டெமான்ஸ் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 1 / அத்தியாயம் 3

 டெமான்ஸ் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 1 / அத்தியாயம் 3

உரை [கட்டுரை முழுமை நிலை: 50%]
கலந்துரையாடல்


நிறங்கள் (பீட்டா)

தானியங்கி
ஒளி (Light)
இருள் (Dark)

விக்கிசோர்ஸிலிருந்து (Wikisource) — ஒரு கட்டற்ற நூலகம்
< டெமான்ஸ் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) | பகுதி 1
← அத்தியாயம் 2    டெமான்ஸ்: மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட நாவல் — பகுதி 1, அத்தியாயம் 3
ஆசிரியர்: ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி    அத்தியாயம் 4 →
பொருளடக்கத்தைப் பார்க்கவும். உருவாக்கப்பட்டது: 1872; வெளியிடப்பட்டது: 1871–1872[1]. ஆதாரம்: RVB (மேற்கோள்: தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி, எஃப். எம். பதினைந்து தொகுதிகளில் முழுமையான படைப்புகள். — லெனின்கிராட்: நௌகா, 1990. — தொகுதி 7. டெமான்ஸ். — பக். 78–121.)

விக்கி திட்டங்கள்



அத்தியாயம் மூன்று. பிறரின் பாவங்கள்
I.

சுமார் ஒரு வாரம் கடந்துவிட்டது, நிலைமை மெல்ல மெல்ல வெளிப்படத் தொடங்கியது.

இந்த அவலமான வாரத்தில் நான் மிகுந்த மனவேதனையை அனுபவித்தேன் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். என் ஏழை நண்பன், அதாவது நிச்சயதார்த்தம் செய்துகொண்ட அந்த நண்பனின் அருகிலேயே, அவனது மிக நெருங்கிய நம்பிக்கைக்குரியவனாக நான் தொடர்ந்து இருந்தேன். அவனை மிகவும் வாட்டியது அவமானம் — அந்த வாரம் முழுவதும் நாங்கள் யாரையும் சந்திக்கவில்லை, முற்றிலும் தனித்தே இருந்தோம்; ஆனாலும், அவன் என் முன்னிலையிலேயே வெட்கப்பட்டான். எந்த அளவுக்கு என்றால், அவன் என்னிடம் எவ்வளவு விஷயங்களை வெளிப்படுத்தினானோ, அந்த அளவுக்கு என் மீது அவனுக்கு வெறுப்புதான் அதிகரித்தது. சந்தேகத்தின் பிடியில் இருந்த அவன், ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் இந்த விஷயம் தெரிந்துவிட்டதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டான். கிளப்பிற்குச் செல்வது மட்டுமன்றி, தனக்குத் தெரிந்தவர்கள் மத்தியில் தலைகாட்டவே அவன் அஞ்சினான். உடற்பயிற்சிக்காக வெளியே செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தபோது, ​​இருள் முழுமையாகச் சூழ்ந்த அந்தி சாயும் வேளையில் மட்டுமே அவன் வெளியே சென்றான். ஒரு வாரம் கடந்தும், தான் இன்னும் நிச்சயதார்த்தம் செய்துகொண்டவனா இல்லையா என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை; எவ்வளவு முயன்றும், அதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அவனால் முடியவில்லை. அவன் தனது வருங்கால மனைவியைச் சந்திக்கவில்லை — ஏன், அவள் உண்மையிலேயே அவனது வருங்கால மனைவிதானா என்பது கூட அவனுக்குத் தெரியவில்லை! இந்த விவகாரத்தில் உண்மையில் ஏதேனும் உண்மை இருக்கிறதா என்பது கூட அவனுக்குத் தெரியவில்லை! ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரைத் தன் முன்னிலையில் அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். அவர் எழுதிய பல கடிதங்களில் ஒன்றிற்கு, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகவும் நேரடியாகப் பதிலளித்தார்; தற்போதைக்குத் தன்னிடம் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டார். தான் மிகவும் பிஸியாக இருப்பதாகவும், அவரிடம் விவாதிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயங்கள் சில இருப்பதால், சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருப்பதாகவும், அந்தத் தருணம் வரும்போது அவரே அவரைத் தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு அழைப்பார் என்றும் விளக்கினார். மேலும், அவர் அனுப்பும் கடிதங்களை அப்படியே திருப்பி அனுப்பிவிடுவதாகவும், அத்தகைய கடிதப் பரிமாற்றத்தை "முட்டாள்தனமான ஒரு செயல்" என்று கூறி நிராகரித்துவிட்டார். இந்தக் குறிப்பை நானே நேரில் பார்த்தேன்; அவரேதான் அதை என்னிடம் காட்டினார்.

இருப்பினும், இத்தகைய அவமதிப்புகளும் நிச்சயமற்ற சூழலும், அவரை இடைவிடாது வாட்டி வதைத்த அந்த முதன்மையான கவலையுடன் ஒப்பிடுகையில் ஒன்றுமே இல்லை. அந்தக் கவலை அவரை எவ்வளவு தூரம் பாதித்ததென்றால், அவர் உடல் நலிந்து, மனதளவில் முற்றிலும் சோர்ந்து போனார். இது அவருக்கு மிகுந்த அவமானத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு விஷயம்; அதனால், என்னிடம் கூட இதைப் பற்றிப் பேச அவர் துணியவில்லை. மாறாக, இந்த விஷயம் எப்போதாவது பேச்சில் அடிபட்டால், அவர் பொய் சொல்லி மழுப்பினார்; ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போலவே நடந்துகொண்டார். ஆனாலும், அவர் தினமும் என்னை வரவழைப்பார்; என்னைப் பிரிந்து இரண்டு மணிநேரம் கூட இருக்க அவரால் இயலவில்லை; தண்ணீர் அல்லது காற்று எவ்வளவு அவசியமோ, அவ்வளவு தீவிரமாக என் அருகாமையை அவர் விரும்பினார்.

இத்தகைய நடத்தை என் சுயமரியாதையைச் சற்றே காயப்படுத்தியது. சொல்லத் தேவையில்லை, அவருடைய இந்த மிகப்பெரிய ரகசியத்தை நான் முன்பே ஊகித்துவிட்டேன்; அந்த விஷயம் என்னவென்று எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தது. அந்தச் சமயத்தில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் இந்த முதன்மையான ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துவது அவருக்கு எந்த நற்பெயரையும் பெற்றுத் தராது என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். எனவே, அப்போது நான் மிகவும் இளமையாக இருந்ததால், அவருடைய உணர்வுகளின் முரட்டுத்தனத்தையும், அவர் கொண்டிருந்த சில சந்தேகங்களின் பொருத்தமற்ற தன்மையையும் கண்டு எனக்கு ஒருவித அதிருப்தி ஏற்பட்டது. அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தில்—மேலும், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நண்பனாக இருப்பதில் ஏற்பட்ட சலிப்பின் காரணமாக—நான் அவரை மிகக் கடுமையாக மதிப்பிட்டிருக்கலாம். என் சொந்தக் குரூரத்தினால், சில விஷயங்களை ஒப்புக்கொள்வது கடினம் என்று தெரிந்திருந்தும், அனைத்தையும் என்னிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லுமாறு அவரை வற்புறுத்தினேன். அவர் என்னைப் perfettamente—அதாவது, அவரை நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதையும், அவர் மீது எனக்குக் கோபம் இருக்கிறது என்பதையும்—தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார். அதே சமயம், அவர் மீது எனக்குக் கோபம் இருப்பதாலும், அவரை நான் இவ்வளவு துல்லியமாக ஊடுருவிப் புரிந்துகொண்டதாலும், அவருக்கும் என் மீது கோபம் இருந்தது. என் எரிச்சல் ஒருவேளை அற்பமானதாகவும் முட்டாள்தனமானதாகவும் இருந்திருக்கலாம்; இருப்பினும், ஒருவருக்கொருவர் விலகி இருக்கும் சூழல், உண்மையான நட்புக்குப் பெரும் தீங்காக அமையக்கூடும். ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் பார்த்தால், தனது சூழலின் பல்வேறு அம்சங்களை அவர் மிகத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தார்—குறிப்பாக, எதையும் மறைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அவர் கருதிய விஷயங்களில், அவற்றை மிகவும் நுணுக்கமாக வரையறுத்துக் காட்டினார்.

"ஓ, அப்போதெல்லாம் அவர் உண்மையிலேயே இப்படித்தான் இருந்தாரா?" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர் என்னிடம் கேட்பார். "நாங்கள் இருவரும் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அந்த நாட்களில் இருந்த அதே நபர்தானா அவர்? அந்த நாட்களில் அவருக்குச் சிறப்பாக உரையாடும் திறன் இருந்தது என்பது உனக்குத் தெரியுமா? அவருக்குச் சொந்தமாகச் சிந்தனைகள் இருந்தன என்பதை உன்னால் நம்ப முடிகிறதா? இப்போது எல்லாம் மாறிவிட்டன! பழைய காலத்துப் பேச்சு என்று எல்லாவற்றையும் அவர் ஒதுக்கித் தள்ளிவிடுகிறார்! கடந்த காலத்தை அவர் இகழ்ச்சியுடன் பார்க்கிறார்... இப்போது அவர் ஒரு சாதாரண வீட்டு நிர்வாகியைப் போல, ஒரு பணிப்பெண்ணைப் போல மாறிவிட்டார்—கசப்பும் கடினத்தன்மையும் கொண்டவராக, எப்போதும் கோபத்துடனேயே இருக்கிறார்..."

"ஆனால், நீங்கள் அவருடைய கோரிக்கைகளுக்கு இணங்கிவிட்ட பிறகு, அவர் ஏன் இன்னும் கோபமாக இருக்க வேண்டும்?" என்று நான் கேட்டேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு நுணுக்கமான, அர்த்தமுள்ள பார்வையை வீசினார். "என் அன்ப நண்பரே, நான் ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால், அவர் பயங்கரமாக, மிக மிக பயங்கரமாகக் கோபப்பட்டிருப்பார்! ஆனால், இப்போது நான் ஒப்புக்கொண்ட பிறகு இருப்பதை விட, அப்போது கோபம் குறைவாகவே இருந்திருக்கும்."

இந்தச் சொற்றொடர் அவருக்கு மிகுந்த திருப்தியைத் தந்ததாகத் தெரிந்தது; அன்று மாலை நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஒரு பாட்டில் மது அருந்தினோம். ஆனால், அது ஒரு கணநேர நிகழ்வுதான்; அடுத்த நாளே அவர் முன்பை விட அதிக துயரத்துடனும், மிகுந்த மனச்சோர்வுடனும் காணப்பட்டார்.

இருப்பினும், என்னை மிகவும் எரிச்சலூட்டிய விஷயம் என்னவென்றால், சமீபத்தில் ஊருக்கு வந்திருந்த ட்ரோஸ்டோவ் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்து, பழைய நட்பைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள அவர் மறுத்ததுதான். அவர்களும் அவரைச் சந்திக்க விரும்பியதாகவும், அவரைப் பற்றி விசாரித்ததாகவும் கேள்விப்பட்டேன்—இந்த விஷயமே அவருக்கு நாள்தோறும் மிகுந்த மனவேதனையை அளித்து வந்தது. லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவைப் பற்றி அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பேசினார்; அது எனக்குப் புரியாத புதிராகவே இருந்தது. அவளிடம், தான் ஒரு காலத்தில் மிகவும் நேசித்த அந்தச் சிறுமியைக் கண்டார் என்பதில் சந்தேகமில்லை; ஆனால், அதைத் தாண்டி அவர்...தனக்கு மட்டுமே தெரிந்த காரணங்களுக்காக, அவளுடைய முன்னிலையில் இருந்தால், தனது தற்போதைய துன்பங்கள் அனைத்தும் உடனடியாக நீங்கிவிடும் என்றும், மிக முக்கியமான சந்தேகங்களுக்குக் கூட விடை கிடைத்துவிடும் என்றும் அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார். லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா ஒரு அசாதாரணமான நபர் என்று அவர் நம்பினார். இருப்பினும், தினமும் அவளைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று அவர் திட்டமிட்டிருந்தும், ஒருமுறை கூட அவளைச் சென்று பார்க்கவில்லை. முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அக்காலத்தில் எனக்கும் அவளைச் சந்திக்கும் தீவிர விருப்பம் இருந்தது; ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மூலமாகவே அந்த வாய்ப்பைப் பெற முடியும் என்று நான் நம்பினேன். தெருவில் அவளை அடிக்கடி பார்த்தது என் மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது; அவள் குதிரையேற்ற உடை அணிந்து, கம்பீரமான குதிரை ஒன்றின் மீது அமர்ந்து வருவாள். அவளுடன் ஒரு அழகான அதிகாரி வருவார்; அவர் மறைந்த ஜெனரல் ட்ரோஸ்டோவின் மருமகன் என்றும், அவளுடைய உறவினர் என்றும் சொல்லப்பட்டது. என் இந்த ஈர்ப்பு மிகக் குறுகிய காலமே நீடித்தது; என் கனவு நிறைவேற வாய்ப்பே இல்லை என்பதை விரைவில் உணர்ந்துகொண்டேன். ஆனாலும், அந்தச் சிறு காலம் அது உண்மையாகவே இருந்தது. எனவே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பிடிவாதமாகத் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டதைக் கண்டு, சில சமயங்களில் என் மீதுள்ள அந்த அன்புக்குரிய நண்பரின் மீது எனக்கு மிகுந்த கோபம் ஏற்பட்டது.

தொடக்கத்திலிருந்தே, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சில காலத்திற்கு யாரையும் சந்திக்கப் போவதில்லை என்றும், தன்னை முழுமையாகத் தனிமையில் விட்டுவிடுமாறும் எங்கள் வட்டத்தில் இருந்த அனைவரிடமும் முறையாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. நான் வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தியும், அவர் இந்த அறிவிப்பை அனைவருக்கும் விடுக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். அவருடைய வேண்டுகோளின்படி, நான் அனைவரிடமும் சென்று, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா எங்கள் "முதியவரிடம்" (நாங்கள் அனைவரும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை இப்படித்தான் அழைத்துக்கொண்டோம்) ஒரு முக்கியமான பணியை ஒப்படைத்திருப்பதாகக் கூறினேன்; அதாவது, பல ஆண்டுகளாகச் சேகரிக்கப்பட்ட கடிதத் தொடர்புகளை ஒழுங்குபடுத்தும் பணி அது. இதற்காகவே அவர் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும், நான் அவருக்கு உதவி வருகிறேன் என்றும் அவர்களிடம் விளக்கினேன். ஆனால், லிபுட்டினை மட்டும் என்னால் சந்திக்க முடியவில்லை—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவனைச் சந்திக்க எனக்கு அச்சமாக இருந்தது. நான் சொல்வதை அவன் ஒருபோதும் நம்பமாட்டான் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும்; ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை அவனிடமிருந்து மறைக்கிறார்கள் என்று அவன் தவறாக நினைத்துக்கொள்வான். நான் அங்கிருந்து கிளம்பியதும், அவன் நகரம் முழுவதும் அலைந்து திரிந்து, மற்றவர்களிடம் துருவித் துருவி விசாரித்து வதந்திகளைப் பரப்பத் தொடங்கிவிடுவான். இதைப் பற்றி நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​தற்செயலாக அவனைத் தெருவில் சந்தித்தேன். நான் யாருக்கெல்லாம் விஷயத்தைச் சொல்லியிருந்தேனோ, அவர்களிடமிருந்தே அவன் எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொண்டிருந்தான். ஆனால், விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பற்றி அவன் எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை, எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. நான் அவனைச் சந்திக்க ஏன் முன்னரே வரவில்லை என்று மன்னிப்பு கேட்கத் தொடங்கியபோது, ​​அவன் என் பேச்சை இடைமறித்து, சட்டென்று வேறொரு விஷயத்தைப் பேசத் தொடங்கினான். சொல்லப்போனால், அவனிடம் பேசுவதற்கு நிறைய விஷயங்கள் இருந்தன; அவன் மிகுந்த கிளர்ச்சியுடன் இருந்தான், தன் பேச்சைக் கேட்க ஒரு நபர் கிடைத்ததில் அவனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. அவன் உள்ளூர்ச் செய்திகளை இடைவிடாமல் கொட்டினான்: கவர்னரின் மனைவி வந்திருப்பதும், அவர் "புதுவிதமான பேச்சுக்களை"க் கொண்டு வந்திருப்பதும், கிளப்பில் ஏற்கனவே ஒரு எதிர்க்கோஷ்டி உருவானதும், எல்லோரும் "புதிய கருத்துக்களைப்" பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பதும் (அது எப்படி அனைவரிடமும் பரவியிருக்கிறது என்பது குறித்தும்) எனப் பல விஷயங்களைப் பேசினான். சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் அவன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்; அது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்ததால், என்னால் அங்கிருந்து நகர முடியவில்லை. அவனை எனக்குப் பிடிக்காதுதான், ஆனால் மற்றவர்களைத் தன் பேச்சைக் கேட்க வைக்கும் ஒரு தனித்திறமை அவனிடம் இருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—குறி ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி அவன் மிகுந்த ஆவேசத்துடன் இருக்கும்போது, ​​இன்னும் சிறப்பாகப் பேசுவான். என் பார்வையில், அவன் ஒரு பிறவி உளவாளி. நம் ஊரில் நடக்கும் அத்தனை புதிய செய்திகளும், குறிப்பாக அருவருப்பான அல்லது மோசமான விவரங்கள் கூட அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கும். தனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத விஷயங்களைக்கூட அவன் எவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறான் என்பது வியப்பளிக்கும் வகையில் இருக்கும். அவனது குணாதிசயத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம் 'பொறாமை' என்று எனக்கு எப்போதும் தோன்றும். அதே மாலை வேளையில், லிபுட்டினுடனான என் சந்திப்பு மற்றும் எங்கள் உரையாடல் குறித்து ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் சொன்னபோது, ​​அவர் மிகுந்த பதற்றமடைந்தார். அது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் என்னிடம் ஒரு விசித்திரமான கேள்வியைக் கேட்டார்: "லிபுட்டினுக்குத் தெரிந்திருக்கிறதா, இல்லையா?" இவ்வளவு விரைவாக அவனுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும், யாரிடமிருந்தும் அவன் இதைக் கேட்டிருக்க முடியாது என்றும் நான் விளக்க முயன்றேன். ஆனால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தன் கருத்தில் உறுதியாக இருந்தார். "நம்பினாலும் சரி, நம்பாவிட்டாலும் சரி," என்று அவர் சட்டென்று பேச்சை முடித்தார், "நமது சூழலைப் பற்றிய அனைத்தையும்—மிக நுணுக்கமான விவரங்கள் உட்பட—அவர் ஏற்கனவே அறிந்திருக்கிறார் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அதுமட்டுமின்றி, வேறொன்றையும் அவர் அறிந்திருக்கிறார்; அது என்னவென்றால், உங்களுக்கோ எனக்கோ இன்னும் தெரியாத ஒன்று—ஒருவேளை நாம் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியாத ஒன்று, அல்லது எல்லாமே கைமீறிப் போன பிறகு, அதாவது பின்வாங்கவே முடியாத ஒரு கட்டத்தில் மட்டுமே நமக்குத் தெரிய வரக்கூடிய ஒன்று!.."

நான் மௌனமாக இருந்தேன், ஆனால் அவரது வார்த்தைகள் பல உட்பொருள்களைக் கொண்டிருந்தன. அடுத்த ஐந்து நாட்களுக்கு, நாங்கள் லிபுதினைப் பற்றி ஒருமுறை கூடப் பேசவில்லை; ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், இத்தகைய சந்தேகங்களை என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டதற்காகவும், தனது எச்சரிக்கையுணர்வை நழுவவிட்டதற்காகவும் மிகவும் வருந்தினார் என்பது எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.