இரண்டாம் பகுதி
இளவரசர் ஹாரி*, திருமண ஏற்பாடுகள்
I
இந்த உலகில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீது கொண்டிருந்த அதே ஆழ்ந்த பிணைப்பைக் கொண்டிருந்த மற்றொரு நபர் இருந்தார்—அவர் வார்வாராவின் ஒரே மகனான நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் ஸ்டாவ்ரோஜின் ஆவார். அவனுக்காகத்தான் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒரு ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். அப்போது அந்தச் சிறுவனுக்கு சுமார் எட்டு வயது. அவனது தந்தையான, பொறுப்பற்ற ஜெனரல் ஸ்டாவ்ரோஜின், ஏற்கனவே தன் மனைவியைப் பிரிந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்ததால், அந்தச் சிறுவன் தன் தாயின் முழுமையான பராமரிப்பில் வளர்ந்தான். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தனது மாணவனின் அன்பைப் பெறுவதில் வல்லவராக இருந்தார் என்பது உண்மைதான். இதற்கான ரகசியம் என்னவென்றால், அவரே அடிப்படையில் ஒரு குழந்தையைப் போலத்தான் இருந்தார். அப்போது நான் அங்கு இல்லை, ஆனால் அவருக்கு எப்போதும் ஒரு உண்மையான நண்பர் தேவைப்பட்டார்; அந்தச் சிறுவன் சற்று வளர்ந்ததும், அவனையே தனது நண்பனாக மாற்றிக்கொள்ள அவர் தயங்கவில்லை. இயல்பாகவே, அவர்களுக்கிடையே எந்தவிதமான இடைவெளியும் இருக்கவில்லை. பலமுறை, அவர் தனது பத்து அல்லது பதினொரு வயது நண்பனை நள்ளிரவில் எழுப்பி, தனது மனவேதனைகளை கண்ணீருடன் கொட்டித் தீர்ப்பார் அல்லது வீட்டு ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வார்; இத்தகைய நடத்தை எவ்வளவு பொருத்தமற்றது என்பதை அவர் உணர்ந்ததே இல்லை. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கட்டியணைத்துக்கொண்டு அழுவார்கள். அந்தச் சிறுவனுக்குத் தன் தாயின் மீது மிகுந்த அன்பு இருந்தது, ஆனால் அவன் அவளிடம் அதே அன்பைக் கொண்டிருந்தான் என்று சொல்ல முடியாது. அவள் அவனிடம் மிகக் குறைவாகவே பேசுவாள், அவன் மீது கடுமையான கட்டுப்பாடுகளையும் விதிப்பதில்லை; இருப்பினும், அவனது தாயின் தீவிரமான, இடைவிடாத பார்வையின் கண்காணிப்பை அவன் எப்போதும் உணர்ந்துகொண்டே இருந்தான். மற்றபடி, அவனது கல்வி மற்றும் ஒழுக்க வளர்ச்சியைப் பொறுத்தவரை, அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை முழுமையாக நம்பினார். அக்காலத்தில், அவர் மீது அவருக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருந்தது. இருப்பினும், இந்த ஆசிரியர் தனது மாணவனின் நரம்பு மண்டலத்திற்குச் சில பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தினார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பதினாறு வயதில் அவன் கல்வி நிலையத்திற்கு (லைசியம்) அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, அவன் மிகவும் பலவீனமாகவும், வெளிறிய நிறத்துடனும், அதே சமயம் மிகுந்த அமைதியுடனும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் காணப்பட்டான். (பிற்காலத்தில், அவர் தனது அசாதாரணமான உடல் வலிமைக்காகப் பெயர் பெற்றார்.) இரவு நேரத்தில் அந்த நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டியணைத்துக்கொண்டபோது, அவர்கள் சிந்திய கண்ணீருக்குக் காரணம் ஏதோ ஒரு சாதாரணமான வீட்டுச் செய்தி மட்டுமல்ல என்றுதான் கருத வேண்டும். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் தனது நண்பனின் இதயத்தின் ஆழமான உணர்வுகளைத் தொட்டுவிட்டார்; அவனுள் ஒரு புனிதமான, நித்தியமான ஏக்கத்தை—அது இன்னும் முழுமையாக உருப்பெறாத, மங்கலான உணர்வாகவே இருந்திருக்கலாம்—அவர் தட்டி எழுப்பினார். இத்தகைய ஏக்கத்தை ஒருமுறை உணர்ந்து, அதன் ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்ட ஒரு ஆன்மா, அதை எவ்விதமான மலிவான திருப்திக்காகவும் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்காது. (உண்மையில், சிலருக்கு இந்த ஏக்கம் என்பது, மிக உயர்ந்த நிறைவை—அப்படி ஒன்று சாத்தியமே என்று வைத்துக்கொண்டால்—விடவும் மேலானதாகத் தோன்றலாம்.) எப்படியிருப்பினும், அந்த இளைஞனும் அவனது வழிகாட்டியும்—தாமதமாகவேனும்—தனித்தனிப் பாதைகளில் பிரிந்து சென்றது ஒரு நல்ல மாற்றமாகவே அமைந்தது.
லைசியத்தில் (கல்வி நிலையத்தில்) பயின்ற முதல் இரண்டு ஆண்டுகளில், விடுமுறை காலங்களில் அந்த இளைஞன் வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவான். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சும் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் சென்றபோது, அவன் அவ்வப்போது தனது தாயின் இல்லத்தில் நடைபெற்ற இலக்கியக் கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டு, அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருப்பான். அவன் மிகக் குறைவாகவே பேசினான்; எப்போதும் போல அமைதியாகவும் கூச்ச சுபாவத்துடனும் இருந்தான். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சிடம் அவன் முன்போலவே அன்புடன் நடந்துகொண்டாலும், அவனிடம் ஒரு புதிய தயக்கம் அல்லது விலகல் தெரிந்தது; உயர்ந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதையோ அல்லது கடந்த கால நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதையோ அவன் தவிர்த்தான். படிப்பை முடித்ததும், தனது தாயின் விருப்பப்படி, அவன் ராணுவத்தில் சேர்ந்தான். விரைவில், மிக முக்கியமான குதிரைப்படைப் பிரிவுகளில் ஒன்றில் அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டான். அவன் ஒருபோதும் தனது தாயின் முன்னால் ராணுவ சீருடையில் தோன்றவில்லை; செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து அவளுக்கு மிக அரிதாகவே கடிதங்கள் எழுதினான். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவனுக்குத் தாராளமாகப் பணம் அனுப்பி வந்தாள். சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகு அவளது சொத்துக்களிலிருந்து வரும் வருமானம் பெருமளவு குறைந்து, ஒரு கட்டத்தில் முந்தைய வருமானத்தில் பாதியளவுக்கும் குறைவாகவே கிடைத்தபோதிலும், அவள் தொடர்ந்து பணம் அனுப்பி வந்தாள். நீண்ட காலச் சிக்கனத்தால் அவள் கணிசமான அளவு மூலதனத்தைச் சேமித்து வைத்திருந்தாள். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் உயர்குடிச் சமூகத்தில் தனது மகன் அடைந்து வரும் முன்னேற்றத்தை அவள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனித்து வந்தாள். தான் அடையத் தவறிய அந்த நிலையை, ஒரு வசதியான, பிரகாசமான எதிர்காலம் கொண்ட இளம் அதிகாரியான தனது மகன் அடைந்திருந்தான். அவள் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாத அளவுக்குப் பல பழைய நட்புகளை அவன் மீண்டும் புதுப்பித்துக் கொண்டான்; சென்ற இடமெல்லாம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் வரவேற்கப்பட்டான். ஆனால், வெகு விரைவில், விசித்திரமான வதந்திகள் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் காதுகளை எட்டின: அந்த இளைஞன் திடீரென்று பொறுப்பற்ற, கட்டுக்கடங்காத ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கையில் மூழ்கிவிட்டான். இது சூதாட்டம் அல்லது அளவுக்கு அதிகமான மது அருந்துதல் போன்ற சாதாரண விஷயங்கள் அல்ல; மாறாக, அவனது கட்டுப்பாடற்ற, காட்டுமிராண்டித்தனமான நடத்தைகளைப் பற்றிய செய்திகள் வந்தன. அவன் ஓட்டிச் சென்ற குதிரைகளால் மக்கள் அடிபட்டு விழுந்தனர்; உயர் குடியைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்த அவன், பின்னர் அவளைப் பொதுவெளியில் அவமானப்படுத்தினான். இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும் மிகவும் அருவருக்கத்தக்க வகையிலும், வெளிப்படையான அநாகரிகத்துடனும் இருந்தன. அதுமட்டுமின்றி, அவன் ஒரு சண்டைப் பிரியனாக மாறி, காரணமேதுமின்றி மற்றவர்களுடன் சண்டையிட்டு, அவர்களை அவமதிப்பதையே ஒரு பொழுதுபோக்காகக் கொண்டிருந்தான். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த கவலையும் மன உளைச்சலும் அடைந்தாள். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவளிடம், இவை அனைத்தும் மிகுந்த துடிப்புள்ள ஒரு இயல்பின் ஆரம்பகால ஆரவாரமான வெளிப்பாடுகள் மட்டுமே என்றும், இந்தச் சூறாவளி காலப்போக்கில் அடங்கிவிடும் என்றும் சமாதானம் கூறினான். ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகத்தில் வரும் இளவரசர் ஹால் (Prince Hal), ஃபால்ஸ்டாஃப், பாய்ன்ஸ் மற்றும் மிஸ்ட்ரஸ் குவிக்லி போன்றவர்களுடன் சேர்ந்து குடித்துக் கும்மாளமிட்டதைச் சுட்டிக்காட்டி, இவனது செயல்களும் அதுபோன்றதே என்று அவன் விளக்கினான். வழக்கமாக ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பேசும்போது, "அபத்தமான பேச்சு, சுத்த அபத்தம்!" என்று மறுத்துரைக்கும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, இம்முறை அப்படிச் செய்யவில்லை. மாறாக, மிகுந்த கவனத்துடன் அவன் சொல்வதைக் கேட்டு, கூடுதல் விளக்கங்களைக் கேட்டறிந்தாள். தானே ஷேக்ஸ்பியரின் அந்த நாடகத்தை எடுத்து, மிகுந்த அக்கறையுடன் வாசித்துப் பார்த்தாள். ஆனால், அந்த நாடகம் அவளுக்கு எந்த அமைதியையும் தரவில்லை; அதில் சொல்லப்பட்ட நிகழ்வுகளுக்கும், இவன் செய்த காரியங்களுக்கும் பெரிய ஒற்றுமை ஏதுமில்லை என்பதையும் அவள் உணர்ந்துகொண்டாள். தான் அனுப்பியிருந்த கடிதங்களுக்குப் பதில் வரும் வரை அவள் மிகுந்த பதற்றத்துடன் காத்திருந்தாள். பதில்கள் விரைவாகவே வந்தன; அந்த இளைஞன் அடுத்தடுத்து இரண்டு முறை துப்பாக்கிச் சண்டைகளில் (duels) ஈடுபட்டதாகவும், இரண்டு முறையுமே அவனது தவறுதான் இருந்ததென்றும், அந்தச் சண்டைகளில் ஒருவனை அவன் கொன்றுவிட்டான் என்றும், மற்றவனை ஊனமாக்கிவிட்டான் என்றும் செய்திகள் வந்தன. இதன் விளைவாக, அவன் மீது வழக்கு தொடரப்பட்டு, இறுதியில் அவனது அந்தஸ்து பறிக்கப்பட்டு, ஒரு சாதாரண போர்வீரனாகத் தரம் தாழ்த்தப்பட்டான்.
...உன் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு, ஒரு காலாட்படை ரெஜிமென்ட்டில் பணியாற்ற அனுப்பப்பட்டாய்—அதுவும் ஒரு சிறப்பு கருணை நடவடிக்கையின் மூலமாக மட்டுமே நிகழ்ந்தது.
1863-ல், எப்படியோ அவர் தன்னைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டார்; அவருக்கு ஒரு பதக்கம்* வழங்கப்பட்டு, அவர் ஒரு துணை அதிகாரியாக (non-commissioned officer) பதவி உயர்வு பெற்றார். அதன் பிறகு, எதிர்பாராத விதமாக, அவருக்கு ஒரு முழு அதிகாரிக்கான (commissioned officer) அந்தஸ்தும் கிடைத்தது. இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தலைநகருக்கு நூற்றுக்கணக்கான கடிதங்களை அனுப்பினார்; அவற்றில் கெஞ்சல்களும் மன்றாடல்களும் நிறைந்திருந்தன—இந்த அசாதாரண சூழலில், அவர் தன்னை எவ்வளவு தாழ்த்திக்கொள்ள முடியுமோ அவ்வளவு தாழ்த்திக்கொண்டார். அதிகாரி அந்தஸ்து கிடைத்தவுடன், அந்த இளைஞன் உடனடியாகப் பணியிலிருந்து விலகினான்; அவன் ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குத் திரும்பவில்லை, தன் தாய்க்கு எழுதுவதையும் முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்டான். காலப்போக்கில், மறைமுகத் தகவல்கள் மூலம் அவன் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருப்பது தெரியவந்தது. ஆனால், அவன் முன்பு பழகிய சமூக வட்டாரங்களில் எங்கும் காணப்படவில்லை—அவன் ஏதோ தலைமறைவாக வாழ்வது போலத் தோன்றியது. அவன் ஒரு விசித்திரமான கும்பலுடன் வாழ்ந்து வந்தான்; செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் சமூகத்தின் மிக மோசமான நிலையில் இருந்தவர்களுடன்—வறுமையில் வாடும் அரசு ஊழியர்கள், வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டும் இன்னும் 'உயர்குடி' பாவனையுடன் பிச்சை எடுக்கும் முன்னாள் அதிகாரிகள், மற்றும் குடிகாரர்களுடன்—அவன் காலம் கழித்தான். அவன் அவர்களின் அழுக்கடைந்த வீடுகளுக்குச் சென்று, இருண்ட சேரிகளிலும், இன்னும் சொல்ல முடியாத பல மோசமான இடங்களிலும் பகலையும் இரவையும் கழித்தான். அவன் மிகவும் அலங்கோலமாகவும், கந்தல் உடைகளுடனும் காணப்பட்டான்—ஆனால், இதையெல்லாம் அவன் ரசிப்பது போலவே தோன்றியது. அவன் தன் தாயிடம் பணம் கேட்கவில்லை; அவனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு சிறிய சொத்து இருந்தது—முன்பு ஜெனரல் ஸ்டாவ்ரோகினுக்குச் சொந்தமான ஒரு கிராமம்—அதிலிருந்து ஓரளவு வருமானம் வந்தது. வதந்திகளின்படி, அவன் அந்தச் சொத்தை ஒரு சாக்சன் ஜெர்மானியருக்குக் குத்தகைக்கு விட்டிருந்தான். இறுதியில், அவனது தாயின் தீவிர வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, அந்த 'பிரின்ஸ் ஹாரி' (இளவரசர் ஹாரி) எங்கள் நகரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான். அப்போதுதான் நான் அவனை முதன்முதலில் பார்த்தேன்; அதற்கு முன்பு அவனை நான் பார்த்ததே இல்லை. அவன் சுமார் இருபத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க, மிகவும் அழகான இளைஞனாக இருந்தான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவன் என்னைத் திகைக்க வைத்தான். ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கையால் சிதைந்து, ஓட்கா வாடை வீசும் ஒரு பரிதாபகரமான, அலங்கோலமான மனிதனைத்தான் நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். இதற்கு நேர்மாறாக, அவர் நான் இதுவரை கண்டிராத மிக நேர்த்தியான மனிதராக இருந்தார்—குற்றஞ்சொல்ல முடியாதபடி கச்சிதமான உடை அணிந்திருந்தார்; மிக உயர்ந்த சூழல்களில் பழகிய ஒருவருக்குரிய கம்பீரத்துடனும் நிதானத்துடனும் நடந்துகொண்டார். நான் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த நகரமே வியப்பில் ஆழ்ந்தது. திரு. ஸ்டாவ்ரோகினைப் பற்றிய முழு வாழ்க்கை வரலாறும் அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது—எவ்வளவு நுணுக்கமான விவரங்கள் என்றால், இத்தகவல்கள் எங்கிருந்து வந்தன என்று வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை—மேலும், ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அதில் பாதியளவு உண்மையாகவே இருந்தது. எங்கள் ஊர் பெண்கள் அந்தப் புதிய மனிதரிடம் மிகுந்த ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தனர்: ஒரு தரப்பினர் அவரை மிகவும் விரும்பினர், மற்றொரு தரப்பினர் அவரைத் தீவிரமாக வெறுத்தனர்—இருப்பினும், இரு தரப்பினருமே அவரைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர். சிலர், அவரது ஆன்மாவில் ஏதோ ஒரு இருண்ட, விதியின் பிடியில் சிக்கிய ரகசியம் இருக்கலாம் என்று கருதி ஈர்க்கப்பட்டனர்; வேறு சிலர், அவர் ஒரு கொலையாளி என்ற உண்மையாலேயே அவர் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டனர். அவர் நல்ல கல்வி அறிவு கொண்டவர் என்பதும் தெரியவந்தது—உண்மையில், அவருக்குப் பரந்த அறிவு இருந்தது. எங்களை ஈர்ப்பது அவ்வளவு கடினமான காரியம் அல்லதான், ஆனால் அவர் மிக முக்கியமான, சுவாரஸ்யமான தலைப்புகளைப் பற்றிப் பேசும் திறன் கொண்டிருந்தார்—அதிலும் குறிப்பாக, மிகுந்த அறிவு முதிர்ச்சியுடனும் தெளிவுடனும் பேசினார். ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், வந்த முதல் நாளிலிருந்தே அனைவரும் அவரை மிகவும் விவேகமான மனிதராகவே கருதினர். அவர் அதிகம் பேசுபவர் அல்ல; அவரிடம் எந்தவிதமான செயற்கைத்தனமும் இல்லாத ஒரு நேர்த்தி இருந்தது; அவர் மிகுந்த அடக்கத்துடன் இருந்தார், அதே சமயம் எங்களிடையே வேறு எவரிடமும் காணப்படாத துணிச்சலையும் தன்னம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தினார். எங்கள் ஊர் பகட்டான இளைஞர்கள் அவரைப் பொறாமையுடன் பார்த்தனர்; அவருக்கு முன்னால் அவர்கள் தங்கள் பொலிவை இழந்து மங்கிப்போயினர். அவரது முகமும் என் கவனத்தை ஈர்த்தது: அவரது தலைமுடி சற்று அதிக கருமையாகவும், வெளிர் நிறக் கண்கள் மிக அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தன; அவரது சருமம் மிகவும் மென்மையாகவும் வெண்மையாகவும், கன்னங்களில் இருந்த சிவந்த நிறம் மிகுந்த பொலிவுடனும் தூய்மையாகவும் இருந்தது; பற்கள் முத்துக்களைப் போலவும், இதழ்கள் பவளத்தைப் போலவும் இருந்தன. அவரை ஒரு பேரழகர் என்று சொல்லலாம், அதே சமயம் அவரிடம் ஏதோ ஒரு அருவருப்பான தன்மையும் இருந்தது. அவரது முகம் ஒரு முகமூடியைப் போல இருப்பதாகப் பேசப்பட்டது; உண்மையில், அவரைப் பற்றிப் பல கதைகள் உலவின—அவற்றில் ஒன்று, அவருக்கு அசாதாரணமான உடல் வலிமை இருந்தது என்பது. அவர் சராசரிக்கும் சற்று அதிகமான உயரத்தைக் கொண்டிருந்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரைப் பெருமையுடன் பார்த்தாலும், எப்போதும் ஒருவிதமான உறுத்தலுடனேயே கவனித்து வந்தார். அவர் எங்களுடன் சுமார் ஆறு மாதங்கள் தங்கியிருந்தார்—எந்த ஆர்வமும் இன்றி, அமைதியாக, ஒருவிதமான கசப்புணர்வோடு காணப்பட்டார். அவர் சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொண்டபோது, அந்த மாகாணத்திற்குரிய அனைத்து மரபுகளையும் தவறாமல் கடைப்பிடித்தார். அவர் ஆளுநரின் உறவினராக இருந்ததால், ஆளுநரின் இல்லத்தில் ஒரு நெருங்கிய சொந்தமாகவே வரவேற்கப்பட்டார். ஆனால், சில மாதங்கள் கடந்த நிலையில், திடீரென்று அந்த மிருகம் தன் நகங்களை வெளியே நீட்டியது.
இங்கே ஒரு குறிப்பைச் சேர்க்க விரும்புகிறேன்: எங்களின் அன்புக்குரிய, மென்மையான இவான் ஒசிபோவிச்—முன்னாள் ஆளுநர்—இயல்பிலேயே சற்று பெண்பண்பு கொண்டவராக இருந்தார். இருப்பினும், அவர் நல்ல குடும்பப் பின்னணியையும் செல்வாக்குமிக்க தொடர்புகளையும் கொண்டிருந்தார்; இதனால்தான், எந்தவொரு உண்மையான பணியையும் செய்யாமல், பல ஆண்டுகளாகத் தனது பதவியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடிந்தது. அவரது அளப்பரிய தாராள மனப்பான்மை மற்றும் விருந்தோம்பும் பண்பைக் கருத்தில் கொண்டால், நம் காலத்தைப் போன்ற கொந்தளிப்பான, சவால்கள் நிறைந்த சூழலில் ஆளுநராக இருப்பதற்குப் பதிலாக, "பழைய நல்ல காலங்களில்" பிரபுக்களின் தலைவராக (marshal of the nobility) இருந்திருக்கவே அவர் மிகவும் பொருத்தமானவராக இருந்திருப்பார். மாகாணத்தை ஆளுநரா அல்லது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவா என்று மக்கள் அடிக்கடி கிண்டலாகப் பேசுவதுண்டு. இது ஒரு கூர்மையான விமர்சனமாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இது முற்றிலும் பொய்யான ஒன்று—இருப்பினும், இதைப் பற்றிப் பேசுவதில் மக்கள் தங்கள் நகைச்சுவை உணர்வை வெளிப்படுத்தத் தவறியதில்லை. உண்மையில், சமீபகாலமாக வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, சமூகத்தில் மிகுந்த மரியாதைக்குரியவராக இருந்தபோதிலும், உயரிய பொதுவாழ்விலிருந்து திட்டமிட்டே விலகி, தனக்கென ஒரு குறுகிய வட்டத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு அதற்குள் சுருங்கி வாழ்ந்து வந்தார். உயர்ந்த இலக்குகளைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அவர் திடீரென்று தனது சொத்துக்களை நிர்வகிப்பதில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார்; இரண்டொரு ஆண்டுகளிலேயே, அந்தச் சொத்துக்களின் வருவாயை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வந்தார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குப் பயணம் செய்வது அல்லது ஒரு இதழை வெளியிடுவது போன்ற தனது முந்தைய கவித்துவமான ஆர்வங்களைக் கைவிட்டு, அவர் செல்வத்தைச் சேர்க்கத் தொடங்கினார்; மேலும், மிகவும் சிக்கனமானவராகவும் மாறினார். அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுடன் இருந்த உறவைக் கூடத் தள்ளிவைத்தார்; அவருக்கு அவர் அனுமதித்தது என்னவென்றால்... ...வேறொரு கட்டிடத்தில் ஒரு குடியிருப்பினை வாடகைக்கு எடுக்குமாறு (இதை அவர் நீண்டகாலமாகவே பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி அவரிடம் வலியுறுத்தி வந்தார்) அவர் கேட்டுக்கொண்டார். மெல்ல மெல்ல, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரை ஒரு "சாதாரணமான" (prosaic) பெண் என்றோ, அல்லது இன்னும் விளையாட்டாக "எனது சாதாரணமான தோழி" என்றோ அழைக்கத் தொடங்கினார். நிச்சயமாக, இத்தகைய கேலிகளை அவர் மிகுந்த மரியாதையுடனும், சரியான தருணத்தை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்த பின்னருமே வெளிப்படுத்தினார்.
அவரது நெருங்கிய வட்டத்தில் இருந்த நாங்கள் அனைவரும்—எங்களை விட ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் இன்னும் கூர்மையாகவே—அவரது மகன் இப்போது அவருக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையாக, ஒரு புதிய கனவாகத் தோன்றியிருப்பதை உணர்ந்திருந்தோம். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் சமூகத்தில் அவரது மகன் வெற்றி பெறத் தொடங்கியபோதுதான், அவர் தன் மகனிடம் இத்தகைய தீவிரமான பற்றைக் காட்டத் தொடங்கினார்; மகன் சாதாரண படைவீரனாகத் தரம் இறக்கப்பட்டான் என்ற செய்தி வந்தபோது, இந்தப் பற்று இன்னும் பலமடங்கானது. அதே சமயம், அவர் தன் மகனைக் கண்டு அஞ்சினார் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவனது முன்னிலையில் அவர் ஒரு அடிமையைப் போலவே இருந்தார். ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற, மர்மமான விஷயத்தைக் கண்டு அவர் அஞ்சினார் என்பது புலப்பட்டது—அவரால் கூட அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியவில்லை. அவர் அடிக்கடி நிக்கோலாஸை, மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் ஆனால் மிகுந்த கூர்மையுடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஏதோ ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது போல, ஏதோ ஒரு மறைபொருளை அறியத் துடிப்பது போல அவர் அவனை உற்று நோக்கினார்... அப்போதுதான், திடீரென்று, அந்த மிருகம் தன் நகங்களை வெளியே நீட்டியது.
зверь вдруг выпустил свои когти.