பிசாசுகள் (Demons): மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட நாவல் — பகுதி 2, அத்தியாயம் 1 ஆசிரியர்: ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தஸ்தயெவ்ஸ்கி

 அத்தியாயம் ஒன்று. இரவு
I.

எட்டு நாட்கள் கடந்துவிட்டன. இப்போது எல்லாம் முடிந்துவிட்ட நிலையில், நான் இந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறேன்; இப்போது நமக்கு இதன் பின்னணி என்னவென்று தெரியும். ஆனால், அன்று எங்களுக்கு எதுவுமே தெரியாது; இயல்பாகவே, பல விஷயங்கள் எங்களுக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றின. குறிப்பாக, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சும் நானும் ஆரம்பத்தில் வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக்கொண்டு, தூரத்திலிருந்து மிகுந்த அச்சத்துடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தோம். நான் அவ்வப்போது வெளியே சென்று, அவருக்குத் தேவையான செய்திகளைக் கொண்டு வந்து சேர்ப்பேன்—அவருக்கு அத்தகைய செய்திகள் இன்றி இருக்க முடியாது என்பதால் நான் அவ்வாறு செய்தேன்.

சொல்லத் தேவையில்லை, அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த சம்பவங்கள்—அதாவது, அந்த அறைந்த நிகழ்வு, எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா மயங்கி விழுந்தது மற்றும் பிற நிகழ்வுகள் குறித்து நகரமெங்கும் பலவிதமான வதந்திகள் பரவின. ஆனால், எங்களை ஆச்சரியப்படுத்திய விஷயம் இதுதான்: இவ்வளவு துல்லியமாகவும் வேகமாகவும் இந்த விவரங்கள் எப்படி வெளியே கசிந்தன? அங்கு இருந்தவர்களில் யாருக்கும், நடந்தவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியமோ அல்லது தூண்டுதலோ இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அங்கு பணியாளர்கள் யாரும் இருக்கவில்லை; ஒருவேளை லெப்யாட்கின் தான் எதையாவது உளறியிருக்கக்கூடும்—தீய எண்ணத்தினால் அல்ல (ஏனெனில், அவன் மிகுந்த பயத்துடன் அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான்; ஒரு எதிரியைக் கண்டு கொள்ளும் பயம், அந்த எதிரியின் மீதான வெறுப்பையே இல்லாமலாக்கிவிடும்), மாறாக, அவனுக்குத் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு இருக்கத் தெரியாது என்பதால் மட்டுமே அவன் அவ்வாறு செய்திருக்கலாம். ஆனால், அடுத்த நாளே லெப்யாட்கினும் அவனது சகோதரியும் எந்தத் தடயமும் இன்றி மறைந்துவிட்டனர். அவன் பிலிப்போவ் வீட்டில் இல்லை; எங்கோ தெரியாத இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டான்—அவன் இந்த உலகத்திலிருந்தே மறைந்து போனது போல இருந்தது. மரியா திமோஃபேயெவ்னா குறித்துக் கேட்கலாம் என்று நினைத்த ஷாதோவ், தன்னைத்தானே ஒரு அறைக்குள் பூட்டிக்கொண்டான்; அந்த எட்டு நாட்களும் அவன் தன் வீட்டிற்குள்ளேயேதான் இருந்தான், நகரத்தில் தான் செய்து வந்த வேலையைக் கூட நிறுத்திவிட்டான். அவன் என்னைச் சந்திக்க விரும்பவில்லை. செவ்வாய்க்கிழமை அன்று நான் அவனது வீட்டிற்குச் சென்று கதவைத் தட்டினேன். எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை; ஆனால், அவன் வீட்டில்தான் இருக்கிறான் என்பது எனக்குத் திட்டவட்டமாகத் தெரிந்ததால், மீண்டும் ஒருமுறை கதவைத் தட்டினேன். அப்போது, ​​அவன் படுக்கையிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து, கதவருகே வந்து, மிகுந்த குரலில் கத்தினான்: "ஷாதோவ் வீட்டில் இல்லை!" அவ்வளவுதான், நான் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் நானும் — எங்கள் அனுமானத்தின் துணிச்சலைக் கண்டு சற்றே அச்சமுற்றாலும், ஒருவருக்கொருவர் ஊக்கமளித்துக்கொண்டே — இறுதியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம்: இந்த வதந்திகளைப் பரப்பியதற்குப் பொறுப்பானவர் பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் மட்டுமே என்று நாங்கள் தீர்மானித்தோம். இருப்பினும், பிற்காலத்தில் தன் தந்தையிடம் பேசியபோது, ​​அந்தச் செய்தி ஏற்கனவே அனைவர் வாயிலும் இருந்ததாகவும் — குறிப்பாக கிளப்பில் அது பரவலாகப் பேசப்பட்டதாகவும் — ஆளுநரின் மனைவிக்கும் அவரது கணவருக்கும் அதன் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான விவரமும் தெரிந்திருந்தது என்றும் அவர் வாதிட்டார். மற்றொரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், அடுத்த நாள் திங்கட்கிழமை மாலை, நான் லிபுட்டினைச் சந்தித்தேன்; அவனுக்கு ஏற்கனவே அனைத்தும், கடைசி வார்த்தை வரை தெரிந்திருந்தது. இதிலிருந்து, அவன் அந்தத் தகவலை நேரடியாக மூல ஆதாரத்திலிருந்தே கேட்டிருக்கிறான் என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உறுதியானது.

பல பெண்கள் (உயர்தர சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் உட்பட) "மர்மமான முடமான பெண்" — அதாவது மரியா திமோஃபியேவ்னா — குறித்து மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினர். சிலர் அவளை நேரில் சந்தித்து அறிமுகம் செய்துகொள்ளவும் விரும்பினர். எனவே, லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினரை அவசரகதியில் எங்காவது மறைத்து வைத்த அந்த மனிதர்களின் செயல், மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒன்றாகவே இருந்தது. இருப்பினும், அனைவரின் கவனமும் எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுக்கு ஏற்பட்ட மயக்கத்தின் மீதே இருந்தது. இது "உயர்தர சமூகம்" முழுவதையும் பரபரப்புக்குள்ளாக்கியது; ஏனெனில், எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் உறவினராகவும், அவருக்கு ஆதரவாளராகவும் இருந்த யூலியா மிகைலோவ்னாவுடன் இந்த விவகாரம் நேரடியாகத் தொடர்புடையதாக இருந்தது. மக்கள் என்னவெல்லாம் பேசிக்கொண்டார்கள் தெரியுமா! மர்மமான சூழல் வதந்திகளுக்கு மேலும் தீனி போட்டது: இரு வீடுகளும் பலமாகப் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன; எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுக்குக் கடுமையான மதுவெறி சார்ந்த மனப்பிறழ்வு (delirium tremens) ஏற்பட்டிருப்பதாகப் பேசப்பட்டது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் குறித்தும் இதே போன்ற கதைகள் உலவின; அவர் ஒரு பல்லை இழந்துவிட்டதாகவும், வீக்கமடைந்த கன்னத்துடன் இருக்கிறார் என்றும் பலவிதமான வர்ணனைகளுடன் வதந்திகள் பரவின. சில வட்டாரங்களில், ஒரு கொலை நடக்கக்கூடும் என்று கூட கிசுகிசுக்கப்பட்டது — ஸ்டாவ்ரோஜின் இத்தகைய அவமானத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் மனிதர் அல்ல என்றும், அவர் ஷாதோவைக் கொன்றுவிடுவார் என்றும், அதுவும் ஒரு கொர்சிகன் பாணி பழிவாங்கும் செயலாக, ரகசியமாக நடக்கும் என்றும் பேசிக்கொண்டனர். இந்த எண்ணம் பலருக்கு ஒருவித ஈர்ப்பையும் ஏற்படுத்தியது. இருப்பினும், நம் ஊர் இளைஞர்களில் பெரும்பாலோர் இதையெல்லாம் ஏளனத்துடனேயே கேட்டனர்—அல்லது, திட்டமிட்டே அலட்சியம் காட்டுவது போன்ற ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்தினர். ஒட்டுமொத்தமாகச் சொன்னால், நம் சமூகம் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மீது கொண்டிருந்த நீண்டகாலப் பகைமை, அப்போது மிகத் தெளிவாக வெளிப்பட்டது. கண்ணியமான, நிதானமான மனிதர்கள் கூட, எதற்காக என்று அவர்களுக்கே தெரியாத போதிலும், அவர் மீது பழி சுமத்தத் துடித்தனர். எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவின் கௌரவத்தை அவர் கெடுத்துவிட்டதாகவும், சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோது அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே தொடர்பு இருந்ததாகவும் கிசுகிசுக்கப்பட்டது. இயல்பாகவே, நம்மிடையே இருந்த எச்சரிக்கையான சிலர் மௌனம் காத்தனர்; ஆனாலும், மற்ற அனைவரும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். இவை தவிர வேறு சில வதந்திகளும் இருந்தன—சாதாரணப் பேச்சுக்களாக அல்லாமல், மிகவும் ரகசியமாகவும், கவனமாகப் பரிமாறப்பட்டும் வந்த அந்தச் செய்திகள் விசித்திரமானவை. என் கதையில் அடுத்து வரப்போகும் நிகழ்வுகளுக்கு வாசகரைத் தயார்படுத்தவே, இதைக் குறிப்பிடுகிறேன். குறிப்பாக, சிலர்—புருவங்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு, ஏதோ ஒரு ஆதாரத்தை முன்வைப்பது போல—நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துடனேயே நம் மாகாணத்திற்கு வந்ததாகக் கூறினர். கவுண்ட் கே. (Count K.) மூலமாக அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் உயர்மட்டத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டதாகவும், ஒருவேளை அவர் யாருடைய பணிக்கோ அல்லது மூன்றாம் தரப்பு ஒன்றின் கட்டளைக்கோ கீழ்ப்படிந்து செயல்படுகிறார் என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர். கண்ணியமான, அடக்கமான மனிதர்கள் சிலர் இந்த வதந்தியைக் கேட்டுப் புன்னகைத்து, "அடிக்கடி சர்ச்சைகளில் சிக்கிக்கொள்பவர்—அதுமட்டுமின்றி, நம் ஊருக்கு வந்தபோதே பல் வலியுடன் வந்தவர்—அரசு அதிகாரியாக இருக்க வாய்ப்பில்லை" என்று சுட்டிக்காட்டினால், அதற்குப் பதிலாக, "அவர் வகிக்கும் பணி அதிகாரப்பூர்வமானதல்ல, மாறாக 'ரகசியமானது'; இத்தகைய பணிக்கு, ஒரு வழக்கமான அரசு அதிகாரி போலத் தெரியாமல் இருப்பதுதான் அவசியம்" என்று கிசுகிசுக்கப்பட்டது. இந்த விளக்கம் ஒருவித நம்பகத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; ஏனெனில், நம் மாகாணத்தின் 'ஜெம்ஸ்த்வோ' (உள்ளாட்சி நிர்வாக அமைப்பு) மீது தலைநகரிலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட கவனமும் பார்வையும் செலுத்தப்பட்டு வந்தது என்பது நம்மிடையே அனைவரும் அறிந்ததே. மீண்டும் சொல்கிறேன்: நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வந்தபோது, ​​இந்த வதந்திகள் எல்லாம் ஒரு கணம் மின்னல் போலத் தோன்றி, தடயமேதுமின்றி மறைந்து போயின—குறைந்தபட்சம் அந்தச் சமயத்திற்காவது. இருப்பினும், இந்த வதந்திகளில் பல, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து அண்மையில் திரும்பியிருந்த, ஓய்வுபெற்ற கார்டு படை கேப்டன் ஆர்டெமி பாவ்லோவிச் என்பவர் கிளப்பில் கூறிய சில சுருக்கமான, ஆனால் காழ்ப்புணர்ச்சி நிறைந்த கருத்துகளிலிருந்தே ஓரளவு உருவாயின என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்; அவர் அந்தக் கருத்துகளைத் தெளிவற்ற, சிதறிய பாணியிலேயே வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.
...ககனோவுடன்—இவர் எங்கள் மாகாணத்திலும் மாவட்டத்திலும் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க நிலப்பிரபு; தலைநகரத்து உயர்குடி வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்; மறைந்த பாவெல் பாவ்லோவிச் ககனோவின் மகன் (நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, மிகவும் முரட்டுத்தனமான மற்றும் எதிர்பாராத ஒரு சந்திப்பை நிகழ்த்திய அதே முதியவர்—இதைப் பற்றி என் கதையின் தொடக்கத்திலேயே குறிப்பிட்டிருந்தேன்).

யூலியா மிகைலோவ்னா, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்திக்கச் சென்றதாகவும், ஆனால் வீட்டின் வாசலிலேயே, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா "உடல்நலக்குறைவு காரணமாக யாரையும் சந்திக்க இயலாது" என்று கூறிவிட்டதாகவும் அனைவரும் உடனடியாக அறிந்துகொண்டனர். மேலும், சில நாட்களுக்குப் பிறகு, யூலியா மிகைலோவ்னா ஒரு தூதுவரை அனுப்பி, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் உடல்நலம் குறித்து விசாரித்ததும் தெரியவந்தது. அதுமட்டுமின்றி, அவர் எல்லா இடங்களிலும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கு ஆதரவாகப் பேசத் தொடங்கினார்—நிச்சயமாக, மிகவும் மேலோட்டமான, தெளிவற்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தி! அதே சமயம், "ஞாயிற்றுக்கிழமை நிகழ்வு" குறித்து யாராவது அவசரமாகக் குறிப்பிட்டால், அவர் காட்டிய கடுமையான, குளிர்ந்த அலட்சியம் காரணமாக, அதன் பிறகு யாரும் அவர் முன்னிலையில் அதைப் பற்றிப் பேசத் துணியவில்லை. இதன் விளைவாக, அந்த மர்மமான நிகழ்வு மற்றும் அதன் பின்னணியில் இருந்த மறைபொருள் என அனைத்தையும் யூலியா மிகைலோவ்னா முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார்—வெறும் பார்வையாளராக மட்டுமல்ல, அதில் ஒரு பங்கேற்பாளராகவே இருக்கிறார்—என்ற கருத்து அனைவரிடமும் ஆழமாகப் பதிந்தது. சொல்லப்போனால், அவர் தான் மிகவும் விரும்பிய அந்த உயர்ந்த செல்வாக்கைப் படிப்படியாகப் பெறத் தொடங்கியிருந்தார்; தன்னைச் சுற்றி ஒரு ஆதரவு வட்டம் இருப்பதாகவே அவர் கருதத் தொடங்கினார். சமூகத்தின் ஒரு பிரிவினர், அவருக்கு நடைமுறை அறிவும் நுணுக்கமான அணுகுமுறையும் இருப்பதாகக் கருதினர்... இதைப் பற்றிப் பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் நமது உள்ளூர் சமூகத்தில் மிக விரைவாக முன்னேறியதற்கு, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் ஆதரவும் ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தது—இந்த வெற்றி, அக்காலத்தில் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சை மிகவும் வியப்படையச் செய்தது. ஒருவேளை, அவரும் நானும் விஷயங்களைச் சற்று மிகைப்படுத்திக் கண்டிருக்கலாம். எப்படியிருப்பினும், பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் தான் வந்தடைந்த முதல் நான்கு நாட்களிலேயே, ஒட்டுமொத்த நகர மக்களுடனும் அறிமுகம் செய்துகொள்ளும் அளவுக்குத் திறமையாகச் செயல்பட்டார். அவர் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்து சேர்ந்தார். செவ்வாய்க்கிழமைக்குள், ஆர்தெமி பாவ்லோவிச் ககானோவ் என்பவருடன் அவர் ஒரு வண்டியில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். ககானோவ், பார்ப்பதற்கு மிகவும் நாகரிகமான, உலக அனுபவம் கொண்ட மனிதராகத் தெரிந்தாலும், உண்மையில் அவர் மிகுந்த கர்வமும், எரிச்சலூட்டும் சுபாவமும், அகங்காரமும் கொண்டவர்; அத்தகைய குணம் கொண்ட ஒருவருடன் இணக்கமாக இருப்பது மிகவும் கடினம். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை ஆளுநர் குடும்பத்தினர் மிகவும் சிறப்பாக வரவேற்றனர்; அவர் அந்த ஆளுநரின் இல்லத்தில் மிக நெருக்கமான, அனைவராலும் விரும்பப்படும் ஒரு இளைஞராக மாறினார். அவர் கிட்டத்தட்ட தினமும் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் இல்லத்தில் விருந்து உண்பவராக இருந்தார். சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோதே அவர் யூலியா மிகைலோவ்னாவை அறிந்திருந்தார் என்பது உண்மைதான், ஆனால் ஆளுநரின் குடும்பத்தில் அவர் இவ்வளவு விரைவாகச் செல்வாக்கு பெற்றது சற்று விசித்திரமான விஷயமாகவே இருந்தது. வெளிநாட்டில் இருந்தபோது அவர் ஒரு புரட்சியாளர் என்று அறியப்பட்டிருந்தார்—அது உண்மையோ அல்லது பொய்யோ—மேலும் அவர் வெளிநாட்டு வெளியீடுகளிலும் மாநாடுகளிலும் பங்கேற்றதாகக் கூறப்பட்டது. "இதைச் செய்தித்தாள்களைக் கொண்டே நிரூபித்துவிட முடியும்" என்று அலியோஷா தெல்யாத்னிகோவ் என்னிடம் ஒருவித வஞ்சகமான தொனியுடன் கூறினார். (இந்த அலியோஷா, இப்போது ஓய்வுபெற்ற ஒரு சாதாரண அரசு ஊழியர்; ஆனால், முந்தைய ஆளுநரின் காலத்தில் அவரும் ஒரு காலத்தில் ஆளுநருக்கு மிகவும் நெருக்கமான இளைஞராக இருந்தவர்தான்). இருப்பினும், உண்மை என்னவென்றால், இந்த முன்னாள் புரட்சியாளர் தனது தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பியபோது, ​​அவருக்கு எந்தச் சிக்கலும் ஏற்படவில்லை; மாறாக, அவருக்கு ஒருவித ஊக்கமும் ஆதரவும் கிடைத்தது. இதிலிருந்து, அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளில் உண்மையில் பெரிய விஷயங்கள் ஏதுமில்லை என்று தோன்றியது. லிபுதின் ஒருமுறை என்னிடம் ரகசியமாகக் கூறினார்: பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் எங்கோ ஒரு இடத்தில் தனது குற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டு, மன்னிப்பு பெற்றாராம்; அப்போது அவர் வேறு சில நபர்களின் பெயர்களையும் காட்டிக்கொடுத்தாராம். இதன் மூலம் அவர் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டதோடு, எதிர்காலத்திலும் தாய்நாட்டிற்குச் சேவை செய்வதாக உறுதியளித்திருக்கலாம் என்று வதந்திகள் இருந்தன. இந்த விஷமத்தனமான தகவலை நான் ஸ்தேபன் திரோபிமோவிச்சிடம் கூறினேன். அவர், அப்போது தெளிவாகச் சிந்திக்கும் நிலையில் இல்லையென்றாலும், ஆழ்ந்த, கவலையளிக்கும் சிந்தனையில் மூழ்கினார். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இங்கு வரும்போது, ​​மிகவும் மரியாதைக்குரிய அறிமுகக் கடிதங்களைக் கொண்டு வந்திருந்தார் என்பது பின்னர் தெரியவந்தது. குறிப்பாக, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைச் சேர்ந்த மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு மூதாட்டியிடமிருந்து ஆளுநரின் மனைவிக்கான அறிமுகக் கடிதம் ஒன்றை அவர் கொண்டு வந்திருந்தார்; அந்த மூதாட்டியின் கணவர் தலைநகரில் மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்தவர் ஆவார். இந்த அம்மையார்—யூலியா மிகைலோவ்னாவின் ஞானத்தாய்—தமது கடிதத்தில், கவுண்ட் கே. (Count K.) என்பவருக்கும் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை நன்கு தெரியும் என்றும் (நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மூலமாக), அவர் பியோத்தர் மீது மிகுந்த ஆதரவு கொண்டிருந்தார் என்றும், "கடந்த காலத் தவறுகள் இருந்தபோதிலும், அவர் ஒரு தகுதியான இளைஞர்" என்று கருதினார் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். தலைநகரின் "உயர்குடிச் சமூகத்துடன்" தமக்கு இருந்த மிக மெலிதான, நிலையற்ற தொடர்புகளை எப்படியாவது தக்கவைத்துக்கொள்ளத் துடித்துக்கொண்டிருந்த யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கு, இத்தகைய முக்கியப் பிரமுகரிடமிருந்து வந்த கடிதம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது—இருப்பினும், இதில் அதைவிட மேலான ஏதோ ஒன்றும் இருந்திருக்கலாம். அவர் தனது கணவரை, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிடம் மிகவும் நெருக்கமான, தோழமை கலந்த உறவை வைத்துக்கொள்ளுமாறு தூண்டினார்; எந்த அளவுக்கு என்றால், திரு. வான் லெம்ப்கேவே அதைப் பற்றிப் புகார் சொல்லத் தொடங்கினார்... ஆனால், இதைப் பற்றிப் பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். மேலும், அந்த "மகா எழுத்தாளரும்" பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை மிகுந்த ஆதரவுடன் வரவேற்று, தாமதிக்காமல் அவரைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்தார் என்பதையும் நான் குறிப்பிட வேண்டும். தன்னைத்தானே மிக உயர்வாகக் கருதிக்கொள்ளும் ஒரு மனிதரிடமிருந்து வந்த இத்தகைய அவசரமான அழைப்பு, ஸ்தேபன் திரோஃபிமோவிச்சை மற்ற அனைத்தையும் விட அதிகமாகக் காயப்படுத்தியது. ஆனால், நான் இதை வேறொரு கோணத்தில் புரிந்துகொண்டேன்: ஒரு நிஹிலிஸ்ட்டைத் (nihilist) தனது வீட்டிற்கு அழைப்பதன் மூலம், அந்த நிஹிலிஸ்ட்டுக்கு இரு தலைநகரங்களிலும் உள்ள "முற்போக்கு" இளைஞர்களுடன் இருக்கும் தொடர்புகளைத்தான் திரு. கர்மாசினோவ் மனதில் கொண்டிருந்தார். இந்த புதிய தலைமுறைப் புரட்சியாளர்களைக் கண்டு அந்த மகா எழுத்தாளர் மிகுந்த அச்சமும் பதற்றமும் கொண்டிருந்தார்; ரஷ்யாவின் எதிர்காலம் இவர்களிடம்தான் இருப்பதாக—முற்றிலும் அறியாமையின் காரணமாக—நம்பிய அவர், அவர்களிடம் மிகவும் இழிவான முறையில் பணிந்து சென்றார். ஆனால், அந்த இளைஞர்களோ அவரை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை என்பதுதான் இதில் வேடிக்கையான விஷயம். II

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தனது தந்தையைப் பார்க்கவும் ஓரிரு முறை வந்திருந்தார்—துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் வந்த அந்த இரண்டு சமயங்களிலும் நான் அங்கு இல்லை. முதல்முறை அவர் புதன்கிழமையன்று வந்தார்—அதாவது, அந்த முதல் சந்திப்பு நிகழ்ந்த நான்காம் நாளில்—அப்போதும்கூட, அவர் ஏதோ ஒரு அலுவல் விஷயமாகத்தான் வந்திருந்தார். இதற்கிடையில், சொத்து தொடர்பான தீர்வு அவர்களுக்கிடையே மிகவும் அமைதியாகவும், யாருக்கும் தெரியாமலும் முடிந்துவிட்டது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா எல்லாவற்றையும் தானே பொறுப்பேற்றுக்கொண்டு, அனைத்துத் தொகையையும் செலுத்தி முடித்தார்—நிச்சயமாக, அவர் அதற்காக......அந்த நிலம்; எல்லாம் முடிந்துவிட்டதாக அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் தெரிவித்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் பிரதிநிதியான அவரது வேலையாள் அலெக்ஸி யெகோரோவிச், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் ஒரு ஆவணத்தைக் கொடுத்து அதில் கையொப்பமிடுமாறு கூறினார். அவரும் அமைதியாகவும், மிகுந்த கண்ணியத்துடனும் அதில் கையொப்பமிட்டார். இந்த கண்ணியத்தைப் பொறுத்தவரை, அந்த நாட்களில் நமது பழைய நண்பரை என்னால் அடையாளம் காணவே முடியவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவர் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் நடந்துகொண்டார்; மிகவும் அமைதியானவராக மாறினார்—ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குப் பிறகு வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கு ஒரு கடிதம் கூட எழுதவில்லை (இது எனக்கு ஒரு அதிசயமான விஷயமாகவே பட்டது)—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் மிகுந்த மன அமைதியுடன் இருந்தார். ஏதோ ஒரு உறுதியான, மிக முக்கியமான எண்ணத்தில் அவர் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டார் என்பதும், அந்த எண்ணமே அவருக்கு இந்த அமைதியை வழங்கியது என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த எண்ணத்தைக் கண்டடைந்த பிறகு, அவர் அமைதியாக அமர்ந்து காத்திருந்தார். இருப்பினும், ஆரம்பத்தில் அவர் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்; குறிப்பாக திங்களன்று அவருக்கு 'கோலெரினா' (காலராவின் லேசான வடிவம்) ஏற்பட்டது. அந்த நாட்களில், எந்தச் செய்தியும் கிடைக்காமல் இருக்க அவரால் இயலவில்லை; அதே சமயம், நான் வெறும் தகவல்களைத் தாண்டி, விஷயத்தின் ஆழத்திற்குச் சென்று சில ஊகங்களை முன்வைக்க முயன்றபோதெல்லாம், அவர் கைகளை அசைத்து என்னை நிறுத்துமாறு சைகை செய்வார். இருப்பினும், தனது மகனுடன் அவர் மேற்கொண்ட இரண்டு சந்திப்புகளும் அவருக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தன; ஆனாலும், அவை அவரது உறுதியைச் சற்றும் குலைக்கவில்லை. அந்த இரண்டு நாட்களிலும், சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு, அவர் வினிகரில் நனைத்த துணியால் தலையைச் சுற்றிக்கொண்டு சோபாவில் படுத்திருந்தார்; ஆனாலும், ஒரு உயர்ந்த நிலையில், அவர் மிகுந்த மன அமைதியுடனேயே இருந்தார்.

இருப்பினும், சில தருணங்களில் அவர் என்னைத் தடுக்க கைகளை அசைக்கவில்லை. அவர் மேற்கொண்ட அந்த மர்மமான முடிவு தளர்ந்து வருவதாகவும், புதிய, ஈர்க்கக்கூடிய எண்ணங்கள் அவரது மனதில் ஊடுருவி, அவற்றுடன் அவர் போராடிக்கொண்டிருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது. இவை மிகக் குறுகிய தருணங்களே என்றாலும், நான் அவற்றைக் கவனித்தேன். அவர் மீண்டும் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளவும், தனிமையிலிருந்து வெளியே வரவும், ஒரு சவாலை விடுக்கவும், இறுதிப் போரில் ஈடுபடவும் விரும்பினாரோ என்று எனக்குத் தோன்றியது.

"என் அன்பே, நான் அவர்களை நசுக்கியிருப்பேன்!" என்று வியாழக்கிழமை மாலை, பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச்சுடனான தனது இரண்டாவது சந்திப்பிற்குப் பிறகு, தலையில் துணியைச் சுற்றிக்கொண்டு சோபாவில் படுத்திருந்த அவர் திடீரெனக் கூறினார். அந்த நிமிடம் வரை, அன்று நாள் முழுவதும் அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியிருக்கவில்லை.

“‘என் மகனே, என் அன்புக் குமாரனே’—இப்படியெல்லாம் சொல்வது வெறும் உளறல், ஒரு சமையல்காரர் கூடப் பேசக்கூடிய அபத்தமான பேச்சுதான்; சரி, போகட்டும், அது எனக்கே புரிகிறது. நான் அவனுக்கு உணவோ பானமோ கொடுக்கவில்லை; பெர்லினிலிருந்து ஒரு மாகாணத்திற்கு—அவன் இன்னும் குழந்தையாக இருந்தபோதே—அஞ்சல் வழியாக அனுப்பி வைத்தேன், இப்படி இன்னும் பல... எல்லாவற்றையும் ஒப்புக்கொள்கிறேன்... ‘நீங்கள் எனக்கு உணவளிக்கவில்லை, என்னை அஞ்சல் வழியாக அனுப்பி வைத்தீர்கள், அதுமட்டுமின்றி, இங்கே என்னிடமிருந்து எதையோ பறித்துக்கொண்டீர்கள்’ என்று அவன் சொல்கிறான். ஆனால், அடேய் பாவி! என்று நான் பதிலுக்குக் கத்துகிறேன்—என் வாழ்நாள் முழுவதும் என் முழு இதயத்தோடும் உன்னைப் பராமரிக்கவில்லையா? அது அஞ்சல் வழியாக நடந்திருந்தாலும் கூடத்தான்! *Il rit* (அவர் சிரிக்கிறார்). சரி, ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஒப்புக்கொள்கிறேன்... அஞ்சல் வழியாகவே இருக்கட்டும்,” என்று ஏதோ ஒரு பிரமை நிலையில் அவர் பேசி முடித்தார்.

“*Passons* (சரி, இதை விடுவோம்),” என்று ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து மீண்டும் தொடங்கினார். “எனக்கு துர்கேனேவை (Turgenev) புரியவில்லை. அவருடைய பஸாரோவ் (Bazarov) முற்றிலும் கற்பனையான கதாபாத்திரம்—அப்படி ஒருவனே கிடையாது! சொல்லப்போனால், அக்காலத்திலேயே மக்கள் அவனை நிராகரித்துவிட்டார்கள், நம்பவே முடியாத ஒரு கதாபாத்திரம் என்றுதானே சொன்னார்கள்! இந்த பஸாரோவ் என்பவன் நோஸ்த்ரியோவ் (Nozdryov) மற்றும் பைரன் (Byron) ஆகிய இருவரின் ஒரு தெளிவற்ற கலவை—*c’est le mot* (அதுதான் சரியான சொல்). அவர்களைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள்: வெயிலில் விளையாடும் நாய்க்குட்டிகளைப் போல, மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதித்து கத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்—அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள், அவர்கள்தான் வெற்றியாளர்கள்! இதற்கும் பைரனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?… எவ்வளவு சாதாரணமான, அற்பமான யதார்த்தம் இது! எவ்வளவு கீழ்த்தரமான, சமையலறை வேலைக்காரியைப் போன்ற ஒரு தற்பெருமை, தன் பெயரைச் சுற்றி ஒரு ஆரவாரத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற மலிவான ஆசை! அதே சமயம், தன் பெயர் என்பது... அட, என்ன ஒரு கேலிச்சித்திரம் இது!” “ஐயோ, மனிதரே!” என்று நான் அவரிடம் கத்தினேன். “கிறிஸ்துவுக்குப் பதிலாக—உங்களை அப்படியே—மக்களுக்கு முன்னால் முன்வைக்கப் போகிறீர்களா?” *Il rit* (அவர் சிரிக்கிறார்). அவன் நிறையச் சிரிக்கிறான், மிக அதிகமாகவே சிரிக்கிறான். அவனது புன்னகையில் ஏதோ ஒரு விசித்திரம் இருக்கிறது. அவனது தாய்க்கு ஒருபோதும் இது போன்ற புன்னகை இருந்ததில்லை. அவன் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறான்.

மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

"அவர்கள் தந்திரமானவர்கள்; ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று ஏதோ சதி செய்திருக்கிறார்கள்..." என்று அவன் திடீரென்று உளறினான்.

"நிச்சயமாக, சந்தேகமே இல்லை!" என்று நான் காதுகளைக் கூர்மையாக்கிக் கேட்டுக்கொண்டேன். "இது முழுவதுமே திட்டமிட்டு அரங்கேற்றப்பட்ட ஒரு நாடகம்—மிகவும் வெளிப்படையான தையல்களுடன், மிக மோசமாக மேடையேற்றப்பட்டிருக்கிறது."

"நான் அதைச் சொல்ல வரவில்லை. கவனி, அந்தத் தையல்கள் வேண்டுமென்றே வெளிப்படையாகத் தெரியும்படி போடப்பட்டிருக்கின்றன—யார் கவனிக்க வேண்டுமோ, அவர்கள் கவனிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். புரிகிறதா?"

"புரியவில்லை."

சரி, அது நல்லதே. அடுத்த விஷயத்திற்குப் போவோம். இன்று எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலாக இருக்கிறது.

"ஆனால், நீங்கள் ஏன் அவனுடன் வாதிட்டீர்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்?" என்று சற்று கடிந்துகொள்ளும் தொனியில் கேட்டேன்.

"நான் அவனை மனமாற்றம் செய்ய விரும்பினேன்." தாராளமாகச் சிரித்துக்கொள்ளுங்கள்! என் பாவம், அந்த அத்தைக்குத்தான் இப்போது என் பேச்சைக் கேட்டு காது கிழியப்போகிறது! நண்பரே, கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்புதான் நான் என்னை ஒரு தேசபக்தனாக உணர்ந்தேன் என்று சொன்னால் நம்புவீர்களா? நான் எப்போதும் என்னை ஒரு ரஷ்யனாகவே கருதி வந்திருக்கிறேன்—உண்மையான ரஷ்யன் என்பவன், உங்களையும் என்னையும் போன்றவனாகத்தான் இருக்க முடியும். இதில் ஏதோ ஒரு குருட்டுத்தனமும், சந்தேகத்திற்குரிய விஷயமும் ஒளிந்திருக்கிறது.

"நிச்சயமாக," என்றேன் நான்.

"நண்பரே, முழுமையான உண்மை எப்போதும் நம்ப முடியாததாகவே இருக்கும்—இது உங்களுக்குத் தெரியுமா? உண்மையை நம்பக்கூடியதாக மாற்ற, அதனுடன் எப்போதும் ஒரு சிறு பொய்யைக் கலக்க வேண்டியிருக்கிறது. மக்கள் எப்போதும் அப்படித்தான் செய்து வந்திருக்கிறார்கள்." ஒருவேளை, நாம் புரிந்துகொள்ளாத ஏதோ ஒன்று இதில் இருக்கலாம். இந்த ஆரவாரமான கூச்சல்களுக்குப் பின்னால், நாம் கவனிக்கத் தவறிய ஏதேனும் ஒன்று இருக்கிறதா என்று நினைக்கிறீர்களா? அப்படி ஏதேனும் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் நான் விரும்புகிறேன். உண்மையிலேயே, அப்படி ஏதேனும் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் ஆசைப்படுகிறேன். நான் மௌனமாக இருந்தேன். அவரும் நீண்ட நேரம் அமைதியாகவே இருந்தார்.

“‘பிரெஞ்சு சிந்தனை’ என்று சொல்கிறார்களே…” திடீரென்று, ஏதோ காய்ச்சலால் பீடிக்கப்பட்டது போல அவர் தடுமாறியபடி பேசத் தொடங்கினார், “—அது ஒரு பொய்; அது எப்போதும் ஒரு பொய்யாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஏன் பிரெஞ்சு சிந்தனையை அவதூறு செய்ய வேண்டும்? இங்கே இருப்பது வெறும் ரஷ்ய சோம்பேறித்தனம் மட்டுமே—ஒரு கருத்தை உருவாக்குவதில் நமக்கு இருக்கும் அவமானகரமான இயலாமை, உலக நாடுகளிடையே நாம் ஒட்டுண்ணிகளாக வாழ்வது—இது அருவருப்பானது. *Ils sont tout simplement des paresseux* (அவர்கள் வெறும் சோம்பேறிகள்)—இதற்கும் ‘பிரெஞ்சு சிந்தனை’க்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. அட, மனிதகுலத்தின் நலனுக்காக, தீங்கு விளைவிக்கும் ஒட்டுண்ணிகளைப் போல, ரஷ்யர்களை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும்! நாம் பாடுபட்டது இதற்காக அல்ல, அறவே அல்ல; எனக்கு இப்போது எதுவும் புரியவில்லை. எதையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை!” “உங்களுக்குப் புரியவில்லையா?” என்று நான் அவரை நோக்கிக் கத்தினேன். “கில்லட்டினை (தலை துண்டிக்கும் கருவி) முன்னிறுத்தி—அதுவும் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன்—நீங்கள் செயல்படுகிறீர்கள் என்றால், அதற்கு ஒரே காரணம், தலைகளை வெட்டுவதுதான் மிக எளிதான காரியம், ஆனால் ஒரு புதிய கருத்தை உருவாக்குவதுதான் மிகக் கடினமான காரியம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா? *Vous êtes des paresseux! Votre drapeau est une gu…* (நீங்கள் சோம்பேறிகள்! உங்கள் கொடி ஒரு...)”...ஒருவித இயலாமை[14]. இந்த வண்டிகள்—அல்லது அவர் குறிப்பிட்டது போல, "மனிதகுலத்திற்கு தானியங்களைக் கொண்டு வரும் வண்டிகளின் இரைச்சல்"—இவை 'சிஸ்டைன் மடோனா' (Sistine Madonna) போன்ற கலைப்படைப்புகளை விட அதிக பயனுள்ளவை என்று சொல்லப்படுகிறது... இது போன்ற ஒரு முட்டாள்தனமான கருத்து[15]. ஆனால், உங்களுக்குப் புரிகிறதா—என்று நான் அவரிடம் கத்தினேன்—மனிதனுக்கு மகிழ்ச்சி எவ்வளவு அவசியமோ, அதே அளவிற்கு, அதே அளவில் துன்பமும் தேவை என்பதை நீங்கள் உணரவில்லையா! *அவர் சிரித்தார்.* "நீங்கள் வெறும் தந்திரமான, அழகான வார்த்தைகளை (bon mots) வீசுகிறீர்கள்," என்று அவர் கூறினார், "மென்மையான வெல்வெட் சோபாவில் சாய்ந்துகொண்டு..." —அவர் இன்னும் சற்று கடுமையான சொற்களையே பயன்படுத்தினார். மேலும், கவனித்தீர்களா, தந்தை மற்றும் மகன் ஒருவரை ஒருவர் 'நீ' (thou) என்று விளிக்கும் இந்த வழக்கம்—இரு தரப்பினரும் சம்மதிக்கும் வரை எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் அவர்களுக்குள் சண்டை ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது? நாங்கள் மீண்டும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம்.

"அன்பே," என்று அவர் திடீரென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தபடி முடித்தார், "இது ஏதோ ஒரு முடிவை நோக்கித்தான் செல்கிறது என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதா?"

"நிச்சயமாக," என்று நான் பதிலளித்தேன்.

"உங்களுக்குப் புரியவில்லை. சரி, அதை விடுவோம்[16]. ஆனால்... பொதுவாக, இந்த உலகில் பல விஷயங்கள் எந்த முடிவும் இன்றி முடிந்துவிடும்—ஆனால் இங்கே, நிச்சயமாக ஒரு முடிவு இருக்கும், நிச்சயமாக!"

அவர் எழுந்து, மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியுடன் அறையில் அங்குமிங்கும் நடந்தார்; மீண்டும் சோபாவை அடைந்ததும், முற்றிலும் சோர்ந்து போய் அதன் மீது சரிந்து விழுந்தார்.

வெள்ளிக்கிழமை காலை, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் மாவட்டத்தின் ஏதோ ஒரு பகுதிக்குச் சென்றார், திங்கட்கிழமை வரை அவர் திரும்பி வரவில்லை. அவர் சென்ற செய்தியை லிபுட்டினிடம் இருந்து அறிந்தேன். அதே உரையாடலின் போது, ​​லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர்—சகோதரனும் சகோதரியும்—ஆற்றின் மறுபுறம் உள்ள கோர்ஷெச்னாயா (Gorshechnaya) குடியிருப்பில் தங்கியிருப்பதையும் தெரிந்துகொண்டேன். "அவர்களை நான் தான் அழைத்துச் சென்றேன்," என்று லிபுட்டின் மேலும் கூறினார். பிறகு, லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் குறித்த பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சைத் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறார் என்று திடீரென்று என்னிடம் கூறினார்; இது இன்னும் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படவில்லை என்றாலும், நிச்சயதார்த்தம் முடிந்துவிட்டது, விஷயம் உறுதியாகிவிட்டது. மறுநாள், லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவை குதிரை மீதமர்ந்த நிலையில் பார்த்தேன்; அவருடன் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் இருந்தார். உடல்நலக்குறைவுக்குப் பிறகு அவர் வெளியே வந்த முதல் தருணம் இது. தொலைவிலிருந்தே அவர் என்னைப் பார்த்து கண்களைச் சிமிட்டிச் சிரித்து, மிகவும் நட்பான முறையில் தலையசைத்தார். இந்த விவரங்களையெல்லாம் நான் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் கூறினேன்; ஆனால், லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் குறித்த செய்தி மட்டுமே அவரது கவனத்தை ஈர்த்தது.

அந்த எட்டு நாட்களில் நிலவிய மர்மமான சூழலை—நாங்கள் எதையும் அறியாமல் இருளில் இருந்த அந்த காலகட்டத்தை—விவரித்து முடித்த பிறகு, இப்போது என் கதையின் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளை விவரிக்கப் போகிறேன். அனைத்தும் வெளிப்பட்டு, விளக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், பின்னோக்கிப் பார்க்கும் தெளிவோடு நான் இதைக் கூறுகிறேன். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குப் பிந்தைய எட்டாவது நாளில்—அதாவது, அடுத்த திங்கட்கிழமை மாலையில்—இருந்து என் கதையைத் தொடங்குகிறேன். ஏனெனில், உண்மையில் அந்த மாலைப் பொழுதிலிருந்தேதான் அந்த "புதிய கதை" தொடங்கியது.
III

மாலை ஏழு மணி. நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் தனது பணி அறையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தார். நீண்ட காலமாக அவருக்குப் பிடித்தமான இந்த அறையில், உயர்ந்த மேற்கூரைகளும், தரை முழுவதும் விரிக்கப்பட்ட கம்பளங்களும், சற்று கனமான, பழங்கால பாணி மரச்சாமான்களும் இருந்தன. அவர் அறையின் ஒரு மூலையில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார்; வெளியே செல்வது போன்ற உடையில் இருந்தபோதிலும், அவர் கிளம்புவதற்கான எந்த அறிகுறியும் தெரியவில்லை. அவருக்கு முன்னால் இருந்த மேஜையின் மீது ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது; அந்தப் பெரிய அறையின் ஓரங்களும் மூலைகளும் இருளில் மூழ்கியிருந்தன. அவரது முகத்தில் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் கவனமும் தெரிந்தன, அதே சமயம் அவர் முழுமையான அமைதியுடன் இல்லை; அவரது முகம் சோர்வாகவும், சற்று மெலிந்தும் காணப்பட்டது. உண்மையில், அவருக்கு ஈறுகளில் வீக்கம் (ஒருவகை சீழ் கட்டி) ஏற்பட்டிருந்தது; அவரது பல் ஒன்று அடிபட்டு விழுந்துவிட்டது என்று பரவிய வதந்தி மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்று. பல் தளர்ந்திருந்தது உண்மைதான், ஆனால் அது மீண்டும் பழையபடி உறுதியாகிவிட்டது. அவரது மேல் உதட்டின் உட்புறத்தில் ஒரு கீறல் ஏற்பட்டிருந்தது, அதுவும் ஆறிவிட்டது. இருப்பினும், அந்தச் சீழ் கட்டி வாரம் முழுவதும் அப்படியே இருந்தது; ஏனெனில், அவர் மருத்துவரை அணுகவோ அல்லது அறுவை சிகிச்சை மூலம் அதை அகற்றவோ மறுத்துவிட்டார். அது தானாகவே உடைந்து வெளியேறும் வரை காத்திருக்கவே அவர் விரும்பினார். அவர் யாரையும் தன்னை நெருங்க அனுமதிப்பதில்லை—தன் தாயைக் கூட அனுமதிக்கவில்லை; அப்படி அனுமதித்தாலும், அது ஒரு நாளைக்கு ஒரு நிமிடம் மட்டுமே, அதுவும் அந்தி சாயும் வேளையில்—அதாவது இருள் சூழ்ந்து, ஆனால் இன்னும் விளக்குகள் ஏற்றப்படாத அந்தத் தருணத்தில்—மட்டுமே நடக்கும். நகரத்தில் இருந்த காலத்தில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைத் தொடர்ந்து இருமுறை அல்லது மூன்று முறை சந்தித்து வந்த பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சைச் சந்திக்கவும் அவர் மறுத்துவிட்டார். இறுதியாக, திங்கள்கிழமை அன்று—மூன்று நாள் பயணத்தை முடித்துவிட்டு அன்று காலைதான் நகருக்குத் திரும்பி, நகரத்தைச் சுற்றி வந்து, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் இல்லத்தில் உணவருந்திய பிறகு—பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் மாலை வேளையில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்திக்க வந்தார்; அவர் வருவார் என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த ஆவலுடன் காத்திருந்தார். இப்போது அந்தத் தடை நீக்கப்பட்டிருந்தது; நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் விருந்தினர்களைச் சந்திக்கத் தொடங்கியிருந்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவே நேராகத் தன் விருந்தினரை அந்த அறைக்கு (அவரது பணி அறைக்கு) அழைத்துச் சென்றார். இந்தச் சந்திப்பு நிகழ வேண்டும் என்று அவர் நீண்டகாலமாக விரும்பியிருந்தார்; மேலும், நிகோலாஸைச் சந்தித்த பிறகு வந்து விவரம் சொல்வதாக பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் அவருக்கு வாக்குறுதி அளித்திருந்தார். அவர் தயக்கத்துடன் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் அறைக் கதவைத் தட்டினார். எந்தப் பதிலும் கிடைக்காததால், கதவைச் சற்றே—சுமார் இரண்டு அங்குல அளவிற்கு—திறந்து பார்த்தார்.

"நிகோலாஸ், பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சை உன்னைப் பார்க்க உள்ளே அழைத்து வரட்டுமா?" என்று அவர் மென்மையான, அடக்கப்பட்ட குரலில் கேட்டார்; அதே சமயம், விளக்கு வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் இருந்த நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் உருவத்தைக் காண முயன்றார்.

"ஆம், ஆம்—தாராளமாக, நிச்சயமாக!" என்று பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் உரத்த, உற்சாகமான குரலில் கூவினார்; அவரே கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கதவு தட்டப்பட்டதைக் கேட்கவில்லை; தன் தாயின் தயக்கமான கேள்வி மட்டுமே அவர் காதில் விழுந்தது, ஆனால் அதற்குப் பதிலளிக்க அவருக்கு அவகாசம் கிடைக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில், அவர் படித்து முடித்திருந்த ஒரு கடிதம் அவர் முன்னால் இருந்தது, அதைப் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனையில் அவர் மூழ்கியிருந்தார். பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சின் திடீர், கூர்மையான குரலைக் கேட்டு அவர் திடுக்கிட்டார்; உடனே அருகில் இருந்த ஒரு காகிதத் தடுப்பைக் (paperweight) கொண்டு அந்தக் கடிதத்தை அவசரமாக மறைத்தார். ஆனால், அது முழுமையாக மறையவில்லை; கடிதத்தின் ஒரு மூலையும், உறையின் பெரும்பகுதியும் வெளியே தெரிந்தபடியே இருந்தன. "நீங்கள் தயாராவதற்கு நேரம் கிடைக்கும் என்பதற்காக, நான் வேண்டுமென்றே என்னால் முடிந்தவரை சத்தமாகக் கத்தினேன்," என்று பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச், மேசையை நோக்கி விரைந்தவாறே, ஆச்சரியமான வெகுளித்தனத்துடன் அவசரமாகக் கிசுகிசுத்தார்—அவரது கண்கள் உடனடியாக அந்த பேப்பர்வெயிட்டையும் கடிதத்தின் மூலையையும் பார்த்தன.

"மேலும், நிச்சயமாக, நான் சற்று முன்பு பெற்ற ஒரு கடிதத்தை அந்த பேப்பர்வெயிட்டின் கீழ் மறைப்பதை நீங்கள் ஒரு நொடி பார்த்துவிட்டீர்கள்," என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், தான் இருந்த இடத்திலிருந்து நகரமால், அமைதியாகக் கூறினார்.

"ஒரு கடிதமா? நீயும் உன் கடிதமும் நரகத்திற்குப் போகட்டும்—எனக்கு என்ன கவலை!" என்று அந்த விருந்தினர் கூச்சலிட்டார். "ஆனால்... முக்கிய விஷயம்..." என்று அவர் மீண்டும் கிசுகிசுத்தார், ஏற்கெனவே மூடப்பட்டிருந்த கதவை நோக்கிப் பார்த்து, அந்தத் திசையில் தலையசைத்தார்.

"அவள் ஒருபோதும் ஒட்டுக்கேட்பதில்லை," என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் குளிர்ந்த குரலில் குறிப்பிட்டார்.

"சரி, நான் சொல்ல வருவது, ஒருவேளை..."“ஒட்டுக்கேட்பதுமா!” என்று பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் உற்சாகமான குரலில் இடைமறித்து, ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டார். “எனக்கு அதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை—உங்களிடம் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் அவசரமாக வந்தேன்… எப்படியோ, கடைசியில் உங்களைச் சந்தித்துவிட்டேன்! முதலில், உங்கள் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது? பார்க்க மிகவும் நன்றாக இருக்கிறீர்கள்—ஒருவேளை நாளை நீங்கள் வெளியே வரக்கூடும், இல்லையா?”

“இருக்கலாம்.”

“அவர்களின் தவிப்பை முடிவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள்—என் தவிப்பையும் முடிவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள்!” என்று அவர் கைகளை வீசி, விளையாட்டுத்தனமான, கவரும் பாணியில் கூறினார். “அவர்களிடம் நான் எவ்வளவு அபத்தமான கதைகளைச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால்! ஒருவேளை, உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்…” என்று அவர் சிரித்தார்.

“எனக்கு எல்லாம் தெரியாது. என் தாயிடமிருந்து நீங்கள்… மிகவும் சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட்டீர்கள் என்று மட்டும் கேள்விப்பட்டேன்.”

“நான் எதையும் குறிப்பாகச் சொல்லவில்லை, கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்று பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் சட்டென்று தற்காப்பு உணர்வுடன் பதிலளித்தார்; ஏதோ ஒரு கடுமையான தாக்குதலைத் தடுப்பது போல அவர் நடந்துகொண்டார். “நான் வெறுமனே… அதாவது, ஷாதோவின் மனைவியை இதில் சம்பந்தப்படுத்தினேன்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், பாரிஸில் உங்கள் விவகாரங்கள் குறித்து வதந்திகளைப் பரப்பினேன். ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்ததற்கு அதுதான் காரணம்… நீங்கள் கோபப்படவில்லைதானே?”

“நீங்கள் இதற்காகப் பெரும் பிரயத்தனம் செய்திருக்கிறீர்கள் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.”

“ஆஹா, இதையேதான் நான் அஞ்சினேன்! ஆனால் சொல்லுங்கள்—‘பெரும் பிரயத்தனம்’ என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? இது ஏதோ ஒரு குற்றச்சாட்டு போல ஒலிக்கிறது. இருந்தாலும், உங்கள் வெளிப்படைத்தன்மையை நான் பாராட்டுகிறேன்; நான் இங்கு வருவதற்கு முன்பே எனக்கு இருந்த மிகப்பெரிய பயம் இதுதான்—நீங்கள் வெளிப்படையாகப் பேச மறுத்துவிடுவீர்களோ என்றுதான் அஞ்சினேன்.”

“எந்த விஷயத்திலும் வெளிப்படையாகப் பேசும் எண்ணம் எனக்கு இல்லை,” என்று நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் சற்றே எரிச்சலுடன் கூறினார்—இருப்பினும், அடுத்த கணமே அவரது முகத்தில் ஒரு மெல்லிய, நையாண்டி கலந்த புன்னகை தோன்றியது.

“இல்லை, இல்லை—நான் அதைச் சொல்ல வரவில்லை! தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாதீர்கள்—அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை!” என்று பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் கைகளை அசைத்து, மிக வேகமான சொற்களை அடுக்கினார்; தன்னைச் சந்தித்தவரின் அந்தச் சிறு எரிச்சலைக் கண்டு அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தவராகத் தெரிந்தார். “நமது ‘விவகாரங்கள்’ குறித்து உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை—குறிப்பாக, உங்கள் தற்போதைய நிலையில் அது சரிப்படாது. ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த சம்பவம் தொடர்பாகவே நான் வந்திருக்கிறேன்—அதிலும், எவ்வளவு தேவையோ அவ்வளவு மட்டுமே பேசப்போகிறேன்; எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு எல்லை இருக்க வேண்டுமல்லவா? சில விஷயங்களை மிகவும் வெளிப்படையாக விளக்க வந்திருக்கிறேன்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்த விளக்கங்கள் உங்களுக்குத் தேவைப்படுவதை விட, எனக்குத்தான் அதிகம் தேவைப்படுகின்றன (உங்கள் கௌரவத்தைக் கருதி இதைக் கூறுகிறேன், அதே சமயம் இதுதான் உண்மையும் கூட). இனிவரும் தருணங்களில், உங்களிடம் நான் முற்றிலும் வெளிப்படையாக இருக்கப்போகிறேன்.”

“அப்படியானால், இதற்கு முன்பு நீங்கள் வெளிப்படையாக இருக்கவில்லையா?”

“அது உங்களுக்கும் நன்றாகத் தெரியும். பலமுறை நான் தந்திரமாகவும், சூழ்ச்சியாகவும் நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்… ஆஹா, நீங்கள் புன்னகைத்தீர்கள்—மிகவும் மகிழ்ச்சி! இந்த புன்னகை, எனது விளக்கத்தைத் தொடங்குவதற்கு ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாக அமைந்தது. சொல்லப்போனால், ‘தந்திரம்’ என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி, வேண்டுமென்றே அந்த புன்னகையை நான் வரவழைத்தேன். நீங்கள் கோபப்பட வேண்டும் என்றும், ‘இவன் எப்படித் தன்னைத் தந்திரமானவன் என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம்?’ என்று வியக்க வேண்டும் என்றும், அதன் மூலம் நான் விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை நீங்களே உருவாக்க வேண்டும் என்றும் விரும்பினேன். பார்த்தீர்களா—நான் எவ்வளவு வெளிப்படையாக மாறியிருக்கிறேன் என்று! சரி, இப்போது சொல்லுங்கள்—நீங்கள் இதைக் கேட்கத் தயார்தானா?”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் முகம்—தன் விருந்தினர் வேண்டுமென்றே, திட்டமிட்டு முரட்டுத்தனமாகவும், அப்பாவித்தனமாக நடித்தும் தன்னைத் தூண்டிவிட முயன்றபோதும், அவமதிப்பு கலந்த அமைதியுடனும், ஒருவித ஏளனத்துடனும் இருந்தது—அம்முகத்தில் இப்போது ஒரு சிறு தயக்கமும், அதே சமயம் ஆர்வமும் கலந்த உணர்வு வெளிப்பட்டது.

“அப்படியானால் கேளுங்கள்,” என்று கூறிய பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், முன்னெப்போதையும் விட அதிக உற்சாகத்துடன் பேசத் தொடங்கினார். “பத்து நாட்களுக்கு முன்பு நான் இங்குக் கிளம்பியபோது—அதாவது, இந்த ஊருக்குக் கிளம்பியபோது—ஒரு ‘வேடத்தை’ ஏற்றுக்கொள்வது என்று முடிவு செய்தேன். உண்மையில், ஒருவன் எந்த வேடமும் அணியாமல், தனது உண்மையான முகத்தையே காட்ட வேண்டும், இல்லையா? ஒருவன் தனது உண்மையான முகத்தைக் காட்டுவதை விட தந்திரமான செயல் வேறொன்றும் இல்லை; ஏனென்றால், அதுதான் உண்மை என்று யாரும் ஒருபோதும் நம்பப்போவதில்லை. நான் முட்டாள் வேடம் அணியலாம் என்று கூட நினைத்தேன்—அது உண்மையான முகத்தைக் காட்டுவதை விட எளிதானதுதான்—ஆனால், முட்டாள் வேடம் அணிவது ஒரு தீவிரமான நிலை; இத்தகைய தீவிர நிலைகள் மற்றவர்களிடம் ஆர்வத்தைத் தூண்டிவிடும் என்பதால், இறுதியில் நான் எனது உண்மையான முகத்தையே காட்ட முடிவு செய்தேன். அப்படியானால், எனது இந்த ‘உண்மையான முகம்’தான் என்ன?” ஒரு நடுத்தரமான நிலை: முட்டாளும் அல்ல, புத்திசாலியும் அல்ல—வெறும் திறமையற்ற ஒரு மனிதன்; இங்கிருக்கும் அறிவார்ந்த மனிதர்கள் சொல்வது போலச் சொன்னால், நிலவிலிருந்து கீழே விழுந்தவனைப் போன்ற ஒருவன். அப்படித்தானே?

“சரி, ஒருவேளை அப்படித்தான் இருக்கலாம்,” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கூறினார். “ஆஹா, நீங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்—எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி! இவை உங்கள் சொந்த எண்ணங்கள்தாம் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும்… கவலைப்படாதீர்கள், கவலைப்படாதீர்கள், நான் ஒன்றும் வருத்தப்படவில்லை! மேலும், உங்களிடமிருந்து ஒரு பாராட்டுரையைப் பெறுவதற்காக நான் இப்படிப் பேசவில்லை—அதாவது, ‘ஐயோ, உங்களுக்குத் திறமை இல்லையென்று யார் சொன்னது? நீங்கள் மிகவும் புத்திசாலிதானே!’ என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக நான் இப்படிச் சொல்லவில்லை… ஆஹா, மீண்டும் சிரிக்கிறீர்களா! நான் மீண்டும் ஒரு பொறியில் சிக்கிக்கொண்டேன். நீங்கள் ‘நீங்கள் புத்திசாலி’ என்று சொல்லியிருக்க மாட்டீர்கள்—சரி, அதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். *Passons* (அதாவது, ‘இதை விடுவோம்’) என்று என் அன்புக்குரிய தந்தை சொல்வது போல—இடையே ஒரு குறிப்பு, என் பேச்சின் நீளத்தைக் கண்டு தயவுசெய்து எரிச்சலடையாதீர்கள். இதோ, இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம்: நான் எப்போதும் அதிகமாகப் பேசுகிறேன்—அதாவது, நிறைய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறேன்—அவசர அவசரமாகப் பேசுகிறேன், ஆனால் எதுவுமே சரியாக அமைவதில்லை. ஏன் இத்தனை வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறேன், ஏன் எதுவும் சரியாக அமைவதில்லை? ஏனென்றால், எனக்கு எப்படிப் பேச வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. உண்மையாகவே பேசத் தெரிந்தவர்கள் சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் பேசுவார்கள். ஆக, இதுதான் என்னுடைய தனித்துவமான ‘திறமையின்மை’ என்று சொல்லலாமா? ஆனால், இந்த ‘திறமையின்மை’ எனக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருக்கும்போது, ​​அதை நான் ஏன் செயற்கையாகவும் பயன்படுத்தக்கூடாது? எனவே, நான் அதைச் செய்கிறேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இங்கு வருவதற்கு முன்பு, நான் அமைதியாக இருக்கலாம் என்று ஒரு கணம் நினைத்தேன்—ஆனால், அமைதி என்பது ஒரு பெரிய கலை (திறமை), அது எனக்குச் சாத்தியமில்லை. அதுமட்டுமின்றி, அமைதி சில சமயங்களில் ஆபத்தானதாகவும் இருக்கலாம். எனவே, பேசுவதே சிறந்தது என்று முடிவு செய்தேன்—ஆனால், ஒரு ‘திறமையற்ற’ பாணியில் பேசலாம் என்று தீர்மானித்தேன்: அதாவது, நிறைய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவது, என் வாதங்களுக்குள் அவசரமாகத் தலைகுப்புறக் குதிப்பது, இறுதியில் என் சொந்த வாதங்களிலேயே சிக்கிக்கொண்டு, கேட்பவரை குழப்பமடையச் செய்வது—அல்லது இன்னும் சொல்லப்போனால், அவர் வெறுப்பில் கைகளை விரித்துவிட்டுச் செல்லும் நிலையை உருவாக்குவது!” இதன் விளைவாக, முதலாவதாக, நீங்கள் உங்கள் கபடமற்ற தன்மையை அவர்களுக்கு நம்ப வைத்துவிடுவீர்கள்—அதே சமயம் மிகுந்த தொந்தரவாகவும் மாறிவிடுவீர்கள், மேலும் அவர்கள் உங்களைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவே மாட்டார்கள்—இப்படி ஒரே கல்லில் மூன்று பலன்கள்! கடவுளே, இதற்குப் பிறகு, உங்களுக்குள் ஏதோ மர்மமான திட்டங்கள் இருப்பதாக யாராவது சந்தேகப்படுவார்களா? சொல்லப்போனால், எனக்கு ஏதோ ஒரு ரகசியத் திட்டம் இருப்பதாக யாராவது சொன்னால், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அதைக் கேட்டுத் தனிப்பட்ட அவமதிப்பாகவே கருதுவார்கள். அதுமட்டுமின்றி, அவ்வப்போது நான் அவர்களைச் சிரிக்கவும் வைக்கிறேன்—இது உண்மையிலேயே விலைமதிப்பற்ற ஒன்று. மேலும், இப்போது அவர்கள் எனக்கு எதை வேண்டுமானாலும் மன்னித்துவிடுவார்கள்; ஏனென்றால், அங்கே அமர்ந்து கொண்டு பிரகடனங்களை விடுத்துக்கொண்டிருந்த அந்த "அறிவாளி", அவர்களை விடவும் முட்டாளாக வெளிப்பட்டுவிட்டான்—அப்படித்தானே? உங்கள் புன்னகையை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​நீங்கள் இதை ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள் என்று தெரிகிறது.

ஆனால், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் புன்னகைக்கவில்லை; மாறாக, அவர் புருவத்தைச் சுளித்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்......சற்று பொறுமையின்றி.

“ஏன்? என்ன? ‘எந்த வித்தியாசமும் இல்லை’ என்று சொன்னீர்களா?” என்று பியோத்தர் স্তேபனோவிச் இடைவிடாது பேசிக்கொண்டே போனார் (நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் எதுவுமே சொல்லவில்லை). “நிச்சயமாக, நிச்சயமாக; என்னுடன் பழகுவதால் உங்களுக்குச் சங்கடம் ஏற்படும் என்று நினைக்க வேண்டாம், உறுதியளிக்கிறேன்! இன்று நீங்கள் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது; நான் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் வெளிப்படையான மனதுடனும் உங்களைத் தேடி வந்தேன், ஆனால் நீங்கள் என் ஒவ்வொரு சொல்லையும் எனக்கு எதிராகத் திருப்பிக் கொள்கிறீர்கள். இன்று எந்தவொரு சிக்கலான விஷயத்தையும் நான் பேசமாட்டேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறேன்—என் வார்த்தையை நம்புங்கள்—உங்கள் நிபந்தனைகள் அனைத்திற்கும் நான் முன்பே ஒப்புக்கொள்கிறேன்!”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பிடிவாதமாக மௌனம் காத்தார்.

“ஏன்? என்ன? ஏதாவது சொன்னீர்களா? புரிகிறது, புரிகிறது—மீண்டும் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டேன், இல்லையா? நீங்கள் எந்த நிபந்தனையையும் விதிக்கவில்லை, விதிக்கவும் மாட்டீர்கள்—நம்புகிறேன், நிச்சயமாக நம்புகிறேன்! சரி, அமைதியாயிருங்கள். நானே நிபந்தனைகளை முன்வைப்பதில் அர்த்தமில்லை என்பது எனக்கே தெரியும், இல்லையா? உங்களுக்குப் பதிலாக நானே முன்பே பதில் சொல்லிவிடுகிறேன்—இது என் திறமையின்மையைக் காட்டுகிறது, முற்றிலும் திறமையின்மையைக் காட்டுகிறது... சிரிக்கிறீர்களா? ஏன்? என்ன?”

“ஒன்றுமில்லை,” என்று ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் இறுதியாகக் கூறினார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச். “ஒருமுறை நான் உன்னைத் திறமையற்றவன் என்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது—அப்போது நீ அங்கு இல்லை, எனவே யாரோ அதை உன்னிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்... தயவுசெய்து விஷயத்திற்கு வருவாயா?”

“நான் விஷயத்திற்குத்தான் வந்திருக்கிறேன்—ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த விஷயத்திற்காகத்தான் நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்!” என்று தடுமாற்றத்துடன் கூறினார் பியோத்தர் স্তேபனோவிச். “ஞாயிற்றுக்கிழமை நான் எப்படி இருந்தேன் என்று நினைக்கிறீர்கள்? நான் ஒரு அவசரமான, சாதாரணமான, திறமையற்ற மனிதனின் முழு உருவமாக இருந்தேன்—மிகவும் திறமையற்ற முறையில் உரையாடலை வலுக்கட்டாயமாக என் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தேன்! ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் எனக்கு மன்னிப்பு கிடைத்தது; ஏனென்றால், நான் ஏதோ ‘நிலவிலிருந்து குதித்து வந்தவன்’ என்று எல்லோரும் நினைக்கிறார்கள்—இப்போது இங்கே அப்படித்தானே பேசிக்கொள்கிறார்கள்?” இரண்டாவதாக, நீங்கள் ஒரு சுவாரஸ்யமான குட்டி கதையைச் சொல்லி, அனைவரையும் ஒரு இக்கட்டான சூழலிலிருந்து காப்பாற்றினீர்கள்—அப்படித்தானே, அப்படித்தானே?

“சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாங்கள் இருவரும் ரகசியமாகச் சேர்ந்து திட்டமிட்டு, காரியங்களைச் சூழ்ச்சியால் கையாண்டது போலத் தோற்றமளிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, நீங்கள் அந்த விஷயத்தை அப்படி விவரித்தீர்கள். ஆனால் உண்மையில், எங்களிடையே எந்தவிதமான கூட்டுச் சதியோ அல்லது திட்டமிடலோ இருக்கவில்லை; நான் உங்களிடம் எதையும் கேட்கவும் இல்லை.”

“சரியாகச் சொன்னீர்கள், மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள்!” என்று மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் இடைமறித்தார். “அதுதான் என் நோக்கமாக இருந்தது—இதற்குப் பின்னால் இருந்த முழுச் செயல்பாட்டையும் நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும் என்றுதான் நான் விரும்பினேன். நான் ஒரு நாடகத்தை அரங்கேற்றினேன்; அது முக்கியமாக உங்களுக்காகத்தான்—ஏனென்றால், உங்களை ஒரு வலையில் சிக்க வைத்து, உங்களைச் சங்கடமான நிலைக்குத் தள்ள முயன்றேன். நீங்கள் எந்த அளவுக்குப் பயப்படுகிறீர்கள் என்பதைக் கண்டறிவதுதான் என் முதன்மை நோக்கமாக இருந்தது.”

“எனக்கு ஒரு கேள்வி—இப்போது ஏன் இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேசுகிறீர்கள்?”

“கோபப்படாதீர்கள், கோபப்படாதீர்கள், என்னைப் பார்த்து முறைக்காதீர்கள்… சரி, நீங்கள் முறைக்கவில்லைதான். ஏன் இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேசுகிறேன் என்று கேட்கிறீர்களா? ஏனென்றால், இப்போது எல்லாம் மாறிவிட்டது—எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, காலத்தின் மணலில் புதைந்து போய்விட்டது. உங்களைப் பற்றிய என் கருத்து திடீரென்று மாறிவிட்டது. பழைய அணுகுமுறை முற்றிலும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது; இனி ஒருபோதும் உங்களைச் சங்கடப்படுத்த அந்த வழியைப் பயன்படுத்த மாட்டேன்—இனிமேல், முற்றிலும் புதிய அணுகுமுறைதான்.”

“அப்படியானால், உங்கள் உத்திகளை மாற்றிக்கொண்டீர்களா?”

“இங்கே எந்த உத்தியும் இல்லை. இனிமேல், முடிவு முழுக்க முழுக்க உங்களுடையது—விருப்பமிருந்தால் ‘சரி’ என்று சொல்லலாம், அல்லது ‘வேண்டாம்’ என்று மறுக்கலாம். இதுதான் எனது புதிய அணுகுமுறை. அதுமட்டுமல்ல, நீங்கள் கட்டளையிடும் வரை, நம்மிடையே நடந்த அந்தச் சிறு விஷயத்தைப் பற்றி நான் யாரிடமும் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்ல மாட்டேன். சிரிக்கிறீர்களா? தாராளமாகச் சிரிக்கலாம்—நானும் சிரிக்கிறேன்! ஆனால், இப்போது நான் தீவிரமாகத்தான் பேசுகிறேன்—உண்மையிலேயே, மனப்பூர்வமாகத் தீவிரமாகத்தான் பேசுகிறேன். அவசர அவசரமாகச் செயல்படுபவர்களிடம் திறமை இருக்காது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும், இல்லையா? பரவாயில்லை, நான் திறமையற்றவனாகவே இருக்கட்டும்; ஆனாலும், நான் தீவிரமாகத்தான் பேசுகிறேன், முற்றிலும் தீவிரமாகத்தான் பேசுகிறேன்.” அவர் மிகுந்த தீவிரத்துடன் பேசினார்—முற்றிலும் மாறுபட்ட தொனியில், ஒருவித விசித்திரமான, வெளிப்படையான பதற்றத்துடன் பேசினார். இது நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை அவரை ஆர்வத்துடன் உற்றுநோக்கத் தூண்டியது. "என்னைப் பற்றிய உங்கள் அபிப்பிராயத்தை மாற்றிக்கொண்டதாகச் சொல்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.

"ஷாதோவைச் சந்தித்துவிட்டு வந்த பிறகு, நீங்கள் உங்கள் கைகளை விலக்கிக்கொண்ட அந்தத் தருணத்திலேயே, உங்களைப் பற்றிய என் அபிப்பிராயத்தை நான் மாற்றிக்கொண்டேன். போதும், போதும், தயவுசெய்து மேற்கொண்டு கேள்விகள் கேட்காதீர்கள்; நான் இனி ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசப்போவதில்லை."

அவர் இருக்கையிலிருந்து சட்டென்று எழுந்தார்; கேள்விகளைத் தடுத்து நிறுத்துவது போல கைகளை அசைத்தார். ஆனால், கேள்விகள் ஏதுமில்லாததாலும், அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லாததாலும், அவர் மீண்டும் தனது நாற்காலியில் அமர்ந்து, ஓரளவு அமைதியடைந்தார்.

"சரி, ஒரு விஷயம் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்," என்று அவர் தொடர்ந்து பேசினார், "இங்கே சிலர் நீங்கள் அவரைக் கொல்லப்போகிறீர்கள் என்று வதந்தி பரப்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்—அதற்காகப் பந்தயம் கூட கட்டுகிறார்கள்! லெம்ப்கே காவல்துறையை வரவழைக்கலாம் என்று நினைத்தார், ஆனால் யூலியா மிகைலோவ்னா அதைத் தடுத்துவிட்டார்... சரி, இதைப் பற்றிப் போதும்—உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தலாம் என்றுதான் சொன்னேன். இன்னொன்று: உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, அன்றுதான் லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினரை வேறொரு இடத்திற்கு மாற்றினேன். அவர்களின் முகவரி அடங்கிய என் குறிப்பு உங்களுக்குக் கிடைத்ததா?"

"உடனேயே கிடைத்துவிட்டது."

"அது 'திறமையின்மை'யால் நடந்தது அல்ல—உண்மையான விருப்பத்துடன்தான், உதவ வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடுதான் அதைச் செய்தேன். அது திறமையற்ற செயலாகத் தெரிந்திருக்கலாம், ஆனால் அதில் நேர்மை இருந்தது."

"சரி, பரவாயில்லை—ஒருவேளை இதுவே நல்லதுதான்..." என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்த நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கூறினார். "இருப்பினும், தயவுசெய்து இனி எனக்கு எந்தக் குறிப்புகளையும் அனுப்பாதீர்கள்."

"அது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது—அந்த ஒரு குறிப்பு மட்டும்தான்."

"அப்படியானால், லிபுட்டினுக்குத் தெரியுமா?" “வேறு வழியில்லை; ஆனால் லிபுட்டின், உனக்கே தெரியும், துணியமாட்டான்... சரி, நாம் ‘நமது’ குழுவினரைச் சந்தித்து வர வேண்டும்—அதாவது, ‘நமது’ என்று சொல்வதை விட, அவர்களைச் சந்தித்து வர வேண்டும்; இல்லையென்றால், நீ மீண்டும் கிண்டலாகப் பேசத் தொடங்கிவிடுவாய். கவலைப்படாதே, இப்போதே போக வேண்டிய அவசியமில்லை—பிறகு போகலாம். இப்போது வெளியே மழை பெய்கிறது. நான் அவர்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கிறேன், அவர்கள் ஒன்று கூடுவார்கள், நாம் இன்று மாலை செல்லலாம். அவர்கள் வாயைப் பிளந்துகொண்டு—கூட்டில் இருக்கும் குஞ்சுக் காகங்களைப் போல—நாம் அவர்களுக்கு என்ன விருந்து கொண்டு வரப்போகிறோம் என்று ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட கூட்டம் அது.” அவர்கள் புத்தகங்களை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு விவாதிக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். விர்கின்ஸ்கி ஒரு ‘சர்வகலா வல்லவர்’; லிபுட்டின் ஒரு ஃபூரியரிஸ்ட் (Fourierist)—அவனுக்குப் போலீஸ்காரர்களைப் போல மற்றவர்களின் விஷயங்களைக் கவனித்து ஒற்றறியும் குணம் அதிகம்; ஒரு வகையில் அவன் பயனுள்ளவன் தான், ஆனால் மற்ற விஷயங்களில் அவனை அடக்கி வைக்க ஒரு பலமான கை தேவை. பிறகு, அந்த நீண்ட காதுகளைக் கொண்ட ஒருவன் இருக்கிறான்—அவன் தனக்கென ஒரு புதிய சித்தாந்தத்தை முன்வைக்கப் போகிறான். நான் அவர்களை அவ்வளவு சாதாரணமாக நடத்துவது—அவர்கள் மீது ஒரு குடம் குளிர்ந்த நீரை ஊற்றுவது போலச் செயல்படுவது—அவர்களுக்கு மிகுந்த வருத்தத்தைத் தருகிறது—ஹி-ஹி! ஆனால், நாம் கண்டிப்பாகச் சென்றே ஆக வேண்டும்.

“நீ அவர்களை என்னிடம் ஒரு ‘தலைவன்’ போல அறிமுகப்படுத்தினாயா?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கேட்டான்; அவன் தன் குரலில் இயன்றவரை அலட்சியத்தைக் காட்டிக்கொள்ள முயன்றான். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவனை ஒருமுறை விரைவாக ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

“சரி, அது போகட்டும்,” என்று அவன் தொடர்ந்தான்—கேள்வியைக் கேட்காதது போல நடித்து, பேச்சை வேறு திசைக்குத் திருப்ப முற்பட்டான்— “நான் மதிப்பிற்குரிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை இரண்டு மூன்று முறை சந்தித்தேன், அங்கும் நான் நிறையப் பேச வேண்டியிருந்தது.”

“புரிகிறது.”

“இல்லை, நீ கற்பனை செய்து கொள்ளாதே—நான் அவளிடம், நீ யாரையும் கொல்லமாட்டாய் என்றுதான் சொன்னேன், அ—”...இன்னும் இது போன்ற பல இனிமையான, அர்த்தமற்ற பேச்சுக்கள். ஒரு விஷயம் கவனித்தீர்களா? அடுத்த நாளே, மரியா திமோஃபீவ்னாவை நான் ஆற்றைக் கடக்க உதவினேன் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. நீங்கள்தான் அவளிடம் சொன்னீர்களா?

“நான் சொல்லவில்லை.”

“நீங்கள்தான் சொல்லவில்லை என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், உங்களைத் தவிர வேறு யார் சொல்லியிருக்க முடியும்? சுவாரஸ்யமான விஷயம்தான்.”

“நிச்சயமாக, லிபுட்டின் தான் சொல்லியிருப்பான்.”

“இ-இல்லை, லிபுட்டின் இல்லை,” என்று புருவத்தைச் சுருக்கியபடி முணுமுணுத்தான் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். “யார் என்று எனக்குத் தெரியும். ஷாதோவ் போலத் தெரிகிறது... சரி, அதை விடுங்கள்! உண்மையில், இது மிகவும் முக்கியமான விஷயம் தான்... அது போகட்டும், உங்கள் தாயார் எப்போது வேண்டுமானாலும் அந்த முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்டுவிடுவார் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்... ஆமாம், கடந்த சில நாட்களாக அவர் மிகவும் மௌனமாகவும் சோகமாகவும் இருந்தார், ஆனால் இன்று நான் வந்தபோது, ​​அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டார். என்ன காரணம்?”

“ஏனென்றால், இன்னும் ஐந்து நாட்களில் எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவிடம் நான் திருமணம் குறித்துப் பேசப்போவதாக இன்று அவரிடம் வாக்குறுதி அளித்தேன்,” என்று திடீரென, எதிர்பாராத வெளிப்படைத்தன்மையுடன் கூறினார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்.

“ஓ, அப்படியா... சரிதான்,” என்று சற்றுத் தயக்கத்துடன் தடுமாறினான் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். “நிச்சயதார்த்தம் குறித்த வதந்திகள் அடிபடுகின்றனவே? அப்படியானால் அது உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் போதும், அவள் திருமண மேடையிலிருந்தே ஓடி வந்துவிடுவாள். நான் இப்படிச் சொல்வதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?”

“இல்லை, எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை.”

“இன்று உங்களைச் கோபப்படுத்துவது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது—இது எனக்கு ஒருவிதமான பதற்றத்தைத் தருகிறது. நாளை நீங்கள் எப்படி வரப்போகிறீர்கள் என்று பார்க்க ஆவலாக இருக்கிறேன். நிச்சயமாக, உங்கள் கைவசம் பல தந்திரங்கள் இருக்கும். நான் இப்படிச் சொல்வதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; இது பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சை மேலும் எரிச்சலடையச் செய்தது.

“சரி, ஒரு விஷயம்—எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா விஷயத்தில் உங்கள் தாயாரிடம் நீங்கள் சொன்னது உண்மையிலேயே தீவிரமானதா?” என்று அவன் கேட்டான். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவனை ஒரு குளிர்ந்த, கூர்மையான பார்வையுடன் பார்த்தான்.

“ஆ, புரிகிறது—மனதை அமைதிப்படுத்திக்கொள்ளத்தான், அப்படித்தானே? ஆம், அப்படித்தான்.”

“ஒருவேளை இது தீவிரமான விஷயமாக இருந்தால் என்ன செய்வது?” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உறுதியாகக் கேட்டான்.

“அப்படியானால்—இப்படிப்பட்ட தருணங்களில் சொல்வது போல, ‘கடவுள் உனக்குத் துணையாக இருக்கட்டும்!’ இது நம்முடைய காரியத்திற்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காது—கவனிக்கவும், நான் ‘நமது’ காரியம் என்று சொல்லவில்லை; அந்தச் சிறிய வார்த்தை உனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்காது என்பது எனக்குத் தெரியும். என்னைப் பொறுத்தவரை… உனக்குத் தெரிந்தபடி, நான் முழுமையாக உன் வசமே இருக்கிறேன்.”

“அப்படியா நினைக்கிறாயா?”

“நான் எதையும் நினைக்கவில்லை!” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் அவசரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே பதிலளித்தான். “ஏனென்றால், நீ உன்னுடைய விஷயங்களை ஏற்கனவே நன்கு சிந்தித்து, அனைத்தையும் திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், நான் உண்மையாகவே உன் சேவைக்குக் காத்திருக்கிறேன்—எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும், எந்தச் சூழலிலும்—நிச்சயமாக, *எந்தச்* சூழலிலும். நான் சொல்வது புரிகிறதா?”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கொட்டாவி விட்டான்.

“நான் உனக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்திவிட்டேன் போலிருக்கிறது,” என்று கூறிய பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், சட்டென்று எழுந்து தனது புதிய வட்ட வடிவத் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டான். கிளம்புவது போலச் செய்தாலும், அவன் அங்கேயேதான் நின்றான்; இடைவிடாமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்—சில சமயம் ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டும், சில சமயம் அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டும், உரையாடலில் மிகுந்த உற்சாகம் ஏற்படும் தருணங்களில் தனது தொப்பியால் தன் முழங்காலில் தட்டிக்கொண்டும் பேசினான்.

“லெம்ப்கே குடும்பத்தைப் பற்றிய சில கதைகளைச் சொல்லி உன்னை மகிழ்விக்கலாம் என்று நினைத்தேன்,” என்று அவன் உற்சாகமாகக் கூறினான்.

“வேண்டாம், அதை இன்னொரு சமயம் வைத்துக்கொள்ளலாம். சரி, சொல்—யூலியா மிகைலோவ்னாவின் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது?” “உயர் சமூகத்துக்கே உரிய என்னே ஒரு நேர்த்தியான நாகரிகம் உங்களுடையது! அவளுடைய உடல்நலத்தைப் பற்றி உங்களுக்குச் துளியும் கவலையில்லை—தெருவோரப் பூனை ஒன்றின் உடல்நலத்தைப் போலவே இதையும் நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்—இருந்தாலும், அதைப் பற்றிக் கேட்கிறீர்கள். இதைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும்! அவள் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கிறாள்; உங்களை ஒருவித மூடநம்பிக்கை கலந்த மரியாதையுடன் பார்க்கிறாள்—ஆம், நீங்கள் அங்கு வந்து நின்றாலே போதும், எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிடுவீர்கள் என்று அவள் உறுதியாக நம்புகிறாள்! ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்ததைப் பற்றி அவள் ஒரு வார்த்தைகூட யாரிடமும் சொல்லவில்லை; உங்கள் வருகையே எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துவிடும் என்று அவள் நம்புகிறாள்.” கடவுளே, நீங்கள் எதையெல்லாம் செய்ய வல்லவர் என்று அவள் கற்பனை செய்து வைத்திருக்கிறாளோ—யாருக்குத் தெரியும்! எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் முன்பை விட இன்னும் மர்மமான, கவர்ச்சிகரமான ஒரு நபராக மாறியிருக்கிறீர்கள்—இது உங்களுக்கு மிகவும் சாதகமான ஒரு நிலைதான்! அனைவரும் மிகுந்த ஆவலுடன் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். நான் அங்கிருந்து கிளம்பும்போதே சூழல் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது, இப்போது அது இன்னும் தீவிரமடைந்திருக்கிறது. இதோ, கடிதத்திற்கு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி. அவர்கள் எல்லோரும் கவுண்ட் கே (Count K)-ஐக் கண்டு அஞ்சுகிறார்கள். ஒரு விஷயம் தெரியுமா, அவர்கள் உங்களை ஒரு ஒற்றன் என்றுதான் நினைக்கிறார்கள்! நானும் அதற்கு ஏற்பவே பேசுகிறேன்—உங்களுக்கு ஆட்சேபனை ஏதுமில்லைதானே?

“ஒன்றும் இல்லை.” “பரவாயில்லை; இது பிற்காலத்தில் பயன்படும். இங்கே அவர்களுக்கு என்று ஒரு தனி பாணி இருக்கிறது. நான் அதை ஊக்குவிக்கிறேன்—யுலியா மிகைலோவ்னா எல்லாவற்றையும் வழிநடத்துகிறார், ககானோவும் கூட... சிரிக்கிறீர்களா? இது என் தந்திரத்தின் ஒரு பகுதிதான்: நான் தொடர்ந்து பொய்களை அடுக்கிக்கொண்டே போவேன்; அவர்கள் ஒரு அர்த்தமுள்ள வார்த்தைக்காகத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் தருணத்தில், திடீரென்று ஒரு சரியான வார்த்தையைச் சொல்லிவிடுவேன். அவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்வார்கள், உடனே நான் மீண்டும் பொய்களைச் சொல்லத் தொடங்கிவிடுவேன்! எல்லோரும் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள்—எனக்குத் திறமை இருக்கிறது, ஆனால் நான் ஏதோ ‘நிலவிலிருந்து கீழே விழுந்தவன்’ போல இருக்கிறேன் என்று சொல்கிறார்கள். லெம்ப்கே என்னை அரசுப் பணியில் சேரச் சொல்கிறார், அதன் மூலம் நான் திருந்திவிடுவேன் என்று அவர் நம்புகிறார். நான் அவரிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறேன் தெரியுமா? சொல்லப்போனால், அவரை எவ்வளவு தர்மசங்கடத்திற்கு உள்ளாக்குகிறேன் என்றால், அவரது கண்களே பிதுங்கி வெளியே வந்துவிடும் போலிருக்கும்! யுலியா மிகைலோவ்னா இதை ஊக்குவிக்கிறார். ஆமாம், ஒரு விஷயம்—ககானோ உங்கள் மீது கடும் கோபத்தில் இருக்கிறார். நேற்று துக்கோவில், அவர் உங்களைப் பற்றி மிகவும் மோசமான வார்த்தைகளில் பேசினார். நான் உடனே அவரிடம் முழு உண்மையைச் சொல்லிவிட்டேன்—சரி, முழு உண்மை என்று சொல்ல முடியாதுதான். நான் நேற்று முழு நாளையும் துக்கோவில் அவரோடுதான் கழித்தேன். நல்ல தோட்டம், அழகான வீடு.”

“அப்படியானால், அவர் இன்னும் துக்கோவிலில்தான் இருக்கிறாரா?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கேட்டார். அவர் சட்டென்று விழிப்புடன் நிமிர்ந்தார்—இருக்கையிலிருந்து குதித்து முன்னோக்கிப் பாய்வது போல இருந்தார்.

“இல்லை, அவர்தான் இன்று காலை என்னை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்; நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாகத்தான் வந்தோம்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபானோவிச் பதிலளித்தார். நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் திடீர் பதற்றத்தைக் கவனிக்காதது போலவே அவர் இயல்பாகப் பேசினார். “ஓ, ஒரு புத்தகம் கீழே விழுந்துவிட்டது,” என்று கூறி, தான் தட்டிவிட்ட ஒரு பொருளை எடுக்கக் குனிந்தார். “*பால்சாக்கின் பெண்கள்* (Balzac’s Women) — ஓவியங்களுடன் கூடிய புத்தகம்,” என்று புத்தகத்தைத் திறந்து பார்த்தபடி கூறினார். “இதை நான் படித்ததில்லை. லெம்ப்கே நாவல்களும் எழுதுகிறார் தெரியுமா?”

“அப்படியா?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கேட்டார், ஆர்வம் இருப்பது போலக் காட்டிக்கொண்டு. “ரஷ்ய மொழியில்—நிச்சயமாக, யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாகத்தான். யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியும், அவரும் இதற்கு அனுமதி அளிக்கிறார். ஒருவிதமான ‘கட்டுப்பாடு’தான்—ஆனால், அதை மிகவும் நேர்த்தியாகக் கையாளுகிறார்கள்; அந்த விஷயத்தில் அவர்கள் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள். வடிவத்தில் எவ்வளவு கண்டிப்பு, எவ்வளவு அடக்கம்! நாமும் இது போன்ற ஒன்றைப் பெற்றிருக்கக்கூடாதா என்று தோன்றுகிறது.”

“நீங்கள் நிர்வாகத்தைப் புகழ்கிறீர்களா?”

“ஏன் புகழக்கூடாது? ரஷ்யாவில் உண்மையான, மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படுத்தப்பட்ட ஒரே விஷயம் இதுதான்… இல்லை, இல்லை,” என்று சட்டென்று சுதாரித்துக்கொண்டார், “நான் அப்படிச் சொல்ல வரவில்லை—இந்த நுணுக்கமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம். சரி, கிளம்புகிறேன்—உங்கள் முகம் ஏனோ ஒரு மாதிரி வெளிறிப் போயிருக்கிறது.”

“எனக்குக் காய்ச்சல்.”

“நிச்சயமாக இருக்கும்—நீங்கள் படுத்து ஓய்வெடுப்பது நல்லது. ஒரு விஷயம், இந்த மாவட்டத்தில் ‘ஸ்கோப்சி’ (skoptsy) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பிரிவினர் இருக்கிறார்கள்—மிகவும் விசித்திரமான மனிதர்கள்… சரி விடுங்கள், அதைப் பற்றி இன்னொரு சமயம் பேசலாம். ஆமாம், ஒரு குட்டிச் சம்பவம் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்: இந்த மாவட்டத்தில் ஒரு காலாட்படை ரெஜிமென்ட் முகாமிட்டிருக்கிறது. கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மாலை, நான் பி—ட்சி (B—tsy) என்ற இடத்தில் சில அதிகாரிகளுடன் மது அருந்திக்கொண்டிருந்தேன். அவர்களுக்கு என்னவென்றால்…”நாங்கள் மூன்று நண்பர்கள்—*புரிந்துகொள்கிறீர்களா?*—நாத்திகம் குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்; இயல்பாகவே, கடவுள் என்ற கருத்தாக்கத்தையே நாங்கள் முற்றிலுமாக நிராகரித்துவிட்டோம். அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்—ஆனந்தத்தில் கத்தவே தொடங்கிவிட்டனர்! சொல்லப்போனால், ரஷ்யாவில் ஒரு கிளர்ச்சியைத் தொடங்க வேண்டுமானால், அது நாத்திகத்திலிருந்தே தொடங்கப்பட வேண்டும் என்று ஷாதோவ் உறுதியாகக் கூறுகிறான். ஒருவேளை அவன் சொல்வது சரியாக இருக்கலாம். அங்கே வயதான, நரைத்த தலைமுடியைக் கொண்ட, பிடிவாதக்காரரான ஒரு கேப்டன் அமர்ந்திருந்தார்—அவர் அதுவரை அமைதியாகவே இருந்தார், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை—திடீரென்று அவர் அறையின் நடுவே எழுந்து நின்று, தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போல உரத்த குரலில், "கடவுள் இல்லையென்றால், பிறகு நான் எப்படி கேப்டனாக இருக்க முடியும்?" என்று கேட்டார். அவர் தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு, கைகளை உயர்த்திவிட்டு, வெளியேறிச் சென்றார்.

"ஓரளவு தெளிவான சிந்தனைதான்," என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மூன்றாவது முறையாகக் கொட்டாவி விட்டபடி குறிப்பிட்டார்.

"அப்படியா? எனக்கு அது சரியாகப் புரியவில்லை—உங்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்கத்தான் நினைத்தேன். சரி, வேறு என்ன சொல்லலாம்? ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலை என்று ஒன்று இருக்கிறது—அது ஒரு விசித்திரமான இடம். உங்களுக்குத் தெரியும், அங்கே ஐந்நூறு தொழிலாளர்கள் வேலை செய்கிறார்கள்; அது காலரா நோயின் பிறப்பிடமாகவே மாறிவிட்டது—கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக ஒருமுறை கூட சுத்தம் செய்யப்படவில்லை—அதன் உரிமையாளர்களோ தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தைத் திருடுகிறார்கள். அவர்கள் கோடீஸ்வர வணிகர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சில தொழிலாளர்களுக்கு 'இன்டர்நேஷனல்' (Internationale) என்றால் என்னவென்று கூடத் தெரிந்திருக்கிறது என்று உறுதியாகச் சொல்கிறேன். என்ன—சிரிக்கிறீர்களா? நீங்களே நேரில் பார்க்கப்போகிறீர்கள்—எனக்குச் சிறிது அவகாசம் கொடுங்கள், கொஞ்சமே கொஞ்சம் காலம்! முன்பும் உங்களிடம் அவகாசம் கேட்டேன், இப்போதும் கேட்கிறேன், அதன் பிறகு… மன்னியுங்கள்—வேண்டாம், வேண்டாம்! நான் அப்படிச் சொல்ல வரவில்லை—முகத்தைச் சுளிக்காதீர்கள்! சரி, இப்போதைக்கு விடைபெறுகிறேன். இருங்கள்—" என்று திடீரென்று திரும்பி, "மிக முக்கியமான விஷயத்தையே மறந்துவிட்டேனே! செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து நமக்கான பெட்டி வந்து சேர்ந்ததாக இப்போதுதான் தகவல் கிடைத்தது."

"என்ன சொல்கிறாய்?" என்று குழப்பத்துடன் கேட்டார் நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச். "அதாவது, உங்கள் பெட்டி—உங்கள் உடைமைகள்: வால் கோட்டுகள், கால்சட்டைகள், உள்ளாடைகள்—வந்து சேர்ந்துவிட்டன! இது உண்மையா?"

"ஆம், யாரோ என்னிடம் இதைப் பற்றி முன்பே குறிப்பிட்டார்கள்." "அப்படியானால், இப்போதே அதைச் செய்துவிட முடியாதா?.."

"அலெக்ஸேயிடம் கேட்டுப் பாருங்கள்."

"சரி, அப்படியானால் நாளை—நாளைக்குச் செய்யலாமா? என் ஜாக்கெட், டிரெஸ் கோட் மற்றும் மூன்று ஜோடி கால்சட்டைகள்—உங்கள் பரிந்துரையின் பேரில் 'ஷார்மர்' (Sharmer's) கடையிலிருந்து வாங்கியவை—அவை உங்கள் உடைமைகளுடன் தான் இருக்கின்றன, நினைவிருக்கிறதா?"

"நீங்கள் இங்கே ஒரு கனவானாக மாற முயற்சிப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேனே?" என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒரு ஏளனச் சிரிப்புடன் கேட்டார். "குதிரை பயிற்சியாளரிடம் குதிரையேற்றம் கற்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்கள் என்பது உண்மையா?"

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஒரு விகாரமான புன்னகையை உதிர்த்தார்.

"பாருங்கள்," என்று அவர் திடீரென மிகுந்த அவசரத்துடன் பேசத் தொடங்கினார்; அவரது குரல் நடுங்கியது, இடையில் திக்கியது, "பாருங்கள், நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், தனிப்பட்ட கருத்துகளைத் தவிர்த்துவிடுவோமே—இனிமேல் எப்போதும் வேண்டாம், சரிதானே? உங்களுக்கு விருப்பமென்றால், தாராளமாக என்னை வெறுக்கலாம்—அதில் உங்களுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி கிடைப்பதாக இருந்தால்! ஆனால், இப்போதைக்குத் தனிப்பட்ட கருத்துகளைத் தவிர்ப்பதுதானே நல்லது—என்ன நினைக்கிறீர்கள்?"

"சரி, இனி நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்," என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பதிலளித்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஒரு ஏளனச் சிரிப்பை வெளிப்படுத்தி, தன் தொப்பியை முழங்காலில் தட்டி, ஒரு காலிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு உடல் எடையை மாற்றிக்கொண்டு, மீண்டும் தனது வழக்கமான பாணிக்குத் திரும்பினார்.

"இங்கே சிலர், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவின் அன்பைப் பெறுவதில் நான் உங்களுக்குப் போட்டியாளராக இருப்பதாகக் கூட நினைக்கிறார்கள்—பிறகு நான் எப்படி என் தோற்றத்தைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியும்?" என்று அவர் சிரித்தார். "யார் தான் உங்களுக்கு இந்தத் தகவல்களை எல்லாம் தருகிறார்கள்? ம்ம். சரியாக எட்டு மணி ஆகிவிட்டது; சரி, நான் கிளம்புகிறேன். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்திப்பதாக வாக்குறுதி அளித்திருந்தேன், ஆனால் அதைத் தவிர்த்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் நன்றாக உறங்குங்கள்—நாளை காலையில் புத்துணர்ச்சியுடன் இருப்பீர்கள்." வெளியே மழையும், அடர்ந்த இருளும் சூழ்ந்திருந்தது; நான் ஒரு வண்டியை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன்—இங்கே இரவு நேரங்களில் தெருக்கள் பாதுகாப்பானவை அல்ல, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே... அட, சரியான நேரத்தில் சொல்கிறேன்: சைபீரியாவிலிருந்து தப்பி வந்த 'பெட்கா' (Fedka) எனும் கைதி ஒருவன், இப்போது இந்த நகரத்திலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் சுற்றித் திரிகிறான். நம்ப முடிகிறதா? அவன் ஒரு காலத்தில் என் தந்தைக்குச் சொந்தமான பண்ணையடிமைதான். சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, என் தந்தை அவனை ராணுவத்தில் சேர்த்துவிட்டு, அதற்காகக் கிடைத்த பணத்தைத் தன் பையில் போட்டுக்கொண்டார். அவன் ஒரு விசித்திரமான மனிதன்!

“நீ... அவனிடம் பேசியிருக்கிறாயா?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்துக் கேட்டார்.

“பேசியிருக்கிறேன். அவன் என்னிடம் மறைப்பதில்லை. அவன் எதையும் செய்யக்கூடியவன்—எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணிந்தவன். பணத்திற்காகத்தான், என்றாலும் அவனுக்கென்று சில கொள்கைகளும் இருக்கின்றன. சரி, அதை விடுங்கள்—முன்பு நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்தத் திட்டம்... எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா தொடர்பான அந்த விஷயம்... அதைப்பற்றி மீண்டும் சொல்கிறேன்: என்னாலும் எதையும் செய்ய முடியும்—எந்தச் செயலில் வேண்டுமானாலும் ஈடுபட முடியும்—நான் உங்கள் சேவைக்கு முழுமையாகக் காத்திருக்கிறேன்... என்ன, உங்கள் கைத்தடியைத் தேடுகிறீர்களா? ஓ, இல்லை... கைத்தடி இல்லையா? விசித்திரம்தான், நீங்கள் கைத்தடியைத் தான் தேடுகிறீர்கள் என்று உறுதியாக நினைத்தேன்.”

நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் எதையும் தேடவில்லை, ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை; ஆனால், சட்டென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றார். அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான பாவனை மின்னியது.

“ஒருவேளை திரு. ககானோவ் விஷயத்தில் உங்களுக்கு ஏதேனும் தேவைப்பட்டால்...” என்று பீத்தர் ஸ்டெபனோவிச் மேசையின் மீதிருந்த காகிதத் தடுப்பானைச் (paperweight) சுட்டிக்காட்டி, “நான் அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்து தருகிறேன்—என்னை மறந்துவிடாதீர்கள்!” என்று கூறி முடித்தார்.

இதைச் சொல்லிவிட்டு, அவர் பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல் வெளியேறினார். இருப்பினும், கதவருகே மீண்டும் தலையை நீட்டி, “இதை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால்...” என்று வேகமாகக் கூறிச் சென்றார், “அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை ஷாதோவ் (Shatov) உங்களை அணுகியபோது, ​​தன் உயிரைப் பணயம் வைக்க அவனுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, இல்லையா? இதைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.”

மீண்டும் அவர் பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல் மறைந்து போனார். IV

அவர் அங்கிருந்து வெளியேறியபோது, ​​நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தனியாக விடப்பட்டதும் சுவரில் தன் கைகளால் ஓங்கி அறைந்துகொள்வார் என்று அவர் கற்பனை செய்திருக்கலாம்—அப்படியொரு காட்சியைப் பார்க்க முடிந்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாக மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பார். ஆனால், அது முற்றிலும் தவறான கணிப்பாக இருந்திருக்கும்: நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அமைதியாகவே இருந்தார். சுமார் இரண்டு நிமிடங்கள், அவர் அதே நிலையில் மேசைக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது போலத் தெரிந்தார். பிறகு, அவரது இதழ்களில் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற, குளிர்ந்த புன்னகை அரும்பியது. அவர் மெதுவாகச் சோபாவில்—மூலையில் இருந்த வழக்கமான இடத்தில்—அமர்ந்து, மிகுந்த சோர்வினால் கண்களை மூடிக்கொண்டார். காகிதத்தை அழுத்தி வைக்கும் பொருளுக்கு அடியிலிருந்து கடிதத்தின் ஒரு முனை வெளியே தெரிந்துகொண்டிருந்தது, ஆனால் அதைச் சரிசெய்ய அவர் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை.

சிறிது நேரத்திலேயே, அவர் முழுமையாகத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். கடந்த சில நாட்களாக நிலவிய கவலைகளால் மிகுந்த சோர்வடைந்திருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, தன் மனக்கட்டுப்பாட்டை இழந்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன்னை வந்து சந்திப்பதாக அளித்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றத் தவறியதால், நேரம் எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று துணிந்து, அவரே நேராக நிக்கோலாஸைச் சென்று பார்க்க முடிவெடுத்தார். 'இப்போதாவது அவர் உறுதியான எதையாவது சொல்வாரா?' என்று அவர் தொடர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தார். முன்னதாகச் செய்தது போலவே, மெதுவாகக் கதவைத் தட்டினார்; எந்தப் பதிலும் கிடைக்காததால், அவரே கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தார். நிக்கோலாஸ் அங்கே அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட அவர்...அவர் மிகவும் அசாதாரணமான அமைதியுடன் இருப்பதைக்கண்டு, அவள் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் சோபாவை நெருங்கினாள்; அவளது இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. அவர் இவ்வளவு விரைவாகத் தூங்கிப்போனதும், அதுவும் நேராக நிமிர்ந்து அமர்ந்தபடி, துளியும் அசையாமல்—சுவாசிப்பது கூடத் தெரியாத அளவுக்கு—இப்படி உறங்க முடிந்தது அவளுக்கு வியப்பளித்தது. அவரது முகம் வெளிறி, இறுகி, கல்லில் செதுக்கியது போலக் காணப்பட்டது; புருவங்கள் சுருங்கியிருந்தன—அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு உயிரற்ற மெழுகுச் சிலையைப் போலவே இருந்தார். அவள் சுமார் மூன்று நிமிடங்கள் அவருக்கு அருகில் நின்றாள், மூச்சைக்கூட அடக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்த வேளையில், திடீரென்று ஒரு பயம் அவளை ஆட்கொண்டது. அவள் மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து நகர்ந்து, கதவருகே நின்றபடி, அவருக்குக் குறுக்காகச் சிலுவை அடையாளமிட்டு, யாருக்கும் தெரியாமல் வெளியேறினாள்—அவள் மனதிற்குள் ஒரு புதிய, கனமான உணர்வும், ஆழ்ந்த வேதனையும் குடிகொண்டன.

அவர் நீண்ட நேரம்—ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக—அதே ஆழ்ந்த மயக்க நிலையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்திலோ அல்லது உடல் முழுவதிலுமோ ஒரு சிறு அசைவு கூட இல்லை; புருவங்கள் இன்னும் அதே தீவிரத்துடன் சுருங்கியே இருந்தன. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா இன்னும் மூன்று நிமிடங்கள் அங்கேயே இருந்திருந்தால், அந்த அழுத்தமான, மந்தமான அமைதியைத் தாங்க முடியாமல் அவரை எழுப்பியிருப்பாள். ஆனால், திடீரென்று அவர் கண்களைத் திறந்தார். அவர் தொடர்ந்து பத்து நிமிடங்கள் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார்; அறையின் மூலையில் இருந்த ஏதோ ஒரு பொருளை மிகுந்த கூர்மையுடனும் ஆர்வத்துடனும் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்—அங்கே புதிதாகவோ அல்லது குறிப்பிடத்தக்க வகையிலோ எதுவுமே இல்லை என்பதுதான் விசித்திரம்.

அப்போது, ​​சுவரிலிருந்த பெரிய கடிகாரம் ஒருமுறை ஆழமான, எதிரொலிக்கும் ஒலியுடன் மணியடித்தது. அவர் லேசான சங்கடத்துடன் தலையைத் திருப்பி அந்தக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். அதே கணத்தில், தாழ்வாரத்திற்குச் செல்லும் கதவு திறக்கப்பட, அவரது உதவியாளர் அலெக்ஸி யெகோரோவிச் உள்ளே வந்தார். ஒரு கையில் கதகதப்பான மேலங்கி, ஸ்கார்ஃப் மற்றும் தொப்பியை வைத்திருந்தார்; மற்றொரு கையில் ஒரு சிறிய வெள்ளித் தட்டில் ஒரு குறிப்பு இருந்தது.

"மணி ஒன்பதரை ஆகிறது," என்று அவர் மெல்லிய குரலில் கூறினார். ஆடைகளை மூலையில் இருந்த நாற்காலியில் வைத்துவிட்டு, அந்தச் சிறிய, உறையிடப்படாத காகிதத் துண்டை நீட்டினார்; அதில் பென்சிலால் இரண்டு வரிகள் எழுதப்பட்டிருந்தன. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அந்த வரிகளை ஒருமுறை மேலோட்டமாகப் பார்த்தார்; மேசையிலிருந்த பென்சிலை எடுத்து, குறிப்பின் அடியில் இரண்டு சொற்களை அவசரமாக எழுதிவிட்டு, அதை மீண்டும் தட்டில் வைத்தார்.

"நான் கிளம்பியதும் இதைக் கொண்டு போய் கொடுத்துவிடு—நீயும் கிளம்பத் தயாராகிக்கொள்," என்று கூறிவிட்டு, சோபாவிலிருந்து எழுந்தார்.

தான் அணிந்திருந்த மெல்லிய வெல்வெட் ஜாக்கெட்டைக் கவனித்த அவர், சற்று தயங்கி, வேறொன்றைக் கேட்டுக் கேட்டு வாங்கினார்—அது கம்பளியால் ஆன நீண்ட கோட் (frock coat); மாலை நேரங்களில் முறையான சந்திப்புகளுக்கு அணியக்கூடிய வகை. முழுமையாக உடை அணிந்து, தொப்பியையும் தலையில் வைத்துக்கொண்ட அவர், முன்னதாக வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உள்ளே வந்த கதவைப் பூட்டினார். பிறகு, பேப்பர் வெயிட்டிற்கு அடியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கடிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அலெக்ஸி யெகோரோவிச்சுடன் அமைதியாக நடைபாதைக்குச் சென்றார். அங்கிருந்து அவர்கள் ஒரு குறுகிய கல் படிக்கட்டு வழியாகக் கீழே இறங்கி, நேரடியாகத் தோட்டத்திற்குச் செல்லும் ஒரு நுழைவு வாயிலை அடைந்தனர். அந்த நுழைவு வாயிலின் மூலையில், முன்னரே தயார் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு விளக்கும் பெரிய குடையும் இருந்தன.

"இந்த அதீத மழையினால், தெருக்களில் சேறு சகதி தாங்க முடியாதபடி இருக்கிறது," என்று அலெக்ஸி யெகோரோவிச் கூறினார்—இது தன் எஜமானரை இந்த வெளியேற்றத்திலிருந்து தடுத்து நிறுத்த அவர் மேற்கொண்ட கடைசி முயற்சியாகும். ஆனால், எஜமானரோ குடையை விரித்துக்கொண்டு, இருண்டும், ஈரப்பதமாகவும், நிலவறை போல நனைந்தும் கிடந்த அந்தப் பழைய தோட்டத்திற்குள் இறங்கினார். காற்று இரைச்சலிட்டு வீசியதில், இலைகள் உதிர்ந்துகொண்டிருந்த மரங்களின் உச்சிகள் அலைபாய்ந்தன; மணல் நிறைந்த குறுகிய பாதைகள் மென்மையாகவும், வழுவழுப்பாகவும் மாறி ஆபத்தான நிலையில் இருந்தன. அலெக்ஸி யெகோரோவிச் தான் அணிந்திருந்த கோட் உடமையுடனேயே—தலைக்கவசம் ஏதுமின்றி—சிறிய விளக்கை ஏந்தி, தங்களுக்கு முன்னால் சுமார் மூன்று அடி தூரத்திற்குப் பாதையை வெளிச்சமாக்கிக்கொண்டு நடந்தார்.

"யாராவது கவனித்துவிடுவார்களா?" என்று திடீரென்று கேட்டார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்.

"ஜன்னல்களிலிருந்து பார்க்க முடியாது; மேலும், எல்லாமே முன்பே திட்டமிடப்பட்டுவிட்டன," என்று அமைதியான, நிதானமான குரலில் பதிலளித்தான் அந்தப் பணியாள்.

"அம்மா ஓய்வெடுக்கிறாரா?"

"கடந்த சில நாட்களாக வழக்கமாகச் செய்வது போலவே, சரியாக ஒன்பது மணிக்கு அவர் தன்னை அறைக்குள் பூட்டிக்கொண்டார்; இப்போது எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அவரைத் தொடர்புகொள்ள முடியாது. நீங்கள் எந்த நேரத்திற்குத் திரும்பி வருவீர்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம்?" என்று தயங்கியபடி கேட்டான் அவன். “சுமார் ஒரு மணி அல்லது ஒன்றரை மணி அளவில்—இரண்டு மணிக்கு மிகாமல்.”

“சரிங்க ஐயா.”

இருவருக்கும் நன்கு பரிச்சயமான அந்தத் தோட்டத்தின் வளைந்து நெளிந்த பாதைகள் வழியாகச் சென்று, அவர்கள் தோட்டத்தைச் சுற்றியிருந்த கல் சுவரை அடைந்தனர். அதன் ஒரு மூலையில், குறுகிய, ஆள் அரவமற்ற சந்து ஒன்றிற்குச் செல்லும் சிறிய கதவு ஒன்று இருந்தது. வழக்கமாகப் பூட்டியே வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தக் கதவைத் திறப்பதற்கான சாவி இப்போது அலெக்ஸி யெகோரோவிச்சிடம் இருந்தது.

“கதவு திறக்கும்போது சத்தம் வருமா?” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மீண்டும் கேட்டார்.

அதற்கு அலெக்ஸி யெகோரோவிச், நேற்றுதான் கதவின் கீல்களில் எண்ணெய் தடவியதாகவும், “இன்றும் மீண்டும் தடவினேன்” என்றும் உறுதியளித்தார். அவர் ஏற்கனவே மழையிலும் பனியிலும் நனைந்து போயிருந்தார். கதவைத் திறந்து, சாவியை நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் கொடுத்தார்.

“நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குத்தான் கிளம்புகிறீர்கள் என்றால்—தவறாக நினைக்காதீர்கள், ஆனால் இந்த ஊர் மக்கள் மீது எனக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லை; குறிப்பாக, ஆள் அரவமற்ற இந்தச் சந்துகளிலும், ஆற்றைக் கடந்து செல்லும் பகுதிகளிலும்...” என்று அவர் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவர் ஒரு முதிய பணியாளர்—முன்பு நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் தனிப்பட்ட உதவியாளராக இருந்தவர், சிறுவயதில் அவரைத் தன் கைகளில் ஏந்தி வளர்த்தவர். அவர் மிகவும் தீவிரமான, கண்டிப்பான சுபாவம் கொண்டவர்; சமய நூல்களை வாசிப்பதிலும் கேட்பதிலும் ஆர்வம் கொண்டவர்.

“கவலைப்படாதே, அலெக்ஸி யெகோரிச்.” “இறைவன் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும் ஐயா—ஆனால், நீங்கள் நல்ல காரியங்களைச் செய்யப் புறப்பட்டால் மட்டுமே!”

“என்ன சொன்னாய்?” என்று கேட்ட நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், அந்தச் சந்திற்குள் காலடி எடுத்து வைத்ததும் அப்படியே நின்றார்.

அலெக்ஸி யெகோரோவிச் தனது விருப்பத்தை மீண்டும் உறுதியாகக் கூறினார்; இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் அவர் தனது எஜமானரின் முன்னிலையில் இத்தகைய கருத்தை வெளிப்படுத்தத் துணிந்திருக்க மாட்டார்.

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கதவைப் பூட்டி, சாவியைத் தனது பையில் போட்டுக்கொண்டு, அந்தச் சந்தின் வழியே நடக்கத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும் அவரது கால்கள் மூன்று அங்குல ஆழத்திற்குச் சேற்றில் புதைந்தன. இறுதியில், அவர் நீண்ட, ஆள் அரவமற்ற, கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு தெருவை வந்தடைந்தார். அந்த ஊர் அவருக்கு அத்துபடிதான், இருந்தாலும் போகாயவ்லென்ஸ்காயா தெரு இன்னும் சற்று தொலைவிலேயே இருந்தது. பழைய, இருண்ட பிலிப்போவ் வீட்டின் பூட்டிய வாயிலுக்கு முன்னால் அவன் வந்து நின்றபோது, ​​நேரம் பத்து மணியைக் கடந்திருந்தது. லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் அங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டதால், தரைத்தளம் முற்றிலும் காலியாக இருந்தது; அதன் ஜன்னல்கள் பலகைகளால் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இடைத்தளத்திலோ—...ஷாதோவின் குடியிருப்பில் வெளிச்சம் ஏதுமில்லை. அங்கு அழைப்பு மணி இல்லாததால், அவர் கதவைத் தன் கையால் பலமாகத் தட்டத் தொடங்கினார். ஒரு சிறிய ஜன்னல் திறக்கப்பட, ஷாதோவ் வெளியே தெருவைப் பார்த்தார்; கடும் இருள் சூழ்ந்திருந்ததால், எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. ஷாதோவ் நீண்ட நேரம்—ஒரு நிமிடம் முழுவதுமாக இருக்கலாம்—அப்படியே உற்று நோக்கினார்.

“நீங்கள்தானா?” என்று திடீரென்று கேட்டார் அவர்.

“நான்தான்,” என்று அந்த எதிர்பாராத விருந்தினர் பதிலளித்தார்.

ஷாதோவ் ஜன்னலை வேகமாகக்1 மூடிவிட்டு, கீழே இறங்கிச் சென்று கதவின் தாழ்ப்பாளை நீக்கினார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உயரமான வாசற்படியைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்தார்; ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், ஷாதோவைக் கடந்து நேராக கிரிலோவ் வசிக்கும் பகுதிக்குச் சென்றார்.

இங்கு, கதவுகள் எதுவுமே பூட்டப்படவில்லை—ஏன், சரியாகச் சாத்தப்படக்கூட இல்லை. நுழைவாயிலும் முதல் இரண்டு அறைகளும் இருளில் மூழ்கியிருந்தன. ஆனால், கிரிலோவ் வசித்து, தேநீர் அருந்தும் கடைசி அறையில் மட்டும் வெளிச்சம் தெரிந்தது; அங்கிருந்து சிரிப்பொலியும், விசித்திரமான, கூர்மையான அலறல் சத்தங்களும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அந்த வெளிச்சத்தை நோக்கிச் சென்றார், ஆனால் அறைக்குள் நுழையாமல் வாசற்படியிலேயே நின்றுகொண்டார். மேஜையின் மீது தேநீர் பரிமாறப்பட்டிருந்தது. அறையின் நடுவில் ஒரு முதிய பெண்மணி—வீட்டு உரிமையாளரின் உறவினர்—நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது தலைமுடி கலைந்திருந்தது; அவர் ஒரு பாவாடையையும், வெறும் கால்களில் காலணிகளையும், முயல் ரோமத்தாலான குட்டையான ஜாக்கெட்டையும் அணிந்திருந்தார். அவர் தன் கைகளில் ஒன்றரை வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு குழந்தையை ஏந்தியிருந்தார். அக்குழந்தை ஒரு சிறிய சட்டை மட்டுமே அணிந்திருந்தது; கால்கள் வெளியே தெரிந்தன, கன்னங்கள் சிவந்திருந்தன, பொன்னிறமான தலைமுடி கலைந்து போயிருந்தது—குழந்தை இப்பதான் தொட்டிலிலிருந்து தூக்கி வரப்பட்டிருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் அழுதுகொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்; கண்களுக்குக் கீழே கண்ணீரின் தடயங்கள் இன்னும் மறைந்திருக்கவில்லை. ஆனால், அந்தத் தருணத்தில், அக்குழந்தை தன் பிஞ்சு கைகளை நீட்டி, ஒன்றோடொன்று தட்டி, உற்சாகமாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது—சிறிய குழந்தைகளுக்கு உரிய, மூச்சு முட்டும் வகையிலான அந்தச் சிரிப்பு அது. அவனுக்கு முன்னால், கிரிலோவ் ஒரு பெரிய சிவப்பு நிற ரப்பர் பந்தை தரையில் மோதி விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்; அது மேல்தளம் வரை எழும்பி மீண்டும் கீழே விழுந்தது. அதைப் பார்த்த குழந்தை, “பந்து! பந்து!” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தது. கிரிலோவ் அந்தப் பந்தைப் பிடித்து மீண்டும் வீசினார். அந்தக் குழந்தை தனது பிஞ்சுக்கரங்களால் அதை மீண்டும் வீச, கிரிலோவ் அதை எடுத்து வர ஓடினான். இறுதியில், அந்த "பந்து" ஒரு அலமாரிக்கு அடியில் உருண்டு சென்றது. "பந்து, பந்து!" என்று குழந்தை கூச்சலிட்டது. கிரிலோவ் தரையில் குனிந்து, கையை நீட்டி, அலமாரிக்கு அடியில் இருந்த அந்தப் பந்தை எடுக்க முயன்றான். அப்போது நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அறைக்குள் நுழைந்தார்; அவரைக் கண்டதும், அக்குழந்தை அந்த முதிய பெண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு, நீண்ட நேரம் குழந்தைக்குரிய தொனியில் அழத் தொடங்கியது. அவள் உடனே குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

"ஸ்தாவ்ரோகின்?" என்று கேட்டபடியே கிரிலோவ் தரையிலிருந்து எழுந்தான். கையில் பந்தைப் பிடித்திருந்த அவனிடம், இந்த எதிர்பாராத வருகையைக் குறித்த எந்த ஆச்சரியமும் வெளிப்படவில்லை. "தேநீர் அருந்துகிறாயா?"

அவன் முழுமையாக எழுந்து நின்றான்.

"நிச்சயமாக, சூடாக இருந்தால் மறுக்கமாட்டேன்," என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பதிலளித்தார். "நான் முழுமையாக நனைந்துவிட்டேன்."

"சூடாக... சொல்லப்போனால் கொதிக்கும் சூட்டில் இருக்கும்," என்று திருப்தியுடன் கூறினான் கிரிலோவ். "அமருங்கள். உங்கள் கால்களில் கொஞ்சம் சேறு படிந்திருக்கிறது, பரவாயில்லை; பிறகு ஈரத்துணியால் தரையைத் துடைத்துவிடுகிறேன்."

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அமர்ந்து, தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தேநீரை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடித்தார்.

"இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா?" என்று கேட்டான் கிரிலோவ்.

"வேண்டாம், நன்றி."

அதுவரை நின்றுகொண்டிருந்த கிரிலோவ், அவருக்கு எதிரே அமர்ந்து கேட்டான்:

"எதற்காக இங்கே வந்தீர்கள்?"

"ஒரு காரியமாகத்தான். இந்த கடிதத்தைப் பாருங்கள்—இது ககானோவிடமிருந்து வந்தது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் அவனைப் பற்றி உங்களிடம் குறிப்பிட்டது நினைவிருக்கிறதா?"

கிரிலோவ் கடிதத்தை வாங்கிப் படித்துவிட்டு, மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, அவரை ஆவலுடன் பார்த்தபடி காத்திருந்தான்.

"உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி," என்று விளக்கத் தொடங்கினார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், "நான் இந்த ககானோவை ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் சந்தித்தேன்—என் வாழ்நாளில் முதல் முறையாக. சமூக நிகழ்வுகளில் நாங்கள் ஒரு மூன்று முறை நேருக்கு நேர் சந்தித்தோம். என்னிடம் ஒருமுறை கூட நேரில் பேசவோ அல்லது பழகவோ செய்யாதபோதிலும், அவன் மிகவும் அநாகரிகமாகவும் திமிராகவும் நடந்துகொண்டான்." இதைப் பற்றி நான் உங்களிடம் முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன், ஆனால் உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது: அவர் என்னை விட முன்னதாகவே செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து கிளம்பியபோது, ​​திடீரென்று எனக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பினார். இது போன்ற கடிதம் என்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் மிகவும் முறையற்ற ஒன்றாக இருந்தது; அதிலும், ஏன் எழுதப்பட்டது என்பதற்கான எந்த விளக்கமும் இல்லாதது இன்னும் விசித்திரமாக இருந்தது. நான் உடனடியாக அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அதில், நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கே கிளப்பில் அவரது தந்தையுடன் நடந்த சம்பவத்தால் அவர் என் மீது கோபமாக இருக்கலாம் என்று வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டேன். என் செயல்கள் திட்டமிடப்படாதவை, உடல்நலக்குறைவால் ஏற்பட்டவை என்று கூறி, என்னால் இயன்ற அனைத்து மன்னிப்புகளையும் கோரினேன். என் மன்னிப்பை அவர் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் அதற்குப் பதிலளிக்காமல் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார்; ஆனால் இப்போது, ​​அவர் இங்கே மிகுந்த கோபத்துடன் இருப்பதைக் காண்கிறேன். அவர் என்னைப் பற்றி பொதுவெளியில் பல கருத்துகளைத் தெரிவித்ததாக அறிந்தேன்—அவை மிகவும் அவதூறானவை, நம்ப முடியாத குற்றச்சாட்டுகளைக் கொண்டவை. இன்று, இந்த கடிதம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது—இப்படிப்பட்ட கடிதத்தை இதுவரை யாரும் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள் என்றுதான் நினைக்கிறேன்—அதில் அவமானச் சொற்களும், "உன் அடிபட்ட முகம்" போன்ற வாசகங்களும் நிறைந்திருக்கின்றன. எனவே, எனக்காக 'செகண்ட்' (துணையாள்/பிரதிநிதி) ஆகச் செயல்பட நீங்கள் சம்மதிப்பீர்களா என்று கேட்கவே உங்களிடம் வந்தேன்.

"இப்படிப்பட்ட கடிதத்தை இதுவரை யாரும் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள் என்று சொன்னீர்களே," என்று கிரிலோவ் குறிப்பிட்டார். "தீவிர கோபத்தில் மக்கள் இது போன்றவற்றை எழுதியிருக்கலாம்; முன்பும் நடந்திருக்கிறது. புஷ்கின் கூட ஹீக்கீரனுக்கு எழுதியிருக்கிறார். சரி, நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். சொல்லுங்கள், என்ன திட்டம்?"

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், இந்த விவகாரத்தை நாளைக்குள்ளேயே முடித்துவிட விரும்புவதாகக் கூறினார். அவர் மீண்டும் தனது மன்னிப்பைத் தெரிவிக்கத் தயாராக இருப்பதாகவும்—தேவைப்பட்டால் முறையான இரண்டாவது மன்னிப்புக் கடிதத்தையும் அனுப்பத் தயார் என்றும்—அதற்குப் பதிலாக ககானோவ் இனிமேல் எந்தக் கடிதமும் அனுப்பமாட்டேன் என்று உறுதியளிக்க வேண்டும் என்றும் நிபந்தனை விதித்தார். அப்படிச் செய்தால், ஏற்கனவே வந்த கடிதம் எதுவுமே நடக்காத ஒன்றாகக் கருதப்படும். "இது மிக அதிகமான விட்டுக்கொடுப்பு; அவர் இதற்குச் சம்மதிக்க மாட்டார்," என்றார் கிரிலோவ்.

"இந்த நிபந்தனைகளை அவரிடம் கொண்டு செல்ல நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா என்று தெரிந்துகொள்ளவே நான் முக்கியமாக வந்தேன்." “நான் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்—அது என் பணிதான். ஆனால் அவர் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்.”

“அவர் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார் என்பது எனக்குத் தெரியும்.”

“அவர் சண்டையிட விரும்புகிறார். அந்தச் சண்டை எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.”

“விஷயம் என்னவென்றால், நாளைக்குள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வர வேண்டும், இதில் எந்தத் தவறும் நடக்கக்கூடாது. நீங்கள் காலை ஒன்பது மணிக்கு அவரிடம் செல்லுங்கள். அவர் உங்கள் பேச்சைக் கேட்டுவிட்டு, நிபந்தனைகளை நிராகரிப்பார்; பிறகு, சுமார் பதினொரு மணி அளவில், தனது பிரதிநிதியை (second) உங்களைச் சந்திக்க வைப்பார். அவரிடம் நீங்கள் மற்ற விவரங்களை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளலாம். மதியம் ஒரு அல்லது இரண்டு மணிக்குள், அனைவரும் குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு வந்து சேர வேண்டும். தயவுசெய்து, இதற்கேற்ப ஏற்பாடு செய்யுங்கள். ஆயுதங்களாகத் துப்பாக்கிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும், ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோள்: பத்து அடிகள் இடைவெளியில் ஒரு தடுப்புக்கோட்டை (barrier) அமைக்கவும். எங்களை அந்தத் தடுப்புக்கோட்டிலிருந்து தலா பத்து அடிகள் தொலைவில் நிறுத்த வேண்டும். ஒரு சமிக்ஞை கிடைத்ததும், நாங்கள் அந்தத் தடுப்புக்கோட்டை நோக்கி முன்னேற வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய தடுப்புக்கோட்டை வரை செல்ல வேண்டும்; ஆனால், அதற்கு முன்பாகவே—அதாவது நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே—துப்பாக்கியால் சுடலாம். இவ்வளவுதான், வேறொன்றும் இல்லை.”

“வி...”"தடைகளுக்கு இடையே பத்து அடிகள்—மிக நெருக்கமான தூரம்," என்று குறிப்பிட்டார் கிரிலோவ்.

"சரி, பன்னிரண்டு அடிகள் இருக்கலாம், ஆனால் அதற்கு மேல் இல்லை; அவர் தீவிரமாகவே சண்டையிடத் திட்டமிட்டிருக்கிறார் என்பது புரிகிறது. உங்களுக்குத் துப்பாக்கியில் குண்டு நிரப்பத் தெரியுமா?"

"தெரியும். என்னிடம் சில துப்பாக்கிகள் உள்ளன; அவை இதுவரை ஒருமுறை கூட சுடப்படவில்லை என்று என்னால் உறுதியளிக்க முடியும். அவருடைய தரப்பு உதவியாளரும் அவருடைய துப்பாக்கிகளைப் பற்றி அவ்வாறே உறுதியளிக்கலாம்—மொத்தம் இரண்டு ஜோடிகள் உள்ளன. நாணயத்தைச் சுண்டிப் பார்த்தோ அல்லது சீட்டு எடுத்தோ, எந்த ஜோடியைப் பயன்படுத்துவது என்று முடிவு செய்து கொள்ளலாம்—அவருடையதா அல்லது என்னுடையதா?"

"மிக நன்று."

"துப்பாக்கிகளைப் பார்க்க விரும்புகிறீர்களா?"

"சரி, பார்க்கலாம்."

கிரிலோவ் அறையின் மூலையில் இருந்த தனது சூட்கேஸிற்கு முன்னால் குனிந்து அமர்ந்தார்—தேவையான பொருட்களை அவ்வப்போது எடுத்திருந்தாலும், சூட்கேஸில் இருந்த மற்ற பொருட்கள் இன்னும் அப்படியேதான் இருந்தன. அதன் அடியிலிருந்து, சிவப்பு நிற வெல்வெட் துணியால் உட்புறம் அமைக்கப்பட்ட, பனை மரத்தாலான ஒரு பெட்டியை வெளியே எடுத்தார். அதற்குள் நேர்த்தியான, மிகவும் விலையுயர்ந்த ஒரு ஜோடி துப்பாக்கிகள் இருந்தன.

"தேவையான அனைத்தும் இதோ உள்ளன: வெடிமருந்து, குண்டுகள், தோட்டாக்கள். என்னிடம் ஒரு ரிவால்வரும் (revolver) இருக்கிறது—ஒரு நிமிடம் இருங்கள்."

மீண்டும் சூட்கேஸிற்குள் கையை விட்டு, மற்றொரு பெட்டியை வெளியே எடுத்தார். அதில் ஆறு குண்டுகள் கொண்ட அமெரிக்கத் தயாரிப்பு ரிவால்வர் ஒன்று இருந்தது.

"உங்களிடம் ஆயுதங்களின் பெரிய தொகுப்பே இருக்கிறது—அதுவும் மிகவும் விலையுயர்ந்தவை!"

"ஆம், மிகவும் விலையுயர்ந்தவை."

ஏறக்குறைய வறுமையின் விளிம்பில் இருந்த கிரிலோவ்—தனது வறுமையைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதே இல்லாத அவர்—இப்போது தனது பொக்கிஷமான ஆயுதங்களைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார். இவை நிச்சயமாக அவர் பெரும் தியாகங்களைச் செய்து வாங்கியிருக்க வேண்டும்.

"இன்னும் அதே முடிவில்தான் இருக்கிறீர்களா?" என்று சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கேட்டார் ஸ்டாவ்ரோஜின்.

"அதே முடிவுதான்," என்று சுருக்கமாகப் பதிலளித்தார் கிரிலோவ்—ஸ்டாவ்ரோஜின் குரலின் தொனியை வைத்தே அவர் எதைக் கேட்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட அவர்—மேசையின் மீது இருந்த ஆயுதங்களை மீண்டும் அடுக்கத் தொடங்கினார்.

"எப்போது நடக்கப்போகிறது?" — மீண்டும் ஒரு இடைவெளிக்குப் பிறகு, இன்னும் அதிக எச்சரிக்கையுடன் கேட்டார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்.

இதற்கிடையில், கிரிலோவ் அந்த இரண்டு பெட்டிகளையும் மீண்டும் தனது சூட்கேஸில் வைத்துவிட்டு, முன்பு அமர்ந்திருந்த இடத்திலேயே அமர்ந்துகொண்டார்.

— இது என்னைப் பொறுத்த விஷயம் அல்ல, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே; "யாராவது என்னிடம் சொல்லும்போதுதான் இது நிகழ்கிறது," என்று அவர் முணுமுணுத்தார். அந்த வினா அவருக்கு ஏதோ ஒரு சுமையைத் தருவது போலத் தெரிந்தாலும், வேறு எந்தக் கேள்விக்கும் பதிலளிக்க அவர் தயாராகவே இருந்தார். அவர் தனது பார்வையை ஸ்டாவ்ரோகின் மீது நிலைநிறுத்தியிருந்தார்—அவரது கருமையான, பொலிவற்ற கண்களில் ஒரு அமைதியும், அதே சமயம் கனிவும் கதகதப்பும் நிறைந்திருந்தன.

"தற்கொலை செய்துகொள்ளும் எண்ணத்தை என்னால் நிச்சயமாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது," என்று நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். நீண்ட மூன்று நிமிட ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு, அவர் லேசாக நெற்றியைச் சுருக்கிக்கொண்டு தொடர்ந்தார்: "நானும் சில சமயங்களில் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய எண்ணம் தோன்றுகிறது: ஒருவன் ஏதோ ஒரு தீய செயலைச் செய்துவிடுகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், ஏதோ ஒரு அவமானகரமான, மிகவும் இழிவான, அதே சமயம்... அபத்தமான செயலைச் செய்துவிடுகிறான். அது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மக்கள் நினைவில் இருக்கும்படியும், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு அவர்கள் அவனது நினைவைப் பார்த்து எச்சில் துப்பும் படியும் அமைந்துவிடுகிறது... அப்போது திடீரென்று ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது: 'தலையில் ஒரே ஒரு குண்டு—அவ்வளவுதான், எல்லாம் முடிந்துவிட்டது.' பிறகு என்ன கவலை? மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பது என்ன, அல்லது அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் எச்சில் துப்பப்போகிறார்கள் என்பது என்ன? அப்படித்தானே?"

"இதைத்தான் நீங்கள் 'புதிய எண்ணம்' என்று சொல்கிறீர்களா?" என்று சிறிது நேரம் யோசித்த பிறகு கிரிலோவ் கேட்டார்.

"நான்... சரி, இதைத்தான் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாதுதான்... ஆனால், எனக்குள் இந்த எண்ணம் தோன்றியபோது, ​​அது முற்றிலும் புதிய ஒன்றாகவே பட்டது."

"'புதிய ஒன்றாகப் பட்டது' என்கிறீர்களா?" என்று கிரிலோவ் மீண்டும் கேட்டார். "நல்லது. எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும் பல எண்ணங்கள், திடீரென்று புதியவையாக மாறக்கூடும். அது உண்மைதான். இப்போது பல விஷயங்களை நான் முதன்முதலில் பார்ப்பது போல உணர்கிறேன்." “நீங்கள் நிலவில் வாழ்வதாக வைத்துக்கொள்வோம்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் குறுக்கிட்டார்; அவர் மற்றவர் சொல்வதைக் கவனிக்காமல், தனது சொந்தச் சிந்தனை ஓட்டத்தைத் தொடர்ந்தார். “அங்கே இருக்கும்போது, ​​நீங்கள் பலவிதமான அபத்தமான, அருவருப்பான செயல்களைச் செய்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்... அங்கிருப்பவர்கள் உங்களை ஏளனம் செய்வார்கள், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு—ஆம், அந்த நிலவு முழுவதிலும் என்றென்றைக்குமாக—உங்கள் பெயரைத் துப்புவார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், இப்போது நீங்கள் இங்கிருந்து நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்: அங்கே நீங்கள் செய்த செயல்களோ, அல்லது அங்கிருப்பவர்கள் உங்கள் பெயரைத் துப்பிக் கொண்டிருப்பதோ, இங்கே இருக்கும் உங்களுக்கு என்ன முக்கியத்துவம் தரப்போகிறது—இல்லையா?”

“எனக்குத் தெரியாது,” என்று கிரிலோவ் பதிலளித்தார். “நான் ஒருபோதும் நிலவுக்குச் சென்றதில்லை,” என்று அவர் மேலும் கூறினார்—எந்தவிதமான கிண்டலும் இன்றி, வெறும் உண்மையை மட்டுமே குறிப்பிடுவது போல.

“முன்பு பார்த்த அந்தச் குழந்தை யாருடையது?”

“அந்த முதிய பெண்ணின் மருமகள் வந்திருக்கிறாள்—அல்லது அவளுடைய மகனின் மனைவி என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்... அது முக்கியமல்ல. அவள் இங்கே வந்து மூன்று நாட்களாகின்றன. அவளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, அவளுக்கு ஒரு குழந்தையும் இருக்கிறது—குழந்தைக்கு வயிற்று உபாதை இருப்பதால், இரவில் அடிக்கடி அழுகிறது. தாய் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​அந்த முதிய பெண் குழந்தையை என்னிடம் கொண்டு வருகிறாள்; நான் அதனுடன் ஒரு பந்தை வைத்து விளையாடுவேன். அது ஹாம்பர்க்கிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பந்து—எறிந்து பிடிப்பதற்காக வாங்கினேன்; முதுகெலும்பை வலுப்படுத்த இது நல்லது. அது ஒரு பெண் குழந்தை.”

“உங்களுக்குக் குழந்தைகள் பிடிக்குமா?”

“பிடிக்கும்,” என்று கிரிலோவ் பதிலளித்தார்—திருப்தியுடன், அதே சமயம் ஒருவிதமான அலட்சியத்துடனும்.

“அப்படியானால், நீங்கள் வாழ்க்கையை நேசிக்கிறீர்களா?”

“ஆம், நான் வாழ்க்கையை நேசிக்கிறேன்—ஏன் கேட்கிறீர்கள்?”

“நீங்கள் உங்களையே சுட்டுக்கொள்ள முடிவு செய்திருக்கிறீர்கள் என்பதால் கேட்கிறேன்.”

“அதற்கென்ன? இவை இரண்டிற்கும் என்ன தொடர்பு இருக்க வேண்டும்? வாழ்க்கை என்பது ஒன்று, இது வேறொன்று. வாழ்க்கை இருக்கிறது, ஆனால் மரணம்—மரணம் என்பதே கிடையாது.”

“அப்படியானால், வரப்போகும் ஒரு நித்திய வாழ்க்கையை நீங்கள் நம்பத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?”

“இல்லை—வரப்போகும் நித்திய வாழ்க்கை அல்ல, மாறாக *இங்கேயே, இப்போதே* இருக்கும் ஒரு நித்திய வாழ்க்கை. சில தருணங்கள் வருகின்றன—அத்தகைய தருணங்களை நீங்கள் அடையும்போது—திடீரென்று காலம் நின்றுவிடுகிறது, அது நித்தியமாக மாறுகிறது.” “அத்தகைய தருணத்தை அடைய வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?”

“ஆம்.” “நமது காலத்தில் அது சாத்தியமே இல்லை,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் பதிலளித்தார்—எந்தவிதமான ஏளனமும் இன்றி, மெதுவாகவும், ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் அவர் கூறினார். “வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் (Apocalypse), ஒரு தேவதை, இனி காலம் இருக்காது என்று ஆணையிட்டுச் சொல்கிறது.”

“எனக்குத் தெரியும். அது முற்றிலும் உண்மை—தெளிவானது, துல்லியமானது. ஒட்டுமொத்த மனிதகுலமும் மகிழ்ச்சியை அடையும்போது, ​​காலம் மறைந்துவிடும்; ஏனெனில், அதன் தேவை இருக்காது. மிகச் சரியான கருத்து.”

“அப்படியானால், அது எங்கே மறைந்து போகும்?”

“அது எங்கும் மறைந்து போகாது. காலம் என்பது ஒரு பொருளல்ல; அது ஒரு கருத்து. அது மனித மனதிலிருந்து தானாகவே மறைந்துவிடும்.”

“இவை பழைய தத்துவார்த்தக் கருத்துகள்தானே—காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே இருந்து வரும் அதே கருத்துகள்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் முணுமுணுத்தார்; அவரது குரலில் ஒருவிதமான சலிப்பும் அதிருப்தியும் கலந்திருந்தது.

“ஆம், அதே கருத்துகள்! காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே இருப்பவை—இவை தவிர வேறு கருத்துகளே இருந்ததில்லை!” என்று கிரில்லோவ் உற்சாகத்துடன் கூறினார்; அவரது கண்கள் மின்னின, ஏதோ ஒரு பெரும் வெற்றியை அடைந்தது போல அவர் உணர்ந்தார்.

“நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே, கிரில்லோவ்?”

“ஆம், மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்,” என்று அவர் பதிலளித்தார்; ஏதோ ஒரு சாதாரண விஷயத்தைச் சொல்வது போல மிக இயல்பாக இருந்தது அவரது பதில்.

“ஆனால், சற்று நேரத்திற்கு முன்புதானே நீங்கள் வருத்தமாக இருந்தீர்கள்—லிபுட்டினிடம் கோபப்பட்டீர்களே?”

“ம்ம்… இப்போது நான் யாரையும் கடிந்துகொள்வதில்லை. அப்போது, ​​நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்பதை நான் உணரவில்லை. நீங்கள் எப்போதாவது ஒரு இலையைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா—மரத்திலிருந்து விழுந்த ஒரு இலை?”

“பார்த்திருக்கிறேன்.”

“சமீபத்தில் நான் ஒரு இலையைப் பார்த்தேன்—மஞ்சள் நிறத்தில், லேசான பச்சை கலந்திருந்தது, ஓரங்கள் அழுகத் தொடங்கியிருந்தன. காற்று அதை அடித்துச் சென்றுகொண்டிருந்தது. எனக்கு பத்து வயதாக இருந்தபோது, ​​குளிர்காலத்தில், நான் கண்களை மூடிக்கொள்வேன்…”...அவர் வேண்டுமென்றே ஒரு இலையின் பிம்பத்தை மனக்கண் முன் கொண்டு வந்தார்—தெளிவான பச்சை நிறத்தில், நரம்புகள் நன்கு தெரியும்படி, சூரிய ஒளியில் மின்னிக்கொண்டிருந்த அந்த இலை. என்னால் நம்பவே முடியவில்லை—அது அவ்வளவு அழகாக இருந்தது—நான் கண்களைத் திறந்து பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் மூடிக்கொண்டேன்.

“இது ஏதேனும் குறியீடா?”

“இ-இல்லை… ஏன் அப்படி இருக்க வேண்டும்? இது குறியீடு அல்ல; இது வெறும் இலைதான்—ஒரே ஒரு இலை. அந்த இலை அழகானது. எல்லாமே அழகானதுதான்.”

“எல்லாமேவா?”

“ஆம், எல்லாமே. ஒரு மனிதன் மகிழ்ச்சியற்றவனாக இருக்கிறான் என்றால், தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம் என்பதை அவன் அறியவில்லை என்றுதான் அர்த்தம்—அது மட்டும்தான் காரணம். அவ்வளவுதான் விஷயம்! இதை உணர்ந்துகொள்பவன் உடனடியாக—இந்த நொடியே—மகிழ்ச்சியடைந்துவிடுவான். மாமியார் இறந்துபோகலாம், சிறுமி அனாதையாக விடப்படலாம்—இவை எல்லாமே அழகானவைதான். இதை நான் திடீரென்று உணர்ந்துகொண்டேன்.”

“அப்படியானால், பட்டினியால் இறப்பவர்கள், அல்லது ஒரு சிறுமிக்குத் தீங்கிழைத்து அவளை அவமானப்படுத்துபவர்கள்—இவை கூட அழகானவையா?”

“ஆம், அவை கூட அழகானவைதான். ஒரு குழந்தைக்காகத் தன் தலையைத் தானே உடைத்துக்கொள்பவன்—அதுவும் அழகானதுதான்; அப்படிச் செய்யாதவன்—அதுவும் அழகானதுதான். எல்லாமே அழகானது—எல்லாமே! எல்லாமே அழகானது என்று தெரிந்தவர்களுக்கு, எல்லாமே அழகாகவே இருக்கும். தாங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டால், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகவே இருப்பார்கள்; ஆனால், அதை அறியாதவரை அவர்கள் துயரத்துடனேயே இருப்பார்கள். இதுதான் ஒட்டுமொத்த விஷயம்—முழுக்க முழுக்க இதுதான்—வேறு எதுவுமில்லை!”

“நீங்கள் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை எப்போது கண்டறிந்தீர்கள்?”

“கடந்த வாரம், செவ்வாய்க்கிழமை—இல்லை, புதன்கிழமை; நள்ளிரவு தாண்டி புதன்கிழமை ஆகியிருந்தது.”

“அதற்குக் காரணம் என்ன?”

“நினைவில்லை—அது தானாகவே நிகழ்ந்தது. நான் அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தேன்… அது முக்கியமல்ல. நான் கடிகாரத்தை நிறுத்திவிட்டேன்; அப்போது மணி இரண்டு முப்பத்தேழு.”

“காலம் நின்றுவிட வேண்டும் என்பதற்கான குறியீடாகவா?”

கிரிளோவ் மௌனமாக இருந்தார். “அவர்கள் நல்லவர்கள் அல்ல,” என்று அவர் திடீரென்று மீண்டும் தொடங்கினார், “ஏனென்றால், தாங்கள் நல்லவர்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஒருமுறை அவர்கள் அதை உணர்ந்துவிட்டால், சிறுமிகளைத் துன்புறுத்தும் செயல்களில் ஈடுபட மாட்டார்கள். தாங்கள் நல்லவர்கள் என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்; அப்படி உணர்ந்தால், அனைவரும்—ஒவ்வொருவரும்—உடனடியாக நல்லவர்களாக மாறிவிடுவார்கள்.” “அப்படியானால், நீங்கள் இதைக் கண்டறிந்துவிட்டீர்கள்—இதன் பொருள் நீங்கள் ‘நல்லவர்’ என்று ஆகிறதா?”

“நான் நல்லவன்.”

“அதை நான் ஒப்புக்கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் புருவத்தைச் சுளித்தபடி முணுமுணுத்தார்.

“அனைவரும் நல்லவர்கள் என்று போதிப்பவர், இந்த உலகத்திற்கே ஒரு முடிவைக் கொண்டுவருவார்.”

“அப்படிப் போதித்தவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டார்.”

“அவர் வருவார், அவருடைய பெயர் ‘மனித-கடவுள்’ (Man-God) என்று இருக்கும்.”

“கடவுள்-மனிதனா (God-Man)?”

“மனித-கடவுள்—அங்கேதான் வித்தியாசம் இருக்கிறது.”

“அப்படியானால், அந்தச் சின்னத்தின் (ஐகான்) முன் விளக்கை ஏற்றுவது நீங்கள்தானா?”

“ஆம், நான்தான் ஏற்றினேன்.”

“நீங்கள் கடவுளை நம்பத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?”

“அந்த முதிய பெண்ணுக்கு விளக்கு எரிவது பிடிக்கும்… ஆனால் இன்று அவருக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை,” என்று கிரிலோவ் முணுமுணுத்தார்.

“நீங்களோ? நீங்கள் பிரார்த்தனை செய்வதில்லையா?”

“நான் எல்லாவற்றையும் நோக்கிப் பிரார்த்திக்கிறேன். இதோ பாருங்கள், சுவரில் ஒரு சிலந்தி ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது; அதைப் பார்த்து, அது ஊர்வதற்காக நான் அதற்கு நன்றி உணர்கிறேன்.”

அவருடைய கண்கள் மீண்டும் பிரகாசித்தன. அவர் ஸ்டாவ்ரோஜினை நேராக உற்று நோக்கினார்—அசைவற்ற, உறுதியான பார்வை. ஸ்டாவ்ரோஜின் அவரை புருவம் சுளித்து, அருவருப்புடன் பார்த்தார்; ஆனாலும், அவருடைய கண்களில் எவ்வித ஏளனமும் இல்லை.

“நான் திரும்பி வரும்போது, ​​நீங்கள் கடவுளை நம்பத் தொடங்கியிருப்பீர்கள் என்று என்னால் பந்தயம் கட்ட முடியும்,” என்று கூறி, அவர் எழுந்து தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டார்.

“ஏன்?” என்று கேட்ட கிரிலோவ், தானும் பாதி எழுந்தார்.

“நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால், நீங்கள் நம்புவீர்கள்; ஆனால், நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கு இன்னும் தெரியாததால், நீங்கள் நம்பவில்லை,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒரு மெல்லிய, விகாரமான புன்னகையுடன் கூறினார்.

“அது அப்படி அல்ல,” என்று கிரிலோவ் ஆழ்ந்து யோசித்தார். “நீங்கள் என் கருத்தைச் சிதைத்துவிட்டீர்கள். இது ஒருவிதமான உலகியல் சார்ந்த நையாண்டி. என் வாழ்க்கையில் நீங்கள் ஒரு காலத்தில் என்னவாக இருந்தீர்கள் என்பதை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், ஸ்டாவ்ரோஜின்.”

“போய் வருகிறேன், கிரிலோவ்.” “இன்று இரவு வாருங்கள்—எந்த நேரத்தில்?”

“நாளை நடப்பதைப் பற்றி மறக்கவில்லைதானே?”

“ஓ, நான் மறக்கவில்லை—கவலைப்படாதீர்கள், நான் தூங்கிவிடமாட்டேன்; சரியாக ஒன்பது மணிக்கு. எனக்கு வேண்டிய நேரத்தில் விழித்துக்கொள்ளும் திறன் உண்டு. படுக்கும்போது, ​​‘ஏழு மணி’ என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டால், சரியாக ஏழு மணிக்கு விழித்துக்கொள்வேன்; ‘பத்து மணி’ என்று சொன்னால், பத்து மணிக்கு விழித்துக்கொள்வேன்.”

“உங்களுக்கு ஒரு அற்புதமான ஆற்றல் இருக்கிறது,” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், அவனது வெளிறிய முகத்தைப் பார்த்தபடி கூறினார்.

“நான் சென்று கதவைத் திறந்து விடுகிறேன்.”

“மெனக்கெட வேண்டாம்; ஷாதோவ் எனக்காகத் திறந்துவிடுவான்.”

“ஓ, ஷாதோவா? சரி, அப்படியானால்—போய் வருகிறேன்.”
VI

ஷாதோவ் தங்கியிருந்த அந்த வெறிச்சோடிய வீட்டின் முகப்புக்கதவு பூட்டப்படாமல் இருந்தது; ஆனால் உள்ளே நுழைந்ததும், ஸ்டாவ்ரோஜின் முழுமையான இருளில் சிக்கிக்கொண்டான். மெஸானைன் (மேல்தள அறை) பகுதிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளைத் தடவித்தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது. திடீரென்று மேலே ஒரு கதவு திறக்கப்பட, ஒளி தெரிந்தது; ஷாதோவ் வெளியே வரவில்லை, தன் அறையின் கதவை மட்டும் திறந்து வைத்தான். நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அறையின் வாசலை அடைந்தபோது, ​​ஷாதோவ் மேசைக்கு அருகில் ஒரு மூலையில் நின்றுகொண்டு காத்திருப்பதைக் கண்டான்.

“ஏதாவது முக்கியமான விஷயத்திற்காக என்னைப் பார்க்க விரும்புகிறாயா?” என்று வாசலில் நின்றபடியே அவர் கேட்டார்.

“உள்ளே வந்து அமருங்கள்,” என்று ஷாதோவ் பதிலளித்தான். “கதவைப் பூட்டிவிடுங்கள்—இருங்கள், நானே பூட்டிவிடுகிறேன்.”

அவன் சாவியால் கதவைப் பூட்டிவிட்டு, மீண்டும் மேசைக்கு வந்து, நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சுக்கு எதிரே அமர்ந்தான். கடந்த ஒரு வாரத்தில் அவன் இன்னும் மெலிந்து போயிருந்தான்; இப்போது ஏதோ ஒரு காய்ச்சலின் பிடியில் இருப்பது போலத் தெரிந்தான்.

“நீங்கள் என்னை மிகவும் துன்புறுத்திவிட்டீர்கள்,” என்று அவன் கண்களைக் கீழே தாழ்த்தியபடி, மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தான். “ஏன் வரவில்லை?”

“நான் வருவேன் என்று அவ்வளவு உறுதியாக நம்பியிருந்தாயா?” “ஆம்—இருங்க, நான் ஏதோ உளறிக்கொண்டிருந்தேன்… ஒருவேளை இன்னும் உளறிக்கொண்டிருக்கலாம்… ஒரு நிமிடம் இருங்கள்.” அவர் பாதி எழுந்து, தன்னிடம் இருந்த மூன்று புத்தக அலமாரிகளில் மிக உயர்ந்த அலமாரியின் விளிம்பிலிருந்து ஒரு பொருளை எடுத்தார். அது ஒரு ரிவால்வர் (கைத்துப்பாக்கி).

“ஒரு இரவு, நான் ஏதோ பிதற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​நீங்கள் என்னைக் கொல்ல வருகிறீர்கள் என்று கற்பனை செய்துகொண்டேன்; மறுநாள் அதிகாலையிலேயே, என்னிடம் இருந்த கடைசிப் பணத்தைக் கொடுத்து, அந்தப் பயனற்ற லியாம்ஷினிடம் இருந்து இந்த ரிவால்வரை வாங்கினேன்—என்னை வீழ்த்த உங்களை நான் அனுமதிக்க விரும்பவில்லை. பிறகு, எனக்குத் தெளிவு பிறந்தது… என்னிடம் வெடிமருந்தோ குண்டுகளோ இல்லை; அன்று முதல் அது அப்படியே அலமாரியில் கிடக்கிறது. இருங்கள்…”

அவர் பாதி எழுந்து, சிறிய ஜன்னலைத் திறக்க நகர்ந்தார்.

“அதை எறியாதீர்கள்—எதற்கு எறிய வேண்டும்?” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவரைத் தடுத்தார். “இதற்கு மதிப்பு உண்டு; நாளைக்கே, ஷாதோவின் ஜன்னலுக்கு அடியில் ரிவால்வர்கள் கிடக்கின்றன என்று மக்கள் பேசத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அதை மீண்டும் பழைய இடத்தில் வைத்துவிடுங்கள்—இப்படி—பிறகு அமருங்கள். சொல்லுங்கள், நான் உங்களைக் கொல்ல வருவேன் என்று நீங்கள் நினைத்த அந்த விஷயத்தைப் பற்றி ஏன் என்னிடம் ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்? நான் சமரசம் செய்துகொள்ள வரவில்லை; முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசவே வந்தேன். முதலில் இதைத் தெளிவுபடுத்துங்கள்: உங்கள் மனைவியுடன் எனக்கு இருந்த உறவுக்காகவா நீங்கள் என்னைத் தாக்கவில்லை?”

“நான் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே,” என்று ஷாதோவ் தனது கண்களைக் கீழே தாழ்த்தியபடி பதிலளித்தார்.

“அப்படியானால், தார்யா பாவ்லோவ்னாவைப் பற்றிய ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான வதந்தியை நம்பி நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை, இல்லையா?”

“இல்லை, இல்லை—நிச்சயமாக இல்லை! அதெல்லாம் வெறும் அபத்தம்! என் சகோதரி ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னிடம் சொல்லியிருந்தார்…” என்று ஷாதோவ் மிகுந்த அவசரத்துடனும் எரிச்சலுடனும் கூறினார்; சொல்லப்போனால், லேசாகத் தனது காலையும் தரையில் தட்டினார்.

“அப்படியானால், நீங்களும் நானும் சரியாகத்தான் ஊகித்திருக்கிறோம் என்று தெரிகிறது,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் அமைதியான குரலில் தொடர்ந்தார்.
— நீங்கள் சொல்வது சரிதான்: மரியா திமோஃபேயெவ்னா லெப்யாட்கினா என் சட்டப்பூர்வமான மனைவி. நாங்கள் சுமார் நான்கரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் திருமணம் செய்துகொண்டோம். இதற்காகத்தான் என்னை அடித்தீர்களா?

ஷாத்தோவ், முற்றிலும் திகைத்துப்போய், அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

— நான் இதை ஊகித்திருந்தேன், ஆனாலும் என்னால் இதை நம்ப முடியவில்லை, — என்று அவர் ஒருவித விசித்திரமான பார்வையுடன் ஸ்டாவ்ரோகினைப் பார்த்தபடி முணுமுணுத்தார்.

— அதற்காகத்தான் என்னை அடித்தீர்களா?

ஷாத்தோவ் முகம் சிவக்க, தடுமாறிய குரலில் பேசத் தொடங்கினார். அவரது வார்த்தைகள் முழுமையற்றவையாக இருந்தன:

— அது உங்கள் வீழ்ச்சியால்… உங்கள் பொய்களால் நிகழ்ந்தது. உங்களைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் நான் உங்களிடம் வரவில்லை; உங்களை நெருங்கியபோது, ​​நான் உங்களை அடிப்பேன் என்று நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை… ஒரு காலத்தில் என் வாழ்க்கையில் நீங்கள் மிக முக்கியமானவராக இருந்தீர்கள்… நான்…

— புரிகிறது, புரிகிறது—வார்த்தைகளை வீணாக்காதீர்கள். உங்களுக்குக் காய்ச்சல் இருப்பது வருத்தமளிக்கிறது; ஆனால், மிக அவசரமான ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி நான் உங்களிடம் பேச வேண்டும்.

— நான் உங்களுக்காக நீண்ட காலமாகக் காத்திருந்தேன், — என்று கூறிய ஷாத்தோவ், இருக்கையிலிருந்து பாதியளவு எழுந்தபடி உடல் லேசாக நடுங்க, — உங்கள் விஷயத்தைச் சொல்லுங்கள்—நானும் உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்… பிறகு…

அவர் மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டார்.

— இது முற்றிலும் வேறொரு விஷயம், — என்று நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் அவரை ஆர்வத்துடன் கவனித்தபடி தொடங்கினார். — சில சூழ்நிலைகளின் காரணமாக, உங்களை எச்சரிக்க இந்த நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து நான் வந்திருக்கிறேன்; உங்களைக் கொல்லக்கூடும்.

ஷாத்தோவ் கண்கள் விரிய அவரை உற்று நோக்கினார்.

— எனக்கு ஆபத்து வரக்கூடும் என்பது தெரியும், — என்று அவர் நிதானமாகவும் கவனமாகவும் கூறினார், — ஆனால் உங்களுக்கு… இது எப்படித் தெரியும்?

— ஏனென்றால், நானும் அவர்களைச் சேர்ந்தவன்—உங்களைப் போலவே—நானும் அவர்களின் அமைப்பில் ஒரு உறுப்பினர்தான்.

— நீங்கள்… நீங்கள் அந்த அமைப்பின் உறுப்பினரா? “என்னைப்பற்றி நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் எதிர்பார்த்திருக்கலாம்—ஆனால் இதை அல்ல என்பதை உங்கள் கண்களிலிருந்தே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது,” என்று நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையுடன் கூறினார். “ஆனால் சொல்லுங்கள், உங்களுக்கு எதிராக ஒரு சதி நடப்பது உங்களுக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தது என்று அர்த்தமா?”

“நான் அதை ஒருபோதும் கற்பனை கூட செய்து பார்த்ததில்லை! நீங்கள் என்ன சொன்னாலும், இப்போதும் கூட நான் அதை நம்பவில்லை. இருந்தாலும்… இப்படிப்பட்ட முட்டாள்களிடம் சிக்கிக்கொண்டால், எதைத்தான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்!” என்று அவர் திடீரென ஆவேசத்துடன் கத்தினார், மேசையின் மீது தன் முஷ்டியால் ஓங்கி அறைந்தார். “அவர்களைக் கண்டு நான் பயப்படவில்லை! அவர்களுடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் நான் துண்டித்துவிட்டேன். அவர்களில் ஒருவன் நான்கு முறை என்னிடம் வந்து, ஏதோ ஒன்று செய்ய வாய்ப்பிருப்பதாகக் கூறினான்… ஆனால் சொல்லுங்கள்,” என்று ஸ்டாவ்ரோகினைப் பார்த்துக் கேட்டார், “உங்களுக்கு இதைப் பற்றித் துல்லியமாக என்ன தெரியும்?”

“கவலைப்படாதீர்கள், நான் உங்களை ஏமாற்றவில்லை,” என்று ஸ்டாவ்ரோகின் தொடர்ந்தார்; அவரது குரலில் ஒருவிதக் குளிர்ச்சி இருந்தது—ஏதோ ஒரு கடமையை நிறைவேற்றும் மனிதனின் தொனி அது. “உங்களுக்கு என்ன தெரியும் என்று கேட்கிறீர்களா? இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நீங்கள் அமெரிக்கா செல்வதற்குச் சற்று முன்னால்—அப்போது அந்த அமைப்பு பழைய கட்டமைப்பில் இருந்தபோது—நீங்கள் அதில் இணைந்தீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். அது, அமெரிக்காவிலிருந்து நீங்கள் எனக்கு விரிவாகக் கடிதம் எழுதியிருந்த, நம்முடைய கடைசி உரையாடலுக்குப் பிறகுதான் நடந்திருக்க வேண்டும். இதற்கிடையில், நான் பதில் கடிதம் எழுதாததற்கும், அதற்குப் பதிலாக வெறும்… மட்டும் அனுப்பியதற்கும் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்…”

“பணம் அனுப்பியதுதானே—இருங்கள்!” என்று ஷாதோவ் குறுக்கிட்டார். அவர் அவசரமாக மேசை இழுப்பறையைத் திறந்து, காகிதக் குவியலுக்கு அடியிலிருந்து நூறு ரூபிள் நோட்டு ஒன்றை எடுத்தார். “இதோ, இதைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்—நீங்கள் அனுப்பிய அந்த நூறு ரூபிள் இதுதான். உங்கள் உதவி இல்லையென்றால், நான் அங்கேயே அழிந்திருப்பேன். உங்கள் தாயார் இல்லையென்றால், என்னால் நீண்ட காலத்திற்கு இந்தத் தொகையைத் திருப்பித் தந்திருக்க முடியாது; ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்பு, நான் மிகுந்த வறுமையிலும் உடல்நலக் குறைவாலும் அவதிப்பட்டபோது, ​​அவர் எனக்கு இந்த நூறு ரூபிளைக் கொடுத்து உதவினார். சரி, தொடர்ந்து சொல்லுங்கள்…”

அவர் மூச்சு வாங்கப் பேசினார்.

“அமெரிக்காவில் இருந்தபோது உங்கள் எண்ணம் மாறியது; சுவிட்சர்லாந்திற்குத் திரும்பியதும், அந்த அமைப்பிலிருந்து விலக விரும்பினீர்கள். அவர்கள் உங்களுக்கு நேரடியான பதிலைச் சொல்லவில்லை; ஆனால், ரஷ்யாவில் ஒருவரிடமிருந்து ஒரு அச்சு இயந்திரத்தைப் பெற்று, அதை அவர்கள் அனுப்பும் நபரிடம் ஒப்படைக்கும் வரை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்குமாறு உங்களுக்கு உத்தரவிட்டனர்.” எல்லா விவரங்களும் எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் விஷயத்தின் சாராம்சம் இதுதானே? நீங்களும் இதற்குச் சம்மதித்தீர்கள்—இதுவே அவர்களின் கடைசி கோரிக்கை என்றும், இதைச் செய்து முடித்துவிட்டால் அவர்கள் உங்களை நிரந்தரமாக விட்டுவிடுவார்கள் என்றும் நம்பினீர்கள், அல்லது ஒருவேளை அப்படி ஒரு நிபந்தனையுடன் ஒப்புக்கொண்டீர்கள். இதைப் பற்றி அவர்கள் என்னிடம் சொல்லவில்லை; தற்செயலாகவே எனக்குத் தெரிய வந்தது. ஆனால், உங்களுக்கு இன்னும் தெரியாத ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், இந்த மனிதர்களுக்கு உங்களை விடுவிக்கும் எண்ணமே இல்லை.

“இது அபத்தம்!” என்று ஷாதோவ் கத்தினார். “அவர்களுடன் எனக்கு எந்த விஷயத்திலும் உடன்பாடில்லை என்பதை நான் மிகத் தெளிவாகக் கூறிவிட்டேன்! அது என் உரிமை—மனசாட்சி மற்றும் சிந்தனைக்கான உரிமை… இதை நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டேன்! எந்த சக்தியாலும் என்னை…”

“சரி, சரி—கத்த வேண்டாம்,” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மிகவும் தீவிரமான குரலில் அவரைத் தடுத்தார். “இந்த வெர்கோவென்ஸ்கி எப்படிப்பட்டவர் என்றால், அவர் இப்போது கூட நம் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்—நேரடியாகவோ அல்லது வேறொருவர் மூலமாகவோ, ஒருவேளை உங்கள் வீட்டு வாசலிலிருந்தே கூடக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம். அந்த குடிகாரன் லெப்யாட்கின் கூட உங்களைக் கண்காணிக்கும் பணியில்தான் இருந்தான்—ஒருவேளை நீங்களும் அவனைக் கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தீர்கள், அப்படித்தானே? அதை விடுங்கள், இதையாவது சொல்லுங்கள்: வெர்கோவென்ஸ்கி உங்கள் வாதங்களை ஏற்றுக்கொண்டாரா, இல்லையா?”

“ஏற்றுக்கொண்டார்; இது அனுமதிக்கப்படக்கூடியது என்றும், எனக்கு அதற்கான உரிமை உண்டு என்றும் கூறினார்…”

“அப்படியானால், அவர் உங்களிடம் பொய் சொல்லியிருக்கிறார். கிரிலோவ்—அவர் இவர்களின் குழுவில் பெரிய அளவில் தொடர்பில் இல்லாதவர்—அவரே உங்களைப் பற்றிய தகவல்களைக் கொடுத்திருக்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவர்களிடம் பல முகவர்கள் உள்ளனர்—அவர்களில் சிலருக்குத் தாங்கள் இந்த ‘லட்சியத்திற்காக’ உழைக்கிறோம் என்பது கூடத் தெரியாது. நீங்கள் தொடர்ந்து கண்காணிப்பில்தான் இருந்திருக்கிறீர்கள். பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி இங்கு வந்திருப்பதன் நோக்கமே, உங்கள் விஷயத்தை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதுதான்—அதாவது, உங்களுக்குத் தெரிந்த விஷயங்கள் அதிகம் என்பதால், நீங்கள் அவர்களைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் சொல்லிவிடக்கூடும் என்ற அச்சத்தில், ஒரு தகுந்த தருணத்தில் உங்களை ஒழித்துக்கட்டுவதுதான். மீண்டும் சொல்கிறேன்: இது உறுதி.” மேலும், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, நீங்கள் ஒரு உளவாளி என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்புகிறார்கள் என்பதையும் நான் சொல்லியாக வேண்டும்—அதாவது, நீங்கள் இதுவரை யாருக்கும் தகவல் தெரிவிக்கவில்லை என்றாலும், நிச்சயமாகத் தெரிவிப்பீர்கள் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். இது உண்மையா?

மிகவும் சாதாரணமாக, இயல்பான தொனியில் கேட்கப்பட்ட இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டு ஷாதோவின் வாய் ஒருவித விகாரத்துடன் சுருங்கியது.

“நான் ஒரு உளவாளியாகவே இருந்தால்கூட, யாரிடம் போய் தகவல் சொல்லப் போகிறேன்?” என்று அவர் நேரடியாகப் பதிலளிக்காமல், எரிச்சலுடன் கேட்டார். “வேண்டாம், என்னை விட்டுவிடுங்கள்—நான் தொலைந்து போகட்டும்!” என்று அவர் கத்தினார். அப்போது, ​​அவரை மிகவும் ஆழமாகப் பாதித்த ஒரு எண்ணம் திடீரென அவர் மனதில் தோன்றியது—அந்த எண்ணம், தனக்கு நேரிடக்கூடிய மரண அபாயத்தை விடவும் அவரை அதிக அளவில் பாதித்திருந்தது. “நீங்கள்... ஸ்டாவ்ரோஜின், நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு வெட்கங்கெட்ட, திறமையற்ற, அடிமைத்தனமான, அபத்தமான காரியத்தில் சிக்கிக்கொண்டீர்கள்! நீங்களா, அவர்களின் அமைப்பில் ஒருவராக இருக்கிறீர்கள்! நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின் செய்த மாபெரும் சாதனை இதுதானா?” என்று அவர் கிட்டத்தட்ட விரக்தியின் விளிம்பில் நின்று கூச்சலிட்டார்.

அவர் தன் கைகளை ஒன்றோடொன்று தட்டிக்கொண்டார்......தன் கைகளால் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டான்; அந்த உண்மையை அறிந்துகொள்வதை விட அவனுக்கு மிகவும் கசப்பான, அல்லது மிகவும் இருண்ட அனுபவம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது என்பது போல இருந்தது.

“என்னை மன்னித்துவிடு,” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உண்மையாகவே ஆச்சரியத்துடன் கூறினார். “ஆனால், நீ என்னை ஏதோ ஒரு சூரியனைப் போலவும், உன்னை அதற்கு முன்னால் ஒரு அற்பமான பூச்சியாகவும் கருதுகிறாய் என்று தோன்றுகிறது. அமெரிக்காவிலிருந்து நீ அனுப்பிய கடிதத்திலேயே இதைக் கவனித்தேன்.”

“நீங்கள்… உங்களுக்குத் தெரியும்… சரி, என்னைப்பற்றிய பேச்சை இங்கேயே விட்டுவிடுவோம்—முற்றிலுமாக விட்டுவிடுவோம்!” என்று ஷாதோவ் திடீரென அவர் பேச்சை இடைமறித்தான். “உங்களைப் பற்றி ஏதாவது விளக்க முடியுமானால், அதைச் சொல்லுங்கள்… என் கேள்விக்கு விடையளியுங்கள்!” என்று அவன் மிகுந்த தீவிரத்துடன் மீண்டும் கேட்டான்.

“மகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறேன். நான் எப்படி இத்தகைய ஒரு கூடாரத்தில் வந்து சேர்ந்தேன் என்று கேட்கிறாயா? நான் உன்னிடம் சொன்ன விஷயங்களுக்குப் பிறகு, இந்த விஷயத்தில் உன்னிடம் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டிய கடமை எனக்கு உண்டு. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் இந்த குழுவைச் சேர்ந்தவன் அல்ல—எப்போதும் இருந்ததில்லை. நான் இதில் சேரவே இல்லை என்பதால், இங்கிருந்து வெளியேற உன்னை விட எனக்கு அதிக உரிமையே உண்டு. மாறாக, நான் ஆரம்பத்திலிருந்தே நான் அவர்களின் தோழன் அல்ல என்று தெளிவாகக் கூறிவிட்டேன். நான் செய்த உதவிகள் ஏதோ தற்செயலானவை—சும்மா இருக்கும் ஒருவன் செய்யும் காரியங்களைப் போன்றவைதான். குழுவை ஒரு புதிய திட்டத்தின்படி மறுசீரமைப்பதில் நான் கொஞ்சம் பங்களித்தேன், அவ்வளவுதான். ஆனால் இப்போது அவர்கள் தங்கள் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு, என்னை வெளியேறவிட்டால் ஆபத்து என்று கருதுகிறார்கள்; ஒருவேளை எனக்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருக்கலாம்!”

“அவர்களைப் பொறுத்தவரை, எல்லாமே மரண தண்டனைதான்! முறையான ஆணைகள், அதிகாரப்பூர்வ முத்திரையிடப்பட்ட காகிதங்கள், மூன்றரை பேரின் கையொப்பங்கள்—இவைதான் அவர்களின் உலகம்! அவர்கள் உண்மையில் இத்தகைய செயலைச் செய்யக்கூடியவர்கள் என்று நீ நம்புகிறாயா?”

“நீ சொல்வதில் ஒரு பகுதி சரி, ஒரு பகுதி தவறு,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் தொடர்ந்தார்; எப்போதும் போல ஒருவித அலட்சியத்துடன், கிட்டத்தட்ட சோர்வான தொனியில் பேசினார். “இதில் கற்பனை கலந்திருப்பது உறுதி—இது போன்ற சூழல்களில் எப்போதும் நடப்பது போலத்தான்; ஒரு சிறிய குழு, தனது அந்தஸ்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் மிகைப்படுத்திக் காட்ட முற்படுகிறது. என்னைக் கேட்டால், இந்த விவகாரம் முழுவதுமே ஒரே ஒரு மனிதனைச் சுற்றியே சுழல்கிறது—அவர்தான் பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி. தன்னைத் தனது குழுவின் ஒரு பிரதிநிதி என்று மட்டுமே அவர் கருதிக்கொள்வது, உண்மையில் அவரது அடக்கத்தையே காட்டுகிறது.” இருப்பினும், இவர்களது அடிப்படை எண்ணம், இது போன்ற பிற கருத்துகளை விட ஒன்றும் முட்டாள்தனமானது அல்ல. இவர்களுக்கு ‘இன்டர்நேஷனல்’ (Internationale) அமைப்போடு தொடர்பு இருக்கிறது; ரஷ்யாவில் சில முகவர்களைச் சேர்க்கவும் இவர்களால் முடிந்திருக்கிறது—மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒரு உத்தியைக் கூட இவர்கள் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள்… நிச்சயமாக, அது கோட்பாட்டு அளவில் மட்டுமே என்றாலும். இங்கிருக்கும் இவர்களது நோக்கங்களைப் பொறுத்தவரை, ரஷ்ய அமைப்புகளின் செயல்பாடுகள் மிகவும் மர்மமானவை, கணிக்க முடியாதவை; எனவே, எதை வேண்டுமானாலும் அவர்கள் முயற்சி செய்யக்கூடும். ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன், வெர்கோவென்ஸ்கி விடாமுயற்சி கொண்ட மனிதன்.

“அந்த மூட்டைப்பூச்சி, அந்த அறிவிலி, அந்த முட்டாள்—அவனுக்கு ரஷ்யாவைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது!” என்று ஷாதோவ் வெறுப்புடன் கத்தினான்.

“உனக்கு அவனைப் பற்றி அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாகச் சொன்னால், அவர்களில் யாருக்குமே ரஷ்யாவைப் பற்றி பெரிய புரிதல் இல்லை என்பது உண்மைதான்—ஆனால், உனக்கோ அல்லது எனக்கோ கூட அவர்களை விடச் சற்று அதிக அறிவுதான் இருக்கிறது என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதுமட்டுமல்ல, வெர்கோவென்ஸ்கி ஒரு தீவிரமான ஆர்வலர்.”

“வெர்கோவென்ஸ்கியா—ஒரு ஆர்வலரா?”

“ஆம், நிச்சயமாக. ஒரு கட்டத்தில் அவன் வெறும் கோமாளியாக இருப்பதிலிருந்து மாறி… ஒரு பைத்தியக்காரனாக உருவெடுக்கிறான். நீயே ஒருமுறை சொன்ன ஒரு வாக்கியத்தை உனக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்: ‘ஒரே ஒரு மனிதன் எவ்வளவு சக்திவாய்ந்தவனாக இருக்க முடியும் என்று உனக்குத் தெரியுமா?’ தயவுசெய்து சிரிக்காதே—அவனால் தாராளமாகத் துப்பாக்கியை அழுத்த முடியும். நான் ஒரு உளவாளி என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள். தங்கள் காரியங்களைச் சரியாகச் செய்து முடிக்கும் திறன் இல்லாததால், மற்றவர்கள் மீது உளவாளி என்று குற்றம் சாட்டுவதில் அவர்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வம்!”

“ஆனால், உனக்கு பயம் இல்லையே, இல்லையா?” “இ-இல்லை… எனக்கு அவ்வளவு பயமொன்றும் இல்லை… ஆனால், உங்கள் நிலைமை முற்றிலும் வேறானது. உங்களுக்கு விழிப்புணர்வு இருக்கட்டும் என்பதற்காகவே எச்சரித்தேன். ஆபத்து முட்டாள்களிடமிருந்து வருகிறது என்பதற்காக நீங்கள் அதைக் கண்டு கோபப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை; இது அவர்களின் அறிவாற்றலைப் பற்றிய விஷயம் அல்ல—உங்களை விடவும் என்னை விடவும் மிக முக்கியமான நபர்களுக்கு எதிராகவே அவர்கள் கையை ஓங்கியிருக்கிறார்கள். எப்படியிருந்தாலும், மணி பதினொன்றே கால் ஆகிறது,” என்று கூறிவிட்டு, தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தார் அவர். “உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன்—இதற்கும் அதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு கேள்வி.”

“தாராளமாகக் கேளுங்கள்!” என்று உற்சாகத்துடன் இருக்கையிலிருந்து குதித்தெழுந்தார் ஷாதோவ்.

“அதாவது?” — நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், கண்களில் ஒரு கேள்வியுடன் அவரைப் பார்த்தார்.

— கேளுங்கள், கடவுள் மேல் சத்தியமாக, உங்கள் கேள்வியைக் கேளுங்கள்! — மிகுந்த பதற்றத்துடன் மீண்டும் கூறினார் ஷாதோவ். — ஆனால், ஒரு நிபந்தனை; நானும் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். தயவுசெய்து என்னை அனுமதிக்க வேண்டும்… என்னால்… சரி, உங்கள் கேள்வியைக் கேளுங்கள்!

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த ஸ்டாவ்ரோஜின், பேசத் தொடங்கினார்:

— மரியா திமோஃபியேவ்னாவிடம் உங்களுக்குச் செல்வாக்கு இருந்ததாகவும், உங்களைப் பார்ப்பதையும் உங்கள் பேச்சைக் கேட்பதையும் அவர் விரும்பினார் என்றும் கேள்விப்பட்டேன். இது உண்மையா?

— ஆம்… அவர் கவனிப்பார்… — சற்றுத் தடுமாற்றத்துடன் பதிலளித்தார் ஷாதோவ்.

— மரியா திமோஃபியேவ்னாவை நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன் என்பதை, இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் இந்த நகரத்தில் பகிரங்கமாக அறிவிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன்.

— இது எப்படிச் சாத்தியம்? — மிகுந்த அதிர்ச்சியுடன் கிசுகிசுத்தார் ஷாதோவ்.

— எந்த அர்த்தத்தில் கேட்கிறீர்கள்? இதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை; திருமணத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தவர்கள் இங்கேயேதான் இருக்கிறார்கள். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலேயே, சட்டப்படி மிகச் சரியாகத்தான் திருமணம் நடைபெற்றது. இதுவரை இது யாருக்கும் தெரியாமல் இருந்ததற்கு ஒரே காரணம், அதற்குச் சாட்சியாக இருந்த கிரில்லோவ் மற்றும் பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி, அத்துடன் லெப்யாட்கின் (இப்போது அவர் எனக்கு உறவினர் ஆகிறார்)—ஆகிய அனைவரும் மௌனம் காப்பதாக வாக்குறுதி அளித்திருந்ததுதான். — நான் அப்படிச் சொல்ல வரவில்லை… நீங்கள் மிகவும் அமைதியாகப் பேசுகிறீர்கள்… சரி, சொல்லுங்கள்! இந்தத் திருமணத்திற்கு நீங்கள் யாராலும் கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லைதானே?

— இல்லை, யாரும் என்னை வற்புறுத்தவில்லை, — என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கூறினார்; ஷாதோவின் வேகமான, உணர்ச்சிவசப்பட்ட பாணியைக் கண்டு அவர் புன்னகைத்தார்.

— பிறகு, அவள் தன் குழந்தையைப் பற்றி அடிக்கடி பேசுகிறாளே, அது என்ன? — என்று ஷாதோ அவசரமாகக் கேட்டான்; அவனது சொற்கள் காய்ச்சல் கண்டவனைப் போல, சிதறிய ஓட்டத்துடன் வெளிப்பட்டன.

— அவளுடைய குழந்தையா? அட! எனக்குத் தெரியவே தெரியாது—இப்பதான் இதைப் பற்றிக் கேள்விப்படுகிறேன். அவளுக்குக் குழந்தை இருந்ததே இல்லை, இருக்கவும் முடியாது: மரியா திமோஃபேயெவ்னா ஒரு கன்னி.

— ஆ! அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தேன்! கேளுங்கள்! “என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு, ஷாதோ?”

ஷாதோ தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு மறுபக்கம் திரும்பினான், ஆனால் சட்டென்று ஸ்டாவ்ரோகினின் தோள்பட்டையைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டான்.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா—குறைந்தபட்சம் உங்களுக்குத் தெரியுமா,” என்று அவன் கத்தினான், “ஏன் இதையெல்லாம் செய்தீர்கள், ஏன் இப்போது உங்களை நீங்களே இத்தகைய ‘தண்டனைக்கு’ உள்ளாக்கிக் கொள்கிறீர்கள் என்று?”

“உங்கள் கேள்வி புத்திசாலித்தனமானது, கூர்மையானதும்தான். ஆனால், உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த விரும்புகிறேன்: ஆம், எனக்குத் தெரியும்—ஓரளவுக்குத் தெரியும்—அன்று நான் ஏன் திருமணம் செய்துகொண்டேன் என்றும், இப்போது ஏன் இத்தகைய ‘தண்டனையை’—நீங்கள் சொல்வது போலவே—ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்றும் எனக்குத் தெரியும்.”
அதை விடுங்கள்… அதைப் பற்றி பிறகு பேசலாம்; இப்போதைக்கு அதைத் தள்ளி வையுங்கள். மிக முக்கியமான விஷயத்தில் கவனம் செலுத்துவோம்—முக்கியமான விஷயம் இதுதான்: நான் உங்களுக்காக இரண்டு ஆண்டுகளாகக் காத்திருக்கிறேன்.

— உண்மையாவா?

— நான் உங்களுக்காக மிக நீண்ட காலமாக் காத்திருக்கிறேன்; இடைவிடாமல் உங்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். உங்களால் மட்டுமே… இதைப் பற்றி நான் அமெரிக்காவிலிருந்தே உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தேனே.

— உங்கள் நீண்ட கடிதம் எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

— வாசிக்கும் அளவுக்கு நீளமாக இருந்ததா? சரிதான்—ஆறு பக்கங்கள் கொண்ட கடிதம். அமைதி, அமைதியாக இருங்கள்! ஒன்று மட்டும் சொல்லுங்கள்: இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் என்னுடன் செலவிட முடியுமா—இப்போதே, இந்த நொடியே? நான் உங்களுக்காக மிக நீண்ட காலமாக் காத்திருக்கிறேன்!

— சரி, அரை மணி நேரம் ஒதுக்க முடியும்—அதற்கு மேல் முடியாது, இது உங்களுக்குச் சம்மதமென்றால்.

— ஆனால் ஒரு நிபந்தனை—ஷாதோவ் தீவிரமாக இடைமறித்தார்—உங்கள் தொனியை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். கேட்கிறதா? நான் *கட்டளையிடுகிறேன்*—உண்மையில் நான் *யாசித்துக்* கொண்டிருக்க வேண்டிய இடத்தில்… யாசிக்க வேண்டிய சூழலில் கட்டளையிடுவது என்றால் என்னவென்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

— நீங்கள் உயர்ந்த இலக்குகளுக்காகச் சாதாரண நிலையைத் தாண்டிச் செயல்படுகிறீர்கள் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது, — நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் ஒரு மெல்லிய, நுட்பமான புன்னகையுடன் கூறினார். — மேலும், உங்களுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் இருப்பது போலத் தெரிவது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது.

— நான் மரியாதையைக் கோருகிறேன்—இல்லை, *கட்டளையிடுகிறேன்*! — ஷாதோவ் கத்தினார். — எனக்காக அல்ல—அது தொலைந்து போகட்டும்!—வேறு எதற்காகவோ; ஒரு கணத்திற்கு, சில வார்த்தைகளுக்காக மட்டும்… நாம் இருவரும் எல்லையற்ற வெளியில் சந்தித்திருக்கிறோம்… இந்த உலகில் இதுவே கடைசிச் சந்திப்பு. அந்தத் தொனியை விட்டுவிட்டு, மனிதத்தன்மையுடன் பேசுங்கள்! உங்கள் வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது, ஒரு மனிதனைப் போலப் பேசுங்கள். நான் எனக்காக இதைச் செய்யவில்லை—உங்களுக்காகச் செய்கிறேன். அந்த அறைக்கு நீங்கள் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதா? ஏனென்றால், அந்த அறைதான் உங்களுக்குள் இருக்கும் எல்லையற்ற வலிமையைக் கண்டறியும் வாய்ப்பை உங்களுக்கு வழங்கியது அல்லவா? மீண்டும் அதேதான்—உங்களுக்கே உரிய அந்த நுணுக்கமான, உலகியல் சார்ந்த புன்னகையைச் சிந்திக்கிறீர்கள். ஐயோ, நீங்கள் எப்போதுதான் என்னைப் புரிந்துகொள்ளப் போகிறீர்களோ! "அந்த இளைஞரை இங்கிருந்து வெளியேற்றுங்கள்! நான் இதைக் கட்டாயமாகக் கோருகிறேன்—வலியுறுத்திக் கேட்கிறேன்! இல்லையென்றால், நான் பேசப்போவதில்லை—நிச்சயமாகப் பேசமாட்டேன்!"

அவரது ஆவேசம் ஒருவிதப் பித்துநிலையை எட்டியிருந்தது; நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் புருவத்தைச் சுருக்கினார், மேலும் எச்சரிக்கையுணர்வுடன் மாறினார்.

"நான் அரை மணி நேரம் இங்கே தங்கியிருப்பதால்," என்று அவர் தீவிரமான, அதிகாரத் தொனியில் கூறினார்—"எனது நேரம் மிகவும் மதிப்புமிக்கதுதான்—இருப்பினும், நான் உங்கள் பேச்சை ஒருவித ஆர்வத்துடன் கேட்கப்போகிறேன் என்பதில் உறுதியாக இருங்கள்... உங்களிடமிருந்து பல புதிய விஷயங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறேன்."

அவர் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

"அமருங்கள்!" என்று ஷாதோவ் கத்தினார், தானும் சட்டென்று ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டார்.

"இருப்பினும், ஒரு விஷயத்தை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்," என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் குறுக்கிட்டார், "மரியா திமோஃபீவ்னா குறித்து உங்களிடம் ஒரு கோரிக்கை வைக்கத் தொடங்கியிருந்தேன்—இது அவளுக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயம்..."

"என்ன?" என்று ஷாதோவ் புருவத்தைச் சுருக்கினார்; மிக முக்கியமான தருணத்தில் இடையூறு செய்யப்பட்ட ஒருவரைப் போல அவர் காணப்பட்டார்—எதிரே இருப்பவரைப் பார்த்தாலும், கேட்கப்பட்ட கேள்வியை முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொள்ளாத ஒரு தோற்றம் அவரிடம் இருந்தது.

"நீங்கள் என்னை முழுமையாகப் பேச விடவில்லை," என்று புன்னகையுடன் தொடர்ந்தார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்.

"அட, இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா—பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்!" என்று வெறுப்புடன் கையை வீசினார் ஷாதோவ்; இப்போதுதான் அவர் விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டார்—நேரடியாகத் தனது முதன்மைப் பொருளுக்குச் சென்றார்.
VII

"உங்களுக்குத் தெரியுமா," என்று அவர் தொடங்கினார்—அவரது குரலில் ஒருவித மிரட்டல் தொனி இருந்தது; நாற்காலியில் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தபடி, கண்கள் ஜொலிக்க, அறியாமலேயே தனது வலது கை விரலை உயர்த்திக்கொண்டு அவர் கேட்டார்—"இந்த ஒட்டுமொத்த பூமியிலேயே, 'இறைவனைத் தாங்கி நிற்கும்' (God-bearing) ஒரே இனம் எது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? புதிய கடவுளின் பெயரால் உலகைப் புதுப்பிக்கவும், காப்பாற்றவும் விதிக்கப்பட்ட இனம் எது? வாழ்வின் திறவுகோல்களும், புதிய சொல்லும் யாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன? ...அந்த இனம் எது, அதன் பெயர் என்ன என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?" “உங்கள் எதிர்வினையை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​இது ரஷ்ய மக்களைக் குறிக்கிறது என்று நான் முடிவு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது—அதுவும் மிக விரைவாகவே…”

“நீங்கள் இப்போதே சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்கள்—என்னே ஒரு இனம்!” என்று ஷாதோவ் முன்னால் சாய்ந்தபடி கூச்சலிட்டார்.

“தயவுசெய்து அமைதியாயிருங்கள்; உண்மையில், நான் இதையேதான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

“இதையே எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தீர்களா? அப்படியானால், இந்த வார்த்தைகள் உங்களுக்குப் பழக்கமில்லையா?”

“மிகவும் பழக்கமானவைதான்; நீங்கள் எதை நோக்கிச் செல்கிறீர்கள் என்பதை என்னால் நன்கு புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உங்கள் முழு வாக்கியமும்—‘இறைவனைத் தாங்கி நிற்கும் மக்கள்’ (God-bearing people) என்ற அந்தச் சொற்றொடர் கூட—இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நாம் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது, ​​நீங்கள் அமெரிக்கா செல்வதற்குச் சற்று முன்பு நடந்த உரையாடலின் ஒரு முடிவுதான்… அல்லது, இப்போது எனக்கு நினைவிருப்பது அப்படித்தான்.”

“இது முழுக்க முழுக்க உங்களுடைய வார்த்தைகள்தான், என்னுடையவை அல்ல. இது உங்களுடையது—ஏதோ ஒரு உரையாடலின் முடிவு மட்டுமல்ல. நம் இருவருக்கும் இடையே எந்த ‘உரையாடலும்’ நடக்கவில்லை: அங்கே ஒரு ஆசிரியர் இருந்தார், அவர் மிக முக்கியமான, பிரம்மாண்டமான வார்த்தைகளை முழங்கினார்; அங்கே ஒரு சீடன் இருந்தான், அவன் மரணத்திலிருந்து உயிர்பெற்று எழுந்தவன். அந்தச் சீடன் நான்தான், நீங்கள் அந்த ஆசிரியர்.”

“ஆனால், உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? என் வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகுதான் நீங்கள் அந்த வட்டத்தில் இணைந்தீர்கள்; அதற்குப் பிறகுதான் அமெரிக்கா சென்றீர்கள்.”

“ஆம், அமெரிக்காவிலிருந்து நான் உங்களுக்கு இது குறித்து எழுதினேன்; எல்லாவற்றையும் பற்றி எழுதினேன். உண்மைதான்—சிறுவயதிலிருந்தே என் வேர்கள் ஊன்றியிருந்த அந்த விஷயங்களிலிருந்து—என் நம்பிக்கைகளின் தீவிரத்தையும், என் வெறுப்பின் கண்ணீரையும் முழுமையாகச் செலவிட்ட அந்த விஷயங்களிலிருந்து—என்னால் ரத்தம் சிந்தாமல் என்னைப் பிரித்துக்கொள்ள முடியவில்லை… ஒருவன் தன் கடவுள்களை மாற்றுவது கடினமான காரியம். அப்போது நான் உங்களை நம்பவில்லை, ஏனென்றால் நான் நம்ப விரும்பவில்லை—அந்தச் சேற்றுக்குழியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டேன்… ஆனால், விதை அங்கேயே தங்கிவிட்டது, அது இப்போது வளர்ந்துவிட்டது. உண்மையைச் சொல்லுங்கள்—அமெரிக்காவிலிருந்து நான் எழுதிய கடிதத்தை நீங்கள் முழுமையாக வாசிக்கவில்லையா? அல்லது, அதை நீங்கள் வாசிக்கவே இல்லையா?” “நான் அதில் மூன்று பக்கங்களை வாசித்தேன்—முதல் இரண்டு பக்கங்கள் மற்றும் கடைசிப் பக்கம்—அதுமட்டுமின்றி, நடுப்பகுதியை மேலோட்டமாகப் பார்த்தேன். உண்மையில், நான் இன்னும் முழுமையாக வாசிக்க வேண்டும் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன்…”

“சரி, விடுங்கள், அதையெல்லாம் தூக்கி எறியுங்கள்!” என்று கையை அசைத்தபடி ஷாதோவ் கூறினான். “அன்று மக்கள் குறித்து நீங்கள் சொன்ன கருத்துகளை இப்போது மறுக்கிறீர்கள் என்றால், அப்படியான வார்த்தைகளை நீங்கள் எப்படித்தான் பேசினீர்கள்?… அதுதான் இப்போது என் மனதை வாட்டுகிறது.”

“அன்றும் நான் உங்களிடம் விளையாட்டாகப் பேசவில்லை; உங்களை நம்பவைக்க முயன்றபோது, ​​உங்களை விட என்னைப் பற்றியே நான் அதிகம் கவலைப்பட்டிருக்கலாம்,” என்று மர்மமான தொனியில் ஸ்டாவ்ரோஜின் கூறினான்.

“விளையாட்டாகப் பேசவில்லையா! அமெரிக்காவில், நான் மூன்று மாதங்கள் வைக்கோல் படுக்கையில், ஒரு… பரிதாபகரமான மனிதனுக்கு அருகில் கிடந்தேன். அவனிடமிருந்து நான் ஒரு விஷயத்தைத் தெரிந்துகொண்டேன்—நீங்கள் என் இதயத்தில் கடவுளையும் தாய்நாட்டையும் விதைத்துக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில்—அதே நாட்களில், ஒருவேளை அதே தருணங்களில்தான்—நீங்கள் அந்தப் பரிதாபகரமான மனிதனின், அந்த மனநலம் பிறழ்ந்த கிரிலோவின் இதயத்தில் ஒரு நஞ்சைப் புகுத்திக் கொண்டிருந்தீர்கள்… நீங்கள் சொன்னது…”...பொய்களாலும் அவதூறுகளாலும் அவனது மனதை ஒருவிதப் பைத்திய நிலைக்குத் தள்ளினாய்… இப்போது அவனைப் போய் பார்—அவன் உன்னால் உருவாக்கப்பட்டவன்… இருப்பினும், நீ அவனை ஏற்கனவே பார்த்திருப்பாய் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

“முதலில் ஒன்று சொல்லிக்கொள்ளட்டும், கிரிலோவ் என்னிடம் தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகவும், தான் அழகாக இருப்பதாகவும் கூறினான். இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் நடந்தன என்று நீ கருதுவது ஏறக்குறைய சரிதான்—ஆனால் அதனால் என்ன? மீண்டும் சொல்கிறேன்: நான் உன்னையோ, அவனையோ ஏமாற்றவில்லை.”

“நீ நாத்திகனா? இப்போது நாத்திகனாக இருக்கிறாயா?”

“ஆம்.”

“அப்பொழுதும் அப்படித்தானே இருந்தாய்?”

“அப்பொழுதும் எப்படி இருந்தேனோ, அப்படியேதான் இப்போதும் இருக்கிறேன்.”

“இந்த உரையாடலைத் தொடங்கியபோது, ​​எனக்காக நீ மரியாதை காட்ட வேண்டும் என்று நான் கேட்கவில்லை—உன்னுடைய அறிவுத்திறனுக்கு இது புரிந்திருக்க வேண்டுமே!” என்று ஷாதோவ் கோபத்துடன் முணுமுணுத்தான்.

“நீ பேசியவுடன் நான் எழுந்து செல்லவில்லை, உரையாடலை நிறுத்தவில்லை, அங்கிருந்து அகன்றுவிடவும் இல்லை; நான் இன்னும் இங்கேயே அமர்ந்து, உனது கேள்விகளுக்கு—மற்றும் உனது… கத்தல்களுக்கு—மிகவும் அமைதியாகப் பதிலளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்படியென்றால், நான் உனக்கு மரியாதை காட்டத் தவறிவிடவில்லை என்றுதானே அர்த்தம்?”

ஷாதோவ் கையை அசைத்து அவனை இடைமறித்தான்:

“உன்னுடைய ஒரு கூற்று நினைவிருக்கிறதா: ‘ஒரு நாத்திகன் ரஷ்யனாக இருக்க முடியாது; ஒருவன் நாத்திகனாக மாறுகிற அந்த நொடியே அவன் ரஷ்யனாக இருப்பதை நிறுத்திவிடுகிறான்’—இது நினைவிருக்கிறதா?”

“அப்படியா?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்புவது போலக் கேட்டார்.

“என்னிடமா கேட்கிறாய்? மறந்துவிட்டாயா? ரஷ்ய ஆன்மாவின் அடிப்படைப் பண்பு குறித்துச் சொல்லப்பட்ட மிகத் துல்லியமான அவதானிப்புகளில் இதுவும் ஒன்று—அதை நீதான் கண்டறிந்தாய். இதை எப்படி மறந்திருக்க முடியும்? இன்னொன்றையும் நினைவூட்டுகிறேன்—அதே சமயத்தில் நீ, ‘ஆர்த்தடாக்ஸ் (Orthodox) கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சாராத எவரும் ரஷ்யனாக இருக்க முடியாது’ என்றும் கூறினாயே!”

“இது ஸ்லாவோஃபைல் (Slavophile) சிந்தனை என்று நினைக்கிறேன்.”

“இல்லை; இன்றைய ஸ்லாவோஃபைல்கள் இதை மறுத்துவிடுவார்கள். அன்றிலிருந்து மக்கள் அதிக ஞானம் பெற்றுவிட்டார்கள்.” ஆனால் நீ இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்றாய்: ரோமன் கத்தோலிக்க மதம் என்பது இனி கிறிஸ்தவமே அல்ல என்று நீ நம்பினாய்; ரோம் நகரம், பிசாசின் மூன்றாவது சோதனையில் வீழ்ந்த ஒரு கிறிஸ்துவைத்தான் உலகுக்கு அறிவித்தது என்று நீங்கள் வாதிட்டீர்கள். பூவுலகில் ஒரு পার্থिव அரசு இல்லாமல் கிறிஸ்துவால் நிலைத்திருக்க முடியாது என்று உலகெங்கும் பறைசாற்றியதன் மூலம், கத்தோலிக்க மதம் உண்மையில் அந்திக்கிறிஸ்துவையே (Antichrist) முன்வைத்தது; இதன் விளைவாகவே ஒட்டுமொத்த மேற்கத்திய உலகமும் அழிவைச் சந்தித்தது என்று கூறினீர்கள். குறிப்பாக, பிரான்ஸ் நாடு இன்று துன்புறுகிறது என்றால், அதற்கு கத்தோலிக்க மதமே காரணம் என்று சுட்டிக்காட்டினீர்கள்—ஏனெனில், அது ரோமின் அந்த இழிவான கடவுளை நிராகரித்துவிட்டது, ஆனால் அதே சமயம் புதிய கடவுள் எவரையும் கண்டடையவில்லை. இப்படித்தான் நீங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்கள்! நம் உரையாடல்கள் எனக்கு நினைவிருக்கின்றன.

"நான் ஒரு விசுவாசியாக இருந்திருந்தால், இப்போதும் நிச்சயமாக இதையேதான் சொல்லியிருப்பேன்; நான் விசுவாசியாகப் பேசியபோது பொய் சொல்லவில்லை," என்று மிகுந்த தீவிரத்துடன் கூறினார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச். "ஆனால், என் பழைய எண்ணங்களை மீண்டும் கேட்பது எனக்கு மிகுந்த அசௌகரியத்தைத் தருகிறது என்று உறுதியாகச் சொல்கிறேன். தயவுசெய்து இதை நிறுத்த முடியுமா?"

"'இருந்திருந்தால்' என்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார் ஷாதோவ், அந்த வேண்டுகோளைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல். "கிறிஸ்துவுக்கு வெளியேதான் உண்மை இருக்கிறது என்று கணித ரீதியாக நிரூபிக்கப்பட்டாலும், உண்மையை விட கிறிஸ்துவுடனேயே இருக்கவே நான் விரும்புவேன் என்று என்னிடம் சொன்னது நீங்கள்தானே? அப்படிச் சொன்னீர்களா, இல்லையா?"

"சரி, ஒருமுறை என்னைக் கேட்க விடுங்கள்," என்று குரலை உயர்த்திச் சொன்னார் ஸ்டாவ்ரோஜின், "இந்த அவசரமான... ஏன், வெறுப்பு கலந்த இந்த விசாரணைக்கு என்னதான் நோக்கம்?"

"இந்த விசாரணை இதோடு முடிந்துவிடும், இனி ஒருபோதும் இது குறித்து உங்களுக்கு நினைவூட்டப்படாது."

"நாம் காலம் மற்றும் இடத்திற்கு அப்பாற்பட்ட நிலையில் இருக்கிறோம் என்று நீங்கள் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறீர்களே..."

"அமைதியாக இருங்கள்!" என்று திடீரெனக் கத்தினார் ஷாதோவ். "நான் முட்டாளாகவும், திறமையற்றவனாகவும் இருக்கலாம்—என் பெயர் கேலிக்குள்ளாகி அழிந்து போகட்டும்! அன்று நீங்கள் கொண்டிருந்த அந்த முக்கியக் கருத்தை மீண்டும் சொல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா... ஓ, வெறும் பத்து வரிகள்—ஒரே ஒரு முடிவுதான்."

"சரி, ஒரே ஒரு முடிவுதானே, சொல்லுங்கள்..." ஸ்டாவ்ரோஜின் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்க்க முற்பட்டார், ஆனால் சட்டென்று தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டு பார்க்கவில்லை.

ஷாதோவ் மீண்டும் நாற்காலியில் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தார்; ஒரு கணம், அவர் மீண்டும் தன் விரலை உயர்த்திக் காட்டினார். “எந்தவொரு தேசமும்,” என்று அவர் தொடங்கினார்; ஏதோ ஒரு புத்தகத்திலிருந்து வாசிப்பது போலப் பேசினாலும், அவரது தீவிரமான, மிரட்டும் பார்வை ஸ்டாவ்ரோகின் மீது நிலைத்திருந்தது, “எந்தவொரு தேசமும் அறிவியலின் மற்றும் பகுத்தறிவின் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் தன்னை அமைத்துக்கொண்டதில்லை; அப்படி ஒரு நிகழ்வு இதுவரை நடந்ததே இல்லை—ஒருவேளை, ஏதோ ஒரு கணநேர முட்டாள்தனத்தினால் நிகழ்ந்திருக்கலாம், அவ்வளவுதான். சோசலிசம் அதன் இயல்பிலேயே இறைமறுப்புக் கொள்கையைக் கொண்டது; ஏனெனில், அது தனது தொடக்கத்திலிருந்தே தன்னை ஒரு இறைமறுப்பு அமைப்பாகவே அறிவித்துக்கொள்கிறது—சமூகத்தை முற்றிலும் அறிவியலின் மற்றும் பகுத்தறிவின் அடித்தளத்தில் கட்டமைக்க முனைகிறது. தேசங்களின் வரலாற்றில்—தொடக்க காலம் முதல் இன்று வரை—பகுத்தறிவும் அறிவியலும் எப்போதும் இரண்டாம் பட்சமான, அடிபணிந்த இடத்தையே வகித்து வந்துள்ளன; காலத்தின் இறுதி வரையிலும் அவை இதே நிலையில்தான் இருக்கப்போகின்றன. தேசங்கள் வேறொரு சக்தியால் உருவாக்கப்பட்டு இயக்கப்படுகின்றன—அது ஒரு கட்டளையிடும், மேலாதிக்க ஆற்றல்; அதன் தோற்றம் என்னவென்று யாருக்கும் தெரியாது, அதை விளக்கவும முடியாது. இந்தச் சக்தி என்பது, ஒரு இறுதி இலக்கை அடைய வேண்டும் என்ற தணியாத தாகம்; அதே சமயம், அத்தகைய இலக்கு ஒன்று இருப்பதை மறுக்கும் முரண்பாடான உந்துதல். இது, ஒரு தனிமனிதன் தனது இருப்பை இடைவிடாது, சோர்வின்றி உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளும் ஆற்றல்—மரணத்தை எப்போதும் மறுத்துக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு விசை. இதுவே வாழ்வின் உயிர்ச்சக்தி—வேதாகமத்தில் ‘ஜீவ நதிகள்’ என்று குறிப்பிடப்படுவது இதுதான்; இந்த நதிகள் வற்றிப்போவதுதான் ‘வெளிப்படுத்தின விசேஷம்’ (Apocalypse) நூலில் முன்னறிவிக்கப்பட்ட பெரும் ஆபத்து. தத்துவஞானிகள் இதை ‘அழகியல் கொள்கை’ (aesthetic principle) என்று அழைக்கிறார்கள்; இதை அவர்கள் ‘அறநெறிக் கொள்கை’ (moral principle) என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். இன்னும் எளிமையாகச் சொன்னால், இதுதான் ‘இறைவனைத் தேடும் முயற்சி.’ எந்தவொரு தேசத்திலும், அதன் வரலாற்றின் எந்தக் கட்டத்திலும், ஒரு தேசிய இயக்கத்தின் ஒரே நோக்கம் இறைவனைத் தேடுவதுதான்—அந்தத் தேசத்திற்கு மட்டுமேயான, முற்றிலும் அதற்குரிய ஒரு இறைவனைத் தேடுவது; மேலும், அந்த இறைவனைத்தான் உண்மையான தெய்வம் என்று நம்புவது. ஒரு தேசத்தின் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரையிலான ஒட்டுமொத்த பரிமாணத்தையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கூட்டு ஆளுமையே அந்தத் தேசத்தின் இறைவன். எல்லா தேசங்களும், அல்லது பல தேசங்களும் ஒரே பொதுவான இறைவனைப் பின்பற்றியதாக வரலாற்றில் ஒருபோதும் நிகழ்ந்ததில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு தேசத்திற்கும் எப்போதும் தனித்துவமான ஒரு இறைவன் இருந்து வந்திருக்கிறான். தெய்வங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானதாக மாறத் தொடங்கும் தருணம், அந்தந்த தேசங்களின் தனித்தன்மை அழிந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறியாகும்.” தெய்வங்கள் பொதுவானவையாக மாறும்போது, ​​அந்தத் தெய்வங்களும்—அவற்றின் மீது வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையும்—அதேபோல அந்த நாடுகளுமே அழிந்துபோகின்றன. ஒரு நாடு எவ்வளவு வலிமையானதோ, அவ்வளவு தனித்துவமானதாக அதன் தெய்வம் இருக்கும். மதம்—அதாவது, நன்மை மற்றும் தீமை குறித்த ஏதோ ஒரு கருத்தாக்கம்—இல்லாத நாடே இருந்ததில்லை. ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் நன்மை மற்றும் தீமை குறித்த தனித்துவமான புரிதலும், அவற்றுக்கான குறிப்பிட்ட வடிவங்களும் உள்ளன. பல நாடுகளுக்கு இடையே, இவை......நன்மை, தீமை குறித்த பொதுவான கருத்துகள் மறையும்போது, ​​தேசங்கள் அழிந்துபோகின்றன; நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையிலான வேறுபாடே மங்கத் தொடங்கி, இறுதியில் மறைந்தே விடுகிறது. பகுத்தறிவால் ஒருபோதும் நன்மை, தீமைகளை வரையறுக்கவோ அல்லது அவற்றை ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றைப் பிரித்தறியவோ முடிந்ததில்லை—தோராயமாகக்கூட முடியவில்லை. மாறாக, அது எப்போதும் அவற்றை அவமானகரமான, பரிதாபகரமான முறையில் குழப்பிக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. அதே சமயம், அறிவியலோ வெறும் கரடுமுரடான, பலவந்தமான தீர்வுகளை மட்டுமே முன்வைத்துள்ளது. இது குறிப்பாக 'அரை-அறிவியல்' (half-science) விஷயத்தில் உண்மையாக இருக்கிறது—இது மனிதகுலத்திற்கு ஏற்பட்ட மிக மோசமான சாபம்; கொள்ளைநோய், பஞ்சம் அல்லது போரைவிடவும் கொடியது. இது தற்போதைய நூற்றாண்டுக்கு முன்பு வரை அறியப்படாத ஒரு நிகழ்வு. இந்த 'அரை-அறிவியல்' என்பது உலகம் இதுவரை கண்டிராத ஒரு சர்வாதிகாரி; இதற்குத் தனக்கென பூசாரிகளும் அடிமைகளும் உள்ளனர். மக்கள் அனைவரும் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவிலான அன்போடும், மூடநம்பிக்கை கலந்த பக்தியோடும் இதன் முன் தலைவணங்குகிறார்கள். ஏன், அறிவியலே கூட இதற்கு அஞ்சி, அவமானகரமான அடிபணிதலை வழங்குகிறது! ஸ்டாவ்ரோஜின், இவை அனைத்தும் உன்னுடைய வார்த்தைகள்தான்—'அரை-அறிவியல்' என்ற பகுதியைத் தவிர; அது என்னுடைய பங்களிப்பு. ஏனென்றால், நானே ஒரு 'அரை-அறிவியல்'தான், அதனால்தான் அதை நான் இன்னும் அதிகமாக வெறுக்கிறேன். உன் கருத்துகளைப் பொறுத்தவரை—நீ பயன்படுத்திய வார்த்தைகளைக்கூட—நான் எதையும் மாற்றவில்லை; ஒரு சொல்லைக் கூட மாற்றவில்லை.

"அதை நான் நம்பவில்லை," என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் எச்சரிக்கையுடன் கூறினார். "நீ இந்த கருத்துகளை எவ்வளவு தீவிரமாக உள்வாங்கிக்கொண்டாய் என்றால், உனக்கே தெரியாமல் அவற்றை நீயே மாற்றி அமைத்துவிட்டாய். உதாரணமாக, கடவுளை ஒரு தேசத்தின் வெறும் பண்பாக நீ சுருக்கிய விதத்தைப் பார்..."

அவர் ஷாதோவை ஒருவிதமான, திடீர் மற்றும் தீவிரமான கூர்மையுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினார்—அவனுடைய வார்த்தைகளை விட, அந்த மனிதனையே உற்று நோக்கினார்.

"கடவுளை ஒரு தேசத்தின் பண்பாகச் சுருக்குவதா?" என்று ஷாதோ கத்தினான். "அதற்கு மாறாக, நான் தேசத்தை கடவுளின் நிலைக்கு உயர்த்துகிறேன்! இது எப்போதும் இப்படித்தானே இருந்திருக்கிறது? ஒரு தேசம் என்பது கடவுளின் உடல். ஒரு மக்கள் கூட்டம், தங்களுக்கு என்று தனித்துவமான கடவுளைக் கொண்டிருக்கும் வரை மட்டுமே தேசமாக நீடிக்க முடியும்—மேலும், உலகில் உள்ள மற்ற அனைத்து கடவுள்களையும் முற்றிலுமாக நிராகரிக்க வேண்டும்; சமரசத்திற்குச் சிறு வாய்ப்பு கூட இருக்கக்கூடாது." ...அதாவது, தங்கள் சொந்தக் கடவுளின் மூலமாகத் தாங்கள் வெற்றி பெறுவோம் என்றும், மற்ற அனைத்து கடவுள்களையும் உலகிலிருந்து விரட்டி அடிப்போம் என்றும் அந்த மக்கள் நம்பும் வரை மட்டுமே அது தேசமாக இருக்க முடியும். காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே அனைவரும் இப்படித்தான் நம்பி வந்திருக்கிறார்கள்—குறைந்தது, வரலாற்றில் தடம் பதித்த, மனிதகுலத்தின் முன்னணியில் நின்ற அந்த மாபெரும் தேசங்கள் அனைத்தும் இப்படித்தான் நம்பின. உண்மைகளை யாராலும் மறுக்க முடியாது. யூதர்கள் உண்மையான இறைவனுக்காகக் காத்திருப்பதையே தங்கள் வாழ்வின் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்; அவர்களே அந்த உண்மையான இறைவனை உலகுக்கு வழங்கினர். கிரேக்கர்கள் இயற்கையைத் தெய்வமாக வழிபட்டனர்; அவர்கள் தங்கள் மதத்தை—அதாவது, தங்கள் தத்துவத்தையும் கலையையும்—உலகிற்கு அளித்தனர். ரோமானியர்கள் தேசத்தையே ஒரு அரசு அமைப்பாகக் கருதி, அதைத் தெய்வமாக வழிபட்டனர்; அந்த அரசு அமைப்பை மற்ற தேசங்களுக்குக் கொடையாக வழங்கினர். தனது நீண்ட வரலாற்றில், பிரான்ஸ் தேசமானது இந்த ரோமானியக் கடவுள் எனும் கருத்தாக்கத்தின் உருவகமாகவும், அதன் வளர்ச்சியாகவும் மட்டுமே இருந்து வந்துள்ளது. இப்போது அது அந்த ரோமானியக் கடவுளைக் கைவிட்டு, நாத்திகத்தை—தற்போதைக்கு 'சோசலிசம்' என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றை—நோக்கித் திரும்பியிருக்கிறது என்றால், அதற்கு ஒரே காரணம், ரோமானிய கத்தோலிக்க மதத்தை விட நாத்திகம் ஆரோக்கியமானது என்பதுதான். ஒரு மாபெரும் தேசம், 'உண்மை தன்னிடம் மட்டுமே—முழுமையாக, பிரத்யேகமாகத் தன்னிடம் மட்டுமே—உள்ளது' என்று நம்பவில்லை என்றால்; மேலும், 'தன்னிடமுள்ள அந்த உண்மையின் மூலம் மற்ற அனைவரையும் உயிர்ப்பித்து, அவர்களைக் காப்பாற்றும் திறன் தனக்கு மட்டுமே உண்டு, அதுவே தனது விதி' என்று நம்பவில்லை என்றால், அது உடனடியாகத் தனது 'மாபெரும் தேசம்' என்ற தகுதியை இழந்துவிடுகிறது; வெறும் இனவியல் சார்ந்த ஒரு பொருளாக (ethnographic material) மட்டுமே எஞ்சுகிறது. உண்மையிலேயே ஒரு மாபெரும் தேசம், மனிதகுலத்தில் இரண்டாம் நிலை வகிப்பதையோ, அல்லது முதன்மை நிலைகளில் ஒன்றாக இருப்பதையோ ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது; அது தவிர்க்க முடியாமல், முழுமையாக, முதலிடத்தைத் தான் வகிக்க வேண்டும். இந்த நம்பிக்கையை இழக்கும் எந்தவொரு தேசமும், தேசம் என்ற தகுதியையே இழந்துவிடுகிறது. ஆனால், உண்மை என்பது ஒன்றுதான்; எனவே, உண்மையான இறைவனை ஒரு தேசத்தால் மட்டுமே கொண்டிருக்க முடியும்—மற்ற தேசங்களுக்குத் தனித்துவமான, உன்னதமான கடவுள்கள் இருக்கலாம் என்றாலும் கூட. அந்த ஒரே 'இறைவனைத் தாங்கி நிற்கும்' (God-bearing) மக்கள் ரஷ்ய மக்கள் தான். மேலும்... மேலும்... ஸ்டாவ்ரோஜின், நான் இவ்வளவு முட்டாள் என்று நினைக்கிறாயா? —என்று அவர் திடீரென ஆவேசமாகக் கத்தினார்— நான் இப்போது பேசுவது, மாஸ்கோவில் உள்ள ஸ்லாவோஃபைல் (Slavophile) வட்டாரங்களில் அரைத்துத் தள்ளப்பட்ட, பழைய, சிதைந்த குப்பையா, அல்லது இது முற்றிலும் புதிய ஒரு சொல்லா—மனிதகுலத்தின் மறுமலர்ச்சிக்கும் உயிர்த்தெழுதலுக்கும் தேவையான அந்த இறுதியான, ஒரே ஒரு சொல்லா—என்பதை என்னால் பிரித்தறிய முடியவில்லையா? மேலும்... இப்போது நீ என் மீது காட்டும் இந்தச் சிரிப்பைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை! நான் சொல்வது உங்களுக்குச் சிறிதும் புரியவில்லை என்றால் எனக்கென்ன கவலை—கொஞ்சமும் புரியவில்லை, ஒரு வார்த்தை கூட, ஒரு சத்தம் கூட புரியவில்லை!… ஓ, உங்கள் அகங்காரமான சிரிப்பையும், இப்போது நீங்கள் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தையும் நான் எவ்வளவு வெறுக்கிறேன்!

அவர் இருக்கையிலிருந்து குதித்து எழுந்தார்; அவரது உதடுகளில் நுரை கூடத் ததும்பியது.

"அதற்கு நேர்மாறாக, ஷாதோவ், நேர்மாறாக," என்று ஸ்டாவ்ரோஜின், இருக்கையிலேயே அமர்ந்தபடி, வழக்கத்திற்கு மாறான தீவிரத்துடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் கூறினார். "உண்மையில், உங்கள் உணர்ச்சிகரமான வார்த்தைகள் எனக்குள் பல தெளிவான நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டன. நீங்கள் கூறுவதில், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் கொண்டிருந்த மனநிலையை என்னால் அடையாளம் காண முடிகிறது—அப்போது நான் கொண்டிருந்த கருத்துகளை நீங்கள் மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறீர்கள் என்று சற்று முன்பு சொன்னேன் அல்லவா, அதை நான் இப்போது திரும்பப் பெறுகிறேன். சொல்லப்போனால், அவை இன்னும் தீவிரமாகவும், இன்னும் முழுமையானதாகவும் இருந்தன என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. நீங்கள் இப்போது சொன்ன அனைத்தையும்—ஒவ்வொரு வார்த்தையையும்—நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்று மூன்றாவது முறையாக உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்—ஆனால்…"

"ஆனால், உங்களுக்கு ஒரு முயல் தேவைப்படுகிறதா?"

"என்ன சொன்னாய்?"

"உங்கள் அந்த அருவருப்பான சொற்றொடர்," என்று ஷாதோவ் வஞ்சகமான சிரிப்புடன் மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டு கூறினார்—"'முயல் கறி சமைக்க ஒரு முயல் தேவை; கடவுளை நம்புவதற்கு ஒரு கடவுள் தேவை'—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நீங்கள் இப்படித்தான் சொல்லிக்கொண்டு திரிந்ததாகச் சொல்கிறார்கள். முயலை அதன் பின்னங்கால்களைப் பிடித்துப் பிடிக்க நினைத்த நோஸ்த்ரியோவைப் போலவே!" "இல்லை, அந்த நபர் தான் ஏற்கனவே முயலைப் பிடித்துவிட்டதாகப் பெருமை பேசிக்கொண்டார். சரி, ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா—அனுமதிப்பீர்களா? இப்போது இதைக் கேட்க எனக்கு முழு உரிமை இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். சொல்லுங்கள்: உங்கள் அந்த 'முயல்' பிடிபட்டுவிட்டதா, அல்லது இன்னும் சுதந்திரமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறதா?"

"அந்த வார்த்தைகளில் என்னிடம் கேட்கத் துணியாதீர்கள்—வேறு விதமாகக் கேளுங்கள், வேறு விதமாக!" என்று ஷாதோவ் திடீரென உடல் நடுங்கக் கத்தினார்.

"சரி, அப்படியானால் வேறு விதமாகக் கேட்கிறேன்," என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், அவரை உற்றுப் பார்த்தபடி கூறினார். "நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புவது இதுதான்: நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்களா, இல்லையா?" “நான் ரஷ்யாவை நம்புகிறேன், அதன் மரபுவழி கிறிஸ்தவத்தை (Orthodoxy) நம்புகிறேன்… கிறிஸ்துவின் உடலை நம்புகிறேன்… நான் நம்புவது என்னவென்றால்…”@“ருஷ்யாவில் ஒரு புதிய வருகை நிகழப்போகிறது… நான் அதை நம்புகிறேன்…” என்று ஷாதோவ் மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில், தடுமாறிய குரலில் கூறினான்.

“கடவுளைப் பற்றி என்ன? கடவுளை?”

“நான்… நான் கடவுளை நம்புவேன்.”

ஸ்தாவ்ரோகினின் முகத்தில் எந்தவிதமான உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. ஷாதோவ் அவனை உற்று நோக்கினான்—தீவிரமாகவும், சவால் விடுவது போலவும்; அவனது பார்வையின் வெப்பத்திலேயே ஸ்தாவ்ரோகினைச் சுட்டெரித்துவிடத் துடிப்பது போல இருந்தது அந்தப் பார்வை.

“நான் ஒருபோதும் கடவுளை நம்பவே இல்லை என்று சொல்லவில்லை!” என்று இறுதியில் அவன் கத்தினான். “நான் சொல்ல வருவது இதுதான்: நான் ஒரு அற்பமான, சலிப்பூட்டும் புத்தகம் போன்றவன்—தற்போதைக்கு, வெறும் புத்தகம் மட்டுமே… என் பெயர் அழிந்து போகட்டும்! இது உன்னைப் பற்றியது, என்னைப் பற்றியதல்ல… எனக்கு எந்தத் திறமையும் இல்லை; என்னால் என் இரத்தத்தை மட்டுமே தர முடியும்—வேறு ஒன்றும் இல்லை—திறமையற்ற மற்ற மனிதர்களைப் போலவே. என் இரத்தமும் அழிந்து போகட்டும்! நான் உன்னைப் பற்றித்தான் பேசுகிறேன்—உனக்காக நான் இங்கே இரண்டு ஆண்டுகளாகக் காத்திருக்கிறேன்… கடந்த அரை மணி நேரமாக உனக்கு முன்னால் நிர்வாணமாக நின்று ஆடிக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ… நீ ஒருவனால்தான் இந்த ‘கொடியை’ உயர்த்த முடியும்!...”

அவன் பேச்சை நிறுத்தினான். மிகுந்த விரக்தியில், மேசையின் மீது முழங்கைகளை ஊன்றி, தன் தலைகளைக் கைகளால் பிடித்துக்கொண்டான்.

“ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்,” என்று ஸ்தாவ்ரோகின் திடீரென குறுக்கிட்டான். “ஏன் எல்லோரும் என் மீது ஏதோ ஒரு ‘கொடியை’ சுமத்த முயற்சிக்கிறார்கள்? பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கியும் கூட, என்னால் அவர்களுக்காக ஒரு ‘கொடியை உயர்த்த’ முடியும் என்று உறுதியாக நம்புகிறான்—அப்படித்தான் என்னிடம் சொன்னார்கள். அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது—நான் அவர்களுக்காக ‘ஸ்தென்கா ராஸின்’ (Stenka Razin) போன்ற ஒரு பாத்திரத்தை வகிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறான். ‘குற்றங்கள் செய்வதற்கான அசாதாரணத் திறன் கொண்டவன்’ என்பதால்—அவன் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் இவைதான்.”

“என்ன?” என்று ஷாதோவ் கேட்டான். “‘குற்றங்கள் செய்வதற்கான அசாதாரணத் திறன் கொண்டவன்’ என்றா?”

“ஆம், சரியாகச் சொன்னாய்.”

“ம்ம். அப்படியானால் இது உண்மையா…” ஷாதோவ் ஒருவித வஞ்சகமான புன்னகையுடன் கேட்டான், “செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்தபோது, ​​நீ ஏதோ ஒரு மிருகத்தனமான, காமவெறி கொண்ட ரகசிய அமைப்பில் உறுப்பினராக இருந்தாய் என்பது உண்மையா?” "மார்க்கி டி சாடி (Marquis de Sade) கூட உன்னிடமிருந்து சில விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம் என்பது உண்மையா? நீ குழந்தைகளை வசியப்படுத்தி, அவர்களைக் கெடுத்தாய் என்பது உண்மையா? பேசு—பொய் சொல்லத் துணியாதே!" என்று அவர் கத்தினார்; முற்றிலும் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்திருந்தார். "நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின், ஷாடோவிடம் பொய் சொல்ல முடியாது—ஒரு காலத்தில் அவனது முகத்தில் அறைந்த அதே மனிதனிடம்! அனைத்தையும் சொல்; இது உண்மையானால், இப்போதே, இந்த இடத்திலேயே உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன்!"

"நான் அப்படிச் சொன்னது உண்மைதான், ஆனால் நான் எந்தக் குழந்தைகளுக்கும் தீங்கு இழைக்கவில்லை," என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் பதிலளித்தான்—இருப்பினும், நீண்ட, அசௌகரியமான மௌனத்திற்குப் பிறகே அவன் பேசினான். அவன் முகம் வெளிறியது, கண்கள் மின்னின.

"ஆனால் நீ அதைச் சொன்னாய்!" என்று ஷாடோவ் அதிகாரத்துடன் தொடர்ந்தான்; அவனது கனல் போன்ற கண்கள் ஸ்டாவ்ரோஜின் மீது நிலைத்திருந்தன. "மனிதகுலத்திற்காகத் தன் உயிரையே தியாகம் செய்யும் ஒரு வீரச் செயலுக்கும், மிருகத்தனமான, காமவெறி கொண்ட ஒரு செயலுக்கும் இடையே எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்று நீ கூறினாயா? இந்த இரண்டு தீவிர நிலைகளிலும் ஒரே மாதிரியான அழகையும், இன்பத்தையும் கண்டாய் என்பது உண்மையா?"

"இப்படிப் பதில் சொல்வது சாத்தியமில்லை... நான் பதில் சொல்ல விரும்பவில்லை," என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் முணுமுணுத்தான். அவன் எளிதாக எழுந்து சென்றிருக்க முடியும், ஆனால் அவன் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தான்.

"தீமை ஏன் இழிவானது, நன்மை ஏன் அழகானவை என்று எனக்கும் தெரியாது—ஆனால் ஸ்டாவ்ரோஜின் போன்ற மனிதர்களிடம் இந்த வேறுபாட்டை உணரும் திறன் ஏன் மறைந்து போகிறது என்பது எனக்குத் தெரியும்!" என்று உடல் நடுங்க ஷாடோவ் தொடர்ந்து பேசினான். "நீ ஏன் அப்படித் திருமணம் செய்துகொண்டாய் என்று உனக்குத் தெரியுமா—அவ்வளவு அவமானகரமாக, அவ்வளவு இழிவாக? ஏனென்றால், அந்த அவமானமும் அபத்தமும் ஒரு மேதமை நிலையை எட்டியிருந்தன! ஓ, நீ விளிம்பில் மட்டும் நிற்பதில்லை—நேரடியாக அந்தப் பாதாளத்தில் குதிக்கிறாய். நீ ஒரு கொடூரமான விருப்பத்தினால், குற்ற உணர்ச்சியின் வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற தாகத்தினால்—ஒரு வகையான அறநெறி சார்ந்த காமவெறியினால்—அந்தத் திருமணத்தைச் செய்துகொண்டாய்." இதில் ஒரு பதற்றமான, கட்டுக்கடங்காத தீவிரத்தன்மை இருந்தது... பொது அறிவுக்கு எதிரான அந்தச் செயல் மிகவும் கவர்ச்சிகரமானதாக இருந்தது! ஸ்டாவ்ரோஜின்—மற்றும் பரிதாபத்திற்குரிய, மனநலம் குன்றிய, ஏழ்மையான, ஊனமுற்ற ஒரு பெண்! ஆளுநரின் காதைக் கடித்தபோது, ​​ஒருவிதமான தீவிரமான இன்பத்தை உணர்ந்தாயா? உண்மையிலேயே உணர்ந்தாயா? சோம்பேறியாக, எந்த இலக்கும் இன்றி அலைந்து திரியும் ஒரு பிரபு வம்சத்து இளைஞனாகிய நீ—அதை உணர்ந்தாயா?

“நீ ஒரு உளவியலாளர் போலப் பேசுகிறாய்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் கூறினான்; அவனது முகம் மேலும் வெளுத்துப்போனது. “என் திருமணத்திற்கான காரணங்கள் குறித்து நீ தவறாகக் கருதுகிறாய்... சரி, இந்தத் தகவல்கள் எல்லாம் உனக்கு எப்படித் தெரிந்தன?” என்று ஒரு கட்டாயப் புன்னகையுடன் கேட்டான். “கிரிலோவா சொல்லியிருப்பானா? அவனுக்கும் இதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லையே...”

“நீ ஏன் வெளுத்துப்போகிறாய்?”

“உனக்குத்தான் என்னதான் வேண்டும்?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இறுதியாகக் குரலை உயர்த்தினான். “உன் சாட்டையடிக்கு முன்னால் அரை மணி நேரமாக அமர்ந்திருக்கிறேன்—குறைந்தபட்சம் கண்ணியத்துடனாவது என்னை அனுப்பி வைக்கக்கூடாதா... ஒருவேளை, என்னிடம் இப்படி நடந்துகொள்வதற்கு உன்னிடம் எந்தவொரு நியாயமான காரணமும் இல்லையோ?”

“நியாயமான காரணமா?”

“நிச்சயமாக. உன் நோக்கம் என்ன என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டியது உன் கடமைதானே? நீ அதைச் சொல்வாய் என்று காத்திருந்தேன், ஆனால் உன் தரப்பிலிருந்து வெறித்தனமான வெறுப்பை மட்டுமே கண்டேன். தயவுசெய்து, எனக்காகக் கதவைத் திறந்துவிடு.”

அவன் நாற்காலியை விட்டு எழுந்தான். ஷாதோவ் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான், மிகுந்த ஆவேசத்துடன்,

“நிலத்தை முத்தமிடு, கண்ணீரால் அதை நனைத்துவிடு, மன்னிப்பு வேண்டு!” என்று கத்தியபடி, அவனது தோளைப் பிடித்து உலுக்கினான்.

“இருந்தும், அன்று காலையில் நான் உன்னைக் கொல்லவில்லை... என் கைகளை என் முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டிருந்தேன்...” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் கூறினான். அவன் கண்கள் கீழே பார்த்தபடி இருந்தன, அவனது குரலில் ஒருவித வலி இழையோடியிருந்தது.

“சொல்லிவிடு—சொல்ல வந்ததை முழுமையாகச் சொல்லிவிடு! நீ என்னை ஆபத்திலிருந்து எச்சரிக்க வந்திருக்கிறாய், என்னைப் பேச அனுமதித்திருக்கிறாய், நாளை உன் திருமணத்தை வெளிப்படையாக அறிவிக்கப் போகிறாய்!... உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரிகிறதே, ஏதோ ஒரு புதிய, வலிமையான சிந்தனை உனக்குள் போராடிக்கொண்டிருக்கிறது என்று... ஸ்டாவ்ரோஜின், நான் ஏன் உன்னை எப்போதும், என்றென்றும் நம்பும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறேன்? வேறெவரிடமாவது என்னால் இப்படிப் பேச முடியுமா? எனக்கு ஒருவிதமான அடக்கம், கூச்ச உணர்வு உண்டு; ஆனாலும், என் ஆன்மாவை அப்படியே நிர்வாணமாகக் காட்ட நான் அஞ்சவில்லை—ஏனென்றால், நான் பேசுவது ஸ்டாவ்ரோஜினிடம் அல்லவா!” என் கைங்கரியத்தால் ஒரு சிறந்த கருத்து கேலிச்சித்திரமாக மாறிவிடுமோ என்று நான் அஞ்சவில்லை; ஏனென்றால், நான் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது ஸ்டாவ்ரோஜின் தானே... நீங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பும்போது, ​​உங்கள் கால்தடங்களை நான் முத்தமிடக்கூடாதா? நிக்கோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின், என் இதயத்திலிருந்து உங்களை என்னால் பிரிக்க முடியாது!

“ஷாதோவ், என்னால் உன்னை நேசிக்க முடியாது என்பதில் வருந்துகிறேன்,” என்று நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் குளிர்ச்சியான குரலில் கூறினார்.

“உங்களால் முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும், நீங்கள் பொய் சொல்லவில்லை என்பதும் எனக்குத் தெரியும். கேளுங்கள், நான் எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துவிடுகிறேன்—உங்களுக்காக ஒரு முயலைப் பிடித்து வருகிறேன்!”

ஸ்டாவ்ரோஜின் மௌனமாக இருந்தார்.

“நீங்கள் ஒரு நாத்திகராக இருப்பது, நீங்கள் ஒரு உயர்குடி மனிதர் என்பதால்தான்—உயர்குடி மனிதர்களில் நீங்களே கடைசி நபர். நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உணரும் திறனை நீங்கள் இழந்துவிட்டீர்கள், ஏனென்றால்...”“உங்கள் சொந்த மக்களையே நீங்கள் அடையாளம் காணத் தவறிவிட்டீர்கள். சாதாரண மக்களிடமிருந்து ஒரு புதிய தலைமுறை உருவெடுத்து வருகிறது—அதை உங்களாலோ, வெர்கோவென்ஸ்கிகளாலோ (தந்தை மற்றும் மகன்), அல்லது என்னாலோ கூட அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஏனென்றால், நானும் ஒரு ‘பிரபுவின் மகன்’தான்—உங்கள் பண்ணையடிமைப் பணியாளன் பாஷ்காவின் மகன்... கேளுங்கள்: உழைப்பின் மூலம் இறைவனை அடையுங்கள். இதுதான் சாராம்சம்—இல்லையெனில், நீங்கள் ஒரு அருவருப்பான பூஞ்சையைப் போல மறைந்து போவீர்கள். உழைப்பின் மூலம் அவரை அடையுங்கள்.”

“உழைப்பின் மூலம் இறைவனை அடைவதா? என்ன மாதிரியான உழைப்பு?”

“விவசாய உழைப்பு. செல்லுங்கள்—உங்கள் செல்வத்தைத் தூக்கி எறியுங்கள்... ஆ! சிரிக்கிறீர்களா? இது ஏதோ மலிவான தந்திரம் என்று பயப்படுகிறீர்களா?”

ஆனால், ஸ்டாவ்ரோஜின் சிரிக்கவில்லை.

“உழைப்பின் மூலம்—குறிப்பாக, விவசாய உழைப்பின் மூலம்—இறைவனை அடைய முடியும் என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?” என்று அவர் சிறிது நேரம் யோசித்த பிறகு மீண்டும் கேட்டார்; ஏதோ ஒரு புதிய, தீவிரமான விஷயத்தைக் கண்டறிந்தவர் போல, அது குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டியது அவசியம் என்று கருதுவது போல அவர் பேசினார். “சரி, ஒரு விஷயம்,” என்று அவர் திடீரென்று பேச்சை மாற்றினார், “நீங்கள் இப்போதுதான் எனக்கு நினைவூட்டினீர்கள்: எனக்கு உண்மையில் பெரிய செல்வம் ஏதுமில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? எனவே, நான் ‘தூக்கி எறிய’ என்று சொல்வதற்கு என்னிடம் எதுவுமே இல்லை. மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் எதிர்காலத்தை உறுதி செய்யும் நிலையில் கூட நான் இல்லை... இன்னொன்று: உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள்—மரியா திமோஃபியேவ்னாவைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொள்ள முடியுமா? அவளுடைய அமைதியற்ற, துன்பப்படும் மனதின் மீது செல்வாக்கு செலுத்தக்கூடிய ஒரே நபர் ஒருவேளை நீங்கள்தான்... சும்மா ஒரு குறிப்புக்காகச் சொல்கிறேன்.”

“சரி, சரி—மரியா திமோஃபியேவ்னாவைப் பற்றிப் பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம்,” என்று ஷாதோவ் (ஒரு கையில் மெழுகுவர்த்தியைப் பிடித்தபடி) தன் கையை அசைத்துச் சொன்னார். “சரி, அதைப் பற்றி பிறகு பார்ப்போம்... கேளுங்கள், நீங்கள் திக்கோனைச் சென்று பாருங்கள்.”

“யாரைச் சந்திக்கச் சொல்கிறீர்கள்?”

“திக்கோனை. அவர் ஒரு முன்னாள் பிஷப்; உடல்நலக் குறைவு காரணமாக ஓய்வு பெற்று, இங்கேயே நம் ஊரில் உள்ள யெஃபிமியெவ்ஸ்கி போகொரோட்ஸ்ஸ்கி மடாலயத்தில் வசிக்கிறார்.”

“அது என்ன இடம்?” “குறிப்பாக ஒன்றும் இல்லை. மக்கள் அவரைப் பார்க்கச் செல்கிறார்கள். சும்மா போய்த்தான் பாருங்களேன்—இதில் என்ன கெடுதல் வந்துவிடப் போகிறது? உண்மையில், இதனால் என்ன பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிட முடியும்?” “இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைப் பற்றி நான் கேள்விப்படுவது இதுவே முதல்முறை—நேரில் பார்த்ததும் இல்லை. நன்றி; நான் கிளம்புகிறேன்.”

“இந்த வழியாகச் செல்லுங்கள்,” என்று கூறிய ஷதோவ், படிக்கட்டுகளில் வெளிச்சம் காட்டினார். “போய் வாருங்கள்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே, தெருவை நோக்கியிருந்த கதவைத் திறந்துவிட்டார்.

“நான் உன்னைப் பார்க்க மீண்டும் வரமாட்டேன், ஷதோவ்,” என்று கதவைக் கடந்து செல்லும்போது ஸ்டாவ்ரோஜின் மெதுவாகக் கூறினார்.

இருளும் மழையும் முன்போலவே தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன.

குறிப்புகள்

‘தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்’ (The Russian Messenger) இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் பெயரில் வெளியானது. 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இந்த நாவல் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
பிரெஞ்சு: *Fils, fils chéri* — “மகனே, அன்புக்குரிய மகனே”
பிரெஞ்சு: *Il rit* — “அவன் சிரிக்கிறான்”
பிரெஞ்சு: *Passons* — “அதை விடுங்கள்”
பிரெஞ்சு: *c’est le mot* — “சரியான வார்த்தை அதுதான்”
பிரெஞ்சு: *faire du bruit autour de son nom* — “தன் பெயரைச் சுற்றி ஒரு பரபரப்பை உருவாக்குவது”
பிரெஞ்சு: *Il rit. Il rit beaucoup, il rit trop* — “அவன் சிரிக்கிறான். நிறையச் சிரிக்கிறான்—மிக அதிகமாகவே சிரிக்கிறான்”
பிரெஞ்சு: *Il rit toujours* — “அவன் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறான்”
பிரெஞ்சு: *Tant mieux. Passons* — “நல்லது. அதை விடுங்கள்”
பிரெஞ்சு: *Je voulais convertir* — “நான் மதம் மாற்ற விரும்பினேன்”
பிரெஞ்சு: *Cette pauvre tante, elle entendra de belles choses!* — “அந்தப் பாவம், அவனுடைய அத்தை—அவருக்குத்தான் நிறையக் கேட்க வேண்டியிருக்கும்!” பிரெஞ்சு: *Il y a là dedans quelque chose d’aveugle et de louche* — “இதில் ஏதோ ஒரு குருட்டுத்தனமான, சந்தேகத்திற்குரிய அம்சம் உள்ளது”
பிரெஞ்சு: *Ils sont tout simplement des paresseux* — “அவர்கள் வெறும் சோம்பேறிகள்”
பிரெஞ்சு: *Vous êtes des paresseux!* — “நீங்கள் சோம்பேறிகள்!” "உங்கள் கொடி ஒரு கந்தல் துணி, இயலாமையின் அடையாளம்!" — நீங்கள் அனைவரும் சோம்பேறிக் கூட்டம்! உங்கள் கொடி ஒரு கந்தல் துணி, அது வலிமையின்மையின் உருவகம். 
(பிரெஞ்சு) — ஏறக்குறைய இது போன்ற பொருள். 
(பிரெஞ்சு) "உங்களுக்குப் புரியவில்லை. நாம் அடுத்த விஷயத்திற்குச் செல்வோம்." 
(பிரெஞ்சு) "உங்களுக்குப் புரிகிறதா?" 
(பிரெஞ்சு) "இன்டர்நேஷனல்" (Internationale)


இந்த ஆக்கம் ரஷ்ய கூட்டமைப்பின் சிவில் சட்டத்தின் 1281-வது பிரிவின்படி ரஷ்யாவில் பொது உரிமையின் (public domain) கீழ் வந்துள்ளது. மேலும், பதிப்புரிமை பாதுகாப்பு காலம் என்பது ஆசிரியரின் வாழ்நாள் மற்றும் அதற்குப் பிந்தைய 70 ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கும் குறைவான கால அளவைக் கொண்ட நாடுகளிலும், அல்லது அநாமதேயமாகவோ அல்லது புனைபெயரிலோ வெளியிடப்பட்டு, அந்த காலத்திற்குள் ஆசிரியரின் அடையாளம் வெளிப்படுத்தப்படாத ஆக்கங்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

இந்த ஆக்கம் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாகவோ அல்லது பிற வழித்தோன்றல் ஆக்கமாகவோ (derivative work) இருந்தாலோ, அல்லது கூட்டு முயற்சியால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலோ, மூல ஆக்கத்தின் அனைத்து ஆசிரியர்களுக்கும் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கும் உரிய பிரத்யேக பதிப்புரிமை காலம் முடிந்துவிட்டது.
வகை:

*டெமான்ஸ்* (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி)