5

  148 மூன்றாம் அத்தியாயம், இதில், நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச் அப்லேயுகோவ் தீட்டிய திட்டம் எவ்வாறு தடம் புரள்கிறது என்பது விவரிக்கப்படுகிறது. அவன் ஒரு சாதாரண மனிதனே என்றாலும், அவன் ஒரு இரண்டாம் தர 'டான் ஜுவான்' (Don Juan)— அவன் ஒரு அரக்கனும் அல்ல, ஒரு ஜிப்ஸியும் அல்ல; நான் வெறும் ஒரு நகரவாசி மட்டுமே, எங்கும் கூட்டம் கூட்டமாகச் சந்திக்கக் கிடைக்கும் அத்தகைய வகையைச் சேர்ந்தவன்; முகத்தோற்றத்திலோ அல்லது அறிவுக்கூர்மையிலோ எங்கள் வகையைச் சேர்ந்த மற்றவர்களிடமிருந்து அவன் எவ்விதத்திலும் மாறுபட்டவன் அல்ல.
புஷ்கின்.


விழா.

ஒரு குறிப்பிட்ட முக்கிய இடத்தில் ஒரு நிகழ்வு நடைபெற்றது—அது மிகச்சிறந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு நிகழ்வு; அந்த நிகழ்வு நிகழ்ந்தது—அதாவது, அது *இருந்தது*.

இந்நிகழ்வின் பொருட்டு, முன்னரே குறிப்பிடப்பட்ட அந்த இடத்தினுள், மிகுந்த கம்பீரம் வாய்ந்த பிரமுகர்களுக்கு இணையாக—பூவேலைப்பாடுகள் கொண்ட சீருடைகளை அணிந்தவாறு—சில "அசாதாரண மனிதர்கள்" தோன்றினர்; சொல்லப்போனால், அவர்கள் தங்கள் பணிகளை மேற்கொள்ளத் தயாராக, அந்தந்த இடங்களில் நிலைபெற்றிருந்தனர்.

அது அசாதாரணமான நிகழ்வுகள் நிறைந்த ஒரு நாளாக அமைந்திருந்தது. சொல்லவேண்டியதில்லை, அது ஒரு தெளிவான நாளாக இருந்தது. விடியற்காலையின் மிக ஆரம்ப மணித்துளிகளிலிருந்தே, வானில் சூரியன் ஒளிவீசி ஜொலித்தது; மேலும் ஜொலிக்கக்கூடிய அனைத்தும் ஜொலிக்கத் தொடங்கின: செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் கூரைகள், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் கோபுரங்கள், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் குவிமாடங்கள்—அனைத்தும் ஒளிர்ந்தன.

தொலைவில் எங்கோ, பீரங்கி முழக்கமொன்று எதிரொலித்தது.

அந்த முக்கிய இடத்தின் மீது நீங்கள் தற்செயலாக ஒரு பார்வையைச் செலுத்தியிருந்தால், அங்கே வார்ணீஷ் பூச்சுகளையும் மெருகூட்டல்களையும் தவிர வேறெதையும் நீங்கள் கண்டிருக்க மாட்டீர்கள்—கண்ணாடி போன்ற ஜன்னல்களின் மீது ஒரு மின்னொளி; மேலும்—இயல்பாகவே—அந்தக் கண்ணாடி ஜன்னல்களுக்கு *பின்னாலும்* ஒரு மின்னொளி; தூண்களின் மீது ஒரு மின்னொளி; மரத்தரை மீது ஒரு மின்னொளி; நுழைவாயிலின் மீதும் ஒரு மின்னொளி—சுருக்கமாகச் சொன்னால்: வார்ணீஷ், மெருகூட்டல் மற்றும் மின்னொளி!

அவ்வாறாகவே, விடியற்காலையிலிருந்தே, ரஷ்யப் பேரரசின் தலைநகரின் பல்வேறு மூலைகளில், அனைத்துத் தரவரிசைகளையும் சார்ந்த அதிகாரிகள்—மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்து முதல் வகுப்பு வரை—வெள்ளி போன்ற நரைமுடி கொண்ட முதியவர்கள், நறுமணம் பூசிய பக்கவாட்டுத் தாடிகளுடனும், வார்ணீஷ் பூசியது போல மின்னும் வழுக்கைத் தலைகளுடனும், தங்கள் கஞ்சி போட்ட ஆடம்பர உடைகளை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அணிந்துகொண்டனர்; அது ஏதோ ஒரு வகையான வீரர்களின் கவச உடை என்பது போல அவர்கள் அதை அணிந்தனர். அவ்வாறே, தங்கள் தனி அறைகளில் (boudoir), அவர்கள் ஒரு அலமாரியிலிருந்து சிவப்பு வார்ணீஷ் பூசப்பட்ட பெட்டிகளை எடுத்தனர்—அவை பெண்களின் வைர நகைப் பெட்டிகளை நினைவுபடுத்துவனவாக இருந்தன; காலத்தால் மஞ்சள் நிறம் பூசிய, முதிர்ந்த ஒரு விரல் நகம் ஒரு விசைப்பொத்தானை அழுத்த, 'கிளிக்' என்ற சத்தத்துடன், அந்தச் சிவப்பு வார்ணீஷ் மூடி ஒரு ரம்மியமான நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் சட்டென்று திறந்தது; உள்ளே மென்மையான வெல்வெட் மெத்தையில் பத்திரமாகப் படுத்திருந்த, அதன் சொந்த 'கண் கூசும் நட்சத்திரத்தை' அது மிக நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்தியது. அந்தத் தருணத்தில், அதேபோன்று நரைமுடி கொண்ட ஒரு தனிப்பட்ட உதவியாளர் (valet) ஒரு ஆடைத் தாங்கியைச் சுமந்துகொண்டு அறைக்குள் நுழைவார்; அந்தத் தாங்கியின் மீது, முதலாவதாக: கண் கூசும் வெண்மை நிறத்திலான கால்சட்டையையும்; இரண்டாவதாக: பளபளப்பான கருமை நிறத்திலான சீருடையையும்—அதன் மார்புப் பகுதி தங்க வேலைப்பாடுகளால் ஜொலித்துக்கொண்டிருக்க—ஒருவர் காண முடியும். பின்னர், அரக்கு போலப் பளபளக்கும் ஒரு வழுக்கைத் தலை அந்த வெள்ளைக் கால்சட்டையின் மீது குனியும்; நரைத்த முடியுடைய அந்தச் சிறிய முதியவர், ஒரு முனகல் கூட இல்லாமல், தனது தூய வெள்ளைக் கால்சட்டையின் மீது, தங்க வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய மார்புப் பகுதியைக் கொண்ட, பளிச்சிடும் கருப்பு நிறச் சீருடையை அணிவார்; அதன் மீது அவரது நரைத்த முடியின் நறுமணம் வீசும் வெள்ளி நிறம் விழும். பிறகு, அவர் புனித அன்னா சபையின் வீரராக இருந்தால், ஒரு பிரகாசமான சிவப்புப் பட்டு நாடா அவரது மார்பின் குறுக்கே சாய்வாகப் போர்த்தப்படும்; மாறாக, அவர் ஒரு உயர் சபையின் வீரராக இருந்தால், ஒரு நீல நாடா அவரது திகைப்பூட்டும் மார்பைச் சுற்றும். இந்தச் சடங்குமுறைக்குப் பிறகு, அதற்கேற்ற நட்சத்திரம் அவரது தங்க மார்பில் பொருத்தப்படும்; அவரது அலங்கார வாள் அவரது இடுப்பில் கட்டப்படும்; இறகு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சாய்த்த தொப்பி, அதற்கென பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட அட்டைப் பெட்டியிலிருந்து எடுக்கப்படும். மேலும், பிரகாசத்திற்கும் பரபரப்பிற்கும் முழு உருவமாகத் திகழ்ந்த, நரைமுடி கொண்ட அந்த வீரர், பிரகாசமும் பரபரப்பும் நிறைந்திருந்த அந்த இடத்திற்கு ஒரு பளபளப்பான கருப்பு வண்டியில் புறப்பட்டார். ...மிகவும் முக்கியமான ஓர் இடத்திற்குள், அங்கே மிகவும் முக்கியமான முகங்களுடன், மிகவும் முக்கியமான பிரமுகர்களின் அணிவகுப்புகள் ஏற்கெனவே நின்றுகொண்டிருந்தன. இந்த ஒளிவீசும் அணிவகுப்பு நமது அரசு நிர்வாகத்தின் மைய அச்சாக அமைந்தது.

அது அசாதாரண நிகழ்வுகள் நிறைந்த ஒரு நாள்; இயல்பாகவே, விடியும் நாள்; அது விடிந்தது—இயற்கையாகவே.

அதிகாலையின் ஆரம்ப நேரங்களிலிருந்தே, எல்லா இருளும் மறைந்து, மின்சாரத்தை விடவும் வெண்மையான ஒரு ஒளி—பகல் வெளிச்சம்—தோன்றியது. இந்த ஒளியில், ஜொலிக்கக்கூடிய அனைத்தும் ஜொலிக்கத் தொடங்கின: பீட்டர்ஸ்பர்க் கூரைகள், பீட்டர்ஸ்பர்க் கோபுரங்கள், பீட்டர்ஸ்பர்க் குவிமாடங்கள்.

நண்பகலில், ஒரு பீரங்கிக் குண்டு வெடித்தது.

அசாதாரணமான தெளிவுடன் இருந்த அந்த காலைப்பொழுதில், கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசமான படுக்கையறை ஒன்றில், படுக்கையிலிருந்து திடீரெனப் பறந்து வந்த பளபளக்கும் வெண்மையான விரிப்புகளுக்குப் பின்னாலிருந்து, ஒரு சிறிய உருவம் பாய்ந்து வெளிவந்தது—மிகச் சிறியதாக, முழுவதும் வெள்ளையணிந்திருந்தது; ஏனோ, அந்த உருவம் ஒரு சர்க்கஸ் குதிரையேற்ற வீரரை நினைவூட்டியது. பழங்காலத்தின் தொன்மையான மரபுகளால் போற்றப்படும் ஒரு வழக்கத்தைப் பின்பற்றி, அந்த வேகமாக நகரும் உருவம் ஸ்வீடிஷ் உடற்பயிற்சிகள் மூலம் தன் உடலை வலுப்படுத்தத் தொடங்கியது—தன் கைகளையும் கால்களையும் விரித்துச் சேர்த்து, பின்னர், பன்னிரண்டு முறை (அல்லது அதற்கு மேல்) குந்தியது. இந்த நன்மை பயக்கும் உடற்பயிற்சியைத் தொடர்ந்து, அந்தச் சிறிய உருவம் தன் வெறுமையான மண்டையோட்டிலும் கைகளிலும் கொலோன் (செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் வேதியியல் ஆய்வகத்தின் 'டிரிபிள்' வகை வாசனைத் திரவியம்) தெளித்துக்கொண்டது.

அடுத்து—தன் மண்டை ஓடு, கைகள், தாடை, காதுகள் மற்றும் கழுத்தை சுத்தமான குழாய் நீரால் கழுவி, அறைக்குள் அப்போதுதான் கொண்டுவரப்பட்ட காபியால் தன் உடலை வலுப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு—அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், மற்ற வயதான பிரமுகர்களைப் போலவே, அன்று நம்பிக்கையுடன் கஞ்சி போட்ட லினன் துணியால் தன்னை மூடிக்கொண்டார்; தனது சங்கு போன்ற சட்டையின் திறப்பின் வழியாக, அரக்கு போலப் பளபளத்த தனது இரண்டு எடுப்பான காதுகளையும் வழுக்கைத் தலையையும் நுழைத்துக்கொண்டார். அதன்பிறகு, தனது உடை மாற்றும் அறைக்குச் சென்ற அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், (மற்ற வயதான பிரமுகர்களைப் போலவே) ஒரு சிறிய அலமாரியிலிருந்து தனது சிறிய சிவப்பு அரக்கு பெட்டிகளை எடுத்தார்; உள்ளே, மூடிகளுக்குக் கீழே, மென்மையான வெல்வெட் மெத்தைகளில், அவருடைய அரிய மற்றும் விலைமதிப்பற்ற ஆணைகள் அனைத்தும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. மற்றவர்களைப் போலவே (சற்று சிறிய அளவில் என்றாலும்), அவருக்காகவும் தங்கம் பதிக்கப்பட்ட மார்புப் பகுதியுடன் கூடிய ஒரு பளபளப்பான சீருடை ஜாக்கெட் கொண்டுவரப்பட்டது; அதேபோல், வெள்ளை நிற அகலத்துணி கால்சட்டைகள், ஒரு ஜோடி வெள்ளைக் கையுறைகள், பிரத்யேக வடிவிலான ஒரு அட்டைப் பெட்டி, மற்றும் அலங்கார வாளின் கருப்பு உறை ஆகியவையும் கொண்டுவரப்பட்டன; அதன் கைப்பிடியிலிருந்து... தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
...வெள்ளிக் குஞ்சம்; ஒரு மஞ்சள் நகத்தின் அழுத்தத்தால், சிவப்பு வர்ணம் பூசப்பட்ட அந்தப் பத்து சிறிய மூடிகளும் படபடவெனத் திறந்தன, அந்த மூடிகளுக்குள்ளிருந்து வெள்ளைக் கழுகு, அதற்குரிய நட்சத்திரம், மற்றும் ஒரு நீல நாடா ஆகியவை எடுக்கப்பட்டன; இறுதியாக, வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு சின்னம் வெளியே கொண்டுவரப்பட்டது—இவை அனைத்தும் அவனது எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட மார்பில் குத்தப்பட்டன. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் கண்ணாடியின் முன் நின்றான், தங்கத்தால் ஜொலித்தபடி (அவன் முழுக்க முழுக்கப் பிரகாசமாகவும் படபடப்பாகவும் இருந்தான்!), தனது இடது கையால் அலங்கார வாளைத் தொடையில் அழுத்தியபடியும், வலது கையால் இறகுகள் கொண்ட முக்கோணத் தொப்பியையும்—ஒரு ஜோடி வெள்ளைக் கையுறைகளையும்—மார்பில் அழுத்தியபடியும் இருந்தான். இந்தப் படபடக்கும் கோலத்தில், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தாழ்வாரத்தில் விரைந்து சென்றான்.

ஆனால் வரவேற்பறையில், செனட்டர்—ஏனோ—தெளிவான தர்மசங்கடத்துடன் நின்றார்; தன் மகனின் முகத்தின் அதீத வெளிறிய தன்மையும், அவனது கலைந்த தோற்றமும் செனட்டரைத் தெளிவாகத் திகைக்க வைத்திருந்தன.

அந்தக் குறிப்பிட்ட நாளில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது வழக்கத்தை விட முன்னதாகவே எழுந்திருந்தார்; உண்மையில்—குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால்—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அன்று இரவு துளியும் உறங்கவில்லை: மாலையில் தாமதமாக, ஒரு குதிரை வண்டி மஞ்சள் வீட்டின் நுழைவாயிலுக்கு வந்து நின்றது; திகைப்புடன் காணப்பட்ட நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், அந்த வண்டியிலிருந்து குதித்து இறங்கி, தன் முழு பலத்துடன் கதவணியை அடிக்கத் தொடங்கினார்; சாம்பல் நிற உடை அணிந்து, தங்கப் பின்னல் வேலைப்பாடுகளுடன் இருந்த ஒரு பணியாள் அவருக்காகக் கதவைத் திறந்ததும், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—தனது மேலங்கியைக் கூடக் கழற்றாமல், அதன் பெரும் மடிப்புகளுக்குள் தடுமாறியபடியே—மாடிப்படிகளில் விரைந்து ஏறி, அங்கிருந்து, காலியான அறைகளின் வரிசை வழியாக அவசரமாகச் சென்றார்; அவருக்குப் பின்னால், ஒரு கதவு 'கிளிக்' என்ற சத்தத்துடன் மூடியது. விரைவில், மஞ்சள் வீட்டின் அருகே சில நிழல்கள் அசையத் தொடங்கின. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது அறைக்குள் முன்னும் பின்னுமாக நடந்துகொண்டிருந்தார்; அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் அறையில் காலடிச் சத்தம் இன்னும் கேட்டது—அந்தச் சத்தம் இரண்டரை மணி, மூன்று மணி, நான்கு மணி ஆகியும் தொடர்ந்தது.

குளிக்காமலும், தூக்கக் கலக்கமான கண்களுடனும், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது பலவண்ண அங்கியுடன் நெருப்பிடம் அருகே முகம் சுளித்து அமர்ந்திருந்தார். பிரகாசத்திற்கும் நடுக்கத்திற்கும் உருவமாகத் திகழ்ந்த அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், தன்னையறியாமல் நின்றார்; அவரது பேரொளி மரத்தரைகளிலும் கண்ணாடிகளிலும் பிரதிபலித்தது. அவன் கப்பல் துறை கண்ணாடியின் பின்னணியில் நிழலுருவமாக நின்றிருந்தான்; அவனைச் சுற்றி, தங்க மலர்வளையங்களில் தங்கள் சுடர்களைப் பாய்ச்சிய, கொழு கொழு கன்னங்கள் கொண்ட காமதேவர்கள் குடும்பம் ஒன்று இருந்தது; அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச்சின் கை ஒரு சிறிய மேசையின் பதிக்கப்பட்ட வேலைப்பாட்டின் மீது தாளமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. திடீரென விழித்தெழுந்த நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், துள்ளி எழுந்து, திரும்பி, தன்னையறியாமல் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான்: அப்போது அவன், வெள்ளை மற்றும் தங்க நிறத்திலான ஒரு சிறிய முதியவரை எதிர்கொண்டான்.

அந்த வெள்ளை மற்றும் தங்க நிறத்திலான சிறிய முதியவர் அவனுடைய அப்பாவாக இருந்தார்; ஆயினும் அந்தத் தருணத்தில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சிறிதும் மகன் பாசப் பெருக்கை உணரவில்லை; அவன் அதற்கு முற்றிலும் எதிரான ஒன்றை உணர்ந்தான்—ஒருவேளை, அவன் தன் படிப்பறையில் தனியாக இருக்கும்போது உணர்ந்த அதே உணர்வாக இருக்கலாம். தன் படிப்பறையில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தனக்குத்தானே பயங்கரவாதச் செயல்களை நிகழ்த்தினான்—முதல்வன் இரண்டாம்வன் மீதும், சோசலிஸ்ட் அந்தச் சிறிய பிரபு மீதும், மற்றும் பிணம் காதலன் மீதும்; தனது ஆய்வு அறையில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது அழியக்கூடிய உடலைச் சபித்தார்; மேலும், அவர் தன் தந்தையின் சாயலிலும் உருவத்திலும் உருவாக்கப்பட்டிருந்ததால், தன் தந்தையையும் சபித்தார். அவரது தெய்வீகத் தோற்றம் தன் தந்தையை வெறுக்கக் கூடியது என்பது தெளிவாக இருந்தது; ஆனால் ஒருவேளை, இவ்வளவு இருந்தபோதிலும், அவரது அழியக்கூடிய உடல் அவரை இன்னும் நேசித்திருக்கலாமோ? நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் இதைத் தனக்குத்தானே ஒப்புக்கொண்டிருக்க மாட்டார். காதலா?… அந்த வார்த்தை இங்கே பொருந்துமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தந்தையை, ஒருவிதத்தில், புலன்ரீதியாக அறிந்திருந்தார்—அவரது மிக நுண்ணிய உடல் வளைவுகள் வரை, அவரது வெளிப்படுத்த முடியாத உணர்வுகளின் தெளிவற்ற நடுக்கங்கள் வரை அறிந்திருந்தார்; அதைவிட மேலாக: புலன்ரீதியான அர்த்தத்தில், அவர் தன் தந்தையைப் போலவே முற்றிலும் இருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனை மிகவும் திகைக்க வைத்தது என்னவென்றால், உளவியல் ரீதியாக, தான் எங்கே முடிகிறான் என்றும், தனக்குள்ளேயே அந்த செனட்டரின் ஆன்மா—அதாவது, அவரது பூத்தையல் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மார்பின் பளபளக்கும் இலைகளின் மீது மின்னிய அந்த ஜொலிக்கும் வைரச் சின்னங்களைத் தாங்கியவனின் ஆன்மா—எங்கே தொடங்குகிறது என்றும் அவனால் பிரித்துச் சொல்ல முடியவில்லை என்பதுதான். கண் இமைக்கும் நேரத்தில், அந்தப் பிரகாசமான சீருடையில் தன்னை அவன் வெறுமனே *கற்பனை* செய்துகொள்ளவில்லை; மாறாக, அங்கே இருக்கும் அனுபவத்தை அவன் *வாழ்ந்து* பார்த்தான். ஒருவேளை, தன்னைப் போலவே இருக்கும் ஒரு உருவத்தை—சவரம் செய்யாத, பலவண்ண புகாரா அங்கி அணிந்த ஒரு பொறுப்பற்றவனை—அவன் பார்த்திருந்தால் என்ன உணர்ந்திருப்பான்? அத்தகைய ஒரு காட்சியானது, கண்ணியத்திற்கு இழைக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் மீறலாக அவருக்குத் தோன்றியிருக்கும். தனக்கு ஒருவிதமான நுணுக்கமான அருவருப்பு ஏற்பட்டிருக்கும் என்பதை நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் உணர்ந்தார்; தன் தந்தை—தனக்கே உரிய வழியில்—அத்தகைய அருவருப்பை உணர்வதில் முற்றிலும் நியாயமானவர் என்பதையும்; உண்மையில், தன் தந்தை சரியாக அந்த அருவருப்பைத்தான் இப்போது—இந்தத் தருணத்தில்—அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதையும் உணர்ந்தார். வெள்ளை மற்றும் தங்க நிற ஆடை அணிந்திருந்த அந்தச் சிறிய முதியவருக்கு முன்னால், அவர் அவ்வளவு திடீரென நிமிர்ந்து நின்றதற்குக் காரணம், மனக்கசப்பும் வெட்கமும் கலந்த உணர்வுதான் என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார்:

“காலை வணக்கம், அப்பா!” ஆயினும், அந்த செனட்டர்—தன் மகன் மூலமாகத் தன் இருப்பைத் தொடர்வது போலவும், ஒருவேளை தனக்கே கூட முற்றிலும் அந்நியமில்லாத ஒன்றை உள்ளுணர்வாக உணர்ந்தது போலவும் (ஒரு பேராசிரியராக இருந்த நாட்களில் தனக்குள்ளும் குடியிருந்த சந்தேகங்களின் எதிரொலியைப் போல)—தன் மகனை—வெள்ளை மற்றும் தங்க நிற ஆடை அணிந்து—அங்கே தன் தந்தையின் கலைந்த ஆடைக்கு முன்னால் நிற்பதை—தன்னை ஒரு நனவான *நெக்லிகே* நிலையில் கற்பனை செய்துகொண்டார்; அவர் திகைப்புடன் கண்களைச் சிமிட்டி, உச்சகட்டத்திற்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒருவித வெகுளித்தனத்துடன், உற்சாகமாகவும் ஒரு விசித்திரமான பரிச்சயத்துடனும் பதிலளித்தார்:

— "உங்களுக்கு என் வணக்கங்கள், ஐயா!"

பெரும்பாலும், அந்த வைரச் சின்னங்களை அணிந்திருந்தவர், தன் மகனின் மனதிற்குள் மட்டுமே தொடர்ந்து வாழ்ந்து வந்ததால், தனது உண்மையான முடிவை—தனது இறுதி முடிவை—முற்றிலும் அறியாமலேயே இருந்திருக்கலாம்.
இருவரிடமும், தர்க்கம் அதன் உச்சகட்டத்தை அடைந்திருந்தது, அது அவர்களின் மனங்களுக்குத் தீங்கு விளைவித்தது. அவர்களுக்கு, தங்கள் சொந்த மனங்கள் ஒரு குழப்பமாகத் தோன்றின, அதிலிருந்து ஆச்சரியங்களைத் தவிர வேறொன்றும் வெளிவரவில்லை; ஆயினும், இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மனரீதியாகத் தொடர்பு கொண்டபோது, அவர்கள் ஒன்றுக்கொன்று எதிரெதிரே நிற்கும் இரண்டு இருண்ட காற்றோட்டத் துளைகளைப் போல இருந்தனர்—ஒரு முழுமையான படுகுழியின் மீது திறக்கும் துளைகள். மேலும் படுகுழியிலிருந்து படுகுழிக்கு, மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒரு காற்று வீசியது; நேருக்கு நேர் நின்று கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், அந்த இரு ஆண்களும் அந்தக் காற்றை உணர்ந்தனர். அவர்களின் எண்ணங்கள் ஒன்றோடொன்று கலந்தன, அதனால் மகனால், தந்தையின் அதே எண்ணத்தைத் தொடர முடியும் என்பதில் முழு உறுதி இருந்தது.

இருவரும் தங்கள் கண்களைத் தாழ்த்தினர்.

இந்த விவரிக்க முடியாத நெருக்கம்—அதிகபட்சமாக—காதலை ஒத்திருந்தது; எப்படியிருந்தாலும், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் உணர்வுநிலை அத்தகைய காதலை ஒருபோதும் அறிந்ததில்லை. நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இந்த விவரிக்க முடியாத நெருக்கத்தை ஒரு வெட்கக்கேடான உடலியல் செயலாக உணர்ந்தார்; அந்தத் தருணத்தில், எல்லா விதமான உறவுமுறைகளின் வெளிப்பாட்டையும் ஒரு இயற்கையான உடல் கழிவு வெளியேற்றத்துடன் அவர் ஒப்பிட்டிருக்கலாம்—ஏனெனில் அத்தகைய கழிவுகள் நேசிக்கப்படுவதும் இல்லை, வெறுக்கப்படுவதும் இல்லை: அவை வெறுமனே அருவருப்புடன் பார்க்கப்படுகின்றன.

அவரது முகத்தில் ஒரு உதவியற்ற, தவளை போன்ற பாவனை தோன்றியது.

“இன்று ஊர்வலத்திற்குச் செல்கிறாயா?”

விரல்கள் விரல்களைச் சந்திக்க நீட்டப்பட்டன—பின்னர் பின்வாங்கின. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் வெளிப்படையாக எதையோ வெளிப்படுத்த விரும்பினார்—பெரும்பாலும், அவர் அத்தகைய உடையில் தோன்றியதற்கான காரணங்கள் குறித்து வாய்மொழி விளக்கம் அளிக்க விரும்பினார். மேலும், தன் மகனின் இயல்புக்கு மாறான வெளிறிய நிறத்திற்கான காரணங்கள் குறித்து ஒரு கேள்வியைக் கேட்கவும், அல்லது குறைந்தபட்சம் தன் மகன் ஏன் இத்தகைய அசாதாரணமான நேரத்தில் தோன்றினான் என்பதைக் கண்டறியவும் அவர் விரும்பினார். ஆனால் எப்படியோ அவரது வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிக்கொண்டன, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் இருமினார். அந்தத் தருணத்தில் ஒரு பணியாள் தோன்றி, வண்டி கொண்டுவரப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறினார். ஏதோ ஒன்றில் பெருமகிழ்ச்சியடைந்த அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், அந்தப் பணியாளுக்கு நன்றியுடன் தலையசைத்துவிட்டு விரைந்து செல்லத் தொடங்கினார்.

- “சரி, ஐயா, சரி: மிகவும் நன்று, ஐயா!”

பிரகாசத்துடனும் நடுக்கத்துடனும், அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச் தன் மகனைக் கடந்து பறந்தார்; அவரது காலடி ஓசை விரைவில் நின்றது.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் தந்தையைப் பார்த்தார்: அவர் முகத்தில் மீண்டும் ஒரு புன்னகை தோன்றியது; படுகுழி படுகுழியிலிருந்து விலகியது; காற்று வீசுவது நின்றது.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், அப்போலோ அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ்வின் கடைசி அதிகாரப்பூர்வ சுற்றறிக்கையை நினைவுகூர்ந்தார்; அது நிக்கோலாய் ஏ. பொல்லோனோவிச்சின் திட்டங்களுடன் முற்றிலும் முரண்பட்டிருந்தது; மேலும் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தனது தந்தையான அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் ஒரு பெயர்போன அயோக்கியன் என்ற தீர்க்கமான முடிவுக்கு வந்தார்...

10

விரைவில் அந்தச் சிறிய முதியவர், பிரகாசமான சிவப்புத் துணியால் முழுவதுமாக மூடப்பட்டு, நடுங்கும் படிக்கட்டுகளில் ஏறினார்; அந்தப் பிரகாசமான சிவப்புத் துணியின் மீது, குனிந்து, அவரது சிறிய பாதங்கள்—இயற்கைக்கு மாறான வேகத்துடன்—கோணங்களை வரையத் தொடங்கின; இதைக் கண்டதும், அப்போலோன் யாபொல்லோனோவிச்சின் மனமும் விரைவாக அமைதியடைந்தது—ஏனெனில், அவர் எல்லாவற்றிலும் சமச்சீர்மையை விரும்பினார்.

விரைவில், அவரைப் போன்ற பல முதியவர்கள்—பக்க மீசைகள், தாடிகள், வழுக்கைத் தலைகள், மீசைகள் மற்றும் தொங்கிய கன்னங்களுடன்—அவரை அணுகினர்; தங்க மார்புடனும் ஆணைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், அவர்கள்தான் நமது அரசின் பெரும் சக்கரத்தின் இயக்கத்தை வழிநடத்தியவர்கள். அங்கே, படிக்கட்டின் கைப்பிடிச் சுவரருகே, தங்க மார்புடைய ஒரு சிறிய ஆண்கள் கூட்டம் நின்றுகொண்டிருந்தது; சாலையின் மேடு பள்ளங்களில் அந்தச் சக்கரம் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சுழன்றபோது ஏற்பட்ட அதன் விபரீதமான சுழற்சியைப் பற்றி, அவர்கள் கர்ஜிக்கும் கனத்த குரல்களில் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர்; விழாக்களின் தலைமை குரு, தனது அதிகாரச் சின்னத்துடன் அவ்வழியே கடந்து சென்று,

அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு நேர்க்கோட்டில் அணிவகுத்து நிற்குமாறு கட்டளையிடும் வரை அவர்கள் இவ்வாறு தொடர்ந்துகொண்டிருந்தனர்.

உடனடியாக, அந்த முதியவர்கள் மீண்டும் குழுக்களாக—மண்டபத்திலும், முகப்பு மண்டபத்திலும், கைப்பிடிச் சுவரின் தூண்களுக்கு அருகிலும்—அமைந்தனர். ஏதோ ஒரு காரணத்தால், ஒரு குறிப்பிட்ட, பிரகாசமான கூட்டம் திடீரென்று தனித்துத் தெரிந்தது: அதன் மையத்திலிருந்து அமைதியற்ற, ஆனால் அடங்கிய குரல்களின் முணுமுணுப்பு எழுந்தது—பின்னர், அதே மையத்திலிருந்து, வெல்வெட் ஆடை அணிந்த, பிரம்மாண்டமான ஒரு தேனீயைப் போல, ஒரு ஆழமான கனத்த குரல் கர்ஜிக்கத் தொடங்கியது. அவர்களிலேயே உருவத்தில் மிகவும் குட்டையானவன் அவனே; உண்மையில், தங்க மார்புடைய முதியவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டவுடன், அவனைப் பார்க்கவே முடியவில்லை. மேலும், தோளில் நீல நாடா அணிந்திருந்த, வீரம் மிக்க தோற்றமுடைய கவுன்ட் டூப்ளே, ஒருவித மென்மையான அலட்சியத்துடன் தனது நரைத்த நெற்றிப் பொட்டுகளைத் தடவிக்கொண்டு, அந்தச் சிறிய முதியவர் கூட்டத்தை நெருங்கியபோது தன் கண்களைச் சுருக்கினார். அப்போது, பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த இடம் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் என்பதை அவர் கண்டார். உடனடியாக, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு, மிகை உணர்ச்சியாக இல்லாவிட்டாலும் கனிவான ஒருவித அன்புடன், ஒரு கணத்திற்கு முன்புதான் ஒரு அசாதாரணமான உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளில் கையெழுத்திட்ட அந்த விதிவசமான கையை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார். கவுன்ட் டூப்ளே, தன் தோள் வரை மட்டுமே இருந்த அந்த வழுக்கைத் தலையை நோக்கி மெதுவாகக் குனிந்தார். அப்போது, வெளிர்-பச்சை நிறத்தில் மின்னிய ஒரு காதுக்குள், சீறும் தொனியில் ஒரு நகைச்சுவை லாவகமாக நுழைந்தது; இருப்பினும், அந்த நகைச்சுவை எந்தப் புன்னகையையும் வரவழைக்கவில்லை—அருகில் நின்றிருந்த தங்க மார்புடைய முதியவர்களும் அந்த நகைச்சுவைக்கு எந்தப் புன்னகையையும் அளிக்கவில்லை—அந்தச் சிறிய உருவக் கூட்டம் தானாகவே கலைந்து சென்றது.

வீரத் தோற்றமுடைய அந்தப் பிரமுகருடன் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் படிக்கட்டுகளில் இறங்கினார்; அவருக்கு முன்னால், கவுண்ட் டூப்ளே சற்றே கூன் விழுந்தபடி நடந்தார்; அவர்களுக்கு மேலே பளபளக்கும் முதியவர்கள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர், அவர்களுக்குக் கீழே தொலைதூர ராஜ்ஜியத்தின் கொக்கி மூக்குடைய தூதர்—சிவப்பான உதடுகளும் கீழைத்தேயத் தோற்றமும் கொண்ட ஒரு முதியவர்—நடந்து கொண்டிருந்தார்; அவர்களுக்கு இடையில்...சிறிய உருவம் கொண்ட, பொன்னிறக் கூந்தல் உடைய அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச் — ஒரு கோலைப் போல நேராக — படிக்கட்டுகளை மூடியிருந்த தீப்பிழம்பு போன்ற சிவப்புத் துணியின் பின்னணியில் கீழே இறங்கி வந்தார்.


அச்சமயத்தில், பரந்த மார்சோவ் சதுக்கத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான அணிவகுப்பு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது; அங்கே பேரரசின் காவலர் படைகள் அணிவகுத்து நின்றிருந்தன.


அவர்கள் கூட்டத்தின் ஊடே வெளியேறினர்; பிரியோப்ராஜென்ஸ்கி, செமனோவ், இஸ்மாயிலோவ் மற்றும் கிரினேடியர் படைகளின் ஈட்டி முனைகள் கொண்ட எஃகு வரிசைகளுக்குப் பின்னால் அவர்கள் சென்றனர். அங்கே படைப்பிரிவுகளின் வரிசைகளைக் காண முடிந்தது; தங்கத்தால் ஆன, உறுதியான, ஒளிவீசும் கண்ணாடிகள் போன்ற கேடயங்கள் மெதுவாக ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு நகர்ந்தன; படைப்பிரிவுகளின் சின்னங்கள் காற்றில் படபடத்தன; வெள்ளி இசைக்குழுக்களின் இசை மெல்லிசையாக ஒலித்து, ஒன்றையொன்று அழைத்தது. அங்கே குதிரைப்படைப் பிரிவுகளின் வரிசைகளைக் காண முடிந்தது — கிராசியர்கள் மற்றும் குதிரைப்படை காவலர்கள். குதிரைவீரர்களின் விரைந்த ஓட்டத்தையும், கிராசியர்கள் மற்றும் குதிரைப்படை காவலர்களின் வரிசைகளையும் தெளிவாகக் காண முடிந்தது — அவர்கள் பெரிய, பளபளப்பான வெண்கலக் கவசங்களை அணிந்திருந்தனர்; தங்க நிறமும் கோடுகளும் கொண்ட கவச உடைகளிலும், வெள்ளிப் புறா அல்லது இரட்டைத் தலை கழுகுச் சின்னம் சூட்டப்பட்ட ஒளிவீசும் தலைக்கவசங்களிலும் அவர்கள் மிளிர்ந்தனர். குதிரைப்படை வீரர்கள் கம்பீரமாகத் தங்கள் குதிரைகளைச் செலுத்தினர்; படைப்பிரிவுகளின் வரிசைகள் மிடுக்குடன் அணிவகுத்தன. அவர்களுக்கு முன்னால், உலோக நீல நிற உடையில், வெள்ளை மூக்குடைய பரோன் ஓம்மர்காவ் குதிரையில் அமர்ந்து சென்றார்; அதேபோல, புறாச் சின்னம் சூடிய தலைக்கவசத்துடன், கவுண்ட் அவென் என்பவரும் பெருமிதத்துடன் குதிரையைச் செலுத்தினார் — கிராசியர்களே, குதிரைப்படை காவலர்களே! போர்ப் பயிற்சிகளால் எழுந்த புழுதிக்கு நடுவே, தலைக்கவசங்களில் உள்ள இறகுச் சின்னங்கள் அசைந்தாட, மூச்சிரைக்கும் தங்கள் குதிரைகளில் ஏறி ஹுசார் வீரர்கள் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்தனர்; அவர்களின் மேலங்கிகள் காற்றில் படபடத்தன, ரோமத் தொப்பிகள் பின்னால் பறந்தன; பூமி அதிர்ந்தது, வாள்கள் வானை நோக்கி உயர்ந்தன; அந்தப் புழுதிக்கு மேலே, திடீரென்று பிரகாசமான வெள்ளி நிற ஒளிக்கீற்று ஒன்று பாய்ந்து சென்றது. ஏதோ ஒரு சிவப்பு மேகம் கடந்து சென்றது போலிருந்தது; அதன்பின் சதுக்கம் தெளிவடைந்தது. மீண்டும், அதே இடத்தில்,

12

அந்த இடைவெளியில், ஏற்கனவே நீல நிறக் குதிரை வீரர்கள் எழுந்து, கொடுத்துக் கொண்டும், தலாம்', மற்றும் சூரியன் வெள்ளி தங்கள் சொந்த லேட்': பின்னர், இருக்க வேண்டும், பிரிவு காவலர்கள் ஜெண்டார்ம்கள்; தூரத்திலிருந்து ஓல்பு ஓன்' மீது புகை குழாய் பற்றி புகார் செய்யப்பட்டது; ஆனால் அது தூசியால் கண்களிலிருந்து இழுக்கப்பட்டது; முரசுகள் சடசடத்தன; காலாட்படையினர் கடந்து சென்றனர்.

பேரணிக்கு.

பூக்ப் பிரைன் பெர்வோக்டியாப்ர்ஸ்காய் ஸ்லியாகோடி பீட்டர்ஸ்பர்க் கே ரைஷி, பீட்டர்ஸ்பர்க்ஸு ஸ்பிட்ஸ், இறுதியாக, பீட்டர்ஸ்பர்க்ஸு கு- பி ஓலா ஓஸ்ல்-'பிடெல்னோ அக்டோபரில் ஒருமுறை பெறப்பட்டது எம் மோரோஸ்னோம்' சோல்னிஷ்கே.

தேவதை பெரி அன்று தனியாக விடப்பட்டாள்; கணவன் இருக்க மாட்டான்: ஓன்' ஸாவ்'\ட்ஸிவால்' — ஜிடி'பி-டோ டாம்' — ப்ரோவ்1அன்டாமி; மல்லிகைப்பூவிற்கும் ஃபுஸி-யாமா மலைக்கும் இடையில், இளஞ்சிவப்பு கிமோனோ அணிந்த ஒரு இயற்கைக்கு மாறான தேவதை; தரைகள் தட்டப்பட்டன, கேக் மற்றும் மெல்லிய இறக்கைகள், கிமோனோ, மற்றும் அந்தக் கிமோனோவின் உரிமையாளர், குறிப்பிடப்பட்ட தேவதை, வசியத்தின் கீழ், கைக்குட்டையுடன் கூடிய அதே எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தான், மற்றும் கருப்புப் பின்னலின் நுனி. நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், நிச்சயமாக, ஒரு கள்ளப் பிறவியாகவே இருந்தான், ஆனால் ஒரு செய்தித்தாள் ஊழியரான நெய்டெல்ப்ஃபைனும் கூட! — கால்நடைகள். தேவதையின் உணர்வுகள் உச்சகட்டமாக உலுக்கப்பட்டன.

உணர்வுகளின் சீர்குலைவை ஓரளவு ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக, தேவதை பெரி தனது கால்களால் ஒசெட்டியனிடம் சென்று, ஜான்ரி பெசான்சனின் சிறு புத்தகத்தைத் திறந்தான். "செலோவ்'பிக்யூ மற்றும் அவரது டிடி^லா". அந்த தேவதூதன் ஏற்கனவே இந்தப் புத்தகத்தை பலமுறை திறந்திருந்தான், ஆனால்... ஆனால்: புத்தகம் அவன் கையிலிருந்து நழுவியது, தேவதூதன் பெரியின் கண்கள் சட்டென்று மூடிக்கொண்டன, மூக்கின் ஓரத்தில் ஒரு புயல் போன்ற உயிர் விழித்துக்கொண்டது: அது கிசுகிசுத்துவிட்டு மறைந்தது.

சரி, இன்று அவள் தூங்க மாட்டாள்: பரோனஸ் கே. கே. ஏற்கனவே ஒருமுறை க்னிஷெச்க்-இன் பற்றி தீர்ப்பளித்திருந்தாள்; புத்தகம் படிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை அறிந்ததும், அவள் தந்திரமாகக் கேட்டாள்: "அந்த ஸ்நியோகே, நீ எனக்கு என்ன சொல்ல வருகிறாய்?" ஆனால் "அந்த நேகே" எதுவும் சொல்லவில்லை; மேலும் பரோனஸ் கே. கே. புத்தகத்தின் மீதான வாசகம் "என் இளம் தோழி" என்ற வார்த்தைகளுடன் தொடங்கியது, மற்றும்

13

அந்த வாசகம் இந்தக் கையொப்பத்துடன் முடிந்தது: "பரோனஸ் கே. கே. - ஊழலால் எரிந்தார், ஆனால் ஒரு பௌத்த தீப்பொறியுடன்.

ஆனால் - நான் சொல்கிறேன், நான் சொல்கிறேன்: 'தேவஹானிசெஸ்யுய் த்ருக்', 'ஷெல்', 'அறிவுசார் தீப்பொறி' என்றால் என்ன? நான் ஜான்ரி பெசான்சனைப் பற்றி கனவு காண்பது இதுவே முதல் முறை. மேலும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா இந்த முறை ஹென்றி பெசான்சனில் ஆழமாக மூழ்குவார்; ஆனால் அவள் ஜான்ரி பெசான்சனுக்குள் தன் மூக்கை நுழைத்து, பரோனஸின் பக்கங்களைத் தெளிவாக உணர்ந்தபோது (பரோனஸ் ஓபோபோனாக்ஸால் தன்னைத்தானே மூச்சுத்திணறடித்துக் கொண்டார்), மணி ஒலித்தது, மேலும் புயல் மாணவியான வர்வர எவ்கிராஃபோவ்னா சொன்னாள்: பெரி, கா க்யூ ஸ்ல்"வ்டுயட்', ஹைட்; இ பைல் பாய்மன் ஏஞ்சல் ஸ்' போலிச்- ன் யம்'.

"என்ன அது?" என்று வர்வர எவ்கிரஃபோவ்னா கடுமையாகக் கத்தியவாறே, பேனாவைத் தன் மூக்கருகே வைத்துக்கொண்டு புத்தகத்தின் மீது குனிந்தாள்.

"உன்னிடம் இருப்பது என்ன? அதை உனக்கு யார் கொடுத்தது?"

"'பரோனஸ் சி.கே.'"

"'சரி, நிச்சயமாக. நான் யார்?"

"ஜான்ரி பெசான்சோன்..."

"'நீங்கள் அன்னி பெசான்ட்டைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்...'"
"மனிதனும் அவனது... கடவுளுமா? எப்பேர்ப்பட்ட முட்டாள்தனம்! என்னிடம் சொல்—நீ கார்ல் மார்க்ஸின் *அறிக்கையை* (Manifesto) படித்திருக்கிறாயா?"

சிஷாவின் கண்கள் அச்சமும் குழப்பமும் மேலிட சிமிட்டின; அவளது செந்நிற இதழ்கள், காயப்பட்டும் அவமதிக்கப்பட்டும் உணர்ந்தது போல சுளித்துக்கொண்டன.

"முதலாளித்துவ வர்க்கம், தனது அழிவு நெருங்குவதை உணர்ந்து, ஆன்மீக மாயைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது: வானத்தை சிட்டுக்குருவிகளுக்கே விட்டுவிடுவோம்; தேவைகளின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, சுதந்திரத்தின் சாம்ராஜ்யத்தை நாம் கட்டமைப்போம்."

இவ்வாறு கூறிய வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா, தனது மூக்குக்கண்ணாடியின் (pince-nez) வழியாக அந்த 'தேவதையை' நோக்கி, வெற்றியும் மறுக்க முடியாத உறுதியும் நிறைந்த ஒரு பார்வையை வீசினாள். அந்தத் தேவதையின்—அந்த 'பெரி'யின்—கண்கள் இப்போது இன்னும் அதிக உதவியற்ற நிலையில் சிமிட்டின; ஏனெனில், அந்தத் தேவதை வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னாவையும், பரோனஸ் கே.கே.வையும் சமமான மதிப்பிலேயே வைத்திருந்தாள். ஆயினும் இப்போது, ​​அவர்கள் இருவரில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அவள் தள்ளப்பட்டிருந்தாள். நல்லவேளையாக, வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா அந்த விஷயத்தை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை; கால்களை ஒன்றன் மீது ஒன்றாகப் போட்டு அமர்ந்தவள், தனது மூக்குக்கண்ணாடியைத் துடைப்பதற்காகச் சற்று இடைநிறுத்தினாள்.

"இப்போது கையில் இருக்கும் விஷயம் இதுதான்... சுகாடோவ்ஸ் (Tsukatovs) இல்லத்தில் நடைபெறும் நடன விருந்தில் நீ நிச்சயமாகக் கலந்துகொள்வாய், இல்லையா?"

"கலந்துகொள்வேன்," என்று அந்தத் தேவதை பதிலளித்தாள்; அவளது குரலில் ஏதோ ஒரு குற்ற உணர்வு இழையோடியது.

14

"விஷயம் இதுதான்: என் காதுகளுக்கு எட்டியிருக்கும் வதந்திகளின்படி, நமக்கு இருவருக்கும் பொதுவான ஒரு அறிமுக நபர் அந்த நடன விருந்தில் கலந்துகொள்ளவிருக்கிறார்—அவர் அபிலியூகோவ்."

அந்தத் தேவதையின் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்துபோனது.

"அப்படியென்றால்: *அவரிடம்தான்* நீ இந்தக் கடிதத்தைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேண்டும்." வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா அந்தக் கடிதத்தை அந்தத் தேவதையின் கைகளில் திணித்தாள்.

"அவரிடம் இதை அப்படியே கொடுத்துவிடு—அவ்வளவுதான். நீ இதைச் செய்வாயா?" — "நான்... நான் இதை அவரிடம் சேர்த்துவிடுவேன்..."

— "மிக நன்று; ஆனால் என்னால் இங்கே சும்மா நின்று நேரத்தை வீணடித்துக்கொண்டிருக்க முடியாது—நான் ஒரு கூட்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்..."

— "என் அன்பிற்குரிய வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா—தயவுசெய்து என்னையும் உங்களுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்."

— "உனக்குப் பயமாக இல்லையா? அங்கே அடிதடி கூட நடக்கலாம்..."

— "இல்லை, என்னையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; தயவுசெய்து என்னையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள்—என் அன்பிற்குரியவரே." — "சரி, அப்படியென்றால்—மிகச் சரி, வாருங்கள் போகலாம். ஆனால் நீங்கள் உடை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்—மேலும் மற்ற வேலைகள் அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும்: முகத்திற்குப் பவுடர் பூசுவது போன்றவற்றை... எனவே தயவுசெய்து, சீக்கிரம் செய்யுங்கள்..."

— "ஓ, இப்போதே செய்கிறேன்! ஒரே கணத்தில் முடித்துவிடுகிறேன்!.."

— "கடவுளே, சீக்கிரம், சீக்கிரம்!.. அந்த மேலாடை (corset), மாவ்ருஷ்கா!.. அந்த கருப்பு கம்பளி ஆடை—சரியாக அந்த ஆடைதான் வேண்டும்! காலணிகள்—எந்தவை? ஓ, ஆம்—அந்த உயரமான குதிங்கால் கொண்ட காலணிகள்." பாவாடைகள் கீழே விழும்போது 'சலசல'வென ஒலித்தன; ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிற கிமோனோ மேஜையின் குறுக்கே பறந்து சென்று படுக்கையின் மீது விழுந்தது... மாவ்ருஷ்கா தடுமாறினாள்; மாவ்ருஷ்கா ஒரு நாற்காலியைத் தட்டிவிட்டாள்...

— "இல்லை, அப்படி அல்ல—இன்னும் இறுக்கமாக! இன்னும் இறுக்கமாக இழு... உனக்குக் கைகள் இல்லை— வெறும் மொட்டைக் கட்டைகள்தான் இருக்கின்றன! அந்த காலுறைப் பட்டைகள் (garters) எங்கே? ஏ? எத்தனை முறை உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்?" அந்த மேலாடையின் சட்டங்கள் எலும்புகளைப் போல 'கீச்'சென ஒலித்தன; அதே வேளையில், நடுங்கும் கைகளால் அவளது தலையின் பின்பக்கத்தில் இருந்த கரிய கூந்தல் பின்னல்களை ஒழுங்குபடுத்தவே முடியவில்லை...

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினா, தன் பற்களுக்கு இடையில் ஒரு எலும்புத் தலைமுடியணியை (hairpin) கவ்விப்பிடித்தவாறு, ஒரு பக்கவாட்டுப் பார்வையை வீசினாள்—அந்தக் கடிதத்தின் மீது அவள் ஒரு பக்கவாட்டுப் பார்வையைச் செலுத்தினாள்; அந்தக் கடிதத்தின் மீது, தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்த வார்த்தைகள் இவை: *நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் யாப்லேயுகோவ் அவர்களுக்கு.* நாளை சுகாடோவ்ஸ் வீட்டில் நடைபெறும் நடன விருந்தில் "அவரை"ச் சந்திக்கப் போகிறோம்—அவருடன் பேசப் போகிறோம், *இந்தக்* கடிதத்தை அவரிடம் ஒப்படைக்கப் போகிறோம்—என்ற அந்த எண்ணம், அச்சமூட்டுவதாகவும் அதே சமயம் வேதனை தருவதாகவும் இருந்தது; அதில் ஏதோ ஒரு விதியின் கைவண்ணம் இருப்பது போலத் தோன்றியது... இல்லை, அவள் அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கக் கூடாது—சிந்திக்கவே கூடாது!

அவளது கழுத்தின் பின்பகுதியிலிருந்து, அடங்காத ஒரு கருமையான கூந்தல் கற்றை நழுவி வெளியே வந்தது.

ஆம், அந்தக் கடிதம். அந்தக் கடிதத்தின் மீது, தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்த வார்த்தைகள் இவை: *நிக்கோலாய்*


15


*அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் அவர்களுக்கு.* அதில் இருந்த ஒரே விசித்திரமான விஷயம் இதுதான்: அந்தக் கையெழுத்து லிப்பான்சென்கோவினுடையது... என்ன ஒரு முழுப் பைத்தியக்காரத்தனம்! அப்படியே, பின்பக்கத்தில் கொக்கிகள் இடப்பட்டுப் பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்த கருப்பு கம்பளி ஆடையை அணிந்தவாறு, அவள் படுக்கையறையிலிருந்து படபடப்புடன் வெளியே வந்தாள்:

— "சரி, வாருங்கள், வாருங்கள்... இடையில் கேட்டேனே, அந்தக் கடிதம்... அது யாரிடமிருந்து வந்தது?"

— "?"

— "ஓ, விடுங்கள், பரவாயில்லை; நான் தயாராகிவிட்டேன்." கூட்டத்திற்குச் செல்ல அவள் ஏன் இவ்வளவு அவசரம் காட்டினாள்? வழியிலேயே துருவித் துருவி விசாரித்து, கேள்விகள் கேட்டு, பதில்களைப் பிடுங்கி அறிய வேண்டும் என்பதற்காகவா?

ஆனால் கேட்பதற்கு அங்கே என்னதான் இருந்தது?

நுழைவாயிலில், அவர்கள் நேராக அந்த *கோகோலை* — அந்த 'சிறு ரஷ்யனை' — லிப்பன்சென்கோவைச் சந்தித்தார்கள்:

— "ஆஹா, ஆஹா, ஆஹா! எங்கே கிளம்பிவிட்டீர்கள்?"

சோஃபியா பெத்ரோவ்னா எரிச்சலுடன் தன் கைகளை — மென் துணி போர்த்திய தன் கையையும், சிறிய உரோமக் கை உறையையும் — அசைத்தாள்:

— "நான் கூட்டத்திற்குச் செல்கிறேன்! கூட்டத்திற்குத்தான்!" ஆனால் அந்தச் சூழ்ச்சிக்கார *கோகோல்* பின்வாங்கத் தயாராக இல்லை:

— "மிக நன்று! நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்."

வர்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா முகம் சிவந்துபோய் நின்றாள்; அந்த *கோகோலை* நேராகவும், கண் சிமிட்டாமலும் உற்று நோக்கினாள்.

— "எனக்கு உங்களைத் தெரிந்திருப்பதாக நினைக்கிறேன்: நீங்கள் ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுத்திருக்கிறீர்கள்... மான்போன்ஷாவிடமிருந்து." இதைக் கேட்டதும், அந்த வெட்கமற்ற, தந்திரக்கார *கோகோல்* முழுமையான திகைப்பில் ஆழ்ந்தான்: அவன் திடீரென்று மூச்சு வாங்கத் தொடங்கினான், பின்வாங்கினான், தன் தொப்பியைச் சரிசெய்தான், பிறகு பின்னால் நகர்ந்தான்.

— "சொல்லுங்கள், இந்த விரும்பத்தகாத நபர் யார்?"

— "லிப்பன்சென்கோ."

— "அது முற்றிலும் உண்மையல்ல: அவன் லிப்பன்சென்கோ அல்ல, ஒடெசாவைச் சேர்ந்த ஒரு கிரேக்கன் — மாவ்ரோகோர்டாட்டோ. அவன் என் அறைக்குச் சற்று அருகிலேயே உள்ள அறைக்கு வருகிறான்; நீங்கள் அவனைச் சந்திக்க வேண்டாம் என்று நான் அறிவுறுத்துகிறேன்."

ஆனால் சோஃபியா பெத்ரோவ்னா அதைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. மாவ்ரோகோர்டாட்டோவோ, லிப்பன்சென்கோவோ — அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை... அந்தக் கடிதம் — அதுதான் முக்கியம் — அந்தக் கடிதம்...


16


*பிரபுக்களே, அணிவகுத்து நில்லுங்கள், கவனிக்க!*...


அவர்கள் மொய்கா நதிக்கரையோரமாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.


அவர்களுக்கு இடதுபுறத்தில், தோட்டத்து இலைகளுக்கு இடையே தங்க நிறம் மற்றும் செந்நிறத்தின் கடைசி மிச்சங்கள் மெல்ல நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன; ஒருவேளை யாரேனும் நெருங்கிச் சென்றிருந்தால், அங்கே ஒரு 'டிட்மவுஸ்' (titmouse) பறவையைத் தரிசித்திருக்கக்கூடும். தோட்டத்திலிருந்து, ஒரு சலசலக்கும் இழை பணிவுடன் கற்கள் மீது நீண்டு வந்தது; அது அவ்வழியே செல்லும் பாதசாரிகளின் கால்களைச் சுற்றிச் சுற்றி ஓடியது, உதிர்ந்த இலைகளிலிருந்து மஞ்சள் மற்றும் சிவப்பு நிற வார்த்தைகளைத் தொகுத்துக்கொண்டு, மெல்லிய குரலில் ஏதோ முணுமுணுத்தது.


— "ஊஊ-ஊஊ-ஊஊ..." — என்று அந்த ஒலி காற்றில் மிதந்து வந்தது. — "அது கேட்கிறதா?"


— "என்ன கேட்கிறது?"


— "ஊஊஊ..."


— "எனக்கு எதுவும் கேட்கவில்லையே..."


இருப்பினும், அந்த ஒலி நகரங்கள், காடுகள் மற்றும் வயல்வெளிகள் எங்கும் — மாஸ்கோவைச் சூழ்ந்துள்ள புறநகர்ப் பகுதிகள் ஊடாகவும் — மென்மையாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
...பீட்டர்ஸ்பர்க்கின், சரடோவின். ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து ஐந்தாம் ஆண்டின் இந்த அக்டோபர் பாடலை நீங்கள் கேட்டிருக்கிறீர்களா? இந்தப் பாடல் இதற்கு முன் இருந்ததில்லை; இந்தப் பாடல் இனி ஒருபோதும் இருக்கப்போவதில்லை.

— "அது ஒரு தொழிற்சாலை விசில் சத்தமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; எங்கோ தொழிற்சாலைகளில் வேலைநிறுத்தம் நடக்கிறது."

ஆனால் தொழிற்சாலை விசில் ஒலிக்கவில்லை, காற்றும் இல்லை; நாயும் அமைதியாகவே இருந்தது.

அவர்களின் கால்களுக்குக் கீழே, வலப்புறத்தில், மொய்கா கால்வாய் நீல நிறத்தில் மின்னியது; அதற்கு அப்பால், நீருக்கு மேலே உயர்ந்து, சரிகை போன்ற இரும்புக் கிரில்லால் முடிசூட்டப்பட்ட, கரைக்கற்களின் செந்நிற வரிசை தோன்றியது. அலெக்சாண்டிரிய காலத்தைச் சேர்ந்த அதே பிரகாசமான, மூன்று மாடிக் கட்டிடம் ஐந்து கல் தூண்களால் தாங்கப்பட்டிருந்தது; தூண்களுக்கு இடையேயான நுழைவாயில் நிழலில் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தது. இரண்டாவது மாடிக்கு மேலே, அதே தொடர்ச்சியான அலங்காரச் சுதை வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பட்டை ஓடியது: வட்டத்திற்கு மேல் வட்டம்—சுதை பூசப்பட்ட வட்டங்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

கால்வாய்க்கும் கட்டிடத்திற்கும் இடையில், ஒரு குதிரையின் மீது அமர்ந்திருந்த ஒரு மேலங்கி வேகமாகச் சென்றது, அதன் பீவர் காலர் ஒரு குளிரான மூக்கை மறைத்திருந்தது.

2. தொகுப்பு II. 17