இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி II

 மொட்டுவிடும் தோப்பிற்குள்
பகுதி ஒன்று


மார்செல் ப்ரூஸ்ட்


திரு. டி நார்போயிஸை (M. de Norpois) முதன்முறையாக இரவு உணவிற்கு அழைப்பது குறித்த பேச்சு எழுந்தபோது, ​​என் தாயார் வருத்தம் தெரிவித்தார்; ஏனெனில் பேராசிரியர் கோட்டார்ட் வெளியூரில் இருந்தார், மேலும் ஸ்வானுடனான (Swann) தொடர்பை என் தாயார் முழுமையாகத் துண்டித்திருந்தார். இவ்விருவருமே அந்த முன்னாள் தூதருக்கு நிச்சயம் சுவாரஸ்யமானவர்களாக அமைந்திருப்பார்கள். ஆனால் என் தந்தையோ, கோட்டார்ட் போன்ற ஒரு சிறந்த அறிவியலாளர் ஒருபோதும் இரவு விருந்துக்குத் தகுதியற்றவராக இருக்க முடியாது என்று பதிலளித்தார். மாறாக, ஸ்வான் தனது ஆடம்பரமான வெளிப்பாடுகளாலும், மிகச் சாதாரணமான அறிமுகங்களைக்கூட ஊரறியப் பறைசாற்றும் பழக்கத்தாலும் ஒரு மட்டமான 'ஷோ-ஆஃப்' (show-off) ஆகத் திகழ்ந்தார்; அவரை மார்க்கிஸ் டி நார்போயிஸ்—அவரது சொந்த வார்த்தைகளில் சொல்வதானால்—"நாற்றம் பிடித்தவர்" (stinking) என்றே கருதியிருப்பார். தந்தையின் இந்தப் பதிலுக்குச் சற்று விளக்கம் தேவைப்படுகிறது; ஏனெனில், சிலர் கோட்டார்டை ஒரு சாதாரணமான மனிதராகவும், ஸ்வானை சமூக விஷயங்களில் அதீத அடக்கமும் விவேகமும் கொண்டவராகவும் நினைவில் வைத்திருக்கலாம். ஆனால் ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, என் பெற்றோரின் அந்தப் பழைய நண்பர், "ஸ்வான் எனும் மகன்" மற்றும் "ஜாக்கி கிளப் ஸ்வான்" ஆகிய அடையாளங்களுடன் ஒரு புதிய ஆளுமையை (இதுவே கடைசி அல்ல) இணைத்துக்கொண்டிருந்தார்: அதுதான் "ஓடெட்-இன் (Odette) கணவர்" எனும் அடையாளம். அவரிடம் எப்போதும் இருந்த உள்ளுணர்வு, விருப்பம் மற்றும் உழைப்பு ஆகியவற்றை அந்தப் பெண்ணின் எளிய லட்சியங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்துக்கொண்டு, தன்னுடன் அந்த வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் துணைக்கு ஏற்றவாறு—தனது முந்தைய நிலையைவிட மிகவும் தாழ்வான—ஒரு புதிய நிலையை அவர் உருவாக்கிக்கொள்ளத் தொடங்கினார். இந்த வேடத்தில் அவர் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மனிதராக வெளிப்பட்டார். தனது மனைவியுடன் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்த அவர், புதிய அறிமுகங்களுடன் பழகிக்கொண்டே, அதே சமயம் தனது தனிப்பட்ட நண்பர்களைத் தனியாகவும் சந்தித்து வந்தார் (ஏனெனில், அவர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து ஓடெட்டைச் சந்திக்க விரும்பினாலன்றி, அவளை அவர்கள் மீது திணிக்க அவர் விரும்பவில்லை). எனவே, திருமணத்திற்கு முந்தைய தனது சமூக உலகில் இருந்த மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளுடன் ஒப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, இந்த புதிய மனிதர்களின் அந்தஸ்தை அளவிட ஓடெட்டின் பழைய நண்பர் வட்டத்தையே ஒரு அளவுகோலாக அவர் பயன்படுத்தியதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடியும்; இதன் மூலம் அவர்களை விருந்தினராக உபசரிப்பதில் அவருக்கு ஒருவிதமான சுய-திருப்தி கிடைத்தது. ஆயினும், பண்பற்ற அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களின் விருந்துகளை அலங்கரிக்கும் வகையான நற்பெயரற்ற பெண்களுடன் அவர் உறவுகளை வளர்க்க முயன்றார் என்பதை அறிந்திருந்தபோதிலும், (கடந்த காலத்திலும் சரி, இப்போதும் சரி, ட்விக்கன்ஹாம் அல்லது பக்கிங்ஹாம் அரண்மனைக்கான அழைப்பை மிகவும் நளினமாகப் புறக்கணிக்கும் ஒரு மனிதரான) அவர், ஒரு இளநிலை தலைமை அதிகாரியின் மனைவி மேடம் ஸ்வானைச் சந்திக்க வந்திருப்பதாக உரக்க அறிவித்ததைக் கேட்டு ஒருவர் திகைத்துப்போனார். நேர்த்தியான ஸ்வானின் எளிமையான குணம் என்பது தற்பெருமையின் ஒரு நுட்பமான வடிவமே என்றும், சில யூதர்களைப் போலவே, என் பெற்றோரின் பழைய நண்பரும், மிகவும் அப்பாவித்தனமான இறுமாப்பு மற்றும் அநாகரிகமான முரட்டுத்தனம் முதல் மிக நேர்த்தியான மரியாதை வரை, அவரது இனம் கடந்து வந்த அடுத்தடுத்த நிலைகளின் உருவகமாக இருந்தார் என்றும் வாதிடப்படலாம். ஆனால், இதற்கான முதன்மைக் காரணம்—பொதுவாக மனிதகுலத்திற்கே பொருந்தக்கூடிய ஒன்று—என்னவென்றால், நமது நற்பண்புகள் என்பவை நிரந்தரமாக நம் வசத்தில் இருக்கும் தன்னிச்சையான கூறுகள் அல்ல என்பதே. காலப்போக்கில், நாம் எந்தச் செயல்களுக்காக அவற்றைச் செய்ய முனைகிறோமோ, அந்தச் செயல்களுடன் அவை நம் மனதில் மிகவும் நெருக்கமாகப் பிணைந்துவிடுகின்றன. அதனால், வேறுபட்ட தன்மையுடைய ஒரு செயல்பாடு எழும்போது, அது நம்மைத் திடுக்கிடச் செய்கிறது—அதே நற்பண்புகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும் என்ற சிறு எண்ணம் கூட நமக்குத் தோன்றாமல் செய்துவிடுகிறது. இந்தப் புதிய அறிமுகங்களை வளர்த்துக்கொள்ள ஆர்வமாகவும், அவற்றைக் குறிப்பிடுவதில் பெருமையாகவும் இருந்த ஸ்வான், அடக்கமான அல்லது தாராள மனப்பான்மை கொண்ட அந்தப் பெரும் கலைஞர்களைப் போல இருந்தார். அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் பிற்பகுதியில் சமையலையோ தோட்டக்கலையையோ மேற்கொள்ளும்போது, தங்கள் உணவுகளுக்கோ அல்லது பூச்செடிகளுக்கோ பொழியப்படும் புகழில் ஒரு அப்பாவித்தனமான மகிழ்ச்சியைக் காட்டுவார்கள்; ஆனாலும், தங்கள் தலைசிறந்த படைப்புகள் குறித்த விமர்சனங்களை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளும் அவர்கள், அவற்றின் மீதான எந்த விமர்சனத்தையும் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்; அல்லது, தங்கள் ஓவியங்களில் ஒன்றை இலவசமாகக் கொடுக்கும்போது, டோமினோ விளையாட்டில் நாற்பது சூக்களை இழந்தால் கோபமடையாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.

பேராசிரியர் கோட்டார்டைப் பொறுத்தவரை, நாம் அவரை மீண்டும்—விரிவாகவும் மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகும்—*பாட்ரோனின்* இல்லமான ஷாட்டோ டி லா ராஸ்பெலியரில் காண்போம். இவ்விஷயத்தில், ஸ்வானுக்கு இந்த மாற்றம் ஒரு ஆச்சரியமாகவே அமையக்கூடும் என்பதைக் குறிப்பிட்டால் போதுமானது—ஏனெனில், நான் ஷான்ஸ்-எலிசேவில் கில்பெர்ட்டின் தந்தையைப் பார்க்கச் சென்ற காலத்திலேயே, என் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி அந்த மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது; மேலும், அவர் என்னிடம் ஒருபோதும் பேசியதில்லை என்பதால், தனது அரசியல் செல்வாக்கை என் கண்முன் வெளிப்படுத்திக் காட்டும் வாய்ப்பு அவருக்கு அமையவில்லை (உண்மையில், அவர் அப்படிச் செய்திருந்தாலும் கூட, அவரது தற்பெருமையை நான் உடனடியாகக் கவனித்திருக்க மாட்டேன்; ஏனெனில், ஒருவரைப் பற்றி நாம் நீண்டகாலமாக வைத்திருக்கும் பிம்பம் நம்மைப் பார்வையற்றவர்களாகவும் செவிடர்களாகவும் ஆக்கிவிடுகிறது; உதாரணமாக, தன் மருமகள் ஒருத்தி உதட்டில் பூசியிருந்த சாயத்தை என் அம்மா மூன்று ஆண்டுகளாகக் கவனிக்கவே இல்லை—அது ஒரு திரவத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாதவாறு முழுமையாகக் கரைந்திருப்பதைப் போலவே அது அவருக்குத் தோன்றியது; ஆனால் ஒரு நாள், ஒரு கூடுதல் துகள் அல்லது வேறேதோ ஒரு காரணம் 'மிகையூட்டல்' (supersaturation) எனப்படும் நிகழ்வைத் தூண்டியது: அதுவரை கவனிக்கப்படாமல் இருந்த அந்தச் சாயம் அனைத்தும் படிகங்களாக மாறின; வண்ணங்களின் அந்தத் திடீர் வெடிப்பைக் கண்ட என் அம்மா—கோம்ப்ரே (Combray) ஊர் மக்கள் செய்திருப்பதைப் போலவே—அது ஒரு அவமானம் என்று அறிவித்தார், அதோடு...(...தனது மருமகளுடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் கிட்டத்தட்ட இழந்துவிட்டிருந்தார்). ஆனால் கோட்டார்டைப் (Cottard) பொறுத்தவரை, நிலைமை வேறுபட்டிருந்தது; வெர்டுரின் (Verdurin) குழுவில் ஸ்வான் (Swann) அறிமுகமான ஆரம்பகாலக் கட்டத்தைப் பார்த்திருந்த காலம் அவருக்கு வெகுதூரம் பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டிருந்தது; மேலும், ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல கௌரவங்களும் அதிகாரப்பூர்வப் பதவிகளும் அவரைத் தேடி வந்தன. இரண்டாவதாக, ஒரு நபர் முறையான கல்வி அறிவு இல்லாதவராகவும், மட்டமான வார்த்தை விளையாட்டுகளில் (puns) ஈடுபடுபவராகவும் இருக்கலாம்; ஆனாலும், சிறந்த வியூகவாதி அல்லது சிறந்த மருத்துவ நிபுணருக்குரியது போன்ற ஒரு தனித்துவமான திறமையை அவர் கொண்டிருக்கலாம்—அத்தகைய திறமையை பொதுவான கலாச்சார அறிவைக் கொண்டோ அல்லது கல்வியைக் கொண்டோ ஈடுசெய்ய முடியாது. உண்மையில், அவரது சக மருத்துவர்கள் கோட்டார்டை, காலப்போக்கில் ஐரோப்பிய அளவில் புகழ்பெற்ற ஒரு சாதாரண மருத்துவராக மட்டும் பார்க்கவில்லை. இளம் மருத்துவர்களில் மிகவும் புத்திசாலிகள்—மாற்றத்தின் தேவையிலிருந்தே புதிய பாணிகள் உருவாவதால், சில ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமாவது—தாங்கள் ஒருவேளை நோய்வாய்ப்பட்டால், தங்கள் உயிரை ஒப்படைக்கக்கூடிய ஒரே நிபுணர் கோட்டார்ட் தான் என்று அறிவித்தனர். அதே சமயம், நீட்சே (Nietzsche) அல்லது வாக்னர் (Wagner) பற்றி விவாதிக்கக்கூடிய, அதிக கலாச்சார அல்லது கலை ஆர்வம் கொண்ட மற்ற துறைத் தலைவர்களின் சகவாசத்தையே அவர்கள் விரும்பினர் என்பது உண்மைதான். மேடம் கோட்டார்ட் தனது கணவர் ஒரு நாள் மருத்துவப் புலத்தின் தலைவராக (Dean) வர வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் அவரது சக ஊழியர்களையும் மாணவர்களையும் விருந்துக்கு அழைக்கும் மாலை வேளைகளில், அங்கு இசை ஒலிக்கும்போது, ​​அதைக் கேட்பதை விட அடுத்த அறையில் சீட்டாட்டம் ஆடுவதையே கோட்டார்ட் விரும்பினார். இருப்பினும், நோயைக் கண்டறிவதில் அவரது மருத்துவப் பார்வையின் வேகம், ஆழம் மற்றும் துல்லியம் ஆகியவற்றை மக்கள் பாராட்டினர். மூன்றாவதாக, என் தந்தையைப் போன்ற ஒருவரிடம் பேராசிரியர் கோட்டார்ட் நடந்துகொண்ட விதத்தைப் பற்றிப் பார்க்கையில், ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்: நம் வாழ்வின் இரண்டாம் பாதியில் நாம் வெளிப்படுத்தும் இயல்பு என்பது—பெரும்பாலும் அது நம்முடைய அசல் இயல்பின் வளர்ச்சியோ, தேய்மானமோ, பெருக்கமோ அல்லது சுருக்கமோ ஆக இருந்தாலும்—எப்போதும் அதுவே இருப்பதில்லை; சில சமயங்களில் அது முற்றிலும் எதிரான இயல்பாக, அதாவது உள்ளும் புறமும் திருப்பப்பட்ட ஒரு ஆடையைப் போல மாறிவிடுகிறது. அவர் மீது மிகுந்த விருப்பம் கொண்டிருந்த வெர்டுரின் தம்பதியினரைத் தவிர, மற்றவர்களிடத்தில் கோட்டார்டின் தயக்கமான போக்கு, கூச்ச சுபாவம் மற்றும் அதீத கனிவு ஆகியவை அவரது இளமைப் பருவத்தில் அவரைத் தொடர்ந்து கேலிக்குள்ளாக்கின. எந்த நல்ல நண்பர் அவருக்கு 'உணர்ச்சியற்ற அல்லது இறுக்கமான' (icy) அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்குமாறு அறிவுறுத்தினாரோ தெரியவில்லை; ஆனால் அவரது சூழ்நிலையின் தீவிரத்தன்மை அவர் அதைச் செய்வதை எளிதாக்கியது. வெர்டுரின் தம்பதியினரின் வீட்டில் மட்டும் அவர் இயல்பாகவே தனது உண்மையான சுபாவத்திற்குத் திரும்பினார்; மற்ற இடங்களில் அவர் உணர்ச்சியற்றவராகவும், எளிதில் மௌனமாவராகவும், பேச வேண்டிய சூழலில் அதிகாரத் தொனியுடன் பேசுபவராகவும் மாறினார்; மேலும், விரும்பத்தகாத விஷயங்களைச் சொல்வதைத் தவிர்க்கவே மாட்டார். அவரை இதற்கு முன் பார்த்திராத வாடிக்கையாளர்களிடம் இந்த புதிய அணுகுமுறையை அவரால் சோதித்துப் பார்க்க முடிந்தது; அவர்களால் அவரை முந்தைய நடத்தையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க இயலாத நிலையில், அவர் இயல்பாகவே கடுகடுப்பானவர் அல்ல என்பதை அறிந்தால் அவர்கள் பெரிதும் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பார்கள். அவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உணர்ச்சியற்ற ஒரு தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கவே முயன்றார்; மருத்துவமனையில் நோயாளிகளைப் பார்வையிடும்போதுகூட—தலைமை மருத்துவர் முதல் புதிய பயிற்சி மருத்துவர் வரை அனைவரையும் சிரிக்க வைக்கும் வகையிலான வார்த்தை விளையாட்டுக்களை அவர் அடுக்கிக்கொண்டே போனாலும்—அவரது முகத்தில் எந்தவொரு சலனமும் தெரிவதில்லை (தாடி மற்றும் மீசையை மழித்துவிட்டதால் அவரது முகம் அடையாளம் காண முடியாதபடி மாறியிருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது).

மார்க்கிஸ் டி நார்போயிஸ் (Marquis de Norpois) யார் என்பதைக் கூறி முடிப்போம். அவர் போருக்கு முன் முழு அதிகாரம் கொண்ட அமைச்சராகவும், 'சீஸ் மே' (Seize Mai) நெருக்கடியின் போது தூதராகவும் பணியாற்றியிருந்தார்; ஆயினும்—பலருக்கும் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில்—அதன் பிறகு பலமுறை சிறப்புப் பணிகளில் பிரான்ஸைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பொறுப்பு அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது (எகிப்தில் கடன் கட்டுப்பாட்டாளராகப் பணியாற்றிய காலம் உட்பட; அங்கு அவரது சிறந்த நிதிசார் நுண்ணறிவு மதிப்புமிக்க சேவையை வழங்க அவருக்கு உதவியது). பழமைவாதப் போக்குடைய ஒரு பிரபுத்துவ வர்க்கத்தினர் பணியாற்ற மறுத்திருக்கக்கூடிய, அதே சமயம் நார்போயிஸின் கடந்தகாலம், தொடர்புகள் மற்றும் கருத்துகளின் காரணமாக அவர் மீது சந்தேகம் கொள்ளத் தூண்டியிருக்கக்கூடிய 'ரேடிக்கல்' (முற்போக்கு) அமைச்சரவைகளால் அவர் அப்பணிகளுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆயினும், இத்தகைய நியமனத்தின் மூலம் பிரான்ஸின் முக்கிய நலன்கள் குறித்த தங்கள் பரந்த கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்துவதாக அந்த முற்போக்கு அமைச்சர்கள் உணர்ந்தனர்; சாதாரண அரசியல்வாதிகளிலிருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக்காட்டி—'ஜர்னல் டெஸ் டெபாட்ஸ்' (Journal des Débats) போன்ற இதழ்களிலிருந்தும் 'தேசத் தலைவர்கள்' (statesmen) என்ற பாராட்டைப் பெற்று—பிரபுத்துவப் பெயருடன் இணைந்த கௌரவம் மற்றும் எதிர்பாராத, வியத்தகு தேர்வின் மூலம் தூண்டப்பட்ட பொதுமக்களின் ஈர்ப்பு ஆகிய இரண்டின் பலன்களையும் அவர்கள் அறுவடை செய்தனர். அரசியல் விசுவாசமின்மை குறித்த அச்சமின்றி நார்போயிஸை அழைப்பதன் மூலம் இந்த நன்மைகளைப் பெற முடியும் என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்—அவரது உயர்குடிப் பின்னணி அத்தகைய ஆபத்திற்கு எதிரான ஒரு எச்சரிக்கையாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு உத்தரவாதமாகவும் அமைந்திருந்தது. இதில் குடியரசு அரசாங்கம் தவறாக நினைக்கவில்லை. ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை பிரபுத்துவ வர்க்கத்தினர்—தங்கள் பெயரை யாராலும் பறிக்க முடியாத ஒரு உள்ளார்ந்த சொத்தாகக் கருதி வளர்க்கப்பட்டவர்கள் (அதன் துல்லியமான மதிப்பைத் தங்கள் சமமானவர்களோ அல்லது இன்னும் உயர்ந்த பிறப்புடையவர்களோ நன்கு அறிவார்கள்)—நாகரிகமான கருத்துக்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவதிலும், 'சரியான' வகை மனிதர்களுடன் மட்டுமே பழகுவதிலும் பல நடுத்தர வர்க்கத்தினர் செலவிடும் முயற்சியைத் தாங்கள் மேற்கொள்ளத் தேவையில்லை என்பதை அறிவார்கள் (ஏனெனில் அத்தகைய முயற்சியால் உறுதியான பலன் ஏதும் கிடைக்கப்போவதில்லை). மறுபுறம், சமூகப் படிநிலையில் தங்களுக்குச் சற்று மேலுள்ள அரச அல்லது பிரபுத்துவக் குடும்பங்களின் பார்வையில் தங்கள் அந்தஸ்தை உயர்த்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் இந்த உயர்குடியினர், ஒரு விஷயத்தை நன்கு உணர்ந்துள்ளனர்: அதாவது, சமமான குலப்பெருமை கொண்ட தங்கள் போட்டியாளர்களை விஞ்சக்கூடிய வகையில், தங்கள் பெயருடன் முன்பு இல்லாத ஒரு புதிய அம்சத்தைச் சேர்த்தால் மட்டுமே அதைச் சாதிக்க முடியும்—அது அரசியல் செல்வாக்கோ அல்லது ஒரு நற்பெயரோ......இலக்கிய அல்லது கலைசார்ந்த சிறப்பு, அல்லது ஒரு பெரும் செல்வம். மேலும், முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரால் கவரப்பட்டு, எந்த இளவரசனும் நன்றி சொல்லாத ஒரு பயனற்ற நட்பை வழங்கும் ஏதோவொரு அற்பமான நாட்டு நிலப்பிரபுவுக்காக அவள் செலவழித்திருக்கக்கூடிய பணத்தை, அதற்குப் பதிலாக, தூதரகப் பதவிகளைப் பெற்றுத் தரக்கூடிய அல்லது தேர்தலில் ஒரு வேட்பாளருக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடிய அரசியல்வாதிகள் (ஃபிரீமேசன்கள் உட்பட) மீதும்; ஒருவர் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் "முன்னேற" உதவும் கலைஞர்கள் அல்லது அறிஞர்கள் மீதும்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், புதிய புகழை அளிக்கக்கூடிய அல்லது ஒரு செல்வந்தத் திருமணத்திற்கு வழிவகுக்கக்கூடிய எவர் மீதும் அவள் தாராளமாகச் செலவழிப்பாள்.

ஆனால், எம். டி நோர்பாய்ஸைப் பொறுத்தவரை, முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அவருடைய நீண்டகால தூதரகப் பணி, "அரசாங்கத்தின் மனப்பான்மை" என்று அறியப்படும் அந்த எதிர்மறையான, பழமைவாத, மரபுசார்ந்த மனநிலையை அவருக்குள் புகுத்தியிருந்தது—இந்த மனப்பான்மை எல்லா அரசாங்கங்களாலும் பகிரப்படுகிறது, குறிப்பாக, எந்தவொரு நிர்வாகத்தின் கீழும் தூதரக அலுவலகங்களில் நிலவும் நெறியாகும். அவருடைய தொழில், எதிர்க்கட்சியினரால் கையாளப்படும் ஏறக்குறைய புரட்சிகரமான—அல்லது குறைந்தபட்சம் முறையற்ற—தந்திரங்கள் மீது ஒரு வெறுப்பையும், பயத்தையும், அவமதிப்பையும் அவருக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தது. எழுத்தறிவில்லாதவர்களைத் தவிர—அவர்கள் சாமானிய மக்களாக இருந்தாலும் சரி, உயர் சமூகத்தினராக இருந்தாலும் சரி—மக்களுக்கு மனோபாவ வேறுபாடுகள் ஒரு பொருட்டல்ல; அவர்களை ஒன்றிணைப்பது பொதுவான கருத்து அல்ல, மாறாக மன ஒற்றுமையே. லெகோவே போன்ற ஒரு கல்வியாளர்—செவ்வியல் இலக்கியங்களின் ஆதரவாளர்—கிளாடெல் வழங்கும் பொய்லோவின் புகழுரையை விட, மாக்சிம் டுக்காம்ப் அல்லது மெசியர்ஸ் வழங்கும் விக்டர் ஹியூகோவின் புகழுரையை மிகவும் எளிதாகப் பாராட்டுவார். பொதுவான தேசியம், பாரேஸுக்கும் அவரது தொகுதி மக்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கக்கூடும்—அவர்கள் அவருக்கும் திரு. ஜார்ஜ் பெர்ரிக்கும் இடையே பெரிய வேறுபாட்டைக் காண்பதில்லை—ஆயினும், அது அவரை சக கல்வியாளர்களுடன் ஒன்றிணைக்கத் தவறுகிறது; அவர்கள், அவரது அரசியல் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொண்டாலும், வேறுபட்ட மனோபாவத்தைக் கொண்டுள்ளனர்; அவர்கள் திரு. ரிபோட் மற்றும் டெஷானெல் போன்ற எதிரிகளை விரும்பக்கூடும்—இவர்கள், தீவிர முடியாட்சி ஆதரவாளர்கள், மாராஸ் அல்லது லியோன் டாடேவை விட தங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள் என்று உணரும் மனிதர்கள்; பிந்தையவர்களும் மன்னரின் மறுஸ்தாபனத்தை விரும்பினாலும் கூட. எம். டி நோர்பாய்ஸ் வார்த்தைகளைக் குறைவாகப் பயன்படுத்தினார்—அது வெறும் தொழில்முறைப் பழக்கமான எச்சரிக்கை மற்றும் ஒதுங்கியிருத்தல் காரணமாக மட்டுமல்ல, மாறாக, இரண்டு நாடுகளை நெருக்கமாக்குவதற்காகப் பத்தாண்டுகளாக மேற்கொண்ட முயற்சிகளை—ஒரு பேச்சிலோ அல்லது ஒரு செயல்திட்டத்திலோ—ஒற்றை அடைமொழியால் சுருக்கமாகக் கூறிவிடக்கூடிய மனிதர்களுக்கு, வார்த்தைகள் அதிக மதிப்பையும் நுட்பமான அர்த்தங்களையும் வழங்கியதாலும் கூட. அந்த அடைமொழி மேலோட்டமாகப் பார்க்கச் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அதில் அவர்கள் ஒரு முழு உலக அர்த்தத்தையும் உணர்ந்தனர். ஆணையத்தில் அவர் மிகவும் ஒதுங்கியவராகக் கருதப்பட்டார்; அங்கு அவர் என் தந்தைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தார்—முன்னாள் தூதர் தன் மீது காட்டிய நட்பிற்காக மற்றவர்களால் என் தந்தை அடிக்கடி பாராட்டப்பட்டார். இந்த நட்பு மற்ற எல்லோரையும் விட என் தந்தையையே அதிகம் ஆச்சரியப்படுத்தியது; ஏனெனில், பொதுவாக மிகவும் கனிவான குணம் இல்லாத அவர், தனது நெருங்கிய வட்டத்தைத் தாண்டி யாரும் தன்னை நாடி வராத பழக்கத்தில் இருந்தார்—இந்த உண்மையை அவரே வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வார். நமது அனுதாபங்கள் எங்கே இருக்கின்றன என்பதைத் தீர்மானிக்கும்போது, ​​நம்மில் ஒவ்வொருவரும் கடைப்பிடிக்கும் அந்த முற்றிலும் தனிப்பட்ட கண்ணோட்டத்திலிருந்தே அந்தத் தூதரின் அணுகுமுறைகள் உருவானன என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அந்தக் கண்ணோட்டத்தின்படி, ஒருவரால் சலிப்படையச் செய்யப்பட்ட அல்லது எரிச்சலூட்டப்பட்ட ஒருவரின் பார்வையில், அவருடைய அறிவுசார் குணங்களோ அல்லது உணர்திறனோ குறைவான மதிப்பையே பெறும்; மாறாக, பலரால் அறிவற்றவர், அற்பமானவர், மற்றும் முக்கியமற்றவர் என்று புறக்கணிக்கப்படக்கூடிய மற்றொரு நபரின் இயல்பான வசீகரமும் மகிழ்ச்சியுமே அதிக மதிப்பைப் பெறும். "டி நோர்பாய்ஸ் என்னை மீண்டும் இரவு உணவிற்கு அழைத்திருக்கிறார்; இது அசாதாரணமானது; ஆணையத்தில் உள்ள அனைவரும் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அங்குள்ள யாருடனும் அவருக்குத் தனிப்பட்ட தொடர்புகள் எதுவும் இல்லை. 1870-ஆம் ஆண்டுப் போரைப் பற்றிய சில சிலிர்ப்பூட்டும் கதைகளை அவர் மீண்டும் என்னிடம் கூறுவார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்." பிரஷ்யாவின் வளர்ந்து வரும் சக்தி மற்றும் போர்க்குணமிக்க நோக்கங்கள் குறித்துப் பேரரசரை எச்சரித்த ஒரே மனிதர் ஒருவேளை திரு. டி நோர்பாய்ஸ் தான் என்பதையும், பிஸ்மார்க் அவருடைய அறிவாற்றலை மிகவும் மதித்தார் என்பதையும் என் தந்தை அறிந்திருந்தார். சமீபத்தில், ஓபராவில்—தியோடோசியஸ் மன்னருக்காக நடத்தப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சியின் போது—மன்னர் திரு. டி நோர்பாய்ஸுடன் நடத்திய நீண்ட உரையாடலை செய்தித்தாள்கள் குறிப்பிட்டிருந்தன. "மன்னரின் இந்த வருகை உண்மையிலேயே முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததா என்பதை நான் கண்டறிய வேண்டும்," என்றார் வெளிநாட்டு விவகாரங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட என் தந்தை. "வயதான நோர்பாய்ஸ் பொதுவாக மிகவும் வாயை இறுக மூடிக்கொள்பவர் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் என்னிடம் மட்டும் அவர் மிகவும் இனிமையாக மனம் திறந்து பேசுகிறார்."

என் தாயைப் பொறுத்தவரை, ஒருவேளை அந்தத் தூதரிடம், அவரை இயல்பாகக் கவரும் வகையிலான அறிவுத்திறன் இருந்திருக்காது. மேலும் நான் ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும், திரு. டி நோர்பாய்ஸின் உரையாடல், ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில், ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கம் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்குரிய பழமையான சொற்றொடர்களின் ஒரு முழுமையான தொகுப்பாகவே இருந்தது—அந்தத் தொழிலுக்கும் அந்த வர்க்கத்திற்கும், ஒருவேளை அந்தக் காலகட்டம் முற்றிலுமாக மறைந்துவிடாமலும் இருந்திருக்கலாம்—அவர் கூறிய கருத்துக்களை அப்படியே பதிவு செய்யாமல் விட்டதற்காக நான் சில சமயங்களில் வருந்துகிறேன். இவ்வாறு, தனது அசாதாரணமான தொப்பிகளை எங்கிருந்து பெறுகிறார் என்று கேட்கப்பட்டபோது, ​​"நான் என் தொப்பிகளைக் கண்டெடுப்பதில்லை. அவற்றை நானே வைத்துக்கொள்கிறேன்" என்று பதிலளித்த அந்த பாலாய்-ராயல் நடிகரைப் போலவே, என்னாலும் ஒரு பழங்கால விசித்திரத் தோற்றத்தை மிக எளிதாக அடைந்திருக்க முடியும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் அம்மா எம். டி நோர்பாய்ஸை சற்றே "பழமைவாதி" என்று கருதினார் என நான் நம்புகிறேன்—நடத்தை ரீதியாக அந்தப் பண்பை அவர் சிறிதும் விரும்பத்தகாததாகக் கருதவில்லை; இருப்பினும், அது அவரை அவ்வளவாகக் கவரவில்லை, கருத்துகளின் தளத்தில் அல்ல (ஏனெனில் எம். டி நோர்பாய்ஸின் கருத்துகள் முற்றிலும் நவீனமானவை), மாறாக......பாவனைகள். ஆயினும், தன் கணவர் மீது அரியதொரு விருப்பத்தைக் காட்டிய அந்தத் தூதரைப் பற்றி அவரிடம் பாராட்டிப் பேசுவது, மறைமுகமாகத் தன் கணவரைப் புகழ்ந்து மகிழ்விப்பதற்கான ஒரு வழியாகும் என்று அவள் கருதினாள். திரு. டி நார்ப்போயிஸ் (M. de Norpois) மீதான என் தந்தையின் உயர்ந்த அபிப்பிராயத்தை உறுதிப்படுத்துவதன் மூலமும், அதன் மூலம் அவர் தன்னைப் பற்றியும் நல்லெண்ணம் கொள்ளச் செய்வதன் மூலமும், தன் கணவரின் வாழ்க்கையை இனிமையாக்கும் கடமையை அவள் நிறைவேற்றினாள்; சமையல் மிகச் சிறப்பாக இருப்பதையும், பணிவிடை சத்தமின்றி நடைபெறுவதையும் உறுதிசெய்யும்போது அவள் எப்படிச் செயல்பட்டாளோ, அதே போன்றதொரு கடமை உணர்வு இது. என் தந்தையிடம் பொய் சொல்ல இயலாதவளாக இருந்ததால், அந்தத் தூதரை மனதாரப் பாராட்டும் வகையில் அவரைப் போற்ற அவள் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டாள். மேலும், அவரது கனிவான தோற்றத்தையும், சற்றுப் பழமையான பாணியிலான கண்ணியத்தையும் அவள் இயல்பாகவே விரும்பினாள் (அக்கண்ணியம் எவ்வளவு சம்பிரதாயபூர்வமானது என்றால், நிமிர்ந்து கம்பீரமாக நடந்து செல்லும்போது, ​​வண்டியில் செல்லும் என் தாயாரைக் கண்டால், அவர் தன் தொப்பியை உயர்த்திக் கழற்றி மரியாதை செய்வதற்கு முன், அப்போதுதான் பற்றவைத்திருந்த சுருட்டைத் தூக்கி எறிந்துவிடுவார்); அளவான பேச்சு—அதில் அவர் தன்னைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே பேசுவார், எப்போதும் கேட்பவருக்கு எது மகிழ்ச்சி தரும் என்பதையே கருத்தில் கொள்வார்; மற்றும் கடிதங்களுக்குப் பதிலளிப்பதில் அவர் காட்டிய வியக்கத்தக்க துரிதம்—எவ்வளவு விரைவாகவென்றால், என் தந்தை ஒரு கடிதத்தை அனுப்பிய உடனேயே திரு. டி நார்ப்போயிஸின் கையெழுத்து அடங்கிய உறையைக் காணும்போது, ​​ஏதோ துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தங்கள் கடிதங்கள் தபாலில் ஒன்றையொன்று கடந்து சென்றிருக்க வேண்டும் என்றே முதலில் நினைப்பார்; அவருக்கு மட்டும் ஏதோ சிறப்புத் தபால் சேவைகள் இருப்பது போல அது தோன்றும். மிகுந்த பணிச் சுமைக்கு இடையிலும் அவர் நேரத்தைக் கடைப்பிடிப்பதையும், பல சமூகக் கடமைகளுக்கு இடையிலும் அவர் கனிவாக இருப்பதையும் கண்டு என் தாயார் வியந்தார்; ஆனால், அத்தகைய "இருப்பினும்" (despite) என்ற சொற்களால் குறிக்கப்படும் முரண்பாடுகள் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத "காரணங்களே" (because) என்பதை அவள் உணரவில்லை—அதாவது (வயதானவர்கள் தங்கள் வயதுக்கு மீறிய ஆற்றல் கொண்டவர்களாகவும், அரசர்கள் எளிமை மிக்கவர்களாகவும், கிராமப்புறத்தினர் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர்களாகவும் இருப்பது போல) அதே பழக்கவழக்கங்கள்தான் திரு. டி நார்ப்போயிஸை இத்தனை பணிகளைக் கையாளவும், பதிலளிப்பதில் ஒழுங்குமுறையைக் கடைப்பிடிக்கவும், சமூகத்தில் சிறந்து விளங்கவும், எங்களிடம் கனிவாக நடந்துகொள்ளவும் உதவின. மேலும், என் தாயாரின் தவறு—அதிக அடக்கம் கொண்ட அனைவரையும் போலவே—தன்னைப் பற்றிய விஷயங்களை மற்ற விவகாரங்களை விடக் கீழானதாகவும், எனவே அவற்றிலிருந்து தனிப்பட்டதாகவும் கருதியதிலிருந்து உருவானது; என் தந்தையின் நண்பர் எங்களுக்கு அனுப்பிய அந்தப் பதிலைக்—தினமும் அவர் எழுதும் ஏராளமான கடிதங்களுக்கு மத்தியிலும் விரைவாக அனுப்பப்பட்ட ஒன்றை—அந்தப் பெரும் கடிதப் போக்குவரத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்காமல், அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றாகவே அவள் கருதினாள். அதேபோல, எங்கள் வீட்டில் நடந்த அந்த இரவு விருந்தை, திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) வாழ்வில் எண்ணற்ற சமூக நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக மட்டும் அவள் கருதவில்லை. தூதராகப் பணியாற்றிய காலத்தில், சமூக விருந்துகளைத் தனது கடமைகளின் ஒரு பகுதியாகவே கருதிப் பழகியவர் அவர் என்பதை அவள் கவனத்தில் கொள்ளத் தவறிவிட்டாள்; எங்களுடன் விருந்து உண்கிறார் என்பதற்காக மட்டும், அந்த இயல்பான நேர்த்தியையும் கண்ணியத்தையும் அவர் கைவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமற்றதாக இருந்திருக்கும். திரு. டி நார்போயிஸ் எங்கள் வீட்டில் கலந்துகொண்ட அந்த முதல் விருந்து என் நினைவில் பசுமையாக உள்ளது; நான் இன்னும் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் அது நடந்தது. அதற்குக் காரணம் இரண்டு விஷயங்கள்: ஒன்று, அன்று மதியம்தான் நான் 'லா பெர்மா' (La Berma) நடித்த 'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகத்தின் பகல்நேரக் காட்சியைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். மற்றொன்று, திரு. டி நார்போயிஸுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கில்பெர்ட் ஸ்வான் (Gilberte Swann) மற்றும் அவளது பெற்றோரைப் பற்றிய விஷயங்கள் எனக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளுக்கும், அதே குடும்பத்தினர் மற்றவர்களிடம் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளுக்கும் இடையே எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதை நான் ஒரு புதிய கோணத்தில் அப்போதுதான் உணர்ந்தேன்.

புத்தாண்டு விடுமுறை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையில் நான் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கியிருந்ததை என் அம்மா கவனித்திருந்தாள்—அந்த விடுமுறை நாட்களில் கில்பெர்ட்டைச் சந்திக்க எனக்கு அனுமதி இருக்காது என்று அவளே என்னிடம் சொல்லியிருந்தாள். என் மனதை மாற்றும் விதமாக ஒரு நாள் அவள் என்னிடம், "லா பெர்மா நடிப்பைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற மிகுந்த விருப்பம் உனக்கு இன்னும் இருந்தால், உன் அப்பா உன்னைச் செல்ல அனுமதிக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன்; உன் பாட்டி உன்னை அழைத்துச் செல்வார்," என்று கூறினாள்.

ஆனால், லா பெர்மாவின் நடிப்பை நான் பார்க்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அது ஒரு இளைஞன் போற்றி மதிக்க வேண்டிய அனுபவம் என்றும் திரு. டி நார்போயிஸ் அவரிடம் கூறியிருந்ததால்தான் என் அப்பா மனம் மாறினார். அதுவரை, 'அற்பமான விஷயங்கள்' (இதை அவர் கூறியபோது என் பாட்டிக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது) என்று அவர் கருதியவற்றிற்காக நேரத்தை வீணடிப்பதையோ அல்லது உடல்நலத்தைக் கெடுத்துக்கொள்வதையோ அவர் கடுமையாக எதிர்த்து வந்தார்; ஆனால் இப்போது, ​​அந்தத் தூதர் பரிந்துரைத்த இந்த நிகழ்வை, ஒரு சிறந்த எதிர்கால வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதற்கான மதிப்புமிக்க நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக அவர் கருதத் தொடங்கினார். லா பெர்மாவின் நடிப்பைக் காண்பதன் மூலம் எனக்குக் கிடைக்கும் என்று நம்பிய நன்மையை விட்டுக்கொடுத்ததன் மூலம் என் உடல்நலத்திற்காக ஒரு பெரிய தியாகத்தைச் செய்திருந்த என் பாட்டிக்கு, திரு. டி நார்போயிஸின் ஒரே ஒரு வார்த்தையால் அந்த நன்மை திடீரென முக்கியமற்றதாகக் கருதப்படுவதைக் கண்டு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. எனக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்த 'தூய காற்று மற்றும் சீக்கிரம் உறங்கச் செல்லும் பழக்கம்' ஆகியவற்றைச் சார்ந்த தனது அசைக்க முடியாத பகுத்தறிவுவாத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில், நான் அதை மீறவிருந்த செயலை ஒரு பெரும் பேரிடராகக் கருதி வருந்தினார்; மேலும் என் தந்தையிடம், "எவ்வளவு யோசனையற்றவராக இருக்கிறீர்கள்!" என்று விரக்தியான தொனியில் கூறினார். அதற்கு என் தந்தை ஆத்திரத்துடன் பதிலளித்தார்: "என்னது? இப்போது அவனைக் கூட்டிச் செல்லக் கூடாது என்று நினைப்பது *நீங்கள்தானா*! இது வேடிக்கையாக இருக்கிறது; அவனுக்கு அது நல்லது என்றுதானே இவ்வளவு நாளாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?"

ஆனால், மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில் திரு. டி நார்போவா (M. de Norpois) மாறியிருந்தார்......என் தந்தையின் எண்ணங்களைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு தூதராகப் பணியாற்ற வேண்டும் என்பதே அவரது நீண்டகால விருப்பமாக இருந்தது. அமைச்சகத்தில் நான் சிறிது காலம் பணிபுரிந்தாலும், ஒரு கட்டத்தில் கில்பெர்ட் (Gilberte) வசிக்காத வேறொரு நாட்டின் தலைநகருக்குத் தூதராக அனுப்பப்படக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) நோக்கிய நடைப்பயணங்களின்போது நான் முன்பு திட்டமிட்டு, பின்னர் கைவிட்ட இலக்கிய முயற்சிகளுக்கே திரும்பியிருக்க நான் விரும்பினேன். ஆனால், இலக்கியத் துறையை ஒரு 'தொழில்' என்ற அந்தஸ்திற்குக் கூடத் தகுதியற்றதாகக் கருதி, அதைத் தூதரகப் பணியை விட மிகவும் தாழ்வானதாகவே என் தந்தை கருதினார்; அதனால் நான் இலக்கியத் துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதை அவர் தொடர்ந்து எதிர்த்து வந்தார். ஆனால், ஒரு எழுத்தாளரால் தூதரை விட அதிக மரியாதையையும் செல்வாக்கையும் பெற முடியும் என்பதோடு, அதிக சுதந்திரத்துடனும் செயல்பட முடியும் என்று திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவரிடம் உறுதியளித்த பின்னரே அந்த நிலைப்பாடு மாறியது (நார்போயிஸ் புதிய வகை தூதரக அதிகாரிகளை அதிகம் விரும்பாதவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது).

"சரி! இதை நான் நம்பவே மாட்டேன்—நீ இலக்கியத் துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதை அந்த முதிய நார்போயிஸ் துளியும் எதிர்க்கவில்லை," என்று என் தந்தை என்னிடம் கூறினார். அவரே ஓரளவுக்குச் செல்வாக்கு மிக்க மனிதராக இருந்ததாலும், முக்கியமானவர்களுடன் உரையாடுவதன் மூலம் எந்தவொரு பிரச்சனைக்கும் தீர்வு காண முடியும் அல்லது சாதகமான முடிவைப் பெற முடியும் என்று நம்பியதாலும், அவர் மேலும் கூறினார்: "ஆணையக் கூட்டத்திற்குப் பிறகு ஒரு மாலை வேளையில் அவரை இரவு உணவிற்கு வீட்டிற்கு அழைத்து வருகிறேன். நீ அவரிடம் உரையாடலாம், அப்போதுதான் அவர் உன்னைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர முடியும். அவருக்குக் காட்டுவதற்கு ஏற்றவாறு ஏதாவது நல்ல விஷயத்தை எழுதி வை; *Revue des Deux Mondes* இதழின் ஆசிரியருடன் அவருக்கு மிக நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு—அவர் உன் படைப்பை அங்கு வெளியிடச் செய்வார், எல்லாவற்றையும் சரிசெய்வார்; அவர் மிகவும் தந்திரமானவர். சொல்லப்போனால், இக்காலகட்டத்தின் தூதரகப் பணிகள் குறித்து அவருக்குச் சற்று அதிருப்தி இருப்பது போலவே தோன்றுகிறது...!"

கில்பெர்ட்டிடமிருந்து பிரிய வேண்டியிருக்காது என்ற எண்ணம், திரு. டி நார்போயிஸிடம் காட்டுவதற்கு ஏற்ற ஒரு சிறந்த படைப்பை எழுத வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை என்னுள் தூண்டியது (அதற்கான திறன் என்னிடம் இருந்ததா என்பது வேறு விஷயம்). சில பக்கங்களை எழுதிய பிறகு, சலிப்பு காரணமாக என் கையிலிருந்து பேனா நழுவி விழுந்தது; எனக்குள் எந்தத் திறமையும் இல்லை என்பதையும், அந்த இயல்பான ஆற்றல் என்னிடம் இல்லை என்பதையும் நினைத்து ஆத்திரத்துடன் கண்ணீர் விட்டேன். திரு. டி நார்போயிஸின் வருகையால் கிடைக்கவிருந்த பாரிஸில் தொடர்ந்து தங்கும் வாய்ப்பைக்கூட என்னால் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற எண்ணம் என்னை வாட்டியது. லா பெர்மா (La Berma)வின் நடிப்பைக் காணப்போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்பு மட்டுமே என் துயரத்திலிருந்து என்னைச் சற்று திசைதிருப்பியது. புயல்கள் மிகக் கடுமையாக வீசும் இடங்களில் மட்டுமே அவற்றைக் காண நான் விரும்பியது போலவே, அந்தச் சிறந்த நடிகையை, ஸ்வான் (Swann) குறிப்பிட்டது போல அவர் உன்னத நிலையை எட்டியிருந்த அந்தச் செவ்வியல் பாத்திரங்களில் ஒன்றில் மட்டுமே கேட்க விரும்பினேன். ஏனெனில், ஒரு மதிப்புமிக்க அனுபவத்தைக் கண்டறியும் நம்பிக்கையில் இயற்கை அல்லது கலையின் சில தாக்கங்களை நாம் பெற விரும்பும்போது, ​​அதற்குப் பதிலாகத் தரம் குறைந்த தாக்கங்களை—அதாவது அழகின் உண்மையான மதிப்பைப் பற்றி நம்மைத் தவறாக வழிநடத்தக்கூடிய தாக்கங்களை—ஏற்றுக்கொள்ள நம் ஆன்மா தயக்கம் காட்டுகிறது. *ஆண்ட்ரோமாக்* (Andromaque), *லெ கேப்ரிசஸ் டி மரியான்* (Les Caprices de Marianne), *ஃபெட்ரே* (Phèdre) ஆகிய நாடகங்களில் லா பெர்மா (La Berma) தோன்றிய நிகழ்வுகளே என் கற்பனை பெரிதும் ஏங்கியிருந்த புகழ்பெற்ற அனுபவங்களாகும். "மன்னரே, விரைவான ஒரு பயணம் உம்மை எங்களிடமிருந்து பிரித்துச் செல்கிறது என்று சொல்கிறார்கள்" போன்ற வரிகளை லா பெர்மா உச்சரிப்பதைக் கேட்க நேர்ந்தால், ஃப்ராரியில் (Frari) உள்ள டிஷியனின் (Titian) ஓவியத்தையோ அல்லது சான் ஜியோர்ஜியோ டீ ஷியாவோனியில் (San Giorgio dei Schiavoni) உள்ள கார்பாச்சியோவின் (Carpaccio) ஓவியங்களையோ காண ஒரு கோண்டோலா (gondola) படகு என்னை அழைத்துச் செல்லும் நாளில் ஏற்படும் அதே பரவசத்தை நானும் உணர்வேன். அச்சிடப்பட்ட நூல்களில் இருந்த எளிய கருப்பு-வெள்ளை படங்களின் மூலமாகவே அவற்றை நான் அறிந்திருந்தேன்; ஆயினும், அந்தப் பொன்னான குரலின் சூழலிலும் ஒளிவட்டத்திலும் அவற்றை நேரில் காணப்போகிறேன் என்ற எண்ணம்—ஒரு பயணத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கும் உணர்வைப் போல—என் இதயத்தை வேகமாகத் துடிக்க வைத்தது. வெனிஸில் உள்ள கார்பாச்சியோவின் ஓவியம், *ஃபெட்ரே* நாடகத்தில் லா பெர்மா—இவை ஓவியம் அல்லது நாடகத்தின் தலைசிறந்த படைப்புகளாகவும், அவற்றுக்குரிய பெருமையால் என் மனதில் மிகத் தெளிவாகப் பதிந்தவையாகவும் இருந்தன. அவை என் மனதில் எவ்வளவு பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்திருந்தன என்றால், லூவ்ரே (Louvre) அருங்காட்சியகத்தில் கார்பாச்சியோவின் ஓவியங்களையோ அல்லது நான் கேள்விப்படாத வேறொரு நாடகத்தில் லா பெர்மாவையோ காணச் சென்றிருந்தால், என் ஆயிரக்கணக்கான கனவுகளின் தனித்துவமான மற்றும் கற்பனைக்கெட்டாத அந்தப் பொருளை இறுதியாகக் காணும்போது ஏற்படும் அந்த உன்னதமான வியப்புணர்வை நான் அடைந்திருக்க மாட்டேன். மேலும், லா பெர்மாவின் நடிப்பு உயர்குணத்தின் அல்லது துயரத்தின் சில அம்சங்களை வெளிப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்த்த நிலையில், ஒரு சாதாரணமான அல்லது தரமற்ற படைப்பின் மீது உண்மை மற்றும் அழகை மெருகூட்டுவதற்குப் பதிலாக, உண்மையான தகுதிவாய்ந்த ஒரு படைப்பின் மீது அவர் தனது நடிப்பை வெளிப்படுத்தினால், அந்த நடிப்பின் மகத்துவமும் யதார்த்தமும் இன்னும் ஆழமானதாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.