில்லை." "நீங்களும் எங்களுடன் இரவு உணவு சாப்பிடலாம்," என்று மேடம் பாண்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps), மேடம் ஸ்வானிடம் கூறினார். "உணவுக்குப் பிறகு, நாம் அனைவரும் சேர்ந்து வெர்டுரின் வீட்டிற்குச் செல்லலாம்—அங்குள்ள வழக்கமான நிகழ்வுகளில் பங்கேற்கலாம். ஒருவேளை அந்தத் தலைவி என் மீது கோபப்பட்டு, என்னை மீண்டும் அழைக்காமலே போனாலும் கூட, நாம் அங்கு சென்ற பிறகு நம்மால் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க முடியும்; அதுதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான விஷயமாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது." ஆயினும், இந்த வார்த்தைகள் முழுமையான உண்மையாக இருந்திருக்க முடியாது; ஏனெனில், மேடம் பாண்டெம்ப்ஸ் தொடர்ந்து இப்படிக் கேட்டார்: "அடுத்த புதன்கிழமை அங்கு யார் யார் வருவார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? என்ன நடக்கப்போகிறது? கூட்டம் அதிகமாக இருக்காதுதானே?" "நான் நிச்சயமாக அங்கு செல்லப்போவதில்லை," என்று ஒடெட் (Odette) கூறினார். "புதன்கிழமை நடைபெறும் அந்த இறுதிச் சந்திப்பிற்கு நாங்கள் மிகச் சிறிது நேரம் மட்டுமே சென்று வரவிருக்கிறோம்." "அதுவரை காத்திருக்க உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால்..." ஆனால் அந்தச் சந்திப்பைத் தள்ளிப்போடும் யோசனை மேடம் போன்டெம்ப்ஸுக்கு (Mme Bontemps) அவ்வளவாகப் பிடித்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

பொதுவாக ஒரு 'சலூன்' (salon) எனப்படும் உயர்குடிச் சந்திப்பு இடத்தின் அறிவுசார் சிறப்பம்சங்களுக்கும் அதன் நேர்த்தியான சூழலுக்கும் இடையே நேர்மாறான விகிதமே நிலவுகிறது என்றாலும்—ஸ்வான் (Swann) மேடம் போன்டெம்ப்ஸை ஒரு நல்ல மனிதராகக் கருதியதால்—ஒருவர் தன் சமூக அந்தஸ்தில் ஏற்படும் சரிவை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​தான் பழக நேரும் மனிதர்கள் குறித்து அதிகக் கண்டிப்புடன் இருப்பதில்லை என்றும், மற்ற விஷயங்களைப் போலவே உரையாடலின் கூர்மை அல்லது நகைச்சுவை உணர்வு குறித்தும் அதிக எதிர்பார்ப்புகளைக் கொண்டிருப்பதில்லை என்றும் நாம் கருத வேண்டியுள்ளது. இது உண்மையாக இருக்கும்பட்சத்தில், தனிநபர்களும் நாடுகளைப் போலவே, தங்கள் சுதந்திரத்தை இழக்கும்போது தங்கள் கலாச்சாரத்தையும் மொழியையும் கூட இழக்க நேரிடும். இத்தகைய மனப்போக்கின் ஒரு விளைவு என்னவென்றால்—ஒரு குறிப்பிட்ட வயதிற்குப் பிறகு—நமது சொந்த மனநிலைக்கும் விருப்பங்களுக்கும் ஏற்றவாறு பேசும் வார்த்தைகளில் இன்பம் காணும் போக்கு வலுப்பெறுவதாகும்; அந்த வயதில்தான் ஒரு சிறந்த கலைஞர், உண்மையான மேதைகளுடன் பழகுவதை விட, தனது கோட்பாடுகளின் மேலோட்டமான அம்சங்களை மட்டுமே பகிர்ந்துகொண்டு தன்னைத் தலையில் தூக்கி வைத்துப் போற்றும் சீடர்களின் சகவாசத்தை விரும்புகிறார்; காதலுக்காகவே வாழும் ஒரு ஆணும் பெண்ணும், ஒரு கூட்டத்தில் மற்ற விஷயங்களில் தங்களை விடத் தாழ்ந்தவராகத் தோன்றினாலும், காதலுக்கும் ரசனைக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கும் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு அதை அங்கீகரிக்கும் விதமாகப் பேசும் ஒருவரையே மிகவும் புத்திசாலியாகக் கருதுகிறார்கள்—ஏனெனில் அந்தப் பேச்சு காதலன் அல்லது காதலியின் இன்பம் நாடும் மனநிலையைத் திருப்திப்படுத்துகிறது; ஸ்வான், ஒடெட் (Odette)-ஐத் திருமணம் செய்துகொண்ட பிறகு, டச்சஸ் (duchesses) போன்ற உயர்குடிப் பெண்களை மட்டுமே வரவேற்பது எவ்வளவு அபத்தமானது என்று மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் கூறுவதைக் கேட்டு மகிழ்ந்ததும் இதே வயதில்தான் (வெர்டுரின் [Verdurin] வீட்டில் இருந்த பழைய நாட்களில் அவர் நினைத்ததற்கு மாறாக, இப்போது அவர் அவளை ஒரு நல்ல பெண்ணாகவும், நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவராகவும், தற்பெருமை இல்லாதவராகவும் கருதினார்); மேலும் அவளுக்குத் தெரியாத கதைகளை அவளிடம் சொல்லி அவளைச் "சிரிப்பில் குலுங்க" வைப்பதிலும் அவர் மகிழ்ந்தார்—ஏனெனில் அவள் விஷயங்களை விரைவாகப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்டவளாகவும், மற்றவர்களைப் புகழ்வதிலும் அதே சமயம் வேடிக்கையான விஷயங்களால் மகிழ்வதிலும் விருப்பம் கொண்டவளாகவும் இருந்தாள். "அப்படியானால், உங்களைப் போல மருத்துவருக்குப் பூக்கள் மீது அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லையா?" என்று மேடம் ஸ்வான், மேடம் கோட்டார்டிடம் (Mme Cottard) கேட்டார். "ஓ! என் கணவர் மிகவும் நிதானமானவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமே; அவர் எல்லாவற்றிலும் அளவாகவே இருப்பார். இருந்தாலும், அவருக்கு ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு." குறும்பு, மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆர்வம் மின்னும் கண்களுடன் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ், "அது என்ன விஷயம், மேடம்?" என்று கேட்டார். மேடம் கோட்டார்ட் எளிமையாக, "வாசிப்பு" என்று பதிலளித்தார். "ஓ!" "ஒரு கணவருக்கு இது எவ்வளவு அமைதியான, நல்லதொரு ஈடுபாடு!" என்று மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டே கூறினார். "டாக்டர் புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது, ​​உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா!" "சரி, மேடம், அது உங்களை அதிகம் பயமுறுத்த வேண்டியதில்லை..." "ஓ, ஆனால் அது பயமுறுத்துகிறது! ...அவரது கண் பார்வையைப் பற்றித்தான். நான் இப்போது அவரிடம் செல்லப்போகிறேன், ஒடெட்; விரைவில் மீண்டும் உங்கள் கதவைத் தட்ட வருகிறேன். வெளிச்சத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது—மேடம் வெர்டுரின் புதிதாக வாங்கியுள்ள அந்தத் தனிப்பட்ட மாளிகை மின்சாரத்தால் ஒளிரூட்டப்படப் போகிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இதை நான் எனது சொந்த ரகசியத் தகவல் மூலங்களிலிருந்து அறியவில்லை, வேறொருவரிடமிருந்து தெரிந்துகொண்டேன்: மின்சாரப் பணியாளரான மில்டேவே என்னிடம் சொன்னார். பார்த்தீர்களா, நான் என் தகவலுக்கான ஆதாரத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன்! படுக்கையறைகளில் கூட, ஒளியின் தீவிரத்தைக் குறைக்கும் வகையிலான நிழல்-மூடிகளுடன் (shades) கூடிய மின்விளக்குகள் பொருத்தப்படவுள்ளன. இது நிச்சயமாக ஒரு அழகான ஆடம்பரம். அதுமட்டுமின்றி, உலகில் புதிதாக எதுவும் இல்லை என்றாலும் கூட, இக்காலத்துப் பெண்கள் நவீனமான, புதிய விஷயங்களைப் பெறுவதில் மிகவும் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். என் தோழி ஒருவரின் நாத்தனார் தன் வீட்டில் தொலைபேசியை நிறுவியிருக்கிறார்! அவர் தன் வீட்டை விட்டு வெளியேறாமலே ஒரு விற்பனையாளரிடம் ஆர்டர் செய்ய முடியும்! ஒரு நாள் அந்தச் சாதனத்தில் பேசுவதற்கான அனுமதியைப் பெற நான் வெட்கமே இல்லாமல் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தினேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். அது மிகவும் கவர்ச்சிகரமானதாக இருக்கிறது; இருப்பினும், என் வீட்டில் இருப்பதை விட ஒரு நண்பரின் வீட்டில் அதைச் செய்வதையே நான் விரும்புவேன். வீட்டில் தொலைபேசி இருப்பதை நான் விரும்பமாட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். அதன் புதுமைத் தன்மை மறைந்த பிறகு, அது நிச்சயம் ஒரு பெரிய தொல்லையாகத்தான் இருக்கும். வாருங்கள் ஒடெட், நான் கிளம்புகிறேன்—மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பதால் அவரை மேலும் காத்திருக்க வைக்க வேண்டாம்; நான் இங்கிருந்து விடைபெற்றே ஆகவேண்டும். என்ன சிக்கலில் என்னை மாட்டிவிட்டீர்கள் பாருங்கள்—என் கணவர் வீட்டுக்குச் சென்ற பிறகுதான் நானும் வீட்டுக்குச் செல்லப்போகிறேன்!"

நானும்......கிரிசாந்திமம் மலர்கள் ஒரு பிரகாசமான உறையாகத் தோன்றிய அந்த குளிர்கால இன்பங்களை நான் அனுபவிப்பதற்கு முன்பே... அந்த இன்பங்கள் கைகூடவில்லை; ஆனாலும், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) வேறு எதற்காகவும் காத்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. "நாங்கள் கிளம்புகிறோம்!" என்று அறிவிப்பதைப் போலவே, பணிப்பெண்களைக் கொண்டு தேநீர் உபசரிப்புக்குரிய பொருட்களை அகற்றச் சொல்வார். இறுதியாக என்னிடம், "அப்படியானால், நீங்கள் உண்மையிலேயே கிளம்புகிறீர்களா? சரி, போய் வருகிறேன்!" என்று கூறுவார். அந்த அறியப்படாத இன்பங்களைச் சந்திக்காமலேயே நான் அங்கேயே தங்கியிருக்க முடிந்திருக்கும் என்றும், எனது சோகம் மட்டுமே என்னை அவற்றிலிருந்து விலக்கிவிடவில்லை என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. அவை, எப்போதும் மிக விரைவாகப் புறப்படும் தருணத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் அந்தப் பழக்கமான காலப் பாதையில் கிடைக்கக்கூடியவை அல்லவோ? மாறாக, நான் திரும்பியிருக்க வேண்டிய, எனக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு பக்கவாட்டுப் பாதையில் அவை இருந்திருக்கக்கூடுமோ? எப்படியாயினும், எனது வருகையின் நோக்கம் நிறைவேறியிருந்தது: கில்பெர்ட் (Gilberte) வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் நான் அவளுடைய பெற்றோரைச் சந்தித்தேன் என்பதும், மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) திரும்பத் திரும்பச் சொன்னது போல, ஆரம்பத்திலேயே - முதல் பார்வையிலேயே - மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) மனதை நான் வென்றுவிட்டேன் என்பதும் அவளுக்குத் தெரியும். "உங்கள் இருவருக்கும் இடையே ஏதோ ஒரு உண்மையான இணக்கம் இருக்க வேண்டும்," என்று அந்த மருத்துவரின் மனைவி என்னிடம் கூறியிருந்தார்; மேடம் வெர்டுரின் வேறு யாருக்காகவும் இவ்வளவு தூரம் மெனக்கெடுவதை அவர் பார்த்ததே இல்லை. கில்பெர்ட்டைப் பற்றி நான் எப்படிப் பேச வேண்டுமோ - அதாவது மிகுந்த கனிவுடன் - அப்படித்தான் பேசினேன் என்பதும் அவளுக்குத் தெரியும்; அதே சமயம், அவளைப் பார்க்காமல் வாழவே முடியாது என்ற அந்தத் தவிப்பு எனக்கு இல்லை என்பதும் அவளுக்குப் புரியும். சமீபகாலமாக என்னுடன் இருக்கும்போது அவளுக்கு ஏற்பட்ட சலிப்புக்குக் காரணம் அந்தத் தவிப்புதான் என்று நான் கருதினேன். கில்பெர்ட்டை இனி சந்திக்க முடியாது என்று மேடம் ஸ்வானிடம் நான் கூறியிருந்தேன். அவளை இனி ஒருபோதும் பார்க்கக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தது போலவே அதைக் கூறியிருந்தேன். கில்பெர்ட்டுக்கு நான் அனுப்பவிருந்த கடிதமும் அதே தொனியில்தான் அமையவிருந்தது. ஆயினும், மனதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள, ஒரு இறுதி மற்றும் குறுகிய கால முயற்சியை - அதாவது சில நாட்களுக்கு மட்டுமே நீடிக்கும் ஒரு செயலை - நான் ஒரு இலக்காகக் கொண்டிருந்தேன். "அவளுடனான சந்திப்பை நான் மறுப்பது இதுவே கடைசி முறை; அடுத்த சந்திப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்," என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். அந்தப் பிரிவை எதிர்கொள்வதை எளிதாக்க, அதுவே இறுதிப் பிரிவு என்று நான் கருதவில்லை - ஆனால், அதுதான் இறுதிப் பிரிவு என்பது என் ஆழ்மனதிற்குத் தெரிந்திருந்தது.

அந்த ஆண்டில் புத்தாண்டு தினம் எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளிப்பதாக இருந்தது. ஒரு நபர் துயரத்தில் இருக்கும்போது, ​​ஏதேனும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வின் ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கும் நாளாக அது அமைந்தால், அந்த நாள் வேதனையானதாகவே இருக்கும். இருப்பினும், ஒரு அன்புக்குரியவரை இழந்ததால் துயரம் ஏற்பட்டால், அந்த வேதனை கடந்த காலத்துடனான ஒரு கூர்மையான முரண்பாட்டிலிருந்து மட்டுமே பிறக்கிறது. ஆனால் என் விஷயத்தில், ஒரு சொல்லப்படாத நம்பிக்கை இருந்தது: நான் முதல் அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்று விரும்பிய கில்பெர்ட் (Gilberte), நான் அதைச் செய்யாததைக் கண்டு, புத்தாண்டு தினத்தை ஒரு சாக்காகக் கொண்டு எனக்கு எழுதக் காத்திருக்கிறாள் என்று நான் நம்பினேன்: "என்ன நடந்தது? நான் உன் மீது பைத்தியமாக இருக்கிறேன்; வா, நாம் வெளிப்படையாகப் பேசுவோம்—உன்னைப் பார்க்காமல் என்னால் வாழ முடியாது." ஆண்டின் இறுதி நாட்களில், அத்தகையதொரு கடிதம் வரும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. உண்மையில் அது சாத்தியமில்லாததாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அதற்கான நமது விருப்பமும் தேவையும், அது நடக்கும் என்று நம்மை நம்ப வைக்கப் போதுமானவை. கொல்லப்படுவதற்கு முன் தனக்கு ஒரு கால அவகாசம் (காலவரையறையின்றி நீட்டிக்கப்படக்கூடியது) கிடைக்கும் என்று ஒரு போர்வீரன் உறுதியாக நம்புகிறான்; பிடிபடுவதற்கு முன் ஒரு திருடன் அப்படித்தான் நம்புகிறான்; இறப்பதற்கு முன் மனிதர்கள் பொதுவாக அப்படித்தான் நம்புகிறார்கள். இதுவே தனிநபர்களையும்—சில சமயங்களில் முழு தேசங்களையும்—ஆபத்திலிருந்து அல்ல, மாறாக ஆபத்து குறித்த அச்சத்திலிருந்து (அல்லது அந்த அச்சம் குறித்த நம்பிக்கையிலிருந்து) பாதுகாக்கும் ஒரு கவசமாகும்; இதுவே அவர்கள் துணிச்சலானவர்களாக இல்லாமலே ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையை அளிக்கிறது. அதேபோன்றதொரு நம்பிக்கை—எந்தவொரு உறுதியான அடிப்படையும் இல்லாதது—மீண்டும் இணக்கம் ஏற்படும் என்றோ அல்லது ஒரு கடிதம் வரும் என்றோ நம்பும் காதலனைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது. அந்தக் கடிதத்திற்காகக் காத்திருப்பதை நிறுத்தியிருக்க வேண்டுமானால், நான் அதை விரும்புவதையே நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். நாம் இன்னும் நேசிக்கும் ஒரு பெண் நம்மிடம் எவ்வளவு அலட்சியமாக இருக்கிறாள் என்று தெரிந்திருந்தாலும், அவளிடம் ஒரு சிந்தனை ஓட்டம் இருப்பதாக நாம் கற்பனை செய்கிறோம்—அவை அலட்சியம் சார்ந்த சிந்தனைகளாக இருந்தாலும் சரி—அவற்றை வெளிப்படுத்தும் எண்ணம் அவளுக்கு இருப்பதாகக் கருதுகிறோம்; ஒரு சிக்கலான மனவுலகத்தை நாம் கற்பனை செய்கிறோம்; அதில் நாம் அவளது வெறுப்புக்குரிய பொருளாகவோ அல்லது அவளது தொடர்ச்சியான கவனத்திற்குரிய பொருளாகவோ இருக்கிறோம். மாறாக, கில்பெர்ட்டின் மனதிற்குள் என்ன ஓடிக்கொண்டிருந்தது என்பதை கற்பனை செய்து பார்க்க, நான் ஒன்றை மட்டும் முன்கூட்டியே உணர்ந்திருக்க வேண்டும்—அதாவது, அந்த குறிப்பிட்ட புத்தாண்டு தினத்திலேயே, எதிர்காலத்தில் வரும் ஒரு புத்தாண்டு தினத்தில் நான் எப்படி உணர்வேன் என்பதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும். அப்போது கில்பெர்ட்டின் கவனம் அல்லது மௌனம், அவளது அன்பு அல்லது குளிர்ந்த போக்கு ஆகியவை என் கவனத்தை ஈர்க்காதவையாக மாறியிருக்கும்; மேலும், எனக்குத் தேவையற்றதாகிவிட்ட அல்லது இல்லாமலே போய்விட்ட பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண வேண்டும் என்று நான் நினைத்திருக்க மாட்டேன்—ஏன், அப்படிச் சிந்திக்கக் கூட முடிந்திருக்காது. காதலில் இருக்கும்போது, ​​காதல் என்பது நமக்குள் முழுமையாக அடங்கிவிட முடியாத அளவுக்குப் மிகப் பெரியதாக இருக்கிறது; அது காதலித்தவளை நோக்கிப் பாய்ந்து சென்று, அவளிடம் உள்ள ஒரு பரப்பின் மீது மோதித் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு, மீண்டும் தான் புறப்பட்ட இடத்திற்கே திரும்புகிறது; நம்முடைய சொந்த மென்மையான உணர்வின் இந்தத் திரும்பும் அலைதான், அந்தப் பெண்ணின் உணர்வு என்று நாம் தவறாகக் கருதுகிறோம்—வெளிநோக்கிச் சென்ற அந்த உணர்வை விட, இந்தத் திரும்பும் உணர்வே நம்மை அதிகம் வசீகரிக்கிறது; ஏனெனில், இது நமக்குள் இருந்தே உருவாகிறது என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. கில்பெர்ட்டிடமிருந்து (Gilberte) எந்தக் கடிதமும் வராமலே புத்தாண்டு நாள் முழுவதும் கடந்து சென்றது. ஜனவரி 3 மற்றும் 4 ஆகிய தேதிகளில் எனக்குச் சில கடிதங்கள்—காலம் கடந்த வாழ்த்துச் செய்திகள் அல்லது அக்காலகட்டத்தில் இருந்த அதிகப்படியான அஞ்சல் சுமையால் தாமதமான கடிதங்கள்—கிடைத்ததால், நம்பிக்கை சற்று குறைந்திருந்தாலும், நான் தொடர்ந்து காத்திருந்தேன். அதைத் தொடர்ந்து வந்த நாட்களில் நான் மிகவும் அழுதேன். இதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், கில்பெர்ட்டை விட்டு விலகியபோது நான் நினைத்திருந்ததை விடக் குறைவான நேர்மையுடனேயே நான் செயல்பட்டிருந்தேன்; அதனால், புத்தாண்டன்று அவளிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வரும் என்ற நம்பிக்கையை நான் இன்னும் பற்றிக்கொண்டிருந்தேன்.
...ஆண்டு. மேலும், அடுத்த பொட்டலத்தைப் பெறுவதற்குள் அது தீர்ந்துவிட்டதைக் கண்டபோது, ​​கையில் இரண்டாவது குப்பி இல்லாமல் தன் மார்ஃபின் குப்பியைத் தீர்த்துவிட்ட ஒரு நோயாளி போல நான் அவதிப்பட்டேன். ஆனால் ஒருவேளை எனக்குள்—இந்த இரண்டு விளக்கங்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல, ஏனெனில் ஒரு தனி உணர்வு சில சமயங்களில் முரண்பாடுகளின் கலவையாக இருக்கும்—இறுதியாக ஒரு கடிதம் கிடைக்கும் என்ற என் நம்பிக்கை, கில்பெர்ட்டின் பிம்பத்தை நெருக்கமாகக் கொண்டுவந்து, அவளுக்கு அருகில் இருக்கும் எண்ணத்திலும், அவளைப் பார்க்கும் காட்சியிலும், அவள் என்னிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்திலும் நான் முன்பு உணர்ந்த உணர்ச்சிகளை மீண்டும் தூண்டிவிட்டிருக்கலாம். சமரசத்திற்கான உடனடி சாத்தியக்கூறு, நாம் புரிந்துகொள்ளத் தவறும் ஒரு பிரம்மாண்டத்தை நீக்கியிருந்தது: அதுதான் மனமுறிவு. நரம்புத் தளர்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், படுக்கையில் இருப்பதன் மூலமும், கடிதங்கள் பெறாமலும், செய்தித்தாள்கள் படிக்காமலும் இருப்பதன் மூலமும் ஓரளவு அமைதியைக் காணலாம் என்று உறுதியளிப்பவர்களை நம்புவதில்லை; அத்தகைய ஒரு வாழ்க்கைமுறை தங்கள் நரம்புக் கொந்தளிப்பை மேலும் அதிகப்படுத்தும் என்று அவர்கள் கற்பனை செய்கிறார்கள். அதுபோலவே, காதலர்கள்—இன்னும் அதைச் சோதித்துப் பார்க்காமலேயே, இந்த விஷயத்தை எதிர் மனநிலையிலிருந்து பார்ப்பதால்—துறவறத்தின் நன்மை பயக்கும் சக்தியை நம்புவதில்லை.

என் இதயம் கடுமையாகத் துடித்ததால், நான் காஃபின் உட்கொள்வதைக் குறைத்தேன், படபடப்பும் நின்றது. அப்போது நான் யோசித்தேன், கில்பெர்ட்டுடன் எனக்கு மனக்கசப்பு ஏற்படும் தருவாயில் நான் உணர்ந்த அந்த முந்தைய வேதனை—என் அன்புக்குரியவளை இனி பார்க்க முடியாது என்ற வலியாலோ அல்லது அவள் மோசமான மனநிலையில் இருக்கும்போது மட்டுமே அவளைப் பார்க்க நேரிடும் என்ற அபாயத்தாலோ ஏற்பட்டது என்று நான் எப்போதும் நினைத்திருந்தேன்—குறைந்தபட்சம் ஓரளவாவது காஃபினாலேயே ஏற்பட்டிருக்கலாமோ என்று. ஆனால், என் கற்பனை அப்போது தவறாகப் புரிந்துகொண்ட அந்தத் துன்பத்திற்கு அந்த போதைப்பொருள் தான் காரணமாக இருந்திருந்தால் (காதலர்கள் அனுபவிக்கும் மிகக் கொடூரமான உணர்ச்சி வேதனைகள் பெரும்பாலும் அவர்களுடன் வாழும் பெண்ணின் உடல் ரீதியான பழக்கத்திலிருந்தே உருவாகின்றன என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை), அது உட்கொண்ட பிறகும் நீண்ட காலத்திற்கு டிரிஸ்டனை ஐசோல்ட்டுடன் தொடர்ந்து பிணைக்கும் காதல் பானம் போலச் செயல்பட்டது. ஏனெனில், நான் காஃபின் உட்கொள்வதைக் குறைத்தவுடன் கிட்டத்தட்ட உடனடியாக நான் அனுபவித்த உடல்ரீதியான முன்னேற்றம், அந்த நஞ்சை உட்கொண்டதால் ஏற்பட்ட—உருவாக்கவில்லை என்றாலும்—குறைந்தபட்சம் கூர்மைப்படுத்திய—இதய வேதனையின் முன்னேற்றத்தை நிறுத்தவில்லை.

இருப்பினும், ஜனவரி மாதத்தின் நடுப்பகுதி நெருங்கியபோது—புத்தாண்டுக் கடிதம் குறித்த என் நம்பிக்கைகள் தகர்ந்து, அந்த ஏமாற்றத்துடன் வந்த புதிய வலியும் தணிந்த பிறகு—விடுமுறை நாட்களுக்கு முன்பு நான் உணர்ந்த மனவேதனை மீண்டும் வந்தது. ஒருவேளை, இவை அனைத்திலும் மிகக் கொடூரமான அம்சம் என்னவென்றால், அதன் அறியாமலே, வேண்டுமென்றே, இரக்கமின்றி, பொறுமையுடன் அதைச் செதுக்கியவர் நானேதான். நான் மிகவும் போற்றிப் பாதுகாத்த ஒன்றான—கில்பெர்ட்டுடனான என் உறவை—முடிவடையாததாக மாற்றுவதற்கு நானே தீவிரமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன்; அவளிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதை நீட்டிப்பதன் மூலம், நான் படிப்படியாக அவளுடைய அலட்சியத்தை அல்ல, மாறாக—இறுதியில் இரண்டும் ஒன்றுதான்—என்னுடைய சொந்த அலட்சியத்தையே வளர்த்து வந்தேன். கில்பெர்ட்டை நேசித்த அந்த சுயத்தின் ஒரு நீண்ட, கொடூரமான தற்கொலையில் நான் இடைவிடாமல் ஈடுபட்டிருந்தேன்—தற்போதைய தருணத்தில் நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைப் பற்றிய தெளிவான விழிப்புணர்வுடன் மட்டுமல்லாமல், அதன் எதிர்கால விளைவுகளைப் பற்றியும் அறிந்திருந்தேன்: ஒரு நாள் நான் கில்பெர்ட்டை நேசிக்க மாட்டேன் என்பது மட்டுமல்ல, அவளே அதற்காக வருந்துவாள் என்றும், அப்போது அவள் என்னைப் பார்க்க மேற்கொள்ளும் எந்த முயற்சிகளும் இன்றைய முயற்சிகளைப் போலவே பயனற்றதாகிவிடும் என்றும் எனக்குத் தெரிந்திருந்தது—இனிமேல் நான் அவளை அதிகமாக நேசிப்பதால் அல்ல, மாறாக நான் நிச்சயமாக வேறொரு பெண்ணைக் காதலிப்பேன், அவளுக்காக ஏங்கி, காத்துக்கொண்டிருப்பேன், அவளுக்காக மணிக்கணக்கில் நேரத்தைச் செலவிடுவேன், அந்த நேரத்தில் கில்பெர்ட்டுக்காக ஒரு கணத்தைக் கூட ஒதுக்கத் துணிய மாட்டேன், ஏனெனில் அப்போது அவள் எனக்கு ஒன்றுமே இல்லாதவளாகிவிடுவாள். சந்தேகமின்றி அந்தத் தருணத்தில்—நான் ஏற்கெனவே கில்பெர்ட்டை இழந்திருந்தபோதிலும் அவள் மீது இன்னும் அதிகமாக அன்பு கொண்டிருந்தேன் (அவள் ஒரு விளக்கத்தையோ அல்லது முழுமையான காதல் பிரகடனத்தையோ முறையாகக் கோரினால் ஒழிய, அவளை மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்கக் கூடாது என்று உறுதியாக இருந்தேன்—அவை இரண்டுமே நடப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை)—அவள் எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவள் என்பதன் முழு அளவையும், முந்தைய ஆண்டை விட மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டேன்; அப்போது நான் ஒவ்வொரு பிற்பகலையும் அவள் விருப்பப்படி செலவழித்தேன், எங்கள் நட்பு பாதுகாப்பானது என்றும் நம்பியிருந்தேன். அந்தத் தருணத்தில், என்றாவது ஒருநாள் நான் வேறொரு பெண்ணிடமும் இதேபோல் உணரக்கூடும் என்ற எண்ணம் எனக்கு அருவருப்பாக இருந்தது, ஏனெனில் அது கில்பெர்ட்டை மட்டுமல்ல, என் அன்பையும் என் துயரத்தையும் பறித்துவிடும் என்று அச்சுறுத்தியது—அந்த அன்பும் துயரமும்தான், நான் அழுதுகொண்டே, கில்பெர்ட்டின் சாராம்சத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றவை; ஆயினும், அவை அவளுக்கு மட்டுமே உரியவை அல்ல என்றும், விரைவிலோ அல்லது பின்னரோ, வேறொரு பெண்ணுக்கு வழங்கப்படும் என்றும் நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். அதன் விளைவு—குறைந்தபட்சம், அப்போது நான் அப்படித்தான் விஷயங்களைப் பார்த்தேன்—ஒருவர் எப்போதும் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகியே இருக்கிறார் என்பதுதான்: ஒருவர் காதலிக்கும்போது, ​​அந்தக் காதல் தன் பெயரைத் தாங்கவில்லை என்றும், அது எதிர்காலத்தில் வேறொருவருக்காக மறுபிறவி எடுக்கக்கூடும் என்றும், அல்லது கேள்விக்குரிய அந்தப் பெண்ணைத் தவிர வேறு ஒரு பெண்ணுக்காகக் கடந்த காலத்தில் தோன்றியிருக்கக்கூடும் என்றும் அவர் உணர்கிறார். மேலும், ஒருவர் காதலில் இல்லாத நேரங்களில்—காதலில் உள்ளார்ந்திருக்கும் முரண்பாடுகளை ஒருவர் தத்துவ ரீதியாக ஏற்றுக்கொண்டால்—அதற்குக் காரணம், அவர் அவ்வளவு சாதாரணமாகப் பேசும் அந்தக் காதல் அந்தத் தருணத்தில் உணரப்படவில்லை என்பதுதான்; அதன் விளைவாக, ஒருவர் அதை உண்மையாக அறிவதில்லை, ஏனெனில் இதுபோன்ற விஷயங்களில் அறிவு என்பது இடைப்பட்டதாகும், மேலும் அது அந்த உணர்வின் உண்மையான இருப்பைத் தாண்டி நீடிப்பதில்லை. நான் இனி கில்பெர்ட்டைக் காதலிக்காத அந்த எதிர்காலம், மற்றும் என் துயரம்......அந்த நிலை மெல்ல மெல்ல உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், அதைத் தடுத்து நிறுத்த கில்பெர்ட் (Gilberte) எனக்கு உதவாவிட்டால்—அதாவது என் எதிர்கால அலட்சிய மனப்பான்மையை ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளி எறியாவிட்டால்—அதன் வருகை தவிர்க்க முடியாதது என்பதையும் உணர்ந்துகொள்ள அது எனக்கு உதவியது; என் கற்பனையால் அதை இன்னும் தெளிவாக உருவகப்படுத்த முடியவில்லை என்றாலும். கில்பெர்ட்டுக்குக் கடிதம் எழுதவோ அல்லது அவளிடம் நேரில் சென்று, "கவனத்தில் கொள்; நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்; நான் எடுத்து வைக்கும் இந்த அடிதான் இறுதியானது. உன்னை நான் கடைசியாகச் சந்திக்கிறேன். விரைவில் நான் உன் மீது அன்பு செலுத்தமாட்டேன்," என்று சொல்லவோ நான் எத்தனை முறை முனைந்திருக்கிறேன்! ஆனால் அதனால் என்ன பயன்? அவளைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றின் மீதும் நானே காட்டிய அதே அலட்சிய மனப்பான்மைக்காக—அதற்கு என்னை நான் குற்றவாளியாகக் கருதாத நிலையிலும்—கில்பெர்ட்டை மட்டும் குறை கூற எனக்கு என்ன உரிமை இருந்தது? 'கடைசி முறை'! நான் கில்பெர்ட்டை நேசித்ததால், அது எனக்கு ஒரு மிக முக்கியமான விஷயமாகத் தோன்றியது. ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரை, வெளிநாடு செல்வதற்கு முன் நண்பர்கள் நம்மைச் சந்திக்கக் கோரும் கடிதங்களை விட அது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்காது; நம்மை நேசிக்கும் சலிப்பூட்டும் பெண்களைப் போலவே, அந்தச் சந்திப்பையும் நாம் மறுத்துவிடுவோம்—ஏனெனில் நமக்கு வேறு இன்பங்கள் காத்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குக் கிடைக்கும் நேரம் நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டது; நாம் கொள்ளும் தீவிர உணர்வுகள் அதை விரிவுபடுத்துகின்றன, நாம் மற்றவர்களிடம் தூண்டும் உணர்வுகள் அதைச் சுருக்குகின்றன, மேலும் பழக்கம் அதை நிரப்புகிறது.

மேலும், கில்பெர்ட்டிடம் பேசுவது பயனற்றதாக இருந்திருக்கும்; அவள் என் பேச்சைக் கேட்டிருக்கமாட்டாள். பேசும்போது, ​​நம்முடைய காதுகளும் மனதும்தான் அதைக் கேட்கின்றன என்று நாம் எப்போதும் கற்பனை செய்துகொள்கிறோம். என் வார்த்தைகள் கில்பெர்ட்டை ஒரு சிதைந்த வடிவத்தில்தான் அடைந்திருக்கும்—என் தோழியைச் சென்றடைவதற்கு முன் ஒரு நீர்வீழ்ச்சியின் அலைபாயும் திரையைக் கடந்து செல்வது போல—அவை அடையாளம் காண முடியாதவையாகவும், அபத்தமானவையாகவும், எந்த அர்த்தமும் அற்றவையாகவும் மாறியிருக்கும். நாம் வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்தும் உண்மை நேரடியாகச் சென்றடைவதில்லை; அது மறுக்க முடியாத சுய-தெளிவைக் கொண்டிருப்பதில்லை. கேட்பவர்களின் மனதிற்குள்ளேயே அதே வகையிலான உண்மை ஒன்று உருவாகப் போதுமான காலம் கடக்க வேண்டும். அப்போதுதான்—எல்லா வாதங்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள் இருந்தபோதிலும், ஒரு காலத்தில் எதிர்க் கொள்கையைப் பின்பற்றுபவனைத் துரோகி என்று முத்திரை குத்திய அரசியல் எதிராளி—ஒரு காலத்தில் தான் வெறுத்த அதே நம்பிக்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் நிலைக்கு வருகிறான்; அதே வேளையில், அதை மற்றவர்களுக்குப் பரப்ப வீணாக முயன்ற நபர் இப்போது அதைப் பற்றிக்கொள்வதில்லை. அப்போதுதான் ஒரு படைப்பு 'தலைசிறந்த படைப்பு' என்று அங்கீகரிக்கப்படுகிறது; ஆனால், அதைப் படித்து ரசிப்பவர்களுக்கு அதன் மேன்மைக்கான சான்றாகத் தெரியும் அதே படைப்பு, அதைக் கேட்பவர்களுக்கு வெறும் அர்த்தமற்ற அல்லது சாதாரணமான ஒன்றாகவே தோன்றியிருக்கலாம். அந்தப் படைப்பைக் கேட்டு முதலில் சாதாரணமானதாகக் கருதியவர்களே பிற்காலத்தில் அதைப் போற்றத் தொடங்குகிறார்கள்; ஆனால், அந்த அங்கீகாரத்தை அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு அந்த ஆசிரியருக்குக் கிடைப்பதில்லை. காதலிலும் இதே நிலைதான்; ஒருவரை விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளும் அதே நபர், வெளியிலிருந்து எவ்வளவோ முயன்றாலும் அந்தத் தடைகளை உடைக்க முடிவதில்லை. மாறாக, அந்த நபர் எப்போது அத்தடைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நிறுத்துகிறாரோ, அப்போதுதான்—திடீரென, வேறெங்கோ தொடங்கி, தன்னை நேசிக்காத அந்தப் பெண்ணின் இதயத்திற்குள் நிகழும் ஒரு மாற்றத்தின் மூலம்—ஒரு காலத்தில் வீணாக மோதப்பட்ட அந்தத் தடைகள் தானாகவே அர்த்தமற்றவையாகி உதிர்ந்து விழுகின்றன. எதிர்காலத்தில் நான் அவளை நேசிக்காமல் இருக்கப்போவதையும், அதற்கான காரணத்தையும் கில்பெர்ட்டிடம் (Gilberte) நான் சொல்லியிருந்தால், என் மீதான அவளது வெறுப்புதான் அதிகரித்திருக்கும்; ஏனெனில், என் காதலும் அவளுக்கான என் தேவையும் அவள் நினைத்ததை விட அதிகமாகவே இருந்தன என்று அவள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பாள். ஆயினும், மறுக்க முடியாத உண்மை என்னவென்றால், அந்தக் காதலே எனக்குள் பல்வேறு மனநிலைகளை உருவாக்கி, அந்தக் காதல் எப்போது முடிவுக்கு வரும் என்பதை அவளை விடத் தெளிவாக என்னால் முன்கூட்டியே உணர உதவியது. போதிய காலம் கடந்த பிறகு, கடிதம் மூலமாகவோ அல்லது நேரில் சந்தித்தோ கில்பெர்ட்டிடம் அத்தகைய எச்சரிக்கையை நான் தெரிவித்திருக்கலாம்; அப்படிச் செய்திருந்தால், அவள் எனக்கு இன்றியமையாதவள் அல்ல என்பதை அவளுக்கு நிரூபித்திருக்க முடியும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, நல்லெண்ணத்துடனோ அல்லது தீய நோக்கத்துடனோ சிலர் என்னைப் பற்றி அவளிடம் பேசிய விதம், அவர்கள் என் தூண்டுதலின் பேரில்தான் அப்படிப் பேசுகிறார்கள் என்று அவள் நம்பும் சூழலை உருவாக்கியது. கோட்டார்ட் (Cottard), என் தாய் மற்றும் திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) ஆகியோர் தங்கள் தகுதியற்ற பேச்சுக்களால் நான் செய்த தியாகத்தை வீணடித்ததையும், என் கட்டுப்பாட்டின் பலனைச் சிதைத்து நான் அதைக் கைவிட்டதாகத் தவறாகச் சித்தரித்ததையும் அறியும்போது, ​​நான் இரட்டிப்பு மனவேதனைக்கு ஆளானேன். ஒரு காரணம் என்னவென்றால், வலியையும் அதே சமயம் பலனையும் தந்த அந்த விலகல் காலத்தின் (abstinence) தொடக்கத்தை—என் அறியாமலேயே தலையிட்டு அவர்கள் பாதியில் தடுத்து நிறுத்தி அர்த்தமற்றதாக்கிவிட்டதால்—குறிப்பிட்ட அந்த ஒரு நாளைத் தவிர வேறு எந்த நாளுடனும் என்னால் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை. மேலும், கில்பெர்ட்டைச் சந்திப்பதில் எனக்குக் குறைவான மகிழ்ச்சியே கிடைத்திருக்கும்; ஏனெனில், கண்ணியமான மனநிறைவுடன் விலகிச் செல்லும் ஒரு மனிதனாக அல்லாமல், தான் மறுத்துவிட்ட ஒரு சந்திப்பை எப்படியாவது சாதித்துக்கொள்ள மறைமுகமாகத் தந்திரம் செய்யும் ஒருவனாகவே அவள் இப்போது என்னைக் கருதினாள். மற்றவர்களின் வீண் பேச்சுகளை நான் வெறுத்துச் சபித்தேன்; தீங்கு செய்யும் அல்லது உதவும் நோக்கம்கூட இல்லாமல், வெறும் பேச்சுக்காகவோ அல்லது அவர்கள் முன்னிலையில் பேசாமல் இருக்க முடியாத சூழலிலோ (நாமும் அவர்களைப் போலவே விவேகமற்றவர்களாக இருப்பதால்) அவர்கள் பேசும் அந்தப் பேச்சுகள், மிக முக்கியமான தருணங்களில் நமக்கு மிகுந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. உண்மைதான், எங்கள் காதலைச் சிதைப்பதில் அவர்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்றாலும், வேறு இருவருடன் ஒப்பிடுகையில் அது மிகக் குறைவானதே; அந்த இருவரில் ஒருவர் அதீத நற்குணத்தாலும், மற்றவர் தீய எண்ணத்தாலும் உந்தப்பட்டு, விஷயங்கள் சரியாகச் சீராகும் தருணங்களிலெல்லாம் எல்லாவற்றையும் பாழடித்துவிடுவார்கள். ஆயினும், தேவையற்ற தலையீடுகளைச் செய்யும் கோட்டார்ட் (Cottard) போன்றவர்கள் மீது நாம் கொள்ளும் அதே அளவிலான வெறுப்பை அந்த இருவர் மீதும் நாம் கொள்வதில்லை; ஏனெனில், கோட்டார்ட் நாம் நேசிக்கும் ஒரு நபர்......மேலும் முதலாவது நாமேதான்.

இருப்பினும், நான் மேடம் ஸ்வானைச் (Mme Swann) சந்திக்கச் செல்லும்போதெல்லாம், அவர் தனது மகளுடன் தேநீர் அருந்த என்னை அழைப்பார்; மேலும் அந்தப் பெண்ணிடமே நேரடியாகப் பதிலளிக்குமாறும் என்னிடம் கூறுவார். அதனால் நான் அடிக்கடி கில்பெர்ட்டுக்கு (Gilberte) கடிதம் எழுதினேன். அந்தக் கடிதங்களில், அவளைச் சம்மதிக்க வைக்கும் வகையிலான சொற்றொடர்களை நான் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை—அல்லது எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது; என் கண்ணீர் தடையின்றி வழிந்தோட ஒரு மென்மையான பாதையை அமைத்துத் தருவதையே நான் நாடினேன். ஏனெனில், விருப்பத்தைப் போலவே வருத்தமும் தன்னைத்தானே ஆராய்ந்துகொள்வதை விட, மனநிறைவைத் தேடுவதிலேயே முனைப்புடன் இருக்கிறது. ஒருவரை நேசிக்கத் தொடங்கும்போது, ​​அந்த அன்பின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதில் நேரத்தைச் செலவிடாமல், அடுத்த நாள் அவரைச் சந்திப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளைத் தயார் செய்வதிலேயே நாம் கவனம் செலுத்துகிறோம். அதே சமயம், ஒரு உறவைக் கைவிடும்போது, ​​நம் துயரத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதை விடுத்து, அந்தத் துயரத்திற்கு மிக மென்மையான அல்லது உருக்கமான வெளிப்பாட்டை, அதற்குக் காரணமானவரிடம் சமர்ப்பிக்கவே நாம் விரும்புகிறோம். நாம் சொல்ல வேண்டியவை என்று கருதுவதை—அதாவது மற்றவர் புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களை—நாம் கூறுகிறோம்; உண்மையில் நமக்காக மட்டுமே பேசுகிறோம். நான் எழுதினேன்: "இது சாத்தியமில்லை என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் ஐயோ, இது அவ்வளவு கடினமானதல்ல என்பதை இப்போது காண்கிறேன்." மேலும் நான் சொன்னேன்: "ஒருவேளை நான் உன்னை மீண்டும் சந்திக்கமாட்டேன்"—இதைச் சொல்லும்போது, ​​அவள் இதை ஒரு பாவனை அல்லது செயற்கையான குளிர்ந்த மனப்பான்மை என்று தவறாகக் கருதிவிடாதவாறு கவனமாக இருந்தேன். இந்த வார்த்தைகளை எழுதிய செயலே என்னை அழ வைத்தது; ஏனெனில், நான் நம்ப விரும்பியதை அல்ல, மாறாக உண்மையில் நடக்கப்போகும் விஷயத்தையே அவை வெளிப்படுத்துகின்றன என்று நான் உணர்ந்தேன். ஏனெனில், அவள் அடுத்து சந்திப்பிற்கான அழைப்பை விடுத்தபோதும்—இம்முறை செய்தது போலவே—நான் அதற்கு இணங்காத துணிச்சலைக் கொண்டிருப்பேன்; மறுப்புக்கு மேல் மறுப்பு தெரிவித்து, நீண்ட காலம் அவளைச் சந்திக்காமல் இருந்ததன் விளைவாக, அவளைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமே இல்லாத நிலையை நான் படிப்படியாக அடைவேன். நான் அழுதேன்; ஆனாலும், அவளுக்கு அருகில் இருப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தியாகம் செய்து, என்றாவது ஒரு நாள் அவளுக்குப் பிடித்தமானவனாகத் தோன்றும் வாய்ப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான துணிச்சலையும், அதில் உள்ள ஒருவித இனிமையையும் நான் உணர்ந்தேன். ஆனால், ஐயோ! அந்த நாளில், அவளுக்கு நான் பிடித்தமானவனாகத் தோன்றுகிறேனா இல்லையா என்பது எனக்கு ஒரு பொருட்டற்ற விஷயமாகவே இருந்திருக்கும். அந்தத் தருணத்தில் அவள் உண்மையில் என் மீது அன்பு கொண்டிருக்கலாம் (எனது முந்தைய வருகையின்போது அவள் கூறியது போல) என்ற—நிகழ்தகவு மிகக் குறைவான—கருதுகோள் கூட, எனது முடிவை அவ்வளவு கொடூரமானதாகத் தெரியாமல் செய்தது. ஒருவருடன் பழகிச் சலிப்புற்றால் ஏற்படும் சலிப்பு என்று நான் தவறாக நினைத்தது, உண்மையில் பொறாமையினால் எழுந்த உணர்வுப்பூர்வமான எதிர்வினையாகவோ அல்லது என்னைப் போலவே வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாத ஒரு பாவனையாகவோ இருந்திருக்கலாம். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—நாங்கள் ஒருவரையொருவர் மறந்த நிலையில்—நான் திரும்பிப் பார்த்து, இப்போது எழுதும் கடிதம் உண்மையில் உண்மையான உணர்வுடன் எழுதப்படவில்லை என்று அவளிடம் கூறினால், அவள் இப்படிப் பதிலளிப்பாள் என்று எனக்குத் தோன்றியது: "என்னது? நீ என் மீது அன்பு கொண்டிருந்தாயா? அந்தக் கடிதத்திற்காக நான் எவ்வளவு காத்திருந்தேன், சந்திப்பிற்காக எவ்வளவு ஏங்கினேன், அது என்னை எவ்வளவு அழ வைத்தது என்பது உனக்குத் தெரிந்திருந்தால்..." அவளுடைய தாயின் வீட்டிலிருந்து திரும்பியதும் அவளுக்குக் கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்தத் தவறான புரிதலை நான் இன்னும் வலுப்படுத்துகிறேனோ என்ற எண்ணம் எழுந்தது; அந்த எண்ணம்—அதிலுள்ள சோகம் மற்றும் கில்பெர்ட் (Gilberte) என் மீது அன்பு கொண்டிருந்தாள் என்று கற்பனை செய்வதில் இருந்த இன்பம் ஆகியவற்றின் மூலம்—அந்தக் கடிதத்தைத் தொடர்ந்து எழுத என்னைத் தூண்டியது.

மேடம் ஸ்வானின் (Mme Swann) வீட்டில் 'தேநீர் விருந்து' முடிந்ததும் அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, ​​அவளுடைய மகளுக்கு என்ன எழுதலாம் என்று நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) அங்கிருந்து கிளம்பும்போது முற்றிலும் மாறுபட்ட சிந்தனைகளைக் கொண்டிருந்தார். தனது வழக்கமான 'சிறு ஆய்வை' மேற்கொண்ட அவர், வரவேற்பறையில் காணப்பட்ட புதிய தளபாடங்கள் மற்றும் சமீபத்தில் வாங்கப்பட்ட பொருட்கள் குறித்து மேடம் ஸ்வானைப் பாராட்டத் தவறவில்லை. மேலும், ஓடெட் (Odette) முன்பு ரூ லாபெரூஸில் (Rue Lapérouse) இருந்த தனது வீட்டில் வைத்திருந்த சில பொருட்களை—குறிப்பாக விலையுயர்ந்த பொருட்களால் செய்யப்பட்ட விலங்குச் சிலைகள் அல்லது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான அந்தச் சின்னங்களை—அவரால் அடையாளம் காண முடிந்தது. ஆனால், ஒரு மதிப்பிற்குரிய நண்பரிடமிருந்து 'டோக்கார்ட்' (tocard - அதாவது 'தரமற்ற' அல்லது 'காலாவதியான ரசனை கொண்ட') என்ற சொல்லை மேடம் ஸ்வான் கற்றுக்கொண்ட பிறகு—அந்தச் சொல் அவளுக்குப் புதிய கண்ணோட்டத்தைத் திறந்தது, ஏனெனில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவள் 'நேர்த்தியானது' (chic) ​​என்று கருதிய விஷயங்களை அது துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டியது—அந்தப் பொருட்கள் அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக அகற்றப்பட்டன; கிரிசான்தமம் (chrysanthemum) மலர்களைத் தாங்கி நின்ற தங்க முலாம் பூசப்பட்ட சட்டகத்தின் (trellis) அருகிலிருந்து அவை அகற்றப்பட்டு ஓரங்கட்டப்பட்டன. அவற்றுடன், ஜிரோக்ஸ் (Giroux) நிறுவனத்தின் பல இனிப்புப் பெட்டிகள் (bonbonnières) மற்றும் அவளது பெயரின் முதலெழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்ட கடிதத் தாள்களும் அகற்றப்பட்டன (ஸ்வானைச் சந்திப்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே, நல்ல ரசனை கொண்ட ஒரு நபர் அவற்றை அப்புறப்படுத்துமாறு அறிவுறுத்தியிருந்த நிலையில், நெருப்புக்கூட்டு மேடையின் (mantelpiece) மீது சிதறிக் கிடந்த அட்டைத் தாளால் ஆன 'லூயி-டோர்' (Louis-d'or) நாணயங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை). மேலும், அடர் நிறச் சுவர்கள் கொண்ட—பிற்காலத்தில் மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) விரும்பிய வெண்மையான வரவேற்பறைகளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட—அந்த அறைகளில் நிலவிய கலைநயமிக்க ஆனால் ஒழுங்கற்ற, ஒரு ஓவியக் கூடத்தைப் போன்ற சூழலில், தூரக் கிழக்கத்திய பாணி மெல்ல மறைந்து பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு பாணி ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியிருந்தது; என்னை இன்னும் "சௌகரியமாக" உணரவைக்க என் முதுகின் பின்னால் மேடம் ஸ்வான் அடுக்கிக் கொடுக்கும் மெத்தைகளில், முந்தைய காலத்து சீன டிராகன் உருவங்களுக்குப் பதிலாக 'லூயிஸ் XV' (Louis XV) பாணி மலர் அலங்காரங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன. அவர் பெரும்பாலும் காணப்பட்ட அந்த அறையில்—அறையைப் பற்றி அவர், "ஆம், எனக்கு இது மிகவும் பிடிக்கும்; இதன் மீது எனக்கு மிகுந்த பற்று உண்டு; எனக்கு ஒவ்வாத, மிகை அலங்காரங்கள் கொண்ட அல்லது செயற்கையான பொருட்களுக்கு மத்தியில் என்னால் வாழ முடியாது; இதுதான் நான் பணிபுரியும் இடம்" என்று கூறுவார் (அவர் ஓவியம் வரைகிறாரா அல்லது புத்தகம் எழுதுகிறாரா என்று குறிப்பிடாமலே—ஏனெனில், சும்மா இருந்து பயனற்றவர்களாக உணராமல் சுறுசுறுப்பாக இருக்க விரும்பிய பெண்கள் மத்தியில் எழுதும் ஆர்வம் அப்போதுதான் துளிர்விடத் தொடங்கியிருந்தது)—அவரைச் சுற்றி 'மைசென்' (Meissen) வகை பீங்கான் பொருட்கள் இருந்தன (அந்த வகை பீங்கான் மீது அவருக்கு இருந்த ஈர்ப்பின் காரணமாக, அதன் பெயரை ஆங்கில உச்சரிப்புடன் அவர் கூறுவார்...எல்லாவற்றையும் பார்த்து "இது அழகாக இருக்கிறது; இது 'மைசென்' (Meissen) பாணி மலர் வேலைப்பாடுகளைப் போல இருக்கிறது" என்று சொல்லும் அளவுக்கு ரசனை கொண்டவர் அவர்; தனது சிறிய அலங்காரச் சிலைகள் மற்றும் பூ ஜாடிகள் விஷயத்தில் முன்பு கொண்டிருந்த கவலையை விடவும் அதிகமாக, வேலைக்காரர்களின் கையாடல் அல்லது கவனக்குறைவான தொடுதலைக் கண்டு அவர் அஞ்சினார்; அவர்கள் தனக்கு ஏற்படுத்திய பதற்றத்திற்குப் பதிலாக, அவர் கோபத்தை வெளிப்படுத்தி அவர்களைத் தண்டித்தார்—மிகவும் பண்பட்ட மற்றும் மென்மையான சுபாவம் கொண்ட ஸ்வான் (Swann) கூட இதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடையாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒருவரின் சில குறைபாடுகளைத் தெளிவாக உணர்ந்துகொள்வது அன்பைக் குறைப்பதில்லை; மாறாக, அவை அந்த நபரை இன்னும் வசீகரமானவராகக் காட்டுகின்றன. இப்போது, ​​ஒடெட் (Odette) தனது நெருங்கிய நண்பர்களைச் சந்திக்கும்போது ஜப்பானிய பாணி மேலங்கிகளை (dressing-gowns) அணிவதற்குப் பதிலாக, 'வாட்டோ' (Watteau) பாணியிலான மெல்லிய, நுரை போன்ற பட்டுத் துணியால் ஆன 'டீ-கவுன்களை' (tea-gowns) அணியத் தொடங்கினார்; மலர் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அந்த மென்மையான ஆடையை மார்போடு அணைத்துக்கொள்வார்; அதில் குளிப்பது, ஓய்வெடுப்பது மற்றும் மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழிப்பது என அந்த ஆடை அவருக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியையும் சுகத்தையும் அளித்தது. ஆழ்ந்த மூச்சுக் காற்றை வெளிவிட்டபடி அவர் அதை அணிந்திருக்கும்போது, ​​அது வெறும் அலங்காரப் பொருள் (ஒரு படச்சட்டத்தைப் போல) மட்டுமல்ல, மாறாகத் தனது தோற்றத்தின் தேவைகளையும் சுகாதாரத்தின் நுணுக்கங்களையும் பூர்த்தி செய்யத் தனது குளியல் மற்றும் நடைப்பயிற்சி (footing) ஆகியவற்றைப் போலவே அவசியமான ஒன்றாக அதைக் கருதுவது போலத் தோன்றியது. கலை மற்றும் தூய்மை இல்லாமல் இருப்பதை விட ரொட்டி இல்லாமல் இருப்பதே மேல் என்றும், தனக்குத் தெரிந்த பல மனிதர்கள் எரிந்து சாம்பலாவதைக் காண்பதை விட 'மோனாலிசா' ஓவியம் எரிவதைக் காண்பது தனக்கு அதிகத் துயரத்தை அளித்திருக்கும் என்றும் அவர் கூறுவது வழக்கம். இத்தகைய கருத்துக்கள் அவரது தோழிகளுக்கு முரண்பாடானவையாகத் தோன்றினாலும், அவை அவரை ஒரு உயர்ந்த பெண்ணாகக் கருத வைத்தன; மேலும் பெல்ஜிய அமைச்சரின் வாராந்திர வருகையையும் அவருக்குப் பெற்றுத் தந்தன. இதன் விளைவாக, அவர் மையமாகத் திகழ்ந்த அந்தச் சிறிய வட்டத்தில் உள்ள அனைவரும், வேறொரு இடத்தில்—உதாரணமாக வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் வட்டத்தில்—அவர் முட்டாளாகக் கருதப்பட்டார் என்பதை அறிந்தால் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பார்கள். மனதின் இத்தகைய துடிப்பான தன்மை காரணமாக, திருமதி ஸ்வான் (Mme Swann) பெண்களின் சகவாசத்தை விட ஆண்களின் சகவாசத்தையே விரும்பினார். ஆனால் மற்ற பெண்களை விமர்சிக்கும்போது, ​​அவர் ஒரு 'கோர்டிசான்' (courtesan - உயர்குடி ஆண்களின் துணையாக இருக்கும் அழகி) போலவே நடந்துகொண்டார்; ஆண்களை முகம் சுளிக்க வைக்கும் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டினார்: தடித்த கணுக்கால்கள், பொலிவற்ற சருமம், பிழையான எழுத்து நடை, ரோமங்கள் நிறைந்த கால்கள், துர்நாற்றம் அல்லது செயற்கை புருவங்கள் போன்றவை. ஆயினும், தனக்கு ஒரு காலத்தில் அன்பையும் சகிப்புத்தன்மையையும் காட்டிய ஒரு பெண்ணிடம் அவர் மென்மையாகவே நடந்துகொண்டார்—குறிப்பாக அந்தப் பெண் துயரத்தில் இருக்கும்போது. "மக்கள் அவளிடம் நியாயமற்ற முறையில் நடந்துகொள்கிறார்கள்; அவர் ஒரு அழகான பெண், நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்," என்று கூறி அவர் திறமையாக அந்தப் பெண்ணுக்கு ஆதரவாகப் பேசினார். ஓடெட்-இன் வரவேற்பறையில் இருந்த அலங்காரப் பொருட்கள் மட்டுமல்ல—நீண்ட காலமாக அவளைப் பார்க்காத நிலையில், மேடம் கோட்டார்ட் மற்றும் மேடம் டி கிரெசியை அறிந்திருந்த மற்றவர்கள் அவளை அடையாளம் காண்பதே சிரமமாக இருந்திருக்கும்; அந்தளவுக்கு ஓடெட் மாறியிருந்தாள். அவள் முன்பை விடப் பல ஆண்டுகள் இளமையாகத் தெரிந்தாள். இதற்கு ஒரு காரணம், அவள் உடல் எடை கூடியிருந்ததுதான்; ஆரோக்கியமான தோற்றத்துடன், அவள் அமைதியாகவும், புத்துணர்ச்சியுடனும், நல்ல ஓய்வு பெற்றவளாகவும் காணப்பட்டாள். முடியை ஒட்டி வாரும் புதிய சிகை அலங்காரங்கள் அவளது முகத்திற்கு ஒரு அகலமான தோற்றத்தை அளித்தன; இளஞ்சிவப்பு நிறப் பவுடர் பூச்சு முகத்திற்கு உயிரூட்டியது. அதே சமயம், முன்பு மிகக் கூர்மையாகத் தெரிந்த அவளது கண்களும் முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றமும் இப்போது மென்மையாகவும், முகத்தோடு இயைந்தும் காணப்பட்டன. இந்த மாற்றத்திற்கான மற்றொரு காரணம், நடுத்தர வயதை எட்டிய ஓடெட், இறுதியாகத் தனக்கென ஒரு தனிப்பட்ட தோற்றத்தை, மாறாத ஒரு 'ஆளுமையை' அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட 'அழகு பாணியை' கண்டறிந்திருந்ததுதான் (அல்லது உருவாக்கிக்கொண்டதுதான்). அவளது முகத்தின் சிதறிய அம்சங்கள்—அதாவது, உடல் அமைப்பின் நிலையற்ற தன்மையால், லேசான சோர்வு ஏற்பட்டால் கூட வயதான தோற்றத்தையோ அல்லது தற்காலிக முதுமையையோ வெளிப்படுத்தி, மனநிலைக்கும் தோற்றத்திற்கும் ஏற்ப சிதறியும், மாறியும், வடிவமற்றும், அதே சமயம் வசீகரமாகவும் இருந்த அந்த அம்சங்கள்—இப்போது ஒரு அழியாத இளமையைப் போல, இந்த நிலையான தோற்றத்திற்குள் அடக்கப்பட்டிருந்தன. தனது அறையில், அக்காலத்தில் எடுக்கப்பட்ட தனது மனைவியின் நேர்த்தியான புகைப்படங்களுக்குப் பதிலாக—அவற்றில் அவளது ஆடை அல்லது தொப்பி எதுவாக இருந்தாலும், அவளது மர்மமான மற்றும் வெற்றியின் களிப்பு கலந்த அந்த முகபாவனை அவளது கம்பீரமான தோற்றத்தை உடனடியாக அடையாளம் காட்டும்—ஸ்வான் ஒரு எளிய, பழைய பாணியிலான 'டகோரியோடைப்' (daguerreotype) புகைப்படத்தையே வைத்திருந்தார். அது அந்தப் பிற்காலப் பாணிக்கு முந்தையது; அதில் ஓடெட் பிற்காலத்தில் தனக்குள் கண்டறிந்த இளமையும் அழகும் காணப்படவில்லை. ஆயினும் ஸ்வான்—முந்தைய ஒரு பிம்பத்தின் மீதான விசுவாசத்தாலோ அல்லது மீண்டும் அத்தகைய பிம்பத்தை நாடியதாலோ—சிந்தனை படிந்த கண்கள், சோர்வான முக அம்சங்கள் மற்றும் அசைவுக்கும் அமைதிக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் நின்றிருந்த அந்த மெலிந்த இளம் பெண்ணிடம், 'போட்டிசெல்லி' (Botticelli) ஓவியங்களில் காணப்படும் ஒருவித நேர்த்தியைக் கண்டார். உண்மையில், அவர் தனது மனைவியிடம் அந்தப் 'போட்டிசெல்லி' பாணியிலான அழகைக் காண்பதையே விரும்பினார். மறுபுறம், ஓடெட் தனக்குள் பிடிக்காத பண்புகளை—ஒரு கலைஞர் 'ஆளுமை' என்று அழைத்திருக்கக்கூடிய, ஆனால் ஒரு பெண்ணாக அவள் 'குறைபாடுகள்' என்று கருதிய அந்தப் பண்புகளை—வெளிப்படுத்த விரும்பவில்லை; மாறாக, அவற்றை ஈடுசெய்யவும் மறைக்கவும் தான் முயன்றாள்; அதனால் அந்த ஓவியரைப் பற்றிய பேச்சைக் கூட அவள் விரும்பவில்லை. ஸ்வான் ஒரு அற்புதமான நீல மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலான கீழைநாட்டுத் துணியை (scarf) வைத்திருந்தார்; 'மேக்னிஃபிகாட்' (Magnificat) ஓவியத்தில் கன்னி மரியா அணிந்திருந்த அதே போன்ற துணி அது என்பதால் அவர் அதை வாங்கியிருந்தார். ஆயினும், மேடம் ஸ்வான் அதை அணிய மறுத்துவிட்டார். 'ப்ரிமாவேரா' (Primavera) ஓவியத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, டெய்ஸி, கார்ன்ஃபிளவர், ஃபர்கெட்-மீ-நாட் மற்றும் பெல்ஃபிளவர் மலர்கள் சிதறினாற்போல அமைந்த ஒரு ஆடையை அவருக்காகத் தைக்கத் தன் கணவரை அவர் ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே அனுமதித்தார். சில சமயங்களில், மாலையில் அவர் சோர்வாக இருக்கும்போது, ​​அவர் எவ்வாறு... என்பதை ஸ்வான் எனக்குத் தாழ்ந்த குரலில் சுட்டிக்காட்டுவார்.
...அறியாமலேயே, புனித நூலில் 'மேக்னிஃபிகாட்' (Magnificat) என்ற சொல் ஏற்கனவே பொறிக்கப்பட்டிருக்க, தேவதூதன் நீட்டும் மைக் கூட்டில் தன் இறகுப் பேனாவை நனைக்கும் கன்னி மரியாளின் அந்த நெகிழ்வான, சற்று துடிப்பான அசைவை அவள் தன் சிந்தனை வயப்பட்ட கைகளுக்கு வழங்கினாள். ஆனால் அவர் மேலும் கூறுவார்: "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளிடம் இதைச் சொல்லிவிடாதீர்கள்; இதைத் தெரிந்துகொள்வதே அவள் அதற்கு நேர்மாறானதைச் செய்யத் தூண்டிவிடும்."

ஸ்வான் (Swann) அந்த சோகமான பாட்டிசெல்லி (Botticellian) பாணியிலான லயத்தை மீண்டும் உணர முயன்ற தன்னிச்சையான தருணங்களைத் தவிர, ஒடெட்-இன் (Odette) உடல் இப்போது ஒரு தனித்துவமான வடிவக் கோட்டிற்குள் (silhouette) வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த 'கோடு' அவளது உடலின் வளைவுகளைப் பின்பற்றுவதற்காக, கடந்த கால நாகரிகங்களின் கரடுமுரடான பாதைகள், செயற்கையான ஏற்ற இறக்கங்கள், சிக்கலான பின்னல்கள் மற்றும் பலதரப்பட்ட அலங்காரக் குவியல்களைக் கைவிட்டிருந்தது. அதே சமயம், உடலமைப்பு அந்தச் சிறந்த வடிவக் கோட்டிற்குள் தேவையற்ற வளைவுகளை ஏற்படுத்தி இயற்கையான சீரமைப்பிலிருந்து விலகிச் செல்லும் இடங்களில், ஒரு துணிச்சலான கோட்டின் மூலம் அதைச் சரிசெய்யவும் அந்த வடிவம் அறிந்திருந்தது; இது உடல் மற்றும் ஆடை ஆகிய இரண்டின் குறைபாடுகளையும் ஈடுசெய்தது. அருவருப்பான 'பஸ்டில்' (bustle) எனப்படும் பின்-அலங்காரத்தின் மெத்தைகளும் தாழ்வான இருக்கை அமைப்பும் மறைந்துவிட்டன; அதேபோல, திமிங்கில எலும்புகளால் (whalebone) விறைப்பாக்கப்பட்டு பாவாடையின் மீது நீண்டிருந்த 'பெப்லம்' (peplum) ரக மேலாடைகளும் மறைந்தன—இவை நீண்ட காலமாக ஒடெட்டிற்கு ஒரு பொய்யான வயிற்றுப் பகுதியைத் தந்து, அவளை எந்தவொரு ஒருங்கிணைந்த தனித்துவமும் இல்லாத, தனித்தனி பாகங்களின் தொகுப்பாகக் காட்டின. தொங்கும் இழைகளின் (fringe) செங்குத்து கோடுகளும், சுருக்கமான அலங்காரங்களின் (ruffles) வளைவுகளும் மறைந்து, உடலின் இயல்பான அசைவுகள் முன்னுக்கு வந்தன; இது பட்டுத் துணியை அலைகளை அடிக்கும் கடல்கன்னியைப் போல அலைபாய வைத்தது. காலாவதியான நாகரிகங்களின் நீண்ட குழப்பம் மற்றும் தெளிவற்ற ஆடைப் போர்வைகளிலிருந்து ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, உயிருள்ள வடிவமாக வெளிப்பட்ட அந்த ஆடைக்கு, அது கிட்டத்தட்ட மனிதத்தன்மை வாய்ந்த ஒரு வெளிப்பாட்டை அளித்தது. ஆயினும், புதிய பாணிகள் வந்த பிறகும், பழைய பாணிகளின் ஒரு சிறு எச்சத்தை தக்கவைத்துக்கொள்ள மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) விரும்பினார்—அதைச் சாதிக்கவும் செய்தார். என்னால் வேலை செய்ய முடியாத நேரங்களிலும், கில்பெர்ட் (Gilberte) நண்பர்களுடன் நாடக அரங்கில் இருக்கிறாள் என்று உறுதியாகத் தெரிந்த வேளைகளிலும், நான் மாலை நேரத்தில் அவளுடைய பெற்றோரை எதிர்பாராத விதமாகச் சந்திப்பேன்; அப்போது பெரும்பாலும் மேடம் ஸ்வான் நேர்த்தியான, தளர்வான வீட்டு உடையில் (déshabillé) இருப்பதைக் காண்பேன். அடர் சிவப்பு அல்லது ஆரஞ்சு போன்ற செழுமையான, ஆழ்ந்த நிறங்களில் ஒன்றான அந்தப் பாவாடையின் மீது—அந்நிறங்கள் அப்போது வழக்கத்தில் இல்லாததால் ஒரு சிறப்பு முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தன—கடந்த காலத்தின் அலங்காரச் சுருக்கங்களை (ruffles) நினைவூட்டும் வகையிலான கருப்பு லேஸ் (lace) துணியால் ஆன அகலமான, துளைகள் கொண்ட பட்டை ஒன்று குறுக்காகச் சென்றிருந்தது. வசந்த காலத்தின் ஒரு குளிர்ந்த நாள்—அவரது மகளுடனான என் உறவு முறிவதற்கு முன்பு—அவர் என்னை 'ஜார்டின் டி அக்லிமடாசியன்' (Jardin d'Acclimatation) பூங்காவிற்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தார். அப்போது, ​​நடைப்பயிற்சியின் வெப்பத்தால் அவர் அவ்வப்போது திறந்து மூடிய ஜாக்கெட்டுக்கு அடியில் தெரிந்த அவரது உள்ளாடையின் (chemisette) வளைவு விளிம்புகள், உண்மையில் இல்லாத ஒரு மேல்சட்டையின் (waistcoat) மடிந்த விளிம்பைப் போலத் தோன்றின; அவை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் அணிந்திருந்த, விளிம்புகள் தேய்ந்துபோன அந்த மேல்சட்டைகளை நினைவூட்டின. அவரது கழுத்துப்பட்டியைப் (tie) பொறுத்தவரை, அவர் தொடர்ந்து விரும்பி அணிந்த 'டார்டன்' (tartan) பாணியிலேயே அது இருந்தது; ஆனால் அதன் நிறங்கள் மிகவும் மென்மையாக்கப்பட்டிருந்தன (சிவப்பு இளஞ்சிவப்பாகவும், நீலம் ஊதா கலந்த இளஞ்சிவப்பாகவும் மாறியிருந்தன), அதனால் அக்காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த பளபளப்பான பட்டுத் துணிகளில் (shot-silk taffeta) ஒன்றோ என்று கூட ஒருகணம் தவறாக எண்ணத் தோன்றியது. அது அவரது தாடைக்குக் கீழே கட்டப்பட்டிருந்த விதம், முடிச்சு வெளியே தெரியாதவாறு அமைந்திருந்தது; இது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே வழக்கழிந்துபோன தொப்பிகளின் தாடைப் பட்டைகளை (chin-straps) தவிர்க்க முடியாமல் நினைவூட்டியது. அவர் இன்னும் சிறிது காலத்திற்கு இதே பாணியைத் தொடர்ந்திருந்தால், அவரது ஆடைத் தேர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் இளைஞர்கள், "மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann)—அவர் ஒரு முழு சகாப்தத்தையே பிரதிபலிக்கிறார், இல்லையா?" என்று சொல்லியிருப்பார்கள். மறைந்திருக்கும் ஒரு பாரம்பரியத்தால் வலுவூட்டப்பட்டு, பல்வேறு வடிவங்களை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அமைக்கும் ஒரு சிறந்த பாணியைப் போலவே, மேடம் ஸ்வானின் ஆடையமைப்பிலும் பழைய பாணிகளின் முழுமையடையாத சாயல்கள் இழையோடின: மேல்சட்டைகள் அல்லது கழுத்துப்பட்டிகளின் மங்கலான நினைவூட்டல்கள், *சோட்-என்-பார்க்* (saute-en-barque) ஜாக்கெட்டை நோக்கிய ஒரு கணநேரத் தூண்டல், மற்றும் *சுவே-முவா-ஜோன்-ஹோம்* (suivez-moi-jeune-homme) எனப்படும் நீண்ட ரிப்பனின் தொலைதூர, தெளிவற்ற குறிப்பு என அனைத்தும் அதில் கலந்திருந்தன. தையல்காரரோ அல்லது தொப்பி செய்பவரோ நேரடியாக உருவாக்கிய பாணிகள் அல்ல இவை; ஆயினும் அவை தொடர்ந்து நினைவில் வந்து, மேடம் ஸ்வானை ஒரு உயர்குடித் தன்மையுடன் கூடிய சூழலில் ஆழ்த்தின. அத்தகைய ஆடம்பரமான அலங்காரங்களின் பயனற்ற தன்மையே வெறும் நடைமுறைத் தேவையைத் தாண்டிய ஒரு நோக்கத்தை உணர்த்தியிருக்கலாம்; அல்லது கடந்த காலத்தின் பாதுகாக்கப்பட்ட தடயங்கள் காரணமாக இருக்கலாம்; அல்லது அவரது மிகவும் மாறுபட்ட ஆடைத் தேர்வுகளிலும் ஒரு பொதுவான குடும்பப் பாணியை வெளிப்படுத்திய தனித்துவமான ஆடைத் தேர்வின் காரணமாகவும் இருக்கலாம். வெறும் சௌகரியத்திற்கோ அல்லது உடல் அலங்காரத்திற்கோ அப்பால் அவர் ஆடை அணிகிறார் என்பதை உணர முடிந்தது; ஒரு நாகரிகத்தின் நுட்பமான, நேர்த்தியான அடையாளங்களால் சூழப்பட்டிருப்பதைப் போல அவர் தனது ஆடையமைப்பால் சூழப்பட்டிருந்தார். வழக்கமாகத் தன் தாய் விருந்தினர்களை வரவேற்கும் அதே நாளில் தேநீர் விருந்துகளை நடத்தும் கில்பெர்ட், சில சமயங்களில் வெளியூர் சென்றிருப்பதால், அதற்குப் பதிலாக நான் திருமதி ஸ்வானின் 'சௌஃப்ளூரி' விருந்துகளில் கலந்துகொள்ள நேரிடலாம். அப்போது, ​​டாஃப்டா, ஃபைல், வெல்வெட், க்ரேப் டி ஷைன், சாட்டின் அல்லது பட்டு போன்ற துணிகளால் ஆன ஒரு பிரம்மாண்டமான கவுனில் அவர் ஆடை அணிந்திருப்பார். அவர் வழக்கமாக வீட்டில் அணியும் தளர்வான வீட்டு அங்கிகளைப் போலல்லாமல், இந்த ஆடைகள் வெளியே செல்வதற்கென்றே வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த மதிய வேளையில், அவை வீட்டில் அவர் ஓய்வெடுக்கும் விதத்திற்கு ஒரு சுறுசுறுப்பான தோற்றத்தைக் கொடுத்தன.
அவற்றின் துணி தைக்கப்பட்டிருந்த துணிச்சலான மற்றும் எளிமையான வடிவம், அவளது உடல்வாகுக்கும் அசைவுகளுக்கும் மிகச் சிறப்பாகப் பொருந்தியது என்பதில் ஐயமில்லை; அந்த அசைவுகளுக்கு ஏற்ப அவளது ஆடைகளின் கைகள் (sleeves) நாளுக்கு நாள் வெவ்வேறு நிறத் தன்மைகளைப் பெறுவது போல் தோன்றின. நீல நிற வெல்வெட் துணியில் ஒரு திடமான உறுதித்தன்மை தெரிவதாகவும், வெள்ளை நிற டாஃபெட்டா (taffeta) துணியில் ஒரு தளர்வான மனநிலை வெளிப்படுவதாகவும் சொல்லலாம்; மேலும், அவள் கையை நீட்டும் விதத்தில் இருந்த அந்த உன்னதமான மற்றும் கண்ணியமான அடக்கம்—வெளிப்படையாகத் தெரிவதற்காக—பெரும் தியாகங்களின்போது முகத்தில் தோன்றும் அந்தப் பிரகாசமான புன்னகையையோ அல்லது கருப்பு நிற 'கிரேப் டி சைன்' (crêpe de Chine) துணியின் தோற்றத்தையோ பூண்டிருந்தது. அதே வேளையில், நடைமுறைப் பயன்பாடோ அல்லது வெளிப்படையான நோக்கமோ இல்லாத அந்த 'அலங்கார வேலைப்பாடுகள்' (trimmings), அந்தத் துடிப்பான ஆடைகளுக்கு ஒருவித பற்றற்ற, சிந்தனைமிக்க மற்றும் ரகசியத் தன்மையைச் சேர்த்தன; இது மேடம் ஸ்வானின் கண்களுக்குக் கீழே உள்ள நிழல்களிலும் விரல் மூட்டுகளிலும் எப்போதும் தங்கியிருந்த அந்த மெல்லிய சோக உணர்வுடன் இணக்கமாக இருந்தது. நீலக்கல் (sapphire) பதக்கங்கள், எனாமல் பூசப்பட்ட நான்கு இதழ் கொண்ட க்ளோவர் இலைகள், வெள்ளிப் பதக்கங்கள், தங்க லாக்கெட்டுகள், டர்க்கைஸ் தாயத்துகள், மாணிக்கக் கல் சங்கிலிகள் மற்றும் டோபஸ் கற்கள் எனப் பலவிதமான அணிகலன்களுக்கு அடியில், அந்த ஆடையின் மீது ஒரு வண்ணமயமான வடிவமைப்பு (முன்பு இருந்த வடிவமைப்பின் தொடர்ச்சியாக) ஒரு தனிப் பகுதியில் அமைந்திருந்தது; அல்லது எதையும் இணைக்காத, அதே சமயம் கழற்றவும் முடியாத சிறிய சாடின் பொத்தான்களின் வரிசை; அல்லது ஒரு மென்மையான நினைவூட்டலின் துல்லியத்துடனும் கண்ணியத்துடனும் மனதைக் கவரும் வகையிலான பின்னல் வேலைப்பாடு—இவை அனைத்தும், அணிகலன்களைப் போலவே, வேறு எந்த நியாயமான காரணமும் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துவது போலவோ, அன்பின் அடையாளமாகவோ, ஒரு ரகசியத்தைத் தாங்கியிருப்பது போலவோ, ஒரு மூடநம்பிக்கைக்குப் பதிலளிப்பது போலவோ, அல்லது ஒரு நோய் நீக்கம், ஒரு சபதம், ஒரு காதல் விவகாரம் அல்லது பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு பாதாம் பருப்பு ஆகியவற்றின் நினைவைப் பாதுகாப்பது போலவோ தோன்றின. சில சமயங்களில், அவளது ஆடையின் மேல் பகுதியில் (bodice) உள்ள நீல நிற வெல்வெட்டில் 'ஹென்றி II' பாணியிலான கீறல் வேலைப்பாடோ (slashing), அல்லது கருப்பு சாடின் ஆடையில் தோள்களில் காணப்படும் லேசான உப்பலோ (இது 1830-களின் 'லெக்-ஆஃப்-மட்டன்' பாணி கைகளை நினைவூட்டியது) அல்லது 'லூயிஸ் XV' பாணி விரிந்த பாவாடைக்கு (pannier skirt) அடியில் உள்ள அமைப்போ—அந்த ஆடைக்கு ஒரு நாடக உடைக்குரிய (costume) தோற்றத்தை அளித்தன; கடந்த காலத்தின் நுட்பமான எதிரொலியை நிகழ்காலத்தில் புகுத்துவதன் மூலம், இந்த விவரங்கள் மேடம் ஸ்வானுக்கு வரலாற்று அல்லது இலக்கிய நாயகிகளுக்குரிய ஒரு கவர்ச்சியை வழங்கின. அவளது ஆடையைப் பற்றி நான் குறிப்பிடும்போது, ​​அவள் இப்படிச் சொல்வாள்: "என் நண்பர்கள் பலரைப் போல நான் கோல்ஃப் விளையாடுவதில்லை. அதனால், அவர்கள் அணிவதைப் போல ஸ்வெட்டர்களை அணிவதற்கு எனக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை." வரவேற்பறையின் பரபரப்புக்கு இடையே—ஒரு விருந்தினரை வழியனுப்பிவிட்டுத் திரும்பும்போதோ அல்லது மற்றொருவருக்குக் கேக் தட்டை நீட்டும்போதோ—மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒரு கணம் என் அருகில் வந்து நிற்பார். "நாளை மறுநாள் மதிய உணவிற்கு உங்களை அழைக்குமாறு கில்பெர்ட் (Gilberte) குறிப்பாக என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டாள். உங்களைச் சந்திப்பேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அதனால் நீங்கள் வராவிட்டால் உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்." நான் தொடர்ந்து மறுத்துக்கொண்டே இருந்தேன். இந்த மறுப்பு எனக்குக் குறைவான சிரமத்தையே தந்தது; ஏனெனில், ஒருவருக்குத் தீங்கிழைக்கும் விஷத்தின் மீது எவ்வளவுதான் ஈர்ப்பு இருந்தாலும், தவிர்க்க முடியாத சூழலால் அதிலிருந்து சில காலம் விலகி இருக்க நேரிடும்போது, ​​அதனால் கிடைக்கும் அமைதியை—அதாவது பதற்றமும் வேதனையும் இல்லாத நிலையை—ஒருவர் மதிக்காமல் இருக்க முடியாது. காதலியை இனி ஒருபோதும் பார்க்க விரும்பவில்லை என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதில் ஒருவர் முழுமையான நேர்மையுடன் இல்லையென்றால், அவளைப் பார்க்க *விரும்புவதாகக்* கூறுவதிலும் அதே நேர்மை இருக்காது. ஏனெனில், அவளது பிரிவைச் சகித்துக்கொள்ள ஒரே வழி, அது குறுகிய காலமே இருக்கும் என்று தனக்குத்தானே உறுதியளித்துக்கொள்வதும், மீண்டும் சந்திக்கும் நாளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும்தான்; அதே சமயம், (தொடர்ந்து தள்ளிப்போடப்படும்) அந்தச் சந்திப்பு குறித்த அன்றாடக் கனவுகள், உண்மையான சந்திப்பை விடக் குறைவான வலியையே தருகின்றன என்பதையும் ஒருவர் உணர்கிறார்; ஏனெனில், அத்தகைய சந்திப்பு பொறாமையைத் தூண்டக்கூடும், அதனால் காதலியைச் சந்திக்கப்போகிறோம் என்ற செய்தியே ஒரு விரும்பத்தகாத அதிர்ச்சியாக மாறக்கூடும். இப்போது நாளுக்கு நாள் தள்ளிப்போடப்படுவது, பிரிவால் ஏற்படும் தாங்க முடியாத பதற்றத்தின் முடிவு அல்ல; மாறாக, எந்தப் பலனையும் தராத உணர்ச்சிகள் மீண்டும் தொடங்குவதைத் தவிர்க்கும் முயற்சியே அது. அத்தகைய சந்திப்பை விட, ஒரு மென்மையான நினைவையே ஒருவர் விரும்புகிறார்—அந்த நினைவில், நிஜத்தில் உங்களை நேசிக்காத அந்தப் பெண், நீங்கள் தனியாக இருக்கும்போது தன் காதலை வெளிப்படுத்துவது போன்ற பகற்கனவுகளைச் சேர்த்து அதை அழகுபடுத்திக்கொள்ளலாம்; உங்கள் சொந்த விருப்பங்களை மெல்ல மெல்லக் கலப்பதன் மூலம் அந்த நினைவை உங்களுக்குத் தேவையான அளவு இனிமையானதாக மாற்றிக்கொள்ளலாம். தள்ளிப்போடப்பட்ட சந்திப்பை விட இதுவே சிறந்தது; ஏனெனில், அந்தச் சந்திப்பில் நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் நபரின் வார்த்தைகள் உங்கள் விருப்பப்படி இருக்காது, மேலும் அவரது புதிய குளிர்ந்த போக்கையோ அல்லது எதிர்பாராத உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளையோ நீங்கள் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். நாம் ஒருவரை நேசிப்பதை நிறுத்திவிட்ட பிறகு, துயரமான காதலை விட மறதி—அல்லது தெளிவற்ற ஒரு நினைவு—குறைவான வேதனையையே தருகிறது என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். அத்தகைய மறதி தரும் அமைதியான இனிமையையே நான் விரும்பினேன்; ஆனால் அதை எனக்கே ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. மேலும், அத்தகைய சிகிச்சையில் உள்ள வேதனையான அம்சங்கள்—அதாவது மனரீதியான விலகல் மற்றும் தனிமை போன்றவை—மற்றொரு காரணத்தினால் குறைகின்றன: ஏனெனில், 'காதல்' என்று அறியப்படும் அந்த உறுதியான எண்ணத்தை, அது குணப்படுத்துவதற்கு முன்பே பலவீனப்படுத்திவிடுகிறது. கில்பெர்ட்டின் பார்வையில் எனது செல்வாக்கை மீண்டும் நிலைநாட்ட வேண்டும் என்பதில் நான் இன்னும் உறுதியாக இருந்தேன்—எனது சுயவிருப்பத்தின் பேரில் மேற்கொண்ட அந்தப் பிரிவின் விளைவாக அச்செல்வாக்கு படிப்படியாக வளரும் என்று எனக்குத் தோன்றியது—அதனால், நான்... இல்லாத அந்த அமைதியான, சோகமான ஒவ்வொரு நாளும்......எந்தத் தடங்கலோ அல்லது கட்டாயமோ இன்றி (என் விஷயங்களில் தலையிடும் தொல்லைதரும் ஆட்கள் யாரும் இல்லாத பட்சத்தில்) ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கழிந்த அந்த நாட்கள்—வீணானவை அல்ல, மாறாகப் பயனுள்ளவையாகவே அமைந்தன. ஒருவேளை, எந்தக் குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இல்லாமலே அவை பயனுள்ளவையாக இருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில், விரைவில் நான் குணமடைந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்படக்கூடும். 'ஏற்றுக்கொள்ளுதல்' அல்லது 'சகித்துக்கொள்ளுதல்' என்பது ஒரு வகையான பழக்கம்; அது சில உணர்வுகளை அல்லது மனநிலைகளை எல்லையற்றதாக வளர அனுமதிக்கிறது. கில்பெர்ட்டுடனான (Gilberte) சண்டையின் முதல் மாலையில் என் துயரத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள என்னிடம் இருந்த அந்தச் சிறிய அளவிலான மனவலிமை—அப்போது அது மிகக் குறைவாகவே இருந்தபோதிலும்—அதன் பிறகு கணக்கிட முடியாத அளவுக்குப் பெருகியிருந்தது. ஆயினும், இயல்பாகவே நீடித்து நிலைத்திருக்க முனையும் விஷயங்களின் போக்கானது, சில சமயங்களில் திடீர் உந்துதல்களால் தடைபடுகிறது; அத்தகைய உந்துதல்களுக்கு நாம் மிகக் குறைந்த தயக்கத்துடனேயே அடிபணிகிறோம்; ஏனெனில், அவற்றை இல்லாமலே எத்தனை நாட்களோ அல்லது மாதங்களோ நாம் சமாளித்திருக்கிறோம்—இனியும் சமாளிக்க முடியும்—என்பது நமக்குத் தெரியும். பெரும்பாலும், சேமிப்புப் பை நிரம்பும் தருவாயில் இருக்கும்போதுதான் நாம் அதை ஒரேயடியாகக் காலி செய்கிறோம்; ஒரு சிகிச்சையின் பலனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து அதை நிறுத்துவதில்லை, மாறாக அதற்கே பழகிப்போன நிலையில்தான் அதை விட்டுவிடுகிறோம். ஒரு நாள், கில்பெர்ட் என்னைச் சந்திப்பதில் கொள்ளும் மகிழ்ச்சியைப் பற்றி மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) வழக்கம்போலக் கூறியபோது—அதன் மூலம், நீண்ட காலமாக நான் எனக்கு மறுத்து வந்த அந்த மகிழ்ச்சி என் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருப்பதுபோலத் தோன்றியபோது—அதை மீண்டும் அனுபவிக்க முடியும் என்ற உணர்வு என்னுள் மேலோங்கியது; கில்பெர்ட்டுக்கு இரவு உணவுக்கு முன்பாகவே ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி அளிக்கும் வகையில் அவளைச் சென்று சந்திக்கத் தீர்மானித்திருந்ததால், மறுநாள் விடியும் வரை என்னால் பொறுமையுடன் காத்திருக்க முடியவில்லை.

நாள் முழுவதும் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்க எனக்கு உதவியது நான் வகுத்திருந்த ஒரு திட்டம்தான். எல்லாவற்றையும் மறந்து கில்பெர்ட்டுடன் சமாதானம் ஆகிவிட்டதால், இனி அவளை ஒரு காதலியாகவே பார்க்கப்போகிறேன் என்று முடிவு செய்தேன். தினமும் அவளுக்கு மிகச் சிறந்த மலர்களை நான் பரிசளிப்பேன். ஒருவேளை மேடம் ஸ்வான்—அதிகக் கண்டிப்பான தாயாக நடந்துகொள்ள அவருக்கு உரிமை இல்லையென்றாலும்—தினமும் மலர்களை அனுப்ப என்னை அனுமதிக்காவிட்டால், நான் இன்னும் விலைமதிப்புமிக்க, ஆனால் அவ்வப்போது அளிக்கக்கூடிய பரிசுகளைத் தேர்ந்தெடுப்பேன். விலையுயர்ந்த பொருட்களை வாங்குவதற்குப் போதுமான பணத்தை என் பெற்றோர் எனக்குத் தருவதில்லை. என் அத்தை லியோனியிடமிருந்து (Aunt Léonie) எனக்குக் கிடைத்த ஒரு பெரிய, பழமையான சீன ஜாடியைப் பற்றி நான் நினைத்தேன்; அந்த ஜாடியைப் பற்றி என் அம்மா (Maman) தினமும் ஒரு கணிப்பைச் சொல்வார்: அதாவது, ஒரு நாள் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) வந்து "அது உடைந்து சிதறிவிட்டது" என்று சொல்வாள் என்றும், அதிலிருந்து எதுவும் மிஞ்சாது என்றும் அவர் கூறுவார். இத்தகைய சூழலில், அதை விற்பது புத்திசாலித்தனமாக இருக்குமல்லவா? அதை விற்று, அதன் மூலம் கில்பெர்ட்டுக்கு நான் விரும்பும் மகிழ்ச்சி அனைத்தையும் அளிக்கலாமே? அதற்காக எளிதாக ஆயிரம் பிராங்குகள் (francs) பெற முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; நான் அதைச் சுற்றிக் கட்டச் செய்தேன்; பழக்கவழக்கத்தின் காரணமாக அதை நான் ஒருபோதும் உற்றுநோக்கியதில்லை; எனவே, அதிலிருந்து விடுபட்டதில் ஒரு நன்மை இருந்தது: அதுவே என்னை அதை நன்கு அறிந்துகொள்ளச் செய்தது. ஸ்வான் (Swann) குடும்பத்தினரின் வீட்டிற்குச் செல்லும் முன் அதை என்னுடன் எடுத்துக்கொண்டேன்; வண்டி ஓட்டுநரிடம் அவர்களின் முகவரியைக் கூறும்போது, ​​'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) வழியாகச் செல்லுமாறு சொன்னேன். அந்த வீதியின் முனையில், என் தந்தைக்கு அறிமுகமான சீனக் கலைப்பொருட்கள் விற்கும் ஒரு பெரிய வணிகரின் கடை இருந்தது. எனக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில், அந்த ஜாடிக்கு ஆயிரம் அல்ல, பத்தாயிரம் பிராங்குகளை அவர் அங்கேயே எனக்கு வழங்க முன்வந்தார். மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டேன்; இனி ஒரு வருடம் முழுவதும் கில்பெர்ட்டுக்கு (Gilberte) தினமும் ரோஜாக்களையும் லைலாக் (lilac) மலர்களையும் வாரி வழங்க முடியுமே! வணிகரின் கடையிலிருந்து வெளியேறி மீண்டும் வண்டியில் ஏறியதும், ஸ்வான் குடும்பத்தினர் 'புவா' (Bois) பகுதிக்கு அருகில் வசித்ததால், வண்டி ஓட்டுநர் வழக்கமான பாதையைத் தவிர்த்து 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' வீதி வழியாகவே வண்டியைச் செலுத்தினார். 'ரூ டி பெர்ரி' (Rue de Berri) வீதியின் முனையைத் தாண்டியிருந்தபோது, ​​அந்தி வெளிச்சத்தில் கில்பெர்ட்டை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டதாகத் தோன்றியது. ஸ்வான் வீட்டிற்கு மிக அருகில் இருந்தபோதிலும், அவள் அதற்கு நேர்மாறான திசையில், வீட்டை விட்டு விலகிச் சென்று கொண்டிருந்தாள். அவள் ஒரு இளைஞனுடன் உரையாடிக்கொண்டே மெதுவாகவும் ஆனால் உறுதியான நடையுடனும் நடந்து கொண்டிருந்தாள்; அந்த இளைஞனின் முகத்தை என்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு இறங்கலாம் என்று நினைத்து நான் பாதி எழுந்தேன், ஆனால் பிறகு தயங்கினேன். அந்த இரு நடைப்பயணிகளும் ஏற்கனவே சற்று தொலைவில் சென்றுவிட்டனர்; அவர்களின் மெதுவான நடையால் உருவான அந்த மென்மையான, இணையான பாதைகள் 'எலிஸியன்' (Elysian) நிழல்களில் மறைந்து கொண்டிருந்தன. விரைவில் நான் கில்பெர்ட்டின் வீட்டை அடைந்தேன். திருமதி ஸ்வான் என்னை வரவேற்றார்: "ஓ! அவள் மிகவும் வருத்தப்படுவாள்," என்று என்னிடம் கூறினார்; "அவள் எப்படி வெளியே சென்றாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. வகுப்பில் அவளுக்கு மிகவும் வெப்பமாக இருந்ததால், ஒரு தோழியுடன் சேர்ந்து சற்று தூய காற்று வாங்க விரும்புவதாகச் சொன்னாள்." "நான் அவளை 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' வீதியில் பார்த்ததாக நினைக்கிறேன்." "அது அவளாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைக்கிறேன். எப்படியாயினும், அவளுடைய தந்தையிடம் இதைச் சொல்லிவிடாதீர்கள்; அந்த நேரத்தில் அவள் வெளியே செல்வதை அவர் விரும்புவதில்லை. இனிய மாலை வணக்கம்." நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, வண்டி ஓட்டுநரிடம் அதே பாதையில் திரும்பிச் செல்லுமாறு கூறினேன், ஆனால் அந்த இரு நடைப்பயணிகளையும் மீண்டும் காணவில்லை. அவர்கள் எங்கே சென்றிருப்பார்கள்? அந்த மாலைப் பொழுதில், மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்?

நான் வீடு திரும்பினேன்; கையில் அந்த எதிர்பாராத பத்தாயிரம் பிராங்க்ஸ் தொகையை ஏமாற்றத்துடனும் விரக்தியுடனும் இறுகப் பற்றியிருந்தேன். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு கில்பெர்ட்டுக்குப் பல சிறிய இன்பங்களை அளிக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்—ஆனால் அவளை இனி ஒருபோதும் சந்திக்கக்கூடாது என்று இப்போது நான் உறுதியாக முடிவு செய்திருந்தேன். அந்தச் சீனப் பொருட்கள் விற்கும் கடைக்குச் சென்றது எனக்கு மகிழ்ச்சியையே அளித்தது என்பது உண்மைதான்; ஏனெனில், இனி அவளைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவள் என் மீது மகிழ்ச்சியுடனும் நன்றியுணர்வுடனும் இருப்பாள் என்ற நம்பிக்கையை அது எனக்குத் தந்திருந்தது. ஆனால், நான் அந்தக் கடைக்குச் செல்லாமல் இருந்திருந்தாலோ—அல்லது குதிரை வண்டி 'அவென்யூ டெஸ் ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Avenue des Champs-Élysées) வழியாகச் செல்லாமல் இருந்திருந்தாலோ—நான் கில்பெர்ட்டையும் அந்த இளைஞனையும் சந்தித்திருக்க மாட்டேன். ஆக, ஒரு நிகழ்வு முரண்பட்ட விளைவுகளைக் கொண்டிருக்கக்கூடும்; அது உருவாக்கிய மகிழ்ச்சியை, அதே நிகழ்வு ஏற்படுத்தும் துரதிர்ஷ்டம் இல்லாமலும் செய்துவிடுகிறது.
பொதுவாக நடப்பதற்கு நேர்மாறான ஒரு அனுபவம் எனக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு மகிழ்ச்சியை நாம் விரும்புகிறோம், ஆனால் அதை அடைவதற்கான பொருள்வசதி நம்மிடம் இருப்பதில்லை. "பெரிய செல்வம் இல்லாமல் காதலிப்பது வருத்தத்திற்குரியது," என்று லா புரூயெர் (La Bruyère) கூறினார். அத்தகைய மகிழ்ச்சிக்கான ஆசையைச் சிறிது சிறிதாகத் தணித்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, அதற்கான பொருள்வசதி கிடைத்துவிட்டது; ஆனாலும் அதே கணத்தில்—தர்க்கரீதியான நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியாக இல்லாவிட்டாலும், அந்த ஆரம்ப வெற்றியின் தற்செயலான விளைவாகவாவது—அந்த மகிழ்ச்சியே என்னிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டுவிட்டது. உண்மையில், மகிழ்ச்சி என்பது நமக்கு மறுக்கப்படவே விதிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றுகிறது. வழக்கமாக, அதைச் சாத்தியமாக்குவதற்கான வசதி கிடைக்கும் அதே மாலையிலேயே இது நிகழ்வதில்லை. பெரும்பாலும், நாம் தொடர்ந்து முயற்சித்துக்கொண்டே இருக்கிறோம், ஒரு காலத்திற்காகக் காத்திருக்கிறோம். ஆனால் மகிழ்ச்சி ஒருபோதும் உண்மையாகக் கைகூடுவதில்லை. வெளிப்புறத் தடைகள் கடக்கப்பட்டால், இயற்கை போராட்டத்தை வெளியிலிருந்து உள்ளுக்கு மாற்றுகிறது; நாம் அடையவிருக்கும் ஒன்றைத் தவிர வேறொன்றை விரும்பும் வகையில் நம் இதயங்களை மெல்ல மெல்ல மாற்றியமைக்கிறது. ஒருவேளை நிகழ்வுகள் மிக வேகமாக அமைந்து, நம் இதயங்கள் மாறுவதற்கு அவகாசம் இல்லையென்றால், நம்மைத் தோற்கடிப்பதில் இயற்கை சோர்வடைவதில்லை—அது தாமதமாகவோ அல்லது நுட்பமாகவோ இருக்கலாம், ஆனால் அதே அளவு திறம்பட நிகழ்கிறது. அப்போதுதான், மிகக் கடைசி வினாடியில், மகிழ்ச்சியை அடையும் வாய்ப்பு நம்மிடமிருந்து பறிக்கப்படுகிறது—அல்லது சொல்லப்போனால், அந்த மகிழ்ச்சியை அடைதலே—ஒரு தீய தந்திரத்தின் மூலம்—அந்த மகிழ்ச்சியையே அழிக்கும் கருவியாக இயற்கை மாற்றுகிறது. நிஜ நிகழ்வுகள் மற்றும் உண்மையான வாழ்க்கையின் களத்தில் தோல்வியுற்ற பிறகு, இயற்கை ஒரு இறுதி இயலாமையை உருவாக்குகிறது: அதுதான் மகிழ்ச்சியை அடைவதில் உள்ள உளவியல் ரீதியான இயலாமை. மகிழ்ச்சி என்ற நிகழ்வு நிகழாமலே போகிறது, அல்லது அது மிகவும் கசப்பான எதிர்வினைகளை உருவாக்குகிறது.

நான் அந்தப் பத்தாயிரம் பிராங்குகளை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டேன். ஆனால் அவை எனக்கு இனி எந்தப் பயனும் அளிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், கில்பெர்ட்டுக்கு (Gilberte) தினமும் பூக்களை அனுப்பியிருந்தால் செலவழித்திருப்பதை விட மிக வேகமாக அந்தப் பணத்தைச் செலவழித்தேன்; ஏனெனில் மாலை வேளையில் நான் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்ததால் வீட்டிலேயே இருக்க முடியாமல், நான் விரும்பாத பெண்களின் மடியில் சென்று அழுவேன். கில்பெர்ட்டுக்கு ஏதேனும் மகிழ்ச்சியை அளிக்க முயற்சிப்பதைப் பொறுத்தவரை, நான் அதை இனி விரும்பவில்லை; கில்பெர்ட்டின் வீட்டிற்குத் திரும்புவது எனக்கு வேதனையை மட்டுமே தந்திருக்கும். கில்பெர்ட்டை மீண்டும் பார்ப்பதுகூட—முந்தைய நாள் அது மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்கும்—இனி போதுமானதாக இருந்திருக்காது. அவள் அருகில் இல்லாத நேரமெல்லாம் நான் மிகுந்த பதற்றத்துடனேயே இருந்திருப்பேன். அதனால்தான் ஒரு பெண், நமக்குத் தரும் ஒவ்வொரு புதிய வேதனையின் மூலமும்—பெரும்பாலும் அறியாமலேயே—நமது மனதின் மீது தன் பிடியை இறுக்கிக்கொள்கிறாள்; அதே சமயம் அவளிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்க்கும் விஷயங்களும் அதிகரிக்கின்றன. அவள் நமக்கு அளிக்கும் காயங்கள் மூலம் நம்மை இன்னும் நெருக்கமாகச் சிறைப்பிடித்து, நம்மை அவளுடன் பிணைத்து வைத்திருக்கும் சங்கிலிகளை மேலும் இறுக்குகிறாள்—அதாவது, நமது மன அமைதிக்காக அவளைத் தன்னுடனே கட்டிப்போடப் போதுமானது என்று நாம் அதுவரை நினைத்திருந்த அந்தப் பிணைப்புகளை அவள் மேலும் வலுவாக்குகிறாள். அதற்கு முந்தைய நாள் வரை, கில்பெர்ட்டுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்திவிடுவோமோ என்ற பயம் இல்லாவிட்டால், அவ்வப்போது அவளைச் சந்திப்பதிலேயே நான் திருப்தி அடைந்திருப்பேன்; ஆனால் இப்போது அத்தகைய சந்திப்புகள் எனக்குப் போதுமானதாக இருந்திருக்காது; அதற்குப் பதிலாகப் பல புதிய நிபந்தனைகளை நான் விதித்திருப்பேன். ஏனெனில் காதலில்—போர்களுக்குப் பிந்தைய சூழலைப் போலன்றி—ஒருவர் எவ்வளவு அதிகமாகத் தோல்வியடைகிறாரோ, அவ்வளவு கடுமையான நிபந்தனைகளை அவர் விதிக்கிறார்; மேலும் அத்தகைய நிபந்தனைகளை விதிக்கும் நிலையில் அவர் இருக்கும்பட்சத்தில், அவற்றை இடைவிடாமல் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறார். கில்பெர்ட் விஷயத்தில் எனக்கு அந்த நிலை இருக்கவில்லை. எனவே, ஆரம்பத்தில், அவளுடைய தாயின் வீட்டுக்கு மீண்டும் செல்லாமல் இருப்பதே சிறந்தது என்று கருதினேன். கில்பெர்ட் என்னை நேசிக்கவில்லை என்றும்—இது எனக்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே தெரிந்திருந்தது என்றும்—நான் விரும்பினால் அவளை மீண்டும் சந்திக்கலாம், அல்லது விரும்பவில்லை என்றால் காலப்போக்கில் அவளை மறந்துவிடலாம் என்றும் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால், சில நோய்களுக்கு எதிராகச் செயல்படத் தவறும் மருந்தைப் போலவே, இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும் ஒருவிதமான இரண்டு பிம்பங்களுக்கு எதிராக முற்றிலும் பயனற்றவையாக இருந்தன; அந்தப் பிம்பங்களை நான் அவ்வப்போது காண நேரிட்டது: ஒன்று கில்பெர்ட், மற்றொன்று 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) வீதியில் மெதுவாக நடந்து செல்லும் அந்த இளைஞன். அது ஒரு புதிய வகையான வலி—காலப்போக்கில் அதுவும் தணிந்துபோகக்கூடிய ஒன்றுதான்; ஒரு நாள் என் மனதில் அந்தப் பிம்பம் அதன் தீங்கான தன்மைகள் அனைத்தும் நீக்கப்பட்டுத் தோன்றும்—பாதுகாப்பாகக் கையாளப்படும் கொடிய விஷங்களைப் போலவோ அல்லது வெடிக்கும் அபாயமின்றி சிகரெட்டைப் பற்றவைக்கப் பயன்படும் டைனமைட் குச்சியைப் போலவோ அது மாறிவிடும். இதற்கிடையில், கில்பெர்ட் அந்தி வேளையில் உலா வந்த காட்சியைத் திரும்பத் திரும்ப என் கண்முன் கொண்டுவரும் அந்த ஆரோக்கியமற்ற உந்துதலுக்கு எதிராக, எனக்குள் இருந்த மற்றொரு சக்தி தன் முழு ஆற்றலுடனும் போராடிக்கொண்டிருந்தது; என் நினைவுகளின் தொடர் தாக்குதல்களை முறியடிக்க, என் கற்பனை அதற்கு நேர்மாறான திசையில் ஆக்கபூர்வமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. நிச்சயமாக, இந்த சக்திகளில் முதலாவது, ஷாம்ப்ஸ்-எலிசே வீதியில் நடந்து செல்லும் அந்த இரண்டு உருவங்களையும் எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் காட்டியது; மேலும், என்னுடன் தங்குமாறு அவளது தாய் கேட்டபோது கில்பெர்ட் தோள்களைக் குலுக்கியது போன்ற, கடந்த காலத்தின் மற்ற விரும்பத்தகாத காட்சிகளையும் என் கண்முன் கொண்டுவந்தது. ஆனால், எனது நம்பிக்கைகளின் கட்டமைப்பின் மீது செயல்பட்ட இரண்டாவது சக்தி, அந்த அற்பமான, குறுகிய கடந்த காலத்தை விட மிகவும் விரிவாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு எதிர்காலத்தை வரைந்து காட்டியது. நான் ஒரு சோகமான கில்பெர்ட்டைக் கற்பனை செய்து பார்த்த ஒவ்வொரு நிமிடத்திற்கும், எங்கள் சமரசத்திற்காக—அல்லது ஒருவேளை எங்கள் திருமண நிச்சயத்திற்காகக் கூட—அவள் எடுக்கக்கூடிய ஒரு நகர்வை வகுப்பதில் எண்ணற்ற மற்ற நிமிடங்கள் செலவிடப்பட்டன. ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், எதிர்காலத்தை நோக்கி கற்பனை செலுத்திய அந்த சக்தி, அதன் வலிமையை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கடந்த காலத்திலிருந்தே பெற்றது. ... படிப்படியாக மங்கி மறையும்போது......கில்பெர்ட் (Gilberte) தன் தோள்களைக் குலுக்கியபோது எனக்கு ஏற்பட்ட எரிச்சலைக் குறைக்கவும், அவளது வசீகரத்தின் நினைவை மங்கச் செய்யவும் அது உதவும்—அந்த நினைவுதான் அவள் என்னிடம் மீண்டும் வரவேண்டும் என்று என்னை ஏங்க வைத்திருந்தது. ஆனால், கடந்த காலத்தின் அந்த 'மரணம்' நிகழும் நிலையை அடைய இன்னும் வெகுதூரம் இருந்தது. உண்மையில் வெறுப்பதாக நான் நம்பிய அந்தப் பெண்ணைத்தான் நான் இன்னும் நேசித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆயினும், என் தோற்றத்தைப் பற்றி யாராவது பாராட்டும்போதோ அல்லது நான் நலமாகத் தெரிவதாகச் சொல்லும்போதோ, அதை அவள் பார்க்க அங்கே இருக்கக்கூடாதா என்று நான் விரும்பினேன். அக்காலத்தில் பலர் என்னை மகிழ்விக்க அல்லது உபசரிக்கக் காட்டிய ஆர்வத்தால் நான் எரிச்சலடைந்தேன்; அத்தகைய அழைப்புகளை நான் நிராகரித்தேன். வீட்டில் ஒரு சச்சரவு ஏற்பட்டது; ஏனெனில், போன்டெம்ப்ஸ் (Bontemps) குடும்பத்தினரும் அவர்களின் மருமகள் ஆல்பர்ட்டினும் (Albertine)—அவள் இன்னும் கிட்டத்தட்ட ஒரு சிறுமிதான்—கலந்துகொண்ட ஒரு அதிகாரப்பூர்வ விருந்துக்கு என் தந்தையுடன் செல்ல நான் மறுத்துவிட்டேன். நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு காலகட்டங்கள் இவ்வாறாக ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன. நாம் நேசிக்கும் ஒருவருக்காக—ஒரு நாள் நமக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாமல் போகப்போகும் ஒருவருக்காக—நாம் காட்டும் பற்றின் காரணமாக, இன்று நமக்கு முக்கியமற்றவர்களாகத் தோன்றும் ஆனால் நாளை நாம் நேசிக்கப்போகும் மனிதர்களைச் சந்திக்க நாம் அலட்சியத்துடன் மறுக்கிறோம்; ஒருவேளை அவர்களைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டிருந்தால், நாம் அவர்களை முன்னரே நேசித்திருக்கக்கூடும்—அதன் மூலம் நமது தற்போதைய துயரத்தைக் குறைத்திருக்கலாம் (நிச்சயமாக, அது வேறொரு வகையான துயரத்தால் மாற்றப்பட்டிருக்கும் என்றாலும்). என் உணர்வுகள் மாறிக்கொண்டிருந்தன. என் மனதின் ஆழத்தில்—ஒரு நாள் ஒரு உணர்வு, மறுநாள் வேறொன்று என—மாற்றங்கள் நிகழ்வதைக் கண்டு நான் வியந்தேன்; அவை பெரும்பாலும் கில்பெர்ட் குறித்த ஏதேனும் ஒரு நம்பிக்கை அல்லது அச்சத்தால் தூண்டப்பட்டவை—அதாவது, என் மனதிற்குள் நான் சுமந்து கொண்டிருந்த அந்த 'கில்பெர்ட்' குறித்த உணர்வுகள் அவை. இன்னொரு கில்பெர்ட்—அதாவது நிஜமான கில்பெர்ட்—முற்றிலும் மாறுபட்டிருக்கலாம் என்பதையும், அவளிடம் நான் கற்பனை செய்துகொண்ட வருத்தங்கள் எதையும் அவள் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையும், என்னைப் பற்றி அவள் மிகக் குறைவாகவே நினைத்திருக்கலாம் என்பதையும் நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். நான் அவளைப் பற்றி நினைப்பதை விடக் குறைவாக மட்டுமல்ல, என் கற்பனை உலகில் நான் உருவாக்கிய கில்பெர்ட்டுடன் தனியாக அமர்ந்து அவளது உண்மையான நோக்கங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும், அவள் என் மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதாக நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்ததை விடவும் குறைவாகவே அவள் என்னைப் பற்றி நினைத்திருக்கக்கூடும். துயரம் தணிந்து கொண்டே இருந்தாலும் தொடர்ந்து நீடிக்கும் அந்த காலகட்டங்களில், ஒரு நபரைப் பற்றிய இடைவிடாத சிந்தனையால் ஏற்படும் துயரத்திற்கும், குறிப்பிட்ட சில நினைவுகளால்—ஒரு கொடூரமான பேச்சு அல்லது கடிதத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட சொல் போன்றவை—மீண்டும் தூண்டப்படும் துயரத்திற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். துயரத்தின் பல்வேறு வடிவங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை மற்றொரு காதல் விவகாரத்திற்காக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, இந்த இரண்டு வகைகளில் முதலாவது வகை இரண்டாவது வகையை விட எவ்வளவோ குறைவான கொடுமை வாய்ந்தது என்று மட்டும் நாம் சுருக்கமாகச் சொல்லலாம். இதற்குக் காரணம், நமக்குள் தொடர்ந்து வாழும் அந்த நபரைப் பற்றிய நமது மனச்சித்திரம், நாம் அவர்களுக்கு மீண்டும் சூட்டும் ஒருவித ஒளிவட்டத்தால் மெருகூட்டப்படுகிறது; அது எப்போதும் நம்பிக்கையின் இனிமையைக் கொண்டிருப்பதில்லை என்றாலும், குறைந்தது ஒரு நிலையான சோகத்தின் அமைதியையாவது கொண்டிருக்கிறது. (உண்மையில், நம் துயரத்திற்குக் காரணமான நபரின் பிம்பம், காதல் நோயை தீவிரப்படுத்தி, அதை நீட்டிக்கச் செய்து, அதிலிருந்து மீள்வதைத் தடுக்கும் சிக்கல்களில் ஒரு சிறிய பங்கை மட்டுமே வகிக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்—சில நோய்களில், அதன் மூலக் காரணத்திற்கும், அதனால் ஏற்படும் காய்ச்சல் மற்றும் மெதுவான குணமடைதல் காலத்திற்கும் இடையே உள்ள விகிதாச்சாரம் பொருந்தாதது போல இது அமைகிறது.) ஆயினும், நாம் நேசிக்கும் நபரைப் பற்றிய எண்ணம் பொதுவாக ஒரு நம்பிக்கையான மனநிலையால் வர்ணம் பூசப்பட்டிருந்தாலும், குறிப்பிட்ட சில நினைவுகளைப் பற்றி—அந்தக் கொடூரமான வார்த்தைகள், அந்த விரோதமான கடிதம் (கில்பெர்ட்டிடமிருந்து அத்தகைய கடிதம் ஒன்றை மட்டுமே நான் பெற்றேன்)—அதேபோலச் சொல்ல முடியாது. அந்தச் சிறிய துணுக்குகளுக்குள் அந்த நபரே குடிகொண்டிருப்பது போலவும், அவர்களைப் பற்றி நாம் பொதுவாகக் கொண்டிருக்கும் முழுமையான பிம்பத்தை விட மிக அதிக தீவிரத்துடன் அவை பெரிதாக்கிக் காட்டப்படுவது போலவும் தோன்றுகிறது. இதற்குக் காரணம், அன்புக்குரியவரின் பிம்பத்தை நாம் வருத்தத்தின் அமைதியான சூழலில் சிந்தித்துப் பார்ப்பது போல அந்தக் கடிதத்தை அணுகவில்லை; மாறாக, எதிர்பாராத ஒரு தாக்குதலால் ஏற்பட்ட பயங்கரமான வேதனையின் பிடியில் நாம் அதை வாசித்தோம், முழுமையாக உள்வாங்கினோம். அத்தகைய துயரங்கள் வேறு விதமாக உருவாகின்றன; அவை வெளியிலிருந்து நம்மை வந்தடைந்து, மிகக் கடுமையான வேதனையின் வழியாக நம் இதயங்களைச் சென்றடைகின்றன. நம் நண்பரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் பிம்பம்—பழமையானது மற்றும் உண்மையானது என்று நாம் நம்புவது—உண்மையில் பலமுறை நம்மாலேயே மாற்றியமைக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். ஆனால், அந்தக் கொடூரமான நினைவு, இந்த மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிம்பம் சார்ந்த காலத்தைச் சேர்ந்ததல்ல; அது வேறொரு காலத்திலிருந்து வருகிறது, ஒரு பயங்கரமான கடந்த காலத்தின் அரிதான சாட்சிகளில் ஒன்றாக நிற்கிறது. ஆயினும், அந்த கடந்த காலம் தொடர்ந்து இருப்பதாலும்—நமக்குள் மட்டும், ஒரு அற்புதமான பொற்காலத்தையும், அனைவருடனும் இணக்கமான ஒரு சொர்க்கத்தையும் மாற்றாக நாம் உருவாக்கிக்கொண்டிருப்பதால்—இந்த நினைவுகளும் கடிதங்களும் யதார்த்தத்தை நினைவூட்டும் கருவிகளாகச் செயல்படுகின்றன. அவை ஏற்படுத்தும் திடீர் வலியின் மூலம், அன்றாட எதிர்பார்ப்புகளின் கட்டுப்பாடற்ற நம்பிக்கைகளுக்கு மத்தியில் நாம் யதார்த்தத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகிச் சென்றிருக்கிறோம் என்பதை அவை நமக்கு உணர்த்த வேண்டும். யதார்த்தம் எப்போதும் ஒரே நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை—சில சமயங்களில் அது அப்படியே இருந்தாலும் கூட. நம் வாழ்வில் பல பெண்கள் உள்ளனர்; அவர்களை மீண்டும் பார்க்க நாம் ஒருபோதும் முயற்சிக்கவில்லை, அவர்களும் இயல்பாகவே—உண்மையில் அப்படிப்பட்ட நோக்கத்துடன் இல்லாத—நம் மௌனத்திற்குப் பதிலாகத் தங்கள் சொந்த மௌனத்தையே பதிலாக அளித்தனர். ஆனால் அந்தப் பெண்களை நாம் காதலிக்காததால், அவர்களிடமிருந்து பிரிந்து கழித்த ஆண்டுகளை நாம் ஒருபோதும் கணக்கில் கொள்ளவில்லை; தனிமையின் ஆற்றல் குறித்துச் சிந்திக்கும்போது இந்த முரண்பட்ட உதாரணத்தை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறோம்—எதிர்காலத்தை முன்கூட்டியே உணரும் ஆற்றல் (premonition) மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்கள், தங்கள் கணிப்புகள் பொய்யானதாக அமைந்த சந்தர்ப்பங்களையெல்லாம் புறக்கணிப்பதைப் போலவே இதுவும் அமைகிறது.

இருப்பினும், பிரிவும் பயனுள்ளதாக அமையக்கூடும். ஒருவரையொருவர் மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கம்—அந்தத் தீவிர விருப்பம்—காலப்போக்கில் மீண்டும் துளிர்க்கவே செய்கிறது......தற்போது நம்மைப் புரிந்துகொள்ளாத அந்த இதயத்திற்குள். ஆயினும், இதற்கு நேரம் தேவைப்படுகிறது. ஒரு இதயம் தன்னைத்தானே மாற்றிக்கொள்ளக் கோரும் கால அளவைப் போலவே, நாமும் காலத்தைப் பொறுத்தவரை மிகையான எதிர்பார்ப்புகளையே கொண்டிருக்கிறோம். சொல்லப்போனால், நாம் வழங்க மிகவும் தயங்கும் ஒன்று 'நேரம்'தான்; ஏனெனில் நம் துயரம் கொடூரமானது, அது விரைவில் முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்று நாம் அவசரப்படுகிறோம். மேலும், மற்றவரின் இதயம் மாறுவதற்குத் தேவைப்படும் அதே காலத்தை நம் இதயமும் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது; இதனால், ஒரு காலத்தில் நாம் நாடிய இலக்கு எட்டும் நிலையை அடையும்போது, ​​அது நமக்கான இலக்காகவே இல்லாமல் போயிருக்கக்கூடும். உண்மையில், அது 'எட்டக்கூடியது' என்ற எண்ணத்தில்—அதாவது, ஒரு காலத்தில் மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றிய ஒன்றை, பிற்காலத்தில் அது மகிழ்ச்சியைத் தராவிட்டாலும் கூட, நாம் எப்படியும் அடைந்துவிடுகிறோம் என்பதில்—ஓரளவு உண்மை இருக்கிறது; ஆனால் அது ஒரு பகுதி உண்மை மட்டுமே. அந்த விஷயம் நமக்கு முக்கியமற்றதாகிவிட்ட நிலையிலேயே அது நம்மை வந்தடைகிறது. ஆனால், அந்த அலட்சிய மனப்பான்மையே நம் எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துவிடுகிறது; இதனால், உண்மையில் அது போதுமானதாகத் தோன்றியிருக்காத ஒரு காலகட்டத்திலும், அது நமக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்கும் என்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது நாம் நம்புகிறோம். இனிமேல் அக்கறை இல்லாத விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை, ஒருவரை எளிதில் திருப்திப்படுத்த முடிவதில்லை; அதே சமயம், அத்தகைய விஷயங்களைச் சரியாக மதிப்பிடுவதும் கடினம். நாம் இனி நேசிக்காத ஒருவரின் கனிவு—நமது அலட்சியப் பார்வைக்கு மிகையாகத் தோன்றினாலும்—உண்மையில் நம் காதலை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தப் போதுமானதாக இருந்திருக்காது. அந்த மென்மையான வார்த்தைகள் அல்லது அந்த அழைப்பு நமக்குத் தந்திருக்கக்கூடிய இன்பத்தைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கிறோம்; ஆனால், அவற்றைத் தொடர்ந்து உடனடியாக நாம் விரும்பியிருக்கக்கூடிய மற்ற விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை—அதாவது, நம்முடைய அதீத ஆர்வமே அந்த விஷயங்கள் நிகழ்வதைத் தடுத்திருக்கக்கூடும். எனவே, மகிழ்ச்சி மிகவும் தாமதமாக—அதாவது நம்மால் அதை அனுபவிக்க முடியாத, நாம் இனி நேசிக்காத ஒரு நிலையில்—வந்து சேரும்போது, ​​அது ஒரு காலத்தில் இல்லாததால் நம்மை மிகுந்த துயரத்திற்குள்ளாக்கிய அதே மகிழ்ச்சிதானா என்பது உறுதியற்றது. அதை ஒருவரால் மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும்: அது 'அன்று நாம் இருந்த அந்த நபர்'; ஆனால் அந்த நபர் இப்போது இல்லை; மேலும், அவர் மீண்டும் வந்திருந்தால், அந்த மகிழ்ச்சி—அது முன்பிருந்ததைப் போன்றதோ அல்லது வேறுபட்டதோ எதுவாக இருந்தாலும்—மறைந்துபோக அதுவே போதுமானதாக இருந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. நான் இனிமேல் பிடித்துக்கொண்டிருக்க விரும்பாத ஒரு கனவு நனவாவதற்காகக் காத்திருந்த வேளையில்—அதாவது, கில்பெர்ட்டை எனக்கு அரிதாகவே தெரிந்திருந்த காலத்தில் நான் கற்பனை செய்து பார்த்தது போலவே, அவளே என்னிடம் மன்னிப்பு கோருவது, என்னைத் தவிர வேறு யாரையும் காதலிக்கவில்லை என்று ஒப்புக்கொள்வது மற்றும் என்னை மணந்துகொள்ளக் கேட்பது போன்ற வார்த்தைகளையும் கடிதங்களையும் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த நிலையில்—மென்மையான, மீண்டும் மீண்டும் உருவாகும் சில பிம்பங்கள் என் மனதில் அதிக இடத்தைப் பிடித்தன; அதே சமயம், கில்பெர்ட் மற்றும் அந்த இளைஞன் குறித்த பிம்பம்—எந்தவொரு புதிய உணர்வாலும் ஊட்டமளிக்கப்படாததால்—மங்கிப்போயிருந்தது. அதற்குள் நான் மேடம் ஸ்வானின் வீட்டிற்குத் திரும்பியிருக்கக்கூடும்; ஆனால் ஒரு கனவு அதற்குத் தடையாக இருந்தது. அந்தக் கனவில், எனக்கு உண்மையில் அறிமுகமில்லாத ஒரு நண்பர் என்னிடம் மிகுந்த வஞ்சனையுடன் நடந்துகொண்டார்; அதே சமயம் நானும் அவரைப் போலவே வஞ்சகம் செய்பவன் என்று அவர் நம்பினார். அந்தக் கனவு ஏற்படுத்திய வலியால் திடுக்கிட்டு விழித்தெழுந்தேன்; அந்த வேதனை நீடித்திருந்ததால், கனவில் வந்த அந்த நண்பர் யார் என்று நினைவுகூர முயன்றேன்—அவரது ஸ்பானிஷ் பெயர் என் நினைவிலிருந்து மெல்ல மறைந்து கொண்டிருந்தது. ஜோசப் மற்றும் பார்வோன் ஆகிய இருவரின் பாத்திரங்களையும் நானே ஏற்றுக்கொண்டு, என் கனவுக்கு விளக்கம் காணத் தொடங்கினேன். பல கனவுகளில், அதில் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் தோற்றத்தை நாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பது எனக்குத் தெரியும்; அவர்கள் மாறுவேடத்தில் இருக்கலாம் அல்லது முகங்களை மாற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்—அதாவது, சிதைந்த தேவாலயப் புனிதர்களின் சிலைகளை அறியாமையுள்ள தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் சீரமைக்கும்போது, ​​ஒரு புனிதரின் தலையை மற்றொருவரின் உடலில் பொருத்தி, அவர்களின் அடையாளங்களையும் பெயர்களையும் குழப்பியது போல. கனவில் மக்கள் அணியும் மாறுவேடங்கள் நம்மைத் தவறாக வழிநடத்தக்கூடும்; அங்கு நாம் நேசிக்கும் நபரை, நமக்கு ஏற்படும் வலியின் தீவிரத்தைக் கொண்டே அடையாளம் காண முடியும். சமீபத்தில் நடந்த வஞ்சனையால் எனக்கு ஏற்பட்ட வலியும்—கனவில் ஒரு இளைஞனாக மாறியிருந்த அந்த நபரும்—கில்பெர்ட்டையே குறிக்கின்றன என்பதை என் வலி எனக்கு உணர்த்தியது. அப்போது எனக்கு ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது: நான் அவளை கடைசியாகப் பார்த்தபோது—அதாவது பகல்நேர நடன நிகழ்ச்சிக்குச் செல்வதிலிருந்து அவளது தாய் அவளைத் தடுத்த அந்த நாளில்—அவள் என் நல்லெண்ணத்தை நம்ப மறுத்தாள்; அது உண்மையானதா அல்லது பாவனையா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் ஒரு விசித்திரமான சிரிப்புடன் அவள் அதை மறுத்தாள். அந்த நினைவோடு தொடர்புடைய மற்றொரு நினைவும் என் மனதிற்கு வந்தது. வெகு காலத்திற்கு முன்பே, ஸ்வான் தான் என் நேர்மையையோ அல்லது நான் கில்பெர்ட்டின் நல்ல நண்பன் என்பதையோ நம்ப மறுத்திருந்தார். நான் அவளுக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தேன், ஆனால் பலனில்லை; கில்பெர்ட் அந்தக் கடிதத்தை என்னிடமே திருப்பித் தந்தாள்—அப்போதும் அதே போன்றதொரு புரிந்துகொள்ள முடியாத சிரிப்புடன். அவள் அதை உடனடியாக என்னிடம் கொடுத்துவிடவில்லை; லாரல் புதர்களுக்குப் பின்னால் நடந்த அந்த முழு காட்சியும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஒருவர் துயருற்றவுடனேயே ஒழுக்கநெறி சார்ந்தவராக மாறுகிறார். அன்று நான் நடந்துகொண்ட விதத்திற்காக, வாழ்க்கை எனக்கு விதித்த தண்டனையாகவே கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) தற்போதைய வெறுப்புணர்வு எனக்குத் தோன்றியது. தெருவைக் கடக்கும்போது வாகனங்களைக் கவனிப்பதன் மூலமும், ஆபத்துகளிலிருந்து விலகி இருப்பதன் மூலமும் தண்டனைகளைத் தவிர்த்துவிடலாம் என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், உள்ளுக்குள்ளேயே நிகழும் தண்டனைகளும் உண்டு. நாம் சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு திசையிலிருந்து—அதாவது உள்ளிருந்து, இதயத்திலிருந்தே—அந்த விபத்து நேர்கிறது. "உனக்கு விருப்பமென்றால், நாம் தொடர்ந்து சண்டையிடலாம்" என்று கில்பெர்ட் கூறிய வார்த்தைகள் என்னைப் பேரதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கின. 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) வீதியில் அவளுடன் சென்றுகொண்டிருந்த அந்த இளைஞனுடன் அவள் இப்போது எங்கே இருக்கக்கூடும்—ஒருவேளை வீட்டில், துணிகள் வைக்கும் அறையிலா?—என்று நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன். மகிழ்ச்சியில் பாதுகாப்பாக நிலைபெற்றுவிட்டதாக நம்பி நான் முட்டாள்தனமாக இருந்ததைப் போலவே, இப்போது......குறைந்தபட்சம் நான் மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கிறேன் என்று எனக்குள் உறுதியான நம்பிக்கை இருந்திருந்தால், நான் அமைதியாக இருந்திருக்கக்கூடும். மற்றொருவரின் பிம்பத்தை நம் இதயம் நிரந்தரமாகத் தாங்கி நிற்கும் வரை, எந்த நேரத்திலும் நம் மகிழ்ச்சி மட்டும் அழிந்துபோகும் அபாயத்தில் இருப்பதில்லை; அந்த மகிழ்ச்சி மறைந்து, நாம் துயருற்று, பின்னர் அந்த வலியைத் தற்காலிகமாக அடக்கி அமைதிப்படுத்திய பிறகு—அந்த அமைதி நிலையும் மகிழ்ச்சியைப் போலவே ஏமாற்றும் தன்மையும் நிலையற்ற தன்மையும் கொண்டதுதான்—அதன் தொடர்ச்சியாக ஒருவித அமைதி நிலவுகிறது. இறுதியில் எனக்கும் அந்த அமைதி திரும்பக் கிடைத்தது; ஏனெனில் கனவின் வழியாக நம் மனதிற்குள் நுழைந்து, நம் உணர்ச்சிகளையும் விருப்பங்களையும் மாற்றியமைக்கும் எதுவும் காலப்போக்கில் மெல்லக் கரைந்துவிடுகிறது; வலி உட்பட எதற்கும் நிரந்தரமோ நீண்ட ஆயுளோ உத்தரவாதம் அளிக்கப்படுவதில்லை. மேலும், காதலுக்காகத் துயருறுபவர்கள், சில நோயாளிகளைப் பற்றிக் கூறப்படுவது போல, தங்களுக்குத் தாங்களே மருத்துவர்களாகத் திகழ்கிறார்கள். அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே ஆறுதல் அந்த வலியை உண்டாக்கிய நபரிடமிருந்தே வருவதாலும், அந்த வலியே அந்த நபரின் வெளிப்பாடாக இருப்பதாலும், அந்த வலிக்குள்ளேயே அவர்கள் அதற்கான தீர்வையும் கண்டடைகிறார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் அந்த வலி அவர்களுக்குத் தீர்வை வெளிப்படுத்துகிறது; அவர்கள் அதைத் தங்கள் மனதிற்குள் அசைபோடும்போது, ​​அது அவர்கள் பிரிந்து வாடும் நபரின் வேறொரு பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது—சில சமயங்களில் அந்த நபர் மிகவும் வெறுக்கத்தக்கவராகத் தெரிவார், அவரை மீண்டும் பார்க்கவே கூடத் தோன்றாது; ஏனெனில் அவருடன் நேரத்தைச் செலவிட வேண்டுமானால், முதலில் அவரைத் துன்புறுத்த வேண்டியிருக்கும். வேறு சில சமயங்களில் அவர் மிகவும் மென்மையானவராகத் தெரிவார்; அப்போது அந்த மென்மைத்தன்மையை அவருக்குரியதாகக் கருதி, அதிலிருந்து நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்வார்கள். ஆயினும், எனக்குள் மீண்டும் தலைதூக்கிய அந்தத் துயரம் காலப்போக்கில் தணிந்தாலும், நான் மேடம் ஸ்வானைச் (Mme Swann) சந்திப்பது அரிதாகவே இருந்தது. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், காதலித்து கைவிடப்பட்டவர்களின் வாழ்வில், அவர்கள் வாழும் அந்த 'காத்திருப்பு' உணர்வு—அது வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளப்படாத காத்திருப்பாக இருந்தாலும்—தானாகவே ஒரு மாற்றத்திற்கு உள்ளாகிறது; பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றினாலும், அது முதல் நிலைக்கு நேர்மாறான ஒரு இரண்டாம் நிலையை உருவாக்குகிறது. முதல் நிலை என்பது நம்மை உலுக்கிய வேதனையான நிகழ்வுகளின் விளைவாகவும் பிரதிபலிப்பாகவும் இருந்தது. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் அச்சமும் கலந்திருக்கும்—குறிப்பாக, நாம் நேசிக்கும் பெண்ணிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் வராதபோது, ​​நாமே ஏதாவது நடவடிக்கை எடுக்க விரும்புகிறோம்; ஆனால், அந்த நடவடிக்கைக்குப் பிறகு வேறொன்றை முயல முடியாத சூழல் உருவாகக்கூடும் என்பதால், அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும் என்பதில் உறுதியற்ற தன்மை நிலவுகிறது. ஆனால் விரைவில், நமக்கே தெரியாமல், இந்தத் தொடர்ச்சியான எதிர்பார்ப்பு நிலை—நாம் முன்பே பார்த்தது போல—நாம் கடந்து வந்த கடந்த காலத்தின் நினைவுகளால் அல்லாமல், கற்பனையான எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கையால் வடிவமைக்கப்படத் தொடங்குகிறது. அந்தக் கட்டத்திற்குப் பிறகு, நிலைமை ஏறக்குறைய இனிமையானதாக மாறுகிறது. அந்த ஆரம்பகட்ட நிலை நீடிக்கும்போது, ​​அது நம்மை ஒருவித எதிர்பார்ப்பு உணர்வுடன் வாழப் பழக்குகிறது. முந்தைய சந்திப்புகளின்போது நாம் அனுபவித்த துயரம் தற்காலிகமாக அடங்கியிருந்தாலும், அது இன்னும் நமக்குள் எஞ்சியிருக்கிறது. அதை மீண்டும் தூண்டிவிட நமக்கு அவசரமில்லை; அதிலும் குறிப்பாக, இப்போது நாம் எதைக் கேட்கப்போகிறோம் என்பது நமக்கே தெளிவாகத் தெரியாத நிலையில், அதற்கான தேவை ஏதுமில்லை. நாம் நேசிக்கும் பெண்ணின் அருகாமையை இன்னும் சற்று அதிகமாகப் பெறுவது, நம்மிடம் இல்லாத விஷயத்தை—அதாவது, எல்லாவற்றையும் கடந்தும் எஞ்சியிருக்கும், தவிர்க்கவே முடியாத அந்த உணர்வை—மேலும் அவசியமானதாகவே உணர வைக்கும்.

இறுதியில், இதனுடன் மற்றொரு காரணமும் இணைந்துகொண்டது; அதுவே நான் மேடம் ஸ்வானைச் (Mme Swann) சந்திப்பதை முற்றிலுமாக நிறுத்தக் காரணமாக அமைந்தது. இந்தக் கூடுதல் காரணத்திற்குக் காரணம் கில்பெர்ட்டை (Gilberte) நான் மறந்துவிட்டது அல்ல; மாறாக, அவளை இன்னும் விரைவாக மறந்துவிட வேண்டும் என்ற விருப்பமே அதற்குக் காரணம். தீவிரமான துயரம் தணிந்த பிறகு, மேடம் ஸ்வானுடனான சந்திப்புகள் எனக்கு மீண்டும் ஒரு மருந்தாகவும், மனதை திசைதிருப்பும் ஒரு வழியாகவும் அமைந்தன என்பது உண்மைதான்; ஆரம்பத்தில் அவை எனக்கு எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றதாக இருந்தனவோ, அதேபோல எஞ்சியிருந்த சோகத்தைப் போக்கவும் அவை உதவின. ஆயினும், அந்தச் சந்திப்புகள் ஆரம்பத்தில் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தனவோ, அதே தன்மையே பிற்காலத்தில் ஒரு குறைபாட்டையும் ஏற்படுத்தியது: அதாவது, கில்பெர்ட்டின் நினைவுகள் அந்தச் சந்திப்புகளுடன் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டிருந்தன. கில்பெர்ட்டின் இருப்பு இல்லாத நிலையில், அவளுடன் தொடர்பில்லாத எண்ணங்கள், ஆர்வங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளை என் மனதில் வளர்த்துக்கொண்டால் மட்டுமே, அந்த மனதை திசைதிருப்பும் செயல் எனக்குப் பயனுள்ளதாக இருந்திருக்கும். காதலிக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லாத இத்தகைய மனநிலைகள், ஒரு காலத்தில் முழு ஆன்மாவையும் ஆக்கிரமித்திருந்த காதலின் ஒரு பகுதியிலிருந்து—ஆரம்பத்தில் சிறியதாக இருந்தாலும்—தங்களுக்கென ஒரு இடத்தை உருவாக்கிக்கொள்கின்றன. வெறும் நினைவாக மாறிவிட்ட அந்தப் பழைய காதல் உணர்வு மங்கிப்போகும்போது, ​​இந்த புதிய எண்ணங்களை வளர்த்துக்கொள்ள நாம் முயற்சிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான், மனதில் புதிதாக நுழைந்த இந்த அம்சங்கள் அந்தப் பழைய உணர்வுடன் போட்டியிட்டு, ஆன்மாவின் பெரும்பகுதியை அதனிடமிருந்து படிப்படியாகக் கைப்பற்றி, இறுதியில் அதை முழுமையாகத் தங்கள் வசப்படுத்திக்கொள்ளும். ஒரு காதலை அழிப்பதற்கு இதுவே ஒரே வழி என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதைச் செய்துபார்க்கும் துணிச்சலும் இளமையும் என்னிடம் இருந்தன. அதற்காக, மிகக் கொடூரமான ஒரு வலியைத் தாங்கிக்கொள்ளவும் நான் தயாராக இருந்தேன்: அதாவது, எவ்வளவு காலம் பிடித்தாலும் சரி, இறுதியில் நான் அதில் வெற்றிபெறுவேன் என்ற அந்த உறுதியான உணர்வை எதிர்கொள்ளும் வலி அது. அவளைச் சந்திக்க மறுத்ததற்கான காரணமாக நான் என் கடிதங்களில் குறிப்பிட்டது, எங்களுக்கு இடையே நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்பட்ட ஒரு மர்மமான, முற்றிலும் கற்பனையான மனக்கசப்பைப் பற்றியதுதான்; அது குறித்து அவள் என்னிடம் விளக்கம் கேட்பாள் என்று நான் ஆரம்பத்தில் எதிர்பார்த்திருந்தேன். ஆனால் உண்மையில், மிகச் சாதாரணமான பரிமாற்றங்களில் கூட, ஒரு குறிப்பிட்ட சொற்றொடர்... என்பதை அறிந்திருக்கும்போது, ​​கடிதத் தொடர்பில் இருப்பவர் ஒருபோதும் அது குறித்து விளக்கம் கேட்பதில்லை.
...எதிர்ப்பைத் தூண்டும் நோக்கத்துடன் வேண்டுமென்றே சேர்க்கப்பட்ட ஒரு தெளிவற்ற, தவறான அல்லது குற்றஞ்சாட்டும் தொனியிலான கருத்து அது; அத்தகைய எதிர்ப்பை வரவழைப்பதில் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி, ஏனெனில் அதன் மூலம் அந்தச் சூழலின் கட்டுப்பாட்டையும் முன்னெடுக்கும் அதிகாரத்தையும் தாம் தக்கவைத்திருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார். மென்மையான உறவுகளில் இது இன்னும் அதிகமாக உண்மையாகிறது; அங்கு அன்பு மிகுந்த வெளிப்பாட்டுத்தன்மை கொண்டது, ஆனால் அலட்சியமோ எதையும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வமற்றது. கில்பெர்ட் (Gilberte) இந்தத் தவறான புரிதலைக் குறித்துக் கேள்வி எழுப்பவோ அல்லது அதைப் புரிந்துகொள்ளவோ ​​முயற்சிக்காததால், அது எனக்கு ஒரு நிஜமாகிப்போனது; ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் நான் அதையே குறிப்பிட்டேன். தவறான ஒரு அனுமானத்தின் அடிப்படையில்—அதாவது உணர்ச்சியற்றது போல நடிப்பதன் மூலம்—உருவாகும் இத்தகைய சூழல்களில் ஒருவித ஈர்ப்பு விசை உள்ளது; அது ஒருவரை அந்த நிலையிலேயே தொடரத் தூண்டுகிறது. "நமது இதயங்கள் விலகிவிட்டன" என்று தொடர்ந்து எழுதுவதன் மூலம், "இல்லை, அவை விலகவில்லை; இதை நாம் சரிசெய்து கொள்வோம்" என்று கில்பெர்ட் பதிலளிப்பார் என்று நான் நம்பினேன்; ஆனால் இறுதியில், இதயங்கள் *உண்மையிலேயே* விலகிவிட்டன என்று நானே என்னை நம்பவைத்துக் கொண்டேன். "வாழ்க்கை நமக்காக மாறியிருக்கலாம், ஆனால் நாம் ஒரு காலத்தில் பகிர்ந்துகொண்ட உணர்வை அது அழிக்காது" என்று இடைவிடாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னேன்—"இல்லை, எதுவும் மாறவில்லை; அந்த உணர்வு முன்பை விட வலிமையாக இருக்கிறது" என்று அவள் சொல்வதைக் கேட்கும் ஆவலில் நான் அப்படிச் செய்தேன். ஆனால், வாழ்க்கை *உண்மையிலேயே* மாறிவிட்டது என்றும், இனி இல்லாத ஒரு உணர்வின் நினைவை மட்டுமே நாம் கொண்டிருப்போம் என்றும் நினைக்கும் நிலைக்கு நான் வந்துவிட்டேன்; இது, உடல்நலக்குறைவு இருப்பது போல நடித்து, இறுதியில் நிரந்தரமாக நோயாளியாகவே மாறிவிடும் சில நரம்பியல் கோளாறுள்ள நபர்களின் நிலையைப் போன்றது. இனி, கில்பெர்ட்டுக்கு எழுத வேண்டிய போதெல்லாம், நான் கற்பனை செய்துகொண்ட அந்த மாற்றத்தையே மையமாகக் கொண்டேன்; அந்த மாற்றம் உண்மையில் இருப்பதை அவளது பதில்களில் உள்ள மௌனம் மறைமுகமாக உறுதிப்படுத்தியது, மேலும் அது இனி எங்களுக்கு இடையே ஒரு தடையாக நிற்கப்போவதையும் உணர்த்தியது. பின்னர், கில்பெர்ட் வெறும் மௌனத்தைக் கையாள்வதை நிறுத்திவிட்டு, என் கண்ணோட்டத்தையே தானும் ஏற்றுக்கொண்டாள். அதிகாரப்பூர்வமான விருந்து உபசரிப்புகளின்போது—வருகை தரும் நாட்டுத் தலைவர் ஒருவர், விருந்தளிப்பவர் பயன்படுத்திய அதே சொற்றொடர்களைப் படிப்படியாகத் தமதாக்கிக் கொள்வதைப் போல—நான் கில்பெர்ட்டுக்கு, "வாழ்க்கை நம்மைப் பிரித்திருக்கலாம், ஆனால் நாம் ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்த காலத்தின் நினைவுகள் நிலைத்திருக்கும்" என்று எழுதும்போது, ​​அவள் தவறாமல், "வாழ்க்கை நம்மைப் பிரித்திருக்கலாம், ஆனால் நமக்கு எப்போதும் பிரியமான அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களை மறக்கச் செய்ய முடியாது" என்று பதிலளித்தாள் (இருப்பினும், "வாழ்க்கை" எதற்காக எங்களைப் பிரித்தது என்றோ அல்லது உண்மையில் என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்தது என்றோ எங்களால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடிந்திருக்காது). இப்போது நான் அந்த அளவுக்குக் கடுமையான வேதனையை அனுபவிக்கவில்லை. ஒரு நாள், 'ஷாம்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதியில் பார்லி-சர்க்கரை மிட்டாய் விற்றுவந்த அந்த முதியவர் இறந்துவிட்ட செய்தியை ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிட்டபோது—"இது உனக்கு வருத்தத்தை அளிக்கும் என்று நினைத்தேன்; எனக்கு இது பல நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டது" என்று நான் எழுதிய அந்தத் தருணத்தில்—என்னால் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. நான் இறந்த காலத்தைப் பயன்படுத்திப் பேசிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன்—அதாவது, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இறந்துபோன, கிட்டத்தட்ட மறக்கப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவது போல. ஆனால், என் மனதிற்குள் அந்த அன்பை நான் என்றும் உயிருள்ள ஒன்றாகவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் மீண்டும் துளிர்க்கக்கூடிய ஒன்றாகவோதான் கருதி வந்திருந்தேன். ஒருவரையொருவர் இனி சந்திக்க விரும்பாத நண்பர்களுக்கு இடையிலான இத்தகைய கடிதப் பரிமாற்றத்தை விட மென்மையானது வேறெதுவும் இல்லை. கில்பெர்ட்டின் கடிதங்களில், நான் வெறும் அறிமுகமானவர்களுக்கு எழுதும் கடிதங்களில் இருக்கும் அதே மென்மையான கண்ணியம் இருந்தது; ஆயினும், அவளிடமிருந்து அவற்றைப் பெறுவது எனக்கு மிகுந்த இனிமையைத் தரும் வகையிலான பாசத்தின் வெளிப்பாடுகளையும் அவை கொண்டிருந்தன.

மேலும், அவளைச் சந்திக்க மறுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு ஏற்பட்ட வலி படிப்படியாகக் குறைந்தது. அவள் என் மனதிற்கு நெருக்கமானவளாக இல்லாமல் போனதால், என் வேதனையான நினைவுகள்—அவை மீண்டும் மீண்டும் தோன்றினாலும்—புளோரன்ஸ் மற்றும் வெனிஸ் நகரங்களைப் பற்றி நினைப்பதில் நான் கண்ட இன்பத்தைச் சிதைக்கும் வலிமையை இழந்தன. அத்தகைய தருணங்களில், ஒரு தூதரகப் பணியைக் கைவிட்டுவிட்டு, ஓரிடத்தில் முடங்கிக்கிடக்கும் வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்காக நான் வருந்தினேன்—இவையெல்லாம், இனி ஒருபோதும் நான் சந்திக்கப்போகாத, கிட்டத்தட்ட நான் மறந்தேபோன ஒரு இளம் பெண்ணை விட்டுப் பிரியக்கூடாது என்பதற்காகவே செய்யப்பட்டவை. ஒரு நபர் மீது கொண்ட அன்பிற்காகவே ஒருவன் தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்கிறான்; ஆனால், இறுதியில் அவளைத் தன் வாழ்க்கையில் வரவேற்க முற்படும்போது அவள் வருவதில்லை—அல்லது சொல்லப்போனால், ஒருவனைப் பொறுத்தவரை அவள் இறந்துவிடுகிறாள்—அப்போது, ​​அவளுக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட அந்த வாழ்க்கைக்குள் ஒரு கைதியைப் போல அவன் வாழ வேண்டியதாகிறது. வெனிஸ் நகரம் எனக்கு மிகவும் தொலைவானதாகவும், உடல்நலத்திற்குச் சற்றே ஆபத்தான (காய்ச்சல் போன்ற பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய) இடமாகவும் என் பெற்றோருக்குத் தோன்றிய நிலையில், பால்பெக் (Balbec) நகருக்குச் சென்று குடியேறுவது சோர்வின்றிச் செய்யக்கூடிய காரியமாக இருந்தது. ஆனால், அப்படிச் செய்வது பாரிஸை விட்டு வெளியேறுவதையும், அவ்வப்போது நிகழ்ந்தாலும் மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) தன் மகளைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கேட்கும் வாய்ப்புகளை இழப்பதையும் குறிப்பதாக அமைந்திருக்கும். அதோடு, கில்பெர்ட்டுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத சில இன்பங்களை நான் அங்கே கண்டுகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தேன்.
80
பனிப் புனிதர்களின் காலத்திலும், புனித வாரத்தின் திடீர் மழையின் போதும், குளிரை மீண்டும் கொண்டுவரும் வசந்த காலம் நெருங்கியபோது, திருமதி ஸ்வானின் வீடு உறைந்துபோகும் அளவுக்குக் குளிராக இருந்தது; அவர் மென் உரோமங்களால் ஆன ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு விருந்தினர்களை வரவேற்பதை நான் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன். வீட்டிற்குள் வந்த பிறகும் அவர் கழற்றாத, எர்மைன் மென் உரோமத்தால் ஆன ஒரு பிரம்மாண்டமான தட்டையான கையுறை மற்றும் கழுத்துப்பட்டையின் பளபளப்பான வெள்ளை விரிப்பிற்குள் அவரது குளிரான கைகளும் தோள்களும் மறைந்துவிடும். நெருப்பின் வெப்பத்தாலோ அல்லது மாறிவரும் பருவத்தாலோ உருகாமல், மற்றவற்றை விட மிகவும் பிடிவாதமாக, குளிர்காலப் பனியின் கடைசித் திட்டுகளைப் போல அவை காட்சியளித்தன. மேலும், பனி உறைந்திருந்தும் ஏற்கெனவே பூத்துக் குலுங்கியிருந்த அந்த வாரங்களின் முழுமையான யதார்த்தம், (நான் விரைவில் அங்கு செல்வதை நிறுத்தவிருந்த) அந்த வரவேற்பறையில், மற்ற, இன்னும் மயக்கமூட்டும் வெண்மைகளால் எனக்கு நினைவூட்டப்பட்டது: உதாரணமாக, 'பனிப்பந்துப் புதர்களின்' வெண்மை; அவை தங்களின் உயரமான, மொட்டைத் தண்டுகளின் உச்சிகளில் திரண்டு, பிரீ-ரஃபேலைட்டுகளின் நேர்கோட்டுப் புதர்களைப் போலக் காட்சியளித்தன; அவற்றின் கோளங்கள், ஒரே நேரத்தில் துண்டுகளாகவும் ஒன்றிணைந்தும், அறிவிக்கும் தேவதைகளைப் போல வெண்மையாக, எலுமிச்சை நறுமணத்தால் சூழப்பட்டிருந்தன. ஏனெனில், டான்சன்வில்லின் தலைவிக்குத் தெரியும், ஏப்ரல் மாதம் எவ்வளவுதான் உறைபனியாக இருந்தாலும், அது பூக்கள் அற்றதல்ல என்று; குளிர்காலம், வசந்தகாலம், கோடைக்காலம் ஆகியவை, முதல் இதமான நாட்கள் வரும் வரை, மழையில் நனைந்த வெறுமையான வீடுகளைத் தவிர வேறு எதுவும் உலகில் இல்லை என்று கற்பனை செய்யும் தெருவோரவாசியால் எண்ணப்படும் காற்றுப்புகாத தடுப்புகளால் பிரிக்கப்படவில்லை என்றும். திருமதி ஸ்வான், தனது காம்ப்ரே தோட்டக்காரர் அனுப்பிய பொருட்களுடன் மட்டுமே திருப்தி அடைந்தார் என்றோ, அல்லது தனது "வழக்கமான" பூக்கடைக்காரர் மூலம் மத்தியதரைக் கடலின் ஆரம்பகாலப் பூக்களைக் கொண்டு அந்த முழுமையற்ற அலங்காரத்தின் குறைகளை அவர் நிரப்பவில்லை என்றோ நான் கூறவில்லை—அதைப்பற்றி நான் கவலைப்படவும் இல்லை. கிராமப்புறத்தின் மீது எனக்கு ஏக்கம் ஏற்பட, திருமதி ஸ்வான் கையில் வைத்திருந்த பனி போன்ற வெண்மையான உரோமக் கையுறைக்கு அருகில், அந்தப் பந்து வடிவப் பூக்கள் (விருந்தளித்தவரின் மனதில், ஒருவேளை பெர்கோட்டின் ஆலோசனையின்படி, தனது தளபாடங்கள் மற்றும் ஆடையுடன் ஒரு "வெள்ளைப் பெருஇசைச் சிம்பொனியை" உருவாக்குவதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் அவற்றுக்கு இருந்திருக்காது) ஒரு விஷயத்தை எனக்கு நினைவூட்டின: ஒருவர் இன்னும் புத்திசாலியாக இருந்தால், ஒவ்வொரு ஆண்டும் காணக்கூடிய ஒரு இயற்கை அற்புதமே அந்த *புனித வெள்ளி மந்திரம்*. பெயரறியாத மற்ற மலர்களின் கூர்மையான, மயக்கும் நறுமணங்களின் துணையுடன்—கோம்ப்ரேயில் (Combray) நான் நடைபயிற்சி மேற்கொள்ளும்போது பலமுறை என்னை நின்றுகவனிக்க வைத்த அதே நறுமணங்கள்—அவை மேடம் ஸ்வானின் (Mme Swann) வரவேற்பறையை, டான்சன்வில்லில் (Tansonville) உள்ள அந்தச் சிறிய செங்குத்தான பாதையைப் போலவே மாற்றின; அதாவது, இலைகளே இல்லாமல் மலர்களால் இயல்பாகவே நிறைந்த, தூய்மையான, உண்மையான நறுமணம் கமழும் இடமாக அது மாறியது.

இருப்பினும், அந்த நினைவூட்டல் கூட எனக்கு மிக அதிகமாகவே இருந்தது. கில்பெர்ட் (Gilberte) மீதான என் காதலின் எஞ்சியிருந்த தணலை அது மீண்டும் உயிர்ப்பித்துவிடுமோ என்று அஞ்சினேன். இதன் விளைவாக, மேடம் ஸ்வானைச் சந்திக்கும்போது எனக்கு எந்த வலியும் ஏற்படவில்லை என்றாலும், சந்திப்புகளுக்கு இடையிலான கால இடைவெளியை நான் அதிகரித்தேன்; அவரை முடிந்தவரை குறைவாகவே சந்திக்க முயன்றேன். அதிகபட்சமாக—நான் பாரிஸை விட்டு வெளியேறாத நிலையில்—அவருடன் அவ்வப்போது நடைபயிற்சி செல்வதை மட்டும் அனுமதித்துக்கொண்டேன். நல்ல வானிலை மீண்டும் திரும்பியது, அதனுடன் வெப்பமும் வந்தது. மதிய உணவுக்கு முன், மேடம் ஸ்வான் ஒரு மணி நேரம் 'அவென்யூ டு போயி' (Avenue du Bois) பகுதியில் உலாவுவார் என்பது எனக்குத் தெரியும்—அதாவது 'எட்டோல்' (Étoile) பகுதிக்கும், அப்போது "கிளப் டெஸ் பானேஸ்" (Club des Pannés - அதாவது பெயரளவில் மட்டுமே தெரிந்த செல்வந்தர்களை வேடிக்கை பார்க்க வருபவர்கள் கூடும் இடம்) என்று அழைக்கப்பட்ட இடத்திற்கும் அருகில் உள்ள பகுதி அது. வார நாட்களில் அந்த நேரத்தில் எனக்கு நேரம் இருக்காது என்பதால், ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மட்டும் என் பெற்றோரிடம் அனுமதி பெற்று, அவர்கள் சாப்பிட்ட பிறகு—அதாவது மதியம் 1:15 மணிக்கு—நான் மதிய உணவு உட்கொள்ளும் ஏற்பாட்டைச் செய்துகொண்டேன்; இதன் மூலம் உணவுக்கு முன் என்னால் நடைபயிற்சி செல்ல முடிந்தது. கில்பெர்ட் கிராமப்புறத்தில் உள்ள நண்பர்களைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்த அந்த மே மாதம் முழுவதும், நான் இதைத் தவறாமல் செய்தேன். மதியம் 12 மணி அளவில் நான் 'ஆர்க் டி ட்ரையம்பே' (Arc de Triomphe) பகுதியை அடைவேன். அந்த அவென்யூவின் நுழைவாயிலில் நின்றுகொண்டு, மேடம் ஸ்வான் தனது வீட்டிலிருந்து வெளியே வரும் அந்தச் சந்தின் மூலையையே என் கண்கள் இமைக்காமல் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருக்கும்; அவர் நடக்க வேண்டிய தூரம் மிகக் குறைவுதான். மதிய உணவுக்காகப் பலர் வீடுகளுக்குத் திரும்பும் நேரம் அது என்பதால், அங்கு எஞ்சியிருந்தவர்கள் மிகச் சிலரே; அவர்களும் பெரும்பாலும் நேர்த்தியான தோற்றம் கொண்டவர்களாகவே இருந்தனர். திடீரென்று, பாதையின் சரளைக் கற்களின் மீது—மதிய வேளையில் மட்டுமே மலரும் மிக அழகான மலரைப் போல, தாமதமாகவும் நிதானமாகவும், அதே சமயம் கம்பீரமாகவும்—மேடம் ஸ்வான் தோன்றுவார்; அவர் அணிந்திருக்கும் ஆடை நாள்தோறும் மாறுபடும் என்றாலும், அது பெரும்பாலும் 'மவ்வ்' (mauve - வெளிர் ஊதா) நிறத்தில் இருந்ததாகவே எனக்கு நினைவிருக்கிறது. பின்னர், அவள் தன் முழுமையான பொலிவுடன் திகழ்ந்த அந்தத் தருணத்தில், தன் ஆடையின் மீது சிதறியிருந்த இதழ்களின் நிறத்தோடு ஒத்த நிறத்திலான பட்டுத் திரையிட்ட ஒரு பெரிய குடையை, நீண்ட கைப்பிடியின் மீது உயர்த்தி விரிப்பாள். அவளைச் சுற்றி ஒரு பரிவாரக் கூட்டம் இருந்தது—அதில் ஸ்வானும் (Swann), அன்று காலை அவளைச் சந்தித்த அல்லது வழியில் அவளை எதிர்கொண்ட நான்கு அல்லது ஐந்து கிளப் உறுப்பினர்களும் அடங்குவர். அடர் அல்லது சாம்பல் நிற ஆடைகள் அணிந்த அந்தக் கீழ்ப்படிதலுள்ள கூட்டம்—ஓடெட் (Odette) எனும் மையத்தைச் சுற்றி ஒரு உயிரற்ற சட்டகத்தைப் போல ஏறக்குறைய இயந்திரத்தனமான அசைவுகளை மேற்கொண்டது—அவளை (கண்களில் தீவிரமான உணர்வை வெளிப்படுத்திய ஒரே நபர் அவள்தான்) அந்த ஆண்களுக்கு நடுவே, தான் நெருங்கிச் சென்ற ஒரு ஜன்னலிலிருந்து வெளியே பார்ப்பவளைப் போலக் காட்டியது; அது அவளைத் தனித்துத் தெரியச் செய்தது—மென்மையான நிறங்களின் எளிமையான தோற்றத்தில், அதே சமயம் மெலிந்தவளாகவும் அச்சமற்றவளாகவும் திகழ்ந்த அவள், வேறொரு இனத்தைச் சேர்ந்தவளாகவோ அல்லது அறியப்படாத ஒரு குலத்தைச் சேர்ந்தவளாகவோ தோன்றினாள்; மேலும், கிட்டத்தட்ட ஒரு போர்வீரனுக்குரிய ஆற்றலைக் கொண்டவளாகத் திகழ்ந்த அவள், தனி ஒருத்தியாகவே தனது பன்முகத்தன்மையை...அழகான வானிலை மற்றும் சூரிய ஒளியில் (அது இன்னும் சுட்டெரிக்கும் அளவுக்குக் கடுமையாக இருக்கவில்லை) மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தபடி, தனது வேலையை முடித்துவிட்டு எஞ்சியவற்றைப் பற்றிக் கவலைப்படாத ஒரு படைப்பாளியின் தன்னம்பிக்கை மற்றும் அமைதியுடன் அவர் நடந்து கொண்டிருந்தார். நாகரிகமற்ற வழிப்போக்கர்கள் அதைப் பாராட்டத் தவறினாலும், தனது ஆடையே எல்லாவற்றிலும் மிக நேர்த்தியானது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார். இயல்பாகவே, அவர் அதைத் தனக்காகவும் தன் நண்பர்களுக்காகவும் அணிந்திருந்தார்; அதிக ஆரவாரம் இல்லாமலும், அதே சமயம் முழுமையான அலட்சியம் இல்லாமலும் அதை அணிந்திருந்தார். தனது மேலாடை மற்றும் பாவாடையில் இருந்த சிறிய ரிப்பன்கள் (bows) தனக்கு முன்னால் லேசாக அசைவதைக் கவனித்து, அவை தன் நடைக்கு ஈடுகொடுக்கும் வரை, அவற்றின் விளையாட்டுகளைத் தங்கள் விருப்பப்படி விளையாட அவர் அனுமதித்தார். அவர் வந்தபோது பெரும்பாலும் மூடியே வைத்திருந்த அந்த வெளிர் ஊதா நிறக் குடையின் மீதும் அவ்வப்போது தன் பார்வையைச் செலுத்தினார்; அது 'பார்மா வயலட்' (Parma violets) மலர்க்கொத்தின் மீது வைக்கும் பார்வையைப் போல இருந்தது. அந்தப் பார்வை மிகவும் மகிழ்ச்சியானதாகவும் மென்மையானதாகவும் இருந்ததால், நண்பர்களிடமிருந்து உயிரற்ற ஒரு பொருளின் மீது திரும்பும்போதும் அதில் புன்னகை தங்கியிருப்பது போலவே தோன்றியது. மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒரு தோழியைப் போலப் பழகும் ஆண்கள் கூட, அந்த நேர்த்திக்கான இடத்தையும் அவசியத்தையும் மதித்தனர்; அவர்கள் அதை ஒருவிதமான பணிவான மரியாதையுடன்—அதாவது தங்கள் அறியாமையை ஒப்புக்கொள்ளும் விதமாக—மதித்தனர். ஒரு நோயாளிக்குத் தேவைப்படும் சிறப்புப் பராமரிப்பு அல்லது ஒரு தாய் தன் குழந்தைகளை வளர்ப்பது ஆகியவற்றில் அவர்களுக்கு இருக்கும் அதிகாரத்தையும் தனித்துவமான உரிமையையும் போலவே, தங்கள் தோழியிடமும் அத்தகைய அதிகாரத்தை அவர்கள் அங்கீகரித்தனர். தன்னைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் வழிப்போக்கர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருந்தது போலவே, தாமதமாக வெளியே வந்த மேடம் ஸ்வானும், தான் நீண்ட காலைப் பொழுதைக் கழித்த மற்றும் மதிய உணவிற்காக விரைவில் திரும்ப வேண்டிய அந்த வீட்டை நினைவூட்டினார். தனது நிதானமான நடை—சொந்தத் தோட்டத்தில் சிறிய அடிகளாக எடுத்து வைத்து நடப்பதைப் போன்ற நடை—மூலம் அந்த வீட்டின் அருகாமையை அவர் உணர்த்துவது போல் இருந்தது. ...அந்த வீட்டிலிருந்து அதன் குளிர்ந்த, உட்புற நிழலைத் தன்னுடன் சுமந்து வருவது போலவே அவர் தோன்றினார். ஆயினும், அதே காரணத்தினால், அவரைக் காணும்போது திறந்தவெளியின் சூழலும் வெப்பமும் எனக்கு இன்னும் தீவிரமாக உணரப்பட்டன. குறிப்பாக, திருமதி ஸ்வான் (Mme Swann) நன்கு அறிந்திருந்த அந்தச் சடங்குமுறை மற்றும் மரபுகளுக்கு ஏற்ப, அவரது ஆடைக்கும் அந்தப் பருவக்காலத்திற்கும் நேரத்திற்கும் இடையே ஒரு தவிர்க்க முடியாத, தனித்துவமான பிணைப்பு இருந்தது என்பதில் நான் ஏற்கனவே உறுதியாக இருந்தேன். அதனால், அவரது விறைப்பான வைக்கோல் தொப்பியில் இருந்த பூக்களும், அவரது உடையில் இருந்த சிறிய ரிப்பன்களும், தோட்டங்களிலும் காடுகளிலும் பூக்கும் மலர்களை விடவும் இயல்பாகவே 'மே' மாதத்திலிருந்து உருவானவை போல எனக்குத் தோன்றின. அந்தப் பருவத்தின் புத்துணர்ச்சியை உணர, அவரது குடையைத் தவிர வேறு எதையும் நான் பார்க்க வேண்டியிருக்கவில்லை; அது வட்டமாகவும், கனிவான தோற்றத்துடனும், நகரும் தன்மையுடனும், நீல நிறத்துடனும், எனக்கு மிக அருகில் உள்ள இரண்டாவது வானத்தைப் போல விரிந்து நின்றது. ஏனெனில், அந்த மரபுகள் மிக உயர்ந்தவையாக இருந்தபோதிலும், காலைப் பொழுது, வசந்த காலம் மற்றும் சூரிய ஒளி ஆகியவற்றுக்குத் தகுந்த மரியாதை அளிப்பதில் பெருமை கொண்டன—திருமதி ஸ்வானும் அதற்கேற்பவே பெருமை கொண்டார். இத்தகைய நேர்த்தியான பெண்மணி அவற்றை அங்கீகரித்து, அதற்காகவே லேசான, காற்றோட்டமான துணியால் ஆன ஆடையைத் தேர்ந்தெடுத்தது அந்த இயற்கைக் கூறுகளுக்குக் கிடைத்த பெரும் கௌரவமாக எனக்குத் தோன்றியது; அந்த ஆடையின் விரிந்த காலரும் (collar) கைகளும் கழுத்து மற்றும் மணிக்கட்டுகளின் ஈரப்பதமான கதகதப்பை நினைவூட்டின. மேலும், சாதாரண கிராமத்து மக்களை (அற்பமானவர்கள் என்று கருதப்படுபவர்களைக் கூட) மகிழ்ச்சியுடன் சந்திக்கும் ஒரு உயர்குடிப் பெண், அந்தச் சந்திப்பிற்காகவே ஒரு சிறப்பான கிராமத்து ஆடையை அணிந்துகொள்ளும் அக்கறையை வெளிப்படுத்துவது போலவும் அவர் நடந்துகொண்டார். அவர் வந்ததும் நான் திருமதி ஸ்வானை வாழ்த்துவேன்; அவர் சற்று நின்று புன்னகையுடன் "காலை வணக்கம்" என்று கூறுவார். நாங்கள் இருவரும் சில அடிகள் ஒன்றாக நடப்போம். அவர் பின்பற்றிய ஆடை விதிகள் தனக்காகவே கடைப்பிடிக்கப்படுபவை என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்—அவை ஏதோ ஒரு உயர்ந்த ஞானம் போலவும், அதன் தலைமைப் பூசாரியாக அவரே திகழ்வது போலவும் தோன்றியது. ஏனெனில், அதிக வெப்பமாக உணர்ந்து, அவர் பொத்தான் போடப்பட்டிருந்த தனது மேலங்கியை (jacket) அவிழ்க்கவோ அல்லது கழற்றி என்னிடம் சுமக்கத் தரவோ நேரிடும்போது, ​​அவரது உள்ளாடையின் (blouse) தையல் வேலைப்பாடுகளில் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான நுணுக்கங்களை நான் காண்பேன்; அவை ஒரு இசையமைப்பாளர் மிகுந்த அக்கறையுடன் உருவாக்கிய இசைப்பகுதிகளைப் போன்றவை—அவை ஒருபோதும் பொதுமக்களின் காதுகளுக்குச் சென்றடையாதவை என்றாலும், அவற்றின் நுணுக்கமான வேலைப்பாடு மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும். அல்லது, என் கையின் மீது மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஜாக்கெட்டின் கைகளில்—இன்பத்திற்காகவோ அல்லது ஒருவித நாகரிகத்தின் காரணமாகவோ அந்த அழகிய விவரங்களை உற்றுநோக்கும்போது—நான் சில நுணுக்கமான அம்சங்களைக் காண்பேன்: ஒரு அழகான வண்ணப் பட்டை அல்லது வெளிப்பார்வைக்குத் தெரியாத, ஆனால் வெளிப்புறத்தைப் போலவே நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு மென்மையான ஊதா நிற சாடின் (sateen) உட்புறத் துணி போன்றவை. இவை, எண்பது அடி உயரத்தில் உள்ள கைப்பிடிச் சுவரின் (balustrade) மறுபக்கத்தில் மறைந்திருக்கும் கோதிக் கதீட்ரல் சிற்பங்களைப் போன்றவை; அதாவது, பிரம்மாண்டமான நுழைவாயிலில் உள்ள புடைப்புச் சிற்பங்களைப் போலவே கச்சிதமானவை, ஆனால் யாராலும் பார்க்கப்படாதவை—எப்போதாவது ஒரு கலைஞர் தற்செயலாக மேலே ஏறி, வானத்தில் நடந்து, இரண்டு கோபுரங்களுக்கு இடையே நின்று முழு நகரத்தையும் பார்க்கும் வரை அவை யாருடைய கண்களிலும் படாதவை.

மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) 'அவென்யூ டு போயிஸ்' (Avenue du Bois) வீதியில் நடப்பதை, அது ஏதோ அவருடைய சொந்தத் தோட்டத்துப் பாதை என்பது போல அவர் நடந்து சென்ற விதம்—குறைந்தபட்சம் அவருடைய நடைப்பயிற்சிப் பழக்கங்கள் தெரியாதவர்களுக்கு—ஒரு சிறப்பான தோற்றத்தை அளித்தது; அதற்குக் காரணம், அவர் எந்த வாகனமும் பின்தொடரக் கால்நடையாகவே அங்கு வந்திருந்ததுதான்; ஏனெனில், மே மாதத் தொடக்கத்திலிருந்தே மக்கள் அவரைப் பார்க்கப் பழகியிருந்த ஒருவராக அவர் இருந்தார்......பாரிஸின் மிக நேர்த்தியான சீருடை அணிந்த பணியாளர்கள் சூழ, மிகச் சிறந்த விக்டோரியா ரகக் குதிரை வண்டியில் (எட்டு ஸ்பிரிங் அமைப்புக் கொண்ட விசாலமான வண்டி), இதமான திறந்தவெளியில் ஒரு தேவதையைப் போல கம்பீரமாகவும் அதே சமயம் சற்றே தளர்வான பாவனையுடனும் அவர் அமர்ந்து சென்றார். நடந்து செல்லும்போது—குறிப்பாக வெப்பத்தால் நடை தளர்ந்த நிலையில்—மேடம் ஸ்வான் ஏதோ ஒரு খেச்சலான விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவது போலவும், நேர்த்தியான முறையில் மரபு விதிகளை மீறுவது போலவும் தோன்றினார்; இது, ஒரு பிரம்மாண்டமான கலை நிகழ்ச்சியின்போது, ​​யாருடனும் கலந்தாலோசிக்காமல், விமர்சிக்கத் துணியாத பரிவாரங்களின் திகைப்பு கலந்த வியப்புக்கு மத்தியில், தங்கள் தனி அறையை விட்டு வெளியே வந்து பொது அரங்கில் பார்வையாளர்களுடன் சிறிது நேரம் கலந்துரையாடும் அரசர்களைப் போன்ற ஒரு செயலாக இருந்தது. இவ்வாறாக, தமக்கும் மேடம் ஸ்வானுக்கும் இடையே ஒரு குறிப்பிட்ட வகைச் செல்வத்தால் உருவாக்கப்பட்ட தடைகள் இருப்பதை மக்கள் உணர்ந்தனர்—அத்தடைகள் எல்லாவற்றையும் விடக் கடக்க முடியாதவையாகத் தோன்றின. 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியினருக்கும் கூடத் தனிப்பட்ட தடைகள் இருந்தன; ஆனால் அவை வறியவர்களின் கண்களுக்கும் கற்பனைக்கும் அவ்வளவு தீவிரமாகத் தெரிவதில்லை. சாதாரண நடுத்தர வர்க்கப் பெண்ணாகத் தவறாகக் கருதப்படக்கூடிய, சாமானிய மக்களிடமிருந்து வெகுவாக விலகி நிற்காத ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணின் முன்னிலையில், மேடம் ஸ்வானைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அந்த ஏற்றத்தாழ்வு உணர்வையோ அல்லது தங்களைத் தாழ்வாகக் கருதும் உணர்வையோ அவர்கள் அடைவதில்லை. ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், கூட்டத்தினர் வியக்கும் அந்தப் பளபளப்பான ஆடம்பர அம்சங்கள் இத்தகைய பெண்களைப் பொறுத்தவரை வியப்பளிப்பவை அல்ல; அவை அவர்களுக்குப் பழகிப்போனதால் அவற்றை அவர்கள் கவனிப்பதே இல்லை. ஆனால், அதற்குக் காரணம் அவர்கள் அவற்றுக்கு மிகவும் பழகிப்போனதே ஆகும்—அத்தகைய ஆடம்பரத்தை முற்றிலும் இயல்பானதாகவும் அவசியமானதாகவும் அவர்கள் கருதுகிறார்கள்; மேலும், மற்றவர்களை அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் இத்தகைய ஆடம்பரப் பழக்கவழக்கங்களில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதைக் கொண்டே மதிப்பிடுகிறார்கள். இதன் விளைவாக—அவர்கள் வெளிப்படுத்தும் மற்றும் மற்றவர்களிடம் அங்கீகரிக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டம் முற்றிலும் பொருள் சார்ந்ததாகவும், எளிதில் கவனிக்கக்கூடியதாகவும், ஆனால் அடைவதற்கு நீண்ட காலம் பிடிப்பதாகவும், ஈடுசெய்வதற்கு கடினமானதாகவும் இருப்பதால்—சாலையில் செல்லும் ஒருவரை அவர்கள் மிகக் குறைந்த அந்தஸ்தில் வைப்பதாக இருந்தால், அதை அவர்கள் தங்களை மிக உயர்ந்த நிலையில் வெளிப்படுத்திக்கொண்ட அதே விதத்தில்தான் செய்கிறார்கள்: அதாவது, உடனடியாக, முதல் பார்வையிலேயே, மற்றும் மறுப்புக்கு இடமில்லாத வகையில். ஒருவேளை அந்தச் சமூக வர்க்கம்—அக்காலத்தில் உயர்குடியினருடன் பழகிய லேடி இஸ்ரேல்ஸ் (Lady Israels) போன்ற பெண்களையும், பிற்காலத்தில் அத்தகைய வட்டாரங்களில் இயங்கவிருந்த மேடம் ஸ்வானையும் உள்ளடக்கிய அந்த வர்க்கம்; 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' வர்க்கத்தை விடத் தாழ்ந்ததாக (ஏனெனில் அது அவர்களை நாடிச் சென்றது) இருந்தபோதிலும், அதற்கு வெளியே இருந்த அனைவரையும் விட உயர்ந்ததாகக் கருதப்பட்ட அந்த இடைநிலை வர்க்கம்... செல்வந்தர்களின் சாதாரண உலகத்திலிருந்து தனித்து நின்ற அதே வேளையில், செல்வத்தின் சாராம்சத்தையும் தன்னுள் கொண்டிருந்த ஒரு வர்க்கம் அது; ஆனால் அந்தச் செல்வம் வளைந்து கொடுக்கும் தன்மையுடையதாகவும், ஒரு கலை நோக்கத்திற்கு அல்லது சிந்தனைக்குக் கட்டுப்பட்டதாகவும், கவித்துவமான நேர்த்தியுடன் செதுக்கப்பட்டு புன்னகை பூக்கும் திறன் கொண்டதாகவும் மாறியிருந்தது. அத்தகைய பண்புகளுடனும் வசீகரத்துடனும் கூடிய அந்த வர்க்கம் இன்று இல்லவே இல்லை என்று சொல்லலாம். மேலும், அந்த வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு, அன்று அவர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்த அம்சம் இன்று இல்லாமல் போயிருக்கும்; ஏனெனில் காலப்போக்கில் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அழகை இழந்துவிட்டனர். ஆயினும், கம்பீரமாகவும், புன்னகை பூத்த முகத்துடனும், கனிவுடனும் 'அவென்யூ டு போயி' (Avenue du Bois) வீதியில் நடந்து சென்ற மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann), தனது உயர்குடிச் செல்வத்தின் உச்சியிலிருந்தும், முதிர்ச்சியடைந்த—அதே சமயம் இன்னும் வசீகரம் குறையாத—தனது வசந்த காலத்தின் (வாழ்க்கைப் பருவத்தின்) உன்னத நிலையிலிருந்தும், ஹைபேஷியாவைப் (Hypatia) போல, மெதுவாக நகரும் தன் பாதங்களுக்குக் கீழே உருண்டோடும் உலகங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவ்வழியே சென்ற இளைஞர்கள் அவரை ஆவலுடன் உற்று நோக்கினர்; அவருடனான தங்கள் மிகச் சிறிய அறிமுகத்தை (குறிப்பாக ஸ்வானை ஒருமுறை மட்டுமே சந்தித்திருந்ததால், அவர் தங்களை அடையாளம் காணமாட்டாரோ என்ற அச்சம் அவர்களுக்கு இருந்தது) வைத்துக்கொண்டு, அவரை வாழ்த்தும் துணிச்சலை மேற்கொள்ளலாமா என்று அவர்கள் தயங்கினர். ஒரு சமூக வர்க்கத்தின் அசைக்க முடியாத மேலாதிக்கத்திற்கு இழைக்கப்படும் அவமரியாதையாகக் கருதப்படக்கூடிய, துணிச்சலான மற்றும் புனிதத்தை மீறும் அந்தச் செயல், பேரழிவுகளை அல்லது கடவுளின் கோபத்தை வரவழைத்துவிடுமோ என்ற அச்சத்துடனேயே அவர்கள் அதைச் செய்யத் துணிந்தனர். அது—ஒரு கடிகாரத்தின் இயக்கத்தைப் போல—வணக்கத்திற்காகக் குனிந்து சைகை செய்யும் சிறிய உருவங்களின் அசைவுகளைத் தூண்டியது: அவர்கள் வேறு யாருமல்ல, ஸ்வான் உட்பட ஒடெட் (Odette) சார்ந்திருந்த அந்த வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களே. ஸ்வான் தனது பச்சை நிறத் தோல் உட்புறம் கொண்ட 'டாப் ஹேட்' (top hat) தொப்பியைப் புன்னகை தவழும் நேர்த்தியுடன் உயர்த்துவார்—அந்த நேர்த்தி 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியில் கற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, ஆனால் முன்பு அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கக்கூடிய அலட்சியம் இப்போது அதனுடன் இணைந்திருக்கவில்லை. அந்த அலட்சியத்திற்குப் பதிலாக (ஓடெட் கொண்டிருந்த சில பாரபட்சமான எண்ணங்களை அவரும் ஓரளவுக்கு உள்வாங்கிக்கொண்டது போல), சற்று மோசமான ஆடை அணிந்த ஒருவரை அங்கீகரிக்க வேண்டியிருப்பதில் ஏற்படும் சலிப்பும், அதே சமயம் தன் மனைவிக்கு இத்தனை பேரைத் தெரிந்திருக்கிறது என்பதில் ஏற்படும் திருப்தியும் கலந்த உணர்வு அவரிடம் இருந்தது; இந்த உணர்வை அவர் தன்னுடன் வந்திருந்த நேர்த்தியான நண்பர்களிடம் இவ்வாறு வெளிப்படுத்துவார்: "இதோ இன்னொருவர்! சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், ஒடெட் இவர்களையெல்லாம் எங்கிருந்துதான் தேடிப் பிடிக்கிறாளோ!" இதற்கிடையில், திடுக்கிட்டுப் போன அந்த வழிப்போக்கருக்குத் தலையசைத்து ஒரு கணம் அங்கீகாரம் அளித்த பிறகு—அவர் ஏற்கனவே பார்வையை விட்டு மறைந்திருந்தாலும், அவரது இதயம் இன்னும் படபடத்துக்கொண்டிருந்தது—மேடம் ஸ்வான் என்னை நோக்கித் திரும்புவார்: "சரி," என்று அவர் கேட்பார், "எல்லாம் முடிந்துவிட்டதா? இனி நீ கில்பெர்ட்டைப் பார்க்கவே வரமாட்டாயா? நான் மட்டும் விதிவிலக்காக இருப்பதிலும், நீ என்னை முழுமையாகக் கைவிடாமல் இருப்பதிலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி. உன்னைச் சந்திப்பதை நான் விரும்புகிறேன்; அதே சமயம் என் மகளின் மீது நீ செலுத்திய தாக்கத்தையும் நான் பெரிதும் மதிக்கிறேன். அவளும் அதை மிகவும் இழக்கிறாள் என்றே நினைக்கிறேன். எப்படியாயினும், நான் உன்னை வற்புறுத்த விரும்பவில்லை—ஏனென்றால், இனி *என்னையும்* பார்க்க வேண்டாம் என்று நீயே முடிவு செய்துவிடக்கூடுமல்லவா!" "ஓடெட், அது சாகன் (Sagan) செய்யும் வாழ்த்து," என்று ஸ்வான் தன் மனைவியிடம் குறிப்பிடுவார். உண்மையில், அந்த இளவரசர்—நாடகக் காட்சி ஒன்றில் வரும் ஒரு பாத்திரத்தைப் போல ஒரு குறிப்பிட்ட தோரணையில் நின்றுகொண்டு—...சர்க்கஸ் மைதானத்திலோ அல்லது ஒரு பழைய ஓவியத்திலோ காணப்படுவது போல, கம்பீரமான தோரணையில் தன் குதிரையின் மீது அமர்ந்தபடி, அவர் ஒடெட்-க்கு (Odette) ஒரு பிரம்மாண்டமான, நாடகத்தன்மை வாய்ந்த, கிட்டத்தட்ட குறியீட்டுத் தன்மை கொண்ட வணக்கத்தை அளிப்பார். அந்தச் செயல், ஒரு உயர்குடிப் பிரபு ஒரு பெண்ணுக்கு அளிக்கும் கண்ணியமான மரியாதையை முழுமையாக வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தது; அப்பெண் தன் தாயோ அல்லது சகோதரியோ பழகியிருக்க முடியாத ஒருவராக இருந்தபோதிலும் கூட. மேலும், எந்த நேரத்திலும்—அவரது குடை (parasol) உருவாக்கும் ஒளி ஊடுருவும் தன்மை கொண்ட நிழல் மற்றும் பளபளப்பான ஒளியின் ஊடாகத் தெரியும் வகையில்—மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) அங்கிருந்து கிளம்பும் கடைசி குதிரை வீரர்களால் வணக்கத்திற்குரியவராகத் திகழ்வார்; அவர்கள் அந்த உயர்தர கிளப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள்—ஆண்டோயின் டி காஸ்டெல்லேன் (Antoine de Castellane), அடால்பர்ட் டி மான்ட்மோரன்சி (Adalbert de Montmorency) மற்றும் பலர்—அவர்களின் பெயர்கள் பொதுமக்களுக்குப் பிரபலமாக இருந்தன, ஆனால் மேடம் ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் நன்கு அறிமுகமான நண்பர்களாக இருந்தனர். கவித்துவமான உணர்வுகளின் நினைவுகள், மனதை உலுக்கும் துயரங்களின் நினைவுகளை விட நீண்ட காலம் நிலைத்திருப்பதால், கில்பெர்ட் (Gilberte) குறித்து நான் ஒரு காலத்தில் உணர்ந்த துயரங்கள் எப்போதோ மறைந்துவிட்டன; ஆனால், மே மாதத்தில் பன்னிரண்டேகால் மணி முதல் ஒரு மணி வரையிலான நிமிடங்களை ஒரு சூரியக் கடிகாரத்தின் நேரத்தைப் போல வாசிக்க விரும்பும்போதெல்லாம் எனக்குக் கிடைக்கும் இன்பம் மட்டும் நீடித்திருக்கிறது—அதாவது, விஸ்டீரியா (wisteria) மலர் படர்ந்த கொடிப் பந்தலின் நிழலில் இருப்பது போல, மேடம் ஸ்வானின் குடைக்குக் கீழே அவருடன் உரையாடுவதை மீண்டும் ஒருமுறை கற்பனை செய்து பார்க்கும் அந்த இன்பம்.
...

கில்பெர்ட் மீதான என் உணர்வுகளில் கிட்டத்தட்ட முழுமையான ஒரு பற்றின்மை அல்லது அலட்சியம் ஏற்பட்டிருந்த நிலையில்தான், இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் என் பாட்டியுடன் பால்பெக் (Balbec) நகருக்குப் புறப்பட்டேன். ஒரு புதிய முகத்தின் வசீகரத்திற்கு நான் ஆட்பட்டபோது, ​​வேறொரு இளம் பெண்ணின் மூலமாக இத்தாலியின் கோதிக் பாணி பேராலயங்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் தோட்டங்களைக் கண்டறியலாம் என்று நான் நம்பியபோது, ​​ஒரு சோகமான உண்மையை எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் மீதான காதல் என்பது உண்மையில் உண்மையான ஒன்றல்ல; ஏனெனில், இனிமையான அல்லது வேதனையான பகற்கனவுகளின் தொடர்புகள் ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்ணுடன் அந்தக் காதலைச் சிறிது காலம் பிணைத்து வைத்திருக்கலாம்—அது அவளால் மட்டுமே தூண்டப்பட்டது என்று நம்மை நம்ப வைக்கலாம்—ஆனால், நாம் அந்தத் தொடர்புகளிலிருந்து விடுபட்டால் (அது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டாலும் சரி அல்லது அறியாமலே நிகழ்ந்தாலும் சரி), அதே காதல் (உண்மையில் அது தானாகவே தோன்றி நமக்குள் மட்டுமே உருவானது போல) மறுபிறப்பு எடுத்து வேறொரு பெண்ணின் மீது பதிகிறது. ஆயினும், பால்பெக் நகருக்குப் புறப்பட்ட சமயத்திலும், அங்கு தங்கியிருந்த ஆரம்ப நாட்களிலும், என் பற்றின்மை அவ்வப்போது மட்டுமே வெளிப்படும் ஒன்றாக இருந்தது. நமது வாழ்க்கை காலவரிசைப்படி நேர்க்கோட்டில் அமைவதில்லை; பலவிதமான கால முரண்பாடுகள் அன்றாட நிகழ்வுகளின் வரிசையில் ஊடுருவிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அதனால், நான் கில்பெர்ட்டை (Gilberte) நேசித்திருந்த அந்த முந்தைய காலங்களில் வாழ்வது போன்ற உணர்வை அடிக்கடி அடைவேன். அத்தகைய தருணங்களில், அவளைப் பார்க்க முடியாமல் போவது குறித்த எண்ணம், அன்று இருந்தது போலவே, திடீரென மிகுந்த வேதனையை அளிக்கும். அவளை நேசித்த அந்த 'நான்'—ஏற்கனவே வேறொரு ஆளுமையால் பெரும்பாலும் மாற்றப்பட்டிருந்தாலும்—மீண்டும் வெளிப்படும்; முக்கியமான விஷயங்களை விட, ஏதோ ஒரு அற்பமான விவரமே அந்த உணர்வை என்னிடம் அடிக்கடி கொண்டுவரும். உதாரணமாக—நார்மண்டியில் நான் கழித்த காலத்தை நினைவுகூர்ந்தால்—பால்பெக் (Balbec) கடற்கரை நடைபாதையில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒரு அந்நியர், "அஞ்சல் துறை இயக்குநரின் குடும்பம்" என்று சொல்வதை நான் தற்செயலாகக் கேட்டேன். அந்தக் குடும்பம் என் வாழ்வில் ஏற்படுத்தவிருந்த தாக்கத்தைப் பற்றியோ அல்லது அந்தப் பேச்சு என் வாழ்க்கையில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அமையப்போவதைப் பற்றியோ அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை; அது ஒரு சாதாரணமான பேச்சாகவே எனக்குத் தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஆனால், அது எனக்குக் கடுமையான வேதனையை அளித்தது—கில்பெர்ட்டிடமிருந்து பிரிந்தபோது, ​​நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே மறைந்துபோன என் பழைய ஆளுமை உணர்ந்த அதே வேதனை அது. உண்மையில், "அஞ்சல் துறை இயக்குநர்" குடும்பத்தைப் பற்றி கில்பெர்ட் தன் தந்தையிடம் என் முன்னிலையில் நடத்திய உரையாடலைப் பற்றி நான் அதுவரை நினைத்துக்கூடப் பார்த்ததில்லை. ஆயினும், நினைவாற்றலின் பொதுவான விதிகளிலிருந்து காதலின் நினைவுகள் விலக்கு பெற்றவை அல்ல; அந்த விதிகளோ பழக்கவழக்கம் சார்ந்த இன்னும் பொதுவான விதிகளால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. பழக்கம் எல்லாவற்றையும் மழுங்கடிப்பதால், ஒரு நபரை நமக்குச் சிறப்பாக நினைவூட்டுவது நாம் மறந்துபோன ஒரு விஷயமாகவே இருக்கிறது (ஏனெனில் அது முக்கியமற்றதாகக் கருதப்பட்டதால், அதன் முழு வீரியமும் சிதையாமல் அப்படியே இருந்திருக்கும்). அதனால்தான் நமது நினைவாற்றலின் சிறந்த பகுதி நமக்கு வெளியிலேயே அமைந்திருக்கிறது—மழை கலந்த காற்றில், அறையின் புழுக்கம் கலந்த வாசனையில், அல்லது அந்தப் பருவத்தின் முதல் நெருப்பு மூட்டத்தின் மணத்தில்—அதாவது, நமது அறிவுத்திறன் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று ஒதுக்கிவிட்ட நம்முடைய ஒரு பகுதியை நாம் எங்கே மீண்டும் கண்டடைகிறோமோ அங்கே அது இருக்கிறது. அதுவே கடந்த காலத்தின் அந்த இறுதிச் சேமிப்பு; நம் கண்ணீர் அனைத்தும் வற்றிவிட்டதாகத் தோன்றும்போதும் நம்மை அழவைக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த நினைவுக் கிடங்கு அது. நமக்கு வெளியிலா? சொல்லப்போனால் அது நமக்குள்ளேயேதான் இருக்கிறது; ஆனால் நீண்ட கால மறதி எனும் நிலையில் நம் கண்ணுக்கே புலப்படாமல் மறைந்திருக்கிறது. இந்த மறதியின் காரணமாக மட்டுமே, நாம் ஒரு காலத்தில் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருந்தோம் என்பதை அவ்வப்போது மீண்டும் கண்டறியவும், அந்த நபர் பார்த்தது போலவே விஷயங்களைப் பார்க்கவும், மீண்டும் ஒருமுறை துன்பப்படவும் முடிகிறது—ஏனென்றால், நாம் இனி நாமாக இருப்பதில்லை, மாறாக, இப்போது நமக்கு ஒரு பொருட்டாக இல்லாத ஒன்றை நேசித்த அந்த மற்றொரு நபராக இருக்கிறோம். பழக்கமான நினைவுகளின் கடுமையான ஒளியில், கடந்த காலத்தின் பிம்பங்கள் படிப்படியாக மங்கி மறைந்து, இறுதியில் எதுவும் மிஞ்சாமல் போய்விடுகின்றன; அவற்றை நாம் மீண்டும் ஒருபோதும் காண முடியாது. அல்லது, "தபால் அமைச்சகத்தின் இயக்குநர்" போன்ற சில வார்த்தைகள் மறதியில் கவனமாகப் பூட்டி வைக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், அவற்றை நாம் மீண்டும் கண்டிருக்க முடியாது—தேசிய நூலகத்தில் (Bibliothèque Nationale) ஒரு புத்தகத்தின் பிரதியை வைப்பது போல, இல்லையெனில் அதைக் கண்டுபிடிப்பது சாத்தியமற்றதாகிவிடும்.

ஆனால் இந்த ...துன்பமும் கில்பெர்ட் மீதான இந்த மீண்டெழுந்த காதலும் ஒரு கனவில் தோன்றும் உணர்வுகளை விட அதிக காலம் நீடிக்கவில்லை—இம்முறை, அதற்கு நேர்மாறாக, பால்பெக் (Balbec) நகரில் அந்த உணர்வுகளை நீட்டிக்கச் செய்யும் பழைய 'பழக்கம்' (Habit) அங்கு இல்லாததே அதற்குக் காரணமாக இருந்தது. பழக்கத்தின் இந்த விளைவுகள் முரண்பாடானவையாகத் தோன்றினால், அதற்குக் காரணம் பழக்கம் பலவிதமான விதிகளுக்கு உட்பட்டதே ஆகும். பாரிஸில், பழக்கத்தின் காரணமாக கில்பெர்ட் மீது எனக்கு ஒருவிதமான அலட்சியம் ஏற்பட்டிருந்தது. பால்பெக் சென்றபோது, ​​பழக்கத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம்—அதாவது பழக்கம் தற்காலிகமாகத் தடைபட்ட அந்த நிலை—பழக்கம் செய்து வந்த வேலையை முழுமைப்படுத்தியது. பழக்கம் பலவீனப்படுத்துகிறது, அதே சமயம் நிலைப்படுத்துகிறது; அது சிதைவை ஏற்படுத்துகிறது, அதே வேளையில் அதை முடிவில்லாமல் நீடிக்கவும் செய்கிறது. பல ஆண்டுகளாக, நாளுக்கு நாள், எனது மனநிலையை—எவ்வளவு குறைபாடுகளுடன் இருந்தாலும்—முந்தைய நாளின் மனநிலையின் அடிப்படையிலேயே நான் வடிவமைத்து வந்திருந்தேன். பால்பெக்கில், ஒரு புதிய படுக்கை—அதன் அருகே ஒவ்வொரு காலையிலும் பாரிஸில் சாப்பிட்டதிலிருந்து மாறுபட்ட காலை உணவு எனக்கு வழங்கப்பட்டது—கில்பெர்ட் மீதான என் காதலை வளர்த்த எண்ணங்களை இனிமேலும் தக்கவைக்க முடியவில்லை; (அரிதானவை என்றாலும்) சில சூழல்களில், ஒரே இடத்தில் தங்கி வாழும் வாழ்க்கை நாட்களை ஒரு தேக்க நிலைக்குக் கொண்டு வரும்போது, ​​காலத்தை வெல்வதற்கான சிறந்த வழி சூழலை மாற்றுவதே ஆகும். பால்பெக் நோக்கிய எனது பயணம், நோயிலிருந்து மீண்டு வருபவர் ஒருவர் தான் குணமடைந்துவிட்டதை உணர்வதற்குத் தேவைப்படும் அந்த முதல் பயணத்தைப் போன்றதாக இருந்தது.

இக்காலத்தில், கார் மூலம் இப்பயணத்தை மேற்கொள்வதே இனிமையானது என்று கருதி மக்கள் அதைச் செய்வார்கள். ஆயினும், நாம் காணவிருப்பது போல, அவ்வாறு மேற்கொள்வது உண்மையில் ஒரு வகையில் மிகவும் உண்மையான அனுபவமாக இருக்கும்; ஏனெனில், பூமிப்பரப்பு மாறும் பல்வேறு நிலைகளை ஒருவர் மிக நெருக்கமாக—மிகவும் நெருக்கமான பிணைப்புடன்—அறிய முடியும். ஆயினும், பயணத்தின் தனித்துவமான இன்பம் என்பது வழியில் எங்கு வேண்டுமானாலும் இறங்கிக்கொள்ளும் அல்லது சோர்வடையும்போது நிறுத்திக்கொள்ளும் திறனில் இல்லை; மாறாக, புறப்படுதலுக்கும் வந்து சேருதலுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை—அது கண்ணுக்குத் தெரியாததாக இல்லாமல், முடிந்தவரை ஆழமானதாக மாற்றுவதிலும்—நம் கற்பனை நம்மை வாழ்விடத்திலிருந்து நாம் பெரிதும் விரும்பிய இடத்தின் மையப்பகுதிக்குக் கொண்டு சென்றபோது நம் மனதில் அது எப்படி இருந்ததோ, அதேபோல அதை முழுமையாகவும் மாறாத வகையிலும் அனுபவிப்பதிலுமே அந்த இன்பம் அடங்கியுள்ளது. இந்தத் தாவுதல் ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்தைக் கடப்பதனால் மட்டுமல்லாமல், பூமியின் இரு வேறுபட்ட தனித்தன்மைகளை ஒன்றிணைத்து, நம்மை ஒரு பெயரிலிருந்து இன்னொரு பெயருக்கு இட்டுச் சென்றதாலும் ஒரு அற்புதமாகத் தோன்றியது. ரயில் நிலையங்கள் எனப்படும் அந்தச் சிறப்பான இடங்கள் இந்தச் செயல்முறைக்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகத் திகழ்கின்றன; ஏனெனில், சாதாரணப் பயணங்களில் நாம் விரும்பியபோது இறங்கிக்கொள்ளலாம் என்பதால் அங்கே உண்மையான 'வருகை' உணர்வு அரிதாகவே அமைகிறது; ஆனால் ரயில் நிலையங்களோ, நகரத்தைச் சார்ந்தவை அல்ல என்றாலும், நகரத்தின் பெயரையே தங்கள் பலகைகளில் தாங்கியிருப்பது போல, அதன் ஆளுமையின் சாராம்சத்தையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கின்றன.

இருப்பினும், எல்லாத் துறைகளிலும், நம் காலம் பொருட்களை அவற்றின் நிஜ வாழ்க்கைச் சூழலுக்குள்ளேயே காட்சிப்படுத்துவதில் ஒரு வெறியைக் கொண்டுள்ளது; இதன் மூலம், அந்தப் பொருட்களை அச்சூழலிலிருந்து பிரித்தெடுத்த மனதின் முக்கியச் செயல்பாடு என்ற அம்சம் நீக்கப்பட்டுவிடுகிறது. ஒரு ஓவியம், அதே காலத்தைச் சேர்ந்த தளபாடங்கள், சிறு அலங்காரப் பொருட்கள் மற்றும் திரைச்சீலைகளுக்கு நடுவே 'காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது'—இன்று ஹோட்டல்களில் இவற்றை அமைப்பதில், முன்பு கலைநயம் அறியாத இல்லத்தரசிகளாக இருந்தவர்கள் கூட (இப்போது ஆவணக்காப்பகங்களிலும் நூலகங்களிலும் காலத்தைக் கழிப்பவர்கள்) சிறந்து விளங்குகிறார்கள். ஆனால், அங்கே உணவருந்தும்போது பார்க்கப்படும் அந்தச் சிறந்த கலைப்படைப்பு, ஒரு அருங்காட்சியகக் கூடத்தில் மட்டுமே பெறக்கூடிய அந்த மயக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தருவதில்லை; அருங்காட்சியகம் என்பது அதன் வெறுமை மற்றும் தனித்துவமான அம்சங்கள் அற்ற தன்மையின் மூலம், கலைஞர் படைப்பை உருவாக்கத் தன்னுள் ஆழ்ந்து சென்ற அந்த அக உலகங்களை மிகச் சிறப்பாகப் பிரதிபலிக்கிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, தொலைதூர இடங்களுக்குப் புறப்படும் அந்த அற்புதமான இடங்களான ரயில் நிலையங்கள் சோகமான இடங்களாகவும் இருக்கின்றன; ஏனெனில், அங்கே ஒரு அதிசயம் நிகழ்கிறது—நமது எண்ணங்களில் மட்டுமே இருந்த நிலப்பகுதிகள், நாம் விரைவில் வாழப்போகும் இடங்களாக மாற்றப்படுகின்றன—ஆனால் அதே உண்மை, காத்திருப்பு அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, ​​சற்று முன்பு வரை நாம் இருந்த அந்தப் பரிச்சயமான படுக்கையறைக்கு விரைவில் திரும்புவோம் என்ற நம்பிக்கையைக் கைவிடவும் நம்மை நிர்ப்பந்திக்கிறது. மர்மத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் அந்த துர்நாற்றம் வீசும் குகை போன்ற இடத்திற்குள் நுழைய முடிவெடுத்தாலே—பால்பெக் (Balbec) செல்வதற்கான ரயிலைப் பிடிக்க நான் சென்ற 'கார் செயின்ட்-லாஸார்' (Gare Saint-Lazare) போன்ற கண்ணாடி கூரையிடப்பட்ட அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூடங்களுக்குள் நுழைந்தாலே—சொந்தப் படுக்கையில் உறங்கும் நம்பிக்கையை ஒருவன் கைவிடத்தான் வேண்டும். அந்த நிலையம், குடல் பிதுக்கப்பட்ட நகரத்தின் மீது, வரவிருக்கும் ஒரு நாடகத்தின் அச்சுறுத்தலைச் சுமந்தபடி, மிகப்பெரிய மற்றும் கடுமையான தன்மையுடன் கூடிய ஒரு வானத்தைப் பரப்பி வைத்திருந்தது—மான்டெக்னா (Mantegna) அல்லது வெரோனீஸ் (Veronese) ஆகியோரின் படைப்புகளில் காணப்படும் 'பாரிஸ்' பாணி நவீனத்துவத்தை நினைவூட்டும் வானம் அது; அதன் கீழ், ரயில் புறப்பாடு அல்லது சிலுவையை உயர்த்துதல் போன்ற பயங்கரமான மற்றும் கம்பீரமான செயல்களைத் தவிர வேறு எதுவும் நிகழ முடியாது என்ற உணர்வை அது ஏற்படுத்தியது. பாரிஸில் இருந்த என் படுக்கையிலிருந்து, பனிப்புயலின் சுழலும் பனித்துகள்களுக்கு இடையே பால்பெக்கின் பாரசீகப் பாணி தேவாலயத்தை வெறும் கண்ணோட்டமாகப் பார்ப்பதில் நான் திருப்தி அடைந்திருந்தவரை, அந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்வதில் என் உடல் எந்த எதிர்ப்பையும் தெரிவிக்கவில்லை. ஆனால், அந்தப் பயணத்தை தானும் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பதையும், அங்கு சென்றடைந்ததும் நான் "எனது" அறைக்கு—அதாவது அதற்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத ஒரு அறைக்கு—அழைத்துச் செல்லப்படுவேன் என்பதையும் அது உணர்ந்தபோதுதான் அந்த எதிர்ப்புகள் எழுந்தன. அதன் எதிர்ப்பு இன்னும் தீவிரமாக இருந்ததற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் இருந்தது: நாங்கள் புறப்படுவதற்கு முந்தைய நாளில்தான், என் தாயார் எங்களுடன் வரப்போவதில்லை என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன்; ஸ்பெயினுக்கு எம். டி நார்போயிஸுடன் (M. de Norpois) புறப்படும் நேரம் வரும் வரை தனது அமைச்சகப் பணியில் இருக்க வேண்டியிருந்த என் தந்தை, பாரிஸ் புறநகர்ப் பகுதியில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுப்பதையே விரும்பியிருந்தார். மேலும், பால்பெக்கைப் பார்க்கும் எண்ணம் எனக்கு......ஒரு சிரமத்தின் விலையைக் கொடுத்துத்தான் அதைப் பெற வேண்டியிருந்தது என்பதாலேயே அது குறைவான விருப்பத்திற்குரியதாகிவிடவில்லை; மாறாக, நான் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த உணர்வின் உண்மையான தன்மையை அதுவே வெளிப்படுத்துவதாகவும் உறுதிப்படுத்துவதாகவும் அமைந்திருந்தது. அந்த உணர்வை, அதற்கு இணையானதாகக் கருதப்படும் வேறு எந்தக் காட்சியாலோ அல்லது என் சொந்தப் படுக்கையில் வந்து உறங்குவதைத் தடுக்கும் வகையிலான வேறு எந்தப் 'பனோரமா' (பரந்த காட்சி) அமைப்பாலோ ஈடுசெய்திருக்க முடியாது. நேசிப்பவர்களும் இன்பம் காண்பவர்களும் ஒன்றல்ல என்பதை நான் உணர்வது இது முதல் முறையல்ல. எனக்குச் சிகிச்சையளித்த மருத்துவர் பால்பெக் (Balbec) மீது கொண்டிருந்த அதே ஆழ்ந்த விருப்பத்தை நானும் கொண்டிருந்ததாக நம்பினேன்; நான் புறப்படும் காலை வேளையில் என் சோகமான முகத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியத்துடன் அவர் கூறினார்: "ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள்: கடற்கரைக்குச் சென்று சிறிது தூய காற்றைச் சுவாசிக்க எனக்கு ஒரு வாரம் கிடைத்திருந்தால், நான் யோசிக்கவே மாட்டேன். அங்கே பந்தயங்கள், படகோட்டப் போட்டிகள் என எல்லாம் இருக்கப்போகின்றன—அது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்." என்னைப் பொறுத்தவரை, 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) நடிப்பைக் காணச் செல்வதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே நான் ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன்: நான் எதை நேசித்தாலும், அது எப்போதும் ஒரு வேதனையான தேடலின் முடிவிலேயே அமைந்திருக்கும்; அந்தத் தேடலில், அதிலிருந்து இன்பத்தைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அந்த உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக முதலில் என் இன்பத்தையே நான் தியாகம் செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

இயல்பாகவே, எங்கள் பயணத்தைப் பற்றி என் பாட்டி சற்று வித்தியாசமாகவே கற்பனை செய்திருந்தார்; எனக்கு அவர் அளிக்கும் பரிசுகளுக்கு எப்போதும் ஒரு கலைநயமிக்க பரிமாணத்தை அளிக்க விரும்பும் அவர், இந்தப் பயணத்தை பழைய காலத்து ஒரு பயணத்தின் 'மறு-நிகழ்வாக' (re-enactment) மாற்ற விரும்பினார். அதாவது, பாரிஸிலிருந்து ஷோல்ன்ஸ் (Chaulnes) மற்றும் பொன்ட்-ஓடமர் (Pont-Audemer) வழியாக லோரியன்ட் (L'Orient) நகருக்கு மேடம் டி செவிக்னே (Mme de Sévigné) மேற்கொண்ட அதே பயணப் பாதையை—பாதி ரயில் மூலமாகவும் பாதி குதிரை வண்டி மூலமாகவும்—நாங்களும் மீண்டும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். இருப்பினும், என் தந்தையின் வற்புறுத்தலால் பாட்டி அந்தத் திட்டத்தைக் கைவிட வேண்டியதாயிற்று; பயணத்தின் மூலம் அதிகபட்ச அறிவுசார் பலனைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் அவர் எப்போது பயணத்தைத் திட்டமிட்டாலும், தவறவிட்ட ரயில்கள், தொலைந்துபோன உடைமைகள், தொண்டை வலி மற்றும் போக்குவரத்து அபராதங்கள் போன்ற சிக்கல்கள் வரிசையாக வரும் என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். கடற்கரைக்குச் செல்லும்போது, ​​தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான செவிக்னே (Sévigné) அம்மையார் "சபிக்கப்பட்ட வண்டி வருகை அறிவிப்பு" (cursed carriage-call) என்று அழைத்த அந்தத் தொந்தரவு எங்களை ஒருபோதும் தடுக்காது என்ற எண்ணம் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; ஏனெனில் பால்பெக் (Balbec) நகரில் எங்களுக்கு யாரையும் தெரியாது—லெக்ராண்டின் (Legrandin) தனது சகோதரியைச் சந்திப்பதற்கான அறிமுகக் கடிதத்தை எங்களுக்குத் தரத் தவறியிருந்ததே அதற்குக் காரணம். (இந்தத் தவறை என் அத்தைகளான செலீன் மற்றும் விக்டோயர் ஆகியோர் வேறு விதமாகவே நோக்கினர்; அந்தப் பெண்ணை—அவர்களது பழைய நெருக்கத்தைக் குறிக்கும் வகையில் அதுவரை "ரெனி டி கேம்ப்ரிமர்" (Renée de Cambremer) என்று மட்டுமே அவர்கள் அழைத்து வந்திருந்தனர்—தங்கள் இளமைப் பருவத்தில் அறிந்திருந்ததாலும், ஒரு அறையையோ அல்லது உரையாடலையோ அலங்கரிக்கக்கூடிய, ஆனால் தற்போதைய யதார்த்தத்துடன் பொருந்தாத வகையிலான பரிசுகளை அவளிடமிருந்து இன்னும் வைத்திருந்ததாலும், அவர்கள் அந்த அவமதிப்பிற்குப் பழிவாங்கும் விதமாகச் செயல்பட்டனர்; அதாவது, மூத்த திருமதி லெக்ராண்டின் முன்னிலையில் அவளுடைய மகளின் பெயரை ஒருபோதும் உச்சரிக்காமல் இருப்பதன் மூலமும், அங்கிருந்து வெளியேறிய பிறகு, "நான் *அவரைப்* பற்றி (அதாவது அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி) எதுவும் குறிப்பிடவில்லை" அல்லது "என் கருத்து அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்" என்பது போன்ற கருத்துகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதன் மூலமும் அவர்கள் தங்கள் மனநிறைவை வெளிப்படுத்திக்கொண்டனர்.)

ஆகவே, நாங்கள் பாரிஸிலிருந்து அந்த 1:22 மணி நேரத் ரயிலில் புறப்படவிருந்தோம்—அந்த ரயிலின் நேரத்தை ரயில்வே கால அட்டவணையில் நான் நீண்ட காலமாக மகிழ்ச்சியுடன் தேடி வந்திருந்தேன்; ஒவ்வொரு முறையும் அதைப் பார்க்கும்போது, ​​பயணத்தின் மீதான ஒரு சிலிர்ப்பும், கிட்டத்தட்ட ஒரு மகிழ்ச்சியான மாயத்தோற்றமும் எனக்குள் எழுவதால், அந்த ரயிலை நான் மிக நெருக்கமாக அறிந்திருப்பதாகவே உணர்ந்தேன். ஒரு மகிழ்ச்சியின் தன்மையை நமது கற்பனை வரையறுக்கும் விதம் என்பது, அதைப் பற்றிய துல்லியமான தகவல்களைச் சார்ந்திருப்பதை விட, அது தூண்டும் விருப்பங்களின் தன்மையையே அதிகம் சார்ந்திருப்பதால், இந்தப் பயணத்தின் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான விவரத்தையும் நான் அறிந்திருப்பதாகவே நம்பினேன்; நாள் பொழுதின் வெப்பம் தணிந்து வரும் வேளையில் ரயில் பெட்டியில் அமர்ந்திருப்பது ஒரு தனித்துவமான மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்றோ, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையத்தை நெருங்கும்போது ஒளியின் ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சியை நான் ரசிப்பேன் என்றோ எனக்குள் எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், அந்த ரயில் பயணிக்கும் மதிய நேரத்து ஒளியில் நான் மனதிற்குள் கண்டு ரசித்த நகரங்களின் பிம்பங்களை அது எப்போதும் எனக்குள் எழுப்பியதால், அது மற்ற ரயில்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக எனக்குத் தோன்றியது; ஒருபோதும் நேரில் பார்த்திராத, ஆனால் அவருடனான நட்பு கிடைத்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்ய விரும்பும் ஒருவரிடம் நாம் வழக்கமாகச் செய்வது போலவே, அந்தப் பொன்னிற முடி கொண்ட கலைஞர்-பயணியின் தோற்றத்தை என் மனதில் ஒரு குறிப்பிட்ட, மாறாத வடிவத்தில் நான் அமைத்துக்கொண்டிருந்தேன்; அவர் என்னை ஒரு பாதையில் அழைத்துச் சென்றிருப்பார், பின்னர் செயின்ட்-லோ (Saint-Lô) பேராலயத்தின் அடிவாரத்தில் அவரிடம் விடைபெற்று, அவர் சூரிய அஸ்தமனத்தை நோக்கித் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்திருப்பார்.

என் பாட்டியால் பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு 'நேரடியாக'ச் செல்ல மனதளவில் இயலவில்லை என்பதால், அவர் வழியில் ஒரு நண்பரின் வீட்டில் இருபத்து நான்கு மணி நேரம் தங்கத் திட்டமிட்டிருந்தார்; நான் அதே மாலை வேளையில் அங்கிருந்து புறப்படவிருந்தேன்—அதற்குக் காரணம், அவர்களுக்குச் சிரமம் கொடுக்கக்கூடாது என்பது மட்டுமல்ல, மறுநாள் பால்பெக் தேவாலயத்தைப் பார்வையிட வேண்டும் என்பதும் தான் (ஏனெனில், அது பால்பெக்-பிளாஜ் (Balbec-Plage) பகுதியிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருப்பதாகவும், எனது மருத்துவக் குளியல் சிகிச்சைகள் தொடங்கிய பிறகு அங்கு செல்ல முடியாமல் போகலாம் என்றும் நாங்கள் அறிந்திருந்தோம்). ஒருவேளை, ஒரு புதிய இல்லத்தில் நுழைந்து அங்கு வசிக்கத் துணிய வேண்டிய அந்தத் துயரமான முதல் இரவுக்கு முன்பாகவே, என் பயணத்தின் அற்புதமான இலக்கை அடைவது எனக்குக் குறைந்த வலியையே தந்திருக்கலாம். ஆனால் முதலில், அந்தப் பழைய வீட்டை விட்டுப் புறப்பட வேண்டியிருந்தது; என் அம்மா அன்றைய தினமே செயின்ட்-கிளவுட் (Saint-Cloud) நகரில் குடியேற ஏற்பாடு செய்திருந்தார்; ரயில் நிலையத்தில் எங்களை வழியனுப்பி வைத்த பிறகு, மீண்டும் திரும்பாமலே நேரடியாக அங்கு செல்வதற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அவர் செய்திருந்தார்—அல்லது செய்துகொள்வது போலக் காட்டிக்கொண்டார்......பால்பெக் (Balbec) நகருக்குப் புறப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவளுடன் மீண்டும் வீட்டிற்குள் செல்ல நான் விரும்பிவிடுவேனோ என்று அவள் அஞ்சிய அந்த வீட்டைக் கடந்து சென்றோம். உண்மையில், தான் புதிதாக வாடகைக்கு எடுத்த வீட்டில் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் அதிகம் இருப்பதையும், நேர நெருக்கடி இருப்பதையும் ஒரு சாக்காகக் கூறி—ஆனால் உண்மையில், அத்தகையதொரு விடைபெறுதலின் கொடுமையிலிருந்து என்னைக் காக்கவே—ரயில் புறப்படும் தருணம் வரை எங்களுடன் இருக்க வேண்டாம் என்று அவள் முடிவு செய்திருந்தாள். அந்தத் தருணம் என்பது—எந்தவொரு இறுதி முடிவையும் கட்டாயப்படுத்தாத வருகை-போக்குகள் மற்றும் ஆயத்தங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த பிரிவானது, தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தபோதிலும், திடீரென தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் தருணம்; அது ஒரு மிகப்பெரிய, இயலாமை கலந்த தெளிவின் கணமாக முழுமையாகச் சுருங்கி நிற்கும் தருணம்.

என் தாயார் என்னைச் சார்ந்திருக்காமல் வாழ முடியும் என்பதையும், என்னை மையமாகக் கொள்ளாத வேறொரு வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்பதையும் முதன்முறையாக நான் உணர்ந்தேன். அவள் என் தந்தையுடன் தனியாக வசிக்கப் போகிறாள்—என் தந்தையைப் பொறுத்தவரை, என் உடல்நலக்குறைவும் பதற்றமும் வாழ்க்கையைச் சற்று சிக்கலானதாகவும் சோகமானதாகவும் மாற்றியதாக அவள் ஒருவேளை உணர்ந்திருக்கலாம். இந்தப் பிரிவு என்னை இன்னும் அதிகமாக வருத்தியது; ஏனெனில், அவளுக்கு நான் அளித்த தொடர்ச்சியான ஏமாற்றங்களின் முடிவை இது குறிப்பதாக நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்—அவை அவளுக்குள் மட்டுமே வைத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் என்றாலும், ஒன்றாக விடுமுறையைக் கழிப்பதில் உள்ள சிரமத்தை அவளுக்கு உணர்த்தியிருந்தன. என் பெற்றோரின் வயது கூடிக்கொண்டே செல்லும் நிலையில், அவள் தனது எதிர்காலமாக ஏற்கத் தொடங்கியிருந்த ஒரு வாழ்க்கையின் முதல் சோதனையாகவும் இது இருக்கலாம்—அதாவது, நான் அவளைக் குறைவாகவே காணக்கூடிய ஒரு வாழ்க்கை; என் கனவுகளில் கூட ஒருபோதும் தோன்றாத ஒரு சூழலில், அவள் எனக்கு ஒரு அந்நியரைப் போல மாறிவிடும் நிலை—நான் இல்லாத ஒரு வீட்டிற்குத் தனியாகத் திரும்பி வந்து, என்னிடமிருந்து ஏதேனும் கடிதங்கள் வந்திருக்கிறதா என்று காவலாளியிடம் கேட்கும் ஒரு பெண்மணியாக அவள் மாறிவிடுவாள்.

என் சூட்கேஸை எடுத்துச் செல்ல விரும்பிய பணியாளருக்கு என்னால் சரியாகப் பதிலளிக்க முடியவில்லை. என்னை ஆற்றுப்படுத்த, மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று அவள் கருதிய வழிகளை என் தாயார் முயன்று கொண்டிருந்தாள். எனது மனவேதனையைக் கவனிக்காதது போல் நடிப்பதில் பயனில்லை என்று அவள் உணர்ந்தாள்; அதனால், அது குறித்து அவள் என்னைக் கனிவுடன் கேலி செய்தாள்:

"சரி, இவ்வளவு சோகமான முகத்துடன் அதைப் பார்க்கச் செல்கிறாய் என்று தெரிந்தால் பால்பெக் (Balbec) தேவாலயம் என்ன சொல்லும்? ரஸ்கின் (Ruskin) குறிப்பிடும் அந்த 'பரவசமடைந்த பயணி' நீதானா? அதுமட்டுமின்றி, அந்தச் சூழலுக்கு ஏற்றவாறு நீ நடந்துகொள்கிறாயா என்பது எனக்குத் தெரியும்; வெகு தொலைவில் இருந்தாலும், நான் என் 'குட்டி ஓநாய்'யுடன் (little wolf) தான் இருப்பேன். நாளை உனக்கு உன் தாயிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வரும்."

"என் அன்பே," என்று என் பாட்டி சொன்னாள், "மேடம் டி செவிக்னேவை (Madame de Sévigné) போலவே உன்னையும் நான் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன்—உனக்கு முன்னால் வரைபடம் விரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும், அதே சமயம் ஒரு கணம் கூட எங்களை உன் கவனத்திலிருந்து நழுவ விடமாட்டாய்."

பிறகு அம்மா என் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப முயல்வாள்; இரவு உணவிற்கு நான் என்ன ஆர்டர் செய்யப் போகிறேன் என்று கேட்பாள், அல்லது ஃபிரான்சுவாஸைப் (Françoise) பாராட்டுவாள்—அவள் அணிந்திருந்த தொப்பி மற்றும் கோட் (coat) ஆகியவற்றைப் புகழ்வாள். உண்மையில், அவை என் பெரிய அத்தை (great-aunt) புதிதாக அணிந்திருந்தபோது அம்மாவுக்கு மிகுந்த அருவருப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன: அந்தத் தொப்பியின் மேல் ஒரு பெரிய பறவை இருந்தது, கோட் முழுவதும் அசிங்கமான வேலைப்பாடுகளும் கருப்பு மணிகளும் (jet beads) நிறைந்திருந்தன. ஆனால் அந்தக் கோட் தேய்ந்துபோனதால், ஃபிரான்சுவாஸ் அதை உட்புறமாகத் திருப்பி அணிந்திருந்தாள்; அதனால் அதன் உட்புறத்திலிருந்த எளிய, அழகான நிறமுடைய துணி தெரிந்தது; அந்தப் பறவையோ எப்போதோ உடைந்து தூக்கி எறியப்பட்டிருந்தது. நாட்டுப்புறப் பாடலிலோ அல்லது ஒரு விவசாயியின் குடிசை வாசலுக்கு மேலே சரியான இடத்தில் பூத்திருக்கும் வெள்ளை அல்லது கந்தக-மஞ்சள் நிற ரோஜா மலரிலோ, மிகுந்த சுய-விழிப்புணர்வுடன் செயல்படும் கலைஞர்கள் அடையத் துடிக்கும் நுட்பமான அழகியலைக் காணும்போது எப்படி ஒரு வியப்பு ஏற்படுமோ, அதேபோல ஃபிரான்சுவாஸும்—எந்தத் தவறுமில்லாத, இயல்பான உள்ளுணர்வுடன்—அந்தத் தொப்பியில் வெல்வெட் துணியாலான வில் (bow) மற்றும் ரிப்பன் வளையத்தை (இவை ஷார்டின் அல்லது விஸ்லரின் ஓவியங்களில் காணப்பட்டால் மகிழ்ச்சியூட்டும் அம்சங்களாகும்) அமைத்து, அதை ஒரு அழகான பொருளாக மாற்றியிருந்தாள். கடந்த காலத்திற்குச் செல்வோமானால்: எங்கள் பழைய பணிப்பெண்ணின் முகத்திற்குப் பெருமிதத்தை அளித்த அந்த அடக்கமும் நேர்மையும்கூட, பயணத்திற்காக அவர் அணிந்திருந்த ஆடைகளால் மேலும் மெருகேறியிருந்தன. (அவர் ஒரு அடக்கமான பெண்மணி; அதே சமயம் அடிமைத்தனம் இல்லாதவர்—"தன் தகுதியை அறிந்து, வரம்பிற்குள் இருக்கத் தெரிந்தவர்"—கவனத்தை ஈர்க்க முயல்வது போலத் தெரியாமலே எங்களுடன் பொதுவெளியில் தோன்றத் தகுதியானவர்). செர்ரிப் பழ நிறத்திலான (சிறிது நிறம் மங்கியிருந்தாலும்) அவரது மேலங்கியும், அதன் கழுத்துப் பகுதியில் இருந்த மென்மையான ரோமமும், பழைய கால ஓவியர்கள் வரைந்த 'பிரட்டனியின் ஆன்' (Anne of Brittany) குறித்த சித்திரங்களை நினைவூட்டின. அச்சித்திரங்களில் அனைத்தும் மிகச் சரியாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும்; முழுமையின் ஆன்மா ஒவ்வொரு பகுதியிலும் சமமாகப் பரவியிருக்கும்; அதனால், அந்த ஆடையின் செழுமையான, பழமையான தனித்துவம், அவரது கண்கள், உதடுகள் மற்றும் கைகள் வெளிப்படுத்தும் அதே பக்திபூர்வமான கண்ணியத்தை வெளிப்படுத்தும்.

பிரான்சுவாஸைப் பொறுத்தவரை 'சிந்தனை' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவது கடினம். இதயம் நேரடியாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய சில அரிய உண்மைகளைத் தவிர, அவருக்கு வேறு எதுவும் தெரியாது—'எதுவும் தெரியாமை' என்பது 'எதையும் புரிந்துகொள்ளாமை'க்குச் சமம் என்ற முழுமையான அர்த்தத்தில். கருத்துகளின் பரந்த உலகம் அவருக்கு அந்நியமானது. ஆயினும், அவரது தெளிவான பார்வையும், மூக்கு மற்றும் உதடுகளின் மெல்லிய கோடுகளும்—பண்பட்ட பலரிடம் உயர்ந்த தனித்துவத்தையும் மேன்மையான மனதின் பற்றற்ற தன்மையையும் குறிக்கக்கூடிய அதே அம்சங்கள் அவரிடமும் இருந்தன—ஒரு நாயின் புத்திசாலித்தனமான, கனிவான பார்வையை (மனிதக் கருத்துகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு உயிரினம் அது) காணும்போது ஏற்படும் உணர்வை ஒத்த ஒரு உணர்வை ஏற்படுத்தின; மேலும், ஒருவேளை... என்று சிந்திக்கத் தூண்டின.
...இந்த எளிய சகோதரர்களான விவசாயிகளுக்கு இடையே—அதாவது, அறிவிலிகள் நிறைந்த உலகில் வாழும் 'உயர்ந்த மனிதர்களைப்' போன்றவர்கள்; அல்லது சொல்லப்போனால், அநீதியான விதியால் அறிவற்றவர்களுடன் வாழவும், அறிவொளி பெறாமலும் இருக்க விதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், படித்த பலரை விட இயல்பாகவே மேன்மையான மனப்பான்மை கொண்டவர்கள்; புனிதக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சிதறிப்போன, வழிதவறிய, பகுத்தறிவு இழந்த உறுப்பினர்களைப் போன்றவர்கள்; மிகச்சிறந்த அறிவாளிகளுக்கு என்றென்றும் குழந்தைகளாகத் திகழும் உறவினர்கள்; தங்கள் கண்களில் தெரியும் தெளிவான ஒளியின் மூலம் (அந்த ஒளி நிலைத்து நிற்க ஒரு பொருளைக் காணாவிட்டாலும்) உண்மையான திறமையைப் பெறுவதற்குத் தேவையான அறிவு மட்டுமே அவர்களிடம் இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்தியவர்கள்—இவர்களுக்கு இடையே...

என் கண்ணீரை அடக்க நான் சிரமப்படுவதைக் கண்ட என் அம்மா என்னிடம் சொல்வார்: "ரெகுலஸ் (Regulus) ஒருமுறை... பெரும் நெருக்கடியான நேரங்களில்... அதுமட்டுமின்றி, இது உன் அம்மாவிடம் காட்டும் கனிவான செயல் அல்ல. உன் பாட்டி சொன்னது போல மேடம் டி செவிக்னேவின் (Madame de Sévigné) வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டுவோம்: 'உன்னிடம் இல்லாத அந்தத் துணிச்சலை நான் முழுமையாகத் திரட்ட வேண்டியிருக்கும்.'" மேலும், மற்றவர்கள் மீதான அன்பு ஒருவரைத் தன் சுயநலத் துயரங்களிலிருந்து திசைதிருப்பும் என்பதை உணர்ந்த அவர், செயிண்ட்-கிளவுட் (Saint-Cloud) நகரத்திலிருந்து தான் மேற்கொள்ளவிருக்கும் பயணம் சுமூகமாக அமையும் என்றும், தான் ஏற்பாடு செய்திருந்த வண்டி (cab) திருப்திகரமாக இருப்பதாகவும், ஓட்டுநர் கண்ணியமானவர் என்றும், வண்டி வசதியானது என்றும் கூறி என்னை உற்சாகப்படுத்த முயன்றார். அந்த விவரங்களைக் கேட்டு நான் கட்டாயமாகப் புன்னகைத்தேன்; ஒப்புதலுடனும் திருப்தியுடனும் தலையசைத்தேன். ஆனால், அவை அம்மாவின் புறப்பாட்டை இன்னும் தெளிவாக என் மனக்கண் முன் கொண்டுவரவே உதவின; கனத்த இதயத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன்—ஏற்கனவே என்னை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டவரைப் போலத் தோன்றினார்—கிராமப்புறத்திற்காக அவர் வாங்கியிருந்த வட்ட வடிவ வைக்கோல் தொப்பி, பகல் நேர வெப்பத்தில் நீண்ட பயணத்திற்காக அவர் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆடை—இவை அவரை வேறொருவராகக் காட்டின; நான் அவரை இனி காணப்போகாத 'மாண்ட்ரெடூட்' (Montretout) வில்லாவிற்கு (villa) அவர் ஏற்கனவே சொந்தமானவர் போலத் தோன்றினார். இந்தப் பயணம் ஏற்படுத்தக்கூடிய மூச்சுத்திணறல் பாதிப்புகளைத் தவிர்க்க, புறப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு பீர் அல்லது காக்னாக் (cognac) மதுவைச் சற்று அதிகமாக அருந்தி, மருத்துவர் குறிப்பிட்ட 'யூஃபோரியா' (euphoria) எனப்படும் நிலையை—அதாவது நரம்பு மண்டலம் தற்காலிகமாகப் பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மை குறைந்து காணப்படும் நிலை—அடையுமாறு அவர் அறிவுறுத்தியிருந்தார். நான் உண்மையில் அதைச் செய்வேனா என்பது குறித்து எனக்கு இன்னும் உறுதியில்லை; ஆனால், நான் அதைச் செய்ய முடிவு செய்தால், அது சரியான மற்றும் புத்திசாலித்தனமான செயல் என்பதை என் பாட்டி அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். எனவே, அந்த மதுபானத்தை எங்கே அருந்துவது—நிலையத்தின் சிற்றுண்டிச்சாலையிலா அல்லது ரயிலின் மதுபானப் பெட்டியிலா—என்பது மட்டுமே என் தயக்கத்திற்குக் காரணம் என்பது போல நான் பேசினேன். ஆனால் என் பாட்டியின் முகத்தில் தோன்றிய அதிருப்தியையும், அந்த யோசனையை அவர் அறவே நிராகரித்ததையும் கண்டதும், நான் திடீரென அந்த மதுபானத்தை அருந்தவேண்டுமென முடிவெடுத்தேன்; அதைப்பற்றிச் சொன்னதற்கே அவ்வளவு எதிர்ப்பு எழுந்ததால், என் சுதந்திரத்தை நிரூபிக்க அதைச் செய்து பார்ப்பது அவசியமாகிவிட்டது. "என்னது?" என்று நான் கத்தினேன். "நான் எவ்வளவு உடல்நலக்குறைவுடன் இருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும், மருத்துவர் என்ன சொன்னார் என்பதும் தெரியும்; அப்படியிருக்க, எனக்கு நீங்கள் தரும் அறிவுரை இதுதானா?"

என் மனவேதனையை பாட்டியிடம் விவரித்தபோது, ​​அவர் மிகுந்த வேதனையுடனும் அதே சமயம் கனிவுடனும், "சரி, அது உனக்கு நல்லது செய்யும் என்றால், போய் விரைவாகச் சிறிது பீரையோ அல்லது மதுபானத்தையோ (liqueur) வாங்கி அருந்து," என்று பதிலளித்தார்; அதைக் கேட்டதும் நான் அவரை அணைத்துக்கொண்டு முத்தமழை பொழிந்தேன். ரயிலின் மதுபானப் பெட்டியில் நான் அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்தியிருந்தால், அதற்குக் காரணம், அதை அருந்தாவிட்டால் எனக்கு மிகக் கடுமையான பாதிப்பு ஏற்படும் என்று நான் உணர்ந்ததே ஆகும்—மேலும் அதுவே அவருக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்திருக்கும். முதல் நிறுத்தத்தில் எங்கள் பெட்டிக்குத் திரும்பியதும், பால்பெக் (Balbec) நகருக்குச் செல்வதில் எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி, எல்லாம் நன்றாக அமையும் என்ற நம்பிக்கை, அம்மாவை (Maman) விட்டுப் பிரிந்திருப்பதற்கு விரைவில் பழகிக்கொள்வேன் என்பது, மற்றும் ரயில் பயணம் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கிறது—அங்குள்ள மதுபானப் பரிமாறுபவரும் ஊழியர்களும் எவ்வளவு கனிவானவர்கள், அவர்களை மீண்டும் பார்ப்பதற்காகவே அடிக்கடி இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்ளலாம் என்று தோன்றியது—ஆகியவற்றையெல்லாம் பாட்டியிடம் கூறினேன். ஆனால், இந்த நல்ல செய்திகளைக் கேட்டு நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை அவர் பகிர்ந்துகொள்வதாகத் தெரியவில்லை. என் பார்வையைத் தவிர்த்தவாறே அவர் பதிலளித்தார்:

"ஒருவேளை நீ சிறிது தூங்க முயற்சிக்கலாம்," என்று கூறிவிட்டு, ஜன்னலை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினார்—அங்கே நாங்கள் திரைச்சீலையை இறக்கிவிட்டிருந்தோம், ஆனால் அது ஜன்னல் கண்ணாடியை முழுமையாக மறைக்கவில்லை; அதனால் சூரிய ஒளி, கதவின் மெருகூட்டப்பட்ட ஓக் மரப்பகுதியிலும் இருக்கையின் துணியிலும் சறுக்கிச் சென்றது (ரயில்வே நிர்வாகம் பெட்டியின் உயரமான பகுதிகளில் தொங்கவிட்டிருந்த, பெயர்களைக்கூடப் படிக்க முடியாத நிலப்பரப்புகளைக் காட்டும் விளம்பரங்களை விட, இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கையை வலியுறுத்தும் ஒரு சிறந்த விளம்பரம் போல அது இருந்தது); காட்டின் திறந்தவெளிகளில் மதிய ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டிருந்த அதே இதமான, தூக்கத்தைத் தூண்டும் ஒளியை அது பரப்பியது. ஆனால் என் கண்கள் மூடியிருப்பதாக என் பாட்டி நினைக்கும் போதெல்லாம், பெரிய புள்ளிகள் கொண்ட அந்த முக்காட்டிற்குள்ளிருந்து அவர் என்னைத் திருட்டுத்தனமாகப் பார்ப்பதையும், பிறகு பார்வையை விலக்கிக்கொள்வதையும், மீண்டும் பார்ப்பதையும் நான் கவனிப்பேன்; ஏதோ ஒரு கடினமான அல்லது வேதனையான செயலைப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, அதைச் செய்யத் தன்னைத்தானே கட்டாயப்படுத்திக்கொள்பவரைப் போலவே அவர் நடந்துகொள்வார்.

அப்போது நான் அவரிடம் பேசுவேன்; அது அவருக்குப் பிடித்தமானதாகத் தோன்றவில்லை என்றாலும், என் சொந்தக் குரலின் ஒலியிலும், அதேபோல என் உடலின் மிகச்சிறிய, மிக நுட்பமான அசைவுகளிலும் நான் ஒருவித இன்பத்தைக் கண்டேன். அந்த உணர்வுகளை நீட்டிக்க நான் முயன்றேன்; வார்த்தைகளின் மீது என் குரலின் ஏற்ற இறக்கங்கள் மெல்லத் தங்கிச் செல்ல அனுமதித்தேன்; என் பார்வையும் அது எதன் மீது விழுந்ததோ அங்கேயே மனநிறைவுடன், வழக்கத்தை விட அதிக நேரம் நிலைத்திருப்பதை உணர்ந்தேன்..."சரி, இப்போது கொஞ்சம் ஓய்வெடு," என்று என் பாட்டி என்னிடம் சொன்னார். "உன்னால் தூங்க முடியவில்லை என்றால், ஏதாவது படி." அவர் எனக்கு 'மேடம் டி செவிக்னே' (Madame de Sévigné) எழுதிய புத்தகத்தை நீட்டினார்; நான் அதைத் திறந்தேன், அதே சமயம் அவரோ 'மேடம் டி பியூசெர்ஜென்ட்' (Madame de Beausergent) எழுதிய நினைவுக் குறிப்புகளைப் படிப்பதில் ஆழ்ந்துபோனார். அவர் எங்கு பயணம் செய்தாலும் இவர்களில் ஒருவரின் புத்தகத்தை எடுத்துச் செல்வார்; அவர்கள் இருவரும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளர்கள். அப்போது தலையை அசைக்க விருப்பமில்லாததாலும், ஒரு நிலையில் அமர்ந்த பிறகு அதையே தொடர்ந்து பேணுவதில் மிகுந்த இன்பம் கண்டதாலும், நான் அந்தப் புத்தகத்தைத் திறக்காமலேயே கையில் வைத்திருந்தேன்; என் பார்வையை அதற்குக் கீழே கொண்டு செல்லவில்லை, ஏனெனில் நீல நிற ஜன்னல் திரை என் பார்வைப் பாதையில் குறுக்கே இருந்தது. ஆயினும், அந்தத் திரையை உற்று நோக்குவது எனக்கு ஒரு அற்புதமான விஷயமாகத் தோன்றியது; அந்த ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்து என்னைத் திசைதிருப்ப முயன்ற யாருக்கும் நான் பதிலளித்திருக்க மாட்டேன். அந்தத் திரையின் நீல நிறம்—அதன் அழகை விட அதன் தீவிரமான அடர்த்தியான தன்மைக்காக—என் பிறப்பு முதல் நான் அந்தப் பானத்தை அருந்தி அதன் விளைவை உணரத் தொடங்கிய தருணம் வரை என் கண்களுக்குத் தெரிந்த மற்ற எல்லா நிறங்களையும் அழித்துவிட்டது போல் தோன்றியது; அந்த நீல நிறத் திரைக்கு அருகில் பார்க்கும்போது, ​​மற்ற நிறங்கள் அனைத்தும் மங்கலாகவும் முக்கியத்துவமற்றதாகவும் தோன்றின; பிறவியிலேயே பார்வையற்றவர்கள் பிற்காலத்தில் அறுவை சிகிச்சை மூலம் நிறங்களைக் காணும்போது, ​​தாங்கள் முன்பு வாழ்ந்த அந்த இருள் எவ்வளவு முக்கியமற்றதாகத் தோன்றியிருக்குமோ, அதைப்போலவே அந்த நிறங்களும் எனக்குத் தோன்றின. வயதான பணியாளர் ஒருவர் எங்கள் பயணச்சீட்டுகளைக் கேட்க வந்தார். அவரது மேலங்கியில் இருந்த உலோகப் பொத்தான்களின் வெள்ளி போன்ற பளபளப்பு என்னைக் கவர்ந்தது. அவர் எங்கள் அருகில் அமர வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். ஆனால் அவர் அடுத்த பெட்டிக்குச் சென்றுவிட்டார்; ரயில்வே ஊழியர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் ஏக்கம் கலந்த சிந்தனையுடன் யோசித்தேன்—அவர்கள் தங்கள் முழு நேரத்தையும் ரயில்களிலேயே கழிக்கிறார்கள், நிச்சயமாக அந்த வயதான பணியாளரை ஏறக்குறைய தினமும் பார்க்கிறார்கள். நீல நிறத் திரையை உற்று நோக்குவதிலும், என் வாய் லேசாகத் திறந்திருப்பதை உணர்வதிலும் நான் கண்ட இன்பம் மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. நான் சற்று அமைதியற்றவனானேன்; சிறிது அசைந்தேன்; என் பாட்டி கொடுத்த புத்தகத்தைத் திறந்து, அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நான் தேர்ந்தெடுத்த பக்கங்களில் என் கவனத்தைச் செலுத்தினேன். நான் வாசிக்க வாசிக்க, 'மேடம் டி செவிக்னே' மீதான என் மதிப்பும் ஈர்ப்பும் வளர்வதை உணர்ந்தேன். முற்றிலும் சம்பிரதாயமான தனித்தன்மைகளால்—அந்தக் காலத்திற்கும் வரவேற்பறை உலகத்திற்கும் உரிய பண்புகளால்—ஒருவர் தவறாக வழிநடத்தப்படக்கூடாது. ஏனெனில், "எனக்குச் செய்தி அனுப்பு, என் அன்பே," அல்லது "அந்தக் கோமகன் மிகவும் நகைச்சுவை உணர்வுள்ளவராக எனக்குத் தோன்றினார்," அல்லது "வைக்கோல் அறுப்பது உலகில் மிகவும் அழகான விஷயம்" போன்ற சொற்றொடர்களை மேற்கோள் காட்டுவதன் மூலமே, சிலர் தாங்கள் செவினேயில் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டதாக நம்பிவிடுகின்றனர். திருமதி டி சிமியான் அவர்களே, தான் தன் பாட்டியைப் போலவே இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார், ஏனெனில் அவர் எழுதுகிறார்: "திரு. டி லா பூலி மிக நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கிறார், ஐயா, மேலும் தன் மரணச் செய்தியைக் கேட்க முற்றிலும் தகுதியுடன் இருக்கிறார்," அல்லது "ஓ! என் அன்பான மார்க்விஸ், உங்கள் கடிதம் எனக்கு எவ்வளவு பிடித்திருக்கிறது! அதற்குப் பதில் அளிக்காமல் நான் எப்படி இருக்க முடியும்?" அல்லது மீண்டும்: "ஐயா, நீங்கள் எனக்குப் பதில் அளிக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்றும், நான் உங்களுக்கு பெர்கமாட் புகையிலைப் பெட்டிகள் தரக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன் என்றும் எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவற்றில் எட்டுக்கான கடனை நான் அடைக்கிறேன்; இன்னும் பல வரும்... பூமி இதற்கு முன் இவ்வளவு தந்ததில்லை. இது வெளிப்படையாக உங்களை மகிழ்விப்பதற்காகத்தான்." மேலும் அவள், இதே பாணியில், இரத்தக் கசிவு, எலுமிச்சைகள் மற்றும் பலவற்றைப் பற்றி, அவை திருமதி டி செவின்யேவின் நடையில் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு கடிதங்களை எழுதுகிறாள். ஆனால் என் பாட்டி—குடும்பம் மற்றும் இயற்கையின் மீதான பகிரப்பட்ட அன்பின் மூலம், செவின்யேவை உள்ளிருந்தே பாராட்டக் கற்றுக்கொண்டவர்—அந்த எழுத்தாளரின் உண்மையான அழகுகளை நேசிக்க எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருந்தார்; அவை முற்றிலும் வேறுபட்ட வகையைச் சேர்ந்தவை. அவை விரைவில் என்னை ஒரு குறிப்பிட்ட வலிமையுடன் தாக்கவிருந்தன, ஏனெனில் திருமதி டி செவின்யே ஒரு சிறந்த கலைஞர்; அவர், நான் பால்பெக்கில் சந்திக்கவிருந்த எல்ஸ்டிர் என்ற ஓவியரின் அதே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்—அவர், நான் விஷயங்களைப் பார்க்கும் விதத்தில் அத்தகைய ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தார். பால்பெக்கில், அவர் விஷயங்களை நமக்கு முன்வைக்கும் அதே வழியில்தான் அவரும் முன்வைக்கிறார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்: அதாவது, முதலில் அவற்றின் காரணங்களைக் கொண்டு விளக்குவதற்குப் பதிலாக, நமது புரிதல்களின் வரிசைப்படி முன்வைக்கிறார். ஆனால், அன்று மதியம்கூட, இரயில் பெட்டியில், நிலவொளி தோன்றும் அந்தக் கடிதத்தை நான் மீண்டும் படித்தபோது—"அந்த ஆசையை என்னால் அடக்க முடியவில்லை; தேவைப்படாத என் தொப்பிகள் மற்றும் குல்லாக்கள் அனைத்தையும் அணிந்துகொண்டு வணிக வளாகத்திற்குச் சென்றேன், அங்கு காற்று என் சொந்த அறையில் இருப்பதைப் போலவே புத்துணர்ச்சியாக இருந்தது; அங்கே ஆயிரக்கணக்கான விசித்திரமான உருவங்களைக் கண்டேன்—வெள்ளை மற்றும் கருப்புத் துறவிகள், பல சாம்பல் மற்றும் வெள்ளைக் கன்னியாஸ்திரீகள், ஆங்காங்கே வீசப்பட்ட லினன் துணிகள், மரங்களில் செங்குத்தாகப் புதைக்கப்பட்ட மனிதர்கள், மற்றும் பல"—நான் பின்னர் (ஏனெனில், அவர் கதாபாத்திரங்களை வரைவதைப் போலவே இவரும் நிலக்காட்சிகளை வரைகிறார் அல்லவா?) மேடம் டி செவினேயின் *கடிதங்களின்* தஸ்தாயெவ்ஸ்கி பாணியிலான அம்சம் என்று அழைக்கவிருந்த ஒன்றால் நான் வசீகரிக்கப்பட்டேன்.

மாலை வந்ததும், என் பாட்டியை வழியனுப்பிவிட்டு, அவருடைய தோழியின் வீட்டில் சில மணிநேரம் கழித்த பிறகு, நான் மீண்டும் தனியாக இரயிலில் ஏறினேன். அதைத் தொடர்ந்த இரவு எனக்குச் சலிப்பூட்டவில்லை; ஏனெனில், உறக்கத்தின் சூழலே என்னை விழித்திருக்கச் செய்யும் ஒரு படுக்கையறையின் சிறையில் நான் அதைக் கழிக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. மாறாக, ரயிலின் இதமான அசைவுகளால் நான் சூழப்பட்டிருந்தேன்; அவை எனக்குத் துணையாக இருந்தன, எனக்குத் தூக்கம் வராத சமயங்களில் என்னுடன் உரையாட முன்வந்தன, மேலும் காம்ப்ரே தேவாலய மணிகளைப் போலவே நான் பல்வேறு தாளங்களாகப் பிரித்து (என் விருப்பப்படி, முதலில் நான்கு சமமான பதினாறில் ஒரு பங்கு சுரங்களையும், பின்னர் ஒரு பதினாறில் ஒரு பங்கு சுரம் ஒரு கால் பங்கு சுரத்துடன் ஆக்ரோஷமாக மோதுவதையும் கேட்டு) என்னை தாலாட்டின; அவை என் தூக்கமின்மையின் மையவிலக்கு விசையைச் சமன் செய்தன......எதிரெதிர் விசைகள் என்னைச் சமநிலையில் தாங்கிப் பிடித்திருக்க நான் அங்கு ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தேன்; அந்த விசைகள் என் அமைதியையும், விரைவில் என் உறக்கத்தையும் மிதக்கவிட்டன. கடலில் உறங்கும் மீன் ஒன்று நீரோட்டங்களாலும் அலைகளாலும் மெல்ல நகர்த்தப்படுவதையோ, அல்லது புயலின் சீற்றத்தையே தன் ஒரே ஆதாரமாகக் கொண்டு சிறகுகளை விரித்து நிற்கும் கழுகையோ ஒரு கணம் நான் உருவகப்படுத்தியிருந்தால் கிடைத்திருக்கக்கூடிய அந்தப் புத்துணர்ச்சியூட்டும் உணர்வை அது எனக்கு அளித்தது.

நீண்ட ரயில் பயணங்களில் சூரிய உதயங்களும் ஒரு அங்கமாக அமைகின்றன—வேகவைத்த முட்டைகள், சித்திரங்கள் நிறைந்த இதழ்கள், சீட்டாட்டம் மற்றும் படகுகள் முன்னேற முடியாமல் திணறும் ஆறுகளைப் போலவே. கடந்த சில நிமிடங்களாக என் மனதில் ஓடிய எண்ணங்களை நான் அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்த தருணம் அது—நான் சற்று முன் தூங்கினேனா இல்லையா என்று தீர்மானிக்க முயன்றுகொண்டிருந்தேன் (அந்தக் கேள்வியை எழுப்பிய நிச்சயமற்ற தன்மையே அதற்கான 'ஆம்' என்ற பதிலை மறைமுகமாகத் தந்தாலும் கூட). அப்போது, ​​ஒரு சிறிய இருண்ட காட்டுப் பகுதிக்கு மேலே இருந்த ஜன்னல் கண்ணாடியின் வழியாக, விளிம்புகள் அலைவடிவமாக அமைந்த மேகங்களைக் கண்டேன்; அவற்றின் மென்மையான பஞ்சு போன்ற தோற்றம் ஒரு நிலையான, உயிரற்ற இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது—அந்த நிறம் மாறவே இல்லை; அது அந்த நிறத்தை உள்வாங்கிய சிறகு இறகுகளின் சாயலைப் போலவோ அல்லது ஒரு ஓவியரின் விருப்பப்படி பூசப்பட்ட மென்மையான வண்ணத்தைப் போலவோ இருந்தது. ஆயினும், அதற்கு மாறாக, இந்த நிறம் அசைவற்ற தன்மையோ அல்லது தன்னிச்சையான விருப்பமோ அல்ல, மாறாக அது அவசியமும் வாழ்வும் கலந்தது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். விரைவில், ஒளித்திரள்கள் அதன் பின்னணியில் குவியத் தொடங்கின. அது மேலும் துடிப்பானதாக மாறியது; வானம் 'கார்னேஷன்' (carnation) மலரின் நிறத்தைப் பெற்றது—இயற்கையின் ஆழமான சாரத்துடன் ஒரு தொடர்பை உணர்ந்தபடி, ஜன்னல் கண்ணாடியில் என் கண்களை அழுத்தி அந்த நிறத்தை இன்னும் தெளிவாகப் பார்க்க நான் முயன்றேன். ஆனால், ரயில் பாதை திசை மாறித் திரும்பியபோது, ​​ஜன்னல் சட்டகத்தில் தெரிந்த அந்த காலை நேரக் காட்சி மறைந்து, இரவு நேரக் கிராமம் ஒன்று கண்ணில் பட்டது—நிலவொளியில் நனைந்த கூரைகள், இருளின் முத்து போன்ற மங்கலான ஒளியில் தோன்றும் சலவைக்கூடம், இவை அனைத்தும் நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானத்தின் கீழ் அமைந்திருந்தன. அந்த இளஞ்சிவப்பு வானத்தின் துண்டு மறைந்ததை எண்ணி நான் வருந்தினேன்; பின்னர் எதிர் ஜன்னலில் அதை மீண்டும் கண்டேன்—இம்முறை அது சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது—ஆனால் பாதையின் அடுத்த வளைவில் அது மீண்டும் மறைந்துபோனது. இப்படியாக, மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அந்த அழகான, அடர் சிவப்பு நிறக் காலைப் பொழுதின் விட்டுவிட்டும் தோன்றும் துண்டுகளை ஒன்றிணைத்து முழுமையான காட்சியாகவும் தொடர்ச்சியான சித்திரமாகவும் மாற்ற முயன்று, ஒரு ஜன்னலிலிருந்து மற்றொரு ஜன்னலுக்கு நான் ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன்.

நிலப்பரப்பு கரடுமுரடானதாகவும் செங்குத்தானதாகவும் மாறியது; இரண்டு மலைகளுக்கு இடையே அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய நிலையத்தில் ரயில் நின்றது. மலைப்பள்ளத்தாக்கின் அடியில், சீறிப்பாயும் நீரோடையின் ஓரத்தில், கண்ணுக்குத் தெரிந்த ஒரே கட்டிடம் ஒரு காவலாளியின் குடிசைதான்; அதன் ஜன்னல் சட்டங்களைத் தொட்டுத் தழுவியபடி ஓடிய நீரில் அது பாதி மூழ்கியிருந்தது. ஒரு மனிதர் தான் பிறந்த மண்ணின் தனித்துவமான அழகைத் தன் இயல்பிலேயே கொண்டிருக்க முடியுமென்றால், அந்தக் குடிசையிலிருந்து வெளியே வந்த அந்த உயரமான பெண் அத்தகைய ஒருவர்தான். உதயசூரியனின் சாய்வான ஒளியில், கையில் ஒரு பால் குடத்துடன் அவள் நிலையத்தை நோக்கி நடந்து வந்தாள். வானளாவிய மலைகளால் உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அந்தப் பள்ளத்தாக்கில், ஒரு கணம் மட்டும் நின்று செல்லும் ரயில்களில் வரும் பயணிகளைத் தவிர வேறு யாரையும் அவள் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. விழித்திருந்த சில பயணிகளுக்கு 'கஃபே ஓ லே' (பால் கலந்த காபி) வழங்கியபடி அவள் ரயில் பெட்டிகளுக்கு இடையே நகர்ந்தாள். காலை நேரத்து ஒளியில் சிவந்திருந்த அவளது முகம், வானத்தின் நிறத்தை விடவும் அதிக இளஞ்சிவப்புத் தன்மையுடன் ஜொலித்தது. அவளைக் கண்டபோது, ​​அழகையும் மகிழ்ச்சியையும் புதிதாக உணரும்போதெல்லாம் நமக்குள் மீண்டும் துளிர்க்கும் அந்த 'வாழ்வதற்கான வேட்கை' என்னுள்ளும் எழுவதை நான் உணர்ந்தேன். இவை தனித்துவமானவை என்பதை நாம் எப்போதும் மறந்துவிடுகிறோம்; அதற்குப் பதிலாக, நமக்கு மகிழ்ச்சியளித்த முகங்கள் மற்றும் நாம் அனுபவித்த இன்பங்களின் சராசரித் தொகுப்பைக் கொண்டு ஒரு பொதுவான பிம்பத்தை நம் மனதில் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம். ஆனால், அந்தப் பிம்பங்கள் உயிரற்றவையாகவும் சத்து இல்லாதவையாகவும் இருக்கின்றன; ஏனெனில், அழகு மற்றும் மகிழ்ச்சியின் இயல்பான தன்மையான 'புதுமை' (அதாவது, முன்பே அறிந்தவற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருத்தல்) அவற்றில் இருப்பதில்லை. விளைவாக, மகிழ்ச்சியையும் அழகையும் கணக்கில் கொண்டதாக நினைத்துக்கொண்டு, வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு எதிர்மறையான முடிவுக்கு வருகிறோம்; உண்மையில் நாம் அவற்றை விடுத்துவிட்டு, அசல் தன்மையின் ஒரு சிறு துளி கூட இல்லாத செயற்கையான கலவைகளையே அதற்கு மாற்றாகக் கொண்டிருக்கிறோம். இதனால்தான், ஒரு சிறந்த புதிய புத்தகத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதே ஒரு இலக்கியவாதி சலிப்புடன் கொட்டாவி விடுகிறான்: அவன் ஏற்கனவே படித்த அனைத்துச் சிறந்த புத்தகங்களின் கலவையாகவே அந்தப் புதிய புத்தகத்தையும் கற்பனை செய்துகொள்கிறான். ஆனால், ஒரு சிறந்த புத்தகம் என்பது தனித்துவமானது மற்றும் கணிக்க முடியாதது; அது முந்தைய தலைசிறந்த படைப்புகளின் கூட்டுத்தொகை அல்ல, மாறாக முற்றிலும் வேறொன்று—அந்தக் கூட்டுத்தொகையை முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொள்வதன் மூலம் மட்டும் அதைக் கண்டறிய முடியாது, ஏனெனில் அது அந்த எல்லையைத் தாண்டி அமைந்திருக்கிறது. ஆயினும், அந்தப் புதிய படைப்பைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட கணமே, சலிப்புற்றிருந்த அந்த இலக்கியவாதி, அது சித்தரிக்கும் யதார்த்தத்தால் ஈர்க்கப்படுகிறான். அதேபோல, தனிமையில் இருந்தபோது என் மனம் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த அழகின் படிமங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அந்த அழகான பெண், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மகிழ்ச்சிக்கான ஏக்கம் ஒன்றை எனக்குள் உடனடியாகத் தூண்டினாள்—அதாவது, மகிழ்ச்சியை நாம் உண்மையாகவே சுவைக்கக்கூடிய ஒரே வடிவம் (எப்போதும் தனித்துவமான ஒன்று) அது; ஒருவருடன் இணைந்து வாழ்வதன் மூலம் மட்டுமே அடையக்கூடிய மகிழ்ச்சி அது......அவள். ஆயினும் இங்கேயும், வழக்கமான பழக்கவழக்கங்கள் தற்காலிகமாகத் தடைபட்டது ஒரு முக்கிய பங்காற்றியது. தீவிரமான இன்பங்களை அனுபவிக்கும் ஆற்றல் கொண்ட என் முழுமையான இருப்பை, அந்தப் பால் கறக்கும் பெண்ணின் முன் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன். பொதுவாக, நாம் நம் இருப்பை மிகக் குறைந்த அளவிலேயே வெளிப்படுத்தி வாழ்கிறோம்; நம்முடைய பெரும்பாலான ஆற்றல்கள் செயலற்ற நிலையில் இருக்கின்றன, ஏனெனில் அவை பழக்கவழக்கத்தைச் சார்ந்திருக்கின்றன—எதைச் செய்ய வேண்டும் என்பது பழக்கத்திற்குத் தெரியும், அதற்கு அந்த ஆற்றல்கள் தேவைப்படுவதில்லை. ஆனால் பயணத்தின் அந்த அதிகாலையில், என் அன்றாட வழக்கத்தில் ஏற்பட்ட தடங்கலும், இடம் மற்றும் நேர மாற்றமும் அந்த ஆற்றல்களின் இருப்பை அவசியமாக்கின. அதிகாலையில் எழுவதற்குப் பழகாத, ஒரே இடத்தில் முடங்கிக் கிடக்கும் என் வழக்கமான இயல்பு எனக்குக் கை கொடுக்கவில்லை; அதற்குப் பதிலாக என் அனைத்து ஆற்றல்களும் துடிப்புடன் முன்னால் வந்தன—மிகச் சாதாரணமானவை முதல் மிக உயர்ந்தவை வரை (சுவாசம், பசி, இரத்த ஓட்டம் முதல் உணர்வு மற்றும் கற்பனை வளம் வரை) அனைத்தும் அலைகளைப் போல ஒரே அசாதாரணமான நிலைக்கு உயர்ந்தன. அந்தச் சூழலின் வசீகரமான அழகு, அவளை மற்ற பெண்களிடமிருந்து வேறுபட்டவள் என்று என்னை நம்ப வைப்பதன் மூலம் அவளது அழகை மேலும் கூட்டியதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் அவள் அந்த நிலப்பரப்பிற்கு ஏதோ ஒரு சிறப்பைத் திரும்ப அளித்தாள் என்பது உறுதி. அவளுடன் ஒவ்வொரு மணிநேரத்தையும் கழித்திருக்க முடிந்தால் வாழ்க்கை எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியானதாக இருந்திருக்கும்—அவளுடன் ஓடைக்கும், பசுவிடமும், இரயிலுக்கும் செல்வது; எப்போதும் அவளுக்கு அருகிலேயே இருப்பது; அவள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டிருக்கிறாள் என்பதையும், தன் எண்ணங்களில் எனக்கென ஒரு இடத்தை வைத்திருக்கிறாள் என்பதையும் அறிவது. கிராமப்புற வாழ்க்கையின் அழகையும், நாளின் அதிகாலைப் பொழுதின் சிறப்பையும் அவள் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருப்பாள். பால் கலந்த காபியைக் கொண்டு வருமாறு அவளுக்குச் சைகை செய்தேன்; அவள் என் இருப்பை கவனிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். அவள் என்னைப் பார்க்காததால், நான் அவளை அழைத்தேன். அவளது உயரமான உருவத்திற்கு மேலே, அவளது முகத்தின் நிறம் பொன்னிறமாகவும் இளஞ்சிவப்பு கலந்தும் ஜொலித்தது; ஒளி ஊடுருவும் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்தின் வழியாக அவளைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை அது தந்தது. அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்; அவளது முகத்திலிருந்து என் கண்களை என்னால் விலக்க முடியவில்லை—அது மேலும் மேலும் விரிவடைவது போல் தோன்றியது; நேராக உற்று நோக்கக்கூடிய ஒரு சூரியனைப் போல, அது நெருங்கி வந்து, மிக அருகில் நின்று, பொன்னிறமும் சிவப்பு நிறமும் கலந்து கண்களைப் பறிக்கும் ஒளியுடன் தன்னை உற்றுநோக்க அனுமதிப்பது போல இருந்தது. அவள் தன் கூர்மையான பார்வையை என் மீது நிலைநிறுத்தினாள்; ஆனால் பணியாளர்கள் கதவுகளை மூடியதும் இரயில் நகரத் தொடங்கியது; அவள் நிலையத்திலிருந்து வெளியேறி அந்தப் பாதையில் திரும்பிச் செல்வதை நான் பார்த்தேன்—இப்போது பகல் வெளிச்சம் பரவியிருந்தது, நான் விடியற்காலையிலிருந்து விலகிச் சென்று கொண்டிருந்தேன். எனது அந்த உன்னத மனநிலை அந்தப் பெண்ணால் தூண்டப்பட்டதா, அல்லது அவளது முன்னிலையில் நான் உணர்ந்த மகிழ்ச்சிக்கே அந்த மனநிலைதான் காரணமா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சியோடு அது எவ்வளவு ஆழமாகப் பிணைந்திருந்தது என்றால், அவளை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற எனது விருப்பம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு தார்மீக விருப்பமாகவே இருந்தது: அதாவது, அந்த உற்சாக நிலை முழுமையாக மங்கிப்போக அனுமதிக்கக்கூடாது என்பதோடு, அறியாமலேயேனும் அதில் ஒரு பங்காற்றிய அந்த நபரிடமிருந்து என்றென்றும் பிரிந்துவிடவும் கூடாது என்ற விருப்பம் அது. அந்த நிலை இனிமையானதாக இருந்தது என்பது மட்டுமல்ல காரணம். அதைவிட முக்கியமாக, ஒரு கம்பியின் தீவிரமான இழுவிசையோ அல்லது நரம்பின் விரைவான அதிர்வோ ஒரு மாறுபட்ட ஒலியையோ அல்லது நிறத்தையோ உருவாக்குவது போல, இந்த உணர்வு நான் பார்த்த எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அளித்தது; அது என்னை ஒரு அறியப்படாத, எல்லையற்ற வசீகரம் கொண்ட பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பங்கேற்பாளராக மாற்றியது. ரயில் வேகம் எடுத்தபோதும் நான் ஓரளவு காண முடிந்த அந்த அழகான பெண், எனக்குத் தெரிந்த வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கையைச் சேர்ந்தவளாகத் தோன்றினாள்—ஒரு மெல்லிய கோட்டினால் பிரிக்கப்பட்ட, பொருட்கள் எழுப்பும் உணர்வுகள் உருமாற்றம் பெறும் ஒரு உலகம் அது; அந்த நிலையிலிருந்து இப்போது வெளியேறுவது என்பது எனக்குள் நானே இறந்துபோவதற்குச் சமமாக இருந்திருக்கும். அந்த வாழ்க்கையுடனான ஏதோ ஒரு தொடர்பை உணரும் இனிமையான ஆறுதலைப் பெற, அந்தச் சிறிய நிலையத்திற்கு மிக அருகில் வசித்து, தினமும் காலையில் அந்த கிராமத்துப் பெண்ணிடம் ஒரு 'கஃபே ஓ லே' (பால் கலந்த காபி) கேட்கும் அளவுக்கு வாழ்ந்திருந்தாலே போதுமானதாக இருந்திருக்கும். ஆனால், ஐயோ! நான் மிக வேகமாகச் சென்று கொண்டிருக்கும் அந்த வேறொரு வாழ்க்கையில் அவள் இருக்கமாட்டாள்—அதே ரயிலில் ஏறி அதே நிலையத்தில் இறங்க அனுமதிக்கும் திட்டங்களை வகுப்பதன் மூலம் மட்டுமே நான் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வாழ்க்கை அது; அத்தகைய திட்டம் நம் மனதின் சுயநலம் சார்ந்த, சுறுசுறுப்பான, நடைமுறை சார்ந்த, இயந்திரத்தனமான, சோம்பேறித்தனமான மற்றும் வெளிநோக்கிய இயல்புக்குத் தீனி போடுவதாகவும் அமைகிறது; ஏனெனில், நாம் அனுபவித்த ஒரு இனிமையான உணர்வை ஆழமாகவும், பொதுவான மற்றும் பற்றற்ற பார்வையுடனும் ஆராய்வதற்குத் தேவைப்படும் முயற்சியிலிருந்து இம்மனநிலை எளிதில் விலகிச் செல்கிறது. மறுபுறம், அவளைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்திக்க விரும்புவதால், மனம் அவளை எதிர்காலத்தில் கற்பனை செய்துகொள்ளவே விரும்புகிறது; அவளை மீண்டும் நம் வாழ்க்கைக்குக் கொண்டுவரக்கூடிய சூழல்களைத் திறமையாகத் தயார் செய்கிறது—இந்தச் செயல் அவளது உண்மையான இயல்பைப் பற்றி நமக்கு எதுவும் கற்றுத்தருவதில்லை என்றாலும், அவளை நமக்குள் மீண்டும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் சோர்விலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றுகிறது; அதற்குப் பதிலாக, வெளி உலகத்திலிருந்து அவளை மீண்டும் பெறக்கூடும் என்று நம்புவதற்கு இது நம்மை அனுமதிக்கிறது.

சில நகரங்களின் பெயர்கள்—வேஸலே (Vézelay) அல்லது சார்ட்ரஸ் (Chartres), பூர்ஜஸ் (Bourges) அல்லது போவே (Beauvais)—அவற்றின் முதன்மையான தேவாலயத்தைக் குறிக்கும் சுருக்கக் குறியீடுகளாகச் செயல்படுகின்றன. ஒரு பெயரை நாம் பெரும்பாலும் கொண்டிருக்கும் அந்த அரைகுறையான புரிதல்—நாம் இன்னும் அறியாத இடங்களைப் பொறுத்தவரை—இறுதியில் அந்தப் பெயருக்கான முழுமையான வடிவத்தையே செதுக்கிவிடுகிறது; அதனால் பிற்காலத்தில், நாம் ஒருபோதும் பார்த்திராத அந்த ஊரைப் பற்றிய பிம்பத்தை அந்தப் பெயருக்குள் பொருத்த முயலும்போது, ​​அது அந்தப் பிம்பத்தின் மீது—ஒரு வார்ப்புருவைப் போல—அதே செதுக்கப்பட்ட விவரங்களையும் அதே பாணியையும் திணித்து, அதை ஒரு பிரம்மாண்டமான பேராலயமாக மாற்றிவிடுகிறது. ஆயினும், ஒரு ரயில் நிலையத்தில், சிற்றுண்டி நிலையத்திற்கு மேலே, நீல நிறப் பலகையில் வெள்ளை எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்ததைத்தான் நான் வாசித்தேன்......பால்பெக் (Balbec) என்ற பெயர்—ஏறக்குறைய பாரசீகப் பாணியிலான அந்தப் பெயர். தேவாலயத்தையும் கடலையும் மட்டுமே காணும் நோக்கில் கடற்கரை எங்கே என்று விசாரித்தவாறே, ரயில் நிலையத்தையும் அதிலிருந்து செல்லும் அகன்ற சாலையையும் நான் விரைவாகக் கடந்து சென்றேன்; ஆனால் நான் எதைக் கேட்கிறேன் என்பது யாருக்கும் புரிந்ததாகத் தெரியவில்லை. நான் வந்து சேர்ந்திருந்த பால்பெக்-லெ-வியூ (Balbec-le-Vieux) அல்லது பால்பெக்-என்-டெர் (Balbec-en-Terre) பகுதியானது, ஒரு கடற்கரை உல்லாச விடுதிப் பகுதியோ அல்லது துறைமுகமோ அல்ல. உண்மைதான், கடலிலிருந்துதான் மீனவர்கள்—புராணக் கதைகளின்படி—அந்த அற்புதத் தன்மையுள்ள கிறிஸ்து உருவத்தை மீட்டெடுத்தனர்; அந்த நிகழ்வு அங்கிருந்து சில மீட்டர் தொலைவில் உள்ள தேவாலயத்தின் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும், தேவாலயத்தின் மைய மண்டபத்திற்கும் கோபுரங்களுக்கும் தேவையான கற்கள் அலைகள் மோதும் பாறைச் சரிவுகளிலிருந்துதான் வெட்டி எடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆயினும், அந்தக் கடல்—இந்தக் காரணத்தினாலேயே தேவாலயத்தின் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்தின் அடியிலேயே அலைகள் மோதுவதாக நான் கற்பனை செய்திருந்த அந்தக் கடல்—பால்பெக்-பிளாஜ் (Balbec-Plage) என்ற இடத்தில், ஐந்து லீக் (league) தூரத்திற்கும் அப்பால் அமைந்திருந்தது. தேவாலயத்தின் குவிமாடத்திற்கு அருகில் மணி கோபுரம் உயர்ந்திருந்தது—புயல் காற்று கூடும் மற்றும் பறவைகள் வட்டமிடும் கரடுமுரடான நார்மன் பாறைச் சரிவாகவும், அதன் அடிவாரத்தில் சீறும் அலைகளின் நுரை மோதுவதாகவும் நான் எப்போதும் கற்பனை செய்திருந்த அந்தக் கோபுரம், அதற்கு மாறாக, இரண்டு டிராம் பாதைகள் சந்திக்கும் ஒரு சதுக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தது; அது "பில்லியர்ட்ஸ்" (Billiards) என்ற சொல் தங்க எழுத்துக்களில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிற்றுண்டிச் சாலைக்கு (café) எதிரே அமைந்திருந்தது; கப்பலின் பாய்மரங்கள் எங்கும் தென்படாத வீடுகளின் கூரைகளுக்கு மத்தியில் அது தனித்து நின்றது. சிற்றுண்டிச் சாலை, நான் வழி கேட்ட வழிப்போக்கர், மற்றும் நான் விரைவில் திரும்பச் செல்லவிருந்த ரயில் நிலையம் ஆகியவற்றுடன் அந்தத் தேவாலயமும் என் பார்வையில் பட்டது; அது மற்ற எல்லாவற்றோடும் ஒன்றிணைந்த ஒரு பகுதியாகவே தோன்றியது; அது ஒரு சாதாரண நிகழ்வாக, அந்தி சாயும் வேளையின் ஒரு படைப்பாகத் தெரிந்தது; வானத்தின் பின்னணியில் தேவாலயத்தின் மென்மையான, பருமனான குவிமாடம் ஒரு பழத்தைப் போலத் தோன்றியது—வீடுகளின் புகைபோக்கிகளைத் தழுவிய அதே ஒளியால் அதன் இளஞ்சிவப்பு, பொன்னிற மற்றும் மென்மையான தோல் பழுத்திருந்தது. ஆனால், ட்ரோகாடெரோ (Trocadéro) அருங்காட்சியகத்தில் நான் ஏற்கனவே பார்த்திருந்த அப்போஸ்தலர்களின் (இயேசுவின் சீடர்களின்) சிலைகள், கன்னி மரியாவின் இருபுறமும்—தேவாலய முகப்பின் ஆழமான பகுதிக்கு முன்னால்—எனக்கு மரியாதை செலுத்துவது போலக் காத்திருந்ததைக் கண்டபோது, ​​நான் அந்தச் சிற்பங்களின் நித்திய முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கத் தேர்ந்தெடுத்தேன். கனிவான, மென்மையான, தட்டையான மூக்கு கொண்ட முகங்களுடனும் சற்று குனிந்த முதுகுகளுடனும் இருந்த அவர்கள், ஒரு மகிமைமிக்க நாளின் 'அல்லேலூயா' கீதத்தைப் பாடியபடியே என்னை வரவேற்க முன்வருவது போலத் தோன்றினர். ஆயினும், அவற்றின் முகபாவனை மாற்ற முடியாதது—இறந்தவர்களின் முகபாவனையைப் போன்றது—என்பதை ஒருவன் உணர்ந்தான்; அவற்றைச் சுற்றி நடந்து செல்லும்போது மட்டுமே அது மாறுவது போல் தோன்றியது. "இதுதான் அந்த இடம்; இதுதான் பால்பெக் (Balbec) தேவாலயம்," என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். தனது சொந்தப் பெருமையை உணர்ந்துகொண்டது போல் தோன்றும் இந்த இடம்தான், பால்பெக் தேவாலயத்தைக் கொண்ட உலகின் ஒரே இடமாகும். இதுவரை நான் பார்த்ததெல்லாம் இந்தத் தேவாலயத்தின் புகைப்படங்கள் மட்டுமே; மேலும், மிகவும் புகழ்பெற்ற அந்த அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் முகப்பு மண்டபத்திலுள்ள கன்னி மேரியின் (Virgin of the Porch) சிலைகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றின் வார்ப்புருக்களை (casts) மட்டுமே நான் பார்த்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது, ​​இதோ அந்தத் தேவாலயம், அந்தச் சிலை; இதோ அந்த உருவங்கள்—அவற்றின் தனித்துவமான அசல் வடிவங்கள்—இவை அனைத்தும் எனக்குள் மிக ஆழமான உணர்வை ஏற்படுத்தின.

ஆயினும், ஒரு வகையில் அது குறைவான முக்கியத்துவத்தையே கொண்டிருந்தது என்றும் சொல்லலாம். தேர்வு அல்லது வாள் சண்டையின் நாளில் ஒரு இளைஞன், தான் வெளிப்படுத்த விரும்பிய அறிவு மற்றும் துணிச்சலின் பரந்த இருப்போடு ஒப்பிடுகையில், தான் எதிர்கொண்ட கேள்வி அல்லது தான் சுட்ட குண்டு ஆகியவற்றை மிகச் சாதாரணமானவையாகக் கருதுவதைப் போலவே, என் மனமும் ஒருவித வியப்படைந்தது. நான் பார்த்திருந்த பல்வேறு பிரதிகளை வைத்து 'முகப்பு மண்டபத்துக் கன்னி மேரி'யின் பிம்பத்தை என் மனதில் செதுக்கியிருந்தேன்; காலத்தின் மாற்றங்களால் சிதைவுறாத, மூலப் பிரதிகள் அழிந்தாலும் அழியாத, ஒரு முழுமையான மற்றும் உலகளாவிய மதிப்பைக் கொண்ட ஒரு பிம்பமாக அதை நான் கற்பனை செய்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது, ​​ஆயிரம் முறை என் மனதால் செதுக்கப்பட்ட அந்தச் சிலை, வெறும் கல்லாலான உருவமாக என் கண்முன்னே நின்றது; கையை நீட்டினால் தொட்டுவிடக்கூடிய தூரத்தில், ஒரு தேர்தல் சுவரொட்டிக்கும் என் கைத்தடியின் முனைக்கும் இடையே கவனத்தை ஈர்க்கப் போட்டியிட்டுக் கொண்டிருந்தது; அந்தச் சதுக்கத்துடன் பிணைக்கப்பட்டு, முக்கியத் தெருவின் நுழைவாயிலிலிருந்து பிரிக்க முடியாதபடி அமைந்திருந்தது; கஃபே மற்றும் பேருந்து அலுவலகத்தின் பார்வைகளிலிருந்து தப்பிக்க இயலாத நிலையில் இருந்தது; மறையும் சூரியனின் கதிர்களில் பாதியைத் தன் முகத்தில் ஏந்திக்கொண்டிருந்தது—விரைவில், சில மணிநேரங்களில், தெருவிளக்கின் ஒளியையும் அது பெறவிருந்தது—அதே வேளையில் 'காம்ப்வார் டெஸ்காம்ட்' (Comptoir d'Escompte) நிதி நிறுவனத்தின் அலுவலகம் அந்த ஒளியின் மறுபாதியைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தது; அந்த நிதி நிறுவனத்தின் கிளையுடன் இணைந்து, பேஸ்ட்ரி தயாரிக்கும் சமையலறையிலிருந்து வரும் வாசனையையும் அந்தச் சூழலில் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு தனிநபரின் ஆதிக்கத்திற்கு அவள் எந்தளவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருந்தாள் என்றால், அந்தப் பாறாங்கல்லில் என் கையெழுத்தை கிறுக்க நான் விரும்பியிருந்தால்—இதுவரை நான் ஒரு பிரபஞ்சளாவிய இருப்பையும், தொட்டுணர முடியாத அழகையும் கொண்டவளாகக் கருதிவந்த அந்தப் புகழ்பெற்ற கன்னி, பால்பெக்கின் கன்னி, அந்த 'ஒரே ஒருத்தி' (ஐயோ! 'ஒரே ஒருத்தி' என்றால் 'வேறு யாருமற்றவள்' என்றுதானே அர்த்தம்!)—அவள் தான், அக்கம் பக்கத்து வீடுகளைப் போலவே கரியின் கறைகள் படிந்த தன் உடலில், அவளைக் காண வந்திருந்த அனைத்து ரசிகர்களின் முன்னிலையிலும் என் சுண்ணக்கட்டி கீறிய அடையாளத்தையும் என் பெயரின் எழுத்துக்களையும் வெளிப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகியிருப்பாள்; மேலும், நீண்ட காலமாக நான் விரும்பிய அந்த அழியாத கலைப்படைப்பான அவளே—அந்தத் தேவாலயத்தைப் போலவே—கல்லால் ஆன ஒரு சிறிய மூதாட்டியாக உருமாறியிருப்பதை இப்போது நான் கண்டேன்... அவளது உயரத்தை என்னால் அளவிட முடிந்தது, அவளது முகச் சுருக்கங்களை என்னால் எண்ண முடிந்தது. நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது; நான் ரயில் நிலையத்திற்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது; அங்கு என் பாட்டியையும் ஃபிரான்சுவாஸையும் (Françoise) சந்தித்து, அவர்களுடன் சேர்ந்து பால்பெக்-பிளாஜிற்குப் (Balbec-Plage) பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. பால்பெக் குறித்து நான் படித்திருந்த விஷயங்களையும், ஸ்வான் (Swann) கூறிய வார்த்தைகளையும் நினைவுகூர்ந்தேன்: "அது மிகவும் ரம்மியமானது; சியெனா (Siena) நகரைப் போலவே அழகானது." எனது ஏமாற்றத்திற்கு வெறும் தற்செயலான காரணங்களே—அதாவது எனது மோசமான மனநிலை, சோர்வு மற்றும் உண்மையாக உற்றுநோக்க இயலாமை—தான் காரணம் என்று கருதி, வேறு சில இடங்களும் உள்ளன என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டு என்னை நானே தேற்றிக்கொள்ள முயன்றேன்......எனக்காக இன்னும் சிதையாமல் இருக்கும் நகரங்கள்—அவற்றில் நான் விரைவில் நுழையக்கூடும்; குயிம்பெர்லே (Quimperlé) நகரின் குளிர்ந்த, மெல்லிய ஓடையின் சலசலப்புக்கு நடுவே முத்துமழை பொழிய நான் நுழையலாம், அல்லது பாண்ட்-அவென் (Pont-Aven) நகரின் மீது படிந்திருந்த பச்சை மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறப் பிரதிபலிப்பைக் கடந்து செல்லலாம். ஆனால் பால்பெக் (Balbec) நகரைப் பொறுத்தவரை, நான் அதில் நுழைந்த கணமே, காற்று புகாதவாறு இறுக்கமாக மூடி வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒரு பெயரை உடைத்துத் திறந்தது போல உணர்ந்தேன். அந்தப் பெயருக்குள்—அங்கு முன்பு குடிகொண்டிருந்த பிம்பங்களை (ஒரு டிராம் வண்டி, ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலை, சதுக்கத்தில் நடமாடும் மக்கள் மற்றும் 'காம்டோயர் டி எஸ்காண்ட்' வங்கியின் கிளை அலுவலகம்) நான் கவனக்குறைவாக வெளியேற்றியதால் உருவான இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி—வெளிப்புற அழுத்தம் மற்றும் காற்றழுத்த விசையால் உந்தப்பட்ட அனைத்தும் அந்தப் பெயரின் அசைக்களங்களுக்குள் (syllables) மிக வேகமாகப் பாய்ந்து நுழைந்தன; அந்த அசைக்களங்கள் அவற்றைச் சூழ்ந்து மூடிக்கொண்டன; இப்போது அவை பாரசீகக் தேவாலயத்தின் முகப்புக்கு (porch) ஒரு சட்டகமாக அவற்றை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டன, ஒருபோதும் விடுவிக்காதவாறு.

பால்பெக்-பிளாஜ் (Balbec-Plage) நகருக்கு எங்களை அழைத்துச் செல்லவிருந்த அந்தச் சிறிய உள்ளூர் ரயிலில் நான் என் பாட்டியை மீண்டும் சந்தித்தேன்; ஆனால் அவர் தனியாக இருந்தார். ஏனெனில், நாங்கள் அங்கு வந்து சேரும்போது அனைத்தும் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) முன்னரே அனுப்பி வைக்கும் திட்டத்தை அவர் வகுத்திருந்தார் (ஆனால், தவறான தகவலைக் கொடுத்திருந்ததால், அவரைத் தவறான திசையில் அனுப்பி வைப்பதில் மட்டுமே அவர் வெற்றி பெற்றிருந்தார்); அந்தத் தருணத்தில் ஃபிரான்சுவாஸ், தான் எங்கு செல்கிறோம் என்பதை அறியாமலே நான்ட்ஸ் (Nantes) நகரை நோக்கி அதிவேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தார், ஒருவேளை அவர் போர்டோ (Bordeaux) நகரில் விழித்தெழவும் கூடும். ரயிலின் பெட்டியில் நான் அமர்ந்ததுதான் தாமதம்—அப்பெட்டி அஸ்தமனத்தின் நிலையற்ற ஒளியாலும், மதிய வேளையின் தணியாத வெப்பத்தாலும் நிறைந்திருந்தது (அந்த வெப்பம் என் பாட்டியை எவ்வளவு சோர்வடையச் செய்திருந்தது என்பதை அந்த ஒளி தெளிவாகக் காட்டியது)—அவர் என்னிடம், "சரி, பால்பெக் எப்படி இருந்தது?" என்று கேட்டார். நான் அடைந்திருப்பதாக அவர் கற்பனை செய்துகொண்ட அந்தப் பெரும் மகிழ்ச்சியின் நம்பிக்கையால் அவரது புன்னகை பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது; அதனால் என் ஏமாற்றத்தை உடனே அவரிடம் ஒப்புக்கொள்ள நான் துணியவில்லை. மேலும், என் உடல் பழகிக்கொள்ள வேண்டிய அந்த இடத்திற்கு நான் நெருங்க நெருங்க, என் மனம் கற்பனை செய்து பார்க்க முயன்ற அந்த இடத்தைப் பற்றிய பிம்பம் என் சிந்தனையில் குறைந்துகொண்டே வந்தது. பயணத்தின் முடிவை—இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலான தூரம் இருந்தது—நான் எண்ணிப் பார்த்தபோது, ​​பால்பெக் ஹோட்டலின் மேலாளரைப் பற்றி நினைத்தேன்; அந்தத் தருணத்தில் அவருக்கு நான் ஒரு முக்கியத்துவமற்ற அந்நியனாகவே இருந்தேன். என் பாட்டிக்கு பதிலாக, அவரை விட அதிக அந்தஸ்து கொண்ட ஒருவருடன் நான் அந்த மேலாளரைச் சந்திக்க விரும்பினேன்; ஏனெனில் என் பாட்டி நிச்சயமாக அவரிடம் கட்டணக் குறைப்பைக் (தள்ளுபடியைக்) கேட்டிருப்பார். அவன் ஒரு இறுமாப்பான தோரணை கொண்ட மனிதனாக எனக்குத் தோன்றினான், ஆயினும் அவனது முக அம்சங்கள் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அவ்வப்போது, ​​அந்தச் சிறிய ரயில் 'பால்பெக்-பிளாஜ்' (Balbec-Plage) நிலையத்திற்கு முந்தைய ஏதோ ஒரு நிலையத்தில் நின்றது; இன்கார்வில் (Incarville), மார்கோவில் (Marcouville), டோவில் (Doville), பொன்ட்-ஆ-கூலூவ்ர் (Pont-à-Couleuvre), அரம்பூவில் (Arambouville), செயின்ட்-மார்ஸ்-லெ-வியூ (Saint-Mars-le-Vieux), ஹெர்மான்வில் (Hermonville), மெய்ன்வில் (Maineville) ஆகிய அந்தப் பெயர்கள் எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றின; உண்மையில், ஒரு புத்தகத்தில் அவற்றைப் படித்திருந்தால், அவை 'கோம்ப்ரே' (Combray) பகுதிக்கு அருகிலுள்ள இடங்களின் பெயர்களைப் போலவே எனக்குத் தோன்றியிருக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரு இசைக்கலைஞரின் காதுக்கு, ஒரே மாதிரியான இசைக்குறிப்புகளைக் (notes) கொண்டிருந்தாலும், இசை இணக்கம் (harmony) மற்றும் இசைக்கருவி அமைப்பில் (orchestration) வேறுபடும் இரண்டு இசைக்கோர்வைகள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவையாகத் தோன்றலாம். அதேபோல, மணல், உப்பு மற்றும் வெறுமையான காற்றுவெளி ஆகியவற்றால் ஆன அந்தச் சலிப்பூட்டும் பெயர்கள்—அதாவது 'நகரம்' (town) என்ற சொல் 'பறவை-பறக்கிறது' (bird-flies) என்ற விளையாட்டில் வரும் பறவையைப் போல அவற்றின் மீது தங்கி நிலைக்காமல் பறந்து செல்வது போன்ற உணர்வைத் தரும் பெயர்கள்—ரூசைன்வில் (Roussainville) அல்லது மார்ட்டின்வில் (Martinville) போன்ற மற்ற பெயர்களை எனக்கு நினைவூட்டவே இல்லை. வரவேற்பறையில் அமர்ந்து என் பெரிய அத்தை அடிக்கடி உச்சரித்த அந்தப் பெயர்கள் ஒருவிதமான சோகமான அழகைக் கொண்டிருந்தன; ஒருவேளை அது பழக்கூழ் (preserves) சுவை, விறகு எரிப்பின் மணம், பெர்கோட் (Bergotte) எழுதிய புத்தகத்தின் காகித மணம் மற்றும் தெருவுக்கு அப்பால் உள்ள வீட்டின் மணற்கல் நிறம் ஆகியவற்றின் கலவையாக இருந்திருக்கலாம். இன்றும் கூட, என் நினைவின் ஆழத்திலிருந்து அவை ஒரு வாயுக்குமிழியைப் போல மேலே எழும்போது, ​​அவற்றுக்கும் மேற்பரப்புக்கும் இடையே உள்ள பல்வேறு சூழல்களின் அடுக்குகளைக் கடந்து வரும்போதும் அவை தங்கள் தனித்துவமான தன்மையைத் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன.

அவை சிறிய சுற்றுலாத் தலங்களாக இருந்தன; மணல் மேடுகளின் உச்சியிலிருந்து தொலைதூரக் கடலைப் பார்த்தவாறு அமைந்திருந்தன, அல்லது கச்சாப் பச்சை நிறமும் ஈர்ப்பற்ற வடிவமும் கொண்ட (புதிதாக நுழைந்த ஹோட்டல் அறையில் உள்ள சோபாவை நினைவூட்டும்) குன்றுகளின் அடிவாரத்தில் தங்கியிருந்தன. அவற்றில் சில வில்லாக்கள், ஒரு டென்னிஸ் மைதானம் மற்றும் சில சமயங்களில் புத்துணர்ச்சியூட்டும் அதே சமயம் வெறுமையான, பதற்றமூட்டும் காற்றில் கொடி படபடக்கும் ஒரு சூதாட்ட விடுதி (casino) ஆகியவை இருந்தன. அவை அங்கு வழக்கமாக வரும் பார்வையாளர்களை எனக்கு முதன்முறையாக அறிமுகப்படுத்தின, ஆனால் அவர்களை வெளியிலிருந்து மட்டுமே காட்டின: வெள்ளை நிறத் தொப்பிகள் அணிந்த டென்னிஸ் வீரர்கள்; டாமரிஸ்க் (tamarisks) மற்றும் ரோஜாச் செடிகளுக்கு இடையே வசிக்கும் நிலைய அதிகாரி; நான் ஒருபோதும் அறிய முடியாத ஒரு வாழ்வின் அன்றாடப் பாதையைத் துரத்திக்கொண்டு, படகோட்டித் தொப்பி அணிந்த ஒரு பெண்மணி, ஏற்கெனவே விளக்கு ஏற்றப்பட்டிருந்த தன் குடிலுக்குள் பின்வாங்குவதற்கு முன், அங்கே தாமதித்துக்கொண்டிருந்த தன் வேட்டை நாயைத் திரும்ப அழைத்தார். விசித்திரமான சாதாரணமான, அலட்சியத்துடன் பரிச்சயமான இந்தக் காட்சிகள், எனக்கு அறிமுகமில்லாத என் பார்வையிலும், நிலைகுலைந்த என் இதயத்திலும் ஒரு கொடூரமான காயத்தை ஏற்படுத்தின. ஆனால், பளிங்குக் கல்லைப் போலத் தோற்றமளித்த அந்த பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளுக்கு எதிரே, பால்பெக்கில் இருந்த அந்தப் பெரிய ஹோட்டலின் வரவேற்பறைக்குள் நாங்கள் காலடி எடுத்து வைத்தபோது என் வேதனை எவ்வளவு தீவிரமடைந்தது! நாங்கள் வாழவிருந்த அந்நியர்களின் பகைமையையும் ஏளனத்தையும் தூண்டிவிடுவதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், என் பாட்டி மேலாளருடன் "நிபந்தனைகள்" குறித்து விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்......உருண்டையான உருவமும், தழும்புகளால் பொறிக்கப்பட்ட முகமும் குரலும் கொண்டவன் — அவனது முகமும் குரலும், கட்டிகளை அறுவை சிகிச்சை மூலம் அகற்றியதாலும் கடுமையான முகப்பரு இருந்ததாலும் ஏற்பட்டவை; குரலோ, தொலைதூரப் பூர்வீகம் மற்றும் பன்னாட்டு வளர்ப்பினால் உருவான கலவையான உச்சரிப்புகளால் ஏற்பட்டவை — ஒரு சமூகப் பிரமுகரின் இரவு விருந்து அங்கியை அணிந்து, ஒரு உளவியலாளரின் கூர்மையான பார்வையைக் கொண்டிருந்தான்; "பேருந்து" வந்தவுடன், அவன் தவறாமல் பெரும் பணக்காரர்களை வெறும் முணுமுணுப்பாளர்களாகவும், விடுதியில் இலவசமாகத் தங்குபவர்களைப் பிரபுக்களாகவும் தவறாக எண்ணுவான். சந்தேகமின்றி, அவன் மாதத்திற்கு ஐநூறு பிராங்குகளுக்கும் குறைவாகவே சம்பாதிக்கிறான் என்பதை மறந்து, ஐநூறு பிராங்குகள் — அல்லது, அவன் கூற விரும்பியபடி, "இருபத்தைந்து லூயிஸ்" — ஒரு "பெரும் செல்வம்" என்று கருதும் எவரையும் அவன் ஆழ்ந்த அவமதிப்புடன் பார்த்தான்; கிராண்ட் ஹோட்டல் ஒருபோதும் அவர்களுக்காக உருவாக்கப்படவில்லை என்று கருதி, அவர்களை ஒரு தீண்டத்தகாத இனமாகக் கருதினான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்த ஆடம்பர விடுதியில்கூட, மிகக் குறைவாகப் பணம் செலுத்திய விருந்தினர்கள் இருந்தனர்; அவர்களுடைய சிக்கனம் வறுமையால் அல்ல, மாறாக கஞ்சத்தனத்தால் ஏற்பட்டது என்று மேலாளர் உறுதியாக நம்பும் வரை, அவர்கள் மேலாளரின் நன்மதிப்பைப் பெற்றிருந்தனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கஞ்சத்தனம் ஒருவரின் கௌரவத்தைக் குறைப்பதில்லை; அது எந்த சமூக அந்தஸ்தில் உள்ளவர்களையும் பாதிக்கக்கூடிய ஒரு தீய குணம். அந்த மேலாளருக்கு சமூக அந்தஸ்து மட்டுமே முக்கியமாக இருந்தது—அல்லது, உயர் அந்தஸ்தைக் குறிப்பதாகத் தோன்றிய வெளி அடையாளங்கள்: வரவேற்பறைக்குள் நுழையும்போது தொப்பியைக் கழற்றாமல் இருப்பது, முழங்கால் வரை வரும் கால்சட்டையையும் உடலோடு ஒட்டிய மேலங்கியையும் அணிவது, மற்றும் நசுக்கப்பட்ட மொராக்கோ தோலால் ஆன உறையிலிருந்து ஊதா மற்றும் தங்கப் பட்டை கொண்ட சுருட்டை வெளியே எடுப்பது (துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த நன்மைகள் என்னிடம் இல்லை). அவர் தனது தொழில்முறைக் கருத்துக்களில் தேர்ந்தெடுத்த சொற்றொடர்களைத் தூவுவார்—ஆனாலும், அவற்றை அவர் எப்போதும் தவறாகவே பயன்படுத்தினார்.
150