மார்செல் ப்ரூஸ்ட் 'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (In Search of Lost Time) (1920–1921) கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way) (தொகுதி 6, பக். 9–224).

 கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way)

மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (In Search of Lost Time) (1920–1921)
கல்லிமார்ட் (Gallimard), 1921 (தொகுதி 6, பக். 9–224).

முதல் பகுதி

காலையில் பறவைகள் எழுப்பும் கீச்சொலிகள் ஃபிரான்சுவாஸிற்கு (Françoise) சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றின. பணிப்பெண்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது; அவர்களின் காலடி ஓசைகள் அவளைக் கலக்கமடையச் செய்தன; அந்த ஓசைகளைக் கேட்டு அவள் அவர்களைப் பற்றி யோசித்தாள்—ஏனெனில் நாங்கள் வீடு மாறியிருந்தோம். உண்மைதான், எங்கள் பழைய வீட்டின் "ஆறாவது மாடியில்" பணிப்பெண்கள் இதேபோலத்தான் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்; ஆனால் அப்போது அவள் அவர்களை நன்கு அறிந்திருந்தாள்; அவர்களின் வருகையையும் போக்கையும் நட்புரீதியான நிகழ்வுகளாக மாற்றியிருந்தாள். இப்போது, ​​அந்த அமைதியைக் கூட அவள் ஒருவித வேதனையான கவனத்துடனேயே எதிர்கொண்டாள். நாங்கள் முன்பு வசித்த வீதி மிகுந்த இரைச்சல் மிக்கதாக இருந்தது; அதற்கு நேர்மாறாக, எங்கள் புதிய குடியிருப்புப் பகுதி மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. அதனால், தூரத்தில் மெல்லியதாகக் கேட்கும் ஒரு வழிப்போக்கனின் பாடல்—ஒரு இசைக்குழுவின் மெல்லிசைக் குறிப்பைப் போலத் தனித்து ஒலிக்கும்போது—புதிய சூழலில் அந்நியப்பட்டுப்போன ஃபிரான்சுவாஸின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது. "எல்லோராலும் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட" ஒரு கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேற நேர்ந்தபோது அவள் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானாள்; 'கோம்ப்ரே' (Combray) ஊரின் வழக்கப்படி கண்ணீருடன் தன் பெட்டிகளை அடுக்கினாள்; பழைய வீடே சிறந்தது என்று முழங்கினாள்; அப்போது நான் அவளைக் கேலி செய்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறியிருந்தது. புதிய வீட்டில், (எங்களை இன்னும் அறிந்திராத) காவலாளி அவளுக்குத் தேவையான மரியாதையை அளிக்கத் தவறியதால், அவள் உடல்நலம் குன்றும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தாள்; இதைக் கண்டபோது நான் அந்தப் பழைய பணிப்பெண்ணுடன் நெருக்கமானேன். அவளால் மட்டுமே என்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது; நிச்சயமாக, அந்த இளம் பணிஆள் (footman) ஒருபோதும் அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டான். 'கோம்ப்ரே' ஊரின் பண்புகளுக்கு முற்றிலும் முரணான இயல்புடைய அவனுக்கு, வேறொரு பகுதிக்குக் குடிபெயர்வது ஒரு விடுமுறைப் பயணம் போன்றதாக இருந்தது; புதிய சூழல் அவனுக்குப் பயணத்தால் கிடைக்கும் புத்துணர்ச்சியை அளித்தது. அவன் தன்னை ஏதோ கிராமப்புறத்தில் இருப்பது போல உணர்ந்தான்; சொல்லப்போனால், சரியாக மூடப்படாத ஜன்னல் கொண்ட ரயில் பெட்டியில் சளி பிடிப்பது போல அவனுக்கு ஏற்பட்ட சளித் தொல்லை கூட, ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டதற்கான மகிழ்ச்சியான உணர்வையே அவனுக்குத் தந்தது. அடிக்கடி பயணம் செய்யும் எஜமானர்களுக்காகவே ஏங்கிக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு, இப்படிப்பட்ட ஒரு சிறப்பான வேலை கிடைத்ததில் பெருமகிழ்ச்சி; அதனால் ஒவ்வொரு முறை தும்மும்போதும் அவன் அந்த மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினான். எனவே, அவனை முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டு, நான் நேராக ஃபிரான்சுவாஸிடம் சென்றேன்; ஒருமுறை அவளது கண்ணீரைப் பார்த்து நான் ஏளனமாகச் சிரித்திருந்தேன்—அப்போது அந்தப் பிரிவு என்னைச் சற்றும் பாதிக்கவில்லை; ஆனால் இப்போது என் துயரத்தை அவள் கடும் அலட்சியத்துடன் எதிர்கொண்டாள்—அதற்குக் காரணம், அவளும் அதே துயரத்தை உணர்ந்திருந்ததுதான். பதற்றமான மனநிலை கொண்டவர்களின் அந்த 'உணர்திறன்' பெரும்பாலும் சுயநலத்தையே வளர்க்கிறது; தாங்கள் எப்போதும் தீவிரமாகக் கவனித்துக்கொள்ளும் அதே உபாதைகளை மற்றவர்கள் வெளிப்படுத்துவதைப் பார்ப்பதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. தனக்கு ஏற்படும் மிகச்சிறிய அசௌகரியத்தைக் கூட கவனிக்காமல் விடாத ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise), நான் வலியால் துடிக்கும்போதெல்லாம் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வாள்; என் வேதனையைப் பார்த்து யாரும் பரிதாபப்படுவதையோ அல்லது அதை அங்கீகரிப்பதையோ கூட நான் காண முடியாதபடி செய்துவிடுவாள். எங்கள் புதிய வீட்டைப் பற்றி அவளிடம் பேச முயன்றபோதும் அவள் அதேபோலத்தான் நடந்துகொண்டாள். மேலும், நாங்கள் காலி செய்த பழைய வீட்டில் விட்டுவந்த சில துணிகளை எடுக்க இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் செல்ல வேண்டியிருந்தது—அப்போது இடமாற்றத்தின் காரணமாக எனக்குக் காய்ச்சல் இருந்தது; அதோடு, ஒரு பெரிய 'சைட்போர்டு' (sideboard) அலமாரியை என் கண்கள் இன்னும் 'செரிக்க' முடியாததால்—ஒரு காளையை முழுதாக விழுங்கிய போவா (boa) பாம்பைப் போல—நான் மிகுந்த அசௌகரியமான இறுக்கத்தை உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்து திரும்பிய ஃபிரான்சுவாஸ், பெண்களுக்கே உரிய அந்த நிலையற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்தினாள்: பழைய பவுல்வார்டில் (boulevard) வசிப்பது மூச்சுமுட்டுவது போல இருந்ததாகவும், அங்கு செல்லும் வழியில் தான் முற்றிலும் திசைமாறிப்போனதாகவும், அவ்வளவு மோசமான படிக்கட்டுகளைத் தான் பார்த்ததே இல்லை என்றும் கூறினாள்; 'உலகமே கொடுத்தாலும்'—அல்லது 'கோடிக்கணக்கான பணம்' (இது ஒரு கற்பனைத் தொகை மட்டுமே) கொடுத்தாலும்—அங்கு மீண்டும் வசிக்கப் போவதில்லை என்று உறுதியாகக் கூறினாள்; புதிய வீட்டில் எல்லாமே (குறிப்பாக சமையலறையும் நடைபாதைகளும்) மிகச் சிறப்பாக 'அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக' அவள் வாதிட்டாள். எனவே, இந்த புதிய வீட்டைப் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டிய நேரம் இது—என் பாட்டிக்குத் தூய்மையான காற்று தேவைப்பட்டதால் நாங்கள் குடியேறிய இந்த வீடு, 'ஓட்டல் டி கெர்மாண்டஸ்' (Hôtel de Guermantes) கட்டிடத் தொகுதியின் ஒரு பகுதியாக அமைந்திருந்தது. பெயர்கள்—அதாவது, நாம் கற்பனையில் உருவாக்கிய 'அறிய முடியாத ஒன்றின்' பிம்பத்தை நமக்கு அளித்து, அதே சமயம் ஒரு உண்மையான இடத்தையும் குறிக்கும் அந்தப் பெயர்கள்—நம்மை அந்த இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கத் தூண்டும் அந்த வயதில், ஒரு நகரத்திற்குள் அது கொண்டிருக்க முடியாத ஒரு 'ஆன்மாவை' (ஆனால் அந்தப் பெயரிலிருந்து அதை நம்மால் பிரிக்க முடியாத நிலை) நாம் தேடி அலைய நேரிடுகிறது. குறியீட்டு ஓவியங்கள் நகரங்களுக்கும் ஆறுகளுக்கும் ஒரு தனித்துவத்தை அளிப்பது போல, பெயர்கள் வெறும் இடங்களுக்கு மட்டும் தனித்துவத்தை அளிப்பதில்லை; அவை பௌதீக உலகத்தை மட்டும் வேறுபாடுகளாலும் அதிசயங்களாலும் நிரப்புவதில்லை, மாறாக சமூக உலகத்தையும் அவ்வாறே மாற்றுகின்றன: காடுகளுக்கு ஆவி தேவதைகளும் நீர்நிலைகளுக்குத் தெய்வங்களும் இருப்பது போல, ஒவ்வொரு புகழ்பெற்ற கோட்டைக்கும், மாளிகைக்கும் அல்லது அரண்மனைக்கும் ஒரு பெண்மணி அல்லது தேவதை இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சில சமயங்களில், தனது பெயருக்குள்ளேயே ஆழமாக மறைந்திருக்கும் அந்த மாயப் பெண்மணி, தன்னை உயிர்ப்பிக்கும் கற்பனை வாழ்விற்கு ஏற்ப உருமாறுகிறாள்; எனக்குள் 'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes) கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலின் விஷயத்திலும் இதுவே நிகழ்ந்தது—ஆண்டுகளாய் ஒரு மாய விளக்குக் கருவியின் (magic-lantern) ஸ்லைடு மற்றும் தேவாலயத்தின் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரம் ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் பிம்பத்தைத் தவிர வேறெதுவுமாக இல்லாமல் இருந்த அந்தச் சூழல்......அது மங்கத் தொடங்கியிருந்த வேளையில், முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையிலான கனவுகள் அதை மலைப்பகுதியின் காட்டாறுகள் எழுப்பும் நுரைக்கும் நீர்த்திவலைகளில் நனைத்தன.

ஆயினும், அந்தப் பெயருக்குரிய நிஜமான நபரை நாம் நெருங்கும்போது அந்த தேவதை (fairy) மறைந்துவிடுகிறது; ஏனெனில், அப்பெயர் அந்த நபரைப் பிரதிபலிக்கத் தொடங்குகிறது, அவளிடம் அந்த தேவதையின் அம்சம் ஏதும் எஞ்சுவதில்லை. அந்த நபரிடமிருந்து நாம் விலகிச் சென்றால் அந்த தேவதை மீண்டும் உயிர்பெறலாம்; ஆனால் அவளுக்கு அருகிலேயே நாம் தங்கியிருந்தால், அந்த தேவதை நிரந்தரமாக இறந்துவிடுகிறது—அப்பெயரும் அவளுடன் சேர்ந்து மறைகிறது. இது, தேவதை மெலுசின் (Melusine) மறைந்த நாளிலேயே அழிந்துபோகும் விதியைக் கொண்டிருந்த 'லுசிக்னன்' (Lusignan) வம்சத்தைப் போன்றது. அப்போது அந்தப் பெயர்—அதன் மீது பூசப்பட்ட பல அடுக்கு வர்ணங்களுக்கு அடியில், நாம் ஒருபோதும் முழுமையாக அறியாத ஒரு அந்நியரின் அசல் மற்றும் அழகான சித்திரத்தை மீண்டும் கண்டறியக்கூடிய அந்தப் பெயர்—வெறுமனே ஒரு சாதாரண அடையாள அட்டையாக மாறிவிடுகிறது; சாலையோரம் செல்லும் ஒருவரை நமக்குத் தெரியுமா அல்லது அவருக்கு நாம் வணக்கம் செலுத்த வேண்டுமா என்று சரிபார்க்க மட்டுமே அது பயன்படும். ஆனால், கடந்த காலத்தின் ஒரு உணர்வு—பல்வேறு கலைஞர்களின் இசை மற்றும் பாணியைப் பாதுகாத்து வைக்கும் ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளைப் போல—அந்தப் பெயரை ஒரு காலத்தில் நம் காதுகளுக்குத் தந்த தனித்துவமான தொனியுடன் மீண்டும் கேட்க நம் நினைவாற்றலைத் தூண்டினால் என்ன ஆகும்? பெயர் மாறாமல் அப்படியே தோன்றினாலும், ஒரே மாதிரியான ஒலிக்குறிப்புகளைக் கொண்ட அந்தப் பெயர் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் நமக்கு உணர்த்திய கனவுகளுக்கு இடையிலான பெரும் இடைவெளியை நாம் உணர முடிகிறது. நீண்ட காலத்திற்கு முந்தைய வசந்த காலத்தில் அப்பெயர் கொண்டிருந்த அந்த நினைவுகூரப்பட்ட ஒலிநயத்திலிருந்து—ஓவியர்கள் பயன்படுத்தும் சிறிய குழாய்களிலிருந்து நிறத்தை எடுப்பதைப் போல—நாம் அந்த நாட்களின் துல்லியமான, மறக்கப்பட்ட, மர்மமான மற்றும் புத்துணர்ச்சியூட்டும் நிறச்சாயலை மீட்டெடுக்க முடியும். ஒரு காலத்தில், ஏழை ஓவியர்களைப் போல, நமது ஒட்டுமொத்த கடந்த காலத்தையும் ஒரே கேன்வாஸில் விரித்து வைத்து, 'விருப்பத்தின் பேரில் செயல்படும் நினைவாற்றல்' (voluntary memory) எனும் வழக்கமான, சீரான நிறங்களைக் கொண்டு நாம் அதை வரைந்திருந்தோம்; ஆனால் உண்மையில், அந்த கடந்த காலத்தை உருவாக்கிய ஒவ்வொரு கணமும்—அசல் மற்றும் தனித்துவமான இசைவு கொண்ட ஒன்றை உருவாக்க—இன்று நமக்குத் தெரியாத அந்தக்காலத்து நிறங்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தன. உதாரணமாக, *Guermantes* (கெர்மான்ட்ஸ்) என்ற பெயர்—பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மட்மோசெல் பெர்செபிட் (Mlle Percepied) திருமண நாளன்று எனக்குக் கேட்ட அதே ஒலியை (இன்றைய உச்சரிப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அந்த ஒலியை) மீண்டும் பெற்று—திடீரென்று எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அந்தப் பெயர் எனக்கு மீண்டும் அந்த மென்மையான, பிரகாசமான, தூய ஊதா நிறத்தை (mauve) நினைவூட்டுகிறது; அந்த நிறம் இளம் டச்சஸ் (duchess) அணிந்திருந்த உப்பிய கழுத்துப்பட்டைக்கு (cravat) ஒரு வெல்வெட் போன்ற பளபளப்பைத் தந்திருந்தது; மேலும், பறிக்கப்படாத 'பெரிவிங்கிள்' (periwinkle) மலர் புதிதாக மலர்வதைப் போல, அவளது கண்களை நீல நிறப் புன்னகையுடன் பிரகாசிக்கச் செய்திருந்தது. அந்தக் காலத்தின் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) என்ற பெயர், ஆக்சிஜன் அல்லது வேறு ஏதேனும் வாயு நிரப்பப்பட்ட அந்தச் சிறிய பலூன்களைப் போன்றது: அதை உடைத்து அதனுள் இருப்பதை வெளியேற்றும்போது, ​​அந்தக் குறிப்பிட்ட ஆண்டின், அந்தக் குறிப்பிட்ட நாளின் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரின் காற்றை நான் சுவாசிக்கிறேன்—சதுக்கத்தின் மூலையில் வீசும் காற்றால் (மழையை முன்னறிவிக்கும் காற்று) கிளறப்பட்ட 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணம் கலந்த காற்று அது; அந்தக் காற்று சூரிய ஒளியை அவ்வப்போது விரட்டியடித்தும், பின்னர் அதைத் தேவாலய அறையின் சிவப்பு கம்பளி விரிப்பின் மீது பரவவிட்டும் விளையாடியது; அந்த ஒளி விரிப்பை ஒரு பிரகாசமான, கிட்டத்தட்ட இளஞ்சிவப்பு நிற 'ஜெரேனியம்' (geranium) மலரின் பொலிவுடன் ஜொலிக்கச் செய்தது; மேலும், கொண்டாட்டங்களுக்கு உன்னதத்தை அளிக்கும் அந்த மகிழ்ச்சிக்கு நடுவே, 'வாக்னர்' (Wagner) இசையின் இனிமை போன்ற ஒரு உணர்வையும் அது தந்தது. பெயர்கள் வெறும் நடைமுறைத் தேவைக்காக மட்டுமே பயன்படும் அன்றாட வாழ்க்கையின் தலைசுற்ற வைக்கும் சுழற்சியில் அவை தங்கள் நிறத்தை இழந்துவிடுகின்றன (மிக வேகமாகச் சுழலும் வண்ணப் பம்பரம் சாம்பல் நிறமாகத் தெரிவதைப் போல); ஆயினும், உயிரற்றதாகத் தோன்றும் அந்த எழுத்துக்களுக்குள், அந்தப் பெயரின் உண்மையான சாராம்சம் மீண்டும் துளிர்விட்டுத் தன் வடிவத்தையும் வரையறையையும் பெறுவதை நாம் உணரும் அந்த அரிதான தருணங்களைத் தாண்டி... கடந்த காலத்தை நினைவுகூரும்போது நம்மை அடித்துச் செல்லும் இடைவிடாத ஓட்டத்தை மெதுவாக்கவோ அல்லது நிறுத்தவோ முயன்று, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கும்போது, ​​நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் ஒரு பெயர் நமக்கு வழங்கிய பல்வேறு வண்ணங்களை நாம் படிப்படியாக மீண்டும் காண்கிறோம்—அவை அருகருகே அமைந்திருந்தாலும், ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட வண்ணங்களாகவே இருக்கின்றன.

அக்காலத்தில் என் மனதில் "கெர்மான்ட்ஸ்" என்ற பெயர் என்ன வடிவத்தை எடுத்திருந்தது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது—என் செவிலித்தாய் (அந்தப் பாடல் யாருக்காக இயற்றப்பட்டதோ அவரைப் பற்றி எனக்கிருக்கும் அதே அறியாமை அவருக்கும் இருந்திருக்கும்) "கெர்மான்ட்ஸ் மார்க்கிஸ் அம்மையாருக்குப் புகழ்" (Glory to the Marquise de Guermantes) என்ற பாடலின் இசைக்கேற்ப என்னை ஆட்டித் தாலாட்டியபோதா? அல்லது சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வயதான மார்ஷல் டி கெர்மான்ட்ஸ் —என் ஆயாவுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் வகையில்— 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் நின்று, "என்ன ஒரு அழகான குழந்தை!" என்று வியந்து, தனது பாக்கெட் அளவுள்ள இனிப்புப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சாக்லேட் துண்டை எடுத்துத் தந்தபோதா? எனது ஆரம்பகாலப் பருவத்தின் அந்த ஆண்டுகள் இப்போது எனக்குள் இல்லை; அவை எனக்கு வெளியேயானவை; என் பிறப்புக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளைப் போலவே, மற்றவர்களின் விவரணைகள் மூலமாக மட்டுமே நான் அவற்றைப் பற்றி அறிய முடியும். ஆயினும் பிற்காலத்தில், எனக்குள் நிலைத்திருக்கும் அதே பெயருடன் அடுத்தடுத்துத் தொடர்புடைய ஏழு அல்லது எட்டு வெவ்வேறு ஆளுமைகளை நான் காண்கிறேன்; அவற்றில் ஆரம்பகாலத்தில் தோன்றியவையே மிகவும் அழகானவை. நிலைக்க முடியாத ஒரு நிலையை யதார்த்தத்தின் கட்டாயத்தால் கைவிட நேர்ந்தபோது, ​​என் கனவு படிப்படியாகப் பின்வாங்கி ஒரு புதிய தற்காப்பு நிலையை அடைந்தது; ஆனால் அங்கிருந்தும் மீண்டும் பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அது தள்ளப்பட்டது. அதே வேளையில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) மாறியது போலவே அவரது இருப்பிடமும் மாறியது—அந்தப் பெயரிலிருந்தே உருவான அந்த இருப்பிடம்; தற்செயலாக நான் கேட்டறிந்த ஏதோ ஒரு குறிப்பு என் பகற்கனவுகளை மாற்றியமைக்க, அதற்கேற்ப ஆண்டுதோறும் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட அந்த இருப்பிடம்......மேகத்தின் அல்லது ஏரியின் மேற்பரப்பைப் போல ஒளி பிரதிபலிக்கும் தன்மையைப் பெற்றிருந்த அதன் கற்களிலேயே அவை பிரதிபலித்தன. தடிமன் ஏதுமற்ற—ஆரஞ்சு நிற ஒளிப்பட்டை மட்டுமே கொண்ட—ஒரு கோட்டை; அதன் உச்சியிலிருந்து பிரபுவும் அவர் மனைவியும் தங்கள் சிற்றரசர்களின் வாழ்வு மற்றும் மரணத்தைத் தீர்மானித்தனர். அந்தக் கோட்டை இருந்த இடத்திற்குப் பிறகு—பல இனிய பிற்பகல்களில் என் பெற்றோருடன் நான் 'விவோன்' (Vivonne) ஆற்றின் பாதையைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற 'கெர்மான்ட்ஸ் பாதை'யின் (Guermantes Way) முடிவில்—வேகமான நீரோட்டங்கள் நிறைந்த நிலப்பகுதி ஒன்று வந்தது; அங்கேதான் டச்சஸ் (Duchess) எனக்கு ட்ரவுட் (trout) மீன்களைப் பிடிக்கவும், சுற்றியுள்ள வேலிச் சுவர்களை அலங்கரித்த ஊதா மற்றும் சிவப்பு நிறக் கொத்துகளாக அமைந்த மலர்களின் பெயர்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் உதவினார். அதன்பின் வந்தது அந்தப் பூர்வீக நிலம்; காலங்களைக் கடந்து நிற்கும் மஞ்சள் நிறம் பூசிய, கோபுர உச்சிகள் கொண்ட கோபுரத்தைப் போல, பிரான்சின் மீது கம்பீரமாக உயர்ந்திருந்த அந்த ஆணவம் மிக்க கெர்மான்ட்ஸ் வம்சத்தின் கவித்துவமான பிரதேசம் அது. பாரிஸின் நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame de Paris) மற்றும் சார்ட்ரஸின் நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame de Chartres) ஆகியவை தோன்றுவதற்கு முன்பே, வானம் வெறுமையாக இருந்த காலத்திலேயே அது அங்கு உயர்ந்திருந்தது; லாவோன் (Laon) குன்றின் உச்சியில் பேராலயத்தின் மைய மண்டபம் (nave)—அரராட் மலையின் மீது அமர்ந்திருந்த பெருவெள்ள காலத்து 'நோவாவின் பேழை'யைப் போல—அமைவதற்கு முன்பே அது இருந்தது; அந்தப் பேழையானது, கடவுளின் கோபம் தணிந்ததா என்று பார்க்கப் பதற்றத்துடன் ஜன்னல்களிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் குலத்தலைவர்கள் மற்றும் நீதிமான்களால் நிறைந்திருந்தது; பூமியில் பெருகவிருந்த தாவரங்களின் மூல வடிவங்களை அது சுமந்து நின்றது; கோபுரங்களின் வழியாகவும் தப்பிச் செல்லும் விலங்குகளால் அது நிறைந்திருந்தது; அங்கே காளைகள் கூரையின் மீது அமைதியாக உலாவிக்கொண்டு, கீழே விரிந்து கிடந்த ஷாம்பெயின் (Champagne) சமவெளிகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; நாள் முடிவில் போவே (Beauvais) நகரிலிருந்து புறப்படும் பயணி, சூரிய அஸ்தமனத்தின் பொன்னிறத் திரைக்கு எதிராக விரிந்து நிற்கும் அந்தப் பேராலயத்தின் கருமையான, கிளை பரப்பிய இறக்கைகளைத் தன் பின்னால் சுழல்வதைக் காணாதிருந்த காலத்திலேயே அது இருந்தது. கெர்மான்ட்ஸ் எனும் அந்த இடம் ஒரு நாவலின் களம் போல இருந்தது—கற்பனை செய்து பார்க்கக் கடினமான, ஆனால் கண்டறிய மிகவும் ஆசைப்பட்ட ஒரு கற்பனை நிலப்பரப்பு அது; உண்மையான நிலங்கள் மற்றும் சாலைகளுக்கு இடையே அமைந்திருந்தாலும், திடீரென ஒரு குலச் சின்னம் சார்ந்த முக்கியத்துவத்தைப் பெறும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெறும் இரண்டு லீக் (league) தொலைவில் அது இருந்தது; அண்டை ஊர்களின் பெயர்களை நான் நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​அவை பார்னாசஸ் (Parnassus) அல்லது ஹெலிகான் (Helicon) மலைகளின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றின; நிலப்பரப்பு இயல் ஆய்வில் (topography) ஒரு மர்மமான நிகழ்வு தோன்றுவதற்குத் தேவையான அடிப்படை அம்சங்களைப் போலவே, அந்தப் பெயர்களும் எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கவையாகத் தோன்றின. கோம்ப்ரேயின் (Combray) வண்ணக் கண்ணாடிச் ஜன்னல்களுக்குக் கீழே வரையப்பட்டிருந்த அந்த அரசகுலச் சின்னங்களை என்னால் மீண்டும் காண முடிந்தது—ஜெர்மனி, இத்தாலி மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகளின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் திருமணங்கள் அல்லது கையகப்படுத்துதல்கள் மூலம் அந்தப் புகழ்பெற்ற குடும்பம் தன்னுள் இணைத்துக்கொண்ட பல்வேறு பிரபுத்துவப் பகுதிகளின் அடையாளங்களைச் சுமந்து நின்ற கேடயங்கள் அவை: வடக்கின் பரந்த நிலப்பரப்புகளும் தெற்கின் வலிமைமிக்க நகரங்களும் ஒன்றிணைந்து 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) எனும் பெயராக மாறின; அவை தங்கள் பௌதீக வடிவத்தை விடுத்து, குறியீட்டு ரீதியாகத் தங்கள் பச்சை நிறக் கோட்டைகளையும் வெள்ளி நிறக் கோபுரங்களையும் அந்த நீல நிறப் பின்னணியில் பதித்தன. புகழ்பெற்ற கெர்மான்ட்ஸ் திரைச்சீலைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்த நான் அவற்றை மனக்கண்ணில் கண்டேன்—மத்திய காலத்தைச் சேர்ந்த, நீல நிறத்திலான, சற்றே கனமான அந்தத் திரைச்சீலைகள், சில்டபெர்ட் (Childebert) அடிக்கடி வேட்டையாடிய அந்தப் பழமையான காட்டின் விளிம்பில், 'அமராந்த்' (amaranth) மலரின் நிறம் கொண்ட அந்தப் புகழ்பெற்ற பெயருக்குப் பின்னணியில் ஒரு மேகத்தைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தன. பாரிஸில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes)—அந்தப் பகுதியின் தலைவியையும் 'ஏரியின் மங்கையையும்' (Lady of the Lake)—ஒரு கணம் நெருங்குவதன் மூலமே, அந்த மர்மமான, தொலைதூரப் பகுதியின்—பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த அந்த உலகின்—ரகசியங்களை என்னால் அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; அவரது முகமும் வார்த்தைகளும் அந்தக் காடுகளின் மற்றும் நதிக்கரைகளின் உள்ளூர் அழகையும், அவரது குடும்ப ஆவணங்களில் உள்ள பழமையான மரபுகளின் தன்மைகளையும் கொண்டிருப்பதாக எனக்குப்பட்டது. ஆனால், பின்னர் நான் செயிண்ட்-லூவை (Saint-Loup) சந்தித்தேன்; பதினேழாம் நூற்றாண்டில் அவரது குடும்பம் அந்தக் கோட்டையைக் கையகப்படுத்திய பிறகுதான் அதற்கு 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயர் வந்ததாக அவர் என்னிடம் கூறினார். அதுவரை அவர்கள் அருகிலேயே வசித்து வந்தனர், மேலும் அவர்களின் பிரபுத்துவப் பட்டம் அந்தப் பகுதியிலிருந்து தோன்றியதல்ல. கெர்மான்ட்ஸ் கிராமம் அந்தக் கோட்டைக்குப் பின்னரே கட்டப்பட்டது என்பதால், கோட்டையின் பெயரே அதற்கும் சூட்டப்பட்டது; கோட்டையின் காட்சியை மறைக்காத வகையில் தெருக்களின் அமைப்பும் வீடுகளின் உயரமும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன; இன்றும் அந்த விதிமுறை அமலில் உள்ளது. அந்தத் திரைச்சீலைகளைப் பொறுத்தவரை, அவை பூஷே (Boucher) என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டவை—கலை ஆர்வம் கொண்ட ஒரு கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாங்கப்பட்டவை; துருக்கி சிவப்பு நிறத் துணிகள் மற்றும் மென்மையான மெத்தையிடப்பட்ட அலங்காரங்கள் கொண்ட, பார்ப்பதற்கே அருவருப்பான ஒரு வரவேற்பறையில், அவர் வரைந்த சுமாரான வேட்டைக்காட்சிகளுடன் அவை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. இந்தத் தகவல்கள் மூலம், செயிண்ட்-லூவ் அந்தக் கோட்டையுடன் 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயருக்குத் தொடர்பில்லாத புதிய கூறுகளை இணைத்தார்; இதனால், வெறும் பெயரின் ஒலியை வைத்து மட்டும் அந்தக் கோட்டையை என் கற்பனையில் கட்டமைப்பது எனக்கு இயலாததாகிவிட்டது. ஆகவே, அந்தக் கோட்டையின் ஏரிப் பிரதிபலிப்பு அந்தப் பெயரின் பின்னணியில் மங்கி மறைந்தது; திருமதி டி குவர்மண்டஸின் உண்மையான இல்லமாக எனக்குத் தோன்றிய இடம், அவருடைய பாரிஸ் மாளிகையான *ஹோட்டல் டி குவர்மண்டஸ்* தான். அதன் பெயரைப் போலவே அதுவும் தெளிவானதாக இருந்தது; ஏனெனில், எந்தவொரு தெளிவற்ற பௌதிகக் கூறுகளும் அதன் வெளிப்படைத்தன்மையை குறுக்கிடவோ மறைக்கவோ வரவில்லை. 'தேவாலயம்' என்பது கோவிலை மட்டுமல்ல, விசுவாசிகளின் கூட்டத்தையும் குறிப்பது போல, இந்த *ஹோட்டல் டி குவர்மண்டஸ்* அந்த இளவரசியின் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொண்ட அனைவரையும் உள்ளடக்கியிருந்தது; ஆயினும், நான் ஒருபோதும் பார்த்திராத இந்த நெருங்கியவர்கள், எனக்குப் புகழ்பெற்ற, கவித்துவமான பெயர்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. மேலும், பெயர்களாக மட்டுமே இருந்த மனிதர்களை நான் அறிந்திருந்ததால், அவர்கள் என்னை விரிவுபடுத்தவும் பாதுகாக்கவும் மட்டுமே உதவினர்......அந்த டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரைச் சுற்றியிருந்த மர்மம்—அவரைச் சுற்றி ஒரு பரந்த ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கியது, அது விளிம்புகளை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல மெல்ல மங்கி மறைந்தது.

அவர் நடத்திய விருந்துகளில்—அங்கு வந்த விருந்தினர்களுக்கு உடலோ, மீசையோ, பூட்ஸ் காலணிகளோ இருப்பதாகவோ அல்லது அவர்கள் சாதாரணமான—அல்லது மனித மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்த கண்ணோட்டத்தில் புதுமையான—ஒரு வாக்கியத்தைக் கூடப் பேசுவதாகவோ என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை—அந்தப் பெயர்களின் சுழல், 'ட்ரெஸ்டன்' (Dresden) பீங்கான் பொம்மை போன்ற தோற்றமளித்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அம்மையாரைச் சுற்றி ஒரு பேய் விருந்தோ அல்லது ஆவிகளின் நடனமோ நிகழ்த்தியிருந்தால் கூட அதிலிருக்கும் சாரத்தை விடக் குறைவான சாரத்தையே கொண்டிருந்தது; அது அவரது கண்ணாடி மாளிகையின் கடை ஜன்னலைப் போன்ற ஒரு வெளிப்படைத்தன்மையையே தக்கவைத்திருந்தது. பின்னர், செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த மதகுரு மற்றும் அவரது உறவினரின் தோட்டக்காரர்கள் பற்றிய கதைகளை என்னிடம் சொன்ன பிறகு, கெர்மான்ட்ஸ் மாளிகை—பழைய லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகத்தைப் போல—பாரிஸின் மையப்பகுதியிலேயே தனக்கென சொந்த நிலப்பரப்பால் சூழப்பட்ட ஒரு கோட்டையாக மாறியது; அது ஏதோ ஒரு பழமையான, விசித்திரமான முறையில் இன்றும் நீடிக்கும் சட்டத்தின் கீழ் பரம்பரை உரிமையால் நிர்வகிக்கப்பட்டது, மேலும் அதன் மீது அவர் இன்னும் நிலப்பிரபுத்துவச் சலுகைகளைச் செலுத்தி வந்தார். ஆயினும், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அம்மையாரின் இருப்பிடத்திற்கு அருகிலும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் அம்மையாரின் மாளிகையின் ஒரு பகுதியிலும் நாங்கள் குடியேறியபோது அந்தப் பிம்பமும் மறைந்துபோனது. அது அத்தகைய பழைய மாளிகைகளில் ஒன்றாகும்—ஒருவேளை இன்றும் அத்தகையவை இருக்கலாம்—அங்குள்ள முக்கிய முற்றத்தைச் சுற்றி (ஜனநாயகத்தின் எழுச்சியால் படிந்த வண்டல் மண்ணினாலோ அல்லது நிலப்பிரபுவைச் சுற்றி பல்வேறு தொழில்கள் குவிந்திருந்த முந்தைய காலங்களின் மரபினாலோ) பெரும்பாலும் பின்னால் அமைந்த கடைகள், பட்டறைகள் அல்லது ஒரு செருப்புத் தைப்பவர் அல்லது தையல்காரரின் கடை கூட அமைந்திருக்கும்—பொறியாளர்களின் அழகியல் பார்வை இன்னும் முழுமையாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவராத பேராலயங்களின் பக்கவாட்டில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் கடைகளைப் போல—அத்துடன் கோழிகளை வளர்த்து பூக்களைப் பயிரிடும் ஒரு பராமரிப்பாளர்-செருப்புத் தைப்பவரும் அங்கு இருப்பார்; மேலும் அதன் மறுமுனையில், பிரதான இல்லத்தில், ஒரு "கவுண்டஸ்" (countess) வசிப்பார்; அவர் தனது பழைய குதிரை வண்டியில் வெளியே செல்லும்போது—அவரது தொப்பியில் 'நாஸ்டர்டியம்' (nasturtium) மலர்கள் சூடப்பட்டிருக்கும், அவை காவலாளி வீட்டின் சிறிய தோட்டத்திலிருந்து தப்பி வந்ததைப் போலத் தோன்றும்—வண்டி ஓட்டுநருக்கு அருகில் ஒரு உதவியாளரும் இருப்பார், அவர் ஒவ்வொரு பிரபுத்துவ மாளிகையிலும் வருகை அட்டை (calling card) வழங்க வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்குவார்—அப்போது அவர், வாயிற்காவலரின் குழந்தைகள் மற்றும் அவ்வழியே செல்லும் நடுத்தர வர்க்கக் குடியேறிகள் மீது பாகுபாடின்றி புன்னகையையும் கையை அசைத்து வாழ்த்தையும் வீசுவார்; அந்தச் செயலில் ஒருவிதமான 'கர்வம் கலந்த கனிவு' மற்றும் 'சமத்துவப் பார்வை கொண்ட ஆணவம்' ஆகிய இரண்டும் கலந்திருக்கும். நாங்கள் குடியேறிய அந்த வீட்டில், முற்றத்தின் மறுமுனையில் வசித்த அந்தப் பெருமைமிக்க பெண்மணி ஒரு 'டச்சஸ்' (உயர்குடிப் பெண்) ஆவார்; அவர் நேர்த்தியான தோற்றமும் இளமையும் கொண்டவர். அவர் 'மேடம் டி கெர்மாண்ட்' (Mme de Guermantes); பிரான்சுவாஸ் (Françoise) மூலமாக அந்த வீட்டைப் பற்றிய பல தகவல்களை நான் விரைவில் தெரிந்துகொண்டேன். ஏனெனில், கெர்மாண்ட் குடும்பத்தினர் (அவர்களை பிரான்சுவாஸ் பெரும்பாலும் "கீழே இருப்பவர்கள்" என்றே குறிப்பிடுவாள்) அவளது சிந்தனையில் எப்போதும் நிறைந்திருந்தனர். காலையில் என் தாயாரின் தலைமுடியை வாரிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முற்றத்தை நோக்கித் தடைசெய்யப்பட்ட, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத ஒரு ரகசியப் பார்வையை வீசி, "அதோ பாருங்கள், இரண்டு கன்னியாஸ்திரிகள்; அவர்கள் நிச்சயமாகக் கீழே இருக்கும் அந்த இடத்திற்குத்தான் செல்கிறார்கள்" என்றோ, அல்லது "ஓ! ...சமையலறை ஜன்னலில் அருமையான ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவைகள்—அவை எங்கிருந்து வந்தன என்று கேட்கவே வேண்டியதில்லை; டியூக் (Duke) வேட்டைக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும்" என்றோ அவள் கூறுவாள். இப்படியே மாலை நேரம் வரை—அதாவது, நான் இரவு உடை அணிவதற்கு அவள் உதவி செய்யும்போது பியானோ இசையையோ அல்லது பாடலின் எதிரொலியையோ கேட்டால், "கீழே அவர்களுக்கு விருந்தினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்" என்று அவள் ஊகிப்பாள். "இது ஒரு கலகலப்பான கூடுகை." அத்தகைய தருணங்களில், அவளது இளமைக்காலத்துக்கே உரிய—உயிரோட்டமும் அதே சமயம் கண்ணியமும் கலந்த—ஒரு புன்னகை, (இப்போது நரைமுடியால் சூழப்பட்ட) அவளது சீரான முக அமைப்பில் தவழும்; அது அவளது முகத்தின் ஒவ்வொரு கோட்டையும் ஒரு கிராமிய நடனத்தைத் தொடங்குவது போல கச்சிதமான இணக்கத்துடனும், அமைதியுடனும், நேர்த்தியுடனும் ஒரு கணத்திற்கு நிலைநிறுத்தும்.

ஆயினும், கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) குடும்பத்தாரின் வாழ்வில் ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) ஆர்வத்தை மிகத் தீவிரமாகத் தூண்டிய—அதே சமயம் அவளுக்கு மிகுந்த மனநிறைவையும் அதே அளவு மனவேதனையையும் அளித்த—அந்தத் தருணம் எதுவென்றால், பெரிய வண்டிக் கதவுகள் அகலத் திறக்கப்பட்டு, டச்சஸ் (Duchess) தனது திறந்த குதிரை வண்டியில் (barouche) ஏறும் அந்தத் தருணம்தான். இது வழக்கமாக, எங்கள் வீட்டுப் பணியாளர்கள் 'மதிய உணவு' எனும் அந்தப் புனிதமான, மீறக்கூடாத சடங்கை—ஒருவிதமான 'பாஸ்கா' (Passover) பண்டிகையைப் போல—முடித்த சிறிது நேரத்திலேயே நிகழும். அந்த நேரத்தில் அவர்கள் எவராலும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாத நிலையில் இருப்பார்கள்; என் தந்தை கூட அவர்களை அழைப்பதற்காக மணி அடிக்கத் துணியமாட்டார். ஏனெனில், முதல் முறை மணி அடித்தாலும் சரி, ஐந்தாவது முறை அடித்தாலும் சரி, அவர்களில் எவரும் அசையப்போவதில்லை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அப்படிச் செய்வது நாகரிக மீறலாகவும், எந்தப் பலனும் தராத செயலாகவும், அதே சமயம் அவருக்குச் சங்கடத்தை விளைவிப்பதாகவும் அமையும். ஏனெனில், ஃபிரான்சுவாஸ் (தனது முதுமைக் காலத்தில், சூழலுக்கு ஏற்ப ஒரு குறிப்பிட்ட 'பாவனையை' மேற்கொள்ளும் வழக்கம் கொண்டவர்) அன்று முழுவதும் தனது முகத்தில் சிறிய, சிவப்பு நிற, ஆப்பு வடிவக் குறிகள் தென்படுமாறு வைத்துக்கொண்டு அவரை எதிர்கொள்வாள்—இது அவளது நீண்டகாலக் குறைகளையும், அதிருப்திக்கான ஆழமான காரணங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு குறியீட்டுச் செயலாக அமைந்தது. மேலும், அவள் இந்தக் குறைகளை உரக்கச் சொல்லவும் செய்வாள்—ஆனால், நாங்கள் அந்த வார்த்தைகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குத்தான் அது இருக்கும். அவள் இதை—எங்களுக்கு இது மனச்சோர்வையும், அவமானத்தையும், எரிச்சலையும் தருவதாகக் கருதி—நாள் முழுவதும் "இரகசிய முணுமுணுப்பு" (low masses) செய்வதாகக் குறிப்பிடுவாள்.

அந்தச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்ததும், ஆரம்பகாலத் திருச்சபையில் வழிபாட்டை நடத்துபவராகவும் அதே சமயம் இறைநம்பிக்கை கொண்டவராகவும் இருந்தவர்களைப் போல, ஃபிரான்சுவாஸ் தனக்காக ஒரு கடைசி கிளாஸ் ஒயினை ஊற்றிக்கொண்டு, தன் கழுத்திலிருந்து......தன் நாப்கினை மடித்து, உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த காபி மற்றும் சிவப்பு நிறம் கலந்த நீரின் கடைசித் துளிகளைத் துடைத்து, அதை அதன் வளையத்திற்குள் செலுத்தி, 'தனது' இளம் பணிாளனுக்கு ஒரு சோகமான பார்வையுடன் நன்றி தெரிவிப்பாள்—அவனோ அவளை மகிழ்விக்கத் துடித்துக்கொண்டு, "இன்னும் கொஞ்சம் திராட்சை சாப்பிடுங்கள் மேடம்; அவை மிகச் சிறந்தவை" என்று சொல்வான்; பிறகு, "இந்தக் கேவலமான சமையலறையில்" அதிக வெப்பமாக இருக்கிறது என்ற சாக்குப்போக்கில் ஜன்னலைத் திறக்கச் செல்வான். ஜன்னல் தாழ்ப்பாளைத் திருப்பி, காற்று வாங்க வெளியே அடியெடுத்து வைக்கும்போது, ​​அவள் முற்றத்தின் மறுமுனையை ஒரு சாதாரணப் பார்வையில் நோக்குவாள்; டச்சஸ் (Duchess) இன்னும் தயாராகவில்லை என்பதை ரகசியமாக உறுதிப்படுத்திக்கொள்வாள்; பூட்டப்பட்ட குதிரை வண்டியின் மீது ஒரு கணம் தன் பார்வையைச் செலுத்துவாள்—அப்பார்வை ஒரே நேரத்தில் ஏளனமும் தீவிர உணர்ச்சியும் கலந்ததாக இருக்கும்; இவ்வுலக விஷயங்களின் மீது தன் கண்களைச் சிறிது நேரம் திருப்பிய பிறகு, அவள் அவற்றை வானத்தை நோக்கி உயர்த்துவாள்—மென்மையான காற்றையும் சூரியனின் வெப்பத்தையும் கொண்டே வானத்தின் தூய்மையை அவள் ஏற்கனவே உணர்ந்திருப்பாள்—மேலும் கூரையின் விளிம்பிற்குக் கீழே உள்ள இடத்தைப் பார்ப்பாள்; அங்கே ஒவ்வொரு வசந்த காலத்திலும் புறாக்கள் கூடு கட்ட வரும்—என் படுக்கையறைச் சிம்னிக்கு நேர் மேலே—கோம்ப்ரேயில் (Combray) இருந்த அவளது சமையலறையில் கூவிக்கொண்டிருந்த அதே போன்ற புறாக்கள் அவை.

"ஆ! கோம்ப்ரே, கோம்ப்ரே!" என்று அவள் கதறுவாள். (அவள் இந்தப் பெயரை உச்சரித்த அந்தப் பாட்டு போன்ற தொனியைக் கேட்டு—அவளது முக அமைப்பில் உள்ள 'ஆர்லேசியன்' (Arlésienne) பாணியிலான தூய்மையைக் கொண்டு—அவள் தெற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவள் என்றும், அவள் வருந்தும் அந்த இழந்த தாயகம் உண்மையில் அவள் தத்தெடுத்த ஒரு இடம்தான் என்றும் ஒருவர் சந்தேகிக்கக்கூடும். ஆனால் அது தவறான கணிப்பாகவும் இருக்கலாம்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு மாகாணத்திற்கும் அதற்கே உரிய ஒரு "தெற்குப் பகுதி" இருப்பது போல் தோன்றுகிறது; தெற்குப் பகுதி மக்களுக்குரிய அந்த நீண்ட மற்றும் குறுகிய உயிரெழுத்துக்களுக்கு இடையிலான மென்மையான மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தும் சவோயார்டுகளையோ (Savoyards) அல்லது பிரெட்டன்களையோ (Bretons) நாம் எத்தனை முறை சந்திக்கிறோம்!) ஆ! கோம்ப்ரே, பாவம் நிறைந்த நிலமே, நான் உன்னை எப்போது மீண்டும் காண்பேன்? அந்த இளம் எஜமானரின் கேவலமான மணியோசையைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக—அவன் அரை மணி நேரம் கூட என்னைச் சும்மா இருக்க விடாமல் அந்தச் சபிக்கப்பட்ட தாழ்வாரத்தில் ஓட விடுகிறான்—உன் ஹாவ்தோர்ன் (hawthorn) செடிகள் மற்றும் நம்முடைய ஏழை லைலாக் (lilac) மலர்களுக்கு அடியில், ஃபிஞ்ச் (finch) பறவைகளின் கீச்சொலியையும், கிசுகிசுப்பதைப் போல முணுமுணுக்கும் விவோன் (Vivonne) நதியின் ஓசையையும் கேட்டுக்கொண்டு நாள் முழுவதும் எப்போது என்னால் கழிக்க முடியும்? அப்படியிருந்தும் கூட, நான் போதுமான வேகத்தில் செயல்படவில்லை என்று அவன் நினைக்கிறான்; அழைப்பு மணியை அடிப்பதற்கு முன்பே அந்த அழைப்பைக் கேட்க வேண்டியிருக்கும்; ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் அவர் கடும் கோபத்திற்கு ஆளாவார். ஐயோ! பாவம் காம்ப்ரே (Combray)! ஒருவேளை மரணத்தின்போது, ​​ஒரு கல்லைப் போல நான் கல்லறையில் வீசப்படும்போதுதான் உன்னை மீண்டும் காண்பேனோ என்னவோ. அப்போது, ​​உனது அழகான, பனி போன்ற வெண்மையான 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணத்தை நான் நுகர முடியாது. ஆயினும், மரணத்தின் நித்திரையிலும், உயிருடன் இருந்தபோது என்னைத் துயரத்திற்குள்ளாக்கிய அந்த மூன்று மணி ஓசைகளை நான் தொடர்ந்து கேட்பேன் என்று நம்புகிறேன்.

ஆனால் முற்றத்திலிருந்து வந்த அந்த மேலங்கித் தையல்காரரின் (waistcoat-maker) குரல் அவளது செயலைத் தடுத்தது—அவர் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைச் (Mme de Villeparisis) சந்திக்கச் சென்ற நாளில் என் பாட்டியை மிகவும் மகிழ்வித்தவர்; பிரான்சுவாஸின் (Françoise) மதிப்பிலும் அவருக்கு உயர்ந்த இடமே இருந்தது. எங்கள் ஜன்னல் திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்த அவர், தன் அண்டை வீட்டாரின் கவனத்தை ஈர்த்து 'காலை வணக்கம்' சொல்லச் சிறிது நேரமாக முயன்று கொண்டிருந்தார். முதுமை, எரிச்சல் மற்றும் அடுப்பின் வெப்பம் ஆகியவற்றால் விறைத்துப்போன எங்கள் வயதான சமையல்காரரின் முகத்தில், ஒரு காலத்தில் இளம்பெண்ணாக இருந்த பிரான்சுவாஸின் அந்தச் சேட்டைத்தனமான வசீகரம் அப்போது மென்மையை வரவழைக்கும்; ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், அதே சமயம் கண்ணியம், நெருக்கம் மற்றும் அடக்கம் கலந்த ஒரு அழகான பாவனையுடன் அவர் அந்தத் தையல்காரருக்கு வணக்கம் தெரிவிப்பார். ஏனெனில், முற்றத்தைப் பார்ப்பதன் மூலம் அம்மாவின் கட்டளையை அவர் மீறினாலும், ஜன்னல் வழியாக உரையாடும் அளவுக்குச் செல்ல அவர் துணியமாட்டார்—அப்படிச் செய்வது எஜமானியிடமிருந்து "நீண்டதொரு உபதேசத்தை" பெற்றுத்தரும் என்று பிரான்சுவாஸ் கருதினார். பூட்டப்பட்ட குதிரை வண்டியைக் காட்டும் அந்தப் பார்வையில் "நல்ல குதிரைகள், இல்லையா?" என்று கேட்பது போலவும், அதே சமயம் "என்ன ஒரு பழைய துருப்பிடித்த வண்டி!" என்று முணுமுணுப்பது போலவும் அவர் வெளிப்படுத்துவார். அவர் அப்படிச் செய்வதற்கு முக்கியக் காரணம், அந்தத் தையல்காரர் (மெல்லிய குரலில் பேசினாலும் கேட்கும் வகையில் தன் கையை வாயின் மீது வைத்துக்கொண்டு) இப்படிப் பதிலளிப்பார் என்பது அவருக்குத் தெரியும்: "நீங்கள் விரும்பினால் உங்களுக்கும் ஒன்று கிடைக்கலாம்—ஒருவேளை இதைவிடச் சிறந்ததாகக் கூட இருக்கலாம்—ஆனால் அத்தகைய விஷயங்கள் உங்களுக்கு ஏற்றவை அல்ல."

அதற்குப் பிரான்சுவாஸ்—"அவரவர் விருப்பம் அவரவருடையது; இங்கே நாங்கள் எளிமையையே விரும்புகிறோம்" என்பது போன்ற ஒரு அடக்கமான, ஆனால் மகிழ்ச்சியான பாவனையை வெளிப்படுத்தியபடி—அம்மா வந்துவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தில் ஜன்னலை மூடிவிடுவார். கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரை விட அதிக எண்ணிக்கையிலான குதிரைகளை வைத்திருந்திருக்கக்கூடியவர்களைக் குறிக்கும் அந்த "நீங்கள்" என்பது நாங்களே; ஆயினும், ஜூப்பியன் (Jupien) பன்மை வடிவத்தைப் பயன்படுத்தியது சரியே. ஏனெனில், சுய-பெருமிதம் சார்ந்த சில தனிப்பட்ட மனநிறைவுகளைத் தவிர—உதாரணமாக, இடைவிடாமல் இருமும்போதும், அவளது சளித் தொற்று மற்றவர்களுக்கும் பரவிவிடுமோ என்று வீட்டார் அஞ்சும்போதும், எரிச்சலூட்டும் ஒரு புன்னகையுடன் தனக்குச் சளியே இல்லை என்று வாதிடும் பழக்கம் போன்றவற்றைத் தவிர—பிரான்சுவாஸ் (Françoise) எங்களுடன் ஒரு கூட்டுயிரியாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்; பிரிக்கமுடியாத வகையில் ஒரு விலங்குடன் பிணைக்கப்பட்டு, அந்த விலங்கு தேடிப் பிடித்து, உண்டு, செரித்து வழங்கும் சத்துமிக்க எச்சத்தையே உணவாகக் கொண்டு உயிர்வாழும் தாவரங்களைப் போலவே அவளது வாழ்வும் அமைந்திருந்தது. எங்கள் நற்பண்புகள், செல்வம், வாழ்க்கை முறை மற்றும் சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் மூலம், அவளது அந்தச் சிறிய பெருமித உணர்வுகளுக்குத் தீனி போடும் விஷயங்களைச் செய்து தரும் பொறுப்பை நாங்களே ஏற்க வேண்டியிருந்தது; அந்த விஷயங்கள்......மதிய உணவு இடைவேளை எனும் சடங்கைத் தடையின்றி மேற்கொள்ளும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உரிமை—உணவு உண்ட பிறகு ஜன்னல் அருகே நின்று சற்றுத் தூய காற்றைச் சுவாசிப்பது, சிறு வேலைகளுக்காகத் தெருவில் சிறிது நேரம் உலாவுவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தன் அக்கா/தங்கை மகளைச் சந்திக்கச் செல்வது போன்ற பழைய வழக்கங்களைப் பின்பற்றுவது—அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய மனநிறைவை அளிக்கும் விஷயமாக இருந்தது. எனவே, அந்த ஆரம்ப நாட்களில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) எத்தகைய மனச்சோர்வால் வாடினாள் என்பதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடியும்; என் தந்தையின் பல்வேறு பட்டங்களும் கௌரவங்களும் இன்னும் அறியப்படாத அந்த வீட்டில், அவள் *'என்வி'* (ennui) என்று அழைத்த ஒருவித மனச்சோர்வுக்கு ஆளானாள். கார்னீயின் (Corneille) படைப்புகளிலோ அல்லது தங்கள் காதலிகள் அல்லது சொந்த ஊர்களைப் பிரிந்த ஏக்கத்தில் ஏற்படும் தாங்கொணா மனச்சோர்வால் (homesickness) தற்கொலை செய்துகொள்ளும் வீரர்களின் கடிதங்களிலோ காணப்படும் அந்தத் தீவிரமான அர்த்தத்தில்தான் அந்த *'என்வி'* எனும் சொல் இங்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஜூப்பியன் (Jupien) மூலமாகவே ஃபிரான்சுவாஸின் அந்த மனச்சோர்வு விரைவாகக் குணமானது; ஏனெனில், நாங்கள் ஒரு குதிரை வண்டியை வைத்திருக்க முடிவு செய்திருந்தால் அவளுக்குக் கிடைத்திருக்கக்கூடிய இன்பத்தை விடவும் மேலானதும், அதே அளவு தீவிரமானதுமான ஒரு இன்பத்தை அவர் அவளுக்கு உடனடியாக வழங்கினார். "நல்ல மனிதர்கள் அந்த ஜூப்பியன் குடும்பத்தினர்—மிகவும் கண்ணியமானவர்கள்; அதை அவர்கள் முகத்திலேயே காண முடிகிறது." சூழ்நிலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, எங்களிடம் குதிரை வண்டி இல்லாததற்குக் காரணம் எங்களுக்கு அதை வைத்திருக்க விருப்பம் இல்லாததுதான் என்பதை அனைவருக்கும் தெளிவுபடுத்த ஜூப்பியனுக்குத் தெரியும். அரசு அமைச்சகம் ஒன்றில் எழுத்தராகப் பணிபுரிந்ததால், ஃபிரான்சுவாஸின் இந்த நண்பர் வீட்டில் அதிக நேரம் செலவிடுவதில்லை. ஆரம்பத்தில் பாவாடை தைப்பவராக—என் பாட்டி ஒரு மகளைப் போல அரவணைத்து வளர்த்த அந்தப் பெண்ணுடன் இணைந்து—பணியாற்றிய அவர், அந்தத் தொழிலில் தனக்கிருந்த சாதகமான நிலையை இழந்தார். ஏனெனில், பாவாடைகளைச் சரிசெய்வதில் சிறு வயதிலேயே நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்த அந்த இளம் பெண், என் பாட்டி 'மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis) என்பவரைச் சந்தித்த பிறகு, பெண்களுக்கான முழுமையான ஆடை வடிவமைப்பிற்கு மாறி, பாவாடை தைப்பதில் தனி நிபுணத்துவம் பெற்றார். ஆரம்பத்தில் தையல்காரருக்கு உதவியாளராக—எளிய தையல் வேலைகள், அதாவது அலங்காரச் சுருக்கத் துணியை (ruffle) மீண்டும் இணைப்பது, பொத்தான் அல்லது 'ஸ்னாப்' (snap) வைப்பது, அல்லது கொக்கிகள் மூலம் இடுப்புப் பட்டியைச் சரிசெய்வது போன்ற பணிகளைச் செய்த அவர்—விரைவிலேயே 'இரண்டாம் நிலைத் தையல்காரர்' (second-hand) மற்றும் பின்னர் 'தலைமைத் தையல்காரர்' (head seamstress) நிலைக்கு உயர்ந்தார்; உயர்குடிப் பெண்களைத் தனது வாடிக்கையாளர்களாகக் கொண்ட அவர், வீட்டிலேயே—அதாவது எங்கள் முற்றத்தில்—பணியாற்றினார்; அவருடன் வழக்கமாகப் பயிற்சிப் பணியாளர்களாக அமர்த்தப்பட்ட ஒன்று அல்லது இரண்டு இளம் சக ஊழியர்களும் இருப்பார்கள். அதிலிருந்து, ஜூபியனின் (Jupien) இருப்பு அவ்வளவு அவசியமாக இருக்கவில்லை. உண்மைதான், அந்தப் பெண்—இப்போது வளர்ந்துவிட்ட நிலையில்—அடிக்கடி மேல்சட்டைகளை (waistcoats) தைக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் தன் தோழிகளின் உதவியுடன் அவருக்கு வேறு யாரும் தேவைப்படவில்லை. அதன் விளைவாக, அவரது மாமாவான ஜூபியன் வேறு வேலை தேடிக்கொண்டார். ஆரம்பத்தில், அவரால் மதிய வேளையில் வீட்டிற்குத் திரும்ப முடிந்தது; ஆனால் பின்னர், முன்பு உதவியாளராக மட்டுமே இருந்த பணியை முழுநேரப் பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டதால், இரவு உணவு நேரம் வரை அவரால் திரும்ப முடியவில்லை. அதிர்ஷ்டவசமாக, நாங்கள் குடியேறிய சில வாரங்கள் வரை அந்த "நிரந்தரப் பணி" அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை; எனவே, அந்த ஆரம்பக்கட்டக் கடினமான நாட்களில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) அதிகத் துன்பமின்றிச் சமாளிக்க ஜூபியன் தனது கனிவான உதவியை வழங்க முடிந்தது. மேலும், ஃபிரான்சுவாஸுக்கு ஒருவித "இடைக்காலத் தீர்வாக" அவர் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தார் என்பதை முழுமையாக ஒப்புக்கொண்டாலும், ஆரம்பத்தில் ஜூபியன் எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். சற்றுத் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அவரது கண்கள்—அனுதாபம், துயரம் மற்றும் கனவுத்தன்மை கலந்த ஒரு பார்வையால் நிறைந்திருந்தன—அவரது பருமனான கன்னங்கள் மற்றும் சிவந்த நிறம் ஏற்படுத்திய தோற்றத்தை முற்றிலும் மாற்றியமைத்தன; மாறாக, அவர் கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டவரையோ அல்லது பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தவரையோ போலத் தோன்றச் செய்தன. இது உண்மைக்கு வெகு தொலைவாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், அவர் பேசத் தொடங்கியதும்—உண்மையில் அவர் மிகச் சிறப்பாகவே பேசினார்—அவர் சற்று உணர்ச்சியற்றவராகவும், கேலி செய்பவராகவும் தெரிந்தார். அவரது தோற்றத்திற்கும் பேச்சுக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு ஒருவிதப் போலியான தன்மையை—கவர்ச்சியற்ற ஒன்றை—ஏற்படுத்தியது. இது, மற்ற அனைவரும் முறையான 'டெயில்ஸ்' (tails) எனப்படும் சிறப்பு விருந்து உடை அணிந்திருக்க, சாதாரண 'லவுஞ்ச் சூட்' (lounge suit) அணிந்து வந்த விருந்தினரைப் போலவோ, அல்லது அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரிடம் பேசும்போது சரியான சம்பிரதாய முகமன் தெரியாமல், சிக்கலைத் தவிர்க்க வாக்கியங்களை மிகச் சுருக்கமாக அமைத்துக்கொள்ளும் ஒருவரைப் போலவோ அவரைத் தர்மசங்கடமான நிலையில் உணர வைத்தது. ஆனால், ஜூபியனின் வாக்கியங்கள்—இது ஒரு ஒப்பீடு மட்டுமே என்றாலும்—அதற்கு நேர்மாறாக மிகவும் கவரும் வகையில் இருந்தன. ஒருவரை நன்கு அறிந்துகொண்ட பிறகு கவனிக்கத் தவறிவிடும் அந்த விஷயம்—அதாவது அவரது கண்கள் அவரது முகத்தையே ஆக்கிரமித்துக்கொள்வது போன்ற தோற்றம்—அதற்கு இணையாக, அவரிடம் ஒரு அரிய நுண்ணறிவை நான் விரைவில் கண்டுகொண்டேன்; அது நான் சந்தித்ததிலேயே மிகவும் இயல்பான இலக்கியத் தன்மை கொண்ட நுண்ணறிவுகளில் ஒன்றாகும். ஏனெனில், முறையான கல்வி இல்லாதிருந்தபோதிலும், மொழி வழங்கக்கூடிய மிகவும் சாமர்த்தியமான சொற்றொடர்களை அவன் பெற்றிருந்தான்—அல்லது, சில புத்தகங்களை மேலோட்டமாகப் படித்ததன் மூலமே அவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். நான் அறிந்திருந்த மிகவும் திறமையானவர்கள் மிக இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டனர். எனவே, ஜூபியனின் வாழ்க்கை குறுகியதாக இருக்கும் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். அவன் அன்பும் இரக்கமும் கொண்டவன்; மிகவும் மென்மையான மற்றும் தாராளமான உணர்வுகளைக் கொண்டிருந்தான். ஃபிரான்சுவாவின் வாழ்வில் அவனது பங்கு விரைவில் இன்றியமையாததாக இல்லாமல் போனது; அவள் அவனைத் தவிர்த்து வாழப் பழகிக்கொண்டாள்.

ஒரு பொட்டலத்தைக் கொண்டு வர டெலிவரி செய்பவரோ அல்லது வேலையாள் வந்தாலும்கூட, ஃபிரான்சுவா—அவனைக் கண்டுகொள்ளாதது போலவும், தன் வேலையைத் தொடர்ந்தபடியே பற்றற்ற பாவனையுடன் ஒரு நாற்காலியைச் சுட்டிக்காட்டுவது போலவும் தோன்றினாலும்—அம்மாவின் பதிலுக்காக அவன் சமையலறையில் காத்திருந்த அந்தச் சில கணங்களை மிகவும் திறமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வாள். அதனால், "நம்மிடம் இது இல்லையென்றால்..." என்ற அழியாத உறுதியுடன் அவன் அங்கிருந்து செல்வது அரிது.

 "...நாங்கள் விரும்பியது அதுவல்ல." எங்களிடம் "ஓரளவு பணம்" (Saint-Loup குறிப்பிட்ட 'பகுதிச் சுட்டுச் சொற்கள்' [partitive articles] பற்றிய இலக்கண நுணுக்கம் அவளுக்குத் தெரியாது; அதனால் அவள் "have *some* money" அல்லது "bring *some* water" என்றுதான் சொல்வாள்) இருப்பதை மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவளுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது—அதாவது நாங்கள் செல்வந்தர்கள் என்று உலகம் அறிய வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். இதற்குக் காரணம், அறம் இல்லாத வெறும் செல்வத்தை மட்டுமே அவள் உயர்ந்த நன்மையாகக் கருதினாள் என்பதல்ல; அதே சமயம், செல்வம் இல்லாத அறமும் அவளுக்கு உகந்ததாக இருக்கவில்லை. அவளைப் பொறுத்தவரை, அறம் நிலைபெற செல்வம் ஒரு இன்றியமையாத நிபந்தனையாக இருந்தது; செல்வம் இல்லையென்றால், அந்த அறம் மதிப்பையோ அல்லது ஈர்ப்பையோ கொண்டிருக்காது என்று அவள் கருதினாள். இவ்விரண்டையும் அவள் பிரிக்க முடியாதவையாகக் கண்டாள்; அதனால் ஒன்றின் பண்புகளை மற்றொன்றின் மீதும் ஏற்றிக் கூறினாள்—அறம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு வசதியுடன் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள், அதே வேளையில் செல்வத்திலும் நற்பண்பை வளர்க்கும் ஒரு தன்மையைக் கண்டாள்.

ஜன்னல் மீண்டும் மூடப்பட்டதும்—அதுவும் மிக விரைவாகவே மூடப்பட்டது, ஏனெனில் இல்லையென்றால் அம்மா அவள் மீது "எண்ணிப்பார்க்க முடியாத அத்தனை அவமானச் சொற்களையும்" பொழிந்திருப்பார்—பிரான்சுவாஸ் பெருமூச்சு விட்டபடியே சமையலறை மேஜையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்குவாள்.

"Rue de la Chaise-இல் வசிக்கும் கெர்மான்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினர் சிலர் உள்ளனர்," என்று அந்தப் பணியாள் கூறினான்; "அங்கே வேலை செய்த ஒரு நண்பன் எனக்கு இருந்தான்—அவன் அவர்களிடம் இரண்டாவது சாரதியாகவும் [coachman] குதிரை பராமரிப்பாளராகவும் இருந்தான். மேலும் எனக்கு இன்னொருவரையும் தெரியும்—அந்த நண்பன் அல்ல, அவனது மைத்துனன்—அவன் Baron de Guermantes-இன் வேட்டை நாய்களைக் கட்டுப்படுத்தும் பணியாளருடன் (whipper-in) இணைந்து ராணுவ சேவையைச் செய்தவன்." "மேலும், நீங்கள் தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்—அவர் ஒன்றும் என் தந்தை அல்ல!" என்று அந்த வேலையாள் மேலும் கூறினான். சமீபத்திய பிரபலமான பாடல்களை முணுமுணுப்பதைப் போலவே, தனது உரையாடலிலும் புதிய சொற்றொடர்களைத் தூவும் பழக்கம் அவனுக்கு இருந்தது. ஃபிரான்சுவா—வயதான அவளது கண்கள் காம்ப்ரே முழுவதையும் ஒரு தொலைதூர மூடுபனி வழியாகப் பார்ப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன—அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த நகைச்சுவையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனாலும் அதில் ஒரு நகைச்சுவை இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகள் உரையாடலின் மற்ற பகுதிகளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல், நகைச்சுவையாளன் என்று தனக்குத் தெரிந்த ஒருவனால் அழுத்தமாகக் கூறப்பட்டிருந்தன. எனவே, "அந்த விக்டர்—எப்போதும் ஒரே மாதிரிதான்!" என்று சொல்வது போல, ஒரு கனிவான வியப்புடன் அவள் புன்னகைத்தாள். வாழ்க்கையின் எல்லாத் தரப்பிலும், மக்கள் தங்களை அலங்கரித்துக்கொண்டு, சளி பிடிக்கும் அபாயத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் விரைந்து செல்லும் அந்த மரியாதைக்குரிய சமூக இன்பங்களைப் போன்றது இது என்பதை அறிந்தபோது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மேலும், மதகுருமார்களுக்கு எதிராகக் குடியரசு எடுக்கத் திட்டமிடுவதாகக் கூறப்படும் பயங்கரமான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக அவன் தொடர்ந்து கடுமையாகப் பேசியதால், அவள் அந்த வேலையாளை ஒரு நண்பனாகக் கருதினாள். ஃபிரான்சுவா நம்மை மறுப்பவர்களோ அல்லது நம்மை இணங்க வைக்க முயற்சிப்பவர்களோ அல்ல, மாறாக, துன்பகரமான செய்திகளை மிகைப்படுத்துபவர்களோ அல்லது புனைபவர்களோதான் நமது மிகக் கொடூரமான எதிரிகள் என்பதை நான் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள், நமது வேதனையைக் குறைக்கக்கூடிய அல்லது ஒருவேளை, நமது முழுமையான வேதனைக்காக, அரக்கத்தனமாகவும் வெற்றிபெற்றதாகவும் சித்தரிக்க முனையும் ஒரு தரப்பின் மீது சிறிதளவு மரியாதையை வளர்க்கக்கூடிய எந்தவொரு தணிக்கும் சூழலையும் கவனமாகத் தவிர்த்துவிடுகிறார்கள்.

"டச்சஸ் அந்தக் கூட்டத்தோடு தொடர்புடையவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்றாள் ஃபிரான்சுவா, ரூ டி லா ஷேஸின் குயர்மாண்டேக்களைப் பற்றிய உரையாடலை, ஒருவர் இசையின் *அண்டாண்டே* சுருதியில் மீண்டும் தொடங்குவது போல, தொடர்ந்தாள். "அவர்களில் ஒருவருக்கு, டியூக்கை மணந்த ஒரு உறவினர் இருந்தார் என்று எனக்கு யார் சொன்னார்கள் என்பது மறந்துவிட்டது. எப்படியிருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குடும்பக் 'கிளை'யைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்." "கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) ஒரு மகத்தான குடும்பம்!" என்று அவள் மரியாதையுடன் கூறினாள். பாஸ்கல் மதத்தின் உண்மையை பகுத்தறிவு மற்றும் வேதங்களின் அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் நிறுவியது போலவே, அவளும் அக்குடும்பத்தின் மகத்துவத்தை அதன் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் புகழின் சிறப்பு ஆகிய இரண்டின் அடிப்படையிலும் மதிப்பிட்டாள். ஏனெனில், இவ்விரு கருத்துகளுக்கும் 'மகத்தான' (great) என்ற ஒரே ஒரு சொல்லை மட்டுமே பயன்படுத்தியதால், அவை இரண்டும் ஒன்றே என்று அவளுக்குத் தோன்றியது—அவளுடைய சொற்களஞ்சியம், சில கற்களைப் போலவே, ஆங்காங்கே ஒரு குறைபாட்டைக் கொண்டிருந்தது; அது ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) சொந்த எண்ணங்களின் மீதே தெளிவற்ற தன்மையின் நிழலைப் பாய்ச்சியது.

"கோம்ப்ரேயிலிருந்து (Combray) பத்து லீக் (league) தொலைவில் உள்ள கெர்மான்ட்ஸில் தங்கள் கோட்டையைக் கொண்டவர்கள் இவர்களாகத்தான் இருப்பார்களோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; அப்படியானால், அல்ஜியர்ஸில் (Algiers) வசிக்கும் அவர்களின் உறவினருடனும் இவர்களுக்குத் தொடர்பு இருக்க வேண்டும்." (அல்ஜியர்ஸிலிருந்து வந்த அந்த உறவினர் யார் என்று நானும் என் தாயாரும் நீண்ட காலம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தோம்; இறுதியில், 'அல்ஜியர்ஸ்' என்ற பெயரால் ஃபிரான்சுவாஸ் 'ஆஞ்சர்ஸ்' (Angers) நகரத்தையே குறிப்பிட்டார் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். அருகில் இருப்பதை விட தொலைவில் இருப்பவை நமக்கு அதிக பரிச்சயமானவையாக இருக்கலாம். புத்தாண்டு சமயத்தில் எங்களுக்குக் கிடைத்த மோசமான பேரீச்சம்பழங்கள் (dates) காரணமாக 'அல்ஜியர்ஸ்' என்ற பெயர் தெரிந்திருந்த ஃபிரான்சுவாஸுக்கு, 'ஆஞ்சர்ஸ்' பற்றித் தெரியாது. அவளுடைய பேச்சு—பிரெஞ்சு மொழியைப் போலவே, குறிப்பாக அதன் இடப்பெயர்களைப் போலவே—பிழைகள் நிறைந்ததாக இருந்தது.) "அவர்களுடைய வீட்டுப் பொறுப்பாளரிடம் (butler) ஒரு வார்த்தை பேச விரும்பினேன். — என்ன பெயர் அவரைச் சொல்வார்கள்?" என்று ஒரு மரபுசார் நடைமுறை அல்லது விதிமுறை பற்றிய விஷயத்தை யோசிப்பது போல அவள் பேச்சை நிறுத்தினாள்; பிறகு அவளே பதில் சொன்னாள்: "ஆ, ஆம்! அன்டோயின் (Antoine)—அப்படித்தான் அவரை அழைப்பார்கள்,"—அன்டோயின் என்பது ஒரு பதவிப் பெயர் என்பது போல அவள் கூறினாள். "அவர்தான் என்னிடம் அதைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்க முடியும், ஆனால் அவர் ஒரு பெரிய பிரபு, மிகவும் பிடிவாதமானவர்; அவருடைய நாக்கு வெட்டப்பட்டதோ அல்லது பேசக் கற்றுக்கொள்ளவே மறந்துவிட்டாரோ என்று நினைக்கத் தோன்றும். அவரிடம் பேசினால் அவர் பதில் கூடச் சொல்லமாட்டார்," என்று ஃபிரான்சுவாஸ் மேலும் கூறினாள்; 'பதில் சொல்லுதல்' (give an answer) என்ற சொற்றொடரை மேடம் டி செவிக்னே (Mme de Sévigné) பயன்படுத்திய அதே பாணியில் அவளும் பயன்படுத்தினாள். "ஆனால்," என்று அவள் உண்மையான அக்கறையின்றிச் சேர்த்தாள், "என் சொந்தப் பானையில் என்ன சமைக்கப்படுகிறது என்பது தெரிந்திருக்கும் வரை, மற்றவர்களின் விஷயத்தில் நான் தலையிடுவதில்லை. எப்படியாயினும், இதில் எதுவும் வெளிப்படையானதாகத் தெரியவில்லை. மேலும்..."...அவன் ஒரு தைரியமானவன் அல்ல (இந்த மதிப்பீடு, காம்ப்ரேயில் இருந்தபோது ஃபிரான்சுவாவின் பார்வையில் ஆண்களைக் கொடூரமான மிருகங்களின் நிலைக்குக் குறைக்கும் தைரியத்தைப் பற்றிய அவளது எண்ணம் மாறிவிட்டதோ என்று ஒருவரை நம்ப வைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அது உண்மையல்ல. "தைரியம்" என்பது கடின உழைப்பை மட்டுமே குறித்தது). அவன் ஒரு திருடன் என்றும், காக்கையைப் போலத் திருடுவான் என்றும் சொல்கிறார்கள்—ஆனால் வதந்திகளை எப்போதும் நம்பிவிடக் கூடாது. வரவேற்பாளரின் விடுதி காரணமாக இங்குள்ள பணியாளர்கள் அனைவரும் வேலையை விட்டுச் செல்கிறார்கள்; அந்த வரவேற்பாளர்கள் பொறாமை குணம் கொண்டவர்கள், அவர்கள் டச்சஸின் மனதில் அவர்களுக்கு எதிராக நஞ்சூட்டுகிறார்கள். ஆனால், அன்டோயின் ஒரு உண்மையான சோம்பேறி என்றும், அவனது ‘அன்டோயினெஸ்’ அவனை விட ஒன்றும் சிறந்தவள் அல்ல என்றும் நீங்கள் நிச்சயமாகச் சொல்லலாம்,” என்று ஃபிரான்சுவா மேலும் கூறினார். பணியாள் மனைவியைக் குறிப்பதற்காக அன்டோயினின் பெயருக்கு ஒரு பெண்பால் வடிவத்தை உருவாக்கியதில், அவர் சந்தேகமின்றி *ஷானோயின்* மற்றும் *ஷானோயினெஸ்* பற்றிய தனது ஆழ்மன நினைவிலிருந்துதான் அதைப் பயன்படுத்தினார். இந்த விஷயத்தில் அவர் தவறாகப் பேசவில்லை. நோட்ர-டேமிற்கு அருகில், ரூ ஷானோயினெஸ் என்ற பெயரில் ஒரு தெரு இன்றும் உள்ளது. ஃபிரான்சுவா உண்மையில் சமகாலத்தவராக இருந்த அந்தப் பழைய பிரெஞ்சுக்காரர்களால் (அங்கு முழுக்க முழுக்க மதகுருமார்கள் மட்டுமே வசித்ததால்) அந்தப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. உண்மையில், உடனடியாகப் பிறகு, பெண்பால் பெயர்ச்சொற்களை உருவாக்கும் இந்த முறைக்கு மற்றொரு உதாரணத்தைக் காண முடிந்தது, ஏனெனில் ஃபிரான்சுவா மேலும் கூறினார்:

— ஆனால், குவர்மாண்டஸ் கோட்டை அந்த இளவரசிக்குச் சொந்தமானது என்பது முற்றிலும் நிச்சயம். மேலும், அவர்தான் இந்தப் பகுதியின் மேயரஸ். அது உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய விஷயம்.
50
"அதுவும் ஒரு விஷயம் தான்," என்று அந்தப் பணிவிடைக்காரன் (footman) அதில் பொதிந்திருந்த கிண்டலைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆர்வத்துடன் கூறினான்.

"அது ஒரு பெரிய விஷயம் என்று நினைக்கிறாயா, தம்பி? ஆனால் *அவர்களைப்* போன்றவர்களுக்கு, மேயராகவும் மேயர் மனைவியாகவும் இருப்பது ஒன்றுமே இல்லை. ஆ! ஒருவேளை 'ஷாட்டோ டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Château de Guermantes) எனக்குச் சொந்தமாக இருந்திருந்தால், பாரிஸில் என்னை நீங்கள் அதிகம் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள். எஜமானர்களுக்கு—அதாவது மான்சியர் மற்றும் மேடம் போன்ற வசதி படைத்தவர்களுக்கு—ஏன் இந்த மோசமான நகரத்திலேயே தங்கும் எண்ணம் வருகிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை; அவர்களுக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாதபோது, ​​உடனே 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்குச் செல்லலாமே! அவர்களுக்குத்தான் எக்குறையும் இல்லையே, பிறகு எதற்காக ஓய்வுபெறக் காத்திருக்கிறார்கள்? சாகும் வரை காத்திருக்கப் போகிறார்களா? ஆ! எனக்கு உண்பதற்கு வெறும் காய்ந்த ரொட்டியும், குளிர்காலத்தில் கதகதப்பிற்குச் சிறிது விறகும் மட்டுமே கிடைத்திருந்தால் கூட, நான் எப்போதோ கோம்ப்ரேவில் உள்ள என் சகோதரனின் எளிய வீட்டிற்குத் திரும்பியிருப்பேன். அங்கேதான் ஒருவன் உண்மையாகவே உயிர்ப்புடன் இருப்பதாக உணர்கிறான்; அங்கே முகத்தில் மோதும் விதமாக வரிசையாக வீடுகள் நிற்பதில்லை; சூழல் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கும் என்றால், இரவில் இரண்டு லீக் (league) தூரத்திற்கு அப்பால் தவளைகள் பாடுவதைக் கூடக் கேட்க முடியும்."

"அது உண்மையிலேயே அழகாக இருக்கும், மேடம்," என்று அந்த இளம் பணிவிடைக்காரன் உற்சாகத்துடன் கூறினான்; வெனிஸ் நகரின் 'கோண்டோலா' (gondola) படகு சவாரிகள் எவ்வளவு தனித்துவமானவையோ, அதேபோல அந்தக் கடைசி விவரமும் கோம்ப்ரேவின் தனிச்சிறப்பு என்று அவன் கருதியது போலத் தெரிந்தது.

மேலும், அந்த வீட்டில் 'வேலே டி ஷாம்பர்' (valet de chambre - அந்தரங்கப் பணியாளர்) அளவுக்கு நீண்ட காலம் இல்லாத புதிய பணியாளராக இருந்ததால், அவன் தனக்கு விருப்பமான விஷயங்களைப் பேசுவதை விட, ஃபிரான்சுவாவுக்கு (Françoise) விருப்பமான விஷயங்களைப் பற்றியே அவளிடம் பேசினான். தன்னை 'சமையல்காரர்' என்று யாராவது அழைத்தால் முகம் சுளிக்கும் ஃபிரான்சுவா, தன்னை 'வீட்டு நிர்வாகி' (housekeeper) என்று அழைத்த அந்தப் பணிவிடைக்காரன் மீது ஒரு தனிப் பாசம் கொண்டிருந்தாள்; இது, தங்களை 'யுவர் ஹைனஸ்' (Your Highness - உயர்திருவே) என்று அழைக்கும் நல்லெண்ணம் கொண்ட இளைஞர்களிடம் சில சிற்றரசர்கள் காட்டும் கருணை போன்றது.

"குறைந்தபட்சம் அங்கே நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள், எந்தப் பருவத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். இங்கே அப்படியல்ல—கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையைப் போலவே ஈஸ்டர் பண்டிகையின் போதும் ஒரு 'பட்டர் கப்' (buttercup) மலரைக் கூடப் பார்க்க முடியாது; என் வயதான உடலை வருத்தி எழுந்து நின்றால் கூட, 'ஏஞ்சலஸ்' (Angelus) மணி ஓசையை மிக மங்கலாகத்தான் கேட்க முடிகிறது. ஆனால் அங்கே, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அந்த ஓசை கேட்கும்; அது ஒரு சாதாரண மணிதான், ஆனால் மனதிற்குள் இப்படித் தோன்றும்: 'இதோ என் சகோதரன் வயல்வெளியிலிருந்து வீடு திரும்புகிறான்.' வெளிச்சம் மங்குவதையும், பூமியின் விளைச்சலுக்காக மணி ஒலிப்பதையும் நீங்கள் பார்க்கலாம்;" விளக்கை ஏற்றுவதற்கு முன் திரும்பிப் பார்க்க உங்களுக்கு நேரம் இருக்கிறது. இங்கே பகல் வருகிறது, பின் இரவு வருகிறது; விலங்குகளைப் போலவே நாமும், உண்மையில் என்ன செய்தோம் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாத நிலையிலேயே உறங்கச் செல்கிறோம்.

"மேசேக்லிஸ் (Méséglise) இடமும் மிகவும் அழகானது என்று சொல்வார்கள், அம்மா," என்று அந்த இளம் பணியாள் குறுக்கிட்டான். உரையாடல் சற்று நுட்பமான அல்லது பொதுவான திசையில் செல்வதை உணர்ந்த அவன், உணவு மேஜையில் நாங்கள் மேசேக்லிஸ் பற்றிப் பேசியது நினைவுக்கு வந்ததால் அப்படிச் சொன்னான்.

"ஓ, மேசேக்லிஸ்!" என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) சொல்வாள்; மேசேக்லிஸ், கோம்ப்ரே (Combray) அல்லது டான்சன்வில் (Tansonville) ஆகிய பெயர்கள் உச்சரிக்கப்படும்போதெல்லாம் அவள் உதடுகளில் ஒரு பரந்த புன்னகை தவழும். அந்த இடங்கள் அவளது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தன; எனவே, வேறு இடங்களில் அவற்றைப் பற்றிக் கேள்விப்படும்போது அவளுக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சி ஏற்படும். வகுப்பறையில் ஆசிரியர் ஒருவர், மாணவர்கள் ஒருபோதும் மேடையிலிருந்து வெளிவரும் என்று நினைக்காத ஒரு சமகாலப் பிரபலத்தின் பெயரைத் தற்செயலாகக் குறிப்பிடும்போது அடையும் மகிழ்ச்சியைப் போன்றது அது. மற்றவர்களுக்கு இல்லாத ஒரு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் அந்த இடங்களுக்குத் தனக்கு உண்டு என்ற உணர்விலிருந்தும் அவளது மகிழ்ச்சி பிறந்தது—அவை பல பயணங்களை ஒன்றாக மேற்கொண்ட பழைய நண்பர்களைப் போன்றவை; அவற்றில் தன்னையே அதிகம் கண்டுகொண்டதால், அவை ஏதோ நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவை என்பது போல அவள் அவற்றை நோக்கிப் புன்னகைப்பாள்.

"ஆம், தாராளமாகச் சொல்லலாம் தம்பி—மேசேக்லிஸ் மிகவும் அழகான இடம்தான்," என்று அவள் ஒரு புரிதல் கலந்த புன்னகையுடன் தொடர்ந்தாள்; "ஆனால் உனக்கு எப்படி மேசேக்லிஸ் பற்றித் தெரியும்?" "மேசேக்லிஸ் பற்றியா? அது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே; மக்கள் என்னிடம் அதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள்—சொல்லப்போனால் அடிக்கடி பேசியிருக்கிறார்கள்," என்று அவன் பதிலளிப்பான். தகவல்களைத் தருபவர்களுக்கே உரிய அந்தத் தவறான துல்லியத்தன்மையுடன் அவன் அப்படிச் சொல்வான்; நம்மைப் பற்றிய ஒரு விஷயம் மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை நாம் புறநிலையாக அறிய முயலும்போதெல்லாம், அவர்கள் அதைச் சாத்தியமற்றதாக்கிவிடுவார்கள்.

"ஆ! ஒன்று சொல்கிறேன் கேள், அந்த அடுப்புக்கு அருகில் இருப்பதை விட, வெளியே செர்ரி மரங்களுக்கு அடியில் இருப்பது மிகவும் இனிமையானது."

அவள் யூலாலியை (Eulalie) ஒரு நல்ல உள்ளம் கொண்டவள் என்றும் கூடச் சொன்னாள். ஏனெனில், யூலாலி (Eulalie) இறந்த பிறகு, அவள் உயிருடன் இருந்தபோது அவளைத் தனக்கு எவ்வளவு பிடிக்காமல் இருந்தது என்பதை ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) முற்றிலும் மறந்துவிட்டாள். வீட்டில் உணவின்றிப் பட்டினியால் வாடுபவர்கள், பின்னர் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களைப் போல வந்து, செல்வந்தர்களின் தயவால் 'ஆடம்பரம் காட்டுவதை' அவள் எப்போதும் வெறுப்பவள்; அந்த வகையில் யூலாலியையும் அவள் முன்பு வெறுத்திருந்தாள். ஆனால், ஒவ்வொரு வாரமும் என் அத்தையிடமிருந்து சாமர்த்தியமாக ஒரு நாணயத்தைப் பெற்றுச் சென்ற யூலாலியின் செயல் குறித்து அவளுக்கு இப்போது எந்தக் கோபமும் இல்லை. என் அத்தையைப் பொறுத்தவரை, அவரைப் புகழ்ந்து பேசுவதில் ஃபிரான்சுவாஸுக்குச் சலிப்பேற்பதில்லை.

"அப்படியானால் நீங்கள் உண்மையில் காம்ப்ரே (Combray) நகரத்திலேயே இருந்திருக்கிறீர்கள்—அதாவது அந்த அம்மையாரின் உறவினர் ஒருவரின் வீட்டில்?" என்று அந்த இளம் வீட்டுப் பணியாள் கேட்டான்.

"ஆம், மேடம் ஆக்டேவ் (Mme Octave) வீட்டில்—ஆஹா! அவர் ஒரு உண்மையான புனிதமான பெண்மணி; அங்கே எப்போதும் உணவு தாராளமாகக் கிடைக்கும்—அதுவும் மிகச் சிறந்த தரத்தில் இருக்கும். தாராள குணம் கொண்டவர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; இளம் கௌதாரி (partridge) அல்லது ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவை இறைச்சி என எதிலுமே அவர் கஞ்சத்தனம் காட்டியதில்லை. இரவு உணவுக்கு நீங்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் சென்றாலும், இறைச்சிக்கு ஒருபோதும் பற்றாக்குறை இருக்காது; அதுவும் உயர்தரமான இறைச்சியாக இருக்கும்; வெள்ளை ஒயின், சிவப்பு ஒயின் என அனைத்தும் கிடைக்கும்..."
...அதுதான் சரியாகத் தேவைப்பட்ட ஒன்று. (லா புரூயேர் பயன்படுத்திய அதே அர்த்தத்தில்தான் ஃபிரான்சுவாஸ் *plaindre* என்ற வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.) மாதக்கணக்கிலும் வருடக்கணக்கிலும் குடும்பத்துடன் தங்கியிருந்தது அவர்தான் என்றாலும், எல்லாவற்றிற்கான செலவும் அவர் தலையிலேயே விழுந்தது. (எங்களைப் பற்றிய இந்தக் குறிப்பில் குறை கூறுவது ஏதுமில்லை; ஏனெனில், *dépens* என்ற சொல் சட்டத்துறை சார்ந்த கலைச்சொல்லாக மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படாமல், வெறும் 'செலவு' என்ற பொருளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் ஃபிரான்சுவாஸ்.) ஆ! ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள், அவர் வீட்டில் யாரும் பசியுடன் வெளியேறியதே இல்லை. பங்குத் தந்தை அடிக்கடி சொல்வது போல, இறைவனின் சந்நிதிக்குச் செல்லத் தகுதியான ஒரு பெண்மணி யாரேனும் இருக்கிறார் என்றால், அது நிச்சயமாக அவர்தான். பாவம் அந்த அம்மையார்... அவரது மெல்லிய குரலில் அவர் என்னிடம் சொன்னது இப்போதும் என் காதில் ஒலிக்கிறது: "ஃபிரான்சுவாஸ், எனக்குத் தெரியும், நான் ஒருவேளை சாப்பிடாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கும் உணவும் நான் சாப்பிடுவதைப் போலவே மிகச் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்." நிச்சயமாக, அது அவருக்காக அல்ல. அவரை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்; ஒரு பை நிறைய செர்ரிப் பழங்களின் எடையைக் கூட அவர் கொண்டிருக்கவில்லை—அதைவிடக் குறைவாகவே இருந்திருப்பார். அவர் என் பேச்சை நம்பவே மாட்டார்; மருத்துவரிடம் செல்லவே விரும்பியதில்லை. ஆ! அவர் வீட்டில் அவசர அவசரமாக, அரைகுறையாகச் சமைத்த உணவை நீங்கள் ஒருபோதும் உண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. தன் வீட்டுப் பணியாளர்கள் நன்றாகச் சாப்பிட வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். ஆனால் இங்கே, இன்று காலையில் ஒரு வாய் உணவை அவசரமாகச் சாப்பிடக் கூட எங்களுக்கு நேரம் இருக்கவில்லை. எல்லாமே அவசர அவசரமாகத்தான் நடக்கின்றன.

என் தந்தை சாப்பிடும் 'ரஸ்க்' (காய்ந்த ரொட்டித் துண்டுகள்) வகைகளைப் பார்த்து அவருக்கு மிகுந்த எரிச்சல் ஏற்படும். அவர் பந்தாவுக்காகவும், தன்னை வெறுப்பேற்றுவதற்காகவுமே அவற்றைச் சாப்பிடுகிறார் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். "உண்மையைச் சொல்லப்போனால்," என்று அந்த இளம் பணியாளரும் ஒப்புக்கொள்வார், "இதுபோன்ற ஒன்றை நான் பார்த்ததே இல்லை!" எல்லா உலகத்தையும் பார்த்தது போலவும், பல நாடுகளின் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் ஆயிரம் ஆண்டுகால அனுபவ அறிவு அவரிடம் குடிகொண்டிருப்பது போலவும், அந்தக் கலாச்சாரங்கள் எதிலும் 'ரஸ்க்' பற்றிய குறிப்பே இல்லாதது போலவும் அவர் அப்படிச் சொன்னார். "ஆம், ஆம்," என்று வீட்டு நிர்வாகி முணுமுணுத்தார், "ஆனால் அதெல்லாம் மாறக்கூடும்; கனடாவில் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்யவிருக்கிறார்கள், அதற்காகத் தனக்கு இருநூறு ஆயிரம் பிராங்குகள் கிடைத்ததாக அமைச்சர் ஒருவர் அன்று இரவு எஜமானரிடம் கூறினார்." பட்லர் (வீட்டுப் பணியாளர் தலைவர்) அவரைச் சிறிதும் குறை கூறவில்லை—அவர் நேர்மையற்றவர் என்பதல்ல விஷயம்; ஆனால் எல்லா அரசியல்வாதிகளுமே ஊழல்வாதிகள் என்று நம்பிய அவர், லஞ்சம் வாங்கும் குற்றத்தை ஒரு சாதாரணத் திருட்டை விடக் குறைவான தீவிரமான ஒன்றாகவே கருதினார். அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வார்த்தைகளைத் தான் சரியாகத்தான் கேட்டோமா என்று அவர் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை; அதேபோல, குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரே என் தந்தையிடம் அப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னால், அவர் அங்கேயே வெளியேற்றப்பட்டிருப்பாரே, அந்தச் சூழலில் அது எவ்வளவு நம்பத்தகாதது என்பதையும் அவர் யோசிக்கவில்லை. ஆயினும், 'கோம்ப்ரே' (Combray) சார்ந்த அந்த வாழ்க்கைச் சிந்தனைமுறை, கனடாவில் நடக்கும் வேலைநிறுத்தங்கள் 'ரஸ்க்' (rusk) பிஸ்கட் நுகர்வில் ஏதேனும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) நம்புவதைத் தடுத்தது: "உலகம் உள்ளவரை," என்று அவர் சொல்வார், "எங்களை ஓயாமல் ஓட வைக்கும் எஜமானர்களும், அவர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் வேலையாட்களும் இருந்துகொண்டேதான் இருப்பார்கள்." இப்படி எப்போதும் பரபரப்பாக ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாடு ஒருபுறம் இருக்க, பிரான்சுவாஸின் மதிய உணவு நேரத்தை அளவிட அவர் பயன்படுத்திய அதே அளவுகோலைப் பயன்படுத்தாத என் தாயார், கடந்த பதினைந்து நிமிடங்களாகவே, "அவர்கள் அங்கே என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அவர்கள் மேஜையிலேயே இருக்கிறார்களே," என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். மேலும் அவர் தயக்கத்துடன் மூன்று அல்லது நான்கு முறை மணியை அடித்தார். அந்த மணியோசையை, தங்களை அழைக்கும் கட்டளையாகப் பிரான்சுவாஸோ, ஃபுட்மேனோ (பணியாளர்) அல்லது பட்லரோ கருதவில்லை; மாறாக, ஒரு இசை நிகழ்ச்சி மீண்டும் தொடங்குவதற்கு முன் இசைக்கருவிகள் சரிசெய்யப்படும்போது கேட்கும் முதல் ஒலிகளைப் போலவே அதைக் கருதினர்—அதாவது இடைவேளை முடிய இன்னும் சில நிமிடங்களே உள்ளன என்பதற்கான அறிகுறியாகவே அதைப் பார்த்தனர். எனவே, கதவைத் தட்டும் சத்தம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு, அது இன்னும் தீவிரமானபோது, ​​எங்கள் வேலையாட்கள் அதைக் கவனித்தனர்; வேலை மீண்டும் தொடங்க இன்னும் சிறிது நேரமே உள்ளது என்பதை உணர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டபடி அந்தச் சூழலை ஏற்றுக்கொண்டனர்: ஃபுட்மேன் வெளியே சென்று சிகரெட் பிடிப்பார்; பிரான்சுவாஸ்—எங்களைப் பற்றி "அவர்களுக்குச் சும்மா இருக்கவே தெரியவில்லை, எந்நேரமும் துடித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்" என்பது போன்ற சில கருத்துகளைச் சொன்ன பிறகு—ஆறாவது மாடியில் உள்ள தனது அறைக்குச் சென்று பொருட்களைச் சரிசெய்வார்; பட்லர், என் அறையிலிருந்து எழுதுவதற்கான காகிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தனது சொந்தக் கடிதப் போக்குவரத்தை விரைவாக முடித்துக்கொள்வார்.

பட்லரின் அந்த இறுமாப்பான தோரணை ஒருபுறம் இருந்தாலும், 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினர் தங்கள் மாளிகையில் ஏதோ காலங்காலமாகத் தொடரும் உரிமையின் அடிப்படையில் வசிக்கவில்லை என்றும், மாறாக மிகச் சமீபத்திய குத்தகை ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலேயே வசிக்கிறார்கள் என்றும் பிரான்சுவாஸ் ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னிடம் சொல்லியிருந்தார்; மேலும், அந்த மாளிகையிலிருந்து தெரியும் தோட்டம்—எனக்குத் தெரியாத அந்தப் பக்கத்தில் அமைந்திருந்தது—மிகச் சிறியதாகவும், அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள மற்ற தோட்டங்களைப் போலவே இருந்ததாகவும் அவர் கூறியிருந்தார். இறுதியாக நான் அறிந்துகொண்டேன், அங்கே ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ தூக்குமேடை, ஒரு அரணான ஆலை, ஒரு சலவைக்கூடம், தூண்களின் மீதிருந்த ஒரு புறாக்கூடம், ஒரு பொது சூளை, ஒரு தசமபாகக் களஞ்சியம், ஒரு வாயிற்காப்பகம், அல்லது நிலையான, இழுவை, அல்லது மிதக்கும் பாலங்கள் என எந்தப் பாலங்களின் அறிகுறியும் இல்லை—சுங்கவரிகள், எல்லைக் குறியீடுகள், பட்டயங்கள், சுவர்ப் பலகைகள், அல்லது மான்ட்ஜோய்கள் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ஆயினும், பால்பெக் வளைகுடா அதன் மர்மத்தை இழந்து, என்னைப் பொறுத்தவரை, உலகின் பல உப்புநீர்ப் பரப்புகளில் ஒன்றாக மட்டுமே மாறியிருந்த நிலையில், எல்ஸ்டிர் அது விஸ்லரின் "வெள்ளி-நீல இணக்கங்களைக் கொண்ட ஓப்பல் வளைகுடா" என்று என்னிடம் கூறி, அதன் தனித்துவத்தை திடீரென மீட்டெடுத்தது போலவே, "குவர்மண்டஸ்" என்ற பெயருடனும் தொடர்புடைய கடைசி குடியிருப்பு, ஃபிரான்சுவாவின் தட்டல்களால் அழிந்துபோனது, அப்போது எனது பழைய நண்பர் ஒருவர்......ஒருமுறை டச்சஸைப் (Duchess) பற்றி எங்களிடம் பேசும்போது இப்படிச் சொன்னார்: "ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனில் (Faubourg Saint-Germain) அவர்தான் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறார்; அந்தப் பகுதியிலேயே முதன்மையான இல்லம் அவருடையதுதான்." சொல்லப்போனால், ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையோ அல்லது இல்லமோ, நான் வரிசையாகக் கனவு கண்டுகொண்டிருந்த மற்ற இருப்பிடங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் ஒரு அற்பமான விஷயமாகவே இருந்தது. ஆயினும், இதுவே இறுதியானதாக அமையவிருந்த நிலையில், இதில்—எவ்வளவு சாதாரணமானதாக இருந்தாலும்—அதன் வெறும் பௌதிகத் தன்மைக்கு அப்பால், ஒரு ரகசியமான தனித்துவத்தை உணர்த்தும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது.

காலையில் அவர் நடந்து செல்வதையோ அல்லது மதிய வேளையில் குதிரை வண்டியில் வெளியேறுவதையோ பார்க்கும்போது, ​​அவருடைய தோற்றத்தில் அந்தப் பெயரைப் (Guermantes) பற்றிய மர்மத்தை என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை; எனவே, மேடம் டி கெர்மாண்டின் (Mme de Guermantes) வரவேற்பறையிலும் அவருடைய நண்பர்களிடையேயும் அந்த மர்மத்தைத் தேடுவது எனக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், காம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தில் அவர் எனக்குத் தோன்றியபோது—ஒரு கணநேர உருமாற்றக் காட்சியில்—அவருடைய கன்னங்கள் 'கெர்மாண்ட்' (Guermantes) என்ற பெயரின் நிறத்தையோ அல்லது தன்மையையோ சற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளாதவையாக இருந்தன; மேலும் விவோன் (Vivonne) நதிக்கரையில் மதிய வேளைகளில், சிதைந்துபோன என் கனவுக்குப் பதிலாக, ஒரு கடவுளோ அல்லது நிம்ஃப் (nymph) தேவதையோ உருமாறிய அன்னப்பறவையாகவோ அல்லது வில்லோ மரமாகவோ அவர் எனக்குத் தோன்றினார்—அவை இனி இயற்கையின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு, நீரின் மீது மிதக்கவோ அல்லது காற்றில் அசையவோ விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆயினும், நான் பார்வையைத் திருப்பிய அடுத்த கணமே அந்தத் தற்காலிகப் பிம்பங்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைந்துவிடும்—துடுப்பால் பிரிக்கப்பட்ட சூரிய அஸ்தமனத்தின் இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பச்சை நிறப் பிரதிபலிப்புகள் மீண்டும் ஒன்றிணைவதைப் போல—மேலும் என் சிந்தனைகளின் தனிமையில், அந்தப் பெயர் மீண்டும் அவருடைய முகத்தின் நினைவை ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். ஆனால் இப்போது நான் அவரை அடிக்கடி அவருடைய ஜன்னலிலோ, முற்றத்திலோ அல்லது தெருவிலோ பார்க்கிறேன்; 'கெர்மாண்ட்' என்ற பெயரை அவருடைய ஆளுமையுடன் இணைத்து—அவரை 'மேடம் டி கெர்மாண்ட்' என்று நினைத்துப் பார்க்க—என்னால் முடியாமல் போனதற்கு, என் மனம் நான் கோரிய அந்தச் செயலைச் செய்து முடிக்க இயலாததே காரணம் என்று நான் கருதினேன்; ஆனால் அவரோ—எங்கள் அண்டை வீட்டார்—அதே தவறைச் செய்வதாகத் தோன்றியது; அதிலும் முக்கியமாக, எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, எனக்கு இருந்த எந்தவிதமான மனத்தடைகளும் இன்றி, அது ஒரு தவறு என்ற சந்தேகம்கூட இல்லாமல் அதைச் செய்து கொண்டிருந்தார். எனவே, தனது ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) ஃபேஷனைப் பின்பற்றுவதில் மிகுந்த அக்கறை காட்டினார்; தன்னை மற்ற சாதாரணப் பெண்களைப் போன்ற ஒருவராகவே கருதிக்கொண்டு, சாதாரணப் பெண்கள் கூட தனக்கு இணையாகவோ அல்லது தன்னை விஞ்சும் வகையிலோ வெளிப்படுத்தக்கூடிய அந்த ஆடை நேர்த்தியை அவரும் அடைய விரும்பியது போல அது அமைந்திருந்தது. வீதியில் நன்கு ஆடை அணிந்திருந்த ஒரு நடிகையை அவர் வியப்புடன் பார்த்ததை நான் கண்டிருக்கிறேன்; அதேபோல, காலையில் அவர் நடைப்பயணமாக வெளியேறத் தயாராகும்போதும்—அவரது எட்டமுடியாத உயரிய வாழ்க்கையை அவர்களுக்கு மத்தியில் அவர் வெளிப்படுத்திய விதம் அவர்களின் அற்பத்தன்மையை மேலும் எடுத்துக்காட்டியது; அந்த மக்களின் அபிப்பிராயமே தனக்கான ஒரு தீர்ப்பாயமாக அமையக்கூடும் என்பது போல—கண்ணாடியின் முன் நின்று, தனக்குச் சற்றும் பொருந்தாத 'நேர்த்தியான பெண்மணி' என்ற பாத்திரத்தை அவர் ஏற்று நடித்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். எந்தவிதமான விலகலோ அல்லது கேலியோ இன்றி, மிகுந்த ஈடுபாடு, எரிச்சல் மற்றும் தற்பெருமையுடன் அவர் அதைச் செய்தார்; அரசவை நகைச்சுவை நாடகம் ஒன்றில் பணிப்பெண் வேடமேற்க ஒப்புக்கொண்ட ஒரு ராணியைப் போல அவர் நடந்துகொண்டார். தனது இயல்பான உயர்குடிப் பெருமையை மறந்து, ஒரு தெய்வீக அன்னப்பறவை தனது இனத்திற்கே உரிய அசைவுகளைச் செய்வது போல—அதாவது, தனது அலகின் இருபுறமும் வரையப்பட்ட கண்கள் எந்தப் பார்வையையும் கொண்டிருக்காத நிலையில், திடீரென ஒரு பொத்தானையோ அல்லது குடையையோ நோக்கிப் பாய்வது போல—தான் ஒரு கடவுள் என்பதை மறந்து வெறும் அன்னப்பறவையாகவே செயல்படுவதைப் போல, அவரும் தனது முகத்திரை சரியாக இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்து, கைகளைச் சீர்செய்து, கோட்டைச் சரிசெய்துகொள்வார். ஆனால், ஒரு நகரத்தின் ஆரம்பத் தோற்றத்தால் ஏமாற்றமடைந்த பயணி ஒருவர், அதன் அருங்காட்சியகங்களைப் பார்வையிடுவதன் மூலமோ, மக்களை அறிந்துகொள்வதன் மூலமோ அல்லது நூலகங்களில் பணிபுரிவதன் மூலமோ அதன் உண்மையான அழகைக் கண்டறியலாம் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதைப் போல, நானும் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் என்னை ஏற்றுக்கொண்டால்—நான் அவரது நண்பர்களில் ஒருவராக இருந்து, அவரது வாழ்க்கைக்குள் நுழைய முடிந்தால்—மற்றவர்களுக்கு அந்தப் பெயர் அதன் பளபளப்பான, ஆரஞ்சு நிற ஓட்டிற்குள் உண்மையில் எத்தகைய பொருளைக் கொண்டிருந்தது என்பதை நான் அறிந்துகொள்ள முடியும்; ஏனெனில், 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியில் கெர்மான்ட்ஸ் வட்டம் என்பது ஒரு தனித்துவமான விஷயம் என்று என் தந்தையின் நண்பர் கூறியிருந்தார்.

அங்கே வாழப்படுவதாக நான் கற்பனை செய்துகொண்ட வாழ்க்கை, நிஜ அனுபவத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரு மூலத்திலிருந்து உருவானது; அது மிகவும் தனித்துவமானதாக அமையவிருப்பதாகத் தோன்றியது. அதனால், அந்த டச்சஸின் (Duchess) மாலை நேர விருந்துகளில் நான் கடந்த காலத்தில் அறிந்த மனிதர்கள்—அதாவது நிஜ மனிதர்கள்—கலந்துகொள்வதை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், ஒரே இரவில் தங்கள் இயல்புகளை மாற்றிக்கொள்ள முடியாததால், நான் பழகியிருந்த அதே வகையான உரையாடலில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருப்பார்கள்; அவர்களுடைய துணைவர்கள் அதே சாதாரண மனித மொழியில் அவர்களுக்குப் பதிலளிக்கக் குனிந்திருக்கக்கூடும்; மேலும், ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையில் ஒரு மாலைப் பொழுதில், நான் ஏற்கனவே வாழ்ந்து அனுபவித்த தருணங்களைப் போன்றே இருந்த தருணங்கள் இருந்திருக்கும்—அது ஒரு சாத்தியமற்ற காரியம். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், என் மனம் சில சிக்கல்களால் கலக்கமடைந்திருந்தது; திருநற்கருணை அப்பத்தில் கிறிஸ்துவின் மெய்யான பிரசன்னம், ஃபாபோர்க்கின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையை விட எனக்கு அதிக தெளிவற்ற ஒரு மர்மமாகத் தோன்றவில்லை—அது வலது கரையில் அமைந்திருந்தது, அங்கே என் படுக்கையறையிலிருந்தே காலையில் மரச்சாமான்கள் நகர்த்தப்படும் சத்தத்தை என்னால் கேட்க முடிந்தது. ஆயினும், ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னிலிருந்து என்னைப் பிரிக்கும் அந்தக் கோடு, எவ்வளவு கற்பனையானதாக இருந்தாலும், அந்தக் காரணத்தினாலேயே அது இன்னும் அதிக உண்மையானதாகத் தோன்றியது; இது ஏற்கெனவே ஃபாபோர்க்தான்—என் தாய் சொல்லத் துணிந்த அந்த பூமத்திய ரேகையின் மறுபுறத்தில் விரிக்கப்பட்டிருக்கும் குவர்மாண்டஸ் வாசற்படி விரிப்புதான்—என்று நான் ஆழமாக உணர்ந்தேன்......ஒரு நாள் அவர்களின் கதவு திறந்திருந்தபோது அதைப் பார்த்திருந்தேன்; அது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. உண்மையில், அவர்களின் உணவு அறையும், மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த நீண்ட கூடமும் (அங்குள்ள சிவப்பு நிற மென்மையான இருக்கைகளை எங்கள் சமையலறை ஜன்னல் வழியாக நான் அவ்வப்போது காண முடியும்) எனக்கு 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதிக்கே உரிய அந்த மர்மமான வசீகரத்தைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றாமல் இருந்திருக்குமா? அது அந்தப் பகுதியின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவும், புவியியல் ரீதியாக அதனுள்ளேயே அமைந்திருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், அந்த உணவு அறையில் உபசரிக்கப்படுவது என்பது 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதிக்குச் சென்று அதன் சூழலைச் சுவாசிப்பதற்குச் சமம்; சொல்லப்போனால், இரவு உணவுக்கு முன் அந்தக் கூடத்தில் இருந்த தோல் சோபாவில் மேடம் டி கெர்மாண்டஸிற்கு (Mme de Guermantes) அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் அனைவரும் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களே. ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், வேறு இடங்களில்—அதாவது அந்தப் பகுதிக்கு வெளியே நடக்கும் சில விருந்துகளில்—நாகரிகம் என்ற பெயரில் கூடும் சாதாரணமான கூட்டத்திற்கு மத்தியில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்கும் சில மனிதர்களைக் காணலாம்; அவர்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே இருப்பார்கள்—அந்தப் பெயர்களை மனக்கண்ணில் காண முயலும்போது, ​​அவை ஒரு வீரர் சண்டை (tournament) அல்லது அரச வனம் போன்ற காட்சிகளை மாறி மாறி நினைவூட்டும். ஆனால் இங்கே—'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியின் முதன்மையான வரவேற்பறையில், அந்த மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட கூடத்தில்—அவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. அந்த ஆலயத்தைத் தாங்கி நிற்கும், விலையுயர்ந்த பொருட்களால் செதுக்கப்பட்ட தூண்களாக அவர்கள் திகழ்ந்தனர். முறைசாரா சந்திப்புகளுக்குக் கூட, மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் தனது விருந்தினர்களை அவர்களிலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்தார்; பன்னிருவர் அமர்ந்து உண்ணும் மேஜையைச் சுற்றி அவர்கள் கூடியிருக்கும்போது, ​​'செயின்ட்-சாப்பல்' (Sainte-Chapelle) தேவாலயத்தில் புனித மேஜைக்கு முன்னால் நிற்கும் அப்போஸ்தலர்களின் தங்கச் சிலைகளைப் போல—அதாவது புனிதத்தன்மையை நிலைநிறுத்தும் குறியீட்டுத் தூண்களைப் போல—அவர்கள் காட்சியளித்தனர். அந்த மாளிகையின் பின்புறம் உயர்ந்த சுவர்களுக்கு இடையே பரவியிருந்த தோட்டத்தைப் பொறுத்தவரை—அங்குதான் கோடைக்காலத்தில் இரவு உணவுக்குப் பிறகு மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் மதுபானங்களையும் ஆரஞ்சுப் பழச்சாற்றையும் பரிமாறச் சொல்வார்—அங்குள்ள இரும்பு நாற்காலிகளில் (தோல் சோபாவைப் போலவே நினைவுகளைத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டவை அவை) இரவு ஒன்பது முதல் பதினொரு மணி வரை அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதிக்கே உரிய அந்தத் தென்றலைச் சுவாசிக்காமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது என்று எனக்குத் தோன்றியது; அது, ஆப்பிரிக்காவில் இருப்பதை உணராமலே 'ஃபிகிக்' (Figuig) சோலையில் குட்டித் தூக்கம் போடுவது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வளவு சாத்தியமற்றது. கற்பனையும் நம்பிக்கையும் மட்டுமே சில பொருட்களையும் மனிதர்களையும் மற்றவற்றிலிருந்து தனித்துக்காட்டி, ஒரு தனித்துவமான சூழலை உருவாக்க முடியும். ஐயோ! 'ஃபோபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியின் அழகிய இடங்கள், இயற்கை அம்சங்கள், உள்ளூர்ச் சிறப்பம்சங்கள் மற்றும் கட்டிடக்கலைச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றில் கால் பதிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு ஒருபோதும் கிடைக்காது என்றே தோன்றியது. திறந்த கடலில் பயணிக்கும்போது—கரையிறங்கும் நம்பிக்கை ஏதுமற்ற நிலையில்—கரையோரத்தின் தேய்ந்துபோன வாசற்கால் மிதியடியையோ அல்லது ஒரு தனித்த பனை மரத்தையோ, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான தொழில் அல்லது தாவரத்தின் முதல் அறிகுறியையோ காணும்போது ஏற்படும் அந்தச் சிலிர்ப்பான உணர்வோடு மட்டுமே நான் திருப்தியடைய வேண்டியிருந்தது.

இருப்பினும், எனக்கு 'ஓட்டல் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Hôtel de Guermantes) என்பது அதன் நுழைவு வாயிலுடன் தொடங்கியிருக்கலாம்; ஆனால் டியூக்கின் (Duke) பார்வையில் அதன் எல்லைகள் வெகுதூரம் பரவியிருந்தன. அங்கு வசிப்பவர்கள் அனைவரையும் வெறும் குத்தகை விவசாயிகள், பாமரர்கள் அல்லது புரட்சிக் காலத்தில் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட சொத்துக்களை வாங்கியவர்கள் என்று கருதி, அவர்களின் கருத்துக்களுக்கு எந்த மதிப்பும் அளிக்காமல் அவர் நடந்துகொண்டார். காலையில் தனது படுக்கை ஆடையுடன் (nightshirt) ஜன்னல் அருகே நின்றுகொண்டு சவரம் செய்துகொள்வார்; பின்னர் முற்றத்திற்கு வருவார்—அப்போது நிலவும் வெப்பநிலையைப் பொறுத்து, சட்டையின் கைகளை மடித்துவிட்டபடியோ, பைஜாமாவுடனோ, அல்லது அரிதான நிறத்திலான அடர்த்தியான ரோமங்கள் கொண்ட ஸ்காட்டிஷ் ஜாக்கெட் அல்லது உள்ளே அணிந்திருக்கும் ஆடையின் விளிம்பைக்கூட மறைக்காத வெளிர் நிறக் குட்டையான கோட் அணிந்தோ வருவார்—அங்கு தனது குதிரை பராமரிப்பாளர்களில் ஒருவரை, புதிதாக வாங்கிய குதிரையைத் தனக்கு முன்னால் ஓட்டிச் செல்லச் சொல்வார். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, அந்தக் குதிரை ஜூபியனின் (Jupien) கடையின் முன்பகுதியைச் சேதப்படுத்தியது; அப்போது ஜூபியன் இழப்பீடு கேட்டது டியூக்கிற்கு மிகுந்த கோபத்தை மூட்டியது. "அந்தக் கட்டிடத்திலும் அந்தப் பகுதிக்கு உட்பட்ட திருச்சபையிலும் டச்சஸ் (Duchess) செய்யும் நன்மைகளைக் கருத்தில்கொண்டாவது, அந்த ஆள் நம்மிடம் எதையாவது கேட்பது ஒரு அநாகரிகமான செயல்," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் கூறினார். ஆனால் ஜூபியன் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நின்றார்; டச்சஸ் என்ன 'நன்மை' செய்தார் என்பது பற்றிய எந்தத் தெளிவும் அவரிடம் இல்லாதது போலவே தோன்றியது. உண்மையில் அவர் நன்மைகளைச் செய்தார்; ஆனால் ஒருவரால் அனைவருக்கும் நன்மை செய்ய முடியாது என்பதால், ஒருவருக்குச் செய்த உதவிகள் மற்றொருவருக்கு உதவாமல் இருப்பதற்கான ஒரு காரணமாகிவிடுகிறது—இதனால் அந்த இரண்டாவது நபரிடம் இன்னும் அதிகமான அதிருப்தி உருவாகிறது. மேலும், அறப்பணி என்ற கண்ணோட்டத்தைத் தாண்டிப் பார்த்தால், அந்தப் பகுதி—அது வெகுதூரம் பரவியிருந்தாலும்—டியூக்கிற்குத் தனது சொந்த முற்றத்தின் நீட்சியாகவும், தனது குதிரைகளுக்கான ஒரு பெரிய ஓடுதளமாகவும் மட்டுமே தோன்றியது. ஒரு புதிய குதிரை தனியாக ஓடுவதைப் பார்த்த பிறகு, அவர் அதற்குக் கடிவாளம் பூட்டி, சுற்றியுள்ள தெருக்கள் வழியாக ஓட்டிச் செல்வார்—குதிரைப்பாகலன் கடிவாளத்தைப் பிடித்தபடி வண்டியின் ஓரமாக ஓடுவான்—நடைபாதையில் காத்து நின்றிருந்த டியூக்கின் முன் அந்தக் குதிரையை மீண்டும் மீண்டும் கடந்து செல்ல வைப்பார்: அந்த மாபெரும் மனிதர், இலேசான வண்ண ஆடைகளை அணிந்து, வாயில் சுருட்டுடன், தலை நிமிர்ந்து, ஒற்றைக் கண்ணாடியுடன் ஆர்வத்துடன் நிற்பார்—அவர் குதிரை வண்டியின் மீது பாய்ந்து ஏறி, அதைச் சோதிப்பதற்காகத் தானே ஓட்டி, பின்னர் அந்தப் புதிய குதிரையுடன் சாம்ப்ஸ்-எலிசேவில் உள்ள தனது காதலியைச் சந்திக்கப் புறப்படும் தருணம் வரை இது தொடரும். முற்றத்தில், திரு. டி குவர்மண்டஸ், ஏறக்குறைய தனது சொந்த சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு தம்பதியினரை வரவேற்பார்: அவர்கள் அவருடைய உறவினர்கள்; தொழிலாள வர்க்கத் தம்பதியினரைப் போலவே, அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒருபோதும் வீட்டில் இருப்பதில்லை—ஏனெனில் மனைவி காலையில் எழுந்தவுடன் 'ஸ்கோலா'விற்கு எதிர்சுர இசை மற்றும் ஃபியூக் படிக்கச் சென்றுவிடுவார், அதே நேரத்தில் கணவர் தனது கலைக்கூடத்திற்கு மரச் செதுக்கல் வேலை செய்யச் சென்றுவிடுவார்......அலங்கார வேலைப்பாடுகள் கொண்ட தோல்; பின்னர் பாரன் மற்றும் பாரனஸ் டி நார்போயிஸ் — எப்போதும் கருப்பு உடை அணிந்திருப்பார்கள்; அந்தப் பெண் நாற்காலி வாடகைக்கு விடுபவர் போலவும், அவர் இறுதிச் சடங்கு நடத்துபவர் போலவும் தோற்றமளிப்பார்கள் — இவர்கள் நாளொன்றுக்கு பலமுறை தேவாலயத்திற்குச் செல்வார்கள். எங்களுக்குத் தெரிந்த முன்னாள் தூதரின் மருமகனும் மருமகளும்தான் இவர்கள்; என் தந்தை படிக்கட்டு வளைவில் ஒருவரைச் சந்தித்தாரே, அவர் எங்கிருந்து வருகிறார் என்று தெரியாமலேயே கடந்து சென்றாரே, அவர்தான் அந்தத் தூதர். ஏனெனில், ஐரோப்பாவின் மிகச் சிறந்த அரசியல்வாதிகளுடன் பழகிய, பிரபுத்துவத்தின் அற்பமான வேறுபாடுகளைப் பெரிதாகக் கருதாத ஒரு உயரிய நபர், இத்தகைய முக்கியத்துவமற்ற, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட, மதப்பற்று மிக்க பிரபுக்களுடன் தொடர்பில் இருக்கமாட்டார் என்றே என் தந்தை நினைத்திருந்தார். அவர்கள் சமீபத்தில்தான் அந்தக் கட்டிடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்திருந்தனர்; ஜூப்பியன் முற்றத்திற்கு வந்து அந்தப் பாரனிடம் (அவர் அப்போது திரு. டி கெர்மான்ட்ஸை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார்) ஒரு வார்த்தை பேச முற்பட்டபோது, ​​அவரது சரியான பெயர் தெரியாததால் அவரை "திரு. நார்போயிஸ்" என்று அழைத்தார்.

"ஆ! திரு. நார்போயிஸ் — ஆ! இது ஒரு அருமையான கண்டுபிடிப்பு! சற்றே பொறுங்கள்! வெகு விரைவில், அந்த ஆள் உங்களை 'குடிமகன் நார்போயிஸ்' என்று அழைக்கப்போகிறார்!" என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் அந்தப் பாரனை நோக்கி உற்சாகமாகக் கூறினார். தன்னை "டியூக்" (Duke) என்று அழைக்காமல் வெறும் "திரு" (Monsieur) என்று அழைத்ததற்காக ஜூப்பியன் மீது தனக்கிருந்த எரிச்சலை வெளிப்படுத்த அவருக்கு இது ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது.

ஒரு நாள், என் தந்தையின் தொழில் சார்ந்த தகவல் தேவைப்பட்டபோது, ​​திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவரை நேரில் வந்து சந்தித்தார். அதிலிருந்து, அண்டை வீட்டாராகச் செய்யக்கூடிய உதவிகளை அவரிடம் அடிக்கடி கேட்கத் தொடங்கினார்; என் தந்தை ஏதோ வேலையில் மும்முரமாக இருந்து, யாரையும் சந்திக்க விரும்பாமல் படிக்கட்டில் இறங்கி வருவதைப் பார்த்தால் போதும், அந்த டியூக் தனது குதிரை லாயத்து ஆட்களை விட்டுவிட்டு முற்றத்தில் என் தந்தையிடம் வருவார்; மன்னரின் பழைய உதவியாளர்களிடமிருந்து வந்த மரபான பணிவுடனும் உபசரிப்புடனும் தனது மேலங்கியின் காலரைச் சரிசெய்து கொண்டு, என் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொள்வார். தனது கையில் அதை வைத்துக்கொண்டு — ஒரு விலைமகள் காட்டும் துணிச்சலுடன், தனது விலையுயர்ந்த உடலின் தொடுதலை அவர் வெறுக்கவில்லை என்பதை நிரூபிப்பது போல அக்கரையைத் தடவிக் கொடுத்தபடியே — தர்மசங்கடத்துடன் அங்கிருந்து தப்பிக்கவே நினைத்துக் கொண்டிருந்த என் தந்தையை வண்டி செல்லும் நுழைவாயில் வரை அழைத்துச் செல்வார். ஒரு நாள் அவர் தனது மனைவியுடன் வண்டியில் புறப்பட்டபோது நாங்கள் அவரை வழியில் சந்தித்தோம்; அப்போது அவர் எங்களுக்கு மிகவும் கம்பீரமாகத் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்தினார்; அவர் அவளிடம் என் பெயரைச் சொல்லியிருக்கலாம்; ஆனால் அவள் அதை—அல்லது என் முகத்தை—நினைவில் வைத்திருப்பதற்கான வாய்ப்பு என்ன இருந்தது? அதோடு, அவளுடைய வாடகைதாரர்களில் ஒருவன் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுவது எத்தகையதொரு சாதாரணமான அறிமுகம்! மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வீட்டில் அந்த டச்சஸைச் (Duchess) சந்தித்திருந்தால் அது ஒரு சிறந்த அறிமுகமாக அமைந்திருக்கும்; என் பாட்டி மூலமாக என்னை வந்து சந்திக்குமாறு அவர் அழைத்திருந்தார்; இலக்கியத் துறையில் எனக்கு இருந்த ஆர்வத்தை அறிந்த அவர், தன் வீட்டில் எழுத்தாளர்களைச் சந்திக்கலாம் என்றும் கூறியிருந்தார். ஆனால், சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ள நான் இன்னும் மிகச் சிறியவன் என்று என் தந்தை கருதினார்; மேலும் என் உடல்நிலை கவலைக்குரியதாக இருந்ததால், புதிய சமூகத் தொடர்புகளுக்கான தேவையற்ற வாய்ப்புகளை எனக்கு அளிப்பதில் அவருக்கு விருப்பமில்லை.

மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) பணியாளர்களில் ஒருவன் ஃபிரான்சுவாஸுடன் (Françoise) அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருந்ததால், அவர் செல்லும் சில வரவேற்பறைகளின் பெயர்களை நான் கேள்விப்பட்டேன்; ஆனாலும் அவற்றை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், அவை அவருடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன—அவருடைய பெயரின் வழியாக மட்டுமே நான் பார்த்த வாழ்க்கை அது—ஆகவே, ஒரு வகையில் அவை கற்பனைக்கு எட்டாதவையாகத் தோன்றின அல்லவா? "இன்று இரவு பார்மா இளவரசியின் (Princess of Parma) வீட்டில் நிழல்-நாடக நிகழ்ச்சி (shadow-play party) ஒன்று இருக்கிறது," என்று அந்தப் பணியாளன் கூறினான், "ஆனால் நாங்கள் அங்கு செல்லவில்லை; ஏனெனில் மாலை ஐந்து மணிக்கு மேடம், டியூக் டி ஓமாலுடன் (Duke of Aumale) இரண்டு நாட்கள் தங்குவதற்காகச் ஷான்டில்லிக்கு (Chantilly) ரயிலில் செல்கிறார்; இருப்பினும் அவருடைய பணிப்பெண்ணும் (lady’s maid) உதவியாளரும் (valet) செல்கிறார்கள். நான் இங்கேயே தங்கிவிடுகிறேன். பார்மா இளவரசிக்கு இதில் மகிழ்ச்சி இருக்காது; அவர் டச்சஸுக்கு நான்கு முறைக்கு மேல் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார்."

"அப்படியானால் இந்த வருடம் நீங்கள் ஷாட்டோ டி கெர்மான்டஸுக்குச் (Château de Guermantes) செல்லவில்லையா?"

"நாங்கள் அங்கு செல்லாதது இதுவே முதல் முறை; டியூக்கிற்கு மூட்டுவலி (rheumatism) இருப்பதால், மைய வெப்பமூட்டும் வசதி (central heating system) பொருத்தப்படும் வரை அங்கு திரும்ப வேண்டாம் என்று மருத்துவர் தடை விதித்துள்ளார்—ஆனால் அதற்கு முன்பு, நாங்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜனவரி மாதம் வரை அங்கு தங்குவது வழக்கம். வெப்பமூட்டும் வசதி தயாராகவில்லை என்றால், மேடம் சில நாட்கள் கேன்ஸுக்குச் (Cannes) சென்று கெய்ஸ் டச்சஸுடன் (Duchess of Guise) தங்கக்கூடும், ஆனால் எதுவும் இன்னும் உறுதியாகவில்லை."

"நீங்கள் நாடக அரங்குக்குச் (theater) செல்வீர்களா?"
100
“நாங்கள் சில சமயங்களில் ஓபராவுக்கும், சில வேளைகளில் பார்மா இளவரசியின் (Princess of Parma) சந்தா செலுத்திச் செல்லும் நிகழ்ச்சிகளுக்கும் செல்கிறோம்—அவை வாரந்தோறும் நடைபெறும்; அங்குள்ள பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள் மிகவும் நேர்த்தியானவை—நாடகங்கள், ஓபரா என அனைத்தும் இடம்பெறும். டச்சஸ் (Duchess) அம்மாள் இதற்காகச் சந்தா எதுவும் செலுத்த விரும்பவில்லை, ஆனாலும் நாங்கள் செல்கிறோம்—சில சமயம் டச்சஸின் நண்பர் ஒருவரின் தனி அறையிலும் (box), சில சமயம் வேறொருவரின் அறையிலும், பெரும்பாலும் கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசியின் (Princess of Guermantes)—அதாவது டியூக்கின் (Duke) உறவினரான ஒருவரின் மனைவியின்—அறையிலும் அமர்கிறோம். அவர் பவேரியாவின் டியூக்கின் சகோதரி ஆவார்.”

“அப்படியென்றால், அங்கிருந்து வீடு வரை நடந்தே வருகிறீர்களா?” என்று அந்தப் பணியாள் கேட்டான். அவன் கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன் எஜமானர்களைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தான்—அது ஒருவித அரசியல் பார்வை போன்றது; அதன் காரணமாக, ஒரு டச்சஸின் சேவையில் இருப்பவரை நடத்துவது போலவே ஃபிரான்சுவாஸையும் (Françoise) மிகுந்த மரியாதையுடன் நடத்தினான். “நீங்கள் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கிறீர்கள், மேடம்.”

“ஓ! என் பாழாய்ப்போன கால்கள்! சமமான தரையில் நடப்பது ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை” (சமமான தரை என்று அவள் குறிப்பிட்டது முற்றத்தையோ அல்லது தெருக்களையோ—அதாவது ஃபிரான்சுவாஸ் நடக்கத் தயங்காத இடங்களை, சுருக்கமாகச் சொன்னால் சமதளப் பரப்பை—குறித்தது), “ஆனால் அந்தத் தொல்லைபிடித்த படிக்கட்டுகள் தான்... போய் வருகிறேன் ஐயா; ஒருவேளை இன்று மாலை நாம் மீண்டும் சந்திக்கலாம்.”

டியூக்குகளின் மகன்கள் பெரும்பாலும் ‘இளவரசர்’ (Prince) என்ற பட்டத்தைக் கொண்டிருப்பார்கள் என்றும், தங்கள் தந்தையின் இறப்பு வரை அப்பட்டத்தைத் தக்கவைத்திருப்பார்கள் என்றும் அந்தப் பணியாள் அவளிடம் கூறியிருந்ததால், அவனுடன் தொடர்ந்து உரையாடுவதில் அவள் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினாள். பிரபுத்துவ வர்க்கத்தின் மீதான ஒருவித ஈர்ப்பும்—அதே சமயம் அதற்கு எதிரான கிளர்ச்சி மனப்பான்மையும் கலந்த ஒரு உணர்வு—பிரான்ஸ் நாட்டின் மண்ணிலிருந்தே பெறப்பட்டு, சாதாரண மக்களிடையே ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஏனெனில், நெப்போலியனின் மேதைமை பற்றியோ அல்லது கம்பியில்லாத் தந்தி முறை பற்றியோ அவளிடம் பேசினால் அவள் கவனத்தை ஈர்க்கவோ அல்லது அடுப்பிலிருந்து சாம்பலை அகற்றும்போதோ அல்லது மேஜையைச் சரிசெய்யும்போதோ அவளை ஒரு கணம் கூட நிறுத்தவோ முடியாது; ஆனால், கெர்மான்ட்ஸ் டியூக்கின் இளைய மகன் பொதுவாக ‘பிரின்ஸ் டி ஓலேரோன்’ (Prince d’Oléron) என்று அழைக்கப்படுகிறார் போன்ற விவரங்களை அறியும்போது, ​​“அற்புதம்!” என்று வியந்து, வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல் (stained-glass window) ஒன்றின் முன் நிற்பவரைப் போல மெய்மறந்து நின்றுவிடுவாள். டச்சஸ் அம்மையாரிடம் கடிதங்களைச் சேர்க்க அடிக்கடி வந்ததன் மூலம் அறிமுகமான பிரின்ஸ் டி அக்ரிகென்டின் (Prince d’Agrigente) உதவியாளரிடமிருந்து பிரான்சுவாஸ் ஒரு செய்தியை அறிந்துகொண்டாள்: மார்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப் (Marquis de Saint-Loup) மற்றும் மட்மோசெல் டி ஆம்ப்ரெசாக் (Mlle d’Ambresac) ஆகியோரின் திருமணம் குறித்த பேச்சு சமூகத்தில் பரவலாக இருந்ததும், அந்தத் திருமணம் கிட்டத்தட்ட உறுதியாகிவிட்டதும் அந்தச் செய்தியின் சாராம்சமாகும்.

அந்த வில்லா, அந்த நீராடும் அறை (bathing-machine) — அதாவது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) தனது வாழ்க்கையைச் செலவிட்ட அந்த இடங்கள் — அவரது நகரத்து இல்லத்தைப் போலவே மந்திரம் நிறைந்தவையாக எனக்குத் தோன்றின. கீஸ் (Guise), பார்மா (Parma) மற்றும் கெர்மான்ட்ஸ்-பவேரியா (Guermantes-Bavaria) போன்ற பெயர்கள், டச்சஸ் அம்மையாரின் விடுமுறைக்கால இருப்பிடங்களையும், அவரது குதிரை வண்டி செல்லும் பாதையோடு இணைந்த அன்றாட சமூக நடவடிக்கைகளையும் மற்ற இடங்களிலிருந்து தனித்துக்காட்டின. மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸின் வாழ்க்கை இத்தகைய விடுமுறை இடங்கள் மற்றும் கொண்டாட்டங்களால் ஆனது என்று கூறப்பட்டாலும், அவை அவரது உண்மையான இயல்பை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டவில்லை. ஒவ்வொரு இடமும் டச்சஸின் வாழ்க்கைக்கு ஒரு மாறுபட்ட பரிமாணத்தை அளித்தன; ஆனால், அவரைச் சூழ்ந்திருந்த மர்மத்தை அவை கலைக்காமல், வெறும் இடமாற்றம் மட்டுமே செய்தன. சாதாரண வாழ்க்கையின் அலைகளுக்கு மத்தியில் — ஒரு தடுப்புக்கு அப்பாலோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குள்ளோ — அந்த மர்மம் ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு நகர்ந்துகொண்டே இருந்தது. கார்னிவல் (Carnival) கொண்டாட்டங்களின்போது மத்திய தரைக்கடலைப் பார்த்தவாறு டச்சஸ் (Duchess) மதிய உணவு அருந்தலாம்; அல்லது மேடம் டி கீஸின் (Mme de Guise) இல்லத்தில்—பாரிஸ் உயர்குடிச் சமூகத்தின் அரசியாகத் திகழ்ந்த அவர், அங்குள்ள பல இளவரசிகளுக்கு மத்தியில் மற்றுமொரு சாதாரண விருந்தினராக மட்டுமே இருந்த அந்தச் சூழலில் (அந்த நிலையே எனக்கு அவரை இன்னும் நெகிழ்ச்சியானவராகவும், உண்மையானவராகவும் காட்டியது; ஒரு நடனக் கலைஞர் தனது அசைவுகளின் விசித்திரமான போக்கில் சக நடனக் கலைஞர்களின் பாத்திரங்களை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுக்கொள்வது போல அவர் மாறியிருந்தார்)—நிழல் நாடகங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது பார்மா இளவரசி (Princess of Parma) ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு மாலை விருந்தில், கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசியின் (Princess of Guermantes) தனி இருக்கை அறையிலிருந்து (box) சோக நாடகத்தையோ அல்லது ஓபராவையோ கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்...

ஒரு மனிதரின் உடலில் அவர்களின் வாழ்க்கையின் அனைத்து சாத்தியக்கூறுகளும்—அவர்களுக்குத் தெரிந்த, அவர்கள் சற்றுமுன் பிரிந்து வந்த அல்லது சந்திக்கச் செல்லும் மனிதர்களின் நினைவுகள் போன்றவை—அடங்கியிருப்பதைப் போலவே, மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) நான் காண நேர்ந்தபோதும் அது அமைந்திருந்தது. (அவர் மதிய உணவிற்காகப் பார்மா இளவரசியின் இல்லத்திற்கு நடந்து செல்கிறார் என்பதை ஃபிரான்சுவாஸிடமிருந்து நான் அறிந்திருந்தேன்). நண்பகல் வேளையில், இளஞ்சிவப்பு-வெள்ளை (flesh-colored) நிற சாடின் ஆடையை அணிந்து அவர் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தபோது—அவரது முகமும் அந்த ஆடையின் நிறத்திலேயே, சூரிய அஸ்தமனத்தின் போது தோன்றும் மேகத்தைப் போல இருந்தது—'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியின் அனைத்து இன்பங்களும் அந்தச் சிறிய உருவத்தில், ஒரு சிப்பியில் உள்ள முத்து போல, இளஞ்சிவப்பு நிற முத்துச் சிப்பியின் பளபளப்பான இரண்டு ஓடுகளுக்கு இடையே இருப்பது போல எனக்குத் தோன்றியது.

அமைச்சகத்தில் என் தந்தைக்கு ஒரு நண்பர் இருந்தார், அவர் பெயர் ஏ. ஜே. மோரோ (A. J. Moreau). மற்ற மோரோக்களிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்டிக்கொள்ள, அவர் எப்போதும் தனது பெயருக்கு முன்னால் அந்த இரண்டு முதலெழுத்துக்களையும் சேர்த்துக்கொண்டார்; அதனால் மக்கள் அவரைச் சுருக்கமாக "ஏ. ஜே." என்று அழைத்தனர். இந்த ஏ. ஜே.க்கு ஓபரா (Opéra) அரங்கில் நடைபெறும் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாலை நிகழ்ச்சிக்கான இருக்கை எப்படி கிடைத்தது என்று எனக்குத் தெரியாது; அவர் அதை என் தந்தைக்கு அனுப்பினார். 'லா பெர்மா' (La Berma)—அவரது நடிப்பை ஆரம்பத்தில் கண்டபோது ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு நான் மீண்டும் பார்க்காதவர்—'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகத்தின் ஒரு காட்சியில் நடிக்கவிருந்ததால், அந்த நுழைவுச்சீட்டை எனக்குத் தருமாறு என் பாட்டி என் தந்தையை வற்புறுத்தினார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்திருந்த லா பெர்மாவின் நடிப்பைக் காணக் கிடைத்த இந்த வாய்ப்பிற்கு நான் பெரிய முக்கியத்துவம் எதுவும் அளிக்கவில்லை. மேலும், ஒருவித சோக உணர்வுடனேயே நான் கவனித்தேன்......உடல்நலம் மற்றும் ஓய்வை விடவும் ஒரு காலத்தில் நான் பெரிதாக மதித்திருந்த விஷயங்கள் மீதான எனது அக்கறையின்மை. என் கற்பனையில் தென்பட்ட அந்த அரிய எதார்த்தத் துணுக்குகளை மிக அருகில் இருந்து உற்றுநோக்க வேண்டும் என்ற எனது தீவிர விருப்பம் குறைந்துவிட்டதல்ல இது. ஆனால், ஒரு சிறந்த நடிகையின் நடிப்பில் அவற்றை என் கற்பனை இனி காணவில்லை; எல்ஸ்டிரிடம் (Elstir) செல்லத் தொடங்கியதிலிருந்து, அந்த நடிப்பின் மீதும்—குறிப்பாக லா பெர்மாவின் (La Berma) சோக ரசனை மிக்க கலைத்திறன் மீதும்—நான் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை, சில திரைச்சீலை ஓவியங்கள் (tapestries) மற்றும் நவீன ஓவியங்களின் பக்கம் மாற்றிக்கொண்டேன். லா பெர்மாவின் நடிப்பு மற்றும் அங்க அசைவுகளுக்கு எனது நம்பிக்கையும் விருப்பமும் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் அளிக்காததால், என் இதயத்தில் நான் சுமந்து வந்திருந்த அவற்றின் 'பிம்பம்' (அல்லது 'இரட்டை வடிவம்') மெல்ல மெல்ல மங்கி மறைந்துபோனது; பண்டைய எகிப்தியர்களின் இறந்த ஆன்மாக்களின் பிம்பங்கள், தங்கள் இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளத் தொடர்ச்சியான ஊட்டச்சத்து தேவைப்பட்டது போல, இவையும் மறைந்தன. அந்தக் கலைத்திறன் மெலிந்து அற்பமானதாகிவிட்டது; அதில் ஆழமான ஆன்மா ஏதும் குடிகொண்டிருக்கவில்லை.

என் தந்தை பெற்றிருந்த டிக்கெட்டைப் பயன்படுத்தி ஓபரா (Opera) அரங்கின் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​எனக்கு முன்னால் ஒரு மனிதரைக் கண்டேன்; அவரது கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கண்டு அவர் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்று நான் முதலில் நினைத்தேன். ஒரு பணியாளரிடம் தகவல் கேட்பதற்காக அவர் தலையைத் திருப்பியபோது, ​​நான் தவறு செய்திருப்பதை உணர்ந்தேன்; ஆயினும், அந்த அந்நியரை அதே சமூக வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராகக் கருதுவதில் நான் தயங்கவில்லை—அவரது ஆடையை மட்டுமல்லாமல், டிக்கெட் பரிசோதகர் மற்றும் பார்வையாளர்களை வழிநடத்தும் பெண் பணியாளர்களிடம் அவர் பேசிய விதத்தையும் வைத்து இதை முடிவு செய்தேன். ஏனெனில், தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், அக்காலத்தில் பிரபுத்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு செல்வந்தருக்கும், பெரும் நிதி அல்லது தொழில் துறையைச் சேர்ந்த ஒரு செல்வந்தருக்கும் இடையே மிகத் தெளிவான வேறுபாடு இருந்தது. பிந்தைய வகையைச் சேர்ந்த ஒருவர், தனக்குக் கீழே உள்ள ஒருவரிடம் கூர்மையான, ஆணவம் கலந்த தொனியில் பேசித் தனது மேட்டிமைத்தனத்தை நிலைநாட்ட முயலக்கூடும்; ஆனால் அந்தப் பெரும் பிரபுவோ—மென்மையானவராகவும் புன்னகைப்பவராகவும்—தாழ்மை மற்றும் பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்பதையும், சாதாரண பார்வையாளர்களில் ஒருவராகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதையும் தனது உயர்குடிப் பிறப்பின் ஒரு தனிச்சிறப்பாகவே கருதினார். அவர் தனக்குள் சுமந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தனித்துவமான, சிறிய உலகின் கடக்க முடியாத எல்லையை, ஒரு கனிவான புன்னகையின் பின்னால் மறைத்து வைத்திருந்ததைக் கண்டபோது, ​​அந்தத் தருணத்தில் அரங்கத்திற்குள் நுழைந்த பல செல்வந்த வங்கி உரிமையாளர்களின் மகன்கள் அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராகவே கருதியிருக்கக்கூடும்; ஆனால், அக்காலத்தில் பாரிஸில் தங்கியிருந்த ஆஸ்திரியப் பேரரசரின் மருமகனும் சாக்சனி இளவரசருமான ஒருவரின் உருவப்படம் சமீபத்தில் சித்திரங்கள் நிறைந்த இதழ்களில் வெளியாகியிருந்தது; அந்தப் படத்தோடு இவருக்கு இருந்த வியக்கத்தக்க ஒற்றுமையை அவர்கள் கவனிக்க நேர்ந்திராவிட்டால், அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராகவே நினைத்திருப்பார்கள். அவர் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினரின் நெருங்கிய நண்பர் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் நுழைவுச்சீட்டு சரிபார்ப்பவரிடம் சென்றபோது, ​​சாக்சனி இளவரசர்—அல்லது அவராகவே இருக்கலாம் என்று கருதப்பட்ட அந்த மனிதர்—புன்னகைத்தபடியே சொல்வதைக் கேட்டேன்: "எனக்கு அந்த 'பாக்ஸ்' (சிறப்பு இருக்கை அறை) எண் தெரியாது; அவருடைய உறவினர் என்னிடம், அவருடைய 'பாக்ஸ்' எது என்று கேட்டாலே போதும் என்று சொன்னார்."

அவர் உண்மையில் சாக்சனி இளவரசராகவே இருந்திருக்கலாம்; "அவருடைய உறவினர் என்னிடம், அவருடைய 'பாக்ஸ்' எது என்று கேட்டாலே போதும் என்று சொன்னார்" என்று அவர் கூறியபோது, ​​அவரது கண்கள் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐ (Duchesse de Guermantes) மனக்கண்ணில் கண்டிருக்கலாம் (அப்படியானால், கற்பனைக்கு எட்டாத அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையின் ஒரு தருணத்தை அவரது உறவினரின் 'பாக்ஸ்'-க்குள் நான் காண நேர்ந்திருக்கலாம்)—அந்த அளவுக்கு, அவரது அந்தப் புன்னகை தவழும் பார்வையும், அந்த எளிய வார்த்தைகளும் என் இதயத்தை வருடிச் சென்றன; சாத்தியமான மகிழ்ச்சி மற்றும் நிச்சயமற்ற அந்தஸ்து ஆகிய உணர்வுகளின் உணர்முனைகளால் அவை என் மனதை வருடின—எந்தவொரு அருவமான பகற்கனவையும் விட மேலாக அவை என் மனதைத் தொட்டன. குறைந்தபட்சம், அந்தப் பணியாளரிடம் அந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னதன் மூலம், அவர் தனது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு சாதாரண மாலையை, ஒரு புதிய உலகத்திற்கான சாத்தியமான நுழைவாயிலுடன் இணைத்துக் கொண்டிருந்தார்; 'பாத்' (bath - கீழ்மட்ட இருக்கை வரிசை) என்ற சொல்லைக் குறிப்பிட்ட பிறகு அவர் வழிநடத்தப்பட்ட அந்த நடைபாதை—அவர் அதில் அடியெடுத்து வைத்தபோது—ஈரப்பதத்துடனும் விரிசல்களுடனும் இருந்தது; அது ஏதோ கடல் குகைகளை நோக்கியோ அல்லது நீர் தேவதைகள் வசிக்கும் புராண காலத்து உலகத்தை நோக்கியோ செல்வது போல் தோன்றியது. என் கண்முன்னே தெரிந்ததெல்லாம் மாலை நேரத்துக்கான சிறப்பு ஆடை அணிந்த ஒரு கனவான் நடந்து செல்வது மட்டுமே; ஆனாலும், ஒரு திறமையற்ற ஒளிக்கற்றை இயக்குபவர் (spotlight operator) ஒளியை ஒருபோதும் சரியாகக் குவியப்படுத்த முடியாமல் தடுமாறுவதைப் போல, நானும் அவர் மீது ஒரு எண்ணத்தை ஏற்றிப் பார்த்தேன்: அதாவது, அவர் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐச் சந்திக்கச் செல்லும் சாக்சனி இளவரசர் என்ற எண்ணம். அவர் தனியாக நடந்து சென்றாலும், அவருக்கு வெளியேயும், தொட்டுணர முடியாததாகவும், பிரம்மாண்டமானதாகவும், ஒரு திரையில் விழும் பிம்பத்தைப் போலத் துடிப்பதாகவும் இருந்த அந்த எண்ணம், அவருக்கு முன்னால் சென்று அவரை வழிநடத்துவது போல் தோன்றியது; கிரேக்க வீரனுக்கு அருகில் நின்று அவனுக்கு வழிகாட்டும், மற்ற மனிதர்களுக்குத் தெரியாத அந்தத் தெய்வம் போல அது இருந்தது. எனது இருக்கையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​*ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகத்திலிருந்த ஒரு வரி என் நினைவுக்கு வராமல் நழுவிக்கொண்டே இருந்தது. அதை நான் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டபோது, ​​அதில் சரியான யாப்புச் சீர் அமையவில்லை; ஆயினும், அசை எண்ணிக்கையைச் சரிபார்க்கும் முயற்சியில் நான் ஈடுபடாததால், அந்த வரி மரபுசார் கவிதை விதிகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு தளத்தில் இயங்குவது போலத் தோன்றியது—எவ்வளவுக்கென்றால், அந்தச் சீரற்ற நீண்ட சொற்றொடரைச் செம்மையான பன்னிரண்டு-அசை கொண்ட வரியாக மாற்ற ஆறுக்கும் மேற்பட்ட அசைகளை நீக்க வேண்டியிருந்தாலும் கூட, நான் ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன். ஆனால் திடீரென்று அது என் நினைவுக்கு வந்தது: அந்நிய உலகம் ஒன்றின் பிடிவாதமான ஒழுங்கின்மை மாயாஜாலத்தைப் போல மறைந்துபோனது; அசைகள் உடனடியாக 'அலெக்சாண்ட்ரின்' (alexandrine) கவிதை நடையின் தாளகதிக்கு ஏற்ப அமைந்தன; நீரின் மேற்பரப்பில் எழுந்து வந்து உடையும் காற்றுக்குமிழி ஒன்றின் எளிமையுடனும் நேர்த்தியுடனும் அந்த அதிகப்படியான சுமை தானாகவே விலகிச் சென்றது. உண்மையில், நான் சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரும் சுமை, கவிதை யாப்பின் ஒரே ஒரு 'சீர்' (metrical foot) அளவுக்கு மட்டுமே இருந்தது.
வழக்கமாக மிக அருகில் காண வாய்ப்பே இல்லாத பிரபலங்களை நேரில் பார்க்கும் ஆவலில், தற்பெருமை விரும்பிகளும் வெறும் ஆர்வலர்களும் பாக்ஸ் ஆபீஸில் விற்கப்பட்ட 'ஆர்கெஸ்ட்ரா ஸ்டால்' (முன்பகுதி இருக்கை) டிக்கெட்டுகளை வாங்கி அமர்ந்திருந்தனர். உண்மையில், பொதுவாகத் தனிப்பட்ட முறையில் வைத்துக்கொள்ளப்படும் அவர்களின் உண்மையான சமூக வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை இங்கே பகிரங்கமாகவே காண முடிந்தது; ஏனெனில், பார்மா இளவரசி (Princess of Parma) தனது நண்பர்களை அந்த அரங்கின் தனி அறைகள் (boxes), பால்கனிகள் மற்றும் ஸ்டால்களில் அமர வைத்திருந்தார். இதனால் அந்த அரங்கம் ஒரு வரவேற்பறையைப் போல மாறியது; அங்கே அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளை மாற்றிக்கொண்டும், நண்பர்களுக்கு அருகில் அமர அங்கேயும் இங்கேயும் நகர்ந்துகொண்டும் இருந்தனர்.

எனக்கு அருகில் சில நாகரிகமற்ற மனிதர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். வழக்கமான பார்வையாளர்களைப் பற்றித் தெரியாத அவர்கள், அந்தப் பிரபலங்களின் பெயர்களை உரக்கக் கூப்பிடுவதன் மூலம் அவர்களைத் தங்களுக்குத் தெரியும் என்று காட்டிக்கொள்ள விரும்பினர். அந்தப் பிரபலங்கள் இந்த இடத்தை தங்கள் சொந்த வரவேற்பறையைப் போலவே நடத்துகிறார்கள் என்று அவர்கள் குறை கூறினர்—அதாவது, மேடையில் நடைபெறும் நாடகங்களை அவர்கள் கவனிப்பதே இல்லை என்று அவர்கள் கருதினர். ஆனால் உண்மை அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது. 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) நடிப்பைக் காண டிக்கெட் வாங்கிய ஒரு புத்திசாலி மாணவன், தன் கையுறைகள் அழுக்காகாமல் பார்த்துக்கொள்வது, இடையூறு செய்யாமல் இருப்பது, தற்செயலாக அருகில் அமர்ந்திருப்பவருடன் இணக்கமாக நடந்துகொள்வது, அவ்வப்போது புன்னகைத்து ஒரு பார்வையை வீசுவது அல்லது கூட்டத்தில் தெரிந்த ஒரு அறிமுகமானவரின் பார்வையைத் தவிர்ப்பது (பின்னர் தயக்கத்துடன் அவரை வாழ்த்த முடிவு செய்து, ஆனால் அதற்குள் ஒலிக்கும் மூன்று தட்டுதல் சத்தங்களால் அங்கிருந்து ஓட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுவது)—இவற்றைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பான். அவன் அந்தப் பெண்ணை நெருங்க முயலும்போது, ​​பார்வையாளர்களின் கொந்தளிப்பான கூட்டத்தின் ஊடே—செங்கடல் வழியாக ஹீப்ரு மக்கள் சென்றது போல—அவர்களை எழும்பச் செய்து, ஆடைகளைக் கிழித்து அல்லது பூட்ஸ் கால்களால் மிதித்துக்கொண்டு அவசரமாகச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். மாறாக, அந்த நாகரிகமான கூட்டம் அமர்ந்திருந்த இடங்கள்—அதாவது பால்கனிக்கு அப்பால் அமைந்திருந்த தனி அறைகள் (boxes)—ஒரு சுவர் அகற்றப்பட்ட சிறிய, அந்தரத்தில் தொங்கும் வரவேற்பறைகளைப் போலவோ அல்லது நேபிள்ஸ் பாணி உணவகங்களின் தங்கச் சட்டமிட்ட கண்ணாடிகள் மற்றும் சிவப்பு இருக்கைகளைக் கண்டு தயங்காமல் 'பவாரோயிஸ்' (bavaroise) பானம் அருந்தச் செல்லும் சிறிய கஃபேக்களைப் போலவோ இருந்தன. இசை மற்றும் கலைக்கான இந்தக் கோவிலைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்களின் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட பகுதிகளில் அவர்கள் அலட்சியமாகத் தங்கள் கைகளை வைத்திருந்தனர்; அந்தத் தனி அறைகளை நோக்கித் தங்கள் உள்ளங்கைகளையும் வெற்றிக்குரிய இலைகளையும் (laurels) நீட்டிக்கொண்டிருந்த இரண்டு சிற்ப உருவங்கள் அவர்களுக்கு அளித்த ஆடம்பரமான மரியாதைகளைக் கண்டும் அவர்கள் சற்றும் அசைந்துகொடுக்கவில்லை. இத்தகைய சூழலில், அவர்கள் விரும்பியிருந்தால், அந்த நிகழ்ச்சியை முழு மனதுடன் கவனிப்பதற்கான மனச் சுதந்திரம் அவர்களுக்கு மட்டுமே இருந்திருக்கும். ஆரம்பத்தில், ஒரு தெளிவற்ற இருள் மட்டுமே நிலவியது; அதில் திடீரென—கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு ரத்தினத்தின் மின்னலைப் போல—இரண்டு புகழ்பெற்ற கண்களின் ஒளிவீச்சையோ, அல்லது கருப்புப் பின்னணியில் அமைக்கப்பட்ட நான்காம் ஹென்றியின் பதக்கத்தைப் போல, டியூக் டி'ஓமலின் (Duc d’Aumale) சாய்ந்த முகத்தோற்றத்தையோ ஒருவர் காண நேரிடலாம். அப்போது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்மணி அவரிடம், "என் பிரபுவே, உங்கள் மேலங்கியை அகற்ற என்னை அனுமதியுங்கள்," என்று கூற, இளவரசர், "ஆனால் உண்மையில்... ஓ, தாராளமாக, மேடம் டி'அம்ப்ரெசாக் (Madame d’Ambresac)," என்று பதிலளிப்பார். அந்த அரைமனதான மறுப்பையும் மீறி அப்பெண்மணி அதைச் செய்வார்; அத்தகைய கௌரவத்தைப் பெற்றதற்காக அனைவரும் அவரைப் பொறாமையுடன் பார்ப்பார்கள்.

இருப்பினும், மற்ற தனி அறைகளில்—கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும்—அந்த நிழல் நிறைந்த பகுதிகளில் வசித்த வெண்ணிறத் தேவதைகள் இருண்ட சுவர்களை ஒட்டிப் பின்வாங்கி, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்தனர். ஆனால், நிகழ்ச்சி விரியத் தொடங்கியதும், அவர்களின் தெளிவற்ற மனித உருவங்கள், தாங்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்த அந்த இருளின் ஆழத்திலிருந்து ஒவ்வொன்றாக மெல்ல விடுபட்டன; ஒளியை நோக்கி எழும்பி, தங்கள் அரை-நிர்வாண உடல்களை வெளிப்படுத்தியபடி, அந்த செங்குத்தான எல்லையில்—அதாவது ஒளி-நிழல் சங்கமிக்கும் அந்த இடைவெளியில்—வந்து நின்றனர். அங்கே, முத்துக்கள் கோர்க்கப்பட்ட கருஞ்சிவப்பு நிறக் கூந்தலுக்குக் கீழே (அக்கூந்தல் அலைகளின் ஏற்ற இறக்கத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டது போலத் தோன்றியது), இறகு விசிறிகளின் சிரிப்பொலி போன்ற, நுரை பொங்கும், காற்றோட்டமான அசைவுகளுக்குப் பின்னால் அவர்களின் ஒளிவீசும் முகங்கள் தெரிந்தன. அதற்கு அப்பால் இசைக்குழுவினர் அமரும் பகுதி இருந்தது—அது சாதாரண மனிதர்களின் உலகம்; இருண்ட அதே சமயம் ஒளி ஊடுருவக்கூடிய அந்த ராஜ்யத்திலிருந்து அது என்றென்றும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த ராஜ்யத்தின் எல்லைகள் ஆங்காங்கே நீர் தேவதைகளின் தெளிவான, பிம்பங்களை எதிரொலிக்கும் கண்களால் குறிக்கப்பட்டிருந்தன. ஏனெனில், கரையில் இருந்த "மடிக்கக்கூடிய இருக்கைகள்" மற்றும் இசைக்குழுவில் இருந்த அரக்கர்களின் உருவங்கள் ஆகியவை அந்தக் கண்களில் ஒளியியல் மற்றும் படுகோண விதிகளின்படி மட்டுமே பிரதிபலித்தன—நமது ஆன்மாவைப் போன்ற ஆன்மா அவற்றில் இல்லை என்பதை அறிந்து, புன்னகையையோ அல்லது ஒரு பார்வையையோ அளிப்பது முட்டாள்தனம் என்று நாம் கருதும் இரண்டு வகையான வெளி உலக எதார்த்தங்களைப் போலவே (அதாவது கனிமங்கள் மற்றும் நமக்கு அறிமுகமில்லாத மனிதர்கள்). இருப்பினும், தங்கள் ஆதிக்க எல்லையின் இப்பக்கத்தில், கடலின் ஒளிவீசும் புதல்விகள், ஆழமான பள்ளத்தின் பாறைகளைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த தாடி வைத்த ட்ரைட்டன்களை (கடல் தேவதூதர்கள்) நோக்கியோ, அல்லது மென்மையான கடல்பாசி இழைகளால் மூடப்பட்ட, பளபளப்பான கூழாங்கல் போன்ற மண்டை ஓட்டையும் பாறைப் படிகத்தாலான (rock crystal) கண்களையும் கொண்ட நீர்வாழ் அரை-தெய்வத்தை நோக்கியோ புன்னகைத்தபடி திரும்பினர். அவர்கள் இனிப்புகளை நீட்டியபடி அவர்களை நோக்கிச் சாய்ந்தனர்; சில வேளைகளில், நீர் பிளந்து ஒரு புதிய 'நெரீட்' (Nereid) வெளிப்படுவாள்; புன்னகையுடனும் நாணத்துடனும் தாமதமாக வந்த அவள், இருளின் ஆழத்திலிருந்து அப்போதுதான் மலர்ந்து வந்திருந்தாள். பின்னர், அந்த நிகழ்வு முடிந்ததும், தங்களை மேற்பரப்பிற்கு ஈர்த்த பூமியின் இனிய முணுமுணுப்புகளைக் கேட்கும் நம்பிக்கையைத் துறந்து, அவர்கள் அனைவரும் அந்த......அந்தப் பல்வேறு மங்கையர் இருளில் மறைந்துவிடுவார்கள். ஆனால், மனிதர்களின் படைப்புகளைக் காணும் மெல்லிய ஆவலால் ஈர்க்கப்பட்டு, நெருங்கவே முடியாத அந்த விசித்திரமான தேவதைகள் தங்கள் வாசற்படிகளில் வந்து நின்ற அந்த இடங்களுள்—மிகவும் புகழ்பெற்றது 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்ட்ஸ்' (Princesse de Guermantes) அமர்ந்திருந்த அந்த அரை-இருள் சூழ்ந்த தனி அறை (box) ஆகும்.

சிறிய தெய்வங்களின் விளையாட்டுகளைத் தொலைவிலிருந்து மேற்பார்வையிடும் ஒரு பெரும் தேவதையைப் போல, அந்த இளவரசி வேண்டுமென்றே சற்றுப் பின்னால், பவளப்பாறை போன்ற சிவப்பு நிறத்திலான ஒரு பக்கவாட்டு இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு அருகில் அகலமான, கண்ணாடி போன்ற பிரதிபலிப்பு ஒன்று (ஒருவேளை அது கண்ணாடியாக இருக்கலாம்) இருந்தது; அது, நீரின் ஒளி ஊடுருவும் படிகத்தன்மையின் வழியே பாயும் ஒளிக்கற்றை ஒன்றால் செங்குத்தாக வெட்டப்பட்ட—இருண்ட மற்றும் திரவத்தன்மை கொண்ட—ஒரு பகுதியைப் போலத் தோன்றியது. இறகு மற்றும் மலரின் இதழ் (corolla) கலந்த அமைப்பைக் கொண்ட—கடல் மலர்களைப் போன்ற—ஒரு பெரிய வெள்ளை மலர், பறவையின் சிறகைப் போல மென்மையாக அவரது நெற்றியிலிருந்து கன்னம் வரை இறங்கியிருந்தது; அது அவரது கன்னத்தின் வளைவை ஒருவித வசீகரமான, காதலுணர்வு மிக்க, உயிரோட்டமுள்ள நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் பின்பற்றியது. இளஞ்சிவப்பு நிற முட்டை ஒன்றை 'ஹால்சியன்' (halcyon) பறவையின் மென்மையான கூட்டில் வைத்தால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படி அந்தக் கன்னத்தை அது அரைகுறையாகச் சூழ்ந்திருந்தது. அவரது புருவங்கள் வரை நீண்டு, மீண்டும் கழுத்துப் பகுதியில் வெளிப்படும் வகையில் அவரது தலைமுடியின் மீது முத்துக்களுடன் கலந்த வெள்ளைச் சிப்பிகளால் ஆன ஒரு வலை அமைந்திருந்தது; அது அலைகளிலிருந்து புதிதாகக் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு கடல்சார் சித்திர வேலைப்பாடாகத் திகழ்ந்தது. சில சமயங்களில் அது நிழலில் மறைந்தாலும், இளவரசியின் கண்களின் பிரகாசமான அசைவு அவரது இருப்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அந்த அரை-இருள் சூழலில் இருந்த மற்ற அற்புதமான மங்கையரை விட அவரை மிக உயர்ந்த நிலையில் நிறுத்திய அந்த அழகு, அவரது கழுத்தின் பின்புறம், தோள்கள், கைகள் அல்லது இடுப்புப் பகுதிகளில் மட்டும் முழுமையாகவோ, பருப்பொருள் சார்ந்ததாகவோ அல்லது ஒட்டுமொத்தமாகவோ அடங்கியிருக்கவில்லை. ஆயினும், அவரது நேர்த்தியான, ஆனால் முழுமையடையாத அந்த உருவக்கோடே ஒரு துல்லியமான தொடக்கப் புள்ளியாக—தவிர்க்க முடியாத பிறப்பிடமாக—அமைந்திருந்தது; அந்தப் புள்ளியிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத கோடுகள் நீண்டு, அவரது பிம்பத்தை மேலும் விரிவுபடுத்தின. இருளின் பின்னணியில் ஒரு கனவுருவத்தின் நிழலைப் போல அந்தப் பெண்ணைச் சுற்றி உருவான அந்த அற்புதமான கோடுகள் அவை.

"அவர்தான் பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்ட்ஸ்," என்று என் அருகில் இருந்தவர் தனக்கு அடுத்திருந்த கனவானிடம் கூறினார்; அப்போது அந்தப் பட்டப்பெயர் கேலிக்குரியது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் 'பிரின்சஸ்' (Princess) என்ற சொல்லுக்கு முன்னால் 'p' என்ற எழுத்தை பலமுறை உச்சரித்து அழுத்தம் கொடுத்தார். “அவர் முத்துக்களை அணிவதில் நிச்சயமாகக் கஞ்சத்தனம் காட்டவில்லை. என்னிடம் அவ்வளவு முத்துக்கள் இருந்திருந்தால், அவற்றை இப்படி வெளிப்படையாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்க மாட்டேன்; அது அவ்வளவு நாகரிகமான செயலாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.”

இருப்பினும், அந்த இளவரசியை அடையாளம் கண்டுகொண்டதும், அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரின் மனதிலும் உண்மையான அழகின் ஆளுமை மீண்டும் மேலோங்கியது. ஏனெனில், லக்சம்பர்க் டச்சஸ் (Duchesse de Luxembourg), மேடம் டி மோரியன்வால் (Mme de Morienval), மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) போன்றோரின் முகங்களை அடையாளம் காண உதவியது, பெரிய சிவப்பு மூக்குடன் கூடிய பிளவுபட்ட உதடு (harelip) அல்லது சுருங்கிய கன்னங்களுடன் கூடிய மெல்லிய மீசை போன்ற அம்சங்களே ஆகும். அத்தகைய அம்சங்கள் நிச்சயமாகக் கவரும் தன்மை கொண்டவைதான்—ஏனெனில், அவை ஒரு புகழ்பெற்ற மற்றும் கம்பீரமான பெயரைக் குறிக்கும் குறியீடுகளாகச் செயல்பட்டன. அதே சமயம், அவை ஒருவிதமான உயர்குடித் தன்மையை அழகின்மையிலும் காண முடியும் என்ற எண்ணத்தையும் உருவாக்கின; ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியின் முகம் அழகாக இருக்கிறதா என்பது முக்கியமல்ல, அது தனித்துவமானதாக இருந்தால் போதும் என்ற கருத்தை அவை வலியுறுத்தின. ஆனால், சில கலைஞர்கள் தங்கள் பெயர்களை எழுத்துக்களால் குறிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, தங்கள் ஓவியத்தின் அடிப்பகுதியில் பட்டாம்பூச்சி, பல்லி அல்லது மலர் போன்ற அழகான வடிவங்களை வரைவது போல, அந்த இளவரசியும் தனது நேர்த்தியான உடல் மற்றும் முக அமைப்பைத் தனது இருக்கை அறையின் (box) ஒரு மூலையில் காட்சிப்படுத்தினார். இதன் மூலம், அழகு என்பது மிகச் சிறந்ததொரு கையொப்பமாக அமைய முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) - வழக்கமாகத் தனது நெருங்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே நாடகத்திற்கு அழைத்து வருபவர் - அங்கு வீற்றிருந்தது, உயர்குடிச் சமூகத்தின் மீது ஆர்வம் கொண்டவர்களின் பார்வையில், அந்த இருக்கை அறையில் நிகழ்ந்த காட்சிக்கு ஒரு நம்பகத்தன்மையின் முத்திரையாக அமைந்தது; அக்காட்சி, மியூனிக் மற்றும் பாரிஸில் உள்ள தனது அரண்மனைகளில் இளவரசி வாழ்ந்த தனிப்பட்ட, பிரத்யேக வாழ்க்கையை நினைவூட்டுவதாக இருந்தது.

நமது கற்பனை என்பது, குறிக்கப்பட்ட இசைக்கு மாறாக எப்போதும் வேறு ஒரு இசையை வாசிக்கும் பழுதடைந்த 'பேரல் ஆர்கன்' (barrel organ) கருவியைப் போன்றது; எனவே, 'பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்-பாவியர்' (Princesse de Guermantes-Bavière) என்ற பெயரைச் செவிமடுத்தாலே, பதினாறாம் நூற்றாண்டின் சில கலைப்படைப்புகள் குறித்த நினைவுகள் எனக்குள் எழுவது வழக்கம். இப்போது அவரை நேரில் கண்டபோது—அதாவது, வால் கோட் (tails) அணிந்த ஒரு பருமனான கனவானுக்குச் சர்க்கரை பூசப்பட்ட பழங்களை (glacé fruits) அவர் அளிப்பதைக் கண்டபோது—அந்த முந்தைய கற்பனைத் தொடர்புகளை நான் என் மனதிலிருந்து அகற்ற வேண்டியிருந்தது. நிச்சயமாக, அவரும் அவரது விருந்தினர்களும் சாதாரணமானவர்கள் என்ற முடிவுக்கு நான் வரவில்லை. அவர்களின் செயல்கள் வெறும் விளையாட்டு மட்டுமே என்பதை நான் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன்; அவர்களின் வாழ்க்கையின் உண்மையான நிகழ்வுகளுக்கு (அவற்றின் முக்கியப் பகுதி நிச்சயமாக இங்கே அரங்கேறவில்லை) ஒரு முன்னுரையாக, எனக்குத் தெரியாத சில சடங்குகளை அவர்கள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்—அதாவது, இனிப்புகளை நீட்டுவதும் அதை மறுப்பதுமாக பாவனை செய்வது. அந்தச் செயல் அதன் நேரடிப் பொருளை இழந்து, முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நடன அசைவைப் போல—உதாரணமாக, ஒரு நடனக் கலைஞர் தன் கால்விரல்களின் நுனியில் எழுந்து நின்று துப்பட்டாவைச் சுழற்றுவது போல—அமைந்திருந்தது. யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை, அந்த இனிப்புகளை நீட்டியபோது, ​​அந்தப் பெண்மணி (அவள் புன்னகைப்பதை நான் கண்டேன்) ஒருவித நையாண்டியுடன் இப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்: "நீங்கள்..."
"...சில மிட்டாய்களா?" அதைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? மெரிமே (Mérimée) அல்லது மெய்லாக் (Meilhac) ஆகியோரின் பாணியை நினைவூட்டும் வகையிலான அந்தத் திட்டமிட்ட சுருக்கமான வார்த்தைகளில்—ஒரு தேவதை, ஒரு அரை-தெய்வத்திடம் (demigod) பேசிய அந்த வார்த்தைகளில்—நான் ஒரு சுவையான நுட்பத்தைக் கண்டிருப்பேன்; அந்த அரை-தெய்வமோ, அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த (நிச்சயமாகத் தங்கள் உண்மையான வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்கும் தருணத்திற்காக) உன்னதமான எண்ணங்களைப் புரிந்துகொண்டிருந்தான்; மேலும், அந்த விளையாட்டில் தானும் இணைந்து கொண்டு, அதே மர்மமான விளையாட்டுத்தனத்துடன், "ஆம், நான் ஒரு செர்ரி பழத்தை எடுத்துக்கொள்கிறேன்" என்று பதிலளித்தான். *Le Mari de la Débutante* நாடகத்தின் ஒரு காட்சியை நான் எவ்வளவு ஆர்வத்துடன் கவனித்தேனோ, அதே ஆர்வத்துடன் அந்த உரையாடலையும் நான் கேட்டிருப்பேன். அந்தக் காட்சியில் கவிதையோ அல்லது உயர்ந்த சிந்தனைகளோ (எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானவை, மெய்லாக் [Meilhac] எளிதாகச் சேர்த்திருக்கக்கூடியவை) இடம்பெறாதது ஒரு தனித்துவமான நேர்த்தியாக எனக்குத் தோன்றியது; அது ஒரு மரபுசார் நேர்த்தி, அதனாலேயே அது மிகுந்த மர்மமும் பாடமும் கொண்டதாக இருந்தது.

"அங்கே இருக்கும் அந்தப் பெரிய மனிதர்தான் மார்க்கிஸ் டி கனான்சே (Marquis de Ganançay)" என்று எனக்கு அருகில் இருந்தவர்—தனக்குப் பின்னால் கிசுகிசுக்கப்பட்ட பெயரைத் தவறாகக் கேட்டிருந்தாலும்—ஏதோ நன்கு அறிந்தவர் போலக் கூறினார்.

மார்க்கிஸ் டி பாலான்சி (Marquis de Palancy)—கழுத்தை நீட்டியும், முகத்தைச் சாய்வாக வைத்தும், தனது பெரிய வட்டமான கண்ணை ஒற்றைக் கண்ணாடியின் (monocle) மீது அழுத்தியபடியும்—அந்த ஒளி ஊடுருவும் நிழல்களுக்கு இடையே மெதுவாக நகர்ந்தார்; மீன் காட்சியகத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் செல்லும் ஒரு மீன், ஆர்வத்துடன் வேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருப்பதைப் போலவே, அரங்கில் அமர்ந்திருந்த பார்வையாளர்களைப் பற்றிய எந்த உணர்வும் அவரிடம் இல்லை. அவ்வப்போது அவர் அப்படியே நின்றுவிடுவார்—கனமான தோற்றத்துடனும், மூச்சு இரைப்புடனும், பாசி படிந்த பாறையைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்துடனும் அவர் காட்சியளித்தார்; அவர் வலியால் துடிக்கிறாரா, தூங்குகிறாரா, நீந்துகிறாரா, முட்டையிடுகிறாரா அல்லது சாதாரணமாக மூச்சு விடுகிறாரா என்பதைப் பார்வையாளர்களால் கணிக்க முடியவில்லை. அந்தத் தனி அறையுடன் (box) அவருக்கு இருந்த பரிச்சயமான பாவனையும், இளவரசி (Princess) அவருக்கு மிட்டாய்களை (bonbons) நீட்டியபோது அவர் காட்டிய அலட்சியமான மனப்பான்மையும் என்னுள் மிகுந்த பொறாமையைத் தூண்டின; அப்போது இளவரசி தன் அழகான கண்களால் அவரை நோக்கினார்—வைரத்தால் செதுக்கப்பட்டு, அறிவு மற்றும் நட்பின் வெளிப்பாட்டால் திரவ நிலைக்கு மாறியது போன்ற தோற்றமளிக்கும் கண்கள் அவை; ஆனால் அவை ஓய்வு நிலையில் இருக்கும்போது—அவற்றின் வெறும் பௌதீக அழகுக்கும், கனிமத் தன்மை கொண்ட ஒளிக்கும் மட்டுமே சுருங்கிவிடும்போது—சிறிய அசைவு ஏற்பட்டால் கூட, அவை மனிதத்தன்மையற்ற, கிடைமட்டமான மற்றும் அற்புதமான நெருப்புச் சுடர்களைத் தங்கள் ஆழத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தும். இருப்பினும், லா பெர்மா (La Berma) நடித்த *Phèdre* நாடகத்தின் பகுதி தொடங்கவிருந்தபோது, ​​இளவரசி தனது தனி அறையின் முன்பகுதிக்கு நகர்ந்தார்; அப்போது, ​​அவரே ஒரு நாடகக் காட்சித் தோற்றத்தைப் போல, ஒளியின் வேறொரு மண்டலத்தைக் கடந்து சென்றபோது, ​​அவரது ஆடையின் நிறம் மட்டுமல்ல, அதன் தன்மையே மாறுவதை நான் கண்டேன். அந்தத் தனி அறைக்குள்—இப்போது நீர்நிலை சார்ந்த தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு—இளவரசி, ஒரு கடல் தேவதையின் (Nereid) தோற்றத்திலிருந்து மாறி, வெள்ளை மற்றும் நீல நிறத் தலைப்பாகைகளை அணிந்து, *Zaïre* அல்லது *Orosmane* வேடமணிந்த ஒரு அற்புதமான சோக நாடக நடிகையைப் போலக் காட்சியளித்தார்; பின்னர், அவர்... முன் வரிசையில் இருந்த அவளது இருக்கையில், அவளது கன்னங்களின் இளஞ்சிவப்பு முத்து போன்ற மென்மையை அரவணைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த மென்மையான, அமைதியான கூடு—வசதியானதாகவும், ஒளிவீசுவதாகவும், வெல்வெட் துணி போன்ற மென்மையுடனும்—ஒரு பிரம்மாண்டமான 'சொர்க்கப் பறவை' (bird of paradise) போலத் தோன்றியது.

ஆயினும், 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Princesse de Guermantes) அமர்ந்திருந்த தனி அறையிலிருந்து என் கவனம் திசைதிருப்பப்பட்டது; அதற்குக்காரணம், தீப்பொறி பறக்கும் கண்களைக் கொண்ட, சாதாரணமான மற்றும் அழகற்ற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணி, தனக்குப் பின்னால் இரண்டு இளைஞர்களுடன் வந்து எனக்குச் சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்ததுதான். அப்போது திரை உயர்ந்தது. என் முந்தைய மனநிலை இப்போது இல்லவே இல்லை என்பதை நான் ஒருவித சோகத்துடன் உணர்ந்தேன்—அந்தக் காலத்தில், ஒரு அற்புதமான நிகழ்வைக் காண உலகின் எல்லைக்கே செல்லவும் நான் தயாராக இருப்பேன்; ஒரு வால்நட்சத்திரத்தையோ அல்லது கிரகணத்தையோ துல்லியமாக அவதானிக்க வானியலாளர்கள் ஆப்பிரிக்காவிலோ அல்லது அண்டிலிஸ் (Antilles) தீவுகளிலோ அமைக்கும் உணர்திறன் மிக்க தட்டுகளைப் (sensitive plates) போல என் மனதை நான் எப்போதும் தயார் நிலையில் வைத்திருப்பேன்; ...கலைஞரின் மோசமான மனநிலை அல்லது பார்வையாளர்களிடையே நடக்கும் ஏதேனும் ஒரு சம்பவம் போன்ற ஒரு 'மேகம்' அந்த நிகழ்ச்சியின் உச்சகட்ட தீவிரத்தைத் தடுத்துவிடுமோ என்று நான் அஞ்சுவேன்; ஒரு பலிபீடத்தைப் போல அதற்கெனவே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அந்த அரங்கத்திற்குச் சென்றால் ஒழிய, சிறந்த சூழலில் அதை நான் காண முடியாது என்று உணர்வேன்—அங்கே, அவளால் நியமிக்கப்பட்ட, சட்டையில் வெள்ளை மலர் அணிந்த நுழைவுச்சீட்டுப் பரிசோதகர்கள், மோசமான ஆடை அணிந்த மக்கள் நிறைந்த பகுதிக்கு மேலே உயர்ந்திருக்கும் அரங்கத்தின் தளம், அவளது புகைப்படம் தாங்கிய நிகழ்ச்சி நிரல்களை விற்கும் பணிப்பெண்கள், மற்றும் சதுக்கத்தில் உள்ள குதிரை-செஸ்ட்நட் (chestnut) மரங்கள் என அனைத்தும்—சிறிய சிவப்புத் திரைக்குப் பின்னால் அவளது தோற்றத்தின் ஒரு பகுதியாகவே (துணைப் பகுதியாகவேனும்) எனக்குத் தோன்றின; அக்காலத்தில் என் உணர்வுகளுடன் இணைந்திருந்த அந்தத் துணைகள், அந்த நம்பிக்கைக்குரிய விஷயங்கள் அனைத்தும் அந்த அனுபவத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதவையாகத் தோன்றின. *ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகம், அதில் வரும் "காதலை வெளிப்படுத்தும் காட்சி" (Declaration Scene) மற்றும் நடிகை லா பெர்மா (La Berma) ஆகியோர் அப்போது எனக்கு ஒரு முழுமையான, தனித்துவமான இருப்பைக் கொண்டிருந்தனர். அன்றாட அனுபவ உலகத்திலிருந்து விலகி, அவை தங்களுக்கென ஒரு தனித்தன்மையுடன் திகழ்ந்தன; நான் அவற்றை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, என்னால் முடிந்தவரை அவற்றை உள்வாங்க வேண்டியிருந்தது—கண்களையும் ஆன்மாவையும் முழுமையாகத் திறந்து வைத்திருந்தாலும், நான் மிகக் குறைந்த அளவே உள்வாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது. ஆயினும் வாழ்க்கை எவ்வளவு இனிமையாகத் தோன்றியது! நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவமின்மை ஒரு பொருட்டாகவே இருக்கவில்லை—வெளியே செல்வதற்குத் தயாராகும்போதோ அல்லது ஆடை அணியும்போதோ செலவிடும் நேரத்தைப் போலவே அதுவும் முக்கியமற்றதாக இருந்தது—ஏனெனில், அதைத் தாண்டி, முழுமையான அர்த்தத்தில்—நல்லதாகவும் ஆனால் அணுகுவதற்கு கடினமானதாகவும், முழுமையாக அடைந்துகொள்ள முடியாததாகவும்—மிகவும் உறுதியான உண்மைகள் இருந்தன: அவைதான் *ஃபெத்ரே* நாடகமும், லா பெர்மா தனது வசனங்களை வெளிப்படுத்திய விதமும் ஆகும். நாடகக் கலையில் முழுமை குறித்த இத்தகைய பகற்கனவுகளில் மூழ்கியிருந்த நிலையில்—அவற்றிலிருந்து கணிசமான அளவை ஒருவரால் பிரித்தெடுத்திருக்க முடியும்...அக்காலகட்டத்தில், பகலோ இரவோ எந்த நேரத்திலும் என் மனதை ஆராய்ந்து பார்த்திருந்தால், நான் மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஒரு மின்கலத்தைப் (battery) போலவே செயல்பட்டிருப்பேன். ஒரு கட்டத்தில், உயிருக்கே ஆபத்து என்று கருதக்கூடிய அளவுக்கு உடல்நலம் குன்றியிருந்தபோதும், 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) நடிப்பைக் காணச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தை நான் உணர்ந்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறியிருந்தது; தூரத்தில் நீல நிறத்தில் ஜொலிக்கும் மலை ஒன்று, அருகில் சென்று பார்க்கும்போது சாதாரணமான ஒன்றாகத் தெரிவதைப் போல, அந்த அனுபவங்கள் அனைத்தும் 'உன்னதமான தனித்துவம்' என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, மற்ற சாதாரண விஷயங்களைப் போலவே ஒன்றாகிவிட்டன; அங்கு நான் இருந்தேன் என்பதாலேயே அவற்றை அங்கீகரித்தேன். அந்த கலைஞர்கள் எனக்குத் தெரிந்த மனிதர்களைப் போன்றவர்களே; அவர்கள் *ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகத்தின் வரிகளைத் தங்களால் இயன்றவரை சிறப்பாகச் சொல்ல முயன்றனர். அந்த வரிகள் கூட, மற்ற எல்லாவற்றிலிருந்தும் தனித்து நிற்கும் உன்னதமான சாராம்சமாக இல்லாமல், அவை தோன்றிய பிரெஞ்சு கவிதை மரபின் பரந்த தொகுப்பில் கலந்துவிடக்கூடிய, வெவ்வேறு தரத்திலான கவிதை வரிகளாகவே எனக்குத் தோன்றின. என் ஆழ்மனதில் ஒருவித சோர்வு குடிகொண்டது; ஏனெனில், என் பிடிவாதமான மற்றும் தீவிரமான விருப்பத்திற்குரிய அந்த இலக்கு இப்போது இல்லையென்றாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கற்பனை உலகில் மூழ்கியிருக்கும் என் இயல்பு மட்டும் மாறாமல் இருந்தது. ஆண்டுதோறும் மாறக்கூடிய, அதே சமயம் என்னை திடீர் மற்றும் பொறுப்பற்ற செயல்களுக்குத் தூண்டக்கூடிய அந்த மனநிலை அப்படியே தொடர்ந்தது. உடல்நலக்குறைவு இருந்தபோதிலும், எல்ஸ்டிரின் (Elstir) ஓவியத்தையோ அல்லது கோதிக் பாணி திரைச்சீலையையோ (tapestry) காண ஒரு மாளிகைக்குச் சென்ற அந்த நாள், வெனிஸ் நகருக்கோ, 'லா பெர்மா'வின் நடிப்பைக் காணவோ அல்லது பால்பெக்கிற்கோ (Balbec) நான் புறப்பட்ட நாட்களைப் போலவே இருந்தது. அதனால் என்னால் முன்கூட்டியே உணர முடிந்தது: இப்போது நான் எதற்காக இவ்வளவு சிரமங்களையும், தூக்கமற்ற இரவுகளையும், வேதனையான நெருக்கடிகளையும் எதிர்கொள்கிறேனோ, அந்த விஷயம் விரைவில் எனக்கு எந்தவித ஈர்ப்பையும் தராமல் போய்விடும்; ஒரு கட்டத்தில் அந்த ஓவியத்தையோ அல்லது திரைச்சீலைகளையோ நின்று பார்க்கக்கூடத் தோன்றாமல், அவற்றை அலட்சியமாகக் கடந்து செல்லும் நிலை எனக்கு வரும். என் விருப்பத்திற்குரிய இலக்கு நிலையற்றதாக இருந்ததால், என் முயற்சியின் பயனற்ற தன்மையை நான் உணர்ந்தேன்; அதே சமயம், முன்பு நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத அந்த முயற்சியின் பிரம்மாண்டமான அளவையும் உணர்ந்தேன். இது, சோர்வாக இருப்பவர்களிடம் "நீங்கள் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள்" என்று யாராவது சுட்டிக்காட்டும்போது அவர்களின் சோர்வு இன்னும் இரட்டிப்பாவதைப் போன்ற ஒரு உணர்வாக இருந்தது. இதற்கிடையில், என் கற்பனை உலகமானது அதனுடன் தொடர்புடைய எல்லாவற்றிற்கும் ஒருவித சிறப்பையோ அல்லது மதிப்பையோ அளித்தது. எனது மிகத் தீவிரமான சிற்றின்ப வேட்கைகளில் கூட—அவை எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கியும் ஒரே கனவை மையமாகக் கொண்டதாகவும் இருந்தன—ஒரு உந்து சக்தியாக விளங்கிய ஒரு கருத்தை என்னால் அடையாளம் காண முடிந்தது: அந்தக் கருத்திற்காக நான் என் உயிரையே தியாகம் செய்திருக்கக்கூடும்; மேலும் அதன் மையத்தில்—கோம்ப்ரே (Combray) தோட்டத்திலிருந்த வாசிப்பு நேரங்களில் நான் கண்ட பகற்கனவுகளைப் போலவே—'பூரணத்துவம்' (perfection) எனும் கோட்பாடு அமைந்திருந்தது.

அரிசி (Aricie), இஸ்மென் (Ismène) மற்றும் ஹிப்போலிட்டஸ் (Hippolytus) ஆகியோரின் நடிப்பிலும் வசன உச்சரிப்பிலும் நான் முன்பு கவனித்திருந்த—நல்லெண்ணம் கொண்ட மென்மை அல்லது கோபத்தின் வெளிப்பாடுகளை—இப்போது நான் அதே போன்றதொரு தாராள மனப்பான்மையுடன் பார்ப்பதில்லை. அந்த நடிகர்கள்—அதே கலைஞர்கள்—குரலில் ஒரு வருடும் தன்மையையோ அல்லது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு மர்மத்தன்மையையோ கொண்டுவரவோ, அல்லது அங்கங்கே தங்கள் அசைவுகளில் ஒரு துயரமான வீச்சையோ அல்லது கெஞ்சும் மென்மையையோ சேர்க்கவோ, தங்கள் புத்திசாலித்தனத்தைக் குறைக்காமல் முயற்சிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. அவர்களின் குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள் குரலுக்குக் கட்டளையிடும்: "மென்மையாக இரு, ஒரு வானம்பாடியைப் போலப் பாடு, வருடு"—அல்லது, மாறாக, "கோபத்தில் கொதித்தெழு"—என்று கூறி, அந்தக் குரலைத் தங்கள் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் இழுத்துச் செல்ல முற்படும். ஆயினும், அந்தக் குரல்—அவர்களின் உச்சரிப்பு முறையிலிருந்து விலகி, கிளர்ந்தெழுந்து—பிடிவாதமாகத் தங்கள் இயல்பான குரலாகவே நீடித்தது; அதில் உள்ள உள்ளார்ந்த குறைகள் அல்லது வசீகரங்கள், அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணத்தன்மை அல்லது செயற்கைத்தன்மை ஆகியவற்றுடன் அது வெளிப்பட்டது. இதனால், வாசிக்கப்பட்ட கவிதைகளின் உணர்ச்சியால் மாற்றியமைக்க முடியாத ஒலிசார் அல்லது சமூகப் பண்புகளின் கலவை அங்கு வெளிப்பட்டது.

அதேபோல, கலைஞர்களின் அசைவுகள் தங்கள் கைகளிடமும் ஆடையிடமும் (peplos) "மகத்துவத்துடன் இருங்கள்" என்று சொல்லும். ஆயினும், கட்டுக்கடங்காத அந்த உடல் உறுப்புகள்—தாங்கள் ஏற்றுள்ள பாத்திரத்தை மறந்து—தோள்பட்டைக்கும் முழங்கைக்கும் இடையில் தங்கள் தசைப்பகுதியை (biceps) புடைக்கச் செய்தன; அவை அன்றாட வாழ்க்கையின் அற்பத்தன்மையையே தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தின; மேலும் ரசீன் (Racine) பாணியிலான நுணுக்கங்களுக்குப் பதிலாகத் தசைகளின் இணைப்புகளையே முன்னிலைப்படுத்தின. அவர்கள் உயர்த்திய ஆடை செங்குத்துக்கோட்டில் கீழே விழுந்தது; அப்போது புவிஈர்ப்பு விசைக்குச் சவால் விடுக்கும் ஒரே விஷயமாக இருந்தது அந்தத் துணியின் உயிரற்ற, மென்மையான நெகிழ்வுத்தன்மை மட்டுமே. அந்தத் தருணத்தில், எனக்கு அருகில் நின்றிருந்த அந்தச் சிறிய பெண்மணி இவ்வாறு கூவினாள்:

150

 கைதட்டல் கூட இல்லை! அவள் எவ்வளவு இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கிறாள் என்று பாருங்கள்! ஆனால் அவளுக்கு மிகவும் வயதாகிவிட்டது, இனி அவளால் இதைச் செய்ய முடியாது; இது போன்ற சமயங்களில், ஒருவர் கைவிட்டுவிட வேண்டும்.

அக்கம் பக்கத்தினரின் "அமைதியாக இரு" என்ற கூச்சல்களுக்கு மத்தியில், அவளுடன் வந்த அந்த இரண்டு இளைஞர்களும் அவளை அமைதிப்படுத்த முயன்றனர், மேலும் அவளது சீற்றம் இப்போது அவளது கண்களில் மட்டுமே கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. மேலும், அந்தச் சீற்றத்தை வெற்றி மற்றும் புகழின் மீது மட்டுமே செலுத்த முடிந்தது, ஏனெனில், அவ்வளவு பணம் சம்பாதித்திருந்த பெர்மா, கடனில் மூழ்கியிருந்தாள். தன்னால் கலந்துகொள்ள முடியாத வணிக அல்லது சமூக சந்திப்புகளைத் தொடர்ந்து ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருந்தாள்; அவள் ஒருபோதும் தங்காத, முன்பே முன்பதிவு செய்யப்பட்ட ஹோட்டல் அறைகளை ரத்து செய்வதற்காக, நகரம் முழுவதும் தூதர்களை ஓடவிட்டிருந்தாள்; தன் நாய்களைக் குளிப்பாட்டுவதற்காக அவளிடம் கடல் கடலளவு வாசனைத் திரவியங்கள் இருந்தன, மேலும் ஒவ்வொரு திரையரங்க மேலாளருக்கும் அபராதக் கட்டணங்களைச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. இன்னும் கணிசமான செலவுகள் இல்லாதிருந்தாலும்—கிளியோபாட்ராவைப் போல அவ்வளவு கவர்ச்சியற்றவளாக இல்லாதிருந்தாலும்—அவள் காற்றழுத்தக் குழாய் செய்திகளுக்கும் அர்பேன் வாடகைக் கார்களுக்கும் முழு மாகாணங்களையும் ராஜ்ஜியங்களையும் வீணடிப்பதற்கு ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்திருப்பாள். ஆனால் அந்த இளம் பெண், அதிர்ஷ்டமே அறியாத ஒரு நடிகையாக இருந்தாள்; பெர்மா மீது அவளுக்குக் கொடிய வெறுப்பு இருந்தது. பெர்மா அப்போதுதான் மேடையில் காலடி எடுத்து வைத்திருந்தாள். பிறகு—ஆஹா, அற்புதம்!—இரவில் நாம் கஷ்டப்பட்டு கற்க முயன்ற பாடங்கள், உறங்கிய பிறகு மனப்பாடம் செய்தது போல நமக்கு நினைவுக்கு வருவது போல; நமது நினைவின் தீவிர முயற்சிகளால் வீணாகத் துரத்தப்படும் இறந்தவர்களின் முகங்கள், நாம் அவர்களைப் பற்றி நினைப்பதை நிறுத்திய அடுத்த கணமே, உயிருள்ளவை போலவும் உயிரோட்டமாகவும் திடீரென நம் கண்களுக்கு முன் தோன்றுவது போல; அதுபோலவே, அதன் சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள நான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் முயன்றபோது என்னிடமிருந்து நழுவிச் சென்ற பெர்மாவின் திறமையும்—இப்போது, ​​பல வருட மறதிக்குப் பிறகு, இந்த அலட்சியமான வேளையில்—தெளிவான உண்மையின் வலிமையுடன் என் போற்றுதலை நிலைநாட்டியது. கடந்த காலத்தில், அந்தத் திறமையைத் தனித்துப் பிரித்தெடுக்கும் முயற்சியில், நான் கேட்பதிலிருந்து அந்தப் பாத்திரத்தையே மனதளவில் நீக்கிவிடுவது வழக்கம்—ஃபெட்ரே பாத்திரத்தில் நடித்த அனைத்து நடிகைகளுக்கும் பொதுவான ஓர் அம்சம் அந்தப் பாத்திரம்; அதை நான் முன்பே படித்து ஆராய்ந்திருந்ததால், அதை நீக்கிவிட்டு, திருமதி பெர்மாவின் திறமையை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் ஒன்றாக வைத்துக்கொள்ள முடியும். ஆயினும், பாத்திரத்திலிருந்து தனித்து நான் உணர முயன்ற அந்தத் திறமை, அதனுடன் பிரிக்கமுடியாதபடி பிணைந்திருந்தது. இது ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞரின் வாசிப்பைப் போன்றது—வின்டூயில் பியானோ வாசித்தபோது அப்படிப்பட்ட ஒருவராகவே இருந்தார் எனத் தோன்றுகிறது: அவருடைய வாசிப்பு ஒரு மிகச்சிறந்த பியானோ கலைஞருடையது; அதைக் கேட்கும்போது, ​​அந்த கலைஞரை ஒரு பியானோ கலைஞர் என்றே நினைக்கத் தோன்றுவதில்லை. இதற்குக் காரணம், அற்புதமான அலங்காரங்களால் இடையிடையே வெளிப்படும் தசை உழைப்பின் முழு அமைப்பையும், கேட்பவர் (எங்கே கவனம் செலுத்துவது என்று தெரியாமல்) திறமையை அதன் புலப்படும், பௌதிக யதார்த்தத்தில் கண்டதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் அந்த இசைக்குறிப்புகளின் சிதறலையும் தவிர்ப்பதன் மூலம், அந்த இசை வாசிப்பு மிகவும் ஒளிபுகும் தன்மையுடையதாகவும், விளக்கப்படும் படைப்பால் மிகவும் ஊடுருவியதாகவும் ஆகிவிடுகிறது. அதனால், அந்த இசைக்கலைஞரே பார்வையில் இருந்து மறைந்து, ஒரு தலைசிறந்த படைப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சாளரத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை ஆகிவிடுகிறார். அரிசி, இஸ்மீன், மற்றும் ஹிப்போலைட் ஆகியோரின் குரல்களையும் சைகைகளையும் ஒரு கம்பீரமான அல்லது மென்மையான எல்லையைப் போல வடிவமைத்திருந்த கலை நோக்கங்களை என்னால் பிரித்தறிய முடிந்தது; ஆனால் ஃபெட்ரே அவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டாள். அவளது வெளிப்பாட்டிலிருந்தும் தோரணையிலிருந்தும் அந்த உத்வேகம் நிறைந்த நுணுக்கங்களையும் விளைவுகளையும் பிரித்தெடுக்க என் மனம் தவறிவிட்டது—அவற்றின் மென்மையான பரப்புகளின் கடுமையான எளிமைக்குள், ஒருபோதும் மேற்பரப்பை உடைக்காத கூறுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டது, அந்த அளவிற்கு அவை முழுமையிலும் ஆழமாக உள்வாங்கப்பட்டிருந்தன. லா பெர்மாவின் குரலில்—ஆன்மாவை எதிர்க்கும் உயிரற்ற பொருளின் ஒரு சிறு சுவடுகூட எஞ்சியிருக்கவில்லை—அரிசி அல்லது இஸ்மீனின் பளிங்குக் குரல்களில் வழிந்தோடும் கண்ணீரின் பெருக்கைக் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை (அந்தக் கண்ணீர் அவர்களை ஊடுருவத் தவறியிருந்தது); மாறாக, அது ஒரு சிறந்த வயலின் கலைஞரின் கருவியைப் போல, அதன் ஒவ்வொரு அணுவிலும் நளினமாக மென்மையாக்கப்பட்டிருந்தது—ஒரு கலைஞரின் "அழகான நாதம்" அவரது புறப் பண்புக்காக அல்ல, மாறாக ஆன்மாவின் மேன்மைக்காகப் புகழப்படுகிறது. மேலும், மறைந்துபோன தேவகன்னத்தின் இடத்தில் உயிரற்ற நீரூற்று தோன்றுவதைப் போல, இங்கு ஒரு புலப்படும், உறுதியான நோக்கம், விசித்திரமான தெளிவுள்ள, பொருத்தமான, மற்றும் குளிர்ச்சியான ஒரு குரல்வளமாக உருமாறியிருந்தது. அவளது கரங்கள்—கவிதைகளே, அவளது உதடுகளிலிருந்து குரலை வெளிக்கொணரும் செயலின் மூலம், தப்பி ஓடும் நீரால் அசைக்கப்படும் இலைகளைப் போல, அவளது மார்புக்கு எதிராக உயர்த்துவது போல் தோன்றின; அவளது மேடைப் பிரசன்னம்—மெதுவாகப் பண்படுத்தப்பட்டு, இன்னும் பரிணமித்துக்கொண்டிருந்தது; சக நடிகர்களின் சைகைகளில் தென்பட்டதை விட மிக ஆழமான பகுத்தறிவிலிருந்து பிறந்தது; ஆயினும், அந்தப் பகுத்தறிவு தனது திட்டமிட்ட மூலங்களைக் களைந்து ஒருவித ஒளியாக உருகி, ஃபெட்ரே என்ற கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றிச் செழுமையான, சிக்கலான கூறுகளைத் துடிக்கச் செய்தது—கவர்ச்சியடைந்த பார்வையாளர் அந்தக் கூறுகளை ஒரு கலைச் சாதனையாக அல்ல, மாறாக வாழ்வின் ஒரு யதார்த்தமாகவே எடுத்துக்கொண்டார்; அந்த வெள்ளைத் திரைகளும் கூட—களைத்துப்போனாலும் விசுவாசமுள்ளவையாக, ஒரே நேரத்தில் புறச்சமய மற்றும் ஜான்செனிசத் துன்பத்திலிருந்து நூற்கப்பட்ட உயிருள்ள பொருளைப் போலத் தோன்றின; அதைச் சுற்றி அவை ஒரு பலவீனமான, நடுங்கும் கூட்டுப்புழுவைப் போலச் சுருங்கின; இவை அனைத்தும்—குரல்கள், பாவனைகள், சைகைகள், திரைகள்—ஒரு கவிதை வரியாகிய அந்தக் கருத்தின் உடலைச் சுற்றியே இருந்தன (உடல்களைப் போலல்லாமல்......மனித இயல்பு என்பது ஆன்மாவை மறைக்கும் ஒரு ஒளிபுகாத் தடையைப் போல அதற்கு முன்னால் நிற்பதில்லை; மாறாக, ஆன்மா அதனூடே பரவி, அதிலேயே தன்னை மீண்டும் கண்டுகொள்ளும் ஒரு தூய்மையான, உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆடையைப் போலவே அது திகழ்கிறது. அவை ஆன்மாவை மறைப்பதற்குப் பதிலாக, தன்னுள் அதை உள்வாங்கி ஊடுருவச் செய்ததன் மூலம், அந்த ஆன்மாவையே இன்னும் மேன்மைமிக்கதாக மாற்றுகின்றன; அவை வெறும் பலதரப்பட்ட பொருட்களின் ஓட்டங்கள் மட்டுமல்ல—இப்போது ஒளி ஊடுருவக்கூடியவையாக மாறியுள்ள அவற்றின் அடுக்குகள், தங்களின் வழியே செல்லும் மையமான கதிரை இன்னும் செழுமையாக ஒளிவிலகல் செய்யவும், அந்தக் கதிர் உறைந்திருக்கும் சுடர்நிறைந்த பொருளை இன்னும் விரிவானதாகவும், மதிப்புமிக்கதாகவும், அழகானதாகவும் மாற்றவும் மட்டுமே பயன்படுகின்றன. ஆகவே, லா பெர்மாவின் (La Berma) நடிப்பு என்பது, மூலப் படைப்பைச் சூழ்ந்திருந்த மற்றொரு படைப்பாக—அதேபோல மேதமையால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட ஒன்றாக—அமைந்திருந்தது.

எனது அப்போதைய எண்ணம்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், கடந்த காலத்தில் நான் கொண்டிருந்த எண்ணத்தை விட இப்போது மிகவும் இனிமையானதாக இருந்தது—அடிப்படையில் வேறுபட்டதாக இருக்கவில்லை. ஒரே ஒரு மாற்றம் என்னவென்றால், நாடக மேதமை குறித்த முன்முடிவு கொண்ட, கருத்தியல் சார்ந்த, தவறான ஒரு அளவுகோலைக் கொண்டு நான் அதை இனி மதிப்பிடவில்லை; நாடக மேதமை என்பது துல்லியமாக *இதுதான்* என்பதை நான் இப்போது புரிந்துகொண்டிருந்தேன். லா பெர்மாவின் நடிப்பை முதல்முறை பார்த்தபோது எனக்கு ஏன் எந்த இன்பமும் கிடைக்கவில்லை என்பதற்கான காரணம் ஒரு கணம் எனக்குத் தோன்றியது: ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) கில்பெர்ட்டைச் (Gilberte) சந்தித்த அந்த நாட்களைப் போலவே, இப்போதும் நான் அவளை ஒரு அதீத ஏக்கத்துடனேயே அணுகியிருந்தேன். ஒருவேளை அந்த இரண்டு ஏமாற்றங்களுக்கும் இடையே அந்த ஒற்றுமை மட்டுமல்லாமல், இன்னும் ஆழமான வேறொரு ஒற்றுமையும் இருந்திருக்கலாம். தனித்துவமான ஒரு நபர், படைப்பு அல்லது நடிப்பு நம் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் தனித்தன்மை வாய்ந்தது. "அழகு", "பாணியின் விரிவு" அல்லது "உருக்கம்" போன்ற கருத்துகளுடன் நாம் அங்கு செல்கிறோம்—சாதாரணத் திறமை அல்லது சிறப்பம்சமற்ற முகத்தின் வெறும் செயல்திறனில் கூட நாம் காணக்கூடியதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளக்கூடிய பண்புகள் அவை; ஆயினும், நமது கூர்மையான மனம் ஒரு வடிவத்தின் அழுத்தமான இருப்பை எதிர்கொள்கிறது; அந்த வடிவத்திற்கு இணையான அறிவுசார் கருத்து எதுவும் நம்மிடம் இருப்பதில்லை, அது புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டிய ஒரு அறியப்படாத பண்பாக அது இருக்கிறது. அது ஒரு ஊடுருவும் இசைக் குறிப்பையோ அல்லது விசித்திரமான கேள்வி தொனிக்கும் குரலையோ கேட்கிறது. அது தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்கிறது: "இது அழகானதா?" "நான் உணர்வது மெச்சுகின்ற உணர்வா? வண்ணச் செழுமை, உயர்குணம், ஆற்றல் என்பதெல்லாம் இதைத்தான் குறிக்கிறதா?" அதற்கான பதிலாகக் கிடைப்பது ஒரு உயர்ந்த சுருதியிலான குரல், ஒரு விசித்திரமான கேள்வி தொனிக்கும் குரல்—ஒரு அந்நியரால் உருவாக்கப்படும் ஆளுமைமிக்க தாக்கம், முற்றிலும் உடல்சார்ந்த ஒன்று; அது "விளக்கத்தின் விரிவு"க்கு எந்த இடத்தையும் விட்டுவைப்பதில்லை. அதனால்தான், உண்மையாகவே அழகான படைப்புகள்—நாம் அவற்றை மனப்பூர்வமாகக் கவனிக்கும்போது—பெரும் ஏமாற்றத்தையே அளிக்கின்றன; ஏனெனில், நம்மிடம் உள்ள எண்ணங்களின் தொகுப்பில், அந்தத் தனித்துவமான உணர்வுக்கு இணையான ஒரு கருத்துகூட இருப்பதில்லை.

லா பெர்மாவின் (La Berma) நடிப்பு எனக்குத் துல்லியமாக உணர்த்தியது அதைத்தான். அதுதான் அது—உன்னதம், வெளிப்பாட்டில் உள்ள அறிவுத்திறன். பரந்த, கவித்துவமான, வலிமையான ஒரு விளக்கத்தின் சிறப்பம்சங்களை இப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன்; அல்லது சொல்லப்போனால், மக்கள் அந்தச் சொற்களைக் கொண்டு எதைக் குறிக்க ஒப்புக்கொண்டிருந்தார்களோ, அதைத்தான் நான் புரிந்துகொண்டேன்—புராணக் கதைகளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத நட்சத்திரங்களுக்கு செவ்வாய், வெள்ளி, சனி போன்ற பெயர்கள் சூட்டப்படுவதைப் போலத்தான் இதுவும். நாம் ஒரு உலகில் உணர்கிறோம், ஆனால் வேறொரு உலகில் சிந்திக்கிறோம் மற்றும் பெயரிடுகிறோம்; இவ்விரண்டிற்கும் இடையே ஒரு தொடர்பை நம்மால் ஏற்படுத்த முடியும், ஆனால் அவற்றுக்கு இடையிலான இடைவெளியை நம்மால் நிரப்ப முடியாது. லா பெர்மாவின் நடிப்பைக் காணச் சென்ற அந்த முதல் நாளில், மிகுந்த கவனத்துடன் அதைக் கேட்ட பிறகு, அந்த அனுபவத்தையும் "விளக்கத்தின் உன்னதம்" மற்றும் "தனித்துவம்" குறித்த எனது முன்கூட்டிய எண்ணங்களையும் ஒன்றிணைக்க நான் சிரமப்பட்டபோது, ​​நான் கடக்க வேண்டியிருந்தது இந்த இடைவெளியைத்தான்—இந்த ஆழமான பிளவைத்தான். ஒரு கணம் ஏற்பட்ட வெறுமைக்குப் பிறகே நான் கைதட்டினேன்; அந்தக் கைதட்டல் அந்த அனுபவத்திலிருந்து நேரடியாக எழுந்ததாகத் தோன்றவில்லை, மாறாக எனது முந்தைய எண்ணங்களுடனேயே—அதாவது "இறுதியாக நான் லா பெர்மாவைக் கேட்கிறேன்" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியுடனேயே—அது தொடர்புடையதாக இருந்தது. ஒரு நபர்—அல்லது ஆழ்ந்த தனித்துவம் கொண்ட ஒரு கலைப்படைப்பு—மற்றும் அழகு குறித்த ஒரு கருத்தியல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான இடைவெளி என்பது, அவர்கள் நமக்குள் தூண்டும் உண்மையான உணர்வுகளுக்கும், அன்பு அல்லது போற்றுதல் குறித்த நமது முன்கூட்டிய எண்ணங்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைப் போலவே மிகப் பெரியது. அதனால்தான் அவற்றை நம்மால் அடையாளம் காண முடிவதில்லை. லா பெர்மாவைக் கேட்டதிலிருந்து எனக்கு எந்த மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கவில்லை (கில்பெர்ட்டைப் பார்த்ததிலிருந்து கிடைத்ததை விடவும் குறைவானதே). "அப்படியானால், நான் அவரைப் போற்றவில்லை" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆயினும், அக்காலத்தில் லா பெர்மாவின் நடிப்பின் ஆழத்தை அறிந்துகொள்வதே எனது ஒரே சிந்தனையாக இருந்தது; அதுவே எனது முழு கவனத்தையும் ஈர்த்திருந்தது, மேலும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் வகையில் எனது மனதை முடிந்தவரை விரிவுபடுத்த நான் முயன்றேன். போற்றுதல் என்பதன் உண்மையான பொருள் இதுதான்—துல்லியமாக இதுதான்—என்பதை இப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன்.

லா பெர்மாவின் நடிப்பின் மூலம் வெளிப்பட்ட அந்த மேதைமை—உண்மையில் ரசீனின் (Racine) மேதைமையைத் தவிர வேறெதுவுமில்லையா?

முதலில், நான் அப்படித்தான் நினைத்தேன். 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) நாடகத்தின் காட்சிகள் முடிந்து, நடிகர்கள் மேடைக்கு வந்து பார்வையாளர்களின் கைதட்டலை ஏற்றுக்கொண்ட அந்தத் தருணத்தில், இந்த எண்ணம் என் மனதிலிருந்து அகன்றது. அப்போது, ​​அந்த முன்கோபக்கார மூத்த நடிகை தனது சிறிய உருவத்தை நிமிர்த்தி ஒரு கோணத்தில் நின்றுகொண்டு, முகபாவனைகள் ஏதுமின்றித் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றார்; மற்றவர்கள் கைதட்டியபோது தானும் அதில் இணையவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகக் காட்டும் விதமாக அவர் செய்த அந்தச் செயல், ஒரு பரபரப்பான எதிர்ப்பாக அமையுமென அவர் கருதினார்; ஆனால், உண்மையில் அது யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கவில்லை. அடுத்ததாக அரங்கேறிய நாடகம், முன்பு எனக்கு முக்கியமற்றதாகவும் விசித்திரமானதாகவும் தோன்றிய அந்தப் புதிய வகை நாடகங்களில் ஒன்றாகும்; புகழ் ஏதுமற்றவை என்பதாலேயே அவை அத்தகையதாகத் தோன்றின—ஏனெனில், அந்தந்தக் குறிப்பிட்ட மேடை நிகழ்த்துதலுக்கு அப்பால் அவற்றுக்கு வேறு எந்த இருப்பும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் எனக்கு...ஒரு சிறந்த நாடகத்தைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அந்த ஏமாற்றம் எனக்கு ஏற்படவில்லை; அதாவது, காலத்தால் அழியாத ஒரு கலைப்படைப்பின் தன்மை, வெறும் மேடை விளக்குகளின் எல்லைக்குள்ளும் ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவுள்ள நிகழ்த்துதலுக்குள்ளும் சுருங்கிப்போவதைக் கண்டு ஏற்படும் ஏமாற்றம் அது. சாதாரணமானதொரு நாடகத்தை எப்படி நிகழ்த்துவார்களோ, அதேபோலத்தான் இதையும் அவர்கள் நிகழ்த்தினார்கள் என்றாலும், பார்வையாளர்கள் பெரிதும் ரசித்த—எதிர்காலத்தில் பெரும் புகழ் பெறப்போகும்—ஒவ்வொரு வசனத்தின்போதும், அந்த வசனம் கடந்த காலத்தில் கொண்டிருந்த அறியப்படாத நிலையையும், எதிர்காலத்தில் அது அடையவிருக்கும் புகழையும் என் மனதிற்குள் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். இது ஒரு அறிவுசார்ந்த செயல்பாடு; இது, ஒரு சிறந்த படைப்பு முதன்முதலில் அரங்கேற்றப்படும்போது ஏற்படும் சூழலை கற்பனை செய்து பார்ப்பதற்கு நேர்மாறானது. அப்போது, ​​அந்தப் படைப்பின் தலைப்புகள்—முன்பின் கேள்விப்படாதவை—எழுத்தாளரின் மற்ற படைப்புகளுடன் ஒரே தரத்தில் நிலைத்து நிற்கும் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். மேலும், இந்த வேடமானது பிற்காலத்தில் அவளது மிகச்சிறந்த வேடங்களில் ஒன்றாக, 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) வேடத்திற்கு இணையாகக் கருதப்படவிருந்தது. அந்த நாடகத்தில் இலக்கியத் தரம் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால் 'ஃபெத்ரே' நாடகத்தில் அவள் எவ்வளவு உன்னதமாகத் திகழ்ந்தாளோ, அதே அளவு உன்னதத்துடன் இதிலும் 'லா பெர்மா' (La Berma) திகழ்ந்தாள். அப்போதுதான் நான் உணர்ந்தேன்: ஒரு சோக நாடக நடிகையைப் பொறுத்தவரை, எழுத்தாளரின் படைப்பு என்பது அவளது சொந்தமான, மிகச்சிறந்த நடிப்புப் படைப்பை உருவாக்குவதற்கான ஒரு மூலப்பொருள் மட்டுமே—அதுவே ஒரு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டியதில்லை. பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் சந்தித்த எல்ஸ்டிர் (Elstir) என்ற சிறந்த ஓவியர், ஒரு சாதாரணப் பள்ளி கட்டிடத்தையும், அதே சமயம் ஒரு கலைப்படைப்பாகவே திகழ்ந்த ஒரு பேராலயத்தையும் கொண்டு, சமமான சிறப்பம்சங்கள் கொண்ட இரண்டு ஓவியங்களை வரைந்ததைப் போன்றது இது. ஒரு ஓவியர் வீடு, வண்டி மற்றும் மனித உருவங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு ஒளிச் சேர்க்கையாக மாற்றுவதைப் போலவே, 'லா பெர்மா'வும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட—சமப்படுத்தப்பட்ட அல்லது தீவிரப்படுத்தப்பட்ட—வார்த்தைகளின் மீது பயம் மற்றும் மென்மை உணர்வுகளைப் பரப்பினாள்; ஆனால் ஒரு சாதாரண கலைஞரோ அந்த வார்த்தைகளை ஒவ்வொன்றாகத் தனித்தனியாக உச்சரித்திருப்பார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அதன் தனித்துவமான தொனியைக் கொண்டிருந்தது; 'லா பெர்மா'வின் உச்சரிப்பு ஒருபோதும் கவிதையின் வரிகளை மறைக்கவில்லை. எதுகை அல்லது மோனையை (முந்தைய எதுகைக்கு ஒத்த அதே சமயம் மாறுபட்ட ஒன்றைக் கேட்கும்போது—அது முந்தையதாலேயே தூண்டப்பட்டாலும் ஒரு புதிய கருத்தின் மாறுபாட்டை அறிமுகப்படுத்துகிறது) கேட்கும்போது, ​​சிந்தனை மற்றும் சந்தம் (meter) ஆகிய இரண்டு அமைப்புகள் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அமைந்திருப்பதை உணர்வது—இதுவே ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சிக்கலான தன்மை அல்லது அழகின் கூறாகத் திகழ்கிறது அல்லவா? ஆயினும், 'லா பெர்மா' வார்த்தைகளையும்—கவிதை வரிகள் மற்றும் நீண்ட வசனங்களையும் கூட—அவற்றை விடப் பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்புகளுக்குள் இணைத்து வெளிப்படுத்தினாள். கவிஞர் ஒருவர் ஒரு சொல்லை எதுகை-மோனையின் (rhyme) விளிம்பில் ஒரு கணம் தயங்க வைத்துப் பிறகு பாயச் செய்வதிலோ, அல்லது இசைக்கலைஞர் ஒருவர் இசை நாடகத்தின் (libretto) பல்வேறு சொற்களை ஒரே தாளகதியில் இணைத்து அவற்றை எதிர்த்தும் அதே சமயம் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றும் செல்வதிலோ கொள்ளும் அதே மகிழ்ச்சியைப் போலவே, இந்தக் கட்டமைப்பு எல்லைகளில் அவர்கள் (நடிகர்கள்) நிற்கவோ அல்லது இடைநிறுத்தவோ கட்டாயப்படுத்தப்படுவதைக் காண்பது எனக்கு மிகுந்த இன்பத்தைத் தந்தது. எனவே, ரசீனின் (Racine) கவிதைகளில் அமைந்ததைப் போலவே நவீன நாடக ஆசிரியரின் வசனங்களிலும், துயரம், உயர்குணம் மற்றும் தீவிர உணர்ச்சி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பிம்பங்களை—அதாவது அவளது தனித்துவமான கலைப்படைப்புகளாகத் திகழ்ந்த அந்தப் பிம்பங்களை—எப்படிப் புகுத்துவது என்பது லா பெர்மாவுக்கு (La Berma) நன்கு தெரிந்திருந்தது; வெவ்வேறு மாதிரிகளைக் கொண்டு ஒரு ஓவியர் வரைந்த பல சித்திரங்களில் அவரை எப்படி அடையாளம் காண முடியுமோ, அதேபோல இந்தப் பிம்பங்களின் மூலமே அவளையும் அடையாளம் காண முடிந்தது.

லா பெர்மாவின் உடல்நிலைகளை (poses) உறைய வைக்கவோ—அதாவது, ஒரு கணத்தில் தோன்றி உடனே மறைந்து மீண்டும் ஒருபோதும் வராத ஒளியில் அவள் உருவாக்கிய அந்த அழகான வண்ண விளைவைப் பிடித்து வைக்கவோ—அல்லது ஒரு வசனத்தை நூறு முறை திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல வைக்கவோ நான் இனி விரும்பவில்லை. கவிஞர், துயர நாடக ஆசிரியர் அல்லது நாடகத்தை அரங்கேற்றிய சிறந்த அரங்க வடிவமைப்பாளர் ஆகியோரின் நோக்கங்களை விட எனது முந்தைய விருப்பம் அதிகப்படியானதாக இருந்தது என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்; ஒரு கவிதை வரியின் மீது கணநேரத்திற்கு வீசப்படும் அந்த வசீகரம், அந்த நெகிழ்வான மற்றும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் உடல் அசைவுகள், மற்றும் அடுத்தடுத்து அமையும் அந்தத் தோற்றக் காட்சிகள் (tableaux) ஆகியவை நாடகக் கலை உருவாக்க முயலும் நிலையற்ற விளைவாகவும், கணநேர இலக்காகவும், உயிருள்ள கலைப்படைப்பாகவும் இருக்கின்றன என்பதை நான் உணர்ந்தேன்—இவற்றை அப்படியே நிலைநிறுத்த முயலும் அளவுக்கு அதீத ஈடுபாடு கொண்ட பார்வையாளரின் கவனம் அந்த அழகையே அழித்துவிடும். லா பெர்மாவின் நடிப்பை மீண்டும் காண மற்றொரு நாள் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு இருக்கவில்லை; அவளது நடிப்பில் நான் முழுத் திருப்தி அடைந்திருந்தேன். கில்பெர்ட் (Gilberte) அல்லது லா பெர்மா என யாரையாவது நான் தீவிரமாக ரசித்து, அந்த ரசனைக்குரிய நபராலேயே ஏமாற்றமடையும் சூழல் ஏற்படும்போது மட்டுமே, முந்தைய நாள் எனக்குக் கிடைக்காத இன்பத்தை அடுத்த நாள் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தில் தேட முற்படுவேன். நான் அப்போது அனுபவித்த மகிழ்ச்சியை—ஒருவேளை இன்னும் பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியை—ஆழ்ந்து ஆராய முற்படாமலே, என் பள்ளித் தோழர்கள் சிலர் சொல்வது போல நானும் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: "லா பெர்மா தான் எனக்கு முதன்மையானவள்." ஆயினும், இந்த முன்னுரிமையும் அவளை 'முதலிடத்தில்' வைப்பதும் எனக்கு எத்தகைய அமைதியைத் தந்திருந்தாலும், அத்தகைய கூற்று லா பெர்மாவின் மேதமையின் உண்மையான தன்மையைச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை என்றே நான் உணர்ந்தேன்.

இரண்டாவது நாடகம் தொடங்கியபோது, ​​நான் மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) தனி இருக்கையை (box) நோக்கினேன். என் மனம் அந்த வெறுமையான காற்றில் தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்த ஒரு இன்பமான கோட்டை வரைந்த அசைவுடன், இளவரசி சற்றுமுன் தன் தலையை அந்தப் பெட்டியின் பின்புறம் திருப்பினாள்; அவளுடைய விருந்தினர்களும் பின்புறம் நோக்கியபடி நின்றுகொண்டிருந்தனர், அவர்கள் உருவாக்கிய அந்த இரட்டைக் கோட்டிற்கு இடையில், அவள் ஒரு தேவதையின் தன்னம்பிக்கையுடனும் கம்பீரத்துடனும் தோன்றினாள். ஆயினும், அவளிடம் ஒரு புதிய மென்மையும் இருந்தது—அவள் தாமதமாக வந்ததாலும், நிகழ்ச்சியின் நடுவில் அனைவரையும் எழுந்து நிற்க வைத்ததாலும் பிறந்த அந்த மென்மை, அவளைச் சூழ்ந்திருந்த வெள்ளைத் துணிகளுடன் கலந்து, ஒரு செயற்கையான கள்ளம் கபடமற்ற தன்மையையும், வெட்கத்தையும், லேசான தர்மசங்கடத்தையும் கொண்ட ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கி, அவளுடைய வெற்றிப் புன்னகையை மென்மையாக்கியது.
உள்ளே நுழைந்த டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) தன் உறவினரை நோக்கி நடந்து சென்று, முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த பொன்னிற முடி கொண்ட இளைஞருக்கு ஒரு மரியாதைக்குரிய வணக்கத்தை (curtsy) அளித்தார். பின்னர், அந்த அரங்கம் போன்ற இடத்தின் பின்புறம் குழுமியிருந்த 'கடல் அரக்கர்கள்' மற்றும் உயர்குடிப் பிரமுகர்களை—அதாவது 'ஜாக்கி கிளப்'பைச் சேர்ந்த அந்த அரை-தெய்வ மனிதர்களை (அந்தத் தருணத்தில், குறிப்பாக திரு. டி பாலன்சியாக இருக்க நான் மிகவும் விரும்பிய மனிதர்களை)—நோக்கித் திரும்பினார். கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக அவர்களுடன் தனக்கிருந்த அன்றாடப் பழக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில், ஒரு பழைய நண்பருக்கான இயல்பான பாவனையுடன் அவர்களை அவர் வரவேற்றார். அவர் தன் நண்பர்கள் மீது வீசிய அந்தப் புன்னகை கலந்த பார்வையில் ஒரு மர்மத்தை நான் உணர்ந்தேன்; ஆனால் அதன் புதிரை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அனைவரிடமும் கையை நீட்டியபோது நீல நிற ஒளியுடன் ஜொலித்த அந்தப் பார்வையை—அதன் நுணுக்கமான ஒளிச்சிதறல்களையோ அல்லது அதன் ஆழமான உணர்வுப் படிவங்களையோ என்னால் பகுப்பாய்வு செய்ய முடிந்திருந்தால்—அந்தத் தருணத்தில் அதில் வெளிப்பட்ட அறியப்படாத வாழ்க்கையின் சாராம்சத்தை நான் கண்டறிந்திருக்கக்கூடும். டச்சஸைத் தொடர்ந்து டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duc de Guermantes) வந்தார்; அவரது ஒற்றைக் கண்ணாடியின் (monocle) மின்னல், பற்களின் ஒளி, அவரது கார்னேஷன் மலர் அல்லது மடிப்புகள் கொண்ட சட்டையின் வெண்மை ஆகியவை அவரது புருவங்கள், உதடுகள் மற்றும் வால் கோட் (tailcoat) ஆகியவற்றைப் பிளந்து கொண்டு ஒளியை வெளிப்படுத்துவது போல் தோன்றின. தலையை அசைக்காமல், நீட்டிய கையை நேராக அவர்களின் தோள்களின் மீது வைத்து, தனக்கு வழிவிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த 'சிறிய அரக்கர்களை' மீண்டும் அமருமாறு சைகை செய்தார்; பின்னர் அந்தப் பொன்னிற முடி கொண்ட இளைஞருக்குத் தாழ்வாகக் குனிந்து மரியாதை செலுத்தினார். டச்சஸ் ஒரு விஷயத்தை ஊகித்திருந்தது போலத் தோன்றியது: ஜெர்மானியக் கவிதை அல்லது தீவிர உணர்ச்சி வெளிப்பாடு கொண்ட எதையும் 'மிகையானவை' (exaggerations) என்று கேலி செய்யும் இயல்புடையவர் அவர்; அந்த உறவினர், டச்சஸின் பார்வையில் 'நாடகத்தனமான வேடம்' (costumey) போலத் தோன்றும் ஒரு ஆடையை அணிந்திருப்பார் என்பதை அவர் முன்பே அறிந்திருக்கலாம்; அதனால் அவருக்கு ரசனை குறித்த ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்க அவர் விரும்பியிருக்கலாம். இளவரசியின் தலையிலிருந்து கழுத்து வரை வழிந்தோடும் அற்புதமான மென்மையான இறகுகளுக்கோ அல்லது சிப்பிகள் மற்றும் முத்துக்களால் ஆன வலைக்கோ பதிலாக, டச்சஸ் தன் தலைமுடியில் ஒரு எளிய 'எக்ரெட்' (aigrette - இறகு அலங்காரம்) மட்டுமே அணிந்திருந்தார்; அவரது கூர்மையான மூக்கு மற்றும் எடுப்பான கண்களுக்கு மேலே உயர்ந்திருந்த அந்த அலங்காரம், அவருக்குக் கொண்டை கொண்ட ஒரு பறவையின் தோற்றத்தை அளித்தது. மெல்லிய மஸ்லின் துணியின் வெண்மையான மடிப்புகளிலிருந்து அவரது கழுத்தும் தோள்களும் வெளிப்பட்டன; அந்தத் துணிக்கு எதிராக அன்னப்பறவை இறகுகளால் ஆன விசிறி ஒன்று அசைந்து கொண்டிருந்தது. ஆயினும், அந்த ஆடையே—அதன் மேலாடை, (உலோகக் கம்பிகள் மற்றும் மணிகள் அல்லது பளபளக்கும் கற்கள் போன்ற) எண்ணற்ற ஜரிகைகளால் மட்டுமே அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது—முற்றிலும் பிரிட்டிஷ் பாணியிலான ஒரு துல்லியத்துடன் அவளது உருவத்தை வடிவமைத்தது. ஆயினும், அவர்கள் இருவரின் ஆடைகளும் எவ்வளவுதான் வேறுபட்டிருந்தாலும், இளவரசி தனது நாற்காலியைத் தன் உறவினருக்கு விட்டுக்கொடுத்தவுடன், அந்த இரு பெண்களும் ஒருவரையொருவர் நோக்கித் திரும்பி, பரஸ்பரப் பாராட்டுகளுடன் பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

அடுத்த நாள், இளவரசியின் சற்றே மிகையான அலங்காரத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது திருமதி டி குவர்மண்டஸ் புன்னகைக்கக்கூடும், ஆனால், இளவரசி இருந்தபோதிலும் வசீகரமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தார் என்று அவர் நிச்சயமாகக் கூறுவார்; மேலும், தன் உறவினரின் ஆடை பாணியில் சற்றே குளிர்ந்த, வறண்ட, மற்றும் "உயர்தர ஆடை" போன்ற ஒரு தன்மையை இயல்பாகவே கண்ட இளவரசியோ, அந்த எளிமையிலேயே ஒரு நேர்த்தியான நுட்பத்தைக் கண்டறிவார். மேலும், அவர்களுக்கு இடையேயான அந்த இணக்கம்—அவர்களின் பொதுவான வளர்ப்பினால் உருவான, உலகளாவிய, முன்னரே நிறுவப்பட்ட அந்த ஈர்ப்பு விசை—அவர்களின் ஆடைகளில் மட்டுமல்ல, அவர்களின் நடத்தையிலும் இருந்த வேறுபாடுகளைச் சமன் செய்தது. இளவரசியின் விரிந்த, இயல்பான பாணியானது, அவர்களுக்கு இடையே நீண்டிருந்த நேர்த்தியான தோரணையின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத, காந்த ஈர்ப்புக் கோடுகளுக்கு எதிராக மென்மையாக அடங்கிப் போனது; அதே சமயம், கோமளிகையின் நேர்மையான அடக்கம், அதே கோடுகளை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டு அசைந்தாட அனுமதித்து, வசீகரமாகவும் நளினமாகவும் மென்மையடைந்தது. அப்போது அரங்கேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நாடகத்தைப் போலவே—லா பெர்மா வெளிப்படுத்திய தனித்துவமான கவித்துவத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள, அவர் நடித்த (மேலும் அவரால் மட்டுமே நடிக்க முடிந்த) பாத்திரத்தை வேறு எந்த நடிகைக்கும் ஒப்படைக்கப்பட்டிருப்பதை ஒருவர் கற்பனை செய்து பார்த்தாலே போதும்—அதேபோலவே, பெட்டிகளை அண்ணாந்து பார்க்கும் ஒரு பார்வையாளர், அவற்றில் இரண்டில், பரோன் டி மோரியன்வாலுக்கு ஒரு விசித்திரமான, பகட்டான, மற்றும் மோசமான வளர்ப்பின் தோற்றத்தை மட்டுமே அளித்த ஒரு "ஏற்பாட்டை" (பிரின்செஸ் டி குயர்மான்டெஸின் ஏற்பாட்டை நினைவூட்டும் வகையில்) கண்டிருப்பார்; மேலும், குவர்மண்டஸ் கோமதியின் ஆடைகளையும் பகட்டையும் பிரதிபலிப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட, மிகுந்த சிரமமும் செலவும் நிறைந்த அந்த முயற்சியானது, திருமதி டி கேம்ப்ரெமரை, கம்பி போல விறைப்பாகவும், நிமிர்ந்தும், மெலிந்தும், கோணலாகவும், தலைமுடியில் சவ ஊர்தியின் இறகு ஒன்று செங்குத்தாக நின்றுகொண்டும் இருக்கும் ஏதோ ஒரு மாகாண உறைவிடப் பள்ளி மாணவியைப் போலக் காட்ட மட்டுமே உதவியது. ஒருவேளை அந்த மனிதருக்கு அங்கே எந்த வேலையும் இருந்திருக்கக்கூடாது; ஏனெனில், அங்கிருந்த தனிப்பிரிவு இருக்கைகள் (boxes)—குறிப்பாக மிக உயர்ந்த தளங்களில் இருந்தவை, கீழிருந்து பார்க்கையில் மனித மலர்கள் நிறைந்த பெரிய கூடைகளைப் போலவும், அவற்றின் வெல்வெட் தடுப்புகளின் சிவப்புப் பட்டைகளால் மேற்கூரையில் பிணைக்கப்பட்டிருப்பது போலவும் தோன்றின—அக்காலத்தின் மிகச் சிறந்த பெண்களுடன் இணைந்து ஒரு கணநேரக் காட்சியை உருவாக்கின; மரணம், அவப்பெயர், நோய் மற்றும் பிளவுகளால் விரைவில் மாறவிருந்த அந்தக் காட்சி, அந்தத் தருணத்தில் கவனம், வெப்பம், தலைசுற்றல், தூசி, நேர்த்தி மற்றும் சலிப்பு ஆகியவற்றால் அசைவற்று நின்றது; அது ஒருவிதமான நித்தியமான, துயரமிக்க தருணமாக—அதாவது, அறியாமலே எதையோ எதிர்பார்த்திருக்கும் அமைதியான மந்தநிலை கொண்ட தருணமாக—இருந்தது; பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், அது ஒரு குண்டு வெடிப்பதற்கோ அல்லது ஒரு... என்பதன் முதல் தீப்பிழம்பு தோன்றுவதற்கோ முந்தைய தருணமாகத் தோன்றுகிறது.
...தீ.

மாடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) அங்கு இருந்ததற்குக் காரணம் பார்மா இளவரசி (Princess of Parma) எடுத்த ஒரு நடவடிக்கையே ஆகும். உண்மையான உயர்குடிப் பிறப்பிற்குரிய இயல்பான எளிமையைக் கொண்டிருந்தாலும், அதே சமயம் பெருமித உணர்வும் கலைகள் மீதான ஆர்வத்திற்கு இணையான தொண்டுள்ளமும் கொண்ட அந்த இளவரசி, மாடம் டி காம்ப்ரிமர் போன்ற பெண்களுக்கு அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சில தனி இருக்கை அறைகளை (boxes) ஒதுக்கியிருந்தார். இவர்கள் மிக உயர்ந்த பிரபுத்துவ வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்றாலும், இளவரசியின் சமூகநலப் பணிகள் மூலம் அவர்களுடன் அவருக்குத் தொடர்பு இருந்தது. மாடம் டி காம்ப்ரிமர் தனது பார்வையை டச்சஸ் (Duchess) மற்றும் இளவரசி டி கெர்மாண்ட்ஸ் (Princess de Guermantes) ஆகியோர் மீது நிலைத்திருக்கச் செய்தார்; அவர்களுடன் நேரடி அறிமுகம் ஏதும் இல்லாததால், அவர்களிடம் ஒரு வாழ்த்தைப் பெற முயல்வது போன்ற தோற்றத்தை அளிக்கும் அபாயம் ஏதுமில்லை என்பது அப்பணியை அவருக்கு எளிதாக்கியது. ஆயினும், அந்த இரு உயர்குடிப் பெண்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதே அவர் சோர்வறியாத பொறுமையுடன் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்த இலக்காக இருந்தது. இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் அதில் வெற்றி பெற்றுவிடலாம் என்று அவர் கணக்கிட்டிருந்தார். ஆனால், குணப்படுத்த முடியாத ஒரு நோயால் தாக்கப்பட்ட அவர்—மருத்துவ அறிவு மிக்கவர் என்பதால் அந்த நோயின் தவிர்க்க முடியாத தன்மையை நன்கு அறிந்திருந்தார்—அவ்வளவு காலம் உயிர்வாழ்வோமா என்று அஞ்சினார். எவ்வாறாயினும், தனக்கு மிகச் சரியாக அறிமுகமில்லாத அந்தப் பெண்கள் அனைவரும், தங்கள் நண்பரான இளம் மார்க்கிஸ் டி போசெர்ஜென்ட் (Marquis de Beausergent)—அதாவது மாடம் டி ஆர்ஜென்கோர்ட்டின் (Mme d’Argencourt) சகோதரர்—தனக்கு அருகில் அமர்ந்திருப்பதைக் காண்பார்கள் என்பதை நினைத்து அன்று மாலை அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அந்த மார்க்கிஸ் இரு சமூக வட்டங்களிலும் புழங்கக்கூடியவர்; முதல் குழுவைச் சேர்ந்த பெண்களின் முன்னிலையில், இரண்டாம் குழுவைச் சேர்ந்த பெண்கள் அவரை ஒரு அலங்காரப் பொருளைப் போலக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினர். அவர் மாடம் டி காம்ப்ரிமருக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்தார்; தனது நாற்காலியைச் சாய்வாகப் போட்டுக்கொண்டு, தொலைநோக்கிக் கண்ணாடியின் (opera glasses) வழியாக மற்ற இருக்கை அறைகளைப் பார்க்கும் வகையில் அமர்ந்திருந்தார். அங்குள்ள அனைவரையும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது; அவர் யாரையாவது வாழ்த்தும்போது—அவரது நேர்த்தியான, நிமிர்ந்த தோரணையும், மெருகேறிய தோற்றமும், பொன்னிற முடியும் வெளிப்படுத்தும் அந்த இனிய கம்பீரத்துடன்—இருக்கையிலிருந்து பாதி எழுந்து நிற்பார்; அவரது நீல நிறக் கண்களில் புன்னகை தவழும், அதே சமயம் மரியாதையும் ஒருவித அலட்சியமும் கலந்த பாவனை அவரிடம் இருக்கும். இவ்வாறு அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​சரிவாக அமைந்த அந்த இருக்கை வரிசையின் சட்டகத்திற்குள் அவர் மிகச் சரியாகப் பொருந்தித் தெரிவார்; ஆணவமும் அதே சமயம் அரசவைக்குரிய கண்ணியமும் கொண்ட ஒரு பிரபுவைச் சித்தரிக்கும் பழைய ஓவியம் ஒன்றைப் போல அவர் காட்சியளிப்பார். மாடம் டி காம்ப்ரிமருடன் இது போன்ற சூழலில் நாடக அரங்குக்குச் செல்ல அவர் அடிக்கடி ஒப்புக்கொள்வார்; அரங்கத்திற்கு உள்ளேயும், வெளியே முகப்பு மண்டபத்திலும், தனக்கு அங்கே இருந்த மிகவும் புத்திசாலியான பெண் தோழிகள் கூட்டத்தின் நடுவே, அவர் பெருந்தன்மையுடன் அவள் பக்கத்திலேயே நிற்பார்—அவர்களை சங்கடப்படுத்தக் கூடாது என்பதற்காக, மரியாதைக்குரியவர்கள் இல்லாத இடத்தில் இருப்பது போல, அவர்களிடம் பேசுவதை அவர் தவிர்த்தார். டயானாவைப் போல அழகாகவும், நெளிவாகவும், ஈடு இணையற்ற ஒரு மேலங்கியைப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டு, அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்து, அனைவரின் பார்வைகளையும் கவரக்கூடிய இளவரசி டி குவர்மண்டஸ் தற்செயலாக அவ்வழியே கடந்து சென்றால் (மற்றவர்களை விட திருமதி டி கேம்ப்ரெமரின் பார்வை அதிகமாக), திரு. டி பியூசெர்ஜென்ட் தன் தோழியுடன் உரையாடலில் மூழ்கிவிடுவார்; அந்த இளவரசியின் கண்ணைப் பறிக்கும், நட்பான புன்னகைக்கு, வெளிப்படையான தயக்கத்துடன் மட்டுமே அவர் பதிலளிப்பார்; ஒருவேளை அந்தத் தருணத்தில் தன் இனிமையான குணம் ஒரு சங்கடமாக மாறியிருக்கக்கூடிய ஒரு மனிதருக்கே உரிய, பண்பான அடக்கத்தையும், கருணையான நிதானத்தையும் அவர் கடைப்பிடிப்பார்.

அந்தப் பெட்டி இளவரசிக்குச் சொந்தமானது என்று திருமதி டி கேம்ப்ரெமருக்குத் தெரியாவிட்டாலும்கூட, தன் விருந்தளிப்பவருக்கு மரியாதை செலுத்தும் ஆவலில், மேடையிலும் அரங்கத்திலும் நடந்த அந்த நிகழ்வில் திருமதி டி குவர்மண்டஸ் காட்டிய மிகுந்த ஆர்வத்தைக் கொண்டு, அவர்தான் விருந்தினர் என்பதை திருமதி டி குவர்மண்டஸ் அடையாளம் கண்டுகொண்டிருப்பார். ஆனால், இந்த மையவிலக்கு விசைக்கு இணையாக, அதே மரியாதை செலுத்தும் ஆசையிலிருந்து பிறந்த ஒரு எதிர்விசை, அந்த இளவரசியின் கவனத்தை மீண்டும் அவருடைய சொந்த ஆடையின் பக்கம் ஈர்த்தது: அவருடைய இறகுக்கச்சை, கழுத்தணி, மேலாடை, மற்றும் இளவரசியின் ஆடையின் பக்கம். இளவரசியைப் பொறுத்தவரை, அந்த உறவினர் தன்னை ஒரு குடிமகளாக, ஒரு அடிமையாக அறிவித்துக்கொள்வது போல் தோன்றியது—அவரைப் பார்ப்பதற்காக மட்டுமே அங்கு வந்தவள், அந்தப் பெட்டியில் இருப்பவர் வெளியேற விரும்பினால், அவரைப் பின்தொடர்ந்து வேறு இடத்திற்குச் செல்லத் தயாராக இருப்பவள். இதற்கிடையில், அரங்கத்தின் மற்ற பகுதிகள் வெறும் ஆர்வமுள்ள அந்நியர்களால் நிரம்பியிருப்பதாக அவர் கருதினார்—அங்கு அவருக்குப் பல நண்பர்கள் இருந்தபோதிலும், மற்ற வாரங்களில் அவர்களின் பெட்டிகளில் அவர் அமர்வார், மேலும் அவர்களிடம் அவர் தவறாமல் அதே பிரத்தியேகமான, சார்புநிலையான, வாராந்திர விசுவாசத்தைக் காட்டுவார். அன்று மாலை டச்சஸைக் கண்டதும் திருமதி டி கேம்ப்ரெமர் ஆச்சரியப்பட்டார். டச்சஸ் வழக்கமாக குவர்மாண்டஸில் மிகவும் தாமதமாகத் தங்குவார் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது, அதனால் அவர் இன்னும் அங்கேயேதான் இருப்பார் என்று அவர் கருதினார். ஆனாலும், சில சமயங்களில் பாரிஸில் நடக்கும் ஒரு கலைநிகழ்ச்சி அவருக்குச் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றினால், வேட்டைக் குழுவினருடன் தேநீர் அருந்தி முடித்த உடனேயே, திருமதி டி குவர்மாண்டஸ் தனது குதிரை வண்டிகளில் ஒன்றிற்குப் பூட்டிவிடுவார் என்று அவரிடம் சொல்லப்பட்டிருந்தது; சூரியன் மறையும் நேரத்தில், அவள் அந்திப் பொழுதின் காட்டின் வழியே ஒரு விறுவிறுப்பான நடையுடன் புறப்பட்டு, பின்னர் காம்ப்ரேயில் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காகச் சாலையின் வழியே சென்று, அதே மாலையில் பாரிஸை வந்தடைவாள். "ஒருவேளை அவள் லா பெர்மாவைக் கேட்பதற்காகவே குவர்மாண்டஸிலிருந்து வந்திருக்கலாம்," என்று திருமதி டி காம்ப்ரேமர் வியப்புடன் நினைத்தார். திரு. டி சார்லஸுடன் அவர் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தெளிவற்ற பேச்சுவழக்கில் ஸ்வான் கூறியதை அவர் நினைவு கூர்ந்தார்: "டச்சஸ் பாரிஸில் உள்ள மிகவும் உன்னதமானவர்களில் ஒருவர், மிகவும் பண்பட்ட, மிகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உயரடுக்கினர்." குவர்மாண்டஸ், பவேரியா, மற்றும் காண்டே ஆகிய பெயர்களிலிருந்து அந்த இரண்டு உறவினர்களின் வாழ்க்கையையும் எண்ணங்களையும் ஊகித்த என்னைப் பொறுத்தவரை (அவர்களை நேரில் பார்த்ததால், அவர்களின் முகங்களிலிருந்து என்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை)—நான் அவர்களின் தீர்ப்பை அறிய விரும்பியிருப்பேன்......உலகின் மிகச்சிறந்த விமர்சகரின் கருத்துக்களைக் காட்டிலும் *ஃபெத்ர்* (Phèdre) நாடகம் குறித்த அவர்களின் கருத்துக்களே எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றின. ஏனெனில், அந்த விமர்சகரின் கருத்துக்களில் நான் அறிவார்ந்த தன்மையை மட்டுமே கண்டிருப்பேன்—நிச்சயமாக அது என்னுடையதை விட உயர்ந்த அறிவாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அதே தன்மையைக் கொண்டதாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் டச்சஸ் (Duchess) மற்றும் இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princess de Guermantes) என்ன நினைத்தார்கள் என்பது—கவித்துவமான அந்த இரு பெண்களின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு விலைமதிப்பற்ற ஒரு பார்வையை அளித்திருக்கக்கூடிய அந்த விஷயம்—அவர்களின் பெயர்களின் மூலமாக மட்டுமே நான் கற்பனை செய்யக்கூடிய ஒன்றாக இருந்தது; அதற்கு நான் ஒரு விவரிக்க முடியாத வசீகரத்தை ஏற்றிக்கொண்டேன். மேலும், காய்ச்சலால் தவிக்கும் ஒருவனின் தாகத்துடனும் ஏக்கத்துடனும், *ஃபெத்ர்* நாடகம் குறித்த அவர்களின் கருத்தில் நான் தேடியது, கெர்மான்ட்ஸ் பகுதியை நோக்கி நான் நடந்து சென்ற அந்த கோடைக்காலப் பிற்பகல்களின் வசீகரத்தையே ஆகும்.

மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) அந்த இரு உறவினர்களும் என்ன மாதிரியான ஆடைகளை அணிந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறிய முயன்று கொண்டிருந்தார். என்னைப் பொறுத்தவரை, அந்த ஆடைகள் அவர்களுக்கு மட்டுமே உரிய தனித்துவமானவை என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—சிவப்பு நிறக் கழுத்துப்பட்டை அல்லது நீல நிற மடிப்பு விளிம்புகள் கொண்ட சீருடை ஒரு காலத்தில் கெர்மான்ட்ஸ் அல்லது கொண்டே (Condé) குடும்பங்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்ததைப் போன்றதல்ல அது; மாறாக, ஒரு பறவையின் இறகுகளைப் போன்றது—அவை அதன் அழகுக்கான வெறும் அலங்காரம் மட்டுமல்ல, அதன் உடலின் ஒரு நீட்சியுமாகும். அந்த இரு பெண்களின் ஆடைகளும் அவர்களின் அக வாழ்க்கையின் பனி போன்ற அல்லது பல வண்ணங்களில் ஜொலிக்கும் ஒரு வெளிப்பாடாக எனக்குத் தோன்றின. இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸ் வெளிப்படுத்திய சைகைகள்—ஏதோ ஒரு மறைவான சிந்தனையோடு தொடர்புடையவை என்று நான் உறுதியாக நம்பிய அந்தச் சைகைகள்—எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் தோன்றினவோ, அதேபோல இளவரசியின் நெற்றியிலிருந்து சரிந்து விழும் இறகுகளும், அவரது உறவினரின் மின்னும் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேலாடையும் ஏதோ ஒரு பொருளைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றின. ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் அது ஒரு தனித்துவமான அடையாளமாகத் தெரிந்தது—அதன் அர்த்தத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள நான் ஏங்கினேன்: ஜூனோ (Juno) தேவிக்கு மயில் எப்படிப் பிரிக்க முடியாததோ, அதேபோல அந்தப் பரதீசப் பறவை (bird of paradise) அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து பிரிக்க முடியாததாகத் தோன்றியது; மினெர்வா (Minerva) தேவியின் மின்னும், விளிம்பு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கவசத்தை (aegis) மற்றொரு பெண் எப்படி அணிய முடியாதோ, அதேபோல ஒரு பெண் மற்றொருவரின் அந்த மின்னும் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேலாடையை அணிந்துகொள்ள முடியும் என்று நான் கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்கவில்லை. குளிர்ந்த உருவகங்கள் வரையப்பட்டிருந்த அரங்கத்தின் கூரையை விட, அந்த விசேஷ இருக்கை அமைப்பை (box) நான் உற்றுநோக்கியபோது—வழக்கமான மேகங்கள் அற்புதமாக விலகியதன் மூலம், சொர்க்கத்தின் இரு தூண்களுக்கு இடையிலான ஒளிமிக்க இடைவெளியில், சிவப்பு விதானத்தின் கீழ் அமர்ந்து மனிதகுலத்தின் காட்சியை வேடிக்கை பார்க்கும் தேவர்களின் கூட்டத்தை நான் கண்டது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. அமரர்களின் பார்வையில் படாமல் இருக்கும் அமைதியான உணர்வுடன் கலந்த ஒருவிதப் பதற்றத்துடன், அந்தத் தற்காலிகமான தெய்வீக நிலையை நான் உற்றுநோக்கினேன்; டச்சஸ் (Duchess) என்னை ஒருமுறை தன் கணவருடன் பார்த்திருந்தாலும், நிச்சயமாக அதை நினைவில் வைத்திருக்க மாட்டார்; மேலும், அரங்கின் தனித்தன்மையற்ற, ஒன்றிணைந்த கூட்டத்தை—அதில் நானும் கரைந்துபோனதை மகிழ்ச்சியுடன் உணர்ந்தேன்—அவர் மேலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. ஒளிவிலகல் விதிகளின்படி, தனித்த அடையாளமற்ற ஒரு உயிரினமாகிய நான், அந்த நீல நிறக் கண்களின் உணர்ச்சியற்ற ஓட்டத்தில் மங்கலான வடிவமாகத் தெரிந்த அந்தத் தருணத்தில், திடீரென அந்தக் கண்களில் ஒரு ஒளிக்கீற்று மின்னியதைக் கண்டேன்: தெய்வீக நிலையிலிருந்து ஒரு பெண்ணாக மாறிய டச்சஸ்—எனக்கு ஆயிரம் மடங்கு அதிக அழகாகத் தோன்றினார்—தனது இருக்கை விளிம்பில் வைத்திருந்த, வெள்ளை கையுறை அணிந்த கையை உயர்த்தி, நட்புடன் அசைத்தார்; அப்போது இளவரசியின் (Princess) கண்களில் தோன்றிய அந்தத் தன்னிச்சையான பிரகாசத்தையும் தீப்பொலி போன்ற ஒளியையும் என் கண்கள் சந்தித்தன—தன் உறவினர் யாரை வரவேற்கிறார் என்று பார்க்கத் திரும்பியபோது அவளுக்கே தெரியாமல் அந்தக் கண்கள் ஒளிர்ந்தன—மேலும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அந்த உறவினர், தனது புன்னகையால் மின்னும் ஒரு தெய்வீக மழையை என் மீது பொழிந்தார்.
இப்போது, ​​தினமும் காலையில், அவர் வழக்கமாக வெளியே செல்லும் நேரத்திற்கு வெகு முன்னதாகவே, நான் ஒரு நீண்ட பாதையில் சுற்றிச் சென்று, அவர் வழக்கமாக நடந்து செல்லும் தெருவின் மூலையில் காத்திருப்பேன்; அவர் கடந்து செல்லும் தருணம் நெருங்கும்போது, ​​நான் வேறு திசையைப் பார்த்தபடி, ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போலத் திரும்பி நடப்பேன்; அவரை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது மட்டுமே என் கண்களை அவர் மீது உயர்த்துவேன்—ஆனாலும், அவரைப் பார்ப்பதை நான் சற்றும் எதிர்பார்க்காதது போலவே நடந்துகொள்வேன். உண்மையில், ஆரம்ப நாட்களில் அவரைத் தவறவிடக்கூடாது என்பதற்காக, நான் அவர் வீட்டின் வாசலிலேயே காத்திருப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் குதிரை வண்டி வருவதற்கான வாயில் திறக்கப்பட்டு, நான் எதிர்பார்த்த நபர் அல்லாத பலர் அடுத்தடுத்து வெளியே வரும்போதும், அதனால் ஏற்படும் ஏமாற்றமும் அதிர்ச்சியும் என் இதயத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கி, மெதுவாகவே தணியும். தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு சிறந்த நடிகைக்காக மேடைக்கு வெளியே காத்திருக்கும் ரசிகரோ அல்லது சிறைச்சாலையிலிருந்தோ அரண்மனையிலிருந்தோ எழும் சத்தத்தைக் கேட்டு, தண்டனை பெற்றவரையோ அல்லது ஒரு முக்கிய பிரமுகரையோ காணவோ, வசைபாடவோ அல்லது வெற்றி ஆரவாரத்துடன் சுமந்து செல்லவோ கூடிய ஆவேசமான அல்லது மெய்சிலிர்த்த கூட்டமோ—இவர்கள் எவருமே, அந்தப் பெருமைக்குரிய பெண்மணி வெளியே வருவதற்காகக் காத்திருந்தபோது நான் அடைந்த உணர்வுநிலையை அடைந்திருக்க முடியாது. எளிமையான உடையில் இருந்தபோதிலும், தனது நடை அழகின் மூலம்—அதாவது வரவேற்பறையிலோ அல்லது நாடக அரங்கின் தனி அறையிலோ நுழையும்போது அவர் வெளிப்படுத்தும் தோரணையில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட நடையின் மூலம்—தனது காலை நேர நடைப்பயிற்சியை (ஏனெனில், உலகிலேயே நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்பவர் அவர் ஒருவர்தான் என்று எனக்குத் தோன்றியது) நேர்த்தியின் கவிதையாகவும், அந்த இனிய காலநிலையின் மிகச்சிறந்த அலங்காரமாகவும், மிகவும் விசித்திரமான மலராகவும் மாற்றும் கலை அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, வாயிற்காவலர் எனது வழக்கமான நடவடிக்கையைக் கவனித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, நான் வெகு தொலைவிற்குச் செல்லத் தொடங்கினேன்.
...டச்சஸ் (Duchess) வழக்கமாகச் செல்லும் பாதையில் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளி வரை. அந்த நாடக அரங்க நிகழ்வு நடந்த மாலைக்கு முன்பாக, வானிலை நன்றாக இருக்கும் நாட்களில் மதிய உணவுக்கு முன் இது போன்ற சிறிய நடைப்பயிற்சிகளை நான் அடிக்கடி மேற்கொள்வதுண்டு; மழை பெய்திருந்தால், மேகங்கள் விலகி இடைவெளி கிடைக்கும்போது கீழே இறங்கி உலாவுவேன். அப்போது திடீரென—மழைநீரால் நனைந்து, சூரிய ஒளியில் பொன் பூசிய மேற்பரப்பு போல ஜொலிக்கும் நடைபாதையில் கால் வைக்கும்போது; பனிமூட்டத்தால் மங்கலாகி, சூரிய ஒளியில் செம்பொன் நிறமாக மாறிய தெருச் சந்திப்பின் அந்த அற்புதக் காட்சியில்—ஒரு பள்ளிச் சிறுமியும் அவளைத் தொடர்ந்து வரும் அவளது காப்பாளரும் (governess), அல்லது வெண்ணிறக் கைகளை மறைக்கும் சட்டையணிந்த பால் விற்பனைப் பெண்ணும் என் கண்ணில் படுவார்கள். நான் அசையாமல் நிற்பேன்; ஒரு கையை என் இதயத்தின் மீது அழுத்திக்கொள்வேன்—ஏனெனில் என் சொந்த வாழ்க்கைக்கு அப்பால் உள்ள வேறொரு வாழ்க்கையை நோக்கி அது துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் தெரு, அந்த நேரம், அந்தச் சிறுமி (சில சமயங்களில் நான் அவளைப் பின்தொடர்வதுண்டு) நுழைந்து மறைந்த அந்த வாசற்கதவு—மீண்டும் ஒருபோதும் வெளியே வராத அந்த இடம்—ஆகியவற்றை நினைவுகூர முயல்வேன். நல்லவேளையாக, மீண்டும் காண விரும்பிய அந்த இனிய காட்சிகளின் நிலையற்ற தன்மை, அவை என் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடாமல் தடுத்தது. அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதையோ அல்லது ஒரு வேலையையோ அல்லது ஒரு புத்தகத்தையோ தொடங்கத் தேவையான துணிச்சலை இன்னும் பெறாததையோ குறித்து நான் பெரிதாக வருந்தவில்லை. பாரிஸ் நகரின் தெருக்களைப் பார்க்கும்போது பூமி வாழ்வதற்கு மிகவும் இனிமையான இடமாகவும், வாழ்க்கை ஒரு சுவாரஸ்யமான பயணமாகவும் எனக்குத் தோன்றியது—பால்பெக் (Balbec) சாலைகளைப் போலவே இங்கும் அந்த அறிமுகமில்லாத அழகிகள் தென்பட்டனர்; மெசெக்லிஸ் (Méséglise) காட்டுப் பகுதிகளில் நான் அடிக்கடி காண விரும்பிய அதே அழகிகள் இவர்கள்; ஒவ்வொருவரும் ஒருவிதமான தீவிரமான காம இச்சையைத் தூண்டினர், அதை அவர்களால் மட்டுமே பூர்த்தி செய்ய முடியும் என்பது போலத் தோன்றியது.

ஓபரா (Opéra) அரங்கிலிருந்து திரும்பியதும், கடந்த சில நாட்களாக நான் மீண்டும் காண விரும்பியவர்களின் பட்டியலில் 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes)-இன் பிம்பத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டேன்: உயரமாக நின்றுகொண்டிருந்த அவர், வெளிர் பொன்னிற முடியை உயரமாகக் கட்டியிருந்த தோற்றம், மற்றும் தன் உறவினரின் தனி அறையிலிருந்து (box) என்னை நோக்கி அவர் வீசிய புன்னகையில் இருந்த மென்மையான உணர்வு ஆகியவை என் நினைவில் நின்றன. டச்சஸ் செல்லும் பாதையில் நானும் செல்வேன்; அதே சமயம்—முந்தைய நாள் நான் பார்த்த இரண்டு இளம் பெண்களைச் சந்திக்கும் நம்பிக்கையில்—பள்ளி வகுப்போ அல்லது மதப் பாட வகுப்போ (catechism lesson) முடியும் அந்தத் தருணத்தைத் தவறவிடாமலும் இருக்க முயல்வேன். ஆனால் இதற்கிடையில், அவ்வப்போது, ​​மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸின் அந்த ஜொலிக்கும் புன்னகையும், அது எனக்கு அளித்த மென்மையான உணர்வும் என் நினைவுக்கு வந்து கொண்டே இருந்தன. நான் என்ன செய்கிறேன் என்று முழுமையாக உணராமலே, அவற்றை ஓர் இடத்தில் பொருத்த முயல்வேன்—ஒரு பெண் தனக்குக் கிடைத்த விலையுயர்ந்த கற்கள் பதித்த பொத்தான் ஒன்றை, தான் அணிந்திருக்கும் ஆடையுடன் பொருத்தினால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசிப்பதைப் போல. நீண்ட காலமாக நான் மனதில் சுமந்து வந்திருந்த, ஆனால் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) குளிர்ந்த மனப்பான்மை, ஜிசெல்லின் (Gisèle) திடீர் விலகல் மற்றும் அதற்கு முன்பாக கில்பெர்ட்டிடமிருந்து (Gilberte) வேண்டுமென்றே நீண்ட காலம் பிரிந்திருந்த சூழல் ஆகியவற்றால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்த ரொமான்டிக் கனவுகளுடன் (ஒரு பெண்ணால் நேசிக்கப்படுவது அல்லது அவளுடன் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்வது போன்றவை) அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பேன்; பின்னர் அந்த இரு இளம் பெண்களில் ஒருவரின் பிம்பத்தை இந்தக் கனவுகளுக்கு அருகில் கொண்டு வருவேன்; உடனே அதற்கடுத்து, டச்சஸின் (Duchess) நினைவையும் அவற்றுடன் பொருத்த முயல்வேன். இந்தக் கனவுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், ஓபரா அரங்கில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) நான் கண்ட நினைவானது மிகச் சாதாரணமான ஒன்றாகத் தோன்றியது—ஒரு பிரம்மாண்டமான வால்நட்சத்திரத்தின் நீண்ட வால் பகுதிக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு சிறிய நட்சத்திரத்தைப் போல. மேலும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை அறிவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே இந்தக் கனவுகள் என்னிடம் இருந்தன; ஆனால் அந்த நினைவோ முழுமையற்றதாகவே என்னிடம் இருந்தது; சில சமயங்களில் அது என் பிடியிலிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடும். மற்ற அழகான பெண்களின் பிம்பங்களுடன் என் மனதிற்குள் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த அந்த நினைவானது, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே என்னிடம் இருந்த அந்த ரொமான்டிக் கனவுகளுடன் (வேறு எந்தப் பெண்ணின் பிம்பமும் கலக்காத வகையில்) ஒரு தனித்துவமான மற்றும் உறுதியான பிணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்ட தருணங்கள் அவை. அந்த நினைவை நான் மிகத் தெளிவாக மீட்டெடுத்த அந்தச் சில மணிநேரங்களில்தான், அது உண்மையில் என்ன என்பதைத் துல்லியமாக வரையறுக்க நான் முயன்றிருக்க வேண்டும்; ஆனால் அப்போது அது எனக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மாறப்போகிறது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை; அது மென்மையானதாக இருந்தது—என் மனதிற்குள் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை முதன்முதலில் சந்தித்தது போன்ற ஒரு உணர்வு; அது ஒரு முதல் ஓவியம்—உண்மையான ஒரே ஓவியம், நேரடி அனுபவத்திலிருந்து வரையப்பட்ட ஓவியம், உண்மையான மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் ஓவியம். அந்த நினைவைப்பற்றிச் சிறப்புக் கவனம் ஏதுமின்றி நான் வைத்திருந்த அந்தச் சில மணிநேரங்களில், அது மிகவும் வசீகரமானதாக இருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவசரமோ சோர்வோ இன்றி, கட்டாயமோ பதற்றமோ இன்றி, என் காதலைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இயல்பாகவே அந்த நினைவை நோக்கித்தான் திரும்பின. பிற்காலத்தில், அந்த எண்ணங்கள் அதன் மீது இன்னும் உறுதியாக நிலைபெற்றபோது, ​​அது அந்த எண்ணங்களிடமிருந்து அதிக வலிமையைப் பெற்றது; ஆனால் அதே வேளையில் அது மங்கலாகத் தொடங்கியது; விரைவில் என்னால் அதை மீண்டும் மீட்டெடுக்கவே முடியவில்லை. என் பகற்கனவுகளில் நான் அதை நிச்சயமாக முழுமையாகவே திரித்துவிட்டிருந்தேன்; ஏனெனில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸைப் (Mme de Guermantes) பார்க்கும்போதெல்லாம், நான் கற்பனை செய்திருந்ததற்கும் நேரில் கண்டதற்கும் இடையே ஒரு முரண்பாட்டை—ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய முரண்பாட்டை—நான் கவனித்தேன். இப்போது ஒவ்வொரு நாளும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தெருவின் மறுமுனையில் தோன்றிய அந்தத் தருணத்தில், அவரது உயரமான தோற்றத்தையும், மென்மையான கூந்தலுக்குக் கீழே தெளிவான பார்வையைக் கொண்ட அந்த முகத்தையும்—அதாவது நான் எதற்காக அங்கு வந்திருந்தேனோ அந்த அம்சங்கள் அனைத்தையும்—நான் காண முடிந்தது; ஆயினும், சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு—நான் தேடி வந்த அந்தச் சந்திப்பை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதாகத் தெரியக்கூடாது என்பதற்காகப் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பியிருந்துவிட்டு, அவரும் நானும் தெருவில் ஒரே இடத்தைச் சென்றடையும் தருணத்தில் அந்த டச்சஸை (Duchess) நிமிர்ந்து பார்த்தபோது—நான் கண்டது...அவளது முகத்தில் சிவந்த தழும்புகள் இருந்தன—அவை திறந்தவெளி காற்றினால் ஏற்பட்டவையா அல்லது 'ரோசாசியா' (rosacea) எனும் தோல் நோயினால் ஏற்பட்டவையா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. நான் தினமும் அவளுக்குத் தெரிவிக்கும் வாழ்த்துக்கு, அவள் மிகவும் சுருக்கமான ஒரு சைகையையே பதிலாக அளிப்பாள்; அந்தச் சைகையில் ஒருவித ஆச்சரியம் கலந்திருக்கும், அது அவளுக்கு அதிருப்தியை அளிப்பதாகத் தோன்றும். 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) நாடகத்தைப் பார்த்த அந்த மாலையில் அவளிடம் கண்ட கனிவான தன்மைக்கும் இதற்கும் வெகுவான வேறுபாடு இருந்தது. ஆயினும், சில நாட்களுக்கு என் காதல் எண்ணங்களில் அந்த இரண்டு இளம் பெண்களின் நினைவுகளும் 'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் (Mme de Guermantes) நினைவும் சமமற்ற முறையில் போட்டியிட்டன; இறுதியில் மற்றவர்களின் நினைவுகள் மங்கிப்போக, இவளது நினைவே தானாகவே மீண்டும் மீண்டும் மேலோங்கி நின்றது. என் காதல் சார்ந்த எண்ணங்கள் அனைத்தையும் நான் அவளிடமே—முழுக்க முழுக்கத் திட்டமிட்டும், என் விருப்பத்தின் பேரிலும், இன்பத்திற்காகவும்—மாற்றிக்கொண்டேன். மதபோதனை வகுப்பில் பார்த்த சிறுமிகள் பற்றியோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட பால் விற்பனைப் பெண் பற்றியோ நான் இனி நினைக்கவில்லை; அதே சமயம், தெருவில் நான் தேடி வந்த அந்த விஷயங்கள்—நாடக அரங்கில் ஒரு புன்னகை மூலம் உறுதியளிக்கப்பட்ட அந்த மென்மை உணர்வாகட்டும், அல்லது பொன்னிறக் கூந்தலுக்குக் கீழே தெரிந்த அந்த உருவமும் வெண்மையான முகமும் (தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது மட்டுமே அப்படித் தெரிந்த அம்சங்கள்) ஆகட்டும்—எதுவும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. இப்போது, ​​'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' பார்ப்பதற்கு எப்படி இருப்பாள் என்றோ அல்லது அவளை நான் எப்படி அடையாளம் கண்டுகொண்டேன் என்றோ என்னால் சொல்ல முடியாது; ஏனெனில், அவளது ஒட்டுமொத்த தோற்றத்தில், அவளது ஆடை மற்றும் தொப்பியைப் போலவே அவளது முகமும் ஒவ்வொரு நாளும் மாறுபட்டதாகவே எனக்குத் தோன்றியது.

ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில், மென்மையான, வழுவழுப்பான முகம் ஒன்று ஊதா நிறத் தொப்பிக்குக் கீழே என்னை நோக்கி வருவதைப் பார்க்கும்போது—அழகிய அம்சங்கள் அனைத்தும் இரண்டு நீல நிறக் கண்களைச் சுற்றிச் சீராக அமைந்திருக்க, மூக்கின் கோடு முகத்தோடு ஒன்றிப்போனது போலத் தோன்றிய அந்த முகத்தைக் காணும்போது—'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐ ஒருமுறையாவது பார்க்காமல் நான் வீடு திரும்பப் போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து நான் ஏன் மகிழ்ச்சிப் பரவசமடைந்தேன்? அதே சமயம், மற்றொரு நாளில், ஒரு பக்கவாட்டுத் தெருவில் அடர் நீல நிறத் தொப்பிக்குக் கீழே அவளைப் பார்த்தபோது—சிவப்பு நிறம் பூத்த கன்னத்தில் அமைந்த பறவையின் அலகு போன்ற மூக்கு மற்றும் கூர்மையான பார்வை கொண்ட கண் ஆகியவற்றுடன், ஒரு எகிப்தியத் தெய்வம் போலத் தெரிந்த அவளைப் பார்த்தபோது—ஏன் அதே பதற்றத்தை உணர்ந்தேன், அதே அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தினேன், மற்றும் முந்தைய நாள் போலவே வேறு பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பும் பாவனையை மேற்கொண்டேன்? ஒருமுறை, பறவையின் அலகைப் போன்ற மூக்கைக் கொண்ட ஒரு பெண்ணை மட்டுமல்ல, ஒரு பறவையையே நான் கண்டேன்: மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) ஆடையும் அவரது தலைக்கவசமும் கூட ரோமத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தன; உள்ளே வேறு எந்தத் துணியும் தெரியாததால், அடர்த்தியான, சீரான, பழுப்பு நிற மென்மையான இறகுகளைக் கொண்ட சில கழுகுகளைப் (vultures) போலவே அவரும் இயற்கையாகவே ரோமம் போர்த்தியது போலத் தோன்றினார். அந்த இயற்கையான ரோம அமைப்பிற்கு நடுவே, அவரது சிறிய தலை வளைந்து அந்தப் பறவை போன்ற அலகாக மாறியிருந்தது; அவரது எடுப்பான கண்கள் கூர்மையாகவும் நீல நிறத்திலும் இருந்தன.

ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில், மேடம் டி கெர்மான்டஸைப் பார்க்காமலே பல மணிநேரம் தெருவில் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது திடீரென்று—உயர்குடியினரும் சாமானிய மக்களும் கலந்திருந்த அந்தப் பகுதியில், இரண்டு பெரிய மாளிகைகளுக்கு இடையில் அமைந்திருந்த ஒரு பால்பொருட்கடையில்—நேர்த்தியான தோற்றமளித்த ஒரு பெண்ணின் தெளிவற்ற, அறிமுகமில்லாத முகம் தெரிந்தது; அவர் 'பெட்டிட்-சுவிஸ்' (Petit-Suisse) வகை சீஸ்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது முக அம்சங்களை நான் முழுமையாக அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பே, அந்த டச்சஸின் (Duchess) பார்வை என் மீது பட்டது—அது அந்தப் பெண்ணின் முழு உருவமும் தெரிவதற்கு முன்பே மின்னல் வேகத்தில் என்னை வந்தடைந்தது. வேறு சில சமயங்களில், அவரைச் சந்திக்க முடியாமல் மதிய மணி அடிப்பதைச் செவிமடுக்கும்போது, ​​இனி காத்திருப்பதில் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்து சோகத்துடன் வீடு திரும்புவேன்; என் ஏமாற்றத்தில் மூழ்கி, அங்கிருந்து விலகிச் செல்லும் குதிரை வண்டியை வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று ஒரு விஷயம் எனக்குப் புரிந்தது: ஜன்னல் வழியாக ஒரு பெண்மணி தலையசைத்துச் செய்த சைகை எனக்காகத்தான் இருந்தது. வட்ட வடிவத் தொப்பி மற்றும் உயரமான இறகு அலங்காரத்திற்கு அடியில் தெரிந்த அந்த முகம்—சில சமயம் தளர்வாகவும் வெளிறியும், சில சமயம் இறுக்கமாகவும் துடிப்பாகவும் மாறிய அந்த முகம்—எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு அந்நியருடையது என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால் உண்மையில் அது மேடம் டி கெர்மான்டஸ்தான். அவர் எனக்கு அளித்த வாழ்த்துக்குப் பதிலளிக்காமலே அவரைப் போக விட்டுவிட்டிருந்தேன். சில சமயங்களில், வீடு திரும்பும்போது, ​​காவலாளியின் அறையின் (porter’s lodge) ஒரு மூலையில் அவர் நிற்பதைக் காண்பேன்; அங்கு, ஊடுருவிப் பார்க்கும் பார்வைகளை நான் வெறுக்கும் அந்த அருவருப்பான காவலாளி, குனிந்து வணங்கிக்கொண்டும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, 'புகார்களை' அல்லது 'தகவல்களை' அளித்துக்கொண்டும் இருப்பார். ஏனெனில், கெர்மான்டஸ் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஜன்னல் திரைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்து, தங்களால் கேட்க முடியாத அந்த உரையாடலைக் கவனித்துக்கொண்டே நடுங்குவார்கள்; அந்த உரையாடலுக்குப் பிறகு, அந்த 'காவலாளியால்' காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட எந்தவொரு பணியாளருக்கும் டச்சஸ் கண்டிப்பாக விடுமுறை மறுத்துவிடுவார். மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) வெளிப்படுத்திய பல்வேறு முகபாவனைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தன; அவரது ஆடையலங்காரத்தின் ஒட்டுமொத்த அமைப்பிற்குள் அந்த முகங்கள் சில சமயங்களில் குறுகியும் சில சமயங்களில் விரிந்தும் மாறுபட்ட பரப்பளவை ஆக்கிரமித்திருந்தன. இதனால், எனது காதல் என்பது சதை மற்றும் துணியின் ஒரு குறிப்பிட்ட அல்லது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் கலவையின் மீது மட்டும் நிலைபெற்றிருக்கவில்லை; இந்த அம்சங்கள் நாள்தோறும் ஒன்றுக்கொன்று இடமாறலாம் அல்லது கிட்டத்தட்ட முழுமையாக மாறவோ அல்லது புதுப்பிக்கப்படவோ செய்யலாம்—ஆனாலும் எனது மனக்கிளர்ச்சி சற்றும் குறையவில்லை. ஏனெனில், புதிய காலர் (collar) அல்லது கன்னத்தின் அறிமுகமில்லாத கோணம் ஆகியவற்றிற்கு அடியில் இருப்பது அதே மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தான் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். நான் நேசித்தது இவை அனைத்தையும் இயக்கிய கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த நபரைத்தான்—அது *அவரே*தான்: அவரது விரோதப் போக்கு எனக்கு வேதனையளித்தது, அவர் என்னை நெருங்கும் விதம் என்னை நிலைகுலையச் செய்தது; அவரது வாழ்க்கையை எனதாக்கிக்கொள்ளவும், அவரது நண்பர்களை அப்புறப்படுத்தவும் நான் ஏங்கினேன். அவர் நீல நிற இறகை அணிந்திருக்கலாம் அல்லது சிவந்த கன்னங்களுடன் காட்சியளிக்கலாம்; ஆயினும், அவரது செயல்கள்...தினமும் என்னைச் சந்திப்பதில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) எரிச்சலடைவதை நான் நேரில் உணராவிட்டாலும், காலை நேர நடைப்பயிற்சிக்காக நான் தயாராகும்போதெல்லாம் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) வெளிப்படுத்தும் பார்வையின் மூலம் அதை மறைமுகமாக அறிந்துகொண்டிருப்பேன்; அந்தப் பார்வையில் குளிர்ந்த தன்மை, அதிருப்தி மற்றும் பரிதாபம் ஆகியவை கலந்திருக்கும். என் பொருட்களைக் கேட்டவுடனேயே, கவலை ரேகைகள் படிந்த அவளது முகத்தில் ஒருவித அதிருப்தி அல்லது எதிர்ப்புணர்வு எழுவதை என்னால் உணர முடியும். ஃபிரான்சுவாஸின் நம்பிக்கையைப் பெற நான் முயற்சிக்கவே இல்லை; அதில் ஒருபோதும் வெற்றிபெற முடியாது என்று எனக்குத் தெரியும். எனக்கும் என் பெற்றோருக்கும் ஏற்படக்கூடிய எந்தவொரு விரும்பத்தகாத நிகழ்வையும் உடனடியாக அறிந்துகொள்ளும் ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் அவளிடம் இருந்தது—அதன் தன்மை எனக்கு ஒருபோதும் புரிந்ததில்லை. ஒருவேளை அது அமானுஷ்ய சக்தியாக இல்லாமல், அவளுக்கே உரித்தான தகவல் அறியும் வழிகளாக இருந்திருக்கலாம்; ஐரோப்பியக் குடியேற்றப் பகுதிக்கு அஞ்சல் வந்து சேரும் பல நாட்களுக்கு முன்பே பழங்குடியினர் சில செய்திகளை அறிந்துகொள்வது போல—அச்செய்திகள் மனதோடு மனம் பேசும் ஆற்றலால் (telepathy) அல்லாமல், மலைக்கு மலை தீ மூட்டி சிக்னல் கொடுப்பதன் மூலம் அவர்களுக்குக் கடத்தப்படுவது போல. அதேபோல, என் நடைப்பயிற்சி விஷயத்திலும், என் மீது அடிக்கடி மோதும் சூழல் குறித்து மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் வெளிப்படுத்திய சலிப்பை அவரது வேலையாட்கள் கேட்டிருக்கலாம்; அந்தப் பேச்சுகளை அவர்கள் ஃபிரான்சுவாஸிடம் சொல்லியிருக்கலாம். என்னைக் கவனித்துக்கொள்ள ஃபிரான்சுவாஸைத் தவிர வேறு ஒருவரை என் பெற்றோர் நியமித்திருக்கலாம் என்பது உண்மைதான், ஆனால் அதனால் எனக்கு எந்தப் பயனும் கிடைத்திருக்காது. ஒரு வகையில் பார்த்தால், மற்ற வேலையாட்களைப் போலன்றி ஃபிரான்சுவாஸ் ஒரு சாதாரண வேலையாள் மட்டுமல்ல. அவளது உணர்வுகள், அன்பு மற்றும் கருணை, கடுமை மற்றும் ஆணவம், புத்திசாலித்தனம் மற்றும் குறுகிய மனப்பான்மை, வெண்மையான சருமம் மற்றும் சிவந்த கைகள் என அனைத்திலும் அவள் ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணாகவே திகழ்ந்தாள்; அவளது பெற்றோர் "உறுதியான உள்ளூர் பின்னணி" கொண்டவர்களாக இருந்தும், தங்கள் செல்வத்தை இழந்ததால் அவளை வீட்டு வேலைக்கு அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருந்தது. எங்கள் வீட்டில் அவள் இருந்ததால், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கிராமப்புறச் சூழலும் பண்ணை வாழ்க்கையும் அப்படியே எங்கள் நடுவே வந்து சேர்ந்தன; இது ஒருவிதமான 'தலைகீழ் பயணம்' போன்றது—அதாவது, பயணி தேடிச் செல்லும் விடுமுறைக்கால இடமே பயணி இருக்கும் இடத்திற்குத் தேடி வருவது போன்றது. ஒரு பிராந்திய அருங்காட்சியகத்தின் காட்சிப் பெட்டியில், சில மாகாணங்களைச் சேர்ந்த கிராமத்துப் பெண்கள் இன்றும் உருவாக்கும் விசித்திரமான கைவினைப் பொருட்கள் அலங்கரித்திருப்பது போல, எங்கள் பாரிஸ் நகரத்து வீடும் ஃபிரான்சுவாஸின் வார்த்தைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது—அவ்வார்த்தைகள் பாரம்பரியமான உள்ளூர் உணர்வுகளால் உந்தப்பட்டவை மற்றும் பழமையான விதிகளால் வழிநடத்தப்படுபவை. அவற்றில்—வண்ண நூல்களைக் கொண்டு வரைவது போல—தனது சிறுவயது செர்ரி மரங்களையும் பறவைகளையும், தன் தாய் இறந்துபோன படுக்கையையும் (அப்படுக்கை இப்போதும் அவள் கண்முன்னே தெரிந்தது) அவளால் அடையாளம் காண முடிந்தது. ஆயினும், பாரிஸில் எங்கள் பணிக்கு வந்த பிறகு, அதே நிலையில் உள்ள மற்ற பணிப்பெண்களைப் போலவே, அவளும் மற்ற தளங்களில் இருந்த பணியாளர்களின் கருத்துகளையும் எழுதப்படாத விதிமுறைகளையும் பின்பற்றத் தொடங்கினாள். எங்களுக்குக் காட்ட வேண்டிய மரியாதையை ஈடுசெய்யும் விதமாக, நான்காவது தளத்தில் இருந்த சமையல்காரர் தன் எஜமானியைப் பற்றிக் கூறிய கடுமையான வார்த்தைகளை அவள் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள்; பணியாளருக்கே உரிய ஒருவித உற்சாகத்துடன் அவள் அதைச் செய்தபோது, ​​எங்கள் வாழ்க்கையிலேயே முதல் முறையாக, அந்த வெறுக்கத்தக்க நான்காவது தளத்து வாசியுடன் ஒருவித ஒற்றுமையை உணர்ந்தோம்; ஒருவேளை, உண்மையில் நாங்களும் 'எஜமானர்கள்'தானோ என்று எங்களுக்குள் நினைத்துக்கொண்டோம். ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) குணத்தில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றம் தவிர்க்க முடியாததாக இருந்திருக்கலாம். சில வாழ்க்கைகள் மிகவும் அசாதாரணமானவை; அவை தவிர்க்க முடியாமல் சில குறைபாடுகளை உருவாக்குகின்றன—வெர்சாய்ஸ் அரண்மனையில் அரசவைச் சூழலில் மன்னர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் போல; அது ஒரு ஃபாரோ (Pharaoh) அல்லது டோஜ் (Doge) மன்னரின் வாழ்க்கையைப் போலவே விசித்திரமானது—மன்னரின் வாழ்க்கையை விடவும், அந்த அரசவைச் சூழலில் இருந்தவர்களின் வாழ்க்கையே இன்னும் விசித்திரமானது. பணியாளர்களின் வாழ்க்கையோ சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இன்னும் விசித்திரமானது—சொல்லப்போனால் விசித்திரத்தின் உச்சம்—ஆனால் பழக்கம் மட்டுமே அதை நம்மிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருக்கிறது. ஆயினும், இன்னும் நுணுக்கமான விவரங்களில் பார்த்தால், நான் ஃபிரான்சுவாஸை வேலையை விட்டு நீக்கியிருந்தாலும், அதே போன்ற ஒரு பணியாளரையே கொண்டிருக்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். ஏனெனில், பின்னர் என் பணிக்கு வந்த மற்றவர்களும்—பணியாளர்களுக்குரிய பொதுவான பலவீனங்களைக் கொண்டிருந்தாலும்—என் சேவையில் இருந்தபோது விரைவான மாற்றத்திற்கு உள்ளானார்கள். தாக்குதலுக்கான விதிகள் எவ்வாறு எதிர்-தாக்குதலுக்கான விதிகளையும் தீர்மானிக்கின்றனவோ, அதேபோல—என் குணத்தின் கரடுமுரடான தன்மையால் பாதிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்க—அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் குணத்தில் அதே இடத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட மாற்றத்தை (ஒரு பள்ளத்தை) ஏற்படுத்திக்கொண்டனர்; அதே சமயம், என் பலவீனங்களைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் சொந்த ஆதிக்கப் பகுதிகளை (முனைப்புகளை) உருவாக்கிக்கொண்டனர். அந்தப் பலவீனங்கள் உண்மையில் பலவீனங்களாக இருந்ததாலேயே, அவற்றைப் பற்றியோ அல்லது அவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளிகளால் உருவான அந்தப் புடைப்புகளைப் பற்றியோ நான் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் என் பணியாளர்கள், படிப்படியாகக் கெட்டுப்போகும்போது, ​​அவற்றை எனக்கு வெளிப்படுத்தினார்கள். அவர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் பெற்றுக்கொண்ட குறைபாடுகள் மூலமாகவே, என்னுடைய இயல்பான மற்றும் மாறாத குறைபாடுகளை நான் அறிந்துகொண்டேன்; அவர்களின் குணம் என்னுடைய குணத்தின் ஒருவித எதிர்மறைப் பிம்பமாக (negative image) அமைந்திருந்தது. பணியாளர்களை "அந்த இனம், அந்த வகை" என்று குறிப்பிடும் மேடம் சஸெராட் (Mme Sazerat) என்பவரைப் பார்த்து நானும் என் தாயாரும் சிரிப்பது வழக்கம். இருப்பினும், ஃபிரான்சுவாவை (Françoise) வேறு யாரையாவது கொண்டு மாற்ற வேண்டும் என்று நான் விரும்பாததற்குக் காரணம் என்னவென்றால், அப்படி மாற்றப்படும் ஒருவரும் தவிர்க்க முடியாமல் அந்தப் பொதுவான பணிப்பெண்கள் இனத்தைச் சேர்ந்தவராகவும், அதே சமயம் எனது சொந்தப் பணிப்பெண்கள் வகையைச் சார்ந்தவராகவும் இருந்திருப்பார் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

மீண்டும் ஃபிரான்சுவாவைப் பற்றிக் கூறவேண்டுமென்றால், என் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் நான்......பிரான்சுவாஸின் முகத்தில் ஏற்கனவே தயாராகத் தேங்கியிருக்கும் அனுதாப உணர்வைப் பார்க்க முடியாமல் போன அவமானத்தை நான் அனுபவித்தேன்; அவள் என் மீது பரிதாபப்படுவதைக் கண்டு கோபமடைந்து, நான் உண்மையில் ஒரு வெற்றியை அடைந்ததாக வாதிட முயன்றாலும், அவளது மரியாதையான—அதே சமயம் வெளிப்படையான—நம்பிக்கையின்மை மற்றும் தான் சொல்வதே சரி என்ற அவளது அசைக்க முடியாத மனப்பான்மை ஆகியவற்றின் முன் என் பொய்கள் பயனற்றுச் சிதறிப்போயின. ஏனெனில் அவளுக்கு உண்மை தெரிந்திருந்தது; அதை அவள் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டாள்; வாயில் ஏதோ சுவையான உணவை மென்று முடிப்பது போல உதடுகளைச் சற்றே அசைத்தாள். அவள் அதைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டாள்—அல்லது நீண்ட காலம் நான் அப்படித்தான் நம்பினேன்; ஏனெனில், வார்த்தைகள் மூலமாகத்தான் ஒருவன் உண்மையை மற்றவர்களுக்குத் தெரிவிக்க முடியும் என்று அக்காலத்தில் நான் நினைத்திருந்தேன். உண்மையில், என்னிடம் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் என் உணர்வுப்பூர்வமான மனதில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருந்தனவென்றால், என்னை நேசிப்பதாகச் சொன்ன ஒருவர் உண்மையில் என்னை நேசிக்கவில்லை என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை; ஒரு செய்தித்தாளிலோ அல்லது அஞ்சல் வழியாக வந்த கோரிக்கைக்குப் பதிலாகவோ, ஒரு பாதிரியாரோ அல்லது ஏதோ ஒரு அந்நியரோ எல்லா நோய்களுக்கும் உறுதியான தீர்வையோ அல்லது வருமானத்தை நூறு மடங்காக உயர்த்தும் வழியையோ அனுப்புவார் என்று படித்தால், அதைச் சற்றும் சந்தேகிக்காமல் நம்பும் பிரான்சுவாஸின் மனநிலையைப் போன்றது அது. (மறுபுறம், தலைச்சளிக்காக எங்கள் மருத்துவர் மிகச் சாதாரணமான ஒரு களிம்பைக் கொடுத்தால் போதும்—கடுமையான துன்பங்களைக்கூடத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளும் அவளே—அதை முகர்ந்துகொள்ள வேண்டிய சூழலைக் குறித்துப் புலம்புவாள்; அது தன் மூக்கிலிருந்து முடிகளைப் பிடுங்கி எடுப்பது போல இருப்பதாகவும், அதனுடன் வாழ்வதே சாத்தியமில்லை என்றும் பிடிவாதமாகச் சொல்வாள்.) ஆனால், உண்மை வெளிப்படுவதற்கு அது வார்த்தைகளால் சொல்லப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை எனக்கு முதலில் உணர்த்தியவள் பிரான்சுவாஸ்தான்—இந்த உண்மையை நான் பிற்காலத்தில், எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவரால் மீண்டும்—மேலும் வேதனையான சூழலில்—எடுத்துரைக்கப்பட்டபோதுதான் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டேன் (அது இந்நூலின் இறுதிப் பகுதிகளில் இடம்பெறும்). வார்த்தைகளுக்காகக் காத்திருக்காமலோ அல்லது அவற்றைக் கவனிக்காமலோ கூட, ஆயிரக்கணக்கான வெளிப்படையான அறிகுறிகள் மூலமாகவோ அல்லது—மனித இயல்பில்—பௌதிக உலகின் வளிமண்டல மாற்றங்களுக்கு இணையான கண்ணுக்குத் தெரியாத சில நிகழ்வுகள் மூலமாகவோ ஒருவன் உண்மையை இன்னும் நம்பகத்தன்மையுடன் அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதை அவள் உணர்த்தினாள். இதை நான் முன்பே ஊகித்திருக்கலாம்; ஏனெனில், அக்காலத்தில் நான் பலமுறை உண்மைக்கு மாறான விஷயங்களைப் பேசினாலும், அதே நேரத்தில் என் உடல் மற்றும் செயல்களின் தன்னிச்சையான வெளிப்பாடுகள் மூலம் உண்மையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன் (அவற்றை பிரான்சுவாஸ் மிகத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டாள்); நான் அதை முன்பே சந்தேகித்திருக்கலாம்; ஆனால் அப்படிச் செய்வதற்கு, அவ்வப்போது நானும் ஒரு பொய்யனாகவும் வஞ்சகம் செய்பவனாகவும் இருந்தேன் என்பதை நான் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆயினும், மற்ற அனைவரையும் போலவே என்னிடமும் பொய் மற்றும் வஞ்சகம் ஆகியவை சுயநலத்தால் (தற்காப்புக்கான ஒரு வழியாக) உடனடியாகவும் தற்செயலாகவும் தூண்டப்பட்டன. ஒரு உன்னதமான லட்சியத்தில் கவனம் செலுத்திய என் மனம், என் குணநலன் இத்தகைய அற்பமான, அவசரமான செயல்களை நிழலில் செய்துகொண்டிருந்ததை ஒருபோதும் திரும்பிப் பார்க்காமல் அனுமதித்துவிட்டது. மாலையில் ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் கனிவாக நடந்துகொண்டு என் அறையில் அமர அனுமதி கேட்டபோது, ​​அவளது முகம் ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாக மாறி, அவளுக்குள் இருந்த நன்மையையும் வெளிப்படைத்தன்மையையும் எனக்குக் காட்டுவது போல் தோன்றியது. ஆனால் ஜூப்பியன்—அவரிடம் இருந்த ஒருவிதமான விவேகமற்ற தன்மையை நான் பிற்காலத்தில்தான் அறிந்துகொண்டேன்—அவள் என்னைப் பற்றி, "தூக்கிலிடப் பயன்படும் கயிற்றின் விலைக்குக் கூட நான் தகுதியற்றவன்" என்றும், அவளுக்குச் செய்யக்கூடிய எல்லாத் தீமைகளையும் நான் செய்ய முயன்றதாகவும் கூறியதாகத் தெரிவித்தார். ஜூப்பியனின் இந்த வார்த்தைகள், ஃபிரான்சுவாஸுடனான என் உறவு குறித்த நான் அடிக்கடி நினைத்து மகிழ்ந்த பிம்பத்திற்கு (அதில், எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, ஃபிரான்சுவாஸ் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தாள்; என்னைப் புகழ்ந்து பேசும் வாய்ப்பை ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை) முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தை—பழக்கமில்லாத ஒரு வெளிச்சத்தில்—என் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தின. அப்போதுதான் நான் உணர்ந்தேன்: நாம் பார்க்கும் தோற்றத்திற்கும் உண்மைக்கும் இடையே வேறுபாடு இருப்பது புற உலகத்திற்கு மட்டுமல்ல; மரம், சூரியன், வானம் ஆகியவற்றை நம் கண்களிலிருந்து மாறுபட்ட அமைப்பைக் கொண்ட உயிரினங்கள் பார்த்தால்—அல்லது பார்ப்பதற்கு கண்களுக்குப் பதிலாக வேறு உறுப்புகளைக் கொண்டு மரம், வானம், சூரியன் ஆகியவற்றிற்கு இணையான காட்சி சாராத உணர்வுகளைப் பெற்றிருந்தால்—அவை எப்படித் தெரியுமோ, அதேபோலத்தான் நாம் நேரடியாக உணர்வதாக நம்பும் அனைத்து உண்மைகளும் இருக்கலாம். ஜூப்பியன் எனக்கு ஒருமுறை காட்டிய அந்த நிஜ உலகின் திடீர் தரிசனம் மிகவும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. ஆயினும், இது ஃபிரான்சுவாஸை மட்டுமே பற்றியதாக இருந்தது; அவளிடம் எனக்குப் பெரிய ஈடுபாடு ஏதுமில்லை. எல்லா சமூக உறவுகளிலும் நிலைமை இப்படித்தான் இருக்குமா? காதலின் விஷயத்திலும் இதுவே உண்மையாக இருந்தால், அது என்னை எந்த அளவு ஆழ்ந்த விரக்திக்கு இட்டுச் செல்லும்? அது எதிர்காலம் வைத்திருந்த ரகசியம். அந்த நேரத்தில், அது ஃபிரான்சுவாஸ் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாக மட்டுமே இருந்தது. ஜூப்பியனிடம் அவள் சொன்னதை அவள் உண்மையாகவே நம்பினாளா? ஜூப்பியனுக்கும் எனக்கும் இடையே பிளவை ஏற்படுத்த—ஒருவேளை அவளுக்குப் பதிலாக ஜூப்பியனின் மகளை வேலைக்கு அமர்த்துவதைத் தடுக்க—அவள் அதைச் சொன்னாளா? எது எப்படியாயினும், ஃபிரான்சுவாஸ் என்னை நேசித்தாளா அல்லது வெறுத்தாளா என்பதை நேரடியாகவும் உறுதியாகவும் அறிந்துகொள்வது சாத்தியமற்றது என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன். ஒரு நபர்—நான் முன்பு நம்பியிருந்தது போல—தங்கள் குணங்கள், குறைகள், திட்டங்கள் மற்றும் நோக்கங்களுடன் நமக்கு முன்னால் தெளிவானவராகவும் அசைவற்றவராகவும் இருப்பதில்லை என்ற எண்ணத்தை எனக்கு முதன்முதலில் அவளே ஏற்படுத்தினாள்.
...நம்மை நோக்கி (வேலியின் ஊடாகப் பூப்பாத்திகளுடன் கூடிய ஒரு தோட்டத்தைப் பார்ப்பது போல) அமைந்திருந்தாலும், அது நாம் ஒருபோதும் ஊடுருவ முடியாத, நேரடி அறிவுக்கு எட்டாத ஒரு நிழலாகவே இருந்தது; அந்த நிழலைப் பற்றி நாம் சொற்கள் மற்றும் செயல்கள் மூலம் பல நம்பிக்கைகளை வளர்த்துக்கொள்கிறோம்—ஆனால் அவை அனைத்தும் போதுமானதாக இல்லாத, மேலும் முரண்பாடான தகவல்களையே தருகின்றன—அத்தகைய நிழலில் வெறுப்பும் அன்பும் ஒரே அளவிலான நம்பகத்தன்மையுடன் ஒளிர்கின்றன என்று நாம் கற்பனை செய்துகொள்ள முடிகிறது.

நான் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) உண்மையாகவே நேசித்தேன். கடவுளிடம் நான் கோரியிருக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி என்னவென்றால், அவள் மீது எல்லாவிதமான பேரிடர்களும் விழ வேண்டும் என்பதுதான்; அதனால் அவள் சீரழிந்து, அவமானப்பட்டு, என்னை விட்டு அவளைப் பிரித்து வைத்திருந்த அனைத்துச் சலுகைகளையும் இழந்து, வசிக்க வீடின்றி, அவளை வரவேற்க யாரும் முன்வராத நிலையில்—அவள் என்னிடம் தஞ்சம் தேடி வர வேண்டும். அவள் அப்படி வருவதை நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன். மேலும், சூழலிலோ அல்லது எனது உடல்நலத்திலோ ஏற்படும் மாற்றங்கள் காரணமாக, கடந்த காலத்தின் பதிவுகள் கொண்ட மறக்கப்பட்ட ஏதேனும் ஒரு சுருள் என் உணர்வின் மேற்பரப்பிற்கு வரும் மாலை வேளைகளில் கூட—எனக்குள் புதிதாகத் தூண்டப்பட்ட புத்துணர்ச்சியூட்டும் ஆற்றலைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதற்குப் பதிலாகவோ, அல்லது வழக்கமாக எனக்குப் பிடிபடாத எண்ணங்களை விளங்கிக்கொள்ள அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாகவோ, அல்லது இறுதியாக வேலையைத் தொடங்குவதற்குப் பதிலாகவோ—நான் சத்தமாகப் பேசுவதையும், அமைதியற்ற முறையில் வெளிப்படையாகச் சிந்திப்பதையும் (வெறும் பயனற்ற சொற்கள் மற்றும் சைகைகளின் ஓட்டமாக) விரும்பினேன்; அதாவது, வறுமையில் வீழ்ந்த அந்த டச்சஸ் (Duchess), அதிர்ஷ்ட மாற்றத்தால் செல்வந்தராகவும் சக்திவாய்ந்தவராகவும் மாறியிருந்த என்னிடம் வந்து கெஞ்சுவது போன்ற—உண்மைத்தன்மையற்ற, பலனளிக்காத ஒரு சாகசக் கதையை நான் பின்னிக்கொண்டிருந்தேன். என் இல்லத்தில் அவளை வரவேற்கும் போது நான் சொல்லவிருக்கும் வார்த்தைகளை ஒத்திகை பார்த்து, பல மணிநேரங்களை இத்தகைய கற்பனைக் காட்சிகளில் கழித்த பிறகும், அந்தச் சூழல் மாறாமலே இருந்தது; உண்மையில், துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் நேசிக்கத் தேர்ந்தெடுத்த அந்தப் பெண், பலவிதமான நன்மைகளை ஒருங்கே கொண்டிருந்தாள்—அதே காரணத்தினால், அவளது பார்வையில் எனக்கு எந்தவிதமான கௌரவமும் இருக்க முடியாது என்று நான் கருதினேன்; ஏனெனில், மிகச் சிறந்த நாகரிகத்தின் அடையாளமாகவும் பெண்களுக்குள் ஒரு ராணியாகவும் அவளை மாற்றிய தனிப்பட்ட வசீகரத்தைத் தவிர, அவளும் ஒரு செல்வந்தப் பொதுமகளுக்கு இணையான செல்வத்தைக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒவ்வொரு காலையிலும் அவளது பாதையில் குறுக்கிடுவதன் மூலம் நான் அவளுக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகிறேன் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; இரு-மூன்று நாட்கள் அவளைச் சந்திக்காமல் இருப்பதற்கான துணிச்சல் எனக்கு இருந்திருந்தாலும் கூட, அத்தகைய பெரும் தியாகத்தை நான் செய்திருந்ததை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கவனிக்காமலே விட்டிருக்கலாம்; அல்லது என் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு காரணத்தால்தான் நான் வரவில்லை என்று நினைத்திருக்கலாம். உண்மையில், அவளைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க எனக்கு இருந்த ஒரே வழி, அதைச் செய்வதையே உடல்ரீதியாக இயலாததாக்குவதுதான்; ஏனெனில், அவளைச் சந்திக்க வேண்டும்—ஒரு கணமேனும் அவளது கவனத்தை ஈர்க்கும் நபராக, அவள் தன் வாழ்த்தை அல்லது உரையாடலைச் செலுத்தும் நபராக இருக்க வேண்டும்—என்ற இடைவிடாத உந்துதல், அவளுக்கு அதிருப்தி அளித்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தை விட வலிமையானதாக இருந்தது. நான் சிறிது காலம் வெளியூர் சென்றிருக்க வேண்டும்; ஆனால் அதற்கான துணிச்சல் எனக்கு இல்லை. சில சமயங்களில் நான் அதைப் பற்றி யோசிப்பேன். என் பயணப் பெட்டிகளை அடுக்கச் சொல்லி ஃபிரான்சுவாஸிடம் (Françoise) கூறுவேன், பிறகு உடனே அவற்றை மீண்டும் கலைத்துப் போடச் சொல்வேன். மேலும்—பிறரைப் போலப் பாவனை செய்யும் போக்கு மற்றும் பழங்காலத்தவர் போலத் தோன்றிவிடுவோமோ என்ற அச்சம் ஆகியவை எப்படி ஒருவரின் இயல்பான, தன்னம்பிக்கை மிக்க பேச்சுமுறையைக்கூடச் சிதைக்கின்றனவோ, அதேபோல—ஃபிரான்சுவாஸ் தன் மகளின் பேச்சுவழக்கிலிருந்து ஒரு சொற்றொடரைக் கடன் வாங்கி, நான் "பைத்தியம்" (nuts) என்று சொல்வாள். அவளுக்கு அது பிடிக்காது; நான் எப்போதும் "தடுமாறிக் கொண்டிருப்பதாக" (wavering) அவள் சொல்வாள்—ஏனெனில் நவீன காலத்தவர்களுடன் போட்டியிட முயலாத நேரங்களில், அவள் செயிண்ட்-சைமனின் (Saint-Simon) காலத்து மொழியையே பயன்படுத்துவாள். அதே சமயம், நான் ஒரு எஜமானுக்குரிய அதிகாரத் தோரணையில் பேசும்போது அவளுக்கு அது இன்னும் குறைவாகவே பிடித்திருந்தது. இது எனக்கு இயல்பானதல்ல என்பதையும், எனக்குப் பொருந்தாத ஒன்று என்பதையும் அவள் அறிவாள்—"கட்டாயப்படுத்திச் செய்யப்படும் எதுவும் எனக்குப் பொருந்தாது" என்று அவள் அதை வெளிப்படுத்துவாள். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை நெருங்க வைக்கும் ஒரு திசையில் செல்வதாக இருந்தால் மட்டுமே நான் அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கான துணிச்சலைப் பெற்றிருப்பேன். அது சாத்தியமில்லாத ஒன்றல்ல. ஏனெனில், காலையில் தெருவில் தனிமையாகவும் அவமான உணர்வுடனும் அலைந்து திரிந்து, அவளிடம் சொல்ல நினைத்த எந்தவொரு எண்ணமும் அவளைச் சென்றடையவில்லை என்று உணர்ந்து, முடிவே இல்லாத நடைப்பயணங்களில் முன்னும் பின்னும் நடந்து கொண்டிருந்த நிலையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில்... அவளிடமிருந்து வெகு தொலைவில்—ஆனால் அவளுக்குத் தெரிந்த, அதே சமயம் அறிமுகமானவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் மிகுந்த கவனம் கொண்ட மற்றும் என்னை மதிக்கக்கூடிய ஒருவரின் வீட்டிற்குச் சென்றால்—அவர் என்னைப் பற்றி அவளிடம் பேசி, நான் அவளிடமிருந்து விரும்பியதை இல்லாவிட்டாலும், என் விருப்பத்தையாவது அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தியிருக்க முடியும் அல்லவா? அப்படிச் செய்திருந்தால் நான் அவளுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக உணர்ந்திருப்பேன். ஒரு குறிப்பிட்ட செய்தியை அவளிடம் கொண்டு சேர்ப்பது குறித்து ஒருவருடன் கலந்தாலோசிக்கலாம் என்ற காரணத்தாலேயேனும், எனது தனிமையான, மௌனமான பகற்கனவுகளுக்கு ஒரு புதிய வடிவத்தை—அதாவது பேசப்படும், செயல்வடிவம் கொண்ட, முன்னேற்றத்தை உணர்த்தும், கிட்டத்தட்ட நனவாகும் நிலையை நெருங்கும் ஒரு வடிவத்தை—அளிக்க எனக்கு உதவியவர் அவர். டச்சஸின் மாளிகை, அவரது மாலை நேர விருந்துகள் மற்றும் அவருடனான நீண்ட உரையாடல்கள் ஆகியவற்றில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பைப் பெற்ற ஒருவரைத் துணைக்குக் கொண்டு, "கெர்மான்ட்ஸ்" (Guermantes) எனும் அந்த மர்மமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அவளது நடவடிக்கைகளில்—மறைமுகமாகவேனும், ஒரு நெம்புகோலைப் பயன்படுத்துவது போல—தலையிடுவது என்பது... அது......ஒவ்வொரு காலையும் தெருவில் நான் அவளை உற்றுப் பார்ப்பதை விட, தொலைவில் இருந்தாலும் அதிகப் பயனுள்ள ஒரு தொடர்பு?

செயின்ட்-லூப் என் மீது கொண்டிருந்த நட்பும் போற்றுதலும் தகுதியற்றதாகத் தோன்றியதுடன், என்னை உணர்ச்சியற்றவளாகவும் ஆக்கியிருந்தது. திடீரென்று, நான் அவற்றுக்கு மதிப்பு கொடுக்கத் தொடங்கினேன்; அவர் அவற்றை திருமதி டி குவர்மண்டஸிடம் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்பினேன்—அவ்வாறு செய்யும்படி அவரிடம் கேட்கும் திறனும் எனக்கு இருந்திருக்கும். ஏனெனில், ஒருவர் காதலில் விழுந்தவுடன், நிஜ வாழ்க்கையில் உரிமையற்றவர்களும் சலிப்பூட்டுபவர்களும் செய்வதைப் போலவே, தன்னிடம் உள்ள பல்வேறு சிறிய மறைக்கப்பட்ட நன்மைகளைத் தான் காதலிக்கும் பெண்ணிடம் வெளிப்படுத்த ஏங்குகிறார். அவள் அவற்றைப் பற்றி அறியாமல் இருக்கிறாள் என்று நினைப்பது வேதனையானது; அவை ஒருபோதும் கண்ணுக்குத் தெரியாததால், ஒருவேளை அவள் உங்களைப் பற்றிய தனது மனப் பிம்பத்தில், காணப்படாத நன்மைகளுக்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் சேர்த்துக் கொள்கிறாளோ என்ற எண்ணத்தில் ஒருவர் ஆறுதல் தேடுகிறார்.

நீண்ட காலமாக, செயிண்ட்-லூப்பால் பாரிஸுக்கு வர முடியவில்லை—அதற்குக் காரணம், அவர் கூறியது போல், அவருடைய இராணுவக் கடமைகளின் சுமையாலா, அல்லது மாறாக, ஏற்கனவே இரண்டு முறை உறவின் விளிம்பில் இருந்த அவருடைய காதலியால் ஏற்பட்ட மனவேதனையாலா என்பது தெரியவில்லை. நான் அந்தப் படைத்தளத்திற்கு வந்து அவரைச் சந்தித்தால் அது அவருக்கு எவ்வளவு நன்மை பயக்கும் என்று அவர் என்னிடம் அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறார்—பால்பெக்கிலிருந்து அவர் புறப்பட்ட மறுநாள், என் நண்பரிடமிருந்து நான் பெற்ற முதல் கடிதத்தின் உறையில் அந்த இடத்தின் பெயரைப் படித்தபோது, ​​அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. முற்றிலும் கிராமப்புற நிலப்பரப்பு தோற்றமளிப்பதை விட பால்பெக்கிற்கு மிக அருகில் இருந்த அது, பரந்த திறந்தவெளிகளால் சூழப்பட்டிருந்த சிறிய பிரபுத்துவ இராணுவ நகரங்களில் ஒன்றாகும்; அங்கே, நல்ல நாட்களில், ஒருவித விட்டுவிட்டுத் தோன்றும், எதிரொலிக்கும் மூடுபனி அடிக்கடி தூரத்தில் மிதந்து செல்லும். பாப்லர் மரங்களின் திரை, கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு நதியின் போக்கைத் தன் வளைவுகளால் கோடிட்டுக் காட்டுவது போல, ஒருவித மூடுபனி படர்ந்திருந்தது. அது, இராணுவப் பயிற்சியில் ஈடுபடும் ஒரு படைப்பிரிவின் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அசைவுகளை வெளிப்படுத்தியது. அந்த அளவிற்கு, தெருக்கள், பெருஞ்சாலைகள் மற்றும் சதுக்கங்களின் சூழலே ஒருவித நிரந்தரமான இசை மற்றும் போர் சார்ந்த துடிப்பைப் பெற்றிருந்தது. அங்கே, ஒரு வண்டி அல்லது டிராமின் மிக உரத்த சத்தம் கூட, அந்த அமைதியால் அதிஉணர்ச்சிவசப்பட்ட காதுகளுக்கு முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் எக்காள முழக்கங்களைப் போல ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அது பாரிஸிலிருந்து அவ்வளவு தொலைவில் இல்லை; விரைவு ரயிலில் இருந்து இறங்கியவுடன், வீட்டிற்குத் திரும்பி, என் தாயையும் பாட்டியையும் சந்தித்து, என் சொந்தப் படுக்கையில் உறங்கிவிட முடியாத நிலை எனக்கு இருந்தது. இதை நான் உணர்ந்தவுடனேயே, ஒரு வேதனையான ஏக்கத்தால் உந்தப்பட்டு, பாரிஸுக்குத் திரும்ப வேண்டாம் என்றும் அந்த நகரத்திலேயே தங்கிவிட வேண்டும் என்றும் முடிவெடுக்கும் மன உறுதி எனக்கு இல்லாமல் போனது. ஆனாலும், ஒரு சுமைதூக்குபவர் என் பயணப்பெட்டியை ஒரு வாடகைக் காருக்கு எடுத்துச் செல்வதைத் தடுப்பதற்கோ, அல்லது அவருக்குப் பின்னால் நான் நடந்து செல்லும்போது, ​​தனக்காகக் காத்திருக்கும் பாட்டி இல்லாத நிலையில் தன் சாமான்களைத் தானே கவனித்துக் கொள்ளும் ஒரு பயணியின் பற்றற்ற தோரணையை மேற்கொள்வதைத் தவிர்ப்பதற்கோ, அல்லது தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை நிறுத்திவிட்டு, தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பது துல்லியமாகத் தெரிந்தவர் போலத் தோன்றும் ஒருவனின் அலட்சியத்துடன் வண்டியில் ஏறி, இறுதியாக ஓட்டுநரிடம் குதிரைப்படை முகாமின் முகவரியைக் கொடுப்பதைத் தவிர்ப்பதற்கோ எனக்கு மனவுறுதி இல்லை. செயிண்ட்-லூப் வந்து நான் தங்கியிருந்த விடுதியில் இரவைக் கழிப்பார் என்றும், அதன் மூலம் இந்த அறிமுகமில்லாத நகரத்துடனான எனது முதல் சந்திப்பு அவ்வளவு அச்சமூட்டுவதாக இருக்காது என்றும் நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். ஒரு காவலாளி அவரை அழைத்து வரச் சென்றார், நான் முகாம் வாயிலில், நவம்பர் மாதக் காற்றால் அதிர்ந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தின் முன்னால் காத்திருந்தேன்—அந்த இடத்திலிருந்து, ஒவ்வொரு கணமும் (ஏனெனில் அது மாலை ஆறு மணி), ஆண்கள் ஜோடி ஜோடியாகத் தெருவில் வெளிவந்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் சிறிது காலம் தங்கியிருந்த ஏதோவொரு கவர்ச்சியான துறைமுகத்தில் கரை இறங்குவது போலத் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

செயிண்ட்-லூப் அமைதியின்றி அசைந்தாடிக்கொண்டே வந்தார்; அவரது ஒற்றைக் கண்ணாடி அதன் கயிற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. நான் என் வருகையைப் பற்றி யாருக்கும் தெரிவிக்கவில்லை, ஏனெனில் அவரது ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் கண்டு ரசிக்க நான் ஆவலாக இருந்தேன்.

"ஓ, என்ன ஒரு தொல்லை!" என்று அவர் திடீரென என்னைக் கண்டதும் கூச்சலிட்டார்; அவரது காது நுனிகள் வரை சிவந்து போனது. "நான் இப்போதுதான் இந்த வாரத்திற்குப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறேன்—இன்னும் ஏழு நாட்களுக்கு என்னால் வெளியே வர முடியாது!"

மேலும், இந்த முதல் இரவை நான் தனியாகக் கழிக்கப் போகிறேன் என்ற எண்ணத்தில் மூழ்கியிருந்த அவர்—ஏனெனில் பால்பெக்கில் அவர் அடிக்கடி கவனித்துத் தேற்றியிருந்த மாலை நேரக் கவலைகளை வேறு யாரையும் விட அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார்—தன் புலம்பல்களை நிறுத்திவிட்டு, என்னை நோக்கித் திரும்புவார்; சிறு புன்னகைகளையும், மென்மையான, பலவகைப்பட்ட பார்வைகளையும் (சில அவரது கண்களிலிருந்து நேராகவும், மற்றவை ஒற்றைக் கண்ணாடி வழியாகவும்) வழங்குவார். அவை அனைத்தும், என்னை மீண்டும் கண்டதில் அவர் உணர்ந்த உணர்ச்சியையும், மேலும் அந்த முக்கியமான விஷயமான—நமது நட்பையும்—குறித்தன; அதை நான் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனால் அது இப்போது எனக்கு முக்கியமானதாக இருந்தது.
200