இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில்

 இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு
ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில் 1

வெர்டுரின் தம்பதியினரின் "சிறிய மையக் குழுவிலும்," அவர்களின் "சிறிய வட்டத்திலும்," அல்லது அவர்களின் "சிறிய குலத்திலும்" ஒருவராக இணைவதற்கு ஒரே ஒரு நிபந்தனையே போதுமானதாக இருந்தது—ஆயினும் அது முற்றிலும் அவசியமான ஒன்றாகவும் இருந்தது: ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட *நம்பிக்கை அறிக்கையை* (Credo) மௌனமான ஒப்புதலுடன் ஏற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த அறிக்கையின் முக்கியக் கூறுகளில் ஒன்று என்னவென்றால், அந்த ஆண்டின் வெர்டுரின் அம்மையாரின் செல்லப்பிள்ளையாகத் திகழ்ந்த இளம் பியானோ கலைஞர்—அவரைப் பற்றி அம்மையார், "வாக்னரின் இசையை இவ்வளவு அற்புதமாக வாசிக்க அனுமதிப்பதே சட்டப்படி குற்றமாக இருக்க வேண்டும்!" என்று வியந்து கூறுவார்—பிளாண்டே மற்றும் ரூபின்ஸ்டீன் ஆகிய இருவரையும் மிஞ்சி, அவர்களைத் "தூக்கி எறிந்துவிடும்" அளவுக்குச் சிறந்தவர் என்பதும்; மருத்துவர் காட்டார்ட் என்பவர், மருத்துவர் பொட்டெய்னை விடச் சிறந்த நோய் கண்டறியும் கூர்மையைப் பெற்றிருப்பவர் என்பதும் ஆகும். வெர்டுரின் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வராத பிற மக்கள் நடத்தும் மாலை நேரக் கொண்டாட்டங்கள் அனைத்தும், தேங்கி நிற்கும் சாக்கடை நீரைப் போலச் சலிப்பூட்டுபவை என்று வெர்டுரின் தம்பதியினரால் நம்பவைக்க முடியாத எந்தவொரு "புதிய உறுப்பினரும்" உடனடியாக அந்தக் குழுவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். இவ்விஷயத்தில், உலகியல் சார்ந்த எல்லா ஆர்வத்தையும்—மற்ற கூடங்களின் கவர்ச்சிகளைத் தாங்களாகவே ஆராய்ந்து அறியும் உந்துதலையும்—கைவிடுவதில் ஆண்களை விடப் பெண்கள் அதிக எதிர்ப்பு காட்டியதாலும், மேலும், இந்த ஆய்வு மனப்பான்மையும் இந்த அற்பத்தனத்தின் தீய சக்தியும், தொற்று பரவுவதன் மூலம், தங்களது "சிறிய திருச்சபையின்" மரபுவழி நம்பிக்கைக்குப் பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று வெர்டூரின்கள் உணர்ந்ததாலும், அவர்கள் பெண் இனத்தைச் சேர்ந்த "விசுவாசமுள்ள" உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் அடுத்தடுத்துப் பதவியிலிருந்து நீக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

மருத்துவரின் இளம் மனைவியைத் தவிர, அந்த ஆண்டு அவர்களது பெண் குழு ஏறக்குறைய இரண்டு நபர்களாகச் சுருங்கிவிட்டது—திருமதி வெர்டூரின் ஒரு மரியாதைக்குரிய, மிகவும் செல்வந்த, மற்றும் முற்றிலும் அறியப்படாத ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நற்குணமுள்ள பெண்ணாக இருந்தபோதிலும்—அவர் அந்தக் குடும்பத்துடனான அனைத்து உறவுகளையும் மெல்ல மெல்லத் தானாகவே துண்டித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த இருவரில் ஒருவர், கீழ்மட்ட சமூகத்தின் விளிம்புகளில் உலவிய திருமதி டி கிரேசி—அவரைத் திருமதி வெர்டூரின் அவரது முதல் பெயரான ஒடெட் என்று அழைத்து, "ஒரு முழுமையான அன்புக்குரியவள்" என்று அறிவித்தார்—மற்றொருவர், பியானோ கலைஞரின் அத்தை, அவர் ஒரு காலத்தில் பிழைப்புக்காகக் காவலாளியின் மணிக்கயிற்றை இழுத்திருக்க வேண்டும். இவ்விரு பெண்களும் உயர் சமூகத்தைப் பற்றி முற்றிலும் அறியாதவர்களாக இருந்தனர், மேலும் அவர்களின் அறியாமை எந்த அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தது என்றால், இளவரசி டி சாகனும், டச்சஸ் டி குயர்மான்டெஸும் தங்கள் இரவு விருந்துகளுக்கு வர ஏழைப் பாவிகளுக்குப் பணம் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டிருந்தார்கள் என்று அவர்களை நம்ப வைப்பது ஒரு எளிய விஷயமாக இருந்தது; உண்மையில், அந்த இரண்டு பெரும் பெண்மணிகளுடன் இரவு உணவு உண்ண அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தால், முன்னாள் காவலாளியும் அந்த *காகோட்டும்* அதை அலட்சியமாக மறுத்திருப்பார்கள்.

வெர்டூரின்கள் முறையான இரவு உணவு அழைப்புகளை விடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒருவர் அவர்களின் மேசையில் "தங்களுக்கான இடத்தை" அமைத்துக் கொள்வார். அந்த மாலை நேரப் பொழுதுபோக்கைப் பொறுத்தவரை, திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சி நிரல் எதுவும் இல்லை. அந்த இளம் பியானோ கலைஞர் வாசிப்பார், ஆனால் "அவருக்கு அந்த மனநிலை வந்தால்" மட்டுமே—ஏனென்றால் யாரும் ஒருபோதும் கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை—மேலும், திரு. வெர்டூரின் அடிக்கடி கூறுவது போல: "எல்லாம் நம் நண்பர்களுக்காக! நம் தோழர்கள் வாழ்க!" அந்தப் பியானோ கலைஞர் *ரைட் ஆஃப் தி வால்கைரீஸ்* அல்லது *டிரிஸ்டன்* பிரிலூட்டை வாசிக்க விரும்பினால், திருமதி வெர்டூரின் அதை எதிர்ப்பார்—அவருக்கு அந்த இசை பிடிக்காததால் அல்ல, மாறாக, அது அவரை மிகவும் ஆழமாகப் பாதித்ததால். அப்படியானால், எனக்கு ஒற்றைத் தலைவலியை ஏற்படுத்த நீ உறுதியாக இருக்கிறாயா? அவன் அதை வாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் இதே கதைதான் என்று உனக்கு நன்றாகவே தெரியும். எனக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்! நாளை, நான் படுக்கையிலிருந்து எழ முயற்சிக்கும்போது—குட் நைட்! நான் முற்றிலும் செயலிழந்து போவேன்! அவன் வாசிக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் அரட்டை அடிப்பார்கள்; மேலும் நண்பர்களில் ஒருவர்—பெரும்பாலும் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்குப் பிடித்தமான ஓவியர்—எம். வெர்டூரின் கூறியது போல், "எல்லோரையும் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரிக்க வைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய அபத்தத்தை உதிர்ப்பார்." இது குறிப்பாக திருமதி வெர்டூரினுக்குப் பொருந்தும், ஏனெனில் அவர்—உணர்ச்சிகளின் உருவக வெளிப்பாடுகளை மிகவும் நேரடியான அர்த்தத்தில் விளக்குவதற்குப் பழகியிருந்ததால்—ஒருமுறை அதிகமாகச் சிரித்ததால் அவரது தாடை விலகிய பிறகு, டாக்டர் கோட்டார்ட் (அப்போது ஒரு இளம் மருத்துவர்) மூலம் அதைச் சரிசெய்ய வேண்டியிருந்தது.

மாலை நேர உடை அணிவது கண்டிப்பாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. அதற்குக் காரணம், அவர்கள் "நண்பர்களுடன்" இருந்தார்கள் என்பதும், "சலிப்பூட்டும்" நபர்களைப் போல் தோற்றமளிப்பதைத் தவிர்ப்பதும் ஆகும். இந்த "சலிப்பூட்டும்" நபர்களை அவர்கள் கொள்ளை நோயைப் போலத் தவிர்த்தனர்; தங்களின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கு மட்டுமே அவர்களை அழைத்தனர். அந்த நிகழ்ச்சிகளும் முடிந்தவரை அரிதாகவே நடத்தப்பட்டன; அவ்வாறு அழைப்பதும் ஓவியரை மகிழ்விக்கலாம் அல்லது இசைக்கலைஞரைப் பிரபலப்படுத்த உதவலாம் என்ற நிபந்தனைகளின் பேரிலேயே. மற்ற நேரங்களில், அவர்கள் சரேட்ஸ் விளையாடுவதிலோ அல்லது வேடமணிந்து உணவருந்துவதிலோ திருப்தி அடைந்தனர்—ஆனால் எப்போதும் தங்களுக்குள்ளேயே மட்டுமே, தங்களின் சிறிய "உள்வட்டத்திற்குள்" ஒரு வெளியாளையும் நுழைய ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை.

ஆயினும், இந்த "தோழர்கள்" படிப்படியாக திருமதி வெர்டூரினின் வாழ்வில் ஒரு பெரிய இடத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்கியபோது, "சலிப்பூட்டும்"—அதாவது ஒதுக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்களில் அடங்கத் தொடங்கினர்...இருப்பினும், அவளுடைய நண்பர்களை அவளிடமிருந்து விலக்கி வைத்தது—சில சமயங்களில் அவர்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதைத் தடுத்தது—ஒன்று, அவனுடைய தாய்; மற்றொன்று, அவனுடைய தொழில்; அல்லது மூன்றாவதாக, ஒரு நாட்டுப்புற இல்லம் அல்லது மோசமான உடல்நிலை. டாக்டர் காட்டார்ட், இரவு உணவிற்குப் பிறகு உடனடியாகக் கிளம்பி, ஆபத்தான நிலையில் இருக்கும் ஒரு நோயாளியைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்று கருதினால், திருமதி வெர்டுரின் அவரிடம் இவ்வாறு கூறுவார்: “யாருக்குத் தெரியும்? இன்று மாலை நீங்கள் சென்று அவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்காமல் இருப்பதே அவருக்கு அதிக நன்மை பயக்கக்கூடும்; நீங்கள் இல்லாமல் அவர் இரவில் நிம்மதியாகத் தூங்குவார்; பிறகு, நாளை காலையில் நீங்கள் சீக்கிரமாகச் சென்று, அவர் முழுமையாகக் குணமடைந்திருப்பதைக் காணலாம்.” டிசம்பர் மாதத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே, தனது நம்பிக்கைக்குரிய நண்பர்கள் கூட்டம் கிறிஸ்துமஸ் நாளிலோ அல்லது புத்தாண்டு நாளிலோ தன்னை “கைவிட்டுவிடுவார்களோ” என்ற எண்ணம் மட்டுமே அவளுக்குப் பெரும் பதற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடும். உதாரணமாக, அந்தப் பியானோ கலைஞரின் அத்தை, குறிப்பிட்ட அந்த நாளில் அவன் தனது சொந்தத் தாயின் வீட்டில், குடும்பத்தினருடன் இணைந்து இரவு உணவு உண்ண வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவார்:

—“புத்தாண்டு நாளில் நீ அவளுடன் இரவு உணவு உண்ணவில்லை என்றால்—ஏதோ ஒரு கிராமப்புறத்து ஏமாளியைப் போல—உன் தாய் அப்படியே செத்து விழுந்துவிடுவாள் என்று நீ உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா?” என்று திருமதி வெர்டுரின் கடுமையாகக் கூச்சலிடுவார்.

புனித வாரத்தின் (Holy Week) போது அவளுடைய பதற்றங்கள் மீண்டும் தலைதூக்கும்:

—“நிச்சயமாக *நீங்கள்*—டாக்டர்—ஒரு அறிவியல் மனிதர், ஒரு சுயசிந்தனையாளர்—மற்ற நாட்களில் வருவது போலவே புனித வெள்ளி அன்றும் வருவீர்கள், இல்லையா?” என்று அந்த முதல் ஆண்டில் காட்டார்டிடம் அவள் கேட்டாள்; அவளுடைய குரலில் அத்தனை முழுமையான நம்பிக்கை தொனித்தது, அவனுடைய பதிலைக் குறித்து அவளுக்குச் சந்தேகம் இருக்கவே முடியாது என்று தோன்றும் வகையில் அது அமைந்திருந்தது. ஆயினும், அவன் பதிலளிப்பதற்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​அவள் தன் மனதிற்குள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்; ஏனெனில், அவன் வராமல் போனால், தான் முற்றிலும் தனித்துவிடப்படும் அபாயம் அவளுக்கு இருந்தது.

—“நான் புனித வெள்ளி அன்று *நிச்சயமாக* வருவேன்... உங்களிடம் விடைபெறுவதற்காக; ஏனெனில், நாங்கள் ஈஸ்டர் விடுமுறையை ‘ஆவர்ன்’ (Auvergne) பகுதியில் கழிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளோம்.”

—“ஆவர்னிலா? அங்கே சென்று, உண்ணிகள் மற்றும் பூச்சிகளுக்கு இரையாகவா? அது உங்களுக்குப் பெரும் நன்மை பயக்கட்டும்!”

பின்னர், ஒரு சிறு மௌனத்திற்குப் பிறகு:

—“இதை நீங்கள் எங்களிடம் முன்னரே சொல்லியிருக்கலாமே! நாங்கள் அதை முறையாகத் திட்டமிட்டு, அனைவரும் ஒன்றாகவே சௌகரியமாகப் பயணம் செய்திருக்கலாமே.” அதேபோல, ஒரு "வழக்கமான விருந்தினருக்கு" ஒரு ஆண் நண்பரோ—அல்லது ஒரு "வழக்கமான பெண் விருந்தினருக்கு" ஒரு காதலரோ—இருந்து, அவர்கள் எப்போதாவது "கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தி, கலகலப்பாக இருக்கக்கூடியவர்களாக" இருந்தால், வெர்டுரின் தம்பதியினர் பின்வருமாறு கூறுவார்கள்: "மிக நன்று! அப்படியென்றால், அவரை அழைத்து வாருங்கள்—உங்கள் அந்த நண்பரை." (ஒரு பெண்ணுக்குக் காதலன் இருப்பது குறித்து வெர்டுரின் தம்பதியினர் சற்றும் கவலைப்படுவதில்லை; ஆனால் அந்தப் பெண் தன் காதலனைத் தங்கள் வீட்டில்தான் உபசரிக்க வேண்டும், தங்கள் "வட்டத்திற்குள்ளேயே" வைத்துத்தான் நேசிக்க வேண்டும், மேலும் தங்களைவிட அவனுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனைகள் உண்டு.) அந்த நண்பர், திருமதி வெர்டுரினிடம் எதையும் மறைக்காமல் இருக்கக்கூடியவரா என்பதையும், தங்கள் "சிறிய குழுவில்" சேர்த்துக்கொள்ளத் தகுதியானவரா என்பதையும் சோதித்தறியும் வகையில், அவர் "சோதனை அடிப்படையில்" ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார். அவர் தகுதியற்றவர் என்று தெரிந்தால், அவரை அறிமுகப்படுத்திய அந்த வழக்கமான விருந்தினரை அவர்கள் தனியே அழைத்துச் சென்று, அந்த நண்பருடனோ அல்லது காதலியுடனோ அவருக்குப் பிளவு ஏற்படச் செய்யும் ஒரு "உதவியை" (favor) செய்வார்கள். மாறாக, அவர் அந்தச் சோதனையில் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டால், அந்த "புதுமுகமும்" நாளடைவில் அவர்களது வழக்கமான விருந்தினர்களில் ஒருவராகிவிடுவார். இவ்வாறு—அதே ஆண்டில்—அந்தச் சமூகப் பெண்மணி (demi-mondaine) திரு. வெர்டுரினிடம், தான் திரு. ஸ்வான் எனும் மிகச் சிறந்த மனிதரின் அறிமுகத்தைப் பெற்றிருப்பதாகவும், தங்கள் வீட்டில் விருந்தினராக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதை அவர் பெரிதும் விரும்புவார் என்றும் சூசகமாகத் தெரிவித்தார். உடனே திரு. வெர்டுரின் அந்த வேண்டுகோளைத் தன் மனைவியிடம் கொண்டு சேர்த்தார். (தன் மனைவி ஒரு கருத்தை உருவாக்கும் வரை, அவரும் எந்தக் கருத்தையும் உருவாக்கிக்கொள்வதில்லை; சொல்லப்போனால், தன் மனைவியின் விருப்பங்களையும்—அத்துடன் வழக்கமான விருந்தினர்களின் விருப்பங்களையும்—நிறைவேற்றுவதே அவரது பிரத்யேகப் பணியாக இருந்தது; அப்பணியைச் செய்வதில் அவர் மிகுந்த சாமர்த்தியத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்.)

"இதோ திருமதி டி கிரேசி வந்திருக்கிறார்; அவர் உங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறார். அவர் தன் நண்பர்களில் ஒருவரை—திரு. ஸ்வானை—உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறார். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?"

"அட, என்ன பேச்சு இது! இவ்வளவு முழுமையான பரிபூரண அழகியாகத் திகழும் ஒரு பெண்ணின் கோரிக்கையை யாராவது மறுக்க முடியுமா? அமைதி! இங்கே *உங்கள்* கருத்தை யாரும் கேட்கவில்லை; நான் சொல்கிறேன், நீ ஒரு முழுமையான பரிபூரணமே!"

"நீங்களே இவ்வளவு வற்புறுத்திக் கேட்பதால்," என்று ஒடெட் ஒருவிதமான குறும்புத்தனமான நளினத்துடன் பதிலளித்துவிட்டு, மேலும் கூறினார்: "நான் ஒன்றும் *புகழ்ச்சிக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருப்பவள்* இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா?"

"மிக நன்று! அப்படியென்றால், அவரை அழைத்து வாருங்கள்—உங்கள் அந்த நண்பரை—அவர் வருவதில் சம்மதம் தெரிவிக்கும் பட்சத்தில்." உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த "சிறு மையம்" ஸ்வான் பழகிய சமூகத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை. மேலும், தீவிர சமூகப் பற்றுள்ளவர்கள், வெர்டூரின்களிடம் ஒரு அறிமுகத்தைப் பெறுவதற்காக மட்டுமே, ஸ்வானைப் போல அந்த உலகில் அத்தகைய ஒரு தனித்துவமான நிலையை வகிப்பது வீண் முயற்சி என்று கருதியிருப்பார்கள். ஆனால் ஸ்வான் பெண்களை மிகவும் ஆழமாக நேசித்ததால், பிரபுத்துவ வர்க்கத்தில் இருந்த ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பெண்ணையும் அவர் அறிந்துகொண்ட நாளிலிருந்தும்—அவர்கள் அவருக்குக் கற்பிக்க எதுவும் இல்லாத நிலை வந்த பிறகும்—ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்ன் அவருக்கு வழங்கிய அந்த "குடியுரிமைப் பத்திரங்களை" (அவை கிட்டத்தட்ட பிரபுத்துவப் பட்டங்களாகவே இருந்தன) அவர் மதிப்பதை நிறுத்திவிட்டார்; இப்போது அவர் அவற்றை வெறும் ஒரு பரிமாற்ற மதிப்பாக—தன்னில் மதிப்பற்ற ஒரு கடன் பத்திரமாக—மட்டுமே கருதினார். ஆனாலும், ஒரு கிராமத்து நிலப்பிரபுவின் அல்லது நீதிமன்ற எழுத்தரின் மகள் தற்செயலாக அவர் கண்ணில் படும்போதெல்லாம், ஏதேனும் ஒரு மாகாணத்தின் பின்தங்கிய பகுதியிலோ அல்லது பாரிஸின் அறியப்படாத சூழலிலோ தனக்கென ஒரு சமூக அந்தஸ்தை உடனடியாக உருவாக்கிக்கொள்ள அது அவருக்கு உதவியது. ஏனெனில், ஆசை—அல்லது காதல்—அவனுக்குள் ஒரு தற்பெருமை உணர்வை மீண்டும் எழுப்பும்; அவனது அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான போக்கில், அந்த உணர்விலிருந்து அவன் இப்போது முற்றிலும் விடுபட்டிருந்தான் (எனினும், கடந்த காலத்தில், இதே தற்பெருமைதான் அவனை அந்த சமூக வாழ்க்கையை நோக்கி வழிநடத்தியது என்பதில் சந்தேகமில்லை; அதில் அவன் தனது அறிவின் கொடைகளை அற்பமான இன்பங்களில் வீணடித்து, தனது கலைகளில் பெற்ற புலமையை, சமூகப் பெண்களுக்கு ஓவியங்கள் வாங்குவது மற்றும் அவர்களின் மாளிகைகளை அலங்கரிப்பது குறித்து ஆலோசனை வழங்கும் சேவைக்குப் பயன்படுத்தினான்); மேலும் இந்தத் தற்பெருமை, தான் காதலில் விழுந்த ஏதோவொரு அறிமுகமில்லாத பெண்ணின் கண்களில், 'ஸ்வான்' என்ற பெயர் மட்டும் அவசியமாகக் குறிக்காத ஒருவித நேர்த்தியுடன் ஜொலிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது. அந்த அறிமுகமில்லாத பெண் ஒரு தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவளாக இருந்தால், அவன் இதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விரும்பினான். ஒரு புத்திசாலி மனிதன், மற்றொரு புத்திசாலி மனிதனிடம் அல்ல, ஒரு முட்டாளிடம் முட்டாளாகத் தோன்றுவதற்கு அஞ்சுவதைப் போலவே, ஒரு நேர்த்தியான மனிதனும் தனது நேர்த்தி ஒரு பெரிய பிரபுவால் அல்ல, ஒரு அநாகரிகமானவனால் அங்கீகரிக்கப்படாமல் போவதைக் கண்டு அஞ்சுகிறான். முக்கால் பங்கு முயற்சி...உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே, தங்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக மட்டுமே சேவை செய்த மக்களால் பொழியப்பட்ட அத்தனை சாமர்த்தியமும் தற்பெருமையின் பொய்களும், தங்களுக்குக் கீழான சமூகத்தினர் மீதே பொழியப்பட்டன. மேலும், ஒரு கோமகள் மனைவியின் கீழ் எளிமையாகவும் கட்டுப்பாடின்றியும் இருந்த ஸ்வான், தன்னை அவமதித்துவிடுவார் என்ற எண்ணத்திலேயே நடுங்குவார்; ஒரு பணிப்பெண்ணின் முன் தன்னைக் காணும்போதெல்லாம் ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்துவார்.

சோம்பல் காரணமாகவோ, அல்லது சமூக அந்தஸ்து ஒரு குறிப்பிட்ட கரையில் கட்டுண்டு கிடக்க வேண்டும் என்று திணிக்கும் கடமையுணர்வின் காரணமாகவோ, தங்கள் இறுதி நாள் வரை தாங்கள் கட்டுண்டு வாழும் சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே யதார்த்தம் வழங்கும் இன்பங்களைத் தவிர்த்து, வேறு சிறந்த வழி இல்லாததால், அந்த வட்டத்தில் உள்ள சாதாரணமான பொழுதுபோக்குகளையோ அல்லது சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய சலிப்புகளையோ இறுதியில் "இன்பங்கள்" என்று முத்திரை குத்தி திருப்தியடையும் பலரைப் போல அவர் இருக்கவில்லை. ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, அவர் தன்னுடன் நேரம் செலவழித்த பெண்களைக் கவர்ச்சிகரமானவர்களாகக் காண முற்படவில்லை; மாறாக, தான் ஏற்கெனவே கவர்ச்சிகரமானவர்களாகக் கருதிய பெண்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடவே விரும்பினார். மேலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் சற்றே அநாகரிகமான அழகு கொண்ட பெண்களாக இருந்தனர்; ஏனெனில், அவர் அறியாமலேயே தேடிய உடல் அம்சங்கள், அவர் மிகவும் போற்றிய மேதைகளால் செதுக்கப்பட்ட அல்லது வரையப்பட்ட பெண்களை அவர் பார்வையில் போற்றத்தக்கவர்களாக ஆக்கிய குணங்களுக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தன. வெளிப்பாட்டின் ஆழமும் சோகமும் அவரது புலன்களை உணர்ச்சியற்றதாக ஆக்கின; மாறாக, ஆரோக்கியமான, சிற்றின்பம் நிறைந்த, ரோஜா நிற சதை அவற்றை விழித்தெழச் செய்யப் போதுமானதாக இருந்தது.
750
பயணம் செய்யும்போது, அவன் தற்செயலாக ஒரு குடும்பத்தைச் சந்தித்திருந்தால்—அதைத் தேடிச் செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்—ஆனாலும், அவன் இதற்கு முன் கண்டிராத வசீகரத்துடன் ஒரு பெண் அவன் கண்களுக்கு முன் தோன்றியிருந்தால்; தன் ஒதுங்கிய நிலையில் விலகி நின்று, அவள் அவனுள் எழுப்பிய ஆசையை முறியடிப்பதும்—அவளுடன் அவன் அனுபவித்திருக்கக்கூடிய இன்பத்திற்குப் பதிலாக, தன்னுடன் வந்து சேருமாறு தன் பழைய காதலிக்குக் கடிதம் எழுதி வேறு ஒரு இன்பத்தை மாற்றிக்கொள்வதும்—அவனுக்கு, கிராமப்புறங்களைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாகத் தன் தங்கும் விடுதி அறைக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொண்டு, பாரிஸின் அஞ்சல் அட்டைகளை வெறித்துப் பார்ப்பது போல, வாழ்க்கையின் முன் ஒரு கோழைத்தனமான துறப்பாகவும், ஒரு புதிய மகிழ்ச்சியைத் துறக்கும் முட்டாள்தனமான செயலாகவும் தோன்றியிருக்கும். அவன் தன் சமூகத் தொடர்புகள் எனும் கட்டமைப்பிற்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ளவில்லை; மாறாக—எங்கு ஒரு பெண் அவன் மனதைக் கவர்ந்தாலும், அதை ஆரம்பத்திலிருந்து புதிதாகக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்பதற்காக—பயணிகள் தங்கள் பயணங்களில் தங்களுடன் எடுத்துச்செல்லும் மடிக்கக்கூடிய கூடாரங்களில் ஒன்றாக அதை வடிவமைத்திருந்தான். தனது சமூக அந்தஸ்தில், எளிதில் எடுத்துச் செல்லவோ அல்லது ஒரு புதிய இன்பத்திற்காகப் பரிமாறிக்கொள்ளவோ முடியாத கூறுகளைப் பொறுத்தவரை, அவை மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு பொறாமைக்குரியவையாகத் தோன்றியிருந்தாலும், அவற்றை அவன் எதற்காகவும் கொடுத்திருப்பான். ஒரு கோமாரியிடம் தனக்கிருந்த நன்மதிப்பை அவன் எத்தனை முறை ஒரே அடியில் வீணடித்தான்—அவனை மகிழ்விக்க அவள் பல ஆண்டுகளாகக் குவித்திருந்த ஆசையின் மீது கட்டப்பட்ட நன்மதிப்பு அது, ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு அவளுக்கு ஒருபோதும் கிடைக்கவில்லை—அவளுடைய தோட்ட மேலாளர்களில் ஒருவருடன் தன்னை உடனடியாகத் தொடர்பு கொள்ள வைக்கும் ஒரு தந்தி அறிமுகக் கடிதத்தை, ஒரு விவேகமற்ற தந்தி மூலம் அவளிடம் கேட்டுப் பெற்றான்; அந்த மேலாளரின் மகளை அவன் கிராமப்புறத்தில் கவனித்திருந்தான்; ஒரு ரொட்டித் துண்டிற்காக ஒரு வைரத்தைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் பட்டினி கிடக்கும் மனிதனைப் போலவே அவன் செயல்பட்டான். உண்மையில், பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், அது அவனுக்கு வேடிக்கையாகவே இருந்தது; ஏனெனில், அவனுக்குள் ஒருவித முரட்டுத்தனம் குடியிருந்தது—ஒருவேளை, அவ்வப்போதைய அரிதான நுட்பமான செயல்களால் அது மீட்கப்பட்டிருக்கலாம். மேலும், அவர் சோம்பலில் வாழ்ந்து, அந்தச் சோம்பல், கலை அல்லது படிப்பைப் போலவே தங்கள் அறிவுக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய விஷயங்களைத் தருகிறது என்றும், எந்தவொரு நாவலையும் விட 'வாழ்க்கை'யில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான, நாவலுக்கு ஏற்ற சூழல்கள் உள்ளன என்றும் எண்ணி ஆறுதலையும்—ஒருவேளை ஒரு சாக்குப்போக்கையும்—தேடும் புத்திசாலிகள் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். குறைந்தபட்சம், அவர் அவ்வாறே கூறிவந்தார், மேலும் தனது உலகியல் நண்பர்களில் மிகவும் பண்பட்டவர்களையும் எளிதில் சம்மதிக்க வைத்தார்—குறிப்பாக பரோன் டி சார்லஸை; தனக்கு நேர்ந்த சுவாரஸ்யமான சாகசங்களைப் பற்றி விவரித்து அவரை மகிழ்வித்தபோது இது நிகழ்ந்தது: ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஒரு பெண்ணை அவர் பின்னர் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தபோது, ஐரோப்பிய அரசியலின் அனைத்து இழைகளும் அப்போது பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு பேரரசரின் சகோதரி அவள் என்பதை அவர் கண்டுபிடித்தாரா—அதன் மூலம் அந்தத் துறையைப் பற்றி மிகவும் இனிமையான முறையில் அவர் அறிந்துகொண்டாரா—அல்லது, சூழ்நிலைகளின் சிக்கலான இடைவினையின் காரணமாக, அவர் ஒரு சமையல்காரரின் காதலராக ஆக முடியுமா இல்லையா என்பது, திருச்சபைக் குழு எடுக்கவிருந்த முடிவைப் பொறுத்தே இருந்ததா என்பது போன்ற கேள்விகள் எழுந்தன.

மேலும், ஸ்வான் அத்தகைய வஞ்சகத்துடன் தனது இடைத்தரகர்களாகச் செயல்படக் கட்டாயப்படுத்தியது, அவர் குறிப்பாக நெருக்கமாகப் பழகியிருந்த நற்குணம் மிக்க விதவைகள், தளபதிகள் மற்றும் கல்வியாளர்களின் அந்தத் திறமையான படையை மட்டுமல்ல. அவனுடைய நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அவனிடமிருந்து அவ்வப்போது கடிதங்கள் வருவது பழக்கமாகியிருந்தது. அக்கடிதங்களில், ஒரு பரிந்துரையோ அல்லது அறிமுகமோ கோரப்பட்டிருக்கும். அவனது ராஜதந்திரத் திறமை, அடுத்தடுத்த காதல் விவகாரங்கள் மற்றும் பல்வேறு சாக்குப்போக்குகளுக்கு மத்தியிலும் நீடித்து, எந்தவொரு திறமையின்மையையும் விடத் தெளிவாக, அவனது நிரந்தரமான குணத்தையும் ஒத்த நோக்கங்களையும் வெளிப்படுத்தியது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முற்றிலும் மாறுபட்ட சில அம்சங்களில் அவனது குணமும் என்னுடைய குணமும் ஒத்திருந்ததால், நான் அவனது குணத்தில் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கியபோது, எனக்கு அடிக்கடி சொல்லப்பட்டது என்னவென்றால், அவன் என் தாத்தாவுக்குக் கடிதம் எழுதும்போதெல்லாம் (அவர் அப்போது என் தாத்தாவாக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் நான் பிறந்த சமயத்தில்தான் ஸ்வானின் அந்தப் பெரும் காதல் விவகாரம் தொடங்கியது, இது போன்ற பழக்கங்களுக்கு அது ஒரு நீண்டகால முற்றுப்புள்ளி வைத்தது), கடித உறையின் மீதிருந்த தன் நண்பனின் கையெழுத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்ட என் தாத்தா, "இதோ, ஸ்வான் மறுபடியும் எதையோ கேட்கிறான்: ஜாக்கிரதை!" என்று கூச்சலிடுவாராம். அது அவநம்பிக்கையினாலோ அல்லது—எந்தப் பொருட்களின் மீது ஒருவருக்கு விருப்பமே இல்லையோ, அவருக்கே அவற்றை அளிக்கத் தூண்டும் அந்த, அறியாமலே செயல்படும் ஒருவிதப் பிசாசுத்தனமான உந்துதலினாலோ—எதுவாக இருப்பினும், ஸ்வான் என் தாத்தா பாட்டியிடம் முன்வைத்த மிகச் சாதாரணமான கோரிக்கைகளைக் கூட அவர்கள் முற்றிலும் மறுத்து வந்தனர். உதாரணமாக, ஒவ்வொரு ஞாயிறும் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்த வரும் ஒரு இளம் பெண்ணை தனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அவர் கேட்டபோது, ​​என் தாத்தா பாட்டி அதை மறுத்தனர். ஸ்வான் எப்போதெல்லாம் அந்தப் பேச்சை மீண்டும் எடுத்தாரோ, அப்போதெல்லாம் அந்தப் பெண்ணைத் தாங்கள் இப்போது சந்திப்பதே இல்லை என்று பாசாங்கு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அவர்கள் ஆளாயினர். ஆனால் வாரத்தின் மற்ற நாட்களில், அந்தப் பெண்ணுடன் உணவருந்த யாரை அழைக்கலாம் என்று அவர்கள் மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசிப்பார்கள்; பெரும்பாலும் யாரையுமே கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போவார்கள். அதற்குக் காரணம் மிக எளிமையானது: அவர்களுடன் உணவருந்த மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கக்கூடிய அந்த ஸ்வானுக்கே, அவர்கள் அழைப்பு எதையும் விடுக்கத் தவறியதுதான்.

சில சமயங்களில், என் தாத்தா பாட்டியின் நண்பர்களான ஒரு தம்பதியினர்—அதுவரை ஸ்வானைத் தாங்கள் சந்திப்பதே இல்லை என்று குறை கூறி வந்தவர்கள்—திடீரென ஒரு செய்தியை அறிவிப்பார்கள். மிகுந்த மனநிறைவுடனும், ஒருவேளை மற்றவர்களுக்குப் பொறாமையைத் தூண்ட வேண்டும் என்ற லேசான எண்ணத்துடனும், ஸ்வான் இப்போது தங்களிடம் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொள்வதாகவும், தாங்கள் இருவரும் இப்போது பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாகிவிட்டதாகவும் அவர்கள் என் தாத்தா பாட்டியிடம் கூறுவார்கள். என் தாத்தா அவர்களின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை; ஆனால் என் பாட்டியைப் பார்த்தவாறே, பின்வரும் வரிகளை முணுமுணுப்பார்:

“அப்படியென்றால், என்னதான் இந்த மர்மம்?
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லையே.”

அல்லது:

“ஓடி மறையும் காட்சி...”

அல்லது:

“இத்தகைய விவகாரங்களில்,
எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்த வழி.”

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, என் தாத்தா தற்செயலாக ஸ்வானின் அந்தப் புதிய நண்பரிடம்: “ஸ்வான்—இப்போதும் நீங்கள் அவரைச் சந்திக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டால்......அவ்வளவுதானா?” அவன் பேசிக்கொண்டிருந்த நபரின் முகம் வாடியது: “என் முன்னிலையில் அவன் பெயரை ஒருபோதும் உச்சரிக்காதே!” — “ஆனால் நீங்கள் மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்று நான் நினைத்தேன்...” சில மாதங்களாக, அவர் என் பாட்டியின் உறவினர்களிடையே ஒரு பரிச்சயமான நபராக இருந்தார்; கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் வீட்டில் உணவருந்தினார். திடீரென்று, எந்த முன்னறிவிப்பும் கொடுக்காமல், அவர் வருவதை நிறுத்திவிட்டார். அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று அவர்கள் நினைத்துக்கொண்டார்கள். என் பாட்டியின் உறவினர், அவரது உடல்நிலை குறித்து விசாரிக்க ஒருவரை அனுப்பவிருந்தபோது, சமையலறை அலமாரியில், சமையல்காரரின் கணக்குப் புத்தகத்திற்குள் தவறுதலாகச் செருகப்பட்டுக் கிடந்த அவரிடமிருந்து வந்த ஒரு கடிதத்தைக் கண்டெடுத்தார். அதில், அவர் பாரிஸை விட்டு வெளியேறுவதாகவும், இனிமேல் தன்னை வந்து சந்திக்க முடியாது என்றும் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரிவித்திருந்தார். அவள் அவருடைய காதலி; மேலும், உறவை முறித்துக்கொள்ளும் அந்தத் தருணத்தில், அவளுக்கு மட்டுமே தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று அவர் கருதியிருந்தார்.

மாறாக, அவருடைய தற்போதைய காதலி ஒரு சமூகப் பெண்ணாகவோ — அல்லது குறைந்தபட்சம், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவரோ அல்லது சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதைத் தடுக்காத ஒரு பெண்ணாகவோ — இருந்திருந்தால், அவளுக்காக, அவர் அந்த உலகத்திற்குத் திரும்புவார்; ஆனாலும், அவள் இயங்கும் அல்லது அவர் அவளை ஈர்த்துள்ள குறிப்பிட்ட வட்டத்திற்குள் மட்டுமே அவ்வாறு செய்வார். “இல்லை “இன்று இரவு ஸ்வானுக்காகப் புள்ளிகளை எண்ணுகிறீர்கள்,” என்று மக்கள் சொல்வார்கள்; “இன்று இரவு அவருடைய அமெரிக்க நண்பரின் ஓபரா இரவு என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.” அவர் அடிக்கடி செல்லும்—அவரது வாராந்திர இரவு உணவு சந்திப்புகளும், போக்கர் விளையாட்டுகளும் நடைபெறும்—மிகவும் பிரத்யேகமான அந்தச் சமூகக் கூடங்களுக்கு அவளையும் அழைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை அவர் செய்து வந்தார். ஒவ்வொரு மாலையும், தனது செந்நிறக் கூந்தலை லேசாகச் சுருட்டிச் சீவிய பிறகு—அச்செயல், அவரது பச்சை நிறக் கண்களின் தீவிரத்தை மென்மையின் சாயல் கொண்டு தணிப்பதாக அமைந்தது—அவர் தனது கோட்டின் பொத்தானுக்காக ஒரு மலரைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சூடிக்கொள்வார்; பின்னர், தனது காதலியுடன் இரவு உணவு அருந்துவதற்காக, அவளது தோழியர் வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணின் இல்லத்திற்குப் புறப்படுவார். தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் முன்னிலையில்—தன் முழுமையான ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்ததும், தான் மீண்டும் இணையவிருந்ததுமான—அந்த நாகரிகச் சமூகத்தினர் தன் மீது பொழியவிருக்கும் பாராட்டையும் நட்பையும் எண்ணிப் பார்த்தபோது, ​​ஒரு காலத்தில் சலிப்புற்றுப் போயிருந்த இந்தச் சமூக வாழ்க்கையின் வசீகரத்தை அவர் மீண்டும் கண்டுகொண்டார். இப்போது, ​​அந்த வாழ்க்கையின் கட்டமைப்பிற்குள் மெல்லியதாய், அலைபாயும் ஒரு சுடர் ஊடுருவிச் சென்று, அதற்கு இதமான வண்ணமூட்டியது போல் தோன்றியது; அந்த வாழ்க்கையின் இழைகளுக்குள் ஒரு புதிய காதலைப் பின்னிப் பிணைத்ததிலிருந்து, அதன் ஒவ்வொரு அம்சமும் அவருக்குப் பொக்கிஷமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தது.

சுவானின் முந்தைய காதல் தொடர்புகள்—அல்லது தற்காலிக ஈர்ப்புகள்—யாவும், ஏதேனும் ஒரு முகம் அல்லது உடலைக் கண்டதும் இயல்பாகவே, எவ்வித முயற்சியுமின்றித் தன் மனதில் எழுந்த ஈர்ப்பின் விளைவாகப் பிறந்த கனவுகளின் ஏறக்குறைய முழுமையான நனவாக்கங்களாகவே அமைந்திருந்தன. ஆனால், ஒரு நாள் நாடக அரங்கில், ஒரு பழைய நண்பர் அவரை ஒடெத் டி கிரெசி (Odette de Crécy) என்பவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியபோது, ​​நிலைமை முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. அந்த நண்பர் அவளை ஒரு பேரழகியாகவும், அவளுடன் சுவானால் ஒருவேளை "காதலில் வெற்றிபெற முடியும்" என்றும் வர்ணித்திருந்தார்; உண்மையில் அவள் இருந்ததைவிட, அவளைச் சென்றடைவது மிகக் கடினம் என்பது போல அவர் சித்தரித்ததற்குக் காரணம், அவர்களை அறிமுகப்படுத்தித் தான் செய்த உதவி மிகவும் மகத்தான ஒன்று என்று காட்டிக்கொள்ளவே ஆகும். ஆனால் சுவானைப் பொறுத்தவரை, அவள் அழகற்றவள் என்று சொல்ல முடியாது என்றாலும்—அவளது அழகு அவருக்கு எவ்வித உணர்வு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; அவரிடம் எவ்விதக் காம வேட்கையையும் தூண்டவில்லை; சொல்லப்போனால், அவரிடம் ஒருவித உடல்ரீதியான விலக்கத்தையே அது ஏற்படுத்தியது. அவள் அத்தகைய பெண்களில் ஒருத்தி—அதாவது, நம் புலன்கள் உள்ளுணர்வாக ஏங்கும் உடல்ரீதியான இலட்சிய வடிவத்திற்கு நேர்மாறாக அமைந்திருப்பவள்; இத்தகைய பெண்களை ஒவ்வொருவரும் சந்திக்க நேரிடும் என்றாலும், அந்த குறிப்பிட்ட வகை ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபடும். சுவானின் ரசனைக்கு ஏற்பப் பார்க்கையில், அவளது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் (profile) மிகவும் கூர்மையாகவும், சருமம் மிக மெல்லியதாகவும், கன்னத்து எலும்புகள் மிகத் துருத்திக்கொண்டும், முக அம்சங்கள் மிகவும் ஒடுங்கியும் காணப்பட்டன. அவளது கண்கள் அழகாக இருந்தன; ஆயினும் அவை மிக அகலமாக இருந்ததால், அவற்றின் சொந்த எடையினாலேயே அவை கீழ்நோக்கித் தொங்குவது போல் தோன்றின; அந்தக் கண்கள் அவளது முகத்தின் மற்ற பகுதிகளை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு, அவளுக்கு எப்போதும் உடல்நலம் குன்றியிருப்பது போன்றோ அல்லது மனச்சோர்வுடன் இருப்பது போன்றோ ஒரு தோற்றத்தை அளித்தன. அதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு... நாடக அரங்கில் அறிமுகமானதைத் தொடர்ந்து, அவனது சேகரிப்புகளைக் காண விரும்பி அவள் அவனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தாள்—அச்சேகரிப்புகள் அவளுக்குப் பெரும் ஆர்வத்தை ஊட்டியிருந்தன. அக்கடிதத்தில் தன்னை, "அழகிய பொருட்களின் மீது ரசனை கொண்ட ஒரு அறியாமை கொண்டவள்" என்று வர்ணித்திருந்த அவள், அவனை "அவனது சொந்த வீட்டில்" காணும்போது அவனை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று தனக்குத் தோன்றுவதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தாள்; அங்கே அவன் "தன் தேநீருடனும் புத்தகங்களுடனும் மிகவும் சௌகரியமாக அமர்ந்திருப்பதாக" அவள் கற்பனை செய்திருந்தாள். எனினும், அவன் அந்தப் பகுதியில் வசிப்பது குறித்து அவள் தன் வியப்பை மறைக்கவில்லை; ஏனெனில், "தானே மிகவும் நேர்த்தியான தோற்றமும் ரசனையும் கொண்ட ஒரு மனிதனாக இருந்தும்," அவன் வசிக்கும் அந்தப் பகுதி மிகவும் சோர்வூட்டுவதாகவும், "அவனுக்குச் சற்றும் பொருத்தமற்ற, நேர்த்தியற்ற இடமாகவும்" அவளுக்குத் தோன்றியிருந்தது. அவள் அவனைச் சந்திக்க அவன் அனுமதி அளித்த பிறகு, அங்கிருந்து விடைபெறும்போது, ​​தான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நுழைந்த அந்த இல்லத்தில் மிகக் குறைந்த நேரமே தங்கியிருந்ததற்காக அவள் வருத்தம் தெரிவித்தாள்; அவளுக்குத் தெரிந்த மற்ற எவரையும் விட அவன் அவளுக்கு ஏதோ மேலான ஒருவனாகத் தோன்றுவது போல அவள் அவனைப் பற்றிப் பேசினாள்; மேலும், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒருவிதமான காதல் பிணைப்பை அவள் உருவாக்க முயல்வது போலத் தோன்றியது—அது அவனுக்குப் புன்னகையை வரவழைத்தது. ஆயினும், ஸ்வான் இப்போது நெருங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சற்றே யதார்த்தம் உணர்ந்த முதிர்ந்த வயதில்—எதிர்முனையில் அதே அளவு அன்பு திரும்பக் கிடைக்க வேண்டும் என்று அதிகம் எதிர்பார்க்காமல், வெறும் காதலிப்பதில் உள்ள இன்பத்திற்காகவே அதில் திருப்தி அடையக் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் அந்த வயதில்—இந்த உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம், இளமைக்காலத்தில் இருப்பதைப் போலக் காதலின் இறுதி இலக்காக இனி அமையாவிட்டாலும், கருத்துக்களின் இணைவின் மூலம் காதலோடு மிகவும் வலுவாகப் பிணைந்தே இருக்கிறது; சொல்லப்போனால், இந்த உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம் காதலுக்கு முன்னதாகவே அமைந்துவிட்டால், அதுவே காதலுக்கான முதன்மைக் காரணமாகவும் அமைந்துவிடக்கூடும். இளமை நாட்களில், தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் இதயத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ள ஒருவன் கனவு காண்பான்; ஆனால் பிற்காலத்தில், ஒரு பெண்ணின் இதயம் தன்வசமாகிவிட்டது என்ற வெறும் உணர்வே, ஒருவன் அவள் மீது காதல் கொள்ளப் போதுமானதாக அமைந்துவிடக்கூடும். ஆகையால், காதலில் ஒருவன் முதன்மையாகத் தன் அகமனதின் இன்பத்தையே தேடும் ஒரு வயதில்—பெண்ணின் உடல் அழகிற்கான மதிப்பீடே காதலில் முதன்மையான பங்கை வகிக்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலும்—முன்னரே எந்தவிதமான உடல்ரீதியான காம வேட்கையும் இல்லாமல் கூட, காதலானது—மிகவும் தீவிரமான உடல்ரீதியான காதலாகவே இருந்தாலும் கூட—தோன்றிவிட முடியும்.
வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில், ஒருவர் ஏற்கனவே பலமுறை காதலால் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்; அது இனி நமது திகைத்துப்போன, செயலற்ற இதயத்தின் முன், தனக்கே உரிய, அறியப்படாத மற்றும் அபாயகரமான விதிகளின்படி மட்டுமே பரிணமிப்பதில்லை. நாம் அதற்குத் துணை நிற்கிறோம்; நினைவுகளின் மூலமாகவும், உள்ளுணர்வின் மூலமாகவும் அதைத் திரித்துவிடுகிறோம். அதன் அறிகுறிகளில் ஒன்றை நாம் அடையாளம் கண்டுகொண்டவுடன், மற்றவற்றையும் நாம் நினைவு கூர்கிறோம்—மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறோம். அதன் பாடல், அதன் முழுமையுடன் நமக்குள்ளே பொறிக்கப்பட்டிருப்பதால், அதன் மீதிப் பகுதியைக் கண்டறிய, அழகு தூண்டும் போற்றுதல் நிறைந்த அதன் தொடக்க வரிகளை ஒரு பெண் நமக்குப் பாடிக்காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை. மேலும், அவள் நடுவில்—இதயங்கள் நெருங்கி வரும் இடத்தில், ஒருவர் மற்றவருக்காக மட்டுமே வாழ்வதாகப் பேசும் இடத்தில்—தொடங்கினால், அந்த இசைக்கு நாம் போதுமான அளவு பழக்கப்பட்டுவிடுவதால், அவள் நமக்காகக் காத்திருக்கும் அதே பகுதியில் உடனடியாக நமது துணையுடன் மீண்டும் இணைந்துவிடுகிறோம்.

ஓடெட் டி கிரேசி, ஸ்வானைப் பார்க்கத் திரும்பினார், பின்னர் தனது வருகைகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தார்; சந்தேகமின்றி, இந்த ஒவ்வொரு சந்திப்பும், இடைப்பட்ட காலத்தில் அவன் ஓரளவு மறந்திருந்த அந்த முகத்தின் குறிப்பிட்ட அம்சங்கள், அவன் நினைவில் இருந்தவரையில் அவ்வளவு உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளுடனோ அல்லது அதன் இளமை இருந்தபோதிலும் அவ்வளவு மங்கிப்போயிருந்தோ இல்லாத அந்த முகத்தின் முன் மீண்டும் தன்னைக் கண்டபோது அவன் உணர்ந்த ஏமாற்றத்தை அவனுக்குப் புதுப்பித்தது; அவள் அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவளிடம் இருந்த பேரழகு, அவன் இயல்பாக விரும்பியிருக்கக்கூடிய வகையைச் சேர்ந்ததாக இல்லையே என்று அவன் வருந்தினான். மேலும், ஒடெட்டின் முகம் மெலிதாகவும், அதிக கோணங்களாகவும் தோன்றியது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். ஏனெனில், அவளது நெற்றியும் கன்னங்களின் மேல் பகுதியும்—அந்த வழுவழுப்பான, தட்டையான மேற்பரப்பு—அக்காலத்தில் அவள் அணிந்திருந்த அடர்த்தியான கூந்தலால் மறைக்கப்பட்டிருந்தன: அந்தக் கூந்தல் 'முன் சுருள்களாக' முன்னோக்கி வாரப்பட்டு, 'சிக்கலாக' சீவப்பட்டு, காதுகளின் ஓரமாகக் காட்டுச் சுருள்களாகப் படர விடப்பட்டிருந்தது. மேலும், அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அவளது உடலைப் பொறுத்தவரை, அதன் தொடர்ச்சியைப் பிரித்தறிவது கடினமாக இருந்தது (அந்தக் காலத்தின் நாகரிகங்கள் காரணமாகவும், அவள் பாரிஸில் மிகச் சிறப்பாக ஆடையணிந்த பெண்களில் ஒருவராக இருந்தபோதிலும்); ஒரு கற்பனையான வயிற்றின் மீது துருத்திக்கொண்டு திடீரென ஒரு கூர்முனையில் முடிந்த அவளது மேலாடையும், அதன் கீழே பலூன்போல் உப்பிப் பெருக்கத் தொடங்கிய அவளது இரட்டைப் பாவாடைகளும், ஒன்றோடொன்று சரியாகப் பொருந்தாத முரண்பட்ட பாகங்களால் ஆனவள் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை அந்தப் பெண்ணுக்கு அளித்தன; ஆடை மடிப்புகள், விளிம்பு அலங்காரங்கள் மற்றும் மேலங்கி ஆகியவை—அவற்றின் வடிவமைப்பு சார்ந்த விருப்பங்களாலோ அல்லது துணியின் தன்மையாலோ வழிநடத்தப்பட்டு—முற்றிலும் தனித்த பாதைகளில் பயணித்தன; அவை அலங்கார முடிச்சுகள், லேஸ் துணிப் பூரிப்புகள் அல்லது செங்குத்தான கருப்புப் பளிங்கு விளிம்புகளை நோக்கிச் சென்றன; அல்லது உடலை இறுக்கும் கச்சின் (corset) சட்டகத்தை ஒட்டி ஒரு பாதையை வரைந்தன. ஆயினும், அவற்றுக்கு அடியில் இருந்த உயிருள்ள உடலோடு அவை எவ்விதத்திலும் பிணைந்திருக்கவில்லை; அந்த ஆடம்பர அலங்காரங்களின் வடிவமைப்பு அவளது உடலோடு மிக நெருக்கமாக அழுத்தியதா அல்லது வெகு தொலைவில் விலகி நின்றதா என்பதைப் பொறுத்து, அவள் ஒன்று அந்த ஆடைகளுக்குள் நெருக்குண்டு போனாள் அல்லது முற்றிலும் தொலைந்துபோனாள்.

ஆனால் ஒடெட் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதும், ஸ்வான் புன்னகைத்தான்; தான் மீண்டும் வரும்வரை அவளுக்குக் காலம் எவ்வளவு மெதுவாக நகரும் என்று அவள் அவனிடம் கூறியதை அவன் நினைத்துப் பார்த்தான். அதிக காலம் கடந்துவிடக் கூடாது என்று அவள் ஒருமுறை கெஞ்சியபோது அவளிடம் தென்பட்ட அந்தப் பதற்றமான, கூச்சம் கலந்த பாவனையை அவன் நினைவுகூர்ந்தான்; அந்தத் தருணத்தில் அவள் தன் மீது வீசிய பார்வைகள்—பயமும் கெஞ்சலும் கலந்த நிலையில் அவன் மீதே நிலைத்திருந்த அந்தப் பார்வைகள்—அவளது வட்ட வடிவ வெள்ளை வைக்கோல் தொப்பியின் முன்புறம் குத்தப்பட்டிருந்த செயற்கை 'பான்ஸி' மலர்க்கொத்தின் அடியிலே அவளை மிகவும் உருக்கமானவளாகக் காட்டின. "மேலும் நீங்கள்," என்று அவள் கேட்டாள், "எப்போதாவது தேநீர் அருந்த என் இடத்திற்கு வரமாட்டீர்களா?" அவன் தன் தற்போதைய வேலையின் நெருக்கடிகளைச் சாக்காகக் கூறினான்—அது 'வெர்மீர் ஆஃப் டெல்ஃப்ட்' (Vermeer of Delft) பற்றிய ஒரு ஆய்வு (உண்மையில் அந்த ஆய்வு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கைவிடப்பட்டுவிட்டது). "நான்—ஒரு அற்பமான, முக்கியத்துவமற்ற உயிரினம்—உங்களைப் போன்ற மாபெரும் அறிஞர்களுக்கு இணையாகச் சாதிக்கக்கூடியது ஏதுமில்லை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "நான் 'அரியோபகஸ்' (Areopagus) சபைக்கு முன் நிற்கும் தவளையைப் போல இருப்பேன். ஆயினும், என்னை நானே பயிற்றுவித்துக் கொள்ளவும், அறிந்துகொள்ளவும், ஞானம் பெறவும் நான் எவ்வளவு ஆசைப்படுகிறேன்! புத்தகங்களை ஊன்றிப் படிப்பதும், பழைய ஆவணங்களுக்குள் மூழ்கிப்போவதும் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்!" என்று அவள் மேலும் கூறினாள். சமையல் போன்ற ஏதேனும் ஒரு 'கலைந்திருக்கும்' வேலையைச் செய்யும்போது—தன் உடல் கறைபட்டுவிடும் என்ற பயமோ, ஆபத்தோ ஏதுமின்றி—அதில் துணிச்சலாக ஈடுபடுவதில்தான் தன் உண்மையான மகிழ்ச்சி அடங்கியிருக்கிறது என்று ஒரு நேர்த்தியான பெண்மணி பெருமையுடன் கூறும்போது அவளிடம் தோன்றும் ஒருவித சுயதிருப்தி கலந்த பாவனையுடனேயே அவள் இவ்வாறு கூறினாள். "நீங்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பீர்கள்—என்னை நீங்கள் காண்பதைத் தடுக்கும் அந்த ஓவியர் இருக்கிறாரே (அவள் வெர்மீரை (Vermeer) குறிப்பிட்டாள்)—அவரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை! அவர் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாரா? பாரிஸில் அவருடைய படைப்புகள் எதையாவது காண முடியுமா? நீங்கள் எதை நேசிக்கிறீர்கள் என்பதை என் மனக்கண்ணால் காணவும், கடுமையாக உழைக்கும் அந்த உயர்ந்த நெற்றிக்குப் பின்னால்—எப்போதும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருப்பதாகத் தோன்றும் அந்தத் தலைக்குள்—என்ன இருக்கிறது என்பதை ஒரு கணம் எட்டிப் பார்க்கவும் நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்; அப்போதுதான் என்னால் எனக்கே இப்படிச் சொல்லிக்கொள்ள முடியும்: 'இதோ! அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பது சரியாக இதைத்தான்.' உங்கள் படைப்புப் பணியில் ஒரு சிறு பங்காவது வகிப்பது எப்பேர்ப்பட்டதொரு கனவாக இருக்கும்!" அவர் அவளிடம் மன்னிப்புக் கோரினார்; புதிய நட்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வதில் தனக்கு இருக்கும் அச்சத்தையே அதற்குக் காரணமாகக் கூறினார்—அல்லது, அவர் மிகவும் நயமாகக் குறிப்பிட்டது போல, 'துயரத்திற்கு ஆளாகிவிடுவோமோ' என்ற அச்சத்தையே காரணமாகச் சொன்னார். "பாசத்தை வெளிப்படுத்தவே நீங்கள் பயப்படுகிறீர்களா? எத்துணை விசித்திரம்! ஆனால் நானோ, அதைத் தவிர வேறு எதையுமே தேடவில்லை—அதைப் பெறுவதற்காக என் உயிரையே கொடுக்கவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன்!" என்று அவள் கூறினாள்; அவளுடைய குரல் அவ்வளவு இயல்பாகவும், அவ்வளவு முழுமையான நேர்மையுடனும் ஒலித்ததால், அவர் உள்ளம் ஆழமாக நெகிழ்ந்துபோனார். "ஏதோ ஒரு பெண்ணால் நீங்கள் நிச்சயம் துன்பத்திற்கு ஆளாகியிருக்க வேண்டும். அதனால்தான், மற்ற எல்லாப் பெண்களும் அவளைப் போலவே இருப்பார்கள் என்று இப்போது நீங்கள் நம்புகிறீர்கள். அவளுக்கு உங்களைப் புரிந்துகொள்ளவே தெரியவில்லை; நீங்கள் மிகவும் தனித்துவமான ஒரு மனிதர் ஆயிற்றே. உன்னிடம் நான் முதலில் காதல்கொண்டதே அந்தத் தனித்துவத்தைத்தான்—நீங்கள் மற்றவர்களைப் போலச் சாதாரணமானவர் அல்ல என்பதை நான் அந்தக்கணமே உணர்ந்துகொண்டேன்." "அதுமட்டுமின்றி," என்று அவர் பதிலளித்தார், "உங்கள் நிலைமை என்ன? பெண்கள் எத்தகையவர்கள் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; உங்களைப் பரபரப்பாக வைத்துக்கொள்ள உங்களுக்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கக்கூடுமே..."
...மிகக் குறைந்த ஓய்வு நேரமே கொண்டிருக்கிறேன்.”—“என்னைப் பொறுத்தவரை, எனக்குச் செய்யவேண்டிய வேலை என்று எதுவுமே இருப்பதில்லை! நான் எப்போதும் ஓய்வாகவே இருக்கிறேன்; எப்போதும் அப்படித்தான் இருப்பேன்—உனக்காக. இரவோ பகலோ, நாளின் எந்தப் பொழுதில் என்னைச் சந்திக்க உனக்கு வசதியாக இருக்குமோ, அப்போது என்னை வரச்சொல்லி ஆளனுப்பு; நான் ஓடோடி வரப் பேரானந்தம் கொள்வேன். நீ அப்படிச் செய்வாயா? ஒன்று தெரிந்தால் உனக்குப் பேரானந்தமாக இருக்கும்; அது என்ன தெரியுமா? நான் ஒவ்வொரு மாலையும் தவறாமல் சென்று வரும் ‘மேடம் வெர்டுரின்’ (Mme Verdurin) என்பவரின் இல்லத்தில், உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதுதான் அது. சற்று கற்பனை செய்து பார்! நாம் இருவரும் அங்கே எதிர்பாராமல் சந்தித்துக்கொண்டால்—மேலும், நீ அங்கே வந்திருப்பது, ஏதோ ஒரு சிறு அளவிலாவது, எனக்காகத்தான் என்று நான் நினைத்துக்கொள்ள முடிந்தால்—எத்துணை இன்பமாக இருக்கும்!”

நிச்சயமாக, இவ்வாறு அவர்களின் உரையாடல்களை அசைபோடும்போதும்—தனிமையில் இருக்கும்போது அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும்—அவன் தன் காதல் சார்ந்த பகற்கனவுகளில் தோன்றும் எண்ணற்ற பெண் வடிவங்களுக்கு இடையே, அவளது உருவமும் சாதாரணமாகத் தோன்றி மறையவே அனுமதித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆயினும், ஏதோ ஒரு சூழலின் காரணமாகவோ (அல்லது அத்தகைய சூழலின் உதவி ஏதுமின்றியேகூட இருக்கலாம்—ஏனெனில், அதுவரை உள்ளுக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு மனநிலை திடீரென வெளிப்படும் கணத்தில் நிகழும் ஒரு நிகழ்வுக்கும், அந்த மனநிலைக்கும் உண்மையில் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல் இருக்கக்கூடும்)—ஆம், அத்தகைய சூழலால், ‘ஒடெட் டி கிரெசி’யின் (Odette de Crécy) உருவம் அவனது பகற்கனவுகள் அனைத்தையும் முழுமையாக ஆட்கொண்டுவிட்டால்—அவனது கனவுகள் அனைத்தும் அவளது நினைவிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவாறு ஒன்றிணைந்துவிட்டால்—அப்போது அவளது உடலிலுள்ள பௌதிகக் குறைகள் எவையும் அவனுக்குச் சற்றும் பொருட்டாகவே தோன்றாது. மேலும், ஸ்வானின் கணிப்பின்படி, அவளது உடல் மற்ற பெண்களின் உடல்களைவிட அதிக கவர்ச்சி கொண்டதா அல்லது குறைந்த கவர்ச்சி கொண்டதா என்பதும் அவனுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றாது—ஏனெனில், தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் உடலாக அது உருவெடுத்துவிட்டதால், இனிமேல் அவனுக்கு இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஒருசேரத் தரக்கூடிய ஒரே உடல் அதுவாக மட்டுமே இருக்கும்.

தற்செயலாக, என் தாத்தாவுக்கு—அவர்களின் தற்போதைய நண்பர் வட்டத்தில் உள்ள வேறு எவரைப் பற்றியும் சொல்ல முடியாத ஒரு விஷயம் இது—வெர்டுரின் குடும்பத்தினரை முன்பே தெரிந்திருந்தது. ஆயினும், அவர் ‘இளம் வெர்டுரின்’ என்று குறிப்பிட்ட அந்த நபருடனான தொடர்பை அவர் எப்போதோ துண்டித்துவிட்டிருந்தார். அந்த நபரைப் பற்றி அவர் சற்றுப் பொதுப்படையாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார்: அதாவது, பல மில்லியன் மதிப்புள்ள சொத்துக்கள் கையில் இருந்தபோதிலும், அவர் ‘சீரழிந்து போய்விட்டார்’ (gone to the dogs) என்றும்; கட்டுப்பாடற்ற கலைசார்ந்த வாழ்க்கைமுறை (bohemianism) மற்றும் தரம்தாழ்ந்த மனிதர்களின் உலகம் ஆகியவற்றிற்குள் அவர் மூழ்கிப்போய்விட்டார் என்றும் அவர் கருதினார். ஒரு நாள், வெர்டுரின் குடும்பத்தினருடன் தனக்குத் தொடர்பு ஏற்படுத்தித் தர முடியுமா என்று கேட்டு, ஸ்வானிடமிருந்து அவருக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது. “அடக் கடவுளே!” "கடவுளே!" என்று என் தாத்தா வியப்புடன் கூவினார். "அது எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமளிக்கவில்லை; ஸ்வான் இறுதியில் வந்து சேரவேண்டிய இடம் அதுதான். எப்பேர்ப்பட்ட கூட்டம் அது! முதலாவதாக, அவன் என்னிடம் கேட்பதை என்னால் செய்ய இயலாது; ஏனெனில், அந்தப் பெரியவரை எனக்கு இப்போது தெரியாது. அதுமட்டுமின்றி, இதில் எங்கேயோ ஒரு பெண் சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்—அத்தகைய விவகாரங்களில் நான் தலையிடுவதில்லை. அடடா, என்ன கொடுமை இது!" ஸ்வான் அந்தச் சின்ன வெர்டூரின்களுடன் பழக ஆரம்பித்தால், நமக்கு ஒரு விருந்து காத்திருக்கிறது."

என் தாத்தா மறுத்ததால், ஒடெட்டேதான் ஸ்வானை வெர்டூரின்களிடம் அழைத்து வந்திருந்தாள்.

ஸ்வான் அங்கே அறிமுகமான அன்று மாலை, வெர்டூரின்கள் ஒரு இரவு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அதில் டாக்டர் மற்றும் திருமதி. கோட்டார்ட், அந்த இளம் பியானோ கலைஞரும் அவரது அத்தையும், மற்றும் அப்போது அவர்களின் அன்பைப் பெற்றிருந்த ஓவியர் ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர். பின்னர் மாலையில், வேறு சில "விசுவாசிகளும்" இந்தக் குழுவில் இணைந்தனர்.

டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு, ஒருவருக்குப் பதிலளிக்கும்போது என்ன தொனியைக் கையாள வேண்டும் என்பதில் ஒருபோதும் முழுமையான தெளிவு இருந்ததில்லை—அதாவது, உரையாடுபவர் கேலி செய்கிறாரா அல்லது தீவிரமாகப் பேசுகிறாரா என்பது அவருக்குத் தெரியாது. எனவே, பாதுகாப்பிற்காக, அவர் ஒவ்வொரு முகபாவனையுடனும் ஒரு நிபந்தனைக்குட்பட்ட, தயக்கமான புன்னகையை வெளிப்படுத்துவார்—அவரிடம் கூறப்பட்ட கருத்து கேலியாக இருந்தாலும், அந்தப் புன்னகையின் எதிர்பார்ப்புமிக்க நுட்பம், அவர் அப்பாவியாக இருக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டிலிருந்து அவரை விடுவித்துவிடும். ஆயினும், அதற்கு நேர்மாறான கருதுகோளுக்கு எதிராகப் பாதுகாப்பது போல—அதாவது, அந்தக் கருத்து அது தீவிரமானதாக இருந்திருக்கலாம்—அந்தப் புன்னகையைத் தன் முகத்தில் மிகவும் இறுக்கமாகப் படியவிட அவர் துணியவில்லை; மாறாக, அங்கே ஒரு நிரந்தரமான நிச்சயமற்ற தன்மை சூழ்ந்திருப்பதை ஒருவர் கண்டார், அதில் அவர் சத்தமாகக் கேட்கத் துணியாத ஒரு கேள்வியைப் படிக்க முடிந்தது: "நீங்கள் இதை உண்மையாகத்தான் சொல்கிறீர்களா?" ஒரு வரவேற்பறையில் இருப்பதைப் போலவே, தெருவில்—அல்லது, உண்மையில், பொதுவாக வாழ்க்கையில்—தன்னை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவருக்கு எந்த நிச்சயமும் இல்லை; மேலும், வழிப்போக்கர்கள், வண்டிகள் மற்றும் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் ஒரு குறும்புத்தனமான புன்னகையுடன் அவர் எதிர்கொள்வதை ஒருவர் காண்பார், அது அவரது நடத்தையில் உள்ள எந்தவொரு முறையற்ற தன்மையையும் முன்கூட்டியே அகற்றிவிடும், ஏனெனில்—அவரது நடத்தை பொருத்தமற்றதாகக் கருதப்பட்டால்—அவர் அந்த உண்மையை முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார் என்பதையும், அவர் அப்படி ஒரு பாவனையை மேற்கொண்டிருந்தால், அது வெறும் கேலிக்காக மட்டுமே என்பதையும் அது நிரூபித்தது.

இருப்பினும், ஒரு நேரடி விசாரணை அனுமதிக்கத்தக்கதாகத் தோன்றிய எந்தவொரு விஷயத்திலும், அந்த மருத்துவர் தனது சந்தேகங்களின் எல்லையைக் குறைக்கவும், தனது அறிவை மேலும் வளர்த்துக்கொள்ளவும் ஒருபோதும் தவறவில்லை.

இவ்வாறு, தனது கிராமப்புற வீட்டை விட்டு வெளியேறியபோது ஒரு விவேகமான தாய் அவருக்கு அளித்த ஆலோசனையின்படி செயல்பட்டு, அவர் ஒருபோதும் ஒரு சொற்றொடரையோ அல்லது ஒரு முறையான விஷயத்தையோ தவறாகப் பயன்படுத்தத் தவறவில்லை. ஒரு பெயர் அவனுக்குப் பரிச்சயமில்லாததாக இருந்தால், அதைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரிக்க முயற்சிக்காமல் அவன் அதைக் கடந்து சென்றுவிடுவான்.

சொற்றொடர்களைப் பொறுத்தவரை, தகவல் அறியும் அவனது தாகம் தணியாததாக இருந்தது; ஏனெனில், சில சமயங்களில் அவற்றுக்கு உண்மையில் இருப்பதை விடத் துல்லியமான ஒரு பொருளைக் கற்பித்து, அவற்றை அறிய அவன் ஏங்கினான். அவன் அடிக்கடி பயன்படுத்தக் கேட்ட சொற்களான "சாத்தானின் அழகு," "நீல இரத்தம்," "காம வாழ்க்கை," "ரபேலேயின் கால் மணி நேரம்," "நேர்த்தியின் இளவரசனாக இருப்பது," "முழு சுதந்திரம் அளிக்கப்படுவது," "மௌனமாக்கப்படுவது" போன்றவற்றின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பதையும், அத்துடன் அவற்றை அவன் தன் உரையாடலில் எந்தெந்தச் சூழல்களில் புகுத்தலாம் என்பதையும் அவன் துல்லியமாக அறிந்திருந்தான். அவற்றுக்குப் பதிலாக, அவன் கற்றுக்கொண்ட சிலேடைகளைச் செருகுவான். அவன் முன்னிலையில் குறிப்பிடப்பட்ட அறிமுகமில்லாத நபர்களின் பெயர்களைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை ஒரு வினவும் தொனியில் மீண்டும் கூறுவதோடு அவன் திருப்தியடைந்தான்—விளக்கங்களை வெளிப்படையாகக் கேட்டது போல் தோன்றாமல், அவற்றைப் பெறுவதற்கு இந்த உத்தி போதுமானது என்று அவன் நம்பினான்.

எல்லாவற்றின் மீதும் தனக்கு இருப்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்ட விமர்சனத் திறன், உண்மையில் முற்றிலும் இல்லாததால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நாகரிக நுட்பம்—அதாவது, ஒருவர் உதவி செய்யும் நபரிடம் (அவர் நம்புவார் என்று உண்மையில் எதிர்பார்க்காமல்) *தன்னையே* கடன்பட்டவர் என்று உறுதியளிப்பது—அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வீணான முயற்சி; அவர் எல்லாவற்றையும் அதன் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டார். அவரைப் பொறுத்தவரை திருமதி வெர்டூரின் எவ்வளவுதான் குருடராக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அவர் வியக்கத்தக்க வகையில் புத்திசாலி என்று கண்டுகொண்டே, ஒரு விஷயத்தைக் கண்டு எரிச்சலடைந்தார்: சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்பதற்காக அவரை ஒரு முன்மேடைப் பெட்டிக்கு அழைக்கும்போதெல்லாம், கூடுதல் மரியாதையுடன் அவரிடம், “டாக்டர், நீங்கள் வந்திருப்பது மிகவும் பெருந்தன்மை, குறிப்பாக நீங்கள் ஏற்கெனவே பலமுறை சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்டிருப்பீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன், மேலும், நாம் ஒருவேளை மேடைக்கு மிக அருகில் இருக்கிறோம்” என்று கூறும்போது, டாக்டர் கோட்டார்ட் (அதிகாரத்தில் உள்ள ஒருவர் அந்த நிகழ்ச்சியின் சிறப்பைப் பற்றித் தெரிவிக்கும் வரை தோன்றவோ அல்லது மறையவோ காத்திருந்த ஒரு புன்னகையுடன் அந்தப் பெட்டிக்குள் நுழைந்தவர்) பதிலளிப்பார்: “உண்மையில், நாம் மிகவும் அருகில்தான் இருக்கிறோம், சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்பதற்கே சலிப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் வர வேண்டும் என்று நீங்கள் விருப்பம் தெரிவித்திருந்தீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, உங்கள் விருப்பங்கள் கட்டளைகள் போன்றவை. உங்களுக்கு இந்தச் சிறிய சேவையைச் செய்வதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உங்களை மகிழ்விக்க ஒருவர் என்னதான் செய்யமாட்டார்? நீங்கள் மிகவும் நல்லவர்!” மேலும் அவர், “சாரா பெர்ன்ஹார்ட் உண்மையிலேயே ‘பொன்குரல்’ கொண்டவர், இல்லையா? அவர் ‘மேடையைத் தீப்பற்ற வைக்கிறார்’ என்றும் அடிக்கடி எழுதுகிறார்கள். அது ஒரு விசித்திரமான சொற்றொடர், இல்லையா?” என்று கேட்பார்—எதுவுமே வராத கருத்துக்களைப் பெறும் நம்பிக்கையில்.

“தெரியுமா,” திருமதி வெர்டூரின் தன் கணவரிடம் கூறினார், “நாம் பணிவின் காரணமாக, டாக்டருக்கு நாம் வழங்குவதைக் குறைத்து மதிப்பிடும்போது, இதைத் தவறான வழியில் அணுகுகிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர் நடைமுறை வாழ்க்கையின் எல்லைக்கு வெளியே வாழும் ஒரு அறிஞர்; பொருட்களின் மதிப்பை அவர் நேரடியாக அறியமாட்டார், மாறாக, அவற்றைப் பற்றி நாம் அவரிடம் கூறுவதையே நம்பியிருக்கிறார்.” “இதை உங்களிடம் சொல்ல எனக்குத் துணிவில்லை, ஆனால் நானும் இதே விஷயத்தைக் கவனித்திருந்தேன்,” என்று திரு. வெர்டூரின் பதிலளித்தார். மேலும், அடுத்த புத்தாண்டு தினத்தன்று, டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு மூவாயிரம் பிராங்குகள் மதிப்புள்ள ஒரு மாணிக்கத்தை 'அது ஒரு அற்பமான விஷயம்' என்று கூறி அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, திரு. வெர்டூரின் முந்நூறு பிராங்குகளுக்கு ஒரு செயற்கைக் கல்லை வாங்கினார்; அதைவிட அழகான ஒன்றைக் கண்டுபிடிப்பது அரிது என்பதையும் அவர் புரிய வைத்தார்.

அன்று மாலையில் திரு. ஸ்வான் வரவிருப்பதாக திருமதி வெர்டூரின் அறிவித்தபோது: "ஸ்வான்?" மருத்துவர் ஆச்சரியத்தில் கரகரப்பான குரலில் கூச்சலிட்டார்—ஏனென்றால், எதற்கும் எப்போதும் தயாராக இருப்பதாகத் தன்னை நம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதரை, மிகச் சிறிய செய்தி கூட மற்ற எல்லோரையும் விட அதிகமாகத் திகைக்க வைத்துவிடும். மேலும், யாரும் பதிலளிக்காததைக் கண்டு, "ஸ்வான்? இந்த ஸ்வான் யார்?" என்று அவர் ஒருவித பதற்றத்தில் கத்தினார்; திருமதி வெர்டூரின், "ஏன், ஒடெட் எங்களிடம் சொன்ன அந்த நண்பர்தான்," என்று பதிலளித்ததும் அந்தப் பதற்றம் திடீரென மறைந்தது. —"ஆ! நல்லது, நல்லது, அது பரவாயில்லை," என்று மருத்துவர் சமாதானமடைந்து பதிலளித்தார். அந்த ஓவியரைப் பொறுத்தவரை, திருமதி வெர்டூரினின் வட்டத்திற்குள் ஸ்வான் அறிமுகமானதில் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார், ஏனெனில் ஸ்வான் ஒடெட்டைக் காதலிக்கிறார் என்று அவர் கருதினார், மேலும் உறவுகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதில் அவருக்குப் பிரியம் உண்டு. "திருமணங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதைப் போல வேறு எதுவும் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதில்லை," என்று அவர் டாக்டர் கோட்டார்டின் காதில் ரகசியமாகக் கூறினார்; "நான் ஏற்கெனவே பல திருமணங்களை—பெண்களுக்கு இடையில்கூட—நிறைய செய்துவிட்டேன்!"