மார்செல் ப்ரூஸ்ட், *இழந்த காலத்தைத் தேடி* (1921–1922) – *சோடோம் மற்றும் கொமோரா* (கலிமார், 1924). பகுதி 2 அத்தியாயம் ஒன்று

சமூகத்தில் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus). — ஒரு மருத்துவர். — திருமதி டி வோகுபெர்ட்டின் (Mme de Vaugoubert) தனித்துவமான முகம். — திருமதி டி ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon), ஹியூபர்ட் ராபர்ட் நீரூற்று மற்றும் கிராண்ட் டியூக் விளாடிமரின் உற்சாகம். — திருமதி டி அமோன்கோர்ட் டி சிட்ரி (Mme d’Amoncourt de Citri), திருமதி டி செயின்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) மற்றும் பலர். — ஸ்வான் (Swann) மற்றும் இளவரசர் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Prince de Guermantes) ஆகியோருக்கு இடையிலான ஒரு சுவாரஸ்யமான உரையாடல். — தொலைபேசியில் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine). — பால்பெக்கிற்கு (Balbec) எனது இரண்டாவது மற்றும் இறுதிப் பயணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் வேளையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சந்திப்புகள். — பால்பெக் வருகை. — இதயத்தின் ஏற்ற இறக்கங்கள் (Intermittencies of the heart).

கெர்மான்ட்ஸ் இல்லத்தில் நடைபெறும் விருந்துக்குச் செல்ல எனக்கு எந்த அவசரமும் இருக்கவில்லை—அதற்கு எனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டதா என்பது கூட உறுதியாகத் தெரியாத நிலையில்—நான் வெளியே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தேன்; அந்த கோடைக்கால நாளும் கூட நகர்ந்து செல்வதில் என்னைவிட அதிக அவசரம் காட்டவில்லை. மணி ஒன்பதைக் கடந்திருந்தாலும், 'பிளேஸ் டி லா கான்கார்ட்' (Place de la Concorde) பகுதியில் வெளிச்சம் இன்னும் நீடித்திருந்தது; அது லக்சர் ஒபெலிஸ்க் (Luxor Obelisk) தூணுக்கு இளஞ்சிவப்பு நிற 'நுகட்' (nougat) இனிப்பு போன்ற தோற்றத்தை அளித்தது. பின்னர் அந்த ஒளி தன் நிறத்தை மாற்றியது; கல்லை ஒரு உலோகப் பொருளாக மாற்றியது; அந்த ஒபெலிஸ்க் தூண் அதிக மதிப்புமிக்க தன்மையைப் பெற்றது மட்டுமல்லாமல், மெலிதாகவும் கிட்டத்தட்ட வளையும் தன்மையுடனும் தோன்றியது. அந்த ரத்தினம் போன்ற பொருளை யாரேனும் முறுக்க முடியும்—அல்லது ஏற்கனவே சற்று வளைத்திருக்கலாம்—என்று தோன்றும் வகையில் அது இருந்தது. இப்போது நிலவு வானத்தில் ஒரு ஆரஞ்சுப் பழச் சுளையைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அது மென்மையாக உரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், லேசான கீறல் அல்லது சேதத்துடன் இருந்தது. ஆனால் பின்னர், அது மிகவும் உறுதியான தங்கத்தால் செய்யப்பட்டதாகத் தோன்றியது. அதற்குப் பின்னால் தனித்து அமர்ந்திருந்த ஒரு சிறிய நட்சத்திரம் அந்தத் தனித்த நிலவின் ஒரே துணையாக இருந்தது; அதே வேளையில், நிலவு—தன் நண்பனைப் பாதுகாத்தபடியே, அதே சமயம் துணிச்சலுடன் முன்னேறிச் சென்று—தனது பிரம்மாண்டமான, அற்புதமான தங்க நிறப் பிறையை ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஆயுதத்தைப் போல, ஒரு கிழக்கத்திய குறியீட்டைப் போல உயர்த்திப் பிடித்திருந்தது.

இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸின் (Princesse de Guermantes) மாளிகைக்கு முன்னால், நான் டியூக் டி ஷாட்டெல்லெராலை (Duc de Châtellerault) சந்தித்தேன்; அழைப்பு இல்லாமல் வந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம்—உண்மையில் அது விரைவில் என்னை மீண்டும் ஆட்கொள்ளவிருந்தது—அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு என்னை வாட்டிக்கொண்டிருந்தது என்பதை நான் அப்போது நினைவுகூரவில்லை. ஒருவர் கவலைப்படுகிறார்; ஆனால் ஆபத்தான தருணம் கடந்துபோய், வேறு சிந்தனைகளால் அது மறக்கப்பட்ட பின்னரே, தான் பதற்றமடைந்திருந்ததை அவர் நினைவுகூர்கிறார். நான் அந்த இளம் டியூக்கை (Duke) வரவேற்று மாளிகைக்குள் நுழைந்தேன். ஆனால், அடுத்து நிகழவிருக்கும் ஒரு சம்பவத்தை விளக்குவதற்கு உதவும் ஒரு சிறிய விவரத்தை நான் இங்கே முதலில் குறிப்பிட வேண்டும்.

அன்று மாலையும், முந்தைய நாட்களைப் போலவே, டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ (Duc de Châtellerault) பற்றி ஒருவர் தீவிரமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவர் யார் என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. அவர்தான் மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) வரவேற்பறைப் பணியாளர் (அக்காலத்தில் 'பार्க்கர்' அல்லது 'அறிவிப்பாளர்' என்று அழைக்கப்பட்டவர்). டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ இளவரசியின் நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவராக இல்லாவிட்டாலும் (அவர் இளவரசியின் உறவினர்களில் ஒருவர்), முதன்முறையாக அவரது வரவேற்பறையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவருடன் பத்து ஆண்டுகளாகப் பேசாமல் இருந்த அவரது பெற்றோர், இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் சமாதானம் ஆகியிருந்தனர்; அன்று மாலை பாரிஸில் இருக்க முடியாத சூழலில், தங்கள் சார்பாகத் தங்கள் மகனை அங்கு அனுப்பியிருந்தனர். சில நாட்களுக்கு முன்பு, இளவரசியின் அந்தப் பணியாளர் ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) ஒரு இளைஞனைச் சந்தித்திருந்தார்; அந்த இளைஞன் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமானவராகத் தோன்றினார், ஆனால் அவர் யார் என்பதை அவரால் கண்டறிய முடியவில்லை. அந்த இளைஞன் கனிவானவனாகவும் தாராள குணம் கொண்டவனாகவும் நடந்துகொள்ளத் தவறவில்லை. அத்தகைய இளம் பிரபுவிடம் தான் ஏதேனும் சலுகைகளை வழங்குவார் என்று அந்தப் பணியாளர் நினைத்திருந்த நிலையில், உண்மையில் அவரே அந்த இளைஞனிடமிருந்து சலுகைகளைப் பெற்றிருந்தார். ஆயினும், டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ மிகுந்த கூச்ச சுபாவம் கொண்டவராகவும், அதே சமயம் சற்று விவேகமற்றவராகவும் இருந்தார்; தான் யாருடன் பழகுகிறோம் என்று தெரியாததால், தனது அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மறைப்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்—உண்மையில் அவர் யாருடன் பழகுகிறோம் என்று தெரிந்திருந்தால், அது தேவையற்ற பயத்தை அவருக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கும். அவர் தன்னை ஒரு ஆங்கிலேயராகவே காட்டிக்கொண்டார்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் தாராளமான உபசரிப்பையும் தனக்கு அளித்த அந்த நபரை மீண்டும் அடையாளம் காணத் துடித்த பணியாளரின் ஆர்வமிக்க கேள்விகளுக்கு, 'அவென்யூ கேப்ரியல்' (Avenue Gabriel) வீதி முழுவதும் அவர் ஒரே ஒரு பதிலைத்தான் அளித்தார்: "எனக்கு பிரெஞ்சு மொழி பேசத் தெரியாது." எல்லாவற்றையும் மீறி, தனது உறவினரின் தாய்வழிப் பின்னணியைக் கருத்தில் கொண்டு, 'கெர்மான்ட்ஸ்' பிரபு (Duke de Guermantes) அப்பிரின்சஸ் கெர்மான்ட்ஸ்-பாவியரின் வரவேற்பறையில் 'கூர்வோசியர்' (Courvoisier) குடும்பத்திற்கே உரிய ஒரு பாணியின் சாயலைக் காண்பதாகக் காட்டிக்கொண்டாலும், அப்பிரின்சஸின் முன்முயற்சித் திறனும் அறிவுசார் மேன்மையும் அந்த உயர்குடி வட்டாரத்தில் வேறெங்கும் காணப்படாத ஒரு புதுமையான ஏற்பாட்டின் மூலம் வெளிப்பட்டன. இரவு உணவிற்குப் பிறகு—அதன் பின்னர் நடைபெறவுள்ள விருந்தின் பிரம்மாண்டம் எதுவாக இருந்தாலும்—அப்பிரின்சஸின் வீட்டில் இருக்கைகள் சிறிய குழுக்களாக அமைக்கப்பட்டன; இக்குழுக்கள் தேவைப்பட்டால் ஒன்றுக்கொன்று முதுகைக் காட்டும் வகையில் அமரக்கூடியதாக இருந்தன. அப்பிரின்சஸ், தான் விரும்பியே ஒரு குறிப்பிட்ட குழுவில் அமர்வதன் மூலம் தனது சமூக விவேகத்தை வெளிப்படுத்துவார்; மேலும், வேறொரு குழுவில் உள்ள ஒருவரைத் தனியாகத் தேர்ந்தெடுத்துத் தனது குழுவில் இணைத்துக்கொள்ளவும் அவர் தயங்கமாட்டார். உதாரணமாக, வேறொரு குழுவில் அமர்ந்திருந்ததால் பின்புறமாகவே தெரிந்த மேடம் டி வில்முரின் (Mme de Villemur) அழகான கழுத்தைப் பற்றி, இயல்பாகவே அதை ஒப்புக்கொண்ட திரு. டெட்டேயிடம் (M. Detaille) அவர் குறிப்பிடும்போது, ​​அப்பிரின்சஸ் சற்றும் தயங்காமல் உரத்த குரலில் கூறுவார்: "மேடம் டி வில்முர், சிறந்த ஓவியரான திரு. டெட்டே உங்கள் கழுத்தின் அழகை ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்." மேடம் டி வில்முர் இதனை உரையாடுவதற்கான நேரடி அழைப்பாகக் கருதினார்; குதிரையேற்றத்தில் நீண்ட அனுபவம் கொண்டவர்களுக்குரிய கம்பீரத்துடனும் நிதானத்துடனும் அவர் மெதுவாகத் தனது நாற்காலியைத் திருப்பினார்.
...முக்கால் வட்டப் பாதையில் திரும்பி, அருகில் இருந்தவர்களுக்குச் சிறிதும் இடையூறு செய்யாமல், இளவரசியை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் நிலையை அவள் அடைந்தாள். "உங்களுக்கு திரு. டெட்டாய் (M. Detaille) தெரியாதா?" என்று அந்த விருந்தினரின் திறமையான மற்றும் கண்ணியமான அசைவு முழுமையாகத் திருப்தியளிக்காத நிலையில் அந்த விருந்துத் தலைவி கேட்டாள். "அவரை எனக்கு நேரில் தெரியாது, ஆனால் அவருடைய படைப்புகளை அறிவேன்," என்று மேடம் டி வில்முர் (Mme de Villemur) மரியாதையுடனும் ஈர்க்கும் வகையிலும், பலரும் பொறாமைப்படும் அளவிலான கச்சிதமான பாவனையுடனும் பதிலளித்தாள்; அதே சமயம், அந்த உரையாடல் மூலம் முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்படாத அந்தப் புகழ்பெற்ற ஓவியரை நோக்கி மிக நுட்பமானதொரு தலையசைப்பைச் செய்தாள். "வாருங்கள் திரு. டெட்டாய்," என்று இளவரசி கூறினாள், "உங்களை மேடம் டி வில்முருக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்." *Le Rêve* (கனவு) எனும் ஓவியத்தைப் படைத்தவருக்கு இடமளிப்பதிலும், மேடம் டி வில்முர், சற்று நேரத்திற்கு முன் அவரை நோக்கித் திரும்பியபோது வெளிப்படுத்திய அதே சமயோசித புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டினாள். இதற்கிடையில், இளவரசி தனக்காக ஒரு நாற்காலியை இழுத்து அமர்ந்துகொண்டாள்; உண்மையில், வழக்கமான பத்து நிமிடங்களைச் செலவிட்டிருந்த முதல் குழுவிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கும், அதே அளவு நேரத்தை இரண்டாவது குழுவிற்கு ஒதுக்குவதற்கும் ஒரு சாக்குப்போக்காகவே அவள் மேடம் டி வில்முரிடம் பேசினாள். நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்குள், அவள் ஒவ்வொரு குழுவையும் சந்தித்துவிட்டாள்; அவளது இந்த நகர்வுகள் வெறும் உந்துதல் மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்பத்தின் அடிப்படையில் அமைந்ததாகத் தோன்றினாலும், "ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி தனது விருந்தினர்களை வரவேற்கும்" இயல்பான கம்பீரத்தை வெளிப்படுத்துவதே அவற்றின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது மாலை நேர விருந்தினர்கள் வரத் தொடங்கியிருந்தனர்; விருந்துத் தலைவி நுழைவாயிலுக்கு அருகில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்—அரச குடும்பத்திற்கு இணையான கம்பீரத்துடன் நிமிர்ந்தும் பெருமையுடனும், அதே சமயம் அவளது கண்கள் ஒருவித உள் நெருப்புடன் ஜொலிக்க—அழகற்ற இரு 'உன்னதப் பெருமக்கள்' (Highnesses) மற்றும் ஸ்பானியத் தூதரின் மனைவி ஆகியோருக்கு இடையே அவள் வீற்றிருந்தாள்.

எனக்கு முன்னால் வந்திருந்த சில விருந்தினர்களுக்குப் பின்னால் நான் வரிசையில் காத்திருந்தேன். எனக்கு எதிரே இளவரசி இருந்தாள்—இருப்பினும், அங்கிருந்த பலரில் அவளது அழகு மட்டுமே அந்த விருந்தை என் நினைவில் பதிய வைக்கவில்லை. ஆயினும், அந்த விருந்துத் தலைவியின் முகம் மிகவும் கச்சிதமாக—ஒரு அழகான பதக்கத்தைப் போலச் செதுக்கப்பட்டது போல்—இருந்ததால், அது என் நினைவில் ஒரு சிறப்பான இடத்தைப் பிடித்திருந்தது. இளவரசி தனது விருந்து நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு விருந்தினர்களைச் சந்திக்கும்போது, ​​"நீங்கள் வருவீர்கள் தானே?" என்று கேட்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள்—அவர்களுடன் உரையாடுவதில் அவளுக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருப்பது போல அது அமைந்திருக்கும். ஆனால், அதற்கு நேர்மாறாக, அவர்களிடம் பேசுவதற்கு அவளிடம் எதுவும் இல்லாததால், அவர்கள் அவள் முன் தோன்றியவுடனேயே—இரு அரசப் பிரமுகர்கள் மற்றும் தூதரின் மனைவியுடன் அவள் செய்து கொண்டிருந்த சும்மா அரட்டையைச் சற்று நிறுத்திவிட்டு—எழுந்து நிற்காமலே, "நீங்கள் வந்தது உங்கள் பெருந்தன்மை," என்று கூறி நன்றி தெரிவிப்பாள்; அந்த விருந்தினர் வந்ததில் ஏதோ பெருந்தன்மை இருப்பதாக அவள் உணர்ந்ததால் அல்ல, மாறாகத் தன் சொந்தப் பெருந்தன்மையையும் கண்ணியத்தையும் மேலும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவே அவ்வாறு செய்வாள். பின்னர், உடனடியாக அவர்களை மீண்டும் கூட்டத்தின் ஓட்டத்தில் தள்ளிவிட்டு, "தோட்டத்தின் நுழைவாயிலில் நீங்கள் 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐக் (M. de Guermantes) காணலாம்," என்று சொல்வாள்—அதனால் அவர்கள் தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றுவிடுவார்கள், அவளை நிம்மதியாக விட்டுவிடுவார்கள். சிலரிடம் அவள் எதுவும் பேசமாட்டாள்; விலைமதிப்பற்ற கற்களின் கண்காட்சிக்கு வந்திருப்பதைப் போல, தனது அற்புதமான 'ஆனிக்ஸ்' (onyx) கல் போன்ற கண்களைக் காட்டுவதோடு நிறுத்திக்கொள்வாள்.

எனக்கு முன்னால் சென்றவர் 'டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ' (Duc de Châtellerault) ஆவார்.

வரவேற்பறையிலிருந்து வந்த புன்னகைகள் மற்றும் கையசைப்புகளுக்குப் பதிலளிப்பதில் மும்முரமாக இருந்ததால், அவர் அந்த வரவேற்பாளரைக் (usher) கவனிக்கவில்லை. ஆனால், அவர் தோன்றிய கணமே அந்த வரவேற்பாளர் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவர் அறிந்துகொள்ள மிகவும் ஆவலாக இருந்த அந்த அடையாளம்—இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவருக்குத் தெரியவரவிருந்தது. முந்தைய நாள் வந்த அந்த "ஆங்கிலேயரிடம்" என்ன பெயரை அறிவிக்க வேண்டும் என்று கேட்கும்போது, ​​அந்த வரவேற்பாளர் உணர்ச்சிவசப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், தான் ஒருவரின் தனிப்பட்ட விஷயத்தில் அநாகரிகமாகத் தலையிடுவதாகவும் உணர்ந்தார். இத்தகைய முறையில் தான் கண்டறிந்த ஒரு ரகசியத்தை, உண்மையில் அதுபற்றி எதுவும் சந்தேகிக்காத மற்ற அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தப்போவதாகவும், அதை பகிரங்கமாக அறிவிப்பது தவறு என்றும் அவருக்குத் தோன்றியது. விருந்தினரின் பதிலைக் கேட்டதும்—"டியூக் ஆஃப் ஷாட்டல்ரோ" (Duke of Châtellerault)—அந்த ஆணவத்தைக் கண்டு அவர் மிகவும் திகைத்துப்போய் ஒரு கணம் பேச்சற்று நின்றார். அந்த டியூக் அவரைப் பார்த்து, அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, தான் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்தார்; இதற்கிடையில், அந்தப் பணியாளர்—தன்னிலை மீண்டு, மிக எளிமையாகக் கூறப்பட்ட ஒரு பட்டத்தை முழுமையான கௌரவத்துடன் அறிவிக்கத் தேவையான மரபுசார் அறிவைக் கொண்டிருந்ததால்—உண்மையான மரியாதையின் சாயல் கலந்த தொழில்முறைத் துடிப்புடன் உரத்த குரலில் அறிவித்தார்: "மாண்புமிகு டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ!" ஆனால் இப்போது என் பெயரை அறிவிக்கும் நேரம் வந்தது. என்னை இன்னும் கவனிக்காதிருந்த அந்த விருந்தளிக்கும் பெண்மணியையே உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்ததால், அந்த 'அஷர்' (வரவேற்பாளர்) வகிக்க வேண்டிய கடமைகளைப் பற்றி நான் சிந்திக்கவே இல்லை. மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவரைப் போல கருப்பு உடை அணிந்திருந்த அவரோடு, மிகவும் உற்சாகமூட்டும் வண்ணமயமான சீருடைகளை அணிந்திருந்த பணியாளர்கள் ஒரு கூட்டமாகச் சூழ்ந்திருந்தனர்; அவர்கள் அத்துமீறி நுழைபவரைப் பிடித்து வெளியே தூக்கி வீசத் தயாராக இருந்த வலிமையான ஆட்கள். அந்த வரவேற்பாளர் என் பெயரைக் கேட்டார்; மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவன் தண்டனைக்கான பலகையில் தன்னை இருகக் கட்டிக்கொள்ள அனுமதிப்பதைப் போலவே, நானும் இயந்திரத்தனமாக என் பெயரை அவரிடம் கூறினேன். உடனே அவர் கம்பீரமாகத் தன் தலையை உயர்த்தினார்; நான் அழைக்கப்படாத விருந்தினராக இருந்தால் என் கௌரவத்தைக் காக்கவும், ஒருவேளை அழைக்கப்பட்டிருந்தால் 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்'-ன் கௌரவத்தைக் காக்கவும் ஏதுவாக, என் வருகையை மெல்லிய குரலில் அறிவிக்குமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொள்ளும் முன்னரே, அந்த மாளிகையின் மேற்கூரைகளையே அதிரவைக்கும் அளவுக்கு மிகுந்த உரத்த குரலில் என் பெயரை முழங்கினார்.

புகழ்பெற்ற ஹக்ஸ்லி (இவரது மருமகன் ஒருவர் தற்போது ஆங்கில இலக்கிய உலகில் முக்கிய இடத்தைப் வகிக்கிறார்......தனது நோயாளி ஒருவர் சமூக நிகழ்வுகளுக்குச் செல்ல அஞ்சியதை ஹக்ஸ்லி விவரிக்கிறார்; ஏனெனில், கண்ணியத்துடன் அமர வைக்கப்பட்ட அந்த நாற்காலியில் ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருப்பதை அவள் அடிக்கடி காண நேர்ந்தது. தன்னை அமருமாறு அழைத்த சைகையோ அல்லது அந்த முதியவரின் இருப்போ - ஏதோ ஒன்று வெறும் மாயத்தோற்றம் என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள்; ஏனெனில், ஏற்கனவே ஒருவர் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலியை யாரும் அப்படிச் சுட்டிக்காட்டியிருக்க மாட்டார்கள். அவளைக் குணப்படுத்த ஹக்ஸ்லி அவளை மீண்டும் சமூகக் கூடல்களுக்குச் செல்லுமாறு வற்புறுத்தியபோது, ​​அவள் மிகுந்த மனப்போராட்டத்திற்கு ஆளானாள்: தன்னை நோக்கிச் செய்யப்பட்ட அந்த அன்பான சைகைதான் உண்மையா, அல்லது இல்லாத ஒரு காட்சியை நம்பி, நிஜமான ஒரு மனிதனின் மடியில் பொதுவெளியில் அமரப்போகிறோமா என்ற குழப்பம் அவளை வாட்டியது. அந்தச் சிறிய நேரத்து நிச்சயமற்ற நிலை மிகவும் கொடூரமானதாக இருந்தது. ஆனால், என்னுடைய நிலை அதைவிடக் கொடுமையானது. ஒரு பெரும் பேரழிவின் முன்னறிவிப்பைப் போல என் பெயர் உரக்க ஒலித்த அந்தத் தருணத்திலிருந்தே, நான் உறுதியான மனதுடன் இளவரசியை நோக்கி நடக்க வேண்டியிருந்தது; என் நல்லெண்ணத்தை வெளிப்படுத்தவும், எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாதவன்போல நடந்துகொள்ளவும் அது அவசியமாக இருந்தது.

நான் சில அடிகள் தொலைவில் இருந்தபோதே அவர் என்னைக் கவனித்துவிட்டார். நான் ஒரு திட்டமிட்ட சூழ்ச்சிக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், மற்ற விருந்தினர்களை வரவேற்க அமர்ந்திருந்த நிலையிலேயே இருக்காமல், அவர் எழுந்து என்னை நோக்கி வந்தார். அடுத்த கணமே, ஹக்ஸ்லியின் நோயாளி அடைந்த நிம்மதி போன்றதொரு பெருமூச்சை நானும் விட்டேன்; அந்த நோயாளி நாற்காலியில் அமரத் துணிந்து சென்றபோது அது காலியாக இருப்பதைக் கண்டு, அந்த முதியவர்தான் மாயத்தோற்றம் என்பதை உணர்ந்துகொண்டாரல்லவா, அதே போன்ற நிம்மதி அது. இளவரசி புன்னகையுடன் தன் கையை என் பக்கம் நீட்டினார். மால்ஹெர்பேவின் (Malherbe) கவிதை வரிகளில் வரும் அந்தத் தனித்துவமான நளினத்துடன் அவர் சில கணங்கள் நின்றிருந்தார்; அந்தக் கவிதை வரிகள் இப்படி முடியும்:

'அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தத் தேவதைகள் எழுகிறார்கள்.'

டச்சஸ் (Duchess) இன்னும் வந்து சேராததற்காக அவர் மன்னிப்பு கோரினார்; அவர் இல்லாவிட்டால் நான் சலிப்படைந்துவிடுவேன் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம். என்னை வரவேற்கும் விதமாக, என் கையைப் பிடித்தபடியே என்னைச் சுற்றி ஒரு நேர்த்தியான சுழற்சியை (pirouette) மேற்கொண்டார்; அந்தச் சுழற்சி என்னையும் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்வது போல் இருந்தது. ஒரு நடனக் குழுவின் தலைவரைப் போல, அவர் எனக்கு யானைத் தந்தத்தினால் ஆன கைப்பிடி கொண்ட தடியையோ அல்லது ஒரு கைக்கடிகாரத்தையோ நீட்டுவார் என்று நான் கிட்டத்தட்ட எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் உண்மையில், அவர் அப்படி எதையும் எனக்குத் தரவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, 'பாஸ்டன்' நடனத்தை ஆடுபவளைப் போலன்றி, பீத்தோவனின் புனிதமான இசைக்கோவை (quartet) ஒன்றைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவளைப் போலவும், அதன் உன்னதமான இசையைச் சிதைத்துவிட அஞ்சுபவளைப் போலவும் நடந்துகொண்ட அவர், உரையாடலைத் தொடரவில்லை—அல்லது சொல்லப்போனால், அதைத் தொடங்கவே இல்லை. நான் வந்ததைக் கண்ட மகிழ்ச்சி அவர் முகத்தில் இன்னும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது; அவர் என்னிடம் இளவரசர் எங்கே இருக்கிறார் என்பதை மட்டும் கூறினார்.

நான் அவரிடமிருந்து விலகிச் சென்றேன்; மீண்டும் அவரை அணுகத் துணியவில்லை. என்னிடம் பேசுவதற்கு அவரிடம் எதுவும் இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன். மிகுந்த நற்பண்புகள் கொண்டவராகவும், மரணதண்டனை மேடையை (scaffold) மிகத் துணிச்சலுடன் ஏறிய உயர்குடிப் பெண்களைப் போன்ற கம்பீரம் கொண்டவராகவும் அவர் திகழ்ந்தாலும், அவர் ஏற்கனவே என்னிடம் இருமுறை கூறிய அதே விஷயத்தைத்தான் மீண்டும் சொல்லியிருப்பார்: "இளவரசரை நீங்கள் தோட்டத்தில் காணலாம்." ஆயினும், இளவரசரிடம் செல்வது என்பது என் சந்தேகங்கள் வேறு வடிவில் மீண்டும் எழுவதைக் குறிப்பதாக இருந்தது.

எப்படியாயினும், என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்க ஒருவரை நான் கண்டறிய வேண்டியிருந்தது. பொதுவான உரையாடல் இரைச்சலுக்கு மேலாக, திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) இடைவிடாத பேச்சு ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது; அவர் சிடோனியா பிரபுவுடன் (Duke of Sidonia) உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்—அவரை அவர் அப்போதுதான் சந்தித்திருந்தார். ஒரே தொழிலைச் சார்ந்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் கண்டுகொள்வதைப் போலவே, ஒரே மாதிரியான தீய பழக்கம் அல்லது விசித்திரப் பண்பு கொண்டவர்களும் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்வார்கள். திரு. டி சார்லஸும் திரு. டி சிடோனியாவும் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் தனிப்பட்ட பண்பை உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டனர்—அதாவது, இருவருமே மற்றவர் குறுக்கிடுவதைச் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ளாமல், தாங்களே தொடர்ந்து நீண்ட நேரம் பேசும் இயல்புடையவர்கள். நிலைமையை மாற்ற முடியாது என்பதை உடனடியாக உணர்ந்துகொண்ட அவர்கள்—ஒரு புகழ்பெற்ற கவிதையில் வருவது போல—மௌனமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, மற்றவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருவரும் பேசிக்கொண்டே இருக்க முடிவு செய்தனர். இது மொலியேரின் (Molière) நகைச்சுவை நாடகங்களில் பல கதாபாத்திரங்கள் ஒரே நேரத்தில் வெவ்வேறு வசனங்களைப் பேசும்போது ஏற்படும் குழப்பமான இரைச்சலைப் போன்ற ஒரு சூழலை உருவாக்கியது. கம்பீரமான குரல் வளம் கொண்ட அந்தப் பிரபு (Baron), சிடோனியாவின் மெல்லிய குரலைத் தன் குரலால் அடக்கி ஆதிக்கம் செலுத்த முடியும் என்று நம்பினார்; ஆனால் அது சிடோனியாவைத் தடுக்கவில்லை. ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ் மூச்சு விடுவதற்காகச் சிறிது இடைவெளி விடும்போதெல்லாம், அந்த இடைவெளியை ஸ்பானியப் பிரபுவின் முணுமுணுப்பு குரல் நிரப்பியது; அவர் சற்றும் கலங்காமல் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தார். கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசருடன் (Prince de Guermantes) என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு திரு. டி சார்லஸிடம் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டிருப்பேன்; ஆனால் அவர் என் மீது கோபப்படக்கூடும் என்று நான் அஞ்சினேன்—அதற்கான நியாயமான காரணமும் என்னிடம் இருந்தது. அவர் மிகுந்த அன்புடன் என்னை வீடு வரை அழைத்துச் சென்ற அந்த மாலைப் பொழுதிற்குப் பிறகு அவருக்கு எந்தத் தகவலும் தெரிவிக்காமலும், அவர் முன்வைத்த வாய்ப்புகளை இரண்டாவது முறையாக நிராகரித்தும், நான் அவரிடம் மிகவும் நன்றியற்ற முறையில் நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஆயினும், அதே மதிய வேளையில் அவருக்கும் ஜூப்பியனுக்கும் (Jupien) இடையே நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்தை, என் செயலுக்கான ஒரு நியாயமான காரணமாக நான் முன்வைக்க முடியாது; ஏனெனில், அது போன்ற ஒரு விஷயம் நடப்பது பற்றிய துளிக்கூட எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. உண்மைதான், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, என் சோம்பேறித்தனத்திற்காகவும், 'எம். டி. சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவருக்குக் கடிதம் எழுதக்கூட நான் மெனக்கெடாததற்காகவும் என் பெற்றோர் என்னைக் கடிந்துகொண்டபோது, ​​நான் அவர்கள் மீது கோபமாகப் பாய்ந்து விழுந்தேன்; கண்ணியமற்ற முன்மொழிவுகளை ஏற்றுக்கொள்ள என்னை அவர்கள் வற்புறுத்துவதாகக் குற்றம் சாட்டினேன். ஆனால், அது வெறும் கோபமும்—அவர்களுக்கு மிகுந்த மனவேதனை அளிக்கக்கூடிய வார்த்தைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் உந்துதலும்—மட்டுமே......அந்நேரத்தில் நான் அளித்த அந்த ஏமாற்றுத்தனமான பதிலுக்கு அதுவே தூண்டுதலாக அமைந்தது. உண்மையில், அந்தப் பிரபுவின் (Baron) சலுகைகளுக்குப் பின்னால் சிற்றின்ப நோக்கமோ அல்லது உணர்வுப்பூர்வமான ஈடுபாடோ இருப்பதாக நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை. என் பெற்றோரிடம் அந்த எண்ணத்தை ஒரு சுத்த முட்டாள்தனம் என்று கூறி நிராகரித்திருந்தேன். ஆயினும், சில சமயங்களில் எதிர்காலம் நமக்கே தெரியாமல் நமக்குள் குடிகொண்டிருக்கும்; நாம் பொய் என்று நம்பிச் சொல்லும் வார்த்தைகளே, விரைவில் நிகழவிருக்கும் ஒரு யதார்த்தத்தை வடிவமைத்துவிடுகின்றன.

நான் நன்றி காட்டாததை திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நிச்சயமாக மன்னித்திருப்பார். ஆனால் அவரை ஆத்திரமூட்டிய விஷயம் என்னவென்றால், அன்று மாலை பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princesse de Guermantes) இல்லத்தில் நான் இருந்த அந்த நிலை—ஏற்கனவே அவரது உறவினரின் இல்லத்தில் நான் இருந்ததைப் போலவே—அவரது அந்தத் தீவிரமான பிரகடனத்தை கேலி செய்வது போல் அமைந்தது: "அந்த வரவேற்பறைகளுக்குள் ஒருவன் என்ன வழியாகத்தான் நுழைய முடியும்." சமூகப் படிநிலையை நான் பின்பற்றாதது ஒரு கடுமையான குற்றமாகவும்—ஒருவேளை மன்னிக்க முடியாத குற்றமாகவும்—கருதப்பட்டது. தனது உத்தரவுகளை மீறுபவர்கள் மீதோ அல்லது தான் வெறுக்கும் நபர்கள் மீதோ அவர் வீசும் கோபப் பெருஞ்சினங்கள்—அவர் எவ்வளவு ஆவேசத்துடன் அவற்றை வெளிப்படுத்தினாலும்—பலருக்கும் வெறும் 'நாடக மேடை இடி' (செயற்கை இடி) போலத் தோன்றத் தொடங்கியிருந்தன என்பதையும், யாரையும் எந்த இடத்திலிருந்தும் வெளியேற்றும் வல்லமை அவற்றுக்கு இல்லை என்பதையும் திரு. டி சார்லஸ் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆயினும், தனது அதிகாரம் குறைந்திருந்தாலும், என்னைப் போன்ற புதியவர்களுக்கு முன்னால் அது குறையாமல் இருப்பதாகவே அவர் நம்பியிருக்கலாம். எனவே, எனது இருப்பே அவரது தற்பெருமைக்கு ஒரு முரண்நகை கலந்த மறுப்பாக அமைந்திருந்த அந்த விருந்தில், அவரிடம் ஒரு உதவி கேட்பது சரியானதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

அந்தத் தருணத்தில், பேராசிரியர் E... என்ற சற்று நாகரிகமற்ற மனிதர் ஒருவரால் நான் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டேன். கெர்மான்ட்ஸ் இல்லத்தில் என்னைப் பார்த்ததும் அவர் ஆச்சரியமடைந்தார். அவரை அங்கே பார்த்த நானும் அதே அளவு ஆச்சரியமடைந்தேன்; ஏனெனில், அவரைப் போன்ற ஒரு நபர் அந்த இளவரசியின் இல்லத்தில் இதற்கு முன்பும் காணப்பட்டதில்லை, பின்பும் காணப்பட்டதில்லை. இறப்புக்கு முந்தைய சடங்குகளை (last rites) ஏற்கனவே செய்துகொண்டிருந்த இளவரசரை, தொற்றுக் கூடிய நிமோனியா நோயிலிருந்து அவர் அப்போதுதான் குணப்படுத்தியிருந்தார்; அவர் மீது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கொண்டிருந்த சிறப்பான நன்றியுணர்வு வழக்கமான மரபுகளை மீறி அவருக்கு அழைப்பு விடுக்கக் காரணமாக அமைந்தது. அந்த வரவேற்பறைகளில் அவருக்கு யாரையுமே தெரியாததாலும், 'மரணத்தின் தூதுவர்' போலத் தனியாக அலைந்து கொண்டிருக்க முடியாததாலும், என்னைப் பார்த்ததும் அவரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள நிறைய விஷயங்கள் இருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்; இது அவருக்குத் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது, மேலும் அவர் என்னை அணுகியதற்கான காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். அதற்குக் மற்றொரு காரணமும் இருந்தது. நோய் கண்டறிதலில் தவறு செய்யாதிருப்பதற்கு அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தார். ஆயினும், அவரது கடிதப் போக்குவரத்து மிகவும் அதிகமாக இருந்ததால், ஒரு நோயாளியை ஒருமுறை மட்டுமே பார்த்திருந்த நிலையில், அந்த நோய் தான் கணித்தபடியே சென்றதா என்பதை அவரால் எப்போதும் தெளிவாக நினைவுகூர முடியவில்லை. என் பாட்டிக்கு பக்கவாதம் ஏற்பட்டபோது, ​​அவரது கோட்டில் பல அலங்காரங்கள் தைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அதே மாலையில் நான் அவரைப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றது நினைவிருக்கலாம். காலம் செல்லச் செல்ல, அப்போது அவருக்கு அனுப்பப்பட்ட இறப்புச் செய்தி அவருக்கு நினைவில் இல்லை. "உங்கள் பாட்டி இறந்துவிட்டார், இல்லையா?" என்று அவர் கேட்டார்; அவரது குரலில் ஏறக்குறைய உறுதியான நம்பிக்கையும் லேசான தயக்கமும் கலந்திருந்தன. "ஆ! ஆம், உண்மைதான்! எப்படியாயினும், நான் அவரைப் பார்த்த முதல் கணத்திலிருந்தே, எனது கணிப்பு மிகவும் மோசமானதாகவே இருந்தது—அது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது."

இப்படியாகத்தான் பேராசிரியர் E... என் பாட்டியின் இறப்புச் செய்தியை அறிந்துகொண்டார்—அல்லது மீண்டும் தெரிந்துகொண்டார். மேலும்—அவரது நற்பண்பாகவும் ஒட்டுமொத்த மருத்துவத் துறையின் நற்பண்பாகவும் நான் இதைக் குறிப்பிட வேண்டும்—அவர் எந்தவிதமான திருப்தியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை; ஒருவேளை அவர் அதை உணரக்கூட இல்லை. மருத்துவர்கள் எண்ணற்ற தவறுகளைச் செய்கிறார்கள். சிகிச்சை முறையைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் வழக்கமாக அதிக நம்பிக்கையுடனும், நோயின் விளைவைப் பொறுத்தவரை அவநம்பிக்கையுடனும் செயல்படுகிறார்கள். "ஒயின் அருந்தலாமா?" "அளவாக அருந்தினால் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது; சொல்லப்போனால், அது ஒரு டானிக் போன்றதுதான்... உடல் இன்பமா? அதுவும் ஒரு உடல் சார்ந்த செயல்பாடுதான். நான் அதற்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்—ஆனால் அளவு மீறக்கூடாது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். எதிலும் அளவு மீறுவது ஒரு தீமை." இதன் விளைவாக, தண்ணீர் மற்றும் கற்பு ஆகிய அந்த இரண்டு புத்துணர்ச்சியூட்டும் விஷயங்களையும் கைவிட நோயாளிக்குக் கடும் தூண்டுதல் ஏற்படுகிறது. மறுபுறம், ஒருவருக்கு இதயக் கோளாறு, சிறுநீரில் புரதம் வெளியேறுதல் (albuminuria) அல்லது அது போன்ற பாதிப்புகள் இருந்தால், அவர்களின் ஆயுட்காலம் குறைவுதான். தீவிரமான—ஆனால் செயல்பாட்டு ரீதியான—கோளாறுகள் கூட, கற்பனை செய்யப்பட்ட புற்றுநோயுடன் எளிதாகத் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. தவிர்க்க முடியாத ஒரு நோயைத் தடுக்க முடியாத நிலையில், தொடர்ந்து மருத்துவரைச் சந்திப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. நோயாளி தானாகவே ஒரு கடுமையான கட்டுப்பாட்டு முறையைக் கடைப்பிடித்து குணமடைந்தாலோ—அல்லது குறைந்தபட்சம் உயிர் பிழைத்தாலோ—நிலைமை வேறுவிதமாகிறது. அந்த நபர் ஏற்கனவே 'பெர்-லாஷேஸ்' (Père-Lachaise) கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பார் என்று நீண்ட காலமாக நினைத்திருந்த மருத்துவர், 'அவென்யூ டி ல'ஓபெரா' (Avenue de l’Opéra) வீதியில் அந்த நோயாளி தன்னை வணங்கித் தொப்பியை உயர்த்தும்போது, ​​அந்தச் செயலை ஏளனமான திமிரின் வெளிப்பாடாகவே கருதுவார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மரண தண்டனை விதித்த அந்த அச்சமற்ற சோம்பேறி, தனக்கு மிக அருகிலேயே சாவகாசமாக உலாவிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பதுகூட, அந்த நீதிபதிக்கு இதைவிட அதிகமான கோபத்தை ஏற்படுத்தியிருக்காது. மருத்துவர்கள் (நிச்சயமாக அனைவரும் அல்லர்; போற்றுதலுக்குரிய விதிவிலக்குகளும் உண்டு என்பதை நாம் மனதார ஒப்புக்கொள்கிறோம்) பொதுவாக, தாங்கள் அளித்த தீர்ப்பு நிறைவேற்றப்படுவதில் அடையும் மகிழ்ச்சியை விட, அது மாற்றியமைக்கப்படுவதைக் கண்டுதான் அதிக அதிருப்தியும் எரிச்சலும் அடைகிறார்கள். இதனால்தான், தனது நோயறிதல் சரியென உறுதிப்படுத்தப்பட்டதைக் கண்டு பேராசிரியர் E... அறிவுப்பூர்வமான திருப்தி அடைந்திருந்தபோதிலும், நமக்கு நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றி மிகுந்த வருத்தத்துடனேயே என்னிடம் பேசினார். உரையாடலை விரைவாக முடித்துக்கொள்ள அவர் அவசரப்படவில்லை; ஏனெனில், அந்த உரையாடல் அவரது அப்போதைய மனநிலைக்கு ஒரு சாக்காகவும், அங்கேயே தொடர்ந்து இருப்பதற்கான ஒரு காரணமாகவும் அமைந்திருந்தது. அன்று நிலவிய கடும் வெப்பத்தைப் பற்றி அவர் என்னிடம் பேசினார்......இக்காலகட்டத்தில்; ஆயினும், அவர் ஒரு இலக்கியவாதியாக இருந்து மிகச் சிறந்த பிரெஞ்சு மொழியில் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் திறன் கொண்டவராக இருந்தபோதிலும், என்னிடம், "உங்களுக்கு இந்த அதிக உடல் வெப்பநிலையால் (hyperthermia) பாதிப்பு ஏதும் இல்லையே?" என்று கேட்டார். உண்மை என்னவென்றால், மோலியேரின் (Molière) காலத்திற்குப் பிறகு மருத்துவத் துறையின் அறிவில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளனவே தவிர, அதன் கலைச்சொற்கள் அல்லது சொல்லகராதியில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. என்னுடன் உரையாடிய அவர் மேலும் கூறினார்: "இத்தகைய வானிலையால்—குறிப்பாக அதிக வெப்பமூட்டப்பட்ட வரவேற்பறைகளில்—ஏற்படும் வியர்வையைத் தவிர்ப்பதே அவசியம். வீட்டிற்கு வந்ததும் தாகமாக உணரும்போது, ​​வெப்பத்தின் மூலம் (அதாவது சூடான பானங்கள் மூலம்) இதற்கு நீங்கள் தீர்வு காணலாம்."

என் பாட்டி இறந்த விதத்தைக் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கையில், இந்த விஷயம் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை அளித்தது; வியர்வை என்பது உடலின் மற்ற பாகங்கள் வழியாக வெளியேற்றப்பட வேண்டிய பொருட்களைத் தோல் வழியாக வெளியேற்றத் தூண்டுவதால், அது சிறுநீரகங்களுக்குத் தீங்கானது என்று ஒரு புகழ்பெற்ற விஞ்ஞானியின் புத்தகத்தில் நான் சமீபத்தில் படித்திருந்தேன். என் பாட்டி இறந்தபோது நிலவிய கடும் வெப்பநிலையை நான் வெறுத்ததோடு, அதையே அதற்குக் காரணமாகவும் கருதினேன். இதை நான் டாக்டர் E…-விடம் குறிப்பிடவில்லை; ஆனால் அவரே தானாக முன்வந்து, "மிகுதியாக வியர்வை வெளியேறும் இத்தகைய கடும் வெப்பமான வானிலையில் உள்ள ஒரு நன்மை என்னவென்றால், அதற்கேற்ற அளவில் சிறுநீரகங்களின் பணிச்சுமை குறைகிறது," என்று கூறினார். மருத்துவம் என்பது ஒரு துல்லியமான அறிவியல் அல்ல.

என்னை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்த பேராசிரியர் E…, என்னை அங்கிருந்து செல்ல விடாமல் தடுப்பது போலவே தோன்றினார். ஆனால், அதே வேளையில் நான் மார்க்கிஸ் டி வோகுபெர்ட்டைக் (Marquis de Vaugoubert) கண்டேன்; அவர் ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்து நின்று, பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸை (Princesse de Guermantes) நோக்கி முதலில் வலதுபுறமும் பின்னர் இடதுபுறமும் மிக விரிவான முறையில் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்திக் கொண்டிருந்தார். திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவரை எனக்குச் சமீபத்தில் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்; எனவே, விருந்து நடத்துபவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்கும் திறன் கொண்ட ஒருவராக அவரை நான் கருதினேன். 'சோடோம்' (Sodom) வட்டாரத்தில் "ரகசியமான நெருக்கம்" (confidential terms) என்று அழைக்கப்படும் உறவுமுறையைத் திரு. டி சார்லஸுடன் (M. de Charlus) கொண்டிருந்த உலகின் மிகச் சிலரில் (ஒருவேளை ஒரே ஒருவராக) ஒருவராகத் திரு. டி வோகுபெர்ட் மாறியதற்குக் காரணமான அவரது இளமைக்கால நிகழ்வுகளை இங்கே விவரிப்பதற்கு இந்த நூலின் வரம்பு இடமளிக்கவில்லை. ஆனால், மன்னர் தியோடோசியஸுக்கான (King Theodosius) நமது தூதர் அந்தப் பிரபுவின் (Baron) சில குறைபாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவை அந்தப் பிரபுவின் குணாதிசயங்களின் மிக மங்கலான பிரதிபலிப்பாகவே இருந்தன. பரோன் (Baron) வெளிப்படுத்திய அந்த அனுதாபம் மற்றும் வெறுப்புக்கு இடையிலான ஊசலாட்டங்களை — அதாவது, மற்றவரைக் கவர வேண்டும் என்ற விருப்பமும், அதைத் தொடர்ந்து வெறுக்கப்படாவிட்டாலும் தனது உண்மைத்தன்மை அம்பலமாகிவிடுமோ என்ற (அதே அளவு கற்பனையான) பயமும் கலந்த உணர்வுகளை — இவரும் வெளிப்படுத்தினார்; ஆனால், மிகவும் மென்மையாக்கப்பட்ட, உணர்ச்சிவசப்பட்ட மற்றும் அபத்தமான வடிவத்திலேயே அவை வெளிப்பட்டன. மிகுந்த லட்சியம் கொண்ட ஒரு மனிதராக, தனது ஆரம்பகாலப் போட்டித் தேர்வு நாட்களிலிருந்தே அனைத்து இன்பங்களையும் தியாகம் செய்து கடைப்பிடித்த அந்த 'கற்புநிலை' மற்றும் 'பிளேட்டோனியக் காதல்' (Platonism) ஆகியவற்றாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரது அறிவுசார் வெறுமையாலும் அவர் ஒரு கேலிக்குரிய நபராகத் தெரிந்தாலும், இந்த மனநிலை மாற்றங்களை அவர் வெளிப்படுத்தவே செய்தார். ஆயினும், எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது அளவற்ற புகழ்ச்சியை உண்மையான சொல்லாற்றலுடன் — அதே சமயம் ஒரு மனிதனின் மனதில் அழியாத வடுவை ஏற்படுத்தும் வகையிலான மிக நுட்பமான, கடுமையான கேலியுடன் — வெளிப்படுத்துவார் என்றால், அதற்கு நேர்மாறாக, எம். டி. வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert) ஒரு மூன்றாம் தர மனிதரின், உயர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் மற்றும் ஒரு அரசு அதிகாரியின் சாதாரணத் தன்மையுடனேயே அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்தினார்; அவரது குறைகள் (பரோனைப் போலவே இவற்றுக்கும் பெரும்பாலும் எந்த ஆதாரமும் இருக்காது) இடைவிடாத ஆனால் அறிவற்ற துவேஷத்துடன் வெளிப்படுத்தப்பட்டன — இந்தத் துவேஷம் இன்னும் அதிக உறுத்தலாக இருந்தது, ஏனெனில் இது அந்த அமைச்சர் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு கூறிய கருத்துகளுக்கும், விரைவில் மீண்டும் கூறக்கூடிய கருத்துகளுக்கும் முரணாக அமைந்திருந்தது. இந்த மாற்றங்களின் சீரான தன்மை, எம். டி. வோகுபெர்ட்டின் வாழ்க்கையின் பல்வேறு கட்டங்களுக்கு ஒருவித வானியல் சார்ந்த கவித்துவத்தை அளித்தது — உண்மையில், அவரைப் பார்த்தால் ஒரு வான்கோளத்தையோ அல்லது விண்மீனையோ நினைவுகூர யாருக்கும் தோன்றாது என்பது வேறு விஷயம்.

அவர் எனக்குத் திரும்பச் சொன்ன "மாலை வணக்கம்" (good evening), எம். டி. சார்லஸ் சொல்லியிருக்கக்கூடிய அந்த வாழ்த்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. இந்த "மாலை வணக்கம்" சொல்லும்போது, ​​உயர் சமூகம் மற்றும் ராஜதந்திர உலகத்திற்குரியவை என்று அவர் நம்பிய ஆயிரக்கணக்கான பாவனைகளுடன், ஒரு துடிப்பான, கலகலப்பான மற்றும் புன்னகை பூத்த தோற்றத்தையும் எம். டி. வோகுபெர்ட் வெளிப்படுத்தினார். ஒருபுறம், கட்டாய ஓய்வு அச்சுறுத்தலால் தேக்கமடைந்த தனது தொழில் வாழ்க்கையின் பின்னடைவுகளைப் பற்றி உள்ளுக்குள் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், வாழ்க்கையில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பவர் போலக் காட்டிக்கொள்ளவும்; மறுபுறம், கவர்ச்சியாக வைத்திருக்க விரும்பிய தனது முகத்தில் சுருக்கங்கள் விழுவதைக் கண்டும் (அதை கண்ணாடியில் பார்க்கவே துணியாத நிலையிலும்), தான் இன்னும் இளமையாகவும், ஆண்மையுடனும், கவர்ச்சியாகவும் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளவும் அவர் அவ்வாறு செய்தார். உண்மையில் அவர் காதல் வெற்றிகளை (conquests) நாடவில்லை; வதந்திகள், அவப்பெயர் மற்றும் மிரட்டிப் பணம் பறித்தல் (blackmail) போன்ற சாத்தியக்கூறுகள் இருந்ததால், அவற்றைப் பற்றிய சிந்தனையே அவரைப் பயமுறுத்தியது. 'கே டி ஓர்சே' (Quai d’Orsay) மீதும் ஒரு மகத்தான பணிவாழ்வின் மீதும் தன் கவனத்தைத் திருப்பிய அந்த நாளிலிருந்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தைக்குரிய கட்டுப்பாடற்ற இச்சையிலிருந்து முழுமையான அடக்கமான வாழ்க்கைக்கு மாறியிருந்த அவரிடம், இப்போது கூண்டில் அடைபட்ட விலங்கின் தோற்றம் இருந்தது; அவரது கண்கள் எல்லா திசைகளிலும் அலைபாய்ந்தன, அவை பயம், தீராத வேட்கை மற்றும் மந்தபுத்தி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தின. அவரது மந்தபுத்தி எத்தகையதென்றால், தனது பதின்ம வயதில் பழகிய அந்த முரட்டுத்தனமான இளைஞர்கள் இப்போது வெறும் சிறுவர்கள் அல்ல என்பதை அவரால் உணர முடியவில்லை; ஒரு செய்தித்தாள் விற்பனையாளர் அவர் முகத்திற்கு நேராக "*La Presse!*" என்று கத்தும்போது, ​​தான் அடையாளம் காணப்பட்டு அம்பலப்படுத்தப்பட்டுவிட்டதாகக் கருதி அவர் திடுக்கிடுவார்—அப்போது அவரிடம் மேலோங்கியிருந்தது வேட்கையை விடப் பயமே.

இருப்பினும், 'கே டி ஓர்சே'-வின் நன்றியற்ற தேவைகளுக்காகத் தான் தியாகம் செய்த இன்பங்கள் இல்லாத நிலையில், திரு. டி வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert)—மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்த அவர் தொடர்ந்து விரும்பியதற்கான காரணமும் இதுவே—திடீர் மற்றும் கட்டுப்படுத்த முடியாத உந்துதல்களை உணர்வார். அமைச்சகத்திற்கு அவர் எத்தனை கடிதங்களை அனுப்பிக் குவித்தார் என்பது இறைவனுக்கே வெளிச்சம் (அதற்காக அவர் என்னென்ன தனிப்பட்ட தந்திரங்களைக் கையாண்டார், திருமதி டி வோகுபெர்ட்டின் செல்வாக்கை—அவரது பருமனான உடல்வாகு மற்றும் உயர்குடிப் பிறப்பு காரணமாக......அவரது ஆளுமைமிக்க தோற்றம்—மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவரது கணவரின் திறமையின்மையால் அவரே அமைச்சருக்கான உண்மையான பணிகளைச் செய்து வருகிறார் என்றும் சிறந்த திறன்களைக் கொண்டவர் என்றும் கருதப்பட்ட நிலை—ஆகிய காரணங்களால், அவர் எந்தவித தகுதியும் இல்லாத ஒரு இளைஞனைத் தூதரகப் பணியாளர் குழுவில் சேர்த்திருந்தார். உண்மைதான், சில மாதங்களோ அல்லது ஆண்டுகளோ கழித்து, அந்த முக்கியத்துவமற்ற அதிகாரி (attaché) தனது மேலதிகாரியிடம் ஒருவித விலகிய போக்கைக் காட்டினால்—அது எந்தவித தீய நோக்கமும் இல்லாமலே நிகழ்ந்தாலும்—அதை அவமதிப்பாகவோ அல்லது துரோகமாகவோ கருதும் அந்த அதிகாரி, முன்பு அந்த இளைஞன் மீது பொழிந்த அதே தீவிரமான ஆர்வத்துடன், இப்போது அவனைத் தண்டிப்பதிலும் வெறித்தனமான முனைப்பைக் காட்டுவார். அந்த நபரைத் திரும்ப அழைக்குமாறு செய்ய அவர் எதையும் செய்வார்; அரசியல் விவகாரங்களுக்கான இயக்குநருக்குத் தினமும் கடிதங்கள் வந்து சேரும்: "அந்த ஆளை என் கண்ணில் படாமல் செய்ய நீங்கள் எதற்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள்? அவனைச் சற்று திருத்துங்கள்—அது அவனது நன்மைக்கே. அவனுக்குத் தேவைப்படுவது உண்மையான கடினமான சூழலை எதிர்கொள்வதுதான்." இந்தக் காரணத்தினால், மன்னர் தியோடோசியஸின் தூதரகத்தில் அந்த அதிகாரி வகித்த பதவி மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்றாக இருந்தது. ஆயினும், மற்ற எல்லா வகையிலும், உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த ஒருவரின் சிறப்பான பொதுப்புத்தியைக் கொண்டிருந்த திரு. டி வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert), வெளிநாடுகளில் பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தின் மிகச் சிறந்த பிரதிநிதிகளில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார். பின்னர், தன்னை மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவராகக் கருதிய—ஒரு ஜாகோபின் (Jacobin) மற்றும் எல்லாம் தெரிந்தவர் என்று நினைத்துக்கொண்ட—ஒருவர் அந்த இடத்திற்கு வந்தபோது, ​​பிரான்ஸுக்கும் அந்த மன்னர் ஆட்சி செய்த நாட்டிற்கும் இடையே விரைவில் போர் மூண்டது.
50
எம். டி. சார்லஸைப் (M. de Charlus) போலவே, எம். டி. வோகோபெர்ட்டுக்கும் (M. de Vaugoubert) முதலில் வணக்கம் தெரிவிப்பது பிடிக்காது. இருவருமே மற்றவர்களின் வணக்கத்திற்கு 'பதிலளிப்பதையே' விரும்பினர்; ஏனெனில், கடைசியாகச் சந்தித்ததிலிருந்து தங்களைப் பற்றி அந்த நபர் ஏதேனும் வதந்திகளைக் கேட்டிருக்கக்கூடுமோ என்ற அச்சம் அவர்களுக்கு எப்போதும் இருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, எம். டி. வோகோபெர்ட்டுக்கு அந்தச் சங்கடம் ஏற்படவில்லை; வயது வித்தியாசத்தின் காரணமாக அவருக்கு மரியாதை அளிக்கும் விதமாக நானே முதலில் சென்று அவரை வாழ்த்தினேன். அவர் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த பாவனையுடன் பதிலளித்தார்; இருபுறமும் மேய்வதற்கு ஏதோ தடைசெய்யப்பட்ட அல்ஃபால்ஃபா (alfalfa) புல் இருப்பது போல அவரது கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன. இளவரசருக்கு (Prince) என்னை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்பாக, மேடம் டி வோகோபெர்ட்டை (Mme de Vaugoubert) எனக்கு அறிமுகப்படுத்துமாறு அவரிடம் கேட்பது பொருத்தமென நான் கருதினேன்—இளவரசருடனான அறிமுகம் பற்றிய விஷயத்தை அதன்பிறகே பேசத் திட்டமிட்டிருந்தேன். என்னை அவரது மனைவியுடன் அறிமுகப்படுத்தும் வாய்ப்பு அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது—அவருக்காகவும் அவரது மனைவிக்காகவும்—எனவே அவர் உறுதியான நடையுடன் என்னை மார்க்கிஸ் (Marquise) அம்மையாரிடம் அழைத்துச் சென்றார். அவரை அடைந்ததும், மிகுந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் கைகளாலும் கண்களாலும் என்னைக் காட்டினார், ஆனால் அவர் மௌனமாகவே இருந்தார்; சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு, ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும் பதற்றத்துடனும் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார், என்னை அவரது மனைவியுடன் தனியாக விட்டுவிட்டார். அந்த நட்புரீதியான சைகை யாருக்காகச் செய்யப்பட்டது என்று தெரியாமலேயே அவர் உடனடியாகத் தன் கையை நீட்டினார்; ஏனெனில், எம். டி. வோகோபெர்ட் என் பெயரை மறந்துவிட்டிருந்தார்—அல்லது ஒருவேளை என்னை அடையாளம் காணவே இல்லை—என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; நாகரிகம் கருதி அதை ஒப்புக்கொள்ள விரும்பாத அவர், அறிமுகப்படுத்தும் நிகழ்வை வெறும் சைகை நாடகமாகச் சுருக்கிவிட்டார். இதன் விளைவாக, எனக்கு எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை; என் பெயர் தெரியாத ஒரு பெண்ணின் மூலம் விருந்தளிப்பவரிடம் (host) என்னை எப்படி அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்? மேலும், மேடம் டி வோகோபெர்ட்டுடன் சிறிது நேரம் உரையாட வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்பட்டது—இந்தச் சூழல் எனக்கு இரண்டு காரணங்களுக்காக எரிச்சலூட்டியது. விருந்தில் அதிக நேரம் தங்கியிருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை, ஏனெனில் ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) ஒரு ஏற்பாடு செய்திருந்தேன் (*ஃபெட்ரே* (Phèdre) நாடகத்தைப் பார்ப்பதற்கான ஒரு பெட்டியை அவளுக்கு நான் அளித்திருந்தேன்); அதன்படி நள்ளிரவுக்குச் சற்று முன்பு அவள் என்னை வந்து சந்திக்கவிருந்தாள். உண்மையைச் சொல்வதானால், அவள் மீது எனக்கு எந்தக் காதலும் இருக்கவில்லை; அன்று மாலை அவளை வரவழைத்ததில், நான் முற்றிலும் ஒரு சிற்றின்ப உந்துதலுக்கே அடிபணிந்திருந்தேன்—ஆண்டு முழுவதும் கட்டுண்டிருந்த சிற்றின்ப உணர்வு, மிகுந்த வெப்பம் நிலவும் அக்காலகட்டத்தில் சுவை உறுப்புகளை நாடிச் சென்று, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் குளிர்ச்சியைத் தேட முற்பட்டாலும் கூட. ஒரு இளம் பெண்ணின் முத்தத்தை விட, அது ஒரு ஆரஞ்சு பானத்தையோ, ஒரு குளியலையோ, அல்லது வானத்தின் தாகத்தைத் தணிக்கும் அந்தத் தோல் நீக்கப்பட்ட, சாறு நிறைந்த நிலவு போன்ற தோற்றத்தையோதான் அதிகம் விரும்பியது. ஆயினும், பல அழகான முகங்கள் (ஏனெனில் இளவரசி உயர்குடிப் பெண்களைப் போலவே இளம் பெண்களையும் விருந்தினர்களாக அழைத்திருந்தார்) விட்டுச் சென்ற தவிர்க்க முடியாத வருத்தங்களை, ஆல்பர்ட்டினின் (அவள் ஓடும் நீரின் குளிர்ச்சியை எனக்கு நினைவூட்டினாள்) துணையுடன் களைந்துவிடலாம் என்று நான் நம்பினேன். மறுபுறம், கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட மேடம் டி வோகோபெர்ட்டின் முகம்—போர்பன் வம்சத்துக்கே உரிய பாணியும் ஒருவித சோகமும் கலந்த அந்த முகம்—எந்தவித ஈர்ப்பையும் கொண்டிருக்கவில்லை.

அமைச்சகத்தில், எந்தவித தீய நோக்கமும் இன்றி மக்கள் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்: அந்தத் தம்பதியினரின் திருமண வாழ்க்கையில், கணவர்தான் 'பாவாடை' அணிபவர் (பெண்மைத்தன்மை கொண்டவர்), மனைவியோ 'பேண்ட்' அணிபவர் (ஆண்மைத்தன்மை கொண்டவர்). இதில் யாரும் உணர்ந்ததை விட அதிகமான உண்மை இருந்தது. மேடம் டி வோகோபெர்ட் உண்மையில் ஒரு ஆணாகவே இருந்தார். அவர் எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தாரா அல்லது நான் என் கண்முன்னே காண்பது போன்ற நிலைக்குப் பிறகு மாறினாரா என்பது முக்கியமல்ல; எதுவாக இருந்தாலும், இயற்கையின் மிகவும் நெகிழ்ச்சியான அதிசயங்களில் ஒன்றைத்தான் ஒருவர் காண்கிறார்—குறிப்பாகப் பிந்தைய நிலையில், மனித உலகத்தை மலர்களின் உலகத்தைப் போல மாற்றும் ஒரு நிகழ்வு அது. முதல் சூழலில்—அதாவது எதிர்கால மேடம் டி வோகோபெர்ட் எப்போதும் ஆண்மைத்தன்மை மிக்கவராகவே இருந்திருந்தால்—இயற்கையானது, ஒரு தீய ஆனால் நற்பயன் தரும் தந்திரத்தின் மூலம், அந்த இளம் பெண்ணுக்கு ஒரு ஆணின் ஏமாற்றும் தோற்றத்தை அளிக்கிறது. பெண்களை விரும்பாத, அதிலிருந்து விடுபட விரும்பும் அந்தப் பருவ வயதுடையவர், சந்தையில் சுமைகளைச் சுமக்கும் வலிமையான தொழிலாளியைப் போன்ற தோற்றம் கொண்ட ஒரு பெண்ணைத் தனக்குத் துணையாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் தந்திரத்தைக் மகிழ்ச்சியுடன் கண்டடைகிறார். மாறாக, ஒரு பெண்ணுக்கு ஆரம்பத்தில் ஆண்மைக்குரிய பண்புகள் இல்லையென்றால், அவள் தன் கணவனை மகிழ்விப்பதற்காக—தெரியாமலேயே—அப்பண்புகளைப் படிப்படியாகப் பெறுகிறாள்; இது, சில மலர்கள் தாங்கள் ஈர்க்க விரும்பும் பூச்சிகளின் தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வது போன்ற ஒரு பாவனைதான். அன்பு கிடைக்காத ஏக்கம், ஆணாக இல்லையே என்ற வருத்தம் ஆகியவை அவளை மேலும் ஆண்மைத்தன்மை கொண்டவளாக மாற்றுகின்றன. இந்தச் சூழலைத் தாண்டிப் பார்த்தாலும், மிகவும் சாதாரணமான தம்பதிகள் கூட காலப்போக்கில் ஒருவரையொருவர் ஒத்திருப்பதை, சில சமயங்களில் தங்கள் குணாதிசயங்களை மாற்றிக்கொள்வதைக் கூட யார் கவனிக்கவில்லை? முன்னாள் ஜெர்மன் சான்சிலரான இளவரசர் வான் புலோவ் ஒரு இத்தாலியப் பெண்ணை மணந்தார். காலப்போக்கில், பின்சியோ (Pincio) பூங்காவில் கவனித்தவர்கள், அந்த ஜெர்மன் கணவர் இத்தாலியருக்கே உரிய நேர்த்தியையும் நுட்பத்தையும் பெற்றிருப்பதையும், அதே சமயம் அந்த இத்தாலிய இளவரசி ஜெர்மானியருக்கே உரிய ஒருவித கரகரப்பான அல்லது நேரடியான பாணியைக் கொண்டிருப்பதையும் கவனித்தனர். நாம் கோடிட்டுக் காட்டும் வடிவங்களிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான உச்சத்திற்குச் சென்றால்: கிழக்கின் மிகவும் புகழ்பெற்றவர்களில் ஒருவரான, தனது பெயரால் மட்டுமே நினைவுகூரப்பட்ட ஒரு தலைசிறந்த பிரெஞ்சு தூதரைப் பற்றி அனைவருக்கும் தெரியும். அவர் முதிர்ச்சியடைந்து வயதாகும்போது, ​​அவருக்குள் இருந்த - முன்பு சந்தேகிக்கப்படாத - கீழைத்தேயத் தன்மை வெளிப்பட்டது; அவரைப் பார்க்கும்போது, ​​அந்தத் தோற்றத்தை முழுமையாக்கியிருக்கக்கூடிய ஃபெஸ் தொப்பி இல்லாதது வருந்தத்தக்கது.

நாம் சற்று முன்பு குறிப்பிட்ட, பரம்பரையாக பருத்த உருவம் கொண்ட அந்தத் தூதரின் அதிகம் அறியப்படாத பழக்கவழக்கங்களுக்குத் திரும்புவோம்: திருமதி டி வோகுபெர்ட், இளவரசி பாலடைனால் அழியாத புகழடைந்த ஒரு வகையின் உருவமாகத் திகழ்ந்தார் - அது பெறப்பட்டதோ அல்லது விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதோ - அவர் எப்போதும் குதிரையேற்ற உடையில் இருந்தார், மேலும் தனது கணவரிடமிருந்து ஆண்மையை மட்டும் அல்லாமல், பெண்களை விரும்பாத ஆண்களின் தவறுகளையே ஏற்றுக்கொண்டு, தனது கடிதங்களில் அவர்களைக் கண்டித்தார்...பதினான்காம் லூயியின் அரசவையில் இருந்த உயர்குடிப் பிரபுக்களுக்கு இடையிலான உறவுகள் வதந்திகளால் நிறைந்திருந்தன. மேடம் டி வோகோபெர்ட் (Mme de Vaugoubert) போன்ற பெண்களிடம் காணப்பட்ட அந்த 'ஆண்மை' கலந்த தோற்றத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணம், தங்கள் கணவர்களால் அவர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டதும், அதனால் ஏற்பட்ட அவமானமும் ஆகும்; இவை அவர்களின் பெண்மைக்குரிய இயல்புகளை மெல்ல மெல்லச் சிதைத்துவிட்டன. இறுதியில், தங்கள் கணவர்களிடம் இல்லாத நற்பண்புகளையும் தீய பண்புகளையும் இவர்களே கைக்கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டது; ஆண்கள் பொறுப்பற்றவர்களாகவும், பெண்மைத்தன்மை கொண்டவர்களாகவும், நிதானமற்றவர்களாகவும் மாறியபோது, ​​மனைவிகள் தங்கள் கணவர்கள் கடைப்பிடித்திருக்க வேண்டிய நற்பண்புகளின் உயிரற்ற, கவர்ச்சியற்ற வடிவங்களாக மாறினர்.

அவமானம், சலிப்பு மற்றும் கோபத்தின் நிழல்கள் மேடம் டி வோகோபெர்ட்டின் முகத்தில் படிந்திருந்தன. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் என்னை ஆர்வத்துடனும் குதூகலத்துடனும் பார்ப்பதை நான் உணர்ந்தேன்; முதுமையடைந்த தன் கணவர் இளமையைத் தேடிச் சென்ற நிலையில், அவரே ஒரு இளைஞனாக மாற விரும்பியதாலோ என்னவோ, திரு. டி வோகோபெர்ட்டைக் கவர்ந்த அந்த இளைஞர்களில் ஒருவனாகவே அவர் என்னைப் பார்த்தார். ஒரு மாகாணத்துப் பெண்மணி, பெரிய அங்காடியின் விற்பனைப் பட்டியலிலுள்ள (catalogue) ஒரு நாகரிகமான ஆடையை உற்றுநோக்கிப் பார்த்துப் பின்பற்றுவதைப் போல அவர் என்னை உற்று நோக்கினார்; அந்தப் பட்டியலில் உள்ள அழகான மாடல் (உண்மையில் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இருப்பது ஒரே பெண்தான்; ஆனால் வெவ்வேறு தோரணைகள் மற்றும் ஆடைகள் மூலம் பல வேறுபட்ட உருவங்களாகத் தோன்றுவார்) அணிந்திருந்ததைப் போன்ற ஆடை அது. மேடம் டி வோகோபெர்ட்டை என்னை நோக்கி ஈர்த்த அந்த அடிப்படை உந்துதல் மிகவும் வலுவாக இருந்தது; அதனால் அவர் என் கையைப் பிடித்து, ஒரு குவளை ஆரஞ்சு பானம் (orangeade) அருந்த என்னை அழைத்துச் செல்ல முயன்றார். ஆனால் நான் அவரிடமிருந்து விலகிக்கொண்டேன்; நான் விரைவில் கிளம்பவிருப்பதாலும், வீட்டின் உரிமையாளரை இன்னும் சந்திக்கவில்லை என்பதாலும் அப்படிச் செய்வதாகக் கூறினேன்.

அவர் சிலருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த தோட்டத்தின் நுழைவாயிலுக்கும் எனக்கும் இடையிலான தூரம் பெரியதல்ல. ஆயினும், அந்தத் தூரத்தைக் கடக்க வேண்டிய சூழல், இடைவிடாத துப்பாக்கிச் சூட்டை எதிர்கொள்வதை விட எனக்கு அதிக அச்சத்தை அளித்தது. நான் அறிமுகமாக விரும்பிய பல பெண்கள் அந்தத் தோட்டத்தில்தான் இருந்தனர்; அங்கே அவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் பார்ப்பது போல பாவனை செய்தாலும், உண்மையில் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சற்றுத் திகைத்து நின்றனர். இத்தகைய விருந்து நிகழ்ச்சிகள் பொதுவாக 'எதிர்பார்ப்புகளிலேயே' கழிகின்றன; மறுநாள், அதாவது இதில் அழைக்கப்படாதவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் வரை, இதற்கு நிஜமான முக்கியத்துவம் ஏதும் இருப்பதில்லை. பல இலக்கியவாதிகளிடம் காணப்படும் முட்டாள்தனமான தற்பெருமை இல்லாத ஒரு உண்மையான எழுத்தாளருக்கு, தன்னை எப்போதும் பெரிதும் மதித்து வந்த விமர்சகர் ஒருவரின் கட்டுரையில் சாதாரணமான எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்பட்டும் தன் பெயர் விடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவதற்கோ அல்லது அது குறித்துச் சிந்திப்பதற்கோ நேரம் இருப்பதில்லை; ஏனெனில், அவரது சொந்தப் படைப்புகளே அவரது முழு கவனத்தையும் கோருகின்றன. ஆனால், சமூக அந்தஸ்து கொண்ட ஒரு பெண்ணுக்கோ செய்வதற்கு வேறு வேலை ஏதுமில்லை; *Le Figaro* இதழில் "நேற்று இளவரசரும் இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸும் ஒரு பிரம்மாண்டமான விருந்தை நடத்தினர்" என்ற செய்தியைப் பார்த்ததும் அவர் ஆச்சரியத்துடன், "என்னது! மூன்று நாட்களுக்கு முன்புதான் நான் மேரி கில்பர்ட்டுடன் ஒரு மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் அவர் அதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லையே!" என்று வியக்கிறார். பின்னர், கெர்மான்ட்ஸ் தம்பதியினரை அதிருப்திப்படுத்தும் வகையில் தான் என்ன செய்திருக்கக்கூடும் என்று தீவிரமாக யோசிக்கத் தொடங்குகிறார். சொல்லப்போனால், அந்த இளவரசியின் விருந்துகளைப் பொறுத்தவரை, அழைப்பு பெற்றவர்களுக்கும் அழைப்பு பெறாதவர்களுக்கும் ஒரே அளவிலான ஆச்சரியமே சில சமயங்களில் ஏற்பட்டது. ஏனெனில், இத்தகைய நிகழ்வுகள் யாரும் எதிர்பாராத தருணங்களில் திடீரென நடைபெறும்; பல ஆண்டுகளாக மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் மறந்திருந்த நபர்களைக் கூட அவை ஈர்த்துக் கொண்டுவரும். மேலும், சமூகத்தில் உள்ள பெரும்பாலானவர்கள் எந்தவிதமான குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பும் இல்லாதவர்கள் என்பதால், அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அவர்களின் கனிவான நடத்தையை வைத்தே அவர்களை மதிப்பிடுகிறார்கள்: அழைப்பு பெற்றவர்கள் அவர்களை விரும்புகிறார்கள், அதே சமயம் அழைக்கப்படாதவர்கள் அவர்களை வெறுக்கிறார்கள். அழைக்கப்படாதவர்களைப் பொறுத்தவரை, இளவரசி அவர்களைத் தன் நண்பர்களாக இருந்தபோதிலும் பலமுறை அழைக்காமல் விட்டதற்கு முக்கியக் காரணம், அவர்களைத் தன் வட்டத்திலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்த "பாலமெட்" (Palamède) என்பவரை அதிருப்திக்குள்ளாக்க அவர் அஞ்சியதுதான். எனவே, அவர் என்னைப் பற்றி திரு டி சார்லஸிடம் (M. de Charlus) பேசவில்லை என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்க முடிந்தது; இல்லையெனில், நான் அங்கு இருந்திருக்க முடியாது. அவர் இப்போது மாளிகைக்குள் செல்லும் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டின் கைப்பிடிச் சுவரில் சாய்ந்தபடி நின்றிருந்தார்—ஜெர்மானியத் தூதருக்கு அருகில் நின்று தோட்டத்தை நோக்கியவாறு அவர் இருந்தார். அவரைச் சுற்றி மூன்று அல்லது நான்கு பெண் அபிமானிகள் குழுமியிருந்து அவரை மறைத்திருந்தாலும், விருந்தினர்கள் அவரை அணுகி 'மாலை வணக்கம்' சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அவர் ஒவ்வொருவரையும் பெயர் சொல்லி அழைத்துப் பதிலளித்தார். "மாலை வணக்கம், திரு டு ஹஸே (Monsieur du Hazay); மாலை வணக்கம், மேடம் டி லா டூர் டு பின்-வெர்க்ளாஸ் (Madame de La Tour du Pin-Verclause); மாலை வணக்கம், மேடம் டி லா டூர் டு பின்-குவர்னெட் (Madame de La Tour du Pin-Gouvernet); மாலை வணக்கம், ஃபிலிபெர்ட் (Philibert); மாலை வணக்கம், என் அன்பிற்குரிய தூதர் அம்மையாரே (Ambassadress)" என்பது போன்ற வார்த்தைகள் அடுத்தடுத்து ஒலித்தன. அது ஒரு இடைவிடாத பேச்சுச் சத்தத்தை உருவாக்கியது; அவ்வப்போது தேவையற்ற அறிவுரைகள் அல்லது கேள்விகள் அதில் கலந்திருந்தன—அக்கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர் உண்மையில் ஒருபோதும் செவிமடுத்ததில்லை. எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அந்த வார்த்தைகளை ஒரு மென்மையான, (அலட்சியத்தைக் காட்டுவதற்காக) செயற்கையான இயல்புத்தன்மை கொண்ட, மற்றும் கனிவான தொனியில் வெளிப்படுத்தினார்: "அந்தச் சிறுமிக்குக் குளிரடிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்; தோட்டங்களில் எப்போதும் சற்று ஈரப்பதம் இருக்கும். மாலை வணக்கம், மேடம் டி பிராண்ட்ஸ். மாலை வணக்கம், மேடம் டி மெக்லெம்பர்க். அந்த இளம் பெண் வந்துவிட்டாரா? அவர் அந்த வசீகரமான இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடையை அணிந்திருக்கிறாரா? மாலை வணக்கம், செயிண்ட்-ஜெரான்." இந்த அணுகுமுறையில் நிச்சயமாக ஒருவித ஆணவம் இருந்தது. தான் ஒரு 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதையும், அந்த விருந்தில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருப்பவர் என்பதையும் எம். டி சார்லஸ் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆயினும், அது வெறும் ஆணவம் மட்டுமல்ல; கலைநயமும் ரசனையும் கொண்ட ஒரு மனிதரைப் பொறுத்தவரை, "விருந்து" (party) என்ற சொல்லே ஒரு ஆடம்பரமான, சுவாரஸ்யமான தன்மையை நினைவூட்டியது—அதாவது, அந்த நிகழ்வு......நாகரிக உலகின் மனிதர்களிடையே அல்ல, மாறாக கார்பாச்சியோ (Carpaccio) அல்லது வெரோனீஸ் (Veronese) ஆகியோரின் ஓவியங்களில் காணப்படுவது போன்ற ஒரு சூழலில். ஒரு ஜெர்மானிய இளவரசரான திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), 'டான்ஹவுசர்' (Tannhäuser) நாடகத்தில் வரும் காட்சியைத் தன் மனக்கண்ணில் ஓடவிட்டிருக்கவே அதிக வாய்ப்புள்ளது; அதில் அவர் தன்னை 'லேண்ட் கிரேவ்' (Landgrave) ஆகவும், வார்ட்பர்க் (Wartburg) கோட்டையின் நுழைவாயிலில் விருந்தினர்கள் உள்ளே நுழையும்போது புகழ்பெற்ற 'மார்ச்' (March) இசை ஒலிக்க, ஒவ்வொருவருக்கும் கனிவான, அதே சமயம் மேல்தட்டுக்குரிய பெருமிதத்துடன் கூடிய வார்த்தைகளைச் சொல்பவராகவும் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கலாம்.

இருப்பினும், நான் ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டியிருந்தது. மரங்களுக்கு இடையே நின்றிருந்த பெண்களில் எனக்கு ஓரளவு அறிமுகமானவர்களும் இருந்தனர்; ஆனால் அவர்கள் இளவரசியின் உறவினரின் வீட்டில் இல்லாமல் இளவரசியின் வீட்டிலேயே இருந்ததாலும், 'மைசென்' (Meissen) தட்டுகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு செஸ்ட்நட் மரத்தின் கிளைகளுக்கு அடியில் அமர்ந்திருந்ததாலும் அவர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்டவர்களாகத் தோன்றினர். அந்த இடத்தின் நேர்த்தியோ அல்லது ஆடம்பரமோ இதில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; 'ஓரியானின்' (Oriane) வீட்டில் இருந்ததை விடக் குறைவான நேர்த்தியான இடமாக அது இருந்திருந்தாலும், நான் அதே போன்றதொரு திகைப்பையே உணர்ந்திருப்பேன். எங்கள் வரவேற்பறையில் உள்ள மின்விளக்குகள் திடீரென அணைந்து, அவற்றுக்குப் பதிலாக எண்ணெய் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டால், எல்லாமே நமக்கு மாறுபட்டதாகத் தோன்றுமல்லவா? மேடம் டி சுவ்ரே (Mme de Souvré) என் தயக்கத்திலிருந்து என்னை விடுவித்தார். "மாலை வணக்கம்," என்று கூறியபடியே அவர் என்னை நோக்கி வந்தார். "டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸை (Duchesse de Guermantes) பார்த்து வெகு காலம் ஆகிவிட்டதா?" என்று அவர் கேட்டார். அத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்பதில் அவருக்கு ஒரு தனித்திறமை இருந்தது; வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகவோ அல்லது பேசுவதற்கு வேறு விஷயம் தெரியாததாலோ கேட்கப்படும் கேள்விகளாக அவை இருக்காது. உரையாடலுக்கு வேறு வழியின்றி, தங்களுக்குப் பொதுவான ஒரு அறிமுக நபரைப் பற்றிக் (பெரும்பாலும் மிகத் தொலைதூரத் தொடர்பில் உள்ள ஒருவரைப் பற்றி) பேசி நம்மைத் திரும்பத் திரும்ப அணுகும் மற்றவர்களைப் போல அவர் இருக்கவில்லை. மாறாக, அவரது பார்வையில் ஒரு நுட்பமான, புரிதல் கலந்த தொடர்பு வெளிப்பட்டது; அது, "நான் உங்களை அடையாளம் காணவில்லை என்று நினைக்காதீர்கள். டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸின் வீட்டில் நான் பார்த்த அந்த இளைஞர் நீங்கள்தான். எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது," என்று சொல்வது போல் இருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் சாதாரணமானதாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் நுட்பமான நோக்கத்தைக் கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு அளித்த பாதுகாப்பு உணர்வு மிகவும் பலவீனமானதாக இருந்தது; அதை நான் நம்பிச் சார்ந்திருக்க முயன்ற கணமே அது மறைந்துபோனது. செல்வாக்கு மிக்க ஒருவரிடம் விடுக்கப்படும் கோரிக்கைக்கு ஆதரவளிப்பதில் மேடம் டி சுவ்ரேவுக்கு ஒரு தனித்திறமை இருந்தது: கோரிக்கை விடுத்தவரின் பார்வையில், அவர் அவர்களது விஷயத்தை முன்னெடுத்துச் செல்பவராகத் தெரிவார்; அதே சமயம், அந்த உயர் பதவியில் இருப்பவரின் பார்வையில், அவர் அந்த நபரைப் பரிந்துரைப்பவராகவே தெரியமாட்டார். இந்தத் தெளிவற்ற செய்கை, மறுதரப்பினரிடம் எந்தவிதக் கடப்பாட்டையும் ஏற்படுத்திக்கொள்ளாமலேயே மனுதாரரின் நன்றியை அவளுக்குப் பெற்றுத் தந்தது. அவளது கனிவான போக்கினால் உந்தப்பட்டு, 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes) என்பவரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அவளிடம் கேட்டேன்; அப்போது நம்மை உபசரிப்பவர் வேறு பக்கம் திரும்பியிருந்த தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவள் தாய்மையுணர்வுடன் என் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டாள். இளவரசர் அவளைப் பார்க்க முடியாதபடி வேறு பக்கம் திரும்பியிருந்த நிலையில், அவரை நோக்கி என்னை மெல்லத் தள்ளினாள்; அந்த அசைவு பார்ப்பதற்குப் பாதுகாப்பளிப்பது போலத் தோன்றினாலும், வேண்டுமென்றே பலனளிக்காத வகையிலேயே அமைந்திருந்தது; இதனால் நான் தொடங்கிய இடத்திலேயே கிட்டத்தட்ட அப்படியே நின்றுவிட்டேன். உயர்குலச் சமூகத்தின் கோழைத்தனம் இத்தகையது.

என் பெயரைச் சொல்லி என்னை வரவேற்க வந்த ஒரு பெண்மணியின் கோழைத்தனம் இதைவிட அதிகமாக இருந்தது. நான் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவர் பெயரை நினைவுகூர முயன்றேன்; அவருடன் சேர்ந்து உணவருந்தியதும், அவர் பேசிய விஷயங்களும் எனக்கு நன்றாக நினைவிருந்தன. ஆயினும், அந்த நினைவுகள் தங்கியிருந்த என் மனதின் ஆழமான பகுதிக்கு என் கவனம் தீவிரமாகச் சென்றும், அந்தப் பெயரை மட்டும் என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை. ஆனாலும், அந்தப் பெயர் அங்கேயேதான் இருந்தது. என் மனம் அதனுடன் ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கியிருந்தது; அதன் வடிவத்தையும் முதல் எழுத்தையும் பிடித்துக்கொள்ள முயன்று, இறுதியில் முழுப் பெயரையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர அது ஆசைப்பட்டது. அது ஒரு வீண் முயற்சி; அதன் பொதுவான தன்மையையும் கனத்தையும் என்னால் உணர முடிந்தது, ஆனால் என் மனதின் இருளில் சுருண்டு கிடந்த அந்த மங்கலான பிம்பத்துடன் அதன் வடிவத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ​​"அது இதுவல்ல" என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். கற்பனை செய்யக்கூடிய மிகக் கடினமான பெயர்களைக்கூட என் மனம் நிச்சயம் உருவாக்கியிருக்க முடியும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அதன் பணி புதிய பெயர்களை உருவாக்குவது அல்ல, மாறாக ஏற்கனவே உள்ள பெயரை மீட்டெடுப்பதே ஆகும். யதார்த்தத்தின் பிடியில் சிக்காதவரை எந்தவொரு மனச் செயல்பாடும் எளிதானதுதான்; ஆனால் இங்கே, நான் அந்த யதார்த்தத்திற்கு அடிபணிய வேண்டியிருந்தது. அப்போது, ​​திடீரென்று அந்தப் பெயர் முழுமையாக நினைவுக்கு வந்தது: "மேடம் டி'ஆர்பாஜான்" (Madame d’Arpajon). அது "தானாகவே வந்தது" என்று சொல்வது தவறு; ஏனெனில், அது தானாகவே முன்னேறி எனக்குத் தோன்றியது என்று நான் நம்பவில்லை. மேலும், அந்தப் பெண்மணியோடு தொடர்புடைய பல கணநேர நினைவுகள்—அதாவது, "சரி, அவர்தானே மேடம் டி சுவ்ரேவின் (Mme de Souvré) தோழி; விக்டர் ஹியூகோவிடம் அப்பாவித்தனமான அபிமானமும், அதே சமயம் அச்சமும் திகிலும் கலந்த உணர்வும் கொண்டவர்" என்பது போன்ற குறிப்புகள் மூலம் நான் நினைவுகூர முயன்ற அந்த விஷயங்கள்—எனக்கும் அந்தப் பெயருக்கும் இடையே சிறகடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த நினைவுகள் எதுவும், பெயரை மீட்டெடுப்பதில் எந்தப் பங்கும் வகித்தன என்று நான் கருதவில்லை. நினைவிலிருந்து ஒரு பெயரை மீட்டெடுக்க முயலும்போது நிகழும் அந்தப் பெரிய 'ஒளிந்து பிடித்து விளையாடும்' ஆட்டத்தில், படிப்படியாக நெருங்கிச் செல்லும் நிலை எதுவும் இருப்பதில்லை. முதலில் எதுவும் தெரிவதில்லை; ஆனால் திடீரென அந்தச் சரியான பெயர் தோன்றுகிறது—அது நாம் ஊகித்திருந்ததிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கிறது. அந்தப் பெயர் நம்மைத் தேடி வருவதில்லை. மாறாக, நாம் வாழும் காலத்தில், ஒரு பெயர் தெளிவாகத் தெரியும் அந்த எல்லையிலிருந்து மெல்ல விலகிச் செல்கிறோம் என்றே நான் கருதுகிறேன்; எனது உள்நோக்கிய பார்வையைத் கூர்மைப்படுத்தி, மன உறுதியையும் கவனத்தையும் செலுத்தியதன் மூலமே, அந்த மங்கலான இருளை ஊடுருவி நான் அதைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது. எப்படியாயினும், மறதிக்கும் நினைவுகூரலுக்கும் இடையே ஏதேனும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தால், அவை நம் அறியாமலேயே நிகழ்பவை. ஏனெனில்...உண்மையான பெயரை அடைவதற்கு முன் நாம் கடந்து செல்லும் இடைப்பட்ட பெயர்கள் உண்மையில் பொய்யானவை; அவை நம்மை அந்த உண்மையான பெயருக்குச் சற்றும் நெருக்கிக் கொண்டு செல்வதில்லை. சொல்லப்போனால், அவை பெயர்களே அல்ல; பெரும்பாலும் வெறும் மெய்யெழுத்துக்கள் மட்டுமே—இறுதியில் கண்டறியப்படும் பெயரில் இடம்பெறாத மெய்யெழுத்துக்கள். மேலும், வெறுமையிலிருந்து மெய்மைக்கு மனம் நகரும் இந்தச் செயல்முறை மிகவும் மர்மமானது; எனவே, அந்தத் துல்லியமான பெயரை நாம் பிடித்துக்கொள்ள உதவும் வகையில், சற்றுத் தடுமாற்றத்துடன் நீட்டப்பட்ட ஆரம்பக்கட்டப் பிடிமானங்களாகவே இந்தப் பொய்யான மெய்யெழுத்துக்கள் செயல்படுகின்றன என்று கூடச் சொல்லலாம். "இவையெல்லாம்," என்று வாசகர் கூறலாம், "அந்தப் பெண்மணியின் கனிவின்மையைப் பற்றி நமக்கு எதுவும் சொல்லவில்லை; ஆனால் நீங்கள் இதைப் பற்றி இவ்வளவு நேரம் விவரித்திருப்பதால், திரு. எழுத்தாளரே, இன்னும் ஒரு நிமிடம் உங்கள் நேரத்தை வீணடிக்க என்னை அனுமதியுங்கள்: நீங்கள் (அல்லது உங்கள் கதாநாயகன், அவரே நீங்களல்லவென்றால்) இளமையாக இருந்தபோதே, உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு பெண்மணியின் பெயரை நினைவுகூர முடியாத அளவுக்கு மோசமான நினைவாற்றலைக் கொண்டிருந்தது வருந்தத்தக்கது." ஆம், என் அன்பிற்குரிய வாசகரே, அது உண்மையில் வருந்தத்தக்கதுதான். நீங்கள் நினைப்பதை விடவும் அது அதிகத் துயரம் தருவது; ஏனெனில், தெளிவான சிந்தனை மண்டலத்திலிருந்து பெயர்களும் சொற்களும் மறைந்துபோகும் காலத்தின் முன்னறிவிப்பை இதில் உணர முடிகிறது; அத்தகைய காலத்தில், நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் பெயர்களை மனதிற்குள் உச்சரிப்பதைக் கூட நாம் என்றென்றைக்குமாக விட்டுவிட வேண்டியிருக்கும். நன்கு தெரிந்த பெயர்களை மீட்டெடுக்க இளமையிலேயே இத்தகைய சிரமத்தை மேற்கொள்ள வேண்டியிருப்பது உண்மையில் வருந்தத்தக்கதுதான். ஆயினும், பெயர்களை நினைவுகூரும் இந்த இயலாமை, அரிதாகவே தெரிந்த பெயர்கள்—இயல்பாகவே மறந்துபோகக்கூடிய, நினைவில் வைத்துக்கொள்ள மெனக்கெடாத பெயர்கள்—விஷயத்தில் மட்டுமே ஏற்பட்டிருந்தால், அதனால் சில நன்மைகளும் இருந்திருக்கும். "அப்படியானால், அந்த நன்மைகள் என்னவாக இருக்கும் என்று சொல்லுங்களேன்?" ஐயா, உண்மை என்னவென்றால், துன்பம் மட்டுமே நம்மை உற்றுநோக்கவும் கற்றுக்கொள்ளவும் தூண்டுகிறது; இல்லையெனில் நமக்குத் தெரியாமலே போயிருக்கும் செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள அது உதவுகிறது. ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு சடலத்தைப் போல படுக்கையில் சரிந்து விழுந்து, விழித்தெழும் தருணம் வரை உணர்வற்ற நிலையில் இருக்கும் ஒரு மனிதன்—அவன் தூக்கத்தைப் பற்றிய பெரிய கண்டுபிடிப்புகளை இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் சிறிய அவதானிப்புகளையாவது செய்ய நினைப்பானா? தான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறோமா இல்லையா என்பது கூட அவனுக்குத் தெரிவதில்லை. தூக்கத்தின் மதிப்பை உணரவும், அந்த இருளில் சிறிது வெளிச்சம் பாய்ச்சவும், லேசான தூக்கமின்மை (insomnia) ஒரு வகையில் பயனுள்ளதுதான். குறைபாடற்ற நினைவாற்றல் என்பது, நினைவாற்றலின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி ஆராய்வதற்கு ஒரு வலுவான உந்துசக்தியாக அமைவதில்லை. "சரி, அப்படியானால் மேடம் டி'ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon) உங்களை அந்த இளவரசருக்கு அறிமுகப்படுத்தினாரா?" இல்லை—ஆனால் அமைதியாக இருங்கள், நான் என் கதையைத் தொடர அனுமதிக்கவும்.

திருமதி டி அர்பஜோன், திருமதி டி சௌவ்ரேவை விடவும் அதிக கோழையாக இருந்தாள், ஆனாலும் அவளுடைய கோழைத்தனத்திற்கு அதிக நியாயம் இருந்தது. சமூகத்தில் தனக்கு எப்போதுமே சிறிதளவே செல்வாக்கு இருந்திருக்கிறது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். டியூக் டி குயர்மாண்டஸுடனான அவளுடைய உறவால் அந்த செல்வாக்கு மேலும் பலவீனமடைந்திருந்தது; அவன் அவளைக் கைவிட்டதுதான் இறுதி அடியாக அமைந்தது. இளவரசருக்கு என்னை அறிமுகம் செய்து வைக்குமாறு நான் விடுத்த கோரிக்கை அவளுக்குள் ஏற்படுத்திய மனக்கசப்பு, ஒரு மௌனத்தை ஏற்படுத்தியது. தன் அறியாமையில், நான் சொன்னதைக் கேட்காதது போல் பாசாங்கு செய்வதாக அவள் கற்பனை செய்துகொண்டாள். தன் கோபம் தன்னை முகம் சுளிக்கச் செய்கிறது என்பதைக்கூட அவள் கவனிக்கவில்லை. அல்லது ஒருவேளை அவள் கவனித்திருக்கலாம், அந்த முரண்பாட்டைப் பொருட்படுத்தாமல், அதை விவேகத்திற்கான ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்—அளவுக்கு மீறிய முரட்டுத்தனம் இல்லாமல் அவளால் கற்பிக்க முடிந்த ஒரு பாடம்: ஒரு மௌனப் பாடம், ஆனாலும் அதனாலேயே அதன் முக்கியத்துவம் சற்றும் குறையவில்லை.

எப்படியிருந்தாலும், திருமதி டி அர்பஜோன் மிகவும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானாள்; பலரின் பார்வையும் ஒரு மறுமலர்ச்சிக் கால பால்கனியை நோக்கித் திரும்பியது. அங்கே, அக்காலத்தில் அடிக்கடி வைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான சிலைகளுக்குப் பதிலாக, சர்ஜிஸ்-லெ-டூக்கின் கம்பீரமான டச்சஸ் சாய்ந்திருந்தார்; அவரும் அந்தச் சிலைகளுக்குச் சற்றும் குறைவில்லாத சிற்பம் போன்றவர்; பேசின் டி குவர்மண்டஸின் மையப்பகுதியில் திருமதி டி'அர்பஜோனுக்குப் பிறகு பதவியேற்ற பெண்மணி அவர்தான். இரவு நேரக் காற்றிலிருந்து அவரைக் காத்த மெல்லிய வெள்ளை நிற டூலுக்குக் கீழே, ஒரு வெற்றி தேவதையின் நெகிழ்வான, உயர்ந்து நிற்கும் உருவத்தை ஒருவரால் காண முடிந்தது.

தரைத்தளத்தில் தோட்டத்திற்குத் திறக்கும் ஒரு அறைக்குச் சென்றிருந்த எம். டி சார்லஸை நோக்கித் திரும்புவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை. தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களைக் கவனிக்காதது போல் பாசாங்கு செய்யும் ஒரு விஸ்ட் விளையாட்டில் அவர் மூழ்கியிருந்ததால், அவருடைய டெயில்கோட்டின் திட்டமிட்ட, கலைநயமிக்க எளிமையை ரசிக்க எனக்குப் போதுமான அவகாசம் கிடைத்தது; ஒரு தையல்காரரால் மட்டுமே கண்டறியக்கூடிய நுட்பமான விவரங்களின் வழியே, அது கருப்பு வெள்ளையில் அமைந்த ஒரு விஸ்லர் "ஹார்மனி"யை நினைவூட்டியது—அல்லது, இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், கருப்பு, வெள்ளை மற்றும் சிவப்பில். ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ், மால்டா சமய அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒரு வீரருக்கான வெள்ளை, கருப்பு மற்றும் சிவப்பு எனாமல் சிலுவையைத் தனது கழுத்துப்பட்டையில் ஒரு அகன்ற நாடாவில் தொங்கவிட்டிருந்தார். அந்தத் தருணத்தில், பாரனின் ஆட்டம் மேடம் டி கல்லார்டனால் (Mme de Gallardon) தடைபட்டது; அவர் தனது மருமகனான விஸ்கவுண்ட் டி கோர்வோசியரை (Vicomte de Courvoisier) அழைத்து வந்திருந்தார்—அவர் அழகான முகமும் சற்றுத் திமிரான தோரணையும் கொண்ட ஒரு இளைஞர். "உறவினரே," என்று கூறிய மேடம் டி கல்லார்டன், "என் மருமகன் அடால்பெர்ட்டை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன். அடால்பெர்ட்—இவர்தான் அந்தப் புகழ்பெற்ற பாலமெட் (Palamède) மாமா, இவரைப் பற்றி நீ எப்போதும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயே, அவர்தான் இவர்," என்றார். "மாலை வணக்கம், மேடம் டி கல்லார்டன்," என்று மிஸ்டர் டி சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளித்தார். பின்னர், அந்த இளைஞரை ஏறெடுத்துக் கூடப் பார்க்காமல், "மாலை வணக்கம், ஐயா," என்று அவர் ஒரு கரடுமுரடான பாணியிலும், மிகவும் முரட்டுத்தனமான குரலிலும் கூறினார்; அதைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் திகைத்துப்போயினர். ஒருவேளை, தனது ஒழுக்கநெறி குறித்து மேடம் டி கல்லார்டன் சந்தேகம் கொண்டிருந்ததையும், ஒருமுறை அதைப் பற்றி மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டும் ஆசையை அவரால் அடக்க முடியவில்லை என்பதையும் அறிந்திருந்த மிஸ்டர் டி சார்லஸ், அந்த விவகாரங்களுக்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவே அப்படி நடந்துகொண்டிருக்கலாம்.
...தனது மருமகனுக்குக் கிடைத்த நல்ல வரவேற்பை வைத்து அவர் ஒரு கதையை உருவாக்கியிருக்கலாம்; அதே வேளையில், இளைஞர்கள் மீது தனக்கு எந்த ஈடுபாடும் இல்லை என்பதை உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம். ஒருவேளை, அந்த அடால்பர்ட் (Adalbert) தனது அத்தையின் வார்த்தைகளுக்குப் போதுமான மரியாதையுடன் பதிலளிக்கவில்லை என்று அவர் கருதினாலோ, அல்லது அத்தகைய வசீகரமான உறவினரிடம் பிற்காலத்தில் தனது செல்வாக்கை நிலைநாட்ட விரும்பியதால், ஒரு 'முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை' மூலம் சாதகமான நிலையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நினைத்தாலோ (தூதரக ரீதியான நடவடிக்கையைத் தொடங்கும் முன் ராணுவ நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளும் ஆட்சியாளர்களைப் போல) அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம்.

திரு. டி சார்லஸை (M. de Charlus) ஒரு அறிமுகத்திற்கான எனது கோரிக்கையை ஏற்க வைப்பது நான் நினைத்த அளவுக்குக் கடினமாக இருக்கவில்லை. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக, இந்த 'டான் குயிக்சோட்' (Don Quixote) பல 'காற்றாலைகளுடன்' (அதாவது, தன்னை மோசமாக நடத்தியதாக அவர் குற்றம் சாட்டிய உறவினர்களுடன்) சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்; மேலும், சிலரை 'வீட்டிற்குள் அனுமதிக்கவே முடியாதவர்கள்' என்று முத்திரை குத்தி, பல்வேறு கெர்மான்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினரின் வீடுகளுக்கு அவர்களை அழைப்பதைத் தொடர்ந்து தடுத்து வந்தார். இதனால் அந்தக் குடும்பத்தினர் ஒரு இக்கட்டான நிலையை உணர்ந்தனர்: தங்கள் மைத்துனரோ அல்லது உறவினரோ தங்களை மனைவி, சகோதரன் மற்றும் குழந்தைகளைக் கைவிடச் சொல்லி வற்புறுத்தும் அந்தத் தீவிரமான, ஆனால் காரணமற்ற பகையுணர்வுக்கு இணங்குவதற்காக, தாங்கள் நேசிக்கும் அனைவருடனும் உறவை முறித்துக்கொள்ள நேரிடுமோ அல்லது சுவாரஸ்யமான புதியவர்களின் நட்பை வாழ்நாள் முழுவதும் இழக்க நேரிடுமோ என்று அவர்கள் அஞ்சத் தொடங்கினர். மற்ற கெர்மான்ட் குடும்பத்தினரை விட அதிக புத்திசாலியான திரு. டி சார்லஸ், தனது மறுப்பு உத்தரவுகள் பாதி நேரம் மட்டுமே மதிக்கப்படுகின்றன என்பதை உணர்ந்தார். எதிர்காலத்தைக் கணித்த அவர்—ஒரு நாள் அவர்களால் கைவிடப்படுபவர் *தானாகவே* இருக்கக்கூடும் என்று அஞ்சியதால்—தனது பிடிவாதத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கினார்; அல்லது பழமொழி சொல்வது போல, தனது 'விலையைக் குறைத்துக்கொள்ள' ஆரம்பித்தார். மேலும், வெறுக்கத்தக்க ஒரு நபருக்காகத் தனது வாழ்வின் மாதங்களையோ அல்லது ஆண்டுகளையோ செலவிடும் திறன் அவரிடம் இருந்தது—அத்தகைய நபருக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்பப்படுவதை அவர் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார்; எதிராளியின் அந்தஸ்தைப் பொருட்படுத்தாமல், ஒரு ராணியுடன் சண்டையிடும் துறைமுகத் தொழிலாளியைப் போல அவருடன் மோதுவார். அதே சமயம், அவரது கோபப் பிரகடனங்கள் மிகவும் அடிக்கடி நிகழ்ந்ததால், அவை நீண்ட காலத்திற்கு நீடிக்காமல் சிதறிப்போகும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. மரியாதையற்றதாகக் கருதப்படும் ஒரு கடிதத்தைப் படிக்கும்போதோ அல்லது யாரோ சொன்ன ஒரு கருத்தை நினைவுகூரும்போதோ—வீட்டில் தனியாக இருக்கும்போது கூட—அவர் கத்துவார்: "முட்டாள்! அருவருப்பானவன்! அவனுக்குரிய இடத்தை அவனுக்குக் காட்டுவோம், சாக்கடையில் வாரி வீசுவோம்—துரதிர்ஷ்டவசமாக, அங்கே அவன் நகரத்தின் சுகாதாரத்திற்கு ஆபத்து விளைவிக்காமல் இருக்கப்போவதில்லை!" இருப்பினும், மற்றொரு முட்டாள் மீதான புதிய கோபம் முந்தைய கோபத்தை மறக்கடித்துவிடும்; மேலும், முதலில் தவறு செய்தவர் சிறிதளவேனும் மரியாதை காட்டினால், அவர் உருவாக்கிய நெருக்கடி நிலை மறந்துபோகும்—ஏனெனில், வெறுப்புணர்வை வளர்ப்பதற்கான ஆழமான அடித்தளத்தை உருவாக்கும் அளவுக்கு அது நீண்ட நேரம் நீடித்திருக்காது. எனவே, இளவரசருக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு நான் அவரிடம் கேட்டபோது—என் மீதான அவரது அதிருப்தி இருந்தபோதிலும்—நான் வெற்றி பெற்றிருக்கக்கூடும்; ஆனால், ஒருவித நாகரிக உணர்வின் காரணமாகவும், அதே சமயம் தகுந்த முன்முயற்சியின்றி தற்செயலாக வந்து நின்றதாகவோ அல்லது என் தங்குதலுக்கு அவரே பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்ததாகவோ அவர் என்னை எண்ணிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும், நான் ஒரு தேவையற்ற கருத்தைச் சேர்த்தேன்: "உங்களுக்குத் தெரியுமா, எனக்கு அவர்களை நன்றாகத் தெரியும்; இளவரசி என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டவர்." "சரி, உங்களுக்கு அவர்களைத் தெரிந்திருந்தால், என்னை ஏன் அறிமுகப்படுத்தச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று அவர் எரிச்சலுடன் பதிலளித்தார்; பின்னர், எனக்கு முதுகைக் காட்டிவிட்டு, தூதர் (Nuncio), ஜெர்மன் தூதர் மற்றும் எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு நபர் ஆகியோருடன் அவர் தனது பாவனைக்குரிய சீட்டாாட்டத்தைத் தொடர்ந்தார். அப்போது, ​​டியூக் டி'அகுயிலான் (Duc d’Aiguillon) ஒரு காலத்தில் அரிய வகை விலங்குகளை வளர்த்து வந்த அந்தத் தோட்டங்களின் ஆழத்திலிருந்து—அகலத் திறந்திருந்த கதவுகள் வழியாக—ஏதோ ஒரு மோப்பம் பிடிக்கும் சத்தம் என் காதுகளில் விழுந்தது; அது, அந்த இடத்தின் நேர்த்தியை முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொண்டு, அதில் ஒரு சிறு துளியைக் கூட வீணாக்க விரும்பாத ஒருவரின் செயலைப் போல இருந்தது. அந்தச் சத்தம் நெருங்கி வந்தது; நான் ஏறக்குறைய தற்செயலாக அந்தத் திசையை நோக்கிச் சென்றேன்; அப்போது எம். டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) என் காதில் "மாலை வணக்கம்" என்று கிசுகிசுத்தார்—அந்தக் குரல் கத்தியைத் தீட்டும்போது எழும் கடுமையான, உறுத்தும் ஒலியைப் போலவோ அல்லது பயிர்களை நாசப்படுத்தும் காட்டுப்பன்றிக் குட்டியின் கீச்சொலியைப் போலவோ இல்லாமல், ஒரு மீட்பரின் குரலைப் போல அமைந்திருந்தது. மேடம் டி சோவ்ரேயை (Mme de Souvré) விடக் குறைந்த அதிகாரமும், ஆனால் அடிப்படையில் குறைவான உதவியற்ற தன்மையும் கொண்டவர் அவர்; மேடம் டி'ஆர்பாஜோனை (Mme d’Arpajon) விட இளவரசருடன் மிகவும் இயல்பான உறவைக் கொண்டிருந்தவர்; கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) வட்டத்தில் என் நிலை என்ன என்பது குறித்து ஒருவேளை அவர் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்—அல்லது என்னை விட அதை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்—எதுவாயினும், ஆரம்பத்தில் அவரைப் பிடிப்பது கடினமாக இருந்தது; ஏனெனில், துடிக்கும் நாசித் துவாரங்களுடனும் அசைந்துகொண்டிருக்கும் மூக்குடனும் அவர் ஒரே நேரத்தில் எல்லா திசைகளிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்; ஐந்நூறு கலைப்படைப்புகளை ஒரே நேரத்தில் காண்பது போன்ற ஒரு விசித்திரமான பாவனையுடன், தனது ஒற்றைக் கண்ணாடியை (monocle) நிலைநிறுத்திக் கொள்ள கண்களை அகல விரித்திருந்தார். ஆனாலும், என் கோரிக்கையைக் கேட்டதும், அவர் அதைத் திருப்தியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, என்னை இளவரசரிடம் அழைத்துச் சென்றார். மேலும், ஒரு பரிந்துரையுடன் அவருக்குப் பலகாரங்கள் நிறைந்த தட்டைக் கொடுப்பது போல, ஒரே நேரத்தில் பேரார்வமும், சம்பிரதாயமும், நாகரிகமும் கலந்த ஒரு பாணியில் என்னிடம் நடந்துகொண்டார். டியூக் டி குவர்மண்டஸின் பாணி—அவர் விரும்பும்போது—இனிமையானதாகவும், தோழமையானதாகவும், கனிவானதாகவும், இயல்பானதாகவும் இருந்தது. ஆனால் இளவரசரின் பாணி எனக்கு இறுக்கமானதாகவும், கம்பீரமானதாகவும், செருக்குடையதாகவும் தோன்றியது. அவர் என்னைப் பார்த்து அரிதாகவே புன்னகைத்தார், மேலும் "மான்சியர்" என்று என்னை மரியாதையுடன் அழைத்தார். டியூக் தன் உறவினரின் செருக்குத்தனத்தைக் கேலி செய்வதை நான் பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அவர் என்னிடம் பேசிய முதல் வார்த்தைகளிலேயே—அவற்றின் குளிர்ச்சியாலும் தீவிரத்தாலும், அவை முற்றிலும் மாறுபட்டு நின்றன...பேசினின் (Basin) பேச்சுப் பாணியை நன்கு அறிந்திருந்த எனக்கு, அடிப்படையில் ஒருவித அலட்சிய மனப்பான்மை கொண்டவர் அந்த 'டியூக்' (Duke) தான் என்பது உடனே புரிந்தது—அவரோ முதல் சந்திப்பிலேயே ஒருவரைச் சமமாக வைத்துப் பேசுபவர்; அதே சமயம், அந்த இரு உறவினர்களில் உண்மையில் எந்தவிதமான பாவனையுமற்ற எளிமையானவர் அந்த 'பிரின்ஸ்' (Prince) தான். அவரது அந்த அடக்கமான அல்லது ஒதுங்கியிருக்கும் தன்மையில் நான் ஒரு சிறப்பான உணர்வை உணர்ந்தேன்—அது 'சமத்துவம்' என்று சொல்லமாட்டேன், ஏனெனில் அது அவருக்குச் சிந்திக்கவே முடியாத ஒன்று; ஆனால், ஒரு உயர் நிலையில் இருப்பவர் தனக்குக் கீழே உள்ள ஒருவரிடம் காட்டும் கனிவான அக்கறை அல்லது பரிவு அது. இத்தகைய படிநிலை அமைப்புள்ள சூழல்களில் இது இயல்பானது—உதாரணமாக நீதிமன்றங்கள் அல்லது பல்கலைக்கழகங்களில், தலைமை அரசு வழக்கறிஞர் அல்லது துறைத் தலைவர் (Dean) போன்றவர்கள் தங்கள் உயர் பதவியின் காரணமாக ஒருவிதமான அதிகாரப்பூர்வமான விலகலைக் கடைப்பிடிப்பார்கள்; ஆனால், விளையாட்டான தோழமையைக் காட்டும் நவீன காலத்து மனிதர்களை விட, இவர்களே தங்கள் அந்த விலகலுக்குப் பின்னால் உண்மையான எளிமை, கனிவு மற்றும் நேர்மையான அன்பை மறைத்து வைத்திருப்பார்கள். "உங்கள் தந்தையின் வழியைப் பின்பற்றத் திட்டமிட்டுள்ளீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்; அவரது குரலில் ஒருவித விலகல் இருந்தாலும், அதில் உண்மையான ஆர்வமும் இருந்தது. அவர் வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகத்தான் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார் என்பதை உணர்ந்த நான், சுருக்கமாகப் பதிலளித்துவிட்டு, புதிதாக வந்தவர்களை அவர் வரவேற்பதற்காக அங்கிருந்து நகர்ந்தேன்.

நான் ஸ்வானைக் (Swann) கண்டேன், அவரிடம் பேசவும் விரும்பினேன்; ஆனால் அதே நேரத்தில் 'பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Prince de Guermantes) அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த ஒடெட்-இன் (Odette) கணவரை—அவரது வாழ்த்தை அங்கேயே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக—ஒரு உறிஞ்சும் பம்பின் வேகத்துடன் தோட்டத்தின் மறுமுனைக்கு இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டேன்; சிலர் அவர் அவரை "வெளியேற்றவே" (கதவைக் காட்டவே) அப்படிச் செய்தார் என்றும் கூறினர்.

சமூக நிகழ்வுகளின் பரபரப்பில் நான் மிகவும் மூழ்கியிருந்தேன்—செக் (Czech) இசைக்குழு ஒன்று மாலை முழுவதும் இசைத்ததும், அடிக்கடி வண்ண விளக்குகள் (Bengal lights) ஏற்றப்பட்டதும் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு செய்தித்தாள்கள் மூலமாகவே எனக்குத் தெரியவந்தது—ஹியூபர்ட் ராபர்ட்டின் (Hubert Robert) புகழ்பெற்ற நீரூற்றைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தபோதுதான் நான் மீண்டும் கவனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தினேன். பல மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு திறந்தவெளியில் தனித்து நின்ற அந்த நீரூற்று வெகு தொலைவிலிருந்தே தெரிந்தது—அம்மரங்களில் பலவும் அந்த நீரூற்றைப் போலவே பழமையானவை. அது மெலிதாகவும், அசையாமலும், உறுதியாகவும் நின்றிருந்தது; அதன் வெளிறிய, துடிக்கும் நீர்ப்பீச்சின் நுனிப்பகுதி மட்டும் காற்றில் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு அதன் வடிவ நேர்த்தியை மெருகூட்டியிருந்தது; ஆனால், நீர்ப்பீச்சின் பாணியை நிலையாக அமைத்ததன் மூலம் அதன் உயிர்ப்பை உறைய வைத்தது போலவும் தோன்றியது; அந்தத் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அது நீரின் இயல்பான உணர்வை விட ஒரு கலைப்படைப்பாகவே தெரிந்தது. அதன் உச்சியில் எப்போதும் சூழ்ந்திருக்கும் ஈரப்பதமான மேகம் கூட, வெர்சாய்ஸ் (Versailles) அரண்மனைகளுக்கு மேலே வானில் திரளும் மேகங்களைப் போலவே, அந்தப் பழமையான காலத்தின் தன்மையைத் தக்கவைத்திருந்தது. ஆயினும், அருகில் சென்று பார்க்கும்போது, ​​ஒரு பழங்கால அரண்மனையின் கற்களைப் போலவே முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு வடிவமைப்பைப் பின்பற்றினாலும், அந்த நீர் ஓட்டம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருப்பது புலப்பட்டது; கட்டிடக் கலைஞரின் பழமையான கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய முயன்று மேல்நோக்கிச் சீறிப்பாயும் அந்த நீர், அந்தக் கட்டளைகளைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றுவது அவற்றை மீறுவது போலத் தோன்றுவதன் மூலமே சாத்தியமானது—ஏனெனில், சிதறித் தெறிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான துளிகளின் பாய்ச்சல்களால் மட்டுமே, தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அது ஒரு ஒற்றை, ஒருங்கிணைந்த நீரோட்டமாகத் தெரிந்தது. உண்மையில், அந்த நீரோட்டம் கீழே விழும் நீரின் சிதறல்களைப் போலவே அடிக்கடி தடைபட்டுக் கொண்டிருந்தது; ஆனால் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அது உறுதியானதாகவும், அடர்த்தியானதாகவும், தடையற்றதாகவும் தோன்றியது. அருகில் பார்க்கும்போது, ​​அந்த நேரியல் தொடர்ச்சி—நீரோட்டம் எங்கேனும் உடைந்துபோகக்கூடிய புள்ளிகளில்—முதல் நீரோட்டத்தை விட உயரமாக எழும் மற்றொரு இணையான நீரோட்டத்தின் தலையீட்டால் பராமரிக்கப்படுவதைக் காண முடிந்தது; அந்த இரண்டாவது நீரோட்டம், ஒரு மூன்றாவதின் உதவியால் (அதுவும் பெரும் சிரமத்துடன்) இன்னும் அதிக உயரத்திற்குத் தக்கவைக்கப்பட்டது. அருகில் பார்க்கும்போது, ​​ஆற்றல் இழந்த நீர்த்துளிகள் நீர் நிரலிலிருந்து பின்னோக்கி விழுந்து, மேல்நோக்கிச் செல்லும் மற்ற துளிகளுடன் குறுக்கிட்டன; சில சமயங்களில், இடைவிடாத நீர்ப்பாய்ச்சலால் கிளம்பும் காற்றுச் சுழல்களில் சிக்கிச் சிதறும் அந்தத் துளிகள், சிறிது நேரம் காற்றில் மிதந்து பின்னர் நீர்த்தொட்டியில் விழுந்தன. அவற்றின் தயக்கமும் பின்னோக்கிய நகர்வும் நீரோட்டத்தின் பாதையைத் தடுத்தன; மேலும் அவற்றின் மென்மையான பனிமூட்டம், அந்த நீர் நிரலின் நேர்த்தியையும் இறுக்கத்தையும் மங்கச் செய்தது. அந்த நீர் நிரல், மாற்ற முடியாத பொன்னிற-பழுப்பு நிறத்தில் தீட்டப்பட்டது போலத் தோன்றும் ஆயிரக்கணக்கான துளிகளின் நீள்வட்ட மேகத்தை மேலே சுமந்து சென்றது; அது வானில் உள்ள மேகங்களுடன் இணைய, தடையின்றியும், அசைவற்றும், மெலிதாகவும், வேகமாகவும் மேல்நோக்கிச் சென்றது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு பலமான காற்று வீசினால் போதும், அது தரையை நோக்கித் திசைமாறிச் சென்றுவிடும்; சில சமயங்களில் ஒரு வழிதவறிய நீரோட்டம் விலகிச் செல்லும்—அப்போது கூட்டம் மரியாதைக்குரிய இடைவெளியைக் கடைப்பிடித்திருக்காவிட்டால், கவனக்குறைவாக நின்றிருந்த பார்வையாளர்களை அது எலும்பு வரை நனைத்திருக்கும்.

காற்று பலமாக வீசும்போது மட்டுமே நிகழக்கூடிய இத்தகைய சிறிய விபத்துகளில் ஒன்று மிகவும் விரும்பத்தகாததாக அமைந்தது. 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duc de Guermantes)—அவர் உண்மையில் இன்னும் அங்கு வந்து சேரவில்லை—நீர்த்தொட்டியின் விளிம்பிலிருந்து எழும் குழிவான இரட்டைத் தூண் வரிசை வழியாகச் செல்லக்கூடிய இளஞ்சிவப்பு சலவைக்கல் தாழ்வாரங்களில் 'மேடம் டி சர்ஜிஸ்' (Mme de Surgis) உடன் இருக்கிறார் என்று 'மேடம் டி ஆர்பாஜோன்' (Mme d’Arpajon) நம்ப வைக்கப்பட்டிருந்தார். மேடம் டி'ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon) தூண்கள் வரிசை கொண்ட அந்தப் பகுதிக்குள் அடியெடுத்து வைக்க முயன்றபோது, ​​வீசிய ஒரு பலமான வெப்பக் காற்று நீர்ப்பீச்சின் திசையைத் திசைதிருப்பி அந்த நேர்த்தியான அம்மையார் மீது பலமாக மோதியது; அதனால், அவரது மார்புப் பகுதியிலிருந்து ஆடைக்குள் நீர் வழிந்தோட, அவர் குளியல் தொட்டியில் முழுமையாக மூழ்கி எழுந்ததைப் போலத் தலை முதல் கால் வரை நனைந்துபோனார். அப்போது, ​​அவருக்கு வெகு அருகில் ஒரு சீரான உறுமல் சத்தம் கேட்டது—அது ஒரு முழுப் படையினரும் கேட்கும் அளவுக்கு உரத்ததாக இருந்தபோதிலும், இடைவெளிகளுடன் நீண்டு ஒலித்தது; அது எப்படி இருந்ததென்றால்...அவர் படைகளை ஒட்டுமொத்தமாக விளிக்காமல், ஒவ்வொரு பிரிவாகத் தனித்தனியே உரையாடினார்; மேடம் டி’ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon) நீரில் மூழ்கிய காட்சியைக் கண்டு மனதாரச் சிரித்தவர் கிராண்ட் டியூக் விளாடிமிர் தான்—தனது வாழ்நாளில் தான் கண்ட மிக வேடிக்கையான காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்று என்று அவர் பின்னர் கூறினார். நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தும், யாருடைய உதவியுமின்றித் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, தனது துண்டால் உடலைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த அம்மையாரை நோக்கிச் சற்று அனுதாப வார்த்தை கூறுவது பொருத்தமாக இருக்கும் என்றும், அது அவருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் என்றும் சில நல்லுள்ளம் கொண்டவர்கள் அந்த ரஷ்ய அரசப் பிரமுகரிடம் சுட்டிக்காட்டினர்; அந்த நல்லெண்ணம் கொண்ட கிராண்ட் டியூக்கும் அதைச் செய்ய முன்வந்தார்; ஆனால், அந்தப் படைகளின் ஆரவாரமான சிரிப்பொலி அடங்கியவுடனேயே, முதலாவதை விடவும் தீவிரமான மற்றொரு இரைச்சல் கேட்டது. "அருமை, அம்மையாரே!" என்று நாடக அரங்கில் கைதட்டுவது போல அவர் கைகளைத் தட்டி ஆரவாரித்தார். தனது இளமைப் பருவத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு, தனது சாமர்த்தியத்தை மட்டும் பாராட்டுவதை மேடம் டி’ஆர்பாஜோன் விரும்பவில்லை. மேலும், நீரின் இரைச்சலால் காதுகள் மந்தமாகி, அதே சமயம் அந்த அரசப் பிரமுகரின் கம்பீரமான குரலால் அந்த இரைச்சலே அடக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், யாரோ ஒருவர், "அரசப் பிரமுகர் உங்களிடம் ஏதோ சொன்னார் என்று நினைக்கிறேன்," என்று கூறியபோது, ​​அவர், "இல்லை! அது மேடம் டி சுவ்ரேவுக்காக (Mme de Souvré) சொல்லப்பட்டது," என்று பதிலளித்தார்.

நான் தோட்டத்தைக் கடந்து மீண்டும் படிக்கட்டுகளில் ஏறினேன்; அங்கே இளவரசர் ஸ்வானுடன் (Swann) வெளியேறியிருந்ததால், எம். டி சார்லஸைச் (M. de Charlus) சுற்றியிருந்த விருந்தினர்களின் கூட்டம் அதிகரித்தது—வெர்சாய்ஸ் அரண்மனையிலிருந்து பதினான்காம் லூயி விலகி இருக்கும்போதெல்லாம், மன்னரின் சகோதரரான 'மான்சியர்' (Monsieur) அவர்களின் அரசவை எப்படி நிரம்பி வழியுமோ, அதுபோலவே அந்தக் கூட்டம் கூடியிருந்தது. நான் கடந்து சென்றபோது அந்தப் பிரபு (Baron) என்னை வழிமறித்தார்; அதே சமயம் எனக்குப் பின்னால் இரண்டு பெண்களும் ஒரு இளைஞரும் அவரை வாழ்த்தி வரவேற்க நெருங்கி வந்தனர்.

"உங்களை இங்கே காண்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது," என்று கூறியபடி அவர் தன் கையை நீட்டினார். "மாலை வணக்கம், மேடம் டி லா ட்ரெமோய்ல் (Madame de la Trémoïlle); மாலை வணக்கம், என் அன்பிற்குரிய ஹெர்மினி (Herminie)." ஆயினும், கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) மாளிகையின் வழிகாட்டும் சக்தியாகத் தான் ஆற்றிய பங்கைப்பற்றி என்னிடம் அவர் கூறியிருந்த நினைப்பு, அவருக்குள் ஒரு எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்; அதாவது, உண்மையில் தனக்கு அதிருப்தி அளிக்கும் மற்றும் தடுக்க முடியாத நிகழ்வுகளைக் கண்டும் கூட, அதில் திருப்தி அடைந்தவர் போலவோ அல்லது அதை வேடிக்கையாகக் காண்பவர் போலவோ காட்டிக்கொள்ள அவர் விரும்பினார். அவரது பிரபுத்துவத் திமிரும், கட்டுக்கடங்காத சலனத்தன்மையும் அந்த உணர்வை உடனடியாக ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட அங்கத உணர்வாக மாற்றின: "இது நன்றாக இருக்கிறது," என்று அவர் தொடர்ந்தார், "ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது." பின்னர் அவர் வெடித்துச் சிரித்தார்; அந்தச் சிரிப்பு அவரது மகிழ்ச்சியையும், அதே சமயம் அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத மனித இயலாமையையும் வெளிப்படுத்துவது போல் இருந்தது. இதற்கிடையில், அவரை அணுகுவது எவ்வளவு கடினம் என்பதையும், அவர் எவ்வளவு எளிதில் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளக்கூடியவர் என்பதையும் அறிந்த சிலர், ஆர்வத்தினால் அவரை நெருங்கிவிட்டு, மிக விரைவாகவும் தர்மசங்கடமான அவசரத்துடனும் அங்கிருந்து பின்வாங்கினர். "சரி, கோபப்படாதீர்கள்," என்று என் தோளை மென்மையாகத் தொட்டவாறு அவர் கூறினார்; "என் மீது உங்களுக்குப் பிரியம் உண்டு என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். மாலை வணக்கம், ஆன்டியோச் (Antioche); மாலை வணக்கம், லூயிஸ்-ரெனே (Louis-René). நீங்கள் அந்த நீரூற்றைப் போய்ப் பார்த்தீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்; அந்தக் கேள்வி வெறும் விசாரிப்பாக இல்லாமல், ஒருவித உறுதியான தொனியில் அமைந்திருந்தது. "அது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது, இல்லையா? அது அற்புதமானது. நிச்சயமாக, சில விஷயங்களை நீக்கிவிட்டால் அது இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்—அப்படிச் செய்திருந்தால் பிரான்சிலேயே அதற்கு ஈடு இணையே இருந்திருக்காது. ஆனால் தற்போதைய நிலையிலேயே அது மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. அந்த வண்ண விளக்குகளை அமைத்தது ஒரு தவறு என்று பிரியோட்டே (Bréauté) உங்களிடம் சொல்வார்—அந்த அபத்தமான யோசனை முதலில் அவருடையதுதான் என்பதை மக்கள் மறந்துவிடச் செய்வதற்கான ஒரு முயற்சி அது. ஆனால், மொத்தத்தில், அதை அவர் அவ்வளவு மோசமாக மாற்றிவிடவில்லை. ஒரு சிறந்த கலைப்படைப்பை உருவாக்குவதை விட, அதைச் சிதைப்பது மிகவும் கடினமான காரியம். எப்படியாயினும், ஹியூபர்ட் ராபர்ட்டை (Hubert Robert) விடப் பிரியோட்டே குறைவான திறமை கொண்டவர் என்பதை நாம் முன்பே ஓரளவுக்கு ஊகித்திருந்தோம் அல்லவா?"

நான் அந்த மாளிகைக்குள் நுழையும் பார்வையாளர்களின் வரிசையில் மீண்டும் இணைந்தேன். "என் அருமை உறவினர் ஓரியானை (Oriane) பார்த்து வெகு நாட்களாகிவிட்டதா?" என்று இளவரசி கேட்டார்—நுழைவாயிலில் இருந்த தனது நாற்காலியை விட்டுச் சற்று முன் எழுந்திருந்த அவர், வரவேற்பறைகளை நோக்கி என்னுடன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். "அவர் இன்று மாலை இங்கு வரவிருக்கிறார்; நான் அவரை இன்று மதியம் பார்த்தேன்," என்று அந்த இல்லத்தின் தலைவி மேலும் கூறினார். "அவர் கண்டிப்பாக வருவதாக எனக்கு உறுதியளித்திருந்தார். அதுமட்டுமின்றி, வியாழக்கிழமையன்று 'குயின் ஆஃப் இத்தாலி' (Queen of Italy) விருந்தில்—அதாவது தூதரகத்தில்—எங்கள் இருவருடனும் நீங்கள் இரவு உணவு அருந்தவிருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். கற்பனை செய்யக்கூடிய அனைத்து உயர்தரப் பிரபுக்களும் அங்கு இருப்பார்கள்; அது மிகவும் மலைக்க வைக்கும் அல்லது சற்று அச்சமூட்டும் சூழலாக இருக்கும்." அத்தகைய உருவங்களால் பிரின்செஸ் டி குவர்மண்டஸை அச்சுறுத்துவது கடினம்; அவருடைய வரவேற்பறைகள் அவர்களால் நிரம்பி வழிந்தன, மேலும் அவர் 'என் சிறிய நாய்கள்' என்று சொல்வதைப் போலவே 'என் சிறிய கோபர்க்குகள்' என்றும் குறிப்பிடுவார். எனவே, திருமதி டி குவர்மண்டஸ், "இது மிகவும் அச்சுறுத்தலாக இருக்கும்" என்று கூறியபோது, அது முற்றிலும் முட்டாள்தனத்தின் காரணமாகவே இருந்தது—நாகரிகமானவர்களிடையே, இந்த குணம் பெரும்பாலும் தற்பெருமையையும் விட மேலோங்கி நிற்கும். தனது சொந்த வம்சாவளியைப் பொறுத்தவரை, ஒரு தகுதிவாய்ந்த வரலாற்று ஆசிரியரை விட அவருக்கு அதுபற்றி குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது. இருப்பினும், தனது அறிமுகமானவர்களைப் பொறுத்தவரை, மக்கள் அவர்களுக்குச் சூட்டிய புனைப்பெயர்கள் தனக்குத் தெரியும் என்பதை அவர் வேண்டுமென்றே காட்டிக்கொண்டார். அடுத்த வாரம் நான் மார்குயிஸ் டி லா பொம்மெலியருடன்—பெரும்பாலும் 'லா பொம்' என்று அழைக்கப்படுபவருடன்—இரவு உணவு உண்கிறேனா என்று கேட்டு, எதிர்மறையான பதிலைப் பெற்ற பிறகு, இளவரசி ஒரு கணம் மௌனமாகிவிட்டார். பின்னர், வேண்டுமென்றே தனக்கே உரிய புலமை, அற்பத்தனம் மற்றும் நிலவும் தொனிக்கு இணங்குதல் ஆகியவற்றை வெளிக்காட்டும் ஒரு காரணத்திற்காகவே தவிர வேறில்லை, அவர் மேலும் கூறினார்: "அவர் மிகவும் இனிமையான பெண்மணி, லா பொம்!"

இளவரசி என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, டியூக்கும் டியூசெஸ் டி குவர்மண்டஸும் உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தார்கள்! ஆனால் முதலில் என்னால்......அவர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது, ​​துருக்கியத் தூதரின் மனைவி என்னை வழிமறித்தார்; நான் சற்றுமுன் விடைபெற்றிருந்த விருந்தளித்த அம்மையாரைச் சுட்டிக்காட்டியவாறே, என் கையைப் பற்றிக்கொண்டு அவர் உற்சாகத்துடன் கூறினார்: "ஆ! அந்த இளவரசி (Princess) எவ்வளவு இனிமையான பெண்மணி! எவ்வளவு உயரிய குணம் கொண்டவர்! நான் ஒரு ஆணாக இருந்திருந்தால்," என்று—கிழக்கு நாடுகளுக்கே உரிய ஒருவித பணிவு மற்றும் உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மையுடன்—தொடர்ந்தார், "அந்தத் தேவதையைப் போன்ற உயிருக்கு என் வாழ்வையே அர்ப்பணித்திருப்பேன்." அவரும் எனக்கு மிகவும் கவரும் வகையில் தெரிந்தார் என்று நான் ஒப்புக்கொண்டாலும், அவருடைய உறவினரான டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரையே எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்று கூறினேன். "ஆனால் இருவருக்கும் இடையே எந்த ஒப்பீடும் இல்லை," என்று அந்தத் தூதர் மனைவி என்னிடம் கூறினார். "ஓரியான் (Oriane) என்பவர் 'மேமே' (Mémé) மற்றும் 'பாபால்' (Babal) ஆகியோரிடமிருந்து பெற்ற நகைச்சுவை உணர்வுடன் திகழும், உலகியல் அறிவுமிக்க ஒரு கவர்ச்சியான பெண்மணி; ஆனால் மேரி-கில்பர்ட் (Marie-Gilbert)—அவர் ஒரு தனித்துவமான ஆளுமை."

எனக்குத் தெரிந்த மனிதர்களைப் பற்றி நான் என்ன நினைக்க வேண்டும் என்பதை, மறுபேச்சுக்கே இடமின்றி மற்றவர்கள் சொல்வதை நான் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. மேலும், 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) அம்மையாரின் தகுதி குறித்து அந்தத் தூதர் மனைவியின் கணிப்பு என்னுடையதை விடச் சிறந்ததாகவோ அல்லது நம்பகமானதாகவோ இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. அதோடு—தூதர் மனைவி மீதான என் எரிச்சலுக்கு இதுவும் ஒரு காரணம்—வெறும் அறிமுகமானவர் அல்லது நண்பர் ஒருவரின் குறைகள் கூட நம் மீது ஒருவித விஷத்தைப் போலச் செயல்படுகின்றன; ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த விஷத்தை எதிர்கொள்ளும் எதிர்ப்புச் சக்தியை (ஒருவித 'மித்ரிடாடிசம்' அல்லது விஷ எதிர்ப்புப் பழக்கத்தை) நாம் ஏற்கனவே பெற்றிருக்கிறோம்.

ஆனால், அறிவியல் ரீதியான ஒப்பீடுகளையோ அல்லது 'அனாஃபிலாக்ஸிஸ்' (anaphylaxis) போன்ற மருத்துவச் சொற்களையோ பயன்படுத்தாமல் எளிமையாகச் சொல்வதானால், நம் நட்பு அல்லது சமூக உறவுகளுக்குள் ஒருவித விரோத உணர்வு மறைந்திருக்கிறது—அது தற்காலிகமாகத் தணிந்தாலும், அவ்வப்போது மீண்டும் தலைதூக்குகிறது. பொதுவாக, மனிதர்கள் இயல்பாக இருக்கும் வரை இந்த 'விஷங்களால்' நாம் பெரிதும் பாதிக்கப்படுவதில்லை. உண்மையில் அறிமுகமே இல்லாத நபர்களை 'பாபால்' மற்றும் 'மேமே' போன்ற செல்லப்பெயர்களால் அழைத்ததன் மூலம், அந்தத் தூதர் மனைவி என்னைச் சகித்துக்கொள்ள வைத்திருந்த அந்த 'விஷ எதிர்ப்புத் தன்மையை' (Mithridatism) செயலிழக்கச் செய்தார். அவர் எனக்கு எரிச்சலூட்டினார்—இது நியாயமற்ற எதிர்வினைதான்; ஏனெனில், 'மேமே'யுடன் தனக்கு நெருக்கம் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ள அவர் அப்படிப் பேசவில்லை; மாறாக, அந்த உயர்குடிப் பிரபுக்களை உள்ளூர் வழக்கப்படி அழைக்க வேண்டும் என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்ட அவசரமான பயிற்சியின் காரணமாகவே அவர் அப்படிப் பேசினார். வழக்கமான நீண்ட காலப் பயிற்சி முறைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, சில மாதங்களிலேயே அவர் அந்தச் சமூக நடைமுறைகளைக் கற்றுக்கொண்டிருந்தார். ஆயினும், சற்று ஆழ்ந்து யோசித்தபோது, ​​அந்தத் தூதர் மனைவியின் அருகில் இருப்பதில் எனக்கு ஏற்பட்ட எரிச்சலுக்கு வேறொரு காரணமும் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அதிக காலத்திற்கு முன்பு இல்லை; "ஓரியானின்" (Oriane’s) இல்லத்தில், அதே தூதரகப் பெண்மணி ஒருவர், 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்' (Princesse de Guermantes) தனக்கு மிகவும் பிடிக்காதவர் என்று தீவிரமான மற்றும் உறுதியான தொனியில் என்னிடம் கூறியிருந்தார். அந்த நிலைப்பாட்டு மாற்றத்தைப் பற்றி நான் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ள விரும்பவில்லை; இன்றைய இரவு விருந்துக்கான அழைப்புதான் அந்த மாற்றத்திற்குக் காரணமாக அமைந்திருந்தது. 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்' ஒரு உன்னதமான பெண்மணி என்று என்னிடம் கூறியபோது, ​​அந்தத் தூதர் மனைவி மிகவும் உண்மையாகவே பேசினார். அவர் எப்போதும் அப்படித்தான் நினைத்திருந்தார். ஆனால், முன்னதாக ஒருபோதும் அந்த இளவரசியின் வீட்டிற்கு அழைப்பு கிடைக்காததால், அந்த அழைப்பு இல்லாமையை ஒரு கொள்கை சார்ந்த விலகலாகச் சித்தரிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. இப்போது அவருக்கு அழைப்பு கிடைத்திருப்பதாலும்—அநேகமாகத் தொடர்ந்து கிடைக்கும் என்பதாலும்—அவர் தனது விருப்பத்தை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்த முடிந்தது. மற்றவர்களைப் பற்றி மக்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்துகளில் முக்கால் பங்கை விளக்குவதற்கு, காதல் சார்ந்த மனக்கசப்பையோ அல்லது அரசியல் அதிகாரத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்படுவதையோ தேடி அலைய வேண்டியதில்லை; மனிதர்களின் மதிப்பீடுகள் நிலையற்றவை; ஒரு அழைப்பு மறுக்கப்படுவதோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதோ அந்தச் சமநிலையை மாற்றிவிடுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, துருக்கியத் தூதர் மனைவி—என்னுடன் வரவேற்பறைகளைச் சுற்றிப் பார்க்கும்போது 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்' குறிப்பிட்டது போல—அந்த அந்தஸ்துக்கு மிகவும் பொருத்தமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் மிகவும் பயனுள்ளவராகவும் இருந்தார். சமூகத்தின் உண்மையான நட்சத்திரங்கள் அத்தகைய நிகழ்வுகளில் தோன்றிச் சலிப்படைந்துவிடுகிறார்கள். அவர்களை ஒருமுறை காண விரும்பும் எவரும் பெரும்பாலும் வேறொரு அரைக்கோளத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்; அங்கே அவர்கள் ஒப்பீட்டளவில் தனிமையில் ஜொலிப்பார்கள். ஆனால், உதுமானியத் தூதர் மனைவியைப் போன்ற பெண்கள்—சமூகத்திற்கு ஒப்பீட்டளவில் புதியவர்கள்—அதே சமூகத்தில் ஒரே நேரத்தில் எல்லா இடங்களிலும் ஜொலிக்கிறார்கள். 'சுவாரே' (soirées) அல்லது 'ராவ்ட்' (raouts) என்று அழைக்கப்படும் சமூக நிகழ்வுகளில் அவர்கள் தவிர்க்க முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்; மரணப் படுக்கையில் இருந்தாலும் கூட, அந்த நிகழ்வுகளைத் தவறவிடாமல் கலந்துகொள்ள அவர்கள் சிரமப்பட்டுச் செல்வார்கள். சமூகக் களத்தில் அவர்கள் நம்பகமான அங்கங்களாகத் திகழ்கிறார்கள், எந்தவொரு விருந்தையும் தவறவிடாமல் இருக்க எப்போதும் ஆர்வமாக இருப்பார்கள். இதன் விளைவாக, முட்டாள்தனமான இளைஞர்கள்—இவர்கள் வெறும் போலியான நட்சத்திரங்கள் என்பதை அறியாமல்—அவர்களை நாகரிகத்தின் அரசியாகக் கருதுகிறார்கள்; ஆனால், தங்களுக்குத் தெரியாத, சமூக ஆரவாரத்திலிருந்து விலகி வாழ்ந்து கொண்டு தலையணைகளுக்கு ஓவியம் வரைந்துகொண்டிருக்கும் திருமதி ஸ்டாண்டீஷ் (Mrs. Standish), 'டச்சஸ் டி டூடாவ்வில்' (Duchesse de Doudeauville) அளவுக்கு எவ்வளவு உயர்ந்த பெண்மணி என்பதை அவர்களுக்கு விளக்க ஒரு பாடமே தேவைப்படும்.

அன்றாட வாழ்க்கையில், 'டச்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்'-இன் கண்களில் ஒருவித கவனச் சிதறலும் மெல்லிய சோகமும் குடிகொண்டிருக்கும்; ஒரு நண்பரை வரவேற்கும் தருணத்தில் மட்டுமே, அவளது கண்களில் அந்த நகைச்சுவை கலந்த ஒளி மின்னும்; அந்த நண்பர் ஏதோ ஒரு சிறந்த நகைச்சுவை துணுக்கோ, ஒரு கவரும்படியான சொல்லோ அல்லது ரசனைமிக்க ஒருவருக்கே உரிய சுவையான விருந்தோ என்பது போலவும், அதைச் சுவைக்கும்போது அந்த ரசனைவாதியின் முகத்தில் தோன்றும் ஆழ்ந்த பாராட்டும் மகிழ்ச்சியும் அவளது முகத்தில் வெளிப்படுவது போலவும் அது இருக்கும். ஆனால், பிரம்மாண்டமான வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும் இரவுகளில், பலரை வரவேற்க வேண்டிய சூழலில், ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஒளியை அணைத்துவிட்டு மீண்டும் ஏற்றுவது மிகுந்த சோர்வை அளிப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது. நாடக உலகின் மேதைகள் ஒருவரின் புதிய நாடகத்தைக் காண அரங்கிற்குச் செல்லும் இலக்கிய ரசனைமிக்க ஒருவர், அந்த மாலைப்பொழுது சிறப்பாக அமையும் என்ற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவது போல—அதாவது......அரங்கப் பணியாளரிடம் தன் உடைமைகளை ஒப்படைக்கும்போது, ​​அவள் உதடுகளில் ஒரு புரிதல் கலந்த புன்னகை; கண்களிலோ குறும்புத்தனமான அங்கீகாரம் மின்னியது—அவள் வந்த கணத்திலிருந்தே அந்த மாலையை அவள் அப்படித்தான் உயிர்ப்பிக்கச் செய்தாள். 'டியெபோலோ சிவப்பு' (Tiepolo red) நிறத்திலான தனது அற்புதமான மேலங்கையைக் கழற்றித் தரும்போது, ​​அவளது கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த மாணிக்கக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆபரணம் வெளிப்பட்டது; உலக அனுபவம் மிக்க ஒரு பெண்ணுக்கு மட்டுமே உரிய அந்தத் துல்லியமான, கூர்மையான பார்வையால் தன் ஆடையை ஒருமுறை முழுமையாகப் பார்த்துக்கொண்ட பிறகு, தனது மற்ற ஆபரணங்களின் ஜொலிப்பைச் சரிபார்ப்பது போலவே தன் கண்களின் மின்னலையும் அவள் அடக்கிக்கொண்டாள். டியூக் (Duke) உள்ளே நுழைவதைத் தடுக்க, திரு. டி ஜான்வில் (M. de Janville) போன்ற சிலர் அவசர அவசரமாக அவரை வழிமறித்து, "பாவம், உங்கள் தாயார் மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? அவருக்கு இப்போதுதான் இறுதிச் சடங்குகள் (last rites) செய்யப்பட்டனவே!" என்று கூறியது வீணான முயற்சியாகவே முடிந்தது. "தெரியும், தெரியும்," என்று கூறிய திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes), அந்தத் தொல்லையைப் புறக்கணித்துவிட்டு உள்ளே சென்றார். "அந்தத் திருவருட்சாதனம் (Viaticum) மிகச் சிறந்த பலனைத் தந்துள்ளது," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; இளவரசரின் விருந்துக்குப் பிறகு தான் தவறவிடக் கூடாது என்று உறுதியாக இருந்த 'ரெடூட்' (redoute) எனப்படும் முகமூடி அணிந்த நடன விருந்தை நினைத்து மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தவாறே அவர் அவ்வாறு சொன்னார். "நாங்கள் நகரத்திற்குத் திரும்பிய விஷயம் யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்று விரும்பினோம்," என்று டச்சஸ் (Duchess) என்னிடம் கூறினார். ஆனால், இளவரசி (Princess) ஏற்கனவே என்னிடம், தனது உறவினரைச் (டச்சஸை) சிறிது நேரம் சந்தித்ததாகவும், அவர் வருவதாக உறுதியளித்திருந்ததாகவும் கூறி, டச்சஸின் கூற்றை மறுத்திருந்தது அவளுக்குத் தெரியாது. டியூக், தன் மனைவியை நீண்ட நேரம் கூர்ந்து கவனித்த பிறகு, "உனக்கு இருந்த சந்தேகங்களைப் பற்றி நான் ஓரியானிடம் (Oriane) சொன்னேன்," என்றார். அந்தச் சந்தேகங்களுக்கு எந்த அடிப்படையும் இல்லை என்பதையும், அவற்றை நீக்கத் தான் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கத் தேவையில்லை என்பதையும் உணர்ந்த அவள், அவற்றை அபத்தமானவை என்று கூறி, என்னை நீண்ட நேரம் கேலி செய்தாள். "உங்களுக்கு அழைப்பு வரவில்லை என்ற எண்ணமா! அதோடு, நான் இருந்தேனே. என் உறவினரின் நிகழ்ச்சிக்கு உனக்கு ஒரு அழைப்பிதழை என்னால் பெற்றுத் தர முடியாதா என்ன?" பிற்காலத்தில் எனக்காக அவள் இதைவிடக் கடினமான பல காரியங்களைச் செய்திருக்கிறாள் என்பதை நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும்; இருப்பினும், நான் அதிகத் தயக்கத்துடன் நடந்துகொண்டதாக அவள் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுவதாக அவளது வார்த்தைகளை நான் எடுத்துக்கொள்ளாமல் கவனமாக இருந்தேன். உயர்குடிப் பண்பின்—சொல்லாலும் சொல்லாமலும் வெளிப்படும் அந்தப் பண்பின்—துல்லியமான மதிப்பை நான் அப்போதுதான் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தேன். அது, தன்னை நோக்கி வரும் ஒருவரின் தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு மருந்திடத் தயாராக இருக்கும் ஒரு பண்பு; ஆனால், அந்த மனப்பான்மையை முற்றிலுமாக அகற்றிவிடாது—ஏனெனில் அப்படி அகற்றிவிட்டால், அந்தப் பண்பு நிலைத்திருப்பதற்கான காரணமே இல்லாமல் போய்விடும். "நீங்கள் எங்களுக்குச் சமமானவர், அல்லது எங்களைவிட உயர்ந்தவர் கூட," என்று கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர் தங்கள் செயல்கள் மூலம் உணர்த்தினர்; அவர்கள் அதை மிகவும் கனிவான முறையில் வெளிப்படுத்தினர்—அதாவது, அந்த அன்பையும் கனிவையும் ரசிக்கவும் விரும்பவும் வேண்டுமே தவிர, அதை அப்படியே உண்மையாக நம்பிவிடக் கூடாது. இந்தப் பண்பின் போலித்தன்மையை உணர்ந்துகொள்வதே 'நல்ல வளர்ப்பு' (good breeding) என்று கருதப்பட்டது; அதை உண்மை என்று நம்புவது 'மோசமான நடத்தை'யாகக் கருதப்பட்டது. மேலும், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, உயர்குடிப் பண்பின் சில வடிவங்களின் எல்லைகளையும் வரம்புகளையும் மிகத் துல்லியமாக எனக்கு உணர்த்தும் ஒரு பாடம் எனக்குக் கிடைத்தது. இங்கிலாந்து ராணிக்காக 'டச்சஸ் டி மான்ட்மோரன்சி' (Duchesse de Montmorency) ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு காலை நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் அது நடந்தது; ராணி, 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் (Duc de Guermantes) கையைப் பிடித்தபடி உணவு மேஜையை நோக்கிச் செல்ல, ஒரு சிறிய ஊர்வலம் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. நான் சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான் அங்கு வந்து சேர்ந்தேன். சுமார் நாற்பது மீட்டர் தொலைவில் இருந்த டியூக், தனது மற்றொரு கையால் என்னை அருகில் வருமாறும் நட்புடன் அழைக்குமாறும் பல சைகைகளைச் செய்தார்; பயமின்றி என்னிடம் வரலாம் என்றும், அங்குள்ள சாண்ட்விச்சுகளுக்குப் பதிலாக நான் உயிருடன் உண்ணப்படமாட்டேன் என்றும் அந்தச் சைகைகள் உணர்த்துவது போல் இருந்தன. ஆனால், உயர்குடிச் சமூகத்தின் அந்த மொழியைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்த நான், ஒரு அடி கூட அருகில் செல்லாமல், நாற்பது மீட்டர் தொலைவிலிருந்தபடியே ஆழமாகத் தலைவணங்கினேன்—ஆனால் புன்னகைக்கவில்லை; ஒரு சாதாரண அறிமுகமானவருக்குச் செய்வது போலவே அதைச் செய்துவிட்டு, எதிர் திசையில் என் வழியே சென்றுவிட்டேன். நான் ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பை எழுதியிருந்தாலும் கூட, அதற்காக அவர்கள் என்னை மதித்திருப்பதை விட, அந்த வாழ்த்துக்காகவே என்னை அதிகம் மதித்திருப்பார்கள். அன்று ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்டவர்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்த அந்த டியூக்கின் கவனத்திலிருந்தோ அல்லது டச்சஸின் கவனத்திலிருந்தோ அந்த நிகழ்வு தப்பவில்லை; பின்னர் என் தாயைச் சந்தித்த டச்சஸ் அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார். அப்போது, ​​நான் தவறு செய்திருந்தேன் என்றோ அல்லது நான் அவர்களை நோக்கி வந்திருக்க வேண்டும் என்றோ அவர் கூறவில்லை. அத்தகைய ஒரு சைகையில் அவ்வளவு அர்த்தங்களைச் செறிவாக அடக்குவது சாத்தியமே இல்லை என்று கூறி, என் வாழ்த்துத் தெரிவிக்கும் முறை தன் கணவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது என்று அவர் என் தாயிடம் தெரிவித்தார். அந்த வரவேற்பின் நற்பண்புகளைப் புகழ்வதில் மக்கள் ஒருபோதும் சலிப்படையவில்லை—ஆனாலும், மிகவும் மதிப்புமிக்கதாகத் தோன்றிய அதன் ஒரு பண்பை—அவர்கள் குறிப்பிடத் தவறினர்: அது அதன் விவேகம்—மேலும் அவர்கள் எனக்குத் தொடர்ந்து புகழாரம் சூட்டினர்; அவை கடந்த காலத்திற்கான வெகுமானத்தை விட, எதிர்காலத்திற்கான ஒரு குறிப்பாகவே இருந்தன என்பதை நான் உணர்ந்தேன். இது, ஒரு தலைமை ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுக்கு வழங்கும் நுட்பமான ஆலோசனையைப் போன்றது: "என் அன்புக் குழந்தைகளே, இந்தப் பரிசுகள் உங்களை விட உங்கள் பெற்றோருக்காகவே என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள், அப்போதுதான் அவர்கள் உங்களை அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் அனுப்புவார்கள்." அதேபோல், வேறு சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் தன் வட்டத்திற்குள் நுழையும்போதெல்லாம், திருமதி டி மார்சான்டெஸ் விவேகமானவர்களின் நற்பண்புகளைப் புகழ்வார்—"நீங்கள் அவர்களைத் தேடிச் செல்லும்போது காணக்கூடியவர்கள், ஆனால் மற்ற நேரங்களில் தங்களை மறக்கச் செய்துகொள்பவர்கள்"—உடல் துர்நாற்றம் வீசும் ஒரு வேலைக்காரரிடம் குளிப்பது உடலுக்கு நல்லது என்று மறைமுகமாக எச்சரிப்பதைப் போல......அவர் அந்த நுழைவு மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்பே, நான் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுடன் (Mme de Guermantes) உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பிற்காலத்தில் நான் தவறின்றி அடையாளம் காணவிருந்த ஒரு குரலைக் கேட்டேன். அந்தச் சூழலில், அது மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட் (M. de Vaugoubert), மிஸ்டர் டி சார்லஸுடன் (M. de Charlus) பேசிக்கொண்டிருந்த குரலாகும். ஒரு மருத்துவருக்கு, நோயாளியின் சட்டையை உயர்த்தவோ அல்லது சுவாசத்தைக் கேட்கவோ வேண்டிய அவசியமில்லை; குரலே போதுமானது. பிற்காலத்தில், வரவேற்பறைகளில் ஒரு ஆணின் குரல் ஏற்ற இறக்கத்தையோ அல்லது சிரிப்பையோ கேட்கும்போது நான் எத்தனை முறை வியந்துள்ளேன்! அவர் தனது தொழிலின் கலைச்சொற்களையோ அல்லது தனது சமூக வட்டத்தின் நடத்தைகளையோ துல்லியமாகப் பின்பற்றுபவராகவோ, அல்லது கடுமையான நாகரிகத்தையோ அல்லது முரட்டுத்தனமான நெருக்கத்தையோ வெளிப்படுத்துபவராகவோ இருக்கலாம்; ஆனாலும், ஒரு இசைக்கருவிக்கு சுருதியை (pitch) அமைப்பவர் அதை அடையாளம் காண்பது போல, எனது கூர்மையான செவிக்கு அவரது குரலில் இருந்த அந்த 'தவறான தொனி' (false note), "இவர் ஒரு சார்லஸ்" என்பதை உணர்த்தப் போதுமானதாக இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், தூதரகத்தின் ஊழியர்கள் அனைவரும் அவ்வழியே சென்று மிஸ்டர் டி சார்லஸை வாழ்த்திச் சென்றனர். அந்த குறிப்பிட்ட வகை 'நோயின்' (அல்லது இயல்பின்) தன்மையை நான் அன்றுதான் முதன்முதலில் கண்டறிந்திருந்தாலும் (மிஸ்டர் டி சார்லஸ் மற்றும் ஜூபியன் ஆகியோரை நான் பார்த்தபோது), அதைக் கண்டறிய கேள்விகள் கேட்கவோ அல்லது பரிசோதனை செய்யவோ எனக்குத் தேவை இருந்திருக்காது. ஆயினும், மிஸ்டர் டி சார்லஸுடன் உரையாடியபோது மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட் உறுதியற்றவராகத் தோன்றினார். உண்மையில், பதின்ம வயதின் ஐயங்களுக்குப் பிறகு, அவர் தனது நிலைப்பாடு என்ன என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். ஓரின ஈர்ப்பு கொண்ட ஒருவர், பிரபஞ்சத்திலேயே தன்னைப்போல இன்னொருவர் இல்லை என்று நம்புகிறார்; பின்னர் ஒரு கட்டத்தில்—அதுவும் ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட எண்ணமே—'சாதாரணமான' ஆண்தான் ஒரு தனித்துவமான விதிவிலக்கு என்று அவர் நினைக்கத் தொடங்குகிறார். ஆனால், லட்சியமும் அதே சமயம் கூச்ச சுபாவமும் கொண்ட மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட், தனக்கு உண்மையான இன்பத்தைத் தந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களில் ஈடுபடுவதை வெகு காலத்திற்கு முன்பே நிறுத்திவிட்டிருந்தார். தூதரகப் பணி என்பது ஒரு துறவிக்குரிய விரதத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைப் போன்ற தாக்கத்தை அவர் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. 'எக்கோல் டெஸ் சயின்சஸ் பொலிட்டிக்ஸ்' (École des Sciences Politiques) கல்வி நிறுவனத்தில் அவர் மேற்கொண்ட தீவிரமான படிப்புகளுடன் இணைந்து, அப்பணி அவரை இருபது வயதிலிருந்தே கிறிஸ்தவ ஒழுக்கநெறி சார்ந்த பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தூண்டியிருந்தது. பயன்பாட்டில் இல்லாதபோது எந்தவொரு புலனும் தனது வலிமையையும் கூர்மையையும் இழந்து தேய்ந்துபோகுமோ, அதேபோல குகை மனிதனுக்கு இருந்த உடல் வலிமையையோ அல்லது கூர்மையான செவித்திறனையோ இனி வெளிப்படுத்த முடியாத நாகரிக மனிதனைப் போல, மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட்டும் அந்தச் சிறப்புமிக்க உணர்திறனை இழந்திருந்தார்; அந்த உணர்திறன் மிஸ்டர் டி சார்லஸிடம் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. பாரிஸிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ நடைபெற்ற அதிகாரப்பூர்வ விருந்துகளில், சீருடை எனும் வேடத்திற்குப் பின்னால் உண்மையில் தன்னைப்போலவே ஒருவரானவர்களைக்கூட அந்த முழு அதிகாரம் கொண்ட தூதரால (minister plenipotentiary) அடையாளம் காண முடியவில்லை. தனது சொந்த விருப்பங்கள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டால் கோபமடையும், ஆனால் மற்றவர்களின் விருப்பங்களை வெளிப்படுத்துவதில் எப்போதும் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) குறிப்பிட்ட சில பெயர்கள், திரு. டி வோகுபெர்ட்டை (M. de Vaugoubert) மகிழ்ச்சியும் ஆச்சரியமும் கலந்த உணர்வில் ஆழ்த்தின. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அத்தகைய வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணம் அவரிடம் இருந்ததல்ல; ஆயினும், அந்தத் துரிதமான வெளிப்பாடுகள்—ராசினின் (Racine) துயர நாடகங்களில் அதாலியா (Athaliah) மற்றும் அப்னர் (Abner) ஆகியோர் ஜோவாஷ் (Joash) தாவீதின் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் என்பதையோ அல்லது அரச ஊதா நிற ஆடை அணிந்திருக்கும் எஸ்தர் (Esther) யூத இனத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதையோ அறிந்துகொள்ளும் தருணங்களைப் போன்றவை—'X...' நகரத்திலிருந்த தூதரகத்தின் அல்லது வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் சில துறைகளின் சூழலையே மாற்றிவிட்டன; அந்த மாளிகைகளுக்கு, ஜெருசலேம் ஆலயத்திலோ அல்லது சூசாவின் (Susa) அரசவை அறையிலோ நிலவும் ஆழமான மர்மத்திற்கு இணையான ஒரு மர்மத்தன்மையை அவை பின்னோக்கிச் சென்று அளித்தன. அந்தத் தூதரகத்தைப் பொறுத்தவரை—அங்குள்ள அனைத்து இளநிலை ஊழியர்களும் திரு. டி சார்லஸின் கையை குலுக்க முன்வந்தனர்—திரு. டி வோகுபெர்ட், *எஸ்தர்* நாடகத்தில் எலிஸ் (Élise) வெளிப்படுத்தும் அந்த வியப்புமிக்க பாவனையை மேற்கொண்டார்:
100
அடடா! எவ்வளவு ஏராளமான அப்பாவித்தனமான அழகிகள்
எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கூட்டமாக வெளிப்பட்டு என் கண்களுக்குத் தெரிகிறார்கள்!
அவர்கள் முகத்தில் எவ்வளவு வசீகரமான நாணம் படர்ந்திருக்கிறது!

பின்னர், மேலும் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடன், அவர் எம். டி சார்லஸை (M. de Charlus) நோக்கி ஒரு முட்டாள்தனமான, குறும்புத்தனமான மற்றும் காம உணர்வு கலந்த பார்வையை வீசினார்; அப்போது அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை இருந்தது. "இயல்பாகவே அப்படித்தான்," என்று எம். டி சார்லஸ் கூறினார்; ஒரு பாமரனுக்கு அறிவுரை கூறும் அறிஞரைப் போன்ற தோரணையில் அவர் பேசினார். உடனடியாக, எம். டி வோகோபெர்ட் (M. de Vaugoubert) அந்த இளம் செயலாளர்களிடமிருந்து தன் பார்வையை விலக்க முடியாமல் தவித்தார் (இது எம். டி சார்லஸுக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஊட்டியது); பிரான்ஸுக்கான 'X...' நாட்டுத் தூதர்—இத்துறையில் மிகுந்த அனுபவம் வாய்ந்தவர்—அவர்களைத் தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்பது வெளிப்படை. எம். டி வோகோபெர்ட் அமைதியாக இருந்தார்; அவருடைய பார்வையை மட்டுமே என்னால் காண முடிந்தது. ஆனால், சிறுவயது முதலே பேசும் திறனற்ற பொருட்களுக்குக் கூட செவ்வியல் இலக்கியங்களின் மொழியை ஏற்றிப் பார்க்கும் பழக்கம் கொண்ட எனக்கு, எம். டி வோகோபெர்ட்டின் கண்கள் ஒரு கவிதையைச் சொல்வது போலத் தோன்றியது; அதில் எஸ்தர் (Esther) எலிஸிடம் (Elise) விளக்குவார்—மொர்தெகாய் (Mordecai) தனது மதத்தின் மீதான பற்றின் காரணமாக, அரசியின் பணிக்குத் தங்கள் மதத்தைச் சேர்ந்த பெண்களை மட்டுமே அமர்த்த வேண்டும் என்பதில் எப்படி உறுதியாக இருந்தார் என்பதைப் பற்றி:

ஆயினும் நம் இனத்தின் மீதான அவரது அன்பு
இந்த அரண்மனையை சீயோனின் (Zion) புதல்விகளால் நிரப்பியுள்ளது,
விதியால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட இளம் மற்றும் மென்மையான மலர்கள் அவர்கள்,
என்னைப் போலவே அந்நிய வானத்தின் கீழ் வேறொரு மண்ணில் நடப்பட்டவர்கள்;
புனிதமற்றவர்களின் பார்வையில் படாத ஓர் இடத்தில்,
அவர் [அந்தச் சிறந்த தூதர்] அவர்களின் பயிற்சிக்காகத் தன் அக்கறையையும் கவனத்தையும் செலுத்துகிறார்.

இறுதியில், எம். டி வோகோபெர்ட் பேசினார்—வெறும் கண்களால் மட்டுமல்லாமல் வார்த்தைகளாலும். "யாருக்குத் தெரியும்," என்று அவர் ஏக்கம் கலந்த குரலில் கூறினார், "நான் வசிக்கும் நாட்டிலும் அதே போன்ற நிலைமை இருக்கிறதோ என்னவோ?" "அதற்கான வாய்ப்பு உண்டு," என்று எம். டி சார்லஸ் பதிலளித்தார், "முதலில் மன்னர் தியோடோசியஸை (Theodosius) எடுத்துக்கொள்வோம்—அவரைப் பற்றி எனக்கு உறுதியாக எதுவும் தெரியாவிட்டாலும்." "ஓ! அப்படியெல்லாம் இல்லை!" "அப்படியானால், ஒருவர் அந்தத் தோற்றத்தை அவ்வளவு வெளிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மேலும் அவர் மிகவும் செயற்கையான பாவனைகளைச் செய்கிறார்." "அவர் அந்த 'என் அன்பே' (my dear) என்று கொஞ்சும் வகையைச் சேர்ந்தவர்—அத்தகையவர்களைத்தான் நான் மிகவும் வெறுக்கிறேன். தெருவில் அவருடன் சேர்ந்து நடக்கவே நான் துணியமாட்டேன். அதுமட்டுமின்றி, அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்; அவர் மிகவும் மோசமானவர் என்று பெயர் எடுத்தவர்." "அவரைப் பற்றி நீங்கள் முற்றிலும் தவறாக நினைக்கிறீர்கள். உண்மையில் அவர் மிகவும் கவரும் ஆளுமை கொண்டவர். பிரான்ஸுடனான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான அன்று, அரசர் என்னை முத்தமிட்டார். நான் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனேன்." "அப்போதுதான் நீங்கள் விரும்பியதை அவரிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்." "அடக் கடவுளே, எவ்வளவு மோசமான விஷயம் அது—அவருக்குச் சிறு சந்தேகம் கூட வந்திருக்கக்கூடாது! ஆனால் அது குறித்து எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை." அருகில் இருந்ததால் நான் கேட்ட இந்த வார்த்தைகள், எனக்குள் ஒரு கவிதையைச் சொல்லத் தூண்டின:

அரசர் இன்னும் நான் யார் என்று அறியார்,
இரகசியம் என் நாவை என்றென்றும் கட்டிப்போட்டுள்ளது.

பேச்சும் மௌனமும் கலந்த அந்த உரையாடல் சில கணங்களே நீடித்தது; கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியுடன் (Duchesse de Guermantes) வரவேற்பறைகள் வழியாகச் சில அடிகளே நடந்திருப்பேன், அதற்குள் கருமையான கூந்தல் கொண்ட, மிகவும் அழகான ஒரு பெண்மணி அவரை வழிமறித்தார்:

"உங்களைச் சந்திக்க நான் மிகவும் விரும்புகிறேன். டானுன்சியோ (D’Annunzio) உங்களை ஒரு பார்வையாளர் அறையிலிருந்து (box) பார்த்தார்; அவர் இளவரசி டி... (Princesse de T…) என்பவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார்—அதில் உங்களைப் போல அழகான ஒருவரைத் தான் பார்த்ததே இல்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். உங்களுடன் பத்து நிமிடங்கள் பேசுவதற்காக அவர் தன் வாழ்நாளையே அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருக்கிறார். எப்படியாயினும்—நீங்கள் அதைச் செய்ய முடியுமா அல்லது செய்வீர்களா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்—அந்தக் கடிதம் என்னிடம் இருக்கிறது. நீங்கள் என்னுடன் ஒரு சந்திப்பை நிச்சயம் ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இங்கே விவாதிக்க முடியாத சில ரகசிய விஷயங்கள் உள்ளன. நீங்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன்," என்று என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்; "நாம் பார்மா இளவரசியின் (Princesse de Parme) வீட்டில் சந்தித்தோம்" (நான் ஒருபோதும் செல்லாத ஒரு வீடு அது). "உங்கள் தந்தையை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று ரஷ்யப் பேரரசர் விரும்புகிறார். நீங்கள் செவ்வாய்க்கிழமை வர முடிந்தால்—அன்று இஸ்வோல்ஸ்கியும் (Isvolsky) வருகிறார்—அவர் இது குறித்து உங்களிடம் பேச முடியும்." "என் அன்பே, உனக்காக என்னிடம் ஒரு பரிசு இருக்கிறது," என்று அந்தப் பெண்மணி மீண்டும் பிரபுவின் மனைவியைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னார், "உன்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் நான் இதைத் தரமாட்டேன். இப்சனின் (Ibsen) மூன்று நாடகங்களின் கையெழுத்துப் பிரதிகள் அவை—அவர் தனது வயதான ஆண் செவிலியர் மூலம் அவற்றை என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தார். நான் ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு, மற்ற இரண்டையும் உனக்குத் தருகிறேன்."

கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவுக்கு இந்தச் சலுகைகள் மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. இப்சனோ அல்லது டானுன்சியோவோ உயிருடன் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்று தெரியாத நிலையில், எழுத்தாளர்களும் நாடக ஆசிரியர்களும் தன் மனைவியைச் சந்திக்க வருவதையும், அவளைத் தங்கள் படைப்புகளில் கதாபாத்திரங்களாகச் சேர்ப்பதையும் அவர் ஏற்கனவே கற்பனை செய்து பார்த்தார். நாகரிக உலகில் உள்ளவர்கள் புத்தகங்களை ஒரு பக்கம் திறந்திருக்கும் கனசதுரப் பெட்டியைப் போலக் கருதுகிறார்கள்; அதில் எழுத்தாளர்கள் தாங்கள் சந்திக்கும் மனிதர்களை உடனே 'உள்ளே திணித்துவிடுகிறார்கள்' என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இது நிச்சயமாக ஒரு தரம் தாழ்ந்த செயல்; இழிவான மனிதர்கள் மட்டுமே செய்யக்கூடிய காரியம் இது. இருப்பினும், அவர்களை 'எதேச்சையாக' ஒரு கணம் பார்த்துவிடுவது ஒன்றும் மோசமானதல்ல; ஏனெனில், ஒரு புத்தகத்தையோ அல்லது கட்டுரையையோ படிப்பதன் மூலம், 'திரைக்குப் பின்னால் என்ன நடக்கிறது' என்பதை அறிந்துகொள்ளவும், 'முகமூடிகளைக் கிழித்தெறியவும்' முடிகிறது. ஆனாலும், மறைந்த எழுத்தாளர்களை மட்டுமே சார்ந்திருப்பதுதான் புத்திசாலித்தனமான செயல். *Le Gaulois* (லெ கோலோயிஸ்) இதழில் இரங்கல் செய்திகளை எழுதும் அந்த நபர் மட்டுமே 'மிகவும் கண்ணியமானவர்' என்று எம். டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) கருதினார். அந்த மனிதர், டியூக் (Duke) கலந்துகொண்ட இறுதிச் சடங்குகளில் பங்கேற்ற முக்கியப் பிரமுகர்களின் பட்டியலில்—'மற்றவர்களுடன் சேர்த்து'—எம். டி கெர்மான்ட்ஸின் பெயரை முதன்மையாகக் குறிப்பிடுவதோடு திருப்தியடைந்தார். தனது பெயர் இடம்பெறுவதை டியூக் விரும்பாதபோது, ​​வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடுவதற்குப் பதிலாக, இறந்தவரின் குடும்பத்தினருக்குத் தனது ஆழ்ந்த துயரத்தைத் தெரிவிக்கும் வகையில் ஒரு இரங்கல் கடிதத்தை அனுப்புவார். ஒருவேளை அந்தக் குடும்பத்தினர், "பெறப்பட்ட கடிதங்களில், டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் எழுதிய கடிதத்தையும் குறிப்பிடலாம்..." என்பது போன்ற ஒரு அறிவிப்பைச் செய்தித்தாளிலோ அல்லது வேறு இடத்திலோ வெளியிட்டால், அதற்கு அந்தச் செய்தி எழுதுபவர் காரணமல்ல; மாறாக, இறந்த பெண்ணின் மகன், சகோதரன் அல்லது தந்தைதான் காரணம்—அவர்களை டியூக் 'சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடையத் துடிக்கும் ஆசாமிகள்' என்று கருதி ஒதுக்கிவைத்தார்......அவர்களுடன் இனி எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று அவர் முடிவெடுத்திருந்தார் (அந்தச் சொற்றொடரின் முழு அர்த்தத்தையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமலேயே, அதை "having a bone to pick" — அதாவது ஒரு கணக்குத் தீர்க்க வேண்டியிருக்கிறது — என்று அவர் குறிப்பிட்டார்). எது எப்படியாயினும், இப்சன் (Ibsen) மற்றும் டி'அனுன்சியோ (D’Annunzio) ஆகியோரின் பெயர்களும், அவர்களின் புகழ் நிலைத்திருக்குமா என்ற ஐயமும் டியூக்கை (Duke) முகம் சுளிக்க வைத்தன; மேடம் டிமோலியன் டி'அமோன்கோர்ட்டின் (Mme Timoléon d’Amoncourt) இனிய பண்புகளை அறியாத அளவுக்கு அவர் நம்மிடமிருந்து வெகு தொலைவில் சென்றுவிடவில்லை. அவர் ஒரு வசீகரமான பெண்மணி; அவரது அழகைப் போலவே அவரது நகைச்சுவை உணர்வும் மிகவும் ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தது — இவ்விரண்டில் ஏதேனும் ஒன்று மட்டுமே கூட ஒருவரை ஈர்க்கப் போதுமானதாக இருந்திருக்கும். அவர் இப்போது வசிக்கும் சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே பிறந்தவர் என்றாலும் — ஆரம்பத்தில் ஒரு இலக்கியக் கூடத்தை (literary salon) மட்டுமே உருவாக்க விரும்பியவர்; சிறந்த எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கையெழுத்துப் பிரதிகளை அவரிடம் ஒப்படைத்து, அவருக்காகவே நூல்களை எழுதியபோது அவர்களின் தோழியாகவும் (ஒருபோதும் காதலியாக அல்ல; அவர் களங்கமற்ற ஒழுக்கம் கொண்டவர்) நம்பிக்கைக்குரிய நெருங்கிய தோழியாகவும் திகழ்ந்தவர் — இந்த இலக்கியத் தகுதிகள் அவருக்கு 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) சமூகத்தில் நுழைய வாய்ப்புக் கிடைத்தபோது பெரிதும் உதவின. இப்போது அவர் வகித்த அந்தஸ்துக்கு, தனது சொந்த ஆளுமையின் வசீகரத்தைத் தவிர வேறு எந்தச் சலுகையையும் அவர் வழங்க வேண்டியிருக்கவில்லை. ஆயினும், சமூக உறவுகளைக் கையாள்வதிலும், திட்டங்கள் தீட்டுவதிலும், உதவிகள் செய்வதிலும் பழகிப்போன அவர், அவை இனித் தேவையில்லை என்ற நிலையிலும் அந்தப் பழக்கங்களைத் தொடர்ந்தார். யாரிடமாவது பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு அரசு ரகசியம், அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய ஒரு முக்கியப் பிரமுகர் அல்லது பரிசளிக்க ஒரு சிறந்த கலைஞரின் நீர்வண்ண ஓவியம் என அவரிடம் எப்போதும் ஏதோ ஒன்று இருக்கும். நிச்சயமாக, இந்தத் தேவையற்ற கவர்ச்சி முயற்சிகளில் ஒருவித மிகைப்படுத்தல் அல்லது புனைவு கலந்திருந்தது; ஆனாலும் அவை அவரது வாழ்க்கையை ஒரு பிரமிக்கத்தக்க சிக்கல் நிறைந்த நகைச்சுவை நாடகமாக மாற்றின; மேலும், அவர் உண்மையில் மாகாண ஆளுநர்கள் (prefects) மற்றும் தளபதிகளுக்கான நியமனங்களைப் பெற்றுத் தந்தார் என்பதும் ஒரு உண்மை.

என்னுடன் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) தனது கண்களின் நீல நிற ஒளியை முன்னால் படரவிட்டார் — ஆனால் எதன் மீதும் குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்தாமல் — இதன் மூலம், தான் பழக விரும்பாத மனிதர்களைத் தவிர்த்தார்; ஆபத்தான பாறைத்திட்டுகளைப் போல அவர்களின் அச்சுறுத்தும் இருப்பை அவர் சில சமயங்களில் வெகு தொலைவிலிருந்தே உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. விருந்தினர்களின் இரு வரிசைகளுக்கு இடையே நாங்கள் நடந்து சென்றோம்; "ஓரியானை" (Oriane) ஒருபோதும் நெருக்கமாக அறிய முடியாது என்பதை அறிந்திருந்த அந்த விருந்தினர்கள், ஒரு விசித்திரமான காட்சிப் பொருளைப் பார்ப்பது போல, தங்கள் மனைவிகளிடம் அவரைக் காட்ட விரும்பினர்: "உர்சுலே (Ursule), சீக்கிரம், சீக்கிரம், வந்து பார், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் அந்த இளைஞனுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்." பாஸ்டில் தின அணிவகுப்பு அல்லது கிராண்ட் பிரிக்ஸ் பந்தயங்களில் நடப்பதைப் போலவே, சிறந்த காட்சியைப் பெறுவதற்காக நாற்காலிகளின் மீது ஏறி அமர வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஒருவருக்கு ஏற்பட்டது. டச்சஸ் டி குவர்மண்டஸ் தன் உறவினரை விட அதிக உயர்குடியினருக்கான வரவேற்பறையை வைத்திருந்தார் என்பதல்ல; உண்மையில், டச்சஸின் வட்டத்தில், இளவரசி தன் கணவரின் காரணமாக ஒருபோதும் அழைக்கத் துணியாத நபர்களும் இருந்தனர். இளவரசி, திருமதி அல்போன்ஸ் டி ரோத்ஸ்சைல்டை ஒருபோதும் வரவேற்றிருக்க மாட்டார்—அவர், திருமதி டி லா ட்ரெமாய்ல் மற்றும் திருமதி டி சாகன் ஆகியோரின் நெருங்கிய தோழியாக இருந்தபோதிலும் (ஓரியனைப் போலவே), டச்சஸின் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வருகை தந்தார். இதே நிலைதான் பரோன் ஹிர்ஷுக்கும் பொருந்தியது—வேல்ஸ் இளவரசர் அவரை டச்சஸின் இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்திருந்தார், ஆனால் இளவரசியின் இல்லத்திற்கு அழைத்து வரவில்லை, ஏனெனில் அவர் இளவரசிக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியிருப்பார்—மேலும், டச்சஸைக் கவர்ந்த சில முக்கிய போனபார்டிஸ்ட் அல்லது குடியரசுக் கட்சி பிரமுகர்களுக்கும் இது பொருந்தியது, ஆனால் தீவிர அரச விசுவாசியான இளவரசர் அவர்களை உபசரித்திருக்க மாட்டார். அவரது யூத எதிர்ப்பு ஒரு கொள்கை விஷயமாக இருந்ததால், எவ்வளவு மதிப்புமிக்கதாக இருந்தாலும், எந்தவொரு சமூக அந்தஸ்துக்கும் அது அடிபணியவில்லை; வாழ்நாள் நண்பரான ஸ்வானை அவர் ஏற்றுக்கொண்டால்—உண்மையில், அவரை சார்லஸ் என்று அழைக்காமல் ஸ்வான் என்று அழைத்த ஒரே குயர்மாண்டே அவர்தான்—அதற்குக் காரணம், ஸ்வானின் பாட்டி (ஒரு யூதரை மணந்த ஒரு புராட்டஸ்டன்ட்) டியூக் டி பெர்ரியின் காதலியாக இருந்ததை அவர் அறிந்திருந்தார். மேலும், ஸ்வானின் தந்தை இளவரசரின் முறையற்ற மகன் என்ற கட்டுக்கதையை அவர் அவ்வப்போது நம்ப முயற்சிப்பார். உண்மையில் பொய்யான இந்தக் கருதுகோளின்படி, ஸ்வான் ஒரு கத்தோலிக்கரின் மகனாக இருந்திருப்பார், அதன் மூலம் ஒரு போர்பன் மற்றும் ஒரு கத்தோலிக்கரின் பேரனாக இருந்திருப்பார், இது அவரை வம்சாவளியில் முற்றிலும் கிறிஸ்தவராக ஆக்கியிருக்கும். "என்ன, இந்த ஆடம்பரங்கள் உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்று நாங்கள் இருந்த மாளிகையைக் குறிப்பிட்டு அந்த டச்சஸ் என்னிடம் கூறினார். ஆனால், தன் உறவினரின் "அரண்மனையை" புகழ்ந்த பிறகு, "தனது சொந்த எளிய சிறிய பொந்தை" ஆயிரம் மடங்கு அதிகம் என்று அவர் அவசரமாகச் சேர்த்துக் கூறினார். "இது சுற்றிப் பார்ப்பதற்கு ஒரு அற்புதமான இடம். ஆனால், பல வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்த அறைகளில் நான் தங்க நேர்ந்தால், துயரத்தாலேயே நான் மடிந்து போயிருப்பேன். ஷாட்டோ டி ப்ளோயிஸ் (Château de Blois), ஃபோன்டெய்ன்ப்ளூ (Fontainebleau) அல்லது லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகம் போன்றவற்றில், பார்வையாளர்கள் வெளியேறிய பிறகு—அனைவராலும் மறக்கப்பட்டு—தனியாக விடப்பட்டது போன்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். அந்தச் சூழலின் இருண்ட மனநிலையைப் போக்க, 'மோனல்டெஸ்கி (Monaldeschi) படுகொலை செய்யப்பட்ட அதே அறையில் நான் இருக்கிறேன்' என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியே இருந்திருக்காது; ஆனால், அது ஒன்றும் மனதை அமைதிப்படுத்தும் விஷயம் இல்லையே! இதோ, மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) வருகிறார். நாங்கள் முன்னதாக அவர்தம் இல்லத்தில் விருந்து உண்டோம். நாளை அவர் ஒரு பெரிய வருடாந்திர நிகழ்ச்சியை நடத்தவிருப்பதால், இந்நேரம் அவர் உறங்கச் சென்றிருப்பார் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், எந்தவொரு விருந்தையும் தவறவிட அவரால் இயலாது. ஒருவேளை இந்த விருந்து கிராமப்புறத்தில் நடந்திருந்தாலும் கூட, அதைத் தவறவிடாமல் இருக்க அவர் ஒரு பண்ணை வண்டியிலாவது ஏறி வந்திருப்பார்."

உண்மையில், அன்று மாலை மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் அங்கு வந்ததற்கான காரணம், மற்றவர்களின் விருந்தை தவறவிடக்கூடாது என்ற மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமல்ல; மாறாக, தனது சொந்த விருந்தின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காகவே—அதாவது, விருந்தில் கலந்துகொள்ளும் கடைசி சிலரைத் தேர்வு செய்யவும், ஒரு வகையில், மறுநாள் தனது தோட்டத்து விருந்தில் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படவிருக்கும் 'படையினரை' (விருந்தினர்களை) கடைசி நேரத்தில் ஒருமுறை பார்வையிடவும் அவர் வந்திருந்தார். ஏனெனில், கடந்த சில ஆண்டுகளில் செயின்ட்-யூவெர்ட்டின் விருந்துகளுக்கு வரும் விருந்தினர்களின் தன்மை முற்றிலும் மாறியிருந்தது. அந்தப் புகழ்பெற்ற பெண்கள்......கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்—தொடக்கத்தில் மிகச் சிலராகவே இருந்தனர்—பின்னர் விருந்தளிக்கும் பெண்மணியின் கனிவான உபசரிப்பால் ஈர்க்கப்பட்டு, தங்கள் நண்பர்களையும் அழைத்து வரத் தொடங்கினர். அதே வேளையில், இதற்கு நேர்மாறான ஒரு போக்கு நிகழ்ந்து வந்தது; அதன்படி, மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) உயர்குடி சமூகத்திற்கு அறிமுகமில்லாத விருந்தினர்களின் எண்ணிக்கையை ஆண்டுதோறும் குறைத்து வந்தார். அவர்கள் ஒவ்வொருவராக அங்கு வருவது நின்றது. ஒரு காலகட்டத்தில் "தொகுதிகள்" (batches) அல்லது தனித்தனி குழுக்களாக அழைக்கும் முறை நடைமுறையில் இருந்தது; ரகசியமாக நடத்தப்பட்ட இத்தகைய விருந்துகளின் மூலம், சமூகத்தின் முக்கிய வட்டத்திற்கு வெளியே இருந்தவர்கள் தங்கள் சொந்தக் குழுவினருடன் பொழுதுபோக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். இதனால், அவர்களை "சரியான" அல்லது உயர்குடி மக்களுடன் சேர்த்து அழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் விருந்தளிப்பவருக்கு ஏற்படவில்லை. இதில் குறை கூற என்ன இருந்தது? அவர்களுக்குத்தான் 'அன்னமும் கேளிக்கையும்' (panem et circenses)—அதாவது சுவையான சிற்றுண்டிகளும் (petits fours) சிறந்த இசை நிகழ்ச்சியும்—கிடைத்திருந்தன அல்லவா? செயிண்ட்-எவெர்ட் அவர்களின் வரவேற்பறை (salon) ஆரம்ப நிலையில் தள்ளாடியபோது, ​​ஒரு கட்டிடத்தைத் தாங்கும் தூண்களைப் (caryatids) போல அதைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த அந்த இரண்டு பிரபுக்களும் (duchesses) இப்போது விலகிவிட்டனர். அவர்களுக்கு ஒருவித இணையாக, பிற்காலத்தில் அந்த உயர்குடி கூட்டத்திற்குள் பொருந்தாத இரண்டு நபர்கள் மட்டுமே காணப்பட்டனர்: வயதான மேடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) மற்றும் அழகான குரல் வளம் கொண்ட கட்டிடக் கலைஞரின் மனைவி—அவரை அடிக்கடி பாடுமாறு கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆயினும், அங்கு வேறு யாரையும் அறியாத நிலையில், தங்கள் பழைய தோழர்களை இழந்த சோகத்தில், மற்றும் தாங்கள் விரும்பத்தகாத ஊடுருவல்காரர்களாக உணர்ந்த நிலையில், சரியான நேரத்தில் இடம்பெயரத் தவறிய இரண்டு 'ஸ்வாலோ' (swallow) பறவைகளைப் போல அவர்கள் குளிரில் உறைந்து போவது போல் தோன்றினர். இதன் விளைவாக, அடுத்த ஆண்டு அவர்கள் அழைக்கப்படவில்லை; இசையை மிகவும் நேசித்த தனது உறவினருக்காக மேடம் டி ஃபிராங்குடோட் (Mme de Franquetot) பரிந்துரைக்க முயன்றார். ஆனால், "சரி, இசை ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தால் எவரும் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்து அதைக் கேட்கலாம்—அதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே!" என்ற வார்த்தைகளைத் தாண்டி வேறு தெளிவான பதிலை அவரால் பெற முடியவில்லை. எனவே, மேடம் டி காம்ப்ரேமர் அந்த அழைப்பை அவ்வளவு முக்கியமானதாகக் கருதாமல், நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளாமல் தவிர்த்துவிட்டார். சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களைக் கொண்ட ஒரு கூட்டத்தை, உயர்குடிப் பெண்கள் கூடும் ஒரு புகழ்பெற்ற 'சலூன்' (salon) ஆக—அதாவது மிகவும் நவீனமான மற்றும் ஆடம்பரமான தோற்றமளிக்கும் இடமாக—மாற்றியிருந்த மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte), அடுத்த நாள் நடக்கவிருந்த அந்தப் பருவத்தின் மிகச் சிறந்த விருந்துக்குத் தலைமை தாங்கவிருந்த நிலையிலும், அதற்கு முந்தைய நாளே வந்து தனது 'படையினரிடம்' (அதாவது விருந்தினர்களிடம்) ஒரு இறுதி மற்றும் அவசர வேண்டுகோளை விடுக்க வேண்டியிருந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், செயிண்ட்-யூவெர்ட் சலூனின் அந்தப் புகழ், *Le Gaulois* அல்லது *Le Figaro* போன்ற செய்தித்தாள்களில் வரும் மதிய மற்றும் மாலை நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளின் விவரங்களைப் படிப்பதோடு தங்கள் சமூக வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்பவர்களுக்கு மட்டுமே உண்மையானதாகத் தோன்றியது; அவர்கள் ஒருபோதும் அத்தகைய நிகழ்ச்சிகளில் நேரில் கலந்துகொண்டதில்லை. செய்தித்தாள்கள் வழியாக மட்டுமே உலகைப் பார்க்கும் இந்தச் சமூகப் பிரமுகர்களுக்கு, இங்கிலாந்து மற்றும் ஆஸ்திரியா போன்ற நாடுகளின் தூதர்களின் மனைவிகள் அல்லது டச்சஸ் டி உஸேஸ் (d’Uzès), டி லா ட்ரெமோய்ல் (de La Trémoïlle) போன்ற உயர்குடிப் பெண்களின் பெயர்களைப் பார்ப்பதே போதுமானதாக இருந்தது; இதனால் அவர்கள் செயிண்ட்-யூவெர்ட் சலூனை பாரிஸின் மிகச் சிறந்த இடமாகக் கருதினர், ஆனால் உண்மையில் அது மிகக் குறைந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாகவே இருந்தது. செய்தித்தாள் செய்திகள் பொய்யானவை அல்ல; குறிப்பிடப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலானோர் உண்மையில் அங்கு வந்திருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த கெஞ்சல், உபசரிப்பு மற்றும் பரஸ்பர உதவிகளுக்குப் பின்னரே வந்தனர்; அதே சமயம், மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டுக்குத் தாங்கள் ஒரு பெரும் கௌரவத்தை அளிப்பதாகவே அவர்கள் கருதினர். இத்தகைய சலூன்கள்—விரும்பிச் செல்லப்படாமல் தவிர்க்கப்படுபவை மற்றும் விருப்பத்தை விடக் கடமைக்காகவே செல்லப்படுபவை—சமூகச் செய்திகளைப் படிப்பவர்களை மட்டுமே ஏமாற்றுகின்றன. உண்மையான நேர்த்தியான கூட்டங்களை—அதாவது, எந்தவொரு டச்சஸையும் (அவர்கள் அனைவரும் அந்தச் சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவராக இருக்கத் துடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்) வரவழைக்கும் திறன் கொண்ட ஒரு பெண்மணி, இரண்டொருவரை மட்டுமே அழைத்து, விருந்தினர்களின் பெயர்கள் ஒருபோதும் பத்திரிகைகளில் வராமல் பார்த்துக்கொள்ளும் நிகழ்வுகளை—இவர்கள் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதன் விளைவாக, இன்றைய விளம்பர உலகின் சக்தியைப் புறக்கணிக்கும் அல்லது அலட்சியப்படுத்தும் அந்தப் பெண்கள், ஸ்பெயின் ராணியின் பார்வையில் மிக உயர்ந்த நேர்த்தியைக் கொண்டவர்களாகத் திகழலாம்; ஆனால் பொதுமக்களால் அடையாளம் காணப்படாமலே இருக்கிறார்கள். ஏனெனில், ராணிக்கு அவர்கள் யார் என்று தெரியும், ஆனால் பொதுமக்களுக்குத் தெரிவதில்லை. மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட் அத்தகைய பெண்களில் ஒருவரல்ல; ஒரு சுறுசுறுப்பான தேனீயைப் போல, அவர் அடுத்த நாள் நிகழ்ச்சிக்கான அழைப்பாளர்கள் அனைவரையும் திரட்டச் செல்வார். திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவரது பட்டியலில் இல்லை; அவர் எப்போதும் அவளது இடத்திற்குச் செல்ல மறுத்துவிட்டார். இருப்பினும், அவர் பலருடனும் முரண்பட்டுக் கொண்டிருந்ததால், மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) இதனை அவரது இயல்பின் ஒரு பகுதியாகவே எளிதாகக் கருதினார்.

நிச்சயமாக, ஓரியான் (Oriane) மட்டுமே இதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தால், மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் நேரில் செல்ல மெனக்கெட்டிருக்க மாட்டார்; ஏனெனில் அழைப்பு ஏற்கனவே நேரில் விடுக்கப்பட்டிருந்தது—மேலும், 'அகாடமி' (Academy) உறுப்பினர்கள் சிலருக்கே உரிய அந்த வசீகரமான, ஆனால் ஏமாற்றக்கூடிய கண்ணியத்துடன் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது; அந்தப் பாவனையானது, விண்ணப்பதாரரை நெகிழ்ச்சியடையச் செய்து, தங்களுக்குத்தான் வாக்கு கிடைக்கும் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை அவருக்குள் விதைத்துவிடும். ஆனால், கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய வேறு சிலரும் இருந்தனர். பிரின்ஸ் டி அக்ரிகென்ட் (Prince d’Agrigente) வருவாரா? மேடம் டி டர்ஃபோர்ட் (Mme de Durfort) வருவாரா? எனவே, எதுவும் தவறாக நடந்துவிடக் கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்த, மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் நேரில் செல்வதே சிறந்தது என்று கருதினார்; சிலரிடம் கனிவாகவும் மற்றவர்களிடம் அதிகாரத் தோரணையுடனும் பழகி, கற்பனைக்கெட்டாத கேளிக்கைகள் மற்றும் வாழ்நாளில் ஒருமுறை மட்டுமே கிடைக்கக்கூடிய அனுபவங்கள் பற்றி அனைவருக்கும் அவர் குறிப்பால் உணர்த்தினார்; அத்துடன், ஒவ்வொரு விருந்தினரும் தாங்கள் சந்திக்க விரும்பும் அல்லது சந்திக்க வேண்டிய நபரைத் தனது இல்லத்தில் நிச்சயம் காணலாம் என்றும் அவர் உறுதியளித்தார். அந்தப் பருவத்தின் மிக முக்கியமான 'கார்டன் பார்ட்டி' (garden party)-யின் புரவலராக, பண்டைய காலத்தின் சில உயர் அதிகாரப் பதவிகளைப் போல ஆண்டிற்கு ஒரு நாள் மட்டுமே அவர் ஏற்றுக்கொண்ட இந்தச் செயல்பாடு, அவருக்கு ஒருவித அதிகாரத்தை......அது ஒரு கணநேர நிகழ்வுதான். விருந்தினர் பட்டியல் ஏற்கனவே தயாரிக்கப்பட்டு முடிந்துவிட்டிருந்தது; எனவே, இளவரசியின் வரவேற்பறைகளில் மெல்ல உலாவிக்கொண்டே, ஒவ்வொருவரின் காதருகிலும் "நாளை என்னை மறந்துவிடாதீர்கள்" என்று கிசுகிசுத்தவாறே, அவர் ஒருவிதத் தற்காலிக வெற்றியுணர்வை அனுபவித்தார். தவிர்க்க விரும்பும் ஏதேனும் ஒரு விரும்பத்தகாத நபரையோ அல்லது பழைய பள்ளி நண்பர் என்ற முறையில் 'கில்பர்ட்'களின் (Gilberts) வட்டத்திற்குள் நுழைந்துவிட்ட, ஆனால் தனது தோட்ட விருந்தில் எந்தச் சிறப்பையும் சேர்க்காத ஒரு கிராமப்புற ஜமீன்தாரரையோ காண நேரிடும்போது, ​​புன்னகையை முகத்தில் அப்படியே தக்கவைத்துக்கொண்டே பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொள்வதில் அந்த வெற்றி அடங்கியிருந்தது. அத்தகையவர்களிடம் பேசாமல் இருப்பதே அவருக்கு விருப்பமாக இருந்தது; அப்போதுதான், "நான் நேரில் சென்றுதான் அழைப்பிதழ்களை வழங்கினேன், துரதிர்ஷ்டவசமாக உங்களைச் சந்திக்க முடியாமல் போய்விட்டது" என்று பின்னர் அவரால் சொல்லிக்கொள்ள முடியும். இப்படியாக, சாதாரண மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte), இளவரசியின் இரவு விருந்திற்கான விருந்தினர் பட்டியலைத் தனது கூர்மையான பார்வையால் 'வடிகட்டி' ஆராய்ந்தார். அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​தன்னை ஒரு உண்மையான கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) பிரபுவின் மனைவியாகவே (டச்சஸ்) அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார்.

இருப்பினும், கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவிக்கே கூட, யாரை வரவேற்க வேண்டும் அல்லது யாருக்குப் புன்னகைக்க வேண்டும் என்பதில் மக்கள் நினைப்பது போன்ற முழுமையான சுதந்திரம் இருக்கவில்லை என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். நிச்சயமாக, சில சமயங்களில் அவர் தவிர்ப்பது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதே: "அவள் ஒரு சலிப்பூட்டும் ஆள்," என்று அவர் சொல்வார். "அவளுடைய விருந்து பற்றி நான் உண்மையிலேயே ஒரு மணி நேரம் பேச வேண்டுமா என்ன?"

மிகவும் கசப்பான தோற்றமளிக்கும் ஒரு பிரபுவின் மனைவி (டச்சஸ்) அவ்வழியே நடந்து சென்றார்; அவலட்சணம், முட்டாள்தனம் மற்றும் சில நிதானமற்ற நடத்தைகள் காரணமாக, பரந்த சமூகத்திலிருந்தல்ல, மாறாகச் சில உயர்தரமான அந்தரங்க வட்டங்களிலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு பெண்மணி அவர். "ஆ!" என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் கிசுகிசுத்தார்—விலை உயர்ந்தது போலத் தோன்றும் போலி நகையைப் பார்த்த ஒரு நிபுணரின் துல்லியமான, ஏமாற்றம் கலந்த பார்வையுடன்—"அப்படியான ஒரு நபருக்குக்கூட இங்கே அழைப்பு கிடைக்கிறது!" அடர்த்தியான, ரோமங்கள் நிறைந்த கரும்புள்ளிகளால் சிதைந்த முகத்தைக் கொண்ட அந்த நற்பெயரற்ற பெண்ணைப் பார்த்தவுடனேயே, அந்த மாலைப் பொழுதின் தரம் சுமாரானதாகவே இருக்கப்போகிறது என்பதை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் கணித்துவிட்டார். ஒரு காலத்தில் அந்தப் பெண்ணை அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது, ஆனால் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அவருடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் அவர் துண்டித்துவிட்டிருந்தார்; எனவே, அந்தப் பெண் தன்னை நோக்கிச் செய்த வணக்கத்திற்கு, மிகச் சுருக்கமான, உணர்ச்சியற்ற தலையசைப்புடன் மட்டுமே அவர் பதிலளித்தார். "எனக்குப் புரியவில்லை," என்று அவள் என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்பது போலச் சொன்னாள், "மேரி-கில்பர்ட் ஏன் நம்மை இப்படிப்பட்ட அற்பமான கூட்டத்தோடு சேர்த்து அழைக்கிறாள் என்று. இந்தப் பகுதியில் உள்ள எல்லாத் தரப்பு மக்களும் இங்கே வந்திருப்பதாகச் சொல்லலாம். மெலனி போர்டாலஸின் வீட்டில் ஏற்பாடுகள் மிகச் சிறப்பாக இருந்தன. அவள் விரும்பினால் 'ஹோலி சினோட்' (Holy Synod) அல்லது 'டெம்பிள் டி லோராடோயர்' (Temple de l’Oratoire) சபையினரை அழைக்கலாம்; ஆனால் குறைந்தது, அப்படிப்பட்ட நாட்களில் நாம் கட்டாயம் வர வேண்டிய சூழல் இருக்காது." இருப்பினும் பலருக்கு, தயக்கம் அல்லது கூச்சம் ஒரு காரணமாக இருந்தது; அல்லது கலைஞர்கள் போன்றவர்களை அவள் உபசரிப்பதை விரும்பாத கணவனுடன் சச்சரவு ஏற்படும் என்ற பயம் (மேரி-கில்பர்ட் அவர்களில் பலரை ஆதரித்தாள்; புகழ்பெற்ற ஜெர்மானியப் பாடகர் ஒருவரிடம் சிக்கிக்கொண்டு நீண்ட நேரம் பேச வேண்டிய சூழலைத் தவிர்க்க கவனமாக இருக்க வேண்டியிருந்தது); அல்லது தேசியம் சார்ந்த ஒருவித பதற்றம்—திரு. டி சார்லஸைப் போலவே 'கெர்மாண்டஸ்' (Guermantes) மனப்பான்மை கொண்ட அவளுக்கு, சமூக ரீதியாக அந்த உணர்வு வெறுக்கத்தக்கதாக இருந்தது (ராணுவத் தலைமையகத்தைப் பெருமைப்படுத்தும் முயற்சியில், சாதாரண பின்னணியிலிருந்து வந்த ஒரு ஜெனரலுக்குச் சில பிரபுக்களை விட முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது); ஆனாலும், தவறான கண்ணோட்டம் கொண்டவள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டதை அறிந்திருந்த அவள், அந்த விஷயத்தில் சில சமரசங்களைச் செய்துகொண்டாள்; யூத-எதிர்ப்பு மனநிலை கொண்ட அத்தகைய சூழலில் ஸ்வானுடன் (Swann) கைகுலுக்க நேரிடுமோ என்று கூட அவள் அஞ்சினாள். அந்த விஷயத்தில் அவளுக்கு விரைவில் நிம்மதி கிடைத்தது; இளவரசர் ஸ்வானை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டார் என்பதையும், அவரிடம் "ஒருவித வாக்குவாதத்தில்" ஈடுபட்டார் என்பதையும் அவள் அறிந்துகொண்டாள். "பாவம் சார்ல்ஸ்" என்பவருடன் பொதுவெளியில் உரையாட வேண்டிய ஆபத்து அவளுக்கு ஏற்படவில்லை; அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் நேசிப்பதையே அவள் விரும்பினாள்.

"யார் அது?" என்று மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் வியப்புடன் கேட்டாள்; ஒரு சிறிய, விசித்திரமான தோற்றமுடைய பெண்மணி—ஏழையைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் மிக எளிமையான கருப்பு உடை அணிந்திருந்த அவள்—தனக்கும் தன் கணவருக்கும் மரியாதை செலுத்தும் விதமாகத் தலைவணங்கியதைக் கண்டபோது அவள் இப்படிக் கேட்டாள். அந்தப் பெண்ணை அவளுக்கு அடையாளம் தெரியவில்லை; அவளுக்கே உரித்தான அந்த ஆணவத்துடன், அவமதிக்கப்பட்டது போல நிமிர்ந்து நின்று, பதில் ஏதும் சொல்லாமல் ஆச்சரியத்துடன் அவளை உற்று நோக்கினாள்: "யார் அந்த நபர், பேசின் (Basin)?" ...என்று அவள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்; அதே சமயம், ஓரியானின் (Oriane) முரட்டுத்தனத்தை ஈடுசெய்யும் விதமாக, திரு. டி கெர்மாண்டஸ் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தலைவணங்கி, அவளுடைய கணவருடன் கைகுலுக்கினார். “ஆனால் அவர் மேடம் டி ஷோஸ்பியர் (Mme de Chaussepierre); நீங்கள் மிகவும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டீர்கள். — ஷோஸ்பியர் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. — வயதான தாய் சான்லிவோவின் (Chanlivault) மருமகன். — அதைப் பற்றியெல்லாம் எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அந்தப் பெண் யார்? ஏன் என்னை வாழ்த்துகிறார்? — ஆனால் உண்மையில் உங்களுக்குத் தெரிந்தவர் அவர்தான்; அவர் மேடம் டி சார்லவாலின் (Mme de Charleval) மகள், ஹென்ரியெட் மான்ட்மோரன்சி. — ஆ! ஆனால் அவருடைய தாயாரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அவர் மிகவும் வசீகரமானவர், நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர். எனக்குத் தெரியாத இத்தனை பேரை அவர் ஏன் திருமணம் செய்துகொண்டார்? அவர் பெயர் மேடம் டி ஷோஸ்பியர் என்று சொல்கிறீர்களா?” என்று அவள் கேட்டாள்; அந்தப் பெயரைத் தவறாகச் சொல்லிவிடுவோமோ என்ற அச்சத்துடன், ஒவ்வொரு எழுத்தாக உச்சரிப்பது போல அவள் அதைக் கூறினாள். டியூக் அவளைக் கடுமையாகப் பார்த்தார். “ஷோஸ்பியர் என்று பெயர் இருப்பது நீங்கள் நினைப்பது போல அவ்வளவு அபத்தமான விஷயம் அல்ல! வயதான ஷோஸ்பியர் என்பவர், நான் குறிப்பிட்ட சார்லவால், மேடம் டி சென்கூர் (Mme de Sennecour) மற்றும் வி்காம்டெஸ் டு மெர்லரோ (Vicomtesse du Merlerault) ஆகியோரின் சகோதரர் ஆவார். அவர்கள் நல்ல மனிதர்கள். — ஓ, போதும்!” என்று டச்சஸ் கத்தினாள்; ஒரு விலங்குப் பயிற்சியாளரைப் போல, அந்த மூர்க்கமான மிருகத்தின் கடுமையான பார்வையைக் கண்டு தான் அஞ்சிவிட்டதாகத் தோன்ற அவள் விரும்பவில்லை. “பேசின் (Basin), நீங்கள் ஒரு சுவாரஸ்யமான மனிதர். அந்தப் பெயர்களை எங்கிருந்து தேடிப் பிடித்தீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் ‘அருமை’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனக்கு ஷோஸ்பியரைத் தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நான் பால்சாக் (Balzac)-ஐப் படித்திருக்கிறேன்—நீங்கள் மட்டும்தான் படித்தவர் அல்ல—லாபிச் (Labiche)-ஐக் கூடப் படித்திருக்கிறேன். சான்லிவோ (Chanlivault) பரவாயில்லை, சார்லவால் (Charleval) பற்றிக் கவலையில்லை, ஆனால் ‘டு மெர்லரோ’ (du Merlerault) என்பதுதான்...”
...ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பு. அதோடு, ஷோஸ்பியரும் (Chaussepierre) ஒன்றும் மோசமானவர் அல்ல என்பதையும் நாம் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். நீங்கள் அவை அனைத்தையும் சேகரித்திருக்கிறீர்கள்—அது நம்பமுடியாத ஒன்று. "புத்தகம் எழுத விரும்பும் நீங்கள்," என்று அவள் என்னிடம் கூறினாள், "சார்லவால் (Charleval) மற்றும் டு மெர்லரோ (du Merlerault) ஆகியோரை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவர்களை விடச் சிறந்தவர்களை நீங்கள் காண முடியாது." "அவர் வழக்குகளில் சிக்கி இறுதியில் சிறைக்குத்தான் செல்வார்; நீங்கள் அவருக்கு மிகவும் தவறான ஆலோசனையை வழங்குகிறீர்கள், ஓரியான் (Oriane)." "அவர் தவறான ஆலோசனையைக் கேட்கவும்—அதிலும் முக்கியமாக, அதைப் பின்பற்றவும்—விரும்பினால், அதற்காக அவருக்கு அருகில் இளையவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். ஆனால், ஒரு புத்தகத்தை எழுதுவதை விட மோசமான எதையும் அவர் செய்ய விரும்பவில்லை என்றால்!" சற்றுத் தொலைவில், வைரங்கள் மற்றும் மெல்லிய துணியால் (tulle) ஆன வெள்ளை நிற ஆடையை அணிந்திருந்த ஒரு கம்பீரமான, பெருமிதம் கொண்ட இளம் பெண், பின்னணியில் தனித்துத் தெரிந்தாள். தனது வசீகரத்தால் ஒரு கூட்டத்தையே மெய்மறக்கச் செய்துகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தவாறே மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Madame de Guermantes) நின்றிருந்தார்.

"உங்கள் சகோதரி எங்கு சென்றாலும் அங்கேயே மிக அழகான பெண்ணாகத் திகழ்கிறார்; இன்று இரவு அவர் மிகவும் வசீகரமான தோற்றமளிக்கிறார்," என்று பிரின்ஸ் டி ஷிமே (Prince de Chimay) கடந்து சென்றபோது அவரிடம் அவள் கூறினாள்; அதே சமயம் அவள் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். கர்னல் டி ஃப்ரோபர்வில் (Colonel de Froberville - இவருடைய மாமாவும் அதே பெயரைக் கொண்ட ஜெனரல் ஆவார்) மற்றும் எம். டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) ஆகியோர் எங்கள் அருகில் வந்து அமர்ந்தனர்; இதற்கிடையில், எம். டி வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert) —நடக்கும்போது உடல் அசைந்து ஆடும் பாணியுடையவர் (டென்னிஸ் விளையாடும்போது கூட கடைப்பிடித்த அதிகப்படியான பணிவு அது; பந்தைப் பிடிப்பதற்கு முன் முக்கியப் பிரமுகர்களிடம் அனுமதி கேட்கும் அவரது பழக்கம், தவிர்க்க முடியாமல் அவரது அணியை ஆட்டத்தில் தோல்வியடையச் செய்யும்)—எம். டி சார்லஸை (M. de Charlus) நோக்கித் திரும்பினார் (சார்லஸ் அதுவரை கவுண்டஸ் மோலேவின் [Comtesse Molé] பிரம்மாண்டமான ஆடை விரிப்பால் கிட்டத்தட்ட மறைக்கப்பட்டிருந்தார்; மற்ற எல்லாப் பெண்களையும் விட கவுண்டஸ் மோலேவையே அவர் அதிகம் போற்றுவதாகக் கூறிவந்தார்). பாரிஸுக்கு வந்திருந்த புதிய தூதரகக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் சிலர் அந்தப் பிரபுவை (Baron) வாழ்த்திக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில் இது நடந்தது. மிகுந்த புத்திசாலித்தனமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு இளம் செயலாளரைக் கண்டதும், எம். டி வோகுபெர்ட், எம். டி சார்லஸை நோக்கி ஒரு புன்னகையை வீசினார்; அந்தப் புன்னகையில் ஒரு கேள்வி தெளிவாகத் தெரிந்தது. வேறொருவரைச் சிக்கலில் மாட்டிவிடுவதில் எம். டி சார்லஸ் மகிழ்ச்சி அடைந்திருக்கக்கூடும்; ஆனால், வேறொருவரிடமிருந்து வந்ததும் ஒரே ஒரு அர்த்தத்தை மட்டுமே கொண்டிருக்கக்கூடிய அந்தப் புன்னகையால் *தாமே* சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வது போன்ற உணர்வு அவருக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஊட்டியது. "எனக்கு இதுபற்றிச் சிறிதும் தெரியாது; உங்கள் ஆர்வத்தை உங்களுக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். இதில் எனக்குச் சற்றும் ஈடுபாடு இல்லை. அதோடு, இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் ஒரு பெரும் தவறைச் செய்கிறீர்கள். அந்த இளைஞர் இதற்கு நேர்மாறானவர் என்றே நான் கருதுகிறேன்." ஒரு முட்டாளால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டதால் எரிச்சலடைந்திருந்த திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) இங்கே உண்மையைச் சொல்லவில்லை. அந்தப் பிரபு (Baron) நினைத்தது சரியாக இருந்திருந்தால், அந்தத் தூதரகத்தில் அந்தச் செயலாளர் ஒரு விதிவிலக்காக இருந்திருப்பார். உண்மையில், அங்குள்ள பணியாளர்கள் மிகவும் மாறுபட்ட ஆளுமைகளைக் கொண்டவர்களாக இருந்தனர்—அவர்களில் பலர் மிகச் சாதாரணமான திறமை கொண்டவர்கள்; அவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான காரணத்தைத் தேடினால், ஓரினச்சேர்க்கையைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் புலப்படவில்லை. பெண் வேடமிடும் ஆண்களை வழிநடத்தும் ஒரு நாடகக் குழுவின் மேலாளரைப் போல, பெண்களுக்கு அதீத முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஒரு தூதரை இந்தச் சிறிய 'சோடோம்' (Sodom) போன்ற தூதரகத்தின் தலைவராக நியமித்ததன் மூலம், அதிகாரிகள் முரண்பாடுகளின் விதியைப் பின்பற்றியதாகத் தோன்றியது. தன் கண்முன்னே இருந்த சான்றுகள் இருந்தபோதிலும், அவர் ஓரினச்சேர்க்கை இருப்பதை நம்பவில்லை. ஒரு தூதரகப் பொறுப்பாளரைத் (chargé d’affaires) தன் சகோதரிக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்ததன் மூலம் இதை அவர் உடனடியாக நிரூபித்தார்; அந்த நபர் பெண்களை நாடுபவர் என்று அவர் தவறாகக் கருதினார். அதன்பிறகு, அவர் ஒரு தர்மசங்கடமான நபராக மாறினார், விரைவில் அவருக்குப் பதிலாக ஒரு புதிய தூதர் நியமிக்கப்பட்டார்; அவர் அந்தக் குழுவின் சீரான தன்மையை உறுதி செய்தார். மற்ற தூதரகங்கள் இதனுடன் போட்டியிட முயன்றன, ஆனால் எதுவும் அதிடமிருந்து அந்த 'வெற்றியை' பறிக்க முடியவில்லை (கல்விப் போட்டிகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட பள்ளி எப்போதும் முதலிடம் பிடிப்பதைப் போல); அந்தத் தூதரகத்தின் 'சீரான' அமைப்பிற்குள் 'மாறுபட்ட' தன்மையுடைய அதிகாரிகள் (attachés) நுழையத் தொடங்கி, அந்தத் தீய புகழுக்குரிய முதலிடத்தை வேறொரு தூதரகம் கைப்பற்றிக்கொள்ளப் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலான காலம் தேவைப்பட்டது. ஸ்வானிடம் (Swann) பேச வேண்டியதில்லை என்று உறுதியானதும், அவர் தங்கள் விருந்தினரைச் சந்தித்தபோது நடந்த உரையாடல் குறித்து மேடம் டி கெர்மான்டேஸிற்கு (Mme de Guermantes) ஆர்வம் மட்டுமே ஏற்பட்டது. "அது எதைப் பற்றியது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று டியூக் (Duke), திரு. டி பிரியோட்டேவிடம் (M. de Bréauté) கேட்டார். "அவர்கள் வீட்டில் நடத்தப்பட்ட எழுத்தாளர் பெர்கோட்டின் (Bergotte) ஒரு சிறிய நாடகத்தைப் பற்றியது என்று நான் கேள்விப்பட்டேன்," என்று அவர் பதிலளித்தார். "அது மிகவும் அருமையாக இருந்தது. ஆனால், அந்த நடிகர் கில்பர்ட்டைப் (Gilbert) போலவே வேடமணிந்திருந்தார்—உண்மையில் பெர்கோட் சித்தரிக்க நினைத்ததும் கில்பர்ட்டைத்தான்." "ஆஹா, கில்பர்ட்டைப் போல ஒருவர் பாவனை செய்வதைப் பார்ப்பதை நான் மிகவும் ரசித்திருப்பேன்," என்று டச்சஸ் (Duchess) ஒரு கனவு போன்ற புன்னகையுடன் கூறினார். "அந்தச் சிறிய நடிப்பு நிகழ்ச்சியைப் பற்றித்தான்," என்று எலி போன்ற தாடையை முன்னோக்கி நீட்டியவாறு திரு. டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) தொடர்ந்து கூறினார், "கில்பர்ட் ஸ்வானிடம் விளக்கம் கேட்டார்; அதற்கு ஸ்வான் சாதாரணமாக, ஆனால் எல்லோராலும் மிகவும் நகைச்சுவையானதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு பதிலை அளித்தார்: 'ஓ, இல்லவே இல்லை, அது உங்களைச் சிறிதும் ஒத்திருக்கவில்லை; அதைவிட நீங்கள் மிகவும் வேடிக்கையானவர்!' சொல்லப்போனால்," என்று திரு. டி பிரியோட்டே மேலும் கூறினார், "அந்தச் சிறிய நாடகம் மிக அருமையாக இருந்தது. மேடம் மோலே (Mme Molé) அங்கு வந்திருந்தார்; அவர் அதை மிகவும் ரசித்தார்." "என்ன? மேடம் மோலே அங்கு செல்கிறாரா?" என்று டச்சஸ் (Duchess) ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். "ஆ! நிச்சயமாக 'மேமே' (Mémé) தான் அதை ஏற்பாடு செய்திருக்க வேண்டும். அதுபோன்ற இடங்களின் விஷயத்தில் எப்போதும் இப்படித்தான் நடக்கிறது. ஒரு நல்ல நாளில், எல்லோரும் அங்கு செல்லத் தொடங்குகிறார்கள்; ஆனால் கொள்கை ரீதியாக நான் தானாகவே விலகி இருப்பதால், என் மூலையில் தனியாகச் சலிப்புடன் இருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது." திரு. டி பிரியோட்டே அந்தச் சம்பவத்தைக் கூறியதிலிருந்தே, ஏற்கனவே......கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி (ஸ்வானின் வரவேற்பறை குறித்த விஷயமாக இல்லாவிட்டாலும், ஸ்வானை எப்போது வேண்டுமானாலும் சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பைப் பொறுத்தவரையிலாவது) ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை நாம் காண முடிகிறது. "நீங்கள் எங்களுக்கு அளிக்கும் விளக்கம் முற்றிலும் புனையப்பட்டது," என்று கர்னல் டி ஃப்ரோபெர்வில்லே, திரு. டி பிரியோட்டேயிடம் கூறினார். "இதை நான் அறிவதற்கு எனக்குக் காரணங்கள் உள்ளன. இளவரசர் ஸ்வானை மிகக் கடுமையாகச் சாடினார்; மேலும் அவர் வெளிப்படையாகப் பேசிவரும் கருத்துகளின் காரணமாக, இனி அவரது இல்லத்திற்குள் அவருக்கு அனுமதி இல்லை என்பதையும்—நம் முன்னோர்கள் சொல்வது போல—அவருக்குத் தெளிவுபடுத்தினார். என் பார்வையில், என் மாமா கில்பர்ட் செய்தது முற்றிலும் சரியே—அவரை அப்படிச் சாடியது மட்டுமல்லாமல், 'டிரைஃபஸ்' (Dreyfus) ஆதரவாளராக உறுதியாக அறியப்பட்ட ஒருவருடனான உறவை அவர் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே துண்டித்திருக்க வேண்டும்."

பாவம் திரு. டி வோகோபெர்ட்—மந்தமான டென்னிஸ் வீரராக இருந்து, இறுதியில் எந்தவித மரியாதையுமின்றி அங்குமிங்கும் வீசப்படும் ஒரு செயலற்ற டென்னிஸ் பந்தைப் போல மாறியிருந்த அவர்—கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியை நோக்கித் தள்ளப்பட்டார்; அவரிடம் அவர் தன் மரியாதையைத் தெரிவித்தார். அவர் மிகவும் சாதாரணமாகவே (உற்சாகமற்ற முறையில்) வரவேற்கப்பட்டார்; ஏனெனில், தனது சமூக வட்டத்தில் உள்ள அனைத்து இராஜதந்திரிகளும்—அல்லது அரசியல்வாதிகளும்—முட்டாள்கள் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை ஓரியான் (Oriane) கொண்டிருந்தார்.

சமூகத்தில் ராணுவத்தினருக்கு அண்மையில் வழங்கப்பட்ட சிறப்பு அந்தஸ்தின் பலனை திரு. டி ஃப்ரோபெர்வில்லே தவிர்க்க முடியாமல் பெற்றிருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண் கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தின் உண்மையான உறவினராக இருந்தபோதிலும், மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தார்; அவரும் தனது செல்வத்தை இழந்திருந்ததால், அவர்களுக்குச் சமூகத் தொடர்புகள் குறைவாகவே இருந்தன. அவர்கள் பெரும்பாலும் நிகழ்வுகளிலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டவர்களாகவே இருந்தனர்—முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில், அதாவது ஏதேனும் உறவினர் இறப்பதோ அல்லது திருமணம் செய்துகொள்வதோ போன்ற நிகழ்வுகள் அமையும்போது மட்டுமே அவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அப்போதுதான் அவர்கள் உயர்தட்டுச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இணைந்தனர்—வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டும் புனித மேஜையை (Holy Table) அணுகும் பெயரளவு கத்தோலிக்கர்களைப் போல. மறைந்த ஜெனரல் டி ஃப்ரோபெர்வில்லே மீது கொண்டிருந்த பாசத்தின் காரணமாக, மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் அந்தக் குடும்பத்திற்கு எல்லா வகையிலும் உதவாமல் இருந்திருந்தால்—குறிப்பாக அந்த இரு இளம் மகள்களுக்கும் ஆடைகள் மற்றும் பொழுதுபோக்கு வசதிகளைச் செய்து தராமல் இருந்திருந்தால்—அவர்களின் நிதி நிலைமை மிகவும் பரிதாபகரமாக இருந்திருக்கும். ஆயினும், கண்ணியமான மனிதராகக் கருதப்பட்ட போதிலும், அந்தக் கர்னலிடம் நன்றியுணர்வு இருக்கவில்லை. தனது தாராள மனப்பான்மையை இடைவிடாமல் பறைசாற்றிக்கொண்டே இருந்த அந்த உபகாரிப் பெண்ணின் ஆடம்பரத்தைக் கண்டு அவர் அதிருப்தி கொண்டிருந்தார். அவருக்கும், அவரது மனைவிக்கும், குழந்தைகளுக்கும் அந்தத் தோட்ட விருந்து ஒரு அற்புதமான கொண்டாட்டமாக அமைந்திருந்தது—உலகில் உள்ள அத்தனை தங்கத்தைக் கொடுத்தாலும் அவர்கள் அதைத் தவறவிட்டிருக்க மாட்டார்கள்; ஆயினும், அந்த நிகழ்வின் மூலம் மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) அடைந்த சுயதிருப்தி கலந்த பெருமித உணர்வு, அவர்களின் மகிழ்ச்சியில் ஒரு கறையைப் போலக் கலந்திருந்தது. விரிவான செய்திகளுக்குப் பிறகு, "இந்தச் சிறப்பான நிகழ்வு குறித்து நாங்கள் மீண்டும் எழுதுவோம்" என்று ஒரு சூழ்ச்சித் தனமான நோக்கத்துடன் செய்தித்தாள்களில் வெளியிடப்பட்ட அறிவிப்புகளும், விருந்தினர்களின் உடை அலங்காரம் குறித்த தொடர் செய்திகளும் ஃப்ரோபெர்வில் (Froberville) குடும்பத்தினருக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தன. பொழுதுபோக்கு வாய்ப்புகள் ஏதுமின்றித் தவித்த நிலையிலும், இந்த நிகழ்வு மட்டுமே தங்களுக்குக் கிடைத்த உறுதியான வாய்ப்பாக இருந்தபோதிலும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மோசமான வானிலை நிலவி அந்த நிகழ்வு பாழாக வேண்டும் என்றே அவர்கள் விரும்பினர்; காற்றழுத்தமானியை (barometer) உற்றுநோக்கி, கொண்டாட்டத்தைக் கெடுத்துவிடக்கூடிய புயலின் முதல் அறிகுறிகள் தென்படுவதை அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்பார்த்தனர்.
150