அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான் (புல்ககோவ்)

 அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான் (புல்ககோவ்)

மொழி

கண்காணி

தொகு

இந்தப் பக்கத்திற்கு மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட பதிப்புகள் எதுவும் இல்லை; இதன் தரம் தரநிலைகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

← பின்னோக்கி

அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான்

ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனசியேவிச் புல்ககோவ்

அடுத்தது →

*குறிப்புகள் மற்றும் சிறு சித்திரங்கள்* (Notes and Miniatures) என்ற தொகுப்பிலிருந்து.

விக்கித் திட்டங்கள்

1

தொகு

தனியறைக்கான கதவு திறந்தது; ஒரு மருத்துவர், அவருடன் ஒரு மருத்துவ உதவியாளர் மற்றும் இரண்டு உதவியாளர்கள் (orderlies) உள்ளே நுழைந்தனர். கலைந்துபோன படுக்கையிலிருந்து—அதற்கு மேலே "சிஸ்ரன்காவில் உள்ள சாடயேவ் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர். வன்முறை குணம் கொண்டவர்" என்று எழுதப்பட்ட ஒரு பலகை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது—உள்ளாடை மட்டுமே அணிந்திருந்த ஒரு மனிதன் எழுந்து நின்றான்; கண்கள் ஜொலிக்க அவன் பாடத் தொடங்கினான்:

— செவில்லிலிருந்து கிரனாடா வரை!! உங்களுக்கு வாழ்த்துகள், அயோக்கியர்களே!! இரவின் அமைதியான இருளில்! காதல் பாடல்கள் (serenades) ஒலிக்கின்றன, பாவிப் பயல்களே!! வாள்களின் மோதல் சத்தம் கேட்கிறது!..

— புரிகிறது... காதல் பாடல்களா. உங்கள் நாடித் துடிப்பைப் பார்க்கிறேன், — என்று மருத்துவர் பணிவாகக் கூறித் தன் கையை நீட்டினார். அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​அவர் இடது கண்ணால் மருத்துவ உதவியாளரிடமும், வலது கண்ணால் மற்ற உதவியாளர்களிடமும் கண் சிமிட்டினார்.

வெள்ளை உடை அணிந்த அந்த மனிதன் உடல் நடுங்கக் கத்தினான்:

— அயோக்கியனே!! உண்மையைச் சொல்: நீதான் PD-68-ஆ?

— இல்லை, உங்களுக்குத் தவறான புரிதல், — என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார், — நான் ஒரு மருத்துவர்... உடல் வெப்பநிலை எப்படி இருக்கிறது? புரிகிறது... உங்கள் நாக்கைக் காட்டுங்கள்.

நாக்கைக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, வெள்ளை உடை அணிந்த அந்த மனிதன் பயங்கரமான, ரோமங்கள் நிறைந்த 'அத்திப்பழக் குறியீட்டை' (கட்டைவிரலை ஆள்காட்டி மற்றும் நடுவிரல்களுக்கு இடையில் நுழைத்துச் செய்யப்படும் அவமதிப்புச் சைகை) மருத்துவரின் முகத்திற்கு நேராக நீட்டினான்; பின்னர் குந்து நடனத்தை (squat-dance) ஆடத் தொடங்கியபடியே பாடினான்:

— ஷ்னீயர்சனின் வீட்டில் பயங்கரமான இரைச்சல்...

— குளோரோப்ரோமேட் (Chlorobromate), — என்றார் மருத்துவர், — ஒரு மேசைக்கரண்டி அளவு...

— ப்ரோமேட்டா?! — வெள்ளை உடை அணிந்தவன் கத்தினான். "கண்ணாடிகள் இல்லாத ஜன்னல்களைப் பார்த்தாயா, அயோக்கியனே? அந்த 'பூஜ்ஜியத்தைப்' (zero) பார்த்தாயா?.. பூஜ்ஜியம் எப்படி இருக்கும் என்று பார்த்தாயா—உன்னைக் கேட்கிறேன், வெள்ளை அங்கி அணிந்த வெற்றுப் பேச்சாளனே?!!"

"தோலுக்கு அடியில் மார்பின் (morphine) ஊசி," என்று மருத்துவர் அந்த உதவியாளரிடம் ரகசியமாக முணுமுணுத்தார். "மார்ஃபினா?!" அந்த மனிதன் அலறினான். "மார்ஃபினா?! நல்ல கிறிஸ்தவர்களே, அவனை வீழ்த்துங்கள்—PD-68!"

அவன் தன் கையை வீசி மருத்துவரின் காதில் ஓங்கி அறைந்தான்—அந்த அடி எவ்வளவு பலமாகவும் துல்லியமாகவும் இருந்ததென்றால், மருத்துவரின் மூக்குக் கண்ணாடி (pince-nez) தூக்கி வீசப்பட்டது.

"அவனைப் பிடியுங்கள், சகோதரர்களே," என்று மருத்துவர் முனகியபடியே தன் கைக்குட்டையால் மூக்கிலிருந்து வழிந்த ரத்தத்தைத் துடைத்தார். "அவனுக்கு அந்தக் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டையை (straitjacket) மாட்டுங்கள்..."

மூச்சு இரைக்க, மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள் அந்த மனிதன் மீது பாய்ந்து அவனை அடக்கினர்.

"காவலாளி...!!" கனாச்சிகோவா டச்சாவின் (Kanatchikova Dacha) வளைவுக்கூரைகளுக்குக் கீழே அந்த அலறல் எதிரொலித்தது. "காவலாளி... அறுபத்து-எட்டு... இங்கே வாருங்கள்!!"

2

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, தேய்ந்துபோன காலர் கொண்ட கோட் அணிந்த, சோகமான மற்றும் மெலிந்த தோற்றமுடைய ஒரு மனிதன் மருத்துவரின் அறையில் அமர்ந்து, தன் தொப்பியை கைகளால் பிடித்துத் திருப்பிக்கொண்டிருந்தான். அவனது உடைமைகள் ஒரு மூட்டையாகக் கட்டப்பட்டு அவனது காலடியில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.

"அந்த வன்முறையான சீற்றத்திற்கு," என்று பெருமூச்சுடன் அந்த மனிதன் கூறினான், "நான் மன்னிப்பு கோருகிறேன். தயவுசெய்து அதைத் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள். உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும்—அப்போது நான் சுயநினைவுடன் இல்லை."

"அப்படியெல்லாம் நினைக்காதீர்கள், நண்பரே," என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார். "இங்கே அது அடிக்கடி நடப்பதுதான். இப்போது, ​​இந்த மருந்துக் கலவையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—இரண்டு மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை ஒரு மேசைக்கரண்டி அளவு. அதோடு, எந்தவிதமான மனப்பதற்றமும் இருக்கக்கூடாது."

"மருந்திற்கு நன்றி," என்று பெருமூச்சுடன் அந்த மனிதன் கூறினான், "ஆனால் மனப்பதற்றம் என்று வரும்போது... அதை என்னால் தவிர்க்க முடியாது. என் வேலையே பதற்றம் நிறைந்த ஒன்றுதான்..." அவன் ஒரு கனத்த பெருமூச்சை விட்டான். "உங்களுக்கு என்னதான் பிரச்சனை, நண்பரே?" என்று மருத்துவர் அனுதாபத்துடன் கேட்டார். "சொல்லுங்கள்..."

அந்த சோகமான மனிதர் ஒரு முனகலுடன் தன் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்:

"இது குளிர்காலம்... கடும் குளிர். எங்கள் சாடயேவ்கா (Chaadayevka) பள்ளியில் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் இல்லை, வெப்பமூட்டும் வசதி பழுதாகிவிட்டது, வெளிச்ச வசதியும் மிக மோசமாக இருக்கிறது. அதோடு குழந்தைகள்—சொல்லப்போனால், ஏராளமான குழந்தைகள் அங்கே இருக்கிறார்கள். அதனால் நான் என்ன செய்வது? சிஸ்ரான் (Syzran) வழித்தடத்தில் உள்ள எங்கள் PD-68 அதிகாரிக்குக் கடிதம் எழுதத் தொடங்கினேன். ஒருமுறை எழுதினேன்—பதில் இல்லை. இரண்டாவது முறை எழுதினேன்—அப்போது ஒரு பதில் வந்தது: 'நிச்சயமாக... கண்டிப்பாக... இதைச் செய்யத்தான் வேண்டும்' என்பது போன்ற வார்த்தைகள். எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஆனால் நீண்ட காலம் கடந்துவிட்டது, உண்மையில் எதுவும் நடக்கவில்லை. இதற்கிடையில், பள்ளியில் குழந்தைகள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அதனால், நான் மீண்டும் PD-68-க்கு எழுதினேன். அவரோ, 'நிச்சயமாக, இதைச் செய்ய வேண்டும்' என்று பதிலளித்தார். நான் மீண்டும் அவருக்கு எழுதினேன். அவரும் பதிலளித்தார். நான் எழுதினேன், அவரும் பதிலளித்தார். 'இல்லை, இது சரிப்பட்டு வராது' என்று நினைத்தேன். எனவே, நிலைமையை விளக்கி, ஒரு அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையைத் தயார் செய்து தருமாறு கேட்டுக்கொண்டு PCh-க்கு எழுதினேன். ஆனால் என்ன நடந்தது தெரியுமா? மௌனம். அதனால் அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டேன். பிறகு PCh-ஐ விடாமல் வற்புறுத்தத் தொடங்கினேன். அவருக்குக் கடிதம் எழுதினேன். அவரோ, 'தங்கள் மதிப்புமிக்க கடிதத்தின் நகல் Pe-க்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளது' என்று பதிலளித்தார்." நான் அவருக்கு மீண்டும் எழுதினேன். அவர் 'Pe'-க்கு மீண்டும் எழுதினார். நான் அவருக்கு எழுதினேன். அவர் 'Pe'-க்கு எழுதினார். அந்த 'Pe'... ச்சே... அவருக்கு. அவர்—'Pe'-க்கு. நான், அவர், அவர், நான். நான் தான் என்னதான் செய்வது?! அவர் மௌனமாகவே இருந்தார். இது என்ன மாதிரியான தண்டனை என்று யோசித்தேன்? என்னது? பிறகு நான் ஒரு மோசமான மனநிலைக்கு ஆளானேன். பசியில்லை. கண்கள் இருண்டு புள்ளிகள் தெரிந்தன. எல்லாம் அபத்தம். ஒரு நாள், பள்ளியை விட்டு வெளியே வரும்போது, ​​மறைந்த என் பாட்டி நடந்து செல்வதைப் பார்த்தேன். ஆம், நடந்து கொண்டிருந்தார்—அவர் கைகளில் அறுபத்து எட்டு (68) என்ற எண்ணின் வடிவத்திலான ஒரு 'ப்ரெட்ஸல்' (pretzel) பலகாரம் இருந்தது. நான் அவரிடம், "பாட்டி, ஆனால் நீங்கள் இறந்துவிட்டீர்கள் அல்லவா?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "போடா முட்டாளே!" என்று சொன்னார். அதனால் நான் எங்கள் மருத்துவரிடம் சென்றேன். அவர் என்னை பரிசோதித்துவிட்டு, "நீங்கள் புரோமைடு (bromide) உட்கொள்ள வேண்டும். வயதான பெண்களைப் பார்க்கக்கூடாது..." என்று கூறினார்.

எனக்குக் கடும் கோபம் வந்தது; கண்டவர்களுக்கெல்லாம் எழுதத் தொடங்கினேன்: ரயில்வே கலாச்சாரத் துறைக்கு ஆறு முறை எழுதினேன்—பதிலில்லை. பிறகு ரயில்வே நிர்வாகத்திற்கு நான்கு முறை எழுதினேன்—ஏன் என்று கடவுளுக்கே வெளிச்சம்! அதற்கும் பதிலில்லை. மீண்டும் முயன்றேன். அடுத்து நடந்தது மனித அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒரு தந்தி வந்தது: "கலாச்சார நோக்கங்களுக்காகச் செயல்பாட்டு நிதியிலிருந்து செலவுகள் செய்யக்கூடாது." அன்று இரவு, அந்த வயதான பெண்மணி சொன்னார், "ஏன் ஒரு கட்டை போல அங்கே கிடக்கிறாய்? 'N'-க்கு எழுது. அவர் ஒரு நல்ல மனிதர்." "போய்விடு, சூனியக்காரி," என்று நான் சொன்னேன். "நீ இறந்துவிட்டாய்—அமைதியாக இரு!" நான் அவர் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியை வீசினேன், ஆனால் அது கண்ணாடியில் போய் விழுந்தது. ஆனாலும் மறுநாள் காலை, என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை—நான் 'N'-க்கு எழுதினேன். பதில் தந்தி வந்தது: "தேவையான பழுதுபார்ப்புப் பணிகளைச் செய்யுங்கள்." எனவே, இயல்பாகவே, நான் 'P'-க்கு எழுதினேன். 'P' ஒரு தந்தி அனுப்பினார்: "*மிகவும் அவசியமான* பழுதுபார்ப்புப் பணிகளைச் செய்யுங்கள்." பார்த்தீர்களா? *மிகவும் அவசியமான*. நான் கலாச்சாரத் துறைக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன்: "ஆஹா," என்று எழுதினேன், "இது எப்படி இருக்கிறது? பழுதுபார்ப்பதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது!" ஆனால் அவர்களின் தந்தி இப்படிச் சொன்னது: "வசூலிக்கப்பட்ட கட்டணங்கள் மூலம் கிடைத்த பள்ளி நிதியைச் செலவிடாதீர்கள்." கடவுளே! நான் வெளியே வந்தபோது, ​​'பீட்டர் தி கிரேட்' அங்கே நின்று கொண்டு என் மீது தன் கையை ஓங்கி மிரட்டுவதைக் கண்டேன். கோபத்தில் கண்கள் மறைக்க, நான் என் கத்தியை உருவிக்கொண்டு அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தேன். இயல்பாகவே, அவர்கள் என்னைப் பிடித்து இங்கே கொண்டு வந்துவிட்டார்கள்...

அந்த மனிதன் திடீரென்று மௌனமானான்... அவனது கண்கள் பிதுங்கின, அவன் மெல்ல எழத் தொடங்கினான்.

மருத்துவர் முகம் வெளிறிப்போய் பின்வாங்கினார்.

"க்வா... க்வா!!" என்று அந்த மனிதன் அலறினான். "அறுபது..."

"எட்டு! பழுதுபார்க்கும் வேலைகள் எங்கே? என்ன? அவற்றை உடைத்து நொறுக்குங்கள்! ஆஆஆ..."

"உதவியாளர்களே... உதவிக்கு வாருங்கள்!" என்று மருத்துவர் அலறினார்.

அலுவலகத்தின் ஜன்னல்கள் பலத்த சத்தத்துடன் வெடித்துச் சிதறின.

"இவரை விடுவிக்க இன்னும் நேரமாகவில்லை," என்று ஓடி வந்த, வெள்ளை அங்கி அணிந்த பணியாளர்களிடம் மருத்துவர் கூறினார். "வார்டு 6-க்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்... அதோடு ஒரு 'ஸ்ட்ரெய்ட்-ஜாக்கெட்'டையும் (கட்டுச்சட்டையையும்) எடுத்து வாருங்கள்."

======

Deepseek

தேடல் முடிவுகளில் **மிஹைல் புல்ககோவ் எழுதிய "அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான்" (Как он сошёл с ума)** என்ற தலைப்பிலான சிறுகதை பற்றிய நேரடித் தகவல் எதுவும் இல்லை.

### தேடல் முடிவுகளில் கிடைத்த தகவல்கள்

**1. கதை இருப்பதற்கான சான்று**

ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையில், புல்ககோவின் **"அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான்" (Как он сошёл с ума, 1924)** என்ற பெயரிடப்பட்ட ஒரு படைப்பைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது . அதில், இந்தக் கதையின் கதாபாத்திரம் **ஜன்னலை உடைத்துக்கொண்டு தப்பிக்க முயற்சிக்கிறது** என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது புல்ககோவின் பிற படைப்புகளில் (எடுத்துக்காட்டாக, "மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா" நாவலில் இவான் பெஸ்டோம்னி பைத்தியக்கார விடுதியிலிருந்து தப்பிக்க முயல்வது) காணப்படும் ஒரு பொதுவான கருப்பொருளுடன் ஒத்துப்போகிறது.

**2. "பைத்தியம்" என்ற கருப்பொருள் புல்ககோவின் படைப்புகளில்**

தேடல் முடிவுகள், புல்ககோவ் "பைத்தியக்கார விடுதி" (сумасшедший дом) என்ற கருப்பொருளை தனது பல படைப்புகளில் பயன்படுத்தியுள்ளார் என்பதைக் காட்டுகின்றன:

- **"மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா"**: இவான் பெஸ்டோம்னி, வோலந்தைச் சந்தித்த பிறகு, "ஸ்டிராவின்ஸ்கி கிளினிக்" என்ற மனநல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார் . அவருக்கு **ஸ்கிசோஃப்ரீனியா** கண்டறியப்படுகிறது . அங்கு அவர் "மாஸ்டர்" என்பவரைச் சந்தித்து, அவரது வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்கிறார் .

- **"சிவப்பு கிரீடம்" (Красная корона)**: இந்தக் கதையின் கதாபாத்திரம், மனக்குழப்பத்தில், **கண்ணாடித் துண்டால் தற்கொலை செய்ய முயற்சிக்கிறது** .

- **"மார்ஃபின்" (Морфий)**: இதில் ஒரு மருத்துவர், போதைப்பொருள் அடிமையாகி, நோயாளியாக மாறுகிறார் .

### முடிவு

தேடல் முடிவுகளில் **"அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான்"** என்ற கதையின் முழு சுருக்கம் அல்லது விரிவான விவரங்கள் இல்லை. கிடைத்த ஒரே தகவல்: இது 1924-ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டது, மற்றும் கதாபாத்திரம் ஜன்னலை உடைத்து தப்பிக்க முயற்சிக்கிறது . இந்தச் சிறுகதையின் முழு உள்ளடக்கத்தைப் பெற, புல்ககோவின் சிறுகதைத் தொகுப்புகளை நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டும். ## "அவன் எப்படிப் பைத்தியமானான்" — சுருக்கம்

### அடிப்படை தகவல்கள்

இது மிஹைல் புல்ககோவ் எழுதிய நையாண்டி சிறுகதை. "குறிப்புகள் மற்றும் சிறு சித்திரங்கள்" (Notes and Miniatures) என்ற தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளது.

---

### கதைச் சுருக்கம்

**முதல் பகுதி: மனநல மருத்துவமனையில்**

ஒரு தனியறையின் கதவு திறக்கிறது. ஒரு மருத்துவர், ஒரு மருத்துவ உதவியாளர், இரண்டு உதவியாளர்கள் உள்ளே நுழைகிறார்கள். கலைந்த படுக்கையின் மேலே ஒரு பலகை தொங்குகிறது: **"சிஸ்ரன்காவில் உள்ள சாடயேவ் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர். வன்முறை குணம் கொண்டவர்."**

உள்ளாடை மட்டும் அணிந்த ஒரு மனிதன் எழுந்து நின்று பாடத் தொடங்குகிறான்: "செவில்லிலிருந்து கிரனாடா வரை!! உங்களுக்கு வாழ்த்துகள், அயோக்கியர்களே!!"

மருத்துவர் அவனது நாடித் துடிப்பைப் பார்க்க முயலும்போது, அவன் மருத்துவரை "PD-68" என்று கத்துகிறான். மருத்துவர் "குளோரோப்ரோமேட்" என்ற மருந்தைச் சொல்கிறார். உடனே அந்த மனிதன் "ப்ரோமேட்டா?!" என்று அலறி, "கண்ணாடிகள் இல்லாத ஜன்னல்களைப் பார்த்தாயா? அந்த 'பூஜ்ஜியத்தை' (zero) பார்த்தாயா?" என்று கேட்கிறான்.

மருத்துவர் மார்பின் ஊசி போடச் சொல்கிறார். அதைக் கேட்டதும், "மார்ஃபினா?! நல்ல கிறிஸ்தவர்களே, அவனை வீழ்த்துங்கள்—PD-68!" என்று கத்தியபடி மருத்துவரின் காதில் ஓங்கி அறைகிறான். மருத்துவரின் மூக்குக் கண்ணாடி பறக்கிறது, மூக்கில் ரத்தம் வழிகிறது.

மருத்துவர் "கட்டுப்பாட்டுச் சட்டையை மாட்டுங்கள்" என்று உத்தரவிடுகிறார். பணியாளர்கள் அவனை அடக்குகிறார்கள். "காவலாளி... அறுபத்து-எட்டு... இங்கே வாருங்கள்!!" என்ற அலறல் மருத்துவமனையில் எதிரொலிக்கிறது.

---

**இரண்டாம் பகுதி: இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு**

தேய்ந்த கோட் அணிந்த, சோகமான, மெலிந்த ஒரு மனிதன் மருத்துவரின் அறையில் அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் தன் வன்முறைக்கு மன்னிப்புக் கேட்கிறான். மருத்துவர் அவனுக்கு மருந்து கொடுத்து, "மனப்பதற்றம் இருக்கக்கூடாது" என்று எச்சரிக்கிறார்.

அந்த மனிதன் தன் கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்:

**பிரச்சினையின் தொடக்கம்**: குளிர்காலம், கடும் குளிர். சாடயேவ்கா பள்ளியில் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் இல்லை, வெப்பமூட்டும் வசதி பழுது, வெளிச்சம் மோசம். குழந்தைகள் அவதிப்படுகிறார்கள். எனவே அவன் **PD-68** அதிகாரிக்குக் கடிதம் எழுதுகிறான்.

**கடிதப் போக்குவரத்தின் சுழற்சி**: PD-68 பதில் இல்லை → இரண்டாவது கடிதம் → "நிச்சயமாக, இதைச் செய்ய வேண்டும்" → ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை → மீண்டும் எழுதுகிறான் → PD-68 மீண்டும் பதிலளிக்கிறார் → அவன் எழுதுகிறான் → PD-68 பதிலளிக்கிறார். இது ஒரு முடிவற்ற சுழற்சியாக மாறுகிறது.

**PCh-க்கு எழுதுதல்**: நிலைமையை விளக்கி அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கை கேட்கிறான் → மௌனம் → மீண்டும் வற்புறுத்துகிறான் → "உங்கள் கடிதத்தின் நகல் Pe-க்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளது" → Pe-க்கு எழுதுகிறான் → Pe மௌனம்.

**மனநிலை பாதிப்பு**: பசியில்லை, கண்கள் இருண்டு புள்ளிகள் தெரிகின்றன. ஒரு நாள் பள்ளியை விட்டு வெளியே வரும்போது, **இறந்த தன் பாட்டி** நடந்து செல்வதைப் பார்க்கிறான். அவர் கைகளில் **68** என்ற எண்ணின் வடிவத்தில் ஒரு ப்ரெட்ஸல் பலகாரம் இருக்கிறது. "பாட்டி, நீங்கள் இறந்துவிட்டீர்கள் அல்லவா?" என்று கேட்கிறான். "போடா முட்டாளே!" என்று பதிலளிக்கிறார்.

**மருத்துவர் ஆலோசனை**: மருத்துவர் "புரோமைடு உட்கொள்ளுங்கள், வயதான பெண்களைப் பார்க்கக்கூடாது" என்று கூறுகிறார்.

**மேலும் கடிதங்கள்**: ரயில்வே கலாச்சாரத் துறைக்கு 6 முறை → பதிலில்லை. ரயில்வே நிர்வாகத்திற்கு 4 முறை → பதிலில்லை. ஒரு தந்தி: "கலாச்சார நோக்கங்களுக்காகச் செயல்பாட்டு நிதியிலிருந்து செலவுகள் செய்யக்கூடாது."

**இறந்த பாட்டியின் ஆலோசனை**: அன்று இரவு இறந்த பாட்டி "N-க்கு எழுது, அவர் ஒரு நல்ல மனிதர்" என்று சொல்கிறார். அவன் "போய்விடு, சூனியக்காரி! நீ இறந்துவிட்டாய்—அமைதியாக இரு!" என்று கத்தி, மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியை வீசுகிறான். ஆனால் மறுநாள் காலை N-க்கு எழுதுகிறான்.

**தந்திப் போக்குவரத்து**: N: "தேவையான பழுதுபார்ப்புப் பணிகளைச் செய்யுங்கள்" → P: "*மிகவும் அவசியமான* பழுதுபார்ப்புப் பணிகளைச் செய்யுங்கள்" → கலாச்சாரத் துறை: "வசூலிக்கப்பட்ட கட்டணங்கள் மூலம் கிடைத்த பள்ளி நிதியைச் செலவிடாதீர்கள்."

**மனநிலை முற்றிலும் பாதிப்பு**: வெளியே வரும்போது, **'பீட்டர் தி கிரேட்'** (முதல் பீட்டர்) சிலை அங்கே நின்று தன் கையை ஓங்கி மிரட்டுவதைப் பார்க்கிறான். கோபத்தில் கண்கள் மறைக்க, கத்தியை உருவிக்கொண்டு அவன் மீது பாய்கிறான். அதனால் அவர்கள் அவனைப் பிடித்து மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள்.

---

**இறுதிக் காட்சி: மீண்டும் பைத்தியம்**

கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த மனிதன் திடீரென்று மௌனமாகிறான். கண்கள் பிதுங்குகின்றன. மெல்ல எழத் தொடங்குகிறான். மருத்துவர் முகம் வெளிறிப் பின்வாங்குகிறார்.

**"க்வா... க்வா!!"** என்று அலறுகிறான். **"அறுபது..."**

**"எட்டு! பழுதுபார்க்கும் வேலைகள் எங்கே? என்ன? அவற்றை உடைத்து நொறுக்குங்கள்! ஆஆஆ..."**

மருத்துவர் அலறுகிறார்: "உதவியாளர்களே... உதவிக்கு வாருங்கள்!"

அலுவலகத்தின் ஜன்னல்கள் பலத்த சத்தத்துடன் வெடித்துச் சிதறுகின்றன.

மருத்துவர் ஓடி வந்த பணியாளர்களிடம் கூறுகிறார்: **"இவரை விடுவிக்க இன்னும் நேரமாகவில்லை. வார்டு 6-க்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்... அதோடு ஒரு 'ஸ்ட்ரெய்ட்-ஜாக்கெட்'டையும் (கட்டுச்சட்டையையும்) எடுத்து வாருங்கள்."**

---

### மைய நையாண்டி

**1. அதிகாரத்தின் அபத்தமான சுழற்சி**

கதையின் மைய நையாண்டி — சோவியத் நிர்வாக அமைப்பின் **முடிவற்ற, பயனற்ற கடிதப் போக்குவரத்து**. PD-68, PCh, Pe, N, P — இந்தச் சுருக்கெழுத்துக்கள் அனைத்தும் அர்த்தமற்றவை. ஒவ்வொரு அதிகாரியும் பதிலளிக்கிறார், ஆனால் **எதுவும் நடக்கவில்லை**. பள்ளியின் ஜன்னல்கள் பழுதுபார்க்கப்படவில்லை. குழந்தைகள் குளிரில் அவதிப்படுகிறார்கள்.

**2. "PD-68" என்ற எண்ணின் மறைபொருள்**

கதை முழுவதும் **"68"** என்ற எண் தொடர்ந்து வருகிறது:

- PD-68 என்ற அதிகாரியின் பெயர்

- இறந்த பாட்டியின் கையில் 68 வடிவ ப்ரெட்ஸல்

- கடைசியில் "அறுபத்து-எட்டு!" என்ற அலறல்

இந்த எண் ஒரு **வெறித்தனமான மனநிலையின் அடையாளமாக** மாறுகிறது. அதிகாரத்தின் அடையாளமாக இருந்த எண், பைத்தியத்தின் அடையாளமாக மாறுகிறது.

**3. இறந்த பாட்டி**

இறந்த பாட்டி தோன்றுவது — இது ஒரு **மாய யதார்த்தவாத** கூறு. புல்ககோவின் பிற்காலப் படைப்புகளில் (குறிப்பாக "மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா") இறந்தவர்கள் தோன்றுவது ஒரு மையக் கருப்பொருள். இங்கே, இறந்த பாட்டி **அதிகாரத்தின் அபத்தத்தை** வெளிப்படுத்துகிறார் — அவர் "N-க்கு எழுது, அவர் நல்ல மனிதர்" என்று சொல்வது, அதிகாரத்தின் மீதான ஒரு கேலியான நம்பிக்கை.

**4. 'பீட்டர் தி கிரேட்' சிலை**

முதல் பீட்டர் சிலை உயிர்பெற்று மிரட்டுவது — இது **வரலாற்று அதிகாரத்தின்** ஒரு குறியீடு. ரஷ்ய வரலாற்றில் முதல் பீட்டர் ஒரு சக்திவாய்ந்த, அடக்குமுறை ஆட்சியாளர். அவர் சிலை உயிர்பெற்று மிரட்டுவது, வரலாற்று அதிகாரம் தற்போதைய அதிகாரத்துடன் இணைந்து தனிமனிதனை நசுக்குவதைக் காட்டுகிறது.

**5. மருத்துவமனையின் சுழற்சி**

கதை ஒரு **வட்டமான அமைப்பை**க் கொண்டது:

- **தொடக்கம்**: மனநல மருத்துவமனையில், வன்முறைக் கைதி

- **நடுப்பகுதி**: அவன் தன் கதையைச் சொல்கிறான் (வெளி உலகம்)

- **இறுதி**: மீண்டும் மனநல மருத்துவமனையில், மீண்டும் வன்முறை

அவன் **விடுவிக்கப்படத் தகுதியற்றவன்** என்று மருத்துவர் கூறுகிறார். ஆனால் உண்மையில், **அவனைப் பைத்தியமாக்கியது வெளி உலகம்** — அதிகாரத்தின் அபத்தம். மருத்துவமனை ஒரு தப்பிக்கும் இடம் அல்ல, அது அந்த அபத்தத்தின் மற்றொரு வடிவம்.

---

### முக்கியத்துவம்

இந்தக் கதை **1920-களின் சோவியத் நிர்வாக அமைப்பின்** மீதான ஒரு கூர்மையான விமர்சனம். புல்காகோவ் ஒரு மருத்துவராக இருந்ததால், மனநல மருத்துவமனையின் உட்புறத்தை நன்கு அறிந்திருந்தார். அதிகாரத்தின் அபத்தம் ஒரு நபரை எப்படி பைத்தியமாக்குகிறது என்பதை அவர் காட்டுகிறார்.

"வார்டு 6" என்ற குறிப்பு — இது **செக்கோவின் "வார்டு 6"** கதைக்கான ஒரு குறிப்பு. செக்கோவின் கதையில், மருத்துவமனையின் வார்டு 6-இல் ஒரு மனநோயாளி இருக்கிறார், அவருக்கு மருத்துவர் நண்பராகிறார், இறுதியில் மருத்துவரே அங்கு அனுமதிக்கப்படுகிறார். புல்காகோவ் இதை ஒரு **இருண்ட நகைச்சுவையாக** பயன்படுத்துகிறார் — பைத்தியம் என்பது சார்புடையது, அதிகாரம் தான் உண்மையான பைத்தியம்.