மார்செல் ப்ரூஸ்ட் 'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (1927) கல்லிமார், 1927 (தொகுதி 16, பக். 170 - ) :: மீட்கப்பட்ட காலம் III E

 ⁂
[170]
கில்பெர்ட்டுக்கும் எனக்கும் இடையிலான உரையாடல், திடீரென உயர்ந்த ரேச்சலின் குரலால் தடைபட்டது. அவளது நடிப்பு மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக இருந்தது; ஏனெனில், அவள் வாசித்த கவிதை அந்த நிகழ்த்துதலுக்கு முன்பே ஒரு முழுமையான படைப்பாக ஏற்கனவே இருந்ததாக அது உணர்த்தியது. அந்தப் படைப்பின் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டுமே நாங்கள் கேட்பது போலவும், ஒரு கலைஞர் சாலையைக் கடந்து செல்லும்போது சில கணங்களுக்கு மட்டும் அவரது குரல் நம் காதில் விழுவது போலவும் அந்த உணர்வு அமைந்திருந்தது. ஆயினும், ஒரு சத்தத்தை எழுப்புவதற்கு முன்பே, அவள் முழங்கால்களை மடித்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு உயிரினத்தைத் தாங்குவது போல கைகளை நீட்டி, முழங்கால்கள் ஒன்றோடொன்று இடிக்கும் வகையிலான ஒரு நிலையில் நின்று, பின்னர் திடீரென நன்கு அறியப்பட்ட அந்த வரிகளைப் பேசத் தொடங்கியபோது கெஞ்சும் தொனியை மேற்கொண்டதைக் கண்டு பார்வையாளர்கள் திகைத்துப்போயினர்.

அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒரு கவிதை வாசிக்கப்படவிருக்கிறது என்ற அறிவிப்பு நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றிருந்தது. ஆனால், கவிதையைத் தொடங்குவதற்கு முன்பே ரேச்சல் அறையைச் சுற்றி ஒரு திகைப்புடன் கூடிய பார்வையை வீசியதும், கெஞ்சும் பாவனையில் கைகளை உயர்த்தியதும், ஒவ்வொரு வார்த்தையின் போதும் ஒருவிதமான முனகலை வெளிப்படுத்தியதும் பார்வையாளர்களுக்குச் சங்கடத்தையும் கிட்டத்தட்ட அதிர்ச்சியையும் அளித்தன. கவிதை வாசிப்பு இப்படிப்பட்டதாக இருக்கக்கூடும் என்று யாரும் கற்பனை செய்திருக்கவில்லை. படிப்படியாக ஒருவர் அதற்குப் பழகிவிடுகிறார்—அதாவது, ஆரம்பத்தில் இருந்த சங்கட உணர்வை மறந்து, எது சிறந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கி, மனதிற்குள் வெவ்வேறு வாசிப்பு பாணிகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, "இது சிறந்தது" அல்லது "அது அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்கிறார். ஒரு சாதாரண வழக்கின்போது வழக்கறிஞர் ஒருவர் முன்னே வந்து, கையை உயர்த்தும்போது (அப்போது அவரது அங்கவஸ்திரம் பின்னோக்கிச் சரிய) அச்சுறுத்தும் தொனியில் பேசத் தொடங்குவதை முதன்முறையாகப் பார்ப்பதும் கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதுதான்; அப்போது அருகில் இருப்பவர்களைப் பார்க்கவே ஒரு தயக்கம் ஏற்படும். அது விசித்திரமானதாகவோ அல்லது அபத்தமானதாகவோ இருக்கலாம் என்று தோன்றினாலும், அதே சமயம் அது மிகச் சிறந்ததாகவும் அமையலாம் என்ற எண்ணமும் எழும்; எனவே அது எப்படி முடியப்போகிறது என்று பார்ப்பதற்காக அனைவரும் காத்திருப்பார்கள். எப்படி எதிர்வினையாற்றுவது என்று தெரியாமல் அனைவரும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தனர்; பண்பற்ற சில இளைஞர்கள் தங்கள் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டனர்; அனைவரும் தங்கள் அருகில் இருப்பவர்களைத் திருட்டுத்தனமாகவும் ஓரக்கண்ணாலும் பார்த்தனர்—அதாவது, ஒரு ஆடம்பரமான விருந்தின்போது, ​​பயன்பாடு மற்றும் கையாளுதல் முறை தெரியாத ஒரு விசித்திரமான கருவி (இறால் உண்ணும் முள் கரண்டி, சர்க்கரை துருவி அல்லது அது போன்ற ஒன்று) முன்னால் இருக்கும்போது, ​​அதிக அறிவுள்ள சக விருந்தினர் அதை முதலில் பயன்படுத்தி, அதைப் பின்பற்றுவதற்கான ஒரு முன்மாதிரியை வழங்குவார் என்று எதிர்பார்த்து அவரைப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு பார்வை அது. ஒருவருக்குத் தெரியாத, ஆனால் தெரிந்தவர் போலக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பும் ஒரு கவிதை வரியை வேறொருவர் மேற்கோள் காட்டும்போது ஏற்படும் சூழலும் ஏறக்குறைய இது போன்றதே; வாசலில் நுழையும்போது அதிக அறிவுடையவருக்கு வழிவிடுவது போல, அந்த வரிகளின் ஆசிரியரை அடையாளம் காணும் இன்பத்தை அவருக்கு விட்டுக்கொடுப்பார்கள். இப்போதும் அப்படித்தான் நடந்தது: அந்த நடிகையின் நடிப்பைக் கவனித்தபடி, அனைவரும்—தலை குனிந்தும், கூர்மையான பார்வையுடனும்—சிரிப்பதிலோ, விமர்சிப்பதிலோ, கண்ணீர் விடுவதிலோ அல்லது கைதட்டுவதிலோ மற்றவர்கள் முன்னெடுப்பைச் செய்யும் வரை காத்திருந்தனர். கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) பகுதியிலிருந்து இதற்கென்றே திரும்பியிருந்த மேடம் டி ஃபோர்ஷவில் (Mme de Forcheville)—அங்கிருந்து டச்சஸ் (Duchess) கிட்டத்தட்ட வெளியேற்றப்பட்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது—மிகவும் தீவிரமான, சிரமமான மற்றும் வெளிப்படையாகவே அதிருப்தி கலந்த ஒரு கவனத்துடன் காணப்பட்டார். ஒருவேளை அவர் வெறும் நாகரிகமான பெண்ணாக மட்டும் தெரியாமல், தனது புலமையை வெளிப்படுத்த விரும்பியிருக்கலாம்; அல்லது இலக்கியத்தில் குறைவான அறிவே உள்ளவர்கள் தன்னை வேறு உரையாடல்களுக்கு இழுக்கக்கூடும் என்பதால் அவர்கள் மீது வெறுப்புணர்வு கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது அந்த நடிப்பை தான் "விரும்புகிறோமா இல்லையா" என்பதைத் தீர்மானிக்கத் தன் முழு ஆற்றலையும் செலவிட்டிருக்கலாம்; அல்லது அது "சுவாரஸ்யமாக" இருந்தபோதிலும், சில வரிகள் சொல்லப்பட்ட விதத்தை அவர் "விரும்பவில்லை" என்றும் இருக்கலாம். இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princesse de Guermantes) அத்தகைய மனப்பான்மையைக் கொண்டிருப்பார் என்று ஒருவர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், இந்நிகழ்ச்சி அவரது சொந்த வீட்டில் நடைபெற்றதாலும்—மேலும், மிகுந்த செல்வம் படைத்தவராக இருந்தும் கடும் கஞ்சத்தனம் கொண்டவராக மாறியிருந்த அவர், ரேச்சலுக்கு (Rachel) ஐந்து ரோஜாக்களை மட்டுமே பரிசளிக்கத் தீர்மானித்திருந்ததாலும்—அவர் அதற்கு மாறாக ஒரு உற்சாகமூட்டும் ரசிகையைப் போலச் செயல்பட்டார். அவர் கூட்டத்தினரிடையே உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தி அவர்களைத் திரட்டினார்; தொடர்ந்து தனது மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் விதமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார். அப்போதுதான் அவர் உண்மையாகவே ஒரு 'வெர்டுரின்' (Verdurin) போலத் தோன்றினார்; ஏனெனில், அவர் அந்தக் கவிதைகளைத் தன் சொந்த மகிழ்ச்சிக்காகவே கேட்பது போல் இருந்தது—யாராவது ஒருவர் வந்து தனக்காக மட்டும் அவற்றை வாசிக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியது போலவும், தற்செயலாக அங்கே ஐந்நூறு பேர் இருந்ததாகவும், அவர்கள் ரகசியமாகத் தனது தனிப்பட்ட இன்பத்தில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது போலவும் ஒரு தோற்றம் இருந்தது. இதற்கிடையில், ரேச்சல்—அவர் வயதாகி அழகிழந்திருந்ததால், இதில் எனக்கு எந்தவிதமான தற்பெருமையும் இல்லை—ஒருவிதத் தயக்கத்துடனேயே என்னைப் பார்த்துச் சைகை செய்வதை நான் கவனித்தேன். கவிதை வாசிப்பு முழுவதும், அவரது கண்களில் அடக்கப்பட்ட, ஊடுருவும் தன்மை கொண்ட ஒரு புன்னகை மின்னிக்கொண்டிருந்தது; அது என்னிடமிருந்து ஒரு ஒப்புதலைப் பெறுவதற்கான முன்னறிவிப்பு போலத் தோன்றியது. இருப்பினும், கவிதை வாசிப்பு நிகழ்ச்சிகளில் அதிகம் கலந்துகொள்ளாத சில வயதான பெண்கள், "அதைப் பார்த்தீர்களா?" என்று தங்கள் அருகில் இருந்தவர்களிடம் கிசுகிசுத்தனர்—அவர்கள் குறிப்பிட்டது அந்த நடிகையின் தீவிரமான, சோகம் ததும்பிய பாவனைகளைத்தான்; அவற்றை எப்படி விவரிப்பது என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அந்தச் சூழலில் நிலவிய லேசான தயக்கத்தை உணர்ந்த 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes), கவிதை இன்னும் முழுமையாக முடிவடையாத நிலையிலேயே, "இது மிக அருமை!" என்று உரக்கக் கூறி அந்த நிகழ்ச்சியின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்தினார். பல விருந்தினர்கள் அந்தப் பாராட்டுரையை ஆமோதிக்கும் வகையிலான பார்வையையும் தலையசைப்பையும் வெளிப்படுத்த விரைந்தனர்; கவிதை வாசித்தவர் மீதான பாராட்டை வெளிப்படுத்துவதை விட, டச்சஸுடனான தங்கள் தொடர்பை வெளிக்காட்டிக்கொள்வதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்திருக்கலாம். கவிதை வாசிப்பு முடிந்ததும், நாங்கள் 'ரேச்சல்' (Rachel) என்பவருக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​அவர் 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-க்கு நன்றி தெரிவிப்பதை நான் கேட்டேன்; அதே வேளையில், டச்சஸுக்கு அருகில் நான் நின்றுகொண்டிருந்ததைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவர் என் பக்கம் திரும்பி கனிவானதொரு வாழ்த்தை அளித்தார். அப்போதுதான் நான் உணர்ந்தேன்......திரு. டி வோகுபெர்ட்டின் (M. de Vaugoubert) மகனின் ஆர்வமிக்க பார்வையை—யாரோ ஒரு தவறு செய்துவிட்டுச் செய்யும் வாழ்த்து என்று நான் தவறாக நினைத்திருந்தேன்; ரேச்சலின் வீட்டில் நான் 'விருப்பம்' அல்லது 'காமம்' கலந்த பார்வை என்று நினைத்தது, உண்மையில் நான் அவளை அடையாளம் கண்டு வாழ்த்த வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு அடக்கமான முயற்சியே ஆகும். நான் புன்னகையுடன் அவளது வாழ்த்துக்குப் பதிலளித்தேன். "அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன்," என்று அந்தப் பெண்மணி (கவிதை வாசிப்பவர்) ஒருவித நாணத்துடன் டச்சஸிடம் கூறினார். "ஓ, ஆனால் நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்," என்று நான் உறுதியாகச் சொன்னேன்; "உங்களை நான் உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்."

லா ஃபோன்டைனின் (La Fontaine) மிகச்சிறந்த கவிதை வரிகள் வாசிக்கப்படும்போது, ​​அவற்றை மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் வாசித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்மணிக்கு, எனக்கு 'ஹலோ' சொல்வதில் உள்ள சிரமத்தைப் பற்றிய சிந்தனை மட்டுமே (அது கருணையாலோ, முட்டாள்தனத்தாலோ அல்லது சங்கடத்தாலோ ஏற்பட்டிருக்கலாம்) இருந்ததென்றால்; அதே கவிதை வரிகளின்போது, ​​பிளாக் (Bloch) வேறு எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல், கவிதை முடிந்ததும் ஒரு முற்றுகையிடப்பட்ட கோட்டையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்து தாக்கும் வீரனைப் போல—அதாவது அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்களின் உடல்களை மிதிக்காவிட்டாலும், குறைந்தது அவர்களின் கால்களையாவது மிதித்துக்கொண்டு—எழுந்து சென்று கவிதை வாசித்தவரைப் பாராட்ட வேண்டும் என்பதிலேயே குறியாக இருந்தார்; இதற்குக் காரணம் தவறான கடமை உணர்ச்சியோ அல்லது தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் விருப்பமோ இருக்கலாம்.

"அது மிக நன்றாக இருந்தது," என்று அவர் ரேச்சலிடம் கூறினார்; அந்த எளிய வார்த்தைகளைச் சொன்னதும்—அவரது விருப்பம் நிறைவேறியதும்—அவர் மீண்டும் தன் இருக்கைக்குத் திரும்பினார். அப்போது அவர் எழுப்பிய அதிகப்படியான சத்தத்தினால், இரண்டாவது கவிதையை வாசிப்பதற்கு முன் ரேச்சல் ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் மேலாகக் காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று. அந்த இரண்டாவது கவிதையை—*தி டூ பிஜியன்ஸ்* (The Two Pigeons)—அவர் வாசித்து முடித்ததும், மேடம் டி மான்ரியன்வால் (Mme de Monrienval), மேடம் டி செயின்ட்-லூப்பை (Mme de Saint-Loup) அணுகினார் (அவர் மிகுந்த பண்பாடு மிக்கவர் என்று இவருக்குத் தெரியும், ஆனால் அவரது தந்தையின் நுட்பமான, கிண்டலான நகைச்சுவை உணர்வு அவரிடமும் இருப்பதை இவர் முழுமையாக நினைவுகூரவில்லை). அவர் கேட்டார்: "அது உண்மையில் லா ஃபோன்டைனின் நீதிக்கதைதானே?" அது லா ஃபோன்டைனின் கதைதான் என்று அவர் நம்பினார், ஆனால் முழுமையாக உறுதியாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில் லா ஃபோன்டைனின் கதைகள் பற்றி அவருக்கு மிகக் குறைவான அறிவே இருந்தது, மேலும் அத்தகைய கதைகள் கண்ணியமான சமூகத்தில் வாசிக்கப்படாத, குழந்தைகளுக்கானவை என்று அவர் கருதினார். அத்தகைய வெற்றியைப் பெறவேண்டுமென்றால், அந்தப் பெண்மணி நிச்சயமாக லா ஃபோன்டைனின் கதைகளை நையாண்டி செய்திருக்க வேண்டும்—என்று அந்த நல்ல பெண்மணி நினைத்தார். அதுவரை எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாமல் இருந்த கில்பெர்ட் (Gilberte), அறியாமலேயே அந்த எண்ணத்தை உறுதிப்படுத்தினாள்; ரேச்சலை விரும்பாததாலும், அத்தகைய பாணியிலான நடிப்பில் அந்தப் பழைய கதைகளின் சாராம்சம் ஏதும் எஞ்சியிருக்கவில்லை என்பதை உணர்த்த விரும்பியதாலும், அவர் தனது தந்தைக்குரிய அந்த மிக நுட்பமான பாணியில் பேசினார்; இது அப்பாவியான கேட்போரை அவரது உண்மையான கருத்து என்னவென்று புரிந்துகொள்ள முடியாமல் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது. பொதுவாக நவீன ரசனை கொண்டவராக இருந்தாலும் — ஸ்வானின் மகளாக இருந்தும் கோழி அடை காத்த வாத்துக் குஞ்சைப் போல — அவர் 'லேக் கவிஞர்களின்' (Lake Poets) படைப்புகளில் ஆர்வம் கொண்டவராக இருந்தார்; வழக்கமாக, "இது மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது; இதிலுள்ள உணர்வுப்பூர்வமான தன்மை மனதைக் கவர்கிறது" என்று கூறுவதோடு நிறுத்திக்கொள்வார். ஆனால் மேடம் டி மோரியன்வாலிடம் (Mme de Morienval), ஸ்வானுக்குரிய அந்த விசித்திரமான பாணியில் — அதாவது எல்லாவற்றையும் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொள்பவர்களைத் தவறாக வழிநடத்தும் பாணியில் — கில்பெர்ட் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "இதில் கால் பங்கு கலைஞரின் சொந்தப் படைப்பு, கால் பங்கு பைத்தியக்காரத்தனம், கால் பங்குக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை, மீதமுள்ள கால் பங்குதான் லா ஃபோன்டைன் (La Fontaine)." இது, அவர்கள் கேட்டது லா ஃபோன்டைனின் 'தி டூ பிஜியன்ஸ்' (The Two Pigeons) கவிதை அல்ல, மாறாக அதிகபட்சம் கால் பங்கு மட்டுமே லா ஃபோன்டைனுடையதாகக் கொண்ட ஒரு வடிவமைப்புதான் என்று மேடம் டி மோரியன்வால் வாதிட வழிவகுத்தது; பார்வையாளர்களின் அபரிமிதமான அறியாமையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இந்தக் முடிவு யாரையும் ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை.

இருப்பினும், பிளாக்கின் (Bloch) நண்பர் ஒருவர் தாமதமாக வந்தபோது, ​​ரேச்சலின் நடிப்பைப் பற்றி அவர் எப்போதாவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறாரா என்று கேட்கவும், அவளது நடிப்பு பாணியை மிகைப்படுத்தப்பட்ட விதத்தில் விவரிக்கவும் பிளாக் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; அந்த நடிப்பை நேரில் கேட்டபோது உணராத ஒரு விசித்திரமான இன்பத்தை, அதை இன்னொருவரிடம் விவரித்து அந்த நவீன பாணியை வெளிப்படுத்தும் செயலில் கண்டறிந்த அவர், தனது ஆர்வத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தினார். பின்னர் பிளாக், மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சியுடன், மெல்லிய கீச்சுக்குரலில் ரேச்சலைப் பாராட்டி அவளது மேதமையை அறிவித்தார்; அவளைப் போல வேறு யாரையும் தான் ரசிப்பதில்லை என்று கூறிய தனது நண்பரை அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அப்போது உயர்குடிப் பெண்களின் பழக்கம் ஏற்பட்டு, அறியாமலேயே அவர்களைப் போல நடந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்த ரேச்சல், "ஓ! உங்கள் பாராட்டு எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் பெருமையையும் அளிக்கிறது" என்று பதிலளித்தார். பிளாக்கின் நண்பர் அவளிடம் லா பெர்மா (La Berma) பற்றி அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்று கேட்டார். "பாவம் அந்தப் பெண்மணி; அவர் கடும் வறுமையில் வாடுவதாகத் தெரிகிறது. அவரிடம் திறமை இல்லை என்று நான் சொல்லமாட்டேன்—ஏனெனில் உண்மையில் அவரிடம் ஆழமான திறமை ஏதும் இருக்கவில்லை; அவருக்கு மோசமான விஷயங்களில்தான் நாட்டம் இருந்தது—இருப்பினும், அவர் நிச்சயமாகப் பயனுள்ளவராகவே இருந்தார்; அவர் ஓரளவு துடிப்பாகவே நடித்தார்; அதோடு, அவர் மற்றவர்களுக்காகத் தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ளும் அளவுக்குத் தாராள மனப்பான்மை கொண்ட நல்ல உள்ளம் படைத்தவர். நீண்ட காலமாக அவர் ஒரு காசு கூட சம்பாதிக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவர் செய்வதை மக்கள் அறவே விரும்புவதில்லை. சொல்லப்போனால்," என்று சிரித்துக்கொண்டே அவர் மேலும் கூறினார், "இயல்பாகவே, என் வயது காரணமாக அவரது கலைப்பயணத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் மட்டுமே என்னால் அவரைக் கேட்க முடிந்தது என்பதையும், அப்போது அதைச் சரியாக ரசிக்கும் பக்குவம் எனக்கு இன்னும் வரவில்லை என்பதையும் நான் சொல்லியாக வேண்டும்." "அவர் கவிதைகளைச் சிறப்பாகச் சொல்லவில்லையா?" என்று பிளாக்கின் (Bloch) நண்பர் ராகேலை (Rachel) முகஸ்துதி செய்யும் நோக்கில் கேட்டார்; அதற்கு அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "ஓ! அதைப் பொறுத்தவரை, ஒரு வரியைக் கூட எப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரியவே தெரியாது; அது உரைநடையாகவோ, சீன மொழியாகவோ, வோலாபுக் (Volapük) மொழியாகவோ—எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்கலாம், ஆனால் கவிதையாக மட்டும் இருந்ததில்லை. மேலும், நான் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்—நிச்சயமாக, நான் அவரைக் மிகக் குறைவாகவே கேட்டிருக்கிறேன்—அதாவது அவரது இறுதிக்காலத்தில்," என்று தன்னை இளையவராகக் காட்டிக்கொள்ளும் வகையில் அவர் மேலும் கூறினார், "ஆனால் கடந்த காலத்திலும் நிலைமை இதைவிடச் சிறப்பாக இருந்ததில்லை என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்—சொல்லப்போனால், நிலைமை இதற்கு நேர்மாறாகவே இருந்திருக்கிறது."

கலைத்துறையில் காலத்தின் ஓட்டம் எப்போதும் முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுவருவதில்லை என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன். பிரெஞ்சுப் புரட்சியையோ, அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளையோ அல்லது போரையோ நேரில் காணாத 17-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு எழுத்தாளர், இன்றைய எழுத்தாளர் ஒருவரை விடச் சிறந்தவராக இருக்க முடிவது போலவும், அதேபோலச் சில......ஒருவேளை ஃபாகன் (Fagon) என்பவர் டு பூல்போனைப் (du Boulbon) போலவே மிகச்சிறந்த மருத்துவராக இருந்திருக்கலாம் (அறிவின் குறைபாட்டை அவரது மேதைமை ஈடுசெய்தது); அதேபோல, 'ராச்சல்' (Rachel) என்பவரை விட 'லா பெர்மா' (La Berma) பல மடங்கு உயர்ந்தவராகத் திகழ்ந்தார்; எல்ஸ்டிருடன் (Elstir) இணைந்து அவரும் வெளிச்சத்திற்கு வந்ததன் மூலம், காலம் அவரது மேதைமையை அங்கீகரித்து நிலைநிறுத்தியது.

செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) முன்னாள் காதலி லா பெர்மாவைக் குறைத்து மதிப்பிட்டதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. அவர் தனது இளமையிலும் அப்படித்தான் செய்திருப்பார்; அப்போதும் செய்யாவிட்டாலும், இப்போது செய்திருப்பார். மிகுந்த புத்திசாலித்தனமும் கனிவும் கொண்ட ஒரு உயர்குடிப் பெண் நடிகையாகி, அந்தப் புதிய துறையில் பெரும் திறமையை வெளிப்படுத்தி, தொடர் வெற்றிகளைச் சந்திக்கும்போது, ​​நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அவரை மீண்டும் சந்திக்கும் ஒருவருக்கு ஆச்சரியம் ஏற்படலாம்; ஏனெனில், அப்போது அவரது இயல்பான பேச்சுக்கு மாறாக, நடிகைகளுக்குரிய பாணியிலான பேச்சையே கேட்க நேரிடுகிறது—அதாவது சக கலைஞர்கள் மீதான ஒருவிதக் காழ்ப்புணர்ச்சி மற்றும் "நாடகத்துறையில் முப்பது ஆண்டுகள்" ஒரு மனிதரிடம் ஏற்படுத்தும் அனைத்துப் பண்புகளும் அவரிடம் வெளிப்படுகின்றன. உயர்குடிச் சமூகத்தின் வட்டத்தை விட்டு வெளியேறாமலேயே கூட, ராச்சலும் ஏறக்குறைய அதே போன்ற நடத்தையையே கொண்டிருந்தார்.

தனது வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) தனக்குள் புதியதொரு ஆர்வத்தை உணரத் தொடங்கினார். அந்தச் சமூகம் அவருக்குக் கற்றுக்கொடுக்க இனி எதுவும் மீதமில்லை. அதில் தனக்கு இருந்த முதன்மையான இடம்—நாம் முன்பே பார்த்தது போல—பூமிக்கு மேலே நீல வானம் எவ்வளவு உயரத்தில் இருக்கிறதோ, அவ்வளவு வெளிப்படையான மற்றும் மறுக்க முடியாத உண்மையாக அவருக்குத் தோன்றியது. அசைக்க முடியாததாகக் கருதப்பட்ட தனது அந்தஸ்தை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏதுமில்லை என்று அவர் கருதினார். மறுபுறம், புத்தக வாசிப்பு மற்றும் நாடகங்களுக்குச் செல்லும் பழக்கத்தின் மூலம், அந்தப் படைப்புகள் மற்றும் நிகழ்ச்சிகளின் அனுபவத்தை மேலும் விரிவுபடுத்திக்கொள்ள அவர் விரும்பினார்; நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, அவர்கள் 'ஆரஞ்சு ஏட்' (orangeade) பானம் அருந்திக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய குறுகிய தோட்டத்தில், நறுமணம் கமழும் மாலைக் காற்றிலும் மகரந்தத் துகள்களுக்கு இடையிலும் உயர்குடிச் சமூகத்தின் மிகச்சிறந்த ஆளுமைகள் இயல்பாக வந்து பழகி, அந்த உலகின் மீதான ரசனையை அவரிடம் வளர்த்தது போல, இப்போது ஒரு புதிய தாகம் அவரை இலக்கிய விவாதங்களின் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும், எழுத்தாளர்களைச் சந்திக்கவும், நடிகைகளைப் பார்க்கவும் தூண்டியது. அவரது சோர்வடைந்த மனம் புதியதொரு உணர்வைத் தேடியது. ஒரு காலத்தில் தங்கள் வருகை அட்டைகளை (visiting cards) பரிமாறிக்கொள்ளக்கூடத் தகுதியற்றவர்களாக அவர் கருதிய பெண்களுடன் பழகத் தொடங்கினார்; அந்தப் பெண்கள், டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரின் அறிமுகத்தைப் பெறும் நம்பிக்கையில், ஏதோ ஒரு பத்திரிகையின் ஆசிரியருடனான தங்கள் நெருக்கத்தை வெளிப்படையாகப் பறைசாற்றிக்கொண்டிருந்தனர். அழைக்கப்பட்ட முதல் நடிகை, ஒரு அசாதாரணமான சூழலில் தான் மட்டுமே விருந்தினராக இருக்கப்போவதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டார்; ஆனால் தனக்கு முன்னால் அங்கு வந்திருந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்த இரண்டாவது நடிகைக்கோ, அந்தச் சூழல் மிகவும் சாதாரணமானதாகவே தோன்றியது. சில மாலை வேளைகளில் பதவியில் இருக்கும் மன்னர்களைத் தொடர்ந்து விருந்தினர்களாக உபசரித்து வந்ததால், தனது அந்தஸ்து மாறாமல் இருப்பதாகவே அந்த டச்சஸ் (Duchess) நம்பினார். ஆனால் உண்மையில்—தூய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒரே நபரான அவரும், 'கெர்மான்ட்ஸ் டச்சஸ்' (Duchess of Guermantes) என்று கையெழுத்திடாதபோது 'கெர்மான்ட்ஸ்-கெர்மான்ட்ஸ்' என்று கையெழுத்திடும் உரிமை கொண்ட கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தில் பிறந்தவரும், தனது நாத்தனார்மார்களுக்குக் கூட அளப்பரிய மதிப்புக்குரியவராகத் தோன்றியவரும் (தண்ணீரிலிருந்து மீட்கப்பட்ட மோசஸ், எகிப்துக்குத் தப்பிச் சென்ற கிறிஸ்து அல்லது 'டெம்பிள்' சிறையிலிருந்து தப்பிய பதினேழாம் லூயிஸ் போல), தூய்மையிலும் தூய்மையானவராகத் திகழ்ந்த அவரும்—இப்போது, ​​மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) சமூகச் சரிவுக்குக் காரணமான அந்த ஆன்மீகத் தீனி தேடும் பரம்பரைத் தேவைக்கு அடிபணிந்து, அவரும் ஒரு மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸாகவே மாறிக்கொண்டிருந்தார். அதாவது, சிலரைச் சந்திக்க நேரிடுமோ என்ற அச்சத்தில் உயர்குடிப் பெண்கள் அவரது வரவேற்பறைக்கு (salon) வர அஞ்சும் வகையிலான ஒரு தொகுப்பாளராகவும்; கடந்த காலத்தைப் பற்றி அறியாமல் அந்தச் சூழலைக் கவனிக்கும் இளைஞர்களால், தரம் குறைந்த அல்லது அந்தஸ்தை இழந்த ஒரு கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தாளாகக் கருதப்படுபவராகவும் அவர் மாறினார். தான் நினைத்ததை விடவும் பெரிய அளவில் மாறாமல் இருந்த அவர், தான் புழங்கிய புதிய வட்டங்களிலும், எளிதில் சலிப்படைவது அறிவுசார் மேன்மையின் அடையாளம் என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்; ஆயினும், அந்தக் கருத்தை அவர் வெளிப்படுத்திய விதம் அவரது குரலில் ஒருவிதக் கரகரப்பான தன்மையை ஏற்படுத்தியது. நான் அவரிடம் பிரிஷோ (Brichot) பற்றிப் பேசியபோது, ​​"அவர் இருபது ஆண்டுகளாக எனக்குக் கடும் சலிப்பை ஊட்டினார்" என்று அவர் கூறினார்; மேலும் மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) "இசை குறித்து ஷோபென்ஹாவர் (Schopenhauer) கூறியிருப்பதை நீங்கள் மீண்டும் ஒருமுறை படிக்க வேண்டும்" என்று சொன்னபோது, ​​அவர் அந்த வாக்கியத்தைச் சுட்டிக்காட்டி ஆவேசமாக, "'மீண்டும் ஒருமுறை படிக்க வேண்டும்' என்பது ஒரு மிகச்சிறந்த வாசகம்! ஐயோ, வேண்டாம்—அத்தகைய விஷயங்கள் எல்லாம் நமக்குத் தேவையில்லை" என்று கூறினார். கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்திற்கே உரித்தான அந்த நகைச்சுவை பாணியை அடையாளம் கண்டுகொண்ட முதிய டி'ஆல்போன் (d’Albon) அப்போது புன்னகைத்தார். "நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம், ஆனால் அது பாராட்டுக்குரியது; அதில் ஒரு தனித்துவமான பாணியும் ஆளுமையும் வெளிப்படுகிறது, அது புத்திசாலித்தனமானது—அவர் அந்த வசனங்களை உச்சரிக்கும் விதத்தில் வேறு யாரும் இதுவரை உச்சரித்ததில்லை," என்று டச்சஸ் ரேச்சலைப் பற்றிப் பேசினார்; கில்பெர்ட் அவரைப் பற்றித் தரக்குறைவாகப் பேசிவிடுவாரோ என்று அவர் அஞ்சியதே இதற்குக் காரணம். தன் அத்தையுடன் மோதலைத் தவிர்ப்பதற்காக கில்பெர்ட் வேறொரு குழுவை நோக்கி நகர்ந்தார்—உண்மையில், அந்த அத்தை ரேச்சலைப் பற்றி மிகவும் சாதாரணமான விஷயங்களைத் தவிர வேறு எதையும் சொல்லவில்லை. ஆயினும், மிகச்சிறந்த எழுத்தாளர்கள் கூட முதுமை நெருங்கும்போதோ அல்லது அளவுக்கு அதிகமான படைப்புகளை உருவாக்கிய பின்னரோ தங்கள் திறனை இழப்பதுண்டு; எனவே, சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் தங்கள் நகைச்சுவை உணர்வை இழப்பதை நாம் நிச்சயமாக மன்னிக்கலாம். இளம் இளவரசி 'பிரின்சஸ் டெஸ் லோம்ஸ்'-இடம் (Princesse des Laumes) இருந்த அந்த 'மென்மையான இயல்பு', டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்-இன் (Duchess de Guermantes) கூர்மையான மற்றும் கடினமான நகைச்சுவைப் பேச்சில் ஸ்வானுக்குத் தெரியவில்லை. பிற்காலத்தில், மிகச்சிறிய முயற்சிக்கும் எளிதில் சோர்வடையும் நிலையில் இருந்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ், பல முட்டாள்தனமான விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினார். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், எந்த நேரத்திலும்—உண்மையில் அந்த ஒரு காலைப் பொழுதிலேயே பலமுறை—அவர் நான் முன்பு அறிந்திருந்த அந்தப் பெண்ணாக மாறி, சமூக விவகாரங்கள் குறித்து நகைச்சுவையுடன் பேசுவார். ஆயினும் அதோடு கூடவே, அந்தத் துடிப்பான பேச்சு......அந்த அழகான பார்வையுடன் ஜொலிக்கும் அவள்—பல ஆண்டுகளாக பாரிஸின் மிகச் சிறந்த மனிதர்களைத் தன் ஆன்மீக ஆதிக்கத்தின் கீழ் வைத்திருந்தவள்—இப்போதும் அதேபோல ஜொலித்தாள்; ஆனால், சொல்லப்போனால், அது ஒரு வெறுமையில்தான் நிகழ்ந்தது. ஒரு கருத்தைச் சொல்ல வேண்டிய தருணம் வரும்போது, ​​அவள் கடந்த காலத்தைப் போலவே சில நொடிகள் இடைவெளி விடுவாள்; தயங்குவது போலவும் ஆழ்ந்து சிந்திப்பது போலவும் தோன்றுவாள், ஆனால் இறுதியில் அவள் உதிர்த்த வார்த்தை அர்த்தமற்றதாகவே இருக்கும். இருப்பினும், இதைச் சிலர் மட்டுமே கவனித்தனர்; அவளது பழக்கவழக்கங்களின் தொடர்ச்சி, அவளது கூர்மையான நகைச்சுவை உணர்வு இன்னும் அப்படியே இருப்பதாக அவர்களை நம்ப வைத்தது. இது, ஒரு குறிப்பிட்ட பேஸ்ட்ரி கடையின் மீதுள்ள குருட்டுத்தனமான விசுவாசத்தால், அதன் தரம் மோசமாகிவிட்டதை உணராமல் அங்கேயே தொடர்ந்து 'பெட்டி ஃபோர்ஸ்' (petits fours) இனிப்புகளை வாங்கும் மக்களைப் போன்றது. போரின்போதே டச்சஸ் (Duchess) இந்தச் சரிவுக்கான அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். யாராவது "கலாச்சாரம்" (culture) பற்றிக் குறிப்பிட்டால், அவள் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி, புன்னகைத்து, தன் அழகான கண்களில் ஒளியை ஏற்றி, "*K-K-K-Kultur*" என்று உச்சரிப்பாள். இந்தக் கேலிக்குறிப்பு அவளது நண்பர்களை மகிழ்வித்தது; அவர்கள் அதில் உண்மையான 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) பாணி நகைச்சுவையை உணர்ந்ததாக நினைத்தனர். உண்மையில், அது அதே பாணி, அதே குரல் ஏற்ற இறக்கம், அதே புன்னகை—இவை ஒரு காலத்தில் பெர்கோட்டை (Bergotte) மகிழ்வித்தவை. அவரும் உயிரோடு இருந்திருந்தால், தனது தனித்துவமான சொற்றொடர்கள், இடைச்சொற்கள், இழுத்து நிறுத்தும் பாணி மற்றும் அடைமொழிகள் ஆகியவற்றை அப்படியே தக்கவைத்திருப்பார்; ஆனால், அவற்றைக் கொண்டு எதையும் சொல்லாமலே இருந்திருப்பார். இருப்பினும், புதிதாக அறிமுகமானவர்கள் திகைப்படைவார்கள்; சில சமயங்களில்—அவள் உண்மையிலேயே நகைச்சுவை உணர்வுடனும் முழுமையான மனத்தெளிவுடனும் இருந்த ஒரு நாளில் அவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தால் ஒழிய—"அவள் எவ்வளவு முட்டாள்!" என்று கருத்து தெரிவிப்பார்கள். மேலும், டச்சஸ் இந்த "சாதாரணமான நிலைக்கு இறங்கும்" போக்கைக் கட்டுப்படுத்துவதில் கவனமாக இருந்தார்; தனது உயர்குடிப் பெருமைக்குக் காரணமான குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் இந்தப் பண்பு தொற்றிவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டார். நாடக அரங்கில் கலைகளின் புரவலராகத் தன் பங்கை ஆற்றும்போது, ​​ஒரு அமைச்சரையோ அல்லது ஓவியரையோ அவர் அழைத்திருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அவர்கள் அறியாமையால், அவளது நாத்தனாரோ அல்லது கணவரோ பார்வையாளர்கள் மத்தியில் இருக்கிறார்களா என்று கேட்டால், டச்சஸ்—இயல்பிலேயே கூச்ச சுபாவம் கொண்டவளாக இருந்தாலும் கம்பீரமான துணிச்சலை வெளிப்படுத்துபவளாக—ஒரு ஆணவமான பதிலை அளிப்பாள்: "எனக்குச் சிறிதும் தெரியாது. வீட்டை விட்டு வெளியே வந்ததும், என் குடும்பத்தினர் என்ன செய்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரிவதில்லை. அரசியல்வாதிகள் மற்றும் கலைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு விதவை." இவ்வகையில், அளவுக்கு அதிகமான ஆர்வத்துடன் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்ள முயன்ற அந்தப் புதிய மனிதர், மார்சாண்ட் (M. de Marsantes) மற்றும் பாசின் (Basin) ஆகியோரிடமிருந்து அவமதிப்பைச் சந்திப்பதிலிருந்தும், தானும் அதற்காகக் கண்டனத்திற்கு ஆளாவதிலிருந்தும் அவள் தப்பித்தாள்.

நான் மார்ஸ் ஷார்லஸைச் (M. de Charlus) சந்தித்ததாக மேடம் டி கெர்மான்ட்டிடம் (Mme de Guermantes) கூறினேன். உண்மையில் இருப்பதை விட அவர் மிகவும் "சீரழிந்து" அல்லது "பொலிவிழந்த" நிலையில் இருப்பதாகவே அவள் கருதினாள்; ஏனெனில், உயர்குடி மக்கள் அறிவாற்றல் குறித்துப் பல்வேறு விதமான பாகுபாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்—தங்கள் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடையே பொதுவாக அறிவுத்திறன் ஒரே சீராகவே இருந்தாலும், ஒரே தனிநபரின் வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் கூட அவர்கள் அத்தகைய வேறுபாடுகளைக் காண்கிறார்கள். பிறகு அவள், "அவர் எப்போதும் என் மாமியாரைப் போலவே இருப்பார்; இப்போது அந்த ஒற்றுமை இன்னும் அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது," என்று கூறினாள். இந்த ஒற்றுமையில் விசித்திரமான விஷயம் எதுவும் இல்லை. சில பெண்கள் வேறொருவரின் உருவத்தில் தங்களையே மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிப்பது போன்ற தோற்றத்தை அளிப்பது நன்கு அறியப்பட்ட ஒன்றுதான்—அதில் உள்ள ஒரே வித்தியாசம் பாலினம் மட்டுமே. அந்த வித்தியாசத்தை ஒரு 'மகிழ்ச்சியான தவறு' (*felix culpa*) என்று சொல்லிவிட முடியாது; ஏனெனில், ஒருவரின் பாலினம் தவிர்க்க முடியாமல் அவரது ஆளுமையை வடிவமைக்கிறது; ஒரு ஆணின் விஷயத்தில், பெண்மைத்தன்மை என்பது செயற்கையான பாவனையாக வெளிப்படுகிறது, இயல்பான தயக்கம் அல்லது ஒதுக்கம் என்பது எளிதில் புண்படும் மனநிலையாக மாறுகிறது, இப்படியாகப் பல மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. எது எப்படியாயினும், அவரது முகத்தில்—தாடி இருந்தாலும் சரி—மற்றும் கன்னங்களில்—கன்னப்பொறிகளுக்குக் கீழே சிவந்திருந்தாலும் சரி—சில கோடுகள் அவரது தாயாரின் உருவப்படத்தில் உள்ள கோடுகளுடன் கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போவதைக் காணலாம். வயதான ஷார்லஸின் முகத்தைப் பார்க்கும்போது, ​​கொழுப்பு மற்றும் முகப்பூச்சுகளின் (rice powder) அடுக்குகளுக்கு அடியில், என்றும் இளமையுடன் திகழும் ஒரு அழகான பெண்ணின் சில அம்சங்களை வியப்புடன் அடையாளம் காண முடிகிறது; அத்தகைய சிதைந்த தோற்றத்தைக் கொண்டிராத வயதான ஷார்லஸ் எவரும் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.

"உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி என்று சொல்ல வார்த்தைகளே இல்லை," என்று அந்த டச்சஸ் (duchess) மீண்டும் பேசத் தொடங்கினாள். "கடவுளே, கடைசியாக நான் உங்களை எப்போது பார்த்தேன்... — மேடம் டி அக்ரிகென்டின் (Mme d’Agrigente) இல்லத்தில்தானே, அங்குதான் நான் அடிக்கடி உங்களைச் சந்திப்பேன். — இயல்பாகவே நான் அங்கு அடிக்கடி செல்வேன், என் அன்பிற்குரியவரே; அக்காலத்தில் பாசின் (Basin) அவள் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தான். அக்காலத்தில் அவனுக்குப் பிடித்தமான பெண்ணாக யார் இருக்கிறாரோ, அந்தப் பெண்ணின் வீட்டில்தான் மக்கள் பெரும்பாலும் என்னைச் சந்திப்பார்கள்; ஏனெனில், 'கட்டாயம் அவளைச் சென்று பார்த்துவிட்டு வா' என்று அவன் என்னிடம் சொல்வான்." உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் தனது இன்பத்தை அடைந்த பிறகு என்னை அழைக்கச் சொல்லும் அந்த 'உறவுக்குப் பிந்தைய அழைப்பு' (post-coital call) எனக்குச் சற்று முறையற்றதாகவே தோன்றியது. நான் அதற்கு விரைவாகவே பழகிவிட்டேன்; ஆனால், அவர் உறவை முறித்துக்கொண்ட பிறகும் அந்த அறிமுகத்தைத் தொடர வேண்டியிருந்ததுதான் மிகவும் எரிச்சலூட்டும் விஷயமாக இருந்தது. அது எப்போதும் விக்டர் ஹியூகோவின் அந்த வரிகளையே எனக்கு நினைவூட்டியது: 'மகிழ்ச்சியை எடுத்துக்கொண்டு, சலிப்பை மட்டும் எனக்கு விட்டுவிடுங்கள்.' அந்தப் கவிதையில் வருவது போலவே, நானும் எப்போதும் புன்னகையுடனேயே அங்கு செல்வேன்; ஆனால் அது உண்மையில் நியாயமானதல்ல; அவருடைய மற்ற காதலிகள் விஷயத்தில் நான் எப்படி நடந்துகொள்கிறேனோ, அதேபோல என் விஷயத்திலும் நான் நிலையற்றவளாக இருப்பதற்கான உரிமையை அவர் எனக்கு அளித்திருக்க வேண்டும்—ஏனெனில், அவர் கைவிட்ட அந்த உறவுகளின் சுமையை நான் சுமந்துகொண்டிருந்ததால், கடைசியில் எனக்கென்று ஒரு மதியப் பொழுதுகூட இல்லாமல் போனது. சொல்லப்போனால், தற்போதைய நிலையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது அந்தக்காலகட்டம் இனிமையானதாகவே தோன்றுகிறது. கடவுளே, அவர் மீண்டும் என்னை ஏமாற்றத் தொடங்கினால், நான் உண்மையில் பெருமைதான் படுவேன்—அது என்னை இளமையாக உணர வைக்கும். ஆனால், அவர் முன்பு கையாண்ட அந்த முறையே எனக்குப் பிடித்திருந்தது. சொல்லப்போனால், அவர் என்னை ஏமாற்றி எவ்வளவு காலம் ஆகிவிட்டது என்றால், அதை எப்படிச் செய்வது என்பதையே அவர் மறந்துவிட்டார்! ஆ!" ஆனால், எப்படிப் பார்த்தாலும் நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து நன்றாகத்தான் இருக்கிறோம்; நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்கிறோம்..."நாங்கள் உண்மையில் ஒருவரையொருவர் மிகவும் விரும்புகிறோம்," என்று அந்த டச்சஸ் என்னிடம் கூறினார்—நாங்கள் முற்றிலும் பிரிந்துவிட்டதாக நான் நினைத்துக்கொண்டிருப்பேனோ என்று அஞ்சியதால் அவர் அப்படிச் சொன்னார். மிகக் கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுபவரைப் போலவே ("ஆனால் அவர் இன்னும் நன்றாகப் பேசுகிறார்; இன்று காலை நான் அவருக்கு ஒரு மணி நேரம் வாசித்துக் காட்டினேன்"), அவரும் மேலும் கூறினார்: "நீங்கள் இங்கே வந்திருப்பதை அவரிடம் சொல்கிறேன்; அவர் உங்களைப் பார்க்க விரும்புவார்." அவர் டியூக் (Duke) அமர்ந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்; டியூக் ஒரு பெண்மணியின் அருகில் சோபாவில் அமர்ந்து அவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் தன் மனைவி தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டதும், அவர் முகத்தில் அப்படி ஒரு கடும் கோபம் தெரிந்தது, அதனால் அந்த டச்சஸ் பின்வாங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்ற நிலை ஏற்பட்டது. "அவர் வேலையாக இருக்கிறார்—என்ன செய்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை—நாம் பிறகு பார்க்கலாம்," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கூறினார்; என்னை நானே கவனித்துக்கொள்ளும் சூழலை உருவாக்குவதையே அவர் விரும்பினார். பிளாக் (Bloch) எங்களை அணுகி, தன் அமெரிக்க நண்பருக்காக, அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த இளம் டச்சஸ் யார் என்று கேட்டார்; அவர் திரு. டி பிரியோட்டேவின் (M. de Bréauté) மருமகள் என்று நான் பதிலளித்தேன். அந்தப் பெயர் பிளாக்கிற்கு எதுவும் சொல்லவில்லை என்பதால், அவர் அதற்கான விளக்கத்தைக் கேட்டார். "ஆ! பிரியோட்டே," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் என்னைப் பார்த்து வியப்புடன் கூறினார். "உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? கடவுளே, அதெல்லாம் எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு நடந்தது!" பிறகு பிளாக்கைப் பார்த்து, "சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு 'ஸ்னாப்' (snob - உயர்குடித் திமிர் கொண்டவர்) ரகத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர்கள் என் மாமியாருக்கு அருகில் வசித்தவர்கள். அது உங்களுக்குச் சுவாரஸ்யமாக இருக்காது; ஆனால் இங்கே இருக்கும் இந்த இளைஞருக்கு அது வேடிக்கையாக இருக்கும்"—என்னைச் சுட்டிக்காட்டி அவர் மேலும் கூறினார்—"ஏனென்றால், என்னைப் போலவே அவருக்கும் அக்கால நிகழ்வுகள் அனைத்தும் தெரியும்." இந்த வார்த்தைகள் மூலம், கடந்துபோன நீண்ட கால இடைவெளியை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் பல விதங்களில் வெளிப்படுத்தினார். அந்த நாட்களிலிருந்து மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸின் நட்புகளும் கருத்துகளும் வெகுவாக மாறியிருந்தன; அதனால் இப்போது அவர் தனது அன்பிற்குரிய 'பாபால்' (Babal) என்பவரை ஒரு 'ஸ்னாப்' ஆகவே கருதினார். மேலும், அவர் கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நபர் மட்டுமல்ல—என் சமூக வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் அவரை பாரிஸின் மிக முக்கியமான ஆளுமைகளில் ஒருவராக நான் கருதினேன்; லூயிஸ் XIV-இன் ஆட்சிக்காலத்துடன் கோல்பர்ட் (Colbert) எவ்வாறு பிரிக்க முடியாத வகையில் இணைந்திருந்தாரோ, அதேபோல பாரிஸின் சமூக வரலாற்றோடு அவரும் இணைந்திருப்பார் என்று நான் நினைத்திருந்தேன், ஆனால் அந்த உண்மையை நான் அப்போது சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவரிடமும் ஒரு கிராமப்புறத் தன்மை இருந்தது; அவர் அந்த வயதான டச்சஸின் கிராமத்து அண்டை வீட்டாராக இருந்தார்—அந்தத் தொடர்பின் மூலமாகவே இளவரசி டெஸ் லோம்ஸ் (Princesse des Laumes) அவரை அறிமுகம் செய்துகொண்டிருந்தார். ஆயினும், தனது நகைச்சுவை உணர்வை இழந்தும், வெகு காலத்திற்கு முன்பே அந்த டச்சஸால் மறக்கப்பட்ட ஒருவராகவும், கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) வட்டாரத்தைச் சார்ந்தவராகவும் சுருங்கிப்போயிருந்த அந்த பிரியோட்டே (Bréauté), டச்சஸுக்கும் எனக்கும் இடையிலான ஒரு இணைப்புப் பாலமாகத் திகழ்ந்தார். 'ஓபெரா-காமிக்' (Opéra-Comique) அரங்கில் அவரை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, ​​கடலடி குகையில் வசிக்கும் ஒரு கடல் தேவதையைப் போல அவர் எனக்குத் தோன்றினார்; அப்போது நான் நினைத்துக்கூடப் பார்த்திராத ஒரு விஷயம் இது. ஏனெனில், நான் அவளுக்கு அறிமுகமானவன் என்பதை அவள் நினைவில் வைத்திருந்தாள்—அதாவது, நான் அவளுடைய நண்பன் என்றோ, அல்லது அங்கு கூடியிருந்த பலரை விட நீண்ட காலமாக அவளுடைய சமூக வட்டத்தில் புழங்கியவன் என்றோ அவளுக்கு நினைவிருந்தது. ஆயினும், அவளது நினைவாற்றல் முழுமையானதாக இருக்கவில்லை; அக்காலத்தில் எனக்கு மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றிய சில விவரங்களை அவள் மறந்திருந்தாள். உதாரணமாக, 'மடமொய்செல் பெர்செபிட்' (Mlle Percepied) என்பவரின் திருமணத்தின்போது நான் கெர்மான்ட்ஸ் பகுதிக்குச் சென்றதில்லை என்றும், அப்போது நான் 'கோம்ப்ரே' (Combray) பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண நடுத்தர வர்க்கத்தினர் (petit-bourgeois) மட்டுமே என்றும்; மேலும், 'ஓபெரா-காமிக்' நிகழ்வுக்குப் பிந்தைய ஆண்டில் 'செயின்ட்-லூப்' (Saint-Loup) எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் அவள் என்னை அழைக்கவில்லை என்றும் அவளுக்கு நினைவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை இது மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், அந்தத் தருணத்தில்தான் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் வாழ்க்கை எனக்குள் ஒருபோதும் நுழைய முடியாத ஒரு சொர்க்கமாகத் தெரிந்தது—ஆனால் அவளுக்கோ, அது அவள் எப்போதும் வாழ்ந்து வந்த அதே சாதாரண வாழ்க்கையாகவே இருந்தது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு நான் அடிக்கடி அவள் வீட்டில் விருந்துண்டதாலும்—உண்மையில் அதற்கு முன்பே அவளுடைய அத்தை மற்றும் மருமகனுக்கு நண்பனாக இருந்ததாலும்—எங்கள் நட்பு எப்போது தொடங்கியது என்பது அவளுக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை; அந்த நட்பை சில ஆண்டுகள் முன்கூட்டியே கணக்கிடுவதில் உள்ள கால முரண்பாட்டையும் அவள் உணரவில்லை. ஏனெனில், அந்தத் தவறான கணக்கீடு, 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயருக்குரிய அந்தப் பெண்மணியை—உண்மையில் ஒருபோதும் முழுமையாக அறிய முடியாத ஒரு ஆளுமையை—நான் அறிந்திருந்தேன் என்பதையும், 'தங்க அட்சரங்கள்' கொண்ட அந்தப் பெயருக்கும் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) சமூகத்திற்கும் நான் வரவேற்கப்பட்டேன் என்பதையும் குறிப்பதாக அமைந்தது. ஆனால் உண்மையில், நான் விருந்துண்ணச் சென்றது ஒரு சாதாரணப் பெண்மணியிடமே; எனக்கு அவர் மற்ற சாதாரணப் பெண்களைப் போன்ற ஒருவராகவே இருந்தார். அவர் என்னை அழைத்ததும் 'நெரியட்' (Nereid) எனப்படும் கடல் தேவதைகளின் நீருக்கடியிலான உலகத்திற்குள் இறங்கிச் செல்ல அல்ல; மாறாக, அவரது உறவினரின் நாடக அரங்கப் பெட்டியில் (theater box) ஒரு மாலைப் பொழுதைக் கழிக்க மட்டுமே. "பிரோட்டே (Bréauté) பற்றிய விவரங்கள் உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டால்—அவன் அதற்காக மெனக்கெடத் தகுதியானவன் அல்ல என்றாலும்," என்று ப்ளோக்கை (Bloch) நோக்கித் திரும்பியவாறு அவள் கூறினாள், "இங்கே இருக்கும் இந்த இளைஞனைக் கேளுங்கள்; அவனைப் போன்ற நூறு பேருக்கு ஈடானவன் இவன்: என் வீட்டில் அவனுடன் ஐம்பது முறை விருந்து உண்டிருக்கிறான். என் வீட்டில்தானே நீங்கள் அவனைச் சந்தித்தீர்கள்? எப்படியாயினும், ஸ்வானை (Swann) நீங்கள் சந்தித்ததும் என் வீட்டில்தானே." அவளை அறிவதற்கு முன்பே நான் அந்த உயர்குடி வட்டாரத்தில் புழங்கியிருக்கக்கூடும் என்று அவள் நினைத்ததைக் கண்டு நான் எவ்வளவு ஆச்சரியப்பட்டேனோ—அதாவது, அவளுடைய வீட்டைத் தவிர வேறு எங்காவது நான் திரு. டி பிரோட்டேவைச் சந்தித்திருக்கலாம் என்று அவள் கற்பனை செய்துகொண்டதைக் கண்டு—அதே அளவு ஆச்சரியம், ஸ்வானை நான் அவளுடைய வீட்டில்தான் சந்தித்தேன் என்று அவள் நம்பியதைக் கண்டபோதும் எனக்கு ஏற்பட்டது. கில்பெர்ட் (Gilberte) ஒருவித நேர்மையின்மையுடன்—அதாவது, கடந்த காலத்தில் டான்சன்வில்லில் (Tansonville) அவர்களுடன் நெருங்கிப் பழகாத பிரோட்டேவைப் பற்றி, "அவர் எங்கள் பழைய கிராமத்து அண்டை வீட்டுக்காரர்; டான்சன்வில்லைப் பற்றி அவருடன் பேசுவது எனக்குப் பிடிக்கும்" என்று அவள் கூறியது போலல்லாமல்—நானும் ஸ்வானைப் பற்றி, "அவர் ஒரு கிராமத்து அண்டை வீட்டுக்காரர், மாலை வேளைகளில் எங்களைப் பார்க்க அடிக்கடி வருவார்" என்று சொல்லியிருக்க முடியும்—ஏனெனில், ஸ்வான் உண்மையில் எனக்கு நினைவூட்டியது......கெர்மான்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினரிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்று. "என்னால் அதைச் சொல்ல முடியாது!" என்று அவள் தொடர்ந்தாள். "உயர்குடிப் பிரபுக்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதே எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடித்துவிடுபவர் அவர். கெர்மான்ட் குடும்பத்தினர், என் மாமியார், மற்றும் பார்மா இளவரசியின் பணிக்குச் சேருவதற்கு முந்தைய மேடம் டி வராம்போன் (Mme de Varambon) ஆகியோரைப் பற்றிய பல வேடிக்கையான கதைகள் அவரிடம் இருந்தன. ஆனால் மேடம் டி வராம்போன் யார் என்பது இன்று யாருக்குத் தெரியும்? அந்த மனிதர்—ஆம், அவருக்கு அவை அனைத்தும் தெரிந்திருந்தன; ஆனால் அவை அனைத்தும் முடிந்துவிட்டன; அவர்களின் பெயர்களே இன்று வழக்கொழிந்துவிட்டன; சொல்லப்போனால், அவர்கள் நினைவுகூரப்படத் தகுதியானவர்களும் அல்ல." அப்போது நான் உணர்ந்துகொண்டேன்—சமூக உறவுகள் உச்சகட்ட செறிவை எட்டும் மற்றும் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த உலகின் வெளிப்படையான ஒருமைத்தன்மைக்கு மத்தியிலும், காலத்தால் மாற்றப்பட்ட தனித்தனிப் பகுதிகள் அல்லது மண்டலங்கள் இதில் உள்ளன என்பதை; அவை தங்கள் பெயர்களை மாற்றிக்கொண்டு, நிலப்பரப்பு மாறிய பிறகு அங்கு வருபவர்களுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாகிவிடுகின்றன. "அவர் ஒரு நல்ல பெண்மணி, ஆனால் நம்ப முடியாத அளவுக்கு முட்டாள்தனமான விஷயங்களைப் பேசுவார்," என்று மேடம் டி வராம்போனைப் பற்றி டச்சஸ் (Duchess) தொடர்ந்து பேசினாள்; ஏனெனில், காலத்தின் விளைவாக உருவாகும் அந்தப் புரிந்துகொள்ள முடியாத கவித்துவ உணர்வுக்கு உட்படாத அவர், எல்லாவற்றிலும் உள்ள நகைச்சுவை அம்சத்தையே எப்போதும் கவனிப்பார்—இது மெய்ஹாக் (Meilhac)-இன் இலக்கியம் அல்லது கெர்மான்ட் குடும்பத்தினரின் நகைச்சுவை உணர்வைப் போன்றது. "ஒரு கட்டத்தில், அக்காலத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த இருமல் மாத்திரைகளைத் தொடர்ந்து வாயில் போட்டுக்கொள்ளும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது—அதாவது," என்று அவள் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்; அந்தப் பெயர் மிகவும் தனித்துவமானது, கடந்த காலத்தில் மிகவும் பிரபலமானது, ஆனால் அவள் யாரிடம் பேசுகிறாளோ அவர்களுக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாதது என்பதால் அவள் சிரித்தாள், "ஜெராடல் (Géraudel) மாத்திரைகள். 'மேடம் டி வராம்போன்,' என்று என் மாமியார் அவரிடம் சொல்வார், 'நீங்கள் தொடர்ந்து அந்த ஜெராடல் மாத்திரைகளை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தால், உங்கள் வயிற்றைக் கெடுத்துக்கொள்வீர்கள்.'" "ஆனால், டச்சஸ்," என்று மேடம் டி வராம்போன் பதிலளிப்பார், "அது நேரடியாக மூச்சுக்குழாய்க்குச் (bronchial tubes) செல்லும்போது எப்படி வயிற்றைப் பாதிக்கும்?" அவர்தான் இப்படிச் சொல்வார்: "டச்சஸிடம் ஒரு மிகச் சிறந்த பசு இருக்கிறது, மக்கள் அதை எப்போதும் ஆண் குதிரை (stallion) என்று தவறாக நினைத்துக்கொள்கிறார்கள்." மேடம் டி கெர்மாண்ட்ஸ் (Mme de Guermantes), மேடம் டி வராம்போன் (Mme de Varambon) பற்றிய கதைகளைத் தொடர்ந்து சொல்லியிருக்க மிகவும் விரும்பியிருப்பார்—அப்படிப்பட்ட கதைகள் நூற்றுக்கணக்கில் எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், மேடம் டி வராம்போன், மிஸ்டர் டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) அல்லது பிரின்ஸ் டி அக்ரிகென்ட் (Prince d’Agrigente) ஆகியோரின் பெயர்களைக் கேட்டவுடனேயே எங்களுக்குள் எழும் பிம்பங்கள் எதுவும், அதுவரை அவர்களைப் பற்றி அறியாத பிளாக்கின் (Bloch) நினைவில் எழுவதில்லை என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். சொல்லப்போனால், அந்த அறியாமையின் காரணமாகவே அந்தப் பெயர் அவனுக்கு ஒருவித கௌரவத்தை அளித்திருக்கலாம்—அந்தக் கௌரவ உணர்வு மிகைப்படுத்தப்பட்டது என்று எனக்குத் தெரிந்தாலும், அதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது; அதற்காக நான் அந்த உணர்வுக்கு அடிமையானவன் என்று அர்த்தமல்ல; ஏனெனில், நம்முடைய சொந்தத் தவறுகளையும் அபத்தங்களையும் நாம் உணர்ந்து தெளிந்த பிறகும் கூட, மற்றவர்களின் குறைகளை நாம் எளிதில் மன்னித்து ஏற்பதில்லை.

டச்சஸின் (Duchess) மனதில் கடந்த காலம் எத்தகைய மாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருந்தது என்றால்—அல்லது ஒருவேளை என் மனதில் இருந்த எல்லைக்கோடுகள் அவளுடைய மனதில் இல்லாமலே இருந்திருக்கலாம்—எனக்கு முக்கியமானதாக இருந்த நிகழ்வுகள் அவளுடைய கவனத்திற்கு வராமலே போயின. உதாரணமாக, நான் ஸ்வானை (Swann) அவளுடைய வீட்டிலும், மிஸ்டர் டி பிரியோட்டேவை வேறொரு இடத்திலும் சந்தித்ததாக அவள் கருதக்கூடும்; இதன் மூலம், சமூக வாழ்வில் ஈடுபாடுள்ள ஒரு மனிதனாக என் கடந்த காலத்தை அவள் மிக முந்தைய காலக்கட்டத்தோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தாள். டச்சஸிடமும் நான் சமீபத்தில் பெற்றிருந்த 'கடந்த காலத்தின் கால அளவு குறித்த உணர்வு' இருந்தது; ஆனால், கால அளவைக் குறைவாக மதிப்பிட்ட என் எண்ணத்திற்கு நேர்மாறான ஒரு மாயையை அவள் கொண்டிருந்தாள்—அதாவது, அவள் கால அளவை மிகைப்படுத்திக் கணக்கிட்டாள்; நிகழ்வுகளை மிகத் தொலைதூரக் காலத்தோடு தொடர்புபடுத்தினாள். அதே சமயம், அவளை வெறும் ஒரு பெயராகவும்—என் காதலுக்குரியவளாகவும்—நான் கருதிய காலத்திற்கும், அவளைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாக மட்டுமே நான் பார்த்த காலத்திற்கும் இடையிலான அந்த எல்லையற்ற இடைவெளியை அவள் கணக்கில் கொள்ளவில்லை. ஆனால், நான் அவளைச் சந்தித்தது அந்த இரண்டாவது காலகட்டத்தில் மட்டும்தான்; அப்போது அவள் எனக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நபராக இருந்தாள். ஆனால் அவளுடைய பார்வையில் இந்த வேறுபாடுகள் கண்ணுக்குத் தெரியாதவையாக இருந்தன; நான் அவளை இரண்டு ஆண்டுகள் முன்னதாகவே சந்தித்திருந்தாலும் கூட அது அவளுக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றியிருக்காது—அப்போது அவள் எனக்கு வேறு ஒரு நபராக இருந்தாள் என்பது அவளுக்குத் தெரியாது என்பதால்; ஏனெனில், எனக்குத் தெரிந்தது போன்ற ஒரு முரண்பாடான மாற்றத்தையோ அல்லது இடைவெளியையோ அவள் தன்னைப்பற்றி உணர்ந்திருக்கவில்லை. அந்த விருந்தை ஏற்பாடு செய்திருப்பது *வயதான* இளவரசி டி கெர்மாண்ட்ஸ் (Princesse de Guermantes) என்று ப்ளோக் (Bloch) நினைத்திருந்ததை கெர்மாண்ட்ஸ் பிரபுவிடம் (Duchesse de Guermantes) விவரித்துக்கொண்டிருந்தபோது நான் அவரிடம் சொன்னேன்: "இது எனக்கு இளவரசி டி கெர்மாண்ட்ஸின் வீட்டிற்கு நான் சென்ற முதல் மாலையை நினைவூட்டுகிறது; அப்போது எனக்கு அழைப்பு வரவில்லை என்றும், நான் வெளியேற்றப்படப் போகிறேன் என்றும் நினைத்திருந்தேன்; மேலும் நீங்கள் அப்போது முழுவதுமாகச் சிவப்பு நிறத்திலான ஆடையையும் சிவப்பு நிற காலணிகளையும் அணிந்திருந்தீர்கள்." "அடக் கடவுளே, அது எப்போதோ நடந்த விஷயம்," என்று பிரபுவிடம் பதிலளித்தார்; அந்தப் பதில் காலம் கடந்துவிட்டதை எனக்கு இன்னும் ஆழமாக உணர்த்தியது. அவர் ஒருவித சோகத்துடன் தொலைவை உற்று நோக்கினார், அதே சமயம் அந்தச் சிவப்பு நிற ஆடையை நினைவுகூர்வதில் அதிக கவனம் செலுத்தினார். அதை விவரிக்குமாறு நான் அவரிடம் கேட்டேன், அவரும் மகிழ்ச்சியுடன் விவரித்தார். "இக்காலத்தில் மக்கள் அப்படிப்பட்ட ஆடைகளை அணிவதில்லை. அவை அந்தக் காலத்தில் அணியப்பட்ட ஆடைகள்." "ஆனால் அது அழகாக இருக்கவில்லையா?" என்று நான் கேட்டேன். தனக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய அல்லது தன் மதிப்பைக் குறைக்கக்கூடிய எதையும் சொல்லிவிடக்கூடாது என்பதில் அவர் எப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருப்பார். "ஓ, ஆம்—அது மிகவும் அழகாக இருந்ததாகவே நான் நினைத்தேன். இப்போது மக்கள் அவற்றை அணிவதில்லை, ஏனென்றால் அது தற்போதைய பாணி (fashion) அல்ல. ஆனால் அவை மீண்டும் அணியப்படும்; எல்லா பாணிகளும் மீண்டும் வரும்—ஆடைகள், இசை, ஓவியம் என எல்லாவற்றிலும்," என்று அவர் உறுதியாகக் கூறினார்; ஏனெனில் ஒரு குறிப்பிட்ட தோற்ற மூலம் (origin) குறித்து அவர் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்......இந்தத் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாள். ஆயினும், முதுமையின் துயரம் ஒருவித சோர்வை மீண்டும் கொண்டுவந்தது; அந்தச் சோர்வை ஒரு புன்னகையால் மட்டுமே விரட்ட முடியவில்லை: "அவை சிவப்பு நிற காலணிகள் தானா என்று உறுதியாகச் சொல்கிறீர்களா? அவை தங்க நிறத்தில் இருந்ததாக நான் நினைத்தேன்." நான் அப்படிச் சொல்வதற்குக் காரணமான சூழலைக் குறிப்பிடாமலே, அந்த விவரம் என் நினைவில் தெளிவாகப் பதிந்திருப்பதாக அவளிடம் உறுதியளித்தேன். "அதை நினைவில் வைத்திருப்பது உங்கள் கனிவு," என்று அவள் மென்மையாகச் சொன்னாள்—ஏனெனில், கலைஞர்கள் தங்கள் படைப்புகளை ரசிப்பதை எப்படி ஒரு கனிவாகக் கருதுகிறார்களோ, அதேபோலப் பெண்கள் தங்கள் அழகை நினைவில் கொள்வதையும் ஒரு கனிவாகவே கருதுகிறார்கள். மேலும், கடந்த காலம் எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தாலும், டச்சஸ் (Duchess) போன்ற உறுதியான குணம் கொண்ட ஒரு பெண்ணைப் பொறுத்தவரை, அதை மறக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. "நினைவிருக்கிறதா," என்று அவள் கேட்டாள்—என் நினைவாற்றலைப் பாராட்டும் விதமாக—"பாசினும் (Basin) நானும் உங்களை எப்படி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றோம் என்று? நள்ளிரவுக்குப் பிறகு ஒரு இளம் பெண் உங்களைப் பார்க்க வந்திருந்தாள். அந்த நேரத்தில் நீங்கள் விருந்தினர்களைச் சந்திப்பதை நினைத்து பாசின் மனதாரச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்." பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸின் (Princesse de Guermantes) விருந்துக்குப் பிறகு அன்று மாலை ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) என்னைச் சந்திக்க வந்தது எனக்கு நன்றாக நினைவிருந்தது; டச்சஸுக்கு எப்படி நினைவிருந்ததோ அதே தெளிவுடன் எனக்கும் அது நினைவிருந்தது—ஆனால் இப்போது ஆல்பர்ட்டின் என் மீது எந்த உணர்வும் கொண்டிருக்கவில்லை; ஒருவேளை, நான் யாருக்காக அவர்களின் வீட்டிற்குள் நுழைய முடியாமல் போனதோ அந்தப் பெண் ஆல்பர்ட்டின் தான் என்று மேடம் டி கெர்மாண்டஸுக்குத் தெரிந்திருந்தால், அவரும் ஆல்பர்ட்டின் மீது அதேபோன்ற அலட்சியத்தையே காட்டியிருப்பார். துரதிர்ஷ்டவசமாக இறந்துபோனவர்கள் நம் இதயங்களை விட்டுச் சென்ற பிறகும், அவர்களின் உணர்வற்ற சாம்பல் கடந்த காலச் சூழல்களுடன் கலந்தே—ஒரு கலப்பு உலோகத்தைப் போல—தங்கிவிடுகிறது. மேலும், அவர்கள் மீது இனி எந்தக் காதலும் இல்லையென்றாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அவர்கள் இருந்த ஒரு அறையையோ, வீதியையோ அல்லது பாதையையோ நாம் நினைவுகூரும்போது, ​​அவர்கள் ஆக்கிரமித்திருந்த அந்த இடத்தை நிரப்புவதற்காக—அவர்களைப் பற்றி ஏங்காமலோ, அவர்கள் பெயரைச் சொல்லாமலோ, அல்லது அவர்கள் யார் என்று அடையாளம் காட்டாமலோ கூட—அவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு ஏற்படுகிறது. (அன்று மாலை வரவிருந்த அந்த இளம் பெண் யார் என்பது பற்றி மேடம் டி கெர்மாண்டஸுக்குத் தெளிவான புரிதல் இல்லை; அவருக்கு அவள் பெயர் தெரியாது, அந்த நேரத்தின் விசித்திரத்தன்மை மற்றும் சூழல் காரணமாக மட்டுமே அவர் அவளைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்.) இவையே ஒருவரின் இருப்பின் இறுதியான மற்றும் பொறாமைப்படத் தேவையில்லாத வடிவங்களாகும்.

ரேச்சல் (Rachel) குறித்து டச்சஸ் பின்னர் தெரிவித்த கருத்துக்கள் பெரிதாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை அல்ல என்றாலும், அவை எனக்கு ஆர்வமூட்டின; ஏனெனில், அவை காலத்தின் சுழற்சியில் ஒரு புதிய தருணத்தைக் குறிப்பதாக அமைந்திருந்தன. ரேச்சல் தன் வீட்டில் கழித்த அந்த மாலையை டச்சஸ் (Duchess) ஒருபோதும் மறக்கவில்லை; ரேச்சலைப் போலவே அவருக்கும் அந்த நினைவு பசுமையாக இருந்தது, ஆனால் அந்த நினைவின் தன்மையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது. "நான் உன்னிடம் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார், "அவள் பேசுவதையோ அல்லது அவளுக்குக் கிடைக்கும் பாராட்டுக்களையோ கேட்பது எனக்கு மிகுந்த சுவாரஸ்யத்தை அளிக்கிறது. ஏனென்றால், அவளை யாரும் அறியாத, எல்லோரும் அவளைக் கண்டு சிரித்த ஒரு காலகட்டத்தில், அவளைக் கண்டறிந்து, பாராட்டி, முன்னிறுத்தி, மக்கள் மத்தியில் அறிமுகப்படுத்தியவள் நான்தான். ஆம், என் அன்பே, இது உனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம், ஆனால் அவள் பொதுவெளியில் முதன்முதலில் நிகழ்ச்சி நடத்திய வீடு என்னுடையதுதான்! ஆம், 'அவாண்ட்-கார்ட்' (avant-garde) அல்லது நவீனப் போக்குடையவர்கள் என்று தங்களை அழைத்துக்கொள்ளும் அந்த நபர்கள்—என் புதிய உறவினர் ஒருவரைப் போல (அவர் இளவரசி டி கெர்மாண்டஸைச் சுட்டிக்காட்டினார்; ஆனால் ஓரியானைப் பொறுத்தவரை அவர் இன்னும் 'மேடம் வெர்டுரின்' ஆகவே இருந்தார்)—அவள் பாடுவதைக் கேட்கக்கூட முன்வராமல் அவளைப் பட்டினி போட்டுச் சாகவிட்டிருப்பார்கள். ஆனால், நான் அவளைச் சுவாரஸ்யமானவளாகக் கருதி, சமூகத்தின் உயர்தட்டுப் பார்வையாளர்கள் முன்னிலையில் என் வீட்டில் நிகழ்ச்சி நடத்த அவளுக்கு ஊதியம் வழங்கினேன். ஒருவிதமான அபத்தமான, தற்பெருமை கலந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்திக் கூறவேண்டுமென்றால்—உண்மையில் திறமைக்கு யாருடைய உதவியும் தேவையில்லை என்றாலும்—அவளை அறிமுகப்படுத்தியவள் நான்தான் என்று சொல்லலாம். நிச்சயமாக, அவளுக்கு நான் தேவைப்படவில்லை." நான் மறுப்பு தெரிவிக்கும் வகையில் சைகை செய்தேன்; மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் அதற்கு நேர்மாறான கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவும் தயாராகவே இருந்தார்: "அப்படியா நினைக்கிறாய்? திறமைக்கு ஒரு ஆதரவு தேவை என்று நம்புகிறாயா?" "உண்மையில், நீ சொல்வது சரியாக இருக்கலாம். இது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது—டுமாஸ் (Dumas) என்னிடம் சொன்ன அதே விஷயத்தைத்தான் நீயும் சொல்கிறாய். அப்படியானால், அந்தத் திறமைக்கு அல்ல, ஆனால் அத்தகைய கலைஞரின் புகழுக்கு—எவ்வளவு சிறிய பங்களிப்பாக இருந்தாலும்—நான் காரணமாக இருந்திருந்தால், அது எனக்கு மிகுந்த பெருமையைத் தருகிறது." திறமை என்பது ஒரு கட்டியைப் போலத் தானாகவே வெடித்து வெளிப்படுகிறது என்ற எண்ணத்தைக் கைவிடுவதையே மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் விரும்பினார்; ஒருபுறம் அது அவருக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக இருந்தது, மறுபுறம், சமீபகாலமாகப் பல புதிய மனிதர்களைச் சந்தித்துச் சோர்வடைந்திருந்த அவர், மிகவும் பணிவுடையவராக மாறியிருந்தார்; மற்றவர்களிடம் கருத்துக்களைக் கேட்டு, அவற்றின் அடிப்படையில் தனது சொந்தக் கருத்துக்களை வடிவமைத்துக்கொள்ளும் மனநிலைக்கு அவர் வந்திருந்தார். "சொல்லவே வேண்டியதில்லை," என்று அவள் தொடர்ந்தாள், "'சமூகம்' என்று அழைக்கப்படும் அந்த அறிவார்ந்த பொதுமக்களுக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே புரியவில்லை. மக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்; கேலி செய்தனர். 'இது விசித்திரமானது, சுவாரஸ்யமானது, இதற்கு முன் யாரும் செய்யாத ஒன்று' என்று நான் சொன்னதில் எந்தப் பயனும் இருக்கவில்லை—என்னை யாரும் நம்பவில்லை; வேறு எதைப் பற்றியும் என்னை யாரும் நம்பியதில்லை என்பது போலவே இதிலும் யாரும் நம்பவில்லை. அவள் நிகழ்த்திய அந்தப் படைப்பையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—அது மேட்டர்லிங்க் (Maeterlinck) எழுதியது; இப்போது அது மிகவும் பிரபலமாகிவிட்டது, ஆனால் அக்காலத்தில் எல்லோரும் அதை ஏளனம் செய்தனர். ஆனால், எனக்கு அது மிகச் சிறப்பாகப் பட்டது. அதைப்பற்றி நினைக்கும்போது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது—ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணுக்கே உரிய சாதாரணக் கல்வியைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத என்னைப் போன்ற ஒரு பெண், ஆரம்பத்திலிருந்தே இத்தகைய விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கிறேன் என்பது வியப்பிற்குரியதுதான். அதற்கான காரணத்தை என்னால் சொல்ல முடியாதுதான், ஆனால் அது எனக்குப் பிடித்திருந்தது; அது என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டது. சொல்லப்போனால், உணர்வுப்பூர்வமான குணம் கொண்டவர் அல்லாத பாசின் (Basin) கூட, அது என் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் கண்டு வியந்துபோனார். அவர் என்னிடம், 'எனக்கு...' என்று..."“இத்தகைய அபத்தமான பேச்சைக் கேட்பதை இனி உங்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது; அது உங்களுக்கு மிகுந்த வெறுப்பை ஊட்டுகிறது.” இது உண்மைதான்; ஏனெனில், உணர்ச்சியற்ற, கல்நெஞ்சம் கொண்ட ஒரு பெண்ணாகவே மக்கள் என்னைக் கருதுகிறார்கள்; ஆனால் உண்மையில், உள்ளுக்குள் நான் மிகுந்த பதற்றமும் உணர்வுப்பூர்வமான தவிப்பும் கொண்டவளாக இருக்கிறேன்.
[187]