வீழும் ஒரு சகாப்தத்தின் இடிமுழக்கங்கள்

ஆண்ட்ரே பெலி (போரிஸ் நிகோலாயெவிச் புகாயேவ், 1880–1934 என்பவரின் புனைப்பெயர்) தனது இளம் மனைவி ஏ. துர்கனேவாவுடன், லத்ஸ்க் அருகே உள்ள அவரது தாயாரின் தோட்டமான போகோல்யூபியில் கழித்த 1911-ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தை, பிற்காலத்தில் ஒரு "இடிமுழக்கமிடும் அமைதி" என்று விவரித்தார். ஏற்கெனவே புகழ்பெற்றிருந்த ஒரு எழுத்தாளரின் மன அமைதியை எதுவும் குலைத்திருக்க முடியாது என்றே தோன்றுகிறது; அவர் தனது *கோல்ட் இன் அஸூர்*, *ஆஷஸ்*, மற்றும் *தி அர்ன்* ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகள், உரைநடை "சிம்பொனிகள்", மற்றும், நிச்சயமாக, அவரது *தி சில்வர் டோவ்* என்ற நாவல் ஆகியவற்றின் மூலம் ரஷ்யா முழுவதும் தனக்கென ஒரு பெயரைப் பெற்றிருந்தார். "மாஸ்கோவின் எகிப்து" எனும் இடத்தின் சோர்வூட்டும் பரபரப்பும், "செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் ஞானிகளுடன்" நடந்த கசப்பான வாக்குவாதங்களின் ஆண்டுகளும்—அதில் பெலி தலைகுப்புறப் பாய்ந்திருந்தார் (ஏனெனில் அவருக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை!)—அத்துடன் காதல் சிக்கல்களும், ஏன், சண்டைகளும்கூட அங்கே கைவிடப்பட்டிருந்தன. இங்கே—போகோல்யூபியில்—எல்லாம் வித்தியாசமாக இருந்தது: பரந்த வயல்வெளிகளின் சரிவான சரிவுகள், அடர்ந்த ஓக் காடுகள், தொலைதூரம் வரை நீண்டு செல்லும் ஒரு ஆள் நடமாற்றமில்லாத சாலை, மணிக்கணக்கான நடைப்பயணங்கள், மற்றும் அவருடைய படைப்புகளிலேயே ஒருவேளை மிகவும் உற்சாகமான, மகிழ்ச்சியான, ஒளிமயமான படைப்பான *பயணக் குறிப்புகள்* மீது அவர் செலுத்திய கவனமான உழைப்பு; இது சமீபத்தில் அவர் மேற்கொண்ட ஒரு கிழக்காசியப் பயணத்தால் உத்வேகம் பெற்றது. அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து அமைதியையும் சாந்தத்தையும் வளர்த்தன; ஆயினும், ஒருவித பதற்ற உணர்வு பெலியை விட்டு ஒருபோதும் நீங்கவில்லை, மேலும் தொலைதூர இடி முழக்கங்களை ஒத்த விசித்திரமான அதிர்வுகள் அவரைத் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தின: "அந்தக் கோடையின் பொதுவான உணர்வு: இடி முழக்கம் போன்ற ஓர் அமைதி. அந்த இடி இங்கே இல்லை, மாறாக உலகம் முழுவதும் இருந்தது. அந்த அமைதி 'இடிகளால்' - வீழ்ச்சியடையும் ஒரு யுகத்தின் இடிகளால் - முதிர்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்தது. ரஷ்யாவின் சூழலே வரவிருக்கும் பேரழிவால் அதிர்ந்தது."* *ஆஷஸ்* (1908) தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளிலேயே - உண்மையில், முன்னரே எழுதப்பட்ட *சிம்பொனி (இரண்டாவது, நாடகத்தன்மை வாய்ந்தது)* (1902) தொகுப்பிலும்கூட - அந்த எழுத்தாளர் ரஷ்யப் பரந்தவெளிகளில் உலக அழிவின் எக்காளங்கள் முழங்குவதைக் கேட்டிருந்தார். ஆயினும், "ரஷ்யாவை மனதால் புரிந்துகொள்ள முடியாது" என்ற ட்யூட்சேவின் கூற்று அவருக்கு ஏற்புடையதாக இருக்கவில்லை. அப்போது *கிழக்கா மேற்கா* என்ற தலைப்பில் ஒரு பிரம்மாண்டமான காவியத்திற்கான கருத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த ஏ. பெலிக்கு, ஐரோப்பிய மற்றும் உலகளாவிய மனித நாகரிகத்தின் ஊற்றுக்கண்களுக்கான ஒரு பயணம் இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. மத்தியதரைக்கடல், துனிசியா, எகிப்து மற்றும் பாலஸ்தீனம் ஆகியவை வெறும் நிலங்களும் நாடுகளுமாக இருக்கவில்லை; மாறாக, அவை உலகப் பண்பாட்டின் "வட்டங்களாகவும்" "சுழற்சிகளாகவும்" இருந்தன. ரஷ்யாவின் உள்ளார்ந்த "கருத்தைப்" புரிந்துகொள்வதற்கும் அதன் இறுதி விதியை முன்னறிவதற்கும், ரஷ்யா இந்தக் கட்டமைப்புகளுக்குள் பொறிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது.

சரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சகாப்தத்தின் இடி முழக்கம் ஆண்ட்ரி பெலியை நீண்ட காலமாக அச்சுறுத்தி வந்தது. இருப்பினும், போகோல்யூபியில் கழித்த கோடைக்காலம் அதன் திட்டவட்டமான உச்சக்கட்டமாக அமைந்தது. எனவே, அந்த இலையுதிர்காலத்தில் மாஸ்கோவிற்குத் திரும்பியதும், அந்த எழுத்தாளர் தனது புதிய நாவலான *பீட்டர்ஸ்பர்க்*கிற்காக உருவாக்கப்பட்ட படிமங்களை "வாரக்கணக்கில் இடைவிடாத ஆய்வில்" மூழ்கினார். அந்தப் படைப்பு, 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ரஷ்ய மற்றும் உலக இலக்கியத்தில் உலகளவில் பாராட்டப்பட்ட ஒரு செவ்வியல் படைப்பாக மாறவிருந்தது.

"நமது இந்த ரஷ்யப் பேரரசு என்றால் என்ன?"—புத்தகத்தைத் தொடங்கும் இந்தக் கேள்வி—முரண்நகையாகத் தோன்றலாம்; ஆயினும், உண்மையில், அது ஒரு அசாதாரணமான கன அளவைக் கொண்டுள்ளது. உண்மையில், "ரஷ்யப் பேரரசு" என்பதே பெலியின் நாவலின் அடித்தளமாகவும் விதியாகவும் அமைகிறது—அதன் அளவு, அதன் இடஞ்சார்ந்த பரிமாணங்கள், மற்றும் அதன் காலச்சூழல்: அதாவது, ரஷ்ய வரலாற்றில் வழக்கமாக "ஏகாதிபத்திய" அல்லது "பீட்டர்ஸ்பர்க்" காலம் என்று குறிப்பிடப்படும் அந்தக் குறிப்பிட்ட சகாப்தம். இந்தக் காலம், "உலகின் பாதி ஆட்சியாளரின்" சீர்திருத்தங்களுடன் தொடங்கி, பரவலான நம்பிக்கைக்கு மாறாக, போல்ஷிவிக் திட்டங்களின் "பிரம்மாண்டமான வீச்சுடன்" தொடர்கிறது; சின்னங்கள் அடியோடு மாற்றியமைக்கப்பட்டு, தலைநகரம் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து மாஸ்கோவிற்கு மாற்றப்பட்டிருந்தபோதிலும் இது நிகழ்கிறது. *பீட்டர்ஸ்பர்க்* நாவலின் ஆசிரியர், மாயைகளைத் தவிர்த்து, பேரரசின் வீழ்ச்சியை ஏறக்குறைய முன்கூட்டியே கணித்துவிட்டார்—அந்த வீழ்ச்சி, அதன் இடிபாடுகளுக்கு அடியில் நம் அனைவரையும் புதைக்க அச்சுறுத்துகிறது.

ரஷ்யப் பண்பாட்டின் ஒரு நூற்றாண்டு காலம் முழுவதும் வடிவம் பெற்று வந்த "புனித பீட்டர்ஸ்பர்க் புராணத்தின்" இறுதி நாணாக, *பீட்டர்ஸ்பர்க்* எனும் புதினம் அதன் ஆசிரியரால் முன்வைக்கப்பட்டு, அதன் வாசகர்களாலும் அவ்வாறே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. புஷ்கின், கோகோல், தஸ்தாயெவ்ஸ்கி மற்றும் மெரெஷ்கோவ்ஸ்கி ஆகியோரைச் சார்ந்த எண்ணற்ற இலக்கியக் குறிப்புகளைத் தனது நூலில் வெளிப்படையாகப் பின்னிப்பிணைப்பதன் மூலமும், நேவா நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள நகரத்தோடு தொடர்புடைய நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் தீர்க்கதரிசனங்களை ஆதாரமாகக் கொள்வதன் மூலமும், தனக்கு முன்னால் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் 'மதிப்பீடு செய்ய'வும், 'புரிந்துகொள்ளவே இயலாத' இந்நகரம் குறித்த புதிருக்கு ஒரு திட்டவட்டமான தீர்வை வழங்கவும் பெலி முயன்றார். 

*  பெலி, ஆண்ட்ரி. *Between Two Revolutions*. மாஸ்கோ, 1990. பக். 423.
**  மேலது, பக். 436.
ஆசிரியரின் தொலைநோக்குப் பார்வை அவரது உடனடி இலக்கிய வட்டாரத்தினரால் உடனடியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது: வியாசெஸ்லாவ் இவானோவ், அந்தப் படைப்புக்கு 'பீட்டர்ஸ்பர்க்' என்ற பொதுவான, குறியீட்டுத் தலைப்பைச் சூட்ட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்; ஏ. பிளாக், 'மேதையின் முத்திரையால் குறிக்கப்பட்ட' இந்தக் குழப்பமான நாவலின் பக்கங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்து, 1940-களில் வெளிவந்த 'ரெபர்ட்டாயர் அண்ட் பாந்தியன்' என்ற பழைய இதழில் இருந்த 'ஒரு வேடிக்கை பார்ப்பவரின் குறிப்புகள்' பகுதியை நினைவு கூர்ந்தார்.

மேலும், மனதளவில் தொடர்ச்சியான இலக்கிய ஒப்புமைகளைக் கட்டமைக்கத் தொடங்கி, இறுதியில் ஒரு கேள்வியின் வடிவில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட முடிவுக்கு வந்தார்: "இருபதுகள், முப்பதுகள், நாற்பதுகள் (...), தொண்ணூறுகள் மற்றும் நமது நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளில் வாழ்ந்த ரஷ்ய மக்கள் ஒரே விஷயங்களைப் பற்றித்தான் சிந்தித்தார்கள் என்பது விசித்திரமாக இல்லையா?" *
உண்மையில், அவர்கள் ஒரே விஷயங்களைப் பற்றித்தான் சிந்தித்தார்கள், ஆனால் அவற்றை வித்தியாசமாகச் சிந்தித்தார்கள். புஷ்கினின் பீட்டர்ஸ்பர்க், கோகோலின் பீட்டர்ஸ்பர்க், தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் பீட்டர்ஸ்பர்க், ப்ளாக்கின் பீட்டர்ஸ்பர்க், பெலியின் பீட்டர்ஸ்பர்க், மற்றும் அக்மடோவாவின் பீட்டர்ஸ்பர்க் ஆகியவை ரஷ்ய கலாச்சாரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட, அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், மிகுந்த சிரத்தையுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட, ஒரு ஒத்திசைவான சின்னங்களின் அமைப்பை உருவாக்குகின்றன. ஆனால், நம் மனதில் அதன் படைப்பாளியின் பெயருடன் தொடர்புடைய அந்த நகரத்தின் (ஆகவே, முழுப் பேரரசின்!) ஒவ்வொரு பிம்பமும், தனக்கே உரிய தனித்துவமான "கருத்தியல் களத்தையும்," தனக்கே உரிய புவியியலையும், மக்கள்தொகையையும், தனக்கே உரிய மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட மற்றும் இயற்கையான இயல்பையும் கொண்டுள்ளது.

பெலியின் "பீட்டர்ஸ்பர்க்"கின் தனித்துவம்—எழுத்தாளரால் உருவாக்கப்பட்ட பிம்பம் மற்றும் அவர் எழுதிய நாவல் ஆகிய இரண்டின் தனித்துவமும்—பல வழிகளில் ரஷ்ய வரலாற்றின் தேதிகளால் தீர்மானிக்கப்படும் காலவரிசையுடன் தொடங்குகிறது. இவை "இரண்டு புரட்சிகளுக்கு" இடைப்பட்ட தேதிகள், ரஷ்ய-ஜப்பானிய மற்றும் முதல் உலகப் போர்களுக்கு இடைப்பட்டவை, நூற்றாண்டுகளின் திருப்பம், உலகங்களின் திருப்பம். அதே நேரத்தில், "பீட்டர்ஸ்பர்க்" என்பது 1905 மற்றும் 1906 ஆம் ஆண்டுகளின் புரட்சிகர நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் அமைந்த ஒரு பாரம்பரிய வரலாற்று நாவல் அல்ல, மாறாக, நெருங்கி வரும் உலகளாவிய பேரழிவின் குறியீட்டுச் சித்திரத்தை முன்வைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு "புதிய உரைநடை" ஆகும். ஏ. பெலியே டிசம்பர் 1913 இல் ஆர். இவானோவ்-ரஸும்னிக்கிற்கு இது குறித்து இவ்வாறு எழுதினார்: "எனது முழு நாவலும், இடம் மற்றும் காலத்தின் குறியீடுகளில், ஊனமுற்ற மன வடிவங்களின் ஆழ்மன வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கிறது." ஏ. பெலியின் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், "வெண்கலக் குதிரைவீரன்" நூலின் முன்னுரையில் எதிரொலிப்பது போல, 18 ஆம் நூற்றாண்டு கலாச்சாரத்தால் உணரப்பட்ட "அற்புத நகரத்தின்" இறையாண்மை மிக்க கம்பீரம், நினைவுச்சின்ன முழுமை அல்லது அதன் உறுதித்தன்மை ஆகியவற்றின் சுவடு எதுவும் இல்லை. ஆண்ட்ரே பெலி, "ஏழை யூஜின்" எழுதிய பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கிறார், மேலும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் "பீட்டர்ஸ்பர்க் கனவுகளை" நோக்கியே அதிகம் சாய்ந்திருக்கிறார். ஆனால், தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் படைப்புகளில் கற்பனையின் மாயத்தோற்றம், "இந்த அந்தி சாயும் துயர நகரத்தின் உண்மையான இருப்பு குறித்த உணர்வை" மட்டுமே வலுப்படுத்தியது என்றால், பெலியின் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் யதார்த்தம் பொருளற்றது மட்டுமல்ல, அது முற்றிலும் உருவமற்றதாகவும் இருக்கிறது. பீட்டர்ஸ்பர்க், அதில் வசிக்கும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களுடனும், ஒரு குறிப்பிட்ட கதைசொல்லியின் "மூளை விளையாட்டின்" விளைவாகும். புஷ்கின், கோகோல் மற்றும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஏ. பெலி இந்த நாவலில் ஒரு "மாற்று கதைசொல்லி"யின் பாத்திரத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—அவர்தான் ஆசிரியர், ஏனெனில் அவர் தனது "சுயத்தை" "நேரடியாக" வெளிப்படுத்த மறுக்கிறார். இந்த கற்பனையான அரங்கேற்றத்தின் இயக்குநரின் பாத்திரத்தை அவர் விரும்புகிறார், தனது கண்ணோட்டத்தை தனது கதாபாத்திரங்களின் ("ஆசிரியர்" உட்பட) கண்ணோட்டத்துடன் இணைக்கிறார். அந்தக் கதாபாத்திரங்களின் யதார்த்தத்தில் அவர் தனது சொந்த இருப்பைப் போலவே உறுதியாக இருக்கிறார்—அதாவது, அவர் எதிலும் உறுதியாக இல்லை. எனவே, "பீட்டர்ஸ்பர்க்"-கில் உள்ள ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும், ஓரளவிற்கு, படைப்பாளியின் செயல்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது.

ஒவ்வொருவரும் மற்றொன்றை உருவாக்குகிறார்கள்: அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் "ஸியஸைப் போல இருந்தார்: அவரது தலையிலிருந்து தேவதைகளும் மேதைகளும் தோன்றினர்; அத்தகைய ஒரு மேதை (கருப்பு மீசையுடன் கூடிய அந்நியன்), ஒரு பிம்பத்தைப் போல வெளிப்பட்டு, ஏற்கனவே மஞ்சள் நிற வெளிகளில் தொலைந்து போயிருந்தார்." அப்லூகோவ் சீனியரின் தலையிலிருந்து பிறந்த டட்கின், லிப்பன் சென்கோ, வெண்கலக் குதிரைவீரன், ஷிஷ்னார்ஃப்னே போன்றோரின் பிம்பங்களை உருவாக்குகிறார்... இருப்பினும், பீட்டர்ஸ்பர்க், அப்லூகோவ் மற்றும் டட்கின் ஆகியோரை உருவாக்கியது வெண்கலக் குதிரைவீரனின் அறிவார்ந்த விளையாட்டு அல்லவா?

இங்கே, "பீட்டர்ஸ்பர்க்"-கில், எதுவும் நேரடியாகச் சொல்லப்படவில்லை; அனைத்தும் ஓரக்கண்ணால் பார்க்கப்படுகின்றன, முரண்நகை நிறைந்த ஒரு விளையாட்டுச் சூழலில் மூழ்கி, வேறுபட்ட, மறைக்கப்பட்ட அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழ்வின் "வெளித்தோற்ற" தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உண்மையில், ஏ. பெலி ஒரு புதிய வகையான முன்னோக்கு முறையைக் கண்டறிகிறார்

* பிளாக், ஏ. ஏ. தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள்: 8 தொகுதிகளில். மாஸ்கோ; ஜே.ஐ., 1962. தொகுதி 5. ப. 496.

** பெலி, ஆண்ட்ரே. பீட்டர்ஸ்பர்க். மாஸ்கோ: நௌகா, 1981.

*** ஸ்டாரிகோவா, ஈ. குறியீட்டியலும் யதார்த்தவாதமும் // ரஷ்ய இலக்கியத்தில் யதார்த்தவாதத்தின் வளர்ச்சி. மாஸ்கோ,

1974. தொகுதி 3. ப. 224.

428

----------------------- பக்கம் 430-----------------------

ஒன்றில் ஒன்று பிரதிபலிக்கும் வளைந்த கண்ணாடிகள் என்ற முன்னோக்கு முறை, நவீனத்துவத்தின் மாயத்தோற்றங்களைக் காணவும் சித்தரிக்கவும் அவருக்கு உதவுகிறது. இந்தக் கண்ணாடிகளின் அமைப்பு வழியாக ஒளிவிலகல் அடையும் யதார்த்தம், அரக்கத்தனமானது.

 "பிரான்-குகாஷ்காக்கள்", "மரப் பேன்கள்," "குவளைகள் மற்றும் உருவக்கோடுகள்" ஆகியவற்றால் நிறைந்த ஒரு சுவரோவியம்; அவற்றின் இருப்பு ஒரு பிரமை, ஒரு பயங்கரமான வேடம்,
ஒரு உலகளாவிய தூண்டுதல்.
தூண்டுதல், பிசாசுத்தனமான மோகம், ரசவாத உருமாற்றம்-
பிரதியீடு ஆகிய கருப்பொருள்கள், ஆண்ட்ரே பெலியின் முந்தைய படைப்புகள் அனைத்திலிருந்தும் உருவாகின்றன (உதாரணமாக, 2வது சிம்பொனியை முடிக்கும் "சபிக்கப்பட்ட இடத்தில்" நடக்கும் நிகழ்வை நினைவுகூருங்கள்; அது இளம் பெலியின் எதிர்காலத்திற்கான, "பீட்டர்ஸ்பர்க்கின்" பிரச்சினைகள் மற்றும் கவிதையியலுக்கான ஒரு அற்புதமான திருப்புமுனையாக அமைகிறது!). இந்தக் கருப்பொருள் நாவலின் கதைக்களத்தில் பொதிந்துள்ளது. இது தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் "அரக்கர்கள்" படைப்புடன் தெளிவாக ஒத்துப் போகிறது,
மேலும் 1905ஆம் ஆண்டு நிகழ்வுகள் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த "முற்றிலும் அற்றுப்போன" ஆண்டுகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையது, அவற்றை எழுத்தாளர் அவ்வாறுதான் குறிப்பிட்டார். இருப்பினும், பிற்போக்கு செனட்டர் அப்லூகோவைக் கொலை செய்ய சதித்திட்டம் தீட்டும் புரட்சிகர பயங்கரவாதிகளோ, பயங்கரவாதத் தலைவர் லிப்பன்சென்கோவின் சேவையைப் பெறும் இரகசியக் காவல்துறையோ, இந்தத் தூண்டுதலின் முக்கிய அமைப்பாளர்கள் அல்ல: அவர்களும் முகமூடிகளே, கருவிகளே, புனைவுகளே...
இந்தத் தூண்டுதலின் உண்மையான மூலம், 'மூளை விளையாட்டு' என்ற வடிவில், நூலாசிரியர் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் மற்றும் அவரது மகன் டட்கின் ஆகியோரின் மூளையையும், நனவையும் ஆக்கிரமிக்கும் அந்த மர்மமான 'பல்வேறு சக்திகளே' ஆகும். தூண்டுதலின் மூலம் என்பது, அனைவரின் முதுகுக்குப் பின்னாலும் பதுங்கி வரும் 'அது'வாகவோ, அல்லது அனைவருக்காகவும் பதுங்கியிருக்கும் 'திடீரென்று' தோன்றுவதாகவோ இருக்கலாம்: "அது மூளை விளையாட்டை உண்டு வாழ்கிறது; எண்ணங்களின் அற்பத்தனங்கள் அனைத்தையும் அது ஆவலுடன் விழுங்குகிறது, மேலும் அது பெருகுகிறது—நீங்கள் ஒரு மெழுகுவர்த்தியைப் போல உருகுகிறீர்கள்."* ஒரு பிரம்மாண்டமான உலகளாவிய தூண்டுதல்—குழப்பத்தின் நரக சக்திகளின் படையெடுப்பு—ரஷ்யாவை, அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், இருப்பின் 'தள அளவியல்' பரிமாணத்தைக் குறிக்கும் ஒரு தளத்தில் பரந்து விரிந்திருக்கும் நகரமான செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைக் களமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. இந்தத் தட்டையான தன்மை குறிப்பாகக் கவனத்தை ஈர்க்கிறது, ஏனெனில் வெளியை—ஒரு 'மையம்' மற்றும் ஒரு 'சுற்றுவட்டம்' என—பிரிக்கும் கிடைமட்டக் கொள்கை இந்த நாவல் முழுவதும் சீராகக் கையாளப்படுகிறது: முழு ரஷ்யப் பேரரசையும் பொறுத்தவரை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் 'மையம்' ஆகும். ஆனால் அதுவே ஒரு மையமாக—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதி—மற்றும் 'தீவுகளாகப்' பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

மேலும், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதிக்கும் ஒரு மையம் உண்டு—அது வெண்குதிரை வீரன் சதுக்கம். அங்குதான் "வரலாற்றின் தலைவிதி ரகசியம்—அவர்களுடைய சொந்த ரகசியம்—நாவலின் நாயகர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது."

"மையம்" "விளிம்பை" விட உயர்ந்து நிற்பது போல் தோன்றுகிறது: வௌவால் போன்ற செனட்டர் அப்லூகோவின் புராணப் பிம்பத்தில், பீட்டர்ஸ்பர்க் ரஷ்யாவின் பரந்து விரிந்த நிலப்பரப்புகளின் மீது ஆட்சி செய்கிறது. செயின்ட் ஐசக் பேராலயம், கடற்படையின் தங்க ஊசி, கருஞ்சிவப்பு அரண்மனை போன்ற பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதி, தீவுகளுக்கு மேல் உயர்ந்து நிற்கிறது. பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதிக்கு மேலே ஒரு பாறை தோன்றுகிறது—அது ஒரு மர்மமான குதிரை வீரன்.

"விளிம்புடன்" ஒப்பிடுகையில், "மையம்" ஒழுங்குமுறை, கட்டுப்பாடு, ஒரு நேர்கோடு—நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் கோடு—ஆகியவற்றின் உருவகமாகத் தோன்றுகிறது. அதேசமயம் "மற்ற ரஷ்ய நகரங்கள் மர வீடுகளின் ஒரு தொகுப்பைக் குறிக்கின்றன." நிழல் மனிதர்கள் வசிக்கும் தீவுகளின் "பல குழாய் போன்ற பரந்த நிலப்பரப்புகளும்" அதேபோல குழப்பமாகவும், மூடுபனியுடன் சுழன்றும் காணப்படுகின்றன. குழப்பம் என்பது வெறுமை, சூன்யம். வெற்று வெளிகள் எனும் அம்சம், உலகை ஒரு தளவரைவியல் அடிப்படையில் வடிவவியலாக்கி ஒழுங்கமைக்க முயன்ற அந்த வயதான செனட்டரை (அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் வெளிகளை 'வெறுத்தார்') அச்சுறுத்தியது. அந்த செனட்டரின் 'மையநோக்கு' உணர்வு, வெற்று வெளிகளை விட குறுகிய, நெருக்கமான, கவனமாகப் பிரிக்கப்பட்ட வெளிகளையே விரும்பியது... இந்த வெளிகளில் மட்டுமே அந்த வயதான செனட்டர் வசதியாக உணர்ந்தார்; 'சதுரங்கள், இணைகனங்கள், கனசதுரங்கள்' ஆகியவற்றை பொருட்களின் இயல்பான ஒழுங்குடனும், நிகழ்வுகளின் பகுத்தறிவுப் போக்குடனும் அவர் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். இருப்பினும், தஸ்தாயெவ்ஸ்கி கூறுவது போல, 'பூமிக்குரிய யூக்ளிடியன் கோணத்தின்' அனைத்து தந்திரங்களும் பயனற்றவை; அவை வாழ்வின் அடித்தளங்களைத் தொடாமல் அதன் மேற்பரப்பிலேயே தங்கிவிடுகின்றன.

'மையத்தையும்' 'விளிம்பையும்' பிரிக்கும் அனைத்தும் மாயையானதாகவும் நிலையற்றதாகவும் நிரூபிக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், "பெரும் கோழை" பற்றிய மக்களின் பேரழிவு முன்னறிவிப்பு நிறைவேறும் நேரம் வரும், அப்போது "பூர்வீக சமவெளிகள்... எல்லா இடங்களிலும் சிதைக்கப்படும்": நிஸ்னி நோவ்கோரோட், விளாடிமிர், உக்லிச் மற்றும் பிற நகரங்கள் எழும், அதே நேரத்தில் பீட்டர்ஸ்பர்க் மூழ்கும். பதிலுக்கு, நேவா நதிக்கு அப்பால் பதுங்கியிருக்கும் அடக்கப்பட்ட தீவுகள், "நினைவுச்சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட" பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதிக்கு மேலாக எழுந்து, கிளர்ச்சி செய்ய அச்சுறுத்துகின்றன. ஏகாதிபத்திய ஒழுங்கின் மையத்திலேயே குழப்பம் வெடிக்கிறது.

* எல். டோல்கோபோலோவ். ஆண்ட்ரே பெலி மற்றும் அவரது "பீட்டர்ஸ்பர்க்" நாவல். ஜே.ஐ., 1988. ப. 299.

429

----------------------- பக்கம் 431-----------------------

"மையம்" மற்றும் "விளிம்பு" ஆகியவற்றை அடையாளம் கண்டு, அவற்றை "தட்டையான இருப்பு" என்ற கருத்துடன் இணைத்த பிறகு, பெலி "முடிவு" மற்றும் "ஆரம்பம்," "கோடு" (இது ஒழுங்கை மட்டுமல்ல, "இரண்டு முக்கிய புள்ளிகளுக்கு இடையில்" காலத்தின் ஓட்டத்தையும் குறிக்கிறது) மற்றும் "வட்டம்" ஆகியவற்றை அடையாளம் காண்கிறார்.

வெறுமையான முடிவிலிக்குள் நீண்டு செல்லும் அந்தக் கோடு (முதலாம் பேதுருவின் முன்னேற்றக் கோடு!),
மலட்டு "நித்தியத்தின்" வளையமாகச் சுருண்டு கொள்ள அச்சுறுத்துகிறது ("நித்தியத்தின்" பரோக் சின்னத்தை நினைவுகூருங்கள்—தன் வாலைத் தானே விழுங்கும் ஒரு பாம்பு). இவ்வாறு பேதுரு தன் குதிரையை வீணாகத் தூண்டினார்,

 அவன் அவனை வளர்த்தான், அதனால் எவ்ஜெனி "ஒரு நூற்றாண்டு காலம் வீணாக ஓடினான்."

இந்த அர்த்தமின்மை, "உலகளாவிய தற்கூற்றின்" அபத்தம், ஏ. பெலியைப் பொறுத்தவரை,
ஒரு தனிநபர் நாகரிக வடிவத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது; அதில் ஒரு நபர் "ஒரு மனித அலகாக" வாழ்கிறார், அல்லது, இதற்கு நேர்மாறாக, ஒரு கூட்டு நனவுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது; அதில் ஒரு நபர் "குட்டிகளின் குட்டியாக", ஒரு "மனிதப் பூரான்"-இன் பகுதியாக இருக்கிறார். இவை இரண்டுமே, ரஷ்யாவை மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ரஷ்யா என இரண்டாகப் பிரித்த வெண்கலக் குதிரைவீரரான முதலாம் பேதுருவால் பதிக்கப்பட்ட நாகரிகத்தின் விளைவாகும்.

ஆம், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், மற்றவற்றுடன், மேற்கு மற்றும் கிழக்கு நாடுகளுக்கு இடையேயான எல்லையில், தொடர்புப் புள்ளியில் அமைந்துள்ளது. மேலும் முதலில், ஏ. பெலி அவற்றை உறுதியாகப் பிரிப்பது போல் தெரிகிறது,
"மையம்" மற்றும் "சுற்றுவட்டம்" என்ற கோட்டில் அவற்றை வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்: கிழக்கிலிருந்து வரும் அச்சுறுத்தல், "சுற்றுவட்டத்திலிருந்து" "மையத்திற்கு" வரும் அச்சுறுத்தலாகும். "இரத்தக் கறை படிந்த மஞ்சூரியாவின் விளிம்பிலிருந்து வந்த அடர்ந்த ரோமங்கள் நிறைந்த தொப்பியை" (ரஷ்ய-ஜப்பானியப் போரைக் குறிக்கும் ஒரு மறைமுகக் குறிப்பு) அணிந்த ஒரு நபர், அர்காங்கெல்ஸ்க், நிஸ்னே-கொலிம்ஸ்க் மற்றும் சரடோவ் ஆகிய இடங்களில் உற்சாகமான கூட்டத்தைத் திரட்டுவதன் மூலம் இது குறியீடாகக் காட்டப்படுகிறது. இப்போது, ​​"பீட்டர்ஸ்பர்க்கைச் சூழ்ந்திருந்த அமைதியின்மை, பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் மையப் பகுதிகளுக்குள்ளும் ஊடுருவியுள்ளது."

ஆனால், கிழக்கின் "விளிம்பு" மேற்கின் "மையத்தை" அச்சுறுத்துகிறது என்ற கருத்தும் ஒரு ஆத்திரமூட்டல்தான்; அது ஒரு "மூளை விளையாட்டின்" விளைவு. மேற்கத்திய மாதிரியில் முதலாம் பீட்டரால் கட்டப்பட்ட பேரரசின் மையத்திலேயே கிழக்கு ஆரம்பத்தில் வேரூன்றியிருந்தது: உன்னதமான "வடிவியல்" ஒழுங்கின் தூணான பிற்போக்கு செனட்டர் அப்லூகோவ் மற்றும் காண்ட் மற்றும் நியோ-காண்டியன்களைப் படித்த ஒரு "புரட்சியாளரான" அவரது மகன் ஆகிய இருவரும், மேற்கத்திய பகுத்தறிவுவாத, புத்தகப் பண்பாட்டின் விளைபொருட்கள் ஆவர்; இவர்கள் இருவரும் மிர்சா அப்-லாயின் வழித்தோன்றல்கள். அதனால்தான்
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தந்தைக்கு ஒரு கனவில், "டோக்கியோவில் இருந்தபோது அவர் ஏற்கனவே பார்த்திருந்த முகத்துடன் கூடிய ஒரு பரிதாபகரமான மங்கோலியனாக" தோன்றுகிறார், மேலும் இளைய அப்லூகோவின் கற்பனைகளிலிருந்து பிறந்த அந்த "பண்டைய துரானியர்", அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சாக இருக்கிறார்.
அந்த இரண்டு துரானியர்களும்—வயதானவரும் இளையவரும்—ஒரு கடுமையான வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள், ஆனால் இறுதியில் தெரியவருவது என்னவென்றால், முதலாம் பீட்டரின் அரசமைப்பின் அடித்தளங்களைப் பாதுகாப்பதும், அதன் மீது குண்டுகளை வீசுவதும் சமமாக "கிழக்கத்திய விவகாரங்கள்" தான். சொல்லப்போனால், "மேற்கத்திய" விவகாரங்களும் கூடத்தான். கிழக்கிலிருந்து அல்ல, ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸிலிருந்துதான் நீட்சேவின் தத்துவஞானியான டட்கின், "கலாச்சாரத்தை அழிப்பதன் அவசியம் குறித்த மிகவும் முரண்பாடான ஒரு கோட்பாட்டை" கொண்டு வந்தார். ஏனெனில், "காலாவதியான மனிதநேயத்தின் காலம் முடிந்துவிட்டது... மேலும் கலாச்சார வரலாறு இப்போது நமக்கு முன்னால் காலத்தால் சிதைந்து அழுகிய மரத்தைப் போல நிற்கிறது: ஆரோக்கியமான மிருகத்தனத்தின் ஒரு காலம் உதயமாகிறது; அது இருண்ட அடித்தட்டு வர்க்கத்தினரிடமிருந்தும் (குண்டர் தனவாதம், அப்பாச்சி பழங்குடியினரின் கலவரம்), உயர்குடி மேட்டுக்குடியினரிடமிருந்தும் (நிறுவப்பட்ட நெறிகளுக்கு எதிரான கலையின் கிளர்ச்சி, பழமையான கலாச்சாரம் மற்றும் அந்நியத்தன்மை மீதான காதல்), மற்றும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரிடமிருந்தும் (...) வெளிப்பட்டு வருகிறது."

அவர் அனைத்து நவீன நிகழ்வுகளையும் வகைகளாகப் பிரித்தார்: ஏற்கனவே வழக்கொழிந்து போன ஒரு கலாச்சாரத்தின் அறிகுறிகள்... மற்றும் ஒரு ஆரோக்கியமான காட்டுமிராண்டித்தனம், இவை தற்போதைக்கு நேர்த்தியின் முகமூடிக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன (நீட்சே மற்றும் இப்சனின் நிகழ்வு) மற்றும் இந்த முகமூடியின் கீழ், ஆன்மாக்களில் ஏற்கனவே இரகசியமாகக் கூவிக்கொண்டிருக்கும் குழப்பத்தால் இதயங்களைப் பாதிக்கின்றன. முகமூடிகளைக் கழற்றிவிட்டு... "குழப்பத்துடன் வெளிப்படையாக இருக்க" அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் நம்மை அழைத்தார்.

"மேற்கத்திய" மற்றும் "கிழக்கத்திய" ஆகிய இரண்டு சமமான பயனற்ற, கொடிய கொள்கைகளும் ரஷ்யப் பிற்போக்குத்தனம் மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சி ஆகிய இரண்டிலும் ஊடுருவியுள்ளன என்பது தெரியவருகிறது. மேலும், இந்த இரண்டு கொள்கைகளும் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நிறுவனரின் படைப்பில் ஏற்கனவே இருந்தன; அவர் ரஷ்யாவை இரண்டாகப் பிரிப்பதன் மூலம், பிரிக்கப்பட்ட கொள்கைகளின் அபாயகரமான அடையாளத்திற்கு பங்களித்தார்: "மாறும் ஒரு மங்கலான நிழல் வ்சாட்னிகோவின் முகத்தை மூடியிருந்தது; மேலும் அவரது முகத்தின் உலோகம் ஒரு தெளிவற்ற பாவனையால் இரட்டிப்பாக்கப்பட்டது." அதனால்தான், ரஷ்ய அரசு மற்றும் ரஷ்ய பயங்கரவாதம் ஆகிய இரண்டின் முன்னோடியான அவருடனான ஒரு சந்திப்பு, புதிய யெவ்ஜெனிக்கு—பயங்கரவாதியான டட்கினுக்கு—மரணத்தை விளைவிக்கிறது. "மீளமுடியாமல் அழிப்பவன்," "செம்பு மகுடம் சூடிய மரணம்," ரஷ்யப் பேரரசின் தலைநகரின் மையத்திலேயே, அதன் அனைத்து வாழ்வின் புனித மையத்திலேயே நிறுவப்பட்டவன்—அவன்தான் ஆண்ட்ரி பெலியின் "பீட்டர்ஸ்பர்க்" நூலின் வெண்குதிரை வீரன்; புஷ்கினைத் தெளிவாகத் தொடரும் மற்றும் அவருடன் தெளிவாக வாதிடும் ஒரு எழுத்தாளர். ஆனால், வாதிடும்போது, ​​பெலி புஷ்கினைச் சார்ந்திருக்கிறார்:

430

----------------------- பக்கம் 432-----------------------

மேலும் புஷ்கினைச் சார்ந்திருக்கிறார்: அவருடைய வெண்குதிரை வீரனுக்கு, பைத்தியம் பிடித்த டட்கினின் தனி அறையில் உலோக விருந்தாளியாகத் தோன்றுவதற்கு, கல் விருந்தாளியின் "மத்தியஸ்தம்" தேவைப்பட்டது.

அவ்வாறாக, அந்த விதிவசமான "செயல்" நிறைவேற்றப்படுகிறது; அதன் தரிசனம், ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸ் காலத்திலிருந்தே அந்த ரஷ்ய நீட்சேவாதியை வாட்டி வதைத்தது; அது, ஆள்சாரா, மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட கூறில், பிடிபடாதவனின் ஆளுமை முழுமையாகக் கரைந்துபோவதைக் குறிக்கும் ஒரு செயல்: "சந்திரனால் சூடாக்கப்பட்ட உலோக விருந்தாளி, அவனுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தது; சுட்டெரிக்கும், செந்நிறத்தில்;
இதோ, சூடாக்கப்பட்டு, வெண்மையாக மாறியது; மேலும்—குனிந்த அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீது பாய்கிறது:
எரியும் நீரோடையாக: உலோகங்களைப் போலக் கொட்டுகிறது

 "அவனுடைய நரம்புகளுக்குள்."

டட்கின் தனது "தந்தையுடன்" மீண்டும் இணைவது, அவனது உண்மையான மரணத்தில் முடிகிறது,
அது ஒரு முழுமையான சுயநினைவுச் சிதைவு. ஒரு மரணம் மற்றொரு மரணத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. டட்கின்,
லிப்பன்சென்கோவை ஒரு விசித்திரமான ஆயுதமான நகம் வெட்டும் கத்திரிக்கோலால் கொல்கிறான். மேலும்,
கொலை ஆயுதமாகக் கத்திரிக்கோல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதற்குக் காரணம், அந்த வன்பொருள் கடை டட்கினுக்கு வேறு எதையும் விற்கவில்லை என்பதுதான் என்றாலும், இந்தக் கத்திரிக்கோல்களுக்கு ஒரு குறியீட்டு அர்த்தமும் உண்டு: திறக்கப்படும்போது, ​​அவை ஒரு சிலுவையின் உருவத்தைப் போலத் தோற்றமளிக்கின்றன. இந்த உருவம் நாவலில் டட்கினுடன் தொடர்புடையதாக ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை தோன்றுகிறது: "தூக்கமின்மையின் போது எனக்குப் பிடித்தமான நிலை," என்று அந்தத் தப்பிச்செல்லும் மனிதன் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் ஒப்புக்கொள்கிறான், "சுவரில் சாய்ந்து நிற்பது,
என் கைகளை இருபுறமும் நீட்டி என்னை விரித்துக்கொள்வது."
டட்கின்—நீட்சே, ஒரு கடவுள் மனிதனாக வேடமிடும் மீமனிதனான கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறான். இந்தப் பின்பற்றுதலின் சாராம்சம் கத்தரிக்கோல் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வில் வெளிப்படுகிறது; அதில், வாழ்வின் சின்னமான சிலுவை, ஒரு கொலை ஆயுதமாக உருமாற்றப்படுகிறது. தெளிவாக, "பீட்டர்ஸ்பர்க்" படைப்பில் பணிபுரிந்தபோது, ​​ஒரு காலத்தில் நீட்சேயின் தீவிர ரசிகராக இருந்த பெலி, அந்தப் பாஸல் தத்துவஞானி மீதான தனது அணுகுமுறையை பெருமளவில் மறுபரிசீலனை செய்து, அவர் முன்மொழிந்த பாதையின் விதிவசத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நீட்சேயின் போதனைகள் குறித்த இந்தப் புதிய பார்வை, டட்கின் என்ற மனிதனின் உருவத்தில் உருவகப்படுத்தப்பட்டது; அவன், "ஒரு நரம்பியல் மருத்துவமனையில், ஒரு பெரிய மனிதரின் வாழ்க்கை வரலாற்றுடன் இணைக்கப்பட்ட உருவப்படத்தில் நீங்கள் காணக்கூடியதைப் போன்ற" ஊடுருவும் கண்களைக் கொண்டவன்.
டட்கின் "திரும்ப வராமையின்றி", அதாவது, மறுபிறப்பு அல்லது திரும்புதலுக்கான நம்பிக்கையின்றி மடிகிறான். பேதுருவின் வரலாற்றின் உருவாக்கப்பட்ட வட்டம் மூடத் தயாராக உள்ளது, நீட்சேயின் சோதனைகள் தீர்ந்துவிட்டன, மேலும் பிடிபடாதவன் இரத்தம், மனிதன், இருப்பு போன்ற மற்ற எல்லாத் தொடர்புகளிலிருந்தும் பிரிக்கப்படுகிறான். ஃபால்கோனேயின் வெண்கலக் குதிரைவீரனைப் பகடி செய்யும் விதமாக, லிப்பன்சென்கோவின் சடலத்தின் மீது ஒரு கோரமான கோலத்தில் உறைந்துபோன அவனது உருவம், முற்றிலும் சிலைபோலவும், அசைவற்றதாகவும், உயிரற்றதாகவும் இருக்கிறது.
ரஷ்யப் பேரரசின் எழுச்சியூட்டும் தொடக்கங்களுக்கும் அதன் சோர்வான அந்திப் பொழுதுக்கும் இடையில்,
ஐரோப்பாவின் மறுபிறப்புக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் இடையில், ஒரு அடையாளத்தின் சின்னம் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் சமப்படுத்தப்படுகிறார்கள்,
ஆண்ட்ரே பெலியின் எழுத்தின் கீழ், திடீரென ஆன்மீக உறவின் பண்புகளைப் பெற்று, உலோக விருந்தாளியின் வருகைக் காட்சியில் அவர்களை
ஒரே முழுமையாக ஒன்றிணைப்பது போல, புஷ்கினின் கவிதையின் எதிரிகளான பீட்டர் மற்றும் யூஜினைப் போலவே.
எப்போதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக இருந்தவை, ஒற்றுமையின் அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்துகின்றன; ரஷ்யாவிற்கு எதிரான "சதி"யின் ஒரே தளத்தில்—"இருப்பின் தளத்தில்"—வரிசையாக நிற்கின்றன. அங்கே பரஸ்பர பதிலீடுகள் மற்றும் பரஸ்பர மாற்றங்களின் தர்க்கத்தால்,
அர்த்தமற்ற, குழப்பமான இயக்கத்தின் தர்க்கத்தால் எல்லாம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

இருப்பினும், ஆண்ட்ரே பெலி, இந்த அர்த்தமற்ற, குழப்பமான இயக்கத்தின் தர்க்கத்திற்குத் தன்னை ஒப்படைத்திருந்தால், இருப்பின் 'தளத்தை' உடைத்துக்கொண்டு வாழ்வின் ஆழமான அர்த்தத்தை ஊடுருவ முயற்சிக்காமல் இருந்திருந்தால், அவர் ஆண்ட்ரே பெலியாக இருந்திருக்க மாட்டார். "நாம் முரண்பாடுகளில் சிந்திக்கிறோம்," என்று 'பீட்டர்ஸ்பர்க்' நாவலுடன் ஒரே நேரத்தில் எழுதப்பட்டதும், அந்நாவலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இன்றியமையாததுமான 'வட்ட இயக்கம்' என்ற கட்டுரை கூறுகிறது. "ஒரு கோட்டைப் பற்றிய சிந்தனை நம்மிடம் ஒரு வட்டத்தைப் பற்றிய சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது: வட்ட இயக்கத்தில், பொய் மட்டுமே எல்லாம் அல்ல: இங்கே உண்மையும் பொய்யும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன."* வட்ட இயக்கத்தின் பொய் என்பது, தன்னை மட்டுமே நோக்கிய தூய உணர்வுநிலையாகவும், நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் வழியாக ஒரு மனிதப் பூரான் அர்த்தமற்ற முறையில் சுற்றுவதாகவும் இருக்கிறது. ரஷ்ய வரலாற்றில் முழு பீட்டர்சன் சுழற்சியின் பயனற்ற தன்மையும் இதுவே: அது அரசைத் தன்னிச்சையான மக்கள் உணர்விலிருந்து பிரித்த சீர்திருத்தங்களுடன் தொடங்கி, அதிகாரத்துவத்தை பயங்கரவாதத்துடன், அதாவது ஒரு "பொது ஆத்திரமூட்டலுடன்" முரண்பாடாக அடையாளப்படுத்துவதில் முடிந்தது. வட்ட இயக்கத்தின் பொய் பெரும்பாலும் லத்தீன் மொழியின் 'சர்க்குலஸ்' என்ற சொல்லிலிருந்து சொற்பிறப்பியல் ரீதியாகப் பெறப்பட்ட சொற்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது.

* வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ். 1912. எண். 2. ப. 49.

431

----------------------- பக்கம் 433-----------------------

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தலைமையிலான அமைப்பு 'காகிதப் புழக்கத்தில்' மும்முரமாக உள்ளது; நெவ்ஸ்கி ப்ரோஸ்பெக்ட் வீதியில் ஒரு கூட்டம் சுற்றிவருகிறது; தீவுகளில் 'பிரவுனிங்ஸ்' நடமாடுகிறார்கள்;
காவலர்கள் தெருக்களில் சுற்றிவருகிறார்கள்; பெருஞ்சாலையின் இருபுறமும் துல்லியமாக எண்ணிடப்பட்ட வீடுகள் சுற்றிவருகின்றன; நகர மக்களிடையே வதந்திகள் பரவுகின்றன...
ஆனால், ஏ. பெலி நம்புவது போல, அந்த வட்ட இயக்கத்தில் உண்மை இருக்கிறது. அது வாழ்வின் இயற்கையான தாளங்களில் உள்ளது (இது 'கரியாடிட்' அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் நேரடியாக வலியுறுத்தப்படுகிறது,
மேலும் 'கிரேன்ஸ்' அத்தியாயத்தில் கவித்துவமான ஆர்வத்துடன் பேசப்படுகிறது). அது முதுமை மற்றும் குழந்தைப்பருவத்தின் சங்கமத்தில், அதாவது மனிதனின் இயல்பு நிலைக்கு மிக நெருக்கமான, மிகவும் "இயற்கையான" வயதுகளில் அமைந்துள்ளது. அது, "பில்லியன் ஆண்டு அலை"யில் உள்ள கோள்களின் சுழற்சிகள் என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஏ. பெலியின் அண்டவியல் கோட்பாட்டில் அமைந்துள்ளது. இறுதியாக, படைப்பாற்றல் என்பதே—ஒரு படைப்பின் உருவாக்கம்—முன்னோடிப் படைப்புகளுக்கும் அவற்றின் மூலங்களுக்கும் (நிச்சயமாக, ஒரு மீபொருளியல் அர்த்தத்தில்) திரும்புவதை முன்நிபந்தனையாகக் கொண்டுள்ளது.

 படைப்பு மாற்றம்.

"பீட்டர்ஸ்பர்க்" நாவலில் இதுதான் நிகழ்ந்தது; அதன் கலை உலகம், புஷ்கின், கோகோல் மற்றும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் பீட்டர்ஸ்பர்க் தொன்மங்களின் மறுஉருவாக்கமும் அல்ல, மறுப்பும் அல்ல. முந்தைய கலாச்சாரத்தின் படிமங்களால் உடலற்றது போல, ஏ. பெலி அவற்றை ஒரு புதிய தரத்தில் புத்துயிர் ஊட்டுகிறார்: அவர் பீட்டர்ஸ்பர்க் பற்றிய முந்தைய உரைகளை "நிலையற்ற காலத்தின்" ஓட்டத்திலிருந்து அகற்றி, அவற்றை கலை உரையின் புதிய வெளியில் ஒன்றிணைக்கிறார்.

இவ்வாறு, நேர்கோட்டு மற்றும் வட்ட இயக்கம் ஆகிய இரண்டும்—அவற்றின் இரு வடிவங்களிலும்—காலம் வெளியாய் உருமாற்றப்படுவதன் மூலமும், அதன் ஆழப்படுத்துதலின் மூலமும், "தட்டைத்தன்மையை" உடைத்து, ஒரு "புதிய வெளிக்குள்" ஊடுருவிச் செல்வதன் மூலமும் கடக்கப்படுகின்றன. இந்த புதிய வெளியைத்தான் "பீட்டர்ஸ்பர்க்" நாவலின் ஆசிரியர் மனித நனவின் இரண்டாவது வெளி என்று அழைக்கிறார்; அது "கூறுகளுடன் இயல்பாக ஒன்றிணைந்து, கூறுகளில் தன்னை இழக்காமல்", அதாவது, "உண்மையான வாழ்க்கை".

மானுடவியல் அறிஞரான ஆண்ட்ரே பெலியைப் பொறுத்தவரை, அத்தகைய ஒரு வெளி உண்மையில் உள்ளது; அதற்கு மிகவும் "உடல் சார்ந்த" கோடுகளும் வடிவங்களும் உள்ளன. உதாரணமாக, நாவலில், இது அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் உறங்கச் செல்வதற்கு முன் உணரும் ஒரு உணர்வு; அப்போது அவரது உச்சந்தலை திறந்து, அவரது தலை "பேரண்டத்திற்குள் தப்பிச் செல்லும்" ஒரு நடைபாதையின் நீட்சியாக மாறுகிறது. டைமர் சுற்றப்பட்ட ஒரு குண்டின் மீது உறங்கும் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் தரிசனத்திலும் முற்றிலும் இதே போன்ற ஒரு பிம்பம் எழுகிறது. இந்த செங்குத்து இயக்கத்தின் பிம்பங்கள் அனைத்தும் நனவுத்தளத்தை உடைக்கின்றன (இதை, தனது இறுதி நாள் வரை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்காத, கிளர்ச்சியாளரான லிப்பன்சென்கோவுக்கு; அவருடைய மிகத் தனித்துவமான புற அடையாளம், துல்லியமாக இறுக்கமாக இணைந்த நெற்றி எலும்புகளே ஆகும்).
மேல் மற்றும் கீழ், ஆழம் மற்றும் தளம் ஆகியவற்றின் அருகருகே அமைதல், செனட்டர் மற்றும் அவரது மகனின் "ஆன்ம" பயணங்களைப் போதுமான அளவு விளக்குவதற்கும், "இரண்டாம் வெளி"யின் பிம்பத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதற்கும் இன்றியமையாதது. இந்தப் பிம்பத்தை உருவாக்குவதில், ஆண்ட்ரே பெலி, ஆன்ந்த்ரோபோசோஃபியின் சொற்களையும் தொன்மங்களையும் தெளிவாகப் பயன்படுத்துகிறார். இருப்பினும், நாவலின் தொடர்புடைய அத்தியாயங்களின் உள்ளடக்கத்தை ஆன்ந்த்ரோபோசோபிகல் மறைஞானத்தின் மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், படைப்பின் உருவக மற்றும் சொற்பொருள் சார்ந்த ஒட்டுமொத்தத்தில் அவற்றின் செயல்பாட்டின் கண்ணோட்டத்தில் அவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்வதும் முக்கியமானது. அப்போது, ​​"இரண்டாம் வெளி"யின் வெளிப்பாடு என்ற கருப்பொருளுக்கும், "மூளை விளையாட்டு" என்ற ஒத்த கருப்பொருளுக்கும் இடையில் வேறுபடுத்திக் காட்ட வேண்டிய முற்றிலும் இயல்பான தேவை எழுகிறது.

ஆண்ட்ரே பெலி, "இரண்டாம் வெளி"க்கும் "மூளை விளையாட்டு"க்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாட்டை வரைகிறார்; ஆழம் எதிர் தளம் என்ற அதே முரண்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, அவற்றை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுத்துகிறார். ஆன்ந்த்ரோபோசோபியின் அனைத்து விதிகளாலும் உடலிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட செனட்டரின் உணர்வு, "விண்மீன் படுகுழியின் ஆழங்களுக்குள்" மேல்நோக்கிப் பறக்கிறது; அதேசமயம், "செனட்டரின் பார்வைப் புலத்தை" வரம்புக்குட்படுத்தும் "மூளை விளையாட்டு", இதற்கு நேர்மாறாக அவருக்கு முன்னால் "அதன் தெளிவற்ற தளங்களை" எழுப்புகிறது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் "ஆன்மப் பயணம்" இதே போன்ற முறையில் விவரிக்கப்படுகிறது: "திறந்த கதவு நீரோட்டத்தின் நடுவில் தொடர்ந்து பிளந்து கிடந்தது,
அதன் அளவிட முடியாத ஆழத்தை நீரோட்டத்திற்குள் வெளிப்படுத்தியது: பிரபஞ்சப் பிரம்மாண்டம்."

"மூளை விளையாட்டு" என்பது உலகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட, தனது "அகங்காரத்திற்குள்" பின்வாங்கிய ஒருவரின் மண்டையோட்டில் (ஒப்பிடுக: "செனட்டரின் தலையின் கல் பிண்டம்") நடைபெறுகிறது. இதற்கு மாறாக, "ஆன்மப் பயணங்கள்" என்பவை உடலிலிருந்து நனவின் பிரிதல், "நான்" என்பதன் கூடு போன்ற "பரிதாபக் கூட்டின்" உடைதல், பிரபஞ்சத்தில் "நான்" கரைந்து போதல் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை. "மூளை விளையாட்டு" பேய்கள் மற்றும் மூடுபனிகளின் உலகத்தை உருவாக்குகிறது, மேலும் "பூத உடலின் அனுபவங்கள்" குறியீடுகளில், இந்த உயர் யதார்த்தங்களில், ஒருவரின் பார்வையில் உருவகப்படுத்தப்படுகின்றன.

432

----------------------- பக்கம் 434----------------------

ஏ. பெலி. இறுதியாக, தொடர்ச்சியான முரண்பாடுகள், செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் தெருக்களில் ஷிஷ்னார்ஃப்னே (சாத்தானின் ஒரு தெளிவான வடிவம்) மற்றும் "சோகமான, நீண்டவன்" ஆகியோர் அருகருகே தோன்றுவதில் உச்சக்கட்டத்தை அடைகின்றன.

அதே நேரத்தில், ஏ. பெலியின் படைப்பில், சூட்சும உச்சியும் பாதாள அடியும் வெறுமனே முரண்படவில்லை—அவை ஒன்றுக்கொன்று நிரப்புகின்ற ஒரு நிலையில் இருக்கின்றன.

இங்கு ஒன்றிணைக்கும் மையக்கருத்து ஆழ்வெளி ஆகும்: ஆழ்வெளிக்கு மேலே தொங்குவதும், அதில் விழுவதும், மிகவும் எதிர்பாராத விதத்தில் ஒரு இரண்டாம் வெளியுடனான தொடர்பாகவும், விண்மீன் முடிவிலிக்குள் ஒரு பயணமாகவும் மாறுகிறது. "ஒரு உலகக் கண்ணோட்டமாகக் குறியீட்டியல்" என்ற கட்டுரையில் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளபடி, குறியீட்டியலாளர்களின் பணி சிக்கலானது: "...அவர்கள் புதியவர்களின் தீர்க்கதரிசனத் துணிச்சலைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; வீழ்ச்சியின் தருணத்தில், அவர்களைக் காப்பாற்றும் இறக்கைகள் முளைத்து, வரலாற்றிற்கு மேலாக அவர்களைக் கொண்டு செல்லும் என்று நம்ப வேண்டும்... நீட்சே நிறுத்திய இடத்திற்கு அவர்கள் செல்ல வேண்டும்—காற்றில் நடக்க வேண்டும்."*

 நாவலின் பக்கங்களில் அடிக்கடி மற்றும் பலவிதமாக சித்தரிக்கப்படும் இந்தப் புள்ளி, உண்மையில் கீழ்நிலையிலிருந்து மேல்நிலைக்கு மாறும் ஒரு நிலைமாற்றப் புள்ளியாகும். ஆனால், தங்களின் அன்றாட, கிடைமட்ட மற்றும் தளரீதியான உணர்விலிருந்து பிரிவதற்கு முன்பு, "பீட்டர்ஸ்பர்க்"கின் நாயகர்கள் அடிமட்டத்தை அடைந்து, தங்களின் இறுதித் தீர்ப்பை அனுபவிக்க வேண்டும். இறக்கம் ஏற்றமாக மாறும் இந்த முரண்பாடான சூழல், டான்டே மற்றும் வர்ஜில் நரகத்தின் வழியாக இறங்கி, இறுதியில் அவர்களை சுத்திகரிப்பு மலையின் அடிவாரத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற தர்க்கத்தை நினைவூட்டுகிறது.

"பீட்டர்ஸ்பர்க்" என்பது வரவிருக்கும் இறுதித் தீர்ப்பைப் பற்றிய ஒரு தீர்க்கதரிசனம் மட்டுமல்ல. இந்தத் தீர்ப்பு நாவலின் பக்கங்களிலேயே நிறைவேற்றப்படுகிறது. மேலும், "தீர்ப்பு" என்று தலைப்பிடப்பட்ட ஐந்தாம் அத்தியாயத்தின் இறுதி நிகழ்வு, தந்தைக்கொலை என்ற கருப்பொருளுடன் தொடர்புடைய கதைக்களத்தின் உச்சக்கட்டங்களில் ஒன்றாக, குறைந்தபட்சம் புத்தகத்தின் உச்சக்கட்டங்களில் ஒன்றாக அமைகிறது. ஒரு செனட்டரின் மகனாகவும் அதே நேரத்தில் ஒரு புரட்சிகர பயங்கரவாதியாகவும் இருக்கும் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், அதை நிறைவேற்ற வேண்டும். நேர்மையின்மை, ஒரு இரட்டைத்தன்மை, என்பதே அவனது இயல்பின் முக்கியப் பண்பு. ஆசிரியர் இதை நாயகனின் தோற்றத்தில்கூட (சில நேரங்களில் அழகான ஆணாகவும், சில நேரங்களில் தவளை போன்ற உயிரினமாகவும்) வலியுறுத்துகிறார். இந்தப் பண்புதான் அவனைச் சுற்றியுள்ள மக்களுடனான அவனது எல்லா உறவுகளையும் வரையறுக்கிறது.


இருப்பினும், இந்த இருமைத்தன்மை அப்லூகோவ் ஜூனியருக்கு மட்டுமல்ல, "கத்தரிக்கோல் போன்ற இடைவெளியில்" சிக்கி, முரண்பாடுகளின் பிடியில் மாட்டிக்கொண்ட அவரது முழுத் தலைமுறைக்குமான ஒரு பண்பாகும்: "மனித நனவின் அடிப்படை முரண்பாடுகள் ஆன்மாவில் இவ்வளவு கூர்மையாக மோதியது இதற்கு முன் ஒருபோதும் இல்லை, நனவுக்கும் உணர்வுக்கும், அறிவியலுக்கும் மதத்திற்கும், ஒழுக்கத்திற்கும் அழகுக்கும் இடையிலான இருமைத்தன்மை இவ்வளவு தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டது இதற்கு முன் ஒருபோதும் இல்லை."** "அரபெஸ்க்ஸ்" தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள 1908-1910 ஆம் ஆண்டுகளின் கட்டுரைகள், உண்மையில் புகார்களால் நிரம்பியுள்ளன
இதுபோன்று: "நாம் பறக்க மறந்துவிட்டோம்: நாம் கனமாக சிந்திக்கிறோம், கனமாக நடக்கிறோம், நம்மிடம் வீரச் செயல்கள் இல்லை, மேலும் நமது வாழ்க்கையின் தாளம் தளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது..." ***
இருப்பினும், அவரது சம வயதுக்காரரும் பல்கலைக்கழக நண்பருமான டட்கினைப் போலல்லாமல்,
இறுதித் தீர்ப்பில் தண்டிக்கப்பட்ட நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், இருந்தபோதிலும் இறுதியில் காப்பாற்றப்படுகிறார்,
ஏனென்றால் அவர் உலக அழிவை—உலகின் முடிவை—தன் சொந்த அனுபவத்தில் அனுபவித்தார், மேலும்,
அதற்கும் மேலாக, பலியிடப்பட்டதன் அனைத்து உணர்வுகளையும் அவர் அனுபவித்தார். பலிபீடம். அவன் வெண்குதிரை வீரனுக்கு அடிபணியவில்லை, ஆனால் அவனது நித்திய எதிரியான, "வெள்ளை டோமினோவில் சோகமாகவும் உயரமாகவும்" தோன்றும் அவனது குரலைக் கேட்கும் பாக்கியம் அவனுக்கு வழங்கப்பட்டது. அவன் நாவலின் பக்கங்களில் ஒரு நிழலைப் போலக் கடந்து சென்று, மீட்பின் வார்த்தையைக் கொண்டு வருகிறான். ஆனால், நமக்குத் தெரிந்தபடி, மக்கள் அவனுக்குச் செவிசாய்ப்பதில்லை.

"விசாரணை" காட்சி அதன் முக்கியத்துவத்தில் நாவலில் ஒரு மைய இடத்தைப் பெறுகிறது: தந்தையின் கொலை, தெய்வக்கொலையைப் போலவே, முழு பிரபஞ்சத்தின் அழிவுக்கும், காலம் மற்றும் வெளி இரண்டின் அழிவுக்கும் ஒரு குறியீடாக மாறுகிறது: "காலத்தின் ஓட்டம் நின்றுவிட்டது... எல்லா உடல்களும் உடல்களாக மாறவில்லை... பறவைகள், விலங்குகள், மக்கள், வரலாறு, உலகம்—எல்லாம் சரிந்துவிடுகின்றன."

"நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் கருங்கால அலைகளுக்குள் இறங்குதல்" என்பது கதாநாயகனின் வீழ்ச்சியின் மிக மோசமான புள்ளியாக மாறுகிறது; இருப்பினும், ஏ. பெலியின் நேர்கோடற்ற சிந்தனையின் தர்க்கத்தின்படி, இந்த இடத்திலிருந்துதான் எதிர் இயக்கம் தொடங்க வேண்டும்—தொடங்கவும் செய்கிறது. எனவே

* ஆண்ட்ரே பெலி. அரபெஸ்க்ஸ். கட்டுரைகளின் புத்தகம். மாஸ்கோ: முசாகெட், 1911. ப. 237.
** அதே நூல். ப. 161.
*** அதே நூல். ப. 59.

15 ஆண்ட்ரே பெலி. பீட்டர்ஸ்பர்க் 433

---------------------- பக்கம் 435-----------------------

அப்லூகோவ் ஜூனியர் தனது சித்தப்பிரமையில் "சனி" என்ற வார்த்தையைப் பிரிக்கும் பிரெஞ்சு சொற்றொடரான ​​"Ça tourne" (அது சுழல்கிறது) என்பதை, ஏதோ ஒரு வகையான மீள்வருகைக்கான, ஒரு திரும்புதலுக்கான சாத்தியக்கூறு குறித்த குறிப்பாக நன்கு விளக்கலாம். வெடிபொருட்கள் நிரப்பப்பட்ட மத்தி மீன் தொட்டியின் மீது நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அனுபவித்த உணர்வுகள், டட்கின் கூறுவது போல், அவர் முற்றிலும் மாறுபட்ட, காந்திய மொழி அல்லாத ஒரு மொழியில் பேசத் தொடங்குவதற்குப் பங்களிக்கின்றன. அது நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் இதயத்திற்குப் பங்களிக்கிறது, "அவருக்கு நடந்த எல்லாவற்றாலும் வெப்பமடைந்து, மெதுவாக உருகியது: இதயத்தின் பனிப்பிரபஞ்சம் இறுதியாக ஒரு இதயமாக மாறியது." இதே போன்ற ஒன்று அவரது தந்தைக்கும் நிகழ்கிறது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் "இரண்டாம் வெளிக்குள்" வெளிப்படுவதும், சனிக்கிரகத்தில் அவர் வீழ்வதும், அது அவரை அவரது இருப்பின் மூலத்திற்குத் திருப்பி, அவரது தந்தையுடனான அவரது அபாயகரமான ஒற்றுமையின் இரகசியத்தை அவருக்கு வெளிப்படுத்தியதும், இறுதியில், அவர் தன் தந்தை மீது ஒரு குண்டை வீசி அவரைக் கிழித்தெறிவதற்குப் பதிலாக, அவரே ஒரு குண்டு போல வெடித்துச் சிதறி, துண்டாக்கப்படுகிறார் என்பதில் உச்சக்கட்டத்தை அடைகிறது. அவரே ஒரு பலியானார்—ஒரு "வேதனைக்குள்ளான டையோனிசஸ்" ஆக; அவரது உணர்வுகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்ட அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், அவரை அதனுடன் நகைச்சுவையாக ஒப்பிடுகிறார்.
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் சுய-கிழிதலும், அவரது தியாக-அழிதலும், ஒரு கனவில் டிக் டிக் என்று ஒலிக்கும் மத்தி மீன் தட்டின் மீது அனுபவிக்கப்பட்டதும், உடனடியாக அல்லாமல், ஆனால் சிரமத்துடனும் மெதுவாகவும் ஒரு ஆன்மீக மறுபிறவிக்கு வழிவகுக்கிறது. மனத்தூய்மைக்கான சாத்தியக்கூறு, ஒரு "மர்மமான மறுபிறவி", உருவாக்கப்படுகிறது, அதை நாம் நாவலின் பின்னிணைப்பில்* காண்கிறோம், அதே சமயம் பல சமகால ஆய்வுகள்"பீட்டர்ஸ்பர்க்" ஒரு தொடர்ச்சியான "பயங்கரவாத உத்வேகமாக" இருப்பதாக வியாசெஸ்லாவ் இவானோவ் கூறிய நன்கு அறியப்பட்ட சூத்திரத்தை ஆசிரியர்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்துகின்றனர்.
"அவரது இதயம்..."—நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைப் பற்றி இவ்வாறு கூறப்படுகிறது—"முன்பு அர்த்தமின்றித் துடித்தது; இப்போது அது அர்த்தத்துடன் துடித்தது; மேலும் இதயம் அவருக்குள் துடித்தது." இவ்வாறு, தன் பிள்ளைகளை விழுங்கும் ஒரு அரக்கனாகத் தன் மகனுக்குத் தோன்றிய அந்தத் தந்தை, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் தரிசனங்களில் கவனிப்பும் பாதுகாப்பும் தேவைப்படும் ஒரு குழந்தையாகவே உருமாறுகிறார். ஏழாவது அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் தோன்றும், கோத்தேயின் "தி எர்ல் கிங்" படைப்பிலிருந்து வரும் இறந்த குழந்தையின் உருவகம், மகன் தன் தந்தையை நிராகரிக்கும் கருப்பொருளுடன் தொடர்புடையதாகத் தோன்றினாலும், அதன் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியில் முற்றிலும் எதிர்மாறான ஒரு சூழலில் செருகப்படுகிறது: தந்தை மகனால் கொல்லப்பட்ட ஒரு குழந்தையாக இருக்கிறார். தந்தை-குழந்தை உருவகம் கதையின் மற்ற பகுதிகளிலும் தொடர்ந்து பயணித்து, வயதான செனட்டர் மீதான அப்லூகோவ் ஜூனியரின் மனப்பான்மையை ஆழ்மனதில் மாற்றியமைக்கிறது. "சாலையின் நடுவில் விழுந்த மூன்று வயது நீர்த்துளியை நோக்கி ஒரு தாய் விரைவதைப் போல," அறுபத்தெட்டு வயதான அந்த மனிதனின் குழந்தைத்தனமான பார்வை தனது தளர்ந்த உடலை நோக்கி விரைவதை நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் கண்டார்..." இவ்வாறு, அந்த வட்ட இயக்கமானது, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் குளிர்ந்த நெஞ்சில் ஒரு பம்பரத்தை அர்த்தமின்றிச் சுற்றுவது மட்டுமல்ல, நூலாசிரியர் விவரிப்பது போல, அவரது பலனற்ற "மூளை விளையாட்டு" மட்டுமல்ல; அது குழந்தைப் பருவத்திற்குத் திரும்புதல், "நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் ஆன்மாவைச் சுற்றி" ஒரு "நன்மையான, ஊடுருவும் வட்டத்தை" உருவாக்கும் கொக்குகளிடம் திரும்புதல், அன்னா பெட்ரோவ்னா தான் கைவிட்ட வீட்டிற்குத் திரும்புதல், மூத்த அப்லூகோவ்கள் குடும்பத் தோட்டத்திற்குத் திரும்புதல், இறுதியாக, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அங்கே—வயல்களுக்கும், புல்வெளிகளுக்கும், காடுகளுக்கும்—திரும்புதல் என்பதாகவும் அமைகிறது.

"தனித்துவங்கள் தனிநபர் சமூகமாக ஒன்றிணையும் தாளமானது, ஒவ்வொரு தனிநபரின் அனைத்து குணங்களையும் சமமாகவும் சுதந்திரமாகவும் வெளிப்படுத்தக் கோருகிறது; இது ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் மற்றவருக்குமான அனைத்து வகையான தொடர்புகளின் ஏற்பாட்டிலும் ஒருங்கிணைப்பிலும் நிகழ்கிறது" என்று ஆண்ட்ரே பெலி உறுதியாக நம்பினார். இதன் அடிப்படையில், "பீட்டர்ஸ்பர்க்" என்ற நூலில், அவர் ஒரு மாற்றத்திற்கான வாய்ப்பை கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்.

ஒரு "இரண்டாம் வெளிக்கு", ஆன்மீக மறுபிறப்பிற்கான ஒரு வாய்ப்பு—"நான்" என்பதை மக்கள் உலகத்துடனும், ரஷ்யாவின் உலகத்துடனும், எழுத்தாளர் தனக்காகக் கண்டறிந்த ரஷ்யாவுடனும் இணைப்பதன் மூலம்,

டால்ஸ்டாயின் "புறப்பாட்டாலும்" மரணத்தாலும் உலுக்கப்பட்டது: "பீட்டர்ஸ்பர்க் அல்ல, மாஸ்கோ அல்ல—ரஷ்யா:

ரஷ்யா, ஸ்கோட்டோபிரிகோன்யெவ்ஸ்க் அல்ல, பெரெடோனோவின் நகரம் அல்ல, ரஷ்யா என்பது ஒகுரோவின் நகரம் அல்ல, லிகோவ் அல்ல. ரஷ்யா என்பது அஸ்டபோவோ, வெளிகளால் சூழப்பட்டது; இந்த வெளிகள்

பிரமிக்க வைக்கும் வெளிகள் அல்ல; அவை கடவுளின் பகல் போலத் தெளிவான, ஒளி வீசும் புல்வெளிகள்." ****.

_____________ வி. பிஸ்குனோவ்

* ஏ. பெலியின் 'பீட்டர்ஸ்பர்க்' நாவலில் வரும் வி. பிஸ்குனோவின் 'இரண்டாம் வெளி' என்ற கட்டுரையைப் பார்க்கவும் // ஆண்ட்ரே பெலி. படைப்பாற்றல் சிக்கல்கள். மாஸ்கோ, 1988.
** பார்க்கவும்: வியாக். இவானோவ். தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள். பிரஸ்ஸல்ஸ், 1987. தொகுதி IV.

*** பெலி, ஏ. படைப்பாற்றலின் சோகம். தஸ்தாயெவ்ஸ்கி மற்றும் டால்ஸ்டாய். மாஸ்கோ, 1911. ப. 46.
**** அதே நூல். ப. 46.