இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I ஸ்வானின் வழி மார்செல் ப்ரூஸ்ட். பகுதி ஒன்று

 இழந்த காலத்தைத் தேடி
தொகுதி I
ஸ்வானின் வழி

திரு. காஸ்டன் கால்மெட் அவர்களுக்கு,
tr. from French by translate.google.com
ஆழ்ந்த மற்றும் பாசமிக்க நன்றியின் அடையாளமாக,

மார்செல் ப்ரூஸ்ட்.
பகுதி ஒன்று
கோம்ப்ரே
I.

நீண்ட காலமாக, நான் சீக்கிரமே உறங்கச் சென்றுவிடுவது வழக்கம். சில சமயங்களில், நான் மெழுகுவர்த்தியை அணைத்த மறுகணமே என் கண்கள் மிக விரைவாக மூடிக்கொள்ளும்; அதனால், "நான் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ளக்கூட எனக்கு நேரம் இருக்காது. பின்னர், அரை மணி நேரம் கழித்து, உறக்கத்தைத் தேட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்ற எண்ணம் என்னை விழித்தெழச் செய்யும்; என் கைகளில் இன்னும் இருப்பதாக நான் நம்பியிருந்த புத்தகத்தை கீழே வைத்துவிட்டு, என் விளக்கினை அணைக்க நான் விரும்புவேன்; உறங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையிலும், நான் சற்று முன் படித்ததைப் பற்றிய சிந்தனைகளை நான் நிறுத்தவில்லை; ஆனால் அச்ச சிந்தனைகள் சற்று விசித்திரமானதொரு திருப்பத்தை அடைந்திருந்தன; அப்புத்தகத்தின் மையப்பொருளாக நானே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றும்: ஒரு தேவாலயம், ஒரு நால்வர் இசைக்குழு, அல்லது முதலாம் பிரான்சிஸுக்கும் ஐந்தாம் சார்லஸுக்கும் இடையிலான போட்டி—இவற்றில் ஏதோ ஒன்றாக நானே இருப்பதாக உணர்வேன். நான் விழித்தெழுந்த பிறகும் சில நொடிகள் வரை இத்தகைய நம்பிக்கை என்னுள் நீடித்திருக்கும்; அது என் பகுத்தறிவுக்கு முரணாகத் தோன்றாவிட்டாலும், என் கண்களின் மீது ஒரு எடைக்கல்லைப் போல அழுத்தி, விளக்கின் சுடர் அணைந்துவிட்டது என்பதை என் கண்கள் உணர்வதைத் தடுத்துக்கொண்டிருக்கும். பின்னர், மறுபிறவிக்குப் பிறகு முற்பிறவியின் சிந்தனைகள் தெளிவற்றதாகிவிடுவது போல, அச்சிந்தனைகள் எனக்கும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாக மாறத் தொடங்கும்; புத்தகத்தின் மையப்பொருள் என்னிடமிருந்து விலகிச் செல்லும்; அதன் பிறகு, அச்சிந்தனையில் ஈடுபடுவதா அல்லது விலகிவிடுவதா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் முழுச் சுதந்திரம் எனக்குக் கிடைக்கும். உடனடியாக என் பார்வை தெளிவடையும்; என்னைச் சூழ்ந்திருந்த இருளைக் கண்டு நான் பெரிதும் வியப்படைவேன்—அவ்வி இருள் என் கண்களுக்கு மென்மையாகவும் இதமாகவும் இருந்தது; ஆனால் என் மனதிற்கு அது இன்னும் அதிக இதத்தைத் தந்தது; ஏனெனில் என் மனதிற்கு அவ்வி இருள், எவ்விதக் காரணமுமற்றதாகவும், புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவும், முற்றிலும் மர்மமான ஒன்றாகவும் தோன்றியது. அப்போது மணி என்னவாக இருக்கும் என்று நான் யோசிப்பேன்; ரயில்களின் ஊதல் சத்தத்தை நான் கேட்பேன்—காட்டிற்குள் ஒலிக்கும் ஒரு பறவையின் கீதம் போல, அச்சத்தம் சில சமயங்களில் அருகிலும், சில சமயங்களில் வெகு தொலைவிலும் ஒலிக்கும்; அது தொலைவுகளைக் குறிப்பதாகவும், ஒரு பயணி அடுத்த ரயில் நிலையத்தை நோக்கி விரைந்து செல்லும், ஆட்கள் நடமாட்டமற்ற அந்தப் பரந்த கிராமப்புறத்தின் விரிவை எனக்கு விவரிப்பதாகவும் அமைந்திருக்கும். அப்பயணி நடந்து செல்லும் அந்தச் சிறிய பாதையானது, அவனது நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடும்; புதிய இடங்கள், வழக்கத்திற்கு மாறான அனுபவங்கள், சற்று முன் நடந்த உரையாடல்கள், மற்றும் அந்நியமான விளக்கொளியின் கீழ் நிகழ்ந்த பிரியாவிடைகள்—இவை அனைத்தும் இரவின் அமைதியிலும் அவனைத் தொடர்ந்து வருபவை—ஆகியவற்றால் அவனுக்குள் எழும் பரவச உணர்வே, அப்பாதையை அவனது நினைவில் அழியாதவாறு பதித்துவிடுகிறது; அத்துடன், தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பும் தருணம் நெருங்க நெருங்க அவனுக்குள் எழும் அந்த இனிய உணர்வும் இதற்கு ஒரு காரணமாக அமைகிறது. தலையணையின் அழகான கன்னங்களில் என் கன்னங்களை மென்மையாக அழுத்தினேன்—நிறைவாகவும் புத்துணர்ச்சியுடனும் இருந்த அந்தக் கன்னங்கள், நம் குழந்தைப்பருவக் கன்னங்களைப் போல இருந்தன. என் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்க்க ஒரு தீக்குச்சியைப் பற்ற வைத்தேன். ஏறக்குறைய நள்ளிரவு. பயணம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தால், அறிமுகமில்லாத ஒரு விடுதியில் தங்க நேர்ந்த நோயாளி, வலிப்பு நோயிலிருந்து கண்விழிக்கும் தருணம் அது. தன் கதவின் கீழே தெரியும் பகல் வெளிச்சக் கீற்றைக் கண்டதும் அவன் ஆனந்தமடைவான். என்னவொரு மகிழ்ச்சி! விடியற்காலை ஆகிவிட்டது! இன்னும் ஒரு கணத்தில் வேலையாட்கள் எழுந்துவிடுவார்கள்; அவனால் மணியடிக்க முடியும், உதவியும் வந்துவிடும். நிவாரணம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை, தன் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள அவனுக்குத் தைரியம் அளிக்கிறது. சரியாக அந்த நேரத்தில், காலடிச் சத்தம் கேட்பது போல் அவனுக்குத் தோன்றுகிறது; அந்தக் காலடிகள் அருகில் வந்து, பின்னர் மெல்ல மறைந்துவிடுகின்றன. அவன் கதவின் கீழே இருந்த அந்தப் பகல் வெளிச்சக் கீற்றும் மறைந்துவிட்டது. அது நள்ளிரவு; எரிவாயு இப்போதுதான் அணைக்கப்பட்டுள்ளது; கடைசி வேலையாள் சென்றுவிட்டான், அவன் இரவு முழுவதும் அங்கே, எந்த உதவியும் இன்றித் துன்பப்பட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.

நான் மீண்டும் உறக்கத்திற்குச் செல்வேன், சில சமயங்களில் எனக்குச் சில கண நேர விழிப்புகள் மட்டுமே ஏற்படும்—மரவேலையின் இயற்கையான கீச்சொலியைக் கேட்கவும், என் கண்களைத் திறந்து இருளின் வண்ணக்கலவையை உற்றுப் பார்க்கவும், மேலும்—ஒரு கண நேர விழிப்புணர்வின் தூண்டுதலால்—அந்த உறக்கத்தைச் சுவைக்கவும் போதுமான நேரம் மட்டுமே அந்த விழிப்பு இருக்கும்; அந்த உறக்கத்தில் அறைகலன்களும், அறையும், நான் ஒரு சிறு பகுதியாக இருந்த அந்த முழுமையும் மூழ்கியிருந்தன—அந்த உணர்வின்மையுடன் நான் விரைவாக மீண்டும் இணைந்துவிடுவேன். அல்லது ஒருவேளை, உறங்கும்போது, என் ஆதி வாழ்க்கையின்—இப்போது என்றென்றும் கடந்துபோன—ஒரு காலகட்டத்துடன் நான் சிரமமின்றி மீண்டும் இணைந்திருக்கலாம், மேலும் என் குழந்தைப்பருவத்தின் சில அச்சங்களை மீண்டும் கண்டறிந்திருக்கலாம்: என் பெரிய மாமா என் சுருள் முடியைப் பிடித்து இழுத்துவிடுவாரோ என்ற பயம் போன்றது—அந்தச் சுருள் முடி வெட்டப்பட்ட நாளில்—எனக்கு ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் விடியலைக் குறித்த நாளில்—அந்தப் பயம் நீங்கியிருந்தது. என் உறக்கத்தில் இந்த நிகழ்வை நான் மறந்திருந்தேன்; என் பெரிய மாமாவின் பிடியிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக நான் விழித்தெழுந்த கணத்தில் அதன் நினைவை மீட்டெடுத்தேன்; ஆனாலும், ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக, கனவு உலகிற்குத் திரும்புவதற்கு முன், என் தலையைத் தலையணையில் முழுவதுமாகப் புதைத்துக்கொள்வேன்.

சில சமயங்களில்—ஆதாமின் விலா எலும்பிலிருந்து ஏவாள் பிறந்ததைப் போலவே—என் தூக்கத்தின் போது, என் தொடையின் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திலிருந்து ஒரு பெண் பிறப்பாள். நான் சுவைக்கவிருந்த இன்ப உணர்விலிருந்து உருவானதாக, அதனை எனக்கு அளிப்பவள் அவளே என்று நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். அவளது உடலுக்குள் தனது சொந்த வெப்பத்தை உணர்ந்த என் உடல், அதனோடு ஒன்றிணையத் துடித்தது; அப்போது நான் விழித்துக்கொள்வேன். சில கணங்களுக்கு முன்புதான் நான் பிரிந்து வந்திருந்த அந்தப் பெண்ணோடு ஒப்பிடுகையில், எஞ்சிய மனிதகுலம் அனைத்தும் எனக்கு மிகத் தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றியது; அவளது முத்தத்தால் என் கன்னம் இன்னும் வெப்பமாகவே இருந்தது; அவளது உடலின் பாரத்தால் என் உடல் இன்னும் வலித்துக்கொண்டிருந்தது. சில சமயங்களில் நிகழ்வதுபோல—கனவில் தோன்றிய அவள், நான் விழிப்பு நிலையில் அறிந்திருந்த ஒரு பெண்ணின் சாயலைக் கொண்டிருந்தால்—நான் ஒரே ஒரு குறிக்கோளுக்காகவே என்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக்கொள்வேன்: அவளை மீண்டும் கண்டடைவதே அந்தக் குறிக்கோள். கனவில் கண்ட ஒரு நகரத்தின் அழகை, நிஜத்திலும் நேரில் கண்டு சுவைக்க முடியும் என்று கற்பனை செய்துகொண்டு, அதனைத் தேடிப் பயணப்படும் மனிதர்களைப் போலவே நானும் அவளைத் தேடுவேன். ஆனால், மெல்ல மெல்ல அவளது நினைவு மங்கிவிடும்; என் கனவில் தோன்றிய அந்தப் பெண்ணை நான் மறந்துவிடுவேன்.

உறங்கும் ஒரு மனிதன், தனத்தைச் சூழ்ந்த ஒரு வட்டத்திற்குள் காலத்தின் இழைகளையும், ஆண்டுகளின் மற்றும் உலகங்களின் ஒழுங்கையும் தன்வசம் கொண்டிருக்கிறான். விழித்தெழும் வேளையில், அவன் தன் உள்ளுணர்வால் அவற்றை உற்றுநோக்குகிறான்; ஒரே ஒரு கணத்தில்—அவற்றிற்குள் பொதிந்துள்ள......அவன் இருக்கும் இடம், அவன் விழிக்கும் வரை கடந்துபோன காலம்; ஆயினும், அவற்றின் வரிசைகள் ஒன்றோடொன்று கலக்கலாம், தங்கள் ஒழுங்கை இழக்கலாம். இரவில் தூக்கமின்மையால் அவதிப்பட்ட பிறகு, விடியற்காலையில் அவன் படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே—வழக்கமாக அவன் உறங்கும் நிலைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நிலையில்—தூக்கம் அவனை ஆட்கொண்டால், அவன் தன் கையைச் சற்று உயர்த்தினாலே போதும், அது சூரியனின் ஓட்டத்தை நிறுத்திப் பின்னோக்கித் திருப்பப் போதுமானதாக இருக்கும்; மேலும் அவன் விழித்தெழும் அந்த முதல் கணத்தில், அது என்ன நேரம் என்பதை அவனால் அறிய இயலாது; தான் படுக்கைக்குச் சென்று சற்று நேரமே ஆகியிருப்பதாக அவன் எண்ணிக்கொள்வான். ஆனால், இதைவிடவும் மிகவும் பொருத்தமற்றதும் மாறுபட்டதுமான ஒரு நிலையில்—உதாரணமாக, இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஒரு கைப்பிடி நாற்காலியில் அமர்ந்தவாறே—அவன் உறங்கிவிட்டால், அந்த இடப்பெயர்வுற்ற உலகங்களுக்குள் ஏற்படும் பெரும் குழப்பம் முழுமையடைந்ததாக இருக்கும்; அந்த 'மாய நாற்காலி' அவனைக் காலத்திற்கும் வெளியிற்கும் ஊடே வேகமாகச் செலுத்திச் செல்லும்; அவன் தன் இமைகளைத் திறக்கும் அந்தக் கணமே, சில மாதங்களுக்கு முன்பு, வேறொரு நாட்டில் உள்ள படுக்கையில் தான் படுத்திருப்பதாக அவன் நம்புவான். ஆயினும்—எனது சொந்தப் படுக்கையில் உறங்கும்போதுகூட—எனது மனம் முழுமையாகச் சுமையிலிருந்து விடுபடும் அளவுக்கு என் உறக்கம் ஆழ்ந்ததாக இருந்தாலே போதுமானதாக இருந்தது; ஏனெனில், அப்போது என் மனம் தான் உறங்கத் தொடங்கிய இடத்தைப் பற்றிய வரைபடத்தை (நினைவை)க் கைவிட்டுவிடும்; நள்ளிரவில் நான் விழித்தெழும்போது, ​​நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பதை அறியாத நிலையில்—அந்த முதல் கணத்தில்—நான் யார் என்பதைக் கூட என்னால் அறிய இயலவில்லை; ஒரு விலங்கின் ஆழ்மனத்தில் எழும் உணர்வைப் போலவே, 'இருப்பு' (existence) எனும் உணர்வை மட்டுமே, அதன் ஆதிப் எளிமையுடன் நான் கொண்டிருந்தேன்; ஒரு குகை மனிதனை விடவும் நான் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தேன். ஆனால் அப்போது—நான் தற்போது படுத்திருக்கும் இடத்தைப் பற்றியதல்லாமல், நான் முன்பு வாழ்ந்திருந்த அல்லது நான் இருக்கக்கூடும் என்று கருதக்கூடிய வேறு சில இடங்களைப் பற்றிய—நினைவுகள், மேலுலகிலிருந்து வரும் ஒரு மீட்பரைப் போல என்னிடம் வந்தன; என்னால் தனியாக மீள இயலாத அந்தப் பெருவெளியிலிருந்து என்னை வெளியே இழுத்துவர அவை உதவின; ஒரே ஒரு நொடியில், நான் பல நூற்றாண்டுகால நாகரிகத்தைக் கடந்து பாய்ந்துவிடுவேன்; மங்கலாகத் தெரியும் எண்ணெய் விளக்குகளின் பிம்பமும்—அதைத் தொடர்ந்து மடித்த கழுத்துப்பட்டைகள் கொண்ட சட்டைகளின் பிம்பமும்—மெல்ல மெல்ல ஒன்றுசேர்ந்து, எனது சுயத்தின் உண்மையான அடையாளங்களை மீண்டும் கட்டமைத்துத் தரும். ஒருவேளை, நம்மைச் சுற்றியுள்ள பொருட்கள் அசைவற்று இருப்பதற்குப் பின்னால், அவை அந்தப் பொருட்கள் மட்டுமே, வேறல்ல என்ற நமது உறுதியான நம்பிக்கையே காரணமாக இருக்கலாம்—அதாவது, அப்பொருட்களை எதிர்கொள்ளும்போது நமது சிந்தனை கொள்ளும் அசைவற்ற தன்மையே அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். எது எப்படியாயினும், நான் எப்போதெல்லாம் இத்தகைய முறையில் விழித்தெழுகிறேனோ—என் மனம் அமைதியற்று அலைபாய்ந்து, நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பதைக் கண்டறிய வீணாக முயன்று கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணங்களில்—என்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தும் இருளுக்குள் சுழன்று கொண்டிருக்கும்: பொருட்கள், இடங்கள், ஆண்டுகள் என அனைத்தும். அசைக்க முடியாத அளவு மரத்துப்போயிருக்கும் என் உடல்—தன் களைப்பின் இயல்பினாலேயே—தன் கை கால்களின் நிலையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முயலும்; அதன் மூலம் சுவரின் திசையையும், அறையிலுள்ள தளபாடங்களின் அமைப்பையும் ஊகித்தறிந்து, இறுதியில் நான் இருக்கும் அந்த இருப்பிடத்தை மீண்டும் கட்டமைத்து, அதற்குப் பெயரிட முற்படும். என் உடலின் நினைவாற்றல்—குறிப்பாக என் விலா எலும்புகள், முழங்கால்கள், தோள்பட்டைகளின் நினைவுகள்—நான் உறங்கிய பல்வேறு அறைகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக என் கண்முன் நிறுத்தும்; அதே வேளையில், என்னைச் சுற்றியுள்ள கண்ணுக்குத் தெரியாத சுவர்கள்—நான் கற்பனை செய்யும் அறையின் வடிவத்திற்கு ஏற்பத் தங்கள் நிலையை மாற்றிக்கொண்டு—இருளுக்குள் சுழன்று கொண்டிருக்கும். காலத்தின் மற்றும் வடிவத்தின் வாசலிலேயே இன்னும் தயங்கி நிற்கும் என் மனம், பல்வேறு துணுக்குகளை ஒன்றிணைத்து அந்த இருப்பிடத்தை அடையாளம் காண்பதில் வெற்றி பெறுவதற்கு முன்பாகவே—என் உடல் தானாகவே அந்த அறையின் விவரங்களை நினைவுகூர்ந்துவிடும்: ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட அறைக்கும் உரிய படுக்கையின் வகை, கதவுகளின் அமைவிடம், ஜன்னல்களின் கோணம், நடைபாதை ஏதேனும் உள்ளதா என்பது போன்ற விவரங்களை மட்டுமல்லாமல்—நான் அங்கே உறங்கச் செல்லும் வேளையில் என் மனதில் ஓடிய எண்ணத்தையும் அது நினைவூட்டும்; விழித்தெழுந்ததும் அந்த எண்ணத்தை நான் மீண்டும் கண்டடைவேன். தான் எந்தத் திசையில் படுத்திருக்கிறோம் என்பதை ஊகிக்க முயலும் என் உடல்—உதாரணமாக—ஒரு பெரிய நான்கு தூண் படுக்கையில், சுவரை நோக்கிப் படுத்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும்; உடனே நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன்: "ஆஹா! அம்மா வந்து 'இனிய இரவு வணக்கம்' சொல்லாவிட்டாலும் கூட, நான் எப்படியோ உறங்கிவிட்டேன் போலிருக்கிறதே!"—ஏனெனில், அந்தத் தருணத்தில் நான் கிராமப்புறத்தில், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இறந்துவிட்ட என் தாத்தாவின் வீட்டில் இருப்பதாக உணர்வேன். என் உடல்—குறிப்பாக நான் சாய்ந்து படுத்திருக்கும் அந்தப் பகுதி—என் மனம் ஒருபோதும் மறந்திருக்கக் கூடாத கடந்த காலத்தின் நம்பிக்கைக்குரிய பாதுகாவலனாகச் செயல்பட்டு, எனக்குப் பல நினைவுகளை மீட்டெடுத்துத் தரும்: கூரையிலிருந்து சிறிய சங்கிலிகளால் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும், குடுவை வடிவத்திலான 'போஹேமியன் கண்ணாடி' இரவு விளக்கின் சுடரொளி; காம்ப்ரேயில் உள்ள என் தாத்தா பாட்டியின் வீட்டில் அமைந்திருந்த என் படுக்கையறையில் இருந்த 'சியன்னா பளிங்கு' நெருப்பிடம்—இவை அனைத்தும் அந்தத் தொலைதூரக் கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்தவை; அந்தத் தருணத்தில், நான் அந்தக் கடந்த காலத்தை நிகழ்காலமாகவே கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தேன்—எனினும், அவற்றை நான் துல்லியமாக என் கண்முன் நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை—முழுமையாக விழித்தெழுந்த பிறகு, இன்னும் சற்று நேரத்தில், அவற்றை நான் மிகத் தெளிவாகக் காணவிருந்தேன்.

பின்னர், ஒரு புதிய படுக்கும் நிலையைப் பற்றிய நினைவாற்றல் மீண்டும் விழித்தெழும்; சுவர்கள் வேறு திசையில் விலகிச் சென்றன: நான், திருமதி டி செயிண்ட்-லூப்பின் நாட்டுப்புற இல்லத்தில் அமைந்திருந்த எனது அறையில் இருந்தேன். அடடா! மணி குறைந்தது பத்தாவது ஆகியிருக்கும்; இரவு உணவு நிச்சயமாக இப்போதே முடிந்திருக்கும்! திருமதி டி செயிண்ட்-லூப்புடன் நடைப்பயணம் முடித்துத் திரும்பியதும்—இரவு நேர உடை அணிவதற்கு முன்பு—ஒவ்வொரு மாலையும் நான் வழக்கமாக மேற்கொள்ளும் அந்தச் சிறு உறக்கத்தை, நான் சற்று அதிக நேரமே நீளவிட்டுவிட்டேன் போலும். காம்ப்ரேயை விட்டுப் பிரிந்து பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன—அங்கு, நாங்கள் கடைசியாகத் திரும்பிய சமயங்களில் கூட, எனது ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் மீது நான் கண்டது சூரிய அஸ்தமனத்தின் செந்நிறப் பிரதிபலிப்புகளையே ஆகும். டான்சன்வில்லில், திருமதி டி செயிண்ட்-லூப்பின் இல்லத்தில், ஒருவர் முற்றிலும் மாறுபட்டதொரு வாழ்க்கை முறையையே வாழ்கிறார்—இரவு இருள் சூழ்ந்த பின்னரே வெளியே செல்வதிலும், ஒரு காலத்தில் நான் சூரிய ஒளியின் கீழ் விளையாடிய அதே பாதைகளில் இப்போது நிலவொளியில் நடப்பதிலும் நான் ஒரு மாறுபட்ட இன்பத்தைக் காண்கிறேன்; மேலும், இரவு உணவிற்காக உடை மாற்றிக்கொள்ளாமல் நான் உறங்கிப்போன அந்த அறையை—நாங்கள் திரும்புகையில்—தொலைவிலிருந்து நான் காண்கிறேன்; அந்த அறையின் உட்புறம் விளக்கின் ஒளியால் ஊடுருவப்பட்டு, இரவின் ஒரே வழிகாட்டும் சுடராகத் திகழ்கிறது.

இவ்வாறு சுழன்று எழும், குழப்பம் நிறைந்த நினைவோடைகள் சில நொடிகள் கூட நீடித்ததில்லை; பெரும்பாலும், நான் இருக்கும் இடம் குறித்த எனது அந்தச் சிறு நேரக் குழப்பத்தால்—ஒரு குதிரை ஓடுவதைப் பார்க்கும்போது அதன் தனித்தனி நிலைகளை நம்மால் தெளிவாகப் பிரித்தறிய முடிவதில்லை அல்லவா—அதேபோலவே, அக்குழப்பத்தை உருவாக்கிய பல்வேறு ஊகங்களையும் என்னால் தெளிவாகப் பிரித்தறிய இயலவில்லை.
...கினெட்டோஸ்கோப் (Kinetoscope) கருவி நமக்குக் காட்டும் அடுத்தடுத்த காட்சிகளைப் போல... ஆனால், என் வாழ்நாளில் நான் வசித்த அறைகளில்—இப்போது ஒன்று, பிறகு மற்றொன்று என—சிலவற்றை நான் மீண்டும் நினைவில் மீட்டியிருந்தேன்; விழித்தெழுந்த பிறகு நான் ஆழ்ந்திருந்த நீண்ட சிந்தனைத் தருணங்களில், அந்த அறைகள் அனைத்தையும் முழுமையாக நினைவுகூர்வதில் நான் நிறைவுற்றேன்: அவை குளிர்கால அறைகள்; அங்கே படுக்கையில் படுத்திருக்கும்போது, ​​ஒருவர் தன் தலையை மிகவும் மாறுபட்ட பொருட்களால் பின்னப்பட்ட ஓர் இதமான குழிவில்—தலையணையின் ஒரு மூலை, போர்வையின் மேல் பகுதி, சால்வையின் நுனி, படுக்கையின் விளிம்பு மற்றும் *Débats roses* இதழின் ஒரு பிரதி என—செருகிக்கொள்கிறார்; பறவைகள் செய்வது போலவே, இப்பொருட்களைத் தன் உடலால் தொடர்ந்து அழுத்தி, இறுதியில் அவற்றை ஒன்றிணைத்து உறுதியாக்கிவிடுகிறார்; அங்கே, உறையவைக்கும் குளிர்காலத்தில், வெளியுலகத்திலிருந்து தான் துண்டிக்கப்பட்டிருப்பதாக உணர்வதிலேயே ஒருவர் பெரும் இன்பத்தைச் சுவைக்கிறார் (நிலத்தடியில் ஆழமான சுரங்கத்தில் கூடுகட்டி, பூமியின் வெப்பத்தால் இதமடையும் கடல்-பறவையைப் போல); மேலும் அங்கே—இரவு முழுவதும் அடுப்பில் நெருப்பு எரிந்துகொண்டே இருப்பதால்—மீண்டும் கனலும் தணல்களின் ஒளியால் ஊடுருவப்பட்ட, இதமானதும் புகை கலந்ததுமான காற்று எனும் ஒரு பெரும் போர்வையில் போர்த்திக்கொண்டு ஒருவர் உறங்குகிறார்: அது ஒருவகை கண்ணுக்குப் புலனாகாத தனி அறை போன்றது; அறையின் மையப்பகுதியிலேயே குடையப்பட்ட ஒரு இதமான குகை போன்றது—அது வெப்பத்தின் ஒரு மண்டலம்; அதன் வெப்ப எல்லைகள் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்; அறையின் மூலைகளிலிருந்தும், ஜன்னலுக்கு அருகிலோ அல்லது அடுப்பிலிருந்து வெகு தொலைவிலோ உள்ள குளிர்ந்துபோன பகுதிகளிலிருந்தும் மென்காற்று வீசி, முகத்தை இதமாக்குவதன் மூலம் அந்த மண்டலம் காற்றோட்டம் பெறுகிறது;—மேலும் கோடைக்கால அறைகள்; அங்கே மென்மையான இரவோடு தான் ஒன்றிணைந்திருப்பதாக உணர்வதை ஒருவர் பெரிதும் விரும்புகிறார்; அங்கே, பாதி திறந்திருக்கும் ஜன்னல் கதவுகளின் மீது சாய்ந்தவாறு நிலவொளி, தன் மந்திர ஏணியைப் படுக்கையின் அடிவாரம் வரை நீட்டிவிடுகிறது; அங்கே ஒருவர் கிட்டத்தட்ட திறந்த வெளியிலேயே உறங்குகிறார்—சூரியக்கதிரின் நுனியில், மென்காற்றில் அசைந்தாடும் ஒரு சிறிய பறவையைப் (titmouse) போல;—மேலும் சில சமயங்களில், 'லூயிஸ் XVI' பாணியிலான அறை; அது மிகவும் களிப்பூட்டும் வகையில் அமைந்திருந்தது—எவ்வளவென்றால், அங்கே தங்கிய முதல் இரவில்கூட நான் பெரிதாகத் துயருறவில்லை—அது ஒரு தனித்துவமான அறை; அங்கே கூரையை மென்மையாகத் தாங்கி நிற்கும் மெல்லிய தூண்கள், மிகுந்த நேர்த்தியுடன் விலகி நின்று, படுக்கைக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த இடத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்டின; அல்லது சில சமயங்களில், அதற்கு மாறாக, அந்த மற்றொரு அறை—சிறியதாயினும் மிக உயர்ந்த கூரையைக் கொண்டது; இரண்டு தளங்களின் உயரத்திற்குப் பிரமிடைப் போல உட்புறம் குடையப்பட்டு, ஒரு பகுதி மகோகனி மரப்பலகைகளால் இழைக்கப்பட்டது—அங்கே, முதல் கணத்திலிருந்தே, எனக்குப் பழக்கமில்லாத வெட்டிவேரின் நறுமணத்தால் நான் ஒருவித உணர்வுமயக்கத்திற்கு ஆளானேன்; ஊதா நிறத் திரைச்சீலைகளின் விரோதப் போக்கையும், நான் அங்கே இல்லாதது போலவே சத்தமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்த கடிகாரத்தின் திமிர் பிடித்த அலட்சியத்தையும் நான் உறுதியாக நம்பினேன்;—அங்கே, நான்கு கால்களைக் கொண்ட ஒரு விசித்திரமான, இரக்கமற்ற கண்ணாடி, அறையின் ஒரு மூலையை குறுக்காக வெட்டிச் சென்று, எனக்குப் பழகிப்போன காட்சிப்புலத்தின் மென்மையான முழுமைக்குள் ஒரு கூர்மையான வெற்றிடத்தை—ஒரு எதிர்பாராத ஊடுருவலை—உருவாக்கியது;—அங்கே என் மனம், தன்னை அந்தச் சூழலிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ளவும், அறையின் துல்லியமான வடிவத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் பிரம்மாண்டமான புனல் வடிவத்தை உச்சிவரை நிரப்பவும் முயன்று, பல மணிநேரம் போராடியது; நான் படுக்கையில் படுத்திருந்தபோது—கண்கள் அகல விரிந்திருக்க, காதுகள் கூர்மையாயிருக்க, நாசித் துவாரங்கள் விரிந்திருக்க, இதயம் படபடக்க—எத்தனையோ கடுமையான இரவுகளை அது கடந்து வந்தது;—இறுதியில் 'பழக்கம்' (Habit) எனும் சக்தி, திரைச்சீலைகளின் நிறத்தை மாற்றியது, கடிகாரத்தை அமைதியாக்கியது, அந்த இரக்கமற்ற குறுக்குக் கண்ணாடிக்கு இரக்கத்தைக் கற்பித்தது, வெட்டிவேரின் நறுமணத்தை—முழுமையாக விரட்ட முடியாவிட்டாலும்—மறைத்தது, மேலும் கூரையின் தோற்ற உயரத்தை கணிசமாகக் குறைத்தது. பழக்கம்! அது ஒரு திறமையான கட்டிடக்கலைஞன்—சற்று மெதுவாகச் செயல்படுபவன்தான் என்றாலும்—அவன் தொடக்கத்தில் நம் மனதை வாரக்கணக்கில் ஒரு தற்காலிகமான, சிரமமான சூழலில் தவிக்க விடுகிறான்; ஆயினும், அத்தனைக்கும் பிறகும், அந்தப் பழக்கத்தைக் கண்டடையும்போது மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்கிறது—ஏனெனில் பழக்கம் இல்லாவிட்டால், தன் போக்கில் தனித்து விடப்பட்டால், எந்தவொரு இருப்பிடத்தையும் வாழ்வதற்கு ஏற்றதாக மாற்றும் ஆற்றல் மனதிற்கு இருக்காது.

உண்மையிலேயே, இப்போது நான் முழுமையாக விழித்துக்கொண்டிருந்தேன்; என் உடல் கடைசியாக ஒருமுறை புரண்டு படுத்தது; அப்போது 'நிச்சயத்தன்மை' எனும் நற்காப்பவன், என்னைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தையும் ஒரு நிலைக்குக் கொண்டுவந்தான்—என்னை என் போர்வைகளுக்கு அடியில், என் சொந்த அறையிலேயே படுக்க வைத்தான்; மேலும் இருளுக்குள், என் இழுப்பறை அலமாரி, மேசை, நெருப்பிடம், தெருவைப் பார்த்திருக்கும் ஜன்னல் மற்றும் இரண்டு கதவுகள் ஆகியவற்றை—தோராயமாகவேனும்—அவற்றிற்குரிய சரியான இடங்களுக்குத் திருப்பிக் கொண்டுவந்தான். நான் விழித்தெழுந்த உடனேயே ஏற்பட்ட கணநேர மறதி காரணமாக—அந்த மற்ற இருப்பிடங்களின் தெளிவான பிம்பம் தோன்றாவிட்டாலும்—அவை அங்கே இருக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையாவது எனக்குள் எழுந்திருந்ததே; அந்த இருப்பிடங்களில் நான் இப்போது இல்லை என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தபோதிலும், என் நினைவாற்றலுக்குள் ஒரு உந்துதல் ஏற்கெனவே புகுத்தப்பட்டுவிட்டது; பொதுவாக, நான் உடனடியாக மீண்டும் உறங்க முயல்வதில்லை. இரவின் பெரும்பகுதியை நான் நமது கடந்தகால வாழ்க்கையை நினைவுகூர்வதிலேயே கழித்தேன்—காம்ப்ரேயில் எனது பெரிய அத்தையுடன், பால்பெக்கில், பாரிஸில், டான்சியேர்ஸில், வெனிஸில், இன்னும் பிற இடங்களிலும்—அங்கே நான் அறிந்திருந்த இடங்களையும் மக்களையும், அவர்களைப் பற்றி நான் கண்டவற்றையும், அவர்களைக் குறித்து எனக்குச் சொல்லப்பட்டவற்றையும் நான் நினைவுகூர்ந்தேன்.

காம்ப்ரேயில், ஒவ்வொரு நாளும் பிற்பகலின் பிந்தைய வேளையிலிருந்து—நான் படுக்கைக்குச் சென்று, என் தாயிடமிருந்தும் பாட்டியிடமிருந்தும் வெகு தொலைவில், உறக்கமின்றிப் படுத்துக்கிடக்க வேண்டிய அந்தத் தருணம் வருவதற்கு வெகு முன்னரே—எனது படுக்கையறை மீண்டும் எனது மனக்கவலைகளின் நிலையானதும் வேதனைக்குரியதுமான மையப்புள்ளியாக மாறிவிடும். நான் மிகவும் துயருற்றிருப்பதாகத் தோன்றும் அந்த மாலைப் பொழுதுகளில், என் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப அவர்கள் ஒரு உபாயத்தை வகுத்திருந்தார்கள்: அது ஒரு 'மாய விளக்கை' (magic lantern) எனக்கு அளிப்பதே ஆகும்; இரவு உணவு வேளை வரும்வரை காத்திருக்கும் சமயத்தில், அந்த விளக்கை அவர்கள் எனது மேசை விளக்கின் மீது பொருத்தி வைப்பார்கள். கோதிக் காலத்தின் முன்னோடி கட்டிடக்கலைஞர்களையும் கண்ணாடி வேலைப்பாட்டு வல்லுநர்களையும் போலவே, இந்தச் சாதனமும் சுவர்களின் திடத்தன்மைக்குப் பதிலாக, கண்ணுக்குப் புலனாகாத வானவில் வண்ணங்களையும், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, பலவண்ணக் காட்சிகளையும் மாற்றீடாக அமைத்தது; அக்காட்சிகளில், பழங்கதைகள் அசைந்தாடும், கணப்பொழுதே நிலைக்கும் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரங்களில் சித்தரிக்கப்படுவதைப் போலத் தோன்றின. ஆயினும், இதனால் எனது துயரம் மேலும் ஆழமடைந்ததுதான்; ஏனெனில், அந்த ஒளியமைப்பில் ஏற்பட்ட எளிய மாற்றம், எனது படுக்கையறையுடனான எனது பரிச்சய உணர்வை—நான் படுக்கைக்குச் செல்ல வேண்டிய அந்தத் துயரத்தைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், அந்தப் பரிச்சய உணர்வின் காரணமாகவே...நேற்று, அது எனக்குச் சகிக்கக்கூடியதாக மாறியிருந்தது. ஆனால் இப்போதோ, நான் அதை அடையாளம் காணவில்லை, மேலும் அதற்குள் நான் ஒருவிதமான சங்கடத்தை உணர்ந்தேன்—ஒருமுறை ரயிலில் இருந்து நேராக நேராக வந்து இறங்கும் ஒரு தங்கும் விடுதியிலோ அல்லது வாடகைக்கு எடுத்த குடிலிலோ ஒருவர் உணர்வதைப் போலவே.

தனது குதிரையின் திடீர் திடீர் நடையுடன், ஏதோவொரு பயங்கரமான திட்டத்தில் குறியாக இருந்த கோலோ, மலைச்சரிவை அடர், மென்மையான பச்சை நிறத்தில் போர்த்தியிருந்த சிறிய முக்கோணக் காட்டிலிருந்து வெளிப்பட்டு, ஏழை ஜெனிவியேவ் டி பிரபாந்தின் கோட்டையை நோக்கித் துள்ளலான அசைவுடன் முன்னேறினான். இந்தக் கோட்டை ஒரு வளைந்த கோட்டின் வழியே துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது—உண்மையில், அந்தக் கோடு, மந்திர விளக்கின் நகரும் சட்டத்தில் பதிக்கப்பட்டிருந்த நீள்வட்டக் கண்ணாடித் தகடுகளில் ஒன்றின் எல்லையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. அது ஒரு கோட்டையின் வெறும் துண்டாக இருந்தது; நீல நிற இடைக்கச்சை அணிந்திருந்த ஜெனிவியேவ் கனவுலகில் ஆழ்ந்து நின்றிருந்த ஒரு தரிசு நிலத்திற்கு எதிரே அது அமைந்திருந்தது. கோட்டையும் தரிசு நிலமும் மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தன; ஆனாலும், அவற்றின் நிறத்தை அறிந்துகொள்ள நான் அவற்றைப் பார்க்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை; ஏனெனில், சட்டத்தின் கண்ணாடித் தகடுகள் தோன்றுவதற்கு முன்பே, 'பிராபண்ட்' என்ற பெயரின் பளபளப்பான, பொன்னிற எதிரொலி அதை எனக்கு முழுத் தெளிவுடன் வெளிப்படுத்தியிருந்தது. என் பெரிய அத்தை உரக்க வாசித்த கதையோட்டத்தை, கோலோ ஒரு கணம் சோகமான பாவனையுடன் கேட்பதற்காக நிற்பான். அந்தக் கதையோட்டத்தை அவன் கச்சிதமாகப் புரிந்துகொண்டது போலத் தோன்றியது; உரையின் குறிப்புகளுக்கு ஏற்ப, ஒருவித பணிவுடன் தன் உடல் தோரணையைச் சரிசெய்துகொள்வான்; அந்தப் பணிவு, ஒருவித கம்பீரத்தை மறைக்கவில்லை. பிறகு, அதே துள்ளலான நடையுடன் அவன் குதிரையில் ஏறிச் சென்றுவிடுவான். அவனது மெதுவான, சீரான முன்னேற்றத்தை எதனாலும் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. விளக்கு நகர்த்தப்பட்டாலும், கோலோவின் குதிரை ஜன்னல் திரைகளின் குறுக்கே தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்வதை என்னால் பார்க்க முடிந்தது—அவற்றின் மடிப்புகளின் மீது விரிந்து, பின்னர் அவற்றின் இடுக்குகளுக்குள் பாய்ந்து செல்வது. கோலோவின் உடலே—அவனது குதிரையின் இயல்பைப் போலவே இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தன்மையைக் கொண்டிருந்தது—அது எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு பௌதிகத் தடையையும், இடையூறான பொருளையும் ஒரு எலும்புக்கூட்டுச் சட்டகமாக ஏற்றுக்கொண்டு, அதைத் தன் சொந்த சாரத்தில் உள்வாங்கிக்கொண்டு, தனக்கு ஏற்றவாறு தகவமைத்துக் கொண்டது—அது கதவின் கைப்பிடியாக இருந்தாலும் சரி; அவனது சிவப்பு அங்கியோ அல்லது வெளிறிய முகமோ உடனடியாக அதற்குப் பொருந்தி, அதன் மீது அசைக்கமுடியாமல் மிதந்தன; அந்த முகம் எப்போதும் அவ்வளவு உன்னதமாகவும் அவ்வளவு சோகமாகவும் இருந்தது, ஆயினும் இந்த விசித்திரமான, முதுகெலும்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட உருமாற்றத்தால் ஏற்பட்ட மிகச்சிறிய சலனத்தையும் அது வெளிக்காட்டவில்லை.

நிச்சயமாக, அந்தப் பிரகாசமான பிம்பங்களில் ஒரு தனித்துவமான வசீகரத்தை நான் கண்டேன்; அவை மெரோவிஞ்சியக் காலத்து கடந்தகாலத்திலிருந்து வெளிவருவது போலவும், என்னைச் சுற்றி மிகத் தொன்மையான வரலாற்றின் பிரதிபலிப்புகளைப் பரப்புவது போலவும் தோன்றின. ஆயினும், அந்த அறைக்குள் மர்மமும் அழகும் ஊடுருவியதால் ஏற்பட்ட மனக்கலக்கத்தை என்னால் விவரிக்க இயலவில்லை; அந்த அறையை நான் என் சுயத்தால் முழுமையாக நிரப்பியிருந்தேன்—எந்தளவுக்கு என்றால், என் சொந்த இருப்பை நான் எத்துணை கவனிக்கிறேனோ, அதே அளவுக்கே அந்த அறையையும் கவனித்தேன்; அதற்கு மேல் நான் அதைப் பொருட்படுத்தியதே இல்லை. பழக்கத்தின் காரணமாக ஏற்பட்ட அந்த உணர்வற்ற நிலை நீங்கியதும், நான் சிந்திக்கத் தொடங்கினேன்—மிகவும் துயரம் நிறைந்த விஷயங்களை உணரத் தொடங்கினேன். என் அறையிலிருந்த அந்தக் கதவு கைப்பிடி—உலகிலுள்ள மற்ற எல்லா கதவு கைப்பிடிகளிலிருந்தும் எனக்கு மாறுபட்டதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், அதைத் திருப்ப வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல், அது தானாகவே திறந்துகொள்வது போலிருந்தது—அத்துணை ஆழ்ந்த சுயநினைவற்ற நிலையில் நான் அதைக் கையாண்டிருந்தேன். இப்போது அந்தக் கைப்பிடி, 'கோலோ'வின் (Golo) ஆன்ம உடலாகச் செயல்பட்டது. இரவு உணவுக்கான மணி ஒலித்த உடனேயே, நான் உணவருந்தும் அறைக்கு விரைந்து செல்வேன்—அங்கே தொங்கவிடப்பட்டிருந்த பெரிய விளக்கு, கோலோவையும் 'ப்ளூபேர்ட்'டையும் (Bluebeard) சற்றும் பொருட்படுத்தாமல், என் பெற்றோருடனும் சமைத்த இறைச்சியுடனும் நெருங்கிய பரிச்சயம் கொண்டதாக, வழக்கமான இரவு நேர ஒளியைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கும். அங்கே நான் என் 'மம்மான்' (Maman) எனும் தாயின் கரங்களில் சரணடைவேன்; 'ஜெனிவீவ் டி பிராபண்ட்' (Geneviève de Brabant) பட்ட துயரங்கள் என் தாயை எனக்கு இன்னும் அதிக விலைமதிப்பற்றவளாக மாற்றியிருந்தன; அதே வேளையில், கோலோவின் குற்றங்கள் என் சொந்த மனசாட்சியை இன்னும் மிகுந்த நுணுக்கத்துடனும் தீவிரத்துடனும் ஆராயும்படி என்னைத் தூண்டின. இரவு உணவுக்குப் பிறகு—ஐயோ—நான் விரைவில் என் தாயைப் பிரிந்து செல்ல வேண்டியதாயிற்று; அவர் மற்றவர்களுடன் உரையாடுவதற்காக அங்கேயே தங்கிவிடுவார்—வானிலை நன்றாக இருந்தால் தோட்டத்தில், அல்லது வானிலை மோசமாக இருந்தால் அனைவரும் ஒதுங்கிக்கொள்ளும் சிறிய வரவேற்பறையில் அந்த உரையாடல் நிகழும். அனைவரும்—என் பாட்டியைத் தவிர; அவர் "கிராமத்திலேயே முடங்கிக் கிடப்பது வருத்தத்திற்குரியது" என்று கருதினார். கனமழை பெய்யும் நாட்களில் என் தந்தையுடன் அவர் இடைவிடாமல் வாதத்தில் ஈடுபடுவார்; ஏனெனில், என் தந்தை என்னை வெளியே இருக்க அனுமதிக்காமல், என் அறைக்குச் சென்று படிக்குமாறு அனுப்பிவிடுவார். "இப்படிச் செய்வதால் அவனுக்கு உடல் வலிமையும் மன உறுதியும் ஏற்படாது," என்று அவர் வருத்தத்துடன் கூறுவார். "குறிப்பாக இந்தச் சிறுவனுக்கு, தன் உடல் வலிமையையும் மன உறுதியையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய தேவை மிக அதிகமாக இருக்கிறது." என் தந்தை தன் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு, காற்றழுத்தமானியை (barometer) உற்றுநோக்குவார்—ஏனெனில் அவருக்கு வானிலை இயலில் மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்தது. அதே வேளையில் என் தாய், அவருக்குத் தொந்தரவு ஏற்படாதவாறு சத்தமே எழுப்பாமல் பார்த்துக்கொண்டு, மிகுந்த கனிவுடனும் மரியாதையுடனும் அவரையே உற்றுநோக்குவார்; ஆயினும், அவரது உயர்ந்த அறிவின் மர்மத்தை ஊடுருவி அறிய முயல்வது போலத் தோன்றிவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவர் ஒருபோதும் மிகத் தீவிரமாக அவரை உற்றுநோக்கியதில்லை. ஆனால் என் பாட்டியோ, மழை இருந்தாலும் சரி, வெயில் இருந்தாலும் சரி; புயல் கடுமையாக வீசிக்கொண்டிருந்தபோதும், ஃபிரான்சுவா அந்த விலைமதிப்பற்ற பிரம்பு நாற்காலிகள் நனைந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் அவற்றை அவசரமாக உள்ளே கொண்டுவந்து வைத்திருந்தபோதும் கூட, கனமழையில் நனைந்தபடி வெறிச்சோடிய தோட்டத்தில் காணப்படுவார்; காற்றின் மற்றும் மழையின் ஆரோக்கியமான புத்துணர்ச்சியைத் தன் நெற்றி நன்றாக உள்வாங்கிக்கொள்ளும் பொருட்டு, அவர் கலைந்துபோன தன் நரைத்த கூந்தலைப் பின்னுக்குத் தள்ளிக்கொண்டிருப்பார். அவர், "இறுதியாக—மூச்சுவிட முடிகிறது!" என்று வியப்புடன் கூறுவார். இயற்கையின் மீது எந்த உணர்வும் இல்லாத, அன்று காலை முதலே வானிலை சீராகுமா என்று என் தந்தை கேட்டுக்கொண்டிருந்த புதிய தோட்டக்காரரால், அவளது ரசனைக்கேற்ப மிகவும் சீராக அமைக்கப்பட்டிருந்த மழையில் நனைந்த பாதைகளில் அவள் நடந்து சென்றாள். புயலின் உற்சாகம், சுகாதாரத்தின் சக்தி, என் வளர்ப்பின் முட்டாள்தனம், மற்றும் தோட்டங்களின் சீரான அமைப்பு ஆகியவற்றால் அவளது ஆன்மாவில் கிளர்ந்தெழுந்த பல்வேறு உந்துதல்களுக்கு ஏற்ப, அவளது சிறிய, உற்சாகமான, மற்றும் திடீர் திடீர் எனத் துள்ளும் அடிகளுடன் அவள் நடந்தாள்; மாறாக, கீழே படிந்திருந்த சேற்றுக் கறைகளிலிருந்து தனது பிளம் நிறப் பாவாடையைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற, அவளுக்கே தெரியாத, எந்தவொரு ஆசைக்காகவும் அவள் நடக்கவில்லை.
...அவள் உள்ளே மறைந்துவிடும் அந்தத் தொலைவு, அவளுடைய பணிப்பெண்ணுக்கு முடிவில்லாத விரக்தியையும் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தும் ஒரு விஷயமாகவே எப்போதும் இருந்துவந்தது.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு என் பாட்டி தோட்டத்தில் இவ்வாறு உலா வரும் வேளைகளில், ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே அவளை மீண்டும் வீட்டிற்குள் கொண்டுவரும் வல்லமை பெற்றிருந்தது. அது எதுவென்றால்—அவளுடைய நடைப்பயணத்தின் சுழற்சி, ஒரு பூச்சியைப் போலவே, அவ்வப்போது அவளை மீண்டும் வெளிச்சத்திற்குள் கொண்டுவரும் அந்தத் தருணங்களில் ஒன்றில்—அதாவது, சீட்டு விளையாடும் மேஜையின் மீது மதுபானங்கள் பரிமாறப்படும் அந்தச் சிறிய வரவேற்பறையின் வெளிச்சத்திற்குள் அவள் வரும்போது—என் பெரிய அத்தை அவளைப் பார்த்து, “பாத்தில்ட்! உள்ளே வா, உன் கணவன் காக்னாக் (Cognac) குடிப்பதைத் தடு!” என்று அழைப்பதே ஆகும். ஏனெனில், அவளைக் கிண்டல் செய்வதற்காகவே—(என் தந்தையின் குடும்பத்தினரின் இயல்புக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மனப்பாங்கை அவள் அக்குடும்பத்திற்குள் கொண்டுவந்திருந்ததால், அனைவரும் அவளைக் கேலி செய்து துன்புறுத்தி வந்தனர்)—என் தாத்தாவுக்கு மதுபானங்கள் விலக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், என் பெரிய அத்தை அவரைச் சில துளிகள் அருந்தச் செய்வாள். என் பாவம் நிறைந்த பாட்டி உள்ளே நுழைந்து, தன் கணவன் காக்னாக்கைச் சுவைக்கக் கூடாது என்று மிகவும் உருக்கமாகக் கெஞ்சுவாள்; அவரோ கோபமடைவார், இருப்பினும் அந்த மதுவை ஒரு மிடறு அருந்தியே தீருவார்; பிறகு என் பாட்டி மீண்டும் வெளியேறுவாள்—துயரத்துடனும், மனச்சோர்வுடனும், ஆயினும் ஒரு புன்னகையுடனும். ஏனெனில், அவள் உள்ளத்தால் மிகவும் பணிவானவளாகவும், இயல்பால் மிகவும் மென்மையானவளாகவும் இருந்தாள்; பிறர் மீது அவள் கொண்டிருந்த பரிவும், தன் சொந்த நபரையும் தன் சொந்தத் துன்பங்களையும் அவள் பெரிதாகக் கருதாத மனப்பான்மையும், அவளுடைய பார்வையில் ஒரு புன்னகையாக ஒன்றிணைந்திருந்தன. பல மனிதர்களின் முகங்களில் நாம் காண்பதற்கு மாறாக—அந்தப் புன்னகையில் அவளுக்கு மட்டுமேயான ஒரு சுய-கிண்டல் (irony) ஒளிந்திருந்தது; அதே வேளையில், எங்களைப் போன்ற மற்றவர்களுக்கு அது அவளுடைய கண்களிலிருந்து வெளிப்படும் ஒரு முத்தத்தைப் போன்றிருந்தது—ஏனெனில், அவள் நேசித்தவர்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அவளுடைய கண்கள் அவர்களைத் தன் பார்வையாலேயே பாசத்துடன் தழுவிக்கொள்ளாமல் இருக்க முடிவதில்லை. என் பெரிய அத்தை என் தாத்தா மீது ஏவிய இந்தத் துன்புறுத்தல்—அதாவது, என் பாட்டி மதுக்கோப்பையை என் தாத்தாவிடமிருந்து பிடுங்க முயன்று தோற்றுப்போகும் அந்த வீணான கெஞ்சல்களும், அவளுடைய இயல்பான பலவீனமும் (அது முன்பே தோல்வியடைந்த ஒன்றாகவே இருந்தது) அடங்கிய அந்தக் காட்சி—காலப்போக்கில் ஒருவருக்குப் பழகிப்போய்விடும் விஷயங்களில் ஒன்றாகும். பழகிப்போன பிறகு, அத்தகைய காட்சிகளை ஒருவர் சிரிப்புடன் பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவார்; மேலும், அங்கே உண்மையில் எந்தத் துன்புறுத்தலும் நடைபெறவில்லை என்று தன்னைத்தானே நம்பவைக்கும் அளவுக்கு, அந்தத் துன்புறுத்துபவரின் பக்கமே உறுதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் சாய்ந்துவிடுவார். ஆயினும், அந்தச் சமயத்தில், இவையெல்லாம் என் மனதில் அத்தகையதொரு திகிலை ஏற்படுத்தின—என் பெரிய அத்தையை ஓங்கி அறைய வேண்டும் என்ற அளவுக்கு நான் ஆவேசமாக உணர்ந்தேன். ஆனால், “பாத்தில்ட், வந்து உன் கணவன் காக்னாக் அருந்துவதைத் தடு!” என்ற கூக்குரலைக் கேட்டவுடனேயே—ஏற்கனவே என் கோழைத்தனத்தால் ஒரு ‘ஆண்’ ஆகிவிட்டிருந்த நான்—துன்பமும் அநீதியும் நம்மை எதிர்கொள்ளும்போதெல்லாம், நாம் வளர்ந்த பிறகு அனைவரும் செய்வதையே செய்தேன்: அவற்றைச் சட்டை செய்யாமல் விட்டுவிடத் தீர்மானித்தேன். அழுவதற்காக நான் வீட்டின் மிக உயர்ந்த தளத்திற்கு ஏறிச் செல்வேன்—அங்கே, படிப்பு அறைக்கு அருகிலும், கூரை விளிம்புகளுக்கு அடியிலும் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய அறை அது; ‘ஐரிஸ்’ மலர்களின் நறுமணம் கமழ்ந்த அந்த அறை, சுவரின் கற்களுக்கு இடையே வெளியே வளர்ந்திருந்த ஒரு காட்டு ‘பிளாக்பெர்ரி’ச் செடியின் பூத்த கிளை, பாதியளவு திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக உள்ளே நுழைந்ததால், இன்னும் அதிக நறுமணத்துடன் திகழ்ந்தது. ஒரு குறிப்பிட்ட, அன்றாடப் பயன்பாட்டிற்காகவே அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அறை—பகல் நேரங்களில் அங்கிருந்து ‘ரூசைன்வில்-லெ-பின்’ கோட்டையின் உச்சி வரை காண முடியும்—நீண்ட காலத்திற்கு எனக்கு ஒரு புகலிடமாகத் திகழ்ந்தது (நிச்சயமாக, அந்த வீட்டில் நான் பூட்டிக்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்ட ஒரே அறை அதுதான் என்பதால் இருக்கலாம்); வாசித்தல், பகற்கனவு காணுதல், அழுதல் மற்றும் புலன்சார் இன்பங்களை நுகர்தல் என, முழுமையான தனிமையை வேண்டி நின்ற எனது அனைத்துச் செயல்பாடுகளுக்கும் அதுவே அடைக்கலமாக இருந்தது. ஐயோ! என் பாட்டி, அந்த மதிய மற்றும் மாலை நேரங்களில் இடைவிடாமல் அங்கும் இங்கும் உலவிக்கொண்டிருந்தபோது—அவர் கணவரின் சிறிய உணவுமுறை மீறல்களை விடவும் மிக வருத்தத்திற்குரிய வகையில்—அவரை ஆட்கொண்டிருந்த கவலைகள் வேறு என்பதை நான் அறியேன்; அவை: எனது சொந்த மனவுறுதி இன்மை, எனது மென்மையான உடல்நலம் மற்றும் இவை இரண்டும் என் எதிர்காலத்தின் மீது ஏற்படுத்தியிருந்த நிச்சயமற்ற தன்மையே ஆகும். அந்த உலாவல்களின்போது, ​​வானத்தை நோக்கிச் சற்றே உயர்ந்த பார்வையைச் சுமந்தபடி, அவர் அங்கும் இங்கும் கடந்து செல்வதை ஒருவர் காண முடியும்; முதுமையின் வருகையால், இலையுதிர் காலத்தில் உழப்பட்ட வயல்வெளிகளைப் போல, கருமை படர்ந்து கிட்டத்தட்ட ‘மவ்’ (mauve) நிறம் பூண்டிருந்த கன்னங்களைக் கொண்ட அந்த அழகிய முகம் அப்போது தென்படும். அவர் வெளியே சென்றிருந்தால், பாதியளவு விலக்கப்பட்ட ஒரு முகத்திரை அந்தக் கன்னங்களை மறைத்திருக்கும்; மேலும், குளிராலோ அல்லது ஏதேனும் துயரச் சிந்தனையாலோ தூண்டப்பட்டு, ஒரு தன்னிச்சையான கண்ணீர் துளி எப்போதும் அந்தக் கன்னங்களில் உலர்ந்துகொண்டிருக்கும்.

நான் உறங்கச் சென்றபோது எனக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல் என்னவென்றால், நான் படுக்கையில் போர்த்திக்கொண்டு படுத்ததும், என் அம்மா வந்து என்னை முத்தமிடுவார் என்பதுதான். ஆனால் அந்த ‘இரவு வணக்கம்’ மிகக் குறைந்த நேரமே நீடித்தது—அவர் மிக விரைவாகவே மீண்டும் கீழே இறங்கிச் சென்றுவிடுவார்—அதனால், அவர் படிக்கட்டுகளில் ஏறி வரும் சத்தத்தை நான் கேட்ட அந்தத் தருணமே (அவர் நடைபாதையின் இரட்டைத் கதவுகள் வழியாகக் கடந்து செல்லும்போது, ​​பின்னாலிருந்து ஒலிக்கும் அவரது நீல நிற மஸ்லின் தோட்ட ஆடையின் மெல்லிய சலசலப்பு—அவ்வாடையிலிருந்து பின்னப்பட்ட வைக்கோல் இழைகள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்—அச்சத்தமும் அவரைப் பின்தொடரும்), எனக்கு ஒரு வேதனை நிறைந்த தருணமாகவே மாறிப்போனது. அது, விரைவில் வரவிருந்த தருணத்தை முன்னறிவித்தது: அவள் என்னை விட்டுப் பிரிந்து, மீண்டும் கீழே இறங்கிச் செல்லும் தருணம் அது. அப்படித்தான், நான் மிகவும் நேசித்த அந்த 'குட்நைட்' தருணம், முடிந்தவரை தாமதமாக வேண்டும் என்று நான் விரும்பத் தொடங்கினேன்—அம்மா இன்னும் வராத அந்த ஓய்வு நேரத்தை நீட்டிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில். சில சமயங்களில், எனக்கு முத்தமிட்ட பிறகு அவள் வெளியே செல்வதற்காகக் கதவைத் திறக்கும்போது, அவளைத் திரும்ப அழைத்து, "இன்னொரு முறை எனக்கு முத்தமிடு" என்று சொல்ல நான் விரும்புவேன்; ஆனால், உடனடியாக அவள் முகம் கோபத்தால் சிவந்துவிடும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஏனென்றால், என் சோகத்திற்கும் கலக்கத்திற்கும் இடமளித்து, மாடிக்கு வந்து எனக்கு முத்தமிட்டதன் மூலம்—அந்த அமைதியின் முத்தத்தை எனக்குக் கொடுத்ததன் மூலம்—அவள் காட்டிய அந்தச் சலுகை, அத்தகைய சடங்குகளை அபத்தமாகக் கருதிய என் தந்தைக்கு எரிச்சலூட்டியது; மேலும், அவள் ஏற்கெனவே வாசலில் இருக்கும்போது, இன்னொரு முத்தம் கேட்கும் பழக்கத்தை நான் பெறுவதை அவள் அனுமதிக்காமல், அந்தச் சடங்குகளின் தேவையையும், பழக்கத்தையும் என்னிடமிருந்து நீக்கவே விரும்பியிருப்பாள். இப்போது, அவள் கோபமாக இருப்பதைக் கண்டதும், சில கணங்களுக்கு முன்பு அவள் தன் அன்பான முகத்தை என் படுக்கையின் மீது சாய்த்து, நற்கருணை அப்பத்தைப் போல அதை எனக்கு நீட்டியபோது அவள் எனக்கு அளித்திருந்த அமைதி அனைத்தும் சிதைந்துவிட்டது.
அவளுடைய உண்மையான பிரசன்னத்தையும், என்னைத் தாலாட்டி உறங்க வைக்கும் சக்தியையும் என் உதடுகள் பருகக்கூடிய ஒரு அமைதிப் புகலிடம் அது. ஆனாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அம்மா என் அறையில் மிகக் குறுகிய நேரமே தங்கியிருந்த அந்த மாலைகள், நாங்கள் இரவு உணவிற்கு விருந்தினர்களுடன் இருந்த மாலைகளுடன் ஒப்பிடும்போது மிகவும் இதமானவையாக இருந்தன; அந்த விருந்தினர்களுடன் இரவு உணவு உண்டோம், மேலும், அதே காரணத்திற்காக, அவள் இரவு வணக்கம் சொல்லக்கூட என் அறைக்கு வந்ததில்லை. இந்த "விருந்தினர்கள்" பொதுவாக எம். ஸ்வானுடன் மட்டுமே இருந்தனர்—சில வழிப்போக்கர்களைத் தவிர, காம்ப்ரேயில் எங்களைச் சந்திக்க வந்த ஒரே நபர் அவர்தான்—சில சமயங்களில் ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரராக இரவு உணவிற்கு வருவார் (இருப்பினும், என் பெற்றோர் அவரது மனைவியை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததால், அவர் அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான திருமணத்தைச் செய்துகொண்ட பிறகு, இது குறைவாகவே நிகழ்ந்தது), மேலும் சில சமயங்களில் இரவு உணவிற்குப் பிறகு எதிர்பாராத விதமாக வந்து சேர்வார். அந்த மாலை நேரங்களில், வீட்டின் முன்னால் இருந்த பெரிய செஸ்ட்நட் மரத்தின் அடியில், இரும்பு மேசையைச் சுற்றி நாங்கள் அமர்ந்திருக்கும்போது, தோட்டத்தின் தொலைதூர முனையிலிருந்து நாங்கள் கேட்பது, "மணி அடிக்காமல்" உள்ளே நுழைந்து வீட்டில் உள்ள எவரையும் அதன் துருப்பிடித்த, வற்றாத, பனிபோன்ற கூச்சலால் நனைத்துத் திகைக்க வைக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான, கீச்சிடும் சலசலப்பு அல்ல; மாறாக, வருகையாளர் மணியின் மென்மையான, நீள்வட்ட, பொன்னிற ஓசைதான். அப்போது எல்லோரும் உடனடியாகத் தங்களுக்குள் கேட்டுக்கொள்வார்கள்: "ஒரு வருகையாளரா? யாராக இருக்கும்?" ஆனாலும், அது எம். ஸ்வானைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்க முடியாது என்பது அனைவருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். என் பெரிய அத்தை—ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக உரத்த குரலில், இயல்பான தொனியில் பேச முயன்று—அப்படி கிசுகிசுக்க வேண்டாம் என்று எங்களிடம் கூறுவார். மேலும், புதிதாக வரும் ஒருவருக்கு இதைவிட எரிச்சலூட்டும் விஷயம் வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் அது, ஒருவர் அவர்கள் கேட்கக்கூடாத விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார் என்று அவர்களை நம்ப வைத்துவிடும் என்றும் அவர் கூறுவார். அதனால், தோட்டத்தை இன்னொரு முறை சுற்றிப் பார்ப்பதற்கு ஒரு சாக்கு கிடைத்தாலே எப்போதும் மகிழ்ச்சியடையும் என் பாட்டியை, நாங்கள் ஒரு வேவுக்காரராக வெளியே அனுப்புவோம். அவர், கடந்து செல்லும் வழியில் கிடைக்கும் அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, ரோஜாக்களுக்கு மீண்டும் ஒரு இயற்கையான தோற்றத்தைக் கொடுப்பதற்காக, யாருக்கும் தெரியாமல் சில ரோஜாக்களுக்கான குச்சிகளைப் பிடுங்கி விடுவார். முடி திருத்துபவர் தன் மகனின் முடியை மிகவும் தட்டையாக்கி விட்ட பிறகு, அது அடர்த்தியாகத் தெரிவதற்காக ஒரு தாய் தன் கையை அதன் வழியே கோதுவதைப் போல இது இருக்கும். "எதிரி" குறித்து என் பாட்டி கொண்டுவரவிருந்த செய்தியை அறிய நாங்கள் அனைவரும் ஆவலுடன் காத்திருந்தோம்—எங்களை அச்சுறுத்தக்கூடிய அந்த நபரின் அடையாளம் குறித்து எங்களுக்குள் ஏதேனும் ஐயம் இருக்கக்கூடும் என்பது போன்ற ஒரு பாவனையுடன் நாங்கள் காத்திருந்தோம்—சிறிது நேரத்திலேயே, என் தாத்தா, "அது ஸ்வானின் குரல் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்று கூறினார். உண்மையில், அவரை அவரது குரலைக் கொண்டே மட்டுமே அடையாளம் காண முடிந்தது; அவரது முகம்—கழுகின் மூக்கு, பச்சை நிறக் கண்கள், மற்றும் *à la Bressant* பாணியில் சீவப்பட்ட பொன்னிறம் கலந்த செம்பட்டைத் தலைமுடியால் சூழப்பட்ட உயர்ந்த நெற்றி ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்த அந்த முகம்—எங்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், கொசுக்களை ஈர்க்காமல் இருப்பதற்காக, தோட்டத்தின் விளக்குகளை நாங்கள் முடிந்தவரை மங்கலாகவே வைத்திருந்தோம். பானங்களை வெளியே கொண்டுவருவதற்கான அறிவுறுத்தல்களை வழங்குவதற்காக—யாரும் கவனிக்காத வகையில் மிக அமைதியாக—நான் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றேன்; அந்தப் பானங்கள் பார்வையாளர்களுக்காகவே பிரத்யேகமாக, விசேஷமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவை போலத் தோன்றக்கூடாது என்பதில் என் பாட்டி மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார்—அதுவே மிகவும் கண்ணியமான அணுகுமுறை என்று அவர் கருதினார். திரு. ஸ்வான் என் தாத்தாவை விட வயதில் மிகவும் இளையவராக இருந்தாலும், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே மிக நெருங்கிய நட்பு இருந்தது; ஏனெனில், ஸ்வானின் தந்தையின் சிறந்த நண்பர்களில் ஒருவராக என் தாத்தா திகழ்ந்திருந்தார். ஸ்வானின் தந்தை ஒரு சிறந்த மனிதராகவும், அதே சமயம் சற்று விசித்திரமான இயல்பு கொண்டவராகவும் இருந்தார்; மிகச் சிறிய அற்பமான விஷயங்கள் கூட சில சமயங்களில் அவரது இதயத்தின் உணர்வுகளைத் தடைசெய்யவோ அல்லது அவரது சிந்தனைகளின் போக்கையே மாற்றிவிடவோ போதுமானதாக இருந்தன என்று அவரைப் பற்றிப் பேசிக்கொள்வார்கள். வருடத்திற்குப் பல முறை, இரவு உணவு மேஜையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​திரு. ஸ்வானின் தந்தையின் மனைவி இறந்த சமயத்தில் அவர் வெளிப்படுத்திய நடத்தையைப் பற்றி என் தாத்தா விவரிப்பதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்—ஒவ்வொரு முறையும் அவர் அதே சம்பவங்களைத்தான் அப்படியே விவரிப்பார்; அந்தப் பெண்மணி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது, ​​ஸ்வானின் தந்தை இரவும் பகலும் கண்விழித்து அவரைப் பராமரித்திருந்தார். நீண்ட காலமாக ஸ்வானின் தந்தையைப் பார்க்காத என் தாத்தா, காம்ப்ரே நகருக்கு அருகிலுள்ள ஸ்வானின் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான பண்ணை இல்லத்திற்கு விரைந்து சென்று, அவருக்குத் துணையாக நின்றார். அங்கே, இறந்த உடலைச் சவப்பெட்டியில் வைக்கும் அந்தக் கொடுமையான காட்சியை ஸ்வானின் தந்தை நேரில் காணும் துயரத்திலிருந்து அவரைக் காப்பாற்றுவதற்காக, அவர் அந்த மரண அறையிலிருந்து சிறிது நேரம் வெளியேறிச் செல்லுமாறு அவரை இணங்க வைத்தார்—ஸ்வானின் தந்தை கண்ணீர் மல்க அழுதபடியே இதற்குச் சம்மதித்தார். அவர்கள் இருவரும் பூங்காவிற்குள் சில அடிகள் நடந்து சென்றனர்; அங்கே சூரிய ஒளி மங்கலாகப் பரவியிருந்தது. திடீரென்று, என் தாத்தாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்ட திரு. ஸ்வான், உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு இவ்வாறு கூவினார்: "ஆஹா, என் பழைய நண்பரே! இவ்வளவு அழகான வானிலையில் நாம் இருவரும் ஒன்றாக நடந்து செல்வது எத்துணை மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது!" “இவையெல்லாம் உனக்கு ரம்மியமாகத் தோன்றவில்லையா—இந்த மரங்கள், இந்த ஹாவ்தார்ன் செடிகள், மற்றும் என் குளம்—இவற்றில் எதையுமே நீ ஒருமுறை கூடப் பாராட்டியதே இல்லையே? நீ பார்ப்பதற்கு, இரவில் அணியும் ஒரு பழைய தலைக்கவசத்தைப் போலவே இருக்கிறாய். அந்த மெல்லிய தென்றலை நீ உணர்கிறாயா? ஆஹா! நீ என்னதான் சொன்னாலும், வாழ்க்கையில் நல்ல அம்சங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன, என் அன்பிற்குரிய அமீதீ!” திடீரென்று, தன் மறைந்த மனைவியின் நினைவு அவருக்குள் எழுந்தது; இத்தகைய ஒரு தருணத்தில், தனக்குள் இவ்வளவு பேரானந்தம் பொங்க அவர் எப்படி அனுமதித்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் சிக்கலான விஷயம் என்று கருதிய அவர்—தன் மனதில் ஏதேனும் ஒரு கடினமான கேள்வி எழும்போதெல்லாம் அவர் வழக்கமாகச் செய்யும் ஒரு செய்கையின் மூலம்—தன் மனதை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டார்: தன் நெற்றியைத் தடவிக்கொண்டு, கண்களைத் துடைத்து, தன் மூக்குக்கண்ணாடியின் லென்சுகளைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தார். ஆயினும், தன் மனைவியின் மரணத்திலிருந்து அவரால் முழுமையாக மீண்டு ஆறுதல் அடைய முடியவில்லை; ஆனால், மனைவி இறந்த பிறகு அவர் வாழ்ந்த அந்த இரண்டு ஆண்டுகளில், என் தாத்தாவிடம் அவர் அடிக்கடி இப்படிச் சொல்வார்: “இது விசித்திரமாக இருக்கிறது; என் பாவம் நிறைந்த மனைவியைப் பற்றி நான் அடிக்கடி நினைக்கிறேன், ஆனால் ஒரே நேரத்தில் நீண்ட நேரம் என்னால் அவளைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்க முடிவதில்லை.” “அடிக்கடி நினைப்பது, ஆனால் நீண்ட நேரம் அல்ல—சரியாக அந்தப் பாவம் நிறைந்த வயதான ‘ஃபாதர் ஸ்வான்’ (Father Swann) அவர்களைப் போலவே,” என்பது என் தாத்தாவின் மிகவும் பிடித்தமான சொற்றொடர்களில் ஒன்றாக மாறியது; மிகவும் மாறுபட்ட பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் அவர் இச்சொற்றொடரை உச்சரிப்பார். அந்த ‘ஃபாதர் ஸ்வான்’ என்பவர் ஏதோ ஒரு அரக்கரைப் போன்றவர் என்றே எனக்குத் தோன்றியிருக்கும்—ஆனால் என் தாத்தா (நான் அவரைத்தான் மிகச்சிறந்த நீதிபதியாகக் கருதினேன்; அவர் அளிக்கும் தீர்ப்புகளே எனக்கு முன்னுதாரணங்களாக அமைந்தன—பிற்காலத்தில், நான் தவறென்று கண்டித்திருக்கக்கூடிய பல விஷயங்களைக்கூட, அவர் அளித்த தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில் நான் மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையைப் பெற்றேன்) எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்பி, “ஏன், நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய்? அவர் ஒரு பொன்மனம் கொண்டவர் ஆயிற்றே!” என்று வியப்புடன் கூறியிருக்காவிட்டால்.
$
பல ஆண்டுகளாக — குறிப்பாக, திரு. ஸ்வான் (மகன்) தனது திருமணத்திற்கு முன்பு காம்ப்ரேயில் உள்ள எங்கள் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வந்து சென்ற அந்த காலகட்டத்தில் — எனது பெரிய அத்தையும் தாத்தா பாட்டிகளும் ஒருபோதும் ஒரு விஷயத்தைச் சந்தேகிக்கவில்லை: அதாவது, தனது குடும்பத்தினர் முன்பு பழகி வந்த சமூக வட்டங்களில் அவர் இப்போது சற்றும் வாழ்வதில்லை என்பதையும்; மேலும், எங்கள் வீட்டில் "ஸ்வான்" என்ற பெயரின் மூலம் அவருக்குக் கிடைத்திருந்த அந்த 'மறைமுக அடையாளத்தின்' (incognito) பின்னால் — தங்கள் கூரையின் கீழ் ஒரு பிரபல கொள்ளையன் தங்கியிருப்பதை அறியாத அப்பாவியான சத்திர உரிமையாளர்களைப் போலவே, முழுமையான அறியாமையுடனும் களங்கமற்ற மனதுடனும் — அவர்கள் 'ஜாக்கி கிளப்பின்' (Jockey Club) மிக நேர்த்தியான உறுப்பினர்களில் ஒருவரையும், 'காம்ட் டி பாரிஸ்' (Comte de Paris) மற்றும் 'வேல்ஸ் இளவரசர்' (Prince of Wales) ஆகியோரின் விருப்பமான நண்பரையும், 'ஃபோபர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) உயர்குடிச் சமூகத்தின் மிகவும் செல்லம் கொஞ்சப்படும் பிரமுகர்களில் ஒருவரையும் ஆதரித்து வந்தார்கள் என்பதையும் அவர்கள் அறியவில்லை.

ஸ்வான் நடத்தி வந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான சமூக வாழ்க்கையைப் பற்றி எங்களுக்குத் தெரியாமல் போனதற்கு, ஒருபுறம் அவரது இயல்பான அடக்கமும் விவேகமும் காரணமாக அமைந்தன என்றால், மறுபுறம் அக்காலத்து நடுத்தர வர்க்கத்தினர் சமூகத்தைப் பற்றி வைத்திருந்த ஒருவித "இந்துத்துவ" கண்ணோட்டமும் காரணமாக அமைந்தது. அவர்கள் சமூகத்தை, பிறப்பிலிருந்தே ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பெற்றோரின் சமூக அந்தஸ்தையே பெறக்கூடிய, ஒன்றோடு ஒன்று கலக்காத தனித்தனி 'சாதி'களால் ஆன ஒரு அமைப்பாகக் கருதினர். ஒரு அசாதாரணமான தொழில் வெற்றி அல்லது எதிர்பாராத திருமணம் போன்ற தற்செயல் நிகழ்வுகளைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், வேறெதுவும் ஒருவரை அந்தப் பிறப்புசார்ந்த அந்தஸ்திலிருந்து விடுவித்து, ஒரு உயர்ந்த சாதிக்குள் நுழைய அனுமதித்துவிட முடியாது என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர். திரு. ஸ்வான் (தந்தை) ஒரு பங்குத் தரகராக இருந்தார்; எனவே, "இளம் ஸ்வான்" தனது வாழ்நாள் முழுவதும், ஒரு குறிப்பிட்ட 'வரி வரம்பைப்' (tax bracket) போலவே, ஒருவரின் செல்வமானது ஒரு குறிப்பிட்ட குறைந்தபட்ச மற்றும் அதிகபட்ச வருமானத்திற்குள் மட்டுமே அமையக்கூடிய ஒரு 'சாதி'யைச் சேர்ந்தவராகவே கருதப்பட்டார். அவரது தந்தையின் தொடர்புகள் யார் என்று மக்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது; அதன் விளைவாக, அவரது சொந்தத் தொடர்புகள் யார் என்பதையும் — அதாவது, அவர் யாருடன் பழகும் "தகுதி" பெற்றிருந்தார் என்பதையும் — அவர்களால் ஊகிக்க முடிந்தது. அவர் வேறு சிலருடன் பழக நேர்ந்தால், அவர்கள் அந்த இளைஞனின் சாதாரணமான அறிமுகங்களாகவே கருதப்பட்டனர் — அவர் அனாதையானதிலிருந்து, எங்களிடம் மாறாத விசுவாசத்துடன் தொடர்ந்து வந்து சென்றார் என்பதால், அவரது குடும்பத்தின் பழைய நண்பர்களான (எனது பெற்றோரைப் போன்றவர்கள்) இத்தகைய சாதாரணத் தொடர்புகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விடுவதற்கே அதிகம் விரும்பினர். ஆனால், அவர் பழகி வந்த அந்த நபர்கள் — எங்களுக்கு அந்நியர்களாகத் தெரிந்த அவர்கள் — ஒரு குறிப்பிட்ட வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்; அதாவது, எங்கள் முன்னிலையில் இருக்கும்போது அவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தால், அவர்களைப் பார்த்து வாழ்த்துச் சொல்லக்கூட அவர் துணிந்திருக்க மாட்டார் — அத்தகைய சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவே அவர்கள் இருந்தனர். ஸ்வானுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக அந்தஸ்தை—அவனது பெற்றோரின் அந்தஸ்திற்கு இணையான பிற பங்குத் தரகர்களின் மகன்களின் அந்தஸ்திலிருந்து வேறுபட்டதாக—வலியுறுத்தி வழங்க வேண்டியிருந்தால், அவனது விஷயத்தில் அந்த அந்தஸ்து சற்று குறைவாகவே அமைந்திருக்கும்; ஏனெனில், தனது நடத்தையில் எவ்வித ஆடம்பரமோ ஆரவாரமோ இன்றி, பழங்காலப் பொருட்கள் மற்றும் ஓவியங்கள் மீது எப்போதும் ஒரு தனிப்பட்ட 'மோகம்' கொண்டிருந்த அவன், தற்போது ஒரு பழைய தனி மாளிகையில் வசித்து வந்தான்; அங்கேதான் அவன் தனது சேகரிப்புகளைக் குவித்து வைத்திருந்தான். அந்த இடத்தைப் பார்வையிட என் பாட்டி கனவு கண்டுகொண்டிருந்த வேளையில், என் பெரிய அத்தையோ—அந்த மாளிகை 'Quai d’Orléans' பகுதியில் அமைந்திருந்ததால்—அப்பகுதியில் வசிப்பது முற்றிலும் கண்ணியமற்ற செயல் என்று கருதினாள். "நீங்கள் உண்மையில் ஒரு கலை ரசிகர்தானா? இதை நான் உங்கள் நன்மைக்காகவே கேட்கிறேன்; ஏனெனில், கலைப்பொருட்கள் விற்பனையாளர்கள் நிச்சயமாக உங்களுக்குக் குப்பைகளைத்தான் தலையில் கட்டிவிடுகிறார்கள்," என்று என் பெரிய அத்தை அவனிடம் கூறுவாள். சொல்லப்போனால், அவள் அவனிடம் எவ்விதக் கலைப்புலமையும் இருப்பதாகக் கருதவில்லை; அறிவுசார் கண்ணோட்டத்தில் கூட அவனை அவள் உயர்வாக மதிக்கவில்லை. உரையாடலின்போது தீவிரமான தலைப்புகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, மிகவும் சாதாரணமாகவும் துல்லியமாகவும் பேசும் ஒரு மனிதனாகவே அவள் அவனைக் கருதினாள்—சமையல் குறிப்புகளை மிக நுணுக்கமான விவரங்களுடன் எங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டபோதெல்லாம் மட்டுமல்லாமல், என் பாட்டியின் சகோதரிகள் கலை சார்ந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கியபோதெல்லாம் கூட அவன் அப்படித்தான் நடந்துகொண்டான். ஒரு குறிப்பிட்ட ஓவியம் குறித்துத் தனது கருத்தையோ அல்லது தனது ரசனையையோ வெளிப்படுத்துமாறு அவர்கள் சவால் விடுத்தால், அவன் கிட்டத்தட்ட மரியாதையற்றது என்று சொல்லக்கூடிய அளவிற்கான ஒரு மௌனத்தையே கடைப்பிடித்தான். இருப்பினும், அந்த ஓவியம் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அருங்காட்சியகம் குறித்தோ, அல்லது அது வரையப்பட்ட குறிப்பிட்ட தேதி குறித்தோ ஏதேனும் ஒரு உண்மையான தகவலை அவனால் வழங்க முடிந்தால், அதன் மூலம் அவன் தன்னை மீட்டெடுத்துக்கொள்வான். ஆனால் வழக்கமாக, ஒவ்வொரு முறை எங்களைச் சந்திக்க வரும்போதும்—எங்கள் அறிமுக வட்டத்திற்குள்ளேயே இருக்கும் நபர்களான Combray மருந்தாளர், எங்கள் சமையல்காரர் அல்லது எங்கள் சாரதி போன்றவர்களைப் பற்றிய—ஏதேனும் ஒரு புதிய சுவாரஸ்யமான நிகழ்வை விவரித்து எங்களை மகிழ்விக்கவே அவன் முயன்று திருப்தியடைந்தான். சொல்லப்போனால், இந்தக் கதைகள் என் பெரிய அத்தையைச் சிரிக்க வைத்தன—ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு, ஸ்வான் தன்னைத் தானே எப்போதும் ஒரு வேடிக்கையான பாத்திரமாகச் சித்தரித்துக்கொண்டதால் எழுந்ததா, அல்லது கதையை விவரிப்பதில் அவன் வெளிப்படுத்திய நகைச்சுவை உணர்வால் எழுந்ததா என்பதை அவளால் சரியாகப் பிரித்தறிய முடியவில்லை: "நீங்கள் உண்மையில் ஒரு விசித்திரமான மனிதர்தான், திரு. ஸ்வான்!" எங்கள் குடும்பத்திலேயே ஓரளவிற்கு நாகரிகமற்ற (vulgar) நபராக அவளே இருந்ததால், ஸ்வானின் பெயர் எப்போதெல்லாம் பேச்சுக்கு வருகிறதோ, அப்போதெல்லாம் வெளியாட்களிடம் ஒரு விஷயத்தை வலியுறுத்திக் கூற அவள் தவறவில்லை: ஸ்வான் விரும்பியிருந்தால், அவனால் 'Boulevard Haussmann' அல்லது 'Avenue de l’Opéra' போன்ற உயர்தரப் பகுதிகளில் வசித்திருக்க முடியும் என்பதே அது. அவர் திரு. ஸ்வான் என்பவரின் மகன் என்றும்—அவர் இவருக்கு நான்கு அல்லது ஐந்து மில்லியன் பிராங்குகளைச் சொத்தாக விட்டுச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்றும்—ஆனால், இதுவெல்லாம் அவருடைய ஒரு தனிப்பட்ட 'விசித்திர விருப்பம்' (whim) மட்டுமே என்றும் கருதப்பட்டது. மேலும், அந்த விருப்பம் பிறருக்கு மிகவும் வேடிக்கையானதாகத் தோன்றும் என்று அவர் கருதினார்; அதனாலேயே பாரிஸில்—புத்தாண்டு தினத்தன்று திரு. ஸ்வான், தனக்கான சர்க்கரைப்பாகு ஊறிய கஷ்கொட்டைப் பையை அன்பளிப்பாகக் கொண்டுவந்து கொடுப்பதற்காக வரும்போதெல்லாம்—அங்கே விருந்தினர்கள் யாரேனும் இருந்தால், அவர் ஸ்வானைப் பார்த்து இப்படிக் கேட்கத் தவறவே மாட்டார்: "என்ன திரு. ஸ்வான்! லியோனுக்குச் செல்லும் ரயிலைத் தவறவிட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே, இப்போதும் அந்த 'மதுக் கிடங்கு' (Wine Warehouse) அருகேதான் குடியிருக்கிறீர்களா?" என்று கேட்பார். அவ்வாறு கேட்கும்போது, ​​அவர் தனது கைப்பிடி லென்ஸின் (lorgnette) மேல்புறமாக, அங்கிருந்த மற்ற விருந்தினர்களைப் பார்த்து ஒரு கள்ளப்பார்வை வீசுவார்.

ஆனால், யாரேனும் என் பாட்டியிடம் பின்வருமாறு கூறியிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்? அதாவது—ஸ்வானின் மகன் என்ற முறையில், பாரிஸின் மிக உயர்ந்த வர்க்கத்தினராலும் (*haute bourgeoisie*), மிகவும் மதிக்கப்படும் ஆவண எழுத்தர்களாலும் வழக்கறிஞர்களாலும் விருந்தினராக ஏற்றுக்கொள்ளப்படத் தகுதியுள்ளவரான இந்த ஸ்வான்—(அந்தச் சிறப்புரிமையை அவர் சற்றே புறக்கணித்து வருவதாகவே தோன்றினாலும்)—வெகு ரகசியமாக, முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு வகையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார் என்று யாரேனும் கூறியிருந்தால்...பாரிஸில் உள்ள எங்கள் வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போது—படுக்கைக்குத் திரும்பிச் செல்வதாக எங்களிடம் கூறிவிட்டு—அவர் தெருமுனையை கடந்த அடுத்த கணமே சட்டென்று திரும்பி, எந்த முகவரின் அல்லது முகவரின் கூட்டாளியின் கண்ணும் கண்டிராத ஏதோவொரு வரவேற்பறைக்குள் செல்வார் என்ற எண்ணம், என் அத்தைக்கு எவ்வளவு விசித்திரமாகத் தோன்றியிருக்குமோ, அதுபோலவே இலக்கிய ஆர்வம் மிக்க ஒரு பெண்மணி, அரிஸ்டேயஸுடன் தனிப்பட்ட முறையில் பழக்கப்பட்டு, அவளுடன் உரையாடிய பிறகு, மனிதக் கண்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்ட பேரரசான தெடிஸின் சாம்ராஜ்யங்களுக்குள் நுழைவார் என்று கற்பனை செய்துகொள்வது போலத் தோன்றியிருக்கும்: அங்கே வர்ஜில் அவரை இருகரம் நீட்டி வரவேற்பதாகச் சித்தரிக்கிறார்; அல்லது—காம்ப்ரேயில் எங்கள் சிறிய தட்டுகளில் வரையப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்ததிலிருந்து அவள் மனதில் தோன்றியிருக்கக்கூடிய ஒரு பிம்பத்தைச் சொல்ல வேண்டுமானால்—அலி பாபாவை இரவு உணவிற்கு அழைத்திருந்த எண்ணம்; தனியாக இருக்கும்போது, அவர் எதிர்பாராத புதையல்களால் பிரமிக்க வைத்து, நழுவித் தனது குகைக்குள் நுழைவார் என்பதை அறிந்திருந்ததும் கூட.

ஒரு நாள், அவர் இரவு உணவிற்குப் பிறகு பாரிஸில் எங்களைப் பார்க்க வந்தபோது—மாலை நேர உடை அணிந்திருந்ததற்காக மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டார்—அவர் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, அவர் "ஒரு இளவரசியின் வீட்டில்" இரவு உணவு உண்டதாக சாரதியிடமிருந்து கேள்விப்பட்டதாக ஃபிரான்சுவா குறிப்பிட்டபோது, என் அத்தை, தன் பின்னலிலிருந்து ஒருமுறை கூட கண்களை உயர்த்தாமல் தோள்களைக் குலுக்கியவாறு, அமைதியான கிண்டலுடன் பதிலளித்தார்: "ஆம், கீழ்மட்ட உலகின் ஒரு இளவரசி!"

அதன் விளைவாக, என் பெரிய அத்தை அவரை ஒருவித ஆணவத்துடன் நடத்தினார். எங்கள் அழைப்புகளால் அவர் பெருமைப்பட வேண்டும் என்று நம்பியதால், கோடைக்காலத்தில் அவர் தன் சொந்தத் தோட்டத்திலிருந்து ஒரு கூடை பீச் அல்லது ராஸ்பெர்ரி பழங்களைக் கையில் ஏந்தாமல் எங்களைப் பார்க்க வருவதில்லை என்பதும், இத்தாலிக்குச் சென்று திரும்பும் ஒவ்வொரு முறையும் கலைப் படைப்புகளின் புகைப்படங்களை எனக்குக் கொண்டு வருவதும் அவருக்கு முற்றிலும் இயல்பானதாகத் தோன்றியது. தாங்கள் அவரை அழைக்காத பிரம்மாண்டமான இரவு விருந்துகளுக்கு, சாஸ் கிரிபிச் அல்லது அன்னாசி சாலட் செய்முறை தேவைப்படும்போதெல்லாம் அவரை வரவழைப்பதில் அவர்கள் எந்தத் தயக்கமும் காட்டவில்லை—ஏனென்றால், முதல் முறையாக வரும் அந்நியர்களுக்கு அவரை அறிமுகப்படுத்தும் அளவுக்கு அவரிடம் போதுமான கௌரவம் இல்லை என்று அவர்கள் கருதினார்கள். உரையாடல் பிரான்ஸ் வம்சத்தின் இளவரசர்களைப் பற்றித் திரும்பினால்: "நீங்களோ நானோ ஒருபோதும் அறியப்போகாத மனிதர்கள்—அவர்கள் இல்லாமலேயே நாம் நன்றாகவே வாழ்கிறோம், அல்லவா?" என்று என் பெரிய அத்தை, ஒருவேளை தன் சட்டைப்பையில் ட்விக்கன்ஹாமிலிருந்து வந்த கடிதத்தை வைத்திருந்த ஸ்வானிடம் கூறுவார். என் பாட்டியின் சகோதரி பாடும் மாலைப் பொழுதுகளில், அந்தப் பியானோவை நகர்த்தவும், இசைக்குறிப்புப் பக்கங்களைத் திருப்பவும் அவள் அவனைப் பணிப்பாள். பிற இடங்களில் எத்தனையோ பேரால் பெரிதும் மதிக்கப்படும் அந்த மனிதனை, ஒரு சிறு குழந்தை அரிய சேகரிப்புப் பொருளைக் கையாள்வது போன்ற இயல்பான, கள்ளமற்ற முரட்டுத்தனத்துடன் அவள் கையாண்டாள்; அது ஏதோ ஒரு மலிவான அலங்காரப் பொருள் என்பது போலன்றி, வேறெந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளையும் அவள் மேற்கொள்ளவில்லை. அதே காலகட்டத்தில் பல மன்ற உறுப்பினர்களுக்குத் தெரிந்திருந்த 'ஸ்வான்' (Swann) என்பவன், என் பாட்டியின் சகோதரி தன் கற்பனையில் உருவாக்கிய ஸ்வானிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவன் என்பதில் ஐயமில்லை. மாலை வேளையில், 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரின் அந்தச் சிறிய தோட்டத்தில், வீட்டு மணி இரண்டு முறை தயக்கத்துடன் ஒலித்த பிறகு, இருளிலிருந்து வெளிவரும் அந்தத் தெளிவற்ற, மர்மமான உருவத்திற்கு — என் பாட்டி பின்தொடர்ந்து வர, குரலை மட்டுமே கொண்டு அடையாளம் காணக்கூடிய அந்த மனிதனுக்கு — அவள் தன் கற்பனையாலும், ஸ்வான் குடும்பத்தைப் பற்றித் தான் அறிந்திருந்த அனைத்து விவரங்களாலும் உயிரூட்டினாள். ஆனால், வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரணமான விவரங்கள் சார்ந்த தளத்தில்கூட, நாம் என்பது அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றும், பருப்பொருள் சார்ந்த ஒரு முழுமையான தொகுப்பு அல்ல; ஒரு வரைபடத்தையோ அல்லது உயில் ஆவணத்தையோ வாசிப்பது போல, ஒவ்வொருவரும் அதை அப்படியே அறிந்துகொள்ள முடியாது. மாறாக, நமது சமூக ஆளுமை என்பது பிறருடைய மனங்களில் உருவாகும் ஒரு படைப்பே ஆகும். "நமக்குத் தெரிந்த ஒருவரைப் பார்த்தல்" என்று நாம் அழைக்கும் அந்த எளிய செயல்கூட, ஒரு வகையில், ஒரு அறிவுசார் செயல்பாடே ஆகும். நாம் பார்க்கும் அந்த மனிதரின் உடல் தோற்றத்தை, அவரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் அனைத்துக் கருத்துக்களாலும் நிரப்பிவிடுகிறோம்; நாம் நம் மனதில் உருவாக்கும் அந்த முழுமையான தோற்றத்தில், இந்தக் கருத்துக்களே நிச்சயமாகப் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. அந்தக் கருத்துக்கள் அவருடைய கன்னங்களை மிகச் கச்சிதமாகப் பருக்கச் செய்கின்றன; அவருடைய மூக்கின் வடிவத்தை மிகத் துல்லியமாகப் பின்தொடர்கின்றன; மேலும் அவருடைய குரலின் நுணுக்கங்களோடு மிகச் சிறப்பாக ஒன்றிவிடுகின்றன — அந்தக் குரல் என்பது வெறும் ஒரு ஒளிபுகும் உறை மட்டுமே என்பது போல. ஆகையால், நாம் அந்த முகத்தைப் பார்க்கும்போதோ அல்லது அந்தக் குரலைக் கேட்கும்போதோ, நாம் மீண்டும் கண்டடைவதும், நாம் செவிமடுப்பதும் அந்த மனிதரை அல்ல; மாறாக, அவரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் அந்தக் கருத்துக்களையே ஆகும். என் பெற்றோர் தங்களுக்குள் கட்டமைத்துக்கொண்ட அந்த 'ஸ்வான்' உருவத்தில், அறியாமையின் காரணமாக, அவருடைய சமூக வாழ்க்கை சார்ந்த பல விவரங்களைச் சேர்க்கத் தவறிவிட்டார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்த விவரங்கள்தான், பிறர் அவர் முன்னிலையில் இருக்கும்போது, ​​அவருடைய முகத்தில் ஒருவித நேர்த்தியும் கம்பீரமும் ஆட்சி செய்வதாகவும், அந்த நேர்த்தியானது அவருடைய கூர்மையான மூக்கு வடிவத்தோடு — அதுவே அதன் இயல்பான எல்லை என்பது போல — முடிவடைவதாகவும் அவர்களுக்குத் தோன்றச் செய்தன. இருப்பினும், இதற்கு மாறாக, அந்த முகத்தில்—தன் பழைய பெருமையை இழந்து, வெறுமையாகவும் விரிவாகவும் திகழ்ந்த அந்த முகத்தில்—மேலும், இப்போது தன் பழைய கவர்ச்சியை இழந்திருந்த அந்த விழிகளின் ஆழத்தில்—நாங்கள் கிராமப்புறத்தில் அண்டை வீட்டாராக இனிதே வாழ்ந்த காலத்தில், வாராந்திர இரவு உணவுகளுக்குப் பிறகு, சீட்டு மேசையைச் சுற்றியோ அல்லது தோட்டத்திலோ நாங்கள் ஒன்றாகக் கழித்த அந்த ஓய்வு நேரங்களின்—ஒரு தெளிவற்ற, மென்மையான எச்சத்தை—பாதி நினைவாகவும், பாதி மறதியாகவும் அமைந்த அந்த எச்சத்தை—அவர்களால் நிரப்ப முடிந்திருந்தது. எங்கள் நண்பரின் உடல் உருவம் இந்த நினைவுகளாலும்—அத்துடன் அவரது பெற்றோரைப் பற்றிய சில நினைவுகளாலும்—எத்துணை முழுமையாக நிரப்பப்பட்டிருந்தது என்றால், *அந்த* குறிப்பிட்ட 'ஸ்வான்' (Swann) ஒரு முழுமையான, உயிருள்ள மனிதராகவே உருவெடுத்திருந்தார்; சொல்லப்போனால், பிற்காலங்களில் நான் மிகத் துல்லியமாக அறிந்துகொண்ட அந்த 'ஸ்வானிடமிருந்து' விலகி, இந்த *முதல்* 'ஸ்வானை' நோக்கி—முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு மனிதரை நோக்கி—நான் நகரும்போதெல்லாம் (என் நினைவோட்டத்தில் நான் இவ்வாறு கடந்து செல்லும்போதெல்லாம்), நான் ஒரு மனிதரைப் பின்னால் விட்டுவிட்டு, வேறொரு மனிதரை நோக்கிச் செல்வது போன்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது; ஆம், இந்த *முதல்* 'ஸ்வானிடம்தான்' என் இளமைக்காலத்தின் இனிய பிழைகளை நான் மீண்டும் கண்டடைகிறேன்; மேலும், இவர் பிற்காலத்து அந்த 'ஸ்வானை' விட, வேறொருவருக்கே அதிக ஒற்றுமை கொண்டவராகத் திகழ்கிறார்......அதே காலகட்டத்தில் எனக்குத் தெரிந்தவர்கள்—எங்கள் வாழ்க்கை ஒரு அருங்காட்சியகம் போல, ஒரே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த உருவப்படங்கள் அனைத்தும் ஒரு குடும்ப ஒற்றுமையையும், பொதுவான தொனியையும் பகிர்ந்துகொள்வது போல—ஓய்வு நிறைந்த, பெரிய செஸ்ட்நட் மரத்தின் நறுமணம், ராஸ்பெர்ரி கூடைகளின் மணம், மற்றும் ஒரு டாராகன் கொத்து ஆகியவற்றின் வாசனையால் மணக்கும் அந்த ஆரம்பகால ஸ்வானுக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.

ஆயினும் ஒரு நாள், என் பாட்டி, சாக்ரே-கோயரில் தனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்மணியிடம் உதவி கேட்கச் சென்றிருந்தபோது (எங்கள் சாதிப் பாகுபாடுகள் காரணமாக, பரஸ்பர விருப்பம் இருந்தபோதிலும், அவருடன் நட்பாக இருக்க அவர் விரும்பவில்லை), புகழ்பெற்ற பூய்லோன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மார்குயிஸ் டி வில்லேபரிசிஸ் அவரிடம் கூறினார்: “திரு. ஸ்வானை உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்று நான் நம்புகிறேன்; அவர் என் மருமகன்களான லாம்ஸின் சிறந்த நண்பர்.” என் பாட்டி, சில தோட்டங்களைப் பார்த்தவாறு அமைந்திருந்த அந்த வீட்டின் மீதும், முற்றத்தில் கடை வைத்திருந்த ஒரு மேலங்கித் தைப்பவரையும் அவரது மகளையும் நினைத்தும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தன் பயணத்திலிருந்து திரும்பினார். மாடிப்படிகளில் தன் பாவாடை கிழிந்துவிட்டதால், அதைத் தைத்துத் தருமாறு அவர்களிடம் கேட்க என் பாட்டி அந்தக் கடைக்குள் நுழைந்திருந்தார். என் பாட்டிக்கு அந்த மக்கள் மிகவும் கச்சிதமானவர்களாகத் தோன்றினார்கள்; அந்த இளம் பெண் ஒரு மாணிக்கம் என்றும், அந்த மேலங்கித் தைப்பவர் தான் சந்தித்தவர்களிலேயே மிகவும் மேன்மையான, மிகச்சிறந்த மனிதர் என்றும் அவர் கூறினார். ஏனெனில், அவரைப் பொறுத்தவரை மேன்மை என்பது சமூக அந்தஸ்தை முற்றிலும் சாராத ஒன்று. அந்த மேலங்கித் தைப்பவர் அவரிடம் கூறிய ஒரு கருத்தைக் கேட்டு அவர் பரவசமடைந்தார். தன் அம்மாவிடம், “செவிக்னே கூட இதை இதைவிடச் சிறப்பாகச் சொல்லியிருக்க முடியாது!” என்று கூறினார். இதற்கு நேர்மாறாக, தன் வீட்டில் சந்தித்த திருமதி டி வில்பரிசிஸின் மருமகனைப் பற்றிப் பேசும்போது, “ஆ, என் அன்பே! அவன் எவ்வளவு சாதாரணமானவன்!” என்றார்.

இப்போது, ஸ்வானைப் பற்றிய அந்தக் கருத்து, என் பெரிய அத்தையின் பார்வையில் அவன் மதிப்பை உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, திருமதி டி வில்லேபரிசிஸின் மதிப்பைக் குறைத்தது. என் பாட்டியின் வார்த்தையின் அடிப்படையில் நாங்கள் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் மீது வைத்திருந்த மதிப்பு, அவளது தகுதியைக் குறைக்கும் எதையும் செய்யக்கூடாது என்ற கடமையை அவள் மீது சுமத்தியது போலத் தோன்றியது. ஸ்வானின் இருப்பை ஒப்புக்கொண்டதன் மூலமும், தன் சொந்த உறவினர்களை அவனுடன் பழக அனுமதித்ததன் மூலமும் அவள் அந்தக் கடமையை நிறைவேற்றத் தவறிவிட்டாள். என்ன? அவளுக்கு ஸ்வானைத் தெரியுமா? மேலும், அவள் மார்ஷல் மக்மஹோனின் உறவினர் என்று நீங்கள் கூறினீர்களே! ஸ்வானின் சமூகத் தொடர்புகள் குறித்த என் பெற்றோரின் இந்தக் கருத்து, பிற்காலத்தில் அவர் சமூகத்தின் மிகக் கீழ்மட்டத்தைச் சேர்ந்த—ஒரு *காகோட்*டை விட சற்றே உயர்ந்த—ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டதன் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டது போல் தோன்றியது. சொல்லப்போனால், அவர் அவளை அறிமுகம் செய்து வைக்க ஒருபோதும் முயலவில்லை; தொடர்ந்து தனியாகவே எங்களைச் சந்தித்து வந்தார் (அடிக்கடி வராவிட்டாலும்). ஆனாலும், அவர் அவளை இந்தச் சூழலிலிருந்துதான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பார் என்று கருதி, தங்களுக்குத் தெரியாத, அவர் வழக்கமாகச் சென்றுவந்த சமூக வட்டத்தை அவள் மூலமாகவே தங்களால் மதிப்பிட முடியும் என என் பெற்றோர் உணர்ந்தனர்.

ஆனால் ஒருமுறை, என் தாத்தா ஒரு செய்தித்தாளில் படித்தார்: திரு. ஸ்வான், டியூக் டி X... நடத்தும் ஞாயிறு மதிய விருந்துகளில் மிகவும் வழக்கமான விருந்தினர்களில் ஒருவர் என்றும், அந்த டியூக்கின் தந்தையும் மாமாவும் லூயி-பிலிப்பின் ஆட்சிக்காலத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற அரசியல்வாதிகளாக இருந்தவர்கள் என்றும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இப்போது, மோலே, டியூக் பாஸ்கியர், அல்லது டியூக் டி ப்ரோக்லி போன்ற மனிதர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குள் தன் கற்பனையில் நுழைய உதவும் எந்தவொரு அற்பமான விவரத்திலும் என் தாத்தாவுக்கு ஒருவித ஈர்ப்பு இருந்தது. அவர்களை அறிந்திருந்தவர்களுடன் ஸ்வான் பழகினார் என்பதை அறிந்தபோது அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். இதற்கு மாறாக, என் பெரிய அத்தை இந்தச் செய்தியை ஸ்வானுக்குப் பாதகமான கண்ணோட்டத்தில் புரிந்துகொண்டார்: அவர் பார்வையில், தாங்கள் பிறந்த சாதிக்கு வெளியே—தங்கள் சொந்த சமூக 'வகுப்புக்கு' வெளியே—தங்கள் நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் எவரும் வருந்தத்தக்க ஒரு சமூகப் பதவியிறக்கத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள். நல்ல நிலையில் உள்ள தனிநபர்களுடனான அந்த அருமையான தொடர்புகளின் பலன்களை ஒருவர் மொத்தமாக இழப்பது போல அவருக்குத் தோன்றியது—அந்தத் தொடர்புகளை, தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட குடும்பங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் நலனுக்காக மரியாதையுடன் வளர்த்து, மிகுந்த சிரத்தையுடன் திரட்டியிருந்தன; (எங்கள் நோட்டரி நண்பர் ஒருவரின் மகன் ஒரு இளவரசியை மணந்ததால், என் பெரிய அத்தை அவனைப் பார்ப்பதையே நிறுத்திவிட்டார். அதன் காரணமாக, அவர் பார்வையில், ஒரு நோட்டரியின் மகன் என்ற மரியாதைக்குரிய தகுதியிலிருந்து, ராணிகள் அவ்வப்போது தங்கள் ஆதரவை வழங்குவதாகக் கூறப்படும் சாகசக்காரர்களான—முன்னாள் வேலையாட்கள் அல்லது குதிரை லாயப் பையன்களில்—ஒருவனின் தகுதிக்கு அவன் இறங்கிவிட்டான்.) நாங்கள் அப்போதுதான் கண்டுபிடித்திருந்த ஸ்வானின் இந்த நண்பர்களைப் பற்றி, அடுத்த நாள் மாலையில் எங்களுடன் இரவு உணவு உண்ணவிருந்த அவனிடம் விசாரிக்கும் என் தாத்தாவின் திட்டத்தை அவர் ஏற்கவில்லை. மேலும், என் பாட்டியின் உன்னதமான குணம் இருந்தும், அவரிடம் இருந்த நகைச்சுவை உணர்வு இல்லாத திருமணமாகாத சகோதரிகளான அவர்கள், தங்கள் மைத்துனர் இதுபோன்ற அற்ப விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில் என்ன இன்பம் காண முடியும் என்பதைத் தங்களால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை என்று கூறினார்கள். அவர்கள் உயர்ந்த லட்சியங்களைக் கொண்ட பெண்கள்; அந்தக் காரணத்தினாலேயே, பொதுவாக 'கிசுகிசு' என்று அழைக்கப்படும் விஷயங்களில்—அதற்கு வரலாற்று முக்கியத்துவம் இருந்தாலும் கூட—அல்லது, பொதுவாகச் சொல்வதானால், ஏதேனும் அழகியல் அல்லது நற்பண்பு சார்ந்த விஷயத்துடன் நேரடியாகத் தொடர்பில்லாத எதிலும் ஆர்வம் காட்ட இயலாதவர்களாக இருந்தனர். சமூக உலகத்துடன் சிறிதளவேனும் தொடர்புடையதாகத் தோன்றும் எதிலிருந்தும் அவர்களின் மனம் அவ்வளவு ஆழமாகப் பிரிந்திருந்தது என்றால், இரவு உணவின்போது உரையாடல் அற்பமானதாகவோ அல்லது சாதாரணமானதாகவோ மாறும்போதெல்லாம் (அந்த இரண்டு வயதான பெண்களாலும் தங்கள் மனதிற்குப் பிரியமான விஷயங்களுக்கு அதைத் திருப்ப முடியாத நிலையில்), அதன் தற்காலிகப் பயனற்ற தன்மையை இறுதியில் உணர்ந்துகொண்ட அவர்களின் கேட்கும் திறன், அதன் பிறகு தனது கேட்கும் உறுப்புகளை ஓய்வெடுக்க அனுமதித்து, அவை சிதைவின் ஆரம்ப நிலைக்கு உள்ளாக வழிவகுத்தன. அப்படி ஒரு தருணத்தில், என் தாத்தா...அந்த இரு சகோதரிகளின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக, மனநல மருத்துவர்கள் சில வகை மனக்குழப்பம் கொண்ட நோயாளிகளிடம் கையாளும் சில உடல்மொழி சார்ந்த சைகைகளை அவன் நாட வேண்டியிருந்தது: அதாவது, ஒரு கத்தியின் கூர்முனையால் கண்ணாடியின் மீது மீண்டும் மீண்டும் தட்டுவதுடன், திடீரென எழும் கூர்மையான குரல் மற்றும் பார்வை ஆகியவற்றின் மூலம் அவர்களை விளிப்பது—இத்தகைய வன்முறை சார்ந்த முறைகளை, அம்மனநல மருத்துவர்கள் தங்கள் தொழில்முறைப் பழக்கத்தாலோ அல்லது அனைவரும் சிறிதளவு பைத்தியக்காரர்களே என்று அவர்கள் நம்புவதாலோ, பெரும்பாலும் சாதாரண மனநிலை கொண்ட மக்களுடனான தங்கள் அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்களிலும் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்து வந்தனர்.

ஸ்வான் இரவு விருந்திற்கு வரவிருந்த நாளின் முந்தைய மாலையில்—அவர் ஏற்கனவே ஒரு பெட்டி 'அஸ்டி' (Asti) ஒயினை அவர்களுக்குப் பரிசாக அனுப்பி வைத்திருந்தார்—என் அத்தை கையில் *Le Figaro* இதழ் ஒன்றை வைத்திருந்தார். அதில், 'Corot' ஓவியக் கண்காட்சி ஒன்றில் இடம்பெற்றிருந்த ஓவியம் ஒன்றின் தலைப்பிற்கு அருகில், "திரு. சார்லஸ் ஸ்வான் அவர்களின் சேகரிப்பிலிருந்து" என்ற வாசகம் அச்சிடப்பட்டிருந்தது. அதைக் காட்டி அவர் எங்களிடம், "ஸ்வான் *Le Figaro* இதழின் 'சிறப்பு அங்கீகாரத்தைப்' பெற்றிருப்பதை நீங்கள் கவனித்தீர்களா?" என்று கேட்டார். அதற்கு என் பாட்டி, "ஆனால் அவருக்கு மிகச்சிறந்த ரசனை உண்டு என்று நான் உங்களிடம் எப்போதுமே சொல்லி வந்திருக்கிறேனே," என்றார். "அதுதானே—உங்களுக்கு—எங்களில் மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்ட ஒரு கருத்தைக் கூறுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம்," என்று என் பெரிய அத்தை உடனே பதிலடி கொடுத்தார்; ஏனெனில், என் பாட்டி தன் கருத்தை ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும்; மேலும், நாங்கள் எப்போதும் *தன்* பக்கமே நிற்போம் என்பதில் அவருக்கு முழுமையான நம்பிக்கை இருந்ததில்லை. எனவே, என் பாட்டியின் கருத்துக்களை நாங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரிக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்; அதன் மூலம், எங்களை வலுக்கட்டாயமாகத் தன் சொந்தக் கருத்துக்களின் பக்கம் ஈர்த்துக்கொள்ள அவர் முயன்றார். ஆனால் நாங்கள் மௌனமாகவே இருந்தோம். *Le Figaro* இதழில் வந்திருந்த அந்தச் செய்தியை ஸ்வானிடம் குறிப்பிடப்போவதாக என் பாட்டியின் சகோதரிகள் கூறியபோது, ​​என் பெரிய அத்தை அவர்களை அவ்வாறு செய்ய வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினார். மற்றவர்களிடம்—எவ்வளவு அற்பமானதாக இருந்தாலும்—தன்னிடம் இல்லாத ஏதேனும் ஒரு சிறப்பு இருப்பதை அவர் எப்போதெல்லாம் காண்கிறாரோ, அப்போதெல்லாம் அது ஒரு சிறப்பே அல்ல, மாறாக அது ஒரு துரதிர்ஷ்டமே என்று தன்னைத்தானே நம்பவைத்துக்கொள்வார்; அதன் மூலம் அவர் அவர்களைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படுவாரே தவிர, அவர்களைக் கண்டு பொறாமைப்பட வேண்டிய சூழலிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்வார். "அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் நீங்கள் அவருக்கு ஏதேனும் நன்மை செய்கிறீர்கள் என்று நான் நினைக்கவில்லை; என்னைப் பொறுத்தவரை, செய்தித்தாள்களில் என் பெயர் இவ்வாறு சாதாரணமாக அச்சிடப்பட்டிருப்பதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருக்கும் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; மேலும், யாரேனும் அதைப் பற்றி என்னிடம் குறிப்பிட்டால், அதனால் எனக்குச் சிறிதளவு கூடப் பெருமையாகவோ மகிழ்ச்சியாகவோ இருக்காது." எனினும், என் பாட்டியின் சகோதரிகளை இணங்கவைக்கும் முயற்சியில் அவள் தொடர்ந்து ஈடுபடவில்லை; ஏனெனில், அநாகரிகம் குறித்த கடும் வெறுப்பின் காரணமாக, தனிப்பட்ட குறிப்புகளைச் சாமர்த்தியமான சுற்றிவளைத்துப் பேசும் பாணியின் கீழ் மறைத்து வைக்கும் கலையை அவர்கள் அத்தகைய தீவிரத்திற்கு எடுத்துச் சென்றிருந்தனர்—என்றால், அக்குறிப்பு எவரை நோக்கிக் கூறப்பட்டதோ, அந்த நபருக்கே அது பெரும்பாலும் புரியாமல் போய்விடும் அளவிற்கு! என் தாயைப் பொறுத்தவரை, அவளது ஒரே நோக்கம் என் தந்தையை ஒரு விஷயத்திற்கு இணங்கவைப்பதே ஆகும்: அதாவது, ஸ்வான் என்பவரிடம் பேசுவதற்கு அவரைச் சம்மதிக்க வைப்பது—அவரது மனைவியைப் பற்றி அல்ல, மாறாக அவர் உயிராக நேசித்த அவரது மகளைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு; அந்த மகளின் பொருட்டே அவர் இறுதியில் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்றும் சொல்லப்பட்டது. "நீங்கள் அவரிடம் ஒரே ஒரு வார்த்தை பேசலாமே—அவள் எப்படி இருக்கிறாள் என்று விசாரிக்கலாமே. அது அவருக்கு எத்துணை ஆறுதலாக இருக்கும்!" ஆனால் என் தந்தையோ எரிச்சலடைவார்: "நிச்சயமாக முடியாது! உனக்குத்தான் எத்துணை அபத்தமான யோசனைகள் தோன்றுகின்றன! அது மிகவும் கேலிக்கூத்தாக இருக்கும்." ஆனால், எங்கள் அனைவருக்குள்ளும் ஸ்வான் (Swann) வருகை யாருக்குத் துன்பம் மிகுந்த மனக்கலக்கத்தின் ஊற்றாக அமைந்ததோ, அந்த ஒரே நபர் நானே ஆவேன். ஏனெனில், அந்நியர்கள்—அல்லது வெறும் திரு. ஸ்வான் மட்டுமேனும்—வந்திருக்கும் அந்த மாலைப் பொழுதுகளில், அம்மா (Maman) என் அறைக்கு மேலே வரமாட்டார். நான் உணவு மேஜையில் அமர்ந்து உணவருந்த மாட்டேன்; அதற்கு மாறாக, இரவு உணவு முடிந்ததும் தோட்டத்திலிருந்த மற்றவர்களுடன் சென்று இணைந்துகொள்வேன்; பின்னர் ஒன்பது மணிக்கு, 'இரவு வணக்கம்' கூறிவிட்டு உறங்கச் சென்றுவிடுவேன். மற்ற அனைவருக்கும் முன்னதாகவே நான் உணவருந்தி முடித்துவிடுவேன்; பின்னர் இரவு எட்டு மணி வரை உணவு மேஜையருகே வந்து அமர்ந்திருப்பேன்—அந்த எட்டு மணிக்கு நான் மாடிக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதியாக இருந்தது. அம்மா வழக்கமாக நான் உறக்கத்திற்குள் சாய்ந்துகொண்டிருக்கும் வேளையில், என் படுக்கையருகே வந்து எனக்கு அளிக்கும் அந்தப் பொன்னானதும் மென்மையானதுமான முத்தத்தை—இப்போது நான் உணவு அறையிலிருந்து என் படுக்கையறை வரை நீண்ட தூரம் சுமந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது; மேலும், நான் என் ஆடைகளைக் களைந்துகொண்டிருந்த அந்த முழு நேரமும், அதன் இனிமை சிதறிவிடாமலும், அதன் நறுமணச் சாரம் கசிந்தோ அல்லது ஆவியாகியோ மறைந்துவிடாமலும், அதை மிகக் கவனமாகப் பாதுகாத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆயினும், எந்த மாலைப் பொழுதுகளில் அந்த முத்தத்தை நான் மிகுந்த கவனத்துடன் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்ததோ—சரியாக அந்தப் பொழுதுகளிலேயே—நான் அதை அவசர அவசரமாகப் பறித்துக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன்; ஆம், பகிரங்கமாக, திடீரென அதைத் திருடிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஒரு கதவை மூடும்போது, ​​மனநலப் பாதிப்புள்ளவர்கள் (neurotics) வேறு எதிலும் கவனம் சிதறாமல் அந்தக் கதவை மூடும் செயலிலேயே முழு கவனத்தையும் செலுத்துவார்களே—அத்தகைய தீவிரக் கவனத்தை இந்த முத்தத்தைப் பெறும் செயலில் செலுத்தத் தேவையான நேரமோ அல்லது மனத் தெளிவோ எனக்கு அப்போது இருக்கவில்லை; ஏனெனில், கதவை மூடிய அந்தத் துல்லியமான கணத்தின் நினைவைச் சான்றாகக் கொண்டு—பிற்காலத்தில் மீண்டும் அந்தத் துயரம் மிகுந்த ஐயம் (morbid uncertainty) அவர்களைத் தாக்க வரும்போது—அவர்களால் அதை வெற்றிகரமாக முறியடிக்க முடியும் அல்லவா? கதவு மணியின் இரண்டு தயக்கமான ஒலிகள் ஒலித்தபோது, ​​நாங்கள் அனைவரும் தோட்டத்தில்தான் இருந்தோம். வந்தது ஸ்வான் தான் என்று எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது; ஆயினும், அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் கேள்விக்குறியுடன் கூடிய பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டோம்; பின்னர், யார் வந்திருக்கிறார்கள் என்று விசாரித்து வர என் பாட்டி அனுப்பப்பட்டார். "அந்த ஒயினுக்காக அவருக்கு முறையாக நன்றி சொல்ல வேண்டும்; அது மிகவும் சுவையானது என்றும், அவர் அனுப்பிய பெட்டி மிக பிரம்மாண்டமானது என்றும் உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா?" என்று என் தாத்தா தன் இரண்டு மைத்துனிகளுக்கும் அறிவுறுத்தினார். "இப்போது நீங்கள் இருவரும் முணுமுணுத்துப் பேசத் தொடங்காதீர்கள்," என்று என் பெரிய அத்தை கூறினார். "எல்லோரும் மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு வீட்டிற்குள் நுழைவது எவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது!" "ஆஹா, இதோ திரு. ஸ்வான் வந்துவிட்டார்." "நாளை வானிலை நன்றாக இருக்குமா என்று அவர் கருதுகிறாரா என நாம் அவரிடமே கேட்டுவிடுவோம்," என்று என் தந்தை கூறினார். ஸ்வான் திருமணம் செய்துகொண்டதிலிருந்து, எங்கள் குடும்பத்தினர் அவருக்கு ஏதேனும் மனவருத்தத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தால், அதைத் துடைத்தெறியத் தன் வாயிலிருந்து வெளிவரும் ஒரே ஒரு சொல் போதுமானது என்று என் தாய் உறுதியாக நம்பினார். எப்படியோ, அவர் ஸ்வானை ஒரு கணம் தனியே அழைத்துச் செல்ல முடிந்தது. ஆனால் நான் அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன்; அவரை விட்டுப் பிரிய என் மனம் வரவில்லை; ஏனெனில், இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவரை அந்த உணவருந்தும் அறையிலேயே விட்டுவிட்டு, —மற்ற மாலைப் பொழுதுகளில் கிடைப்பது போல— அவர் வந்து எனக்கு முத்தமிடும் அந்த ஆறுதல் ஏதுமின்றி, நான் என் அறைக்குத் திரும்ப வேண்டியிருக்கும் என்று நான் எண்ணினேன். "வாருங்கள், Monsieur ஸ்வான்," என்று அவர் அவரிடம் கூறினார்—"உங்கள் மகளைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்; அவளுக்கும் அவளுடைய தந்தையைப் போலவே அழகான படைப்புகளில் ஆர்வம் இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்." "ஆனால் வாருங்கள், வெளியே வராந்தாவில் எங்களுடன் வந்து அமருங்கள்," என்று எங்களை நெருங்கிய என் தாத்தா கூறினார். என் அம்மா பேச்சை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, ஆனாலும் அந்த நிர்ப்பந்தத்திலிருந்தே அவர் மற்றொரு நுட்பமான எண்ணத்தை வெளிக்கொணர்ந்தார்—தங்கள் மிகச்சிறந்த அழகுகளை வெளிக்கொணர எதுகையின் கொடுமையால் நிர்ப்பந்திக்கப்படும் பெரும் கவிஞர்களைப் போலவே: "நாம் தனியாக இருக்கும்போது அவளைப் பற்றி மீண்டும் பேசுவோம்," என்று அவர் ஸ்வானிடம் முணுமுணுத்தார். "உன்னை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள ஒரு தாயால் மட்டுமே முடியும். அவருடைய தாயும் என் கருத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்." நாங்கள் அனைவரும் இரும்பு மேசையைச் சுற்றி எங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தோம். அன்று மாலை என் அறையில் தனியாக, தூக்கமின்றி நான் கழிக்கப்போகும் வேதனையின் மணிநேரங்களை என் மனதிலிருந்து விரட்ட முடிந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று நான் விரும்பினேன்; அவை முக்கியமற்றவை என்றும், அடுத்த நாள் காலைக்குள் அவற்றை நான் மறந்துவிடுவேன் என்றும் எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கொள்ள முயன்றேன். மேலும், அச்சத்தால் என்னை நிரப்பிய அந்தப் பெரும் படுகுழியின் மீது, ஒரு பாலத்தைக் கடப்பது போல, பாதுகாப்பாக என்னைக் கொண்டு செல்லக்கூடிய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய எண்ணங்களில் என் கவனத்தைச் செலுத்தவும் முயன்றேன். ஆனால், கவலையால் இறுக்கமடைந்து, என் தாயின் மீது நான் பதித்த தீவிரப் பார்வையைப் போலக் குவிந்திருந்த என் மனம், எந்தவொரு தேவையற்ற எண்ணத்தையும் உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்தது. எண்ணங்கள் என் மனதிற்குள் நுழைந்தன, ஆனால் அவை என்னை நெகிழச் செய்திருக்கக்கூடிய அல்லது என் கவனத்தைச் சிதறடித்திருக்கக்கூடிய அழகின் கூறுகளையோ அல்லது வெறும் கேளிக்கையையோ கூட வெளியே விட்டுச்செல்லும் என்ற நிபந்தனையின் பேரிலேயே நுழைந்தன. ஒரு நோயாளி, மயக்க மருந்தின் உதவியால், தனக்கு செய்யப்படும் அறுவை சிகிச்சையை முழுமையான தெளிவுடன் பார்க்க முடிந்தாலும், எதையும் உணரமுடியாதது போல, நான் விரும்பிய கவிதைகளை எனக்குள் ஓதிக்கொண்டாலும், அல்லது டியூக் டி ஆடிஃப்ரெட்-பாஸ்கியர் பற்றி ஸ்வானுடன் உரையாட என் தாத்தா மேற்கொண்ட முயற்சிகளைக் கவனித்தாலும், முந்தையது என்னுள் எந்த உணர்ச்சியையும் தூண்டவில்லை, பிந்தையது எந்தக் கேளிக்கையையும் ஏற்படுத்தவில்லை. இந்த முயற்சிகள் பலனற்றவையாகவே இருந்தன. என் தாத்தா அந்தப் பேச்சாளரைப் பற்றி ஸ்வானிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டவுடனேயே, என் பாட்டியின் சகோதரிகளில் ஒருவர் மற்றவரைப் பார்த்து, “செலின், சற்று யோசித்துப் பார். ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகளில் உள்ள கூட்டுறவு சங்கங்களைப் பற்றி மிகவும் சுவாரஸ்யமான விவரங்களைத் தந்த ஒரு இளம் ஸ்வீடன் பள்ளி ஆசிரியையுடன் எனக்குப் பழக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. நாம் ஒருநாள் மாலை அவரை இரவு உணவிற்கு அழைத்தே ஆக வேண்டும்,” என்று கூப்பிட்டார். “நிச்சயமாக!” அவள் சகோதரி ஃப்ளோரா பதிலளித்தாள். “ஆனால் நானும் என் நேரத்தை வீணடிக்கவில்லை. திரு. வின்டூயிலின் இல்லத்தில், மௌபான்டை மிக நன்றாகத் தெரிந்த ஒரு முதிய அறிஞரை நான் சந்தித்தேன்—மௌபான்ட் ஒரு பாத்திரத்தை எப்படி வடிவமைக்கிறார் என்பதை, அந்த அறிஞரிடம் மிக விரிவாக விளக்கியிருக்கிறார். அது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. அவர் தற்செயலாக திரு. வின்டூயிலின் அண்டை வீட்டாராக இருக்கிறார்—இது எனக்கு முன்பே தெரியாது—மேலும் அவர் மிகவும் கவரும் இயல்புடைய ஒரு மனிதர்.” “திரு. வின்டூயிலுக்கு மட்டுமா கவரும் இயல்புடைய அண்டை வீட்டார்கள் இருக்கிறார்கள்!” என்று என் அத்தை செலீன் கூச்சலிட்டாள்; அவளது குரல் கூச்சத்தால் உரத்ததாகவும், முன்னரே திட்டமிடப்பட்டதால் செயற்கையாகவும் ஒலித்தது; அதே சமயம், ஸ்வான் மீது அவள் ஒரு “பொருள் பொதிந்த பார்வையை” வீசினாள். அதே கணத்தில், இந்தச் சொற்றொடர், அந்த ‘அஸ்டி’ (Asti) ஒயினுக்காக ஸ்வானுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் செலீனின் பாணி என்பதைப் புரிந்துகொண்ட என் அத்தை ஃப்ளோரா—வாழ்த்து மற்றும் நையாண்டி கலந்த ஒரு பாவனையுடன் ஸ்வானைப் பார்த்தாள்: தன் சகோதரியின் அந்தச் சாதுரியமான பேச்சை வலியுறுத்தவா, அல்லது அத்தகைய பேச்சைத் தூண்டியதற்காக ஸ்வான் மீது பொறாமை கொண்டதாலாவோ, அல்லது ஸ்வான் இப்போது ஒரு ‘நெருக்கடியான சூழலில்’ (hot seat) இருப்பதாகக் கருதி, அவரைச் சீண்டாமல் இருக்க முடியாததாலோ அவள் அவ்வாறு செய்திருக்கலாம். “இந்த ஐயாவை இரவு விருந்துக்கு அழைத்துவர நம்மால் உண்மையில் முடியக்கூடும் என்று நான் நினைக்கிறேன்,” என்று ஃப்ளோரா தொடர்ந்தாள்; “ஒருமுறை நீங்கள் அவரை மௌபான்ட் அல்லது திருமதி மாடெர்னா பற்றிப் பேசத் தூண்டிவிட்டால் போதும், அவர் இடைவிடாமல் மணிக்கணக்கில் பேசிக்கொண்டே இருப்பார்.” “அது மிகவும் ருசியாக இருக்கும்,” என்று என் தாத்தா பெருமூச்சுவிட்டார்—துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஸ்வீடன் கூட்டுறவு சங்கங்கள் குறித்தோ அல்லது மௌபான்டின் பாத்திரத் தேர்வு குறித்தோ தீவிர ஆர்வம் கொள்ளும் திறனை இயற்கை என் தாத்தாவின் மனதில் அறவே பதிக்க மறந்துவிட்டிருந்தது; அதேபோலவே, மோலே அல்லது ‘காம்ட் டி பாரிஸ்’ ஆகியோரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை பற்றிய கதைகளில் சுவை காணத் தேவையான அந்தச் ‘சிறிதளவு உப்பு’ போன்ற ரசனை உணர்வை, என் பாட்டியின் சகோதரிகளுக்கு வழங்கவும் இயற்கை மறந்துவிட்டிருந்தது. "இதோ," என்று என் தாத்தாவிடம் ஸ்வான் கூறினார், "நான் இப்போது உங்களிடம் சொல்லப்போகும் விஷயம்—மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது தோன்றுவதை விட—நீங்கள் என்னிடம் விசாரித்துக்கொண்டிருந்த விஷயத்தோடு அதிகத் தொடர்புடையது; ஏனெனில், சில அம்சங்களில், நிலைமைகள் ஒன்றும் பெரிதாக மாறிவிடவில்லை. இன்று காலையில் நான் செயிண்ட்-சைமன் எழுதிய ஒன்றை மீண்டும் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்; அது உங்களுக்கு நிச்சயம் சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்கும். அது, ஸ்பெயினுக்கான அவரது தூதுப் பயணம் குறித்து எழுதப்பட்ட தொகுதியில் இடம்பெற்றுள்ளது; அது அவரது படைப்புகளிலேயே மிகச் சிறந்த ஒன்று என்று சொல்ல முடியாது—அது ஒரு நாட்குறிப்புக்குச் சற்று மேலான ஒன்றுதான்—ஆனால், குறைந்தபட்சம் அது மிக அற்புதமாக எழுதப்பட்ட ஒரு நாட்குறிப்பு; இதுவே, காலையிலும் மாலையிலும் நாம் கட்டாயத்தின் பேரில் படிக்க நேரிடும், மூளையை மழுங்கடிக்கும் செய்தித்தாள்களிலிருந்து இதைத் தனித்துக்காட்டும் ஒரு முக்கிய வேறுபாடாகும்." "உங்கள் கருத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; சில நாட்களில் செய்தித்தாள்களைப் படிப்பது எனக்கு மிகவும் ரம்மியமான அனுபவமாகவே தோன்றுகிறது..." என்று என் அத்தை ஃப்ளோரா குறுக்கிட்டுப் பேசினார்; *Le Figaro* இதழில் ஸ்வானின் 'Corot' ஓவியம் குறித்து வந்த பத்தியைத் தான் படித்திருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளவே அவர் இவ்வாறு பேசினார். "நமக்கு ஆர்வமூட்டும் விஷயங்களைப் பற்றியோ அல்லது மனிதர்களைப் பற்றியோ அவை பேசும்போதுதான்!" என்று என் அத்தை செலீன் குரல் கொடுத்தார். "நான் அதை மறுக்கவில்லை," என்று வியப்புடன் ஸ்வான் பதிலளித்தார். "செய்தித்தாள்கள் மீது நான் வைக்கும் குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால், அவை ஒவ்வொரு நாளும் முக்கியத்துவமற்ற விஷயங்களின் மீது நாம் கவனம் செலுத்தும்படி நம்மை நிர்பந்திக்கின்றன; மாறாக, உண்மையாகவே அத்தியாவசியமான விஷயங்களைக் கொண்ட புத்தகங்களை நாம் நம் வாழ்நாள் முழுவதிலும் ஒருவேளை மூன்று அல்லது நான்கு முறை மட்டுமே படிக்கிறோம். ஒவ்வொரு காலையிலும், நாம் மிகுந்த பரபரப்புடன் அந்த உறையைப் பிரித்து..."

 ...செய்தித்தாள்—அப்படியென்றால், நாம் விஷயங்களை மாற்றியமைத்து, அந்தத் தாளில்—எனக்குத் தெரியவில்லை—பாஸ்கலின் *Pensées* (சிந்தனைகள்) தொகுப்பை வெளியிட வேண்டும்!” (அவர் கல்விச் செருக்குடையவராகத் தோன்றாதிருக்க, அந்தச் சொல்லை ஒருவித நையாண்டி கலந்த அழுத்தத்துடன் தனித்து உச்சரித்தார்.) “மேலும், பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே நாம் திறந்து பார்க்கும் அந்தப் பொன்னாரமிட்ட புத்தகத்தில்தான்,” என்று அவர் மேலும் கூறினார்—உலகியல் விவகாரங்கள் மீது, குறிப்பிட்ட சில உலகியல் மனிதர்கள் பாவனைக்காகக் காட்டும் அந்த இகழ்ச்சி உணர்வை வெளிப்படுத்தியவாறே—“கிரேக்க ராணி கேன்ஸ் நகருக்குச் சென்றிருக்கிறார் என்றோ, அல்லது லியோன் இளவரசி ஒரு பகட்டான ஆடை அலங்கார விருந்தை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார் என்றோ நாம் வாசிப்போம். அந்த வகையில், சரியான விகிதாச்சாரம் மீண்டும் நிலைநாட்டப்படும்.” ஆனால், தீவிரமான விஷயங்களைப் பற்றி—மிக லேசாகவேனும்—பேசத் தன்னை அனுமதித்ததற்காக வருந்திய அவர், நையாண்டித் தொனியில் கூறினார்: “நாம் உண்மையிலேயே ஒரு மிகச் சிறந்த உரையாடலை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறோம்; நாம் ஏன் இத்தகைய ‘உயரங்களை’ எட்டிப் பிடிக்கிறோம் என்றே எனக்குப் புரியவில்லை!” பின்னர், என் தாத்தாவை நோக்கித் திரும்பி, அவர் தொடர்ந்தார்: “ஆக, மௌலெவ்ரியர் (Maulevrier) என்பவர், தனது மகன்களுக்குக் கைகுலுக்க முன்வரும் துணிச்சலைக் கொண்டிருந்தார் என்று செயிண்ட்-சைமன் (Saint-Simon) விவரிக்கிறார். உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா—அவரைப் பற்றித்தான் செயிண்ட்-சைமன் இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘அந்தக் ‘குண்டான பாத்திரத்திற்குள்’ (thick bottle) துடுக்குத்தனம், முரட்டுத்தனம் மற்றும் மடமை ஆகியவற்றைத் தவிர வேறு எதையும் நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.’” “குண்டானதோ இல்லையோ, வேறு முற்றிலும் மாறுபட்ட விஷயங்களை உள்ளடக்கிய சில பாத்திரங்கள் எனக்குத் தெரியும்!” என்று ஃப்ளோரா கூர்மையாகக் கூறினார்—ஸ்வான் அளித்த ‘ஆஸ்டி’ (Asti) வகை ஒயின் பரிசு அவர்கள் இருவருக்குமே உரியதாக இருந்ததால், தானும் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்திருப்பதை உறுதி செய்வதில் அவள் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தாள். செலீன் வெடித்துச் சிரித்தாள். ஸ்வான், சற்றுத் திகைத்துப்போனாலும், தொடர்ந்து பேசினார்: “‘அது அறியாமையா அல்லது ஒரு சூழ்ச்சியா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை,’ என்று செயிண்ட்-சைமன் எழுதுகிறார், ‘ஆனால் அவர் என் குழந்தைகளுக்குக் கைகுலுக்க முயன்றார். அவரைத் தடுப்பதற்குப் போதுமான அளவு விரைவிலேயே நான் அதைக் கவனித்துவிட்டேன்.’” என் தாத்தா ஏற்கனவே, “அறியாமையா அல்லது ஒரு சூழ்ச்சியா” என்ற அந்தச் சொற்றொடரைக் கேட்டுப் பரவசமடையத் தொடங்கியிருந்தார்; ஆனால் செல்வி செலீன்—செயின்ட்-சைமன் என்ற பெயர் (எது எப்படியாயினும், அவர் ஒரு *இலக்கிய மேதை* ஆயிற்றே) அவளது செவிப்புலன் உணர்வுகள் முழுமையாக மரத்துப்போகாமல் தடுத்திருந்ததால்—ஏற்கனவே தனது சீற்றத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தாள்: “என்ன? நீங்கள் *அதை*ப் பாராட்டுகிறீர்களா? அடடா! அது என்ன ஒரு சிறந்த விஷயம்! ஆனால் அதற்குத்தான் என்னதான் அர்த்தம் இருக்க முடியும்?” “ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனுக்குச் சமமானவன் இல்லையா? ஒருவனிடம் அறிவும் நல்ல உள்ளமும் இருக்கும் பட்சத்தில், அவன் ஒரு பிரபுவாக (Duke) இருக்கிறானா அல்லது ஒரு சாரதியாக இருக்கிறானா என்பது என்ன முக்கியம்?” "உங்கள் செயிண்ட்-சைமன் (Saint-Simon) தன் குழந்தைகளை வளர்ப்பதில் ஒரு விசித்திரமான முறையைக் கொண்டிருந்தார், இல்லையா? ஒவ்வொரு நல்ல மனிதருடனும் கைகுலுக்க வேண்டும் என்று அவர் தன் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லையாம்! இது மிகவும் அருவருப்பானது. அப்படியிருக்க, இத்தகைய விஷயத்தை மேற்கோள் காட்ட நீங்கள் துணிகிறீர்களா?" என் தாத்தா திகைத்துப்போனார்—இத்தகைய எதிர்ப்பின் முன்னிலையில், ஸ்வானை (Swann) தனக்கு மகிழ்ச்சியூட்டும் கதைகளைச் சொல்ல வைப்பது இயலாத காரியம் என்பதை உணர்ந்த அவர்—அம்மாவின் காதில் மெல்லிய குரலில் இவ்வாறு கூறினார்: "இந்தச் சமயங்களில் எனக்குப் பெரும் ஆறுதலைத் தரும் அந்த வரியை, நீ எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தாயே, அதை மீண்டும் ஒருமுறை எனக்கு நினைவூட்டு. ஆ, ஆம்: 'இறைவா, எத்தகைய நற்பண்புகளை நீ எங்களை வெறுக்கச் செய்கிறாய்!' ஆ, அது எவ்வளவு உண்மை!"

நான் என் அம்மாவை விட்டு என் பார்வையை ஒருபோதும் விலக்கவில்லை; நாங்கள் உணவு மேஜையில் அமர்ந்த பிறகு, இரவு உணவு முடியும் வரை நான் அங்கேயே தங்கியிருக்க அனுமதிக்கப்பட மாட்டேன் என்பதையும்—என் அப்பாவிற்கு வருத்தம் ஏற்படுத்தக்கூடாது என்பதற்காக—நாங்கள் என் படுக்கையறையில் இருந்திருந்தால் அம்மா என்னை மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட அனுமதித்திருப்பார்; ஆனால் விருந்தினர்கள் முன்னிலையில் அவ்வாறு செய்ய அவர் அனுமதிக்க மாட்டார் என்பதையும் நான் நன்கு அறிந்திருந்தேன். எனவே நான் ஒரு தீர்மானம் செய்தேன்: உணவு அறைக்குள் நுழைந்ததும்—இரவு உணவு தொடங்கவிருந்த அந்தத் தருணத்தில், அந்தப் பிரிவு நேரம் நெருங்குவதை உணர்ந்ததும்—அந்த முத்தத்தின் பெரும்பகுதியை, என்னால் முடிந்தவரை, முன்கூட்டியே, தனியாகவே நிகழ்த்திவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். அது மிகச் சுருக்கமான, யாருக்கும் தெரியாத ஒரு முத்தமாக இருக்கப்போகிறது. அம்மாவின் கன்னத்தில் நான் முத்தமிடப்போகும் அந்தத் துல்லியமான இடத்தை என் பார்வையாலேயே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வேன்; மேலும் என் மனதை அதற்கேற்பத் தயார்படுத்திக்கொள்வேன்—அந்த முத்தத்திற்கான இந்த 'மனப்பூர்வமான ஒத்திகை'யின் உதவியால்—அம்மா எனக்காக ஒதுக்கும் அந்த முழு ஒரு நிமிடத்தையும், என் இதழ்களில் படும் அம்மாவின் கன்னத்தின் உணர்வை மட்டுமே நுகர்வதில் முழுமையாகச் செலவிட முடியும். இது எதைப் போன்றதென்றால், தன் ஓவிய மாதிரியிடமிருந்து (model) மிகக் குறைந்த நேரமே அமர்ந்திருக்க அனுமதி கிடைக்கும் ஒரு ஓவியர், தன் வண்ணத் தட்டினைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு—தன் நினைவாற்றல் மற்றும் குறிப்புகளின் உதவியால்—ஓவிய மாதிரியின் நேரடித் தேவை இல்லாமலேயே வரையக்கூடிய பகுதிகள் அனைத்தையும் முன்கூட்டியே வரைந்து முடித்துவிடுவாரே, அதைப் போன்றதே இதுவும் ஆகும். ஆனால் அப்போது, ​​இரவு உணவுக்கான மணி ஒலிப்பதற்கு முன்பாகவே, என் தாத்தா அறியாமலே ஒரு கொடுமையான வார்த்தையைக் கூறிவிட்டார்: "இந்தச் சிறுவன் களைத்துப்போயிருப்பதாகத் தெரிகிறது; இவன் மாடிக்குச் சென்று உறங்கச் செல்ல வேண்டும்." அதுமட்டுமல்ல, இன்று இரவு நாம் தாமதமாக இரவு உணவு உண்கிறோம்." என் பாட்டியையும் அம்மாவையும் போல ஒப்பந்தங்களின் புனிதத்தை அவ்வளவு கறாராகக் கடைப்பிடிக்காத என் அப்பா, "சரி, வா, படுக்கைக்குப் போகலாம்" என்றார். நான் அம்மாவை முத்தமிட முயன்றேன், ஆனால் அதே கணத்தில் இரவு உணவுக்கான மணி ஒலித்தது. "இல்லை, இல்லை, வா, உன் அம்மாவை விட்டுவிடு; நீங்கள் இருவரும் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு 'குட்நைட்' சொல்லிவிட்டீர்கள்—இப்படிப்பட்ட சேட்டைகள் அபத்தமானவை." "போ, மேலே போ!" அதனால், என் இறுதி அஞ்சலி இல்லாமல் நான் வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது; அந்தப் படிக்கட்டின் ஒவ்வொரு படியையும்—பிரபலமான சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தினால்—"என் இதயத்திற்கு எதிராக" ஏற வேண்டியிருந்தது: என் இதயத்தை மீறி ஏறினேன், ஏனெனில் என் தாய் என்னை முத்தமிட்டதன் மூலம், என்னைப் பின்தொடர அதற்கு அனுமதி அளிக்காததால், அவளிடமே திரும்பிச் செல்ல அது ஏங்கியது. நான் எப்போதும் மிகுந்த துயரத்துடன் ஏறும் அந்த வெறுக்கப்பட்ட படிக்கட்டு, ஒருவகையில், ஒவ்வொரு மாலையும் நான் உணர்ந்த அந்தத் தனித்துவமான துயரத்தை உறிஞ்சிப் படிகமாக்கிய வார்னிஷ் வாசனையை வெளிப்படுத்தியது—ஒருவேளை, அது என் உணர்வுகளுக்கு இன்னும் கொடூரமானதாக மாறியிருக்கலாம், ஏனெனில் இந்த வாசனை வடிவத்தில், என் அறிவால் இனி அதில் தன் பங்கை ஆற்ற முடியவில்லை. நாம் உறங்கும்போது, தாங்க முடியாத பல்வலியை, தண்ணீரிலிருந்து இருநூறு முறை தொடர்ந்து வெளியே இழுக்கப் போராடும் ஒரு சிறுமியாகவோ, அல்லது இடைவிடாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் மோலியரின் ஒரு வரியாகவோ மட்டுமே நம்மால் உணர முடிகிறது; ஆனால் விழித்தெழும்போது, நமது அறிவு... பல்வலி என்ற எண்ணத்தின் மீதுள்ள வீரம் அல்லது தாளம் சார்ந்த அனைத்து மாறுவேடங்களையும் அகற்றிவிட முடியும். மேலே செல்ல வேண்டியிருந்ததால் ஏற்பட்ட என் துக்கம் நீங்கியபோது, நான் அனுபவித்தது இந்த நிம்மதிக்கு நேர்மாறானதே...அந்தப் படிக்கட்டுகளுக்கே உரிய வார்னிஷ் வாசனையை உள்ளிழுத்ததன் மூலம், என் அறை எல்லையற்ற வேகத்தில்—கிட்டத்தட்ட உடனடியாக—வஞ்சகமாகவும் திடீரெனவும் எனக்குள் புகுந்தது. அந்த வாசனை, எந்தவொரு தார்மீக ஊடுருவலையும் விட மிகவும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்ததாக இருந்தது. என் அறைக்குள் நுழைந்ததும், நான் வெளியேறும் வழிகள் அனைத்தையும் அடைத்து, ஜன்னல் கதவுகளை மூடி, போர்வைகளை விலக்கி என் கல்லறையை நானே தோண்டிக்கொண்டு, என் இரவுச் சட்டையின் போர்வையை அணிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆனால், பெரிய கட்டிலின் திரைச்சீலைகளுக்குக் கீழே கோடைக்காலத்தில் எனக்கு மிகவும் சூடாக இருந்ததால் அறைக்குச் சேர்க்கப்பட்டிருந்த அந்த இரும்புக் கட்டிலில் என்னைப் புதைத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, எனக்குள் ஒரு கிளர்ச்சி உணர்வு பொங்கி எழுந்தது; மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவனின் தந்திரத்தை முயற்சி செய்ய நான் தீர்மானித்தேன். என் கடிதத்தில் நான் வெளியிட முடியாத ஒரு மிக முக்கியமான விஷயத்திற்காக மாடிக்கு வருமாறு கெஞ்சி என் தாய்க்கு எழுதினேன். நான் காம்ப்ரேயில் தங்கும்போதெல்லாம் என்னைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பில் இருந்த என் அத்தையின் சமையல்காரியான ஃபிரான்சுவா, என் கடிதத்தைக் கொடுக்க மறுத்துவிடுவாளோ என்பதுதான் என் பயமாக இருந்தது. அவளைப் பொறுத்தவரை, வீட்டில் விருந்தினர்கள் இருக்கும்போது என் அம்மாவுக்காக ஒரு சிறு வேலையைச் செய்வது என்பது, ஒரு நாடக அரங்க வாயிற்காப்பாளர் மேடையில் இருக்கும் ஒரு நடிகரிடம் கடிதத்தைக் கொடுப்பதைப் போல முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றும் என்று நான் சந்தேகித்தேன். செய்யக்கூடிய அல்லது செய்யக்கூடாத விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை, அவளிடம் ஒரு அதிகாரமிக்க, விரிவான, நுட்பமான மற்றும் சமரசமற்ற நெறிமுறை இருந்தது—அது ஒரே நேரத்தில் பிடிபடாத மற்றும் பயனற்ற வேறுபாடுகளைச் சார்ந்திருந்தது (இந்த குணம் அவளுக்கு, பாலூட்டும் குழந்தைகளைக் கொல்வது போன்ற மூர்க்கமான கட்டளைகளுடன், ஒரு ஆட்டுக்குட்டியை அதன் தாய்ப்பாலில் வேகவைப்பதையோ அல்லது ஒரு விலங்கின் தொடைத் தசைநாரை உண்பதையோ மிகைப்படுத்தப்பட்ட நுட்பத்துடன் தடைசெய்யும் அந்தப் பண்டைய சட்டங்களின் தோற்றத்தைக் கொடுத்தது). நாங்கள் அவளுக்குக் கொடுத்த சில வேலைகளைச் செய்ய அவள் திடீரெனக் காட்டிய பிடிவாதத்தை வைத்துப் பார்க்கையில், இந்த நெறிமுறையானது, ஃபிரான்சுவாவின் உடனடிச் சூழலிலோ அல்லது ஒரு கிராமத்துப் பணிப்பெண்ணாக அவள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையிலோ அவளுக்கு ஒருபோதும் உணர்த்தியிருக்க முடியாத ஒருவித சமூகச் சிக்கல்களையும் உலகியல் நுட்பங்களையும் முன்கூட்டியே உணர்த்தியிருந்தது போலத் தோன்றியது; மேலும், பழங்கால மாளிகைகள் ஒரு கடந்தகால அரசவை வாழ்க்கைக்குச் சாட்சியாக நிற்கும், மற்றும் புனித தியோபிலஸின் அற்புதம் அல்லது ஐமோனின் நான்கு மகன்களைச் சித்தரிக்கும் நுட்பமான சிற்பங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு இரசாயன ஆலையில் தொழிலாளர்கள் உழைக்கும் அந்தத் தொழிற்சாலை நகரங்களைப் போலவே, அவளுக்குள்ளும் உன்னதமானதும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டதுமான மிகப்பழமையான ஒரு பிரெஞ்சுப் பாரம்பரியம் இருந்தது என்று ஒருவர் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இந்த குறிப்பிட்ட சூழலில், ஃபிரான்சுவாஸின் தனிப்பட்ட நடத்தை விதிகளில் ஒன்றான—தீவிபத்து போன்ற பெரும் நெருக்கடி ஏற்பட்டாலன்றி, என்னைப் போன்ற ஒரு அற்பமான நபருக்காக, திரு. ஸ்வான் முன்னிலையில் 'மாமன்' (அம்மா) அவர்களைச் சென்று தொந்தரவு செய்வது என்பது மிகவும் சாத்தியமற்றது என்று கூறும் அந்த விதி—அவள் பெற்றோர்கள் மீது கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தது. இறந்தவர்கள், பூசாரிகள் மற்றும் மன்னர்கள் மீது அவள் எத்தகைய மரியாதையைச் செலுத்தினாளோ, அதே போன்ற மரியாதையைத்தான், விருந்தோம்பல் சடங்குகளுக்குரிய தகுதியைப் பெற்ற அந்நியர்கள் மீதும் அவள் கொண்டிருந்தாள். புத்தகங்களில் படித்திருந்தால் என்னை ஒருவேளை நெகிழச் செய்திருக்கக்கூடிய அந்த மரியாதை உணர்வு, அவள் வாயிலிருந்து வெளிப்படும்போதெல்லாம் எனக்கு எரிச்சலையே ஊட்டியது—குறிப்பாக அதைப் பற்றிப் பேசும்போது அவள் கடைப்பிடித்த அந்தத் தீவிரமான, மென்மையான தொனி காரணமாகவே அந்த எரிச்சல் ஏற்பட்டது. அதிலும் குறிப்பாக இன்றைய மாலையில், அந்த இரவு உணவிற்கு அவள் கற்பித்திருந்த 'புனிதத் தன்மை' காரணமாக, அதன் கம்பீரமான சடங்குகளை இடையில் நிறுத்துவதற்கு அவள் உறுதியாக மறுத்தபோது, ​​அந்த எரிச்சல் இன்னும் அதிகமானது. ஆயினும், சூழலை எனக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொள்ள, நான் பொய் சொல்லத் தயங்கவில்லை. "மாமன் அவர்களுக்குக் கடிதம் எழுத விரும்பியது நான் அல்ல; மாறாக, என்னைப் பிரிந்து செல்லும்முன், தான் தேடச் சொன்ன ஒரு பொருளைப் பற்றிய பதிலை மறக்காமல் தனக்கு அனுப்பிவைக்குமாறு மாமன் அவர்களே என்னிடம் திட்டவட்டமாகப் பணித்திருந்தார். இந்தக் கடிதம் அவரிடம் சேர்க்கப்படாவிட்டால், அவர் நிச்சயமாக மிகவும் அதிருப்தி அடைவார்," என்று நான் அவளிடம் கூறினேன். ஃபிரான்சுவாஸ் என் பேச்சை நம்பவில்லை என்றே நான் கருதுகிறேன்; ஏனெனில், நம்மைவிடக் கூர்மையான புலன்களைக் கொண்டிருந்த ஆதிமனிதர்களைப் போலவே, நாங்கள் அவளிடமிருந்து மறைக்க முயன்ற எந்தவொரு உண்மையையும்—எங்களுக்குப் புலப்படாத சில அறிகுறிகள் மூலம்—அவளால் உடனடியாகக் கண்டறிந்துவிட முடிந்தது. அந்தக் கடித உறையை அவள் ஐந்து நிமிடங்கள் உற்று நோக்கினாள்; அந்தத் தாளின் தன்மையையும், கையெழுத்தின் பாணியையும் ஆராய்வதன் மூலம், அதன் உள்ளடக்கத்தின் தன்மையை அறிந்துகொள்ள முடியும் என்றோ, அல்லது தன் ஒழுக்க நெறிகளில் எந்த விதியை இதற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியும் என்றோ அவள் கருதியது போலிருந்தது. பின்னர், "பெற்றோருக்கு இது போன்ற ஒரு குழந்தை அமைவது எத்துணைப் பெரிய துயரம்!" என்று சொல்வது போன்ற ஒரு விரக்தி கலந்த பாவனையுடன் அவள் அங்கிருந்து சென்றாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவள் திரும்பி வந்து என்னிடம் கூறினாள்: "அவர்கள் இப்போதுதான் 'ஐஸ்கிரீம்' பரிமாறும் கட்டத்தை அடைந்துள்ளனர்; எல்லோருக்கும் முன்னிலையில், அந்த உணவக மேலாளர் (Maître d'hôtel) இப்போதே அந்தக் கடிதத்தை மாமன் அவர்களிடம் கொடுப்பது சாத்தியமில்லை. ஆனால், உணவின் இறுதியில் கைகழுவுவதற்கான கிண்ணங்கள் (finger bowls) வரும்போது, ​​எப்படியாவது அந்தக் கடிதத்தை மாமன் அவர்களிடம் சேர்த்துவிட ஒரு வழியை அவர்கள் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள்." உடனடியாக, என் பதற்றம் மறைந்தது; சில கணங்களுக்கு முன்புவரை நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தது போல, என் தாயிடமிருந்து நான் பிரிந்திருப்பது நாளை காலை வரை அல்ல என்பது இப்போது எனக்குத் தெளிவாகிவிட்டது. எனது அந்தக் குறுங்குறிப்பு—அது அவளுக்கு நிச்சயம் மனவருத்தத்தை அளிக்கும் என்றாலும் (குறிப்பாக, இந்தச் செயல் ஸ்வானின் பார்வையில் என்னை ஒரு நகைப்புக்குரியவனாக்கிவிடும் என்பதால், அந்த வருத்தம் இருமடங்காக இருக்கும் என்றாலும்)—குறைந்தபட்சம் என்னை, கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகவும் பரவசத்தில் திளைப்பவனாகவும், அவள் அமர்ந்திருக்கும் அந்த அறைக்குள்ளேயே நுழைய அனுமதிக்கும்; மேலும், அவளது காதுகளில் என்னைப் பற்றிய செய்தியை மெல்ல முணுமுணுக்கும். இப்போது—சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான், எனக்கு வெகு தொலைவில் அம்மா அவற்றைச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காகவே, அந்த ஐஸ்கிரீமும் (*granité*) விரல் கழுவும் கிண்ணங்களும் கூட ஏதோ தீய, மரண வேதனை தரும் இன்பங்களைச் சுமந்திருப்பதைப் போல எனக்குத் தோன்றியிருந்த—அந்தத் தடைசெய்யப்பட்ட, விரோதமான உணவருந்தும் அறை இப்போது எனக்காகத் திறந்துகொண்டது; மேலும், பழுத்துத் தன் தோலை உடைத்துக்கொண்டு வெளிப்படும் ஒரு கனியைப் போலவே, அம்மா என் வரிகளை வாசிக்கும்போது வெளிப்படும் அவரது முழுமையான கவனத்தை—நேரடியாக என் பரவசமுற்ற இதயத்திற்குள்—அது விடுவிக்கத் தயாராக இருந்தது. இப்போது...இனி நான் அவளிடமிருந்து பிரிந்திருக்கவில்லை; தடைகள் அனைத்தும் தகர்ந்துவிட்டன, எங்களை இணைக்கும் ஓர் இனிய பிணைப்பு உருவானது. அதோடு—அதுமட்டும் அல்ல: அம்மா நிச்சயம் வருவார்!

நான் எழுதிய கடிதத்தைச் படித்து, அதன் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டிருந்தால், நான் அப்போதுதான் அனுபவித்த அந்தத் துயரத்தை ஸ்வான் (Swann) அற்பமானதாகக் கருதியிருப்பார் என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால், அதற்கு மாறாக—நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டது போல—அத்தகையதொரு துயரமே அவரது வாழ்வின் பல நீண்ட ஆண்டுகளை வாட்டி வதைத்திருந்தது; ஒருவேளை, அவரைப் போல என்னை வேறு யாராலும் அவ்வளவு ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டிருக்க முடியாது. அவரைப் பொறுத்தவரை, அந்தத் துயரம்—தான் இல்லாத, தான் சென்று இணைய முடியாத ஓர் இன்பச் சூழலில், தான் நேசிக்கும் நபர் இருப்பதை உணரும்போது ஏற்படும் அந்தத் துயரம்—எனும் உணர்வை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியது 'காதல்'தான்: காதல் எனும் அந்த உணர்வுடன், இத்துயரம் ஒரு வகையில் முன்னரே விதிப்படி பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது; காதலால் இது முழுமையாக உள்வாங்கப்பட்டு, அதற்கே உரிய தனித்துவமானதொரு வடிவத்தைப் பெறுகிறது. ஆனால்—எனக்கு நேர்ந்தது போல—நம் வாழ்வில் காதல் இன்னும் அடியெடுத்து வைப்பதற்கு முன்பே இத்துயரம் நம்முள் புகுந்துவிட்டால், அது அங்கே காத்திருந்தபடி, தெளிவற்றதாகவும் கட்டுப்பாடற்றதாகவும், குறிப்பிட்டதொரு இலக்கு ஏதுமின்றியும் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது; ஒரு நாள் ஒரு உணர்வுக்கும், மறுநாள் வேறொரு உணர்வுக்கும் அது துணை நிற்கிறது—ஒரு சமயம் பிள்ளைக்குரிய பாசமாகவும், மற்றொரு சமயம் பள்ளித் தோழனுடனான நட்பாகவும் அது வெளிப்படுகிறது. அந்தப் பேருவகை—என் கடிதம் அவரிடம் சேர்க்கப்படும் என்று ஃபிரான்சுவா (Françoise) வந்து அறிவித்தபோது, ​​இத்தகைய உணர்வுகளின் உலகில் நான் முதன்முதலாகப் பயின்றபோது எனக்குள் எழுந்த அந்தப் பேருவகை—ஸ்வானுக்கும் நன்கு அறிமுகமானதே: நாம் நேசிக்கும் பெண்ணின் நண்பரோ அல்லது உறவினரோ நமக்கு அளிக்கும் அந்த ஏமாற்றுமிக்க மகிழ்ச்சி அது. நாம் நேசிக்கும் அந்தப் பெண் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்கோ அல்லது நாடக அரங்குக்கோ—ஒருவேளை ஒரு நடன விருந்துக்கோ, மாறுவேடப் போட்டிக்குக்கோ, அல்லது நாம் அவளைச் சந்திக்க வேண்டிய ஒரு நாடகத்தின் முதல் காட்சிக்குக்கோ—செல்லும் அந்த நண்பர், வெளியே நாம் அலைந்து திரிவதையும், அவளுடன் தொடர்புகொள்ள ஏதேனும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று தீவிரமாக எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதையும் காண்கிறார். அவர் நம்மை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, மிகவும் பரிச்சயமான முறையில் நம்மை அணுகி, நாம் அங்கே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்று விசாரிக்கிறார். அப்போது நாம் ஏதேனும் ஒரு சாக்குப்போக்கைச் சொல்லி—அவரது உறவினரிடமோ அல்லது நண்பரிடமோ அவசரமாகச் சொல்ல வேண்டிய விஷயம் ஒன்று இருப்பதாகக் கூறி—நாம் சமாளிக்க முயலும்போது, ​​அவர் அதைவிட எளிமையான காரியம் வேறெதுவும் இல்லை என்று நமக்கு உறுதி கூறுகிறார்; நம்மை அந்த இடத்தின் முகப்பு மண்டபத்திற்குள் (vestibule) அழைத்துச் சென்று, ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் அந்தப் பெண்ணை நம்மிடம் அனுப்பி வைப்பதாக வாக்களிக்கிறார். நாம் அவரை எத்துணை நேசிக்கிறோம்—சற்று முன் அந்தத் தருணத்தில் நான் ஃபிரான்சுவாஸை நேசித்தது போலவே! அந்த நல்நோக்கம் கொண்ட இடைத்தரகர், ஒரே ஒரு சொல்லின் மூலம், அந்தச் சிந்திக்கவே முடியாத, நரகம்போன்ற விருந்துக்கூட்டத்தை—அதன் ஆழத்தில், விரோதமான, வக்கிரமான, அதே சமயம் மயக்கும் சுழல்காற்றுகள் நாம் நேசிக்கும் பெண்ணையே நம்மிடமிருந்து அடித்துச் சென்று, நம்மைப் பார்த்து அவளைச் சிரிக்க வைப்பதாக நாம் நம்பியிருந்த அந்த விருந்துக்கூட்டத்தை—இப்போது சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாகவும், மனிதத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும், ஏறக்குறைய மங்களகரமானதாகவும் மாற்றிவிட்டார். அவரை வைத்துப் பார்க்கையில்—நம்மை அணுகிய அந்த அறிமுக நபர், இக்கொடூரமான மர்மங்களின் உள்வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களில் ஒருவராயிற்றே—விருந்தில் கலந்துகொண்ட மற்ற விருந்தினர்கள் ஒன்றும் அத்தனை அரக்கத்தன்மை வாய்ந்தவர்களாக இருக்க முடியாது. அவள் அறியாத இன்பங்களைச் சுவைக்கவிருந்த, அணுகவே முடியாத, வேதனை மிகுந்த அந்த மணித்துளிகள்—இதோ, எதிர்பாராத ஒரு இடைவெளியின் வழியாக, நாம் இப்போது அவற்றிற்குள் நுழைகிறோம்; இதோ, அந்தத் தொடர் வரிசையில் அமைந்திருக்கக்கூடிய தருணங்களில் ஒன்று—மற்ற எத்தருணத்தையும் போலவே நிஜமான ஒன்று; ஒருவேளை நமக்கு இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கூட இருக்கலாம், ஏனெனில் அதில் நம் காதலி இன்னும் நெருக்கமாகப் பிணைந்திருக்கிறாள்—அந்தத் தருணத்தை நாம் இப்போது மனக்கண்ணால் காண்கிறோம், அதைச் சொந்தமாக்கிக்கொள்கிறோம், அதில் தலையிடுகிறோம், ஏறக்குறைய நாமே அதை உருவாக்கியது போலவும் உணர்கிறோம்: அதாவது, நாம் கீழே காத்திருக்கிறோம் என்ற செய்தி அவளுக்குச் சொல்லப்படவிருக்கும் அந்தத் தருணம். மேலும் ஐயமின்றி, விருந்தின் மற்ற தருணங்களும் இதிலிருந்து பெரிதும் மாறுபட்ட இயல்புடையவையாக இருந்திருக்க முடியாது; அவற்றில் இதைவிட அதிக மயக்கமூட்டும் விஷயங்களோ, அல்லது நமக்கு இத்தகைய வேதனையைத் தரக்கூடிய விஷயங்களோ எதுவும் இருந்திருக்க முடியாது—ஏனெனில் நம் நல்மனம் கொண்ட நண்பர் நமக்கு இவ்வாறு உறுதியளித்தாரே: "ஏன், அவள் கீழே இறங்கி வர மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவாள்! மேலே சலிப்படைந்து அமர்ந்திருப்பதை விட, உன்னுடன் உரையாடுவதையே அவள் மிகவும் இன்பமாகக் கருதுவாள்." ஐயோ! ஸ்வான் தன் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொண்டது போலவே, ஒரு மூன்றாம் நபரின் நல்நோக்கங்கள் அனைத்தும், ஒரு பெண்ணின் பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் சக்தியற்றவையாகிவிடுகின்றன—குறிப்பாக, தான் நேசிக்காத ஒருவன் தன்னைத் துரத்தி வருவதாக—அது ஒரு விருந்துக்கூட்டத்தின் நடுவேயாக இருந்தாலும் சரி—உணரும்போது, ​​அந்தப் பெண் அதை வெறுக்கிறாள். பெரும்பாலும், அந்த நண்பர் மட்டும் தனியாகக் கீழே திரும்பி வருகிறார். என் தாய் கீழே வரவில்லை; மேலும், என் சுயமரியாதையைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைகொள்ளாமல்—அந்தச் சுயமரியாதையோ, "தேடுதல்" (அதன் முடிவை நான் அவளிடம் வந்து அறிவிப்பேன் என்று அவள் காத்திருப்பதாகப் பாவனை செய்திருந்தாளே) எனும் நாடகம் ஒரு பொய் என்று அம்பலமாகிவிடக் கூடாது என்பதிலேயே முழுமையாகப் பந்தயம் வைக்கப்பட்டிருந்தது—அவள் ஃபிரான்சுவாஸை அனுப்பி, என்னிடம் பின்வரும் வார்த்தைகளைச் சொல்லச் செய்தாள்: "அதற்குப் பதில் ஏதும் இல்லை." அதன் பிறகு, அந்த வார்த்தைகளையே நான் எத்தனையோ முறை கேட்டிருக்கிறேன்—பெரும் நட்சத்திர விடுதிகளின் வரவேற்பாளர்கள் மூலமாகவோ அல்லது சூதாட்ட விடுதிகளின் பணியாளர்கள் மூலமாகவோ—அங்கே திகைத்துப்போய் நிற்கும் ஏழைப் பெண் ஒருத்தியிடம் அவை இவ்வாறு கூறப்படும்: "என்ன? அவர் எதுவும் சொல்லவில்லையா? அது சாத்தியமே இல்லை! நிச்சயமாக நீ என் கடிதத்தை அவரிடம் கொடுத்திருப்பாயே? சரி, நான் இன்னும் சிறிது நேரம் காத்திருக்கிறேன்." மேலும்—வரவேற்பாளர் தனக்காக எரியவிட முன்வரும் கூடுதல் விளக்கின் தேவை தனக்கு இல்லை என்று அப்பெண் எப்போதும் பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டு, அங்கே நின்றுகொண்டே, வரவேற்பாளருக்கும் ஒரு உதவியாளருக்கும் (கடிகாரத்தைப் பார்த்ததும், ஒரு வாடிக்கையாளரின் பானத்தை பனிக்கட்டியில் வைத்து குளிரூட்ட அவர் திடீரென அனுப்பும் உதவியாளர் அவர்) இடையே எப்போதாவது பரிமாறப்படும் வானிலை குறித்த பேச்சுகளைத் தவிர வேறு எதையும் கேட்காமல் நிற்பது போலவே—எனக்குச் சிறிது மூலிகைத் தேநீர் தயாரித்துத் தரவோ அல்லது என் படுக்கையருகே துணையாக இருக்கவோ ஃபிரான்சுவா முன்வந்ததை மறுத்துவிட்டு, நான் அவளைச் சமையலறைக்கே திரும்பிச் செல்ல அனுமதித்தேன்; நான் படுத்துக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டேன்—தோட்டத்தில் அமர்ந்து காபி அருந்திக்கொண்டிருந்த என் பெற்றோரின் குரல்களைக் கேட்காமல் இருக்க நான் முயன்றுகொண்டிருந்தேன். ஆனால் சில நொடிகள் கழித்து, அம்மாவுக்கு அந்தக் குறிப்பை எழுதியதன் மூலம்—அவரைச் சீற்றமடையச் செய்யும் அபாயத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், அவருடைய அருகாமைக்கு மிக நெருக்கமாகச் சென்று, அவரை மீண்டும் காணும் தருவாயில் நான் இருப்பதாகவே நம்பியதன் மூலம்—அவரை நேரில் காணாமலேயே உறங்கிவிடும் சாத்தியத்தை நானே திறம்படத் துண்டித்துவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன். ஒவ்வொரு நிமிடம் கடக்கும்போதும் என் இதயத்துடிப்பு இன்னும் அதிக வேதனையளிப்பதாக மாறியது; ஏனெனில், எனக்கு நானே அமைதியைப் போதிக்க முயன்றதன் மூலம்—அந்த அமைதி என்பது என் துரதிர்ஷ்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்குச் சமமானதாக இருந்திருக்கும்—என் மனக் கலக்கத்தை நான் இன்னும் அதிகப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தேன். திடீரென்று, என் பதற்றம்...விழுந்ததும், ஒரு சக்திவாய்ந்த மருந்து வேலை செய்யத் தொடங்கி நம் வலியை நீக்கும்போது ஏற்படுவது போன்ற ஒரு பேரின்ப உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது: அம்மாவை மீண்டும் பார்க்காமலும், எப்படியாவது அவளை முத்தமிடாமலும் இனி தூங்க முயற்சிக்கக் கூடாது என்று நான் அப்போதுதான் தீர்மானித்திருந்தேன்—அவள் மீண்டும் மாடிக்குச் சென்று படுக்கையைப் படுத்தவுடன், அதன் பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு அவளுடன் எனக்கு மனக்கசப்பு ஏற்படும் என்பது உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தபோதிலும். என் கவலைகள் நீங்கியதால் ஏற்பட்ட அமைதி, சில கணங்களுக்கு முன்பு நான் உணர்ந்த எதிர்பார்ப்பு, தாகம் மற்றும் ஆபத்து குறித்த பயம் ஆகியவற்றுக்குச் சற்றும் குறைவில்லாத ஒரு அசாதாரணமான பரவசத்தால் என்னை நிரப்பியது. நான் சத்தமின்றி ஜன்னலைத் திறந்து என் படுக்கையின் காலடியில் அமர்ந்தேன்; கீழிருந்து என் சத்தம் கேட்கக் கூடாது என்பதற்காக நான் கிட்டத்தட்ட அசையாமல் இருந்தேன். வெளியே, பொருட்களும் கூட ஒரு மௌனமான கவனத்தில் உறைந்து போயிருந்தன—நிலவொளியைக் கலைத்துவிடாமல் கவனமாக இருந்தன; அந்த நிலவொளி, பொருளை விட அடர்த்தியாகவும் திடமாகவும் இருந்த தன் சொந்தப் பிரதிபலிப்பின் வீச்சின் மூலம் ஒவ்வொரு பொருளையும் இரட்டிப்பாக்கிப் பின்னுக்குத் தள்ளி, அதுவரை மடிக்கப்பட்டு, இப்போது விரிக்கப்படுவது போல, நிலப்பரப்பை ஒரே நேரத்தில் தட்டையாக்கியும் விரிவடையச் செய்தும் இருந்தது. அசைய வேண்டியவை—ஒருவேளை சில செம்பட்டை இலைகள்—அசைந்தன. ஆயினும், அதன் மிக நுணுக்கமான, முழுமையான நடுக்கம்—அதன் மிகச்சிறிய நுணுக்கங்கள் மற்றும் மென்மையான சூட்சுமங்கள் வரை துல்லியமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டது—காட்சியின் மற்ற பகுதிகளுக்குள் பரவவில்லை, அதனுடன் கலக்கவில்லை, மாறாகக் கண்டிப்பாக வரையறுக்கப்பட்டே இருந்தது. அவர்களுடைய எதையும் உள்வாங்காத இந்த அமைதிக்கு ஆட்பட்டபோது, நகரின் மறுமுனையில் அமைந்துள்ள தோட்டங்களிலிருந்து வந்திருக்கக்கூடிய மிகத் தொலைவான ஒலிகள்கூட, மிக நுணுக்கமாகவும், அத்தகைய "நேர்த்தியுடனும்" உணரப்பட்டன; அந்தத் தொலைதூரத் தோற்றமானது, அவற்றின் மிக மென்மையான இசையால் மட்டுமே ஏற்பட்டது போலத் தோன்றியது—கன்சர்வேட்டோயர் இசைக்குழுவினரால் மிக நேர்த்தியாக இசைக்கப்பட்ட அந்த அடக்கப்பட்ட இசைக்கோர்வைகளைப் போல; அவற்றில் ஒரு சுரத்தைக் கூடத் தவறவிடாவிட்டாலும், கச்சேரி அரங்கிற்கு வெகு தொலைவில் இருந்து அவற்றைக் கேட்பது போன்ற ஒரு கற்பனையை ஒருவர் கற்பனை செய்வார்; மேலும், பழைய சந்தாதாரர்கள் அனைவரும்—ஸ்வான் தனது இருக்கைகளை அவர்களுக்குக் கொடுத்த போதெல்லாம் என் பாட்டியின் சகோதரிகளும் கூட—இன்னும் ரூ டி ட்ரெவிஸ் தெருவுக்குள் திரும்பாத ஒரு அணிவகுத்து வரும் படையின் தொலைதூர வருகையைக் கேட்பது போலத் தங்கள் காதுகளைக் கூர்மையாக்குவார்கள்.

நான் என்னைச் சிக்கவைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த இக்கட்டான நிலை, சாத்தியமான அனைத்துச் சூழல்களிலும், என் பெற்றோரிடமிருந்து எனக்கு மிகக் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒன்றாக இருக்கும் என்று நான் அறிந்திருந்தேன்—உண்மையில், வெளியாட்கள் எவரும் கற்பனை செய்திருக்கக்கூடியதை விடவும் மிகக் கடுமையான விளைவுகள் அவை; ஒரு அந்நியர் பார்த்தால், உண்மையாகவே மிகவும் அவமானகரமான குற்றங்களைச் செய்தால்தான் இத்தகைய விளைவுகள் ஏற்படும் என்று நம்பக்கூடிய வகையிலான விளைவுகள் அவை. ஆயினும், நான் வளர்ந்து வந்த சூழலில், குற்றங்களின் தரவரிசை மற்ற குழந்தைகளுடையதிலிருந்து மாறுபட்டிருந்தது; மற்ற எல்லாவற்றையும் விட, சில குறிப்பிட்ட மீறல்களுக்கே நான் முதலிடம் கொடுக்கும் வகையில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தேன்—சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அந்த மீறல்களிலிருந்துதான் எனக்கு மிகக் கடுமையான பாதுகாப்பு தேவைப்பட்டது என்பதனாலேயே அவ்வாறு செய்யப்பட்டிருந்தது; இப்போது நான் புரிந்துகொள்வது என்னவென்றால், அந்த மீறல்களின் பொதுவான இயல்பு என்னவென்றால், ஏதோ ஒரு நரம்பியல் உந்துதலுக்கு (nervous impulse) அடிபணிவதன் மூலமே ஒருவன் அவற்றில் வீழ்ந்துவிடுகிறான் என்பதாகும். ஆனால் அக்காலத்தில், அந்தச் சொல் ஒருபோதும் உச்சரிக்கப்பட்டதில்லை; அந்த மீறல்களின் தோற்றமும் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டதில்லை—ஏனெனில் அவ்வாறு செய்திருந்தால், அத்தகைய உந்துதல்களுக்கு அடிபணிவதை நியாயப்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்றோ, அல்லது அவற்றை எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றல் எனக்கில்லை என்றோ நான் நம்பத் தொடங்கிவிடுவேன் என்று அஞ்சப்பட்டது. ஆயினும், அந்த மீறல்கள் நிகழ்வதற்கு முன்னால் ஏற்படும் மனவேதனையைக் கொண்டே நான் அவற்றை நன்கு அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; அதேபோல, அந்த மீறல்களைத் தொடர்ந்து வரும் தண்டனையின் கடுமையைக் கொண்டும் நான் அவற்றை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். மேலும், நான் இப்போது செய்திருந்த இந்தக் குற்றம், இதற்கு முன் நான் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டிருந்த மற்ற குற்றங்களின் அதே வகையைச் சேர்ந்தது என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன்—எனினும், இந்தக் குற்றம் மற்றவற்றை விட அளவிட முடியாத அளவு மிகக் கடுமையானது. என் அம்மா படுக்கையறைக்குச் செல்ல மாடிப்படிகளில் ஏறும்போது, ​​சரியாக அவர் செல்லும் பாதையில் நான் போய் நின்றுகொண்டால்—மேலும், அவருக்கு மீண்டும் ஒருமுறை 'இரவு வணக்கம்' சொல்வதற்காகவே நான் அந்த நடைபாதையில் விழித்திருந்தேன் என்பதை அவர் பார்த்துவிட்டால்—அவர்கள் இனிமேல் என்னை வீட்டில் தங்கவிடமாட்டார்கள்; மறுநாளே என்னை ஒரு உறைவிடப் பள்ளிக்கு (boarding school) அனுப்பிவிடுவார்கள். அது நிச்சயம். சரி! ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து நான் ஜன்னல் வழியாகக் கீழே குதிக்க வேண்டிய நிலை வந்தாலும் கூட, நான் அதையே விரும்புவேன். இப்போது எனக்குத் தேவைப்பட்டது என் 'அம்மா'தான்—அவருக்கு 'இரவு வணக்கம்' சொல்வதுதான்; அந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்வதற்கான பாதையில் நான் வெகுதூரம் வந்துவிட்டிருந்தேன்; இனிமேல் என்னால் பின்வாங்கிச் செல்ல முடியாது.

ஸ்வான் என்பவரை வெளியே வழியனுப்பி வைக்கும் என் பெற்றோரின் காலடி ஓசையை நான் கேட்டேன்; அவர் வெளியேறிவிட்டார் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் கதவிலுள்ள மணி ஒலித்ததும், நான் ஜன்னலருகே சென்றேன். அந்த நண்டு உணவு (lobster) நன்றாக இருந்ததா என்றும், திரு. ஸ்வான் காபி மற்றும் பிஸ்தா ஐஸ்கிரீமை இரண்டாவது முறையாக எடுத்துக்கொண்டாரா என்றும் என் அம்மா என் அப்பாவிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். "அது ஒன்றும் குறிப்பிடும்படியாக இல்லை," என்று என் அம்மா கூறினார்; "அடுத்த முறை நாம் வேறு ஏதேனும் ஒரு சுவையை முயற்சி செய்து பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்." "ஸ்வான் இவ்வளவு தூரம் மாறிவிட்டதை என்னால் சற்றும் நம்பவே முடியவில்லை," என்று என் பாட்டி கூறினார்; "அவர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் வயதானவர் போலத் தெரிகிறார்!" ஸ்வானை எப்போதும் அதே பதின்ம வயது இளைஞனாகவே பார்த்துப் பழகிப்போயிருந்த என் பாட்டி, தான் அவருக்கு மனதிற்குள் கற்பித்து வைத்திருந்த வயதை விட அவர் திடீரென்று மிகவும் வயதானவர் போலத் தெரிந்ததைக் கண்டு திகைத்துப்போனார். சொல்லப்போனால், என் பெற்றோரும் அவரிடம் ஒருவித அசாதாரணமான, வரம்புமீறிய, அவமானகரமான—ஆயினும் அவருக்குத் தகுதியான—முதுமையின் அறிகுறிகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர்; அது, திருமணம் செய்துகொள்ளாத ஆண்களுக்கே உரித்தான ஒரு முதுமையாகும். நாளை என்பதே இல்லாத அந்த 'மகத்தான நாள்', மற்றவர்களுக்கு இருப்பதை விட இவர்களுக்கு நீண்ட நேரம் நீடிப்பது போலத் தோன்றும்; ஏனெனில், இவர்களுக்கு அந்த நாள் வெறுமையாக இருக்கிறது; அதன் ஒவ்வொரு கணமும் காலை முதல் இரவு வரை குழந்தைகளுடன் பகிர்ந்துகொள்ளப்படாமல், அப்படியே குவிந்துகொண்டே செல்கிறது. "அந்தத் துர்பாக்கியமான மனைவியால் அவருக்குப் பெரும் தொல்லை இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்; அவள், காம்ப்ரே (Combray) நகரத்துக்கே வெளிப்படையாகத் தெரிந்த வகையில்—சார்லஸ் (Charlus) என்பவருடன்—கள்ள உறவு வைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறாள். இதுதான் இப்போது ஊர் முழுவதும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் விஷயம்." அப்படியிருந்தும், சமீபகாலமாக அவர் பார்ப்பதற்கு முன்பை விடக் குறைவாகவே சோகத்துடன் காணப்படுவதாக என் அம்மா குறிப்பிட்டார். "மேலும், அவர் அந்தச் செய்கையைச் செய்வது இப்போது குறைந்துவிட்டது—அதாவது, தன் தந்தையைப் போலவே அவரும் அடிக்கடி தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொள்ளும் அந்தச் செய்கையைத்தான் சொல்கிறேன்..."...மேலும் அவர் தன் நெற்றியில் கையை ஓட்டிக்கொண்டார். "தனிப்பட்ட முறையில், என் மனதின் ஆழத்தில், அவர் அந்தப் பெண்ணை இனி நேசிப்பதில்லை என்றே நான் நம்புகிறேன்." "ஆனால் இயல்பாகவே அவர் அவளை இனி நேசிக்கமாட்டார்," என்று என் தாத்தா பதிலளித்தார். "சற்று காலத்திற்கு முன்பு, இதே விஷயத்தைப் பற்றி அவரிடமிருந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது—அந்தக் கடிதத்தின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற நான் அவசரப்படவில்லை—மேலும் அந்தக் கடிதம், தன் மனைவியின் மீதான அவரது உணர்வுகளில், குறிப்பாக 'காதல்' என்ற விஷயத்தில், எள்ளளவும் சந்தேகத்திற்கு இடமளிக்கவில்லை. சரி! பார்த்தீர்களா? அந்த 'ஆஸ்டி' (Asti) மதுவிற்காக நீங்கள் அவருக்கு நன்றி சொல்லவில்லை," என்று தன் இரண்டு நாத்தனார்மார்களை நோக்கித் திரும்பி என் தாத்தா கூறினார். "நாங்கள் அவருக்கு நன்றி சொல்லவில்லை என்று நீங்கள் எதைச் சொல்கிறீர்கள்? என் கணிப்பில்—நமக்குள் மட்டும் இருக்கட்டும்—நான் அதை மிகவும் நயமாகவே குறிப்பிட்டதாக நினைக்கிறேன்," என்று என் அத்தை ஃப்ளோரா பதிலளித்தார். "ஆம், நீ அதை மிக அழகாகக் கையாண்டாய்; நான் உன்னை மிகவும் பாராட்டினேன்," என்று என் அத்தை செலீன் கூறினார். "ஆனால் நீயும் மிக நன்றாகவே செய்தாய்." "ஆம், அந்த 'அழகிய அண்டை வீட்டார்' பற்றி நான் குறிப்பிட்ட கருத்தைக் குறித்து எனக்குச் சற்றுப் பெருமையாகவே இருந்தது." "என்ன? *இதைத்தான்* நீங்கள் ஒருவருக்கு நன்றி சொல்வது என்று அழைக்கிறீர்களா?" என்று என் தாத்தா வியப்புடன் கூறினார். "அந்தப் பகுதியை நான் நிச்சயமாகக் கேட்டேன்; ஆனால் அது ஸ்வானைக் (Swann) குறித்தது என்று நான் நினைத்திருந்தால், என்னைச் சாத்தான் பிடித்துக்கொள்ளட்டும்! அவர் அதைச் சற்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதில் நீங்கள் முழுமையாக உறுதியாக இருக்கலாம்." "ஓ, விடுங்கள்—ஸ்வான் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல; அவர் அதை நிச்சயம் ரசித்திருப்பார். அந்த மதுவின் பாட்டில்களின் சரியான எண்ணிக்கையையோ அல்லது அதன் விலையையோ என்னால் அவரிடம் அப்பட்டமாகக் கூறமுடியாது அல்லவா?" என் தந்தையும் தாயும் தனித்து விடப்பட்டு, ஒரு கணம் அமர்ந்தனர்; பின்னர் என் தந்தை கூறினார்: "சரி, உனக்கு விருப்பமென்றால், நாம் மாடிக்குச் சென்று உறங்கலாம்." "உங்கள் விருப்பம், என் அன்பரே—இருப்பினும் எனக்குச் சிறிதும் தூக்கம் வரவில்லை. அந்தத் தீங்கற்ற காபி ஐஸ்கிரீம் தான் என்னை இப்படி விழித்திருக்கச் செய்கிறதோ என்னவோ! ஆனால் சமையலறையில் ஒரு விளக்கு எரிவதைப் பார்க்கிறேன்; பாவம், ஃபிரான்சுவா (Françoise) எனக்காகக் காத்திருக்கிறாள் என்பதால், நீங்கள் உங்கள் ஆடைகளைக் களைவதற்குள், என் மேலாடையின் கொக்கிகளை அவிழ்த்துவிடுமாறு அவளிடம் கேட்கிறேன்." என்று கூறி, என் தாய், படிக்கட்டுகளுக்குச் செல்லும் முன்மண்டபத்தின் பின்னல் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கதவைத் திறந்தார். சிறிது நேரத்திலேயே, தன் ஜன்னலை மூடுவதற்காக அவள் மாடிக்கு வருவதை நான் கேட்டேன். நான் சத்தமில்லாமல் அந்த நடைபாதைக்குள் நுழைந்தேன்; என் இதயம் மிக வேகமாகத் துடித்ததால், என்னால் முன்னால் நகரவே சிரமமாக இருந்தது; ஆயினும், அது இப்போது கவலையினால் துடிக்கவில்லை—மாறாக, பேரச்சத்தினாலும் பெருமகிழ்ச்சியினாலும் துடித்தது. படிக்கட்டுப் பகுதியில், அம்மா ஏந்தியிருந்த மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியை நான் கண்டேன். பின்னர், அம்மாவையே நேரில் கண்டேன்; நான் அவரை நோக்கி ஓடினேன். ஒரு கணப்பொழுதேனும், என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இயலாமல், அவர் என்னை வியப்புடன் நோக்கினார். பின்னர், அவர் முகத்தில் கோபத்தின் சாயல் படர்ந்தது; அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை—உண்மையில், இதைவிட மிகச் சிறிய தவறுகளுக்கேகூட, நான் பல நாட்களுக்குத் தொடர்ந்து அவரோடு பேசிக்கொள்ள முடியாதபடி ஒதுக்கிவைக்கப்படுவது வழக்கம். அம்மா என்னிடம் ஒரு வார்த்தை பேசியிருந்தால், அது மீண்டும் என்னிடம் பேசுவது சாத்தியமே என்பதை ஒப்புக்கொள்வதாக அமைந்திருக்கும்—மேலும், இப்போது எனக்காகத் தயாராகிக்கொண்டிருக்கும் தண்டனையின் தீவிரத்தை ஒப்பிடுகையில், வெறும் மௌனமும் விலகலும் குழந்தத்தனமானவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு அறிகுறியாகவே அது எனக்குத் தோன்றியிருக்கும்; அது எனக்கு இன்னும் அச்சமூட்டுவதாகவே அமைந்திருக்கக்கூடும். அந்தப் பேச்சு, தான் வேலையிலிருந்து நீக்க முடிவெடுத்த ஒரு பணியாளனிடம் ஒருவர் காட்டும் அமைதியான பதிலைப் போன்றதாக இருந்திருக்கும்; அல்லது, போருக்குச் செல்லவிருக்கும் தன் மகனுக்கு ஒருவர் அளிக்கும் முத்தத்தைப் போன்றதாக இருந்திருக்கும்—அம்மகன் மீது ஓரிரு நாட்கள் மட்டும் கோபமாக இருக்கவே நினைத்திருந்தால், அத்தகைய முத்தத்தை அவர் அளித்திருக்கவே மாட்டார். ஆனால், உடை மாற்றிக்கொள்ளச் சென்றிருந்த உடைமாற்றும் அறையிலிருந்து என் தந்தை மேலே வருவதை அம்மா கேட்டார்; என் தந்தை அங்கே வந்து ஏற்படுத்தக்கூடிய கூச்சலையும் குழப்பத்தையும் தவிர்க்கும் பொருட்டு, கோபத்தால் தழுதழுத்த குரலில் அவர் என்னிடம் கூறினார்: “ஓடு! ஓடு! குறைந்தபட்சம், ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல நீ அங்கே நின்றுகொண்டிருப்பதை உன் தந்தையாவது பார்க்காமல் இருக்கட்டும்!” ஆனால் நான் அவரிடம் திரும்பத் திரும்பக் கெஞ்சிக்கொண்டே இருந்தேன்: “வந்து எனக்கு ‘இரவு வணக்கம்’ சொல் அம்மா!”—சுவரில் என் தந்தையின் மெழுகுவர்த்தி ஒளிக்கீற்று மேலே எழுவதைக் கண்டு நான் அச்சத்தால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தபோதிலும், அம்மாவின் வருகையை ஒரு பேரம்பேசும் கருவியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்; அம்மா தொடர்ந்து என்னிடம் பேச மறுத்துக்கொண்டே இருந்தால், என் தந்தை அங்கே வரும்போது நான் இன்னும் அங்கேயே இருப்பதை அவர் பார்த்துவிடுவாரே என்று அஞ்சி, அம்மா என்னிடம்: “உன் அறைக்குச் செல்; நான் உடனே அங்கே வருகிறேன்,” என்று சொல்வார் என நான் நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் காலம் கடந்துவிட்டது; என் தந்தை எங்கள் முன்னால் வந்து நின்றார். அறியாமலேயே, யாரும் கேட்காத வகையில் நான் முணுமுணுத்தேன்: “நான் அழிந்துவிட்டேன்!”

ஆனால், அது அவ்வாறு முடிவடையவில்லை. என் தாயும் பாட்டியும் இணைந்து வகுத்திருந்த பரந்த உடன்படிக்கைகளின் கீழ் எனக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த அனுமதிகளை, என் தந்தை தொடர்ந்து மறுத்து வந்தார்—ஏனெனில், "கொள்கைகள்" என்பவற்றைப் பற்றி அவர் துளியும் கவலை கொண்டவரல்ல; மேலும், அவரைப் பொறுத்தவரை "தேசங்களின் சட்டம்" (Law of Nations) என்ற ஒன்றுக்கே இடமில்லை. ஏதோ ஒரு தற்செயலான காரணத்திற்காகவோ—அல்லது எந்தக் காரணமுமே இல்லாமலோ—மிகவும் பழகிப்போன, புனிதமானதாகவே கருதப்பட்ட ஒரு நடைப்பயணத்தை, கடைசித் தருணத்தில் அவர் ரத்து செய்துவிடுவார்; அதை எனக்கு மறுப்பது ஒரு சத்திய மீறலுக்குச் சற்றும் குறைந்ததல்ல என்று எனக்குத் தோன்றும். அல்லது—இன்றைய மாலையில், குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வெகு முன்னதாகவே அவர் செய்தது போல—என்னிடம் கூறுவார்: "சரி, கிளம்பு; படுக்கைக்குச் செல். எந்த விளக்கமும் தேவையில்லை!" ஆயினும், அவருக்குக் கொள்கைகள் ஏதும் இல்லை என்பதாலேயே (என் பாட்டியின் புரிதலின்படி), கண்டிப்பாகச் சொல்வதானால், அவரிடம் பிடிவாதமும் ஏதும் இருக்கவில்லை. அவர் ஒரு கணம் என்னைப் பார்த்து, வியப்பும் சற்றே எரிச்சலும் கலந்த பாவனையில் நோக்கினார்; பின்னர், என்ன நடந்தது என்பதை என் தாய் (Maman) சற்றே தயக்கத்துடன் சில வார்த்தைகளில் அவருக்கு விளக்கிய உடனேயே, அவர் அவளிடம் கூறினார்: "சரி அப்படியென்றால், நீயே அவனுடன் செல்! உனக்கு இப்போது தூக்கம் வரவில்லை என்று நீதானே சற்று முன் சொன்னாய்? அதனால், சிறிது நேரம் அவனது அறையிலேயே இரு; எனக்குத் துணையாக யாரும் இருக்கத் தேவையில்லை." "ஆனால், என் அன்பரே," என் தாய் தயக்கத்துடன் பதிலளித்தாள், "எனக்குத் தூக்கம் வருகிறதோ இல்லையோ என்பது இங்கு முக்கியமல்ல; நாம் இந்தச் குழந்தைக்கு இத்தகைய பழக்கத்தை ஏற்படுத்திவிடவே கூடாது..." "ஆனால் இது பழக்கத்தைப் பற்றிய விஷயமே அல்ல!" என்று தன் தோள்களைக் குலுக்கியவாறே என் தந்தை கூறினார். "அந்தச் சிறுவன் மிகவும் வருத்தத்துடன் இருப்பதை உன்னால் பார்க்க முடியவில்லையா? அந்தக் குழந்தை பார்ப்பதற்கே மிகவும் பரிதாபமாக இருக்கிறதே! என்ன இது—நாம் ஒன்றும் அரக்கர்கள் இல்லையே! அவனை நோய்வாய்ப்படச் செய்வதால் உனக்கு என்ன நன்மை கிடைக்கப்போகிறது? அவனது அறையிலேயே இரண்டு படுக்கைகள் இருக்கின்றனவே..."

 "...சரி அப்படியென்றால், ஃபிரான்சுவாஸை உனக்காகப் பெரிய படுக்கையைத் தயார் செய்யச் சொல்; இன்றிரவு அவனுக்குப் பக்கத்திலேயே படுத்து உறங்கு. சரி, வா; இரவு வணக்கம். உன்னைப் போல உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவன் அல்ல நான்—நான் இப்போது உறங்கச் செல்கிறேன்."

என் தந்தைக்கு நன்றி கூற இயலாது; அவர் "உணர்ச்சிமயமான உளறல்கள்" என்று அழைத்தவற்றைக் கொண்டு அவரை எரிச்சலூட்டுவது மட்டுமே சாத்தியமாகியிருக்கும். நான் அசைவற்று நின்றேன்; அங்கிருந்து நகரத் துணியவில்லை. அவர் இன்னும் எங்கள் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார்—உயரமாக, வெள்ளை நிற இரவுச் சட்டையை அணிந்து, நரம்பு வலி (neuralgia) ஏற்பட்டதிலிருந்து அவர் தலையைச் சுற்றிப் போர்த்திக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்த ஊதா மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிற இந்தியக் காஷ்மீர் சால்வைக்குள் அவர் காட்சியளித்தார். சாராவிடம், "நீ ஐசாக்கை வெளியே அனுப்பிவிட வேண்டும்" என்று ஆபிரகாம் கூறும் தருணத்தைச் சித்தரிக்கும், பெனோஸ்ஸோ கோஸ்ஸோலியின் ஓவியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வரையப்பட்ட சித்திரத்தை திரு. ஸ்வான் எனக்குப் பரிசளித்திருந்தார் அல்லவா—அதில் ஆபிரகாம் எந்தப் போஸில் நின்றிருப்பாரோ, அதே தோரணையில் என் தந்தையும் நின்றுகொண்டிருந்தார். அது நடந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அவர் ஏந்திச் சென்ற மெழுகுவர்த்தியின் நிழல் மேலே ஏறிச் செல்வதை நான் உற்றுநோக்கிய அந்தப் படிக்கட்டுச் சுவர், இப்போது எப்போதோ மறைந்துவிட்டது. என் உள்ளத்திலும் பல விஷயங்கள் அழிந்துவிட்டன—என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று நான் நம்பிய விஷயங்கள் அவை—அவற்றிற்குப் பதிலாகப் புதிய விஷயங்கள் முளைத்தெழுந்துள்ளன. அவை புதிய துயரங்களையும் புதிய மகிழ்ச்சிகளையும் தோற்றுவித்துள்ளன; அக்காலத்தில் என்னால் அவற்றைச் சற்றும் ஊகித்திருக்க இயலாது—அதேபோலவே, அக்காலத்துத் துயரங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் இப்போது என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. என் தந்தை என் அம்மாவிடம், "நீ அந்தச் சிறுவனுடன் செல்" என்று கூறிப் பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அத்தகைய தருணங்கள் மீண்டும் எனக்கு ஒருபோதும் வாய்க்காது. ஆயினும், சமீப காலமாக—நான் சற்றுச் செவிசாய்த்தால்—என் தந்தையின் முன்னிலையில் நான் அடக்கிக்கொண்டிருந்த, ஆனால் அம்மாவுடன் தனித்திருக்கும்போது மட்டும் வெடித்துக் கிளம்பிய அந்த விம்மல்களை நான் மீண்டும் மிகத் தெளிவாக உணரத் தொடங்கியுள்ளேன். உண்மையில், அந்த விம்மல்கள் ஒருபோதும் ஓய்ந்ததே இல்லை; என் சுற்றுப்புறத்தில் நிலவும் வாழ்க்கையின் இரைச்சல்கள் இப்போது தணிந்துவிட்டதாலேயே, அவற்றை நான் மீண்டும் கேட்க முடிகிறது. இது எதனை ஒத்திருக்கிறது என்றால்—பகல் வேளையில் நகரத்தின் இரைச்சல்களுக்கு மத்தியில் முற்றிலுமாக அமுங்கிப்போய், அடியோடு நின்றுவிட்டதோ என்று எண்ணவைக்கும் மடாலய மணிகள், மாலைப் பொழுதின் அமைதியில் மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்குவதைப் போன்றதே இதுவும் ஆகும்.

அன்றைய இரவு முழுவதும் என் அம்மா என் அறையிலேயே தங்கினார்; வீட்டை விட்டே வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் என்று நான் அஞ்சுமளவிற்கு ஒரு மிகக் கடுமையான தவறை நான் இழைத்திருந்த அந்தத் துல்லியமான தருணத்தில்தான், ஒரு நற்செயலுக்கான வெகுமதியாகக்கூட என் பெற்றோரிடமிருந்து நான் இதுவரை பெற்றிராத ஒன்றை, அவர்கள் எனக்கு வழங்கினார்கள். இந்த அருட்செயலின் வாயிலாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட அந்த வேளையிலும்கூட, என் தந்தை என்னிடம் கொண்டிருந்த அணுகுமுறையானது, அவருக்கு இயல்பாகவே உரித்தான அந்த 'தன்னிச்சையான' மற்றும் 'தகுதியற்ற' தன்மையை இழக்காமல் இருந்தது—அதாவது, அவரது செயல்கள் பெரும்பாலும் ஏதேனும் முன்யோசனையிட்ட திட்டத்தினால் உருவானதை விட, தற்செயலான சூழல்களாலேயே அதிகம் விளைந்தன எனும் உண்மையிலிருந்து பிறந்த ஒரு குணம் அது. சொல்லப்போனால், அவர் என்னை உறங்கச் செல்லுமாறு அனுப்பியபோது நான் அவரது "கடுமை" என்று வர்ணித்த அந்தப் பண்பானது, என் தாயின் அல்லது என் பாட்டியின் கடுமையோடு ஒப்பிடுகையில், அத்தகைய பெயருக்குக் குறைந்த தகுதியே கொண்டிருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில், என் தந்தையின் இயல்பானது—சில அம்சங்களில் என்னுடைய இயல்பிலிருந்து என் தாய் மற்றும் பாட்டியினரை விடவும் ஆழமாக மாறுபட்டிருந்ததால்—அந்தத் தருணம் வரை, இரவில் நான் அனுபவித்த துயரத்தின் ஆழத்தை உணர்ந்துகொள்ளத் தவறியிருக்கக்கூடும்; ஆனால் என் தாயும் பாட்டியும் அந்தத் துயரத்தை மிக நன்றாகவே அறிந்திருந்தனர். ஆயினும், நான் துன்பப்படுவதிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுவதற்குச் சம்மதிக்காத அளவிற்கு அவர்கள் என்மீது அன்பு கொண்டிருந்தனர்; என் நரம்பியல் உணர்திறனைப் பண்படுத்தவும், என் மன உறுதியை வலுப்படுத்தவும் வேண்டி, அந்தத் துன்பத்தை நான் வென்று ஆளுவதற்கு அவர்கள் எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க விரும்பினார்கள். என்னிடத்தில் மாறுபட்ட வகையிலான பாசம் கொண்டிருந்த என் தந்தையைப் பொறுத்தவரை, அவருக்கு அத்தகைய மனத்துணிவு இருந்திருக்குமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், நான் துயரத்தில் இருப்பதை அவர் தற்செயலாக உணர்ந்த ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், அவர் என் தாயிடம் இவ்வளவுதான் கூறினார்: "அப்படியென்றால், நீயே சென்று அவனுக்கு ஆறுதல் கூறு." அன்று இரவு என் தாய் என் அறையிலேயே தங்கியிருந்தார்; மேலும்—(நான் கனவிலும் எதிர்பார்க்காத அளவிற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்த) அந்தப் பொன்னான நேரங்கள், எந்தவொரு குற்றவுணர்ச்சியாலும் களங்கப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதை உறுதிசெய்வது போல—ஃபிரான்சுவா (என் தாய் என் அருகில் அமர்ந்து, என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, என்னைக் கடிந்துகொள்ளும் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல் அழ அனுமதித்ததைக் கண்டு, ஏதோ அசாதாரணமான நிகழ்வு நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை ஊகித்துக்கொண்டு) அவரிடம் இவ்வாறு கேட்டார்: "ஆனால் அம்மா, இவருக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏன் இவர் இப்படி அழுதுகொண்டிருக்கிறார்?" அதற்கு என் தாய் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "ஏன், இவருக்கே அது என்னவென்று தெரியவில்லை ஃபிரான்சுவா; இவர் இப்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டுப்போய் இருக்கிறார், அவ்வளவுதான்." "சீக்கிரம், எனக்காக அந்தப் பெரிய படுக்கையைத் தயார் செய்; பிறகு நீயும் சென்று உறங்கு." இவ்வாறு, முதன்முறையாக, என் துயரமானது தண்டனைக்குரிய ஒரு குற்றமாக அல்லாமல், அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு தன்னிச்சையான பாதிப்பாக—அதாவது, நான் எவ்விதப் பொறுப்பும் ஏற்கத் தேவையில்லாத ஒரு நரம்பியல் நிலையாகவே—கருதப்பட்டது. என் கண்ணீரின் கசப்புடன் மனச்சங்கடங்களை இனி கலக்கத் தேவையில்லை என்ற நிம்மதியை நான் உணர்ந்தேன்; எந்தப் பாவ உணர்வுமின்றி என்னால் அழ முடிந்தது. மனித நிகழ்வுகளின் இந்தத் திருப்பத்தைக் குறித்து—குறிப்பாக ஃபிரான்சுவாஸைப் பொறுத்தவரை—எனக்குள் ஒருவிதப் பெருமிதமும் இல்லாமல் இல்லை. அம்மா என் அறைக்கு வர மறுத்து, நான் தூங்கச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று இகழ்ச்சியுடன் செய்தி அனுப்பி ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகாத நிலையில், இந்தத் திருப்பம் இப்போது என்னை ஒரு 'முதிர்ந்தவர்' என்ற கண்ணியத்திற்கு உயர்த்தியிருந்தது; ஒரே நேரத்தில், துயரத்தின் ஒருவிதப் பருவமடைதலையும், கண்ணீருக்கான ஒரு விடுதலையையும் நான் அடைந்திருந்தேன். நான் மகிழ்ச்சியடைந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால் நான் அடையவில்லை. என் தாய் எனக்கு இப்போதுதான் முதல் முறையாக ஒரு சலுகையை அளித்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது—அது அவருக்கு மிகவும் வேதனையான ஒன்றாக இருந்திருக்க வேண்டும்; எனக்காக அவர் வகுத்து வைத்திருந்த இலட்சியத்திற்கு முன்னால், அவர் செய்த முதல் சரணாகதி அது என்றும்; எப்போதும் மிகுந்த துணிச்சலுடன் திகழும் அவர், முதல் முறையாகத் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார் என்றும் எனக்குப் பட்டது. நான் உண்மையில் ஒரு வெற்றியைப் பெற்றிருந்தாலும், அது *அவருக்கு எதிரான* ஒரு வெற்றி என்றே எனக்குத் தோன்றியது; நோய், துயரங்கள் அல்லது முதுமை ஆகியவை எதைச் செய்திருக்குமோ, அதேபோல் நானும்—அவருடைய மனவுறுதியைத் தளர்த்தவும், அவருடைய பகுத்தறிவைச் பணியவைக்கவும்—வெற்றி பெற்றிருந்தேன்; மேலும் இந்த மாலைப் பொழுது ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது என்றும்—அது ஒரு துயரம் நிறைந்த நாளாகவே நிலைத்திருக்கும் என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. எனக்குத் துணிச்சல் இருந்திருந்தால், அந்தத் தருணத்திலேயே அம்மாவிடம் நான் இப்படிச் சொல்லியிருப்பேன்: "இல்லை, நீங்கள் இங்கே இருக்க நான் விரும்பவில்லை; இங்கே தூங்காதீர்கள்." ஆனால் அந்த நடைமுறை ஞானம் எனக்குத் தெரிந்திருந்தது—ஒருவர் சொல்வது போல, அது மிகவும் யதார்த்தமான ஞானம்......இன்று என் பாட்டியின் தீவிரமான லட்சியவாத இயல்பைத் தனக்குள் அடக்கி வைத்திருந்தவள் அவள்; மேலும், இப்போது பாதிப்பு நிகழ்ந்தேவிட்டதால், என் தந்தைக்குத் தொல்லை கொடுப்பதை விட—குறைந்தபட்சம்—அந்த இதமான இன்பத்தை நான் முழுமையாகச் சுவைக்க அனுமதிப்பதையே அவள் விரும்புவாள் என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். உண்மையில், அன்று மாலை என் கைகளை மிக மென்மையாகப் பற்றிக்கொண்டு, என் கண்ணீரைத் தடுக்க அவள் முயன்றபோது, ​​என் தாயின் அழகிய முகம் இன்னும் இளமையின் பொலிவுடன் திகழ்ந்தது; ஆயினும், சரியாக அந்த காரணத்தினாலேயே—இது நிகழ்ந்திருக்கக் கூடாது என்று எனக்குத் தோன்றியது; என் குழந்தைப் பருவம் அறியாத இந்த 'புதியதோர் மென்மையைக்' காட்டிலும், அவளது கோபமே எனக்குக் குறைந்த துயரத்தை அளித்திருக்கும் என்று நான் உணர்ந்தேன். ஏதோ ஒரு புனிதமற்ற, ரகசியக் கரத்தால், அவளது ஆன்மாவில் முதல் சுருக்கத்தை நான் இப்போதுதான் பதித்துவிட்டதைப் போலவும், அங்கே முதல் நரைமுடியைத் தோன்றச் செய்துவிட்டதைப் போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. இந்த எண்ணம் என் விம்மல்களை இரட்டிப்பாக்கியது; அப்போது நான் என் அம்மாவைப் பார்த்தேன்—என்னிடம் எந்தவித உணர்ச்சிவசப்படலையும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாத அவள்—திடீரென என் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தானும் அழத் துடிக்கும் உந்துதலை அடக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள். இதை நான் கவனித்துவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்த அவள், சிரித்துக்கொண்டே என்னிடம் கூறினாள்: "என் குட்டி மஞ்சள் பறவையைப் பார், என் குட்டி கேனரிப் பறவையைப் பார்—இப்படியே போனால், இவன் தன் அம்மாவையும் தன்னைப் போலவே ஒரு 'பைத்தியமாகவே' மாற்றிவிடுவான் போலிருக்கிறதே! சரி வா—உனக்கும் தூக்கம் வரவில்லை, உன் அம்மாவுக்கும் தூக்கம் வரவில்லை; சும்மா இங்கே உட்கார்ந்து உணர்ச்சிவசப்பட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டாம்; வா, நாம் ஏதாவது செய்வோம்—உன் புத்தகங்களில் ஒன்றை எடுத்து வருவோம்." ஆனால் என்னிடம் அங்கே எந்தப் புத்தகங்களும் இல்லை. "உன் பிறந்தநாளுக்காக உன் பாட்டி பரிசளிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கும் புத்தகங்களை நானே முன்கூட்டியே எடுத்து வந்து கொடுத்தால், அந்த மகிழ்ச்சி உனக்குக் குறைந்துவிடுமா? நன்றாக யோசித்துப் பார்: நாளை மறுநாள் பிறந்தநாள் அன்று, திறப்பதற்கு வேறு எதுவும் இல்லாமல் போனால், உனக்கு ஏமாற்றமாக இருக்காதா?" மாறாக, நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; உடனே என் அம்மா புத்தகங்கள் அடங்கிய ஒரு பொட்டலத்தை எடுத்துவரச் சென்றாள்—அந்தப் புத்தகங்களைச் சுற்றியிருந்த காகித உறையின் வழியாக, அவற்றின் குட்டையான, அகலமான வடிவங்களைத் தவிர வேறு எதையும் என்னால் காண இயலவில்லை—ஆயினும், அந்த ஆரம்பத் தோற்றத்திலேயே—எவ்வளவுதான் எளிமையாகவும் மறைவாகவும் இருந்தாலும்—அது புத்தாண்டு அன்று கிடைத்த வர்ணப் பெட்டியையும், அதற்கு முந்தைய ஆண்டில் கிடைத்த பட்டுப்புழுக்களையும் மிஞ்சும் வகையில் அமைந்திருந்தது. அவை *La Mare au Diable*, *François le Champi*, *La Petite Fadette* மற்றும் *Les Maîtres Sonneurs* ஆகிய புத்தகங்களாகும். எனது பாட்டி—நான் பிற்காலத்தில் அறிந்துகொண்டபடி—ஆரம்பத்தில் Musset-இன் கவிதைகள், Rousseau-வின் ஒரு நூல் மற்றும் *Indiana* ஆகியவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். ஏனெனில், இனிப்புகள் மற்றும் பேஸ்ட்ரிகள் உடலுக்கு எத்துணை தீங்கானவையோ, அத்துணைத் தீங்கானவையே மேலோட்டமான வாசிப்புகளும் என்று அவர் கருதினாலும்; ஒரு மேதையின் ஆற்றல்மிக்க மூச்சுக்காற்று, உடலின் மீது தூய காற்றும் கடல் காற்றும் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைவிட, மனதின் மீது—அது ஒரு குழந்தையின் மனமாகவே இருப்பினும்—அதிக ஆபத்தானதோ அல்லது குறைவான புத்துணர்ச்சி அளிப்பதோ ஆன எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்திவிடும் என்று அவர் நம்பவில்லை. ஆனால், எனக்குப் பரிசளிக்க அவர் உத்தேசித்திருந்த புத்தகங்கள் எவை என்பதை அறிந்த எனது தந்தை, அவரை ஏறக்குறைய 'பைத்தியம்' என்றே அழைக்கும் நிலைக்குச் சென்றதால்; எனக்குக் கிடைக்கவிருந்த பரிசு கைநழுவிப் போய்விடக் கூடாது என்பதற்காக, அவரே மீண்டும் Jouy-le-Vicomte-இல் இருந்த புத்தக விற்பனையாளரிடம் சென்றார்—அது ஒரு கடும் வெயில் மிகுந்த நாளாக அமைந்தது; அவர் வீடு திரும்பியபோது உடல்நலம் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்; அத்தகைய சூழலில் அவர் தன்னை அளவுக்கு அதிகமாக வருத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கக் கூடாது என்று மருத்துவர் எனது தாயாருக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் அளவுக்கு அவரது நிலை இருந்தது—எனவே, அவர் அந்தப் புத்தகங்களுக்கு மாற்றாக, George Sand எழுதிய நான்கு கிராமிய நாவல்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். "என் அன்பே," என்று அவர் எனது தாயாரிடம் கூறுவார், "இந்தக் குழந்தைக்கு, தரக்குறைவாக எழுதப்பட்ட எதையாவது பரிசளிக்க என் மனம் சற்றும் இடமளிக்கவில்லை."
$
உண்மையில், அறிவுசார்ந்த பயன் ஏதும் இல்லாத எதையும் வாங்குவதற்கு அவளுக்கு ஒருபோதும் மனம் வராது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொருள்சார் சுகம் மற்றும் தற்பெருமையின் திருப்திகளைத் தவிர வேறு இடங்களில் நமது இன்பத்தைத் தேடக் கற்றுக்கொடுப்பதன் மூலம் அழகான பொருட்கள் நமக்கு வழங்கும் அந்தக் குறிப்பிட்ட பயனை அவள் விரும்பமாட்டாள். அவள் யாருக்காவது "பயனுள்ள" பரிசு என்று சொல்லப்படும் ஒன்றைக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தபோதுகூட—ஒரு சாய்வு நாற்காலி, சில கரண்டி வகைகள், அல்லது ஒரு கைத்தடி போன்றவற்றைக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தபோதுகூட—அவள் "பழங்கால" மாதிரிகளையே தேடுவாள். அவற்றின் நீண்டகாலப் பயன்பாடு, அவற்றின் பயன்பாட்டுத் தன்மையை அழித்துவிட்டதால், அவை நமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதை விட, பழங்கால மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நமக்கு விவரிப்பதற்கே அதிக நாட்டம் கொண்டவை என்பது போல அவள் கருதுவாள். எனது அறையில் மிக அழகான நினைவுச்சின்னங்கள் அல்லது நிலப்பரப்புகளின் புகைப்படங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் விரும்பியிருப்பாள். ஆனால், ஒரு பொருளை வாங்கும் தருணத்தில்—அதில் சித்தரிக்கப்பட்ட பொருள் அழகியல் மதிப்பைக் கொண்டிருந்தபோதிலும்—புகைப்படம் எடுத்தல் எனும் இயந்திரத்தனமான சித்தரிப்பு முறையின் மூலம் அநாகரிகமும் பயன்பாட்டுத் தன்மையும் மிக விரைவாக மீண்டும் வெளிப்படுவதாக அவள் உணர்ந்தாள். அவள் இந்தச் செயல்முறையை விஞ்ச முயற்சிப்பாள்—வணிகரீதியான அற்பத்தனத்தை முற்றிலுமாக ஒழிக்க முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அதைக் குறைத்து, அதன் பெரும்பகுதிக்கு பதிலாகக் கலையைப் புகுத்தி, அதில் பல கலை 'அடுக்குகளை' அறிமுகப்படுத்துவாள்: சார்ட்ரெஸ் பேராலயம், செயிண்ட்-கிளவுட் நீரூற்றுகள் அல்லது வெசுவியஸ் ஆகியவற்றின் புகைப்படங்களுக்குப் பதிலாக, ஏதேனும் ஒரு சிறந்த ஓவியர் அவற்றை வரைந்திருக்கிறாரா என்று ஸ்வானிடம் விசாரிப்பாள்; மேலும், கோரோட் வரைந்த சார்ட்ரெஸ் பேராலயத்தின் புகைப்படங்களையோ, ஹூபர்ட் ராபர்ட் வரைந்த செயிண்ட்-கிளவுட் நீரூற்றுகளின் புகைப்படங்களையோ, அல்லது டர்னர் வரைந்த வெசுவியஸின் புகைப்படங்களையோ எனக்குக் கொடுக்க விரும்புவாள்—இவ்வாறு கலையின் மற்றொரு பரிமாணத்தைச் சேர்ப்பாள். ஆயினும், ஒரு தலைசிறந்த படைப்பையோ அல்லது இயற்கையையோ சித்தரிக்கும் பொறுப்பிலிருந்து புகைப்படக்காரர் நீக்கப்பட்டு, அவருக்குப் பதிலாக ஒரு சிறந்த கலைஞர் நியமிக்கப்பட்டிருந்தாலும்கூட, அதே சித்தரிப்பை மீண்டும் உருவாக்கும் விஷயத்தில் அவர் தனது உரிமைகளைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வார். இந்த அநாகரிகத்தின் இறுதி எல்லையை அடைந்ததும், என் பாட்டி அதை மீண்டும் ஒருமுறை பின்னுக்குத் தள்ள முயற்சிப்பாள். ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்பு செதுக்கப்படவில்லையா என்று அவர் ஸ்வானிடம் கேட்பார், ஏனெனில், இயன்றபோதெல்லாம், தங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு ஈர்ப்பைக் கொண்டிருக்கும் பழைய செதுக்கு ஓவியங்களையே அவர் விரும்பினார்: உதாரணமாக, ஒரு தலைசிறந்த படைப்பை இன்று நம்மால் காண முடியாத ஒரு நிலையில் சித்தரிப்பவை (லியோனார்டோவின் 'கடைசி இரவு உணவு' ஓவியம் சிதைவடைவதற்கு முன்பு மோர்கன் செதுக்கியதைப் போல). பரிசு வழங்கும் கலையில் கையாளப்பட்ட இந்த குறிப்பிட்ட அணுகுமுறையின் விளைவுகள், எப்போதும் மிகச் சிறப்பாக அமைந்தன என்று சொல்லிவிட முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும். வெனிஸ் நகரத்தை பின்னணியாகக் கொண்டிருப்பதாகப் புகழ்பெற்ற, டைட்டியன் (Titian) வரைந்த ஒரு ஓவியத்தின் அடிப்படையில் நான் என் மனதில் உருவாக்கிக்கொண்ட வெனிஸ் பற்றிய பிம்பம், சாதாரண புகைப்படங்கள் வழங்கியிருக்கக்கூடிய பிம்பத்தை விட மிகக் குறைவான துல்லியத்தையே கொண்டிருந்தது. எங்கள் வீட்டில், என் பாட்டியின் மீது என் பெரிய அத்தை எப்போதெல்லாம் சீற்றத்துடன் வார்த்தைகளை அள்ளி வீச முற்படுவாரோ, அப்போதெல்லாம் அவர் இளம் மணமக்களுக்கோ அல்லது முதிய தம்பதிகளுக்கோ பரிசளித்திருந்த கைப்பிடி நாற்காலிகளின் எண்ணிக்கையை எங்களால் கணக்கிடவே முடிவதில்லை; ஏனெனில், அந்த நாற்காலிகளைப் பயன்படுத்த முயன்ற முதல் முயற்சியிலேயே, அவற்றைப் பெற்றுக்கொண்டவர்களின் உடல் எடை தாங்காமல் அவை உடனடியாக உடைந்து விழுந்துவிடும். ஆயினும், ஒரு சிறிய மலரின், ஒரு புன்னகையின் அல்லது—எப்போதாவது—கடந்த காலத்தின் ஏதோவொரு அழகான கற்பனைப் பறத்தலின் தடயங்களை இன்னும் தாங்கியிருக்கும் ஒரு மரவேலைப்பாட்டின் உறுதித்தன்மை குறித்து மிக நுணுக்கமாகக் கவலைப்படுவதை என் பாட்டி ஒரு அற்பமான செயலாகவே கருதியிருப்பார். அத்தகைய மரச்சாமான்களின் நடைமுறைப் பயன்பாட்டிற்குரிய அம்சங்கள் கூட அவருக்குப் பேரானந்தத்தை அளித்தன—சரியாகச் சொல்லப்போனால், நாம் இப்போது பழகிவிட்ட முறையிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு விதத்தில் அவை செயல்பட்டதே அதற்குக் காரணம்—எப்படி நாம் இப்போது வழக்கத்தில் இழந்த, பழக்கத்தின் தேய்மானத்தால் மறைந்துபோன உருவகங்களை உள்ளடக்கிய பழைய சொற்றொடர்களைக் கண்டு அவர் பரவசமடைந்தாரோ, அதேபோலவே இதிலும் அவர் மகிழ்ந்தார். சொல்லப்போனால், என் பிறந்தநாளின்போது அவர் எனக்குப் பரிசளித்த ஜார்ஜ் சாண்ட் (George Sand) எழுதிய கிராமிய நாவல்களும்—அந்தப் பழங்கால மரச்சாமான்களைப் போலவே—இப்போது வழக்கற்றுப் போனாலும், அதன் மூலம் மீண்டும் தங்கள் உயிரோட்டமான பிம்பங்களை மீட்டெடுத்த சொற்றொடர்களால் நிரம்பியிருந்தன; அத்தகைய சொற்றொடர்களை இப்போது கிராமப்புறங்களில் மட்டுமே காண முடிகிறது. மற்ற நாவல்களை விட இந்த நாவல்களுக்கே என் பாட்டி முன்னுரிமை அளித்து அவற்றை வாங்கினார்; இது எதைப் போன்றதென்றால்—ஒரு கோதிக் பாணிப் புறாக்கூண்டையோ அல்லது காலத்தின் ஊடே சாத்தியமற்ற பயணங்களை மேற்கொள்வது போன்ற ஏக்கத்தை மனதில் விதைத்து, உள்ளத்திற்கு மகிழ்ச்சியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் வேறு ஏதேனும் ஒரு பழங்கால அம்சத்தையோ கொண்ட ஒரு வீட்டை, அவர் மற்ற வீடுகளை விட அதிக விருப்பத்துடன் வாடகைக்கு எடுத்திருப்பாரோ, அதே போன்றதே இதுவும் ஆகும்.

அம்மா என் படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்தார்; அவர் *François le Champi* என்ற புத்தகத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தார்—அதன் செந்நிற அட்டை மற்றும் எனக்குப் புரியாத தலைப்பு ஆகியவை, என் கண்களுக்கு அந்தப் புத்தகத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான ஆளுமையையும், ஒரு மர்மமான ஈர்ப்பையும் வழங்கியிருந்தன. நான் அதுவரை எந்தவொரு "உண்மையான" நாவலையும் வாசித்ததே இல்லை. ஜார்ஜ் சாண்ட் என்பவர் நாவலாசிரியர்களுக்கெல்லாம் ஒரு மிகச்சிறந்த முன்னுதாரணமாகத் திகழ்பவர் என்று நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். இதுவே, *François le Champi* நாவலுக்குள் வரையறுக்க முடியாத ஏதோவொரு இன்பகரமான விஷயம் ஒளிந்திருக்கிறது என்று கற்பனை செய்துகொள்ளும் மனநிலையை எனக்குள் முன்கூட்டியே ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆர்வத்தைத் தூண்டவோ அல்லது உணர்ச்சிகளைக் கிளறவோ வடிவமைக்கப்பட்ட கதைசொல்லல் உத்திகள்—அதாவது, ஒருவித அமைதியின்மையையோ அல்லது சோகத்தையோ வரவழைக்கும் சில சொற்றொடர்கள், ஓரளவு படித்த ஒரு வாசகர் பல நாவல்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் என அடையாளம் கண்டுகொள்வார்—எனக்கு முற்றிலும் எளிமையானவையாகத் தோன்றின; ஏனெனில், நான் ஒரு புதிய புத்தகத்தை, பல பிரதிகளைக் கொண்ட ஒரு பொருளாகக் கருதாமல், தனக்காக மட்டுமே இருக்கும் ஒரு தனித்துவமான பொருளாகக் கருதினேன்—அது *ஃபிரான்சுவா லெ ஷாம்பி*யின் சாராம்சத்தின் அமைதியற்ற ஒரு வெளிப்பாடு. இந்த அன்றாட நிகழ்வுகள், இந்தச் சாதாரணமாகக் காணப்படும் பொருட்கள், மற்றும் இந்தச் சாதாரண வார்த்தைகளுக்குக் கீழே, ஒருவித தொனியை—ஒரு விசித்திரமான, தனித்துவமான தாளக்கட்டை—நான் உணர்ந்தேன். கதைக்களம் விரியத் தொடங்கியது; ஆயினும், அது எனக்கு இன்னும் தெளிவற்றதாகவே தோன்றியது, ஏனெனில், அந்த நாட்களில், நான் படிக்கும்போதெல்லாம், சில சமயங்களில் பக்கங்கள் பலவாக—பற்றி—நான் அடிக்கடி ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கிவிடுவேன்......அல்லது முற்றிலும் வேறொன்று. இந்தத் திசைதிருப்பலால் கதையோட்டத்தில் ஏற்பட்ட இடைவெளிகளுடன்—அம்மா எனக்கு உரக்க வாசிக்கும்போதெல்லாம்—அவர் காதல் காட்சிகள் அனைத்தையும் தவிர்த்துவிட்டு வாசித்தார் என்ற உண்மையும் சேர்ந்துகொண்டது. இதன் விளைவாக, அந்த ஆலைக்காரனின் மனைவியிடமும் அந்தச் சிறுவனிடமும் ஏற்பட்ட விசித்திரமான மனமாற்றங்கள்—ஒரு புதிய காதல் மலர்வதில்தான் அவற்றிற்கான விளக்கம் அடங்கியிருக்கிறது—எனக்கு ஒரு ஆழ்ந்த புதிராகத் தோன்றின; அந்தப் புதிரின் மூலம், "Champi" என்ற அந்த அறியப்படாத, ஆயினும் மிக இனிமையான பெயரில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் எளிதாகவே கற்பனை செய்துகொண்டேன்—அப்பெயர், அதைச் சூடியிருந்த அச்சிறுவன் மீது (அவன் ஏன் அப்பெயரைச் சூடியிருந்தான் என்று எனக்குத் தெரியாவிட்டாலும்) தனக்கே உரிய ஒரு தெளிவான, இளஞ்சிவப்பு நிறம் சார்ந்த, வசீகரமான ஒளியைப் பாய்ச்சியது. என் அம்மா வாசிப்பதில் முழுமையான விசுவாசம் அற்றவராக இருந்தபோதிலும்—உண்மையான உணர்வுகளின் ஆழமான எதிரொலியை அவர் உணர்ந்துகொண்ட படைப்புகளைப் பொறுத்தவரை—அவர் ஒரு போற்றுதலுக்குரிய வாசகராகத் திகழ்ந்தார்; அவரது வாசிப்புமுறைக்குரிய மரியாதையும் எளிமையும், அவரது குரலின் அழகும் இனிமையும் அவரைத் தனித்துக்காட்டின. அன்றாட வாழ்க்கையிலும்கூட—கலைப்படைப்புகளை விட, உயிருள்ள மனிதர்களே அவரது பரிவையோ அல்லது பாராட்டையோ தூண்டிய தருணங்களில்—அவர் கடைப்பிடித்த ஒரு நுட்பமான பண்பைக் காண்பது நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது: ஒரு குழந்தையை இழந்த தாயின் மனதைப் புண்படுத்தக்கூடிய திடீர் மகிழ்ச்சி வெளிப்பாடுகளையோ; ஒரு முதியவருக்கு அவரது முதுமையை நினைவூட்டக்கூடிய விடுமுறை அல்லது பிறந்தநாள் குறிப்புகளையோ; அல்லது ஒரு இளம் அறிஞருக்குச் சலிப்பூட்டக்கூடிய அற்பமான குடும்ப விஷயங்களையோ—தன் குரலிலிருந்தும், சைகைகளிலிருந்தும், பேச்சிலிருந்தும் அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் விலக்கி வைப்பார். அதேபோல, ஜார்ஜ் சாண்ட் (George Sand) எழுதிய உரைநடைப் படைப்புகளை அவர் வாசித்தபோது—அப்படைப்புகள் எப்போதும் ஒரு நற்பண்பையும், ஒரு தார்மீகச் சிறப்பையும் வெளிப்படுத்தின; என் பாட்டியிடமிருந்து அம்மா கற்றுக்கொண்டபடி, வாழ்க்கையில் மற்ற அனைத்தையும் விட இவையே மேலானவை என்று அவர் கருதினார் (ஆனால், புத்தகங்களைப் பொறுத்தவரை இவற்றுக்கு அத்தகைய முழுமையான மேன்மை இல்லை என்பதை நான் பிற்காலத்தில் அவருக்குக் கற்பிக்க வேண்டியிருந்தது)—அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் வாசித்தார். அந்தப் படைப்புகளிலிருந்து வெளிப்படும் சக்திவாய்ந்த உணர்வுப் பெருக்கத்தை உள்வாங்கத் தடையாக இருக்கக்கூடிய எந்தவொரு அற்பத்தனத்தையோ அல்லது செயற்கைத்தனத்தையோ தன் குரலிலிருந்து அவர் முழுமையாக விலக்கி வைத்தார். அந்த வாக்கியங்கள், அவருக்காகவே எழுதப்பட்டவை போலவும், சொல்லப்போனால், அவரது சொந்த உணர்வுலகின் எல்லைக்குள்ளேயே முழுமையாக அமைந்திருப்பவை போலவும் தோன்றின; அத்தகைய வாக்கியங்களுக்குத் தேவையான இயல்பான பரிவையும், நிறைந்த இனிமையையும் அவர் முழுமையாகவே வழங்கினார். அந்த வாக்கியங்களுக்குப் பொருத்தமான தொனியில் குரல் கொடுப்பதற்காக, அவற்றுக்கும் முன்னரே இருந்ததும், அவற்றை இயற்றியதுமான ஒரு கனிவான குரல்வளத்தை அவர் மீண்டும் கண்டெடுத்தார்—அது, வெறும் சொற்களால் மட்டும் சுட்டிக்காட்ட முடியாத ஒரு தனித்துவமான குரல்வளம் ஆகும். அதன் காரணமாக, அவள் பேசப் பேச, வினைச்சொல் காலங்களில் இருந்த கடுமையை மென்மையாக்கினாள்; அபூரண வினைக்கும் இறந்தகால வினைக்கும் நன்மையில் இயல்பாகவே இருக்கும் இனிமையையும், மென்மையில் இயல்பாகவே இருக்கும் சோகத்தையும் ஊட்டினாள்; முடியப்போகும் வாக்கியத்தைத் தொடங்கவிருக்கும் வாக்கியத்தை நோக்கி வழிநடத்தி—சில சமயங்களில் அசைகளின் வேகத்தை அதிகரித்தும், சில சமயங்களில் குறைத்தும், அவற்றின் எண்ணிக்கை வேறுபட்டிருந்தபோதிலும், அவை ஒரு சீரான தாளத்தில் விழும்படி செய்து—சாதாரணமான அந்த உரைநடைக்கு ஒருவித தொடர்ச்சியான, உணர்ச்சிப்பூர்வமான உயிரை ஊட்டினாள்.

என் மனவருத்தம் தணிந்தது; என் தாய் என் அருகில் இருக்க, அந்த இரவின் இனிமைக்கு என்னை நான் ஒப்படைத்தேன். அப்படிப்பட்ட ஒரு இரவு மீண்டும் ஒருபோதும் அமையாது என்று எனக்குத் தெரியும்; உலகில் எனக்கு இருந்த மிகப்பெரிய ஆசை—இரவின் அந்தத் துயரமான நேரங்களில் என் தாயை என் அறையிலேயே வைத்திருக்க வேண்டும் என்பது—வாழ்க்கையின் தேவைகளுக்கும், இன்று மாலை அதற்கு அளிக்கப்பட்ட நிறைவேற்றத்தை விரும்பும் மற்ற அனைவரின் விருப்பங்களுக்கும் முற்றிலும் முரணாக இருந்ததால், அது செயற்கையானதாகவும் விதிவிலக்கானதாகவும் இருப்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. நாளை என் கவலைகள் மீண்டும் வரும், ஆனால் அம்மா அங்கே தங்க மாட்டார். ஆனால் என் கவலைகள் தணிந்தபோது, அவை எனக்குப் புரியவில்லை; அதுமட்டுமின்றி, நாளை மாலை இன்னும் வெகு தொலைவில் இருந்தது; என்ன செய்வதென்று தீர்மானிக்க எனக்கு நேரம் கிடைக்கும் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்—ஆனாலும், அந்த நேரம் எனக்கு எந்தக் கூடுதல் சக்தியையும் அளிக்காது, ஏனெனில் அவை என் மனதின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களாக இருந்தன, மேலும் அவற்றுக்கும் எனக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளி மட்டுமே அவற்றை மேலும் தவிர்க்கக்கூடியவையாகத் தோன்றச் செய்தது.

...

அப்படியே, நீண்ட காலமாக—இரவில் விழிக்கும்போதெல்லாம் நான் காம்ப்ரேயை நினைக்கும்போதெல்லாம்—தெளிவற்ற நிழல்களின் நடுவிலிருந்து வெட்டப்பட்ட ஒருவித ஒளிரும் பலகையைத் தவிர வேறு எதையும் நான் கண்டதில்லை; அது, மற்ற பகுதிகள் இருளில் மூழ்கியிருக்கும் ஒரு கட்டிடத்திற்குள், வங்காள விளக்கின் ஒளிவீச்சாலோ அல்லது ஏதேனும் மின்சாரக் கற்றையாலோ ஒளியூட்டப்பட்டுப் பிரிக்கப்பட்ட பலகைகளைப் போலவே இருந்தது: அதன் சற்றே அகன்ற அடித்தளத்தில், சிறிய வரவேற்பறை, உணவறை, என் துயரங்களுக்கு அறியாமல் காரணமான திரு. ஸ்வான் வந்து சேரும் அந்த இருண்ட பாதையின் தொடக்கம், மற்றும் ஏறுவதற்கு மிகவும் கொடுமையான அந்தப் படிக்கட்டின் முதல் படியை நோக்கி நான் செல்லும் முகப்பு மண்டபம்—அந்தப் படிக்கட்டு, தனியாகவே, இந்த ஒழுங்கற்ற பிரமிட்டின் மிகவும் குறுகிய தண்டுப் பகுதியை உருவாக்கியது; மேலும், அதன் உச்சியில், என் படுக்கையறை, அதனுடன் சிறிய தாழ்வாரம் மற்றும் அதன் கண்ணாடிப் பலகைகள் கொண்ட கதவு, அதன் வழியாகத்தான் அம்மா நுழைவார்; சுருக்கமாகச் சொல்வதானால்—எப்போதும் ஒரே குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பார்க்கப்படுவதாகவும், தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கக்கூடிய மற்ற அனைத்திலிருந்தும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், இருளுக்கு எதிராகத் தனித்துத் தெரிவதாகவும் அமைந்திருந்த அந்தச் சூழல்—நான் ஆடையவிழ்க்கும் நாடகத்திற்குத் *மிகவும் அவசியமான* ஒரு பின்னணியாகத் திகழ்ந்தது (மாகாண அளவிலான மேடை நாடகங்களுக்காக எழுதப்பட்ட பழைய நாடகங்களின் தொடக்கத்தில் காணப்படும் மேடை வழிமுறைகளைப் போலவே இதுவும் அமைந்திருந்தது); Combray என்பது, ஒரு மெல்லிய படிக்கட்டு மூலம் இணைக்கப்பட்ட இரண்டு தளங்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு கட்டிடமாகவும், அங்குள்ள நேரம் என்பது எப்போதும் மாலை ஏழு மணி மட்டுமேயானதாகவும் இருந்ததைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை அது அளித்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், யாரேனும் என்னிடம் அது குறித்துக் கேள்வி எழுப்பியிருந்தால், Combray-இல் வேறு பல விஷயங்களும் அடங்கியுள்ளன என்றும், அது வேறு பல நேரங்களிலும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்றும் என்னால் பதிலளித்திருக்க முடியும். ஆனால், Combray குறித்து நான் நினைவுகூரும் எத்தகைய விஷயங்களாக இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் எனது *தன்னிச்சையான நினைவாற்றலால்* மட்டுமே வழங்கப்பட்டவையாக இருந்திருக்கும் என்பதால்—அதாவது, அந்த......அறிவு; கடந்த காலத்தைப் பற்றி அது அளிக்கும் தகவல்களில், அந்தக் கடந்த காலத்தின் சாரம் ஏதுமே எஞ்சியிருப்பதில்லை என்பதால், 'காம்ப்ரே' (Combray) குறித்த அந்த எஞ்சிய நினைவுகளை அசைபோட வேண்டும் என்ற உந்துதல் எனக்கு ஒருபோதும் எழுந்ததில்லை. உண்மையில், இவை அனைத்தும் எனக்கு இறந்துபோனவையாகவே இருந்தன.

என்றென்றும் இறந்துபோனவையா? அது சாத்தியமே.

இவை அனைத்திலும் 'வாய்ப்பு' (Chance) எனும் கூறு பெருமளவில் கலந்திருக்கிறது; மேலும், அந்த முதல் வாய்ப்பின் அருளுக்காக நாம் நீண்ட காலம் காத்திருப்பதைத் தடுக்கும் வகையில், 'நமது மரணம்' எனும் இரண்டாவது வாய்ப்பு பெரும்பாலும் குறுக்கிட்டுவிடுகிறது.

நாம் இழந்தவர்களின் ஆன்மாக்கள் ஏதேனும் ஒரு தாழ்ந்த வடிவத்தில்—ஓர் விலங்காகவோ, செடியாகவோ, அல்லது உயிரற்ற பொருளாகவோ—சிறைப்பட்டிருப்பதாகக் கூறும் செல்டிக் (Celtic) நம்பிக்கையை நான் மிகவும் நியாயமானதாகக் கருதுகிறேன். அந்த ஆன்மாக்களுக்குச் சிறையாக அமைந்திருக்கும் ஒரு மரத்தையோ, அல்லது ஒரு பொருளையோ—பலருக்கும் ஒருபோதும் வாய்க்காத ஒரு நாளில்—நாம் தற்செயலாகக் கடந்து செல்லும் வரை, அவை நமக்கு இழந்தவையாகவே இருக்கின்றன. அப்போது அந்த ஆன்மாக்கள் திடுக்கிட்டு விழித்து, நம்மை நோக்கிக் குரல் கொடுக்கின்றன; நாம் அவற்றை அடையாளம் கண்டுகொண்ட மறுகணமே, அந்தச் சூனியம் உடைந்துவிடுகிறது. நம்மால் விடுவிக்கப்பட்டு, மரணத்தையே வென்று, அவை மீண்டும் நம்முடன் வாழத் திரும்புகின்றன.

நமது கடந்த காலத்தின் நிலையும் இதுவேதான். அதை மீண்டும் வரவழைக்க முயல்வது வீண் முயற்சியே; நமது அறிவின் அனைத்துப் பிரயத்தனங்களும் பயனற்றவையே. அது தனது சொந்த எல்லைக்கு வெளியிலும், அறிவின் பிடிக்கு எட்டாத வகையிலும், ஏதோ ஒரு பௌதிகப் பொருளுக்குள்—அல்லது அந்தப் பௌதிகப் பொருள் நம்முள் எழுப்பும் ஒருவித உணர்வுக்குள்—நாம் சற்றும் எதிர்பாராத வகையில் மறைந்திருக்கிறது. நாம் இறப்பதற்குள் அந்தப் பொருளைச் சந்திக்கிறோமா அல்லது இல்லையா என்பது, முழுமையாக 'வாய்ப்பு' எனும் கூறையே சார்ந்திருக்கிறது.

'காம்ப்ரே' குறித்த நினைவுகளில்—நான் உறங்கச் செல்லும் நேரத்தின் சூழலையும், அந்தச் சடங்குகளையும் தவிர—மற்ற அனைத்தும் எனக்கு அற்றுப்போய், பல ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்ட நிலையில்... ஒரு குளிர்கால நாளில், நான் வீட்டிற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது—எனக்குக் குளிரடிப்பதை உணர்ந்த என் அன்னை—எனது வழக்கமான பழக்கத்திற்கு முற்றிலும் முரணான ஒன்றைச் செய்யுமாறு எனக்குப் பரிந்துரைத்தாள்: அது, சிறிதளவு தேநீர் அருந்துவது. முதலில் நான் அதை மறுத்தேன்; பின்னர்—என்னால் விளக்க இயலாத ஏதோ ஒரு காரணத்தினால்—நான் என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன். சிப்பி ஓட்டின் பள்ளமான உட்புறம் கொண்டு வார்த்தெடுக்கப்பட்டது போலத் தோன்றும், 'பெட்டிட் மேட்லெயின்ஸ்' (Petites Madeleines) எனப்படும் குட்டையான, உருண்டையான கேக்குகளில் ஒன்றை அவள் வரவழைத்தாள். விரைவில்—அந்தச் சோர்வு மிகுந்த நாளின் பாரத்தாலும், வரவிருக்கும் நாளைய துயரம் குறித்த எண்ணத்தாலும் வாட்டமுற்று—இயந்திரகதியாகச் செயல்பட்ட நான், ஒரு துண்டு 'மேட்லெயின்' கேக்கை ஊறவிட்டிருந்த அந்தத் தேநீரை, ஒரு கரண்டி எடுத்து என் இதழ்களுக்குக் கொண்டுசென்றேன். ஆனால், கேக் துணுக்குகளுடன் கலந்த அந்த ஒரு வாய் உணவு என் அண்ணத்தைத் தொட்ட அதே கணத்தில், எனக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்த அசாதாரணமான விஷயத்தின்பால் கவனம் செலுத்தி, நான் திடுக்கிட்டு நின்றேன். ஒரு இனிய இன்ப உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது; அது தனித்து நின்றது, அதன் காரணம் பற்றிய எந்தப் புரிதலும் எனக்கில்லை. அது வாழ்க்கையின் ஏற்ற இறக்கங்களை எனக்குப் பொருட்டற்றவையாகவும், அதன் துயரங்களை பாதிப்பற்றவையாகவும், அதன் கால அளவின் சுருக்கத்தை ஒரு மாயையாகவும்—காதல் செயல்படுவது போலவே—நொடிப்பொழுதில் மாற்றிவிட்டது; என்னை ஒரு விலைமதிப்பற்ற சாரத்தால் அது நிரப்பியது; அல்லது, அந்தச் சாரம் எனக்குள் இருக்கவில்லை, அது *நானாகவே* இருந்தது. நான் ஒரு சாதாரணமானவனாகவும், தற்செயலானவனாகவும், மரணத்திற்கு உட்பட்டவனாகவும் உணர்வதை நிறுத்திவிட்டேன். இந்த வலிமையான மகிழ்ச்சி எனக்கு எங்கிருந்து வந்திருக்க முடியும்? இது தேநீர் மற்றும் கேக்கின் சுவையோடு தொடர்புடையது என்று நான் உணர்ந்தேன்; ஆயினும், அது அந்தச் சுவையை எல்லையற்ற அளவில் கடந்து நின்றது என்றும், அது அதே தன்மையைக் கொண்டதாக இருக்க முடியாது என்றும் உணர்ந்தேன். அது எங்கிருந்து வந்தது? அது எதைக் குறித்தது? அதை நான் எங்கே கண்டடைய முடியும்? நான் இரண்டாவது வாய் பருகுகிறேன்; அதில் முதலாவதில் கிடைத்ததைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை. மூன்றாவது வாய் பருகுகிறேன்; அது இரண்டாவது வாயில் கிடைத்ததைவிடச் சற்று குறைவாகவே எனக்குத் தருகிறது. நான் நிறுத்துவதற்கு இதுவே சரியான நேரம்; அந்தப் பானத்தின் வீரியம் குறைந்து வருவதாகத் தோன்றுகிறது. நான் தேடும் உண்மை அந்தப் பானத்தில் இல்லை, எனக்குள்ளேயே இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. அந்தப் பானம் அந்த உண்மையை எனக்குள் தட்டி எழுப்பியதே தவிர, அந்த உண்மை என்னவென்று அதற்குத் தெரியாது; மேலும், அது தொடர்ந்து குறைந்துவரும் வீரியத்துடன்—என்னால் விளக்க முடியாத—அதே சாட்சியத்தை முடிவின்றி மீண்டும் மீண்டும் கூற மட்டுமே அதனால் முடிகிறது. அந்தச் சாட்சியத்தை, குறைந்தபட்சம், நான் மீண்டும் அதனிடம் கேட்டுப் பெறவும், ஒரு தீர்க்கமான விளக்கத்தைப் பெறுவதற்காக, அது சிதையாமல், என் வசத்தில், ஒரு கணத்தில் எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்றும் நான் விரும்புகிறேன். நான் கோப்பையை கீழே வைத்துவிட்டு, என் மனதை நோக்கித் திரும்புகிறேன். அந்த உண்மையை கண்டறிவது அதன் (மனதின்) பொறுப்பாகும். ஆனால் எப்படி? மனம் தனக்குள்ளேயே மூழ்கித் திணறும்போதெல்லாம் ஒரு ஆழ்ந்த நிச்சயமற்ற நிலை எழுகிறது—அதாவது, தேடுபவனாகிய மனமே, தான் தேட வேண்டிய அந்த மர்மமான களமாகவும் ஒரே நேரத்தில் அமையும்போது, ​​அங்கு அது திரட்டியுள்ள அனைத்து அறிவும் பயனற்றதாகிவிடுகிறது. தேடுவதா? அது மட்டுமல்ல: படைப்பதே ஆகும். இன்னும் தோன்றாத ஒன்றின் முன் அது நிற்கிறது; அது மட்டுமே தோற்றுவிக்கக்கூடிய—பின்னர் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரக்கூடிய—ஒன்றின் முன் அது நிற்கிறது.

ஆகவே, அந்த அறியப்படாத நிலை என்னவாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்று நான் மீண்டும் என்னையே கேட்டுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறேன்—அது எந்தத் தர்க்கரீதியான ஆதாரத்தையும் வழங்காத ஒரு நிலை; ஆயினும், அது தனக்கே உரிய பேரின்பத்தின் சுய-தெளிவான உறுதியைக் கொண்டிருந்தது; மற்ற அனைத்து எதார்த்தங்களும் மங்கிப்போகும் அளவிற்கான ஒரு எதார்த்தத்தை அது கொண்டிருந்தது. அதை மீண்டும் வெளிக்கொணர நான் ஒரு முயற்சி செய்ய விரும்புகிறேன். என் சிந்தனையில், அந்த முதல் கரண்டி தேநீரை நான் பருகிய கணத்திற்கு என் கால்தடங்களை நான் பின்னோக்கித் தேடிச் செல்கிறேன். அதே மனநிலையை நான் மீண்டும் கண்டடைகிறேன்; ஆயினும், அதில் எவ்விதப் புதிய தெளிவோ அல்லது வெளிச்சமோ இல்லை. என் மனதிடம் நான் ஒரு கடைசி வேண்டுகோளை விடுக்கிறேன்—கைநழுவிச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அந்த உணர்வை, இன்னும் ஒரே ஒரு முறை மட்டும், மீண்டும் வரவழைக்குமாறு கோருகிறேன். அதை மீண்டும் கைப்பற்ற என் மனம் மேற்கொள்ளும் முயற்சியின் வேகத்தை எதுவும் சிதைத்துவிடாதிருக்க, நான் அனைத்துத் தடைகளையும், அனைத்துத் தேவையற்ற சிந்தனைகளையும் அகற்றிவிடுகிறேன்; அருகிலுள்ள அறையிலிருந்து மிதந்து வரும் இரைச்சல்களிலிருந்து என் செவிகளையும், என் கவனத்தையும் நான் காத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால், என் மனம் எவ்வித வெற்றியுமின்றிச் சோர்ந்து வருவதை உணர்ந்ததும், நான் அதை—முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையில்—முன்பு நான் அதற்கு மறுத்த அதே கவனச்சிதறலைத் தழுவிக்கொள்ளுமாறு பணிக்கிறேன்: அதாவது, வேறு விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கவும், ஒரு இறுதிப் பேரெத்தனத்தை மேற்கொள்வதற்கு முன் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு புத்துணர்ச்சி பெறவும் நான் அதை அனுமதிக்கிறேன். பின்னர், இரண்டாவது முறையாக, அதன் முன் உள்ள வெளியை நான் தூய்மைப்படுத்துகிறேன்; அந்த முதல் மிடற்றின், இன்னும் மங்காத சுவையை மீண்டும் ஒருமுறை அதன் முன் நிறுத்துகிறேன்; அப்போது என் உள்ளே ஏதோ ஒன்று அசைவதை நான் உணர்கிறேன்—ஏதோ ஒன்று நகர்கிறது, மேலெழத் துடிக்கிறது—ஏதோ ஒன்று, மிக ஆழமான ஒரு இடத்திலிருந்து பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டது போன்ற உணர்வை எனக்கு அளிக்கிறது. அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் அது......அது மெதுவாக மேலெழுகிறது; அந்தத் தடையை நான் உணர்கிறேன், கடந்து வந்த தொலைவுகளின் முணுமுணுப்பையும் கேட்கிறேன்.

நிச்சயமாக, என் ஆழத்தில் இவ்வாறு துடிக்கும் ஒன்று, ஒரு பிம்பமாகவே இருக்க வேண்டும்—அது ஒரு காட்சி நினைவாக இருக்கலாம்—இந்தச் சுவையோடு பிணைக்கப்பட்டு, அதைத் தொடர்ந்து என்னிடம் வந்து சேர அது முயல்கிறது. ஆனால் அது வெகு தொலைவில், மிகவும் குழப்பமான நிலையில் போராடுகிறது; கலக்கப்பட்ட வண்ணங்களின் நழுவும் சுழல் ஒன்றுடன் ஒன்று கலக்கும் அந்த மங்கலான பிம்பத்தை என்னால் அரிதாகவே உணர முடிகிறது; ஆயினும் அதன் வடிவத்தை என்னால் பிரித்தறிய முடியவில்லை; அதன் சமகாலத்தவரும், பிரிக்க முடியாத தோழருமான அந்தச் சுவையின் சாட்சியத்தை எனக்கு மொழிபெயர்த்துத் தருமாறு—ஒரே சாத்தியமான மொழிபெயர்ப்பாளரான அந்த நினைவிடம்—என்னால் கேட்க முடியவில்லை; அது எந்தச் சூழலோடு, கடந்த காலத்தின் எந்தக் காலகட்டத்தோடு தொடர்புடையது என்று சொல்லுமாறு என்னால் அதைக் கேட்க முடியவில்லை.

என் தெளிவான உணர்வுநிலையின் மேற்பரப்பை அது என்றாவது ஒரு நாள் வந்தடையுமா—இந்த நினைவு, கடந்த காலத்தின் இந்தத் தருணம்—இதே போன்ற வேறொரு தருணத்தின் ஈர்ப்பால் வெகு தொலைவிலிருந்து அழைக்கப்பட்டு, கிளர்த்தப்பட்டு, என் இருப்பின் மிக ஆழத்திலிருந்து மேலே உயர்த்தப்பட முயலும் இந்தத் தருணம்? எனக்குத் தெரியவில்லை. இப்போது நான் வேறெதையும் உணர்வதில்லை; அது நின்றுவிட்டது—ஒருவேளை மீண்டும் கீழே அமிழ்ந்திருக்கலாம்; அந்த இருளிலிருந்து அது மீண்டும் என்றாவது ஒரு நாள் மேலெழுமா என்பதை யார் அறிவார்? பத்து முறை நான் புதிதாகத் தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது, அதை நோக்கி நான் குனிந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும், கடினமான ஒவ்வொரு பணியிலிருந்தும், முக்கியமான ஒவ்வொரு செயலிலிருந்தும் நம்மைத் திசைதிருப்பும் அந்தப் கோழைத்தனம், அதை அப்படியே விட்டுவிடுமாறு எனக்கு அறிவுறுத்தியது—எந்த முயற்சியும் இன்றியே அசைபோட முடிகிற, இன்றைய என் கவலைகளைப் பற்றியும், நாளைய என் விருப்பங்களைப் பற்றியும் சாதாரணமாகச் சிந்தித்தபடியே என் தேநீரைப் பருகுமாறு அது எனக்குச் சொன்னது.

திடீரென்று, அந்த நினைவு எனக்குத் தோன்றியது. அந்தச் சுவை, ஒரு சிறிய 'மேட்லீன்' (madeleine) துண்டின் சுவையாக இருந்தது; காம்ப்ரேயில் (Combray) ஞாயிறு காலைகளில்—அன்று திருப்பலி நேரம் வரும்வரை நான் வெளியே செல்வதில்லை என்பதால்—என் அத்தை லியோனியின் படுக்கையறைக்குச் சென்று அவளுக்குக் காலை வணக்கம் கூறும்போது, ​​அவள் தன் தேநீர் அல்லது 'லிண்டன்' மலர்ச் சாற்றில் தோய்த்து எனக்குக் கொடுப்பது வழக்கம். அந்தச் சிறிய மேட்லீன் துண்டை நான் சுவைப்பதற்கு முன்பு, அதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் என் நினைவுக்கு எதுவும் வரவில்லை; ஒருவேளை, அதன் பிறகு பலமுறை இனிப்பகங்களின் அலமாரிகளில் அவற்றை—சாப்பிடாமலேயே—நான் பார்த்திருப்பதால், காம்ப்ரேயில் கழிந்த அந்த நாட்களிலிருந்து அதன் பிம்பம் விலகி, மிகச் சமீபத்திய நாட்களோடு தன்னை இணைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது, நினைவாற்றலின் எல்லைக்கு வெளியே இவ்வளவு காலம் கைவிடப்பட்டிருந்த அந்த நினைவுகளில் எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை—அனைத்தும் சிதைந்து போயிருக்கலாம்—என்பதாலும் அது நிகழ்ந்திருக்கலாம். அந்த வடிவங்கள்—மேலும், அதன் கண்டிப்பான மற்றும் பக்திபூர்வமான மடிப்புகளுக்கு அடியில், மிகுந்த உணர்வுபூர்வமான இன்பத்தை மறைத்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய பேஸ்ட்ரி ஓட்டின் வடிவமும் கூட—கரைந்து போயிருந்தன; அல்லது, செயலற்று உறங்கிக்கிடந்து, என் உணர்வுநிலையை எட்டத் தேவையான விரிவடையும் ஆற்றலை அவை இழந்து போயிருந்தன. ஆனால், ஒரு தொன்மையான கடந்த காலத்தின் எஞ்சிய எதுவும் இல்லாமல் போன பிறகு—மனிதர்களின் இறப்புக்குப் பிறகும், பொருட்களின் அழிவுக்குப் பிறகும்—தனித்து நின்று, மற்ற அனைத்தின் அழிவின் மீதும் நினைவுகூரும், காத்திருக்கும், நம்பிக்கைகொள்ளும் ஆன்மாக்களைப் போலவே—மிகவும் மென்மையானவை, ஆயினும் மிகவும் நீடித்து நிலைப்பவை; மிகவும் உருவமற்றவை, ஆயினும் மிகவும் விடாப்பிடியானவை; மிகவும் நம்பிக்கைக்குரியவை—எனும் நறுமணமும் சுவையும் மட்டுமே நீண்ட காலத்திற்கு எஞ்சி நிற்கின்றன; அவை, தங்களின் ஏறக்குறைய உணரவே முடியாத ஒரு சிறு துளியின் மீது, நினைவுகளின் பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தைத் தள்ளாடாமல் தாங்கி நிற்கின்றன.

என் அத்தை எனக்குக் கொடுத்து வந்த, எலுமிச்சை மலர் தேநீரில் தோய்க்கப்பட்ட அந்த 'மேட்லீன்' (Madeleine) துண்டின் சுவையை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்ட கணமே—(இந்த நினைவு ஏன் எனக்கு இவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது என்பதை நான் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை; அதைக் கண்டறிய நான் இன்னும் நீண்ட காலம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது)—தெருவில் அமைந்திருந்த அந்தப் பழைய சாம்பல் நிற வீடு—அங்குதான் என் அத்தையின் அறை அமைந்திருந்தது—ஒரு நாடக மேடை அமைப்பைப் போலவே எழுந்து வந்தது; அது, வீட்டின் பின்புறத்தில் என் பெற்றோருக்காகக் கட்டப்பட்டிருந்த, தோட்டத்தை நோக்கியிருந்த அந்தச் சிறிய மாளிகைப் பகுதியுடன் (அதுவரை நான் பார்த்திருந்த வீட்டின் அந்தச் சிறிய பகுதி மட்டுமே அது) தன்னை இணைத்துக்கொண்டது. அந்த வீட்டின் வருகையோடு, அந்த நகரமும், மதிய உணவுக்கு முன் நான் அனுப்பப்படும் அந்தச் சதுக்கமும், காலை முதல் இரவு வரை எல்லாவிதமான வானிலையிலும் நான் வேலைகளுக்காக ஓடிய அந்தத் தெருக்களும், வானிலை நன்றாக இருக்கும்போது நாங்கள் நடந்து சென்ற அந்தப் பாதைகளும் கூடவே வந்து சேர்ந்தன. ஜப்பானியர்கள் விளையாடும் ஒரு விளையாட்டைப் போலவே இது நிகழ்ந்தது: ஒரு பீங்கான் கிண்ணம் நிறைய நீரை நிரப்பி, அதில் சிறிய காகிதத் துண்டுகளை—அதுவரை உருவமற்றவையாக இருந்தவற்றை—அவர்கள் போடுவார்கள்; நீரில் விழுந்த கணமே அவை விரிந்து, வளைந்து, நிறம் பெற்று, தனித்தனி வடிவங்களாக மாறி, பூக்களாகவும், வீடுகளாகவும், உறுதியான, அடையாளம் காணக்கூடிய உருவங்களாகவும் மாறிவிடும். அதேபோலவே இப்போதும்—எங்கள் தோட்டத்திலிருந்த அனைத்துப் பூக்களும், திரு. ஸ்வான் அவர்களின் பூங்காவிலிருந்த பூக்களும், 'விவோன்' (Vivonne) நதியின் அல்லி மலர்களும், அந்த கிராமத்தின் நல்ல மனிதர்களும் அவர்களின் சிறிய வீடுகளும், அந்தத் தேவாலயமும், 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரமும் அதன் சுற்றுப்புறங்களும் என—இவை அனைத்தும் உருவம் பெற்று, உறுதியான வடிவத்தை அடைந்து—அந்த நகரமும் தோட்டங்களும் என அனைத்தும்—என் தேநீர் கோப்பையிலிருந்து வெளிவந்துவிட்டன.