மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி::கைதி --- அத்தியாயம் இரண்டு

 மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
இழந்த காலத்தைத் தேடி
கல்லிமார்ட், 1923 (தொகுதி 11: கைதி, பக். 239-254),
கல்லிமார்ட், 1923 (தொகுதி 12: கைதி, பக். 7-154).

அத்தியாயம் இரண்டு

[239]
வெர்டூரின்கள் திரு. டி சார்லஸுடன் சண்டையிடுகிறார்கள்.

இரவு உணவிற்குப் பிறகு, நான் விழித்திருக்கும் இந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு சில நண்பர்களைச் சந்திக்க விரும்புவதாக ஆல்பர்டைனிடம் சொன்னேன்: மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ், மேடம் டி குயர்மாண்டஸ், கேம்ப்ரேமர்கள்—யார் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை, அவர்கள் வீடுகளில் யாரையெல்லாம் சந்திக்க நேரிடுமோ அவர்கள். நான் சந்திக்க விரும்பிய வெர்டூரின்களின் பெயரை மட்டும் சொல்லாமல் மௌனம் காத்தேன். என்னுடன் வர விரும்புகிறாயா என்று அவளிடம் கேட்டேன். தன்னிடம் ஆடை இல்லை என்று அவள் கூறினாள். "அதுமட்டுமல்ல," என்றேன், "என் தலைமுடி மிகவும் கலைந்து இருக்கிறது. நான் இதை இப்படியே வைத்திருக்க வேண்டும் என்று நீ உண்மையிலேயே விரும்புகிறாயா?" விடைபெறுவதற்காக, அவள் தன் கையை என்னிடம் நீட்டினாள்; தன் கையை நீட்டி, தோள்களை நிமிர்த்தியபடி, ஒருமுறை பால்பெக் கடற்கரையில் அவள் செய்ததும், அதன் பிறகு ஒருபோதும் செய்யாததுமான அந்தச் செய்கை. மறக்கப்பட்ட அந்தச் செய்கை, அது உயிரூட்டிய உடலை, என்னை இன்னும் முழுமையாக அறியாத அந்த ஆல்பர்டைனாக மீண்டும் மாற்றியது. அது, திடீர் தன்மைக்கு அடியில் ஒரு சடங்குத்தன்மையுடன், ஆல்பர்டைனுக்கு அவளுடைய ஆரம்பகாலப் புதுமையையும், அறிமுகமில்லாத தன்மையையும், ஏன் அவளுடைய சூழலையும் கூட மீட்டுக் கொடுத்தது. நான் கடற்கரையை விட்டுப் புறப்பட்டதிலிருந்து, அந்த இளம் பெண் என்னை அப்படி வரவேற்பதை நான் பார்த்ததே இல்லை; அவளுக்குப் பின்னால் கடல் தெரிந்தது. ‘என் அத்தைக்கு இது என்னை வயதானவளாகக் காட்டுகிறது,’ என்று அவள் சோகமாகச் சொன்னாள். ‘அவள் அத்தை சொல்வது சரியாக இருக்க வேண்டும்!’ என்று நான் நினைத்தேன். ஆல்பர்டைன் ஒரு குழந்தையைப் போலத் தோற்றமளிப்பதால், மேடம் போன்டெம்ப்ஸை இளமையாகக் காட்ட வேண்டும் என்பதுதான் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் கேட்டதெல்லாம்; என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டு அவள் தன் செல்வத்தைக் கொண்டுவரும் நாள் வரை, ஆல்பர்டைன் தனக்கு எந்தச் செலவும் வைக்கக் கூடாது என்பதும்தான். ஆனால், ஆல்பர்டைன் இளமையாகவும், அழகாகவும் இல்லாமல், தெருவில் குறைவான பார்வைகளையே ஈர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் நான் விரும்பியது. ஏனெனில், ஒரு பெண்ணின் முதுமை, அவன் காதலிக்கும் பெண்ணின் முகத்தின் முதுமையைப் போல ஒரு பொறாமை கொண்ட காதலனுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதில்லை. நான் அவளைச் செய்யச் சொன்ன சிகை அலங்காரம், ஆல்பர்டைனுக்கு மற்றுமொரு வகையான சிறைவாசமாகத் தோன்றிவிடுமோ என்பதை மட்டுமே நான் பொறுத்துக்கொண்டேன். மேலும், இந்த புதிய இல்லற உணர்வுதான், ஆல்பர்டைனிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தபோதிலும், ஒரு கயிற்றைப் போல என்னை அவளுடன் பிணைப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை.

குவர்மாண்டேஸ் அல்லது கேம்ப்ரெமர்ஸ் வீட்டிற்கு என்னுடன் வருவதில் அவளுக்கு அதிக விருப்பமில்லை என்று அவள் கூறியிருந்த நிலையில், நான் எங்கே போகிறேன் என்பது எனக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை என்று ஆல்பர்டைனிடம் சொன்னேன், நாங்கள் வெர்டூரின்ஸ் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டோம். அங்கே நான் கேட்கவிருந்த இசை நிகழ்ச்சியைப் பற்றிய எண்ணம், அன்று மதியம் நடந்த காட்சியை எனக்கு நினைவூட்டியது: "கிராண்ட் பியட் டி க்ரூ, கிராண்ட் பியட் டி க்ரூ"—அது ஒருதலைக் காதலின் காட்சி, ஒருவேளை பொறாமைக் காதலாக இருக்கலாம், ஆனால் ஒரு பெண்ணிடம் ஒரு ஓராங்குட்டான் காட்டிக்கொள்ளும் மிருகத்தனமான அழுகுரலைப் போல இருந்தது—சரியாக நான் தெருவில் ஒரு வாடகைக் காரை நிறுத்தவிருந்தபோது, ​​ஒரு தடுப்புக் கம்பத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒருவன் விம்மல்களை அடக்க முயன்ற சத்தம் கேட்டது. நான் அவனை அணுகினேன்: தன் கைகளால் தலையை மூடியிருந்த அந்த மனிதன் ஒரு இளைஞனைப் போலத் தெரிந்தான், மேலும் அவனது மேலங்கிக்கு அடியில் இருந்து எட்டிப்பார்த்த வெண்மையைக் கண்டு, அவன் ஒரு சூட்டும் வெள்ளை நிற டை-யும் அணிந்திருந்தான் என்பதை அறிந்து நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். என் குரலைக் கேட்டதும், அவன் முகம் கண்ணீரால் நிறைந்திருப்பதை உணர்ந்தான், ஆனால் உடனடியாக, என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். அது மோரல். நான் அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டு, தன் கண்ணீரை அடக்க முயன்று, தன் வேதனை மிகவும் அதிகமாக இருந்ததால் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றதாக என்னிடம் கூறினான். "ஒரு காலத்தில் என் மனதில் ஆழமான உணர்வுகள் இருந்த ஒருவரை, இன்று நான் படுமோசமாக அவமதித்துவிட்டேன்," என்றான் அவன். "இது கோழைத்தனம், ஏனென்றால் அவள் என்னை நேசிக்கிறாள்." "ஒருவேளை காலப்போக்கில் அவள் மறந்துவிடுவாள்," என்று நான் பதிலளித்தேன், அப்படிப் பேசுவதன் மூலம், அன்றைய மதிய நிகழ்வை நான் ஒட்டுக் கேட்டது போலத் தோன்றும் என்பதை உணராமல். ஆனால் அவன் தன் துக்கத்தில் மூழ்கியிருந்ததால், எனக்கு ஏதாவது தெரிந்திருக்கக்கூடும் என்பது அவனுக்குத் தோன்றவே இல்லை. "ஒருவேளை அவள் மறந்துவிடுவாள்," என்றான் அவன். "ஆனால் என்னால் மறக்க முடியாது. என் அவமானத்தை உணர்கிறேன், என் மீதே எனக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது! ஆனால் இப்போது சொல்லப்படுகிறது, எதனாலும் அதை மாற்ற முடியாது." யாராவது எனக்குக் கோபமூட்டும்போது, ​​நான் என்ன செய்கிறேன் என்ற உணர்வையே இழந்துவிடுகிறேன். அது எனக்கு மிகவும் ஆரோக்கியமற்றது; "என் நரம்புகள் எல்லாம் சிக்கலாகிவிட்டன," ஏனெனில், எல்லா நரம்புத் தளர்ச்சி நோயாளிகளைப் போலவே, அவரும் தன் உடல்நலம் குறித்து மிகவும் கவலை கொண்டிருந்தார். பிற்பகலில், ஒரு சீற்றமடைந்த மிருகத்தின் காம ஆத்திரத்தை நான் கண்டிருந்தால், இன்று மாலை, வெறும் சில மணி நேரங்களிலேயே, நூற்றாண்டுகள் கடந்துவிட்டன; மேலும், வெட்கம், வருத்தம், மற்றும் துக்கம் ஆகிய ஒரு புதிய உணர்வு, மனித உயிரினமாக மாற விதிக்கப்பட்ட அந்த மிருகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு பெரும் படி எடுத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காட்டியது. எல்லாவற்றையும் மீறி, நான் இன்னும் "கிராண்ட் பியட் டி க்ரூ" (ஒரு நீண்ட, நீடித்த, மூர்க்கமான காட்சி) என்பதைக் கேட்டேன், மேலும் காட்டில் எதிர்காலத்தில் அது மீண்டும் நிகழுமோ என்று அஞ்சினேன். மேலும், என்ன நடந்தது என்பதை நான் மிகவும் மோசமாகவே புரிந்துகொண்டேன்; இது இன்னும் இயல்பானதுதான், ஏனெனில் கடந்த சில நாட்களாகவும், குறிப்பாக அந்த நாளிலும், வயலின் கலைஞரின் நிலையுடன் நேரடியாகத் தொடர்பில்லாத அந்த வெட்கக்கேடான சம்பவத்திற்கு முன்பே, மோரலுக்கு நரம்புத் தளர்ச்சி மீண்டும் ஏற்பட்டிருந்தது என்பதை திரு. டி சார்லஸ் அவர்களே முற்றிலும் அறியாமல் இருந்தார். உண்மையில், முந்தைய மாதம் அவர் தன்னால் முடிந்தவரை வேகமாக, தான் விரும்பியதை விட மிகவும் மெதுவாக, தன்னை வருத்திக்கொண்டார்.
ஜூபியனின் மருமகளை மயக்குவது, அவளுடைய வருங்காலக் கணவன் என்ற முறையில், அவன் விரும்பியபடி அவளுடன் வெளியே செல்வது. ஆனால், கற்பழிப்பு முயற்சிகளில் அவன் சற்று எல்லை மீறியவுடனேயே, குறிப்பாக அவள் தனக்காக ஏற்பாடு செய்யும் மற்ற இளம் பெண்களுடன் பழகுவது பற்றித் தன் வருங்கால மனைவியிடம் பேசியபோது, ​​அவனுக்கு எரிச்சலூட்டிய எதிர்ப்பைச் சந்தித்தான். அதன் விளைவாக (அவள் மிகவும் கற்புள்ளவளாக இருந்தாளா, அல்லது அதற்கு மாறாக, தன்னை அர்ப்பணித்தாளா என்பது தெரியவில்லை), அவனது ஆசை தணிந்தது. அவன் திருமண நிச்சயத்தை முறித்துக்கொள்ளத் தீர்மானித்தான், ஆனால் அந்தப் பிரபு மிகவும் ஒழுக்கமுள்ளவராகவும், கொடூரமானவராகவும் இருப்பதை உணர்ந்ததால், தான் அதை முறித்தவுடனேயே, மான்சியர் டி சார்லஸ் தன்னை வெளியேற்றிவிடுவார் என்று அவன் அஞ்சினான். எனவே, சுமார் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு, அந்த இளம் பெண்ணை மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கக்கூடாது என்றும், மான்சியர் டி சார்லஸையும் ஜூபியனையும் தங்களுக்குள் விஷயங்களைச் சரிசெய்துகொள்ள விட்டுவிட வேண்டும் என்றும் (அவன் ஒரு கேம்ப்ரோனே-பாணியிலான வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினான்), மேலும், உறவு முறிவை அறிவிப்பதற்கு முன்பு, அறியப்படாத ஒரு இடத்திற்கு "தொலைந்து போக" அவன் முடிவு செய்திருந்தான்.

செயிண்ட்-மார்ஸ்-லெ-வெட்டுவில் அவர்கள் இரவு உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பரோனிடம் அவன் ஊகித்துச் சொன்ன நடத்தையும், ஜூபியனின் மருமகளிடம் அவன் நடந்துகொண்ட விதமும், மிகச்சிறிய விவரம் வரை, ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியாக இருந்தபோதிலும், அவை முற்றிலும் வேறுபட்டவையாக இருந்திருக்கக்கூடும். மேலும், தனது ஊகத் திட்டத்தில் அவன் முன்னறிந்திராத, அவ்வளவு கொடூரமற்ற உணர்வுகள், அவனது உண்மையான நடத்தையை மிகைப்படுத்தி, உணர்ச்சிமயப்படுத்தியிருக்கலாம். இதற்கு மாறாக, திட்டத்தை விட யதார்த்தம் மோசமாக இருந்த ஒரே ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அந்தத் திட்டத்தில், இத்தகைய ஒரு துரோகத்திற்குப் பிறகு பாரிஸில் தங்கியிருப்பது அவனுக்கு சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது. இப்போது, ​​இதற்கு நேர்மாறாக, இவ்வளவு எளிமையான ஒரு விஷயத்திற்காக உண்மையாகவே "இங்கிருந்து வெளியேறுவது" என்பது மிகையானதாகத் தோன்றியது. அது, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கடும் கோபம் கொள்ளும் பரோனை விட்டுப் பிரிவதையும், அவனது பதவியை நாசமாக்குவதையும் குறிக்கும். பரோன் அவனுக்குக் கொடுத்த பணம் முழுவதையும் அவன் இழந்துவிடுவான். இது தவிர்க்க முடியாதது என்ற எண்ணம் அவனுக்கு ஆத்திர வெறியைக் கொடுத்தது; அதைப் பற்றி நினைக்காமல் இருப்பதற்காக, அவன் பல மணிநேரம் அழுதுகொண்டே, எச்சரிக்கையுடன் மார்ஃபின் மருந்தை எடுத்துக்கொள்வான். அப்போது திடீரென்று அவன் மனதில் ஒரு யோசனை உதித்தது; அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி சில காலமாகவே அவனுக்குள் படிப்படியாக உருவாகி வந்த ஒரு யோசனை: அதாவது, திரு. டி சார்லஸுடனான உறவை முறித்துக் கொள்வதா அல்லது முழுமையாக முறித்துக் கொள்வதா என்ற மாற்று வழி, ஒருவேளை அவ்வளவு கடினமானதாக இருக்காது என்பதுதான் அது. பரோனின் பணம் முழுவதையும் இழப்பது என்பது ஒரு பெரிய இழப்பாக இருக்கும். நிச்சயமற்ற நிலையில் இருந்த மோரல், ப்ளாக்கைக் கண்டபோது தனக்கு ஏற்பட்டதைப் போன்ற இருண்ட எண்ணங்களில் சில நாட்களுக்கு மூழ்கினான். பிறகு, ஜூபியனும் அவனது மருமகளும் தன்னைச் சிக்க வைக்க முயன்றதாகவும், இவ்வளவு லேசாகத் தப்பித்ததற்காக அவர்கள் தங்களை அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று கருத வேண்டும் என்றும் அவன் முடிவு செய்தான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த இளம் பெண் மிகவும் திறமையற்றவளாக இருந்ததற்கும், சிற்றின்ப வழிகளில் தன்னை எப்படி ஈடுபாட்டுடன் வைத்திருப்பது என்று தெரியாததற்கும் அவள்தான் காரணம் என்று அவன் உணர்ந்தான். திரு. டி சார்லஸுடனான தனது நிலையைத் தியாகம் செய்வது அவனுக்கு அபத்தமாகத் தோன்றியது மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் நிச்சயதார்த்தத்திற்குப் பிறகு அந்த இளம் பெண்ணுக்கு அவன் அளித்த ஆடம்பரமான இரவு விருந்துகளுக்காகவும் வருந்தினான்; ஒவ்வொரு மாதமும் தனது "புத்தகத்தை" மாமாவிடம் கொண்டு சேர்க்கும் ஒரு வேலையாளின் மகனாக, அந்த விருந்துகளின் செலவை அவனால் எளிதாகக் கணக்கிட்டிருக்க முடியும். ஒருமையில் 'புத்தகம்' என்ற சொல், சாதாரண மக்களுக்கான அச்சிடப்பட்ட படைப்பைக் குறிக்கும். ஆனால், மாண்புமிகு இளவரசர்கள் மற்றும் வேலையாட்களுக்கு அது அந்தப் பொருளை இழந்துவிடுகிறது. பிந்தையவர்களுக்கு, அது கணக்குப் புத்தகத்தைக் குறிக்கிறது; முந்தையவர்களுக்கு, ஒருவர் கையொப்பமிடும் பதிவேட்டைக் குறிக்கிறது. (ஒரு நாள் பால்பெக்கில், லக்சம்பர்க் இளவரசி என்னிடம் புத்தகம் கொண்டு வரவில்லை என்று சொன்னபோது, ​​நான் அவருக்கு *An Iceland Fisherman* மற்றும் *Tartarin of Tarascon* ஆகிய புத்தகங்களைக் கொடுக்கவிருந்தேன். அப்போதுதான் அவர் சொன்னதன் அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்தது: அவர் அந்த நேரத்தை இனிமையற்றதாகக் கழிப்பார் என்பதல்ல, மாறாக, நான் அங்கே என் இருப்பை நிலைநிறுத்துவது மிகவும் கடினமாகிவிடும் என்பதுதான்.)

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, ஜூபியனின் மருமகள் மீது தீவிரக் காதல் கொண்டிருந்தபோது, ​​தனது நடத்தை அவருக்கு அருவருப்பானதாகத் தோன்றியபோதிலும், அதன் விளைவுகள் குறித்த மோரலின் மனமாற்றம் இருந்தபோதிலும், கடந்த இரண்டு வாரங்களாக இதே நடத்தை இயல்பானது மற்றும் பாராட்டத்தக்கது என்று அவர் தனக்குத்தானே தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோதிலும், அது அவர் சமீபத்தில் உறவை முறித்துக்கொண்டபோது இருந்த பதற்ற நிலையை அதிகரித்தது. மேலும், அவன் தன் கோபத்தை வெளிப்படுத்த முற்றிலும் தயாராக இருந்தான்; ஒரு கண நேர சீற்றத்தைத் தவிர, அவன் இன்னும் தன் மனதில் வைத்திருந்த கடைசி பயத்தின் எச்சத்தையும், காதலின் இறுதித் தடயத்தையும் கொண்டிருந்த அந்த இளம் பெண்ணின் மீது காட்ட முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அந்த பரோனின் மீதாவது காட்டத் தயாராக இருந்தான். இருப்பினும், இரவு உணவிற்கு முன் அவளிடம் எதுவும் பேசாமல் அவன் தவிர்த்தான். ஏனெனில், தன் தொழில்முறைத் திறமையை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மதித்து, (வெர்டூரின்களின் வீட்டில் அந்த மாலைப் பொழுதைப் போல) கடினமான இசைத்துண்டுகளை வாசிக்க வேண்டியிருந்தபோது, ​​தன் அசைவுகளுக்கு ஒருவித திடீர் நடுக்கத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய எதையும் அவன் (முடிந்தவரை, பிற்பகல் காட்சியுடன் ஒப்பிடும்போது அது ஏற்கெனவே மிகவும் அதிகம்தான்) தவிர்த்தான். வாகனம் ஓட்டுவதில் பேரார்வம் கொண்ட ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர், அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டியிருக்கும்போது வாகனம் ஓட்டுவதை நிறுத்துவதைப் போல. இதனால்தான், என்னிடம் பேசும்போது, ​​தன் விரல்கள் மீண்டும் நெகிழ்வுத்தன்மையைப் பெற்றுவிட்டனவா என்று பார்க்க, அவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மெதுவாக அசைத்தான். ஒரு சிறிய புருவச் சுருக்கம் தோன்றியது, அது அவனிடம் இன்னும் ஒருவித நரம்பு இறுக்கம் இருப்பதைக் குறிப்பதாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அதை அதிகரிக்காமல் இருப்பதற்காக, தூக்கமின்மை அல்லது ஒரு பெண்ணை எளிதில் அடைய முடியாததைக் குறித்து வருத்தப்படுவதைத் தவிர்ப்பது போல, அந்த அச்சமே காரியங்களை மேலும் தாமதப்படுத்திவிடும் என்ற பயத்தில், அவன் தன் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டான்.
தூக்கத்திலோ அல்லது இன்பத்திலோ இருக்கும் தருணத்தில். மேலும், வெர்டூரின்களின் வீட்டில் தான் செய்யவிருந்த காரியத்தில் வழக்கம் போல் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்துவதற்காகத் தன் நிதானத்தை மீண்டும் பெற ஆவலாக இருந்ததாலும், நான் அவனைக் காணும் வரை அவனது மன உளைச்சலை நான் காண வேண்டும் என்று விரும்பியதாலும், உடனடியாக அங்கிருந்து கிளம்பிவிடுமாறு என்னிடம் கெஞ்சுவதே அவனுக்கு மிகவும் எளிமையான செயலாகத் தோன்றியது. அந்தக் கெஞ்சல் பயனற்றதாக இருந்தது, அவன் சென்றது ஒரு நிம்மதியாக இருந்தது. இன்னும் சில நிமிடங்களில் அதே வீட்டிற்குச் செல்லும்போது, ​​அவன் என்னிடம் வண்டியில் ஏற்றிக்கொள்ளக் கேட்பானோ என்று நான் நடுங்கியிருந்தேன். மேலும், பயணத்தின்போது மோரல் என்னுடன் இருப்பதை எண்ணி ஒருவித சங்கடத்தை உணராமல் இருக்க முடியாத அளவுக்கு, அந்த மதிய நேரக் காட்சி எனக்கு மிகவும் தெளிவாக நினைவிருந்தது. ஜூபியனின் மருமகள் மீது மோரலுக்கு முதலில் இருந்த அன்பு, பின்னர் அது அலட்சியமாகவோ அல்லது வெறுப்பாகவோ, உண்மையானதாக இருந்திருக்கவும் முற்றிலும் வாய்ப்புள்ளது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவன் இப்படி நடந்துகொள்வது இது முதல் முறையல்ல; தன்னை என்றென்றும் நேசிப்பதாக சத்தியம் செய்த ஒரு இளம் பெண்ணை அவன் திடீரெனக் கைவிட்டான். ஒருபடி மேலே சென்று, அவளிடம் தோட்டாக்கள் நிரப்பப்பட்ட கைத்துப்பாக்கியைக் காட்டி, தன்னைக் கைவிடும் அளவுக்கு அவள் கோழையாக இருந்தால், தன் தலையைச் சுட்டுக்கொள்வதாக மிரட்டினான். இருப்பினும், அதன்பிறகு அவன் அவளைக் கைவிடவில்லை; வருத்தத்திற்குப் பதிலாக, அவனுக்கு ஒருவித வெறுப்பு ஏற்பட்டது. அவன் இப்படி நடந்துகொள்வது இது முதல் முறையல்ல, கடைசி முறையும் அல்ல. அதனால், அவனை மறந்திருந்த பல இளம் பெண்களின் தலைகள்—அவன் அவர்களை மறந்திருந்ததை விட அந்த இளம் பெண்கள் குறைவாகவே அவனை மறந்திருந்தனர்—துன்பப்பட்டன. அதன்பிறகு நீண்ட காலம் துன்பப்பட்ட ஜூபியனின் மருமகளைப் போலவே, அவள் மோரலை வெறுத்தபோதிலும் அவனைத் தொடர்ந்து நேசித்தாள்—ஒரு உள் வலியின் துடிப்பால் வெடித்துவிடும் நிலையில் துன்பப்பட்டன. ஏனெனில், அவர்களில் ஒவ்வொருவரின் மூளைக்குள்ளும்—ஒரு கிரேக்கச் சிற்பத்தின் துண்டைப் போல—பளிங்குப் போலக் கடினமானதும், பழமை போல அழகானதுமான மோரலின் முகத்தின் ஒரு அம்சம் பொதிந்திருந்தது; அவனது அலைபாயும் கூந்தல், அவனது நேர்த்தியான கண்கள், அவனது நேரான மூக்கு, மண்டையோட்டில் அதற்கென அமையாததும், அறுவை சிகிச்சை செய்ய முடியாததுமான ஒரு புடைப்பு ஆகியவற்றுடன் அது இருந்தது. ஆனால் காலப்போக்கில், இந்தக் கடினமான துண்டுகள் இறுதியில் அதிக வேதனையை ஏற்படுத்தாத, அசைவற்ற ஓர் இடத்திற்கு நழுவிச் செல்கின்றன; அவற்றின் இருப்பு இனி உணரப்படுவதில்லை: அது மறதி, அல்லது அக்கறையற்ற நினைவு.

என் நாளின் இரண்டு விளைபொருட்களை நான் எனக்குள் சுமந்து சென்றேன். ஒருபுறம், ஆல்பர்டைனின் பணிவினால் ஏற்பட்ட அமைதியின் காரணமாக, அவளுடன் உறவைத் துண்டிப்பதற்கான சாத்தியமும், அதன் விளைவாக அந்தத் தீர்மானமும் உருவானது. மறுபுறம், என் பியானோவின் முன் அமர்ந்து அவளுக்காகக் காத்திருந்த நேரத்தில் நான் சிந்தித்தவற்றின் விளைவாக, நான் மீண்டும் பெற்ற சுதந்திரத்தை அர்ப்பணிக்க முயன்ற கலை என்பது தியாகம் செய்யத் தகுந்த ஒன்றல்ல, அது வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்டது, அதன் வீண் தன்மையிலும் சூனியத்திலும் பங்கெடுக்காதது, கலைப் படைப்புகளில் காணப்படும் உண்மையான தனித்துவத்தின் தோற்றம் தொழில்நுட்பத் திறனின் மாயையால் மட்டுமே ஏற்படுகிறது என்ற எண்ணம் உருவானது. என் பிற்பகல் எனக்குள் வேறு சில எச்சங்களை, ஒருவேளை ஆழமானவற்றை, விட்டுச் சென்றிருந்தால், அவை மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகே என் கவனத்திற்கு வந்திருக்கும். நான் தெளிவாக எடைபோட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த இரண்டுமே நீடித்திருக்கப் போவதில்லை; ஏனெனில், அன்றைய மாலையிலிருந்தே, கலை பற்றிய என் எண்ணங்கள் அன்று பிற்பகலில் சந்தித்த வீழ்ச்சியிலிருந்து மீண்டுவிடும், அதே சமயம், மறுபுறம், அந்த அமைதியும், அதன் விளைவாக என்னை அதில் ஈடுபடுத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கும் சுதந்திரமும், மீண்டும் என்னிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டுவிடும்.

துறைமுகப் பாலம் வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்த என் வண்டி, வெர்டூரின்களின் வீட்டை நெருங்கியபோது, ​​நான் அதை நிறுத்தச் சொன்னேன். ரூ போனபார்ட் மூலையில் பிரிஷோ டிராமிலிருந்து இறங்கி, ஒரு பழைய செய்தித்தாளால் தன் காலணிகளைத் துடைத்து, முத்துச் சாம்பல் நிறக் கையுறைகளை அணிந்துகொண்டதை நான் சற்றுமுன்தான் பார்த்திருந்தேன். நான் அவரிடம் சென்றேன். சில காலமாக, அவரது பார்வை மோசமடைந்திருந்தது; மேலும், ஒரு ஆய்வகத்தைப் போல ஆடம்பரமாக, சக்திவாய்ந்த மற்றும் சிக்கலான புதிய கண்ணாடிகள் அவருக்குப் பொருத்தப்பட்டிருந்தன. அவை, வானியல் கருவிகளைப் போல, அவரது கண்களில் திருகப்பட்டுப் பொருத்தப்பட்டிருந்தன; அவர் அவற்றின் தீவிர ஒளியை என் மீது வீசி, என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவை அற்புதமான நிலையில் இருந்தன. ஆனால் அவற்றுக்குப் பின்னால், மிகச்சிறிய, வெளிறிய, வலிப்புடன், உயிர் துடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு தொலைதூரப் பார்வையை நான் கண்டேன்; அங்கு செய்யப்படும் வேலைக்கு அதிக மானியம் பெறும் ஆய்வகங்களில், மிக நவீனமான கருவிகளுக்குக் கீழே ஒரு முக்கியமற்ற, இறக்கும் உயிரினம் வைக்கப்படுவது போல, அந்த சக்திவாய்ந்த கருவிக்குக் கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பார்வை அது. பாதிப் பார்வையிழந்த அந்த மனிதருக்கு நடக்க உதவுவதற்காக என் கையை நீட்டினேன். "இந்த முறை நாம் பெரிய செர்போர்க்கிற்கு அருகில் சந்திக்கவில்லை, மாறாக சிறிய டன்கிர்க்கிற்கு அருகில் சந்திக்கிறோம்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். அந்த வாக்கியம் எனக்கு மிகவும் சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றியது, ஏனெனில் அதன் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவில்லை; ஆனாலும், பிரிஷோவிடம் அதைக் கேட்க எனக்குத் துணிவில்லை; அவரது அவமதிப்பைக் காட்டிலும் அவரது விளக்கங்களுக்குப் பயந்தே தவிர வேறில்லை. ஒவ்வொரு மாலையும் ஸ்வான் ஒடெட்டைச் சந்திக்கும் வரவேற்பறையைப் பார்க்க நான் மிகவும் ஆவலாக இருப்பதாகப் பதிலளித்தேன். "என்ன, இந்தப் பழைய கதைகள் உனக்குத் தெரியுமா?" என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார். ஆயினும், அதற்கும் ஸ்வானின் மரணத்திற்கும் இடையில், கவிஞர் சரியாகக் குறிப்பிடும் "மகத்தான மானுட வெளி" (grande spatium mortalis œvi) என்ற ஒன்று இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் ஸ்வானின் மரணம் என்னை அடியோடு உலுக்கியிருந்தது. ஸ்வானின் மரணம்! இந்த வாக்கியத்தில் ஸ்வான் வெறுமனே ஒரு பிறவினைப் பாத்திரத்தை வகிக்கவில்லை. அதன் மூலம், நான் ஒரு குறிப்பிட்ட மரணத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன், ஸ்வானுக்குச் சேவை செய்ய விதியால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு மரணம். ஏனென்றால், நாம் "மரணம்" என்று சொல்கிறோம், ஏனெனில்...எளிமையாகச் சொல்வதானால், மக்கள் எண்ணிக்கைக்குச் சமமாக அவர்களும் இருக்கிறார்கள். எல்லாத் திசைகளிலும் முழு வேகத்தில் விரைந்து செல்லும் இறந்தவர்களை, விதியால் ஒருவரையோ அல்லது மற்றவரையோ நோக்கி இயக்கப்படும் அந்தச் சுறுசுறுப்பான இறந்தவர்களைப் பார்க்கும் புலன்கள் நமக்கு இல்லை. பெரும்பாலும், இவர்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்குத் தங்கள் பணியிலிருந்து முழுமையாக விடுபடாத இறந்தவர்கள். அவர்கள் ஸ்வானின் பக்கத்தில் ஒரு புற்றுநோயைப் பொருத்த விரைந்து செல்கிறார்கள், பின்னர் மற்ற கடமைகளுக்காகப் புறப்பட்டுச் செல்கிறார்கள்; அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களின் செயல்பாடு முடிந்த பிறகு, புற்றுநோயை மீண்டும் பொருத்த வேண்டியிருக்கும் போது மட்டுமே திரும்பி வருகிறார்கள். பின்னர், ஸ்வானின் உடல்நிலை கவலையை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், அவரது உடல்நலக்குறைவு குணமடையும் பாதையில் நன்றாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது என்று 'லெ கோலுவா'வில் நாம் படிக்கும் தருணம் வருகிறது. பின்னர், கடைசி மூச்சுக்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு, உன்னை அழிப்பதற்குப் பதிலாக உன்னைக் கவனித்துக் கொண்ட ஒரு கன்னியாஸ்திரியைப் போல, மரணம் உன் இறுதித் தருணங்களைக் காண வருகிறது; இதயம் துடிப்பதை நிறுத்திய, என்றென்றும் உறைந்துபோன அந்த உயிருக்கு ஒரு உன்னதமான ஒளிவட்டத்தைச் சூட்டுகிறது. மேலும், இந்த மரணங்களின் பன்முகத்தன்மை, அவற்றின் பாதைகளின் மர்மம், மற்றும் அவர்களின் மரணத்துக்கான சால்வைகளின் நிறம் ஆகியவைதான் செய்தித்தாள் தலைப்புகளுக்கு இவ்வளவு கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒரு தன்மையைக் கொடுக்கின்றன:

“திரு. சார்லஸ் ஸ்வான் நேற்று பாரிஸில் உள்ள தனது தங்கும் விடுதியில், ஒரு வேதனையான நோயின் விளைவுகளால் மரணமடைந்தார் என்பதை ஆழ்ந்த வருத்தத்துடன் அறிந்தோம். அனைவராலும் பாராட்டப்பட்ட நகைச்சுவை உணர்வு கொண்ட ஒரு பாரிஸ்வாசியான அவர், அவர் தேர்ந்தெடுத்த ஆனால் விசுவாசமான உறவுகளின் நம்பகத்தன்மையைப் போலவே, கலை மற்றும் இலக்கிய வட்டாரங்களிலும், ஜாக்கி கிளப்பிலும் ஒருமனதாக இழக்கப்படுவார். கலை மற்றும் இலக்கிய வட்டாரங்களில், அவரது பண்பட்ட நடத்தை அவரை அனைவராலும் விரும்பப்படுபவராகவும், பிரபலமாகவும் ஆக்கியது. ஜாக்கி கிளப்பில் அவர் மிகப் பழமையான மற்றும் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவர் செர்கிள் டி எல்'யூனியன் மற்றும் செர்கிள் அக்ரிகோல் ஆகிய அமைப்புகளிலும் உறுப்பினராக இருந்தார். அவர் சமீபத்தில் செர்கிள் டி லா ரூ ராயல் அமைப்பில் தனது உறுப்பினர் பதவியை ராஜினாமா செய்திருந்தார்.” அவரது ஆன்மீக மனப்பான்மையும், அவரது வியக்கத்தக்க புகழும், இசை மற்றும் ஓவியத் துறையின் ஒவ்வொரு முக்கிய நிகழ்விலும், குறிப்பாக கண்காட்சித் தொடக்க விழாக்களிலும் பொதுமக்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டத் தவறவில்லை. சமீபத்திய ஆண்டுகள் வரை அவர் தவறாமல் கண்காட்சித் தொடக்க விழாக்களில் கலந்துகொண்டார், அதன் பிறகு அவர் அரிதாகவே தனது வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். இறுதிச் சடங்கு நடைபெறும், முதலியன.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், ஒருவர் 'முக்கியமானவர்' இல்லையென்றால், அங்கீகரிக்கப்பட்ட பட்டம் இல்லாதது மரணத்தின் சிதைவை இன்னும் வேகமாக்குகிறது. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ஒருவர் எந்தவொரு தனித்துவ வேறுபாடும் இன்றி, அநாமதேயமாக உசேஸின் கோமகனாகவே இருக்கிறார். ஆனால், ஆல்பர்டைன் பாராட்டிய அந்தத் துல்லியமான கண்ணாடிகளைப் போல, கோமகன் மகுடம் அதன் கூறுகளை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒன்றாக வைத்திருக்கிறது; அதேசமயம், அதீத உலகியல் பற்றுள்ள முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரின் பெயர்கள், அவர்கள் இறந்தவுடன், 'வடிவமற்று' சிதைந்து உருகி மறைந்துவிடுகின்றன. மேடம் டி குயர்மாண்டஸ், கார்டியரை லா ட்ரெமாய்லின் கோமகனின் சிறந்த நண்பராகவும், உயர்குடி வட்டாரங்களில் மிகவும் தேடப்படும் ஒரு மனிதராகவும் குறிப்பிட்டதை நாம் கண்டோம். அடுத்த தலைமுறைக்கு, கார்டியர் மிகவும் உருவமற்ற ஒருவராக ஆனார்; அவர் நகை வியாபாரி கார்டியருடன் ஒப்பிடப்பட்டு கிட்டத்தட்ட பெரிதுபடுத்தப்பட்டார்; அறியாதவர்கள் தன்னைக் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடும் என்பதற்காக அவர் அந்த நகை வியாபாரியுடன் புன்னகைத்திருப்பார்! இதற்கு மாறாக, ஸ்வான் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அறிவுசார் மற்றும் கலைத்துவ ஆளுமையாக இருந்தார்; மேலும், அவர் எதையும் 'உருவாக்கவில்லை' என்றாலும், இன்னும் சிறிது காலம் வாழும் நல்வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது. ஆயினும், அன்புள்ள சார்லஸ் ஸ்வான், நான் மிகவும் இளமையாக இருந்தபோதும், நீங்கள் உங்கள் கல்லறைக்கு அருகில் இருந்தபோதும் எனக்கு உங்களைத் தெரியும். நீங்கள் ஒரு சிறு முட்டாள் என்று கருதியிருக்கக்கூடிய அந்த மனிதர், உங்களைத் தனது நாவல்களில் ஒன்றின் நாயகனாக ஆக்கியதால்தான், மக்கள் உங்களைப் பற்றி மீண்டும் பேசுகிறார்கள், ஒருவேளை நீங்கள் வாழ்வீர்கள் என்றும் தெரிகிறது. காலிஃபே, எட்மண்ட் டி போலிக்னாக் மற்றும் செயிண்ட்-மாரிஸ் ஆகியோருக்கு இடையில் நீங்கள் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும், செர்கிள் டி லா ரூ ராயல்-இன் பால்கனியைப் பற்றிய டிஸ்ஸோவின் ஓவியத்தில், நீங்கள் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறீர்கள் என்றால், அதற்குக் காரணம், ஸ்வான் என்ற கதாபாத்திரத்தில் உங்கள் சில பண்புகள் பிரதிபலிப்பதை மக்கள் காண்பதுதான்.

பொதுவான விஷயங்களுக்குத் திரும்புவோமானால், ஸ்வானின் இந்த முன்னறிவிக்கப்பட்ட, ஆனால் எதிர்பாராத மரணத்தைப் பற்றித்தான், அவரது உறவினர் வீட்டில் நடந்த விருந்தின் மாலையில், குவர்மண்டஸ் கோமாரிசியிடம் அவர் தன்னைப் பற்றிப் பேசியதை நான் கேட்டிருந்தேன். ஒரு நாள் மாலை நான் செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்த மரணத்தின் அறிவிப்பு என்னை அப்படியே ஸ்தம்பிக்க வைத்தது; மர்மமான, பொருத்தமற்ற வரிகளில் அது வரையப்பட்டது போலிருந்தது. அப்போதுதான் அந்த மரணத்தின் தனித்துவமான, வியக்கவைக்கும் விசித்திரத்தை நான் மீண்டும் உணர்ந்தேன். உயிருள்ள ஒரு மனிதனை, தனக்குச் சொல்லப்பட்டவற்றுக்கு இனி பதிலளிக்க முடியாத ஒருவனாக, வெறும் பெயராக, எழுதப்பட்ட பெயராக, திடீரென நிஜ உலகிலிருந்து மௌனத்தின் சாம்ராஜ்யத்திற்குள் கடந்துபோன ஒருவனாக மாற்றுவதற்கு அந்த வரிகள் போதுமானதாக இருந்தன. வெர்டூரின்கள் ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்த அந்த வீட்டையும், அப்போது செய்தித்தாள்களில் வெளியான சில கடிதங்களாக மட்டும் இல்லாமல், ஒடெட்டுடன் அடிக்கடி உணவருந்திய ஸ்வானையும் இன்னும் நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையை அவையே எனக்குள் இன்னும் கொடுத்தன. மேலும் ஒன்றைச் சேர்க்க வேண்டும் (ஸ்வானின் மரணத்தின் தனிப்பட்ட விசித்திரத்தன்மைக்கும் இதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்றாலும், இந்த காரணங்கள்தான் மற்ற மரணங்களை விட நீண்ட காலத்திற்கு எனக்கு அதிக வேதனையைத் தந்தன). நான் கில்பெர்ட்டிடம் வாக்குறுதி அளித்தபடி, பிரின்சஸ் டி குயர்மாண்டஸின் வீட்டிற்கு அவரைப் பார்க்கச் செல்லவில்லை; அன்று மாலை அவர் சூசகமாகக் குறிப்பிட்டிருந்த அந்த 'மற்றொரு காரணத்தை' அவர் என்னிடம் சொல்லவில்லை என்பதும், அதற்காகவே அவர் தனது உரையாடலின் நம்பிக்கைக்குரியவராக என்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார் என்பதும்.
நான் இளவரசருடன் இருந்தேன்; ஆயிரம் கேள்விகள் (நீரின் ஆழத்திலிருந்து எழும் குமிழ்களைப் போல) மீண்டும் மீண்டும் என் மனதில் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தன; வெர் மீர், மான்சியர் டி மௌச்சி, அவரைப் பற்றி, பூஷேயின் ஒரு திரைச்சீலை, காம்ப்ரே என முற்றிலும் தொடர்பில்லாத பல விஷயங்களைப் பற்றி அவரிடம் கேட்க நான் விரும்பினேன். நான் அவற்றை நாள் தோறும் தள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்ததால், சந்தேகமின்றி அவை அவ்வளவு அவசரமானவை அல்ல. ஆனால், அவர் வாய் மூடி மௌனமாகிவிட்டதால், இனி பதில் கிடைக்காது என்ற நிலையில், அவை எனக்கு மிகவும் முக்கியமானவையாகத் தோன்றின.

"ஆனால் இல்லை," பிரிஷோ தொடர்ந்தார், "ஸ்வான் தனது வருங்கால மனைவியை இங்கு சந்திக்கவில்லை, அல்லது குறைந்தபட்சம், மேடம் வெர்டூரினின் முதல் வீட்டைப் பகுதியளவு அழித்த அந்தப் பேரழிவிற்குப் பிறகு, கடைசி நாட்களில் மட்டுமே இங்கு சந்தித்தார்."

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தப் பேராசிரியர் அதில் பங்கு கொள்ளாததால், பிரிஷோவுக்குப் பொருத்தமற்றதாகத் தோன்றிய ஒரு ஆடம்பரத்தைக் காட்டுவதற்கு அஞ்சி, நான் வண்டியிலிருந்து மிகவும் அவசரமாக இறங்கிவிட்டேன். பிரிஷோ என்னைக் கவனிப்பதற்குள் அங்கிருந்து தப்பிச் செல்லும் அவசரத்தில் நான் அவரிடம் உளறியதை அந்த ஓட்டுநர் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அதன் விளைவாக, அந்த ஓட்டுநர் எங்களை அணுகி, வந்து என்னை அழைத்துச் செல்லவா என்று கேட்டார்; நான் உடனடியாக ஆம் என்று கூறி, பேருந்தில் வந்திருந்த அந்தப் பேராசிரியரின் மீது என் மரியாதையை இரட்டிப்பாக்கிக்கொண்டேன்.

"ஆ! நீங்கள் ஒரு வண்டியில் இருந்தீர்களா?" என்று அவர் தீவிரமாகக் கேட்டார். "கடவுளே, இது முற்றிலும் தற்செயலாக நடந்திருக்கிறதா; எனக்கு இது ஒருபோதும் நடப்பதில்லை. நான் எப்போதும் பேருந்தில் அல்லது நடந்தே செல்வேன். ஆனால், நீங்கள் எனக்காக இந்தப் பழைய வண்டியில் ஏற ஒப்புக்கொண்டால், இன்று மாலை உங்களைத் திரும்ப அழைத்துச் செல்லும் பெரும் கௌரவம் எனக்குக் கிடைக்கக்கூடும்; நமக்குச் சற்று நெருக்கடியாகத்தான் இருக்கும்." "ஆனால் நீங்கள் எனக்கு மிகவும் அன்பானவர்." ஐயோ, இதை முன்மொழிவதன் மூலம் நான் எதையும் இழக்கவில்லை என்று நினைத்தேன், ஏனென்றால் ஆல்பர்டைன் காரணமாக நான் எப்போதும் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவளைப் பார்க்க யாரும் வர முடியாத நேரத்தில், அவள் என் இடத்தில் இருந்தது, மதிய வேளையில் பியானோ வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​அவள் ட்ரோகாடெரோவிலிருந்து திரும்புவாள் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தும், அவளை மீண்டும் பார்க்க எனக்கு எந்த அவசரமும் இல்லாதது போல, என் நேரத்தை சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்த அனுமதித்தது. ஆனால் மீண்டும், மதிய வேளையைப் போலவே, எனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள் என்றும், வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் தனிமையின் புத்துணர்ச்சியூட்டும் பரவசத்தை நான் அனுபவிக்க மாட்டேன் என்றும் உணர்ந்தேன். "நான் முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்," என்று பிரிஷோ பதிலளித்தார். "நீங்கள் குறிப்பிடும் நேரத்தில், எங்கள் நண்பர்கள் ரூ மொன்டாலிவெட்டில், ஒரு தோட்டத்தைப் பார்த்தபடி இருந்த இடைத்தளத்துடன் கூடிய ஒரு அற்புதமான தரைத்தள குடியிருப்பில் வசித்து வந்தனர்; நிச்சயமாக அது அவ்வளவு ஆடம்பரமானதல்ல, ஆனாலும் வெனிஸில் உள்ள ஹோட்டல் டெஸ் அம்பாஸடோர்ஸை விட அதை நான் விரும்புகிறேன்." திரு. டி சார்லஸ் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு பெரிய 'ட்ரா லா லா' இசை நிகழ்ச்சி இன்று மாலை 'குவாய் காண்டி'யில் (வெர்டூரின் வரவேற்பறை அங்கு இடம் மாறியதிலிருந்து, அதன் வழக்கமான வாடிக்கையாளர்கள் அதை அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்) நடந்ததாக பிரிச்சோ என்னிடம் கூறினார். நான் குறிப்பிட்ட அந்தப் பழைய நாட்களில், வழக்கமான வாடிக்கையாளர்கள் இளமையாக இருந்ததால் மட்டுமல்ல, அந்தச் சிறிய மையக் குழுவும் அதன் தொனியும் வித்தியாசமாக இருந்தன என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். எல்ஸ்டிரின் குறும்புகளைப் பற்றி (அவற்றை அவர் 'முழுமையான கேலிக்கூத்துகள்' என்று அழைத்தார்) அவர் என்னிடம் கூறினார்; உதாரணமாக, ஒரு நாள் எல்ஸ்டிர், கடைசி நிமிடத்தில் பின்வாங்குவது போல் நடித்துவிட்டு, ஒரு கூடுதல் தலைமைப் பணியாளர் போல மாறுவேடம் அணிந்து வந்து, உணவுகளைப் பரிமாறும்போது, ​​மிகவும் அடக்கமான பரோனஸ் புட்பஸின் காதில் ஆபாசமான நகைச்சுவைகளை கிசுகிசுத்தார்; பயத்தாலும் கோபத்தாலும் அவர் முகம் சிவந்து போயிருந்தது. பின்னர், இரவு உணவு முடிவதற்குள் மறைந்து, வரவேற்பறைக்குள் தண்ணீர் நிரம்பிய ஒரு குளியல் தொட்டியைக் கொண்டுவரச் செய்தார்; அனைவரும் மேசையை விட்டுச் சென்ற பிறகு, அதிலிருந்து அவர் முற்றிலும் நிர்வாணமாக வெளிவந்து, சாபங்களை உதிர்த்தார்; மேலும், எல்ஸ்டிரால் வடிவமைக்கப்பட்டு, வெட்டப்பட்டு, வண்ணம் தீட்டப்பட்ட தலைசிறந்த படைப்புகளான காகித உடைகளை அணிந்து மக்கள் வந்த இரவு விருந்துகளும் இருந்தன. பிரிஷோ ஒருமுறை, ஏழாம் சார்லஸின் அரசவையைச் சேர்ந்த ஒரு உயர் பதவியில் இருந்த பிரபுவின் உடையை, கூர்முனைக் காலணிகளுடன் அணிந்திருந்தார்; மற்றொரு முறை, முதலாம் நெப்போலியனின் உடையை அணிந்திருந்தார், அதில் எல்ஸ்டிர், முத்திரையிடும் மெழுகைக் கொண்டு கௌரவப் படையின் பிரம்மாண்டமான பாதுகாப்பு வளையத்தை வடிவமைத்திருந்தார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், பிரிஷோ, அக்காலத்து வரவேற்பறையை நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​அதன் பெரிய ஜன்னல்களையும், நண்பகல் சூரியனால் நிறம் மங்கிப்போன மற்றும் மாற்றப்பட வேண்டியிருந்த தாழ்வான சோஃபாக்களையும் கண்டபோதிலும், இன்று தன்னிடம் உள்ளதை விட அதையே விரும்புவதாக அறிவித்தார். நிச்சயமாக, பிரிஷோ 'சலோன்' (salon) என்ற சொல்லால், 'தேவாலயம்' என்ற சொல் மதக் கட்டிடத்தை மட்டுமல்ல, விசுவாசிகளின் சமூகத்தையும் குறிப்பதால், அவர் இடைத்தளத்தை மட்டுமல்ல, அங்கு அடிக்கடி வந்து செல்லும் மக்களையும், அவர்கள் அங்கு தேடி வந்த குறிப்பிட்ட இன்பங்களையும் குறிப்பிட்டார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். பிற்பகலில் திருமதி வெர்டூரினைப் பார்க்க வரும்போது, ​​அவர் தயாராகும் வரை காத்திருப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட அந்த சோஃபாக்கள், அவரது நினைவில் அந்த இன்பங்களுக்கு வடிவம் கொடுத்திருந்தன. அதே சமயம், வெளியே இருந்த செஸ்ட்நட் மரங்களின் மலர்களும், நெருப்பிடம் மீதுள்ள பூந்தொட்டிகளில் இருந்த கார்னேஷன் மலர்களும், வருகையாளர் மீது கொண்ட கனிவான பரிவுணர்வின் காரணமாக, அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறங்களின் புன்னகை தவழும் வரவேற்பால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, வீட்டின் எஜமானியின் தாமதமான வருகையை உற்றுப் பார்ப்பது போலத் தோன்றின. ஆனால், தற்போதைய சலூனை விட அந்த சலூன் மேலானதாகத் தோன்றியதற்குக் காரணம், ஒருவேளை நமது மனம் பண்டைய புரோட்டியஸைப் போன்றது என்பதால்தான். அது எந்த ஒரு வடிவத்திற்கும் அடிமையாக இருக்க முடியாது; சமூகத் தளத்தில்கூட, மெதுவாகவும் கடினமாகவும் தனது பரிபூரண நிலையை அடைந்த ஒரு சலூனிலிருந்து திடீரெனத் தன்னைத் துண்டித்துக்கொண்டு, ஒடெட் வைத்திருக்கும் 'திருத்தப்பட்ட' புகைப்படங்களைப் போல, அவ்வளவு பளபளப்பில்லாத ஒன்றை அது விரும்புகிறது.
ஓட்டோவின் வீட்டில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள், ஸ்வானுக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. அந்தப் புகைப்படங்களில், அவள் ஒரு பிரம்மாண்டமான இளவரசி உடையில், லெந்தெரிக்கால் சுருட்டப்பட்ட கூந்தலுடன் நேர்த்தியாகக் காட்சியளித்தாள். ஆனால், நைஸில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய 'ஆல்பம் கார்டு'தான் அவளுக்கு அதிக மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அதில், அகன்ற துணியாலான மேலங்கி அணிந்து, பான்சி மலர்கள் பூத்தையல் செய்யப்பட்டு கருப்பு வெல்வெட் முடிச்சுப் போடப்பட்ட வைக்கோல் தொப்பிக்குக் கீழே கலைந்து எட்டிப்பார்க்கும் கூந்தலுடன், இருபது வயது இளமையாக (பொதுவாகப் புகைப்படங்களில் பெண்கள் வயதானவர்களாகத் தெரிவார்கள்), அவள் தன்னைவிட இருபது வயது மூத்த ஒரு இளம் பணிப்பெண் போலத் தெரிந்தாள். ஒருவேளை, எனக்குத் தெரியாத விஷயங்களைப் பற்றி என்னிடம் தற்பெருமை பேசுவதிலும், என்னால் அனுபவிக்க முடியாத இன்பங்களை அவன் சுவைத்திருப்பதாகக் காட்டுவதிலும் அவனும் இன்பம் கண்டானோ? மேலும், இதில் அவன் வெற்றியும் பெற்றான். ஏனெனில், இப்போது இல்லாத இரண்டு அல்லது மூன்று நபர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டதன் மூலமே, அவர்களில் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் அவன் பேசிய விதத்தாலும், அந்த இன்பமான அந்தரங்கங்களாலும் ஏதோ ஒரு மர்மத்தை அவன் கொடுத்தபோது, ​​அவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருந்திருப்பான் என்று நான் வியந்தேன்; வெர்டூரின்களைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லப்பட்டதெல்லாம் மிகவும் அப்பட்டமானதாக இருந்தது என்று நான் உணர்ந்தேன்; மேலும், எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்த ஸ்வானிடம்கூட, அவர் பழங்காலத்தின் மிகச்சிறந்த உரையாடலாளர்களில் ஒருவருக்கு நிகரானவர் என்பதை நான் இப்போது அறிந்திருந்ததால், அவருக்குப் போதுமான கவனம் செலுத்தாததற்காகவும், போதுமான பற்றற்ற தன்மையுடன் கவனம் செலுத்தாததற்காகவும், மதிய உணவிற்காகத் தன் மனைவி வீடு திரும்புவதற்காகக் காத்திருந்தபோது அவர் என்னை வரவேற்றபோதும், எனக்கு அழகான பொருட்களைக் காட்டியபோதும் அவர் சொல்வதை நன்றாகக் கேட்காததற்காகவும் என்னை நானே கடிந்துகொண்டேன். நான் திருமதி வெர்டூரினின் இடத்திற்கு வந்தபோது, ​​திரு. டி சார்லஸ் தனது பிரம்மாண்டமான உடலுடன் எங்களை நோக்கிப் பயணித்து வருவதைக் கண்டேன். அவர் அறியாமலேயே, மிகவும் ஆள்நடமாட்டம் இல்லாத மூலைகளிலிருந்தும் கூட அவரது பயணம் தவறாமல் வெளிக்கொணரும் அந்த அப்பாச்சி அல்லது பிச்சைக்காரர்களில் ஒருவனைத் தனக்குப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டு வந்தார். அந்த வலிமையான அரக்கன், தன்னை அறியாமலேயே, சுறா மீன் அதன் மாலுமியால் வழிநடத்தப்படுவது போல, சற்று தொலைவில் இருந்தாலும், எப்போதும் அத்தகைய பிச்சைக்காரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். இறுதியில், பால்பெக்கின் முதல் ஆண்டில் இருந்த அந்த இறுமாப்புள்ள அந்நியனின் கடுமையான தோற்றத்துடனும், ஆண்மையின் பாசாங்குடனும் அவன் முற்றிலும் மாறுபட்டுத் தெரிந்தான். அவனது துணைக்கோளுடன் சேர்ந்து, முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் சுற்றிவரும் ஒரு நட்சத்திரத்தை அதன் முழுமையில் காணத் தொடங்குவதையோ, அல்லது சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எளிதில் மறைத்து, அதன் தீவிரத்தன்மை சந்தேகிக்கப்படாத ஒரு சிறிய பருவாக மட்டுமே இருந்த நோய் இப்போது அவனைப் பீடித்திருப்பதையோ நான் கண்டறிவது போல எனக்குத் தோன்றியது. பிரிஷோவின் அறுவை சிகிச்சை, தான் நிரந்தரமாக இழந்துவிட்டதாக நினைத்த பார்வையின் ஒரு சிறு பகுதியை மீட்டெடுத்திருந்தாலும், பரோனின் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த அந்த அயோக்கியனை அவர் கவனித்தாரா என்பது எனக்குத் தெரியாது. எப்படியிருந்தாலும், அது ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில், 'லா ராஸ்பெலியர்' நூலுக்குப் பிறகு, அந்த அறிஞருக்கு அவன் மீது நட்பு இருந்தபோதிலும், எம். டி சார்லஸின் பிரசன்னம் அவனுக்கு ஒருவித சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது. சந்தேகமின்றி, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும், மற்றொருவனின் வாழ்க்கை, இருளில், யாரும் சந்தேகிக்காத பாதைகளில் நீண்டு செல்கிறது. ஆயினும், பெரும்பாலும் ஏமாற்றும் தன்மையுடையதும், எல்லா உரையாடல்களிலும் பயன்படுத்தப்படுவதுமான பொய்கள், ஒரு நல்ல பெயர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மறைப்பதை விட, பகை உணர்வையோ, சுயநலத்தையோ, தான் செல்லாதது போல் காட்டிக்கொள்ள விரும்பும் ஒரு சந்திப்பையோ, அல்லது தன் மனைவியிடமிருந்து மறைக்க விரும்பும் ஒரு நாள் காதலியுடனான களியாட்டத்தையோ முழுமையாக மறைப்பதில்லை. இவை ஒருவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் அறியப்படாமலேயே இருக்கலாம்; மாலையில் ஒரு துறைமுகத்தில் தற்செயலாக ஏற்படும் சந்திப்பு அவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது; இந்தத் தற்செயல் நிகழ்வு கூட பெரும்பாலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது, மேலும் அனைவரும் அறியாத அந்தப் பிடிபடாத வார்த்தையை வழங்க, அறிவுள்ள ஒரு மூன்றாம் நபர் தேவைப்படுகிறார். ஆனால், உண்மையில், அவை ஒழுக்கநெறியை விட, அவற்றுக்குள் ஒருவித பைத்தியக்காரத்தனம் பாய்வதை உணர்வதாலேயே அதிகம் அச்சுறுத்துகின்றன. மேடம் டி சர்ஜிஸுக்கு அறநெறி உணர்வு சிறிதும் வளர்ச்சியடையவில்லை. மேலும், எல்லா மனிதர்களுக்கும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய சுயநலத்தின் அடிப்படையில், தன் மகன்கள் இழிவான எதைக் கூறினாலும் அதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பார். ஆனால், ஒவ்வொரு சந்திப்பின்போதும், ஒரு கடிகாரத்தின் தொடர் இயக்கம் போல, அவர் தவிர்க்க முடியாமல் அவர்களின் கன்னங்களைக் கிள்ளி, அவர்களை ஒருவரையொருவர் கிள்ளச் செய்வதை அறிந்தபோது, ​​திரு. டி சார்லஸுடன் தொடர்ந்து பழகுவதை அவர் தன் மகன்களுக்குத் தடை செய்தார். நல்லுறவு கொண்ட அண்டை வீட்டுக்காரர் நரமாமிச உண்ணும் நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கலாமோ என்று ஒருவரை வியக்க வைக்கும் அந்த உடல் ரீதியான மர்மத்தின் சங்கடமான உணர்வையும், பரோனின் "நான் இளைஞர்களை விரைவில் பார்க்க மாட்டேனா?" என்ற தொடர்ச்சியான கேள்விகளையும் அவர் அனுபவித்தார். தனக்கு வரவிருக்கும் எதிர்ப்பை அறிந்திருந்த அவள், அவர்கள் வகுப்புகள், பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் போன்றவற்றில் மிகவும் மும்முரமாக இருப்பதாகப் பதிலளித்தாள். யார் என்ன சொன்னாலும், பொறுப்பின்மை தவறுகளையும் குற்றங்களையும் கூட பெரிதாக்குகிறது. லாண்ட்ரு, ஒருவேளை அவன் தன் மனைவிகளை உண்மையாகவே கொன்றிருந்தால், அதை அவன் தவிர்க்கக்கூடிய சுயநலத்திற்காகச் செய்திருந்தால் மன்னிக்கப்படலாம்; ஆனால் அது தவிர்க்க முடியாத பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காணும் வெறியின் காரணமாகச் செய்யப்பட்டிருந்தால் மன்னிக்கப்பட முடியாது.

[254] 
பரோனுடனான தனது நட்பின் தொடக்கத்தில் பிரிஷோ கூறிய அநாகரிகமான நகைச்சுவைகள், வெறும் பழமொழிகளை உதிர்ப்பதை விடுத்து புரிந்துகொள்ளும் பணியாக மாறியபோது, கேலியால் மறைக்கப்பட்ட ஓர் வேதனையான உணர்விற்கு வழிவிட்டன. பிளேட்டோவின் பக்கங்களையும் வர்ஜிலின் செய்யுள்களையும் ஓதி அவன் தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொண்டான்; ஏனெனில் அவனும் உண்மையைக் காணமுடியாத குருடனாக இருந்தான்: அக்காலத்தில் ஒரு இளைஞனைக் காதலிப்பது என்பது, இன்று ஒரு நடன மங்கையை வைத்துக்கொண்டு இறுதியில் நிச்சயதார்த்தம் செய்துகொள்வதைப் போன்றது (இந்த உண்மையை பிளேட்டோவின் கோட்பாடுகளை விட சாக்ரடீஸின் கேலிப் பேச்சுகளே சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகின்றன). எம். டி சார்லஸ் கூட இதைப் புரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டார்; அவர் தனது மோகத்தை நட்புடன் குழப்பிக்கொண்டார்—அதற்கும் நட்புக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை—மேலும் பிராக்சிடிஸின் விளையாட்டு வீரர்களைப் பணிவான குத்துச்சண்டை வீரர்கள் எனத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார். கடந்த பத்தொன்பது நூறு ஆண்டுகளில்—லா புரூயர் குறிப்பிட்டது போல, "ஒரு பக்தியுள்ள இளவரசரின் கீழ் இருந்த ஒரு பக்தியுள்ள அரசவை உறுப்பினர், ஒரு நாத்திக இளவரசரின் கீழ் ஒரு நாத்திகராக இருந்திருப்பார்"—வழக்கத்தால் பிறந்த ஓரினச்சேர்க்கை (பிளேட்டோவின் இளைஞர்கள் அல்லது வர்ஜிலின் இடையர்களின்) மறைந்துவிட்டது என்பதை அவர் காண மறுத்துவிட்டார். அதற்குப் பதிலாக, தன்னிச்சையற்ற, பதட்டமான வகை மட்டுமே—ஒருவர் மற்றவர்களிடமிருந்து மறைத்து, தனக்குத்தானே மாறுவேடமிடும் வகை—நிலைத்து நின்று பெருகிக்கொண்டிருந்தது. மேலும், திரு. டி சார்லஸ் அந்தப் புறச்சமயப் பரம்பரையை வெளிப்படையாகத் துறக்காமல் இருந்திருந்தால் அது தவறாக இருந்திருக்கும். ஒரு சிறிய உடல் அழகுக்கு ஈடாக, தார்மீக மேன்மையில் என்னவொரு ஆதாயம்! ஒரு சிறுவனுக்காக ஏங்கும் தியோக்ரிட்டஸின் இடையன், பிற்காலத்தில், அமரிலிஸுக்காகப் புல்லாங்குழல் வாசித்த மற்றொரு இடையனை விடக் குறைந்த கல்நெஞ்சம் கொண்டவனாகவோ—அல்லது அதிக பண்பட்ட ஆன்மா கொண்டவனாகவோ—இருக்க எந்தக் காரணமும் இருந்திருக்காது. ஏனெனில், முந்தையவன் எந்த நோயாலும் பீடிக்கப்படவில்லை; அவன் தன் காலத்தின் நாகரிகங்களைப் பின்பற்றுகிறான், அவ்வளவுதான். அவமானகரமான மற்றும் களங்கப்படுத்தப்பட்ட தடைகளை மீறி நிலைத்திருக்கும் ஓரினச்சேர்க்கையே ஒரே உண்மையான வகையாகும்; அதுவே ஒரு தனிநபரிடம் உள்ள ஒழுக்கப் பண்புகளின் செம்மையுடன் இணைந்து வாழக்கூடிய ஒரே வகையாகும். முற்றிலும் உடல் சார்ந்த ரசனையில் ஏற்படும் அந்தச் சிறிய மாற்றத்தை—அந்த அற்பமான புலன் சார்ந்த விசித்திரத்தை—ஒருவர் கருத்தில் கொள்ளும்போது, அதில் உள்ள உடல்ரீதியான தொடர்பை நினைத்து நடுங்குகிறார்; ஏனெனில், டியூக் டி குவர்மாண்டஸுக்கு மிகவும் மூடியிருந்த கவிஞர்கள் மற்றும் இசைக்கலைஞர்களின் உலகம், எம். டி சார்லஸுக்கு ஏன் ஒரு சிறு பிளவைத் திறக்கிறது என்பதை அது விளக்குகிறது. சிறு அலங்காரப் பொருட்களை விரும்பும் ஒரு இல்லத்தரசியின் வீட்டைப் போன்றிருக்கும் அவரது வீட்டில், பிந்தையவருக்கு நல்ல ரசனை இருப்பது ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை; ஆனால் அந்தச் சிறிய பிளவு பீத்தோவன் மற்றும் வெரோனீஸின் ஒரு காட்சியை வழங்குகிறது! ஒரு பைத்தியக்காரர் மிகச் சிறந்த கவிதை ஒன்றை இயற்றியிருக்கலாம்; தன் மனைவியின் வஞ்சகத்தால் தவறுதலாக அடைக்கப்பட்டதாகத் தெளிவான தர்க்கத்துடன் விளக்கியிருக்கலாம்; காப்பக இயக்குநரிடம் உதவி கோரியிருக்கலாம்; சிறைவாசத்தின் கட்டாய நெருக்கங்கள் குறித்துப் புலம்பியிருக்கலாம். இவையெல்லாம் நடந்தாலும், அவர் பின்வருமாறு முடிக்கும்போது, ​​அறிவுள்ள மனிதர்களுக்கு அச்சம் ஏற்படுவதைத் தடுக்க முடியாது: "இதோ, முற்றத்தில் என்னிடம் பேச வரும் அந்த மனிதர்—அவருடைய உடல் தொடர்பை நான் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது—தன்னை இயேசு கிறிஸ்து என்று நம்புகிறார். நான் எந்த மாதிரியான பைத்தியக்காரர்களுடன் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்பதை நிரூபிக்க அதுவே போதுமானது: அவர் இயேசு கிறிஸ்துவாக இருக்க முடியாது, ஏனென்றால் *நான்தான்* இயேசு கிறிஸ்து!" ஒரு கணம் முன்பு, அந்த மனநல மருத்துவரிடம் சென்று அந்தத் தவறைச் சுட்டிக்காட்ட ஒருவர் தயாராக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த இறுதி வார்த்தைகளைக் கேட்டதும்—அதே மனிதர் தினமும் இயற்றும் போற்றத்தக்க கவிதையை நினைவில் கொண்டாலும் கூட—அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறார்; மேடம் டி சர்ஜிஸின் (Mme de Surgis) மகன்கள் எம். டி சார்லஸை (M. de Charlus) விட்டு விலகிச் சென்றதைப் போலவே. அவர் அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் இழைத்திருக்கவில்லை; ஆனால், தொடர்ந்து விடுக்கப்படும் அழைப்புகளும், அவை இறுதியில் கன்னத்தில் விளையாட்டாகக் கிள்ளுவதில் முடிவதும் அதற்குக் காரணமாக இருந்தன. அந்தப் கவிஞர் பரிதாபத்திற்குரியவர்—அவருக்கு வழிகாட்ட எந்த 'வெர்ஜிலும்' (Virgil) இல்லை—அவர் கந்தகமும் தாரும் நிறைந்த நரகத்தின் வட்டங்களைக் கடக்க வேண்டியுள்ளது; மேலும் சோடோம் (Sodom) நகரத்தின் சில வாசிகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக வானிலிருந்து பொழியும் நெருப்பில் தன்னைத்தானே தூக்கி எறிந்துகொள்கிறார்! அவரது படைப்பில் எந்த ஈர்ப்பும் இல்லை; ...அவரது சொந்த வாழ்க்கையிலும் அதே கடுமை காணப்படுகிறது—கடுமையான பிரம்மச்சரிய விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கும், ஆனால் மதகுருப் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டவர்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் அதே கடுமை; அதாவது, அந்த மதகுருவின் அங்கியை (cassock) அவர்கள் கழற்றியதற்குக் காரணம் நம்பிக்கையை இழந்ததைத் தவிர வேறெதுவும் இருக்க முடியாது என்பதை அது உறுதிப்படுத்துகிறது.

தனக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த அந்தச் சந்தேகத்திற்குரிய நபரை கவனிக்காதது போல் பாசாங்கு செய்துகொண்டு (அந்தப் பிரபு அகன்ற வீதிகளில் நடக்கும்போதோ அல்லது செயின்ட்-லாஸரே ரயில் நிலையத்தின் 'சால் டெ பாஸ்-பெர்டஸ்' (Salle des Pas-Perdus) மண்டபத்தைக் கடக்கும்போதோ, பிச்சை அல்லது உதவி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அவரைப் பின்தொடரும் டஜன் கணக்கான நபர்கள் எப்போதும் இருப்பார்கள்), அந்த நபர் துணிச்சலாகத் தன்னுடன் பேசிவிடுவாரோ என்று அஞ்சி, அந்தப் பிரபு பக்தியுடன் தனது கருமையான இமைகளைக் கீழே தாழ்த்திக்கொள்வார்; அரிசி மாவு பூசப்பட்டதைப் போன்ற அவரது கன்னங்களுக்கு இடையே அந்த இமைகள் ஒருவித முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தி, எல் கிரெகோ (El Greco) வரைந்த 'கிராண்ட் இன்க்விசிட்டர்' (Grand Inquisitor - மத விசாரணை அதிகாரி) போன்ற தோற்றத்தை அவருக்கு அளித்தன. ஆயினும், அந்த மதகுரு ஒரு பயங்கரமான தோற்றமுடையவராக இருந்தார்; பணியிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்பட்ட ஒரு மதகுருவைப் போலவே அவர் காணப்பட்டார்; தனது விருப்பங்களை ரகசியமாக நிறைவேற்றிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தால் அவன் தள்ளப்பட்ட பல்வேறு இழிவான சூழல்கள், அவன் மறைக்க முயன்ற ஒன்றையே அவனது முகத்தில் வெளிப்படையாகக் காட்டிவிட்டன: அதுதான் ஒழுக்கச் சீர்கேட்டில் ஊறிய ஒரு கேவலமான வாழ்க்கை. அத்தகைய சீர்கேடு எதனால் ஏற்பட்டிருந்தாலும், அதை எளிதில் அடையாளம் கண்டுவிட முடியும்; கல்லீரல் நோயால் தோன்றும் மஞ்சள் நிறமோ அல்லது தோல் நோயால் ஏற்படும் அருவருப்பான சிவப்போ எப்படி முகத்தில் படர்கின்றனவோ, அதேபோலவே இந்தச் சீர்கேடும் முகத்தில்—குறிப்பாகக் கன்னங்களிலும் கண்களைச் சுற்றியும்—விரைவில் வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்கிவிடுகிறது. மேலும், ஒப்பனை பூசப்பட்ட அந்த முகத்தின் கன்னங்களில்—அல்லது சரியாகச் சொன்னால், தொங்கிப்போன தாடைப் பகுதிகளில்—மட்டுமல்ல; அல்லது சோம்பேறித்தனத்திற்கு அடிமையாகி, அதிக எடையால் ஊதிப்போன உடலின் கனமான, தொங்கும் மார்பகங்களிலோ அல்லது பருமனான இடுப்புப் பகுதிகளிலோ மட்டுமல்ல அந்தத் தீய பழக்கம் இப்போது எண்ணெய் போலப் பரவிக்கிடந்தது—ஒரு காலத்தில் மிகவும் நெருக்கமாக......எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது மனதின் ஆழத்தில் புதைத்து வைத்திருந்த ஒன்று அது. ஆனால் இப்போது, ​​அது அவரது பேச்சில் வெளிப்படத் தொடங்கியது.

ஏமாற்றமடைந்த அந்த முரடன் அங்கிருந்து அகன்று செல்ல, எங்களை வழிமறித்த அவர், "அப்படியானால், ஒரு அழகான இளைஞனுடன் இரவு நேரத்தில் இப்படித்தான் உலா வருகிறீர்களா, பிரிஷோ (Brichot)?" என்று கேட்டார். "நல்லதொரு காட்சி! நீங்கள் அவ்வளவு தீவிரமானவர் அல்ல என்பதை சோர்போன் (Sorbonne) பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள உங்கள் குட்டி மாணவர்களிடம் நாங்கள் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். அதோடு, இளைஞர்களின் சகவாசம் உங்களுக்குப் பொருத்தமாக இருக்கிறது, பேராசிரியரே; ரோஜா மொட்டைப் போலப் புத்துணர்ச்சியுடன் காணப்படுகிறீர்கள். நான் உங்கள் உரையாடலுக்கு இடையூறு செய்துவிட்டேன்—நீங்கள் இருவரும் கவலையற்ற இளைஞர்களைப் போல மிக மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்; என்னைப் போன்ற ஒரு வயதான, மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்கும் பாட்டி உங்களுடன் வருவதற்கான தேவை நிச்சயமாக உங்களுக்கு இருந்திருக்காது. இருப்பினும், இதற்காக நான் பாவ மன்னிப்பு கோர வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் நீங்கள் கிட்டத்தட்ட அந்த இடத்தில்தான் (தேவாலயத்திற்கு அருகில்) இருந்தீர்கள்." அந்தப் பிரபு (Baron) மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருந்தார்; அதற்குக் முக்கிய காரணம், அன்று மதியம் நடந்த நிகழ்வு பற்றி அவருக்கு எதுவும் தெரியாததே ஆகும். எம். டி சார்லஸிடம் சென்று எச்சரிப்பதை விட, தனது மருமகளை மீண்டும் வரக்கூடிய தேவையற்ற நெருக்கடிகளிலிருந்து பாதுகாப்பதே சிறந்தது என்று ஜூப்பியன் (Jupien) கருதினார். இதன் விளைவாக, திருமணம் நடைபெறவிருக்கிறது என்றே அவர் நம்பியிருந்தார், மேலும் அந்த எண்ணம் அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது. இது போன்ற ஆழ்ந்த தனிமை கொண்ட மனிதர்களுக்கு, தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதுமான தனிமையின் துயரத்தை, தந்தைமை எனும் மாயையின் மூலம் தணித்துக்கொள்வதில் ஒருவித ஆறுதல் கிடைப்பதாகத் தெரிகிறது. "ஆனால் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், பிரிஷோ," என்று சிரித்தபடியே எங்களை நோக்கித் திரும்பிய அவர் மேலும் கூறினார், "இவ்வளவு கலகலப்பான ஒருவரின் துணையுடன் உங்களைப் பார்க்கும்போது எனக்குள் ஒருவித குற்ற உணர்வு எழுகிறது. பார்ப்பதற்கு நீங்கள் இருவரும் காதலர்களைப் போலவே இருந்தீர்கள். கைகோர்த்தபடி... சொல்லுங்கள் பிரிஷோ, நீங்கள் மிகவும் துணிச்சல்காரராக மாறிவிட்டீர்கள்!" இத்தகைய வார்த்தைகள், கடந்த காலத்தை விடத் தனது இயல்பான எதிர்வினைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ஆற்றல் குறைந்த ஒரு வயதான மனதின் வெளிப்பாடா? அதாவது, தானியங்கித்தனமாகச் செயல்படும் தருணங்களில், நாற்பது ஆண்டுகளாக மிகக் கவனமாகப் புதைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு ரகசியத்தை அறியாமலேயே வெளிப்படுத்திவிடும் மனநிலையா? அல்லது, இது கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் பொதுவான, சாதாரண மக்களின் கருத்துக்களைப் பற்றிய அலட்சியமா? எம். டி சார்லஸின் சகோதரரான டியூக் (Duke) வெளிப்படுத்திய அதே அலட்சியம் இது—என் தாயார் தன்னைப் பார்த்துவிடுவார் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமலே, திறந்த இரவு ஆடையை அணிந்துகொண்டு ஜன்னல் அருகே அவர் சவரம் செய்துகொள்வாரே, அதே போன்றதொரு அலட்சியமா? டான்சியர்ஸிலிருந்து டோவில்லுக்குச் செல்லும் அந்த அனல் பறக்கும் பயணங்களின்போது, ​​எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) தனக்கு வசதியான ஒரு நிலையை உருவாக்கிக்கொள்ளும் ஆபத்தான பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டாரா? அதாவது, தனது அகன்ற நெற்றியைத் தணிக்க வைக்கோல் தொப்பியைப் பின்னுக்குத் தள்ளுவது போல, நீண்ட காலமாகத் தனது உண்மையான முகத்தின் மீது இறுக்கமாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்த முகமூடியை—குறைந்தபட்சம் சில கணங்களுக்காவது—தளர்த்திக்கொள்ளும் பழக்கம் அதுவோ? எம். டி. சார்லஸ் மற்றும் மோரல் (Morel) ஆகியோருக்கு இடையிலான உறவின் 'குடும்பம் சார்ந்த' தன்மை, அதை முழுமையாக அறிந்த எவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியிருக்கும். ஆயினும், தனது இச்சைக்குரிய செயல்கள் தரும் இன்பங்களின் சலிப்பூட்டும் தன்மை அவரை ஒரு கட்டத்தில் சோர்வடையச் செய்திருந்தது. புதிய அனுபவங்களைத் தேடும் இயல்பான உந்துதலாலும், தான் சந்தித்த அந்நியர்கள் மீதான சலிப்பாலும், அவர் முற்றிலும் எதிர்முனைக்கு மாறினார்; அதாவது, ஒரு காலத்தில் தான் எப்போதும் வெறுப்பதாக நம்பியிருந்த ஒன்றின் பக்கம்—ஒரு "குடும்ப உறவு" அல்லது "தந்தைமை" போன்ற பாவனையின் பக்கம்—அவர் திரும்பினார். சில சமயங்களில், இதுகூட அவருக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை; அவர் புதுமையை நாடினார், ஒரு பெண்ணுடன் இரவைக் கழித்தார். இது, ஒரு "சாதாரண" ஆண் தனது வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது ஒரு சிறுவனுடன் உறவு கொள்ள விரும்புவதைப் போன்றது—அங்கு உந்துதல் ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும் திசை மாறியிருக்கும்; இரண்டுமே சமமான ஆரோக்கியமற்ற தன்மையைக் கொண்டவை. 'சார்லி'க்காக (Charlie) அந்தச் சிறிய வட்டத்திற்குள் மட்டுமே இயங்கிய 'பாரனின் பக்தர்' (Baron’s devotee) என்ற அவரது வாழ்க்கை, நீண்ட காலமாக அவர் பேணிவந்த ஏமாற்றும் முகமூடியை உடைத்தெறிய உதவியது; பிரான்சில் தங்கள் நடத்தையை வடிவமைத்த கொள்கைகளைத் துறக்கச் செய்யும் வகையில், சில ஐரோப்பியர்கள் காலனிகளில் (ஆதிக்க நாடுகளின் பகுதிகளில்) தங்கும்போதோ அல்லது நீண்ட பயணங்களை மேற்கொள்ளும்போதோ ஏற்படும் அதே தாக்கத்தை இது அவர் மீதும் ஏற்படுத்தியது. ஆயினும், ஒரு மனதின் உள்ளே நிகழும் அந்தப் புரட்சி—முதலில் தனக்குள் இருக்கும் அந்த அசாதாரண நிலையை அறியாமல் இருப்பது, பின்னர் அதை உணர்ந்து அதிர்ச்சியடைவது, இறுதியில் அதற்கே பழகிப்போய், தனக்குள்ளே வெட்கமின்றி ஒப்புக்கொண்டதை மற்றவர்களிடமும் ஒப்புக்கொள்வதில் உள்ள ஆபத்தை உணராமல் போவது—என்பவை, சமூகக் கட்டுப்பாடுகளின் கடைசித் தடயங்களிலிருந்தும் எம். டி. சார்லஸை விடுவிப்பதில், வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினருடன் அவர் கழித்த காலத்தை விடவும் அதிக ஆற்றல் வாய்ந்ததாக அமைந்தன. உண்மையில், தென் துருவத்திற்கோ அல்லது மாண்ட் பிளாங்க் (Mont Blanc) சிகரத்திற்கோ நாடு கடத்தப்படுவது கூட, ஒரு ரகசிய இச்சை அல்லது தீய பழக்கத்திற்குள்—அதாவது மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்ட சிந்தனை முறைக்குள்—நீண்ட காலம் மூழ்கியிருப்பதைப் போல நம்மை மற்றவர்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்துவதில்லை. ஒரு தீய பழக்கம் (எம். டி சார்லஸ் ஒருமுறை அதை அப்படித்தான் குறிப்பிட்டிருந்தார்), அதற்கு பரோன் இப்போது ஒரு சாதாரண பலவீனத்தின் கனிவான தோற்றத்தைக் கொடுத்தார்—பரவலானது, ஓரளவு விரும்பத்தக்கது, மற்றும் கிட்டத்தட்ட வேடிக்கையானது—சோம்பல், மறதி, அல்லது பெருந்தீனி போன்றது. தனது விசித்திரமான ஆளுமை தூண்டிய ஆர்வத்தை உணர்ந்த எம். டி சார்லஸ், அதைத் திருப்திப்படுத்துவதிலும், கூர்மைப்படுத்துவதிலும், மற்றும் நிலைநிறுத்துவதிலும் ஒருவித இன்பம் கண்டார். ஒரு குறிப்பிட்ட யூதப் பத்திரிகையாளர் தினமும் கத்தோலிக்க மதத்தை ஆதரிப்பது போல—அநேகமாக, தன்னை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் அல்ல, மாறாக, அவரிடமிருந்து அதை எதிர்பார்த்து மகிழ்ந்த பார்வையாளர்களை ஏமாற்றாமல் இருப்பதற்காக மட்டுமே—எம். டி சார்லஸ், "சிறு குலத்திற்குள்" இருந்த ஒழுக்கக்கேட்டிற்கு எதிராக விளையாட்டுத்தனமாகச் சாடினார். அவர் இதை, ஒரு ஆங்கில உச்சரிப்பைப் போலவோ அல்லது நடிகர் மௌனெட்-சல்லியைப் போலவோ செய்வது போலச் செய்தார்: தூண்டுதல் இல்லாமல், மற்றும் ஒரு சமூகக் கூட்டத்திற்காக நடிக்கும் ஒரு அமெச்சூரின் நல்ல நளினத்துடன். இவ்வாறு, பிரிஷோவை இளம் ஆண்களுடன் சுற்றித் திரிந்ததற்காக சோர் போனிற்குப் புகார் செய்வதாக அவர் மிரட்டுவார்......விருத்தசேதனம் செய்துகொண்ட அந்தப் பத்தி எழுத்தாளர், "திருச்சபையின் மூத்த மகள்" மற்றும் "இயேசுவின் திருஇதயம்" ஆகியவற்றைப் பற்றி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் பேசுவதைப் போலவே—அதாவது, எவ்வித பாசாங்கும் இன்றி, அதே சமயம் ஒருவித நாடகத்தனமான பாவனையுடன். அவர் முன்பு பயன்படுத்திய சொற்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட சொற்களைப் பயன்படுத்துவது மட்டுமல்ல, அவரது குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள் மற்றும் உடல் அசைவுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றமும் விளக்கத்திற்குரியவை; இவை இரண்டும் இப்போது, ​​'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) முன்பு மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்த அதே விஷயங்களை அப்பட்டமாகப் பிரதிபலித்தன. 'இன்வெர்ட்ஸ்' (inverts - தன்பாலின ஈர்ப்பாளர்கள்) ஒருவரையொருவர் "என் அன்பே" என்று அழைக்கும்போது வேண்டுமென்றே எழுப்பும் அந்தச் சிறிய கீச்சொலிகளை—அவரைப் பொறுத்தவரை அவை தன்னிச்சையாக வெளிப்பட்டன, அதனாலேயே அவை இன்னும் ஆழமான அர்த்தம் கொண்டவையாக இருந்தன—அவரும் இப்போது அறியாமலேயே வெளிப்படுத்தினார். 'எம். டி சார்லஸ்' நீண்ட காலமாக எந்தப் பாவனைக்கு எதிராக நின்றாரோ, அந்தப் பாவனையானது உண்மையில், சார்லஸ் போன்றவர்கள் தங்கள் நிலை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தை எட்டும்போது தவிர்க்க முடியாமல் மேற்கொள்ளும் நடத்தைகளின் ஒரு சிறந்த மற்றும் துல்லியமான நகலாகும்; இது ஒரு பக்கவாத நோயாளி அல்லது தசை ஒருங்கிணைப்பு இழந்த (ataxic) நோயாளி காலப்போக்கில் தவிர்க்க முடியாமல் குறிப்பிட்ட அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்துவதைப் போன்றது. உண்மையில்—அந்த முற்றிலும் உள்மனம் சார்ந்த பாவனை வெளிப்படுத்தியது இதுதான்—நான் முன்பு அறிந்திருந்த, குட்டையாக வெட்டப்பட்ட தலைமுடியும் கருப்பு நிற ஆடையுடனும் இருந்த கண்டிப்பான சார்லஸுக்கும், கன்னங்களில் சாயம் பூசி நகைகளை அணிந்திருந்த அந்த இளைஞர்களுக்கும் இடையிலான ஒரே வித்தியாசம் மேலோட்டமானது மட்டுமே; அதாவது, வேகமாகப் பேசி இடைவிடாமல் அசைந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு பதற்றமான நபருக்கும், மெதுவாகப் பேசி எப்போதும் அமைதியைக் கடைப்பிடிக்கும் நரம்பியல் கோளாறு உள்ளவருக்கும் (neurasthenic) இடையிலான வேறுபாட்டைப் போன்றது அது. ஆனால் மருத்துவக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், இருவரும் ஒரே மாதிரியான நரம்பியல் பலவீனத்தால் (neurasthenia) பாதிக்கப்பட்டவர்கள்; இருவருமே ஒரே மாதிரியான கவலைகளாலும், அடிப்படையான கோளாறுகளாலும் பீடிக்கப்பட்டவர்கள். சொல்லப்போனால், 'எம். டி சார்லஸ்' வயதானதை வேறு சில அறிகுறிகள் மூலமும் காண முடிந்தது—உதாரணமாக, அவரது உரையாடலில் சில சொற்றொடர்கள் (எடுத்துக்காட்டாக, "சூழல்களின் சங்கிலித் தொடர்" - *the chain of circumstances*) அசாதாரணமான முறையில் பெருகி, ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெற்றன; அந்தச் சொற்றொடர்களை ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஊன்றுகோலைப் போலப் பயன்படுத்தி அவர் தனது பேச்சை அடுத்தடுத்த வாக்கியங்களுக்கு நகர்த்தினார். ஹோட்டலின் நுழைவாயில் கண்ணில் பட்டபோது, ​​"சார்லி வந்துவிட்டாரா?" என்று 'பிரிச்சோட்' (Brichot) 'எம். டி சார்லஸிடம்' கேட்டார். "ஆ! எனக்குத் தெரியாது," என்று பாரன் கூறினார்; அவர் தன் கைகளை உயர்த்தியும் கண்களைச் சற்று மூடியும் ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்தினார்—அது, தான் ஏதேனும் விவேகமற்ற அல்லது தகுதியற்ற விஷயத்தைப் பேசிவிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவதைத் தவிர்க்க விரும்பும் ஒருவரின் பாவனையாக இருந்தது. ஏனெனில், முன்பு அவர் பேசிய சில விஷயங்களுக்காக மோரல் (Morel) அவரைக் கடிந்துகொண்டிருக்கக்கூடும்; அந்த விஷயங்கள் உண்மையில் அற்பமானவை என்றாலும், மோரல்—அவன் தற்பெருமை கொண்டவனாகவும் அதே சமயம் கோழையாகவும் இருந்ததால், எம். டி. சார்லஸின் (M. de Charlus) புகழால் பயன்பெற விரும்பிய அதே வேளையில் அவரைத் தள்ளிவைக்கவும் தயங்காதவன்—அவற்றைத் தீவிரமானவையாகக் கருதினான். "அவன் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறான் என்பது பற்றி எனக்குச் சிறிதும் தெரியாது என்பது உனக்குத் தெரியும்." ஒரு காதல் உறவில் ஈடுபட்டிருக்கும் இருவருக்கு இடையிலான உரையாடல்கள் பொய்களால் நிறைந்திருந்தால், அதே போன்ற பொய்கள் ஒரு காதலனைப் பற்றி அவனது காதலியிடம் மூன்றாம் நபர் ஒருவர் பேசும்போதும் இயல்பாகவே எழுகின்றன—அந்தக் காதலன் ஆணாக இருந்தாலும் சரி, பெண்ணாக இருந்தாலும் சரி.

"அவனைச் சமீபத்தில் பார்த்தீர்களா?" என்று நான் எம். டி. சார்லஸிடம் கேட்டேன்; மோரலைப் பற்றிப் பேசுவதற்குத் தயங்காதவனாகவும், அதே சமயம் அவன் அவருடன் முழுமையாகக் குடியேறிவிட்டானா என்பது பற்றிக் கவலைப்படாதவனாகவும் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினேன். "இன்று காலை நான் பாதித் தூக்கத்தில் இருந்தபோது அவன் தற்செயலாக இங்கே வந்தான்—என் படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்தான்—அவன் என்னைக் கற்பழிக்கவே வந்திருப்பான் என்று தோன்றும் வகையில் அவன் தோற்றம் இருந்தது." எம். டி. சார்லஸ் ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே சார்லியைப் பார்த்திருக்கிறார் என்பது எனக்கு உடனடியாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், ஒரு காதலியிடம், தனக்குத் தெரிந்த—மேலும் அவளது காதலன் என்று தான் நம்புவதாக அவள் கருதும்—அந்த ஆணை அவள் எப்போது பார்த்தாள் என்றோ அல்லது அவனுடன் தேநீர் அருந்தினாளா என்றோ கேட்கும்போது, ​​அவள், "மதிய உணவுக்கு முன் ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்தேன்," என்று பதிலளிக்கிறாள். இவ்விரு உண்மைகளுக்கும் இடையிலான ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், ஒன்று பொய், மற்றொன்று உண்மை; ஆயினும், ஒன்று மற்றொன்றைப் போலவே அப்பாவியானது—அல்லது, நீங்கள் விரும்பினால், அதே அளவு குற்றத்திற்குரியது என்றும் சொல்லலாம். அந்தப் பெண் (இங்கே, எம். டி. சார்லஸ்) ஏன் எப்போதும் பொய்யான தகவலையே தேர்ந்தெடுக்கிறாள் என்பதை ஒருவரால் புரிந்துகொள்ள முடியாது; ஆனால், அத்தகைய பதில்கள் பேசுபவருக்கே தெரியாமல் பல காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன என்பது தெரிந்தால் அது புரியும். அந்தக் காரணிகள் அந்தச் சாதாரண விஷயத்தின் முக்கியத்துவத்துடன் ஒப்பிடுகையில் மிகவும் பெரியவையாகத் தோன்றும்—அவற்றைக் குறிப்பிடுவதற்கே ஒருவருக்குச் சற்று தயக்கம் ஏற்படலாம். ஆயினும், ஒரு இயற்பியலாளரைப் பொறுத்தவரை, மிகச்சிறிய 'எல்டர்-பித்' (elder-pith) பந்து இருக்கும் நிலை என்பது, மிகப் பெரிய உலகங்களை ஆளும் ஈர்ப்பு அல்லது விலக்கு விதிகளின் செயல்பாடுகளால்—அவை ஒத்துப்போவதாலோ, மோதுவதாலோ அல்லது சமநிலையில் இருப்பதாலோ—விளக்கப்படுகிறது. இயல்பாகவும் துணிச்சலாகவும் காட்டிக்கொள்ளும் விருப்பம் மட்டுமே இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது; ரகசியமான சந்திப்பு ஒன்றை மறைக்கத் தூண்டும் இயல்பான உந்துதல்; மௌனம் மற்றும் வெளிப்படையான பகட்டு ஆகியவற்றின் கலவை; மிகுந்த இன்பம் தரும் விஷயத்தை ஒப்புக்கொள்ளவும், தான் நேசிக்கப்படுகிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்தவும் கொண்ட தேவை; அத்துடன், கேட்பவர் எதை அறிவார் அல்லது சந்தேகிக்கிறார்—ஆனால் அதை வாய்விட்டுச் சொல்லாமல் விடுகிறார்—என்பதை உள்ளுணர்வால் அறிந்துகொள்ளும் திறன்; இத்திறனானது, அளவை மீறுவதாலோ அல்லது குறைத்து மதிப்பிடுவதாலோ, 'தீயுடன் விளையாடும்' அந்தத் தன்னிச்சையான விருப்பத்தையும், பாதிப்பைக் கட்டுப்படுத்த எடுக்கும் திட்டமிட்ட முடிவையும் மாறி மாறி மிகையாகவோ அல்லது குறைவாகவோ மதிப்பிடச் செய்கிறது. அப்பாவித்தனம், "பிளேட்டோனியக் கோட்பாடு" (Platonism) அல்லது அதற்கு மாறாக... ஆகியவற்றின் பரந்த விடயங்களை, ஒன்றுக்கொன்று முரணாகச் செயல்படும் பல்வேறு விதிகள் தீர்மானிப்பதைப் போலவே......உண்மையில் மாலையில் ஒருவரைப் பார்த்திருந்தும், காலையில் அவரைப் பார்த்ததாகக் கூறும்போது அவருடன் கொண்டிருக்கும் உறவுநிலை இது. பொதுவாகச் சொல்வதானால், எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) - தனது நிலை மோசமடைந்து, தர்மசங்கடமான விவரங்களை வெளிப்படுத்தவோ, குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டவோ அல்லது சில சமயங்களில் வெறும் கற்பனையாகப் புனையவோ அவரைத் தூண்டிய போதிலும் - சார்லி தன்னைப்போன்ற ஒரு மனிதர் அல்ல என்றும், அவர்களுக்கு இடையே நட்பு மட்டுமே இருந்தது என்றும் இந்த காலகட்டத்தில் நிலைநாட்ட முயன்றார். இது அவரை அவ்வப்போது தனக்குத்தானே முரண்பட்டுக் கொள்வதிலிருந்து தடுக்கவில்லை (உதாரணமாக, அவரை கடைசியாகப் பார்த்த நேரம் குறித்து). உண்மையை நழுவவிட்டதாலோ, தற்பெருமை அல்லது உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் பொய் சொன்னதாலோ, அல்லது கேட்பவரைத் தவறாக வழிநடத்துவது புத்திசாலித்தனமானது என்று நினைத்ததாலோ அவர் அவ்வாறு செய்தார். "தெரியுமா, அவன் எனக்கு ஒரு நல்ல சின்ன நண்பன்," என்று அந்தப் பிரபு (Baron) தொடர்ந்தார், "அவன் மீது எனக்கு மிகுந்த பாசம் உண்டு - அவன் மீதும் என் மீது அதே பாசம் இருக்கிறது என்று நான் உறுதியாக நம்புவது போலவே (அதைச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருந்ததென்றால், அவர் உண்மையில் அதில் சந்தேகம் கொண்டிருந்தாரா?) - ஆனால் எங்களுக்கு இடையே வேறு எதுவும் இல்லை; *அது* இல்லை, உங்களுக்குப் புரிகிறதா, *அது* இல்லை," என்று ஒரு பெண்ணைப் பற்றிப் பேசுவது போலவே இயல்பாக அந்தப் பிரபு கூறினார். "ஆம், அவன் இன்று காலை என் கால்களைப் பிடித்து இழுக்க வந்தான். ஆனாலும், படுக்கையில் இருக்கும்போது மற்றவர்கள் என்னைப் பார்ப்பதை நான் வெறுக்கிறேன் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். இல்லையா? ஓ! அது பயங்கரமானது; அது சங்கடமானது; பார்ப்பதற்கு மிகவும் அசிங்கமாகத் தெரியும் - எனக்கு இருபத்தைந்து வயது இல்லை என்பதும், நான் ஒரு கிராமத்து அழகியாகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை என்பதும் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; ஆனாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு சிறிய அளவிலாவது தற்பெருமையை (vanity) தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒருவருக்கு விருப்பம் இருக்கத்தானே செய்கிறது."

மோரெல் ஒரு நல்ல சின்ன நண்பன் என்று அந்தப் பிரபு பேசியபோது அவர் உண்மையாக இருந்திருக்கலாம்; மேலும், "அவன் என்ன செய்கிறான் என்று எனக்குத் தெரியாது; அவனது வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது" என்று அவர் கூறியபோது - அவர் உணர்ந்ததை விட அதிகமாகவே - அவர் உண்மையைத்தான் சொல்லியிருக்கலாம். உண்மையில்—இந்தக் கதையைச் சற்று நிறுத்தி வைப்போம் (திரு. டி சார்லஸ், பிரிஷோட் மற்றும் நான் திருமதி வெர்டுரினின் இல்லத்திற்குச் செல்லும் வேளையில் தொடங்கும் இந்த இடைவிலகலுக்குப் பிறகு உடனடியாகவே கதையைத் தொடர்வோம்)—அந்த மாலைப் பொழுதற்குச் சற்று முன்பு, மோரலுக்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு கடிதத்தை தவறுதலாகத் திறந்ததால், அந்தப் பிரபு (Baron) ஆழ்ந்த துயரத்திற்கும் திகைப்பிற்கும் ஆளானார் என்பதைக் குறிப்பிடுவோம். மறைமுகமாக எனக்குப் பெரும் மனவேதனையை அளிக்கவிருந்த இந்தக் கடிதத்தை எழுதியவர் நடிகை லியா; இவர் பெண்களை மட்டுமே விரும்பும் பழக்கம் கொண்டவர் என்று புகழ்பெற்றவர். ஆயினும், மோரலுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான அறிமுகம் திரு. டி சார்லஸுக்குத் தெரியாத நிலையில், லியா அவருக்கு எழுதிய அந்தக் கடிதம் மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட தொனியில் அமைந்திருந்தது. அதில் இடம்பெற்றிருந்த தரக்குறைவான சொற்கள் காரணமாக அதை இங்கே அப்படியே குறிப்பிட இயலாது; ஆனால், லியா அவரைப் பெண்பால் சொற்களைக் கொண்டே விளித்ததைக் குறிப்பிடுவது அவசியம்—அதாவது, "பெரிய, அசுத்தமான உயிரினமே," "என் அழகான செல்லமே—குறைந்தது *நீயாவது* நம்மைச் சேர்ந்தவன் (பெண் இனத்தைச் சேர்ந்தவள்)" என்பது போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தார். லியாவுடன் நெருக்கமாக இருந்ததைப் போலவே மோரலுடனும் நெருக்கமாக இருந்ததாகத் தோன்றிய வேறு சில பெண்களைப் பற்றியும் அந்தக் கடிதம் குறிப்பிட்டிருந்தது. மேலும், திரு. டி சார்லஸை நோக்கி மோரல் வெளிப்படுத்திய ஏளனமும்—அதேபோல, தன்னைப் பராமரித்து வந்த ஒரு அதிகாரியைப் பற்றி லியா கூறியதும் ("அவர் தன் கடிதங்களில் நான் ஒழுக்கமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கெஞ்சுகிறார்! ஆமாம், நிச்சயம்! என் குட்டி வெள்ளைப் பூனைக்குட்டி")—மோரலுக்கும் லியாவுக்கும் இடையிலான விசித்திரமான உறவைப் போலவே, திரு. டி சார்லஸ் சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு உண்மையை அவருக்கு வெளிப்படுத்தின. "நம்மைச் சேர்ந்தவன்" (அதாவது, தங்களைப் போன்ற ஒரு பெண்) என்ற சொற்றொடர் அந்தப் பிரபுவை வெகுவாகக் கலங்கடித்தது. ஆரம்பத்தில் அந்த உண்மையை புறக்கணித்திருந்தாலும், காலப்போக்கில் அவரே "அவர்களைச் சேர்ந்தவர்" (தன்பாலின ஈர்ப்பாளர்) என்பதை உணர்ந்திருந்தார். ஆனால் இப்போது, ​​அவர் கொண்டிருந்த அந்தப் புரிதலே கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டது. தான் "அவர்களைச் சேர்ந்தவன்" என்பதைக் கண்டறிந்தபோது, ​​செயின்ட்-சைமன் குறிப்பிட்டது போல, பெண்களுக்கு எதிரான ஈர்ப்பு (அதாவது பெண்களின் மீதான நாட்டம் இன்மை) கொண்டவன் என்றே அவர் அதை அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டார். ஆனால் மோரலைப் பொறுத்தவரை, "அவர்களைச் சேர்ந்தவன்" என்ற சொற்றொடர் திரு. டி சார்லஸ் அறியாத ஒரு புதிய பரிமாணத்தைப் பெற்றது; உண்மையில், பெண்கள் மற்ற பெண்களின் மீது கொள்ளும் அதே ஈர்ப்பைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம், மோரலும் "அவர்களைச் சேர்ந்தவன்" (பெண் மனநிலை கொண்டவன்) என்பதை அந்தக் கடிதம் நிரூபித்தது. இதன் விளைவாக, திரு. டி சார்லஸின் பொறாமை உணர்வு மோரல் பழகிய ஆண்களுடன் மட்டும் நின்றுவிடாமல், பெண்களையும் உள்ளடக்கியதாக விரிவடைந்தது. ஆகவே, "அவர்களில் ஒருவராக" இருந்தவர்கள் அவர் கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தவர்கள் மட்டுமல்ல; மாறாக, ஆண்களையும் பெண்களையும் நேசிக்கும்—ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் இருவரையும் உள்ளடக்கிய—பூமியின் ஒரு பெரும் பகுதியினராக அவர்கள் இருந்தனர். தனக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு சொல்லின் இந்த புதிய பொருளை எதிர்கொண்டபோது, ​​பாரன் (Baron) ஒருவிதமான மனவேதனைக்கு ஆளானார்; அந்த வேதனை அவரது இதயத்தையும் அறிவையும் ஒரே நேரத்தில் வாட்டியது. அவரது பொறாமை உணர்வு விரிவடைவதும், அதே வேளையில் ஒரு சொல்லுக்கான வரையறை திடீரெனப் போதுமானதாக இல்லாமல் போவதுமான அந்த இரட்டை மர்மமே இந்த வேதனைக்குக் காரணமாக இருந்தது.

எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) வாழ்க்கையில் ஒரு அமெச்சூர் (தொழில்முறையற்றவர்) அளவிலேயே இருந்தவர். அதாவது, இது போன்ற நிகழ்வுகள் அவருக்கு எந்த வகையிலும் பயன்படக்கூடியவை அல்ல. அத்தகைய நிகழ்வுகள் உருவாக்கும் வேதனையான உணர்வுகளை அவர் வன்முறையான காட்சிகளாகவோ—அத்தகைய தருணங்களில் எப்படிச் சிறப்பாகப் பேச வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரியும்—அல்லது மறைமுகமான சூழ்ச்சிகளாகவோ வெளிப்படுத்திக்கொள்வார். ஆனால், பெர்கோட் (Bergotte) போன்ற ஒருவருக்கு, இவை விலைமதிப்பற்றவையாக இருந்திருக்கக்கூடும். நாம் கண்மூடித்தனமாகச் செயல்பட்டாலும், விலங்குகளைப் போலவே நமக்குப் பொருத்தமான தாவரத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல, பெர்கோட் போன்றவர்கள் ஏன் பொதுவாகச் சாதாரணமான, நேர்மையற்ற மற்றும்......பாடல்கள். அவற்றின் அழகு எழுத்தாளரின் கற்பனைக்குத் தீனி போடுவதோடு அவரது கனிவான இயல்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது; ஆனால், ஆயிரக்கணக்கான மீட்டர் ஆழத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் அவரது துணையின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்க அது எந்த வகையிலும் உதவவில்லை. அந்தத் துணையின் வாழ்க்கை—நம்பமுடியாத தொடர்புகள் மற்றும் பொய்கள் (தீவிரமான எல்லைக்குச் சென்ற பொய்கள் மற்றும் நாம் நினைத்ததற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட திசையில் பயணித்த பொய்கள்) நிறைந்த அந்த வாழ்க்கை—கணநேர மின்னல் கீற்றுகளைப் போல மட்டுமே நமக்குத் தெரிகிறது. நமக்குத் தெரிந்த மனிதர்களைப் பற்றியும், அவர்களுடனான உறவுகளைப் பற்றியும், நமது செயல்களுக்கான காரணங்களை (முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் விவரித்து) நாம் முன்வைப்பதைப் பற்றியும் பொய் சொல்வது—அதாவது, நாம் யார், எதை நேசிக்கிறோம், நம்மைத் தங்கள் சாயலில் செதுக்கியதாக நம்பி நாள் முழுவதும் முத்தமிடும் ஒருவரைப் பற்றி நாம் உண்மையில் என்ன உணர்கிறோம் என்பது பற்றியெல்லாம் பொய் சொல்வது—இத்தகைய பொய்கள் புதிய பரிமாணங்களைத் திறக்கவும், அறியப்படாதவற்றை வெளிப்படுத்தவும், இல்லையெனில் நாம் ஒருபோதும் அறிந்திருக்காத பிரபஞ்சங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் உணர்வுகளைத் தட்டி எழுப்பவும் வல்லவை. எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) விஷயத்தில் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும்: மொரல் (Morel) அவரிடமிருந்து கவனமாக மறைத்து வைத்திருந்த சில உண்மைகளை அறிந்தபோது அவர் திகைத்துப்போனாலும், கீழ் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் உறவு கொள்வது தவறு என்று அவர் முடிவெடுத்தது தவறானதே. உண்மையில், இந்த நூலின் இறுதிப் பகுதியில், எம். டி சார்லஸே அத்தகைய செயல்களில் ஈடுபடுவதைக் காண்போம்; லேயா (Léa) மூலம் வெளிப்பட்ட மொரலின் வாழ்க்கை அவரை எப்படிக் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியதோ, அதைவிட அதிகமான அதிர்ச்சியை அவரது குடும்பத்தினருக்கும் நண்பர்களுக்கும் அளிக்கும் வகையிலான செயல்கள் அவை. (அவருக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்த உண்மை என்னவென்றால், ஜெர்மனியில் இசை பயில்வதாக எம். டி சார்லஸிடம் உறுதியளித்திருந்த அதே வேளையில், மொரல் லேயாவுடன் மேற்கொண்ட ஒரு பயணம் பற்றியதுதான். தனது பொய்யை மெய்ப்பிக்க, அவர் தனக்கு அறிமுகமானவர்களின் உதவியை நாடினார்; ஜெர்மனிக்கு அனுப்ப வேண்டிய கடிதங்களை அவர்களிடம் கொடுத்தார்; அங்கிருந்து அவை எம். டி சார்லஸுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டன. மொரல் உண்மையில் அங்கேயேதான் இருக்கிறார் என்று முழுமையாக நம்பியிருந்த எம். டி சார்லஸ், அந்தக் கடிதங்களின் மீதிருந்த அஞ்சல் முத்திரையைக் கூட உற்றுப் பார்த்திருக்க மாட்டார்.) ஆனால், இப்போது பிரிகோட் (Brichot) மற்றும் என்னுடன் சேர்ந்து வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரின் வீட்டின் வாசலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிரபுவை (Baron) நாம் பின்தொடர வேண்டும்.

"டோவில் (Deauville) நகரில் நாம் அடிக்கடி பார்த்த அந்த இளம் ஹீப்ரு நண்பருக்கு என்ன ஆனது?" என்று என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார் அவர். "உனக்கு விருப்பமென்றால், ஒரு மாலை வேளையில் அவரை நாம் இங்கே அழைக்கலாம் என்று நினைத்தேன்." உண்மையில், ஒரு கணவனையோ அல்லது காதலனையோ போலவே, மொரேலின் (Morel) ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒரு துப்பறியும் நிறுவனத்தைக் கொண்டு வெட்கமின்றி கண்காணிக்கச் செய்வதில் திருப்தி அடைந்திருந்தாலும், எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மற்ற இளைஞர்கள் மீதும் ஆர்வம் காட்டத் தவறவில்லை. மொரேலைக் கண்காணிக்க அந்தப் பழைய வேலையாள் ஏற்பாடு செய்திருந்த கண்காணிப்பு முறை மிகவும் வெளிப்படையாகவும் கவனக்குறைவாகவும் இருந்தது; இதனால் வீட்டுப் பணியாளர்கள் தங்களைப் பின்தொடர்வதாக நினைத்துக்கொண்டனர். ஒரு பணிப்பெண், சாதாரண உடையில் இருக்கும் ஒரு அதிகாரி எப்போதும் தன்னைத் பின்தொடர்வதாக நம்பி, தெருவில் இறங்கவே பயந்து, தொடர்ந்து பதற்றத்துடனேயே வாழ்ந்து வந்தாள். "அவள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்துவிட்டுப் போகட்டும்! அவளைப் பின்தொடர்வதில் யாராவது நேரத்தையும் பணத்தையும் வீணடிப்பார்களா என்ன? அவளுடைய நடத்தையில் எங்களுக்குச் சிறிதளவாவது அக்கறை இருக்குமா என்ன?" என்று அந்தப் பழைய வேலையாள் கிண்டலாகக் கூறுவார். அவர் தன் எஜமானரிடம் மிகுந்த பற்றுறுதி கொண்டிருந்தார்; அதனால், அந்தப் பிரபுவின் (Baron) விருப்பங்கள் எதுவும் தனக்கு இல்லையென்றாலும், அவற்றை அவரே கொண்டிருப்பதைப் போலப் பேசுவார்—அவ்வளவு தீவிரமான ஆர்வத்துடன் அவர் சேவை செய்தார். "அவன் ஒரு உன்னதமான மனிதன்," என்று எம். டி சார்லஸ் அந்தப் பழைய வேலையாளரைப் பற்றிக் கூறுவார்—ஏனெனில், சிறந்த நற்பண்புகளைக் கொண்டிருந்து, அதே சமயம் அந்தப் பண்புகளை நம்முடைய தீய பழக்கவழக்கங்களின் சேவைக்காகத் தடையின்றி அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருப்பவர்களைப் போல வேறு யாரையும் நாம் அவ்வளவு உயர்வாக மதிப்பதில்லை. மேலும், மொரேலைப் பொறுத்தவரை, மற்ற ஆண்களின் விஷயத்தில் மட்டுமே எம். டி சார்லஸ் பொறாமை உணர்வை வெளிப்படுத்தினார்; பெண்கள் மீது அவருக்கு அத்தகைய உணர்வு எதுவும் ஏற்படவில்லை. உண்மையில், சார்லஸைப் போன்ற ஆண்களுக்கு இதுவே ஏறக்குறைய பொதுவான விதியாக இருக்கிறது. அவர்கள் ஆராதிக்கும் அந்த ஆண் ஒரு பெண்ணின் மீது கொள்ளும் காதல் முற்றிலும் வேறானது—அது ஒரு வேறுபட்ட விலங்கினத்தைச் சார்ந்தது (சிங்கம் புலிகளைத் தொந்தரவு செய்வதில்லை)—அது இவர்களுக்குத் தொந்தரவு தருவதில்லை, மாறாக அவர்களுக்கு ஒருவித நிம்மதியையே அளிக்கிறது. சில சமயங்களில், தங்கள் பாலியல் ஈர்ப்பை ஒரு புனிதமான அழைப்பாகக் கருதுபவர்களுக்கு, அத்தகைய காதல் அருவருப்பானதாகத் தோன்றலாம் என்பது உண்மைதான். தங்கள் நண்பன் அத்தகைய காதலுக்கு அடிமையானதை அவர்கள் வெறுக்கிறார்கள்—அதை ஒரு துரோகமாகப் பார்க்காமல், ஒரு தரக்குறைவான செயலாகவே கருதுகிறார்கள். சார்லஸைப் போன்ற ஒரு நபர்—அந்தப் பிரபுவைப் போலல்லாமல்—மொரேல் ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பில் இருப்பதைக் கண்டு கடும் கோபம் அடைந்திருப்பார்; பாக் (Bach) மற்றும் ஹாண்டெல் (Handel) ஆகியோரின் இசையைச் சிறப்பாக வாசிக்கும் அவரே, புச்சினியின் (Puccini) இசையை வாசிக்கப்போவதாக ஒரு சுவரொட்டியில் பார்த்தால் எப்படி ஆத்திரமடைவாரோ, அதே போன்ற ஆத்திரமே அவருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும். உண்மையில், சுயநலத்திற்காக சார்லஸின் (Charlus) காதலை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள், பெண்கள் மீது தங்களுக்கு அருவருப்பு மட்டுமே ஏற்படுவதாக அவரிடம் உறுதியளிப்பதற்குக் காரணம் இதுதான்—மருத்துவர் ஒருவரிடம் தாங்கள் மதுவை ஒருபோதும் தொடுவதில்லை என்றும், ஊற்று நீரை மட்டுமே விரும்புவதாகவும் கூறுவதைப் போன்றது அது. ஆனால், இ விஷயத்தில் திரு. டி சார்லஸ் வழக்கமான விதிமுறையிலிருந்து சற்று மாறுபட்டிருந்தார். மொரெல் (Morel) மீதான மிகுந்த ஈடுபாடு காரணமாக, அப்பெரு இளைஞனுக்குப் பெண்களுடன் இருந்த உறவுகள் அவருக்கு எந்தச் சங்கடத்தையும் தரவில்லை; இசை நிகழ்ச்சியிலோ அல்லது சீட்டாாட்டத்திலோ மொரெல் பெறும் வெற்றிகள் அவருக்கு எத்தகைய மகிழ்ச்சியைத் தந்தனவோ, அதே மகிழ்ச்சியையே இவையும் அவருக்கு அளித்தன. "ஆனால், என் அருமை நண்பரே, உங்களுக்குத் தெரியுமா, அவன் பெண்களைத் தேடிச் செல்பவன் தான்," என்று அவர் கூறுவார்; அந்தச் சொற்களில் ஒருவித வெளிப்பாட்டுத் தன்மையும், பரபரப்பான செய்தியைச் சொல்லும் பாவனையும், ஒருவேளை பொறாமையும் கலந்திருந்தாலும்—அனைத்திற்கும் மேலாக, அதில் ஒருவித வியப்பும் பாராட்டுமே மேலோங்கி நின்றன. "அவன் ஒரு அசாதாரணமானவன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார். "எல்லா இடங்களிலும், விலைமாதர்கள்..."
...மிகவும் முக்கியமான பிரபலங்களின் பார்வையும் அவன் மீதுதான் நிலைத்திருக்கிறது. மெட்ரோ ரயில் முதல் நாடக அரங்கம் வரை, அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கிறான். இது ஒரு பெரும் தொல்லை! அவனுடன் உணவகத்திற்குச் சென்றால், குறைந்தது மூன்று பெண்களிடமிருந்தாவது அவனுக்கான காதல் கடிதங்களை அந்தப் பணியாளர் கொண்டு வந்து சேர்ப்பார்; அதுவும் அவர்கள் அனைவரும் அழகான பெண்கள். ஆனாலும், இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. நேற்று நான் அவனை உற்று நோக்கினேன்—எனக்கு அது புரிகிறது; அவன் நம்பமுடியாத அளவிற்கு அழகாக வளர்ந்திருக்கிறான், 'ப்ரோன்சினோ' (Bronzino) ஓவியத்தில் வரும் ஒரு உருவத்தைப் போலத் தோற்றமளிக்கிறான்; அவன் உண்மையிலேயே கம்பீரமானவன். ஆயினும், மோரெல் (Morel) மீதான தனது அன்பை வெளிப்படுத்த விரும்பிய அதே வேளையில், தனக்கும் அந்த அன்பு திரும்பக் கிடைக்கிறது என்பதை மற்றவர்களுக்கும்—ஒருவேளை தனக்குத்தானே கூட—நிரூபிப்பதில் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஆர்வம் காட்டினார். அந்த இளைஞனால் தனது சமூக அந்தஸ்திற்குப் பாதிப்பு ஏற்படக்கூடும் என்ற நிலையிலும், அவனை எப்போதும் தன் அருகிலேயே வைத்துக்கொள்வதில் அவர் ஒருவித பெருமிதம் கொண்டார். ஏனெனில்—சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தும், தற்பெருமை காரணமாக, ஒரு காதலியுடன் (சமூகம் ஒதுக்கும், களங்கமான நற்பெயர் கொண்ட அல்லது 'டெமி-மாண்டேன்' எனப்படும் ஒரு பெண்ணுடன்) எல்லா இடங்களிலும் வலம் வருவதற்காகத் தங்கள் பழைய உறவுகள் அனைத்தையும் தகர்த்தெறியும் 'ஸ்னாபிஷ்' (snobbish) அல்லது உயர்குலத் திமிர் கொண்ட ஆண்களுக்கு நேர்வது போலவே—அவரும் ஒரு கட்டத்தை எட்டியிருந்தார்; அங்கு தற்பெருமையானது, தான் அடைந்த இலக்குகளையே அழித்தொழிப்பதில் தனது முழு பிடிவாதத்தையும் செலுத்துகிறது. காதலிக்கப்படும் நபருடனான பகட்டான உறவுகளுக்குக் காதலன் மட்டுமே உணரக்கூடிய ஒரு கௌரவத்தை அன்பு அளிப்பதாலோ, அல்லது சமூக லட்சியங்களின் பிடிப்பு தளர்ந்து 'பணியாளர் வர்க்கம்' சார்ந்த ஆர்வங்கள் (உடல்ரீதியான ஈடுபாடற்ற, ஆனால் மனதை ஆட்கொள்ளும் தீவிரமான ஈடுபாடு) மேலோங்கி வருவதாலோ இது நிகழலாம்; இந்த புதிய மோகங்கள், பழைய லட்சியங்கள் நிலைத்திருக்கப் போராடிய நிலையை அடைவதோடு மட்டுமல்லாமல், அதைத் தாண்டிச் செல்லவும் செய்கின்றன. மற்ற இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, மோரெல்லின் இருப்பு அவர்கள் மீதான தனது ஆர்வத்திற்கு எந்தத் தடையாகவும் இருக்காது என்று எம். டி சார்லஸ் கருதினார்; சொல்லப்போனால், வயலின் கலைஞராக மோரெல்லுக்கு இருந்த பிரகாசமான புகழோ அல்லது இசையமைப்பாளர் மற்றும் பத்திரிகையாளராக அவன் வளர்ந்து வரும் புகழோ, ஒரு தூண்டில் போலக்கூடச் செயல்படக்கூடும். பார்ப்பதற்கு இனிமையான தோற்றம் கொண்ட ஒரு இளம் இசையமைப்பாளர் அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டால், அந்தப் புதியவருக்கு ஒரு உபகாரம் செய்வதற்கான வழியாக அவர் மோரெல்லின் திறமைகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்வார். "உங்கள் இசையமைப்புகளை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்; அப்போதுதான் மோரெல் அவற்றை இசை நிகழ்ச்சிகளிலோ அல்லது சுற்றுப்பயணங்களிலோ வாசிக்க முடியும்," என்று அவர் கூறுவார். "வயலினுக்காக எழுதப்படும் இனிமையான இசை மிகக் குறைவு! புதிதாக ஒன்றைக்கண்டுபிடிப்பது ஒரு வரப்பிரசாதம்." "வெளிநாடுகளில் உள்ள பார்வையாளர்கள் இதை மிகவும் பாராட்டுகிறார்கள். மாகாணங்களில் கூட, இசையை வியக்கத்தக்க ஆர்வத்துடனும் நுண்ணறிவுடனும் நேசிக்கும் சிறிய இசைக்குழுக்கள் உள்ளன." மிகுந்த நேர்மையுடனோ அல்லது உண்மையான அக்கறையுடனோ அவர் இதைச் சொல்லவில்லை (ஏனெனில் இவை வெறும் கவர்ச்சியான வார்த்தைகள் மட்டுமே; மோரல் அரிதாகவே அவற்றைச் செயல்படுத்தினார்). மேலும், பிளாக் தன்னை ஒரு கவிஞர் என்று ஒப்புக்கொண்டிருந்ததால்—"தன்னுடைய ஓய்வு நேரங்களில்" என்று அவர் ஒரு கிண்டலான சிரிப்புடன் அதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்; ஒரு புதுமையான கருத்தைச் சொல்ல முடியாதபோது சாதாரணமாகச் சொல்லப்படும் விஷயங்களை வலியுறுத்த அவர் அத்தகைய சிரிப்பைப் பயன்படுத்துவார்—திரு. டி சார்லஸ் என்னிடம் கூறினார்: "அந்த இளம் யூதரிடம்—அவர் கவிதைகள் எழுதுவதால்—மோரலுக்காகத் தன் கவிதைகளை என்னிடம் கொண்டு வருமாறு சொல்லுங்கள். ஒரு இசையமைப்பாளரைப் பொறுத்தவரை, இசைக்கு ஏற்ற அழகான வரிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதே எப்போதும் ஒரு சவாலாக இருக்கிறது. ஒரு இசை நாடகத்திற்கான உரைநடையைக் (libretto) கூட பரிசீலிக்கலாம். அது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்; கவிஞரின் தகுதி, எனது ஆதரவு மற்றும் பல சாதகமான சூழல்கள்—குறிப்பாக மோரலின் திறமை (ஏனெனில் அவர் இப்போது நிறைய இசையமைக்கிறார், எழுதுகிறார், அதுவும் மிக அழகாக)—ஆகியவற்றால் அது ஒரு தனி மதிப்பைப் பெறும்; அதைப் பற்றி நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒரு கலைஞராக அவரது திறமையைப் பொறுத்தவரை (அதில் அவர் ஏற்கனவே ஒரு உண்மையான மேதை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்), அந்த இளைஞன் வின்ட்யூலின் இசையை எவ்வளவு சிறப்பாக வாசிக்கிறான் என்பதை இன்று மாலை நீங்கள் காண்பீர்கள்; அவன் என்னை மெய்மறக்கச் செய்கிறான்; அவனது வயதில், அந்தச் சிறுவயதுத் துடிப்பும் பள்ளி மாணவனுக்குரிய உற்சாகமும் குறையாமல், இசையைப் பற்றி இவ்வளவு ஆழமான புரிதலைக் கொண்டிருப்பது ஆச்சரியம்! ஓ! இன்றிரவு நடப்பது ஒரு சிறிய ஒத்திகைதான். முக்கிய நிகழ்ச்சி இன்னும் சில நாட்களில் நடைபெறவுள்ளது. ஆனால் இன்றைய நிகழ்வு மிகவும் நேர்த்தியாக இருக்கும். நீங்கள் வந்தது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது," என்று அவர் கூறினார்—அவர் 'நாங்கள்' (royal "we") என்ற பன்மைச் சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்; மன்னர்கள் "நாங்கள்" என்று சொல்வதைப் போலவே அவரும் அவ்வாறு கூறினார். "சிறப்பான நிகழ்ச்சி நிரல் காரணமாக, திருமதி வெர்டுரினிடம் இரண்டு விருந்துகளை நடத்துமாறு நான் ஆலோசனை கூறினேன்: ஒன்று இன்னும் சில நாட்களில், அதில் அவரது வழக்கமான நண்பர்கள் குழுவினர் கலந்துகொள்வார்கள்; மற்றொன்று இன்றிரவு, இதில் வீட்டின் தலைவி—சட்டரீதியான சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டுமானால்—கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார். நான்தான் அழைப்பிதழ்களை அனுப்பினேன்; வெவ்வேறு சமூகப் பின்னணியைச் சேர்ந்த சிலரையும் நான் அழைத்துள்ளேன்—அவர்கள் சார்லிக்கு பயனுள்ளவர்களாகவும், வெர்டுரின் தம்பதியினருக்கு அறிமுகம் கிடைப்பது மகிழ்ச்சி தருவதாகவும் அமையலாம்." எப்படியாயினும், மிகச்சிறந்த கலைஞர்களைக் கொண்டு மிகச்சிறந்த படைப்புகளை அரங்கேற்றுவது நல்ல விஷயம்தான்; ஆனால், பார்வையாளர்களாகத் தெருவுக்கு அப்பால் உள்ள தையல் பொருட்கள் விற்பவரும், மூலைக்கடையில் உள்ள மளிகைக் கடைக்காரரும் மட்டுமே இருந்தால், அந்த நிகழ்வு ஒருவித மந்தமான சூழலில்—பஞ்சுப் பொதியில் சுற்றப்பட்டது போல—முழு வீச்சில் வெளிப்படாமல் போய்விடுகிறது. உயர்குடி மக்களின் அறிவுத்திறன் குறித்து நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; ஆனாலும், அவர்கள் சில முக்கியமான பாத்திரங்களை வகிக்க முடியும்—குறிப்பாக, பொது நிகழ்ச்சிகளைப் பொறுத்தவரை பொதுவாக ஊடகங்கள் ஆற்றும் அந்தப் பணியை, அதாவது விளம்பரத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும் பணியை அவர்களும் செய்யலாம். நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதுதானே? உதாரணமாக, என் நாத்தனார் ஓரியானை நான் அழைத்திருந்தேன். அவர் வருவாரா என்பது உறுதியல்ல; ஆனால் அவர் வந்தால், அவருக்கு அங்கே நடப்பதில் எதுவும் புரியாது என்பது மட்டும் நிச்சயம். ஆனால், யாரும் அவரைப் புரிந்துகொள்ளச் சொல்லப்போவதில்லை—அது அவரது திறனுக்கு அப்பாற்பட்டது—இருப்பினும்......சரியான விஷயத்தைப் பேசுவது—இதை அவர் மிகச் சிறப்பாகவும் தவறாமலும் செய்கிறார். இதன் விளைவு: அடுத்த நாளே, துணிக்கடைக்காரர் மற்றும் மளிகைக்கடைக்காரரின் மௌனத்திற்குப் பதிலாக, மோர்டெமார்ட் (Mortemart) இல்லத்தில் கலகலப்பான உரையாடல் நிகழ்கிறது; அங்கு ஓரியான் (Oriane) தான் கேட்ட அற்புதமான விஷயங்களை விவரிக்கிறார்—குறிப்பாக 'மோரெல்' (Morel) என்பவர் பற்றிய விவரங்கள் போன்றவை. இது அழைப்பு பெறாதவர்களிடையே விவரிக்க முடியாத கோபத்தைத் தூண்டுகிறது; அவர்கள், "பாலமெட் (Palamède) நம்மைத் தகுதியற்றவர்களாகக் கருதியிருக்க வேண்டும்; அதுமட்டுமின்றி, நிகழ்ச்சி நடந்த அந்த வீட்டில் இருப்பவர்கள் யார்?" என்று கேட்கிறார்கள். இந்த எதிர்வினையும் ஓரியானின் பாராட்டைப் போலவே பயனுள்ள ஒரு எதிர்-அம்சமாக அமைகிறது; ஏனெனில் மோரெலின் பெயர் மீண்டும் மீண்டும் அடிபடுவதால், ஒரு பாடம் தொடர்ந்து பத்து முறை வாசிக்கப்பட்டால் எப்படி நினைவில் பதியுமோ, அதேபோல அது மக்களின் நினைவில் ஆழமாகப் பதிகிறது. இவை அனைத்தும் கலைஞர் மற்றும் விருந்து நடத்துபவருக்குப் பயனுள்ள ஒரு சூழலை உருவாக்குகின்றன; ஒரு வகையில், இது அந்த நிகழ்வுக்கான ஒலிபெருக்கியாகச் செயல்பட்டு, வெகு தொலைவில் உள்ள மக்களுக்கும் அந்தச் செய்தியைக் கொண்டு சேர்க்கிறது. "இது உண்மையிலேயே முக்கியமானது; சார்லி (Charlie) அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தை நீங்கள் காண்பீர்கள். அதோடு, அவரிடம் ஒரு புதிய திறமையும் வெளிப்பட்டுள்ளது, என் அன்பிற்குரியவரே: அவர் ஒரு தேவதையைப் போல எழுதுகிறார். ஒரு தேவதையைப் போல என்று நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்." ஆனால், ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் குறிப்பிட திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மறந்துவிட்டார்: அதாவது, பதினேழாம் நூற்றாண்டின் உயர்குடிப் பிரபுக்கள் தங்கள் அவதூறுப் படைப்புகளில் கையெழுத்திடவோ அல்லது அவற்றை எழுதவோ கூடத் தயங்கியதைப் போலவே, அவரும் மோரெலைக் கொண்டு 'காம்டெஸ் மோலே' (Comtesse Molé) என்பவருக்கு எதிரான குறுகிய, கீழ்த்தரமான அவதூறுத் துணுக்குகளை எழுதச் செய்து வந்தார். சராசரி வாசகர்களுக்கு இவை வெறும் துடுக்குத்தனமான எழுத்துகளாகத் தோன்றினாலும், அந்த இளம் பெண்ணைப் பொறுத்தவரை அவை மிகவும் கொடூரமானவையாக இருந்தன; மற்றவர்களுக்குப் புரியாத வகையில் மிகத் திறமையாகச் செருகப்பட்டிருந்தாலும், அவரே எழுதிய கடிதங்களின் பகுதிகள் அதில் இடம்பெற்றிருப்பதை அவர் அடையாளம் கண்டுகொள்வார்; அவை அப்படியே மேற்கோள் காட்டப்பட்டிருந்தாலும், அவருக்கு அச்சமூட்டும் வகையில் திரித்து எழுதப்பட்டிருக்கும்; அது ஒரு கொடூரமான பழிவாங்கும் நடவடிக்கையைப் போல அவரைத் தாக்கும். அந்த இளம் பெண் அதனால் உயிரிழந்தார். ஆனால் பாரிஸில் ஒவ்வொரு நாளும், பால்சாக் (Balzac) கூறுவது போல, ஒரு வகையான 'வாய்மொழிச் செய்தித்தாள்' உருவாகிறது—இது அச்சிடப்பட்ட செய்தித்தாள்களை விட மிகவும் பயங்கரமானது. செல்வாக்கை இழந்த சார்லஸின் பிம்பத்தை இந்த வாய்மொழிப் பிரச்சாரம் எவ்வாறு முற்றிலுமாகச் சிதைத்தது என்பதையும், அதே சமயம் தனது முன்னாள் புரவலரின் மதிப்பில் ஒரு மில்லியனில் ஒரு பங்கு கூட இல்லாத மோரெலை எவ்வாறு அவருக்கு மேலாக உயர்த்தியது என்பதையும் நாம் பின்னர் காண்போம். குறைந்தபட்சம், இந்த அறிவுசார் போக்கு மிகவும் அப்பாவித்தனமானது; இது புத்திசாலியான சார்லஸின் (Charlus) முக்கியத்துவமின்மையையும், மந்தபுத்தியுள்ள மோரலின் (Morel) கேள்விக்கு இடமற்ற அதிகாரத்தையும் உண்மையாகவே நம்புகிறது. ஆனால் அந்தப் பிரபுவோ, தனது சமரசமற்ற பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளில் அவ்வளவு அப்பாவித்தனமானவர் அல்ல. அதனால்தான், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவரது வாயில் அந்த கசப்பான விஷத்தன்மை இருந்தது—கோபம் வரும்போதெல்லாம் அவரது கன்னங்களை மஞ்சள் நிறமாக மாற்றும் அளவுக்குப் பரவும் ஒரு கசப்புணர்வு அது. "உங்களுக்கு பெர்கோட்டைத் (Bergotte) தெரியும்," என்று திரு. டி சார்லஸ் தொடர்ந்தார்; "அந்த இளைஞனின் உரைநடை பற்றி அவருக்கு நினைவூட்டுவதன் மூலம், ஒரு வகையில் என்னுடன் இணைந்து செயல்பட்டு, ஒரு நாள் பெர்லியோஸைப் (Berlioz) போன்ற புகழைப் பெறக்கூடிய—இசைக்கலைஞர் மற்றும் எழுத்தாளர் என இரு திறன்களையும் கொண்ட—ஒருவரை வளர்க்க நீங்கள் உதவுவீர்கள் என்று நான் ஒருமுறை நினைத்தேன். உங்களுக்குத் தெரியும், பிரபலமான மனிதர்களின் சிந்தனைகள் பெரும்பாலும் வேறு விஷயங்களிலேயே இருக்கும்; அவர்கள் பெரிதும் கொண்டாடப்படுவதால், தங்களைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை. ஆனால், உண்மையிலேயே எளிமையான மற்றும் உதவும் மனப்பான்மை கொண்ட பெர்கோட், சார்லியின் அந்தச் சிறிய குறிப்புகளை (அவன் பாதி நகைச்சுவையாளன், பாதி இசைக்கலைஞன்)—அவை இப்போது மிகவும் ரசிக்கும்படியாக உள்ளன—*Le Gaulois* இதழிலோ அல்லது அது போன்ற இடத்திலோ வெளியிட உதவுவதாக உறுதியளித்திருந்தார்; மேலும் சார்லி தனது வயலின் வாசிப்பில் 'இங்க்ரெஸின் (Ingres) பேனா' போன்ற அந்தச் சிறிய கலைத்திறனையும் சேர்ப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. அவனைப் பொறுத்தவரை நான் மிகைப்படுத்திக் கூறுவதுண்டு என்பது எனக்குத் தெரியும்—இசைப் பள்ளியின் (Conservatory) பாசமிகு வயதான 'அம்மாக்களைப்' (ஆசிரியைகளை) போலவே. என்ன? என் அன்பிற்குரியவரே, உங்களுக்குத் தெரியாதா? ஆ, அப்படியானால் என் எளிதில் நம்பிவிடும் குணம் உங்களுக்குத் தெரியாது. தேர்வு நடுவர் குழு அறைகளுக்கு வெளியே நான் மணிக்கணக்கில் காத்திருப்பேன். அந்த நேரத்தை நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகக் கழிப்பேன். சார்லியின் உரைநடையைப் பொறுத்தவரை, அது மிகச் சிறப்பாக இருப்பதாக பெர்கோட் என்னிடம் உறுதியாகக் கூறினார்."

[25]

ஸ்வான் (Swann) மூலமாக நீண்ட காலமாக அறிமுகமான எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus), பெர்கோட் (Bergotte) இறப்பதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு அவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தார்; செய்தித்தாள் ஒன்றில் நகைச்சுவை கலந்த இசை குறித்த பத்தியை எழுதும் பணியை மொரெல் (Morel) என்பவருக்குப் பெற்றுத் தருமாறு அவரிடம் கேட்பதே அந்தச் சந்திப்பின் நோக்கம். அங்கு செல்லும் வழியில், எம். டி. சார்லஸுக்குச் சற்று குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டது; ஏனெனில், பெர்கோட்டின் தீவிர ரசிகராக இருந்தபோதிலும், அவருடனான நட்பிற்காகவோ அல்லது அவருடனான தனிப்பட்ட உறவிற்காகவோ அவர் ஒருபோதும் அவரைச் சந்தித்ததில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்தார். மாறாக, பெர்கோட் தன் மீது கொண்டிருந்த அறிவுசார் மற்றும் சமூக ரீதியான மதிப்பைப் பயன்படுத்தி, மொரெல் அல்லது வேறு நண்பர் ஒருவருக்குப் பெரியதொரு உதவியைச் செய்வதற்காகவே அவர் பெர்கோட்டைச் சந்தித்து வந்தார். சமூகத் தொடர்புகளை இத்தகைய நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துவது அவருக்கு ஒரு பொருட்டாகத் தோன்றவில்லை; ஆனால் பெர்கோட் விஷயத்தில் அவ்வாறு செய்வது அவருக்குச் சற்று மோசமான செயலாகப்பட்டது. ஏனெனில், நாகரிகச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களைப் போலப் பயன்பாட்டு நோக்கத்தால் மட்டும் இயங்காத பெர்கோட், அதற்கும் மேலான மரியாதைக்குரியவர் என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். இருப்பினும், அவரது வாழ்க்கை மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தது; மொரெல் தொடர்பான விஷயங்கள் போன்ற, தனக்கு மிகுந்த விருப்பம் உள்ளவற்றிற்காக மட்டுமே அவரால் ஓய்வு நேரத்தை ஒதுக்க முடிந்தது. மேலும், அவரே மிகுந்த அறிவுக்கூர்மை கொண்டவராக இருந்ததால், மற்ற அறிவாளிகளின் உரையாடல்களில் அவருக்குப் பெரிய ஈடுபாடு இருக்கவில்லை—குறிப்பாக பெர்கோட்டின் உரையாடல்கள் அவருக்கு மிகவும் இலக்கியத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும், தனது கண்ணோட்டத்திலிருந்து மாறுபட்ட வேறொரு வட்டத்தைச் சார்ந்ததாகவும் தோன்றின. பெர்கோட்டைப் பொறுத்தவரை, எம். டி. சார்லஸின் வருகைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த சுயநல நோக்கத்தை அவர் அறிந்திருந்தாலும், அவர் மீது எந்த வெறுப்பும் கொண்டிருக்கவில்லை; வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து ஒருவரிடம் அன்பு செலுத்தும் இயல்பு அவரிடம் இல்லையென்றாலும், மற்றவர்களை மகிழ்விப்பதிலும் புரிந்துகொள்வதிலும் அவர் ஆர்வமாக இருந்தார்; அத்துடன் மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை கூறும் அல்லது பாடம் புகட்டும் எண்ணம் அவரிடம் துளியும் இருக்கவில்லை. எம். டி. சார்லஸின் அந்தத் தனிப்பட்ட பலவீனத்தைப் (பாலியல் ஈடுபாடு சார்ந்த விவகாரம்) பொறுத்தவரை, அவரிடம் அத்தகைய பண்பு ஏதுமில்லை என்றாலும், அது அந்த மனிதரின் ஆளுமைக்கு ஒரு தனித்துவமான நிறத்தை அளிப்பதாகவே அவர் கருதினார்—ஒரு கலைஞரைப் பொறுத்தவரை, 'ஏற்கத்தக்கது' (fas) மற்றும் 'ஏற்கத்தகாதது' (nefas) ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு என்பது அறநெறி சார்ந்த உதாரணங்களில் இல்லை; மாறாக, பிளேட்டோ (Plato) அல்லது சோடோம் (Sodom) குறித்த நினைவுகளிலேயே அது அமைந்திருந்தது. "ஆனால் அழகான இளைஞனே, உன்னை 'க்வே கான்டி' (Quai Conti) பகுதியில் காண்பதே அரிதாக இருக்கிறது. நீ நிச்சயமாக அளவுக்கு அதிகமாக வெளியே சுற்றுவதில்லை!" "நான் பெரும்பாலும் என் உறவினருடன்தான் வெளியே செல்வதாகக் கூறினேன். 'அதைப் பார்! உறவினருடன் வெளியே செல்வதா—எவ்வளவு ஆரோக்கியமான விஷயம்!'" எம். டி சார்லஸ் பிரிஷோவிடம் அதைக் குறிப்பிட்டார். பிறகு என்னைப் பார்த்து, "ஆனால் நாங்கள் உன் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி விளக்கம் கேட்கவில்லை, என் அருமை இளைஞனே. உனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் எதையும் செய்ய உனக்கு முழு சுதந்திரம் உண்டு. அந்த மகிழ்ச்சியில் நாங்களும் பங்கேற்க முடியவில்லையே என்பதுதான் எங்கள் வருத்தம். அதோடு, உனக்கு நல்ல ரசனை இருக்கிறது; உன் உறவினர் மிகவும் கவரும் வகையில் இருக்கிறார்—பிரிஷோவிடம் கேட்டுப்பார்; டோவில்லில் (Doville) அவர் அவளைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார். இன்று இரவு அவள் இல்லாதது ஒரு குறையாகவே இருக்கும். ஆனால், ஒருவேளை அவளை அழைத்து வராதது நல்லதாகக்கூட இருக்கலாம். வின்ட்யூலின் (Vinteuil) இசை மிகச் சிறப்பானது. இருப்பினும், இசையமைப்பாளரின் மகளும் அவரது தோழியும் அங்கு வருவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன்—இருவருமே மிகவும் மோசமான நற்பெயர் கொண்ட பெண்கள். ஒரு இளம் பெண்ணுக்கு அத்தகைய சூழல் எப்போதும் சங்கடமானதுதான். அவர்கள் அங்கு வந்திருக்க வேண்டும்—ஒருவேளை அந்த இளம் பெண்கள் வராமல் போயிருக்கலாம்; ஏனெனில், அவர்கள் அன்று மதியம் முழுவதும் 'எட்யூட்ஸ்' (Études) இசைப்பயிற்சியில் (rehearsal) கலந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்தப் பயிற்சியை மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஏற்பாடு செய்திருந்தார்; அதில் சலிப்பூட்டும் நபர்கள், குடும்பத்தினர் மற்றும் இன்று இரவு தன் அருகில் இருக்க விரும்பாதவர்களை மட்டுமே அவர் அழைத்திருந்தார். ஆயினும், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, இரவு உணவுக்கு முன், சார்லி எங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னான்: கண்டிப்பாக வருவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட அந்த இருவரும்—அதாவது 'டெமோயிசெல்ஸ் வின்ட்யூல்' (Demoiselles Vinteuil) என்று நாங்கள் அழைக்கும் அந்தப் பெண்கள்—அங்கு வரவில்லை." அன்று முன்கூட்டியே வரவேண்டும் என்ற ஆல்பர்ட்டினின் விருப்பத்திற்கான காரணத்தை (அதாவது, எனக்குத் தெரியாத வகையில் அறிவிக்கப்பட்டிருந்த எம்.எல். வின்ட்யூல் மற்றும் அவரது தோழியின் வருகை) நான் அப்போதுதான் கண்டறிந்தேன். அந்த விளைவையும் காரணத்தையும் இணைத்துப் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட கடும் வேதனைக்கு மத்தியிலும், எம். டி சார்லஸ் பற்றிய ஒரு விஷயத்தை நான் கவனித்தேன்: காலை முதல் சார்லியைப் பார்க்கவே இல்லை என்று சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் அவர் கூறியிருந்தார், ஆனால் இப்போது இரவு உணவுக்கு முன் அவரைப் பார்த்ததை அறியாமலேயே ஒப்புக்கொண்டார். என் வேதனை வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது: "உனக்கு என்ன ஆயிற்று?" என்று அந்தப் பிரபு என்னிடம் கேட்டார். "உன் முகம் மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது; வா, உள்ளே செல்வோம்—உனக்குக் குளிர் பிடிக்கிறது, உடல்நிலை சரியில்லாதது போல் தெரிகிறது." எம். டி சார்லஸின் வார்த்தைகள் ஆல்பர்ட்டினின் ஒழுக்கம் குறித்த சந்தேகத்தை எனக்குள் புதிதாக ஏற்படுத்தவில்லை. ஏற்கனவே பல சந்தேகங்கள் என் மனதில் குடியேறியிருந்தன; ஒவ்வொரு புதிய சந்தேகத்தின்போதும், 'இதற்கு மேல் தாங்க முடியாது, இதுவே எல்லை' என்று ஒருவன் நம்புகிறான்—ஆனாலும், அதற்கும் இடமளித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறான். அது நம் ஆழ்மனதில் நுழைந்தவுடன், நம்புவதற்கான பல விருப்பங்களுடனும் அதை மறந்துவிடுவதற்கான பல காரணங்களுடனும் போட்டியிடுகிறது; அதன் விளைவாக, வெகு விரைவிலேயே நாம் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, காலப்போக்கில் அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதையும் நிறுத்திவிடுகிறோம். அது ஒரு பாதி ஆறிய காயத்தைப் போல—துன்பம் தரும் ஒரு சாத்தியக்கூறாக மட்டுமே—எஞ்சியிருக்கிறது; விருப்பத்தின் இயல்பையே கொண்டிருப்பதால், அது நம் சிந்தனைகளின் மையப்புள்ளியாக மாறுகிறது. அங்கிருந்து, நாம் நேசிக்கும் பெண்ணைப் பற்றிய எண்ணத்தோடு ஏதேனும் ஒன்று தொடர்பு கொள்ளும்போதெல்லாம்—தெளிவற்ற மூலங்களைக் கொண்ட இன்பங்களுக்கான விருப்பத்தைப் போலவே—அது நம் மனதின் மிகத் தொலைதூரப் பகுதிகள் வரை மெல்லிய சோகத்தைப் பரப்புகிறது. ஆயினும், ஒரு புதிய சந்தேகம் நம்முள் நுழையும்போது அந்த வலி மீண்டும் தீவிரமடைகிறது; "நான் சமாளித்துக்கொள்வேன்; துன்பத்தைத் தவிர்க்க ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பேன்; இது உண்மையாக இருக்க முடியாது" என்று நாம் உடனடியாக நமக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டாலும், அதை உண்மையென நம்பித் துன்பப்பட்ட அந்தத் தொடக்கத் தருணம் ஒன்று இருந்தே தீர்கிறது. நமக்குக் கைகள் மற்றும் கால்கள் போன்ற உடல் உறுப்புகள் மட்டுமே இருந்திருந்தால், வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடிந்திருக்கும்; ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, சில நோய்களுக்கு ஆளாகக்கூடிய 'இதயம்' என்று நாம் அழைக்கும் அந்தச் சிறிய உறுப்பையும் நாம் நமக்குள் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம்......அந்தக் காலகட்டத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின் வாழ்க்கையைச் சார்ந்த அனைத்தையும் குறித்து ஒருவன் எல்லையற்ற வகையில் உணர்வுரீதியாகப் பாதிக்கப்படக்கூடியவனாக இருக்கிறான்; அப்போது, ​​நாமோ அல்லது மற்றவர்களோ சாதாரணமாகச் சொல்லும்—நாம் மிகவும் அலட்சியமாக வாழ்ந்து பழகிய அந்தத் தீங்கற்ற—பொய், அந்த நபரிடமிருந்து வரும்போது, ​​அது அந்தச் சிறிய இதயத்தில் (அறுவை சிகிச்சை மூலம் அகற்றிவிட முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று ஏங்க வைக்கும் அந்த உறுப்பில்) தாங்க முடியாத வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது. மூளையைப் பற்றி நாம் பேசவேண்டாம்; ஏனெனில் இக்கட்டான இத்தருணங்களில் நம் மனம் முடிவில்லாமல் பகுத்தாய்ந்து கொண்டிருந்தாலும், பல்வலியை நம் கவனம் எவ்வாறு மாற்றியமைக்க முடியாதோ, அதேபோலவே அது அந்தச் சூழலையும் மாற்றுவதில்லை. உண்மைதான், எப்போதும் உண்மையைச் சொல்வதாக உறுதியளித்த அந்த நபர் நம்மிடம் பொய் சொன்ன குற்றத்தைச் செய்திருக்கிறார். ஆயினும், மற்றவர்களுடனான நமது சொந்த அனுபவங்களிலிருந்து அத்தகைய உறுதிமொழிகளின் மதிப்பு என்ன என்பதை நாம் நன்கு அறிவோம். ஆனாலும், *அவளிடமிருந்து* அந்த வார்த்தைகள் வந்தபோது அவற்றை நம்பினோம்—அவளுக்கு நம்மிடம் பொய் சொல்வதற்கான எல்லா காரணங்களும் இருந்தன; மேலும், அவளது நற்பண்புகளுக்காக நாம் அவளைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் இல்லை. உண்மைதான், அவள் நம்மிடம் பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லாத ஒரு காலம் வரும்—அதாவது இதயம் பொய்களைக் கண்டு உணர்ச்சியற்றுப்போகும் அந்தத் தருணம்—ஏனெனில் அப்போது அவள் வாழ்க்கையில் நமக்கு எந்த ஆர்வமும் இருக்காது. இது நமக்குத் தெரிந்திருந்தும், நாம் மனமுவந்து நம் வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்கிறோம்: அந்த நபருக்காக நம்மை நாமே அழித்துக்கொள்வதன் மூலமோ, அல்லது அவளைக் கொன்றதற்காக மரண தண்டனைக்கு ஆளாவதன் மூலமோ, அல்லது சில மாலைப் பொழுதுகளிலேயே நம் சொத்து முழுவதையும் அவள் மீது வீணடித்து—எதுவும் எஞ்சாத நிலையில் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதன் மூலமோ இதைச் செய்கிறோம். அதுமட்டுமின்றி, காதலில் இருக்கும்போது ஒருவன் தன்னை எவ்வளவு அமைதியானவன் என்று கருதினாலும், காதல் எப்போதும் இதயத்தில் ஒரு நிலையற்ற சமநிலையில் அமர்ந்திருக்கிறது. ஒரு சிறிய விஷயம் கூட அதை ஆனந்த நிலைக்கு மாற்றிவிடப் போதுமானது; அப்போது ஒருவன் பிரகாசிக்கிறான்; தன் அன்புக்குரியவள் மீதல்ல, மாறாக அவளது பார்வையில் நம் மதிப்பை உயர்த்தியவர்கள் மீதும், தீய சோதனைகளிலிருந்து அவளைக் காத்தவர்கள் மீதும் பாசத்தைப் பொழிகிறான்; ஒருவன் தன்னை பாதுகாப்பானவனாக உணர்கிறான், ஆனால் "கில்பெர்ட் வரவில்லை" அல்லது "மேடமோயிசெல் வின்ட்யூய்ல் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்" போன்ற ஒரு வார்த்தை போதும்—நாம் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த மகிழ்ச்சி அனைத்தும் சரிந்து விழவும், சூரியன் மறைந்துபோகவும், காற்றின் திசைகாட்டி சுழன்று அந்த உள் புயலை கட்டவிழ்த்துவிடவும் அது போதுமானது; அந்தப் புயலை ஒரு நாள் நம்மால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் போகலாம். அந்த நாளில்—இதயம் மிகவும் பலவீனமாகிவிட்ட அந்த நாளில்—நம்மை மதிக்கும் நண்பர்கள், அற்பமான விஷயங்களும் குறிப்பிட்ட சில நபர்களும் நம்மை காயப்படுத்தவும் அழிக்கவும் வல்லவர்களாக இருப்பதைப் பார்த்து வேதனைப்படுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்? தொற்று நிமோனியாவால் ஒரு கவிஞர் இறந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அந்தக் கவிஞர் மிகுந்த திறமைசாலி என்றும், அவர் குணமடைய அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் 'நிமோகோகஸ்' (நிமோனியா கிருமி) பாக்டீரியாவிடம் அவரது நண்பர்கள் விளக்குவது போல யாராவது கற்பனை செய்து பார்க்க முடியுமா? 'மடமொய்செல் வின்ட்யூய்ல்' (Mlle Vinteuil) குறித்த சந்தேகம் எனக்குப் புதிதாக எழுந்த ஒன்றல்ல. ஆயினும், லேயா (Léa) மற்றும் அவரது நண்பர்களால் அன்று மதியம் என்னுள் தூண்டப்பட்ட பொறாமை உணர்வு, அந்த நீண்டகால நிச்சயமற்ற தன்மையையும் அகற்றிவிட்டது. ட்ரோகாடெரோ (Trocadéro) தொடர்பான ஆபத்து நீங்கியதும், நான் என்றென்றைக்குமான ஒரு முழுமையான அமைதி நிலையை மீண்டும் அடைந்துவிட்டதாக உணர்ந்தேன்—நம்பினேன். ஆனால், எனக்கு உண்மையிலேயே புதியதாக அமைந்தது ஒரு குறிப்பிட்ட நடைப்பயணத்தின் நினைவாகும்; அப்போது ஆண்ட்ரே (Andrée) என்னிடம், "நாங்கள் அங்கும் இங்கும் சென்றோம்; யாரையும் சந்திக்கவில்லை" என்று கூறியிருந்தாள். ஆனால் உண்மையில், மடமொய்செல் வின்ட்யூய்ல், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டில் ஆல்பர்ட்டினைச் (Albertine) சந்திக்கத் திட்டமிட்டிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இப்போது, ​​மடமொய்செல் வின்ட்யூய்லையும் அவரது தோழியையும் எங்காவது ஒரு இடத்தில் அடைத்து வைத்து, ஆல்பர்ட்டின் அவர்களைச் சந்திக்க மாட்டாள் என்று உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தால், ஆல்பர்ட்டினைத் தனியாக வெளியே செல்லவும், அவள் விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லவும் நான் மகிழ்ச்சியுடன் அனுமதித்திருப்பேன். உண்மை என்னவென்றால், பொறாமை என்பது பொதுவாக ஒரு பகுதி சார்ந்த உணர்வாகவே இருக்கிறது; அது அவ்வப்போதுதான் தீவிரமாக வெளிப்படுகிறது. நம் அன்புக்குரியவர் ஒருவரையோ அல்லது வேறொருவரையோ நேசிக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தால் தூண்டப்படும் பதற்றத்தின் வேதனையான நீட்சியாக அது இருக்கலாம்; அல்லது, நம் மனதின் வரம்புகளாலும் அது ஏற்படலாம்—ஏனெனில், மனம் தனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும் காட்சிகளை மட்டுமே உள்வாங்கிக்கொள்கிறது, மற்றவற்றை ஒரு தெளிவற்ற, தாங்கிக்கொள்ள முடியாத நிலையில் விட்டுவிடுகிறது.

நாங்கள் ஹோட்டலின் அழைப்பு மணியை அடிக்க முற்பட்டபோது, ​​சானியெட் (Saniette) எங்களை வந்து அடைந்தார்; பிரின்சஸ் ஷெர்படோஃப் (Princess Sherbatoff) ஆறு மணிக்கு இறந்துவிட்டதாக அவர் எங்களிடம் கூறினார், மேலும் ஆரம்பத்தில் எங்களை அடையாளம் காண முடியவில்லை என்பதையும் ஒப்புக்கொண்டார். "உண்மையில், ஒரு கணம் நான் உங்களையேதான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்," என்று அவர் மூச்சிரைக்கக் கூறினார். "நான் தயங்கியது விசித்திரமாக இல்லையா?" அவரைப் பொறுத்தவரை, "விசித்திரமாக இல்லையா?" (Isn’t it odd?) என்று கேட்பது ஒரு பிழையான அல்லது பொருத்தமற்ற சொல்லாடலாகத் தோன்றியிருக்கலாம்; பழமையான சொற்றொடர்களை, எரிச்சலூட்டும் வகையிலான ஒருவித நெருக்கமான பாவனையுடன் பயன்படுத்தும் வழக்கம் அவருக்கு இருந்தது. "எப்படியாயினும், நண்பர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் பெருமைப்படக்கூடிய வகையிலான மனிதர்கள் நீங்கள்." புயல் நெருங்கும்போது தோன்றும் ஈய நிறத்திலான மங்கலான ஒளியில் அவரது சாம்பல் நிற முகம் ஜொலிப்பது போல் இருந்தது. அந்த கோடைகாலத்தில் கூட, திரு. வெர்டுரின் (M. Verdurin) அவரைத் திட்டித் தீர்க்கும்போது மட்டுமே ஏற்பட்ட மூச்சிரைப்புப் பிரச்சனை, இப்போது அவருக்குத் தொடர்ந்து இருந்து வந்தது. "வின்ட்யூலின் (Vinteuil) இதுவரை வெளியிடப்படாத ஒரு படைப்பு மிகச் சிறந்த கலைஞர்களால்—குறிப்பாக மோரலால் (Morel)—நிகழ்த்தப்படவிருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன்." "ஏன் 'குறிப்பாக'?" என்று கேட்டார் பாரன்; அந்தச் சொல்லில் ஒரு விமர்சனம் தொனிப்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார். "நமது நண்பர் சானியெட் (Saniette) ஒரு இலக்கியவாதி," என்று விளக்க முற்பட்டார் பிரிஷோ (Brichot); "அதனால், 'notablement' என்ற சொல்லுக்கு 'முக்கியமாக' அல்லது 'குறிப்பாக' என்று பொருள்பட்ட காலத்தின் மொழிநடையைப் பயன்படுத்த அவர் விரும்புகிறார்."

மேடம் வெர்டுரினின் (Madame Verdurin) வரவேற்பறைக்குள் நாங்கள் நுழைந்தபோது, ​​நான் ஏதேனும் படைப்புப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறேனா என்று திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) கேட்டார்; நான் இல்லை என்று கூறியதோடு, அதில் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருப்பதாகவும் தெரிவித்தேன்......பழைய வெள்ளி மற்றும் பீங்கான் பாத்திரத் தொகுப்புகளைப் பொறுத்தவரை, வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினருடையதை விடச் சிறந்தவை வேறெதுவும் இல்லை என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்; உண்மையில், 'பொருட்களும் நண்பர்களே' என்ற சாக்கில் எல்லாவற்றையும் தங்களுடனேயே எடுத்துச் செல்லும் விசித்திரமான பழக்கம் கொண்டவர்கள் என்பதால், அவற்றை நான் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்திலேயே கூடப் பார்த்திருக்கக்கூடும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்; விருந்து நடைபெறும் இரவில் அவை அனைத்தையும் எனக்காக வெளியே எடுத்து வருவது சிரமமாக இருந்தாலும், நான் பார்க்க விரும்பும் எதையும் எனக்குக் காண்பிக்கச் சொல்வதாக அவர் உறுதியளித்தார். நான் அதைச் செய்ய வேண்டாம் என்று அவரைத் தடுத்தேன். திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது மேலங்கியின் பொத்தான்களைக் கழற்றிவிட்டுத் தொப்பியை அகற்றினார்; அப்போது அவரது தலையின் உச்சிப் பகுதியில் சில இடங்களில் முடி நரைத்து வெள்ளி நிறமாக மாறத் தொடங்கியிருப்பதை நான் கவனித்தேன். ஆனாலும், இலையுதிர் காலத்தின் வண்ணங்களால் மட்டுமல்லாமல், பஞ்சு அல்லது கட்டுத்துணிகளால் சில இலைகள் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு விலைமதிப்பற்ற செடியைப் போல, அவரது தலையில் இருந்த அந்தச் சில நரை முடிகள், அவரது முகத்தின் பலவிதமான நிறங்களுக்குப் பொருத்தமான ஒரு கூடுதல் வண்ணக் கலவையாகவே அமைந்திருந்தன. ஆயினும், முகபாவனைகள், ஒப்பனை மற்றும் போலித்தனம் ஆகியவற்றின் பல அடுக்குகளால் அவர் தன்னை மறைக்க முயன்றாலும்—அந்த மறைப்பு மிகவும் பலவீனமாக இருந்தபோதிலும்—அவரது முகம் ஒரு ரகசியத்தை உரக்கச் சொல்வது போல் எனக்குத் தோன்றியது; ஆனால் அந்த ரகசியத்தை அவர் கிட்டத்தட்ட அனைவரிடமிருந்தும் மறைத்தே வைத்திருந்தார். அவரது கண்களைப் பார்ப்பதற்கே எனக்குச் சற்று சங்கடமாக இருந்தது—ஒரு திறந்த புத்தகத்தைப் படிப்பது போல நான் அவற்றைப் படித்துவிடுவதை அவர் கவனித்துவிடுவாரோ என்ற பயம் எனக்குள் இருந்தது; அதேபோல அவரது குரலும் சோர்வே இல்லாத ஒருவித அநாகரிகத்துடன், சாத்தியமான எல்லா தொனிகளிலும் அந்த ரகசியத்தையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது போல் இருந்தது. ஆனால் அத்தகைய மனிதர்கள் தங்கள் ரகசியங்களை மிக நன்றாகவே பாதுகாத்துக்கொள்கிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்களை நெருங்கும் அனைவரும் செவிடர்களாகவும் பார்வையற்றவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். வெர்டுரின் தம்பதியினர் போன்றவர்கள் ஏதோ ஒரு வழியில் உண்மையை அறிந்திருந்தாலும், திரு. டி சார்லஸை நேரில் நன்கு அறிந்துகொள்ளாதவரை மட்டுமே அதை நம்பினார்கள். அவதூறான வதந்திகளைப் பரப்புவதற்குப் பதிலாக, அவரது முகம் அவற்றை இல்லாமலே செய்தது; ஏனெனில், சில மனிதர்களைப் பற்றி நாம் மிக உயர்ந்த பிம்பத்தை மனதில் கொண்டிருப்பதால், அவர்களை நமக்கு நன்கு அறிமுகமான ஒருவரின் சாதாரணத் தோற்றத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க நம்மால் முடிவதில்லை. முந்தைய இரவுதான் ஒருவருடன் சேர்ந்து ஓபரா (Opera) நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றிருந்தோம் என்றால், அந்த நபரிடம் உள்ள தீய பழக்கவழக்கங்களை—அதேபோல அவரது மேதமைத் திறனையும்—நம்மால் நம்புவது கடினமாகவே இருக்கிறது.

திரு. டி சார்லஸ் ஒரு வழக்கமான வாடிக்கையாளர் கொடுப்பதைப் போன்ற அறிவுறுத்தல்களுடன் தனது மேலங்கியை நீட்டினார். ஆனால் அதை வாங்கிக்கொண்ட பணியாளரோ புதிதாகச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன். இப்போது, ​​எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது நிதானத்தை இழக்கும் நிலைக்கு ஆளாகி வந்தார்; சமூக நாகரிகத்தின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனையும் அவர் இழந்திருந்தார். பால்பெக் (Balbec) நகரில் இருந்தபோது அவரிடம் ஒரு பாராட்டுக்குரிய விருப்பம் இருந்தது—அதாவது, சில விஷயங்கள் தன்னைச் சலனப்படுத்தாது என்பதைக் காட்டவும், ஒரு ஆணைப் பார்த்து அச்சமின்றி "அழகானவன்" என்று கூறவும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், தன்னைப்போல் அல்லாத ஒரு சாதாரண மனிதர் பேசக்கூடிய விஷயங்களைப் பேசவும் அவர் விரும்பினார். ஆனால் இப்போது அந்த விருப்பம் நேர்மாறான விதத்தில் வெளிப்பட்டது: தன்னைப்போல் அல்லாத ஒரு சாதாரண மனிதர் ஒருபோதும் சொல்லாத விஷயங்களை அவர் பேசத் தொடங்கினார்—அதாவது, அவரது மனதை எப்போதும் ஆக்கிரமித்திருந்த விஷயங்களை, அவை மற்றவர்களின் அன்றாடச் சிந்தனைகளின் ஒரு பகுதியாக இல்லை என்பதை மறந்து அவர் வெளிப்படுத்தினார். உதாரணமாக, அந்தப் புதிய பணியாளரைப் பார்த்தபோது, ​​அவர் அச்சுறுத்தும் பாவனையில் தன் ஆள்காட்டி விரலை உயர்த்தினார்; அதை ஒரு சிறந்த நகைச்சுவையாக நினைத்துக்கொண்டு, "நீ... அப்படி என் மீது கண் வீசுவதை நான் தடை செய்கிறேன்," என்று கூறினார். பிறகு, பிரிஷோ (Brichot) பக்கம் திரும்பி, "அந்தப் பையனுக்கு ஒரு விசித்திரமான முகம்; அவனுக்கு ஒரு வேடிக்கையான மூக்கு இருக்கிறது," என்று கூறினார். இறுதியாக, தனது நகைச்சுவையை முடித்துவைக்கும் விதமாக—அல்லது ஒருவேளை ஒரு உந்துதலுக்கு அடிபணிந்து—அவர் தனது விரலை கிடைமட்டமாகத் தாழ்த்தினார்; ஒரு கணம் தயங்கினார்; பின்னர், தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அந்தப் பணியாளரை நோக்கித் தன் விரலை நீட்டி, அவரது மூக்கின் நுனியில் தட்டி, "பூப்" (Boop) என்று கூறினார். "என்ன ஒரு விசித்திரமான ஆள்," என்று அந்தப் பணியாளர் நினைத்தார்; பின்னர் அவர் தனது சக ஊழியர்களிடம், அந்தப் பிரபு (baron) ஒரு நகைச்சுவையாளரா அல்லது வெறும் பைத்தியமா என்று கேட்டார். "அது அவருடைய இயல்பு," என்று தலைமைப் பணியாளர் (butler) பதிலளித்தார் (அவர் மனநிலை சற்று பாதிக்கப்பட்டவர் அல்லது 'பித்து பிடித்தவர்' என்று நினைத்தபடியே); "ஆனால் அவர் மேடம் (Madame)-இன் நண்பர்களில் ஒருவர்; அவரை நான் எப்போதும் மிகுந்த மரியாதையுடன் கருதுகிறேன்; அவருக்கு நல்ல மனம் உண்டு."

"இந்த ஆண்டு நீங்கள் இன்கார்வில்லிக்கு (Incarville) திரும்பச் செல்கிறீர்களா?" என்று பிரிஷோ என்னிடம் கேட்டார். "வீட்டு உரிமையாளர்களுடன் மனக்கசப்பு ஏற்பட்டிருந்தாலும், நமது புரவலர் (Patroness) மீண்டும் 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தை வாடகைக்கு எடுத்துள்ளார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டல்ல—அவை கடந்து செல்லும் மேகங்களைப் போன்றவை," என்று அவர் மேலும் கூறினார். செய்தித்தாள்கள் பயன்படுத்தும் அதே நம்பிக்கையான தொனியில் அவர் பேசினார்—அதாவது, "தவறுகள் நடந்தன என்பது உண்மைதான், ஆனால் யார் தான் தவறு செய்வதில்லை?" என்பது போன்ற தொனி அது. ஆயினும், பால்பெக் நகரை விட்டு வெளியேறியபோது நான் அனுபவித்த துயரமான நிலை எனக்கு நினைவிருந்தது; அங்கு மீண்டும் செல்ல எனக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை. ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தொடர்பான எனது திட்டங்களை நான் அடுத்த நாள் வரை தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். "ஆனால் நிச்சயமாக அவர் திரும்பிச் செல்வார்; அவர் செல்ல வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம், அவர் எங்களுக்கு இன்றியமையாதவர்," என்று திரு. டி சார்லஸ், கனிவான, எதையும் புரிந்துகொள்ளாத சுயநலத்துடன் அறிவித்தார்.

அந்த நேரத்தில், திரு. வெர்டூரின் எங்களிடம் வந்தார். இளவரசி ஷெர்படோஃப் குறித்து நாங்கள் இரங்கல் தெரிவித்த திரு. வெர்டூரின், "ஆம், அவர் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும்," என்றார். "ஆனால் இல்லை, அவர் ஆறு மணிக்கு இறந்துவிட்டார்," என்று சானியேட் கூச்சலிட்டார். "நீ எப்போதும் மிகைப்படுத்துகிறாய்," என்று திரு. வெர்டூரின் சானியேட்டிடம் கடுமையாகக் கூறினார்; அன்றைய மாலைக் கூட்டம் ரத்து செய்யப்படாததால், அவர் உடல்நலக்குறைவு என்ற கருதுகோளையே விரும்பினார்—அதன் மூலம் அறியாமலேயே இளவரசர் டி குவர்மண்டஸைப் போலப் பேசினார். சானியேட், குளிர் பிடித்துவிடும் என்று பயந்தபோதிலும்—வெளிப்புறக் கதவு தொடர்ந்து திறந்துகொண்டிருந்ததால்—காத்திருந்தாள்......தனது உடைமைகள் அவரிடமிருந்து வாங்கப்பட்டபோது அவர் ஒருவித மனநிறைவற்ற அமைதியுடன் நின்றிருந்தார். "அங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்? அடிபட்ட நாய் போல ஏன் அப்படி நிற்கிறீர்கள்?" என்று திரு. வெர்டுரின் அவரிடம் கேட்டார். "மேலங்கியைப் (overcoat) பெற்றுக்கொண்டு அதற்கான டோக்கனைத் தரும் பணியாளருக்காகக் காத்திருந்தேன்." "என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று திரு. வெர்டுரின் கண்டிப்புடன் கேட்டார். "'ஆடைகளைக் கண்காணிக்கும் பணியாளர்கள்' (Attendants who *surveillent aux* clothes) என்றா? உங்களுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? '*surveiller les* clothes' என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்—பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவருக்குப் பிரெஞ்சு மொழி கற்றுக்கொடுப்பது போல உங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தாலன்றி." "'*Surveiller à* something' என்பதுதான் சரியான வடிவம்," என்று சானியெட் தடுமாறும் குரலில் முணுமுணுத்தார்; "அபே லு பாட்டூ..." "எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறீர்கள்!" என்று திரு. வெர்டுரின் பயங்கரமான குரலில் கத்தினார். "எப்படி மூச்சு வாங்குகிறீர்கள்! ஆறு மாடிப் படிகளை ஏறி வந்தீர்களா?" திரு. வெர்டுரின் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறை காரணமாக, உடைமை வைப்பறையில் இருந்த பணியாளர்கள் சானியெட்டுக்கு முன்னதாகவே மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்யத் தொடங்கினர்; அவர் தனது உடைமைகளைக் கொடுக்க முயன்றபோது, ​​அவர்கள் அவரிடம், "ஐயா, அவரவர் முறை வரும்போதுதான்; இவ்வளவு அவசரப்பட வேண்டாம்," என்று கூறினர். "இவர்கள்தான் ஒழுங்குமுறையை அறிந்தவர்கள், தங்கள் வேலையைச் சரியாகச் செய்பவர்கள். அருமை, என் நல்ல நண்பர்களே," என்று திரு. வெர்டுரின் ஒரு அனுதாபப் புன்னகையுடன் கூறினார்; சானியெட்டை கடைசிவரை காத்திருக்க வைக்கும் அவர்களின் மனநிலையை அவர் ஊக்குவித்தார். "வாருங்கள்," என்று அவர் கூறினார்; "அந்த முட்டாள், தனது அந்த அருமையான குளிர்ந்த காற்று வீசும் இடத்தில் நம்மை நிற்க வைத்து நோயாளிகளாக்கப் பார்க்கிறான். வாருங்கள், வரவேற்பறையில் சென்று சற்று கதகதப்பாக இருப்போம். '*Surveiller aux* clothes'!" வரவேற்பறைக்கு வந்ததும் அவர் மீண்டும் அதையே குறிப்பிட்டார். "என்ன ஒரு முட்டாள்!" "அவனுக்குச் செயற்கையான பாவனைகள் மீது ஒரு ஈர்ப்பு உண்டு, ஆனால் அவன் கெட்டவன் அல்ல," என்று பிரிச்சோட் கூறினார். "அவன் கெட்டவன் என்று நான் சொல்லவில்லை; அவன் ஒரு முட்டாள் என்றுதான் சொன்னேன்," என்று திரு. வெர்டுரின் காட்டமாகப் பதிலளித்தார்.

இதற்கிடையில், திருமதி வெர்டுரின், கோட்டார்ட் மற்றும் ஸ்கி ஆகியோருடன் தீவிரமான ஆலோசனையில் ஈடுபட்டிருந்தார். மொரல் (திரு. டி சார்லஸ் கலந்துகொள்ள முடியாத காரணத்தால்) நண்பர்களின் வீட்டிற்குச் செல்வதற்கான அழைப்பை மறுத்திருந்தார்; ஆனால் திருமதி வெர்டுரின் அந்த நண்பர்களிடம் அந்த வயலின் கலைஞரின் சேவையை வழங்குவதாக ஏற்கனவே உறுதியளித்திருந்தார். வெர்டுரின் தம்பதியினரின் நண்பர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு சந்திப்பில் வாசிக்க மொரல் மறுத்ததற்கான காரணம்—அதனுடன் விரைவில் இன்னும் தீவிரமான காரணங்களும் இணையவிருந்தன—பொதுவாக வேலையற்ற மேல்தட்டு வட்டங்களிலும், குறிப்பாக அந்த "சிறிய குழுவிலும்" (little nucleus) காணப்பட்ட ஒரு வழக்கத்தால் மேலும் வலுவடைந்தது. சொல்லப்போனால், ஒரு புதிய நபருக்கும் வழக்கமான உறுப்பினருக்கும் இடையே தாழ்ந்த குரலில் பரிமாறப்படும் ஒரு குறிப்பை—அதாவது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமானவர்கள் என்பதையோ அல்லது அறிமுகம் செய்துகொள்ள விரும்புவதையோ உணர்த்தும் வகையில் ("வெள்ளிக்கிழமை இன்னார் வீட்டில் சந்திப்போம்" அல்லது "எப்போது வேண்டுமானாலும் ஸ்டுடியோவிற்கு வாருங்கள்; நான் எப்போதும் ஐந்து மணி வரை அங்கேயே இருப்பேன்—அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும்" என்பது போன்ற வார்த்தைகள்)—மேடம் வெர்டுரின் கேட்டுவிட்டால், அவர் பதற்றமடைவார். அந்தப் புதிய நபர் தனது சிறிய குழுவிற்கு ஒரு சிறந்த வரவாக அமையக்கூடிய ஒரு "தகுதியையோ" அல்லது "செல்வாக்கையோ" கொண்டிருக்கலாம் என்று சந்தேகிக்கும் அந்தத் தலைவி—எதையும் கேட்காதது போல பாவனை செய்துகொண்டும், (கோகெய்ன் பழக்கத்தால் அல்லாமல் டெபுசியின் இசையை ரசித்ததால் ஏற்பட்ட) சோர்வு கலந்த பார்வையைத் தனது அழகான கண்களில் தேக்கிக்கொண்டும்—அதே வேளையில், பல இசை நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் அதனால் ஏற்பட்ட ஒற்றைத் தலைவலியால் வீங்கியிருந்த தனது கம்பீரமான நெற்றிக்கு அடியில், இசை சார்ந்த சிந்தனைகளைத் தாண்டிய வேறு சில எண்ணங்களை ஓடவிட்டுக் கொண்டிருப்பார். தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல்—தனது அந்த "உற்சாகத் தேவை"க்காக (fix) ஒரு நொடி கூட காத்திருக்க முடியாமல்—அவர் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அந்த இருவரையும் நோக்கிப் பாய்ந்து சென்று, அவர்களைத் தனியே அழைத்து, அந்த வழக்கமான உறுப்பினரைச் சுட்டிக்காட்டிப் புதிய நபரிடம் இப்படிச் சொல்வார்: "அவருடன் சேர்ந்து—உதாரணமாக சனிக்கிழமையன்று அல்லது உங்களுக்கு வசதியான நேரத்தில்—சில நல்ல மனிதர்களுடன் இரவு உணவு சாப்பிட நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? ஆனால், இதைப் பற்றி சத்தமாகப் பேசாதீர்கள்; ஏனென்றால் நான் எல்லா 'கூட்டத்தையும்' (rabble) அழைக்கப்போவதில்லை" (இந்த வார்த்தை, பெரும் எதிர்பார்ப்புக்குரிய அந்தப் புதிய நபருக்காகத் தற்காலிகமாக அலட்சியப்படுத்தப்பட்ட, அதே "சிறிய குழுவை"க் குறிக்க அந்த ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது). ஆனால், இப்படி ஈர்க்கப்படுவதற்கும் நெருக்கமான உறவுகளை வளர்த்துக்கொள்வதற்கும் ஒரு மறுபக்கமும் இருந்தது. புதன்கிழமை சந்திப்புகளில் தொடர்ந்து கலந்துகொள்வது வெர்டுரின் தம்பதியினரிடம் ஒரு எதிர்மாறான போக்கையும் வளர்த்தது: அதுதான் மக்களிடையே பிளவை உண்டாக்கி அவர்களை விரட்டியடிக்கும் விருப்பம். லா ராஸ்பெலியரில் (La Raspelière) கழித்த மாதங்களால்—அங்கு அக்குழுவினர் காலை முதல் இரவு வரை ஒருவரையொருவர் சந்தித்துக்கொண்டிருந்தனர்—இந்த உந்துதல் தீவிரமடைந்தது; சொல்லப்போனால், அது ஒரு வெறித்தனமான நிலையை எட்டியது. அங்கே, யாரையாவது தவறு செய்யும்போது பிடிப்பதற்கும், ஒரு அப்பாவி ஈயைப் பிடித்து அதைத் தனது மனைவியாகிய 'சிலந்தி'யிடம் ஒப்படைக்கக்கூடிய வலைகளைப் பின்னவும் திரு. வெர்டுரின் தீவிரமாகத் தன் மூளையைக் கசக்குவார். நியாயமான குறைகள் ஏதும் இல்லையென்றால், அவர்கள் அபத்தமான குறைபாடுகளைக் கற்பனை செய்து உருவாக்குவார்கள். 'விசுவாசமான' உறுப்பினர் ஒருவர் அரை மணி நேரம் வெளியே சென்றால் போதும், மற்றவர்கள் அவரைப் பற்றிக் கேலி பேசத் தொடங்கிவிடுவார்கள்; அவருடைய பற்கள் எப்போதும் எவ்வளவு அழுக்காக இருந்தன என்பதையோ—அல்லது அதற்கு நேர்மாறாக, ஒரு நாளைக்கு இருபது முறை பல் துலக்கும் விசித்திரமான பழக்கம் அவருக்கு இருந்ததையோ—வேறு யாரும் கவனிக்கவில்லையே என்று அவர்கள் ஆச்சரியப்படுவது போல் நடிப்பார்கள். யாராவது துணிந்து ஜன்னலைத் திறந்தால், அந்த நாகரிக மீறலைக் கண்டு அந்தத் தம்பதியினர் (தலைவரும் தலைவியும்) ஒருவருக்கொருவர் கோபத்துடன் பார்த்துக்கொள்வார்கள். அடுத்த கணமே, மேடம் வெர்டுரின் ஒரு சால்வையைக் கேட்பார்; இது மிஸ்டர் வெர்டுரினுக்குக் கோபத்துடன் கத்துவதற்கான ஒரு சாக்கை அளிக்கும்—அந்தக் குற்றவாளியின் முன்னாலேயே அவர் கத்துவார் (அவர் வெட்கத்தில் தலை முதல் கால் வரை சிவந்து போவார்): "வேண்டாம், வேண்டாம், நானே ஜன்னலை மூடுகிறேன்; யார் அதைத் திறக்கும் துணிச்சலைக் கொண்டார்கள் என்று தெரியவில்லை." மக்கள் அருந்திய மதுவின் அளவைக் குறித்தும் மறைமுகமான கண்டனங்கள் எழும்: "அது உங்கள் வயிற்றைப் பாதிக்காதா? அது போன்ற பானங்களைத்தான் உடல் உழைப்பு செய்யும் தொழிலாளிகள் குடிப்பார்கள்." அந்த வட்டத்தைச் சேர்ந்த இருவர் தலைவியின் அனுமதியைப் பெறாமல் ஒன்றாக நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டால், அந்தச் செயல் எவ்வளவு அப்பாவித்தனமானதாக இருந்தாலும், அது முடிவில்லாத விமர்சனங்களுக்கு வழிவகுக்கும்.
மோரலுடனான எம். டி சார்லஸின் (M. de Charlus) உறவில் அத்தகைய சலிப்பு ஏற்படவில்லை. மோரலின் ராணுவப் பணி காரணமாக அந்தப் பிரபு (Baron) 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்தில் வசிக்காததே, அந்த உறவில் சலிப்பு, அருவருப்பு மற்றும் குமட்டல் உணர்வுகள் உடனடியாகத் தோன்றாமல் தடுத்தது. ஆயினும், அவர் அங்கு வரத் தயாராகவே இருந்தார்.

எம். டி சார்லஸ் தன்னை ஒரு அபத்தமான மற்றும் இழிவான பாத்திரத்தை ஏற்கச் செய்வதை உணர்த்தி, மோரலின் கண்களைத் திறக்க வேண்டும் என்பதில் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) மிகுந்த கோபத்துடனும் உறுதியுடனும் இருந்தார். "இன்னொன்றையும் நான் சொல்ல வேண்டும்," என்று அவர் தொடர்ந்தார் (ஏனெனில், ஒருவருக்குத் தான் நன்றிக்கடன் பட்டிருப்பதாக உணரும்போது அது அவருக்கு ஒரு பாரமாக அமையும்; அந்தச் சிரமத்திற்காக அவர்களைக் கொல்லவும் முடியாது என்பதால், அந்த நன்றிக்கடனைச் செலுத்த வேண்டிய அவசியத்திலிருந்து கண்ணியமாக விடுபட உதவும் வகையில் அவர்களின் ஒரு தீவிரமான குறையை அவர் கண்டறிவார்). "என் வீட்டில் அவர் காட்டும் அந்தத் திமிர்த்தனமான போக்கு எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதையும் நான் சொல்ல வேண்டும்." உண்மையில், தனது நண்பர்களின் விருந்து நிகழ்ச்சியை மோரல் புறக்கணித்ததை விடவும் தீவிரமான ஒரு காரணத்திற்காகவே மேடம் வெர்டுரின் எம். டி சார்லஸ் மீது அதிருப்தி கொண்டிருந்தார். 'குவாய் கான்டி' (Quai Conti) இல்லத்திற்குத் தன்னை முன்னிட்டு வராத மனிதர்களை அழைத்து வருவதன் மூலம் அந்த இல்லத்தின் 'தலைவி'க்கு (Mistress) தான் பெரும் கௌரவத்தை அளிப்பதாக அவர் நம்பினார்; அதனால், விருந்தினர்களாக மேடம் வெர்டுரின் முன்மொழிந்த பெயர்களைக் கேட்டவுடனேயே, அவர் அவற்றை உறுதியாக நிராகரித்துவிட்டார். சமூக நிகழ்வுகளை வடிவமைப்பதில் நிபுணத்துவம் பெற்ற ஒரு கலைஞனின் பிடிவாதமும், அதே சமயம் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவின் அதிருப்தி கலந்த கர்வமும் இணைந்த அதிகாரத் தொனியில் அவர் பேசினார்; நிகழ்வின் ஒட்டுமொத்தத் தன்மையைப் பாதிக்கும் சமரசங்களுக்குத் தலைவணங்குவதை விட, தனது நாடகத்தையே திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு பங்கேற்பதை மறுத்துவிடும் கலைஞனைப் போன்ற மனப்பான்மை அது. செயின்டின் (Saintine) விஷயத்தில் மட்டுமே எம். டி சார்லஸ் ஒப்புதல் அளித்திருந்தார் - அதுவும் சில நிபந்தனைகளுடன்தான். செயின்டினின் மனைவியைச் சந்திக்க நேரிடுவதைத் தவிர்க்கவே, அவருடன் தினசரி நெருக்கமான நட்பில் இருந்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அவருடனான உறவை முற்றிலுமாகத் துண்டித்திருந்தார்; ஆனால், அந்த மனிதர் புத்திசாலி என்று கருதிய எம். டி சார்லஸ் அவருடனான தொடர்பைத் தொடர்ந்தார். சொல்லப்போனால், உயர்குடிப் பிரபுக்களின் வம்சாவளிப் பட்டியல்களில் (grandes familles) இடம்பெறாத பிரபுத்துவத் தொடர்புகளையும் கொண்ட, அதே சமயம் அனைவரும் பெரும் செல்வந்தர்களாகத் திகழ்ந்த ஒரு நடுத்தர வர்க்கச் சூழலில்தான் (bourgeois milieu), ஒரு காலத்தில் கெர்மான்ட்ஸ் வட்டத்தின் மிகச் சிறந்த ஆளுமையாகத் திகழ்ந்த செயின்டின், தனது அதிர்ஷ்டத்தையும் ஒரு நிலையான இடத்தையும் தேடிச் சென்றிருந்தார். இருப்பினும், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin), அந்த நபரின் மனைவியைச் சார்ந்தவர்கள் உயர்குடி அந்தஸ்து கொண்டவர்கள் என்று காட்டிக்கொள்ளும் பாவனையை அறிந்திருந்தாலும், அந்த கணவரின் உண்மையான சமூக நிலையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை (ஏனெனில், வானத்தில் மறைந்து கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போவதை விட, நமக்குச் சற்று மேலே இருப்பதே உயரமானதாகத் தோன்றும்). எனவே, செயன்டின் (Saintine) பலரை அறிந்தவர் என்பதையும், "மடமொய்செல் ***-ஐ (Mlle ***) திருமணம் செய்துகொண்டவர்" என்பதையும் சுட்டிக்காட்டி அவரை விருந்துக்கு அழைத்ததை நியாயப்படுத்த முயன்றார். இந்த வாதத்தில் வெளிப்பட்ட யதார்த்தம் குறித்த அறியாமை, அந்தப் பிரபுவின் (Baron) பூசப்பட்ட உதடுகளில் ஒருவிதமான ஏளனமும் அதே சமயம் பரந்த புரிதலும் கலந்த புன்னகையை வரவழைத்தது. அவர் நேரடியாகப் பதிலளிக்க விரும்பவில்லை; மாறாக—சமூக விவகாரங்கள் குறித்த கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் ஆர்வம் கொண்ட அவர், தனது அறிவுத்திறன் மற்றும் பெருமிதத்தின் உயர்வு ஆகியவற்றையும், அதே சமயம் அவரது பரம்பரைக்கே உரிய லேசான மனப்பான்மையையும் வெளிப்படுத்தும் வகையில் இவ்வாறு கூறினார்: "திருமணம் செய்வதற்கு முன் செயன்டின் என்னிடம் ஆலோசனை கேட்டிருக்க வேண்டும்; உடலியல் ரீதியான 'யூஜெனிக்ஸ்' (eugenics - சிறந்த மரபணுத் தேர்வு முறை) இருப்பதைப் போலவே, சமூக ரீதியான யூஜெனிக்ஸ் முறையும் ஒன்று உள்ளது; அநேகமாக அதை நடைமுறைப்படுத்தும் ஒரே நபர் நானாகத்தான் இருப்பேன். செயன்டினின் விஷயத்தில் நிலைமை மிகத் தெளிவானது: அவர் செய்த அந்தத் திருமணத்தின் மூலம், அவர் தனக்குத்தானே ஒரு தேவையற்ற சுமையைச் சுமத்திக்கொண்டார்; மேலும் தனது திறமையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவராமல் மூடி மறைத்துக்கொண்டார். அவரது சமூக வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. நான் இதை அவருக்கு விளக்கியிருந்தால் அவர் புரிந்துகொண்டிருப்பார், ஏனெனில் அவர் புத்திசாலி. ஆனால், உயரிய, ஆதிக்கமிக்க, உலகளாவிய நிலையை அடைவதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் பெற்றிருந்தும், ஒரு பயங்கரமான கயிற்றால் பூமிக்குக் கீழே கட்டி வைக்கப்பட்டதைப் போலத் தடுக்கப்பட்ட நபர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள்." நான் அவளுக்கு உதவினேன்—சில சமயம் வற்புறுத்தல் மூலமாகவும், சில சமயம் கட்டாயத்தின் மூலமாகவும்—அவள் தன்னைத் தடுத்து நிறுத்தியிருந்த பிணைப்புகளைத் தகர்த்தெறிய உதவினேன்; இப்போது, ​​வெற்றியின் மகிழ்ச்சியுடன், எனக்குக் கடமைப்பட்ட அந்தச் சுதந்திரத்தையும் முழு அதிகாரத்தையும் அவள் அடைந்துவிட்டாள்; அதற்கு ஒருவித மன உறுதி தேவைப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் அவளுக்குக் கிடைத்த வெகுமதி எத்தகையது! என் பேச்சைக் கேட்கத் தெரிந்த ஒருவன், தனது சொந்த விதியைத் தானே வடிவமைத்துக்கொள்ளும் ஒரு 'மகப்பேறு மருத்துவனாக' (midwife) மாறுகிறான்." ஆனால், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது சொந்த விதியை எவ்வாறு வடிவமைப்பது என்று தெரியாமல் இருந்தார் என்பது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது; செயல்படுவது என்பது பேசுவதிலிருந்தோ—அது எவ்வளவு சரளமானதாக இருந்தாலும் சரி—அல்லது சிந்திப்பதிலிருந்தோ—அது எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமானதாக இருந்தாலும் சரி—முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றாகும். "என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு தத்துவஞானியைப் போல வாழ்கிறேன்; நான் முன்னரே கணித்த சமூக எதிர்வினைகளை ஆர்வத்துடன் வேடிக்கை பார்க்கிறேனே தவிர, அவற்றில் பங்கேற்பதில்லை. அதனால்தான் நான் தொடர்ந்து செயன்டினைச் சந்தித்து வருகிறேன்; அவர் எப்போதும் எனக்கு உரிய, அன்பான மரியாதையை அளித்து வந்துள்ளார்." அவரது புதிய வீட்டில் நான் விருந்து உண்டிருக்கிறேன்—அங்கு மிகுந்த ஆடம்பரம் இருந்தாலும், ஒருவிதமான சலிப்புதான் மிஞ்சுகிறது; ஆனால், முன்பு அவர் வறுமையில் வாடியபோதும் ஒரு சிறிய மாடி அறையில் சிறந்த மனிதர்களை ஒன்றுகூட்டிய அந்த நாட்களோ முற்றிலும் வேறானவை. எனவே, அவரை நீங்கள் அழைக்கலாம்—அதற்கு நான் அனுமதி அளிக்கிறேன்—ஆனால், நீங்கள் முன்மொழியும் மற்ற பெயர்கள் அனைத்தையும் நான் நிராகரிக்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் எனக்கு நன்றி சொல்வீர்கள்; ஏனெனில், திருமண விவகாரங்களில் நான் எத்தகைய நிபுணரோ, அதே அளவு விருந்து நிகழ்ச்சிகள் குறித்தும் எனக்கு ஆழ்ந்த அறிவு உண்டு. எந்தெந்த வளர்ந்து வரும் ஆளுமைகள் ஒரு கூட்டத்திற்கு உயிரூட்டி, அதற்குப் புத்துணர்ச்சியையும் சிறப்பையும் சேர்க்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; அதேபோல, எந்தப் பெயர் அக்கூட்டத்தின் தரத்தைக் குறைத்து, அதைச் சப்பென்று ஆக்கிவிடுகிறது என்பதையும் நான் அறிவேன்.” எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மேற்கொண்ட இத்தகைய நிராகரிப்புகள், எப்போதும் ஒரு பைத்தியக்காரனின் காழ்ப்புணர்ச்சியாலோ அல்லது ஒரு கலைஞனின் நுட்பமான ரசனையாலோ மட்டும் உருவானவை அல்ல.
...மாறாக, நடிப்புத் திறனின் மீதே அவர் கவனம் செலுத்தினார். யாரைப் பற்றியோ அல்லது எதைப் பற்றியோ ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையையோ அல்லது நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியையோ பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, ​​அதை முடிந்தவரை அதிகமானோர் கேட்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்; அதே சமயம், அந்தக் கதையில் எந்த மாற்றமும் செய்யப்படவில்லை என்பதை ஏற்கனவே கேட்டவர்கள் கவனித்துவிடக்கூடும் என்பதால், அடுத்த விருந்தினர் குழுவில் அவர்களைச் சேர்க்காமல் இருப்பதில் அவர் கவனமாக இருந்தார். சொல்லப்போனால், தனது நிகழ்ச்சியின் உள்ளடக்கத்தை மாற்றாத காரணத்தினாலேயே அவர் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய பார்வையாளர் கூட்டத்தை உருவாக்கினார்; ஒருவேளை ஏதேனும் ஒரு நிகழ்ச்சி பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றால், அதற்காகச் சுற்றுப்பயணங்களை ஏற்பாடு செய்து மாகாணங்களில் கூட நிகழ்த்திக் காட்ட அவர் தயாராக இருந்தார். இத்தகைய விலக்கல்களுக்குப் பின்னால் பல காரணங்கள் இருந்தாலும், திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) நடவடிக்கைகள் மேடம் வெர்டுரின்னை (Mme Verdurin) புண்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல்—"வீட்டின் எஜமானி" என்ற தனது அதிகாரம் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தப்படுவதாக அவர் உணர்ந்தார்—அவருக்குச் சமூக ரீதியாகவும் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தின; இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. முதலாவது, ஜூபியனை (Jupien) விடவும் அதிக உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவரான திரு. டி சார்லஸ், தனக்குச் சிறந்த நண்பர்களாக இருக்கத் தகுதியானவர்களுடனேயே—பெரும்பாலும் எந்தவொரு வெளிப்படையான காரணமும் இன்றி—சண்டையிட்டு உறவை முறித்துக்கொள்வார். இயல்பாகவே, அத்தகையவர்களுக்கு விதிக்கப்படும் முதல் தண்டனைகளில் ஒன்று, வெர்டுரின் தம்பதியினரின் இல்லத்தில் அவர் நடத்தும் விருந்துகளில் கலந்துகொள்ளத் தடை விதிக்கப்படுவதாகும். ஆயினும், இவ்வாறு ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் உயர்தட்டுச் சமூக வட்டாரங்களில் வலம் வந்தவர்கள்—அல்லது திரு. டி சார்லஸுடன் முரண்பாடு ஏற்படும் நாள் வரை அவ்வாறு இருந்தவர்கள். ஏனெனில், ஒருவருடன் சண்டையிடுவதற்காக அவர்கள் மீது குறைகளைச் சுமத்துவதில் அவரது கற்பனைத்திறன் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்பட்டதோ, அதே அளவு திறனுடன், அவர்கள் நண்பர்களாக இல்லாத நிலையில் அவர்களின் முக்கியத்துவத்தையே முற்றிலுமாக இல்லாமல் செய்வதிலும் அது செயல்பட்டது. உதாரணமாக, ஒருவர் மிகத் தொன்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், அவருக்குரிய பிரபுப் பட்டம் (dukedom) பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருந்தால்—சொல்லப்போனால் மாண்டெஸ்கியூ (Montesquiou) குடும்பத்தைப் போல—ஒரே இரவில் திரு. டி சார்லஸைப் பொறுத்தவரை அந்தப் பிரபுப் பட்டம் வழங்கப்பட்ட தேதி மட்டுமே முக்கியமானது; அந்தக் குடும்பத்தின் தொன்மைக்கோ அல்லது பெருமைக்கோ எந்த மதிப்பும் இருக்காது. "அவர்கள் உண்மையில் பிரபுக்களே இல்லை," என்று அவர் முழங்குவார். உண்மையில், எண்பது ஆண்டுகளுக்கும் குறைவான காலத்திற்கு முன்புதான் அபே டி மாண்டெஸ்கியூவின் (Abbé de Montesquiou) பட்டம் முறையற்ற வகையில் ஒரு உறவினருக்கு மாற்றப்பட்டது. தற்போதைய பிரபு—அவர் உண்மையில் பிரபுவாக இருந்தால்—அந்த வரிசையில் மூன்றாவது நபர் மட்டுமே. இப்போது, ​​உஸேஸ் (Uzès), லா ட்ரெமோய்ல் (La Trémoïlles) அல்லது லுய்ன் (Luynes) குடும்பங்களை—அதாவது 10-வது அல்லது 14-வது டியூக்குகளை—அல்லது கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) டியூக் மற்றும் கோர்டோபா (Córdoba) இளவரசர் ஆகிய பட்டங்களை வகித்த என் சகோதரனை எடுத்துக்கொள்வோம். மாண்டெஸ்கியூ (Montesquious) குடும்பத்தினர் ஒரு பழமையான வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கலாம்—ஆனால் அது நிரூபிக்கப்பட்டாலும் கூட, அதனால் என்ன பயன்? அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் கீழே இறங்கிவிட்டார்கள் என்றால், கிட்டத்தட்ட சாக்கடையில் கிடக்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டார்கள்." அல்லது, இதற்கு நேர்மாறாக, பழமையான டியூக் பட்டத்தை வைத்திருந்த, பிரம்மாண்டமான உறவுமுறைகளைக் கொண்டிருந்த, மற்றும் அரச குடும்பங்களுடன் தொடர்புடைய ஒரு பிரபுவுடன் அவருக்கு முரண்பாடு இருந்ததா? ஆனால் அதே சமயம், அந்தக் குடும்பத்தின் வரலாறு வெகு காலத்திற்கு முந்தையதாக இல்லாமல், அந்தப் பெரும் செல்வாக்கு மிக விரைவாகவே ஈட்டப்பட்டிருந்தது—உதாரணமாக லுய்ன் (Luynes) குடும்பத்தைப் போல? அப்படியானால், நிலைமை முற்றிலும் மாறியது; அங்கு குடும்பப் பின்னணி மட்டுமே முக்கியமானது. "ஆல்பர்ட்டி (Albertis) குடும்பத்தையே பாருங்கள்—லூயிஸ் XIII-ன் காலத்தில்தான் அவர்கள் அறியாமையிலிருந்து வெளிவந்தார்கள். தங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லாத டியூக் பட்டங்களை அரசவைச் சலுகைகள் மூலம் அவர்கள் குவித்ததைப் பற்றி நமக்கு என்ன கவலை?" மேலும், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) விஷயத்தில், சலுகை கிடைத்த உடனேயே பெரும்பாலும் செல்வாக்கு சரிவும் ஏற்பட்டுவிடும்—இதற்குக் காரணம், மற்ற தரப்பினரால் வழங்க முடியாத உரையாடலையும் நட்பையும் கட்டாயமாகக் கோரும் கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தின் இயல்புதான்; அதோடு, வதந்திகளுக்கு ஆளாகிவிடுவோமோ என்ற அச்சமும் இதனுடன் இணைந்திருக்கும். சலுகை எவ்வளவு ஆழமானதோ, வீழ்ச்சியும் அவ்வளவு ஆழமானதாக இருக்கும். ஆயினும், கோண்டஸ் மோலே (Comtesse Molé) மீது அவர் வெளிப்படையாகக் காட்டிய அந்தச் சலுகையை வேறு யாரும் அனுபவித்ததில்லை. ஒரு நல்ல நாளில், எந்த வகையான அலட்சியத்தின் மூலம் அவர் அதற்குத் தகுதியற்றவர் என்பதை வெளிப்படுத்திக்கொண்டார்? அதற்கான விடையை தன்னால் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியவில்லை என்றே கோண்டஸ் எப்போதும் கூறி வந்தார். எது எப்படியாயினும், அவர் பெயரைச் சொன்னாலே போதும், பாரனிடம் (Baron) அது கடுமையான கோபத்தையும், மிகச் சிறந்த—அதே சமயம் அச்சமூட்டும் வகையிலான—கடுமையான வசவுரைகளையும் தூண்டிவிடும். மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin)—அவரிடம் மேடம் மோலே மிகவும் கனிவாக நடந்துகொண்டார், மேலும் (நாம் காணவிருப்பது போல) அவர் மீது பெரும் நம்பிக்கையும் வைத்திருந்தார்; அதாவது, தனது வரவேற்பறையில் (salon) கோண்டஸ் மிக உயர்குடி மக்களைச் சந்திப்பார்—அல்லது 'பாட்ரோன்' (Patronne) கூறுவது போல, "பிரான்ஸ் மற்றும் நவார் (Navarre) பகுதிகளிலிருந்து" வந்தவர்களைச் சந்திப்பார்—என்ற எண்ணத்தில் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தார்—அவர் உடனடியாக "மேடம் டி மோலே"வை (Madame de Molé) அழைக்குமாறு பரிந்துரைத்தார். "கடவுளே! "சுவைக்கும் விருப்பத்திற்கும் கணக்கு ஏதுமில்லை," என்று எம். டி சார்லஸ் பதிலளித்தார். "மேடம், உங்களுக்கு மேடம் பைப்பலெட், மேடம் ஜிபூ மற்றும் மேடம் ஜோசப் ப்ரூடோம் ஆகியோருடன் உரையாடுவதில் விருப்பம் இருந்தால், எனக்கு அதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை—ஆனால், நான் அங்கு இல்லாத ஒரு மாலையில் அது நடந்தால் சரி. உங்கள் முதல் வார்த்தைகளிலிருந்தே நாம் இரு வேறு உலகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை நான் உணர்கிறேன்; நான் உயர்குடிப் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் நீங்களோ சட்டத் துறையைச் சேர்ந்த மிகச் சாதாரணமான, முக்கியத்துவமற்ற பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்—அற்பமான, சூழ்ச்சி நிறைந்த, வதந்திகளைப் பரப்பும், தீய குணம் கொண்ட சாமானியர்கள் அவர்கள்; கலைகளின் புரவலர்கள் என்று தங்களைத் தாங்களே நினைத்துக்கொள்ளும் சிறு பெண்கள்—ஏனெனில் அவர்கள் என் நாத்தனார் கெர்மான்டஸின் பாவனைகளை—ஒரு ஆக்டேவ் தாழ்ந்த சுருதியில்—அப்படியே நகலெடுக்கிறார்கள்; மயில் போலத் தோற்றமளிக்க முயலும் ஒரு காகத்தைப் போல. மேலும், மேடம் வெர்டுரினின் இல்லத்தில் நான் நடத்தவிருக்கும் ஒரு விருந்துக்கு, எனது நெருங்கிய வட்டத்திலிருந்து நான் வேண்டுமென்றே விலக்கி வைத்த ஒரு நபரை அழைத்து வருவது மிகவும் பொருத்தமற்றதாக இருக்கும்: உயர்குடிப் பிறப்போ, விசுவாசமோ, அல்லது அறிவுக் கூர்மையோ இல்லாத ஒரு சாதாரண நபர்; 'டச்சஸ் டி கெர்மான்டஸ்' மற்றும் 'பிரின்சஸ் டி கெர்மான்டஸ்' ஆகிய இரு பாத்திரங்களையும் ஒரே நேரத்தில் ஏற்று நடிக்க முடியும் என்று நம்பும் அளவுக்கு முட்டாள்தனமானவர்—அந்த இரு நிலைகளின் கலவையே அபத்தமானது—அதோடு..."
...கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியும் (Duchesse de Guermantes) கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசியும் (Princesse de Guermantes) முற்றிலும் முரண்பட்ட இரு துருவங்கள். இது ஒரே நேரத்தில் ரைச்சென்பெர்க் (Reichenberg) மற்றும் சாரா பெர்ன்ஹார்ட் (Sarah Bernhardt) ஆகிய இருவருமாகத் தன்னை ஒருவன் காட்டிக்கொள்ள முயல்வதைப் போன்றது. சொல்லப்போனால், இது ஒரு முரண்பாடாக இல்லாவிட்டாலும் கூட, மிகவும் அபத்தமானதாகவே இருந்திருக்கும். ஒருவரின் மிகைப்படுத்தல்களைக் கண்டு அவ்வப்போது புன்னகைப்பதும், மற்றவரின் குறைகளைக் கண்டு வருத்தப்படுவதும் என் தனிப்பட்ட உரிமை. ஆனால், அந்தச் சாதாரண நடுத்தர வர்க்கப் பெண்மணி—எந்தச் சூழலிலும் தங்கள் உயர்குடிப் பிறப்பின் இணையற்ற தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் அந்த இரு உயர்குடிப் பெண்களைப் போலத் தன்னை உயர்த்திக்காட்ட முயல்வது—சொல்லப்போனால், கோழிகளைக் கூடச் சிரிக்க வைக்கும் ஒரு செயலாகும். "லா மோலே (La Molé)! அந்தப் பெயரை இனி ஒருபோதும் உச்சரிக்கக் கூடாது; இல்லையெனில் நான் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டியிருக்கும்," என்று அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்; நோயாளியின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அவரது நலனை விரும்பும் ஒரு மருத்துவர், ஹோமியோபதி மருத்துவர் ஒருவரின் உதவியை ஏற்க மறுப்பதில் காட்டும் உறுதியுடன் அந்தத் தொனி இருந்தது. மேலும், சார்லஸ் பிரபு (M. de Charlus) முக்கியமற்றவர்கள் என்று கருதிய சில நபர்கள் அவருக்கு அற்பமானவர்களாக இருக்கலாம், ஆனால் வெர்டுரின் அம்மையாருக்கு (Mme Verdurin) அப்படியல்ல. உயர்குடியில் பிறந்த சார்லஸ் பிரபுவால், பாரிஸின் மிகச் சிறந்த உயர்குடி வட்டாரங்களில் ஒன்றாக வெர்டுரின் அம்மையாரின் வரவேற்பறையை (salon) மாற்றியிருக்கக்கூடிய அந்தப் பிரபலங்களைச் சார்ந்திருக்காமல் இருக்க முடிந்தது. ஆனால், பல வாய்ப்புகளைத் தான் ஏற்கனவே நழுவவிட்டுவிட்டதாக அவர் உணரத் தொடங்கியிருந்தார்—டிரைஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus Affair) தொடர்பான அவரது சமூகத் தவறு ஏற்படுத்திய பெரும் பின்னடைவு ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; அந்தத் தவறு உண்மையில் அவருக்கு ஒரு நன்மையையே செய்திருந்தது என்பது வேறு விஷயம். கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி தனது சொந்த சமூக வட்டாரத்தில் இருந்தவர்கள் மீது எவ்வளவு அதிருப்தி கொண்டிருந்தார் என்பதை நான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அவர்கள் அந்த விவகாரத்திற்கு (டிரைஃபஸ் விவகாரம்) எல்லாவற்றையும் அடிபணியச் செய்து, நேர்த்தியான பெண்களை ஒதுக்கிவிட்டு, அத்தகைய நேர்த்தி இல்லாத மற்றவர்களை வரவேற்றனர்—அவர்கள் 'மறுஆய்வு ஆதரவாளர்களா' (revisionists) அல்லது 'எதிர்ப்பாளர்களா' (anti-revisionists) என்பதன் அடிப்படையில் இது நடந்தது. அதேபோல, பின்னர் அதே பெண்களால் அவர் விமர்சிக்கப்பட்டதையும் நான் சொல்லியிருக்கிறேனா என்று தெரியவில்லை; அவர் போதுமான ஈடுபாடு காட்டவில்லை என்றும், தவறான கண்ணோட்டங்களைக் கொண்டிருந்தார் என்றும், நாட்டின் நலனை விடச் சமூக நாகரிகத்திற்கே முன்னுரிமை அளித்தார் என்றும் அவர்கள் குறை கூறினர். வாசகர்களிடம் நான் இதைக் கேட்கலாமா? பல உரையாடல்களுக்குப் பிறகு, ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தை நாம் உண்மையில் குறிப்பிட்டோமா அல்லது விளக்குவதற்கான வாய்ப்பைப் பெற்றோமா என்பதை நினைவுகூர முடியாதபோது ஒரு நண்பரிடம் கேட்பது போல இதைக் கேட்கிறேன். நான் அவ்வாறு செய்தேனோ இல்லையோ, அக்காலத்தில் டச்சஸின் மனப்பான்மையை எளிதில் கற்பனை செய்து கொள்ளலாம்; உண்மையில், பிற்காலத்தில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ஒரு சமூகக் கண்ணோட்டத்தில் அது முற்றிலும் சரியானதாகவே தோன்றக்கூடும். திரு. டி கேம்ப்ரேமர், டிரேஃபஸ் விவகாரத்தை, உளவுத்துறையை அழிக்கவும், ஒழுக்கத்தைச் சிதைக்கவும், இராணுவத்தைப் பலவீனப்படுத்தவும், பிரெஞ்சு மக்களைப் பிளவுபடுத்தவும், ஒரு படையெடுப்பிற்கு வழி வகுக்கவும் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வெளிநாட்டு இயந்திரமாகவே கருதினார். லா ஃபோன்டெய்னின் சில நீதிக்கதைகளைத் தவிர, இலக்கியம் மார்க்விஸுக்கு ஒரு அந்நியத் துறையாக இருந்ததால், இலக்கியம் அதன் கூர்மையான அவதானிப்புத் திறனால் அவமரியாதையை வளர்த்து, அதன் மூலம் ஒரு இணையான புரட்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்று வாதிடும் பொறுப்பை அவர் தன் மனைவியிடம் விட்டுவிட்டார். "திரு. ரெய்னாக்கும் திரு. ஹெர்வியூவும் கூட்டுச் சதியில் ஈடுபட்டுள்ளனர்," என்று அவள் கூறுவாள். உயர் சமூகத்திற்கு எதிராக இத்தகைய இருண்ட திட்டங்களை டிரேஃபஸ் விவகாரம் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டதாக யாரும் குற்றம் சாட்ட மாட்டார்கள்; ஆயினும், அது நிச்சயமாக நிலைபெற்றிருந்த ஒழுங்கைச் சிதைத்தது. தங்கள் உலகில் அரசியல் ஊடுருவுவதை மறுக்கும் சமூகத்தினர், இராணுவத்தில் அரசியல் ஊடுருவுவதை மறுக்கும் இராணுவ வீரர்களைப் போலவே தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்டவர்கள். உலகம் என்பது பாலியல் ரசனையைப் போன்றது: ஒருவரின் தேர்வுகளை அழகியல் சார்ந்த கருத்துக்கள் வழிநடத்த அனுமதிக்கப்பட்டவுடன், அது எந்த அளவிற்கு வக்கிரமாகச் செல்லக்கூடும் என்பதை ஒருபோதும் அறிய முடியாது. தேசியவாதக் காரணங்களுக்காகவே, ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன் வேறு சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த பெண்களை வரவேற்கும் பழக்கத்தைப் பெற்றது; தேசியவாதத்துடன் அந்தக் காரணமும் மறைந்துவிட்டது, ஆனாலும் அந்தப் பழக்கம் நீடித்தது. டிரேஃபஸ் விவகாரத்தின் காரணமாக, திருமதி வெர்டூரின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்களைத் தன் இல்லத்திற்கு ஈர்த்திருந்தார்—அவர்கள் டிரேஃபஸ் ஆதரவாளர்களாக இருந்ததால், அவருக்கு உடனடி சமூகப் பயன் இல்லாத ஆண்களாக இருந்தனர். ஆனால், மற்ற எல்லா உணர்ச்சிகளையும் போலவே, அரசியல் உணர்ச்சிகளும் நீடிப்பதில்லை. அவற்றை இனி புரிந்துகொள்ளாத புதிய தலைமுறைகள் உருவாகின்றன. அவற்றை அனுபவித்த தலைமுறைகூட மாறுகிறது; பழையவற்றின் சரியான பிரதிகளாக இல்லாத புதிய அரசியல் உணர்ச்சிகளை அது வளர்த்துக் கொள்கிறது. ஏனெனில், அவர்கள் ஒதுக்கப்பட்டதற்கான அடிப்படைக் காரணம் மாறியுள்ளதால், முன்னர் ஒதுக்கப்பட்ட சில நபர்களை அது மீண்டும் தன்வசப்படுத்த வழிவகுக்கிறது. டிரேஃபஸ் விவகாரத்தின் போது, ஒருவன் யூத வெறுப்பாளராகவும் தேசியவாதியாகவும் இருக்கும் வரை, அவன் குடியரசுக் கட்சிக்காரனாகவோ, தீவிரவாதியாகவோ, அல்லது மதகுருமார்களை வெறுப்பவனாகவோ இருந்தானா என்பதைப் பற்றி முடியாட்சி ஆதரவாளர்கள் கவலைப்படுவதை நிறுத்திவிட்டனர். ஒருவேளை போர் மூண்டால், நாட்டுப்பற்று வேறு வடிவம் எடுக்கும், மேலும் போர்வெறி பிடித்த ஒரு எழுத்தாளர் ஒரு காலத்தில் டிரேஃபஸ் ஆதரவாளராக இருந்தாரா என்று கேட்கக்கூட யாரும் மெனக்கெட மாட்டார்கள். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு அரசியல் நெருக்கடியின் போதும், ஒவ்வொரு கலை மாற்றத்தின் போதும், திருமதி வெர்டூரின், கூடு கட்டும் ஒரு பறவையைப் போலவே, ஒரு நாள் தனது கலைக்கூடத்தை உருவாக்கவிருந்த, தற்காலிகமாகப் பயன்படாத துண்டுகளைப் படிப்படியாகச் சேகரித்தார். டிரேஃபஸ் விவகாரம் முடிந்துவிட்டது, ஆனால் அனடோல் பிரான்ஸ் நிலைத்திருந்தார். திருமதி வெர்டூரினின் பலம், கலையின் மீதான அவரது உண்மையான அன்பிலும், தனது "விசுவாசிகளுக்காக" அவர் எடுத்துக்கொண்ட சிரமத்திலும், உயர் சமூகத்தினர் எவரையும் அழைக்காமல் பிரத்தியேகமாக அவர்களுக்காக அவர் நடத்திய அற்புதமான இரவு விருந்துகளிலும் அடங்கியிருந்தது. திருமதி ஸ்வானின் வீட்டில் பெர்கோட் நடத்தப்பட்டதைப் போலவே, அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் அவரது வீட்டில் நடத்தப்பட்டனர். இந்த வகையைச் சேர்ந்த ஒரு கூட்டாளி, இறுதியில் உலகம் காண விரும்பும் ஒரு புகழ்பெற்ற நபராக மாறும்போது, ​​அவரது இருப்பு...மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வீட்டில் பரிமாறப்பட்ட உணவில், 'போட்டெல் எ ஷபோ' (Potel et Chabot) போன்ற நிறுவனங்களால் ஏற்பாடு செய்யப்படும் அதிகாரப்பூர்வ விருந்துகளிலோ அல்லது 'செயின்ட்-சார்லமேன்' (Saint-Charlemagne) விழாக்களிலோ காணப்படும் அந்தச் செயற்கையான, கலப்படத்தன்மை கொண்ட தன்மை துளியும் இல்லை; மாறாக, அது ஒரு சுவையான, அன்றாட உணவாகவே இருந்தது—விருந்தினர்கள் யாரும் இல்லாத சாதாரண நாட்களில் கூட அதே அளவு கச்சிதமாக அமைந்திருக்கக்கூடிய ஒரு உணவு அது. மேடம் வெர்டுரின் வீட்டில், அந்த 'கலைஞர் குழு' மிகச் சிறப்பாகவும், நன்கு ஒத்திகை பார்க்கப்பட்டும், உயர்தரமான கலை நிகழ்ச்சிகளை வழங்கும் வகையிலும் இருந்தது; ஆனால் அங்கே இல்லாத ஒரே விஷயம் பார்வையாளர்கள் மட்டுமே. பெர்கோட் (Bergotte) போன்றவர்களின் பகுத்தறிவு சார்ந்த பிரெஞ்சு கலையிலிருந்து பொதுமக்களின் ரசனை விலகி, அந்நிய நாட்டு இசையின் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டபோது, ​​மேடம் வெர்டுரின்—அந்நிய நாட்டு கலைஞர்கள் அனைவருக்கும் பாரிஸில் ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட பிரதிநிதியாகத் திகழ்ந்தவர்—ரஷ்ய நடனக் கலைஞர்களுக்கு, வசீகரமான இளவரசி யூர்பெலெட்டியெஃப் (Princess Yourbeletief) உடன் இணைந்து, ஒரு சக்திவாய்ந்த—சற்று சூனியக்காரி போன்ற தோற்றமளித்தாலும்—தேவதை தாயைப் (fairy godmother) போன்ற பாத்திரத்தை வகிக்கத் தொடங்கினார். ரசனை உணர்வற்ற விமர்சகர்களைத் தவிர மற்ற அனைவரையும் ஈர்த்த இந்த வசீகரமான கலைப் படையெடுப்பு, பாரிஸில் ஒரு தீவிரமான ஆர்வத்தை உருவாக்கியது; அந்த ஆர்வம், நமக்குத் தெரிந்தவரை, 'டிரைஃபஸ் விவகாரத்தை' (Dreyfus Affair) விடக் குறைவான கசப்புணர்வையும், தூய கலை சார்ந்த தன்மையையும் கொண்டிருந்தாலும், அதன் தீவிரம் மட்டும் சற்றும் குறையாததாக இருந்தது. இங்கேயும் மேடம் வெர்டுரின் முக்கிய பங்காற்றினார், ஆனால் சமூக அந்தஸ்தைப் பொறுத்தவரை இதன் விளைவு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. 'அசைஸ் நீதிமன்ற' (Assize Court) விசாரணைகளின்போது நீதிபதிகளின் இருக்கைக்கு அருகிலேயே மேடம் ஜோலாவுடன் (Mme Zola) அவர் காணப்பட்டதைப் போலவே, ரஷ்ய பாலே (Russian Ballets) நடனங்களை வரவேற்ற புதிய சமூகத்தினர் அந்நிய நாட்டு பாணியிலான இறகு அலங்காரங்களுடன் (aigrettes) ஓபரா (Opéra) அரங்கில் கூடியபோதும், மேடம் வெர்டுரின் எப்போதும் இளவரசி யூர்பெலெட்டியெஃப்-க்கு அருகில் முன்வரிசை அறையில் (box) அமர்ந்திருப்பதை காண முடிந்தது. 'பாலே டி ஜஸ்டிஸ்' (Palais de Justice) நீதிமன்றத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, மாலையில் மேடம் வெர்டுரின் வீட்டிற்குச் சென்று பிக்கார்ட் (Picquart) அல்லது லபோரி (Labori) ஆகியோரை மிக அருகில் காண்பதும்—முக்கியமாகச் சமீபத்திய செய்திகளை அறிந்துகொள்வதும், ஜுர்லிண்டன் (Zurlinden), லூபெட் (Loubet), கர்னல் ஜுவாஸ்ட் (Colonel Jouaust) அல்லது விதிமுறைகள் (Regulations) ஆகியவற்றிலிருந்து எதை எதிர்பார்க்கலாம் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதும் வழக்கமாக இருந்தது; அதேபோல, *ஷெஹெராசாட்* (Scheherazade) அல்லது *பிரின்ஸ் இகோர்* (Prince Igor) நடனங்கள் ஏற்படுத்திய உற்சாகத்திற்குப் பிறகு உறங்கச் செல்ல விருப்பமில்லாமல், மக்கள் மேடம் வெர்டுரின் வீட்டிற்குச் செல்வார்கள். அங்கே, இளவரசி யூர்பெலெடிஃப் மற்றும் "பாதுகாவலரின்" தலைமையில், ஒவ்வொரு இரவும் நடைபெற்ற நேர்த்தியான இரவு விருந்துகள், (தங்கள் தாவல்களில் அதிக சுறுசுறுப்புடன் இருப்பதற்காக இரவு உணவைத் தவிர்த்திருந்த) நடனக் கலைஞர்களையும், அவர்களின் இயக்குநரையும், அரங்க வடிவமைப்பாளர்களையும், மற்றும் மாபெரும் இசையமைப்பாளர்களான இகோர் ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி மற்றும் ரிச்சர்ட் ஸ்ட்ராஸ் ஆகியோரையும் ஒன்றிணைத்தன. இது ஒரு மாறாத மையத்தை உருவாக்கியது; அதைச் சுற்றி—திரு. மற்றும் திருமதி. ஹெல்வெட்டியஸின் இரவு விருந்துகளைப் போலவே—பாரிஸின் பெரும் செல்வந்தப் பெண்களும் வெளிநாட்டு இளவரசர்களும் ஒன்றுகலக்கத் தயங்கவில்லை. தங்கள் ரசனையில் பெருமிதம் கொண்ட உயர் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கூட—பல்லே ரூஸ்ஸின் பல்வேறு தயாரிப்புகளுக்கு இடையே அர்த்தமற்ற வேறுபாடுகளைக் கண்டவர்கள்—*ஷெஹெரஸாத்* நாடகத்தின் அரங்கேற்றத்தை விட *லெ சில்ஃபைட்ஸ்* நாடகத்தின் அரங்கேற்றம் ஏதோ ஒரு வகையில் மிகவும் "நாகரிகமானது" என்று கருதியவர்கள் (ஷெஹெரஸாத் நாடகத்தை அவர்கள் "நீக்ரோ கலைக்கு" ஒப்பானது என்று புறக்கணிக்க ஏறக்குறையத் தயாராக இருந்தனர்)—ஓவியத்தை விட ஒருவேளை சற்றே செயற்கையான ஒரு கலை வடிவத்திற்குள், இம்ப்ரெஷனிசம் போன்ற ஒரு ஆழமான புரட்சியைக் கொண்டுவந்த, நாடக ரசனையின் மாபெரும் புதுமையாளர்களை அருகிலிருந்து கண்டதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
[44] 
மீண்டும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) விஷயத்திற்கு வருவோம்: கவுண்டஸ் மோலே (Comtesse Molé) மற்றும் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) ஆகியோரை அவர் தனது விருந்தினர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கியிருந்தால், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அதைப்பற்றி பெரிதாகக் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டார். கலைகளின் மீதான ஆர்வத்திற்காக ஒடெட்-இன் (Odette) வீட்டில் இவர்களை மேடம் வெர்டுரின் தனிப்பட்ட முறையில் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்; மேலும் ட்ரேஃபஸ் விவகாரத்தின் (Dreyfus Affair) போது, ​​மேடம் போன்டெம்ப்ஸின் கணவருடன் இவர்கள் அவ்வப்போது விருந்துண்ண வந்திருந்தனர். மறுவிசாரணைக்குத் தீவிரமாக அழுத்தம் கொடுக்காததால், அந்தக் கணவரை மேடம் வெர்டுரின் "மிதமானவர்" (lukewarm) என்று அழைப்பது வழக்கம்; ஆயினும் அவர் மிகுந்த புத்திசாலி; அரசியல் களத்தில் பல்வேறு தரப்பினருடனும் தொடர்புகளை வளர்த்துக்கொள்ள விரும்பிய அவர், லபோரி (Labori) என்பவருடன் விருந்துண்பதன் மூலம் தனது சுதந்திரமான போக்கை வெளிப்படுத்துவதில் மகிழ்ச்சி கொண்டார். லபோரியுடன் பேசும்போது, ​​எந்தவொரு சர்ச்சைக்குரிய கருத்தையும் கூறாமல் கவனமாக அதே சமயம், அனைத்துத் தரப்பினராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஜாரெஸின் (Jaurès) நேர்மையைப் பாராட்டிச் சரியான தருணத்தில் ஒரு கருத்தைச் செருகிவிடுவார். ஆனால், இசை நிகழ்ச்சிகள், கலைப் பொருட்கள் சேகரிப்பு அல்லது தொண்டுப் பணிகள் மூலம் மேடம் வெர்டுரின் சமீபத்தில் நட்பு கொண்ட சில உயர்குடிப் பெண்மணிகளையும் அந்தப் பிரபு (Baron) தடை செய்திருந்தார். அவர்களைப் பற்றி திரு. டி சார்லஸ் என்ன நினைத்திருந்தாலும், மேடம் வெர்டுரின் ஒரு புதிய—இம்முறை உயர்குடிப் பின்னணியிலான—நெருங்கிய நண்பர்கள் வட்டத்தை உருவாக்க அவரை விட இந்தப் பெண்களே அதிக உதவியாக இருந்திருப்பார்கள். அதே சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த பெண்களை திரு. டி சார்லஸ் அறிமுகப்படுத்தவிருந்த அந்த விருந்தின் மூலம், புதிய நண்பர்களைத் தனது வட்டத்திற்குள் கொண்டுவர அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்; 'காய் கான்டி'யில் (Quai Conti) அந்தப் பிரபுவால் அழைக்கப்பட்டிருந்த தங்கள் நண்பர்களையோ அல்லது உறவினர்களையோ எதிர்பாராத விதமாகச் சந்திக்கும்போது அந்தப் பெண்களுக்கு ஏற்படவிருக்கும் ஆச்சரியத்தை நினைத்து அவர் மகிழ்ந்திருந்தார். ஆனால், அந்தப் பிரபுவின் தடையால் அவர் ஏமாற்றமும் கடும் கோபமும் அடைந்தார். இத்தகைய சூழலில், அந்த மாலைப் பொழுது அவருக்கு இறுதியில் லாபகரமானதாக அமையுமா அல்லது இழப்பை ஏற்படுத்துமா என்பது பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். குறைந்தபட்சம், திரு. டி சார்லஸின் விருந்தினர்கள் மேடம் வெர்டுரின் மீது மிகுந்த நல்லெண்ணத்துடன் வந்து, பிற்காலத்தில் அவரது நண்பர்களாக மாறும் பட்சத்தில், அந்த இழப்பு பெரியதாக இருக்காது. அப்படி நடந்தால், பாதிப்பு மிகக் குறைவாகவே இருக்கும்; மேலும், அந்தப் பிரபு பிரித்து வைக்க முயன்ற அந்தப் பெரிய உலகின் இரு பிரிவுகளும்—அவர் இல்லாமலேனும்—என்றாவது ஒரு நாள் ஒன்றிணைக்கப்படும். எனவே, மேடம் வெர்டுரின் அந்தப் பிரபுவின் விருந்தினர்களின் வருகையை ஒருவிதப் பதற்றத்துடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார். அவர்கள் எந்த மனநிலையில் வருகிறார்கள் என்பதையும், அந்த 'எஜமானி' (Mistress) அவர்களுடன் எத்தகைய உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறார் என்பதையும் அவள் விரைவில் அறிந்துகொள்வாள். இதற்கிடையில், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) தனது 'விசுவாசிகள்' குழுவுடன் கலந்தாலோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்; ஆனால், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), பிரிச்சோ (Brichot) மற்றும் நான் உள்ளே நுழைவதைக் கண்டதும் அவள் பேச்சை நிறுத்தினாள். எங்களுக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில், தனது நெருங்கிய தோழி மிகவும் অসুস্থமாக (உடல்நலக்குறைவாக) இருப்பதை அறிந்ததில் தனக்கு வருத்தம் என்று பிரிச்சோ கூறியபோது, ​​மேடம் வெர்டுரின் இவ்வாறு பதிலளித்தாள்: "பாருங்கள், எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். உண்மையில் இல்லாத உணர்வுகளை இருப்பதாக நடிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை." சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவள் இவ்வாறு பேசியதற்குச் சில காரணங்கள் இருந்தன: ஒன்று ஆற்றல் இன்மை—அதாவது, அந்த விருந்து நிகழ்ச்சி முழுவதும் துயரமான முகபாவனையுடன் இருக்க வேண்டியிருக்கும் என்ற எண்ணமே அவளுக்குச் சோர்வை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்; மற்றொன்று கர்வம்—நிகழ்ச்சியை ரத்து செய்யாததற்கான காரணங்களைச் சொல்லிச் சமாளிப்பவளாகத் தெரியக்கூடாது என்ற எண்ணம்; ஆயினும், வெளித்தோற்றத்தின் மீதான அக்கறை மற்றும் ஒருவிதமான புத்திசாலித்தனமும் இதில் இருந்தன. ஏனெனில், துயரம் ஏதும் காட்டாதது ஒரு பொதுவான உணர்ச்சியின்மை என்று கருதப்படுவதை விட, இளவரசியின் மீது திடீரென வெளிப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட வெறுப்புணர்வின் காரணமாகவே அப்படி நடந்துகொண்டாள் என்று காட்டிக்கொள்வது அதிக கண்ணியமானதாகத் தோன்றியது; மேலும், கேள்விக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த நேர்மையைக் கண்டு எவரும் திகைத்துப்போய் அவளை எதிர்க்கத் துணியமாட்டார்கள் என்பதும் ஒரு காரணம். இளவரசியின் மரணத்தில் மேடம் வெர்டுரின் உண்மையாகவே அக்கறையற்றவளாக இல்லாவிட்டால், விருந்தை நடத்துவதற்கான காரணத்தை விளக்க, தன்னைத்தானே மிகக் கடுமையான தவறு செய்தவளாகக் குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருப்பாளா? மேலும், மேடம் வெர்டுரின் தனது துயரத்தை ஒப்புக்கொண்ட அதே வேளையில், ஒரு இன்பத்தைத் துறக்கும் தைரியம் தனக்கு இல்லை என்பதையும் ஒப்புக்கொண்டிருந்தாள் என்பதை மக்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள்; ஆயினும், ஒரு தோழியின் உணர்ச்சியற்ற தன்மை என்பது—விருந்து நடத்துபவரின் பொறுப்பற்ற தன்மையை விட—அதிர்ச்சியூட்டுவதாகவும், ஒழுக்கக்கேடானதாகவும் இருந்தாலும், அவமானகரமானதாக இருக்கவில்லை; எனவே அதை ஒப்புக்கொள்வது எளிதாக இருந்தது. குற்றவாளி ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் குற்றச் செயல்களில், சுயநலமே குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளத் தூண்டுகிறது. தண்டனை ஏதுமில்லாத தவறுகளைப் பொறுத்தவரை, அது 'வீண் பெருமை' (vanity) சார்ந்ததாக இருக்கிறது. இன்பம் தேடுபவர்கள் வழக்கமாகச் சொல்லும் காரணங்கள் (அதாவது, இதயத்தில் உணரும் துயரத்திற்கு வெளிப்படையாகத் துக்கம் அனுசரிப்பதில் பயனில்லை என்ற வாதம்) மிகவும் தேய்ந்துபோனவை என்று மேடம் வெர்டுரின் கருதியிருக்கலாம்; அதனால், அப்பாவித்தனத்தின் வழக்கமான பாவனைகளை வெறுக்கும் புத்திசாலித்தனமான குற்றவாளிகளைப் போல நடந்துகொள்ள அவள் விரும்பியிருக்கலாம்—அத்தகைய குற்றவாளிகளின் தற்காப்பு வாதம் (அது அறியாமலேயே செய்யப்படும் ஒரு பகுதி ஒப்புதல் வாக்குமூலம் போன்றது) என்னவென்றால், தங்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட செயலைச் செய்வதில் எந்தத் தீங்கும் இல்லை என்று அவர்கள் கருதுவார்கள் (உண்மையில் அவர்கள் அதைச் செய்வதற்கான வாய்ப்பைப் பெறாவிட்டாலும் கூட). அல்லது, தனது நடத்தையை நியாயப்படுத்த 'உணர்ச்சியற்ற தன்மை' என்ற நிலைப்பாட்டை மேற்கொண்ட பிறகு—அந்தக் கல்நெஞ்சப் பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியதும்—அதை உணர்வதில் ஒரு புதுமையையும், அதை அடையாளம் கண்டுகொண்டதில் ஒரு அரிய புரிதலையும், அதை வெளிப்படையாக அறிவிப்பதில் ஒரு துணிச்சலையும் அவர் கண்டறிந்திருக்கலாம்: எப்படியாயினும், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) தனக்குத் துயரம் ஏதுமில்லை என்பதைத் திட்டவட்டமாக வலியுறுத்தினார்; ஒரு முரண்பட்ட உளவியலாளரையோ அல்லது துணிச்சலான நாடக ஆசிரியரையோ போன்றதொரு பெருமித மனநிறைவு அவரிடம் தெரிந்தது. "ஆம், இது மிகவும் வேடிக்கையானது," என்று அவர் கூறினார், "இது என் மீது எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. கடவுளே, அவர் உயிரோடு இருந்திருக்கக்கூடாது என்று நான் சொல்லமாட்டேன்—அவர் ஒன்றும் மோசமானவர் அல்ல." "ஓ, ஆனால் அவர் அப்படித்தான் இருந்தார்," என்று மிஸ்டர் வெர்டுரின் (M. Verdurin) இடையில் குறுக்கிட்டார். "ஆ!" அவருக்கு அந்தப் பெண்ணைப் பிடிக்காததற்குக் காரணம்...அவளை ஏற்றுக்கொண்டது எனக்குத் தீங்கிழைத்தது என்று அவர் கருதினார், ஆனால் அந்த எண்ணம் அவரது பார்வையை மறைத்துவிட்டது. "இதற்கு எனக்குச் சிறிது அங்கீகாரம் அளியுங்கள்," என்று திரு. வெர்டுரின் கூறினார், "அவளுடன் பழகுவதை நான் ஒருபோதும் ஆதரித்ததில்லை. அவளுக்கு நல்ல பெயர் இல்லை என்று நான் எப்போதும் உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்." "ஆனால் அப்படிச் சொல்லப்பட்டதை நான் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை," என்று சானியெட் மறுத்துரைத்தார். "என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று திருமதி வெர்டுரின் கூச்சலிட்டார். "அது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்—அது வெறும் கெட்ட பெயர் மட்டுமல்ல, அவமானகரமான, இழிவான விஷயம். இல்லை, அதற்குக் காரணம் அதுவல்ல. என் சொந்த உணர்வுகளை என்னால் விளக்கக்கூட முடியவில்லை; நான் அவளை வெறுக்கவில்லை, ஆனால் அவள் மீது எனக்கு எந்தவிதமான ஈடுபாடும் இருக்கவில்லை. அதனால் அவள் ஆபத்தான நிலையில் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டபோது, ​​என் கணவர் கூட ஆச்சரியப்பட்டு என்னிடம், 'உனக்கு அதைப் பற்றிக் கவலையே இல்லாதது போல் இருக்கிறது' என்று சொன்னார். ஆனால் பாருங்கள்—இன்று மாலை, ஒத்திகையை ரத்து செய்வதாக அவர் முன்வந்தார், ஆனால் நான்தான் அதை நடத்த வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தேன்; ஏனென்றால், எனக்கு இல்லாத துயரத்தை வெளிப்படுத்துவது ஒரு போலியான நாடகமாக எனக்குத் தோன்றியிருக்கும்." அவர் இதைச் சொன்னதற்குக் காரணம், அந்த நிலைப்பாடு விசித்திரமான வகையில் 'தியேட்டர் லிப்ரே' (Théâtre Libre) பாணியில்—அதாவது மரபுக்கு அப்பாற்பட்ட துணிச்சலான ஒன்றாக—அவருக்குத் தோன்றியதுதான்; மேலும் அது மிகவும் வசதியானதாகவும் இருந்தது; ஏனெனில், உணர்ச்சியின்மை அல்லது ஒழுக்கமின்மையை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வது, தளர்வான ஒழுக்கநெறிகளைக் கொண்டிருப்பதைப் போலவே வாழ்க்கையை எளிதாக்குகிறது; அது, குறை கூறத்தக்க செயல்களை—அவற்றுக்கு இனி சாக்குப்போக்குகள் தேடத் தேவையில்லை என்ற நிலையில்—நேர்மையான கடமையாக மாற்றிவிடுகிறது. வலிமிகுந்த அவதானிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட சில கொடூரமான யதார்த்தமான நாடகங்கள் சில சமயங்களில் ஏற்படுத்தும் அதே வியப்பும் சங்கடமும் கலந்த உணர்வுடன் அந்த 'விசுவாசிகள்' குழுவினர் திருமதி வெர்டுரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டனர்; தங்கள் அன்புக்குரிய புரவலர் தனது நேர்மை மற்றும் சுதந்திரத்தின் புதிய பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துவதைக் கண்டு வியந்த அதே வேளையில், அவர்களில் பலர்—'தனக்கு நேர்ந்தால் நிலைமை வேறாக இருக்கும்' என்று தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொண்டாலும்—தங்கள் சொந்த மரணத்தைப் பற்றியும், அந்த நாள் வரும்போது மக்கள் 'காய் கான்டி' (Quai Conti) பகுதியில் கண்ணீர் விடுவார்களா அல்லது விருந்து கொண்டாடுவார்களா என்றும் யோசித்தனர். "இந்த மாலை நேர நிகழ்ச்சி ரத்து செய்யப்படாதது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது—என் விருந்தினர்களுக்காக," என்று திரு. டி சார்லஸ் கூறினார்; தான் அப்படிப் பேசுவதன் மூலம் திருமதி வெர்டுரினைப் புண்படுத்துகிறோம் என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஆயினும், அன்று மாலை திருமதி வெர்டுரினை அணுகிய அனைவரையும் போலவே, என்னையும் ஒருவித விரும்பத்தகாத 'ரைனோ-கோமெனால்' (rhino-goménol) மருந்தின் வாசனை தாக்கியது. அதற்கான காரணம் இதுதான்: மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) தனது கலைசார் உணர்வுகளை ஒருபோதும் தார்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் வெளிப்படுத்தியதில்லை; மாறாக, அவை தவிர்க்க முடியாததாகவும் ஆழமானதாகவும் தோன்றும் வகையில், உடல்ரீதியான அல்லது இயற்பியல் சார்ந்த சொற்களிலேயே வெளிப்படுத்துவார் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அவரிடம் வின்டெய்லின் (Vinteuil) இசையைப் பற்றி—அது அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான இசை—பேசினால், அவரிடமிருந்து எந்த உணர்வுப்பூர்வமான எதிர்வினையையும் எதிர்பார்க்க முடியாதபடி அவர் அலட்சியமாகவே இருப்பார். ஆனால், சில நிமிடங்கள் உற்றுப் பார்த்தபடி—ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்து போனது போல—இருந்த பிறகு, அவர் துல்லியமான, நடைமுறைக்கு ஏற்ற, சற்று முரட்டுத்தனமான தொனியில் பதிலளிப்பார் (அது கிட்டத்தட்ட இப்படிச் சொல்வது போல இருக்கும்: "நீங்கள் புகைபிடித்தால் எனக்குப் பிரச்சினையில்லை; ஆனால் அந்தத் தரைவிரிப்பு—அது மிகவும் அழகானது, அதைப் பற்றியும் எனக்குக் கவலையில்லை—அது எளிதில் தீப்பற்றக்கூடியது; எனக்குத் தீ என்றால் மிகுந்த பயம், எனவே தரையில் விழும் ஒரு சிகரெட் துண்டால் நீங்கள் அனைவரும் தீயில் எரிந்து போவதை நான் விரும்பவில்லை"): "வின்டெய்ல் மீது எனக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை; என் பார்வையில், அவர் இந்த நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த இசைக்கலைஞர்; ஆனால் அந்த இசைத் துணுக்குகளைக் கேட்கும்போது என்னால் இடைவிடாமல் அழாமல் இருக்க முடிவதில்லை" (அவர் 'அழுவது' பற்றிச் சொல்லும்போது பரிதாபகரமான பாவனையுடன் அதைச் சொல்லவில்லை; அதே இயல்புத்தன்மையுடன் 'தூங்குவது' என்று கூடச் சொல்லியிருக்கலாம்—உண்மையில், சில குசும்புக்காரர்கள் அந்த இரண்டாவது வார்த்தையே மிகவும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும் என்று கூறினர்; ஆனால் யாரும் அதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது, ஏனெனில் அவர் தனது தலையை இரு கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு அந்த இசையைக் கேட்பார், அப்போது கேட்கும் சில குறட்டைச் சத்தங்கள் உண்மையில் விம்மும் அழுகை ஒலியாகவும் இருந்திருக்கலாம்). "அழுவது எனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்வதில்லை—நாள் முழுவதும் கூட என்னால் அழ முடியும்—ஆனால் அதன் பிறகு எனக்குக் கடுமையான சளி பிடித்துக்கொள்ளும்." அது என் மூக்கு மற்றும் தொண்டைப் பகுதிகளில் உள்ள சளிச்சவ்வுகளில் அடைப்பை ஏற்படுத்துகிறது, நாற்பத்தெட்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு நான் ஒரு வயதான குடிகாரரைப் போலத் தோற்றமளிப்பேன்; என் குரல் நாண்களை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவர, பல நாட்கள் ஆவி பிடிக்க வேண்டியிருக்கும். இறுதியாக, கோட்டார்டின் (Cottard) மாணவர் ஒருவர்—அவர் மிகவும் இனிமையான மனிதர்—எனக்குச் சிகிச்சை அளித்தார். அவர் ஒரு தனித்துவமான கொள்கையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்: "வருமுன் காப்பதே சிறந்தது." எனவே இசை தொடங்குவதற்கு முன் அவர் என் மூக்கில் ஒருவிதப் பூச்சைப் பூசிவிடுகிறார். அது அற்புதமாக வேலை செய்கிறது. குழந்தைகளை இழந்த எண்ணற்ற தாய்மார்களைப் போல என்னால் தாராளமாக அழ முடிகிறது, அதே சமயம் எனக்குச் சளி பிடிப்பதில்லை. அவ்வப்போது கண்களில் லேசான அழற்சி (conjunctivitis) ஏற்படலாம், அவ்வளவுதான். அது மிகச் சிறந்த பலனைத் தருகிறது. "அது இல்லையென்றால், என்னால் தொடர்ந்து வின்ட்யூலின் (Vinteuil) இசையைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க முடிந்திருக்காது. ஒருமுறை ஏற்பட்ட மூச்சுக்குழாய் அழற்சி (bronchitis) குணமாகும் முன்பே அடுத்தது வந்துவிடும்." மட்மோசெல் வின்ட்யூலைப் (Mlle Vinteuil) பற்றி விசாரிக்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை. "இசையமைப்பாளரின் மகளும், அவருடைய தோழி ஒருவரும் இங்கே வரவில்லையா?" என்று மேடம் வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) கேட்டேன். "இல்லை, எனக்கு இப்போதுதான் ஒரு தந்தி வந்தது," என்று மேடம் வெர்டுரின் மழுப்பலாகப் பதிலளித்தார்; "அவர்கள் கிராமப்புறத்திலேயே தங்கிவிட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுவிட்டது." ஒரு கணம், அவர்கள் வருவதாக எந்தத் திட்டமும் இருந்திருக்காது என்றும், கலைஞர்களையும் பார்வையாளர்களையும் கவரவே இசையமைப்பாளரின் பிரதிநிதிகள் வருவதாக மேடம் வெர்டுரின் அறிவித்திருக்கலாம் என்றும் நான் நினைத்தேன். "என்னது? அப்படியானால் அவர்கள் ஒத்திகைக்குக் கூட வரவில்லையா?" என்று பாரன் (Baron) கேட்டார்; சார்லியை (Charlie) தான் பார்க்காதது போலக் காட்டிக்கொள்ளும் வகையில் அவர் ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தினார். சார்லி நலம் விசாரிக்க அருகில் வந்தார். நான் அவரிடம் மட்மோசெல் வின்ட்யூலைப் பற்றி மெல்லிய குரலில் ஒரு கேள்வி கேட்டேன்; எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது......அவ்விஷயத்தைப் பற்றி அவனுக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது. சத்தமாகப் பேச வேண்டாம் என்று அவனுக்குச் சைகை செய்த நான், இது குறித்துப் பிறகு விரிவாகப் பேசலாம் என்று எச்சரித்தேன். அவன் தலைவணங்கி, தன்னை முழுமையாக என் விருப்பத்திற்கேற்ப அர்ப்பணித்துக்கொள்வதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்வதாக உறுதியளித்தான். அவன் முன்பை விட மிகவும் பணிவாகவும் மரியாதையுடனும் நடந்துகொண்டதை நான் கவனித்தேன். என் சந்தேகங்களைத் தீர்க்க உதவக்கூடிய அந்த மனிதனைப் பற்றி நான் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus)-இடம் பாராட்டிப் பேசினேன்; அதற்கு அவர், "அவன் தனக்குரிய கடமையைத்தான் செய்கிறான்; நல்ல பண்புள்ள மனிதர்களிடையே வாழ்ந்துகொண்டே மோசமான பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லையே," என்று பதிலளித்தார். 'எம். டி சார்லஸ்'-இன் பார்வையில், நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் என்பவை பிரிட்டிஷ் பாணியிலான இறுக்கம் துளியும் இல்லாத, பழைய பிரெஞ்சு பாணியிலானவையாகவே இருந்தன. எனவே, சார்லி வெளியூர் அல்லது வெளிநாட்டுப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு பயண உடையில் 'பாரன்'-இன் வீட்டிற்கு வரும்போது, ​​அங்கு அதிக ஆட்கள் இல்லாத பட்சத்தில், 'பாரன்' எந்தவிதச் சடங்கு சம்பிரதாயங்களும் இன்றி அவன் இரு கன்னங்களிலும் முத்தமிடுவார்; அத்தகைய வெளிப்படையான பாச வெளிப்பாட்டின் மூலம், அந்த உறவில் ஏதேனும் முறையற்ற தன்மை இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தை நீக்கவோ, அல்லது தனது தனிப்பட்ட இன்பத்தை நாடியோ அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம்; ஆனால் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அதற்கும் மேலாக, ஒரு இலக்கியப் பாணியைப் பின்பற்றும் உணர்வோடு—அதாவது பழைய பிரெஞ்சு மரபுகளைக் கட்டிக்காக்கவும் எடுத்துக்காட்டாகவும் விளங்கும் வகையில்—அவர் அவ்வாறு செய்தார். மியூனிக் பாணியையோ அல்லது 'ஆர்ட் நுவோ' (Art Nouveau) பாணியையோ நிராகரித்துவிட்டுத் தனது கொள்ளுப் பாட்டியின் பழங்கால நாற்காலிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல, பிரிட்டிஷ் பாணியிலான உணர்ச்சியற்ற தன்மையை எதிர்த்து, தன் மகன் திரும்பியதைக் கண்டு வெளிப்படையாக மகிழும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் உணர்வுப்பூர்வமான தந்தையின் மென்மையான பாசத்தை அவர் வெளிப்படுத்தினார். அப்படியென்றால், தந்தைக்குரிய அந்தப் பாசத்தில் ரத்த உறவுகளுக்கு இடையிலான முறையற்ற காதலின் (incest) சாயல் ஏதேனும் இருந்ததா? 'எம். டி சார்லஸ்' தனது இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ள வழக்கமாகக் கையாண்ட முறை—இது குறித்து நாம் பின்னர் தெளிவு பெறுவோம்—அவரது மனைவியின் மறைவுக்குப் பிறகு பூர்த்தியாகாத உணர்வுப்பூர்வமான தேவைகளை நிறைவு செய்யப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை என்பதே அதிக வாய்ப்புள்ளது; எது எப்படியாயினும், மறுமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணத்தை பலமுறை பரிசீலித்த பிறகு, இப்போது ஒரு குழந்தையைத் தத்தெடுக்கும் தீவிரமான விருப்பம் அவரிடம் மேலோங்கியிருந்தது. அவர் 'மோரல்' (Morel) என்பவரைத் தத்தெடுக்கப் போவதாகப் பேசப்பட்டது; அதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. பெண்களைக் கவரும் ஆண்களுக்காக எழுதப்பட்ட இலக்கியங்கள் மூலமே தன் காம வேட்கையைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடிந்த, முஸேவின் (Musset) 'Nuits' கவிதையைப் படிக்கும்போது ஆண்களைப் பற்றிச் சிந்தித்த அந்த 'இன்வெர்ட்' (invert - மாற்றுப் பாலியல் நாட்டம் கொண்டவர்), இயல்பான பாலியல் நாட்டம் கொண்டவர்கள் வகிக்கும் அனைத்து சமூகப் பாத்திரங்களையும் ஏற்க விரும்புகிறார்: ஓபரா அரங்கிற்குத் தொடர்ந்து சென்று கோரஸ் நடனப் பெண்களுடன் தொடர்பில் இருக்கும் முதியவரைப் போல ஒரு காதலனை வைத்துக்கொள்வது; வாழ்க்கையில் நிலைபெறுவது; திருமணம் செய்துகொள்வது அல்லது ஒருவருடன் இணைந்து இல்லறம் நடத்துவது; தந்தையாவது போன்றவை.

எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மொரெலுடன் (Morel) வெளியே சென்றார்; நிகழ்ச்சியின் விவரங்களை அறிந்துகொள்வது போலத் தோன்றினாலும், சார்லி அவருக்கு இசையைக் காட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், தங்கள் ரகசிய நெருக்கத்தை இப்படிப் பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்துவதில் அவர் ஒரு தனி இனிமையை உணர்ந்தார். இதற்கிடையில், நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அந்த 'சிறிய குழுவில்' (little clan) இளம் பெண்கள் குறைவாகவே இருந்தாலும், பிரம்மாண்டமான விருந்து இரவுகளில் ஈடுசெய்யும் விதமாகப் பல பெண்கள் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். எனக்குத் தெரிந்த பல அழகான பெண்கள் அங்கு இருந்தனர். அவர்கள் அறையின் மறுபுறத்திலிருந்து என்னை நோக்கி வரவேற்கும் புன்னகையை வீசினர். அவ்வாறு, ஒரு இளம் பெண்ணின் அழகான புன்னகையால் அந்தச் சூழல் கணந்தோறும் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அது பகல் மற்றும் மாலைப் பொழுதுகளின் பன்முகத்தன்மை கொண்ட, பரவலான ஓர் அலங்காரம்; ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலை நாம் நினைவில் கொள்வதற்குக் காரணம், அங்கு இளம் பெண்கள் புன்னகைத்திருப்பதே ஆகும்.

விருந்தில் எம். டி சார்லஸ் பல முக்கியப் பிரமுகர்களுடன் பரிமாறிக்கொண்ட ரகசியமான கருத்துகளைக் கவனித்திருந்தால் மக்கள் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பார்கள். அந்தப் பிரமுகர்களில் இரண்டு பிரபுக்கள், ஒரு புகழ்பெற்ற ஜெனரல், ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர், ஒரு சிறந்த மருத்துவர் மற்றும் ஒரு முன்னணி வழக்கறிஞர் ஆகியோர் அடங்குவர். ஆயினும், உரையாடல் இப்படித்தான் அமைந்திருந்தது: "சொல்லுங்கள், அந்தப் பணியாளரைப் பார்த்தீர்களா? அதாவது வண்டியில் ஏறிச் செல்லும் அந்தச் சிறிய உருவம். மேலும், நம் உறவினர் கெர்மான்டஸின் (Guermantes) வீட்டில்... அங்கே ஏதேனும் விவகாரம் நடக்கிறதா? —தற்போதைக்கு இல்லை. —சொல்லுங்கள், வண்டி வரும் நுழைவாயிலில், குட்டையான கால்சட்டை அணிந்திருந்த அந்த இளம் பொன்னிற முடி கொண்ட நபர்... எனக்கு மிகவும் வசீகரமானவராகத் தோன்றினார்." அவர் மிகவும் கனிவுடன் எனக்காக வண்டியை வரவழைத்தார்; நான் அந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்து நடத்த விரும்பினேன். "ஆம், ஆனால் அவர் முற்றிலும் விரோதமான மனப்பான்மை கொண்டவர் என்று நினைக்கிறேன்—அதுமட்டுமின்றி, அது ஒரு நீண்ட இழுபறியான விஷயமாகிவிடும்; முதல் முயற்சியிலேயே வெற்றிபெற விரும்பும் உங்களைப் போன்ற ஒருவருக்கு அது சலிப்பைத் தரலாம். எப்படியாயினும், அதில் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று எனக்குத் தெரியும்; என் நண்பர் ஒருவர் முயன்று பார்த்தார்." "அது வருத்தத்திற்குரியது; அவருடைய முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் மிகவும் நேர்த்தியாகவும், தலைமுடி மிகச் சிறப்பாகவும் எனக்குத் தோன்றியது." "அப்படியா? அவள் அவ்வளவு சிறந்தவள் என்று நினைக்கிறாயா? அவளை இன்னும் கொஞ்சம் உற்றுப் பார்த்திருந்தால், உன் மயக்கம் தெளிந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இல்லை, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு அந்த 'பஃபே' (buffet) விருந்தில் நீ ஒரு உண்மையான அதிசயத்தைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்: ஆறடி ஆறங்குல உயரமும், கச்சிதமான சருமமும் கொண்ட ஒரு கட்டுமஸ்தான ஆள்—அவனும் அந்த விஷயத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவன். ஆனால் அவன் போலந்துக்குச் சென்றுவிட்டான்." "ஓ! அது கொஞ்சம் தொலைவுதானே." "யாருக்குத் தெரியும்? அவன் திரும்பி வரலாம். வாழ்க்கையில் மனிதர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்க நேரிடலாம்." உயர்தட்டுச் சமூகத்தின் எந்தவொரு பிரம்மாண்டமான ஒன்றுகூடலையும்—அதன் ஆழத்தை அறியும் திறன் ஒருவருக்கு இருந்தால்—மருத்துவர்கள் தங்கள் நோயாளிகளை அழைக்கும் விருந்துகளுடன் ஒப்பிடலாம்; நோயாளிகள் மிகவும் விவேகமாகப் பேசுவார்கள், சிறந்த நாகரிகத்துடன் நடந்துகொள்வார்கள்; கடந்து செல்லும் ஒரு முதியவரைச் சுட்டிக்காட்டி, "அவர்தான் ஜோன் ஆஃப் ஆர்க் (Joan of Arc)" என்று உங்கள் காதில் கிசுகிசுக்கும் அந்தத் தருணம் இல்லாவிட்டால், அவர்கள் தங்கள் மனநலப் பாதிப்பை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தமாட்டார்கள்.

"அவருக்கு உண்மையை உணர்த்துவது நமது கடமை என்று நான் கருதுகிறேன்," என்று மேடம் வெர்டுரின் பிரிச்சோவிடம் கூறினார். "நான் செய்வது சார்லஸுக்கு எதிரானது அல்ல; சொல்லப்போனால் அதற்கு நேர்மாறானது. அவர் மிகவும் கவரும் இயல்புடையவர், மேலும் அவரது நற்பெயரைப் பொறுத்தவரை..."
"...அவரது பாலியல் ஈடுபாட்டைப் பொறுத்தவரை, ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள், அதனால் எனக்கு எந்தத் தீங்கும் நேரப்போவதில்லை! எங்கள் சிறிய குழுவினர் மத்தியிலோ அல்லது உரையாடலுடன் கூடிய விருந்துகளிலோ நடக்கும் சல்லாபங்களை நான் வெறுப்பவள்; சுவாரஸ்யமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு மூலையில் அமர்ந்து பெண்களிடம் ஆண்கள் உளறிக் கொட்டுவதைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாதவள் நான். அப்படிப்பட்ட எனக்கு, ஸ்வான் (Swann) அல்லது எல்ஸ்டிர் (Elstir) போன்றவர்களிடம் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் சார்லஸ் (Charlus) விஷயத்தில் ஏற்படும் என்ற பயம் துளியும் இல்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை எனக்கு மன அமைதி உண்டு; அவர் என் விருந்துகளுக்கு வரும்போது—உலகில் உள்ள அத்தனை பெண்களும் அங்கு குழுமியிருந்தாலும் சரி—சல்லாபங்களாலோ அல்லது ரகசியப் பேச்சுகளாலோ பொதுவான உரையாடல் பாதிக்கப்படாது என்று உறுதியாக நம்பலாம். சார்லஸ் ஒரு தனி ரகம்; அவரைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை—அவர் ஒரு மதகுருவைப் போன்றவர். ஒரே ஒரு நிபந்தனைதான்: இங்கு வரும் இளைஞர்களுக்கு அதிகாரம் செலுத்தவோ அல்லது எங்கள் சிறிய குழுவினரிடையே பிளவை உண்டாக்கவோ அவர் முயற்சிக்கக் கூடாது; இல்லையெனில், அவர் பெண்களைத் துரத்தித் திரியும் ஒருவனை விட மோசமானவராகக் கருதப்படுவார்." சார்லஸின் இத்தகைய இயல்புகளைத் தான் ஏற்றுக்கொள்வதாக மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) கூறியபோது அது உண்மையானதாகவே இருந்தது. எந்தவொரு மத அதிகார அமைப்பைப் போலவே, அதிகாரக் கோட்பாட்டைச் சிதைப்பது, மரபுகளைப் பாதிப்பது அல்லது தனது சிறிய 'திருச்சபையின்' பழமையான கொள்கைகளை மாற்றுவது போன்ற விஷயங்களை விட, மனித பலவீனங்களை அவர் குறைவான தீவிரமானதாகவே கருதினார். "இல்லையென்றால், நான் என் கோர முகத்தைக் காட்ட வேண்டியிருக்கும். ஒரு கனவான், தனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்படவில்லை என்பதற்காக சார்லியை (Charlie) ஒரு ஒத்திகைக்கு (rehearsal) வராமல் தடுக்க முயன்றார். அவருக்குக் கடுமையான எச்சரிக்கை விடுக்கப்படவுள்ளது—அது அவருக்குப் போதுமானதாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்; இல்லையென்றால், அவர் தானாகவே வெளியேற வேண்டியிருக்கும். என் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன், அவர் சார்லிக்கு அதிகாரம் செலுத்த முயற்சிக்கிறார்." மேலும்—வேறு எவரும் பயன்படுத்தக்கூடிய அதே சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தி (ஏனெனில், ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது அல்லது ஒரு சூழலில், தாங்கள் சுதந்திரமாகச் சிந்திப்பதாக நினைத்துக்கொண்டே, உண்மையில் அனைவரும் பின்பற்றும் பொதுவான ஒரு பாணியை அல்லது வசனத்தையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லத் தூண்டும் சில அசாதாரணமான சொற்றொடர்கள் உண்டு)—அவர் மேலும் கூறினார்: "அந்த ஒல்லியான, மந்தமான முட்டாள்—ஒருவித மெய்க்காப்பாளனைப் போல ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆள்—இல்லாமல் மோரெலை (Morel) இனி பார்க்கவே முடியாது." சார்லியிடம் ஏதோ கேட்பது போல நடித்து, அவரைச் சற்று தனியே அழைத்துச் சென்று பேசலாம் என்று திரு. வெர்டுரின் (M. Verdurin) யோசனை தெரிவித்தார். ஆனால், அதனால் சார்லி பதற்றமடைந்து இசை நிகழ்ச்சியில் சொதப்பிவிடுவாரோ என்று திருமதி வெர்டுரின் அஞ்சினார். "இசை நிகழ்ச்சிகள் முடிந்த பிறகு, அல்லது வேறு ஒரு சமயத்தில் இந்த முயற்சியை மேற்கொள்வதே சிறந்தது." ஏனெனில், அடுத்த அறையில் தன் கணவர் சார்லிக்கு அறிவுரை வழங்குவதை நினைத்து மகிழ்வதையும், அதனால் ஏற்படும் பரவசத்தையும் அவர் விரும்பினாலும், அந்த முயற்சி தோல்வியுற்றால் தன் கணவர் கோபமடைந்து "16" என்ற அந்தத் திட்டத்தையே கைவிட்டுவிடுவாரோ என்று அவர் பயந்தார்.

அன்று மாலை திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) திட்டங்களைச் சீர்குலைத்தது, அவர் அழைத்திருந்த விருந்தினர்களின் மோசமான நடத்தையே; அந்த உயர்குடி வட்டாரத்தில் இது மிகவும் சாதாரணமாகக் கருதப்பட்ட ஒன்று. திரு. டி சார்லஸ் மீதான நட்பின் காரணமாகவும், அத்தகைய இடத்தின் உட்புறத்தைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தாலும் வந்திருந்த ஒவ்வொரு டச்சஸும் (duchess), வீட்டின் உரிமையாளரைப் போலவே அவரிடம் நேராகச் சென்று, வெர்டுரின் தம்பதியினருக்குக் கேட்கும் வகையிலேயே இப்படிப் பேசினர்: "அந்த 'அம்மா வெர்டுரின்' (Mother Verdurin) எங்கே இருக்கிறார் என்று காட்டுங்கள்; எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பது அவசியம்தானா? என் பெயர் நாளை செய்தித்தாள்களில் வராது என்று நம்புகிறேன்; அப்படி வந்தால் என் குடும்பத்தினர் அனைவருடனும் எனக்குப் பிளவு ஏற்பட்டுவிடும். என்ன? அந்த நரைத்த முடியுடைய பெண்ணா? பார்க்க அவ்வளவு மோசமாக இல்லையே." உண்மையில் அங்கு இல்லாத 'மடமொய்செல் வின்ட்யூய்ல்' (Mlle Vinteuil) பற்றிப் பேசும்போது, ​​பலர் இப்படிச் சொல்வார்கள்: "ஆ! அந்த 'சொனாட்டா' (Sonata) பெண்மணியா? அவரைக் காட்டுங்கள்." பிறகு, பல நண்பர்களைச் சந்தித்ததும் அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே ஒதுங்கிக்கொண்டு, விருந்தினர்களின் வருகையை ஒருவித நையாண்டி கலந்த ஆர்வத்துடன் வேடிக்கை பார்ப்பார்கள்; அதிகபட்சமாக, ஒரு பெண்ணின் சற்று விசித்திரமான சிகை அலங்காரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவார்கள்—ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே சிகை அலங்காரம் உயர்குடி வட்டாரங்களில் பெரும் நாகரிகமாக மாறவிருந்தது என்பது வேறு விஷயம். மொத்தத்தில், தாங்கள் அறிந்த மற்ற வரவேற்பறைகளை (salons) விட இது முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்த நிலையில், அப்படி இல்லாதது அவர்களுக்கு ஏமாற்றத்தையே அளித்தது. இது, 'ப்ரூயன்ட்' (Bruant) என்பவரின் கேபரே (cabaret) நிகழ்ச்சிக்குச் சென்று, பாடகரின் வசவுச் சொற்களைக் கேட்க ஆசைப்பட்ட உயர்குடிப் பெண்கள், உள்ளே நுழைந்ததும் எதிர்பார்த்த அந்தத் திட்டுக்களுக்குப் பதிலாக ஒரு பணிவான வணக்கத்தைப் பெற்றபோது அடைந்த ஏமாற்றத்தைப் போன்றது. "ஆ! அந்த முகத்தைப் பாருங்கள், அந்த அசிங்கமான முகத்தைப் பாருங்கள். ஆ!" "அவள் முகத்தைப் பார்."

பால்பெக் (Balbec) நகரில், திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) எனக்கு மேடம் டி வோகோபெர்ட் (Mme de Vaugoubert) குறித்த ஒரு கூர்மையான விமர்சனத்தை வழங்கியிருந்தார்; மிகுந்த புத்திசாலித்தனம் கொண்டவராயினும், எதிர்பாராத ஒரு நல்ல வாய்ப்பு வாய்த்த பிறகு, அவர் தனது கணவருக்கு மீளமுடியாத அவப்பெயரைத் தேடித்தந்திருந்தார். திரு. டி வோகோபெர்ட் தூதராகப் பணியாற்றிய நாடுகளின் ஆட்சியாளர்களான மன்னர் தியோடோசியஸ் மற்றும் ராணி யூடோக்ஸியா ஆகியோர் பாரிஸுக்குத் திரும்பியிருந்தனர்—இம்முறை நீண்ட காலம் தங்கும் நோக்கத்துடன்—மேலும் அவர்கள் সম্মானிக்கப்படும் வகையில் தினசரி கொண்டாட்டங்கள் நடைபெற்றன. இந்நிகழ்வுகளின்போது, ​​ராணி—தம் தலைநகரில் பத்து ஆண்டுகளாக மேடம் டி வோகோபெர்ட்டைச் சந்தித்து வந்ததால் அவருடன் நெருக்கமான உறவு கொண்டிருந்த அதே வேளையில், குடியரசுத் தலைவரின் மனைவியையோ அல்லது அமைச்சர்களின் மனைவிகளையோ அறியாதவராக இருந்தார்—அவர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அந்தத் தூதர் மனைவியுடன் (Ambassadrice) மட்டுமே தனித்து உரையாடுவதில் கவனம் செலுத்தினார். மன்னர் தியோடோசியஸுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையிலான கூட்டணியை உருவாக்கியவர் திரு. டி வோகோபெர்ட் என்பதால், தனது நிலைப்பாடு அசைக்க முடியாதது என்று நம்பிய அந்தத் தூதர் மனைவி, ராணி தனக்கு அளித்த முன்னுரிமையைக் கண்டு பெருமிதம் கொண்டார்; அதே சமயம், தன்னை அச்சுறுத்திய ஆபத்து குறித்து—அது உண்மையில் நிகழ்ந்தேறியது—அவர் எந்தவிதமான கவலையும் கொள்ளவில்லை......சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அந்தத் தம்பதியினர் சாத்தியமற்றது என்று தவறாகக் கருதிய ஒரு நிகழ்வு நடந்தது: அது திரு. வோகுபெர்ட்டின் (M. de Vaugoubert) திடீர் மற்றும் கட்டாய ஓய்வு. உள்ளூர் ரயிலில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது தனது பால்ய நண்பரின் வீழ்ச்சியைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்த திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), ஒரு புத்திசாலிப் பெண் அத்தகைய சூழலில் ஏன் தனது செல்வாக்கை முழுமையாகப் பயன்படுத்தவில்லை என்று வியந்தார்; அதாவது, ஆட்சியாளர்களிடம் தனக்கு எந்தச் செல்வாக்கும் இல்லாதது போலக் காட்டிக்கொண்டு, குடியரசுத் தலைவரின் மற்றும் அமைச்சர்களின் மனைவிகளிடம் மிகுந்த கனிவுடன் நடந்துகொண்டிருக்கலாம். அப்படிச் செய்திருந்தால், அந்தப் பெண்கள் தாங்கள் பெரிதும் மதிக்கப்படுவதாக உணர்ந்து, வோகுபெர்ட் தம்பதியினருக்கு நன்றியுணர்வுடன் இருந்திருப்பார்கள்; ஏனெனில், அந்தக் கனிவு தம்பதியினரின் தூண்டுதலால் அல்லாமல் இயல்பாகவே வெளிப்பட்டது என்று அவர்கள் நம்பியிருப்பார்கள். ஆயினும், சூழ்நிலை தலைக்கேறினால், மற்றவர்களின் குறைகளை உணர்பவர்களே பெரும்பாலும் அதே குறைகளுக்கு ஆளாகிவிடுகிறார்கள். திரு. டி சார்லஸைப் பொறுத்தவரை, விருந்தினர்கள் அவரை நிகழ்ச்சியின் புரவலராகக் கருதி வாழ்த்தவும் நன்றி கூறவும் வந்தபோது, ​​அவர்களில் யாரையாவது திருமதி வெர்டுரினிடம் (Mme Verdurin) சில வார்த்தைகள் பேசுமாறு கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் நினைக்கவே இல்லை. நேபிள்ஸ் ராணி மட்டுமே—அதாவது பேரரசி எலிசபெத் மற்றும் அலன்சோன் டச்சஸ் ஆகியோரின் அதே உயர்குடி ரத்தத்தைக் கொண்டவர்—இசைக்காகவோ அல்லது திரு. டி சார்லஸைப் பார்ப்பதற்காகவோ வந்ததை விட, திருமதி வெர்டுரினைச் சந்திப்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சிக்காகவே வந்தது போல அவருடன் உரையாடத் தொடங்கினார்; அவர் அந்த 'தலைவி'யை (Patronne) வெகுவாகப் புகழ்ந்தார், அவரைச் சந்திக்க எவ்வளவு காலமாக விரும்பினார் என்பதைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசினார், அவரது வீட்டைப் பாராட்டினார், மேலும் ஒரு சாதாரண சமூகச் சந்திப்பில் பேசுவது போலவே பலதரப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றி உரையாடினார். பெல்ஜியத்தின் இளவரசர் ஆல்பர்ட்டை விரைவில் திருமணம் செய்துகொள்ளவிருந்த தனது மருமகள் எலிசபெத்தை அழைத்து வந்திருக்க மிகவும் விரும்பியதாகவும், இந்த நிகழ்வைத் தவறவிட்டதற்காக அந்தப் பெண் எவ்வளவு வருத்தப்படுவாள் என்றும் அவர் கூறினார்! மேடையில் இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் இடங்களைப் பிடிப்பதைப் பார்த்ததும் அவர் அமைதியானார், மேலும் மொரெல் (Morel) யார் என்று தனக்குக் காட்டும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அந்த இளம் இசை மேதையைச் சுற்றி அத்தகைய புகழின் ஒளிவட்டத்தை உருவாக்க திரு. டி சார்லஸ் விரும்பியதற்கான நோக்கங்கள் குறித்து அவருக்கு எந்தவிதமான மாயையும் இருந்திருக்க முடியாது. இருப்பினும், வரலாற்றிலேயே மிக உயர்குடி மரபில் வந்தவரும், அனுபவம், ஐயுணர்வு மற்றும் பெருமிதம் ஆகியவற்றில் சிறந்தவருமான அந்த அரசியின் முதிர்ந்த ஞானம், தான் மிகவும் நேசித்தவர்களின் (பவேரியாவின் டச்சஸ் ஒருவரின் மகனான தனது உறவினர் சார்லஸ் போன்றவர்களின்) தவிர்க்க முடியாத குறைகளை வெறும் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளாகவே பார்க்க வைத்தது. இந்தக் குறைகள், அவர் அவர்களுக்கு வழங்கிய ஆதரவை இன்னும் மதிப்புமிக்கதாக மாற்றின; அதன் விளைவாக, அந்த ஆதரவை வழங்குவதில் அவருக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சி கிடைத்தது. இத்தகையதொரு சூழலில் அவர் தனியாக மெனக்கெட்டு வந்ததை எண்ணி, திரு. டி சார்லஸ் இரட்டிப்பு நெகிழ்ச்சி அடைவார் என்பது அவருக்குத் தெரியும். மேலும், ஒரு காலத்தில் கருணைக்கு இணையாகத் துணிச்சலையும் வெளிப்படுத்திய அந்த வீராங்கனை—காயேட்டா (Gaeta) கோட்டைச் சுவரிலிருந்து எதிரிகள் மீது நேரில் துப்பாக்கியால் சுட்ட ஒரு போர்வீரர்-அரசியாகவும், வீரதீரப் பண்புடன் பலவீனமானவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க எப்போதும் தயாராக இருந்தவராகவும் திகழ்ந்த அவர்—மேடம் வெர்டுரின் தனியாகவும் கவனிக்கப்படாமலும் நிற்பதைக் கண்டார். அரசியின் அருகிலிருந்து விலகிச் செல்வது மரபுப்படி அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பது தெரியாமலேயே, நேப்பிள்ஸ் அரசியான தனக்கு, அந்த மாலைப் பொழுதின் மையப்புள்ளியும், தன்னை அங்கு ஈர்த்த முக்கிய ஈர்ப்பும் மேடம் வெர்டுரின் தான் என்ற தோற்றத்தை அவர் வெளிப்படுத்த முயன்றார். நிகழ்ச்சி முடியும் வரை தன்னால் இருக்க முடியாது என்று கூறி அவர் மன்னிப்பு கோரினார்; அரிதாகவே வெளியே செல்பவர் என்றாலும், மற்றொரு விருந்து நிகழ்ச்சிக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதை விளக்கினார். தான் கிளம்பும்போது யாரும் சிரமப்படக்கூடாது என்று அவர் வலியுறுத்தினார்; இதன் மூலம், தனக்குச் சேர வேண்டிய மரியாதைகள் எவை என்றே தெரியாத மேடம் வெர்டுரினை, அந்தச் சம்பிரதாயக் கடமைகளிலிருந்து விடுவித்தார். ஆயினும், திரு. டி சார்லஸ் விஷயத்தில் நியாயமாக ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்: அவர் மேடம் வெர்டுரினை முற்றிலும் மறந்துவிட்டாலும்—மேலும் அந்தச் சர்ச்சைக்குரிய சம்பவம் நடக்கும் வரை, தான் அழைத்திருந்த தனது சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த விருந்தினர்களும் அவரை மறக்குமாறு விட்டுவிட்டாலும்—"இசை நிகழ்ச்சி" நடைபெறும் வேளையில், "வீட்டின் தலைவி"யான அவரிடம் அதே கண்ணியமற்ற மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்க அவர்களை அனுமதிக்கக்கூடாது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். மொரல் (Morel) ஏற்கனவே மேடைக்கு வந்துவிட்டிருந்தார், கலைஞர்களும் கூடிக் கொண்டிருந்தனர்; ஆனாலும் உரையாடல்களும், சிரிப்பொலிகளும், "இதைப் புரிந்துகொள்ள ஏதோ ஒரு சிறப்புப் பயிற்சி தேவை போலிருக்கிறது" என்பது போன்ற கருத்துகளும் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. உடனடியாக, திரு. டி சார்லஸ் நிமிர்ந்து நின்றார்—முன்பு திருமதி வெர்டுரினின் இல்லத்திற்குள் தள்ளாடி நுழைந்தபோது நான் கண்ட அதே மனிதர் அல்ல என்பது போலத் தோன்றியது—ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போன்ற தோற்றத்தை அவர் மேற்கொண்டார்; இது சிரிப்பதற்கான நேரம் அல்ல என்பதை உணர்த்தும் வகையில் அங்கிருந்தவர்களைக் கடுமையான பார்வையால் உற்று நோக்கினார். வகுப்பறையில் ஆசிரியரிடம் கையும் களவுமாகப் பிடிபட்ட பள்ளிச் சிறுமியைப் போல, பல பெண் விருந்தினர்கள் அவரது பார்வையில் சட்டென வெட்கிச் சிவந்து போவதைக் காண முடிந்தது. இருப்பினும், எனக்கு அவரது தோரணை—அது உயர்குடிக்குரியதாக இருந்தபோதிலும்—ஒருவித வேடிக்கையான தன்மையைக் கொண்டதாகவே பட்டது; ஏனெனில், சில சமயங்களில் அவர் தனது விருந்தினர்களைக் கோபமான பார்வையால் நிலைகுலையச் செய்வார்; அதே வேளையில், மற்ற நேரங்களில்—அந்நேரத்திற்குத் தேவையான மரியாதைக்குரிய அமைதி மற்றும் உலகியல் விவகாரங்களிலிருந்து விலகி நிற்கும் மனநிலை ஆகியவற்றை ஒரு வழிகாட்டியாகத் (vade mecum) தன்னுள் வெளிப்படுத்தும் விதமாக—அவரே தீவிரமான நிதானத்தின் (அது ஒருவித பரவச நிலையை ஒத்திருந்தது) முன்மாதிரியாகத் திகழ்வார். வெள்ளை கையுறை அணிந்த கைகளைத் தனது கம்பீரமான நெற்றிக்கு உயர்த்தியவாறு அவர் நின்றார்; அதே சமயம், அந்தத் தருணம் 'உன்னத கலைக்கு' (High Art) உரியது என்பதை உணராமல் நாகரிகமற்ற முறையில் தாமதமாக வந்தவர்களின் வாழ்த்துகளை அவர் முற்றிலும் புறக்கணித்தார். அனைவரும் மெய்மறந்து போயிருந்தனர்; யாரும் சத்தம் எழுப்பவோ அல்லது நாற்காலியை நகர்த்தவோ துணியவில்லை; அதற்கான மரியாதை...பாலமேடின் (Palamède) செல்வாக்கின் காரணமாக, நாகரிகமற்ற அதே சமயம் நேர்த்தியான தோற்றமும் கொண்ட ஒரு கூட்டத்தினரிடையே இசை திடீரென புகுத்தப்பட்டிருந்தது.

சிறிய மேடையில் மோரல் (Morel) மற்றும் ஒரு பியானோ கலைஞருடன் மற்ற இசைக்கலைஞர்களும் தங்கள் இடங்களைப் பிடிப்பதைப் பார்த்தபோது, ​​வின்ட்யூலின் (Vinteuil) படைப்புகள் அல்லாத பிற இசையமைப்பாளர்களின் படைப்புகளுடன் நிகழ்ச்சி தொடங்கும் என்று நான் கருதினேன்; ஏனெனில், பியானோ மற்றும் வயலினுக்கான அவரது 'சொனாட்டா' (sonata) மட்டுமே அவரது படைப்புகளில் உள்ளது என்று நான் நம்பியிருந்தேன்.

மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) தனியாக அமர்ந்திருந்தார்—அவரது வெண்மையான, லேசாகச் சிவந்த நெற்றிப்பகுதி அற்புதமாக வளைந்திருந்தது; பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு ஓவியங்களைப் பின்பற்றியும், அதே சமயம் உடல் சூட்டைத் தணிக்கும் தீவிரத் தேவையாலும் (தனது உடல்நிலையை ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்கும் ஒருவரைப் போல) அவரது தலைமுடி பின்னோக்கி வாரப்பட்டிருந்தது. அந்த இசை நிகழ்வுகளின் தலைமைத் தெய்வமாகவும், வாக்னர் (Wagner) இசை மற்றும் ஒற்றைத் தலைவலி (migraine) ஆகியவற்றின் தேவதையாகவும், சலிப்பூட்டும் அந்தக் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் மேதமையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சோகமான 'நார்ன்' (Norn - விதியைத் தீர்மானிக்கும் தேவதை) போலவும் அவர் தனித்து அமர்ந்திருந்தார். மற்றவர்களை விட அந்த இசையை மிக நன்றாக அறிந்திருந்தும், அது குறித்து எந்த எதிர்வினையையும் வெளிப்படுத்தாமல், வழக்கத்தை விட அதிக அலட்சியத்தைக் காட்ட அவர் தயாராக இருந்தார். இசை நிகழ்ச்சி தொடங்கியது; வாசிக்கப்பட்ட இசை எனக்குத் தெரியவில்லை—நான் ஒரு புதிய சூழலில் இருப்பது போல் உணர்ந்தேன். அது எந்த வகையைச் சேர்ந்தது? யாருடைய படைப்பை நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்? அதை அறிய நான் ஆவலாக இருந்தேன்; ஆனால் கேட்பதற்கு அருகில் யாரும் இல்லாததால், நான் 'ஆயிரத்து ஓர் இரவுகள்' (The Thousand and One Nights) கதையில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இருக்க விரும்பினேன். அப்புத்தகத்தில், நிச்சயமற்ற தருணங்களில், ஒரு பூதமோ அல்லது பேரழகான இளம் பெண்ணோ திடீரெனத் தோன்றி—மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல், குழப்பமடைந்த நாயகனுக்கு மட்டும் தெரிந்து—அவன் அறிய விரும்பும் உண்மையை வெளிப்படுத்துவார்கள். அதே கணத்தில், எனக்கும் அத்தகையதொரு மாயத் தோற்றம் கிடைத்தது. ஒரு புதிய திசையிலிருந்து அணுகி, நமக்குத் தெரியாத நாடு என்று நினைத்த ஒரு இடத்தில், ஒரு வளைவைச் சுற்றி வரும்போது திடீரென நன்கு பரிச்சயமான ஒரு பாதையை அடைவது போல—முன்பு அந்த வழியாக வந்ததில்லை என்றாலும் ஒவ்வொரு மூலையும் தெரிந்திருக்கும் அந்த இடத்தில், "அட, இது என் நண்பர் 'X'-இன் தோட்டத்தின் பக்கவாட்டு வாயிலுக்குச் செல்லும் சிறிய பாதைதானே; அவர்கள் வீட்டிலிருந்து இரண்டு நிமிடத் தொலைவில்தான் இருக்கிறேன்" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வது போலவும், அப்போது அவர்களின் மகளே உங்களை வரவேற்க வெளியே வந்திருப்பது போலவும்—அதேபோல, எனக்குப் புதியதாக இருந்த அந்த இசைக்கு நடுவே, வின்ட்யூலின் சொனாட்டாவை நான் திடீரென அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். எந்தவொரு இளம் பெண்ணையும் விட வியக்கத்தக்க வகையில், அந்த "சிறிய இசைத் தொடர்" (little phrase)—வெள்ளி ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மெல்லிய துணிகளைப் போல காற்றில் மிதக்கும் பிரகாசமான மற்றும் மென்மையான நாதங்களுடன்—புதியதொரு பொலிவுடன் என்னை நோக்கி வந்தது; அந்தப் புதிய அலங்காரத்திற்குள்ளும் அதை என்னால் அடையாளம் காண முடிந்தது. அது என்னிடம் பேசிய அந்தத் தொனி—மிகவும் பரிச்சயமான மற்றும் நட்பான தொனி—அதை மீண்டும் கண்டடைந்த என் மகிழ்ச்சியை மேலும் அதிகரித்தது; அந்தத் தொனி மிகவும் எளிமையானதாகவும் அதே சமயம் மனதை ஈர்க்கும் வகையிலும் இருந்தது; ஆயினும், அது தனக்கே உரிய அந்த மின்னும் அழகை வெளிப்படுத்தத் தவறவில்லை. மேலும், அதன் நோக்கம் எனக்கு வழிகாட்டுவது மட்டுமே—ஆனால் அது அந்த 'சொனாட்டா' (sonata) இசைக்கோவையின் வழியல்ல; ஏனெனில் இது வின்ட்யூலின் (Vinteuil) முன்பு அறியப்படாத ஒரு படைப்பு. இதில் அவர், நிகழ்ச்சி நிரல் குறிப்பில் (அதை அப்போது நம் கண்முன் வைத்திருக்க வேண்டும்) இருந்த ஒரு குறிப்பால் தூண்டப்பட்டு, அந்த "சிறிய இசைத் தொடரை" சற்றே வெளிப்படுத்தி மகிழ்ந்திருந்தார். அது அவ்வாறு வெளிப்பட்ட கணமே மறைந்துபோனது; நான் மீண்டும் ஒரு அறியாத உலகில் இருப்பதாக உணர்ந்தேன். ஆனால் இப்போது எனக்குத் தெரியும்—எல்லாமே அதை உறுதிப்படுத்தின—இந்த உலகம் வின்ட்யூலின் படைப்பாக இருக்கக்கூடும் என்று நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்க முடியாத ஒன்றாகும். ஏனெனில், எனக்கு ஒரு சலிப்பூட்டும் உலகமாகிவிட்ட அந்தச் சொனாட்டாவிலிருந்து விடுபட்டு, அதே அளவு அழகான ஆனால் மாறுபட்ட பிற படைப்புகளை நான் கற்பனை செய்ய முயன்றபோது, ​​பூமியில் உள்ள புல்வெளிகள், மலர்கள் மற்றும் ஆறுகளின் நகல்களைக் கொண்டே தங்கள் 'சொர்க்கத்தை' நிரப்பும் கவிஞர்களைப் போலவே நானும் நடந்துகொண்டேன். என் கண்முன் இருந்த அந்தப் புதிய படைப்பு, அந்தச் சொனாட்டாவை நான் முன்பே அறியாதிருந்திருந்தால் அது எனக்குத் தந்திருக்கும் அதே அளவு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; அதுவும் அதே அளவு அழகாக இருந்தபோதிலும், அது முற்றிலும் வேறான ஒன்றாக இருந்தது. அந்தச் சொனாட்டா ஒரு கிராமியச் சூழலையும், லில்லி மலர் போன்ற விடியலையும் கண்முன் நிறுத்தியது—அதாவது, அதன் காற்றோட்டமான வெண்மையை விலக்கி, வெள்ளை ஜெரேனியம் மலர்களுக்கு மேலே படர்ந்திருந்த ஹனிசக்கிள் (honeysuckle) கொடிகளின் மென்மையான மற்றும் அடர்த்தியான பின்னலில் அது தன்னை இணைத்துக்கொண்டது. ஆனால் இந்தப் புதிய படைப்போ, ஒரு பரந்த வெறுமை மற்றும் கூர்மையான அமைதிக்கு நடுவே, கடல் போல மென்மையான மற்றும் சமமான பரப்புகளின் மீது, ஏற்கனவே கருஞ்சிவப்பு நிறம் பூசிய புயல் வீசும் காலைப் பொழுதில் தொடங்கியது; விடியலின் அந்த இளஞ்சிவப்பு ஒளியில்தான், அந்த அறியப்படாத உலகம் அமைதி மற்றும் இருளிலிருந்து வெளிப்பட்டு, என் கண்முன் படிப்படியாக வடிவம் பெற்றது. அந்தச் சிவப்பு நிறம்—மென்மையான, கிராமிய மற்றும் கள்ளங்கபடமற்ற அந்தச் சொனாட்டாவில் இல்லாத, முற்றிலும் புதுமையான அந்த நிறம்—விடியலைப் போலவே வானம் முழுவதையும் ஒரு மர்மமான நம்பிக்கையுடன் பூசியது. ஏற்கனவே ஒரு பாடல் காற்றில் ஊடுருவி ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது—அது ஏழு ஸ்வரங்களைக் கொண்ட ஒரு மெல்லிசை; ஆனால் முற்றிலும் அறிமுகமில்லாதது, நான் கற்பனை செய்திருந்த அல்லது கற்பனை செய்திருக்கக்கூடிய எதனுடனும் ஒப்பிட முடியாத ஒன்று. அது ஒரே நேரத்தில் விவரிக்க முடியாததாகவும் அதே சமயம் கூர்மையானதாகவும் இருந்தது; அந்த 'சொனாட்டா' (sonata) இசையில் கேட்ட புறாவின் மென்மையான கூவலைப் போலல்லாமல், அது காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்த ஒரு ஒலி—அந்த இசையின் தொடக்கம் மூழ்கியிருந்த அடர் சிவப்பு நிறத்தைப் போலவே அதுவும் மிகத் துடிப்பானதாக இருந்தது. அது ஒரு மாயாஜால சேவலின் கூவலைப் போன்றது—விவரிக்க முடியாத, ஆனால் கூர்மையான மற்றும் மிக உயர்ந்த சுருதியில் ஒலிக்கும், நித்தியமான விடியலின் அழைப்பு அது. மழை கழுவிய, மின்சாரம் போன்ற துடிப்புமிக்க அந்தச் சூழல்—முற்றிலும் மாறுபட்ட தன்மையையும், முற்றிலும் மாறுபட்ட அழுத்தங்களையும் கொண்டதாக, நாம் அறிந்த உலகத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த வேறொரு உலகில்......கன்னிமையும் பசுமையும் நிறைந்த அந்தச் சோனாட்டாவின் தன்மை ஒவ்வொரு கணமும் மாறிக்கொண்டே இருந்தது, விடியலின் பொலிவான வாக்குறுதியை அழித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆயினும், நண்பகலில், சுட்டெரிக்கும், விரைந்து மறையும் சூரிய ஒளியின் வெடிப்பில், அது ஒரு கனமான, கிராமிய, ஏறக்குறைய நாட்டுப்புற மகிழ்ச்சியில் பூரணம் அடைவது போல் தோன்றியது; அதில், ஆர்ப்பரியில் உள்ள தேவாலயச் சதுக்கத்தை வெப்பத்தால் தீப்பிழம்பாக மாற்றிய மணிகளைப் போன்ற, ஆரவாரமான, கட்டுக்கடங்காத மணிகளின் ஓசை—வின்டூயில் அவற்றை அடிக்கடி கேட்டிருந்ததால், ஒரு வண்ணத்தட்டில் கையில் தயாராக இருக்கும் ஒரு வண்ணத்தைப் போல, அந்தத் தருணத்திலேயே தன் நினைவிலிருந்து மீட்டெடுத்திருக்கக்கூடும்—ஒரு ஆழமான, அடர்த்தியான மகிழ்ச்சிக்கு உருவம் கொடுப்பது போல் தோன்றியது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஒரு அழகியல் கண்ணோட்டத்தில், இந்த மகிழ்ச்சியின் மையக்கருத்து என்னை ஈர்க்கவில்லை; அது எனக்கு ஏறக்குறைய அசிங்கமாகத் தோன்றியது, ஏனெனில் அதன் தாளம் தரையில் மிகவும் சிரமப்பட்டு இழுபட்டுச் சென்றது, அதன் முழு சாராம்சத்தையும் சத்தத்தை மட்டுமே பயன்படுத்தி—ஒரு மேசையில் குச்சிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் தட்டுவதன் மூலம்—ஒருவரால் பின்பற்றியிருக்க முடியும். அந்தக் கட்டத்தில் வின்டூயிலிடம் உத்வேகம் குறைந்திருந்தது என்றும், அதன் விளைவாக, எனது கவனக்குவிப்புத் திறனும் சற்றுக் குறைந்தது என்றும் எனக்குத் தோன்றியது.
வீட்டின் எஜமானியம்மாளை நான் பார்த்தேன்; 'ஃபோபோர்க்' (Faubourg) பகுதியைச் சேர்ந்த அந்தப் பெண்கள் அறியாமையுடன் இசையின் தாளத்திற்கு ஏற்பத் தங்கள் தலைகளை அசைத்துக்கொண்டிருந்ததை, அவரது அசைவற்ற, உறுதியான தோற்றம் ஒருவித எதிர்ப்புடன் நோக்குவது போல் இருந்தது. "இந்த இசை எனக்கு எவ்வளவு நன்றாகத் தெரியும் என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா? என் உணர்வுகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினால், நாம் இங்கேயே என்றென்றும் இருக்க வேண்டியிருக்கும்!" என்று மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வாய் திறந்து சொல்லவில்லை. ஆனால், அவரது நிமிர்ந்த, அசையாத உடல்வாகு, உணர்ச்சியற்ற கண்கள் மற்றும் கலைந்து விழுந்திருந்த கூந்தல் இழைகள் ஆகியவை அந்தச் செய்தியை வெளிப்படுத்தின. அவை அவரது துணிச்சலையும் பறைசாற்றின—இசைக் கலைஞர்களிடம், "தடையின்றித் தொடருங்கள், என் நரம்புகளின் மென்மை பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம்; 'ஆண்டாண்டே' (andante) எனும் மெதுவான இசைப்பகுதியைக் கேட்டு நான் கலங்கமாட்டேன், 'அலெக்ரோ' (allegro) எனும் வேகமான இசைப்பகுதியைக் கேட்டு அலறவும் மாட்டேன்" என்று கூறுவது போல் இருந்தது அது. நான் இசைக் கலைஞர்களைப் பார்த்தேன். செல்லோ (cello) வாசிப்பவர் தன் முழங்கால்களுக்கு இடையே அந்த வாத்தியத்தைப் பற்றிப் பிடித்தபடி உயர்ந்து நின்றார்; அவரது கரடுமுரடான முக அம்சங்கள்—சில செயற்கையான பாவனைகளின்போது—தன்னையறியாமலே ஒருவித அருவருப்புத் தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தின. அவர் 'டபுள் பாஸ்' (double bass) வாத்தியத்தின் மீது சாய்ந்து, முட்டைக்கோஸை நறுக்குவதற்குத் தேவைப்படும் அதே நிதானமான வீட்டுப் பணி மனப்பான்மையுடன் அதை கையாண்டார். அதே சமயம், குட்டையான பாவாடை அணிந்திருந்த ஹார்ப் (harp) வாசிப்பவர்—பாரம்பரிய மரபுகளின்படி ஒரு தீர்க்கதரிசியின் மாய அறையில் 'ஈதர்' (ether) எனும் வெளியைக் குறிக்கும் கிடைமட்டமான பொன்னிறக் கதிர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றினார்—தேவையான துல்லியமான இடத்திலிருந்து ஒரு இனிய இசைக்குறிப்பை மீட்டெடுக்க அங்கேயும் இங்கேயும் கைகளை நீட்டிக்கொண்டிருந்தார்; வானுலகின் பொன்னிறக் கூண்டுக்கு முன் நின்றுகொண்டு நட்சத்திரங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பறிக்கும் ஒரு குட்டி உருவகத் தேவதையைப் போல அவர் காட்சியளித்தார். மோரெல் (Morel) விஷயத்தில், முன்பு மற்ற கூந்தலோடு கலந்து கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்த ஒரு முடிச்சுருள் இப்போது தளர்ந்து அவரது நெற்றியில் வந்து விழுந்திருந்தது. இசையின் இந்தப் பகுதியைப்பற்றி திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) என்ன நினைக்கிறார் என்பதை அறிய, நான் என் தலையைச் சற்றே பார்வையாளர்கள் இருந்த திசைக்குத் திருப்பினேன். ஆனால் என் கண்களில் பட்டது மேடம் வெர்டுரினின் முகம் மட்டுமே—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவரது கைகள் மட்டுமே; ஏனெனில் அவரது முகம் முழுவதுமாக அந்தக் கைகளுக்குள் புதைந்திருந்தது.

ஆனால் வெகு விரைவில், வெற்றி முழக்கமிடும் மணி ஓசையைப் போன்ற அந்த இசைக்கரு (motif) மற்ற இசைக் கூறுகளால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுச் சிதறடிக்கப்பட்டபோது, ​​நான் மீண்டும் அந்த இசையின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டேன்; அந்த 'செப்டெட்' (ஏழு இசைக்கருவிகளுக்கான இசைக்கோவை) இசையில் தனித்தனி கூறுகள் ஒவ்வொன்றாக முன்வைக்கப்பட்டு இறுதியில் ஒன்றிணைவது போலவே, வின்ட்யூலின் 'சொனாட்டா'வும்—மேலும் நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டபடி அவரது பிற படைப்புகளும்—இந்தச் செப்டெட்டுடன் ஒப்பிடுகையில் வெறும் ஆரம்பகட்ட முயற்சிகளே என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அவை இனிமையானவைதான், ஆனால் இப்போது எனக்கு வெளிப்படும் அந்த வெற்றியார்ந்த, முழுமையான கலைப்படைப்புடன் ஒப்பிடும்போது மிகவும் பலவீனமானவை. அதேபோல, வின்ட்யூல் உருவாக்கியிருக்கக்கூடிய பிற உலகங்களை, எனது ஒவ்வொரு காதலும் எப்படித் தங்களுக்குள் முழுமையாகத் தற்சார்பு கொண்ட பிரபஞ்சங்களாகத் திகழ்ந்தனவோ, அதேபோன்ற உலகங்களாகவே நான் ஒரு காலத்தில் நினைத்திருந்ததை என்னால் நினைவுகூராமல் இருக்க முடியவில்லை; ஆனால் உண்மையில், எனது இறுதிக் காதலான ஆல்பர்ட்டின் மீதான காதலில், அந்த ஆரம்பகால பாச உணர்வுகள் (பால்பெக்கில் மிகத் தொடக்கத்தில், பின்னர் 'ஃபுரெட்' விளையாட்டுக்குப் பிறகு, அவள் ஹோட்டலில் தங்கியிருந்த இரவு, பாரிஸில் அந்த மூடுபனி சூழ்ந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, கெர்மான்ட்ஸ் விருந்து நடந்த மாலைப்பொழுது, மீண்டும் பால்பெக், மற்றும் இறுதியாக பாரிஸில் என் வாழ்க்கை அவளுடையதுடன் பிரிக்கமுடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டிருந்த தருணம் என இவை அனைத்தும்) வெறும் அழைப்புகளாகவே இருந்தன என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆல்பர்ட்டின் மீதான என் காதலை மட்டுமல்லாமல் என் முழு வாழ்க்கையையும் நான் இப்போது கருத்தில் கொண்டால், எனது பிற காதல்களும் கூட, ஆல்பர்ட்டின் மீதான இந்த மாபெரும் காதலுக்கு வழிவகுக்கும் மெல்லிய, ஆரம்பகட்ட முயற்சிகளாக—அழைப்புகளாக—மட்டுமே இருந்தன. ஆல்பர்ட்டின் சமீப நாட்களில் 'மடமொய்செல் வின்ட்யூலை' (Mlle Vinteuil) சந்தித்தாளா இல்லையா என்று மீண்டும் ஒருமுறை என்னையே கேட்டுக்கொள்ள இசையைக் கவனிப்பதை நிறுத்தினேன்—ஒரு கண நேர கவனச்சிதறலால் மறக்கப்பட்டிருந்த உள்ளத்து வலியை மீண்டும் ஒருமுறை ஆராய்ந்து பார்ப்பது போல. ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டின் செய்யக்கூடிய செயல்கள் அனைத்தும் எனக்குள்ளேயே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன. நமக்குத் தெரிந்த மனிதர்கள் அனைவரிலும், நமக்கென ஒரு 'இரட்டை' (double) உருவம் இருக்கிறது—அது பெரும்பாலும் நம் கற்பனை அல்லது நினைவுகளின் எல்லைக்கோட்டில் அமைந்திருக்கும்; அது நமக்கு வெளியிலேயே இருக்கிறது, மேலும் அது செய்த அல்லது செய்திருக்கக்கூடிய செயல்கள், தொலைவில் வைக்கப்பட்ட ஒரு பொருளைப் போல, வலியற்ற காட்சி உணர்வுகளை மட்டுமே தருகின்றனவே தவிர, நமக்கு எந்த வலியையும் தருவதில்லை. அத்தகைய மனிதர்களைப் பாதிக்கும் விஷயங்களை நாம் ஆழ்ந்து சிந்திக்கிறோம்; மற்றவர்களுக்கு நம்முடைய கனிவான உள்ளத்தைக் காட்டும் வகையில் அதற்காக வருந்தலாம், ஆனால் உண்மையில் அதை நாம் உணர்வதில்லை. ஆனால் பால்பெக்கில் எனக்கு ஏற்பட்ட அந்த மனக்காயத்திற்குப் பிறகு, ஆல்பர்ட்டின் அந்த 'இரட்டை' உருவம் என் இதயத்தின் ஆழத்தில் குடியேறியிருந்தது—அது எவ்வளவு ஆழத்தில் தங்கியிருந்தது என்றால், அதை அங்கிருந்து வெளியே எடுப்பது கடினமாக இருந்தது. அவளைப் பற்றி நான் கண்ட காட்சி என்னைக் காயப்படுத்தியது; புலன்கள் மிக மோசமாக இடம் பெயர்ந்து, ஒரு நிறத்தைப் பார்க்கும்போதே உயிருள்ள சதையில் கீறுவது போன்ற ஓர் உணர்வைத் தரும் ஒரு நோயாளியைப் போல அது இருந்தது. நல்லவேளையாக, ஆல்பர்டைனை மீண்டும் பிரிக்கும் சோதனைக்கு நான் அடிபணியவில்லை; நான் திரும்பியதும் அவளுடன் மீண்டும் சேர வேண்டியிருக்கும் என்ற எண்ணம், அவளைப் பற்றி எனக்கு இன்னும் சந்தேகங்கள் இருந்தபோதே—அவள் என் பார்வையில் ஒரு பொருட்டாகவே இல்லாத நிலைக்குச் செல்வதற்கு முன்பே—அந்தப் பிரிவு நிகழ்ந்திருந்தால் நான் உணர்ந்திருக்கக்கூடிய பதட்டத்துடன் ஒப்பிடும்போது ஒரு அற்பமான விஷயமாக இருந்தது. அவள் வீட்டில் எனக்காகக் காத்திருப்பதை—ஒருவேளை தன் அறையில் ஒரு கணம் உறங்கிப்போய், நேரம் மெதுவாக நகர்வதை உணரும் ஒரு அன்பான பெண்ணாக—நான் கற்பனை செய்து பார்த்தபோது......அந்த 'செப்டெட்' (ஏழு இசைக்கருவிகளுக்கான இசைக்கோவை) இசையமைப்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட மென்மையான, இல்லறம் சார்ந்த ஒரு இசைத்தொடர் என்னை வருடிச் சென்றது. நம் அகவாழ்க்கையில் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருப்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​அந்த இசைத்தொடர் வின்ட்யூலின் (Vinteuil) மனதில் ஒரு காட்சியால் உதித்திருக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது: மாலை நேர அமைதியில் அவர் இசையமைத்துக்கொண்டிருக்கையில், அவரது மகள் (இப்போது என் அனைத்துத் துயரங்களுக்கும் காரணமான அதே மகள்) உறங்கிக்கொண்டிருந்த காட்சி அது. ஷூமானின் (Schumann) சில கனவுரு சிந்தனைகளுக்கு அமைதியைத் தரும் அந்த மென்மையான மௌனப் பின்னணியைப் போலவே, இந்த இசைத்தொடரும் எனக்கு இதமளித்தது—அதாவது, "கவிஞன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே," "குழந்தை உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது" என்பதை உணர்த்தும் அந்தத் தருணங்களைப் போல. உறக்கத்திலோ அல்லது விழிப்பிலோ, நான் எப்போது திரும்பினாலும் அவளை அங்கே காண முடியும்—ஆல்பர்ட்டின் (Albertine), என் சிறுமியை. ஆயினும், ஆல்பர்ட்டின் மீதான காதலை விடவும் மர்மமான ஒன்று, இந்த இசைப்படைப்பின் தொடக்கத்தில், அந்த விடியலின் முதல் குரல்களில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டது போல் எனக்குத் தோன்றியது. இசையமைப்பாளரின் மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதற்காக, என் காதலி குறித்த எண்ணங்களை விலக்க முயன்றேன். உண்மையில், அவர் அங்கேயே இருப்பது போல் தோன்றியது. மறுபிறவி எடுத்த இசையமைப்பாளர் ஒருவர் தனது இசைக்குள் என்றென்றும் வாழ்வது போல அது இருந்தது; ஒரு குறிப்பிட்ட இசைத் தொனியின் (timbre) நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை மற்றவற்றுடன் இசைவாக இணைப்பதில் அவர் கொண்டிருந்த மகிழ்ச்சியை உணர முடிந்தது. ஏனெனில், வின்ட்யூல் ஆழ்ந்த திறமைகளுடன், மிகச் சில இசைக்கலைஞர்கள்—அல்லது ஓவியர்கள் கூட—பெற்றிருக்கக்கூடிய ஒரு தனித்திறனையும் கொண்டிருந்தார்: காலத்தின் அழிவுச் சக்திகளோ, அவரைப் பின்பற்றும் மாணவர்களின் முயற்சிகளோ அல்லது அவரை விஞ்சும் மேதைகளின் செயல்பாடுகளோ மங்கடிக்க முடியாத—அதே சமயம் தனித்துவமான மற்றும் அவருக்கு மட்டுமே உரித்தான—வண்ணங்களைப் பயன்படுத்தும் திறன் அது. அவற்றின் வருகையால் ஏற்பட்ட புரட்சியின் விளைவுகள் பிற்காலங்களில் அமைதியாக உள்வாங்கப்படவில்லை; மாறாக, அந்தப் புதுமையாளரின் படைப்புகள் இசைக்கப்படும்போதெல்லாம், அவை மீண்டும் மீண்டும் வெடித்துப் பிரகாசித்தன. உலகின் மிகச்சிறந்த இசைக்கலைஞர்களால் முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ளப்பட்ட எந்த விதிகளாலும் கூடப் பிரதிபலிக்க முடியாத ஒரு வண்ணத்தால் ஒவ்வொரு இசைத் தொனியும் சிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது; எனவே, வின்ட்யூல் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தைச் சார்ந்தவராகவும், இசையின் பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு நிலையான இடத்தைப் பிடித்தவராகவும் இருந்தபோதிலும், அவரது படைப்புகள் இசைக்கப்படும்போதெல்லாம் அவர் அந்த நிலையிலிருந்து வெளியே வந்து முன்னிலை வகித்தார். நவீன இசையமைப்பாளர்களின் படைப்புகளுக்குப் பிறகு வந்தவை போலத் தோன்றினாலும், அவை 'நிலைத்திருக்கும் புதுமை' என்ற—முரண்பாடானதாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் ஏமாற்றும் தன்மை கொண்ட—ஒரு சிறப்பம்சத்தைக் கொண்டிருந்தன. வின்ட்யூலின் (Vinteuil) ஒரு சிம்பொனி இசைப்பகுதி—பியானோவில் ஏற்கனவே பரிச்சயமான ஒன்று, ஆனால் இப்போது ஒரு இசைக்குழுவால் வாசிக்கப்பட்டபோது—இருண்ட உணவருந்தும் அறைக்குள் நுழையும் முன் ஜன்னல் முப்பட்டகத்தால் (prism) சிதறடிக்கப்படும் கோடைக்கால சூரியக் கதிரைப் போல, 'அரேபிய இரவுகள்' (Arabian Nights) கதைகளில் வருவது போன்ற பலவண்ண ரத்தினங்களின் பொக்கிஷத்தை வெளிப்படுத்தியது. ஆயினும், அந்த அசைவற்ற, கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளியை, வாழ்க்கையே ஆன ஒன்றோடு—அதாவது இடைவிடாத, மகிழ்ச்சியான இயக்கத்தோடு—எப்படி ஒப்பிட முடியும்? மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவராகவும் சோகம் நிறைந்தவராகவும் நான் அறிந்திருந்த வின்ட்யூல், ஒரு இசைத் தொனியைத் (timbre) தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியபோதோ அல்லது ஒன்றை மற்றொன்றோடு இணைக்க வேண்டியபோதோ, ஒரு துணிச்சலான மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்தினார்; அவரது படைப்பு ஒன்றைச் செவிமடுக்கும்போது, ​​அதில் வெளிப்படும் மகிழ்ச்சியைப் பற்றி எந்தச் சந்தேகமும் இருக்க முடியாது. அந்த ஒலிகள் அவருக்கு அளித்த மகிழ்ச்சியும், புதியவற்றைக் கண்டறிய அவை அவருக்கு வழங்கிய புதுப்பிக்கப்பட்ட ஆற்றலும், கேட்பவரை ஒரு கண்டுபிடிப்பிலிருந்து அடுத்ததற்கு இட்டுச் சென்றன—அல்லது சரியாகச் சொன்னால், படைப்பாளரே அவரை வழிநடத்தினார்; அவர் புதிதாகக் கண்டறிந்த வண்ணங்களிலிருந்து ஒரு காட்டுத்தனமான, பரவசமூட்டும் மகிழ்ச்சியைப் பெற்று, அந்த வண்ணங்கள் கோரும் பிற வண்ணங்களைக் கண்டறியவும் ஆர்வத்துடன் அவற்றைச் சுவீகரிக்கவும் அது அவருக்கு வலிமை அளித்தது. பித்தளை இசைக்கருவிகளின் சங்கமத்திலிருந்து உன்னதமான இசை தன்னிச்சையாக வெளிப்பட்டபோது, ​​ஒரு தீப்பொறி பற்றிக்கொண்டது போல அவர் பரவசமும் சிலிர்ப்பும் அடைந்தார்—மூச்சடைக்க, போதையேற, வெறிபிடிக்க, தலைசுற்ற—தனது மகத்தான இசைச் சித்திரத்தை (fresco) அவர் தீட்டினார்; சிஸ்டைன் சேப்பலின் (Sistine Chapel) மேற்கூரையில் தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டு மைக்கலாஞ்சலோ (Michelangelo) தீவிரமான தூரிகை வீச்சுகளை மேற்கொண்டது போல. வின்ட்யூல் இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; ஆயினும், அவர் உயிர்ப்பித்த இசைக்கருவிகளுக்கு மத்தியில், தனது இருப்பின் ஒரு பகுதியையாவது காலவரையறையின்றித் தொடரும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தார். ஆனால், ஒரு மனிதனாக அவரது வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை? கலை என்பது உண்மையில் வாழ்க்கையின் நீட்சியைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்றால், அதற்காக எதையும் தியாகம் செய்வது மதிப்புக்குரியதா? அது வாழ்க்கையைப் போலவே உண்மையற்றதாக இல்லையா? அந்த 'செப்டெட்' (ஏழு இசைக்கலைஞர்களுக்கான இசைக்கோவை) இசையை உன்னிப்பாகக் கவனித்தபோது, ​​என்னால் அப்படி நினைக்க முடியவில்லை. அந்தப் பிரகாசமான சிவப்பு நிறத்திலான 'செப்டெட்' இசை, வெண்மை நிறத்திலான 'சொனாட்டா' (sonata) இசையிலிருந்து வியக்கத்தக்க வகையில் வேறுபட்டிருந்தது என்பது உண்மைதான்; ...கடலுக்கு மேலே காலை வானத்தின் இன்னும் அசைவற்றிருந்த செந்நிறத்தை அதிரச் செய்யும் வகையில், மிகக் கூர்மையாகவும், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும், மிகக் குறுகிய காலத்திற்கும் ஒலித்த அந்த விசித்திரமான வாக்குறுதியின் நிறைவைக் காணத் துடித்த மூச்சடைத்த வேண்டுதலுக்கு, ஒரு சிறிய இசைத் தொடர் அளித்த பதில் அது. ஆயினும், முற்றிலும் மாறுபட்ட இந்த இசைத் தொடர்கள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியான கூறுகளால் ஆனவை; அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சிதறிக் கிடக்கும் சில வீடுகள் அல்லது அருங்காட்சியகங்களில் உள்ள துணுக்குகள் வழியாக நமக்குத் தெரியும் 'எல்ஸ்டிரின் பிரபஞ்சம்' (அவர் கண்ட, அவர் வாழ்ந்த அந்த உலகம்) ஒன்று எப்படி இருந்ததோ, அதேபோலவே வின்டேயிலின் இசையும்—அவரது படைப்பு கேட்கப்பட்ட வெவ்வேறு தருணங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகளால் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்தாலும்—விலைமதிப்பற்ற, யாரும் எதிர்பாராத ஒரு பிரபஞ்சத்தின் அறியப்படாத வண்ணங்களை ஒவ்வொரு ஸ்வரமாகவும் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான தொடுதலாயும் வெளிப்படுத்தியது; சோனாட்டா (sonata) மற்றும் செப்டெட் (septet) ஆகியவற்றின் முற்றிலும் மாறுபட்ட இசைப்பகுதிகளை வழிநடத்திய அந்த இரண்டு பெருமளவும் வேறுபட்ட கேள்விகள்—அவற்றில் ஒன்று...ஒன்று ஒரு தூய, தொடர்ச்சியான இசைக் கோட்டைச் சிறு துண்டுகளாக உடைக்கிறது; மற்றொன்று சிதறிய துணுக்குகளை ஒன்றிணைத்து ஒரு பிரிக்க முடியாத கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது—இருப்பினும் அவை ஒரே பிரார்த்தனைதான். ஒன்று அமைதியாகவும் கூச்ச சுபாவத்துடனும், கிட்டத்தட்ட பற்றற்ற மற்றும் தத்துவார்த்தமான தன்மையுடனும் இருந்தது; மற்றொன்று அவசரமும் பதற்றமும் கெஞ்சும் தன்மையும் கொண்டது. வெவ்வேறு அக-சூரிய உதயங்களுக்கு முன்னால் அவை தோன்றின; புதிய ஒன்றை உருவாக்கும் முயற்சியில் பல ஆண்டுகளாக அவர் மேற்கொண்ட பிற சிந்தனைகள் மற்றும் கலைத் தேடல்கள் எனும் வெவ்வேறு ஊடகங்களின் வழியாக அவை வெறும் ஒளிவிலகல் அடைந்தன. அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியான ஒரு பிரார்த்தனை—அல்லது நம்பிக்கை—அது; வின்டெய்லின் (Vinteuil) பல்வேறு படைப்புகளில் காணப்படும் மாறுபட்ட வடிவங்களுக்கு அடியிலும் அதை அடையாளம் காண முடிந்தது; மேலும், அது வின்டெய்லின் படைப்புகளில் மட்டுமே காணப்பட்டது. இசை ஆய்வாளர்கள் அந்த இசைத் தொடர்களின் உறவுமுறையை அல்லது மரபுவழியை மற்ற சிறந்த இசையமைப்பாளர்களின் படைப்புகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கலாம்; ஆனால் அது தற்செயலான காரணங்களுக்காக மட்டுமே—அதாவது நேரடி உணர்வை விட அறிவுப்பூர்வமான பகுத்தறிவின் மூலம் எட்டப்பட்ட மேலோட்டமான ஒற்றுமைகள் அல்லது ஒப்புமைகளுக்காக மட்டுமே. வின்டெய்லின் இந்த இசைத் தொடர்கள் ஏற்படுத்திய உணர்வு மற்ற எதிலிருந்தும் மாறுபட்டிருந்தது; அறிவியலின் முடிவுகளுக்கு முரணாக, தனிநபர் என்ற ஒருவர் உண்மையாகவே இருக்கிறார் என்பதை உணர்த்துவது போல அது இருந்தது. புதியதொரு படைப்பை உருவாக்க அவர் மிகத் தீவிரமாக முயன்றபோதுதான், வெளிப்படையான வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால், ஒரே படைப்பிற்குள் இருக்கும் ஆழமான ஒற்றுமைகளையும் திட்டமிட்ட ஒப்புமைகளையும் ஒருவர் அடையாளம் காண முடிந்தது—உதாரணமாக, வின்டெய்ல் ஒரே இசைத் தொடரைத் திரும்பத் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டு, அதை வேறுபடுத்தி, அதன் தாளகதியுடன் விளையாடி அல்லது அதை அதன் அசல் வடிவத்தில் மீண்டும் கொண்டு வரும்போது இது நிகழும். ஆயினும், அறிவுசார் செயல்பாட்டின் விளைவாகவும் தவிர்க்க முடியாமல் மேலோட்டமானதாகவும் இருந்த அந்தத் திட்டமிட்ட ஒப்புமைகள், இரண்டு தனித்துவமான தலைசிறந்த படைப்புகளில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படும் அந்த மறைவான, தன்னிச்சையான ஒற்றுமைகளைப் போல ஒருபோதும் வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை; ஏனெனில், அந்தத் தருணங்களில், புதியதொரு படைப்பை உருவாக்க வின்டெய்ல் தீவிரமாக முயன்றபோது, ​​அவர் தன்னையே கேள்விக்குள்ளாக்கிக்கொண்டிருந்தார்; தனது படைப்பு முயற்சியின் முழு ஆற்றலுடனும், அவர் தனது சொந்த சாராம்சத்தை அந்த ஆழத்தில் சென்றடைந்தார்—அங்கே, எந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டாலும், அதற்கான பதில் ஒரே தொனியில், அதாவது அவருடைய சொந்தத் தொனியிலேயே அமைந்திருந்தது. வின்ட்யூலின் (Vinteuil) அந்த இசைத் தொனி—மற்ற இசைக்கலைஞர்களின் தொனியிலிருந்து அது முற்றிலும் மாறுபட்டது; இரு மனிதர்களின் குரல்களுக்கோ அல்லது இரு விலங்கினங்களின் முழக்கத்திற்கும் அலறலுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விடவும் மிக ஆழமான வேறுபாடு அது. அந்த வேறுபாடு, மற்ற இசைக்கலைஞர்களின் சிந்தனைகளுக்கும் வின்ட்யூலின் நித்தியமான தேடல்களுக்கும்—அதாவது பல வடிவங்களில் அவர் தனக்குத்தானே எழுப்பிய கேள்விகள் மற்றும் அவரது தொடர்ச்சியான சிந்தனைகள்—இடையிலான வேறுபாட்டைப் போன்றது. ஆனால், அதில் பகுத்தறிவு சார்ந்த தர்க்கங்கள் ஏதுமில்லை; அது ஏதோ தேவதைகளின் உலகில் நிகழ்வது போன்றது. அதன் ஆழத்தை நம்மால் உணர முடிந்தாலும், மனித மொழியில் அதை மொழிபெயர்க்க முடியாது; ஒரு ஊடகத்தின் (medium) மூலம் அழைக்கப்படும் உடலற்ற ஆவிகளிடம் மரணத்தின் ரகசியங்களைப் பற்றிக் கேட்கும்போது, ​​அவற்றால் அதை மனித மொழியில் விவரிக்க முடியாததைப் போன்ற நிலை இது. அன்று மதியம் என்னை ஈர்த்த அந்தத் தனித்துவமான பாணியையோ அல்லது இசை ஆய்வாளர்கள் காணக்கூடிய ஒற்றுமைகளையோ கணக்கில் கொண்டாலும், அந்தச் சிறந்த கலைஞர்கள்—அதாவது தனித்துவமான இசைக்கலைஞர்கள்—அடையும், தங்களையும் அறியாமல் மீண்டும் திரும்பும் அந்த இசைத் தொனி உண்மையிலேயே ஈடு இணையற்றது; ஆன்மாவின் தனித்துவமான, பிரிக்க முடியாத இருப்பிற்கு அதுவே சான்றாக அமைகிறது. வின்ட்யூல் அதிக கம்பீரத்தையும் பிரம்மாண்டத்தையும் நாடினாலும் சரி, அல்லது பொதுமக்களின் மனதில் அழகாகத் தெரியும் விஷயங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் துடிப்பான, மகிழ்ச்சியான மனநிலையை உருவாக்க முயன்றாலும் சரி—அவர் அறியாமலேயே, எல்லாவற்றையும் ஒரு பெரும் அலைப்பிரவாகத்தில் மூழ்கடித்துவிடுவார்; அந்தப் பிரவாகம் அவரது இசையை நித்தியமானதாகவும், உடனடியாக அடையாளம் காணக்கூடியதாகவும் மாற்றியது. மற்றவர்களின் இசையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, அதே சமயம் அவரது சொந்தப் படைப்புகள் அனைத்தோடும் கச்சிதமாகப் பொருந்தக்கூடிய இந்த இசையை வின்ட்யூல் எங்கே கற்றார் அல்லது எங்கே கேட்டார்? ஒவ்வொரு கலைஞரும், தனக்கே கூட மறந்துபோன ஒரு அறியப்படாத தாயகத்தின் குடிமகனைப் போலத் தோன்றுகிறார்கள்; மற்றொரு சிறந்த கலைஞர் பூமிக்கு வரப் புறப்படும் இடத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தாயகம் அது. வின்ட்யூல் தனது இறுதிப் படைப்புகளில் அந்தத் தாயகத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாகச் சென்றதாகவே தோன்றியது. அந்தச் சூழல் 'சொனாட்டா' (sonata) இசையில் இருந்ததைப் போல இல்லை; கேள்வி எழுப்பும் இசைக்கோர்வைகள் அதிக அவசரத்துடனும் பதற்றத்துடனும் இருந்தன, பதில்கள் மர்மமானவையாக இருந்தன; காலை மற்றும் மாலை நேரங்களின் மங்கலான தன்மை இசைக்கருவிகளின் கம்பிகளைக்கூட பாதித்தது போலத் தோன்றியது. மோரல் (Morel) அற்புதமாக வாசித்தபோதிலும், அவரது வயலின் எழுப்பிய ஒலிகள் எனக்குத் தனித்துவமான கூர்மையுடனும்—கிட்டத்தட்ட காது கூசும் வகையிலும்—தெரிந்தன. அந்தக் கூர்மையில் ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது; சில குரல்களைப் போலவே, இதிலும் ஒருவிதமான அறம் சார்ந்த தன்மையும் அறிவுசார் மேன்மையும் உணரப்பட்டன. ஆயினும், அது சில சமயங்களில் உறுத்துவதாகவும் இருந்தது. ஒருவரின் பிரபஞ்சப் பார்வை மாறும்போது, ​​அது மெருகேறி, அவரது அகத்தின் தாயக நினைவுகளுடன் நெருக்கமாக இணையும்போது, ​​ஒரு ஓவியரின் வண்ணத் தட்டில் (palette) ஏற்படும் மாற்றத்தைப் போலவே, இசைக்கலைஞரின் இசைத் தொனியிலும் ஒரு அடிப்படை மாற்றம் நிகழ்வது இயல்பானதே. நுட்பமான ரசனை கொண்ட இசை ரசிகர்கள்கூட இதனை உணர்ந்திருந்தனர்; ஏனெனில், வின்ட்யூலின் (Vinteuil) பிற்காலப் படைப்புகளே காலப்போக்கில் அவரது மிக ஆழமான படைப்புகளாகப் போற்றப்பட்டன. ஆயினும், இத்தகைய மதிப்பீட்டிற்கு ஒரு அறிவுப்பூர்வமான அடித்தளத்தை அமைத்துத் தரக்கூடிய எந்தவொரு குறிப்பிட்ட கருப்பொருளோ அல்லது கதைப்பின்னலோ அங்கு இருக்கவில்லை. எனவே, ஆழமான அந்த உணர்வுநிலை ஒலியின் தளத்திற்கு மாற்றப்பட்டதே அங்கு நிகழ்ந்த செயல்பாடு என்பதை உணர முடிந்தது.

அந்த இழந்த தாயகம்—இசைக்கலைஞர்கள்......அதை அவர்கள் நினைவில் கொண்டிருப்பதில்லை; ஆயினும், அதனுடன் ஒருவிதமான ஒன்றிணைந்த நிலையில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அறியாமலேயே என்றென்றும் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் தாயகத்தின் உணர்வுடன் பாடும்போது அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் மெய்மறக்கிறார்கள்; புகழுக்காக அதைச் சில சமயங்களில் காட்டிக்கொடுக்கவும் செய்கிறார்கள்—ஆனால் புகழைத் தேடி ஓடும்போது அதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள், அதை அலட்சியப்படுத்தும்போது மட்டுமே அதைக் கண்டடைகிறார்கள். அவர்கள் எந்தப் பொருளைப் பற்றிப் பாடினாலும், அந்தத் தனித்துவமான பாடலைத் தொடங்கும்போது—அதன் ஒருவிதமான சீரான தன்மை (பொருள் எதுவாக இருந்தாலும் அது மாறாமல் அப்படியே இருப்பதால்) அவர்களின் ஆன்மாவை உருவாக்கும் கூறுகளின் நிலையான தன்மையை நிரூபிக்கிறது. ஆனால் கலை—வின்டெய்ல் (Vinteuil) அல்லது எல்ஸ்டிர் (Elstir) போன்றோரின் கலை—அந்தக் கூறுகளின் உண்மையான சாராம்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது அல்லவா? அதாவது, உரையாடல்கள் மூலம் நண்பரிடமிருந்து நண்பருக்கோ, குருவிடமிருந்து சீடருக்கோ அல்லது காதலரிடமிருந்து காதலிக்கோ கடத்த முடியாத, நமக்குள் மட்டுமே நாம் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அந்த உண்மையான சாராம்சத்தை; மற்றவர்களுடனான தொடர்பு பொதுவான, சுவாரஸ்யமற்ற வெளிப்புற விஷயங்களுக்கு மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் நிலையில், வாக்கியங்களின் எல்லைக்கு அப்பால் விட்டுவிட வேண்டிய அந்த விவரிக்க முடியாத தனித்துவமான உணர்வை—தனிநபர்கள் என்று நாம் அழைக்கும் அந்த உலகங்களின் அந்தரங்க அமைப்பை நிறங்களின் வழியாக வெளிப்படுத்தி, கலை இல்லாவிட்டால் நாம் ஒருபோதும் அறிய முடியாத அந்த உண்மைகளை அது வெளிப்படுத்துகிறது. விண்வெளியின் பரந்த எல்லையைக் கடக்க உதவும் இறக்கைகளோ அல்லது வேறு ஏதேனும் சுவாசக் கருவிகளோ நமக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காது; ஏனெனில், நம்முடைய தற்போதைய புலன் உணர்வுகளுடனேயே செவ்வாய் அல்லது வெள்ளி கிரகங்களுக்கு நாம் பயணம் செய்தாலும், அங்கு நாம் காணும் அனைத்தும் பூமியில் உள்ள பொருட்களைப் போலவே காட்சியளிக்கும். ஒரே உண்மையான பயணம், இளமையைத் தக்கவைக்கும் ஒரே ஊற்று என்பது புதிய நிலப்பரப்புகளைப் பார்ப்பது அல்ல; மாறாக, வேறு கண்களைப் பெறுவது, பிரபஞ்சத்தை மற்றொருவரின்—அல்லது நூறு பேரின்—கண்களால் பார்ப்பது, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் காணும் மற்றும் அவர்கள் ஒவ்வொருவருமாகவே திகழும் அந்த நூறு பிரபஞ்சங்களைப் பார்ப்பதுதான். எல்ஸ்டிர் அல்லது வின்டெய்ல் போன்ற கலைஞர்கள் மூலம் இதை நம்மால் செய்ய முடியும்; அவர்களைப் போன்றவர்களுடன் நாம் உண்மையில் ஒரு நட்சத்திரத்திலிருந்து மற்றொரு நட்சத்திரத்திற்குப் பறக்கிறோம். நான் முழுமையாக என்னை ஒப்படைத்திருந்த மென்மையான உணர்வுடன் கூடிய ஒரு இசைத் தொடருடன் அந்த 'ஆண்டாண்டே' (andante) இசைப்பகுதி முடிவடைந்தது; பின்னர், அடுத்த இசைப்பகுதி தொடங்குவதற்கு முன், இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் கருவிகளை கீழே வைத்துவிட்டு, கேட்போர் தங்கள் கருத்துகளைப் பரிமாறிக்கொண்ட ஒரு அமைதியான தருணம் வந்தது. ஒரு பிரபு, தனது நிபுணத்துவத்தைக் காட்ட விரும்பியவராக, "இதைச் சிறப்பாக வாசிப்பது மிகவும் கடினம்" என்று கூறினார். மிகவும் இனிமையான குணம் கொண்டவர்கள் என்னுடன் சிறிது நேரம் உரையாடினார்கள். ஆனால், மனிதர்களின் மற்ற எல்லாப் பேச்சுக்களையும் போலவே என்னுள் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தாத அவர்களின் வார்த்தைகள், நான் சற்றுமுன் அனுபவித்த அந்தத் தெய்வீக இசைத் துணுக்குடன் ஒப்பிடுகையில் எம்மாத்திரம்? சொர்க்கத்தின் பரவச நிலையிலிருந்து மிகச் சாதாரணமான எதார்த்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு தேவதையைப் போலவே நான் உணர்ந்தேன். இயற்கை கைவிட்ட ஒரு வாழ்க்கை முறைக்குச் சாட்சியாகச் சில உயிரினங்கள் எஞ்சியிருப்பதைப் போல, மொழியின் கண்டுபிடிப்பு, சொற்களின் உருவாக்கம் மற்றும் கருத்துகளின் பகுப்பாய்வு ஆகியவை இல்லாமலிருந்திருந்தால் ஆன்மாக்களுக்கு இடையிலான தொடர்பு எப்படி இருந்திருக்குமோ, அதற்கு இசையே ஒரு தனித்துவமான உதாரணமாக இருக்கக்கூடுமோ என்று நான் எண்ணினேன். அது ஒருபோதும் நனவாகாத ஒரு சாத்தியக்கூறு போன்றது; மனிதகுலம் வேறு பாதைகளை—அதாவது பேசும் மற்றும் எழுதும் மொழியின் பாதைகளை—தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டது. ஆயினும், பகுப்பாய்வு செய்யப்படாத அந்த நிலைக்குத் திரும்பிய அனுபவம் மிகுந்த பரவசத்தைத் தந்ததால், அந்தச் சொர்க்க நிலையிலிருந்து வெளியே வந்த பிறகு, மனிதர்களுடனான தொடர்பு—அவர்கள் எவ்வளவு புத்திசாலியாக இருந்தாலும் சரி—எனக்கு மிக அற்பமானதாகவே தோன்றியது. மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை, இசை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தபோது அவர்களை நினைவுகூரவும், அந்த இசையோடு அவர்களை இணைத்துப் பார்க்கவும் என்னால் முடிந்தது; சொல்லப்போனால், ஒரே ஒரு நபரின் நினைவை மட்டுமே நான் அந்த இசையுடன் கலந்திருந்தேன்: அவர் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine). அந்த *ஆண்டாண்டே* (andante) இசைப்பகுதியை நிறைவு செய்த இசைத் துணுக்கு மிகவும் உன்னதமானதாக எனக்குத் தோன்றியது; எங்களை இணைத்த அந்த மகத்தான விஷயத்துடனும், அதன் உருக்கமான குரலைத் தன்னுள் கொண்டதாகத் தோன்றிய அந்த இசையுடனும் தன்னை இணைத்துக்கொள்வது தனக்கு எவ்வளவு பெரிய கௌரவம் என்பதை ஆல்பர்ட்டின் அறியமாட்டாள்—அல்லது அறிந்திருந்தாலும் அதை முழுமையாக உணர்ந்திருக்கமாட்டாள்—என்று நினைத்து நான் வருந்தினேன். ஆனால், இசை நின்றதும், அங்கிருந்த மனிதர்கள் மிகவும் சாரம்சமற்றவர்களாகவும் சுவாரஸ்யமற்றவர்களாகவும் தோன்றினர். சிற்றுண்டிகள் பரிமாறப்பட்டன. அவ்வப்போது, ​​திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஒரு பணியாளரை அழைத்து, "எப்படி இருக்கிறாய்? எனது 'நியூமேட்டிக்' (pneumatique) கடிதம் உனக்குக் கிடைத்ததா? நீ வருகிறாயா?" என்று கேட்பார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவின் (grand seigneur) இயல்பான பாணி இருந்தது; அதாவது, நடுத்தர வர்க்கத்தினரை விடவும் ஒரு சாதாரண மனிதரைப் போல நடந்துகொள்ளும்போதே, தான் ஒருவருக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக நினைத்துக்கொள்ளும் பாணி அது. ஆனால், அதோடு ஒரு குற்ற உணர்வு கொண்டவனின் தந்திரமும் அதில் இருந்தது; அதாவது, ஒரு விஷயத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டுவதே அதை மற்றவர்களின் பார்வையில் குற்றமற்றதாக மாற்றிவிடும் என்று அவன் நம்பினான். மேலும், அவர் மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) பாணியில், "அவன் ஒரு நல்ல பையன், நல்ல குணம் கொண்டவன்; அவனை நான் அடிக்கடி என் வீட்டில் வேலைக்கு அமர்த்திக்கொள்வேன்," என்று கூறுவார். ஆயினும், அவனது சாமர்த்தியமான தந்திரங்கள் பரோனுக்கே பாதகமாக முடிந்தன; ஏனெனில், பணியாளர்களிடம் இத்தகைய நெருக்கமான நட்பையும், விரைவுக் குறிப்புகளை அனுப்புவதையும் மக்கள் அசாதாரணமானதாகக் கண்டனர். மேலும், அந்தப் பணியாளர்களோ, தங்கள் சக ஊழியர்களுக்காகப் பெருமைப்படுவதை விட, தர்மசங்கடமே அடைந்தனர். இதற்கிடையில், மீண்டும் இசைக்கத் தொடங்கிய அந்த ஏழு பேர் கொண்ட இசைக் குழு, முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது; மீண்டும் மீண்டும், அந்த சோனாட்டாவிலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட இசைத் தொடர் வந்தது—ஆயினும் ஒவ்வொரு முறையும் அது மாற்றப்பட்டு, வேறுபட்ட தாளம் அல்லது பின்னணி இசையுடன் அமைக்கப்பட்டது: ஒரே மாதிரியாகவும், அதே சமயம் வித்தியாசமாகவும்—வாழ்க்கையில் விஷயங்கள் மீண்டும் பிறப்பதைப் போல. அது, ஒரு குறிப்பிட்ட இசையமைப்பாளரின் கடந்த காலத்துடன், அதன் ஒரே மற்றும் அவசியமான இருப்பிடமாக, தன்னை இணைக்கும் அந்த இசைத் தொடர்களில் ஒன்றாகும்......அவை அவனது படைப்புகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன; அப்படைப்புகளில் அவை இடைவிடாது தோன்றி, தேவதைகளாகவும், வன தேவதைகளாகவும், நெருக்கமான தெய்வங்களாகவும் செயல்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில், அந்த 'சொனாட்டா' (sonata) இசையை எனக்கு நினைவூட்டிய ஏழு இசைக்கோர்வைகளில் (septet) இரண்டையோ அல்லது மூன்றையோ நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். விரைவில்—வின்டெய்லின் (Vinteuil) படைப்பின் இறுதிக்கட்டத்தில் எழுந்த ஊதா நிற மூடுபனியில் மூழ்கிய நிலையில் (அந்த மூடுபனி எவ்வளவு அடர்த்தியானது என்றால், அவர் ஒரு நடன இசையை அறிமுகப்படுத்தும்போது கூட, அது ஒரு ஓபல் கல்லுக்குள் சிறைபட்டது போலத் தோன்றியது)—அந்தச் சொனாட்டாவிலிருந்து மற்றொரு இசைக்கோர்வையை நான் கண்டேன்; அது வெகு தொலைவில் இருந்ததால் என்னால் அதை அரிதாகவே அடையாளம் காண முடிந்தது. தயக்கத்துடன் அது நெருங்கி வந்தது, திடுக்கிட்டது போல மறைந்தது, பின்னர் மீண்டும் வந்து மற்றவற்றுடன்—அவை பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டபடி, அவரது பிற படைப்புகளிலிருந்து வந்தவை—பின்னிப் பிணைந்து, இன்னும் பலவற்றை வரவழைத்தது. வசீகரிக்கும் மற்றும் ஈர்க்கும் தன்மையைப் பெற்ற அந்த இசைக்கோர்வைகள் அந்த வட்ட நடனத்தில் இணைந்தன—பெரும்பாலான கேட்போருக்குத் தெரியாத அந்தத் தெய்வீகமான வட்ட நடனம் அது; அவர்கள் ஒரு தடிமனான திரையை மட்டுமே எதிர்கொண்டனர், அதன் வழியாக எதையும் காண முடியவில்லை; ஆயினும், சலிப்பால் தாங்கள் செத்துக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்த அந்த இடைவிடாத சலிப்புக்கு இடையே, அவர்கள் தன்னிச்சையாகப் பாராட்டுரைகளை முழங்கிக்கொண்டிருந்தனர். பின்னர் அவை விலகிச் சென்றன; ஆனால் ஒன்று மட்டும் மீண்டும் மீண்டும்—ஐந்து அல்லது ஆறு முறை—என் கண்முன் கடந்து சென்றது; அதன் முகத்தை நான் ஒருபோதும் காணவில்லை. ஆயினும் அது மிகவும் இதமானதாகவும், வேறுபட்டதாகவும் இருந்தது—ஸ்வானுக்காக (Swann) அந்தச் சொனாட்டாவில் இருந்த சிறிய இசைக்கோர்வை எப்படி ஒரு பெண்ணின் மீதான விருப்பத்தை எனக்குள் தூண்டியதோ, அதைப்போலவே இதுவும் இருந்தது. மென்மையான குரலில் உண்மையான மகிழ்ச்சியை எனக்கு வழங்கிய அந்த இசைக்கோர்வை, நான் சந்தித்த ஒரே "அறியப்படாத" விஷயமாக இருக்கலாம்—அதன் மொழி எனக்குத் தெரியாத போதிலும், நான் அதை மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்ட அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத உயிரினம் அது. பின்னர் அந்த இசைக்கோர்வை கரைந்து உருமாறியது—சொனாட்டாவின் அந்தச் சிறிய இசைக்கோர்வை செய்ததைப் போலவே—ஆரம்பத்தில் இருந்த மர்மமான அழைப்பாக மாறியது. வலி நிறைந்த தன்மையைக் கொண்ட ஒரு இசைக்கோர்வை அதை எதிர்கொண்டது—அது மிகவும் ஆழமானதாகவும், தெளிவற்றதாகவும், உள்ளுணர்வு சார்ந்ததாகவும், கிட்டத்தட்ட உடலின் ஒரு பகுதியைப் போல இயல்பானதாகவும் இருந்தது; அது மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும்போதெல்லாம், அது ஒரு இசைக்கருப்பொருளின் (musical theme) வருகையா அல்லது நரம்பு வலியின் (neuralgia) வருகையா என்று சொல்ல முடியாத நிலை இருந்தது. விரைவில் அந்த இரண்டு இசைக்கருப்பொருள்களும் ஒரு நேரடிப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டன; சில சமயங்களில் ஒன்று முழுமையாக மறைந்தது, மற்ற சமயங்களில் மற்றொன்றின் ஒரு பகுதி மட்டுமே தெரிந்தது. சொல்லப்போனால், அது ஆற்றல்களின் மோதல் மட்டுமே; அந்த இசை வடிவங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதிக்கொண்டபோது, ​​அவை தங்கள் பௌதிக உடல்கள், தோற்றம் மற்றும் பெயர்கள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டன; பெயர்களோ அல்லது புற விவரங்களோ சாராத ஒரு 'உள்-பார்வையாளராக' நான் அவற்றை நோக்கினேன்—அவற்றின் உருவமற்ற, துடிப்பான போராட்டத்தை மட்டுமே கவனித்து, அதன் ஒலி சார்ந்த ஏற்ற இறக்கங்களை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பின்தொடர்ந்தேன். இறுதியாக, அந்த மகிழ்ச்சியான இசைக்கரு (motif) வெற்றியுடன் வெளிப்பட்டது; அது வெறுமையான வானத்தில் வீசப்பட்ட ஒரு பதற்றமான அழைப்பாக இல்லாமல், சொர்க்கத்திலிருந்து வருவதாகத் தோன்றிய விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியாக இருந்தது—அந்த மகிழ்ச்சி, 'சியோனட்டா' (sonata) இசையில் வெளிப்படும் மகிழ்ச்சியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது; அது, 'புச்சினா' (buccina) எனும் கொம்பை முழங்கும் அடர் சிவப்பு அங்கி அணிந்த 'மாண்டெக்னா' (Mantegna) ஓவியத்தின் தேவதூதருக்கும், 'தியார்போ' (theorbo) எனும் இசைக்கருவியை வாசிக்கும் மென்மையான, கம்பீரமான 'பெல்லினி' (Bellini) ஓவியத்தின் தேவதூதருக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் போன்றிருந்தது. மகிழ்ச்சியின் இந்த புதிய பரிமாணத்தையும், இவ்வுலக எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட மகிழ்ச்சியை நோக்கிய அந்த அழைப்பையும் நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன். ஆனால், அது எனக்கு எப்போதாவது சாத்தியமாகுமா? இந்தக் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது; ஏனெனில், எனது சாதாரண வாழ்க்கைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகிற்கும் முற்றிலும் முரணாக, ஒரு உண்மையான வாழ்க்கையை கட்டமைப்பதற்கான அடையாளங்களாகவோ அல்லது தொடக்கப் புள்ளிகளாகவோ நீண்ட இடைவெளிகளுக்குப் பிறகு நான் மீண்டும் கண்டறியும் அந்த உணர்வுகளை—உதாரணமாக, மார்டெய்ன்வில்லின் (Martainville) கோபுரங்களைப் பார்த்தபோதோ அல்லது பால்பெக் (Balbec) அருகே உள்ள மர வரிசையைப் பார்த்தபோதோ ஏற்பட்ட உணர்வுகளை—அந்த இசைக்கரு மிகச்சரியாகப் பிரதிபலித்தது. எவ்வாறாயினும், அந்த இசைக்கருவின் தனித்துவமான பண்பிற்குத் திரும்புவோம்: சலிப்பூட்டும் இவ்வுலக வாழ்க்கையின் விதிகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரு உணர்வு—மறுமை உலகின் மகிழ்ச்சியை மிகத் துணிச்சலாக நெருங்கும் ஒரு உணர்வு—கோம்ப்ரேயில் (Combray) 'மேரி மாத' வழிபாட்டின் போது நாங்கள் சந்தித்த அந்தச் சலிப்பூட்டும், கண்ணியமான, நடுத்தர வர்க்க மனிதரிடம் வெளிப்பட்டது என்பது எவ்வளவு வியப்பிற்குரியது! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எனக்கு இதுவரை தெரியாத ஒரு புதிய வகை மகிழ்ச்சியைப் பற்றிய இந்த வெளிப்பாட்டை—மிகவும் விசித்திரமான அந்த உண்மையை—அவரிடமிருந்தே நான் எப்படிப் பெற முடிந்தது? ஏனெனில், கதையின்படி, அவர் இறக்கும் போது தனது 'சியோனட்டா' இசையைத் தவிர வேறு எதையும் விட்டுச் செல்லவில்லை; மற்றவை அனைத்தும் வாசிக்க முடியாத குறியீடுகளாகப் பூட்டப்பட்டு, நடைமுறையில் இல்லாதவையாகவே இருந்தன. வாசிக்க முடியாதவை என்றாலும், அவை இறுதியில் வாசிக்கப்பட்டன—தீவிர பொறுமை, புத்திசாலித்தனம் மற்றும் மரியாதையின் மூலம்; வின்ட்யூலின் (Vinteuil) பணி முறைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவரது இசைக்குழுவிற்கான குறிப்புகளை ஊகிக்கவும் கூடிய வகையில் அவருக்கு மிக நெருக்கமாக வாழ்ந்த ஒருவரால்—அதாவது, மட்மோயிசெல் வின்ட்யூலின் (Mlle Vinteuil) தோழியால்—அவை வாசிக்கப்பட்டன. அந்த மாபெரும் இசைக்கலைஞர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே, அவரது மகளிடமிருந்து, தந்தையின் மீதான அந்த மகளின் பக்தி மற்றும் அர்ப்பணிப்பு பற்றி அவர் அறிந்திருந்தார். அந்தத் தீவிரமான பற்றுறுதிதான்—தங்கள் இயல்புக்கு முரணாகச் செயல்படும் தருணங்களில்—விவரிக்கப்பட்ட அந்த அவமதிப்புச் செயல்களிலிருந்து ஒருவிதப் பைத்தியக்காரத்தனமான இன்பத்தை அந்த இரு இளம் பெண்களும் பெற வழிவகுத்தது. (மகளின் அந்தப் புனித மீறல் செயலுக்கு அவளது தந்தையின் மீதான ஆழ்ந்த பற்றுதலே அடிப்படையாக அமைந்திருந்தது; அத்தகைய புனித மீறல் தரும் சிற்றின்ப உணர்வை அவர்கள் தவிர்த்திருக்கவும் கூடும் என்றாலும், அது மட்டுமே அவர்களின் முழு ஆளுமையையும் வரையறுப்பதாக இருக்கவில்லை.) அதுமட்டுமின்றி, அவர்கள்......அவர்களின் சந்திப்புகள் அரிதாகி, இறுதியில் முற்றிலும் நின்றுபோயின; அந்த உடல்சார்ந்த, விகாரமான உறவு—அந்தக் குழப்பமான, மங்கலான தீப்பிழம்பு—உயர்ந்த, தூய நட்பின் சுடருக்கு வழிவிட்டது. வின்ட்யூலின் (Vinteuil) மரணத்தை விரைவுபடுத்தியிருக்கலாமோ என்ற விரும்பத்தகாத எண்ணம் அவ்வப்போது அவரது தோழியின் மனதில் எழுந்தது. குறைந்தபட்சம், வின்ட்யூல் விட்டுச் சென்ற புரிந்துகொள்ளக் கடினமான கையெழுத்துப் பிரதியை பல ஆண்டுகள் செலவிட்டு ஆராய்ந்து, அந்த அறியப்படாத குறியீடுகளுக்குத் தெளிவான விளக்கத்தை உருவாக்கியதன் மூலம், ஒரு ஆறுதலை அவர் கண்டடைந்தார்; அதாவது, யாருடைய இறுதி நாட்களைத் தான் இருளடையச் செய்தாரோ, அந்த இசைக்கலைஞருக்கு அழியாத, மீட்பளிக்கும் புகழை நிலைநாட்டியதன் மூலம் அந்த ஆறுதல் கிடைத்தது. சட்டத்தால் அங்கீகரிக்கப்படாத உறவுகளிலிருந்தும், திருமணத்தால் உருவாகும் உறவுகளைப் போலவே—அல்லது அதைவிட உறுதியான—பல்வகைப்பட்ட மற்றும் சிக்கலான இரத்த உறவுப் பிணைப்புகள் தோன்றுகின்றன. இத்தகைய விசித்திரமான உறவுகளைப் பற்றிச் சிந்திக்காமலே கூட, உண்மையான காதலின் அடிப்படையில் அமையும் கள்ளக்காதல், குடும்ப உணர்வையோ அல்லது உறவுமுறை சார்ந்த கடமைகளையோ சிதைப்பதில்லை, மாறாக அவற்றை உயிர்ப்பிக்கிறது என்பதை நாம் அன்றாடம் காணவில்லையா? திருமணத்தால் உயிரற்றதாகிப்போயிருக்கக்கூடிய சட்டத்தின் வரிகளுக்கு, கள்ளக்காதல் ஒரு புதிய உயிரூட்டத்தை அளிக்கிறது. வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகத் தன் தாயின் இரண்டாவது கணவரின் மறைவுக்குத் துக்கம் அனுசரிக்கும் ஒரு கடமையுள்ள மகள், தன் தாய் மற்ற அனைவரையும் விட மேலாகத் தேர்ந்தெடுத்த காதலனுக்காக அழுவதற்குத் தன்னிடம் போதுமான கண்ணீர் இல்லை என்பதை உணரக்கூடும். மேலும், மட்மோசெல் வின்ட்யூல் (Mlle Vinteuil) வெறும் விகாரமான இன்ப வேட்கையாலேயே (sadism) அப்படிச் செயல்பட்டார்—இது அவரை நியாயப்படுத்தவில்லை என்றாலும், பிற்காலத்தில் இந்த எண்ணம் எனக்கு ஒருவித ஆறுதலை அளித்தது. தன் தோழியுடன் சேர்ந்து தன் தந்தையின் புகைப்படத்தை அவமதித்தபோதே, அது வெறும் விகாரமான செயல்—ஒரு வகையான பைத்தியக்காரத்தனம்—என்றும், தான் விரும்பிய உண்மையான, மகிழ்ச்சியான தீய செயல் அல்ல என்றும் அவர் உணர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். அது வெறும் தீய செயலைப் போல நடிக்கும் ஒரு பாவனை மட்டுமே என்ற எண்ணமே அவரது இன்பத்தைக் கெடுத்தது. ஆயினும், இந்த எண்ணம் அவருக்குப் பிற்காலத்தில் தோன்றியிருந்தால், அது அவரது இன்பத்தைக் கெடுத்திருந்தாலும், அவரது துயரத்தைக் குறைத்திருக்க வேண்டும். "அது நானல்ல," என்று அவர் தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்; "நான் நானாக இருக்கவில்லை. என் தந்தையின் நன்மை குறித்து நம்பிக்கையிழக்காமல், அவருக்காக நான் பிரார்த்தனை செய்யவே விரும்புகிறேன்." இருப்பினும், இன்பம் அனுபவித்தபோது அவருக்குத் தோன்றிய இந்த எண்ணம், துயரத்தின்போது அவருக்குத் தோன்றாமல் இருந்திருக்கவும் வாய்ப்புள்ளது. அந்த எண்ணத்தை அவர் மனதில் பதியவைத்திருக்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அவளுக்கு நான் நன்மை செய்திருப்பேன் என்றும், அவளுக்கும் அவளது தந்தையின் நினைவிற்கும் இடையே ஒரு மென்மையான பிணைப்பை மீண்டும் ஏற்படுத்தியிருப்பேன் என்றும் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

மரணம் மிக அருகில் இருப்பதை அறியாத ஒரு மேதை வேதியியலாளர், என்றென்றும் அறியப்படாமலே போகக்கூடிய கண்டுபிடிப்புகளைப் படிக்க முடியாத குறிப்பேடுகளில் பதிவு செய்து வைப்பதைப் போலவே, மட்மோசெல் வின்ட்யூலின் (Mlle Vinteuil) தோழியும்—கியூனிஃபார்ம் (cuneiform) எழுத்துக்கள் நிறைந்த பாப்பிரஸ் சுருள்களை விடவும் வாசிக்கக் கடினமான காகிதங்களிலிருந்து—அந்த அறியப்படாத மகிழ்ச்சியின் நித்தியமான மற்றும் பலனளிக்கக்கூடிய சூத்திரத்தை மீட்டெடுத்திருந்தார்: அதுவே 'காலை நேரத்தின் செந்நிறத் தேவதையின்' (Scarlet Angel of the Morning) அந்த அதீத ஆன்மீக நம்பிக்கை. என்னைப் பொறுத்தவரை—வின்ட்யூலைப் போல அவ்வளவு தீவிரமாக இல்லாவிட்டாலும்—அவள் எனக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தவளாக இருந்தாள்; குறிப்பாக அன்று மாலை கூட (ஆல்பர்ட்டின் மீதான என் பொறாமையை மீண்டும் தூண்டியதன் மூலம்) அவள் அத்தகைய துயரத்தை ஏற்படுத்தினாள், மேலும் எதிர்காலத்திலும் அவள் அத்தகைய துயரத்திற்குக் காரணமாக இருக்கப்போகிறாள். ஆயினும், ஒரு ஈடுசெய்யும் விதமாக, அவளால்தான் அந்த விசித்திரமான அழைப்பு என்னை வந்தடைந்தது. எல்லா இன்பங்களிலும், ஏன் காதலில் கூட நான் கண்ட வெறுமைக்கு அப்பால்—கலையின் மூலம் அடையக்கூடிய—ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்பதற்கான வாக்குறுதியாகவும் சான்றாகவும் அமைந்த அந்த அழைப்பை நான் ஒருபோதும் கேட்கத் தவறமாட்டேன்; மேலும் என் வாழ்க்கை மிகவும் பயனற்றதாகத் தோன்றினாலும், அது முற்றிலும் சாதனையற்றதாக இருக்கவில்லை என்பதையும் அது உணர்த்தியது.

அவளது அயராத உழைப்பால் வின்ட்யூலைப் பற்றி உலகம் அறிந்துகொள்ள முடிந்த விஷயம், உண்மையில் வின்ட்யூலின் ஒட்டுமொத்த படைப்புத் தொகுப்புமே ஆகும். அந்த 'செப்டெட்' (Septet) இசைக்கோர்ப்புடன் ஒப்பிடுகையில், பொதுமக்களுக்குத் தெரிந்திருந்த 'சொனாட்டா'வின் (sonata) சில இசைப்பகுதிகள் மிகவும் சாதாரணமானவையாகத் தோன்றின; அவை எவ்வாறு அத்தகைய பெரும் பாராட்டைப் பெற்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. பல ஆண்டுகளாக, *Song to the Evening Star* அல்லது *Elisabeth’s Prayer* போன்ற முக்கியத்துவமற்ற இசைத்துணுக்குகள் கூட இசை நிகழ்ச்சிகளில் ரசிகர்களை எவ்வளவு தீவிரமாக உத்வேகப்படுத்தின என்பதை நினைத்துப் பார்ப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. *Tristan*, *Das Rheingold*, மற்றும் *Die Meistersinger* போன்ற படைப்புகளுடன் பரிச்சயமான நமக்கு, வெறும் சுவையற்ற மற்றும் வறிய இசைப்படைப்புகளாகத் தோன்றும் அந்த இசையின் முடிவில், கைதட்டியும் "மீண்டும் வாசியுங்கள்" (encore) என்று கூச்சலிட்டும் அந்த ரசிகர்கள் தங்களை வருத்திக்கொண்டனர். இருப்பினும், அந்தச் சிறப்பம்சமற்ற மெல்லிசைகளில்—மிகச்சிறிய அளவிலேயேனும், அநேகமாக அந்தச் சிறிய அளவிலேயே எளிதில் உள்வாங்கிக்கொள்ளக்கூடிய வகையிலும்—பிற்காலத்தில் நமக்கு முக்கியமானதாகத் தோன்றும் அந்த உன்னதப் படைப்புகளின் தனித்துவமான தன்மை ஏதோ ஒரு வகையில் பொதிந்திருந்தது என்றுதான் நாம் கருத வேண்டும். இருப்பினும், பிற்காலப் படைப்புகளின் மிகச்சிறந்த முழுமைத்தன்மையே அவற்றைப் புரிந்துகொள்வதைக் கடினமாக்கியிருக்கலாம்; அதேவேளையில், முற்காலப் படைப்புகள் மக்களின் இதயங்களில் அவற்றுக்கான அடித்தளத்தை அமைத்திருக்கக்கூடும். எது எப்படியாயினும், எதிர்கால அழகியலைப் பற்றிய ஒரு தெளிவற்ற முன்னறிவிப்பை அவை வழங்கியபோதிலும், அந்த அழகியலின் தன்மை என்ன என்பதை ஒரு முழுமையான மர்மமாகவே அவை விட்டுச் சென்றன. வின்டெய்லின் (Vinteuil) விஷயத்திலும் இதுவே நிகழ்ந்தது; சோனாட்டாவின் (sonata) சில பகுதிகளைத் தவிர்த்து, அவர் முழுமையாக நிறைவு செய்த படைப்புகளை மட்டுமே விட்டுவிட்டு அவர் இறந்திருந்தால், அவரது உண்மையான மேன்மையுடன் ஒப்பிடுகையில் நமக்குத் தெரிந்த அவரது படைப்புகள் மிகச் சிறியதாகவே இருந்திருக்கும். உதாரணமாக, விக்டர் ஹியூகோ (Victor Hugo) தனது *La Légende...* போன்ற பெரும் படைப்புகளை எழுதாமலேயே, *Le Pas d’armes du roi Jean*, *La Fiancée du timbalier*, மற்றும் *Sarah la baigneuse* ஆகியவற்றை மட்டும் எழுதிவிட்டு இறந்திருந்தால் அவரது ஒட்டுமொத்தப் படைப்பு எப்படி இருந்திருக்குமோ, அதைப்போலவே இதுவும் அமைந்திருக்கும்.
...*Les Contemplations* (தியானங்கள்) படைப்பைப் பொறுத்தவரை: நமக்கு அவரது உண்மையான படைப்புத் தொகுப்பாகத் திகழும் அது, வெறும் சாத்தியக்கூறாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்திருக்கும்—அதாவது, நமது புலன்களுக்கு எட்டாத, எவ்விதமான கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட பிரபஞ்சங்களைப் போலவே அதுவும் அறியப்படாத ஒன்றாகவே இருந்திருக்கும்.

மேலும், மேதைமைக்கும் (அத்துடன் திறமை மற்றும் நற்பண்புகளுக்கும்) மற்றும் வின்ட்யூய்ல் (Vinteuil) விஷயத்தில் நிகழ்ந்தது போல, அவை பெரும்பாலும் பொதிந்து பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கும் தீய பழக்கவழக்கங்களின் உறைக்கும் இடையிலான அந்தத் தெளிவான முரண்—அல்லது ஆழமான பிணைப்பு—இசை நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் நான் கலந்துகொண்ட விருந்தினர் கூட்டத்திலேயே ஒரு சாதாரண உருவகக் கதையைப் போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. இந்தக் கூட்டம் மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) வரவேற்பறையில் மட்டுமே நிகழ்ந்திருந்தாலும், இது பொதுமக்களுக்குத் தெரியாத பல கூட்டங்களைப் போலவே இருந்தது; இத்தகைய கூட்டங்களைச் (ஓரளவு விவரம் அறிந்த) தத்துவப் பார்வை கொண்ட பத்திரிகையாளர்கள் "பாரிசியன்" (Parisian) என்றோ, "பனாமா ஊழல் காலத்து" (Panama-scandal-era) கூட்டம் என்றோ, அல்லது "டிரைஃபஸார்ட்" (Dreyfusard) ஆதரவாளர்களின் கூட்டம் என்றோ முத்திரை குத்துவார்கள். ஆனால், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், பெர்லின் அல்லது மாட்ரிட் போன்ற நகரங்களிலும், எந்தக் காலக்கட்டத்திலும் இத்தகைய கூட்டங்கள் நிகழக்கூடும் என்பதை அவர்கள் ஒருபோதும் உணர்வதில்லை. ஏனெனில், அன்று மாலை மேடம் வெர்டுரின் இல்லத்தில் நுண்கலைத் துறைக்கான துணை அமைச்சர் (உண்மையான கலைஞர், உயர்குடிப் பண்பாளர் மற்றும் சற்று இறுமாப்பு கொண்டவர்), சில டச்சஸ் (duchesses) பிரபுக்கள், மூன்று தூதர்கள் மற்றும் அவர்களது மனைவிகள் ஆகியோர் கூடியிருந்தாலும், அவர்கள் அங்கு வந்ததற்கான உடனடிக் காரணம் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மற்றும் மோரல் (Morel) ஆகியோருக்கு இடையிலான உறவுதான்; அந்த உறவின் காரணமாகவே, தனது இளம் அபிமானப் பாத்திரத்தின் கலை வெற்றிகளுக்குப் பெரும் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தரவும், அவருக்கு 'லீஜியன் ஆஃப் ஹானர்' (Legion of Honour) விருதைப் பெற்றுத் தரவும் அந்தப் பிரபு (Baron) மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தார். இந்தக் கூட்டம் நிகழ்வதற்குக் காரணமாக அமைந்த மற்றொரு மறைமுகமான பின்னணி என்னவென்றால், சார்லிக்கும் பிரபுவுக்கும் இடையிலான உறவைப் போலவே, மட்மோயிசெல் வின்ட்யூய்லுடனும் (Mlle Vinteuil) ஒரு உறவைப் பேணிவந்த ஒரு இளம் பெண், மிகச் சிறந்த மேதைமை வாய்ந்த படைப்புகளின் தொகுப்பு ஒன்றை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்திருந்தார்; அந்தப் படைப்புகள் ஒரு பெரும் வெளிப்பாடாக அமைந்ததால், பொதுக் கல்வி அமைச்சரின் ஆதரவின் கீழ் வின்ட்யூய்லுக்கான சிலையை நிறுவுவதற்காக விரைவில் ஒரு நிதி திரட்டும் முயற்சி தொடங்கப்படவிருந்தது. மேலும், சார்லியுடனான (Charlie) அந்தப் பிரபுவின் (Baron) உறவுகள், மட்மோசெல் வின்ட்யூய்ல் (Mlle Vinteuil) தனது தோழியுடன் கொண்டிருந்த உறவுகளைப் போலவே இந்த ஆக்கங்களுக்குப் பெரிதும் உதவின; அதாவது, நீண்ட காலத் தவறான புரிதல் அல்லது பல ஆண்டுகள் நீடித்திருக்கக்கூடிய முழுமையான அறியாமை எனும் நீண்ட பாதையைத் தவிர்த்து, மக்கள் இந்த ஆக்கங்களை நேரடியாகச் சென்றடைய உதவும் ஒரு குறுக்குவழியாக அவை அமைந்தன. "தத்துவஞானி-பத்திரிகையாளர்" (philosopher-journalist) வகையினரின் மட்டமான சிந்தனைக்கு எட்டக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு — பெரும்பாலும் அரசியல் சார்ந்த நிகழ்வு — நடக்கும்போதெல்லாம், பிரான்சில் ஏதோ ஒன்று மாறிவிட்டதாக அவர்கள் நம்பத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள்: இனி அத்தகைய விருந்து நிகழ்ச்சிகள் (soirées) காணப்படாது என்றும், இப்சன், ரெநான், தஸ்தயெவ்ஸ்கி, டி'அனுன்சியோ, டால்ஸ்டாய், வாக்னர் மற்றும் ஸ்ட்ராஸ் ஆகியோர் இனி போற்றப்படமாட்டார்கள் என்றும் அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஏனெனில், இத்தகைய அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்வுகளின் சந்தேகத்திற்குரிய உட்புற ஓட்டங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, கொண்டாடப்படும் கலையில் ஒருவிதச் சீரழிவைக் கண்டறிவதையே அவர்கள் வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர் — உண்மையில், அந்தக் கலையோ மிகத் தூய்மையான மற்றும் எளிமையான ஒன்றாகவே இருக்கும். ஆயினும், மிகவும் போற்றப்படும் அந்தத் தத்துவஞானி-பத்திரிகையாளர்களில் ஒருவரின் பெயரைக் கூட, இயல்பாகவே இத்தகைய விசித்திரமான கொண்டாட்டங்களுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடியாத நிலை இல்லை — அந்த விசித்திரம் வெளிப்படையாகத் தெரியாமல் அல்லது நன்கு மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட. இந்த குறிப்பிட்ட ஒன்றுகூடல் நிகழ்வைப் பொறுத்தவரை, அங்கு கலந்திருந்த விரும்பத்தகாத கூறுகள் என் கவனத்தை வேறு ஒரு கோணத்தில் ஈர்த்தன; நிச்சயமாக, அவர்களைத் தனித்தனியாக அறிந்திருந்ததால், அவர்களை வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் திறன் எனக்கும் இருந்தது; இருப்பினும், மட்மோசெல் வின்ட்யூய்ல் மற்றும் அவரது தோழியுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்னிடம் 'கோம்ப்ரே' (Combray) பற்றிப் பேசும்போது, ​​'ஆல்பர்ட்டின்' (Albertine) குறித்தும் (அதன் மூலம் 'பால்பெக்' குறித்தும்) பேசுவதுண்டு; ஏனெனில், மான்ட்ஜோவைனில் (Montjouvain) மட்மோசெல் வின்ட்யூய்லை ஒருமுறை பார்த்ததும், அவரது தோழிக்கும் ஆல்பர்ட்டினுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தை அறிந்துகொண்டதும்தான் அதற்குக் காரணம் — அதன் விளைவாக, வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது தனிமைக்கு பதிலாக ஆல்பர்ட்டின் எனக்காகக் காத்திருப்பாள். அதே சமயம், மோரல் (Morel) மற்றும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தொடர்பான மற்றவர்கள் என்னிடம் 'பால்பெக்' பற்றிப் பேசும்போது (அங்குதான் டான்சியர்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் அவர்களின் உறவு மலர்வதை நான் கண்டேன்), 'கோம்ப்ரே' மற்றும் அதன் இரண்டு "பாதைகள்" (ways) குறித்தும் பேசுவார்கள்; ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ் 'கோம்ப்ரே'யின் பிரபுக்களான (Counts of Combray) 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்; அங்கு அவருக்குச் சொந்த வீடு ஏதுமில்லை என்றாலும் அவர் அங்கு வசிப்பவராகவே கருதப்பட்டார்; வண்ணக் கண்ணாடிச் சித்திரத்தில் (stained-glass window) இடம்பெற்ற 'கில்பர்ட் தி பேட்' (Gilbert the Bad) போல, அவர் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் தொங்கிக்கொண்டிருப்பவர் போலத் தோன்றினார். இறுதியாக, மோரல் என்பவர், என்னை 'பிங்க் நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி'க்கு அறிமுகம் செய்து வைத்து, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரை திருமதி ஸ்வான் என்று நான் அடையாளம் கண்டுகொள்ள உதவிய அந்தப் பழைய பணிப்பெண்ணின் மகன் ஆவார்.
[79]