ulysses%20russian%20version/content1.html

 

ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்

உலிஸஸ்

மொழிபெயர்ப்பாளரின் முன்னுரை

100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (அவ்வளவு தூரத்தில் நீங்கள் அற்பமாக இருக்க முடியாது: ஒரு வருடம் அல்லது இரண்டு ஆண்டுகள் இங்கே அல்லது அங்கே ஒரு வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தாது) ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் நாவலான யுலிஸஸ் வெளியிடப்பட்டது.

பிரிட்டிஷ் தபால் சேவையால் உரையின் ஒரு பகுதி கைப்பற்றப்பட்டதிலிருந்து (முதல் உலகப் போர் காரணமாக, இராணுவ தணிக்கையாளர்களால் அஞ்சல் திறக்கப்பட்டது, அவர்கள் ஒரு கனமான உறையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதை (இது நாவலின் 11 வது அத்தியாயம்) எதிரி உளவுத்துறை நிறுவனத்திற்கு ஒரு உளவாளி அனுப்பிய குறியிடப்பட்ட செய்தி என்று நம்பினர்) தொடங்கி, இந்தப் படைப்பு கடினமான விதியைக் கொண்டிருந்தது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, "யுலிஸஸ்" ஐ மாதாந்திர தவணைகளில் வெளியிட முயற்சித்த பத்திரிகையின் ஆசிரியர்கள் அமெரிக்காவில் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். வெளியீட்டாளர்கள் சிறைவாசத்தைத் தவிர்த்தனர், ஆனால் முயற்சி கைவிடப்பட்டது.

இருப்பினும், 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அப்போது உலகின் தலைநகரான பாரிஸில், இந்த நாவல் இறுதியாக முழுமையாக வெளியிடப்பட்டது (நான் அந்த நகரத்தை வணங்குகிறேன்; அங்கே பணத்தால் எதையும் செய்ய முடியும்). நிச்சயமாக, ஜேம்ஸிடம் (அக்கா ஜிம்) ஒரு அச்சு இயந்திரத்திற்கு பணம் இல்லை, ஆனால் ஒரு பணக்கார அமெரிக்கப் பெண் மீட்புக்கு வந்தார். "ஜிம், நான் உன்னை வெளியிடுவேன்" என்று அவள் சொன்னாள், அதன் மூலம் அத்தகைய விவரங்களை அறியத் தகுதியானவர்கள் மத்தியில் தனது பெயரை அழியாததாக ஆக்கினாள்.

இதன் விளைவாக, "யுலிஸஸ்" உலக இலக்கியத்தை எதிர்கொண்டது, அது இப்போது இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது, அதில் உள்ள அனைத்தும்:

1) முன்பு; மற்றும்

2) பிறகு

இந்த நாவலின் தோற்றம். (இந்த உண்மையை அறியாமை, இலக்கிய விதிகளின் அனைத்து கண்டிப்புடன் இந்த இருவேறுபாட்டைப் பயன்படுத்துவதில் இருந்து எழுத்து சகோதரத்துவத்தை விலக்கு அளிக்காது).

வெளியிடப்பட்டவுடன், யுலிஸஸ் ஜப்பானிய மொழியில் தொடங்கி (தலைகீழ் அகர வரிசைப்படி) உலகின் அனைத்து முன்னணி மொழிகளிலும் கடுமையான மொழிபெயர்ப்புகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது.

ரஷ்யாவில், கூட்டு மொழிபெயர்ப்புக்கான முதல் முயற்சி ஸ்டாலினின் அடக்குமுறைகளால் முறியடிக்கப்பட்டது, மேலும் சோவியத் ஒன்றிய குடிமக்களின் படிக்கும் அறியாமையை ஆக்கிரமித்த நிறுவனம் கலைக்கப்பட்டது. அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, இரண்டு மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் குழு இந்தப் படைப்பைப் பற்றிய தங்கள் பார்வையை ரஷ்ய மொழி பேசும் வாசகர்களிடம் கொண்டு வந்தது.

உண்மையைச் சொல்வதானால், அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து சில பகுதிகளை மட்டுமே நான் படித்தேன், இது எனது சொந்த தனிப்பட்ட பதிப்பை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியம் குறித்த எனது கருத்தை வலுப்படுத்தியது, அசல் பதிப்பிற்கு நெருக்கமாக இருந்தது, மேலும் இந்த முயற்சி எனது வாழ்க்கையின் 30 வருடங்கள் தொலைவில் இருந்தபோது எனக்கு வெற்றிகரமாக உதவியது.

ஜப்பானிய, எஸ்டோனியன், பிரெஞ்சு மற்றும் (தலைகீழ் அகர வரிசைப்படி) ஜார்ஜியன், ஹங்கேரிய, பெலாரஷ்யன் மற்றும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் வேதனைகளை நான் மதிப்பிட மாட்டேன்.

இல்லை, இதில் எந்தத் தவறும் இல்லை, ஐரிஷ் நாட்டைச் சேர்ந்த ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் தனது நாவலை ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தாலும், சாதாரண ஆங்கில வாசகருக்கு "யுலிஸஸ்" இன்னும் ஏழு முத்திரைகளால் மூடப்பட்ட ஒரு சுருளாகவே உள்ளது.

ஆம், வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் இந்தப் புத்தகத்தை "புத்துணர்ச்சியூட்டும் வாசிப்பு" என்று அழைத்தார், மேலும் படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு முன் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள அதை தனது படுக்கை மேசையில் வைத்திருந்தார், ஆனால் ஒரு பிரதமரிடமிருந்து நீங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கலாம்? இது சாதாரண குடிமக்களைத் தொடர்ந்து குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது, மேலும் இது வெளியிடப்பட்ட 100 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், ஆங்கில மொழி குழுக்கள் இந்த முக்கியமான தருணத்தில் ஒருவருக்கொருவர் உதவ ஆன்லைனில் உருவாகின்றன.

அப்போ என்ன... (ம்!)... இது என்ன அபத்தமா?!

இது மாகாண டப்ளின் வாழ்க்கையில் ஒரு நாள் (ஜூன் 16, 1904) பற்றிய கதை. உலக வரலாற்றில் இந்த நாள் எந்த சிறப்பு முக்கியத்துவத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை, இருப்பினும் இது டஜன் கணக்கான மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான முனைவர் பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகளுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது, ஜாய்ஸின் "யுலிஸஸ்" மனித ஆன்மாவின் உடற்கூறியல் குறுக்குவெட்டு, பாலியல் காதல், தேவாலயத்தின் வரலாறு, மனித சமூகத்தின் திரட்டப்பட்ட அறிவின் கலைக்களஞ்சிய பட்டியல் என்பதை மறுக்கமுடியாமல் நிரூபிக்கிறது... (விரும்புபவர்கள் பட்டியலைத் தொடரலாம் - முடிவே இல்லை).

அந்த நாளில் ஜிம் நோரா என்ற பெண்ணுடன் டேட்டிங் செய்ததையும் விடாமுயற்சியுள்ள ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர், அந்த சந்திப்பின் போது அவள் தனது கையை தனது பேண்ட்டிற்கு கீழே வைத்து அவரை உச்சக்கட்டத்திற்கு கொண்டு வந்தாள் (நிச்சயமாக, எதிர்கால எழுத்தாளர், நிச்சயமாக, ஆடை அல்ல). இதன் விளைவாக 700 பக்கங்கள் அடர்த்தியான உரை கிடைத்தது, இது தற்செயலாக, இந்த நிகழ்வைக் குறிப்பிடவில்லை. இருப்பினும், இது புரிந்துகொள்ளத்தக்கது: குறியீட்டுவாதம் என்பது குறியீட்டுவாதம்...

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு வாக்கியத்தை முன்னும் பின்னுமாக விளக்கக்கூடிய (கணினி நிரல்கள் தொடர்ந்து புதிய மறைக்கப்பட்ட அர்த்தங்களைக் கண்டுபிடிக்கின்றன) ஒரு படைப்பைப் புரிந்துகொண்டு கற்பனை செய்ய மற்றொரு (ஆனால் கடைசி அல்ல) முயற்சியை வாசகருக்கு வழங்குகிறேன், அதைப் பற்றி எதுவும் செய்ய முடியாது, ஏனென்றால் குறியீட்டியல் துருப்பிடிக்காது, மொழிபெயர்ப்புக்கான புதிய முயற்சிகளுக்கு இடமளிக்கிறது, அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கு சவால் விடுகிறது.

"யுலிஸஸ்" ரஷ்ய மொழி பேசும் வாசகர்களை எப்படி நடத்தும் என்பதை கற்பனை செய்வது கடினம்: அது அவர்களை பைத்தியமாக்கத் தொடங்குமா, அல்லது அவர்களைப் புத்துணர்ச்சியடையச் செய்து பிரதம மந்திரிகளாக்குமா? மேலும் தங்கள் முனைவர் பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகளைப் பாதுகாக்க விரும்புவோருக்கு, ஒரு வலைத்தளம் (http://sumizdut.narod.ru/volume-2/joyce/index.html) உள்ளது, அங்கு பல தெளிவற்ற பகுதிகள் குறிப்புடன் உள்ளன, அவை இந்த மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து விடுபட்டுள்ளன, அவை அசல் உரையிலிருந்து விடுபட்டுள்ளன.

எப்படியிருந்தாலும், தேர்வு உங்களுடையது:

1) DO-வில் இருங்கள், அல்லது

2) பின்னர் முன்னேறுங்கள்.

2020-02-27
2nd version:

 * * *

கம்பீரமாக, பருமனான பக் முல்லிகன், ஒரு சவரக்கத்தியும் கண்ணாடியும் குறுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த நுரைக் கிண்ணத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு அரண்மேடையில் ஏறினான். காலைக் காற்று அவனது அவிழ்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த மஞ்சள் நிற அங்கியின் மடிப்புகளை இதமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளியது.

கிண்ணத்தை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, அவன் இவ்வாறு ஓதினான்:

– Introibo ad altare Dei.நான் கடவுளின் பலிபீடத்தை அணுகுவேன்.

அவன் ஒரு கணம் தயங்கி, பின்னர் இருண்ட படிக்கட்டுப் பகுதியை உற்றுப் பார்த்து, கரகரப்பான குரலில் உரக்கக் கத்தினான்:

– மேலே வா, கின்ச்! மேலே வா, அச்சமூட்டும் ஜேசுசபையாரே!

முன்னோக்கி நகர்ந்து, முல்லிகன் வட்ட வடிவத் துவாரத்தில் அமர்ந்தான். தன் தலையை இந்தப்பக்கமும் அந்தப்பக்கமும் திருப்பி, இன்னும் காலை உறக்கத்தில் இருந்த கோபுரம், வயல்கள், குன்றுகள் எனச் சுற்றியுள்ள அனைத்திற்கும் மும்முனை ஆசி வழங்கினான். ஸ்டீபன் டெடாலஸைக் கண்டதும், அவன் அவனை நோக்கிச் சாய்ந்து, தலையை அசைத்து, தொண்டையில் ஒரு கொர் கொர் எனும் சத்தத்துடன், அவனுக்கு மேல் விரைவாகச் சிலுவை அடையாளம் வரைந்தான்.

ஸ்டீபன் டெடலஸ், முகம் சுளித்துத் தூக்கக் கலக்கத்துடன், தன் முழங்கைகளை மதில் சுவரில் சாய்த்துக்கொண்டு, மங்கிய ஓக் மரத்தின் நிறத்தில் மெலிந்து கொண்டிருந்த தலைமுடியின் கீழ் அமைந்திருந்த, ஆசி வழங்குபவரின் நடுங்கும், கொக்கரிக்கும், நீளமான, குதிரை போன்ற முகத்தைக் குளிர்ந்த பார்வையுடன் பார்த்தான்—அந்தத் தலைமுடிக்கு ஒரு துறவியின் மொட்டைத்தலை இருக்கவில்லை.

பக் முல்லிகன் கண்ணாடியின் கீழ் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, பின்னர் விரைவாக அந்தக் கிண்ணத்தை மீண்டும் அதைக் கொண்டு மூடினான்.

– "படைத்தளத்திற்குத் திரும்புவோம்," – என்று அவன் கடுமையாகச் சொன்னான், பின்னர் ஒரு பாதிரியாரின் முகஸ்துதியான குரலில் மேலும் கூறினான்:

– "இதோ, என் அன்பான பிள்ளைகளே, இவர்கள் உண்மையாகவே கிறிஸ்துவின் சொந்தம்: ஆவி, உடல், இரத்தம், மற்றும் நுனித்தோல். இசையை இன்னும் மென்மையாக ஒலிக்கச் செய். தயவுசெய்து கண்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள், கனவான்களே. "ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள்—நமது அந்த வெள்ளை இரத்த அணுக்கள் சற்று வழிதவறிவிட்டன. அனைவரும் அமைதியாக இருங்கள்!"

சாய்வாக மேல்நோக்கிப் பார்த்தபடி, அவன் அழைக்கும் விதமாக ஒரு விசில் ஊதி, காதுகளை அகல விரித்தபடி உறைந்து நின்றான்; அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, சீரான வரிசையிலிருந்த வெண் பற்களின் மீது பொன்னிறப் பொறிகள் மின்னின. *கிரிஸோஸ்டம்*. அந்த அமைதியிலிருந்து, கூர்மையான, ஊடுருவும் இரண்டு விசில் சத்தங்கள் பதிலளித்தன.

"நன்றி, கிழவா," என்று முல்லிகன் கத்தினான். "போதும். நீங்கள் மின்சாரத்தைத் துண்டிக்கலாம்."

அவன் அந்தத் துளையிலிருந்து கீழே குதித்து, தன் கால்களில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அங்கியின் ஓரத்தைச் சரிசெய்தவாறே, தன் கைக்கடிகாரத்தை இறுக்கமாகப் பார்த்தான்.

நன்கு உண்ட திருப்தியான கவலையுடனும், இரட்டைத் தாடையின் மந்தமான நீள்வட்ட வடிவத்துடனும், அவர் ஒரு இடைக்கால கர்தினால் அல்லது கலைப்பற்றுள்ள மடாதிபதியைப் போலத் தோன்றினார். அவரது உதடுகளில் ஒரு இனிமையான, குறும்புத்தனமான புன்னகை படர்ந்தது.

"அது ஒரு வேடிக்கையான விஷயம்," என்று அவர் விளையாட்டாக இழுத்துச் சொன்னார், "உனக்கு அந்த விசித்திரமான பெயர்—'பண்டைய கிரேக்கன்' (Ancient Greek) என்பது."

மிகவும் உற்சாகத்துடன், விரலைத் துடுக்குத்தனமாக நீட்டியபடி, தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டே அவர் மதிலின் விளிம்பை நோக்கிச் சென்றார். ஸ்டீபன் டெடாலஸ் ஆர்வமற்ற நிலையில் மேலே ஏறி, சில அடிகள் நடந்து சென்று, மதிலில் இருந்த இடைவெளியின் விளிம்பில் அமர்ந்தார். முல்லிகன் தனது கண்ணாடியை மதிலின் மீது சாய்த்து வைத்துவிட்டு, கிண்ணத்தில் பிரஷை நனைத்து, தனது கன்னங்களிலும் கழுத்திலும் சோப்பு நுரையைத் தடவத் தொடங்குவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

பக் முல்லிகனின் மகிழ்ச்சியான குரல் இடைவிடாமல் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது:

"என் பெயரும் அப்படி ஒன்றும் பெரிதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை: மலாச்சி முல்லிகன் (Malachi Mulligan)—அடுத்தடுத்து இரண்டு 'டாக்டைல்' (dactyl) சீர்கள் கொண்ட பெயர். ஆனால் அது ஒரு பழமையான தொனியைக் கொண்டிருக்கிறது, இல்லையா? புத்தம் புதிய நாணயத்தைப் போலப் புதிதாகவும் சூடாகவும் இருக்கிறது. இல்லை, நாம் இருவரும் கண்டிப்பாக ஏதென்ஸுக்குச் செல்ல வேண்டும். என்ன சொல்கிறாய்? என் அத்தையிடமிருந்து இருபது பவுண்டுகளை எப்படியாவது கறந்துவிட்டால் நீ வருவாயா?" அவர் தனது ஷேவிங் பிரஷை கீழே வைத்துவிட்டு, வெடித்துச் சிரித்தபடியே கூச்சலிட்டார்:

"அவன் வருவானா?! அந்தப் புனித வேடம் போடும் இயேசு சபையினன் (Jesuit)."

சிரித்து முடித்ததும், அவர் ஷேவிங் செய்வதில் கவனம் செலுத்தினார்.

"சொல் முல்லிகன்," என்று ஸ்டீபன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

"என்ன விஷயம், என் அன்பே?"

"ஹெய்ன்ஸ் இன்னும் எவ்வளவு காலத்திற்கு இந்த கோபுரத்தில் தங்கப் போகிறான்?"

பக் முல்லிகன் தனது வலது தோளுக்கு மேலாக ஷேவ் செய்யப்பட்ட கன்னத்தைக் காட்டினார்.

"கடவுளே, அவனைச் சகித்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை," என்று அவர் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார், "அந்தத் திமிர்பிடித்த ஆங்கிலோ-சாக்சன். அவன் உன்னை ஒரு கண்ணியமான மனிதனாக (gentleman) மதிப்பதில்லை. அந்தச் சனியன் பிடித்த ஆங்கிலேயர்கள். பணமும் அஜீரணக் கோளாறும் அவர்களை வெடிக்கச் செய்யும் நிலையில் உள்ளன. அவன் ஆக்ஸ்போர்டைச் சேர்ந்தவன், பார்த்தாயா? ஆனால் டெடாலஸ், உனக்குத்தான் உண்மையான ஆக்ஸ்போர்டு பாணி இருக்கிறது என்பது உனக்கே தெரியும். அவனுக்கு அது புரிவதில்லை. ஓ, உனக்கு நான் எவ்வளவு பொருத்தமான புனைபெயரைச் சூட்டியிருக்கிறேன்: 'கின்ச் தி நைப்' (Kinch the Knife - கத்தி கின்ச்)."

அவர் கவனமாகத் தனது தாடையை ஷேவ் செய்து கொண்டிருந்தார்.

"அவன் இரவு முழுவதும் ஒரு கருஞ்சிறுத்தையைப் பற்றி உளறிக்கொண்டிருந்தான்," என்று ஸ்டீபன் சொன்னான். "அவன் துப்பாக்கியை எங்கே வைத்திருக்கிறான்?"

"பைத்தியக்காரன். நீ? நீ பயந்தாயா?"

"நிச்சயமாக," என்று பயத்தின் உந்துதலுடன் ஸ்டீபன் பதிலளித்தான். “எங்கும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது; அந்த அந்நியன், ‘அந்தச் சிறுத்தையைச் சுட்டு வீழ்த்துவேன்!’ என்று முணுமுணுத்தபடியே அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். நீதான் உயிரைக் காப்பாற்றியவன்; நான் ஒன்றும் வீரன் இல்லை. அவன் இங்கே தங்கினால், நான் கிளம்பிவிடுவேன்.”

பக் முல்லிகன் சோப்பு நுரை படிந்திருந்த ரேஸர் பிளேடைப் பார்த்து முகம் சுளித்தான்; பிறகு தான் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து கீழே குதித்து, அவசரமாகத் தன் கால்சட்டைப் பைகளில் எதையோ தேடினான்.

“அடச் சீ!” என்று திக்குவாய் பட்டுப் பேசினான். அவன் சுவரில் இருந்த திறப்புப் பகுதியை நோக்கிச் சென்று, ஸ்டீபனின் சட்டையின் மார்புப் பைக்குள் கையை விட்டு இப்படிச் சொன்னான்:

“உன் கைக்குட்டையைக் கொடு—என் ரேஸரைத் துடைக்கத்தான்.”

அழுக்கு படிந்து கசங்கியிருந்த அவனது கைக்குட்டை வெளியே இழுக்கப்பட்டு, அதன் ஒரு முனையைப் பிடித்துப் பரிசோதித்தபோதும் ஸ்டீபன் அசையாமல் நின்றான்.

பக் முல்லிகன் ரேஸர் பிளேடைத் துடைத்துச் சுத்தப்படுத்தினான். பிறகு அந்தக் துணியைப் பார்த்தபடியே இப்படிச் சொன்னான்:

“ஒரு கவிஞனின் கைக்குட்டை. நம் ஐரிஷ் கவிஞர்களின் கலைக் கொடிக்கான புதிய நிறம்: சளி-பச்சை (snot-green). ஒரே பார்வையில் அதன் பாணியை உணர முடிகிறது—இல்லையா?”

ஓக் மரத்தின் நிறத்தில் அமைந்த, காற்றில் அலைபாயும் தன் மென்மையான தலைமுடியின் அடியிலிருந்து டப்ளின் விரிகுடாவைப் பார்ப்பதற்காக அவன் மீண்டும் அந்தச் சுவர் விளிம்பில் அமர்ந்தான்.

“கடவுளே,” என்று அவன் பணிவுடன் கூறினான். “அல்கி (Algy) கடலுக்கு எவ்வளவு பொருத்தமான பெயரைச் சூட்டியிருக்கிறான்: ‘மகத்தான இனிய தாய்’. சளி-பச்சை நிறக் கடல். விதைப்பையைச் சுருங்கச் செய்யும் கடல். *Epi oinopa ponton*.(மேலும், அங்கு மிதவை பாலம் எதுவும் இல்லை.) ஆ, டேடலஸ், அந்த கிரேக்கர்கள்! நான் உனக்குக் கண்டிப்பாகக் கற்றுத்தர வேண்டும். நீ அவர்களை மூல மொழியிலேயே படிக்க வேண்டும். *Thalatta! Thalatta!* கடல்! கடல்! அதோ இருக்கிறாள்—நம் மகத்தான இனிய தாய். இதோ பார்.”

ஸ்டீபன் எழுந்து சுவர் விளிம்பை நோக்கி நடந்தான். அதன் மீது சாய்ந்து நின்றபடி, கீழே இருந்த நீரையும், கிங்ஸ்டவுன் துறைமுகத்திலிருந்து புறப்பட்டுச் செல்லும் அஞ்சல் கப்பலையும் பார்த்தான்.

“நமது வலிமைமிக்க தாய்,” என்று பக் முல்லிகன் சொன்னான்.

கடலிலிருந்து தன் சாம்பல் நிறக் கண்களை விலக்கி, ஸ்டீபனின் முகத்தை உற்று நோக்கினான்.

“நீதான் உன் தாயைக் கொன்றதாக என் அத்தை நினைக்கிறாள்,” என்று அவன் சொன்னான். “அதனால்தான் உன்னைச் சந்திப்பதைத் தடை செய்தாள்.”

“யாரோ ஒருவர்...”
"...அவள் கதையை முடித்துவிட்டாய்," என்று ஸ்டீபன் கசப்புடன் பதிலளித்தான்.

"ஆனால் நீ முழங்காலிட்டிருக்கலாம்—தொலைந்து போகட்டும்—கிஞ்ச்! உன் அம்மா சாகும் தருவாயில் உன்னை அப்படிச் செய்யச் சொன்னார்," என்று பக் முல்லிகன் தொடர்ந்தான். "நிச்சயமாக, நானும் ஒரு 'ஹைப்பர்போரியன்' (உணர்ச்சியற்றவன்) தான். ஆனால் அவள் உன் சொந்த அம்மா; மரணப் படுக்கையில் இருந்துகொண்டு, தனக்காக முழங்காலிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு உன்னிடம் கெஞ்சினார். நீயோ பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டாய். உனக்குள் அவ்வளவு வன்மம்..."

அவன் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் தன் கன்னங்களில் சோப்புக் நுரையைப் பூசினான். அவன் உதடுகளில் அனைத்தையும் மன்னிக்கும் வகையிலான ஒரு புன்னகை தவழ்ந்தது.

"இருப்பினும், ஒரு அழகான பாவனைதான்," என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான். "கிஞ்ச்—எல்லோரிலும் மிகவும் இனிமையான கோமாளி."

அவன் கவனத்தை முழுமையாகச் செலுத்தி, அமைதியாகத் தன் சவரத்தைச் செய்தான்.

உடைந்த கிரானைட் விளிம்பின் மீது முழங்கையை ஊன்றி, ஸ்டீபன் தன் உள்ளங்கையை நெற்றியில் வைத்துக்கொண்டு, தேய்ந்து பளபளப்பான தன் கருப்பு கோட்டின் கைப்பட்டையைப் பார்த்தான். ஒரு வலி—காதலால் ஏற்படும் வலி அல்ல அது—அவன் இதயத்தைக் குடைந்து கொண்டிருந்தது. அவள் அவன் கனவுகளில் அமைதியாகத் தோன்றுவாள்; ஏற்கனவே இறந்தவளாக; தளர்வான பழுப்பு நிறத் துணியில் சுற்றப்பட்ட அவளது சுருங்கிய உடலிலிருந்து மெழுகு மற்றும் ரோஜாக்களின் மணம் வீசும்; மௌனமான கண்டனத்துடன் அவன் மீது குனிந்து அவள் மூச்சுவிடும்போது, ​​அதில் ஈரமான சாம்பலின் லேசான நெடி வீசும். அவனது கைப்பட்டையின் சிதைந்த நூலிழைகளுக்கு அப்பால் கடல் இருந்தது—சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு அந்தச் செழிப்பான குரல் வர்ணித்தது போல, அது ஒரு பெரிய, கனிவான தாய். அடிவானமும் வளைந்த விரிகுடாவும் பரந்த பச்சை கலந்த நீர்ப்பரப்பைக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், அவனது அம்மாவின் படுக்கைக்கு அருகில் ஒரு வெள்ளை பீங்கான் கிண்ணம் இருந்தது; அதில், இறந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பெண், முனகலுடனும் வாந்தி எடுக்கும் துடிப்புடனும், அழுகிக்கொண்டிருந்த தன் கல்லீரலிலிருந்து வெளியேற்றிய பிசுபிசுப்பான பச்சை நிற பித்தம் நிறைந்திருந்தது.

பக் முல்லிகன் தன் சவரக் கத்தியை மீண்டும் ஒருமுறை துடைத்தான். "கடின உழைப்பாளி நீ," என்று அவன் பாசத்துடன் கூறினான். "உனக்கு ஒரு சட்டையையும் ஓரிரு கைக்குட்டைகளையும் நான் கண்டிப்பாகக் கண்டுபிடித்துத் தர வேண்டும். மற்றவர் ஒருவரின் பின்புறத்திலிருந்து கழற்றப்பட்ட அந்த கால்சட்டை எப்படிப் பொருந்துகிறது?"

"சரியாகப் பொருந்துகிறது," என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான்.

பக் முல்லிகன் தன் கீழ் உதட்டிற்குக் கீழே உள்ள பள்ளமான பகுதியில் சவரம் செய்யத் தொடங்கினான்.

"உண்மையிலேயே இது ஒரு வேடிக்கையான விஷயம்," என்று அவன் திருப்தியுடன் கூறினான். "இவற்றை 'பழைய துணி' (second-hand) என்று சொல்வதற்கே இடமில்லை." உனக்கு முன்பு எந்த சிபிலிஸ் பிடித்த குடிகாரன் அவற்றை அணிந்திருந்தானோ கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். என்னிடம் ஒரு ஜோடி வரி போட்ட கால்சட்டைகள் உள்ளன—மெல்லிய கோடுகள். சாம்பல் நிறத்தில். நீ அதில் பார்க்க அழகாக இருப்பாய். சும்மா சொல்லவில்லை, கிஞ்ச். நீ நல்ல உடையில் ஒரு ஓவியம் போல இருப்பாய்."

"நன்றி," என்றான் ஸ்டீபன். "என்னால் சாம்பல் நிறம் அணிய முடியாது."

"அவனால் அவற்றை அணிய முடியாது," என்று பக் முல்லிகன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்து அறிவித்தான். "நாகரிகம் என்பது நாகரிகம்தான். அவன் தன் அம்மாவை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டான், ஆனால் துக்கத்திற்கு அவன் சாம்பல் நிறம் அணிய மாட்டான்."

அவன் கவனமாக சவரக்கத்தியை மடித்து, தன் விரல் நுனிகளால் தோலின் வழுவழுப்பைச் சோதித்தான். ஸ்டீபன் தன் பார்வையை கடலிலிருந்து, அமைதியற்ற, நீலப் புகை நிறக் கண்களைக் கொண்ட அந்தத் திரண்ட முகத்தின் பக்கம் திருப்பினான்.

"நேற்று ஷிப்பில் என்னுடன் இருந்த அந்த ஆள்," என்றான் பக் முல்லிகன், "உனக்கு ஜிபிஐ இருப்பதாகச் சொல்கிறான். அவன் டாட்வில்லில் நார்மன் கொன்னலியுடன் வசிக்கிறான்." ஜிபிஐ—பைத்தியக்காரர்களின் பொதுவான பக்கவாதம்."

கண்ணாடியை ஒருமுறை சுழற்றி, அவன் காற்றில் ஒரு அரைவட்டத்தை வரைந்தான்; கடலுக்கு மேல் ஏற்கெனவே பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த சூரியனின் மின்னும் பிரதிபலிப்பின் வழியாக, அந்தச் செய்தியை அனைவருக்கும் ஒளிபரப்பினான். அவனது சவரம் செய்யப்பட்ட உதடுகள் சிரிப்பில் வளைந்தன, பளபளக்கும் வெண் பற்களை வெளிப்படுத்தின. அந்தச் சிரிப்பு அவனது வலிமையான, திடமான உடலை உலுக்கியது. "உன்னையே பார்," என்றான் அவன், "நீ ஒரு கவிஞன் போன்ற சோளக்கொல்லைப் பொம்மை."

ஸ்டீஃபன், தனக்குக் காட்டப்பட்ட கண்ணாடியில் உற்றுப் பார்க்க முன்னோக்கிச் சாய்ந்தான்—அது ஒரு நெளிவு சுளிவான விரிசல் கொண்ட கண்ணாடி. அவனது முடி மேல்நோக்கிச் செங்குத்தாக நின்றிருந்தது. அவன் என்னை இப்படித்தான் பார்க்கிறான்—எல்லோரும் என்னை இப்படித்தான் பார்க்கிறார்கள். எனக்கு இந்த முகத்தை யார் தேர்ந்தெடுத்தது? யாராவது அந்த அடிமையின் பேன்களை ஒழிக்க வேண்டும்; அவையும் அதேபோல விடாப்பிடியாக இருக்கின்றன.

"நான் இதைச் சமையல்காரியின் அறையிலிருந்து திருடினேன்," என்றான் பக் முல்லிகன். "இது அவளுக்குக் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது. அத்தை—கடவுளே மலாக்கியைக் காப்பாற்று—அசிங்கமான பணிப்பெண்களை மட்டுமே வேலைக்கு அமர்த்துகிறார். அவனைச் சோதனையில் சிக்க வைக்காமல் இருப்பதற்காக." அவள் பெயர் உர்சுலா."

மீண்டும் சிரித்தவாறே, அவன் ஸ்டீபனின் பார்வையிலிருந்து கண்ணாடியை விலக்கினான்.

"கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்க்க முடியாததால் காலிபனுக்கு ஏற்பட்ட ஆத்திரம்," என்றான் அவன். "இந்தத் தருணத்தில் உன்னைப் பார்க்க வைல்ட் உயிரோடு இல்லாதது ஒரு துரதிர்ஷ்டம்!"

பின்வாங்கிய ஸ்டீபன், ஒரு விரலை நீட்டி, கசப்புடன் கூறினான்:

"அதோ ஐரிஷ் கலையின் சின்னம். ஒரு விரிசல் விட்ட வேலைக்காரனின் கண்ணாடி."

பக் முல்லிகன் திடீரென்று அவன் கையைப் பிடித்து, தன் சட்டைப்பையில் இருந்த கண்ணாடியும் சவரக்கத்தியும் கலகலக்க, அவனை கோபுரத்தைச் சுற்றி அழைத்துச் சென்றான்.

"உன்னை இப்படி சீண்டுவது நியாயமில்லை, இல்லையா, கிஞ்ச்?" என்று அவன் பரிவுடன் தொடர்ந்தான். "கடவுளே, உன்னை விட வேறு யாருக்கும் இல்லாத அளவுக்கு உன்னிடம் அதிக ஆன்மீகம் இருக்கிறது."

அதோ, அவன் மீண்டும் கெஞ்ச ஆரம்பித்துவிட்டான். அவனது அறுவைக்கத்திகள் என்னை அச்சுறுத்துவதைப் போலவே, என் கைத்தொழிலின் கூர்முனையும் அவனை அச்சுறுத்துகிறது. ஒரு குளிர்ந்த எஃகுப் பேனா.

"ஒரு உடைந்த வேலைக்காரனின் கண்ணாடி. அதையே அந்த ஆக்ஸ்போர்டு காளையிடம் சொல்லி, ஒரு கினி கடன் வாங்கிக்கொள். அவனிடம் பண நாற்றம் அடிக்கிறது, மேலும் அவன் உன்னை ஒரு பண்பாளனாகக் கருதுவதில்லை." அவனது மூதாதையர், ஜூலுக்களுக்கு மலமிளக்கிகளை விற்று அல்லது அதுபோன்ற வேறு ஏதேனும் கேவலமான மோசடியில் ஈடுபட்டு தன் பைகளை நிரப்பியிருந்தான். கடவுளே, கிஞ்ச், நீயும் நானும் சேர்ந்து யோசித்தால், இந்தத் தீவுக்காக நம்மால் உண்மையிலேயே ஏதாவது செய்ய முடியும், இல்லையா? நாம் இங்கே ஒரு புதிய ஹெலாஸை உருவாக்க முடியும்.

கிரான்லியுடன் கைகோர்த்து. இப்போது அவனுடன்.

“யோசித்துப் பார்! நீ இந்தப் பன்றிகளிடம் பிச்சை எடுக்க நிர்பந்திக்கப்படுகிறாய். உன் உண்மையான மதிப்பு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். அதனால், என்னை நம்பு. நான் ஏன் நம்பமாட்டேன்? ஹெய்ன்ஸுக்காகவா? அவன் ஒரு ரகளை செய்யட்டும்—நான் செய்மோரை அழைக்கிறேன்; க்ளீவ் கெம்தோர்ப் வாங்கியதை விட மோசமாக அவனுக்கு ஒரு அடி கொடுப்போம்.”

க்ளீவ் கெம்தோர்ப்பின் தங்குமிடத்தில் பணக்கார இளைஞர்களின் கீச்சொலிகள். வெளிறிய முகங்கள்: தங்கள் பக்கங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒருவர் மீது ஒருவர் சரிந்து விழுதல்—*ஓ, நான் வெடித்துவிடுவேன்!* அவளைக் கொஞ்சம் விடு, ஆப்ரே! நான் செத்துவிட்டேன்! அவர்களில் ஒருவன், காற்றில் படபடக்கும் நாடாக்களாக வெட்டப்பட்ட சட்டையுடன் அங்கும் இங்கும் ஓடுகிறான்; அவன் கால்சட்டை குதிகால் வரை நழுவ, மேசையைச் சுற்றித் தாவுகிறான், தையல்காரரின் கத்தரிக்கோலை ஏந்தியபடி மாக்டலனைச் சேர்ந்த ஈடே அவனைத் துரத்துகிறாள். மார்மலேட் பூசப்பட்ட, பயந்துபோன, கன்றுக்குட்டி போன்ற முகம். ஏன் அதை வெட்டி எறிய வேண்டும்? இது என்ன விதமான நகைச்சுவை? திறந்த ஜன்னலிலிருந்து எழும் கூக்குரல்கள், சதுக்கத்தின் மாலை நேர அமைதியைச் சிதறடிக்கின்றன. மத்தேயு அர்னால்டின் முகமூடியைப் போன்ற முகத்துடன், மேலங்கி அணிந்த ஒரு செவிடுபட்ட தோட்டக்காரன், வெட்டப்பட்ட புற்களின் அசைந்தாடும் கொத்துக்களை உன்னிப்பாகப் பார்த்தபடி, தனது புல்வெட்டும் இயந்திரத்தை வாடிய புல்வெளியில் சலசலக்க இயக்குகிறான்.

கோவில்… புறச்சமயத்தின் ஒரு மறுமலர்ச்சி—…தொப்புள் கொடி.

“அவனை இருக்க விடு,” என்றான் ஸ்டீபன். “பகல் நேரத்தில் அவன் இயல்பாகவே இருக்கிறான்.”

“பிறகு என்னதான் பிரச்சனை?” பக் முல்லிகன் ஆவேசத்துடன் கேட்டான். “வெளிப்படையாகச் சொல்! நான் உன்னிடம் உண்மையாகத்தானே இருக்கிறேன். அப்படியிருக்க, என்னதான் குறை?”

அவர்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர்; அவர்களுக்கு முன்னால் ‘பிரே ஹெட்’ (Bray Head) முனை வளைவாக நீண்டு, தூங்கும் திமிங்கிலத்தின் முகப்பகுதி போல நீரின் மீது அமைந்திருந்தது. ஸ்டீபன் மெல்லத் தன் கையை விடுவித்துக் கொண்டான்.

“நான் சொல்லட்டுமா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“சொல்! அது என்ன? அப்படி எதுவும் என் நினைவில் இல்லையே.”

அவன் ஸ்டீபனின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு மெல்லிய காற்று அவன் நெற்றியை வருடியது; அது அவனது வாரப்படாத பொன்னிற முடியை லேசாக அசைத்ததுடன், அவன் கண்களில் கவலையின் ஒரு மெல்லிய அலைக்கீற்றையும் எழுப்பியது.

தன் சொந்தக் குரலின் ஒலி குறித்துச் சற்றுத் தயக்கத்துடன் ஸ்டீபன் சொன்னான்:

“என் அம்மா இறந்த பிறகு, நான் முதன்முறையாக உன் வீட்டுக்கு வந்தபோது நடந்த விஷயம் நினைவிருக்கிறதா?”

பக் முல்லிகன் உடனே நெற்றியைச் சுருக்கி, வேகமாகக் கேட்டான்:

“என்ன? எங்கே? அது எனக்கு நினைவில்லையே. என் நினைவாற்றல் என்பது வெறும் எண்ணங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் மட்டுமே உரியது. சரி, சொல்லிக்கொண்டே போ. கடவுள் மேல் ஆணையாக, என்ன நடந்தது?”

“நீ தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டிருந்தாய்,” என்று ஸ்டீபன் தொடர்ந்தான், “கொதிக்கும் தண்ணீர் எடுக்க வெளியே சென்றாய். அப்போது உன் அம்மாவும் வேறொருவரும் வரவேற்பறையிலிருந்து வெளியேறிக்கொண்டிருந்தனர். அங்கே யார் வந்திருக்கிறார்கள் என்று அவர் கேட்டார்.”

“அப்படியா கேட்டார்? நான் என்ன சொன்னேன்? எனக்கு நினைவில்லையே.”

“நீ சொன்னாய்: ‘ஓ, அது டெடாலஸ்; அவனது அம்மா செத்துப்போய்விட்டாள்.’”

முல்லிகனின் கன்னங்களில் ஒரு சிவந்த நிறம் பரவியது; அது அவனை இன்னும் இளமையாகவும் கவர்ச்சியாகவும் காட்டியது.

“நான் அப்படிச் சொன்னேனா? நிஜமாகவே அப்படிச் சொன்னேனா? அதில் என்ன தவறு?” அவன் தன் தர்மசங்கடத்தை ஒருவிதப் பதற்றத்துடன் உதறித் தள்ளினான்.

“இறுதியில் மரணம் என்றால் என்ன?” என்று அவன் கேட்டான். “உன் அம்மாவின் மரணமா, அல்லது உன்னுடையதா—அல்லது என்னுடையதா? நீ பார்த்தது ஒன்றே ஒன்றுதான்—அதுவும் உன் அம்மா இறந்துகொண்டிருந்தபோது. ஆனால் நான் அவர்கள் அனைவரும் வாடி மடிவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்; பிறகு பிணவறையில் அவர்களின் உடல்களைக் கீறிப் பரிசோதித்திருக்கிறேன். மற்ற விலங்குகளைப் போலவே அவர்களும் உயிரை விடுகிறார்கள். அதனால் எந்தப் பெரிய அர்த்தமும் இல்லை. உதாரணமாக நீயே எடுத்துக்கொள்—நீ பிடிவாதமாக நின்றாய்; உன் அம்மா தன் கடைசி மூச்சின்போது வேண்டிக்கேட்டும், அவருக்காக முழங்காலிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்ய நீ மறுத்துவிட்டாய்.” ஏன் அப்படி? அது உனக்குள் இருக்கும் அந்தத் தொல்லைதரும் 'ஜெசூட்' (Jesuit) குணம்—ஆனால் அது உன்னைத் தலைகீழாக மாற்றிவிட்டது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அதெல்லாம் ஒரு கேலிக்கூத்து, ஒரு மிருகத்தனமான விஷயம். மூளைச் செல்கள் வேலை செய்யவில்லை. அவள் டாக்டரைப் 'சர் பீட்டர் டீஸில்' (Sir Peter Teazle) என்று அழைக்கிறாள், போர்வையிலிருந்து ஒரு கொத்து 'பட்டர் கப்' (buttercup) பூக்களைச் சேகரிக்கிறாள். ஆனால் இல்லை, அவள் இறக்கும் வரை நீ அவளைச் சமாளித்துத்தான் ஆகவேண்டும். உன் தாயின் கடைசி விருப்பத்தைப் பற்றி உனக்குச் சிறிதும் கவலை இல்லை, ஆனாலும் கூலிக்கு அழும் ஆளைப் போல நான் ஒப்பாரி வைக்காததற்காக என் மீது கோபப்படுகிறாய். அபத்தம்! நான் அப்படிச் சொல்லியிருந்தாலும், உன் தாயின் நினைவை அவமதிக்கும் நோக்கம் எனக்கு இல்லை.

“என் தாயை அவமதிக்கும் கேள்விக்கே இடமில்லை.”

“பிறகு எதைப் பற்றிப் பேசுகிறாய்?”

“எனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமரியாதை,” என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான்.

பக் முல்லிகன் சட்டென்று திரும்பினான்.

“உன்னோடு ஒத்துப்போகவே முடியாது!” என்று கத்தினான், பிறகு கோட்டையின் கைப்பிடிச் சுவரை ஒட்டி வட்டமாக வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான்.

ஸ்டீபன் அங்கேயே நின்றான்; வளைகுடாவின் அமைதியான பரப்பிற்கு அப்பால் இருந்த முனை நிலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கடலும் நிலமும் ஒருவித மூடுபனியால் மூடப்பட்டிருந்தன. அவனது கண்களில் நாடித் துடிப்பு தெரிந்தது, பார்வை மங்கலாக இருந்தது; கன்னங்கள் எரிவதை அவனால் உணர முடிந்தது.

கோபுரத்தின் உட்புறத்திலிருந்து ஒரு உரத்த குரல் கேட்டது:

“முல்லிகன், அங்கே மேலே இருக்கிறாயா?”

“வருகிறேன்,” என்று முல்லிகன் பதிலளித்தான்.

அவன் ஸ்டீபனை நோக்கினான்.

“கடலைப் பார். குறைகளைப் பற்றி அதற்கு என்ன கவலை? லயோலாவையும் (Loyola) தொலைக்கட்டும், கின்ச் (Kinch)—நாம் கீழே போவோம்.” அந்த ஆங்கிலேயனுக்குக் காலை உணவாகப் பொரித்த உணவைச் சாப்பிட மிகுந்த பசியாக இருந்தது.

அவனது தலை படிக்கட்டின் உச்சிப் பகுதியில்—தளம் இருக்கும் மட்டத்தில்—சிறிது நேரம் நின்றது.

"நாள் முழுவதும் சோகமாக இருக்காதே," என்று அவன் சொன்னான். "நீ என்ன எதிர்பார்க்கிறாய்? முகம் சுளிப்பதை நிறுத்து."

அவனது தலை மறைந்தது, ஆனால் அவன் விலகிச் செல்லும் குரல் எதிரொலிக்கும் படிக்கட்டில் கம்பீரமாக ஒலித்தது:



காதலின் கசப்பான மர்மத்தைக் கொண்டு

உன் சோர்வான தலையை வருத்துவதை நிறுத்து,

ஏனெனில் ஃபெர்கஸ் (Fergus) அந்தப் பயணக் கூட்டத்தை வழிநடத்துகிறான்.



ஒரு ஒளி ஊடுருவக்கூடிய நிழல், காலை நேர அமைதியில் கோபுரத்திலிருந்து கடலை நோக்கி அமைதியாக நகர்ந்தது; ஸ்டீபனின் பார்வையும் அந்தக் கடலின் மீதே நிலைத்திருந்தது. கரைக்கு அருகிலும் தொலைவிலும், நீரின் பரப்பு கண்ணாடியைப் போலத் தெரிந்தது; ஆனால் எடை குறைந்த குளம்புகளின் ஓட்டத்தால் அது கலக்கப்பட்டு வெண்மையாக மாறியது. நிழலில் கடலின் மார்பு வெண்மையாகத் தெரிகிறது. அடுத்தடுத்து மூன்று துடிப்புகள். லைர் (lyre) இசைக்கருவியின் கம்பிகள் மீது கை வழுக்கிச் செல்லும்போது மூன்று ஸ்வரங்கள் கொண்ட ஒரு இசைக்கோவை (chord) உருவாகிறது. அலைகளாக வெளிப்படும் சொற்களின் வெண்நுரை மின்னல்; நிழலோடு கலக்கும் கடலலைகளின் சங்கமம். ஒரு மேகம் மெல்ல சூரியனை மறைத்து, வளைகுடாவை அடர் பச்சை நிற நிழலில் மூழ்கடித்தது. கசப்பான நீர் நிரம்பிய ஒரு கிண்ணம் போல அது அவனுக்குக் கீழே விரிந்து கிடந்தது. ஃபெர்கஸின் பாடல்: நீண்ட, ஆழ்ந்த இசைக்குறிப்புகளை அடக்கி வாசித்தபடி, நான் அதை வீட்டில் தனியாகப் பாடுவேன். அவள் அறையின் கதவு அகலத் திறந்திருந்தது; நான் வாசிப்பதை அவள் கேட்க விரும்பினாள். திகிலும் பரிதாபமும் என்னை ஊமையாக்க, நான் அவள் படுக்கையை நெருங்கினேன். வேதனையில் தவிக்கும் படுக்கையில் அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள். அந்தச் சொற்களால்தான், ஸ்டீபன்: காதலின் கசப்பான மர்மம்.

அவை இப்போது எங்கே இருக்கின்றன?

அவளது ரகசியங்கள்: பழைய இறகு விசிறிகள், கஸ்தூரி மணம் வீசும் வெள்ளை நடன அழைப்பிதழ்களின் கட்டு, அம்பர் மணிகள் கொண்ட ஒரு மார்பு அணிகலன் — இவை அனைத்தும் அவளது மேஜையின் பூட்டப்பட்ட இழுப்பறையில் இருந்தன. அவள் சிறுமியாக இருந்தபோது, ​​அவளது வீட்டில் சூரிய ஒளி படும் ஜன்னலில் ஒரு பறவைக் கூண்டு தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. 'டெரிபிள் டர்கோ' (Terrible Turko) என்ற நாடகத்தில் முதிய ராய்ஸ் பாடுவதை அவள் கேட்பாள்; அந்தப் பாடலின் பல்லவிக்கு மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அவளும் சிரிப்பாள்:



ஆம், நான் ஒருத்தி

யாருக்கும் தெரியாமல்

மறைந்திருக்க விரும்பும் ஒருத்தி.



கஸ்தூரியின் மெல்லிய மணத்துடன் பொதிந்து வைக்கப்பட்ட, பேய்த்தனமான கேளிக்கைகள்.

இனி மூளையைக் கசக்கி யோசிக்கத் தேவையில்லை.

அவளது பொம்மைகளைப் போலவே அவளும் இயற்கையோடு கலந்துவிட்டாள். அவனது சோகமான மனதில் நினைவுகள் வெள்ளமெனப் பெருகின. சமையலறையிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட குழாய் நீர்—அதுவே அவளுக்கான புனித அருந்துதல். இலையுதிர் காலத்தின் இருண்ட மாலையில், அடுப்பில் அவளுக்காகச் சுடப்படும், மையப்பகுதி நீக்கப்பட்டு சர்க்கரை நிரப்பப்பட்ட ஆப்பிள். குழந்தைகளின் இரவு ஆடைகளிலிருந்து பேன்களை நசுக்கிக் கொல்லும்போது அவளது அழகான விரல் நகங்களில் தெறிக்கும் ரத்தத் திட்டுக்கள். ஒரு கனவில் அவள் மௌனமாக அவன் முன் தோன்றினாள்; தளர்வான பிணத்துணியால் மூடப்பட்ட அவளது வாடிய உடலிலிருந்து மெழுகு மற்றும் மஹோகனி மரத்தின் மணம் வீசியது; சொல்லப்படாத ரகசிய வார்த்தைகளுடன் அவள் அவன் பக்கம் சாய்ந்தபோது, ​​அவளது மூச்சுக் காற்றில் ஈரமான சாம்பலின் லேசான நெடி கலந்திருந்தது.

மரணத்தின் பிடியில் சிக்கியிருந்த அவளது நிலையான பார்வை—என் ஆன்மாவைக் குலுக்கிச் சிதறடித்தது. அது என் மீது மட்டுமே நிலைத்திருந்தது. அவளது வேதனையை வெளிச்சம் காட்ட ஒரு நடுங்கும் மெழுகுவர்த்தி. சித்திரவதைக்குள்ளான அவளது முகத்தில் மரணத்தின் ஒளிவட்டம். சிரமமான சுவாசத்தில் வெளிப்பட்ட பயங்கரமான மூச்சு இரைப்புகள்; அனைவரும் முழங்காலிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்—ஜெபம் செய்கிறார்கள். அவளது கண்கள் என்னை நேராக உற்றுநோக்குகின்றன.
– கீழே தள்ளுவதற்கு. *Liliata rutilantium te confessorum turma circumdet: iubilantium te virginum chorus excipiat.*
(தூய வெண்ணிற ஆடையணிந்த ஒளிவீசும் விசுவாசிகள் கூட்டம் உங்களைச் சூழட்டும்; மகிழ்ச்சி பொங்கும் கன்னியரின் குழு உங்களை வரவேற்கட்டும்.
அயோக்கியப் பயலே! பிசாசே!

இல்லை, அம்மா. என்னை விட்டுவிடுங்கள், நான் வாழட்டும்.

– கின்ச்! ஏய்!

கோபுரத்தின் உட்புறத்திலிருந்து முல்லிகனின் குரல் ஒலித்தது. படிக்கட்டுகளிலிருந்து மீண்டும் அழைத்தவாறே அவன் நெருங்கி வந்தான். ஆன்மாவின் விம்மலால் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த ஸ்டீபன், தனக்குப் பின்னால் காற்றில் நகரும் சூரிய ஒளியின் இதமான முணுமுணுப்பையும், ஒரு சிநேகபூர்வமான, கலகலப்பான குரலையும் கேட்டான்:

– டெட்லஸ், கீழே வா, நல்ல பையனாக இரு. காலை உணவு தயாராக இருக்கிறது. நள்ளிரவில் நம்மை எழுப்பியதற்கு ஹெய்ன்ஸ் மன்னிப்பு கேட்கிறான். எல்லாம் சரியாகிவிட்டது.

– வருகிறேன், – என்று ஸ்டீபன் திரும்பிக்கொண்டே பதிலளித்தான்.

– சரி, அப்படியானால் வா, கடவுளுக்காக, – என்றான் பக் முல்லிகன், – எனக்காகவும், நம் எல்லோருக்காகவும் வா.

அவனது தலை மறைந்து மீண்டும் மேலே தோன்றியது.

– ஐரிஷ் கலைக்கான உன் குறியீட்டைப் பற்றி அவனிடம் சொன்னேன். அது மிகவும் புத்திசாலித்தனமானது என்று அவன் சொல்கிறான். அவனிடம் ஒரு பவுண்ட் கேட்கிறாயா? அல்லது ஒரு கினியா கேட்கலாமா?

– இன்று காலை எனக்குப் பணம் கிடைக்கவிருக்கிறது.

– அந்தப் பைத்தியக்கார விடுதி போன்ற பள்ளியிலா? – என்று கேட்டான் பக் முல்லிகன். – எவ்வளவு? நான்கு பவுண்டுகளா? எனக்கு ஒன்றை இரவல் கொடு.

– உனக்கு விருப்பமென்றால்.

– நான்கு பளபளக்கும் பவுண்டுகள்! – என்று உற்சாகத்துடன் கூவினான் பக் முல்லிகன். – ஓ, ட்ரூயிட் (Druid) முனிவர்களே வியக்கும் அளவுக்கு நாம் ஒரு கொண்டாட்டத்தை நடத்தப்போகிறோம்! நான்கு மகத்தான பவுண்டுகள்!

தன் கைகளை மேலே வீசியபடி, அவன் படிக்கட்டுகளில் மிதித்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினான்; போலி காக்னி (Cockney) உச்சரிப்பில், சுருதி பிசகிய குரலில் பாடிக்கொண்டே சென்றான்:



அருமையானதொரு பொழுதை நாம் கழிப்போம்

முடிசூட்டு விழாவன்று, நண்பா. விஸ்கியும் பியரும் குடித்துக் களிப்போம்,

புறப்படும் முன் ஒரு மிடறு ஒயினும் அருந்துவோம். 

முடிசூட்டு விழாவன்று, என் நண்பனே.



கடலின் மீது இதமான சூரிய ஒளி விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. நிக்கல் பூசப்பட்ட ஷேவிங் கிண்ணம், யாருடைய கவனமும் இன்றி, கைப்பிடிச் சுவரின் மீது பளபளத்துக்கொண்டிருந்தது. அதை ஏன் கீழே எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்? அல்லது நாள் முழுவதும் இங்கேயே விட்டுவிடலாமா—மறக்கப்பட்ட ஒரு நட்பைப் போல?

அவன் அதை நோக்கி நடந்து சென்று தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டான்; அதன் குளிர்ச்சியையும், நனைந்த ஷேவிங் பிரஷில் ஒட்டியிருந்த உமிழ்நீர் போன்ற நுரையின் வாசனையையும் உணர்ந்தான். இதேபோலத்தான், ஜெசூட் பள்ளியில் நான் தூபக் கலனை ஏந்திச் செல்வது வழக்கம். நான் மாறியிருக்கிறேன், ஆனாலும் அதே ஆளாகத்தான் இருக்கிறேன். முன்பைப் போலவே ஒரு பீட உதவியாளன்; ஒரு ஏவலாளுக்கு ஏவலாளாக.

கோபுரத்தின் மங்கலான, வளைவுக்கூரையுள்ள அறையில், குளியலங்கி அணிந்திருந்த பக் முல்லிகனின் நிழல் உருவம் நெருப்பிடம் அருகே பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது; அது அவ்வப்போது மஞ்சள் நிறத் தீச்சுடரை மறைத்தும் வெளிப்படுத்தியும் நின்றது. உயரமான குறுகிய ஜன்னல் துவாரங்கள் வழியாக மென்மையான பகல் வெளிச்சத்தின் இரு கற்றைகள் ஓடு வேய்ந்த தரையில் விழுந்தன; அந்தக் கற்றைகள் சந்திக்கும் இடத்தில், நிலக்கரி நெருப்பிலிருந்து எழுந்த புகை மேகம் சுழன்று, வறுக்கப்படும் சட்டியில் இருந்து வந்த கொழுப்பு ஆவியுடன் பின்னிப் பிணைந்து மேலேறியது.

"இங்கே மூச்சு முட்டுகிறது," என்றான் பக் முல்லிகன். "ஹெய்ன்ஸ், கதவைத் திறக்கிறாயா?"

ஸ்டீபன் ஷேவிங் கிண்ணத்தை அலமாரியின் மீது வைத்தான். ஒல்லியான அந்த உருவம் ஊஞ்சல் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, வெளியேறும் வழியை நோக்கி நடந்து சென்று, உட்புறக் கதவைத் திறந்துவிட்டது.

"உன்னிடம் சாவி இருக்கிறதா?" என்று ஒரு குரல் கேட்டது.

"டெட்லஸிடம் இருக்கிறது," என்று பதிலளித்தான் பக் முல்லிகன். "அடச் சீ! இப்போதே மூச்சு முட்டுகிறதே." நெருப்பிலிருந்து பார்வையை விலக்காமலே அவன் கத்தினான்:

"கிஞ்ச்!"

"அது பூட்டில் தான் இருக்கிறது," என்று கூறியபடி ஸ்டீபன் முன்னே வந்தான். சாவி கரகரவென இரண்டு முறை சுழன்றது; நீண்ட நேரமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட வெளிச்சமும் புத்துணர்ச்சியான காற்றும் திறந்த கதவு வழியாக உள்ளே பாய்ந்தன. ஹெய்ன்ஸ் வாசலில் நின்று வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஸ்டீபன் தன் சூட்கேஸை மேஜை அருகே இழுத்து வந்து, அதை நிமிர்த்தி வைத்துவிட்டு, காத்திருப்பதற்காக அமர்ந்தான். பக் முல்லிகன் வறுக்கப்படும் சட்டியில் இருந்தவற்றைத் தன் அருகிலிருந்த தட்டில் கொட்டினான். பிறகு அதை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு பெரிய தேநீர் பாத்திரத்துடனும் மேஜையை நோக்கி வந்து, அவற்றை ஓங்கி மேஜையின் மீது வைத்தான்; அப்போது நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான்:

"'ஆ, நான் உருகிப்போகிறேன்' என்று மெழுகுவர்த்தி சொன்னது, அந்த கன்னியாஸ்திரி... ஆனால் ச்சும்மா இரு! அதைப் பற்றி இனி ஒரு வார்த்தை கூட பேச வேண்டாம். கிஞ்ச், எழுந்திரு! ரொட்டி, வெண்ணெய், தேன். ஹெய்ன்ஸ், உள்ளே வா. சாப்பாடு ரெடி. இறைவா, எங்களையும் உமது இந்த அன்பளிப்புகளையும் ஆசீர்வதித்தருளும். சர்க்கரை எங்கே? அடச் சீ! பால் இல்லையே!"

ஸ்டீபன் அலமாரியிலிருந்து ஒரு ரொட்டித் துண்டு, ஒரு ஜாடி தேன் மற்றும் வெண்ணெய் ஆகியவற்றை வெளியே எடுத்தான்.

பக் முல்லிகன் திடீரென்று முகம் சுளித்தான்:

"என்ன ஒரு குழப்பம். அவளை எட்டு மணிக்கெல்லாம் இங்கே வரும்படி சொல்லியிருந்தேன்."

"நாம் அதை வெறும் தேநீராகவே (பால் இல்லாமல்) குடிக்கலாம்," என்றான் ஸ்டீபன். “அலமாரியில் ஒரு எலுமிச்சை இருக்கிறது.”

“உன்னையும் உன் பாரிஸ் நகரத்து விசித்திரமான விருப்பங்களையும் தொலைக்கச் சொல்,” என்று பக் முல்லிகன் எரிச்சலுடன் கூறினான். “எனக்கு ஐரிஷ் பால் வேண்டும்!”

ஹெய்ன்ஸ் கதவருகே சென்று மெல்லிய குரலில் அறிவித்தான்:

“அந்தப் பெண் பாலுடன் வந்து கொண்டிருக்கிறாள்.”

“கடவுள் உன்னை ஆசீர்வதிக்கட்டும்,” என்று முல்லிகன் தன் நாற்காலியிலிருந்து குதித்தெழுந்தபடி கூறினான். “வா, மேஜைக்குப் போவோம். இதோ தேநீர்—ஊற்று. சர்க்கரை அந்தப் பையில் இருக்கிறது. அந்தத் தொல்லைபிடித்த முட்டைகளைச் சமைப்பதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது.” தட்டில் இருந்த வறுத்த உணவை அவன் வெட்டி, மூன்று தட்டுகளிலும் அள்ளிப் போட்டான்; அப்போது அவன் இப்படி முணுமுணுத்தான்:

“In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti” (பிதா, குமாரன் மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் பெயரால்).

ஹெய்ன்ஸ் தேநீர் ஊற்ற அமர்ந்தான். “ஒவ்வொருவருக்கும் இரண்டு துண்டு சர்க்கரை,” என்றான் அவன். “ஆனால் முல்லிகன், நீ வைத்திருக்கும் இந்தத் தேநீர் மிகவும் வீரியமானதாக இருக்கிறதே, இல்லையா?”

ரொட்டித் துண்டிலிருந்து தடிமனான பகுதிகளை வெட்டியபடி, பக் முல்லிகன் ஒரு வயதான கிழவியின் குரலில் கெஞ்சும் பாவனையுடன் பதிலளித்தான்:

“‘நான் தேநீர் ஊற்றினால் அது தேநீர்; தண்ணீர் ஊற்றினால் அது தண்ணீர்’ என்று மதர் குரோகன் சொல்வார்.”

“கடவுள் சத்தியமாக, இது நிச்சயமாகத் தேநீர் தான்,” என்றான் ஹெய்ன்ஸ்.

பக் முல்லிகன் தொடர்ந்து ரொட்டியை வெட்டியபடியே பேசிக்கொண்டிருந்தான்:

“அதுதான் என் செய்முறை, திருமதி கஹில். அதற்குத் திருமதி கஹில் இப்படிப் பதிலளிப்பார்: ‘கடவுள் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும் அம்மா, அந்த இரண்டையும் ஒரே பாத்திரத்தில் கலக்கும் தவறை ஒருபோதும் செய்துவிடாதீர்கள்.’”

அவன் தன் கத்தியின் முனையில் குத்தியிருந்த தடிமனான ரொட்டித் துண்டை ஒவ்வொரு நண்பரிடமும் நீட்டினான்.

“அந்த நாட்டுப்புறக் கதை,” என்று அவன் மிகவும் தீவிரமான குரலில் கூறினான், “உன் புத்தகத்திற்கு மிகச் சரியாக இருக்கும், ஹெய்ன்ஸ். ஐந்து வரிகள் கொண்ட உரை; அதோடு டண்ட்ரம் கிராமத்தின் சடங்குகள் மற்றும் மீன்-தெய்வங்கள் பற்றிய பத்து பக்கக் குறிப்புகள். இருண்ட காலத்தின் ஆதிகாலத்தில் அந்த மந்திரவாதிச் சகோதரிகளால் வெளியிடப்பட்டது.”

அவன் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பி, புருவங்களை உயர்த்தியபடி, மெல்லிய மற்றும் குழப்பமான குரலில் கேட்டான்:

“நண்பா, மதர் குரோகனின் அந்தத் தனித்தனிப் பாத்திரங்களைப் பற்றி ‘மாபினோகியன்’ (Mabinogion) நூலிலோ அல்லது உபநிடதங்களிலோ குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதா என்று உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

“அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை,” என்று ஸ்டீபன் சோகத்துடன் பதிலளித்தான்.

“அப்படியா?” அதே தொனியில் பக் முல்லிகன் தொடர்ந்தான். “சரி, எந்த அடிப்படையில் அப்படிச் சொல்கிறாய்?” "மாபினோகியனிலோ (Mabinogion) அல்லது அது சார்ந்த வேறு எதிலுமோ இதைப் பற்றிய குறிப்பு ஏதும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை," என்று ஸ்டீபன் தொடர்ந்து சாப்பிட்டபடியே பதிலளித்தான். "மேலும், மதர் க்ராக்..."
...ஒருவர், அனேகமாக மேரி ஆனின் உறவினராக இருக்கலாம்.

மல்லிகனின் முகம் உற்சாகமான புன்னகையால் மலர்ந்தது.

"அருமை," என்று அவன் இனிமையான குரலில் இடைமறித்தான்; தன் வெண்மையான பற்களைக் காட்டியபடியும், கண்ணைச் சிமிட்டியபடியும், "அவள் ஒரு உறவினர் என்று நினைக்கிறாயா? மிக மகிழ்ச்சியான விஷயம்," என்றான்.

பிறகு, முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, கரகரப்பான, உறுத்தும் குரலில் கத்தினான்; அதே சமயம் ரொட்டித் துண்டை ஆவேசமாக வெட்டினான்:



இனிமையான மேரி ஆன்

அவளுக்கு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை,

அவள் தன் பாவாடையை மேலே தூக்கினால் போதும்...



பொரித்த ரொட்டித் துண்டை வாயில் திணித்துக்கொண்டு, அவன் அதை மென்றபடியே பாடினான்.

வாசலில் ஒரு உருவம் தோன்றியதால் அந்த இடம் இருண்டது.

"பால், ஐயா."

"உள்ளே வாருங்கள் அம்மா," என்றான் மல்லிகன். "கிஞ்ச், அந்த ஜாடியை எடு."

அந்த முதிய பெண் முன்னே வந்து ஸ்டீபனுக்கு மிக அருகில் நின்றாள்.

"நல்ல காலைப் பொழுது, ஐயா," என்றாள் அவள். "கடவுளுக்கு நன்றி."

"யாருக்கு நன்றி?" என்று அவளைப் பார்த்துக் கேட்டான் மல்லிகன். "ஓ... சரி, அப்படித்தான்."

ஸ்டீபன் சற்று விலகிச் சென்று அலமாரியிலிருந்து பால் ஜாடியை எடுத்தான்.

"தீவுவாசிகள்," என்று ஹெய்ன்ஸிடம் தாழ்ந்த குரலில் கூறினான் மல்லிகன், "அந்த 'முன்தோல் சேகரிப்பாளர்' (இறைவன்) பெயரை உச்சரிப்பதை மிகவும் விரும்புகிறார்கள்."

"எவ்வளவு வேண்டும், ஐயா?" என்று கேட்டாள் அந்த முதிய பெண்.

"ஒரு குவார்ட்," என்று பதிலளித்தான் ஸ்டீபன்.

அவள் அளவை நிரப்பி, அந்த அடர்த்தியான வெண்மையான பாலை—அது அவளுடைய சொந்தப் பால் அல்ல—ஜாடியில் ஊற்றுவதை அவன் கவனித்தான். வயதான, சுருங்கிய மடி. அவள் மீண்டும் அளவை நிரப்பினாள், சற்று கூடுதலாகவே ஊற்றினாள். அவள் ஒரு தூதுவியைப் போல—பழமையான மற்றும் மர்மமான—காலை நேர உலகிலிருந்து வந்திருந்தாள். பாலை ஊற்றும்போது அவள் அதைப் புகழ்ந்து பேசினாள். விடியற்காலையில், ஒரு சூனியக்காரி—முறுக்கேறிய காளானைப் போலக் கூன் விழுந்தவளாக—புல் நிறைந்த வயலில் சாதுவான பசுவின் அருகே அமர்ந்திருக்கிறாள்; அவளது திறமையான, சுருங்கிய விரல்களுக்கு அடியில் உள்ள மடியிலிருந்து பால் பீய்ச்சி அடிக்கிறது. அவளை நன்கு அறிந்த கால்நடைகள், பட்டுப் போன்ற பனித்துளிகளுக்கு இடையே மென்மையாகக் கத்துகின்றன. பசுக்களின் மீதும் அந்த வயதான மூதாட்டியின் மீதும் ஒரு பட்டுப் போன்ற பளபளப்பு—முதியவர்கள் சொல்வது போல. நடமாடும் சிதைவு, அழியாத ஒரு உயிரின் தாழ்ந்த அவதாரம்; அவள் அந்நிய வெற்றியாளருக்கும், பொறுப்பற்ற தன் துரோகிக்கும் சேவை செய்கிறாள்; அவர்கள் இருவருக்கும் பொதுவான அந்த 'கிகிமோரா' (kikimora) ராணி—ரகசிய விடியலின் தூதுவர் அவள். உதவிக்கரம் நீட்டுவதா அல்லது குறை கூறுவதா—யாருக்குத் தெரியும்?—ஆனால் அவள் தயவைச் சம்பாதிக்கும் முயற்சியை அவன் இழிவாகக் கருதினான்.

"மிகவும் நன்று, அம்மா," என்று கூறியபடியே பக் முல்லிகன் கோப்பைகளில் பாலை ஊற்றினான்.

"ஆம், இதைச் சுவைத்துப் பாருங்கள், ஐயா."

அவள் வற்புறுத்தியதால் அவன் ஒரு மிடறு அருந்தினான்.

"நாமெல்லாம் இது போன்ற தரமான உணவை உண்டு வாழ்ந்தால்," என்று அவன் அவளிடம் சற்று உரத்த குரலில் கூறினான், "வயிறு கெட்டுப்போன, பற்கள் சிதைந்துபோன ஒரு தேசமாக நாம் இருந்திருக்க மாட்டோம். நாம் ஒரு சதுப்பு நிலத்தில் வசிக்கிறோம்; மலிவான, தரமற்ற உணவை அள்ளி உண்கிறோம்; அதே சமயம் தெருக்களோ தூசு, குதிரை சாணம் மற்றும் காசநோயாளிகளின் எச்சிலால் நிரம்பியுள்ளன."

"நீங்கள் மருத்துவ மாணவரா, ஐயா?"

"ஆம்," என்று பக் முல்லிகன் பதிலளித்தான்.

ஸ்டீபன் மௌனமான ஏளனத்துடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். சத்தமாகப் பேசும் எவர் முன்னாலும் அவள் தன் நரைத்த தலையைக் குனிந்து வணங்குகிறாள்—அது எலும்பு முறிவு சரி செய்பவராகவோ அல்லது குணப்படுத்துபவராகவோ இருக்கலாம்—ஆனால் என்னையோ அவள் பார்ப்பதே இல்லை. பாவமன்னிப்பு அளித்து புனிதத் தைலம் பூசும் அந்தக்குரல் ஒலிப்பதற்கு முன்பே, அல்லது அவளது எஞ்சிய உடலை—கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்படாத, பாம்புக்கு இரையாகக்கூடிய, அசுத்தமான பெண் கருப்பையைக் கொண்ட அந்த வெறும் மனித உடலை—கல்லறை எடுத்துக்கொள்வதற்கு முன்பே, இதோ மற்றொரு சத்தமாகப் பேசுபவன் அவளை மௌனிக்கச் செய்துவிட்டான்; அவளது பார்வை இப்போது நிச்சயமற்ற நிலையில் அலைபாய்கிறது. "அவர் சொல்வது உங்களுக்குப் புரிகிறதா?" என்று ஸ்டீபன் அவளிடம் கேட்டான்.

"நீங்கள் பேசுவது பிரெஞ்சு மொழியா, ஐயா?" என்று அந்த முதிய பெண் ஹெய்ன்ஸிடம் கேட்டாள்.

அவன் நீண்ட, அதிக தன்னம்பிக்கை கொண்ட மற்றொரு உரையைத் தொடங்கினான்.

"அது ஐரிஷ் மொழி," என்று பக் முல்லிகன் விளக்கினான். "அல்லது ஐரிஷ் மொழி உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா?"

"அது ஐரிஷ் மொழி என்று எனக்குத் தெரியும்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "நீங்கள் மேற்கத்தியப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர், இல்லையா ஐயா?"

"நான் ஆங்கிலேயன்," என்று ஹெய்ன்ஸ் பதிலளித்தான்.

"அவன் ஆங்கிலேயன்," என்று பக் முல்லிகன் கூறினான், "அயர்லாந்தில் நாம் ஐரிஷ் மொழியைப் பேச வேண்டும் என்று அவன் நினைக்கிறான்."

"நிச்சயமாக நாம் பேச வேண்டும்," என்று அந்த முதிய பெண் கூறினாள்; "எனக்கே அது தெரியாதது ஒரு பெரிய அவமானம். ஆனால் என்னைவிட அதிகக் கல்வி கற்றவர்கள் அது எவ்வளவு அற்புதமான மொழி என்று என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள்."

"அற்புதமானது என்று சொல்வது போதாது," என்று பக் முல்லிகன் இடைமறித்தான். "அது மிகச் சிறப்பானது. இன்னும் கொஞ்சம் தேநீர் ஊற்று, கின்ச். நீங்களும் ஒரு கோப்பை அருந்துகிறீர்களா, அம்மா?" "வேண்டாம் ஐயா, நன்றி," என்று கூறிய அந்த முதிய பெண்மணி, பால் பாத்திரத்தின் கைப்பிடியைத் தன் கையில் மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பத் தயாரானார்.

ஹெய்ன்ஸ் அவரிடம் கேட்டார்:

"பில் (கணக்குச் சீட்டு) உங்களிடம் இருக்கிறதா? நாம் கணக்கை முடிக்க வேண்டிய நேரம் இதுதானே, முல்லிகன்?"

ஸ்டீபன் மூன்று கோப்பைகளில் பால் ஊற்றினான்.

"பில்லா, ஐயா?" என்று கேட்டபடி அவர் சற்று நின்றார். "சரி, ஏழு பைண்ட் பால், ஒரு பைண்ட் இரண்டு பென்ஸ் வீதம்—ஏழு முறை இரண்டு பெருக்கினால் ஒரு ஷில்லிங் இரண்டு பென்ஸ் வரும்—பிறகு மூன்று காலை வேளைகளில் வாங்கிய குவார்ட் பால், ஒரு குவார்ட் நான்கு பென்ஸ் வீதம் ஒரு ஷில்லிங் ஆகும்; ஆக, ஒரு ஷில்லிங் இரண்டு பென்ஸுடன் ஒரு ஷில்லிங்கைக் கூட்டினால் மொத்தம் இரண்டு ஷில்லிங் இரண்டு பென்ஸ் வருகிறது, ஐயா."

பக் முல்லிகன் பெருமூச்சு விட்டார்; இருபுறமும் தாராளமாக வெண்ணெய் தடவிய ரொட்டித் துண்டு ஒன்றை வாயில் போட்டுக் கொண்டபடியே, தன் கால்களை நீட்டித் தன் சட்டைப் பைகளில் எதையோ தேடத் தொடங்கினார். "மகிழ்ச்சியான மனநிலையுடன் பணத்தைக் கொடு," என்று ஹெய்ன்ஸ் அவருக்கு அறிவுறுத்தும் பாவனையில் புன்னகைத்தார்.

ஸ்டீபன் மூன்றாவது கோப்பையில் பால் ஊற்றினான்; தேநீரின் ஒரு துளி அந்தச் சத்தான, தூய பாலின் நிறத்தை லேசாக மாற்றியது. பக் முல்லிகன் ஒரு 'ஃப்ளோரின்' நாணயத்தை வெளியே எடுத்துத் தன் விரல்களுக்கு இடையே சுழற்றினார்.

"ஒரு அதிசயம்!" என்று அவர் வியப்புடன் கூறிவிட்டு, அந்த நாணயத்தை மேஜை வழியாக முதிய பெண்ணிடம் நீட்டினார்:

"இனிமேல் என்னிடம் எதுவும் கேட்காதீர்கள் அம்மா. என்னால் முடிந்ததை நான் கொடுத்துவிட்டேன்."

ஸ்டீபன் அந்த நாணயத்தை அவளுடைய நிதானமான உள்ளங்கையில் வைத்தான்.

"நாங்கள் உங்களுக்கு இன்னும் இரண்டு பென்ஸ் தர வேண்டியுள்ளது," என்று அவன் கூறினான்.

"அவசரம் ஒன்றும் இல்லை ஐயா," என்று கூறியபடியே அவர் நாணயத்தை வாங்கிக்கொண்டார். "அவசரம் ஒன்றும் இல்லை. காலை வணக்கம் ஐயா."

அவர் பணிவுடன் வணங்கிவிட்டு வெளியேறினார்; அப்போது முல்லிகன் மென்மையான குரலில் ஒரு கவிதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்:



என் இதயத்தின் இன்பமே, என்னிடம் இன்னும் இருந்திருந்தால்,

இன்னும் அதிகமாக உன் பாதங்களில் சமர்ப்பித்திருப்பேன்.



அவர் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பிக் கூறினார்:

"விளையாட்டை விடு, டெட்லஸ். என்னிடம் சுத்தமாகப் பணம் இல்லை. நீ உன் பள்ளிக்குச் சென்று நமக்காகச் கொஞ்சம் பணம் கொண்டு வா. கவிஞர்களாகிய நாம் இன்று கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட வேண்டும். இன்று ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் கடமையைச் செய்ய வேண்டும் என்று அயர்லாந்து எதிர்பார்க்கிறது."

"அது எனக்கு ஒரு விஷயத்தை நினைவூட்டுகிறது," என்று கூறியபடியே ஹெய்ன்ஸ் எழுந்தார், "நான் இன்று உங்கள் தேசிய நூலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்."

"ஆனால் முதலில், நாம் நீச்சல் அடிக்க வேண்டும்," என்றார் பக் முல்லிகன்.

அவர் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பி, ஒருவிதக் குறும்புத்தனமான தொனியில் கேட்டார்:

"இன்று உனது மாதாந்திரக் குளியலுக்கான நேரம் வந்துவிட்டதுதானே, கின்ச்?"
...ஹெய்ன்ஸிடம்:

“அந்தச் சுத்தமற்ற கவிஞனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருக்கிறது: தன்னைத்தானே கழுவிக்கொள்வது—மாதம் ஒருமுறை.”

“அயர்லாந்து முழுவதுமே ‘கல்ஃப் ஸ்ட்ரீம்’ (Gulf Stream) நீரோட்டத்தால் கழுவப்படுகிறது,” என்று ஸ்டீபன் தன் ரொட்டியின் மீது தேனை ஊற்றிக்கொண்டே கூறினான்.

கோடைக்காலச் சட்டையின் திறந்த காலருக்குச் சுற்றிலும் ஒரு ஸ்கார்ஃப் துணியை அலட்சியமாக முடிச்சுப் போட்டுக்கொண்டிருந்த ஹெய்ன்ஸ், அந்த மூலையிலிருந்தபடியே சொன்னான்:

“உன் பொன்மொழிகளைத் தொகுத்து ஒரு நூலாக வெளியிடலாம் என்று நினைக்கிறேன்—உனக்குச் சம்மதமென்றால்.”

அவன் என்னைக் குறிப்பிடுகிறான். கழுவுதல், சுத்தம் செய்தல், தேய்த்துக் குளித்தல். மனதைக் குடையும் எண்ணங்கள். மனசாட்சி. ஆனாலும் கறை நீங்கவில்லை.

“அந்த வேலைக்காரியின் விரிசல் விழுந்த கண்ணாடி பற்றிய குறிப்பு—அதாவது ஐரிஷ் கலையின் குறியீடு—மிகவும் பொருத்தமாக இருந்தது.”

பக் முல்லிகன் மேசைக்கு அடியில் ஸ்டீபனின் காலை உதைத்துவிட்டு, கனிவான குரலில் சொன்னான்:

“ஹாம்லெட் நாடகம் பற்றி அவன் என்ன சொல்கிறான் என்பதை நீ இன்னும் கேட்கவில்லை, ஹெய்ன்ஸ்.”

“இல்லை, உண்மையாகவே,” என்று ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பிக் கூறினான். “அந்த வயதான பெண்மணி உள்ளே வந்தபோது நான் அதைப் பற்றித்தான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.”

“அதன் மூலம் எனக்குப் பணம் கிடைக்குமா?” என்று ஸ்டீபன் கேட்டான். ஹெய்ன்ஸ் சிரித்துக்கொண்டே, ஊஞ்சல் கட்டப்பட்டிருந்த கொக்கியில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த மென்மையான சாம்பல் நிறத் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு பதிலளித்தான்:

“அதைக் கண்டிப்பாகச் சொல்ல முடியாது.”

அவன் வெளியே நடந்து சென்றான்.

பக் முல்லிகன் மேசையின் குறுக்கே ஸ்டீபனை நோக்கிச் சாய்ந்து, ஆவேசத்துடன் கூறினான்:

“அங்கே நீ பெரிய தவறு செய்துவிட்டாய்—காளை மாட்டைப் போல மிக மோசமாக நடந்துகொண்டாய். ஏன் அப்படிச் சொன்னாய்?”

“ஏன் சொல்லக்கூடாது?” என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான். “நோக்கம் பணம் சம்பாதிப்பதுதானே. யாரிடமிருந்து? யாரை வேண்டுமானாலும் வைத்துக்கொள்ளலாம்: பால் விற்கும் பெண்ணிடமிருந்தோ அல்லது அவனிடமிருந்தோ. ‘தலை அல்லது பூ’ (நாணயச் சுழற்சி) போலத்தான்.” “உன்னைப் பற்றி அவனிடம் நான் ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தேன்,” என்று பக் முல்லிகன் சொன்னான், “ஆனால் நீயோ உன் கேவலமான கேலிப் பேச்சாலும், அந்த சூழ்ச்சி நிறைந்த கிண்டல்களாலும் எல்லாவற்றையும் கெடுத்துவிட்டாய்.”

“அவனுக்கோ அல்லது அவளுக்கோ பெரிய நம்பிக்கை ஏதுமில்லை,” என்று ஸ்டீபன் தொடர்ந்தான்.

பக் முல்லிகன் துயரத்துடன் பெருமூச்சு விட்டு, ஸ்டீபனின் கையின் மீது தன் உள்ளங்கையை வைத்தான்.

“எனக்கும் கூடத்தான், கின்ச் (Kinch),” என்று அவன் கூறினான். பிறகு, சட்டென்று தன் தொனியை மாற்றிக்கொண்டு அவர் மேலும் கூறினார்:

"ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீ சொல்வது சரிதான். அவர்கள் தொலைந்து போகட்டும்—அவர்கள் என்ன அவ்வளவு யோக்கியர்களா என்ன? நான் செய்வது போல அவர்களை மூக்கணாங்கயிறு போட்டு இழுக்க வேண்டும். அவர்கள் எல்லோரும் நாசமாய்ப் போகட்டும். இப்போது இந்த பைத்தியக்கார விடுதியிலிருந்து வெளியேறுவோம்."

அவர் எழுந்து நின்று, கம்பீரமாகத் தன் இடுப்புப்பட்டியை அவிழ்த்து, மேலங்கியை (dressing-gown) கழற்றினார்; அப்போது பணிவாக முணுமுணுத்தார்:

"மல்லிகன் தன் அங்கிகளைத் துறக்கிறான்."

அவர் தன் பைகளில் இருந்த பொருட்களை மேஜையின் மீது கொட்டினார்.

"இதோ உன் சளி துடைக்கும் துணி."

கடினமான காலர் மற்றும் அடங்க மறுக்கும் டை ஆகியவற்றை அணிந்துகொண்டே அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; தன் கடிகாரத்தின் தொங்கும் சங்கிலியைத் திட்டுவது போலவே அவர்களையும் திட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரது கைகள் சூட்கேஸுக்குள் நுழைந்து துழாவின; இறுதியில் ஒரு சுத்தமான கைக்குட்டையை வெளியே எடுத்தன. மனசாட்சியின் உறுத்தல். கடவுளே, ஒரு கதாபாத்திரத்திற்கு உடை அணிவிப்பது எவ்வளவு எளிமையான விஷயம். பச்சை நிற பூட்ஸிற்குப் பொருத்தமாக ஊதா நிற கையுறைகள் வேண்டும். ஒரு முரண்பாடு. நானே எனக்கு முரண்படுகிறேனா? சரி, அப்படியானால், நான் எனக்கு முரண்பட்டுக் கொள்கிறேன். சிறகு போன்ற கால்களைக் கொண்ட மலாச்சி. அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த கைகளிலிருந்து ஒரு கருப்பு நிறப் பொருள் தள்ளாடிப் பறந்து வெளியே விழுந்தது.

"உன் பாரிஸ் தொப்பி," என்று அவர் கூறினார்.

ஸ்டீபன் அதை எடுத்துத் தலையில் அணிந்துகொண்டார்.

வெளியிலிருந்து ஹெய்ன்ஸ் அவர்களை அழைத்தான்.

"கடைசியாக நீங்கள் வருகிறீர்களா, நண்பர்களே?"

"நான் தயார்," என்று பதிலளித்த பக் மல்லிகன் கதவை நோக்கி நடந்தார். "போவோம், கின்ச்." அங்கே நாம் பாதியில் விட்டதை நீ முடித்திருப்பாய் என்று நம்புகிறேன்.

ஒருவித பற்றற்ற மனநிலையுடன், சோர்வாக அவர் வெளியே நடந்தார்; அப்போது ஏதோ ஒரு ஏக்கத்துடன் கூறினார்:

"அவன் விம்மி அழுதபடியே மலையிறங்கி நடந்தான்."

தன் கைத்தடியை எடுத்துக்கொண்டு ஸ்டீபன் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தார்; மற்ற இருவரும் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிக்கொண்டிருக்கையில், அவர் கனமான இரும்புக் கதவை இழுத்து மூடிப் பூட்டினார். அந்தப் பளுவான சாவி அவரது உள் பைக்குள் நழுவிச் சென்றது.

படிக்கட்டின் அடியில், பக் மல்லிகன் கேட்டார்:

"சாவி இருக்கிறதா?"

"இருக்கிறது," என்று பதிலளித்த ஸ்டீபன் அவர்களுக்கு முன்னால் நடந்தார்.

அவர் வழிநடத்திச் சென்றார். அவருக்குப் பின்னால், பக் மல்லிகன் ஒரு கனமான குளியல் துண்டை வீசி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது; புல்வெளியில் மற்ற புற்களை விட உயரமாக வளர்ந்திருந்த செடிகளின் தண்டுகளை அது தட்டி வீழ்த்திக்கொண்டிருந்தது. “குனிந்து செல்லுங்கள் ஐயா. எங்கே செல்கிறீர்கள்?”

ஹெய்ன்ஸ் கேட்டார்:

“இந்தக் கோபுரத்திற்கு வாடகை கொடுக்கிறீர்களா?”

“பன்னிரண்டு பவுண்டுகள்,” என்று பக் முல்லிகன் பதிலளித்தார்.

“போர் அலுவலகத்திற்கு,” என்று ஸ்டீபன் தன் தோளுக்குப் பின்னாலிருந்து கூறினார்.

ஹெய்ன்ஸ் கோபுரத்தை உற்றுநோக்கியபடி சற்று நின்றார், பிறகு இறுதியாகக் குறிப்பிட்டார்:

“குளிர்காலத்தில் இது மிகவும் வெறிச்சோடிப் போயிருக்கும். இங்கே இவற்றை மார்டெல்லோ கோபுரங்கள் என்றுதான் சொல்வீர்களா?”

“பில்லி பிட் இவற்றை கட்டினார்,” என்று பக் முல்லிகன் பதிலளித்தார், “கடல் வழியாக பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அச்சுறுத்தியபோது. ஆனால் எங்களுடைய கோபுரத்திற்கு ‘தொப்புள்’ (Navel) என்று பெயரிடப்பட்டது.”

“சரி, ஹேம்லெட் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?” என்று ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனிடம் கேட்டார்.

“வேண்டாம், தயவுசெய்து வேண்டாம்,” என்று பக் முல்லிகன் வேதனையுடன் கூச்சலிட்டார். “அக்வினாஸையும், அவரது கோட்பாட்டை நிலைநிறுத்த அவர் பயன்படுத்தும் ஐம்பத்தைந்து வாதங்களையும் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. நான் குறைந்தது இரண்டு பைண்ட் (pint) மதுவையாவது அருந்தும் வரை காத்திருப்போம்.” அவர் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பி, தனது மஞ்சள் நிற மேலங்கியின் ஓரங்களைச் சரிசெய்தபடி கூறினார்:

– மூன்றாவது பைண்டிற்குப் பிறகு உன்னால் அதை நிரூபிக்க முடியாது, இல்லையா, கின்ச்?

– அவள் இவ்வளவு காலம் காத்திருக்கிறாள்,– ஸ்டீபன் அலட்சியமாகப் பதிலளித்தார்,– அதனால் இன்னும் சிறிது காலம் காத்திருக்கலாம்.

– என் ஆர்வத்தைத் தூண்டிவிட்டீர்கள்,– ஹெய்ன்ஸ் கனிவுடன் கூறினார்.– இது ஏதேனும் முரண்பாடான கருத்தா?

– ச்சே!– பக் முல்லிகன் பதிலளித்தார்.– நாங்கள் வைல்ட் (Wilde) மற்றும் முரண்பாடான கருத்துக்களைக் கடந்து வந்துவிட்டோம். எங்களிடம் விஷயங்கள் மிகவும் எளிமையானவை. எங்கள் கவிஞர் இயற்கணிதத்தின் மூலம் நிரூபிக்கிறார்: ஹேம்லெட்டின் பேரன் ஷேக்ஸ்பியரின் தாத்தா என்றும், அவரே தனது சொந்த தந்தையின் ஆவி என்றும்.

– என்ன?– ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனைச் சுட்டிக்காட்டி கேட்டார்.– அவரேதானா?

பக் முல்லிகன் தனது துண்டை கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு மதகுருவின் அங்கியைப் போலப் போட்டுக்கொண்டு, அடக்க முடியாத சிரிப்பில் குனிந்தபடி, ஸ்டீபனின் காதில் கிசுகிசுத்தார்:

– ஓ, மூத்த கின்ச்சின் ஆவியே! தந்தையைத் தேடும் ஜாபெத்!

– காலையில் எங்களுக்குக் கடும் சோர்வாக இருக்கும்,– ஸ்டீபன் ஹெய்ன்ஸிடம் விளக்கினார்.– அதுமட்டுமின்றி, அதை மீண்டும் சொல்வதற்கு நீண்ட நேரம் பிடிக்கும்.

தன் கைகளை வானத்தை நோக்கி வீசியபடி, பக் முல்லிகன் கம்பீரமாக நடந்து சென்றார்.

– புனிதமான அந்த ‘பைண்ட்’ மதுவால் மட்டுமே டெட்லஸின் நாவைக் கட்டவிழ்க்க முடியும்,– என்று அவர் அறிவித்தார். "நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால்," என்று ஸ்டீபனைத் தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஹெய்ன்ஸ் விளக்கினான், "அந்தக் கோபுரமும் அங்கே தெரியும் பாறைகளும் எனக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் 'எல்சினோரை' (Elsinore) நினைவூட்டுகின்றன. சுவர்கள் கடலின் மீது சாய்ந்து நிற்கும் விதம்—அப்படித்தானே அது அமைந்திருக்கிறது?"

பக் முல்லிகன் ஒரு கணம் ஸ்டீபனைத் திரும்பிப் பார்த்தான், ஆனால் எதுவும் பேசவில்லை. அந்த அமைதியான, அதே சமயம் பிரகாசமான கணத்தில், ஸ்டீபன் தன்னைத்தானே ஒரு காட்சியாகக் கண்டான்—மலிவான......அவர்களின் வண்ணமயமான ஆடைகளுக்கு நடுவே ஒரு தூசு படிந்த துயரம்.

"ஈடு இணையற்ற ஒரு கதை," என்று கூறிய ஹெய்ன்ஸ், அவர்களை மீண்டும் நிற்கச் செய்தான்.

அவனது கண்கள் புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்றில் உள்ள கடலைப் போல வெளிறிய நிறத்தில் இருந்தன—இன்னும் சொல்லப்போனால் அதைவிட வெளிறியவை: ஆனால் உறுதியானவை மற்றும் ஊடுருவிப் பார்க்கும் தன்மை கொண்டவை. கடல்களின் பிரபுவைப் போல, அவன் தன் பார்வையைத் தெற்கே இருந்த விரிகுடாவை நோக்கித் திருப்பினான்; பிரகாசமான அடிவானத்தில் கரைந்து கொண்டிருந்த தபால் கப்பலின் புகையையும், மாக்லின்ஸ் (Maghlins) பகுதிக்கு அப்பால் திசைமாறிச் செல்லும் ஒரு பாய்மரப் படகையும் தவிர, அந்த இடம் முற்றிலும் வெறுமையாக இருந்தது.

"இவ்விஷயம் குறித்து ஏதோ ஒரு இடத்தில் சில இறையியல் விளக்கங்களைப் படித்திருக்கிறேன்," என்று அவன் சற்று குழப்பத்துடன் கூறினான். "தந்தை மற்றும் மகன் என்ற கருத்தாக்கம் குறித்து. தந்தையுடன் மீண்டும் இணைய வேண்டும் என்ற மகனின் ஏக்கம் குறித்து."

பக் முல்லிகன் உடனடியாக முகமெல்லாம் விரியும் ஒரு பரவசமான புன்னகையை வெளிப்படுத்தினான். தெய்வீக மகிழ்ச்சியில் தன் அழகான வாயைத் திறந்தபடி அவர்களை உற்று நோக்கினான்; அவனது கண்கள் கட்டுக்கடங்காத, குறும்புத்தனமான மகிழ்ச்சியில் இமைத்தன, அதே சமயம் புத்திசாலித்தனத்தின் சாயல் ஏதுமின்றி வெறுமையாக இருந்தன. பொம்மையைப் போல தலையை அசைத்து, தன் பனாமா தொப்பியின் விளிம்பை ஆட்டியபடியே, அவன் ஒரு வித வேடிக்கையான, மகிழ்ச்சியான குரலில் பாடத் தொடங்கினான்:



நான் தான் விசித்திரமானவன்

என்று பந்தயம் கட்டுவேன்—

நீ காணும் விசித்திரமான இளைஞன் நான்! 

அம்மா யூதப் பெண், அப்பா ஒரு விசித்திரமானவர்—

தச்சன் ஜோசப்புக்கும் எனக்கும் எந்த உறவும் இல்லை, இல்லவே இல்லை:

திருத்தூதர்கள், கோல்கொதா—அதுவே என் பாதை.



எச்சரிக்கும் விதமாக அவன் ஒரு விரலை உயர்த்தினான்—



நான் தான் கடவுள் என்பதையும், உண்மையைத்தான் பேசுகிறேன் என்பதையும்

நீங்கள் சந்தேகிக்க நேர்ந்தால்,

உங்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காது—மதுபானம் கூடக் கிடைக்காது—

நான் தண்ணீரை மதுவாக மாற்றும்போது. 

குறைந்த நம்பிக்கையுடையவர்களே, தண்ணீரை அருந்துங்கள், அந்த மதுபானத்தைக் கனவு காணுங்கள்

அதை தண்ணீராக ஊற்றுவதற்கு முன் நான் அதைத்தான் அருந்துகிறேன். 

ஸ்டீபனின் கைத்தடியை ஒருமுறை இழுத்துவிட்டு, அவன் பாறையின் விளிம்பை நோக்கி ஓடினான்; காற்றில் எழும்பத் தயாராகும் சிறகுகளைப் போலவோ அல்லது துடுப்புகளைப் போலவோ தன் கைகளை விரித்து அசைத்தபடியே உரத்த குரலில் பாடினான்:



– சரி, இப்போது—விடைபெறுகிறேன்.

நான் சொன்ன அனைத்தையும் குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள். 

டாம், டிக் மற்றும் ஹாரி ஆகியோரிடம் சொல்லுங்கள்,

நான் இறப்பிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்துவிட்டேன் என்று. ஒரு பறவையிலிருந்து பிறந்தவன்,

நான் உயரங்களுக்குப் பறப்பேன்,

வானத்திலிருந்து எல்லாத் துறவிகளுக்கும் காட்டுவேன்…

அவன் அவர்களுக்கு முன்னால் பதின்மூன்று மீட்டர் ஆழமான பள்ளத்தை நோக்கி விரைந்தான்; அவனது தொப்பி புத்துணர்ச்சியான காற்றில் படபடத்தது, அந்தக் காற்று பின்தங்கியிருந்த மற்றவர்களுக்கு அவனது கூர்மையான, பறவை போன்ற கூக்குரல்களைக் கொண்டு சென்றது.

ஹெய்ன்ஸ், மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டே, ஸ்டீபனுக்கு அருகில் வந்து சொன்னான்:

– நான் சிரிக்கக் கூடாது என்று நினைக்கிறேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது தெய்வ நிந்தனை. நான் ஒரு விசுவாசி இல்லை என்றாலும். ஆனால் அவனது அடக்க முடியாத அந்த உற்சாகம் அந்தச் சிறிய பாடலை முற்றிலும் பாதிப்பில்லாததாக ஆக்குகிறது, நீங்கள் நினைக்கவில்லையா? அவன் அதற்கு என்ன பெயர் வைத்தான்? தச்சன் ஜோசப்பா?

– குடிகார இயேசுவின் பாலாட்.

– ஓ, – என்றான் ஹெய்ன்ஸ், – அப்படியானால் நீ இதை முன்பே கேட்டிருக்கிறாயா?

– ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை, உணவுக்குப் பிறகு, – என்று ஸ்டீபன் உணர்ச்சியற்ற குரலில் பதிலளித்தான்.

– நீ ஒரு அவிசுவாசி, இல்லையா? – என்று ஹெய்ன்ஸ் கேட்டான். – நான் குறுகிய அர்த்தத்தில் நம்பிக்கையைக் குறிப்பிடுகிறேன். ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து படைத்தல், அற்புதங்கள், கடவுள்-மனிதன் ஆகியவற்றைப் பற்றியது.

– என் பார்வையில், அந்த வார்த்தைக்கு ஒரே ஒரு அர்த்தம்தான் உண்டு.

ஹெய்ன்ஸ் நின்று, பளபளக்கும் பச்சைக்கல் பதிக்கப்பட்ட ஒரு வழவழப்பான வெள்ளி சிகரெட் பெட்டியை வெளியே எடுத்தார். தன் விரலால் அழுத்தி, அதைச் சட்டென்று திறந்து, அழைக்கும் விதமாக நீட்டினார். "நன்றி," என்று ஸ்டீபன் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துக்கொண்டே கூறினார்.

தனக்காக ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு, ஹெய்ன்ஸ் தனது சிகரெட் பெட்டியைச் சட்டென்று மூடினார். அதை மீண்டும் தனது பக்கவாட்டுப் பையில் வைத்துவிட்டு, தனது மேலங்கியிலிருந்து நிக்கல் பூசப்பட்ட லைட்டரை எடுத்தார்; மற்றொரு 'கிளிக்' ஒலியுடன் பற்றவைத்து, அதன் சுடரைத் தன் உள்ளங்கைகளுக்குள் ஏந்தி ஸ்டீபனிடம் நீட்டினார்.

"ஆம், நிச்சயமாக," என்று அவர்கள் நடந்து சென்றுகொண்டே அவர் கூறினார். "நீங்கள் ஒன்று நம்புவீர்கள் அல்லது நம்பமாட்டீர்கள், சரிதானே? தனிப்பட்ட முறையில், கடவுள்-மனிதன் என்ற கருத்தை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. நீங்கள் அதன் ஆதரவாளர்களில் ஒருவர் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்?"

"என்னிடம், சுதந்திர சிந்தனையின் ஒரு பயங்கரமான மாதிரியை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்," என்று ஸ்டீபன் கடும் அதிருப்தியுடன் பதிலளித்தான்.

பதிலுக்காகக் காத்திருந்தவாறே, தன் கைத்தடியை இடுப்பில் இழுத்தபடி அவன் கம்பீரமாக நடந்தான். அதன் கைப்பிடிப் பகுதி அவன் குதிகால்களுக்கு அருகில் சலசலத்தபடி, பாதையில் லேசாக இழுபட்டுச் சென்றது. என் பிரிக்க முடியாத நண்பன், ஒருபோதும் பின்தங்காமல், கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்: ஸ்டீஈஈஈஈஈஈஃபீன். பாதையோரம் ஒரு வளைந்து செல்லும் கோடு. இன்று இரவு அவர்கள் அதன் வழியே நடந்து, இருட்டில் மீண்டும் இங்கு திரும்புவார்கள். அந்தச் சாவியைப் பெறுவதில் அவன் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தான். 'அந்தச் சாவி என்னுடையது; அதற்கான வாடகையை நான்தான் செலுத்தினேன். ஆனால் நான் அவனது உணவை உண்கிறேனே. அவனிடமே அந்தச் சாவியைக் கொடுத்துவிடுவோம். அவ்வளவுதான். அவனுக்கு அது தேவைப்படும். அது அவன் கண்களிலேயே தெரிந்தது.'

"எப்படியாயினும்," என்று ஹெய்ன்ஸ் பேசத் தொடங்கினான்...

ஸ்டீபன் திரும்பினான்; அவனுக்கு எதிராக ஒரு குளிர்ந்த, ஆனால் தீய நோக்கமற்ற, எடைபோடும் வகையிலான பார்வை விழுந்தது.

"எப்படியாயினும், உன்னால் சுதந்திரத்தை அடைய முடியும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. தனிப்பட்ட முறையில், நீ உனக்குத்தானே எஜமான் என்று நான் கருதுகிறேன்."

"நான் இரண்டு எஜமானர்களுக்குப் பணிபுரிகிறேன்," என்றான் ஸ்டீபன், "ஒருவர் ஆங்கிலேயர், மற்றொருவர் இத்தாலியர்."

"இத்தாலியரா?" என்று கேட்டான் ஹெய்ன்ஸ்.

'ஒரு பைத்தியக்கார ராணி; வயதானவள், பொறாமை குணம் கொண்டவள். என் முன் மண்டியிடு.' "மூன்றாவதாக ஒருவரும் இருக்கிறார்," என்று ஸ்டீபன் தொடர்ந்தான், "அவருக்குச் சில சேவைகளைச் செய்ய நான் தேவைப்படுகிறேன்."

"எந்த வகையான இத்தாலியர்?" என்று மீண்டும் கேட்டான் ஹெய்ன்ஸ். "நீ எதைப் பற்றிப் பேசுகிறாய்?"

"ஏகாதிபத்திய பிரிட்டன்," என்று முகம் சிவக்கப் பதிலளித்தான் ஸ்டீபன், "மற்றும் ரோமன் கத்தோலிக்க அப்போஸ்தலிக்க திருச்சபை."

பேசுவதற்கு முன், ஹெய்ன்ஸ் தன் உதட்டில் ஒட்டியிருந்த புகையிலைத் துண்டை அகற்றினான்.

"அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது," என்று அமைதியாகச் சொன்னான் அவன். "ஒரு ஐரிஷ் நாட்டவர் அப்படித்தான் சிந்திக்க வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன். நாங்கள் இங்கிலாந்தில், உங்களை நியாயமாக நடத்தவில்லை என்பதை உணர்கிறோம். அதற்குக் காரணம் வரலாறுதான் என்று நினைக்கிறேன்."

வலிமையும் ஆடம்பரமும் நிறைந்த பட்டப்பெயர்கள் ஸ்டீபனின் நினைவில் வெற்றி முழக்கமிடும் மணி ஓசையைப் போல ஒலித்தன: *et unam sanctam catholicam et apostolicam ecclesiam* (ஒரே புனிதமான கத்தோலிக்க மற்றும் அப்போஸ்தலிக்க திருச்சபை) — கோட்பாடுகளும் சடங்குகளும் மெதுவாக வளர்ந்து மாறுபடுவது; நட்சத்திரங்களின் நிதானமான வேதியியல் மாற்றம்; அவனது அரிதான சிந்தனைகளைப் போலவே மெதுவானது அது. போப் மார்செல்லஸுக்கான திருப்பலியில் அப்போஸ்தலர்களின் விசுவாசப் பிரமாணம் (Apostles’ Creed), பல குரல் இசை (polyphony), மாறி மாறி ஒலிக்கும் கீதங்கள்; அந்த இசைக்கு அப்பால், போராடும் திருச்சபையின் (Church Militant) தூங்காத தேவதை, மத விரோதக் கொள்கை வகுப்பாளர்களை வீழ்த்தி அச்சுறுத்துவது. மத விரோதிகளின் கூட்டம்—தலைக்கவசங்கள் (mitres) சரிந்து கிடக்க: ஃபோட்டியஸ் மற்றும் நிந்தனை செய்பவர்களின் கூட்டம்—அவர்களில் முல்லிகனும் ஒருவன்—மற்றும் பிதாவும் குமாரனும் ஒரே சாராம்சம் கொண்டவர்கள் என்று வாதிடுவதிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்த ஏரியஸ், கிறிஸ்துவின் பூவுலக உடலை மறுத்த வாலண்டினஸ்......மேலும், 'தந்தையே அவர்தம் சொந்த மகன்' என்று வாதிட்ட ஆப்பிரிக்காவைச் சேர்ந்த தந்திரமான மதமாற்றக் கொள்கையாளர் சபெல்லியஸ். சற்று முன் அந்த அந்நியரை மகிழ்விக்க முல்லிகன் சொன்னது போலவே. அது ஒரு வெற்று ஏளனம். காற்றைப் பின்னிக்கொண்டிருப்பவர்களின் விதி வெறுமையே; மைக்கேலின் படையில் உள்ள போர்க்குணம் கொண்ட திருச்சபை தேவதைகளின் கைகளில் ஆயுதத் தியாகமும் தோல்வியும் அவர்களுக்குக் காத்திருக்கிறது; அந்தத் தேவதைகள் தங்கள் ஈட்டிகள் மற்றும் கேடயங்களுடன் போர்க்களத்தில் திருச்சபையைப் பாதுகாக்க எப்போதும் விழிப்புடன் நிற்கிறார்கள்.

அருமை, அருமை! நீண்ட கைதட்டல். சீ! கடவுளின் பெயரால்!

"நான் நிச்சயமாக ஒரு பிரிட்டிஷ் குடிமகன்," என்று ஹெய்ன்ஸின் குரல் ஒலித்தது, "அப்படியே என்னையும் உணர்கிறேன். என் நாடு ஜெர்மானிய யூதர்களின் கைகளில் வீழ்வதை நான் விரும்பவில்லை. அதுவே இன்று நமது தேசியப் பிரச்சனை என்று நான் அஞ்சுகிறேன்."

பாறை விளிம்பில் இரண்டு பேர் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்: ஒரு வணிகர் மற்றும் ஒரு மாலுமி.

"அவர்கள் புல்லக் துறைமுகத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்."

வளைகுடாவின் வடக்குப் பகுதியை நோக்கி ஒருவித ஏளனத்துடன் மாலுமி தலையசைத்தான்.

"அங்கே ஐந்து ஃபாத்தம் (சுமார் 9 மீட்டர்) ஆழம்," என்று அவன் தொடர்ந்தான். "அது அந்தப் பக்கம் எங்காவது மேலே வரும்; ஒரு மணிக்கு மேல் அலை திரும்பும். இன்று ஒன்பதாவது நாள்."

நீரில் மூழ்கி இறந்த ஒரு மனிதன். ஒரு பாய்மரப் படகு அந்த வெற்று வளைகுடாவில் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறது; வீங்கிப்போன அந்த உடல் மேலே மிதந்து வந்து, உப்பு போல வெளுத்த அதன் வீங்கிய முகத்தைச் சூரியனை நோக்கித் திருப்புவதற்காகக் காத்திருக்கிறது. 'இதோ நான் வந்துவிட்டேன்' என்பது போல.

அவர்கள் கடலுக்குள் நீண்டு கிடக்கும் பாறைத் திட்டுக்குச் செல்லும் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் பாதையில் கீழே இறங்கினார்கள். பக் முல்லிகன் சட்டையுடன் பாறை ஒன்றின் மீது நின்றுகொண்டிருந்தான்; அவனது கட்டப்படாத டை (tie) தோளின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு அருகில் இருந்த பாறை விளிம்பைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த அந்த இளைஞன், ஆழமான நீரின் அடர்த்தியில் தவளையைப் போலத் தன் பச்சைக் கால்களை மெதுவாக அசைத்தான்.

"உன் சகோதரன் வந்துவிட்டானா, மலாச்சி?"

"இல்லை, அவன் வெஸ்ட்மீத்தில் இருக்கிறான். பெனானுடன்."

"இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறானா? பெனானிடமிருந்து எனக்கு ஒரு அஞ்சல் அட்டை வந்தது. அங்கே ஒரு அழகான பெண்ணைச் சந்தித்ததாகச் சொல்கிறான். 'ஃபோட்டோ-கேர்ள்' (புகைப்படப் பெண்) என்று அவளை அழைக்கிறான்."

– அப்படியானால் அவளைப் பிடித்துவிட்டானா, என்ன? 'ஷார்ட் எக்ஸ்போஷர்' (குறுகிய காலத் தொடர்பு) போலிருக்கிறது.

பக் முல்லிகன் தன் பூட்ஸ் காலணிகளின் வாரை அவிழ்க்க அமர்ந்தான். அருகில், முகம் சிவந்த முதியவர் ஒருவர் மூச்சிரைக்கத் தண்ணீருக்குள் இருந்து வெளியே வந்தார். அவர் பாறைகளின் மீது ஏறி வந்தார்; நரைத்த முடிகளால் சூழப்பட்டிருந்த அவனது வழுக்கைத் தலையில் நீர் மின்னியது; அது அவனது மார்பிலும் வயிற்றிலும் வழிந்து, தளர்ந்து தொங்கிய கருப்பு நிற நீச்சல்தாங்கி (trunks) வழியாக மெல்லிய நீரோடைகளாகச் சொட்டியது.

அந்த மனிதன் கடந்து சென்றபோது பக் முல்லிகன் சற்று விலகி நின்றான்; ஹேய்ஸ் மற்றும் ஸ்டீபனை ஒருமுறை பார்த்தபடி, அந்த மனிதன் பக்தியுடன் தன் கட்டைவிரலால் சிலுவைக்குறி வரைந்துகொண்டான்.

"சீமோர் வந்துவிட்டான்," என்று அந்த இளைஞன் பாறையிலான தன் இருப்பிடத்தைப் பற்றிக்கொண்டபடியே சொன்னான். "மருத்துவப் படிப்பை விட்டுவிட்டு ராணுவத்தில் சேரப்போகிறான்."

"கடவுள் அவனுக்கு உதவட்டும்," என்றான் பக் முல்லிகன்.

"ஒரு வாரத்திலேயே அவன் சோர்ந்து போய்விடுவான். கார்லைலின் சிவப்பு நிற முடி கொண்ட மகள் லில்லியைத் தெரியுமல்லவா?"

"தெரியும்."

"நேற்றிரவு அவள் அவனுடன் துறைமுகப் பாலத்தில் (pier) உலாவிக்கொண்டிருந்தாள்."

"அவன் அவளுடன் படுத்தானா?"

"அதை அவனிடமே கேட்டுப்பார்."

"சீமோர் ஒரு முரட்டுத்தனமான அதிகாரி," என்றான் பக் முல்லிகன். தனக்குள்ளேயே தலையசைத்தபடி, அவன் தன் கால்சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு எழுந்து நின்றான்; அப்போது முணுமுணுத்தான்:

"சிவப்பு நிற முடி கொண்ட பெண்கள் ஆடுகளைப் போல காமவெறி கொண்டவர்கள்."

திடுக்கிட்டவனாக அவன் சட்டையைத் தூக்கிப் பார்த்தபடி தன் விலாப்பகுதியைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.

"என் பன்னிரண்டாவது விலா எலும்பு காணவில்லை," என்று கத்தினான். "நான் ஒரு 'யூபர்மென்ஷ்' (Übermensch - மேன்மனிதன்). பற்களற்ற கின்ச்சும் நானும்—நாங்கள் சூப்பர்மேன்கள்."

அவன் சட்டையைக் கழற்றித் தன் மற்ற உடைகள் கிடந்த இடத்திற்குப் பின்னால் வீசினான்.

"வருகிறாயா, மலாச்சி?"

"வருகிறேன். படுக்கையில் கொஞ்சம் நகர்ந்து கொள்."

அந்த இளைஞன் தண்ணீரில் பின்னோக்கி நகர்ந்து, இரண்டு நீண்ட, முழுமையான கைகளை வீசும் அசைவுகளுடன் பாறைத்திட்டின் (reef) நடுப்பகுதியை அடைந்தான். ஹெய்ன்ஸ் பாறையின் மீது அமர்ந்து புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

"வருகிறாயா?" என்று கேட்டான் பக் முல்லிகன்.

"கொஞ்சம் கழித்து வருகிறேன்," என்றான் ஹெய்ன்ஸ். "காலை உணவுக்குப் பிறகு உடனே அல்ல."

ஸ்டீபன் கிளம்பத் திரும்பினான்.

"நான் கிளம்புகிறேன், முல்லிகன்."

"அந்தச் சாவியைக் கொடு, கின்ச்," என்றான் பக் முல்லிகன், "என் ஆடையை (skirt) அமுக்கி வைக்க அது உதவும்."

ஸ்டீபன் அவனிடம் சாவியைக் கொடுத்தான். பக் முல்லிகன் அதைத் தன் ஆடைகள் குவிந்து கிடந்த இடத்தில் வைத்தான்.

"அப்புறம் இரண்டு பென்ஸ் நாணயம்," என்றான், "ஒரு பைண்ட் (pint) மதுவுக்காக. அதை இங்கே வீசு."

ஸ்டீபன் அந்த மென்மையான ஆடைக் குவியலின் மீது இரண்டு பென்ஸ் நாணயத்தை வீசினான். உடை அணிவதும் கழற்றுவதுமாக... பக் முல்லிகன் எழுந்து நின்று, தன் கைகளை முன்புறம் கோர்த்தவாறு, கம்பீரமான குரலில் இவ்வாறு கூறினான்:

“ஏழைகளைச் சுரண்டுபவன் இறைவனுக்கு உகந்தவன் ஆகிறான். ஜரதுஷ்ட்ரா இவ்வாறு உரைத்தார்.”

அவனது பருமனான உடல் தண்ணீரில் பாய்ந்து விழுந்தது.

“பிறகு சந்திப்போம்,” என்று ஹெய்ன்ஸ் கூறினான்; ஐரிஷ் மக்களின் அந்தத் துடுக்குத்தனமான இயல்பைக் கண்டு புன்னகைத்தபடியே ஸ்டீபன் அந்தப் பாதையில் நடந்து செல்ல, ஹெய்ன்ஸ் திரும்பிப் பார்த்தான்.

காளைக் கொம்பு, குதிரைக் குளம்பு, சாக்சன் இனத்தவனின் புன்னகை.

“‘ஷிப்’ (Ship) விடுதியில் சந்திப்போம்,” என்று பக் முல்லிகன் கூவினான். “பதினொன்றரை மணிக்கு.”

“சரி,” என்றான் ஸ்டீபன். அவன் வளைந்து செல்லும் மேடான பாதையில் நடந்து சென்றான். 



Liliata rutilanum

    Turma circumdet

    Jubilantium te virgiumசிவப்பு அல்லிகள்

ஒரு படை சூழ்ந்துள்ளது

மகிழ்ச்சி பொங்கும் ஒரு தண்டு

தாழ்மையுடன் திருவுடை அணிந்துகொள்ளும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியில், பூசாரியின் நரைமுடி ஒரு ஒளிவட்டம்போலத் தெரிந்தது. இன்று இரவு நான் அங்கே தங்கப்போவதில்லை. வீட்டிற்கும் செல்ல முடியாது.

கடல் பகுதியிலிருந்து நீண்ட, இனிமையான குரல் ஒன்று அவனை அழைத்தது. பாதையின் வளைவில் நின்றபடி அவன் தன் கையை அசைத்தான். அந்தக் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது. தொலைவில் தண்ணீருக்குள் பந்து போலத் தெரிந்த, பளபளப்பான பழுப்பு நிற ரோமங்களைக் கொண்ட சீல் (seal) விலங்கின் தலை அது.

அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியவன்.
$
* * *

– சொல், காக்ரேன், எந்த நகரம் அவனை வரவழைத்தது?

– டாரெண்டம், ஐயா.

– மிக நன்று. பிறகு?

– ஒரு போர் நடந்தது, ஐயா.

– மிக நன்று. எங்கே?

அந்தச் சிறுவனின் உணர்ச்சியற்ற முகம், வெறுமையான ஜன்னலைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்கிறது.

நினைவின் புதல்விகளால் நெய்யப்பட்டது அது. ஆயினும் அது எப்படியோ நிகழ்ந்தது—அது நெய்யப்பட்ட விதத்திலிருந்து மாறுபட்டதாக இருந்தாலும்கூட. ஒரு சொற்றொடர், மற்றும்—பொறுமையின்மையுடன்—பிளேக்கின் (Blake) சீற்றம்கொண்ட சிறகுகளின் படபடப்பு. அண்டவெளியே சரிந்து விழுவதையும், கண்ணாடி உடைவதையும், சுவர்கள் இடிந்து விழுவதையும், முடிவின் பேரொலி எழுப்பும் தீப்பிழம்புகளில் காலம் மூழ்கிப்போவதையும் நான் கேட்கிறேன். நமக்கு என்ன நேரும்?

– அந்த இடத்தின் பெயர் மறந்துவிட்டது, ஐயா. கி.மு. 279-ல்.

– அஸ்குலம் (Asculum),– என்றார் ஸ்டீபன்; ரத்தக்கறைகள் படிந்த தழும்புகளைக் கொண்ட அந்தப் புத்தகத்தில் இருந்த பெயரையும் தேதியையும் பார்த்தவாறே.

– ஆம், ஐயா. மேலும் அவர் சொன்னார்: இது போன்ற இன்னொரு வெற்றி கிடைத்தால் நாம் அழிந்துபோவோம்.

அந்தச் சொற்றொடர் உலகின் நினைவில் நிலைத்துவிட்டது. அந்திப்பொழுதின் தளர்வான மனநிலையில் ஒரு உணர்வுநிலை. பிணங்கள் சிதறிக் கிடக்கும் ஒரு போர்க்களத்தைப் பார்த்தவாறு அமைந்த குன்று; தன் ஈட்டியின் மீது சாய்ந்துநின்று அதிகாரிகளிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தளபதி. எந்தவொரு தளபதியும் எந்தவொரு அதிகாரிகளிடமும் பேசக்கூடிய காட்சி அது. அவர்களாவது அதைக் கேட்பார்கள்.

– இப்போது நீ, ஆம்ஸ்ட்ராங்,– என்றார் ஸ்டீபன்.– பைரஸின் (Pyrrhus) முடிவு என்ன?

– பைரஸின் முடிவா, ஐயா?

– எனக்குத் தெரியும், ஐயா. என்னைக் கேளுங்கள், ஐயா,– என்று முன்வந்தான் கோமின்.

– பொறு. சரி, ஆம்ஸ்ட்ராங். பைரஸைப் பற்றி உனக்கு ஏதேனும் தெரியுமா?

ஆம்ஸ்ட்ராங்கின் பையில் 'ப்ரெட்ஸல்' (pretzels) தின்பண்டங்கள் அடங்கிய ஒரு சிறிய பை பத்திரமாக இருந்தது. அவ்வப்போது, ​​அவன் அவற்றை உள்ளங்கைகளுக்கு இடையே நசுக்கி அமைதியாக விழுங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனது மெல்லிய உதடுகளில் துகள்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. அந்தச் சிறுவனின் இனிப்பு கலந்த மூச்சுக்காற்று. வசதியான குடும்பம்; மூத்த மகன் கடற்படையில் பணியாற்றுவது குறித்த பெருமை. டால்கி (Dalkey), விக்கோ சாலை (Vico Road).

– பியர் (Pier), ஐயா? பியர்—ஒரு துறைமுக மேடை (pier).

எல்லோரும் சிரிக்கிறார்கள். மகிழ்ச்சியற்ற, கூர்மையான, வஞ்சகமான சிரிப்பு அது.

ஆம்ஸ்ட்ராங் தன் வகுப்புத் தோழர்களைத் திரும்பிப் பார்க்கிறான்; அவனது முகப்பக்கம் முட்டாள்தனமும் குறும்புத்தனமும் கலந்ததாக இருக்கிறது. என் தாராளவாதப் போக்கு குறித்தும், அவர்களின் தந்தையர்கள் செலுத்தும் கட்டணம் குறித்தும் தெரிந்திருப்பதால், அவர்கள் இப்போது இன்னும் சத்தமாகச் சிரிப்பார்கள். – அப்படியானால் சொல், – என்று ஸ்டீபன் தன் புத்தகத்தால் அந்தச் சிறுவனின் தோளைத் தட்டிக்கொண்டே கேட்கிறான், – 'பியர்' (pier) என்றால் என்ன?

– 'பியர்' என்பது கடலில் இருக்கும் ஒரு அமைப்பு, ஐயா, – என்று ஆம்ஸ்ட்ராங் விளக்குகிறான். – ஒரு பாலம் போல. கிங்ஸ்டவுன் பியர், ஐயா.

மீண்டும் யாரோ சிரித்தார்கள்: மகிழ்ச்சியற்ற, ஆனால் அர்த்தமுள்ள சிரிப்பு அது. பின் வரிசை மேஜையில் இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக்கொண்டார்கள். ஆம். அவர்களுக்கு அது ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது: அவர்கள் அதைக் கற்றுக்கொண்டதுமில்லை, அப்பாவிகளாக இருந்ததும் இல்லை. அவர்களில் யாருமே. அவன் பொறாமையுடன் அவர்கள் முகங்களைப் பார்த்தான். ஈடித், ஈத்தல், கெர்டி, லில்லி. அவர்களைப் போலவே: தேநீர் மற்றும் ஜாம் வாசனையுடன் கூடிய அவர்களின் மூச்சுக்காற்று; அவர்கள் மல்யுத்தம் செய்யும்போது ஒலிக்கும் அவர்களின் கைவளைகள்.

– கிங்ஸ்டவுன் பியர், – என்கிறான் ஸ்டீபன். – மிகச் சரி—முடிக்கப்படாத ஒரு பாலம்.

அவனது வார்த்தைகள் அவர்களின் பார்வையில் ஒருவிதக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின.

– என்ன சொல்கிறீர்கள், ஐயா? – என்று கோமின் கேட்டான். – பாலங்கள் ஆறுகளின் குறுக்கேதானே அமையும்?

அது ஹெய்ன்ஸின் (Haines) சேகரிப்புக்கு ஏற்ற ஒரு குறிப்பு. ஆனால் அதைக் கேட்க அங்கே யாரும் இல்லை. மாலை வேளையில், மது அருந்துதலுக்கும் தளர்வான பேச்சுக்களுக்கும் இடையே, அவனது உணர்வின் பளபளப்பான கவசத்தை லாவகமாக ஊடுருவிச் செல்லக்கூடிய குறிப்பு அது. பிறகு என்ன? எஜமானின் அரசவையில் ஒரு கோமாளி; ஒரு தாழ்ந்த அற்ப மனிதனைப் போல, பிரபுவிடமிருந்து ஒரு கனிவான பாராட்டு வார்த்தையைப் பெற அனுமதிக்கப்பட்டவன். அவர்கள் ஏன் இதையெல்லாம் செய்தார்கள்? நிச்சயமாக, சரியான விதத்தில் தடவிக் கொடுக்கப்படுவதற்காக மட்டும் அல்ல. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, வரலாறு என்பது சலிப்பூட்டும் ஒரு கதை மட்டுமே; அவர்களின் நாடு ஒரு அடகுக் கடை.

ஆர்கோஸ் (Argos) நகரில் நடந்த கைகலப்பில் பைரஸ் (Pyrrhus) கொல்லப்படாமல் இருந்திருந்தாலோ, அல்லது ஜூலியஸ் சீசர் இறந்துவிட்டதாகக் கருதப்பட்டுப் பிழைத்திருந்தாலோ என்ன ஆகியிருக்கும்? அவர்களை வேறு விதமாக நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. காலத்தின் முத்திரையைப் பதித்து, அவர்கள் தாங்களே நிராகரித்த எண்ணற்ற சாத்தியக்கூறுகள் நிறைந்த மண்டபத்தில்—தண்டனைக்குரிய மரச்சட்டத்தில் (stocks)—அவர்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், தாங்கள் ஆகாத அந்த நிலையை ஒருமுறையேனும் பார்க்கும் வாய்ப்பு அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டதா? அல்லது உண்மையில் நடப்பது மட்டுமே சாத்தியமானதா? நெய்து கொண்டே இரு, காற்றின் நெசவாளியே.

“எங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்லுங்கள், ஐயா.”

“ஓ, ஆம் ஐயா. ஒரு பேய்க்கதை.”

“இங்கே அத்தகைய கதையை எங்கே தேடுவது?” என்று கேட்டபடியே ஸ்டீபன் மற்றொரு புத்தகத்தைத் திறந்தான்.

“இனி கண்ணீர் இல்லை,” என்றான் கோமின்.

“சரி, அடுத்து என்ன, டால்போட்?”

“அந்தக் கதை என்னவானது, ஐயா?”

“பிறகு பார்க்கலாம்,” என்றான் ஸ்டீபன். “தொடர், டால்போட்.” கருநிறச் சிறுவன் புத்தகத்தைத் திறந்து, அதைத் தனது பையின் மறைப்புக்கு அப்பால் திறமையாகச் சாய்த்து நிறுத்தினான். அவன் அவ்வப்போது புத்தகத்தைப் பார்த்தவாறே அந்த வரிகளைச் சொல்லத் தொடங்கினான்:



இனி கண்ணீர் வேண்டாம் இடையனே, அதை வீணாக்காதே—

நீ யாருக்காகத் துயருறுகிறாயோ, அந்த லைசிடாஸ் (Lycidas) இறந்துவிடவில்லை. 

அவன் நீர்ப்பரப்புக்குக் கீழே மறைந்துபோயிருந்தாலும் கூட...



ஆக, அனைத்தும் இயக்கத்தில்தான் அடங்கியிருக்கிறது—சாத்தியமான ஒன்றை, அது சாத்தியமாகவே மெய்ப்படுத்துதல். அரிஸ்டாட்டிலின் அந்த வாசகம், அவன் தடுமாற்றத்துடன் வாசித்த அந்தச் சூழலில் வடிவம் பெற்று, செயின்ட்-ஜெனிவியேவ் (Sainte-Geneviève) நூலகத்தின் அறிவார்ந்த அமைதிக்குள் மிதந்து சென்றது; பாரிஸின் பாவச் சூழலிலிருந்து விலகி, மாலைதோறும் அவன் வாசிப்பில் மூழ்கியிருந்த இடம் அது. அருகிலிருந்த மெலிந்த ஆசிய மாணவன் ஒருவன், வியூகம் குறித்த பாடப்புத்தகத்திலிருந்து குறிப்புகளை எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். என்னைச் சுற்றி எண்ணங்கள் நிறைந்தும் நிறைந்தபடியும் இருந்தன: விளக்குகளின் ஒளிப்புள்ளிகளுக்குக் கீழே, அவை ஊசியால் குத்தப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்ட பூச்சிகளைப் போலவும், அவற்றின் உணர்நீட்சிகள் லேசாகத் துடிப்பது போலவும் தோன்றின; அதேவேளையில் என் உணர்வின் இருண்ட ஆழத்தில் ஆதிகாலத்தின் சேறு படிந்திருந்தது—அது கூச்ச சுபாவம் கொண்டது, தெளிவை விலக்குவது, தனது டிராகன்-செதில்களின் மடிப்புகளை உள்ளிழுத்து மறைத்துக்கொள்வது. சிந்தனை என்பது சிந்தனையைப் பற்றிய சிந்தனை. ஒரு சீரான ஒளிர்வு. ஆன்மா, அதன் சொந்த விதத்தில், இருப்பவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது: ஆன்மா என்பது வடிவங்களின் வடிவம். பொங்கி எழும் அமைதி, பரந்து விரிந்த ஒளிர்வு: வடிவங்களின் வடிவம்.

டால்போட் மீண்டும் அதே வரிகளைச் சொல்லத் தொடங்கினான்:



நீரின் மீது நடந்தவரின் புனித ஆற்றலால்,

புனித ஆற்றலால்...



"பக்கத்தைத் திருப்பு," என்று ஸ்டீபன் அமைதியாகச் சொன்னான். "இங்கிருந்து எனக்கு அது தெரியவில்லை."

"என்னது, ஐயா?" என்று டால்போட் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தபடி எளிமையாகக் கேட்டான்.

அவன் கைகள் பக்கத்தைத் திருப்பின. நிமிர்ந்து நின்ற அவன், அந்தப் பகுதியை நினைவுகூர்ந்தபடி தொடர்ந்து வாசித்தான். நீரின் மீது நடந்தவரைப் பற்றிய பகுதி அது. இதோ, அவர்களின் அச்சம் நிறைந்த இதயங்களின் மீது அவருடைய நிழல் படிந்திருக்கிறது—அந்தப் பெருந்தீனிக்காரனின் இதயம் மற்றும் உதடுகளின் மீதும், என் மீதும் கூட. வரி செலுத்தும் நாணயத்தைக் கொண்டு அவரைச் சிக்கவைக்க முயன்றவர்களின் சிவந்த முகங்களின் மீது ஒரு நிழல். சீசருக்குரியதைச் சீசருக்கும், இறைவனுக்குரியதை இறைவனுக்கும் கொடுங்கள். கருமையான கண்களின் நீடித்த பார்வை, திருச்சபையின் நெசவாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நெய்து உருவாக்கிய அந்தப் புதிரான வார்த்தைகள்.



சரி, இதைத் தீர்த்து வையுங்கள்—அதுவும் விரைவாகச் செய்யுங்கள்:

என் தந்தை எனக்கு விதைகளைத் தந்தார்—அவற்றைத் தூவிவிட...



டால்போட் மூடியிருந்த புத்தகத்தைத் தன் பைக்குள் திணித்தான்.

“இவ்வளவு சீக்கிரமா?” என்று ஸ்டீ கேட்டான்.
...ஹாக்கி.

– ஆம் ஐயா. பத்து மணிக்கு ஹாக்கி, ஐயா.

– இன்று குறுகிய நேரப் பாடவேளைதான், ஐயா. வியாழக்கிழமை ஆயிற்றே.

– ஒரு புதிரை யாரால் விடுவிக்க முடியும்? என்று ஸ்டீபன் கேட்டார்.

அவசரத்தில் பென்சில்கள் கீழே விழும் சத்தமும், தாள்கள் புரளும் சத்தமும் கேட்க, அவர்கள் தங்கள் புத்தகங்களை எடுத்து அடுக்கினர். ஒருவரையொருவர் நெருங்கி நின்று, தங்கள் பைகளை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டபடியே உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டனர்:

– புதிரா, ஐயா? என்னைக் கேளுங்கள், ஐயா.

– ஓ, என்னைக் கேளுங்கள், ஐயா.

– கடினமான ஒன்றாகக் கேளுங்கள், ஐயா.

– சரி, ஒரு புதிர், என்றார் ஸ்டீபன். 



சேவல் கூவியது,

வானம் நீலமாக இருந்தது:

சொர்க்கத்து மணிகள்

பதினொன்றை அடித்தன. 

இந்த ஏழை ஆன்மா

சொர்க்கம் செல்ல நேரம் இதுவே.



– அது என்ன?

– என்ன, ஐயா?

– இன்னொரு முறை சொல்லுங்கள் ஐயா, எங்களுக்குப் புரியவில்லை.

அவர் அந்த வரிகளை மீண்டும் சொன்னபோது, ​​அவர்களின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு, கோக்ரேன் சொன்னான்:

– அது என்ன, ஐயா? எங்களுக்குத் தெரியவில்லை, விட்டுவிடுகிறோம்.

ஸ்டீபன் பதிலளிக்கும்போது அவர் தொண்டையில் ஒரு அடைப்பு ஏற்பட்டது:

– ஒரு நரி தன் பாட்டியை ஒரு புதருக்கு அடியில் புதைப்பது.

அவர் எழுந்து நின்று ஒரு பதற்றமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார்; அவர்களின் குழப்பமான கூச்சல்களுக்கு இடையே அவர் குரல் எதிரொலித்தது.

ஹாக்கி மட்டை ஒன்று கதவில் மோதியது, தாழ்வாரத்திலிருந்து ஒரு குரல் கத்தியது:

– ஹாக்கி!

அவர்கள் எல்லா திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர்; மேஜைகளுக்குப் பின்னாலிருந்து நழுவியும், அவற்றின் மீது தாவிக்குதித்தும் வெளியேறினர். அவர்கள் ஒரு கணத்தில் ஓடி மறைந்தனர்; விரைவில் மட்டைகளின் சத்தமும், பூட்ஸ் காலணிகளின் மிதிப்புச் சத்தமும், குரல்களும் உடை மாற்றும் அறையிலிருந்து கேட்டுவந்தன.

வெறிச்சோடிய வகுப்பறையில் தனியாக இருந்த சார்ஜென்ட், திறந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை ஏந்தியபடி மெதுவாக அருகில் வந்தான். அவனது மெலிந்த கழுத்தும் கலைந்த தலைமுடியும் அவன் பாடத்திற்குச் சிறிதும் தயாராகவில்லை என்பதைக் காட்டிக்கொடுத்தன; மூடுபனி படிந்த கண்ணாடிகளுக்குப் பின்னால் தெரிந்த அவனது பலவீனமான கண்களில் இருந்த கெஞ்சும் பார்வையும் அதையே உணர்த்தியது. அவனது சாம்பல் நிற, ரத்த ஓட்டமற்ற கன்னத்தில், ஒரு நத்தை ஊர்ந்து சென்ற தடத்தைப் போல, வெளிர் நிறத்தில், புதிதாக விழுந்த ஈரமான மைக்கறை ஒன்று படிந்திருந்தது.

அவன் தனது பயிற்சி நோட்டுப் புத்தகத்தை நீட்டினான். அதன் மேல் பகுதியில் "Sums" (கணக்குகள்) என்ற சொல் எழுதப்பட்டிருந்தது. கீழே கோணல் மாணலான எண்கள் வரிசையாக இருந்தன; மிகக் கீழே, அலங்கார வளைவுகளுடன் கூடிய கிறுக்கலான கையொப்பமும், ஒரு சிறிய மைச் சொட்டும் இருந்தன. சிரில் சார்ஜென்ட்: அவனது பெயரும் அவனது அடையாளமும். "திரு. டீஸி அவற்றை நகலெடுத்து," அவன் சொன்னான், "உங்களிடம் காட்டச் சொன்னார், ஐயா."

ஸ்டீபன் அந்தக் குறிப்பேட்டின் விளிம்பைத் தொட்டான். வீண் முயற்சி.

"சரி, அவற்றை எப்படித் தீர்ப்பது என்று உனக்குப் புரிந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.
"பதினொன்று மற்றும் பதினைந்தாவது கணக்குகள்," சார்ஜென்ட் பதிலளித்தான். "அவற்றை கரும்பலகையிலிருந்து நகலெடுக்கச் சொன்னார் திரு. டீஸி, ஐயா."

"உன்னால் அவற்றைச் சுயமாகத் தீர்க்க முடியுமா?"

"முடியாது, ஐயா."

ஒரு சங்கடமான, பலவீனமான சிறுவன்: மெலிந்த கழுத்து, கலைந்த முடி, முகத்தில் ஒரு மைக்கறை—அது ஒரு நத்தையின் படுக்கை போலிருந்தது. ஆயினும் அவனைப் போன்றவர்களும் நேசிக்கப்படுகிறார்கள்—அவனைத் தன் கருப்பையிலும் கைகளிலும் சுமந்த அந்தப் பெண்ணாலாவது. அவள் இல்லாவிட்டால், உலகம் அவனை மிதித்து, எலும்பில்லாத ஒரு நத்தையைப் போல நசுக்கியிருக்கும். தன் சொந்த நரம்புகளிலிருந்து பெறப்பட்ட அவனது மெலிந்த, பலவீனமான ரத்தத்தை அவள் நேசித்தாள். ஒருவேளை அதுதான் அதன் சாராம்சமோ? வாழ்க்கையின் ஒரே உண்மையோ? கடுமையான கொலம்பானஸ் (Columbanus), புனித நம்பிக்கையின் ஒளியை ஐரோப்பாவிற்குக் கொண்டுவரத் தன் தாயின் தரையில் கிடந்த உடலைக் கடந்து சென்றான். அவள் இப்போது மறைந்துவிட்டாள்: தீப்பிழம்புகளில் குச்சிகளைப் போன்ற ஒரு சிறிய எலும்புக்கூடு நடுங்குகிறது; மஹோகனி மரம் மற்றும் ஈரமான சாம்பலின் மணம். அவன் மிதிபடாமல் அவனைக் காத்துவிட்டு அவள் சென்றுவிட்டாள்; மிகக் குறுகிய காலமே அவனுடன் இருந்தாள். அவளது ஆன்மா சொர்க்கத்திற்குப் பறந்துவிட்டது; அதே வேளையில் வெளியே அந்த வெட்டவெளியில், சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களின் ஒளியில், ஒரு நரி—கொள்ளையடித்த நாற்றம் வீசும் செம்பழுப்பு நிற உரோமத்துடன், இரக்கமற்ற கண்கள் மின்ன—மண்ணைக் கீறியது, செவிமடுத்தது, சுரண்டியது, கவனித்தது, கீறியும் சுரண்டியும் பார்த்தது. அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்து, ஸ்டீபன் அந்தக் கணக்கைத் தீர்த்தான். ஷேக்ஸ்பியரின் ஆவிதான் ஹேம்லெட்டின் தாத்தா என்பதை இயற்கணிதத்தின் மூலம் நிரூபித்தான். சார்ஜென்ட் பக்கவாட்டில் எட்டிப் பார்த்தான், அவனது கண்ணாடி சாய்ந்திருந்தது. சேமிப்பறையில் ஹாக்கி மட்டைகளின் சத்தம்; பந்தின் மீது விழும் மந்தமான ஓசை மற்றும் மைதானத்திலிருந்து கூச்சல்கள். தாளின் குறுக்கே, எண்களின் திருவிழா உடையில் விசித்திரமான தொப்பிகளை—வர்க்கம் மற்றும் கனங்களின் அடுக்குகளை (exponents)—அணிந்துகொண்டு குறியீடுகள் ஒரு அரசவை நடனத்தை ஆடின. கைகோர்த்தல், குறுக்கே செல்லுதல், கூட்டாளிக்கு வணக்கம் செலுத்துதல்—அப்படியே: கற்பனையின் மூரிஷ் (Moorish) அரக்கர்கள். அவர்களும் இவ்வுலகை விட்டுச் சென்றிருந்தனர்—அவிசென்னா மற்றும் மோசஸ் மைமோனிடிஸ்—கருமையான முகமும் தோற்றமும் கொண்ட மனிதர்கள்; உலகின் இருண்ட ஆன்மாவைத் தங்கள் வளைந்த கண்ணாடிகளில் பிரதிபலித்தவர்கள்: ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் இருள், ஆனால் அதே சமயம் ஒளிக்கு எட்டாத ஆழம் கொண்ட இருள்.

“இப்போது புரிகிறதா? இன்னொரு கணக்கை நீயாகவே தீர்க்க முடியுமா?”

“ஆம், ஐயா.”

அகலமான, கருமையான கோடுகளால் சார்ஜென்ட் அந்தக் கணக்கை மீண்டும் எழுதினான். எப்போதும் ஒரு வழிகாட்டுதலுக்காகக் காத்திருக்கும் அவனது கை, கீழ்ப்படிதலுடன் மாறிக்கொண்டிருக்கும் குறியீடுகளை மாற்றியமைத்தது; அவனது வெளிறிய தோலுக்கு அடியில் லேசான அவமானச் சிவப்பு நிறம் மின்னியது. *Amor matris* (தாயின் அன்பு): எழுவாய் மற்றும் உடைமை வேற்றுமைகளில். பலவீனமான ரத்தத்துடனும், நீர்த்துப்போன பாலைப் போன்ற தாய்ப்பாலுடனும் அவள் அவனை வளர்த்திருந்தாள்; பிறரின் ஊடுருவும் பார்வைகளிலிருந்து அவனைக் குழந்தைப் பருவத் துணிகளில் பொதிந்து பாதுகாத்திருந்தாள்.

அவன் அப்படியேதான் இருந்தான்—சரிந்த தோள்கள், அதே போன்ற ஒருவிதத் தர்மசங்கடமான தோரணை. என் பக்கத்தில் குனிந்து நிற்கும் அந்த உருவம் என் சொந்தக் குழந்தைப் பருவமே. அவன் மீது என் கையை வைக்க முடியாத அளவுக்கு அவன் வெகு தொலைவில் இருக்கிறான்—ஒருமுறை கூட, மிக மென்மையாகக் கூட தொட முடியவில்லை. எங்கள் பார்வைக் கோடுகளைப் போலவே, அவனது ரகசியங்களும் என்னுடையதும் பிரிந்து கிடக்கின்றன. எங்கள் இருவரின் இதயங்களின் இருண்ட மாளிகைகளில் ரகசியங்கள் அமைதியாக, கல்லாக உறைந்து கிடக்கின்றன—தங்கள் சொந்த ஆதிக்கத்தால் சோர்வடைந்த ரகசியங்கள்; வீழ்த்தப்படுவதை ஏங்கும் கொடுங்கோலர்களைப் போல.

கணக்கு தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது.

“எவ்வளவு எளிது என்று பார்,” என்று ஸ்டீபன் எழுந்து நின்றுகொண்டே சொன்னார்.

“ஆம், ஐயா.” "நன்றி, ஐயா," என்று சார்ஜென்ட் கூறினான்.

அவன் ஒரு 'பிளாட்டிங்' காகிதத்தைக் (மையுறிஞ்சும் தாள்) கொண்டு அந்தப் பக்கத்தை உலர்த்தினான், பிறகு அந்தக் குறிப்பேட்டைத் தன் மேசைக்கு எடுத்துச் சென்றான்.

"உன் ஹாக்கி மட்டையை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு ஓடு," என்று ஸ்டீபன் சொன்னார்; அந்தச் சிறுவனின் தள்ளாடும் தோற்றத்திற்குப் பின்னால் கதவை நோக்கி நடந்தபடியே அவர் அதைக் கூறினார்.

"ஆம், ஐயா."

விளையாட்டு மைதானத்திலிருந்து அவனது பெயர் தாழ்வாரத்தில் எதிரொலித்தது.

"சார்ஜென்ட்!"

"ஓடு," என்று ஸ்டீபன் மீண்டும் கூறினார். "திரு. டீஸி கூப்பிடுகிறார்."

அவர் படிகளில் நின்றுகொண்டு, அந்தச் சிறுவன் மைதானத்தை நோக்கி அவசரமாக ஓடுவதைப் பார்த்தார்; அங்கே கூச்சலிடும் ஒரு கும்பல் சத்தமாக வாக்குவாதம் செய்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் பின்னர், அணிகளைப் பிரித்துவிட்ட பிறகு, திரு. டீஸி அங்கிருந்து நடந்து சென்றார்; அவரது கால்குறிகள் (கால் உறைகள்) சீரற்ற புல்வெளியின் மீது அடியெடுத்து வைத்தன. அவர் பள்ளி கட்டிடத்தை கிட்டத்தட்ட அடைந்திருந்தபோது, ​​புதிய வாக்குவாதத்துடன் எழுந்த குரல்கள் அவரை மீண்டும் அழைத்தன. அவர் தனது கோபமான வெள்ளை மீசையை அவர்கள் பக்கம் திருப்பினார்.

"இப்போது என்ன பிரச்சனை?" விவரங்களைக் கேட்பதற்குக்கூடக் காத்திருக்காமல் அவர் எரிச்சலுடன் கத்தினார்.

"கோக்ரனும் ஹாலி டேவும் ஒரே அணியில் இருக்கிறார்கள், ஐயா," என்று ஸ்டீபன் கத்தினான்.

"நான் இதைச் சரிசெய்யும் வரை என் அறைக்குள் சற்று காத்திருங்கள்," என்று திரு. டீஸி கூறினார்.

அங்கிருந்து அவசரமாகத் திரும்பிச் சென்ற அவர்......திடமான பிடிவாதத்துடன் அந்த மைதானம் முழுவதும்:

“சரி, என்ன விஷயம்? இப்போது என்ன பிரச்சனை?”

எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கூச்சலிடும் குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தன; பல உருவங்கள் அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டன, மேலும் கண்ணைப் பறிக்கும் சூரிய ஒளி, சரியாகச் சாயம் பூசப்படாத அவரது முடியின் தேன் நிறத்தை வெளுக்கச் செய்தது.

அந்தப் படிக்கும் அறையின் காற்று தேக்கமடைந்து புகையுடன் கூடியிருந்தது; அதோடு அந்த இருக்கைகளின் மங்கிய, தேய்ந்துபோன தோலின் வாசனையும் கலந்திருந்தது. அவர் என்னுடன் அந்த ஒப்பந்தத்தைச் செய்துகொண்ட முதல் நாளைப் போலவே அது இருந்தது. நடந்தது இனிமேலும் நடக்கும். அலமாரியில் ஸ்டூவர்ட் காலத்து நாணயங்களின் தட்டு ஒன்று இருந்தது—அது அந்த சதுப்பு நிலத்தின் முக்கிய புதையல்—என்றென்றும் அங்கேயே இருக்க வேண்டிய ஒன்று. மேலும், மங்கிய ஊதா நிற மென்மையான துணி விரிப்பில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நேர்த்தியான வெள்ளி மேஜைக்கலன் பெட்டியில், பன்னிரண்டு 'அப்போஸ்தல' கரண்டிகள் (Apostle spoons) அனைத்து மத நம்பிக்கையற்றவர்களையும் அழைத்து, நித்திய அமைதியை பறைசாற்றின.

கல் படியையும் தாழ்வாரத்தையும் கடந்து அவசரமான காலடி ஓசைகள் கேட்டன. தனது அடர்த்தியற்ற மீசையை ஊதியவாறே, திரு. டீஸி மேஜை அருகே வந்து நின்றார்.

“முதலில் நம்முடைய அந்தச் சிறிய பண விஷயத்தை முடித்துக்கொள்வோம்,” என்று அவர் கூறினார்.

அவர் தனது ஜாக்கெட்டின் உட்புறப் பையிலிருந்து தோல் வாரால் கட்டப்பட்ட ஒரு குறிப்பேட்டை எடுத்து, அதைத் திறந்து, இரண்டு பணத்தாள்களை வெளியே எடுத்தார்—அவற்றில் ஒன்று இரண்டு பாதிகளாக ஒட்டவைக்கப்பட்டிருந்தது—அவற்றை மேஜையின் மீது நேர்த்தியாக வைத்தார்.

“இரண்டு,” என்று அவர் கூறிவிட்டு, குறிப்பேட்டைக் கட்டி மீண்டும் உள்ளே வைத்தார்.

இப்போது, ​​அவரது தங்க இருப்பு சேமிக்கப்பட்டுள்ள இடத்திற்குச் செல்லலாம்.

ஸ்டீபன் சற்று தயக்கத்துடன், குளிர்ந்த கல் உரலில் இருந்த சிப்பிகளின் குவியலைக் கிளறினான்: மியூரெக்ஸ் (murex), அபலோம் (abalone), டெவில்ஸ் க்ளா (devil’s claw)—அத்துடன் அமீரின் தலைப்பாகையைப் போலச் சுருண்டிருந்த அந்த ஒன்று, மற்றும் அங்கே செயின்ட் ஜேம்ஸின் பிஷப் தொப்பியைப் போன்ற இன்னொன்று. ஒரு பழைய யாத்ரீகரின் சேகரிப்பு; உயிரற்ற புதையல்; வெறும் சிப்பிகள்.

பளபளப்பான, புதிய 'சாவரின்' (sovereign) தங்க நாணயம் ஒன்று மேஜை விரிப்பின் மென்மையான பரப்பின் மீது விழுந்தது. “மூன்று,” என்று கூறிய திரு. டீஸி, தனது பணப் பெட்டியை கைகளில் திருப்பிப் பார்த்தார். “மிகவும் வசதியான ஒரு விஷயம் இது. இதைப் பாருங்கள். இங்கே சாவரின் நாணயங்களுக்கான துளை இருக்கிறது, இது ஷில்லிங்குகளுக்கானது, சிக்ஸ்பென்ஸ் மற்றும் ஹாப்-கிரவுன் நாணயங்கள் இங்கே செல்லும். இதோ, கிரவுன் நாணயங்களுக்கானது. இதைப் பாருங்கள்.”

அவர் பெட்டியிலிருந்து இரண்டு கிரவுன் மற்றும் இரண்டு ஷில்லிங் நாணயங்களை வெளியே எடுத்தார்.

“மூன்று பன்னிரண்டு,” என்று அவர் கூறினார். “அது சரிதானே?” "நன்றி ஐயா," என்று கூறியபடியே ஸ்டீபன் கூச்சமும் அவசரமும் கலந்த பாவனையுடன் பணத்தை அள்ளித் தன் கால்சட்டைப் பையில் திணித்துக்கொண்டான்.

"பரவாயில்லை," என்றார் திரு. டீஸி. "அது உனக்குச் சேர வேண்டிய ஊதியம்."

மீண்டும் வெறுமையான அந்தச் சிப்பிகளின் மீது ஸ்டீபனின் கை சென்றது. அழகின் மற்றும் அதிகாரத்தின் சின்னங்கள் அவை. என் பையில் ஒரு கனமான பாரம். பேராசையாலும் அழுக்காலும் களங்கப்பட்ட சின்னங்கள்.

"அவற்றை அப்படி எடுத்துச் செல்லாதே," என்றார் திரு. டீஸி. "எங்காவது வெளியே எடுக்கும்போது கீழே போட்டுவிடுவாய். இது போன்ற ஒரு பெட்டியை வாங்கிக்கொள். அது எவ்வளவு வசதியானது என்று உனக்கே தெரியும்."

ஏதாவது சொல்.

"என்னுடையது பெரும்பாலும் காலியாகவே இருக்கும்," என்று ஸ்டீபன் கூறினான்.

அதே அறை, அதே நேரம், அதே ஞானம்; நானும் அதே நிலையில் இருக்கிறேன். இது மூன்றாவது முறை. மூன்று சுழற்சிகளில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். அற்பமான விஷயங்கள். நினைத்த மாத்திரத்தில் அவற்றை உடைத்தெறிய முடியும்.

"நீ பணத்தைச் சேமிக்காததுதான் இதற்கெல்லாம் காரணம்," என்று விரலை நீட்டிச் சொன்னார் திரு. டீஸி. "பணம் என்றால் என்ன என்பதை நீ இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. பணம் என்பது அதிகாரம்; நான் வாழ்ந்திருக்கும் கால அளவுக்கு நீயும் வாழும்போது அதை உணர்வாய். ஆனாலும்... இளமைக்குத் தெரிந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும். ஷேக்ஸ்பியர் அதை எப்படிச் சொல்கிறார்? 'உன் பையில் பணத்தைச் சேர்' (Put money in thy purse)."

"இயாகோ (Iago)," என்று ஸ்டீபன் முணுமுணுத்தான். வெறுமையான சிப்பிகளிலிருந்து தன் பார்வையை உயர்த்தி அந்த முதியவரின் பார்வையைச் சந்தித்தான். "பணத்தின் முக்கியத்துவத்தை நன்கு புரிந்துகொண்ட ஒரு மனிதன் அவன்," என்றார் திரு. டீஸி. "அதை எப்படிச் சம்பாதிப்பது என்றும் அவனுக்குத் தெரியும். ஒரு கவிஞன், அதே சமயம் ஒரு ஆங்கிலேயனும் கூட. ஒரு ஆங்கிலேயன் எதைப்பற்றிக் பெருமை கொள்கிறான் என்று உனக்குத் தெரியுமா? தங்களுக்குத் தாங்களே அவர்கள் சூட்டிக்கொள்ளும் மிக உயர்ந்த புகழ்ச்சி என்ன?"

கடல்களின் ஆட்சியாளன். கடலைப் போலக் குளிர்ந்திருந்த அவரது பார்வை வெறுமையான விரிகுடாவின் மீது நிலைத்திருந்தது: வரலாறுதான் இதற்குக் காரணம்; இதில் வெறுப்புணர்ச்சிக்கு இடமே இல்லை.

"அவர்களுடைய பேரரசைப் பற்றியதாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான், "அதில் சூரியன் ஒருபோதும் மறைவதில்லை என்பதுதானே அது?"

"ச்சீ!" என்று கத்தினார் திரு. டீஸி. "அது ஒரு ஆங்கிலேயனின் பேச்சு அல்லவே. அது ஒரு செல்ட் (Celt) இனத்தவன்—ஒரு பிரெஞ்சுக்காரன்—பேசியது."

அவர் தன் பணப்பெட்டியைத் தன் கட்டைவிரல் நகத்தின் மீது தட்டினார்.

நல்ல மனிதர், நல்ல மனிதர். நான் என் செலவுகளை நானே பார்த்துக்கொண்டேன்; என் வாழ்நாளில் ஒரு ஷில்லிங் கூட கடன் வாங்கியதில்லை. அது உங்களுக்குப் புரிகிறதா? நான் யாருக்கும் எதுவும் கடன்பட்டிருக்கவில்லை. சரிதானே?

முல்லிகனுக்கு ஒன்பது பவுண்டுகள்—மூன்று ஜோடி காலுறைகள், ஒரு கால்சட்டை, ஒரு ஜோடி காலணிகள், கழுத்துப்பட்டைகள். கிரான்லிக்கு, பத்து கினியாக்கள். மெக்கனுக்கு, ஒன்று. ஃப்ரெட் ரயனுக்கு, இரண்டு ஷில்லிங்குகள். டெம்பிளுக்கு, இரண்டு உணவக இரவு உணவுகள். ரஸ்ஸலுக்கு, ஒரு கினியா; கசின்ஸுக்கு, பத்து ஷில்லிங்குகள்; பாப் ரெனால்ட்ஸுக்கு, அரை கினியா; கோஹ்லருக்கு, மூன்று கினியாக்கள்; திருமதி மெக்கன்னனுக்கு, ஐந்து வாரத் தங்குமிடத்திற்காக. என் பையில் இருக்கும் இந்தத் தொகை பயனற்றது.

"தற்போது எனக்கு அது ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை," என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான்.

திரு. டீஸி தனது பணப்பெட்டியை எடுத்து வைத்தவாறே பெருமகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார்.

"எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் உற்சாகமாகக் கூறினார். "ஆனால் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளும் நாள் வரும். நாம் தாராள மனப்பான்மை கொண்ட மக்கள், ஆனால் நீதியையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்."

"நமது பிரச்சனைகள் அனைத்தும் அழகான சொற்றொடர்கள் மீதான காதலால் தான் உருவாகின்றன என்று நான் அஞ்சுகிறேன்." திரு. டீஸி, நெருப்பிடம் மேலே டார்டன் கில்ட் அணிந்திருந்த அந்த மனிதனின் திடமான உருவத்தை சில கணங்கள் உற்றுப் பார்த்தார்: அவர் வேல்ஸ் இளவரசர் ஆல்பர்ட் எட்வர்ட்.

"உங்களுக்கு, நான் ஒரு பழமைவாதி மற்றும் ஒரு தீவிர டோரி," என்று அவர் சிந்தனைமிக்க குரலில் கூறினார். "ஓ'கானலின் காலத்திலிருந்து மூன்று தலைமுறைகளைக் கண்டிருக்கிறேன். எனக்குப் பஞ்சம் நினைவிருக்கிறது. மேலும், உங்கள் மதத்தின் உயர் அதிகாரிகள் ஒரு ஜனரஞ்சகவாதி என்று முத்திரை குத்திய ஓ'கானலுக்கு இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆரஞ்சுக்காரர்கள் பிரிவினைக்காகப் போராடினார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

புகழ்பெற்ற, பக்திமிக்க, அழியாத நினைவு. அற்புதமான அர்மாஹ்வில் உள்ள டைமண்ட் இன், பாப்பிஸ்டுகளின் சடலங்களால் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. விசுவாசமான தோட்டக்காரர்கள், முகமூடி அணிந்து ஆயுதம் ஏந்தி, வாக்குவாதத்தால் குரல் கரகரத்திருந்தனர். கறுப்பின வடக்கு மற்றும் உண்மையான—நீல—பைபிள். பயிர்த்தலைவர்கள் தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்தனர்.

ஸ்டீபன் ஒரு சிறிய சைகை செய்தார்.

"என் தாயார் வழியில், எனக்கும் கிளர்ச்சியாளர் இரத்தம் ஓடுகிறது," என்றார் திரு. டீஸி. "ஆனால் நான், பிரிட்டனுடன் இணைவதற்கு வாக்களித்த சர் ஜான் பிளாக்வுட்டின் வழித்தோன்றல். நாங்கள் ஐரிஷ் மக்கள் அனைவரும் மன்னர்களின் வழித்தோன்றல்களே."

"ஐயோ," என்றார் ஸ்டீபன்.

"'Per vias rectas' — அதாவது 'நேர் வழிகள்' — என்பதே அவரது குறிக்கோளாக இருந்தது," என்று திரு. டீஸி உறுதியாகக் கூறினார். அதற்காகவே அவர் வாக்களித்தார்; பின்னர் அவர் குதிரை சவாரிக்குரிய பூட்ஸ் காலணிகளை அணிந்துகொண்டு, ஆர்டாவிலிருந்து டப்ளினுக்குக் குதிரையில் புறப்பட்டார்.
செபு-ரியாய்-ட்ரின்

டப்ளினுக்கான பாதை நெடுங்காலமானது…

பளபளப்பான காலணிகளுடன், குதிரையின் மீது ஒரு முரட்டு ஜமீன்தார். வணக்கம், சர் ஜான். இனிய நாள், மாண்புமிகு நீதிபதி அவர்களே… நாள்… நாள். ஒரு ஜோடி காலணிகள் டப்ளினை நோக்கி மெதுவாக ஓடுகின்றன. செபு-ரியாய்-ட்ரின்.


“அது சரி, அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது,” என்றார் திரு. டீஸி. “திரு. டெடாலஸ், உங்கள் இலக்கியத் தொடர்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு, நீங்கள் எனக்கு ஒரு உதவி செய்யலாம். நான் பத்திரிகைக்கு ஒரு கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு கணம் உட்காருங்கள். முடிவுரை மட்டுமே பாக்கி உள்ளது.”

அவர் ஜன்னலருகே இருந்த மேசையை நோக்கி நடந்து சென்று, தனது நாற்காலியை இரண்டு முறை முன்னோக்கி நகர்த்தி, தட்டச்சு இயந்திரத்தில் ஏற்றப்பட்டிருந்த தாளில் இருந்து சில வார்த்தைகளைப் படித்துப் பார்த்தார்.

“உட்காருங்கள். மன்னிக்கவும்,” என்று அவர் தோளுக்கு மேல் திரும்பிக் கூறினார். “பொது அறிவின் அடிப்படையிலான விவாதங்கள். ஒரு நிமிடம்.” அவன் தன் அடர்ந்த புருவங்களுக்குக் கீழே இருந்து, தன் முழங்கைக்கு அருகிலிருந்த வரைவை முறைத்துப் பார்த்தான். முணுமுணுத்தவாறே, தட்டச்சு இயந்திரத்தின் விறைப்பான விசைகளை வேகமாகத் தட்டத் தொடங்கினான்; அவ்வப்போது தட்டச்சுப் பிழையை அழிப்பதற்காகவும் ஊதித் தள்ளுவதற்காகவும் அதன் தட்டைத் தூக்கினான்.

ஸ்டீஃபன் இளவரசரின் முன்னிலையில் பணிவுடன் அமர்ந்தான். சுவர்களில், தங்கள் உயர் குலத் தலைகளை நிமிர்த்தியபடி, நெடுங்காலமாக மறைந்துபோன குதிரைகளின் சட்டமிடப்பட்ட படங்கள் நின்றன: லார்ட் ஹேஸ்டிங்ஸின் *லெக்சரர்*, டியூக் ஆஃப் வெஸ்ட்மின்ஸ்டரின் *ஷாட்ஓவர்*, டியூக் ஆஃப் பியூஃபோர்ட்டின் *சிலோன்*—கிராண்ட் பிரிக்ஸ் டி பாரிஸ், 1866. குள்ளர்களைப் போன்ற ஜாக்கிகள் அவற்றின் மீது அமர்ந்து, சைகைக்காகக் காத்திருந்தனர். அரசக் கொடியின் கௌரவத்திற்காக அவை பந்தயத்தில் ஓடுவதை அவன் கண்டிருந்தான்; மறைந்துபோன கூட்டத்தின் ஆரவாரத்துடன் தன் சொந்தக் கூச்சலையும் சேர்த்திருந்தான். "முழு நிறுத்தம்," என்று திரு. டீஸி தன் விசைகளிடம் வேண்டினார். ஆனால், இவ்வளவு முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிய அவசர விவாதம்...

கிரான்லி என்னை ஒரு பெரும் அதிர்ஷ்டத்தைத் தேடி அழைத்துச் சென்றார்; வண்டிகளுக்கும் சேற்றுத் தெறிப்புகளுக்கும் மத்தியில், பந்தயப் புரோக்கர்களின் கூக்குரல்களுக்கு நடுவே, அசுத்தமான சகதியின் மீது தொங்கிய மதுக்கடை நாற்றத்தில், நிச்சயம் வெற்றி தரும் குதிரைகளைத் தேடி. ஒரு நிச்சயம் வெற்றி—பிளாக் ரெபெல்: பத்துக்கு ஒன்று என்ற முரண்பாடுகள். அதிர்ஷ்ட வேட்டைக்காரர்களைப் போல, நாங்கள் குதிரைக் குளம்புகளுக்குப் பின்னாலும், பந்தயத்தின் சூட்டில் பறந்த ஜாக்கிகளின் தொப்பிகளுக்கும் மேலாடைகளுக்கும் பின்னாலும் ஓடினோம்; ஒரு கசாப்புக் கடைக்காரரின் காதலியான, சிவந்த தோலுடைய ஒரு பெண்ணின் முகத்தைக் கடந்து—அவள் பேராசையுடன் ஒரு ஆரஞ்சுப் பழத்துண்டுக்குள் சேற்றில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

விளையாட்டு மைதானத்திலிருந்து, சிறுவர்களின் கீச்சிடும் கூச்சல்களும், ஒரு விசில் சத்தமும் கலந்த ஒரு வெடிப்பு ஒலித்தது.

இன்னொரு கோல். நான் அவர்களுடன் இருக்கிறேன், அவர்களின் நெளியும் உடல்களின் தள்ளாட்டத்தில், நெரிசலில், உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டத்தில். அது அவனா—அம்மாப் பிள்ளையா? அவனுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகப் போகிறதா? மோதல்கள். காலம் தப்பிப் பிழைத்தவர்களை அடிக்கு மேல் அடியாகத் தாக்குகிறது. சண்டைகள், சகதி, மற்றும் போரின் கர்ஜனை; கொல்லப்பட்டவர்களின் உறைந்த மரண வாந்தி; இரத்தம் வழியும் மனித குடல்களை ஈட்டி முனைகள் துளைக்கும் சத்தம்.

"அதோ," என்றார் திரு. டீஸி, எழுந்தவாறே. அவர் மேசைக்கு நடந்து சென்று தனது காகிதத் தாள்களை ஒன்றாக இணைத்தார். ஸ்டீபன் எழுந்து நின்றான்.

"இதன் சாராம்சத்தை நான் இங்கே சுருக்கமாகக் கூறியுள்ளேன்," என்றார் திரு. டீஸி. "இது வாய் மற்றும் கால் நோயைப் பற்றியது. ஒருமுறை பார்த்துக்கொள். இதில் இருவேறு கருத்துக்களுக்கு இடமில்லை."

உங்கள் செய்தித்தாள் பத்திகள் வழியாகப் பேச என்னை அனுமதியுங்கள். நமது வரலாற்றில் அடிக்கடி காணப்படும் தலையிடாக் கொள்கையின் ஒரு உதாரணம். கால்வே துறைமுகம் கட்டும் திட்டத்தை முறியடித்த லிவர்பூல் பரப்புரையாளர்கள். குறுகிய நீர்வழிப்பாதைகள் வழியாக தானிய ஏற்றுமதி. விவசாய அதிகாரிகளின் அசைக்க முடியாத அமைதி. ஒரு செவ்வியல் ஒப்பீட்டை நீங்கள் மன்னிப்பீர்கள். கசாண்ட்ரா. ஒருவர் எதிர்பார்ப்பதை விடச் சிறந்தவள் அல்லாத ஒரு பெண். விஷயத்தின் மையத்திற்கு வருவோம்.

ஸ்டீபன் தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, "நான் என் வார்த்தைகளைச் சுருக்கிக் கூறுவதில்லை, இல்லையா?" என்று திரு. டீசி கேட்டார்.

கால் மற்றும் வாய் நோய். கோக்கின் தயாரிப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது. சீரம் மற்றும் வைரஸ். தடுப்பூசி போடப்பட்ட குதிரைகளின் சதவீதம். ரிண்டர்பெஸ்ட். கீழ் ஆஸ்திரியாவின் முர்ஸ்டெக்கில் உள்ள இம்பீரியல் ஸ்டட். கால்நடை அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள். திரு. ஹென்றி பிளாக்வுட் பிரைஸ். பாரபட்சமற்ற நிபுணத்துவத்தின் ஒரு உன்னதமான வழங்கல். பொது அறிவின் அடிப்படையிலான வாதங்கள். மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு கேள்வி. காளையின் கொம்புகளைப் பிடிப்பது, உண்மையில். உங்கள் பத்திகளின் உபசரிப்பிற்கு நன்றியுடன்.

“இதை அச்சிட்டுப் படிக்க வேண்டும்,” என்று திரு. டீசி கூறினார். “நீங்களே பார்ப்பீர்கள்—அடுத்த முறை நோய் பரவும்போது, ​​அவர்கள் ஐரிஷ் கால்நடைகள் மீது தடை விதிப்பார்கள். ஆனால் இதற்குச் சிகிச்சை அளிக்க முடியும். இது முற்றிலும் குணப்படுத்தக்கூடியதுதான். ஆஸ்திரியாவில் கால்நடை மருத்துவர்கள் இதை வெற்றிகரமாகக் கையாண்டு குணப்படுத்துவதாக என் உறவினர் பிளாக்வுட் பிரைஸ் எனக்கு எழுதியிருக்கிறார். அவர்கள் வந்து உதவவும் தயாராக இருக்கிறார்கள். எப்படியாவது அதிகாரிகளின் கவனத்தை ஈர்க்க நான் முயன்று வருகிறேன். இப்போது பத்திரிகைகள் மூலமாகக்கூட முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் எனக்குத் தடைகள், சூழ்ச்சிகள், மறைமுகமான அரசியல் தலையீடுகள் எனப் பல சிக்கல்கள்...”

அவர் தன் விரலை உயர்த்தி, முதுமையின் காரணமாக ஏற்படும் நடுக்கத்துடன் காற்றில் அசைத்தபடியே பேசத் தொடர்ந்தார்:

“என் வார்த்தையைக் குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள், திரு. டெடாலஸ்,” என்றார் அவர். “இங்கிலாந்து யூதர்களின் கைகளில் சிக்கியுள்ளது. நிதித்துறை, பத்திரிகைத்துறை என அனைத்து முக்கிய நிறுவனங்களும் அவர்கள் வசமே உள்ளன. இது அந்த நாட்டின் வீழ்ச்சிக்கான தெளிவான அறிகுறி. அவர்கள் எங்கு கூடினாலும், அந்த நாட்டின் உயிர்நாடியையே உறிஞ்சிவிடுகிறார்கள். சமீப காலங்களில், இந்த நிலைமை நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்வதை நான் கவனித்து வருகிறேன். நீங்களும் நானும் இங்கே நிற்பது எவ்வளவு உறுதியோ, அதே அளவு உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—அந்த யூத வியாபாரிகள் நாட்டின் அடித்தளத்தையே அரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பழைய இங்கிலாந்து அழியும் தருவாயில் உள்ளது.”

அவர் சட்டென்று பின்னால் நகர்ந்தார்; சூரிய ஒளிக்கற்றையில் பட்ட அவரது கண்கள் அடர் நீல நிறத்தில் ஜொலித்தன. பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தபடியே அவர் தொடர்ந்தார்:

– அவள் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறாள், அல்லது ஏற்கனவே இறந்துவிட்டாள் என்றே சொல்லலாம். 



தெருவோரத்தில் நிற்கும் விலைமாதர்களின் ஓலக்குரல்

பழைய இங்கிலாந்திற்கான பிணத்துணியை நெய்யும்



அந்தக் காட்சியால் விரிந்த அவரது கண்கள், அவர் நின்றுகொண்டிருந்த சூரிய ஒளிக்கற்றையை ஊடுருவிப் பார்த்தன.

– ஒரு வியாபாரி, – என்றார் ஸ்டீபன், – மலிவாக வாங்கி அதிக விலைக்கு விற்பான். அவன் யூதனாக இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி; அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

– அவர்கள் ஒளிக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தார்கள், – என்றார் திரு. டீஸி சோகமான குரலில். – அவர்கள் கண்களில் இருள் சூழ்ந்துள்ளது. அதனால்தான் அவர்கள் இன்றுவரை பூமி முழுவதும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பாரிஸ் பங்குச் சந்தையின் படிகளில், பொன்னிற மேனியுடைய மனிதர்கள் மோதிரம் அணிந்த விரல்களால் விலைகளைச் சைகை செய்கிறார்கள். கூச்சலும் கலகலப்பும் நிறைந்த சூழல். கரடுமுரடான சிகை கொண்ட அவர்கள், பெரிய பட்டுத் தொப்பிகளுக்கு அடியில் சிக்கலான திட்டங்களை வகுத்தபடி, உரத்த குரலில் ஒருவரையொருவர் முட்டிக்கொண்டு நின்றார்கள்.
அவை அவர்களுடையவை அல்ல: உடைகளோ, பேச்சோ அல்லது உடல் அசைவுகளோ—எதுவும் அவர்களுடையவை அல்ல. அவர்களின் பெரிய, நிதானமான கண்கள், அவர்களின் வார்த்தைகளுடனும் அசைவுகளுடனும் ஒத்துப்போகவில்லை; அந்த வார்த்தைகளும் அசைவுகளும் வெளிப்படையாகத் தெரியாத அதே சமயம் விடாப்பிடியான தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. தங்களைச் சுற்றித் திரளும் வன்மத்தைப் பற்றியும், தங்கள் அவசரம் பயனற்றது என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். பொறுமையும் பயனற்றதுதான்—பொருட்களைச் சேகரித்து ஒளித்து வைப்பதும் கூட. காலம் நிச்சயம் அவை அனைத்தையும் சிதறடித்துவிடும். சாலையோரங்களில் சேர்க்கப்படும் செல்வம்: அடுத்தகட்ட இனப்படுகொலை அல்லது தாக்குதல் வரை மட்டுமே நிலைத்திருக்கும். அவர்களின் கண்கள் பல ஆண்டுகால அலைச்சலை அறிந்திருந்தன; அதே சமயம் பொறுமையுடன், தங்கள் உடலுக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானங்களையும் அவை கண்டிருந்தன.

"பாவம் செய்யாதவர் யார்?" என்று ஸ்டீபன் கேட்டான்.

"அதை நான் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?" என்று திரு. டீசி கேட்டார்.

அவர் முன்னே வந்து மேஜை அருகே நின்றார். ஆச்சரியத்தில் அவரது தாடை ஒரு பக்கமாகச் சரிந்தது. முதுமையின் ஞானம் இதுதானா? இதைத்தான் அவர் என்னிடமிருந்து கேட்கக் காத்திருந்தாரா?

"வரலாறு," என்று ஸ்டீபன் சொன்னான், "என்பது நான் விழித்தெழ முயலும் ஒரு பயங்கரக் கனவு."

மைதானத்திலிருந்து சிறுவர்களின் கூச்சல் எழுந்தது... ஒரு கூர்மையான விசில் சத்தம்: கோல் அடிக்கப்பட்டது. அந்தப் பயங்கரக் கனவு உன்னைத் தோற்கடித்தால் என்ன செய்வது?

"கடவுளின் வழிகள் அறிய முடியாதவை," என்று திரு. டீசி கூறினார். "வரலாறு முழுவதும் ஒரு மாபெரும் இலக்கை நோக்கியே நகர்கிறது: அதுவே கடவுளின் வெளிப்பாடு."

ஸ்டீபன் ஜன்னலை நோக்கித் தன் கட்டைவிரலை நீட்டிச் சொன்னான்:

"அதுதான் கடவுள்."

ஹர்ரா! ஆஹா! ஹூப்!

"என்ன?" என்று திரு. டீசி கேட்டார்.

"தெருவின் இரைச்சல்," என்று தோள்களைக் குலுக்கியபடியே ஸ்டீபன் பதிலளித்தான்.

திரு. டீசி தன் பார்வையைத் தாழ்த்தி, மூக்கின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகளை விரல்களால் அழுத்தினார். அவர் கண்களைச் சற்று மேலே உயர்த்தி, மீண்டும் கீழே தாழ்த்தினார்.

"உன்னை விட நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்," என்று அவர் கூறினார். "நாங்கள் பல தவறுகளைச் செய்திருக்கிறோம், பெரும் பாவங்களையும் இழைத்திருக்கிறோம். ஒரு பெண்ணின் மூலமாகவே இவ்வுலகில் பாவம் நுழைந்தது. ஒரு பெண்ணின் காரணமாக—அவள் தன் இனத்தைச் சேர்ந்த மற்ற பெண்களை விடச் சிறந்தவள் அல்ல—மெனெலாஸின் ஓடிப்போன மனைவியான ஹெலனின் காரணமாக, கிரேக்கர்கள் ட்ராய் நகருக்கு எதிராகப் பத்து ஆண்டுகள் போரிட்டனர்." மேலும், மெக்மர்ரோவின் நம்பிக்கையற்ற மனைவியும், அவளது காதலனான ப்ரெஃப்னியின் இளவரசன் ஓ'ரூர்க்கும் தான் முதல் அந்நியர்களை எங்கள் கடற்கரைக்கு அழைத்து வந்தனர். பார்னெல்லின் வீழ்ச்சிக்கும் ஒரு பெண்ணே காரணமாக இருந்தாள். பல தவறுகள், பல தோல்விகள் இருந்தன; ஆனால் நாங்கள் சோதனைகளுக்கு அடிபணியவில்லை. இப்போதும் கூட, என் வாழ்நாளின் அந்திமக் காலத்தில், நான் ஒரு போராளியாகவே இருக்கிறேன். நீதியான அந்த நோக்கத்திற்காக நான் இறுதிவரை உறுதியுடன் நிற்பேன்.

அல்ஸ்டர் போராடுகிறது,

அல்ஸ்டர் வெற்றி பெறும்.

ஸ்டீபன் காகிதத் தாள்களை ஏந்தியிருந்த தன் கையை உயர்த்தினான்.

"ஆகவே, ஐயா..." என்று அவன் தொடங்கினான்.

"நீங்கள் இந்தப் பணியில் நீண்ட காலம் நீடிக்க மாட்டீர்கள் என்று நான் கணிக்கிறேன்," என்றார் திரு. டீசி. "நீங்கள் ஆசிரியராகப் பிறக்கவில்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன். ஒருவேளை நான் தவறாகக்கூட நினைக்கலாம்."

"பெரும்பாலும் நான் ஒரு கற்பவனாவே இருக்கக்கூடும்," என்றான் ஸ்டீபன்.

இங்கே கற்றுக்கொள்ள என்ன இருக்கிறது?

திரு. டீசி தலையை அசைத்தார்.

"யாருக்குத் தெரியும்?" என்றார் அவர். "கற்றுக்கொள்ள, ஒருவன் பணிவை வெளிப்படுத்த வேண்டும். ஆயினும், வாழ்க்கையே ஒரு சிறந்த ஆசிரியர்."

ஸ்டீபன் மீண்டும் காகிதத் தாள்களைச் சலசலக்கச் செய்தான்.

"இதைப் பொறுத்தவரை..." என்று அவன் தொடங்கினான்.

"ஆம்," என்றார் திரு. டீசி. "உங்களிடம் இரண்டு பிரதிகள் உள்ளன. முடிந்தால், அவற்றை உடனே அச்சிடச் செய்யுங்கள்."

டெலிகிராப். ஐரிஷ் நிலம்.

"முயற்சிக்கிறேன்," என்றான் ஸ்டீபன், "நாளை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன். ஓரிரு பத்திரிகை ஆசிரியர்களுடன் எனக்குச் சற்று அறிமுகம் உண்டு."

"அதுவே போதுமானது," என்று உற்சாகத்துடன் கூறினார் திரு. டீசி. "நேற்றிரவு நான் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திரு. ஃபீல்டுக்குக் கடிதம் எழுதினேன். இன்று ஆர்சனல் ஹோட்டலில் கால்நடை வர்த்தகர் சங்கத்தின் கூட்டம் நடைபெறுகிறது. அந்தக் கூட்டத்தின் கவனத்திற்குக் எனது கடிதத்தைக் கொண்டுவருமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். மேலும் இதை ஓரிரு செய்தித்தாள்களில் வெளியிட முடிந்தால்... எந்தெந்தத் தாள்கள்?" – ஈவினிங் டெலிகிராப்...

– மிகச் சரியானது, – என்றார் திரு. டீசி. – நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டாம். என் உறவினர் ஒருவரின் கடிதத்திற்கு நான் இன்னும் பதிலளிக்க வேண்டியுள்ளது.

– காலை வணக்கம், ஐயா, – என்றான் ஸ்டீபன், காகிதங்களைத் தன் பையில் செருகிக்கொண்டே. – நன்றி.

– பரவாயில்லை, – என்று பதிலளித்தார் திரு. டீசி, தன் மேஜையில் இருந்த காகிதங்களைத் தேடியபடியே. – என் பழமையான பாணிகள் இருந்தபோதிலும், உங்களுடன் விவாதங்களில் ஈடுபடுவதை நான் ரசிக்கிறேன்.

– காலை வணக்கம், ஐயா, – என்று மீண்டும் கூறினான் ஸ்டீபன், குனிந்திருந்த அவர் முதுகைப் பார்த்துத் தலைவணங்கியபடி.

அவன் திறந்தவெளி வராண்டாவிற்கு வெளியே வந்து, கீழே இறங்கி, சரளைக் கல் பாதையில் மரங்களுக்கு அடியில் நடந்தான்; அப்போது விளையாட்டு மைதானத்திலிருந்து கூர்மையான கூச்சல்களும் ஹாக்கி மட்டைகளின் சத்தமும் அவனுக்குக் கேட்டன. அவன் வாயிலைக் கடந்து சென்றபோது, ​​சிங்கச் சிலைகள் தங்கள் பீடங்களில் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தன. பற்களற்ற பயங்கரங்கள். அவனது போரில் நானும் ஒரு துணைவன். முல்லிகன் எனக்கு ஒரு புதிய பட்டப்பெயரைச் சூட்டுவான்: 'காளைகளை நேசிக்கும் கவிஞன்'.

– திரு. டீடலஸ்.

அவன் என்னை நோக்கி ஓடி வருகிறான். இனிமேல் கடிதங்கள் எதுவும் இருக்காது என்று நம்புகிறேன்.

– ஒரு நிமிடம்.

– சொல்லுங்கள் ஐயா, – என்றான் ஸ்டீபன், வாயிலை நோக்கித் திரும்பியவாறே.

திரு. டீசி நின்றார்; மூச்சு வாங்கியபடி, திணறிக் கொண்டிருந்தார்.

– நான் ஒன்றைச் சொல்ல விரும்பினேன், – என்றார் அவர். – அயர்லாந்துதான் யூதர்களை ஒருபோதும் துன்புறுத்தாத ஒரே நாடு என்ற சிறப்பைப் பெற்றிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அதற்குக் காரணம் என்னவென்று தெரியுமா?

அவர் பிடிவாதமான பாவனையுடன், காற்றில் அலைபாய்ந்த வெப்ப அலைகளை உற்று நோக்கினார்.

– ஏன், ஐயா? – என்று கேட்டான் ஸ்டீபன், புன்னகைத்தபடியே.

– ஏனென்றால், அது அவர்களை உள்ளே அனுமதிக்கவே இல்லை, – என்று வெற்றியார்வத்துடன் அறிவித்தார் திரு. டீசி. அவரது தொண்டையிலிருந்து ஒரு கரகரப்பான சிரிப்பு வெடித்துக் கிளம்பியது; அதனுடன் சளியின் சத்தமும் சேர்ந்து ஒலித்தது. இருமலும் சிரிப்புமாக, கைகளை காற்றில் வீசியபடி அவர் சட்டென்று திரும்பி நடந்தார்.

"அது அவர்களை உள்ளே அனுமதிக்கவே இல்லை," என்று சிரிப்புக்கிடையே மீண்டும் கத்தினார் அவர்; சரளைக் கற்கள் நிறைந்த பாதையில் தனது கால்களை (காலுறைகள் அணிந்த நிலையில்) எடுத்து வைத்து நடந்தார். "அதனால் தான்."

அசைந்தாடும் கிளைகளின் பின்னலுக்கு இடையே சூரிய ஒளிக்கதிர்கள் சிதறிய தங்க நாணயங்களைப் போல அவரது முதிர்ந்த தோள்களின் மீது பொழிந்தன.

first version

* * *

கைகளில் ஒரு கிண்ணத்தில் நுரை, ஒரு சவரக்கத்தி மற்றும் கண்ணாடி அதன் மீது குறுக்காகக் கிடந்ததுடன், கம்பீரமான குவாட் மாலிகன் கண்ணியத்துடன் மேடையில் ஏறினார். காலைக் காற்று அவரது திறந்த மஞ்சள் அங்கியை சற்று பின்னால் பிடித்தது.

கோப்பையை சொர்க்கத்திற்கு உயர்த்தி, அவர் அறிவித்தார்:

– டேய்க்கு அறிமுகம்.

இங்கே அவர் ஒரு கணம் உறைந்து போனார், பின்னர் படிக்கட்டுகளின் இருண்ட கிணற்றில் பார்த்து, கரகரப்பாக கூச்சலிட்டார்:

- மேலே வலம் வா, கிஞ்ச். வெளியே போ, சோர்வடைந்த ஜெஸ்யூட்.

மேலும் நடந்து, முல்லிகன் ஒரு வட்டமான தழுவலில் அமர்ந்தார். சுற்றிப் பார்த்து, எல்லாவற்றையும் மூன்று முறை ஆசீர்வதித்தார் - கோபுரம், வயல்கள், காலை தூக்கத்தில் இருந்த மலைகள். ஸ்டீபன் டெடலஸைப் பார்த்து, அவர் முன்னோக்கி சாய்ந்து, சிலுவையின் அடையாளத்தை அவரை நோக்கி அசைக்கத் தொடங்கினார், தலையை அசைத்து அழுதார்.

ஸ்டீபன் டெடலஸ், இருட்டாகத் தூக்கத்தில், மேடையின் தண்டவாளத்தில் தனது முழங்கைகளைச் சாய்த்து, மங்கிப்போன ஓக் நிறத்தில் (மொட்டையடிக்கப்படாத) மெலிந்துபோன முடியின் கீழே, நடுங்கும், ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும், நீண்ட குதிரை போன்ற முகத்தை, குளிராகப் பார்த்தார்.

ஹ்வாட் மாலிகன் கண்ணாடியின் அடியில் பார்த்துவிட்டு உடனடியாக கிண்ணத்தை மீண்டும் அதனால் மூடினார்.

"பாராக்ஸுக்குத் திரும்பு," என்று அவர் கடுமையாகச் சொன்னார், பின்னர் ஒரு பாதிரியார் குரலில் மேலும் கூறினார்:

"ஏனென்றால், என் அன்பான பிள்ளைகளே, இது உண்மையிலேயே கிறிஸ்துவினுடையது: ஆவி, உடல், இரத்தம், மற்றும் ஆண்குறியின் ஒரு துண்டு. இசையை குறைத்து விடுங்கள். எல்லோரும் கண்களை மூடுங்கள், நல்ல ஐயாக்களே. ஒரு கணம், நம்முடைய இந்த வெள்ளை உடல்கள் கொஞ்சம் திசை மாறிச் செல்கின்றன. இப்போது, ​​எல்லோரும் அமைதியாக இருங்கள்!"

ஒரு கோணத்தில் மேல்நோக்கிப் பார்த்து, அவன் ஒரு சைகை விசில் விட்டு உறைந்தான், எல்லா காதுகளும், வெண்மையான பற்களின் சீரான வரிசைகளில் தங்கப் பொறிகள் இங்கும் அங்கும் மின்னின. ஸ்லாடோஸ்ட். அமைதியிலிருந்து ஒரு ஜோடி வலுவான, துளையிடும் விசில்கள் பதிலளித்தன.

"நன்றி, கிழவரே," முல்லிகன் கத்தினார். "ஏற்கனவே போதும். நீங்கள் மின்சாரத்தை அணைக்கலாம்."

அவன் அரவணைப்பிலிருந்து குதித்து, தன் கைக்கடிகாரத்தை இருட்டாகப் பார்த்தான், அவன் கால்களில் விழுந்து கிடந்த தன் அங்கியின் ஓரங்களை எடுத்தான்.

கவலையுடன், நன்கு ஊட்டப்பட்ட முகத்துடனும், இரட்டை கன்னத்தின் மழுங்கிய நீள்வட்டத்துடனும், அவர் ஒரு கார்டினல் அல்லது மடாதிபதியைப் போல இருந்தார், இடைக்காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கலை ஆர்வலர். அவரது உதடுகளில் ஒரு இனிமையான புன்னகை பரவியது.

"கோழிகளுக்கு இது ஒரு நகைச்சுவை," என்று அவர் விளையாட்டாக வரைந்தார், "அது உங்கள் அபத்தமான பெயர், பண்டைய கிரேக்கம்."

அவன் ஒரு நகைச்சுவைக்காரனின் விரலை நீட்டி, தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டே, கைப்பிடிப் பகுதியை நோக்கி வேகமாக நடந்தான். ஸ்டீபன் டெடலஸ் மெதுவாக மேலே ஏறி, சில அடிகள் எடுத்து வைத்து, கைப்பிடியின் விளிம்பில் அமர்ந்து, முல்லிகன் கைப்பிடிப் பகுதியில் ஒரு கண்ணாடியை வைத்து, தனது சவர தூரிகையை கிண்ணத்தில் நனைத்து, கன்னங்கள் மற்றும் தொண்டையில் நுரை வரத் தொடங்குவதைப் பார்த்தான்.

மேக் மாலிகனின் மகிழ்ச்சியான குரல் தொடர்ந்து முணுமுணுத்தது:

"என் பெயரும் அவ்வளவு பெரியதல்ல: மலாச்சி முல்லிகன் - தொடர்ச்சியாக இரண்டு டாக்டைல்ஸ். ஆனால் அதில் பழங்காலத்தின் தொடுதல் இருக்கிறது, இல்லையா? உயிருடன், சூடாக, ஒரு புதிய பைசா போல. இல்லை, நீங்களும் நானும் நிச்சயமாக ஏதென்ஸுக்குப் போக வேண்டும். சரி, எப்படி? என் அத்தைக்கு இருபது பவுண்டுகள் கிடைத்தால் நீ போவாயா?"

அவர் தனது சவர தூரிகையைக் கீழே போட்டுவிட்டு, வெடித்துச் சிரித்துக்கொண்டே கத்தினார்:

- அவன் போவானா?! சிரிக்கும் ஜேசுட்.

சிரித்து முடித்ததும், அவன் ஷேவிங் செய்வதில் கவனம் செலுத்தினான்.

"சொல்லு, முல்லிகன்," ஸ்டீபன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

- என்ன, என் அன்பே?

– ஹெய்ன்ஸ் இந்த கோபுரத்தில் எவ்வளவு காலம் தங்குவார்?

ஹ்வாட் மாலிகன் தனது வலது தோளில் மொட்டையடிக்கப்பட்ட கன்னத்தைக் காட்டினார்.

"கடவுளே, அவன் தாங்க முடியாதவன்," என்று அவர் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார், "இந்த ஆடம்பரமான ஆங்கிலோ-சாக்சன். அவன் உன்னை ஒரு ஜென்டில்மேன் என்று நினைக்கவில்லை. இந்த மோசமான ஆங்கிலேயர்கள். அவர்கள் பணத்தாலும் அஜீரணத்தாலும் வெடிக்கப் போகிறார்கள். அவன் ஆக்ஸ்போர்டைச் சேர்ந்தவன், நீ பார்க்கிறாய். உனக்குத் தெரியும், டெடலஸ், நீதான் உண்மையான ஆக்ஸ்போர்டு பாணியைக் கொண்டவன். அவனுக்கு அது புரியவில்லை. ஓ, நான் உனக்கு எவ்வளவு பொருத்தமாக 'ஸ்டிலெட்டோ கிஞ்ச்' என்று செல்லப்பெயர் சூட்டினேன்."

அவன் தன் கன்னத்தை கவனமாக மொட்டையடித்துக் கொண்டான்.

"அவன் இரவு முழுவதும் ஒரு கருஞ்சிறுத்தைப் பற்றி கத்திக் கொண்டிருந்தான்," ஸ்டீபன் கூறினார். "அவன் தன் துப்பாக்கிகளை எங்கே வைத்திருக்கிறான்?"

- தூக்கத்தில் நடப்பவன் பைத்தியம். சரி, உன்னைப் பற்றி என்ன? உனக்கு பயமா?

"நிச்சயமாக," ஸ்டீபன் பயத்துடன் பதிலளித்தார். "சுற்றிலும் இருட்டாக இருக்கிறது, இந்த தெரியாத நபர் ஓடிவந்து 'நான் அந்த சிறுத்தையை சுட்டுவிடுவேன்!' என்று முணுமுணுக்கிறார். நீரில் மூழ்குவதைக் காப்பாற்றுவது நீங்கள்தான். நான் ஹீரோ இல்லை. அவர் தங்கினால், நான் கிளம்புகிறேன்."

கிரிப் மாலிகன் நுரை பூசப்பட்ட ரேஸர் பிளேடைப் பார்த்து முகத்தைச் சுருக்கி, பின்னர் தனது இருக்கையிலிருந்து கீழே குதித்து, விரைவாக தனது கால்சட்டைப் பைகளைத் தேடினார்.

"ஐயோ, ஷிட்!" அவன் தடுமாறினான்.

அவர் தழுவலை நெருங்கி, ஸ்டீபனின் மார்பகப் பையில் கையை வைத்து விளக்கினார்:

- உன் மூக்கை எனக்குக் கொடு, நான் என் ரேஸரைத் துடைக்க வேண்டும்.

ஸ்டீபனின் அழுக்கு, சுருக்கப்பட்ட மூக்கு வெளியே இழுக்கப்பட்டு, பரிசோதனைக்காக மூலையில் உயர்த்தப்பட்டதால் அவர் நகரவில்லை.

குளுட் மாலிகன் ரேஸர் பிளேட்டை சுத்தமாக துடைத்தான். பிறகு, துணியைப் பார்த்து, அவன் சொன்னான்:

– பார்டின் மூக்கு. நமது ஐரிஷ் கவிஞர்களின் கலையின் கொடியின் புதிய நிறம்: சளி-பச்சை. முதல் பார்வையிலேயே சுவை தெளிவாகத் தெரியும், இல்லையா?

அவர் மீண்டும் கைப்பிடி சுவர் மீது அமர்ந்து, தனது வெளிறிய, பொன்னிற முடியின் இழைகளுக்கு அடியில் இருந்து டப்ளின் விரிகுடாவைப் பார்த்தார்.

"என் கடவுளே," என்று அவர் பணிவுடன் கூறினார். "ஓல்ஜி கடலுக்கு எவ்வளவு பொருத்தமாக பெயரிட்டார்: பெரிய மென்மையான தாய். சளி-பச்சை கடல். விதைப்பையை சுருக்கும் கடல். எபி ஓயினோபா பாண்டன் . ஆ, டேடலஸ், இந்த கிரேக்கர்கள். நான் உங்களுக்கு கற்பிக்க வேண்டும். நீங்கள் அவற்றை மூலத்தில் படிக்க வேண்டும். தல்லட்டா! தல்லட்டா! இதோ அவள் - எங்கள் பெரிய மென்மையான தாய். அவளைப் பாருங்கள்."

ஸ்டீபன் எழுந்து நின்று கைப்பிடிப் பலகையை நோக்கி நடந்தான். அதன் மீது சாய்ந்து கொண்டு, கிங்ஸ்டன் துறைமுகத்திலிருந்து புறப்படும் தண்ணீரையும் அஞ்சல் படகையும் பார்த்தான்.

"எங்கள் வலிமைமிக்க தாய்," என்றார் குவாட் மாலிகன்.

அவர் திடீரென்று கடலில் இருந்து தனது சாம்பல் நிறக் கண்களைப் பிரித்து ஸ்டீபனின் முகத்தைத் தேடிப் பார்த்தார்.

"நீ உன் அம்மாவைக் கொன்றுவிட்டாய் என்று என் அத்தை நினைக்கிறாள்," என்று அவர் கூறினார். "அதனால்தான் அவள் உன்னுடன் தொடர்பு கொள்ள என்னைத் தடை செய்தாள்."

"யாரோ அவளை முடித்துவிட்டார்கள்," ஸ்டீபன் சோகமாக பதிலளித்தார்.

"ஆனால், நீ மண்டியிட்டிருக்கலாம், கிஞ்ச்! உன் அம்மா, இறந்துகொண்டே, அதைக் கேட்டாள்," என்று குவாட் மாலிகன் தொடர்ந்தார். "நிச்சயமாக, நானும் ஒரு ஹைபர்போரியன். ஆனால் இது உன் சொந்த அம்மா, இறந்துகொண்டே, உன்னிடம் மண்டியிட்டு அவளுக்காக ஜெபிக்கச் சொல்கிறது. நீ பிடிவாதமாக இருக்கிறாய். உன்னில் எவ்வளவு தீமை இருக்கிறது..."

அவன் சற்று நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் கன்னங்களில் லேசாகத் துடைத்தான். அவன் உதடுகளில் ஒரு மன்னிக்கும் புன்னகை மலர்ந்தது.

"ஆனா, ரொம்ப நல்ல மைம்," என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான். "கின்ச் தான் அவங்களிலேயே ரொம்ப அழகான கோமாளி."

அவர் சமமாகவும் கவனமாகவும், அமைதியாகவும், தீவிரமாகவும் மொட்டையடித்துக் கொண்டார்.

ஒரு துண்டாக்கப்பட்ட கிரானைட்டில் தனது முழங்கையை சாய்த்து, ஸ்டீபன் தனது உள்ளங்கையை நெற்றியில் அழுத்தி, தனது கருப்பு ஜாக்கெட் ஸ்லீவின் தேய்ந்துபோன பளபளப்பான விளிம்பைப் பார்த்தான். காதல் வருவதைப் போல இன்னும் வராத ஒரு வலி, அவன் இதயத்தை வேதனைப்படுத்தியது. அமைதியாக, அவள் ஏற்கனவே இறந்துவிட்ட அவனது கனவுகளில் தோன்றினாள், மெழுகு மற்றும் ரோஜாக்களின் நறுமணத்தை வெளிப்படுத்தும் தளர்வான பழுப்பு நிற போர்வையில் அவளுடைய வாடிய உடல், அவள் அமைதியாக அவன் மீது சாய்ந்தபோது, ​​அவளுடைய மூச்சு, ஈரமான சாம்பலின் லேசான வாசனையை வீசியது. அவளுடைய உடைந்த சுற்றுப்பட்டையின் நூல்களுக்கு அப்பால் கடல் கிடந்தது - ஒரு பெரிய, மென்மையான தாய், நன்கு ஊட்டப்பட்ட குரல் இப்போதுதான் கூறியது போல. அடிவானமும் விரிகுடாவின் விளிம்பிலும் பச்சை நிற ஈரப்பதம் நிறைந்திருந்தது. அவரது தாயின் படுக்கைக்கு அருகில் ஒரு வெள்ளை பீங்கான் கிண்ணம் இருந்தது, பிசுபிசுப்பான பச்சை பித்தத்திற்காக, வாந்தி எடுக்கும் முயற்சியில், இறக்கும் பெண் அழுகும் கல்லீரலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டாள்.

கிரிப் மாலிகன் மீண்டும் தனது ரேஸரைத் துடைத்தான்.

"ஓ, நீ ஒரு கடின உழைப்பாளி," என்று அவர் கனிவாகக் கூறினார். "நாங்கள் உனக்கு ஒரு சட்டையும் ஒரு ஜோடி கைக்குட்டைகளும் கொடுக்க வேண்டும். வேறொருவரின் முதுகில் இருந்த அந்த பேன்ட் எப்படி மாறியது?"

"சரிதான்," ஸ்டீபன் பதிலளித்தார்.

மாலிகனின் பிடி அவன் கீழ் உதட்டின் கீழ் உள்ள குழியைத் தாக்கியது.

"இது வெறும் அபத்தமானது," என்று அவர் திருப்தியான தொனியில் கூறினார், "இங்கே 'பயன்படுத்தப்பட்டவர்' என்று நீங்கள் உண்மையில் சொல்ல முடியாது. சிபிலிஸ் நோயால் பாதிக்கப்பட்ட எந்த வகையான குடிகாரன் அவற்றை உங்களுக்கு முன் அணிந்திருந்தான் என்பது கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும். எனக்கு சில கோடிட்ட கால்சட்டைகள் உள்ளன - முடி போல மெல்லியவை. நரைத்தவை. அவற்றில் நீங்கள் அழகாக இருப்பீர்கள். சீரியஸாக, கிஞ்ச். கண்ணியமான உடைகளில், நீங்கள் வெறும் கண்களுக்கு ஒரு பார்வை."

"நன்றி," ஸ்டீபன் கூறினார். "நான் சாம்பல் நிறத்தை அணிய முடியாது."

"அவர் அவற்றை அணிய முடியாது," என்று குவாட் மாலிகன் கண்ணாடியில் தனது முகத்தைத் தெரிவித்தார். "ஆசாரம் என்பது ஆசாரம். அவர் தனது தாயைக் கொன்றார், ஆனால் துக்கத்தில் அவர் சாம்பல் நிற ஆடைகளை அணிய மாட்டார்."

அவன் கவனமாக ரேஸரை மடித்து, தன் விரல் நுனிகளால் தோலின் மென்மையை சோதித்தான். ஸ்டீபனின் பார்வை கடலில் இருந்து நீலப் புகையின் நிறத்தில் நகரும் கண்களைக் கொண்ட குண்டான முகத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.

"நேற்று நான் கப்பலில் இருந்த அந்த நபரிடம், உங்களுக்கு GPA இருப்பதாகக் கூறுகிறார்" என்று கிரிப் மாலிகன் கூறினார். அவர் டாட்வில்லில் கோனோலி நார்மனுடன் வசிக்கிறார். GPA என்பது டிமென்ஷியாவின் பொதுவான பக்கவாதத்தைக் குறிக்கிறது."

அவர் கண்ணாடியை அரை வட்டமாக அசைத்து, கடலின் மேல் ஏற்கனவே பிரகாசிக்கும் சூரியனின் பிரதிபலிப்புடன் அனைவருக்கும் செய்தியைப் பரப்பினார். அவரது மொட்டையடிக்கப்பட்ட உதடுகள் அவரது வெள்ளை பற்களின் பளபளப்பில் சுருண்டன, அவரது வலுவான, நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட உடலை அசைத்த சிரிப்பு.

"உன்னைப் பார், நீ பயமுறுத்தும் பறவை" என்றார் அவர்.

ஸ்டீபன் தான் உயர்த்திப் பிடித்த கண்ணாடியைப் பார்க்க குனிந்தான், அது விரிசல் போல் விரிசல். அவன் தலைமுடி மேலே ஒட்டிக்கொண்டது. அவன் என்னை அப்படித்தான் பார்க்கிறான், அவ்வளவுதான். இந்த முகத்தை எனக்காக யார் தேர்ந்தெடுத்தார்? இந்தக் கடின உழைப்பாளியின் பூச்சிகளை ஒழிக்க வேண்டும். அவைகளும் அதே அளவு எரிச்சலூட்டும்.

"நான் அதை சமையல்காரரின் அறையிலிருந்து திருடிவிட்டேன்," என்று கிரிப் மாலிகன் கூறினார். "அது அவளுக்கு சரியாக இருந்தது. மலாக்கியின் பொருட்டு, அத்தை அசிங்கமான வேலையாட்களை மட்டுமே வேலைக்கு அமர்த்துவார். அதனால் அவரை சோதனைக்கு உள்ளாக்கக்கூடாது. அவர்கள் அவளை உர்சுலா என்று அழைக்கிறார்கள்."

மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டே, ஸ்டீபனின் பார்வையிலிருந்து கண்ணாடியை விலக்கிப் பிடித்தான்.

"கண்ணாடியில் முகம் தெரியாதபோது கலிபனின் கோபம்" என்று அவர் கூறினார். "அந்த நேரத்தில் உங்களைப் பார்க்க வைல்ட் உயிருடன் இல்லாதது பரிதாபம்!"

ஸ்டீபன் பின்வாங்கி, விரலைக் காட்டி கசப்புடன் கூறினார்:

– இதோ ஐரிஷ் கலையின் சின்னம். ஒரு விரிசல் அடைந்த வேலைக்காரனின் கண்ணாடி.

கிரிப் மாலிகன் திடீரென்று அவன் கையைப் பிடித்து கோபுரத்தைச் சுற்றி அழைத்துச் சென்று, அவன் சட்டைப் பையில் திணித்த கண்ணாடியையும் ரேஸரையும் சத்தமாக முழங்கினான்.

"உன்னை இப்படி கிண்டல் செய்வது நியாயமில்லை கிஞ்ச்," என்று அவர் பரிவுடன் கூறினார். "கடவுளே ஆணையாக, உனக்கு வேறு யாரையும் விட ஆன்மீகம் அதிகம்."

அவன் மீண்டும் அங்கே செல்கிறான். என் கைவினைப்பொருளின் லான்செட் அவனுடைய ஸ்கால்பெல்களைப் போலவே அவனை பயமுறுத்துகிறது. ஒரு குளிர் எஃகு பேனா.

"ஒரு உடைந்த வேலைக்காரனின் கண்ணாடி. அதையே அந்த ஆக்ஸ்போர்டு காளையிடம் சொல்லி, அவனுக்கு ஒரு கினியாவை கடனாகக் கொடு. அவன் பண நாற்றமடிப்பான், நீ ஒரு ஜென்டில்மேன் என்று அவன் நினைக்கவில்லை. அவனுடைய மூதாதையர் ஜூலுக்களுக்கு மலமிளக்கியை விற்று அல்லது அதே அளவு நாற்றமடிக்கும் வேறு ஏதாவது மோசடி செய்து செல்வம் ஈட்டினார். கடவுளே, கிஞ்ச், நீங்களும் நானும் சேர்ந்து செயல்பட்டால், இந்தத் தீவுக்கு ஏதாவது செய்வோம், இல்லையா? இங்கே ஹெல்லாஸை உருவாக்குவோம்."

கிரென்லியுடன் கைகோர்த்து. இப்போது அவருடன்.

– கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க! நீங்க இந்தப் பன்றிகளிடம் பிச்சை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்துல இருக்கீங்க. உங்க உண்மையான மதிப்பு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். சரி, என்னை நம்புங்க. எனக்கு என்ன ஆச்சு? ஹெய்ன்ஸ்னாலயா? அவன் ஏதாவது சத்தம் போட்டால், நான் சீமோரை கூப்பிடுவேன்; கிளைவ் கெம்தோர்ப்பை விட மோசமாக அடிப்போம்.

கிளைவ் கெம்தோர்ப்பின் பிளாட்டில் பணக்கார குழந்தைகளின் அழகற்றவர்கள். வெளிறிய முகங்கள்: பக்கவாட்டில் பிடித்துக்கொண்டு, ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக விழுந்து, ஓ, நான் வெடித்துவிடுவேன்! அவளை இன்னும் கொஞ்சம் மெதுவாக அடிக்க முயற்சி செய், ஆப்ரி! நான் வருவேன்! அவர்களில் ஒருவர், ரிப்பன்களில் கோடிட்ட சட்டை, காற்றில் படபடப்பு, குதிகால் வரை விழுந்த கால்சட்டையில் மேசையைச் சுற்றி குதிக்கிறார், அதைத் தொடர்ந்து தையல்காரரின் கத்தரிக்கோலுடன் மாக்டலீனின் ஈட். பயந்த கன்றின் முகம், மர்மலேடால் பொன்னிறமாக்கப்பட்டது. ஏன் அவற்றை வெட்ட வேண்டும்? இது என்ன மாதிரியான நகைச்சுவை? திறந்த ஜன்னலிலிருந்து வரும் கூச்சல்கள் சதுக்கத்தில் மாலை நேரத்தை பயமுறுத்துகின்றன. ஒரு காது கேளாத தோட்டக்காரர், மேத்யூ அர்னால்டின் முகமூடியைப் போல, இருண்ட புல்வெளியின் குறுக்கே ஒரு அறுக்கும் இயந்திரத்தை சத்தமிடுகிறார், வெட்டப்பட்ட புல்லின் நடனமாடும் கட்டிகளை உன்னிப்பாகப் பார்க்கிறார்.

கோயில்... புறமதத்தின் புதுப்பித்தல்... தொப்புள் கொடி.

"அவன் இருக்கட்டும்," ஸ்டீபன் கூறினார். "அவன் பகலில் சாதாரணமாகத் தெரிகிறான்."

"அப்போ என்ன விஷயம்?" என்று கிரிப் மாலிகன் பதறிக் கேட்டான். "இருமல்! நான் உன்னிடம் நேர்மையாகச் சொல்கிறேன். அப்போ உனக்கு என்ன ஆச்சு?"

தூங்கும் திமிங்கலத்தின் மூக்கைப் போல தண்ணீரில் தங்கியிருந்த பிரே ஹெட்டின் வட்டமான கேப்பை நோக்கி அவர்கள் நின்றனர். ஸ்டீபன் அமைதியாக தனது கையை விடுவித்தார்.

"நான் சொல்லட்டுமா?" என்று அவர் கேட்டார்.

- ஆமா! என்ன விஷயம்? எனக்கு அப்படி எதுவும் ஞாபகம் இல்லை.

அவன் தன் கண்களை ஸ்டீபனின் முகத்திலேயே பதித்திருந்தான். ஒரு தென்றல் அவன் நெற்றியைத் தொட்டு, அவனது கலைந்த மஞ்சள் நிற முடியை மெதுவாக அசைத்து, அவன் கண்களில் ஒரு வெள்ளி நிறக் கவலையைத் தூண்டியது.

தனது சொந்தக் குரலின் சத்தத்தால் வெட்கப்பட்டு, ஸ்டீபன் கூறினார்:

- என் அம்மா இறந்த பிறகு நான் முதன்முதலில் உங்களிடம் வந்தது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?

குவாட் மாலிகன் திடீரென்று முகம் சுளித்து விரைவாகப் பேசத் தொடங்கினார்:

- என்ன? எங்கே? எனக்கு அப்படி எதுவும் நினைவில் இல்லை. எனக்கு எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் மட்டுமே நினைவில் உள்ளன. சரி, அடுத்து என்ன நடந்தது? கடவுளின் பொருட்டு, என்ன நடந்தது?

"நீ தேநீர் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாய்," ஸ்டீபன் தொடர்ந்தார், "மேலும் சூடான தண்ணீர் எடுக்க வெளியே சென்றான். உன் அம்மாவும் வேறொருவரும் வாழ்க்கை அறையை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தார்கள். அது யார் என்று அவள் கேட்டாள்."

- ஆமா? நான் என்ன பதில் சொன்னேன்? எனக்கு ஞாபகம் இல்லை.

- நீங்கள் சொன்னீர்கள்: "ஓ, அது டேடலஸ் தான், அவருடைய தாய் இறந்துவிட்டார்."

மாலிகனின் கன்னங்களில் ஒரு வெட்கம் பரவி, அவனை இளமையாகவும் கவர்ச்சியாகவும் காட்டியது.

"அப்படியா? அவன் அப்படித்தான் சொன்னானா? அதுல என்ன தப்பு இருக்கு?" அவன் பதட்டத்துடன் தன் குழப்பத்தை விலக்கிக் கொண்டான்.

"உன் அம்மாவோட மரணம்னா என்ன, இல்லன்னா உன்னோடதா, இல்லன்னா என்னோடதா? நீ ஒருத்தரை மட்டும்தான் பார்த்திருக்கே - உன் அம்மாவோட மரணம். ஆனா அவங்க எல்லாரும் சவக்கிடங்கில் சத்தமிட்டு, பிறகு குடுக்கறதை நான் நிறையப் பார்த்திருக்கேன். எல்லா மிருகங்களையும் போல அவங்க செத்துப்போயிடுவாங்க. அதுல எதுவுமே ஒரு கெட்ட விஷயம் இல்ல. நீ ரொம்ப பிடிவாதக்காரன், நீ உன் சொந்த அம்மாவுக்காக மண்டியிட்டு ஜெபிக்கலை, அவங்க கேட்ட மாதிரி, அவங்க கடைசி மூச்சை இழுத்துட்டாங்க. ஏன்? இதெல்லாம் அந்த கெட்ட ஜேசுட் விஷயங்கள், அது மட்டும்தான் உனக்குள்ள தலைகீழா உட்கார்ந்திருக்கு. எனக்கு, இதெல்லாம் ஒரு நகைச்சுவை மற்றும் மிருகத்தனம். என் மூளை மடல்கள் வேலை செய்யல. "சர் பீட்டர் டீஸல்" டாக்டரை கூப்பிட்டு போர்வையிலிருந்து ஒரு கொத்து வெண்ணெய் கப்ஸை எடுக்கிறார். ஆனா இல்ல, அவங்க சத்தம் போடும் வரைக்கும் நீ அவங்களுக்குச் செஞ்சுக்கணும்." உன் அம்மாவின் இறக்கும் ஆசையைப் பத்தி நீ கவலைப்படாம இருந்தா, கூலிக்கு துக்கம் அனுசரிக்கிற மாதிரி அழாததுக்கு என் மேல கோபமா இருக்க. முட்டாள்தனம்! நான் அப்படித்தான் சொன்னேன். ஆனால் நான் உன் அம்மாவின் நினைவை அவமதிக்க நினைக்கவில்லை.

– தாயை அவமதிப்பது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை.

- அப்புறம் என்ன பேசுறீங்க?

"எனக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தைப் பற்றி," ஸ்டீபன் பதிலளித்தார்.

பிடி மாலிகன் தனது குதிகால்களில் சுழன்றார்.

"சரி, உன்னால் முடியாது!" என்று அவர் கூச்சலிட்டு, அணிவகுப்பு வழியாக ஒரு வட்டத்தில் கூர்மையாக நடக்கத் தொடங்கினார்.

ஸ்டீபன் அப்படியே இருந்தான், விரிகுடாவிற்கு அப்பால் உள்ள கேப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கடலும் நிலமும் மூடுபனியால் மூடப்பட்டிருந்தன. அவனது துடிப்பு அவன் கண்களில் படர்ந்தது, பார்வையை மங்கலாக்கியது, அவன் கன்னங்கள் சிவந்திருப்பதை உணர்ந்தான்.

கோபுரத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு உரத்த அழைப்பு வந்தது:

- மாலிகன், நீ மேலே இருக்கிறாயா?

"நான் வருகிறேன்," முல்லிகன் பதிலளித்தார்.

அவர் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பினார்.

"கடலைப் பாருங்க. அவமானங்களைப் பத்தி அவருக்கு என்ன கவலை? லயோலாவை மறந்துடுங்க, கிஞ்ச், நாம கீழே போகலாம். அந்த ஆங்கிலேயர் காலை உணவுக்காகப் பசியோடு இருக்கிறார்."

அவன் தலை படிகளின் உச்சியில் ஒரு கணம் நின்று, தரையிறங்கும் இடத்திற்கு இணையாக நின்றது.

"நாள் முழுவதும் மோசமான மனநிலையில் இருக்காதே," என்று அவர் கூறினார். "என்னிடமிருந்து நீங்கள் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? முகஸ்துதி செய்வதை நிறுத்து."

தலை மறைந்துவிட்டது, ஆனால் எதிரொலிக்கும் படிக்கட்டில் பின்வாங்கும் குரல் முணுமுணுத்தது:

 



காதலின் கசப்பான ரகசியத்தைப் பற்றி உங்கள் மூளையை குழப்புவதை நிறுத்துங்கள் ,

ஏனென்றால் ஃபெர்கஸ் கேரவனுக்குப் பொறுப்பானவர்.

 

காலையின் அமைதியின் ஊடே, கோபுரத்திலிருந்து கடல் வரை, ஒரு வெளிப்படையான நிழல் அமைதியாக மிதந்தது, அங்கு அவரது பார்வை நிலைத்திருந்தது. கரைக்கு அருகிலும் தூரத்திலும், எடையற்ற குளம்புகளின் சப்தத்தால் நீரின் கண்ணாடி வெண்மையாக மாறியது. கடலின் மார்பகம் நிழலில் வெண்மையானது. தொடர்ச்சியாக மூன்று உச்சரிப்புகள். ஒரு யாழ் சரங்களில் ஒரு கையின் தெறிப்பு மூன்று குறிப்புகளின் நாண்களை நெய்கிறது. அலை-வார்த்தைகளின் நுரை மின்னல், நிழலுடன் இணைந்த அலை. ஒரு மேகம் மெதுவாக சூரியனை நோக்கி நகர்ந்து, அடர் பச்சை நிழலில் விரிகுடாவைச் சூழ்ந்தது. அவள் அதன் கீழ் நீண்டு, ஒரு கோப்பை கசப்பான நீர். ஃபெர்கஸின் பாடல்: நான் அதை வீட்டில் தனியாகப் பாடினேன், நீண்ட, இருண்ட நாண்களைப் பிடித்துக் கொண்டேன். அவளுடைய அறையின் கதவு அகலமாகத் திறந்திருந்தது: அவள் என் இசையைக் கேட்க விரும்பினாள். திகில் மற்றும் பரிதாபத்துடன் அமைதியாக, நான் அவள் படுக்கையை நெருங்கினேன். அவள் தன் கிழிந்த படுக்கையில் அழுதாள். இந்த வார்த்தைகளால், ஸ்டீபன்: அன்பின் கசப்பான ரகசியம்.

இப்போது எங்கே?

அவளுடைய ரகசியங்கள்: பழைய இறகு விசிறிகள், கஸ்தூரி தெளிக்கப்பட்ட வெள்ளை பந்து அட்டைகளின் கொத்து, அம்பர்கிரிஸ் மணிகளின் ஒரு ப்ரூச் - அவளுடைய மேசையின் பூட்டிய டிராயரில். அவள் வீட்டில், அவள் ஒரு பெண்ணாக இருந்தபோது சூரிய ஒளி ஜன்னலில் ஒரு பறவைக் கூண்டு தொங்கியது. "தி டெரிபிள் டர்கோ" என்ற பாண்டோமைமில் வயதான ராய்ஸ் பாடுவதை அவள் கேட்டு, கோரஸில் உள்ள அனைவருடனும் சேர்ந்து சிரித்தாள்:

 

ஆமாம், நான்

கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருப்பதைப் பொருட்படுத்த மாட்டேன்

.

 

பேய்த்தனமான வேடிக்கை, தொகுக்கப்பட்ட, கஸ்தூரி வாசனையுடன்.

உங்கள் மூளையை குழப்புவதை நிறுத்துங்கள்.

இயற்கையில் தன் பொம்மைகளைப் போல மூழ்கிப் போனாள். நினைவுகள் அவன் தொய்வடைந்த மனதை நிரப்பின. சமையலறையில் ஒரு கிளாஸ் குழாய் நீர், அவளுடைய ஒற்றுமைக்காக. ஒரு இருண்ட இலையுதிர் கால மாலையில் நெருப்பிடத்தில் அவளுக்காக வறுத்தெடுக்கப்பட்ட, சர்க்கரையுடன் பதப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மைய ஆப்பிள். குழந்தைகளின் சட்டைகளிலிருந்து பேன்களைப் பிழிந்ததால் இரத்தக்கறை படிந்த அவளுடைய மென்மையான வடிவ நகங்கள். ஒரு கனவில், அவள் அவனுக்கு அமைதியாகத் தோன்றினாள், விசாலமான போர்வையில் அவளுடைய வாடிய உடலிலிருந்து மெழுகு மற்றும் மஹோகனியின் வாசனை வெளிப்பட்டது, அவள் மூச்சு, அவள் அமைதியாக, ரகசிய வார்த்தைகளுடன், ஈரமான சாம்பலால் லேசான வாசனையுடன் அவனை நோக்கி சாய்ந்தபோது.

மரணத்தால் ஏற்கனவே நசுக்கப்பட்ட அவளுடைய கண்ணாடிப் பார்வை, என் ஆன்மாவை உலுக்கி உடைக்கிறது. என் மீது மட்டுமே. ஒரு மின்னும் மெழுகுவர்த்தி - அவளுடைய வேதனையை ஒளிரச் செய்ய. அவளுடைய சித்திரவதை செய்யப்பட்ட முகத்தில் ஒரு மரண ஒளி. அவள் முழங்கால்களில் - பிரார்த்தனை செய்யும் அவளது உழைப்பு சுவாசத்தில் திகிலின் மூச்சுத்திணறல்கள். அவள் கண்கள், என் மீது நிலைத்திருந்தன - கீழே இறக்க. லிலியாட்டா ருட்டிலாண்டியம் தே கன்ஃபெசோரம் டர்மா சர்கம்டெட்: யூபிலாண்டியம் தே வர்ஜினம் கோரஸ் எக்ஸிபியட்.

பிச்! பிணத்தைத் தின்னுறவனே!

இல்லை அம்மா. என்னை விட்டுவிடு, என்னை வாழ விடு.

- கிஞ்ச்! ஏய்!

கோபுரத்தின் ஆழத்திலிருந்து மாலிகனின் குரல் பாடியது. படிக்கட்டுகளிலிருந்து வந்த அழைப்பை எதிரொலித்து அவர் நெருங்கினார். தனது ஆன்மாவின் அழுகையால் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த ஸ்டீபன், தனக்குப் பின்னால் காற்றில் சூரிய ஒளியின் சூடான முணுமுணுப்பையும், ஒரு நட்பு முணுமுணுப்பையும் கேட்டார்:

"டெடலஸ், கீழே வா, நல்ல பையனா இரு. காலை உணவு தயாராக உள்ளது. நள்ளிரவில் எங்களை எழுப்பியதற்கு ஹெய்ன்ஸ் மன்னிப்பு கேட்கிறார். எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது."

"நான் வருகிறேன்," ஸ்டீபன் பதிலளித்து திரும்பிப் பார்த்தான்.

"சரி, அப்படியானால், வாருங்கள், கிறிஸ்துவின் பொருட்டும், எனக்காகவும், நம் அனைவருக்காகவும்," என்று குவாட் மாலிகன் கூறினார்.

அவன் தலை மறைந்து மீண்டும் வெளிப்பட்டது.

"உங்க ஐரிஷ் கலை சின்னத்தைப் பத்தி நான் அவங்ககிட்ட சொன்னேன். அது ரொம்ப புத்திசாலித்தனம்னு சொல்றாரு. ஒரு பவுண்டு கேளு, சரியா? ஒரு கினியா, நான் சொல்றது."

– எனக்கு இன்று காலை சம்பளம் கிடைக்கும்.

"பள்ளிக்கூடக் குழப்பத்திலா?" என்று கிரிப் மாலிகன் கேட்டார். "எவ்வளவு? நான்கு பவுண்டுகள்? எனக்கு ஒன்று தா."

- உன் விருப்பப்படி.

"நான்கு மின்னும் பவுண்டுகள் ஸ்டெர்லிங்," ஹ்வாட் மாலிகன் உற்சாகமாக அழுதார். "ஓ, எல்லா ட்ரூயிட்களையும் ஆச்சரியப்படுத்த நாம் ஒரு விருந்து வைப்போம். நான்கு சர்வவல்லமையுள்ள பவுண்டுகள்!"

அவர் கைகளை விரித்து மிதித்து, லண்டன் காக்னி உச்சரிப்பைப் பின்பற்றி, தாளம் மீறி கத்தினார்:

 



உன் முடிசூட்டு நாளில் நாம கொஞ்சம் ஜாலியா இருப்போம் நண்பா.

நாம விஸ்கியும் பீரும் குடிப்போம்,

பயணத்துக்கு ஒரு சொட்டு மதுவும் குடிப்போம்.

உன் முடிசூட்டு நாளில், நண்பா.

 

கடலுக்கு மேல் சூரியனின் சூடான ஒளி வீசியது. நிக்கல் பூசப்பட்ட சவரக் கிண்ணம், கைப்பிடியின் மீது மறந்து, மின்னியது. நான் ஏன் அதை கீழே சுமந்து செல்ல வேண்டும்? அல்லது நாள் முழுவதும் இங்கேயே விட்டுவிட வேண்டும், மறக்கப்பட்ட நட்பு?

அவன் அதை நெருங்கி அதை தன் கைகளில் ஏந்தி, அதன் குளிர்ச்சியையும், நனைந்த சவர தூரிகையில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் எச்சில் போன்ற நுரையின் வாசனையையும் உணர்ந்தான். அப்படித்தான் நான் ஜேசுட் பள்ளியில் தூபப் பாத்திரத்தை வழங்கினேன். நான் வித்தியாசமாக இருக்கிறேன், ஆனால் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறேன். முன்பு போலவே ஒரு வேலைக்காரன். ஒரு வேலைக்காரனின் வேலைக்காரன்.

கோபுரத்தின் மங்கலான வளைவு அறையில், அங்கி அணிந்திருந்த குவாட் மாலிகனின் நிழல், நெருப்பிடம் அருகே மின்னியது, சில நேரங்களில் மறைத்தது, சில நேரங்களில் மஞ்சள் சுடரை வெளிப்படுத்தியது. மென்மையான பகல் வெளிச்சத்தின் இரண்டு தண்டுகள் உயரமான தழுவல்களிலிருந்து தரை ஓடுகள் மீது விழுந்தன: அவற்றின் கதிர்களின் குறுக்கு நாற்காலிகளில், நிலக்கரி சுடர்களிலிருந்து ஒரு புகை மேகம் உயர்ந்து, வாணலியில் இருந்து கொழுப்பின் நீராவியுடன் பின்னிப்பிணைந்தது.

"நாங்கள் இங்கேயே இறக்கப் போகிறோம்," என்றார் குளுட் முல்லிகன். "ஹெய்ன்ஸ், தயவுசெய்து கதவைத் திற."

ஸ்டீபன் சவரக் கிண்ணத்தை அலமாரியின் மீது வைத்தார். தொங்கலில் இருந்து ஒரு மெல்லிய உருவம் எழுந்து, வெளியேறும் இடத்திற்கு நடந்து, உள் கதவைத் திறந்தது.

"உங்ககிட்ட சாவி இருக்கா?" ஒரு குரல் கேட்டது.

"டெடலஸில்," ஹ்வாட் மாலிகன் பதிலளித்தார். "அடடா! எனக்கு ஏற்கனவே மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டுள்ளது." நெருப்பிலிருந்து கண்களை எடுக்காமல், அவர் அலறினார்:

- கிஞ்ச்!

"அவர் கோட்டையில் இருக்கிறார்," ஸ்டீபன் முன்னோக்கி அடியெடுத்து வைத்தார்.

சாவி இரண்டு முறை சத்தமிட்டது, நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட வெளிச்சமும் பிரகாசமான காற்றும் திறந்த கதவு வழியாக உள்ளே நுழைந்தன. ஹெய்ன்ஸ் வாசலில் நின்று வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஸ்டீபன் தனது சூட்கேஸை மேசைக்கு இழுத்து, அதை நிமிர்ந்து வைத்து, காத்திருந்து அமர்ந்தார். கிரிப் முல்லிகன் தனது அருகில் இருந்த தட்டில் பாத்திரத்தை காலி செய்தார். பின்னர் அவர் அதை எடுத்து, பெரிய தேநீர் தொட்டியுடன், அதைக் கொண்டு வந்து மேசையில் கீழே போட்டு, நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.

– ஆ, நான் உருகிக் கொண்டிருக்கிறேன், என்று மெழுகுவர்த்தி சொன்னது, கன்னியாஸ்திரி... ஆனால், அமைதியாக இருங்கள்! அதைப் பற்றி வேறு வார்த்தை கூட இல்லை. கிஞ்ச், எழுந்திரு! ரொட்டி, வெண்ணெய், தேன். ஹெய்ன்ஸ், உள்ளே வா. மீன் குழம்பு தயாராக உள்ளது. எங்களையும், உமது பரிசுகளையும் ஆசீர்வதியுங்கள், ஆண்டவரே. சர்க்கரை எங்கே? ஐயோ, அது! பால் இல்லை!

ஸ்டீபன் அலமாரியிலிருந்து ஒரு ரொட்டித் துண்டையும், தேன் மற்றும் வெண்ணெய் நிறைந்த ஒரு ஜாடியையும் எடுத்தார்.

கிரிப் மாலிகன் திடீரென்று முகம் சுளித்தார்:

- என்ன ஒரு குழப்பம்! நான் அவளை எட்டு மணிக்குள் அங்கே இருக்கச் சொன்னேன்.

"நீங்க அதை கருப்பு நிறத்துல குடிக்கலாம்," ஸ்டீபன் சொன்னான். "அலமாரியில எலுமிச்சை இருக்கு."

"சரி, நீங்களும் உங்க பாரிசியன் வினோதங்களும் சும்மா இருங்க," என்று ஹ்வாட் மாலிகன் கோபமாகச் சொன்னார். "எனக்கு ஐரிஷ் பால் வேண்டும்!"

ஹெய்ன்ஸ் கதவை நெருங்கி அமைதியாக அறிவித்தார்:

- அந்தப் பெண் பாலுடன் வருகிறாள்.

"கடவுள் உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக," முல்லிகன் தனது நாற்காலியில் இருந்து குதித்து கூச்சலிட்டார். "மேசைக்கு வா. இதோ கொஞ்சம் தேநீர், அதை ஊற்று. பையில் சர்க்கரை இருக்கிறது. எனக்கு முட்டைகளை சாப்பிடுவது பிடிக்காது." அவர் வறுத்த இறைச்சியை ஒரு தட்டில் வெட்டி மூன்று தட்டுகளில் அறைந்து, முணுமுணுத்தார்:

– நியமனத்தில் Patris et Filii et Spiritus Sancti.

ஹெய்ன்ஸ் தேநீர் ஊற்ற அமர்ந்தார்.

"ஒவ்வொன்றுக்கும் இரண்டு துண்டுகள் வைப்பேன்," என்று அவர் கூறினார். "ஆனால், உங்கள் தேநீர், மாலிகன், மிகவும் வலிமையானது, இல்லையா?"

குவாட் மாலிகன், தடிமனான ரொட்டித் துண்டுகளை வெட்டி, ஒரு சச்சரின் வயதான பெண்ணின் குரலில் பதிலளித்தார்:

"நான் தேநீர் ஊற்றும்போது, ​​நான் தேநீர் ஊற்றுகிறேன்," என்று அம்மா க்ரோகன் கூறுவார். "நான் தண்ணீர் ஊற்றும்போது, ​​நான் தண்ணீரை ஊற்றுகிறேன்."

"கடவுளிடம் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், அது நிச்சயமாக தேநீர் தான்," ஹெய்ன்ஸ் கூறினார்.

கிரிப் மாலிகன் தொடர்ந்து கத்திக் கொண்டே இருந்தார்:

"அதுதான் என் ரெசிபி, திருமதி. காஹில்." அதற்கு திருமதி. காஹில், "ஜோவ், மேடம், நீங்கள் அவற்றை அவருடன் ஒரே பாத்திரத்தில் ஊற்றுவதை கடவுள் தடுக்கட்டும்" என்று பதிலளித்தார்.

அவர் தனது சக உணவருந்தியவர்களிடம் கத்தியின் நுனியில் அறையப்பட்ட ஒரு தடிமனான ரொட்டித் துண்டை ஒவ்வொன்றாகக் கொடுத்தார்.

"இந்த நாட்டுப்புறக் கதை," அவர் மிகவும் தீவிரமாகச் சொன்னார், "ஹெய்ன்ஸ், உங்கள் புத்தகத்திற்கு சரியாகப் பொருந்தும். டன்ட்ரம் கிராமத்தின் சடங்குகள் மற்றும் மீன் தெய்வங்கள் பற்றிய ஐந்து வரி உரை மற்றும் பத்து பக்க குறிப்புகள். பண்டைய சகாப்தத்தின் ஆயிரம் ஹேரி ஆண்டில் சூனிய சகோதரிகளால் வெளியிடப்பட்டது."

அவர் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பி, மெல்லிய, குழப்பமான குரலில், புருவங்களை உயர்த்தி கேட்டார்:

– சகோதரரே, மாபினோஜியன் அல்லது உபநிடதங்கள் அன்னை க்ரோகனின் தனித்தனி பாத்திரங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றனவா என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?

"எனக்கு சந்தேகம்தான்," ஸ்டீபன் சோகமாக பதிலளித்தார்.

"அப்படியா?" குவாட் மாலிகன் அதே தொனியில் தொடர்ந்தார். "எந்த அடிப்படையில், என்னை மன்னியுங்கள்?"

"நான் நினைக்கவில்லை," ஸ்டீபன் பதிலளித்தார், தொடர்ந்து சாப்பிட்டார், "மாபினோஜியனிலோ அல்லது அதைச் சுற்றியோ அதைப் பற்றி எதுவும் இல்லை. மேலும் தாய் க்ரோகன் மேரி ஆனின் உறவினர் என்று கூறப்படுகிறது."

மாலிகனின் முகம் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தது.

"அழகானது," என்று அவர் மிகவும் இனிமையான குரலில் தொடர்ந்தார், வெண்மையான பற்களைக் காட்டி, இனிமையாக கண் சிமிட்டினார். "அவள் ஒரு உறவினர் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? வெறுமனே மகிழ்ச்சிகரமானவள்."

பின்னர், முகத்தைச் சுருக்கி, கரகரப்பான, கரகரப்பான குரலில் கர்ஜித்து, மீண்டும் தீவிரமாக ரொட்டியை வெட்டினார்:

 

இனி மேரி ஆன்

எதைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை,

அவள் தன் பாவாடையைத் தூக்க வேண்டும்...

 

வாயில் வறுத்த உணவு நிறைந்து, அவன் மெல்லிப் பாடினான்.

நுழைவாயிலில் ஒரு உருவம் தோன்றி நிழலாடியது.

- பால், ஐயா.

"உள்ளே வா மேடம்," என்றார் முல்லிகன். "கின்ச், கேனை எடு."

அந்த மூதாட்டி முன்னோக்கி நடந்து சென்று ஸ்டீபனின் பக்கத்தில் நின்றாள்.

"இது ஒரு அழகான காலை, ஐயா," அவள் சொன்னாள். "கடவுளுக்கு நன்றி."

"யார்?" முல்லிகன் அவளைப் பார்த்து கேட்டார். "ஓ, சரி, நிச்சயமாக."

ஸ்டீபன் நடந்து சென்று அலமாரியிலிருந்து ஒரு பால் கேனை எடுத்தார்.

"தீவுவாசிகள்," முல்லிகன் ஹைன்ஸிடம் தாழ்ந்த குரலில் குறிப்பிட்டார், "முன்தோல் துண்டுகளை சேகரிப்பவரை நினைவில் கொள்ள விரும்புகிறார்கள்."

"எவ்வளவு சார்?" என்று கிழவி கேட்டாள்.

"ஒரு குவார்ட்டர்," ஸ்டீபன் பதிலளித்தார்.

அவள் ஒரு அளவிடும் கோப்பையை நிரப்பி, தன்னுடையதல்ல, அடர்த்தியான, வெள்ளைப் பாலை ஒரு டப்பாவில் ஊற்றுவதை அவன் பார்த்தான். பழைய, வாடிய மார்பகங்கள். அவள் இன்னொரு அளவிடும் கோப்பையையும் இன்னொன்றையும் நிரப்பினாள். பழமையும் மறைவும் இருந்த அவள், காலை உலகத்திலிருந்து வந்தாள், ஒருவேளை ஒரு தூதராக இருக்கலாம். மேலே ஏறி, அவள் பாலை புகழ்ந்தாள். விடியற்காலையில், அவள் ஒரு தட்டையான வயலில் ஒரு அடக்கமான பசுவின் மீது குனிந்தாள் - ஒரு பால் காளான் மீது ஒரு சூனியக்காரி - அவளுடைய பால் கறக்கும் கோப்பைகளிலிருந்து மீள் நீரோடைகள் அவளுடைய திறமையான, சுருக்கப்பட்ட விரல்களின் கீழ் பீறிட்டுப் பாய்கின்றன. அவளைச் சுற்றி, பட்டுப் போன்ற பனியில், அதற்குப் பழக்கப்பட்ட கால்நடைகள், சோர்வடைகின்றன. பழைய நாட்களில் அவர்கள் சொல்வது போல், பசுக்கள் மற்றும் வயதான பெண்ணின் மீது பட்டு. ஒரு நடைபாதை சிதைவு, சில அழியாதவரின் ஒரு அடிப்படை வடிவம், வருகை தரும் வெற்றியாளருக்கும் அவளுடைய பொறுப்பற்ற துரோகிக்கும் சேவை செய்கிறது; அவர்களின் பகிரப்பட்ட கிகிமோரா ராணி, மறைக்கப்பட்ட காலையின் தூதர். உதவுவதா அல்லது நிந்திப்பதா என்பது தெரியவில்லை, ஆனால் அவர் ஆதரவை வெறுத்தார்.

"ரொம்ப நல்லது மேடம்," என்று ஹ்வாட் மாலிகன் கோப்பைகளில் பால் ஊற்றிக் கொண்டே கூறினார்.

- ஆமா, நீங்க முயற்சி பண்ணிப் பாருங்க சார்.

அவள் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க அவன் ஒரு சிப் குடித்தான்.

"நாம் எல்லோரும் இவ்வளவு அற்புதமான உணவை உண்டு வாழ முடிந்தால்," என்று அவர் சற்று சத்தமாக அவளிடம் கூறினார், "நாம் அழுகிய வயிறும் அழுகிய பற்களும் கொண்ட நாடாக இருக்க மாட்டோம். நாம் ஒரு சதுப்பு நிலத்தில் வாழ்கிறோம், மலிவானதைச் சாப்பிடுகிறோம், தெருக்கள் தூசி, குதிரை எரு மற்றும் நுகர்பொருட்களின் துப்பலால் நிறைந்துள்ளன."

– நீங்க ஒரு மருத்துவ மாணவரா, ஐயா?

"ஆம்," குவாட் மாலிகன் பதிலளித்தார்.

ஸ்டீபன் அமைதியாக அவமதிப்புடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவள் ஒவ்வொரு சத்தமான வாய்க்கும் முன்பாகவும், அவளுடைய கைரோபிராக்டருக்கும், அவளுடைய குணப்படுத்துபவருக்கும் முன்பாகவும் தன் நரைத்த முடியை வணங்குகிறாள்; அவள் என்னைக் கூட கவனிக்கவில்லை. அவளை ஒப்புக்கொண்டு கல்லறைக்கு முன்பாக எண்ணெயால் பூசும் குரலுக்கு முன்பாக, அவளுடைய அசுத்தமான பெண்ணின் கருப்பை தவிர, மனித சதை, ஆனால் கடவுளின் சாயலில் இல்லை, பாம்பிற்கு இரையாகிறது. இப்போது இன்னொரு சத்தமான வாய் அவளை மௌனமாக்கியது, அவனது நிச்சயமற்ற பார்வை அலைந்து திரிந்தது.

"அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று உனக்குப் புரிகிறதா?" ஸ்டீபன் அவளிடம் கேட்டார்.

"இது பிரெஞ்சு மொழியா சார்?" வயதான பெண்மணி ஹைன்ஸிடம் கூறினார்.

அவர் ஒரு புதிய உரையில் வெடித்தார், மிகவும் உண்மையான மற்றும் நம்பிக்கையானவர்.

"இது ஐரிஷ் மொழியில் உள்ளது," என்று ஹ்வாட் முல்லிகன் விளக்கினார். "அல்லது ஐரிஷ் உங்களுக்காக அதை வெட்டவில்லையா?"

"அது ஐரிஷ் என்று எனக்குத் தெரியும்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "நீங்கள் மேற்கத்திய நாட்டைச் சேர்ந்தவராக இருக்க வேண்டும், ஐயா?"

"நான் ஆங்கிலேயர்," ஹெய்ன்ஸ் பதிலளித்தார்.

"அவர் ஆங்கிலேயர், அயர்லாந்தில் நாம் ஐரிஷ் பேச வேண்டும் என்று அவர் நினைக்கிறார்," என்று ஹ்வாட் முல்லிகன் கூறினார்.

"நிச்சயமாக அவர்கள் சொல்ல வேண்டும்," என்று வயதான பெண்மணி கூறினார், "எனக்கே அது தெரியாது என்பது ஒரு அவமானம். மேலும் போதனை செய்பவர்கள் இது ஒரு அற்புதமான மொழி என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்."

"அருமை, அதுதான் அந்த வார்த்தை," என்றார் கிரிப் மாலிகன். "அருமை, முற்றிலும் அற்புதம். எங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தேநீர் ஊற்றுங்கள், கிஞ்ச். உங்களுக்கு ஒரு கப் வேண்டுமா, மேடம்?"

"வேண்டாம், நன்றி ஐயா," என்று கிழவி கூறிவிட்டு, கேனின் கைப்பிடியைத் தன் கையில் வைத்துக்கொண்டு புறப்படத் தயாரானாள்.

ஹெய்ன்ஸ் அவளிடம் கேட்டார்:

– உங்ககிட்ட பில் இருக்கா? பணம் கட்ட வேண்டிய நேரமாச்சு, இல்லையா முல்லிகன்?

ஸ்டீபன் மூன்று கோப்பைகளை நிரப்பினார்.

"பில், ஐயா?" என்று அவள் நிறுத்திக் கொண்டே கேட்டாள். "சரி, ஏழு மடங்கு ஒரு பைண்ட்டை இரண்டு பென்ஸுக்குக் கூட்டினால், ஏழு மடங்கு இரண்டு பென்ஸ் என்பது ஒரு ஷில்லிங் மற்றும் இரண்டு பென்ஸ், பிறகு நான்கு பென்ஸுக்கு ஒரு குவார்ட்டர் விலையில் அந்த மூன்று காலைகள் ஒரு ஷில்லிங், ஒரு ஷில்லிங் மற்றும் இரண்டு, அதாவது இரண்டு ஷில்லிங் மற்றும் இரண்டு பென்ஸ், ஐயா."

குளுட் மாலிகன் பெருமூச்சுவிட்டு, இருபுறமும் அடர்த்தியாக வெண்ணெய் தடவிய ஒரு மேலோட்டத்தை வாயில் போட்டுக்கொண்டு, தன் கால்களை முன்னோக்கி நீட்டி, தன் பைகளில் துழாவத் தொடங்கினான்.

"திருப்தியான பார்வையுடன் பணம் செலுத்து," ஹெய்ன்ஸ் அவரைப் பார்த்து அறிவுறுத்தலாக சிரித்தார்.

ஸ்டீபன் மூன்றாவது கிளாஸை ஊற்றினார், ஒரு துளி தேநீரை அடர்த்தியான, செறிவூட்டப்பட்ட பாலை லேசாக வண்ணமயமாக்கினார். கிரிப் மாலிகன் ஒரு ஃப்ளோரின் எடுத்து தனது விரல்களில் சுழற்றினார்.

"ஒரு அதிசயம்!" என்று அவர் கூச்சலிட்டார், பின்னர் அதை மேசையின் மேல் இருந்த வயதான பெண்மணியிடம் கொடுத்து, கூறினார்:

- என் கண்ணே, எனக்கு அதிகமாக எதுவும் கேட்காதே. என்னால் முடிந்ததை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்.

ஸ்டீபன் நாணயத்தை அவள் நிதானமான உள்ளங்கையில் நீட்டினான்.

"நம்மகிட்ட ரெண்டு பென்ஸ் மீதி இருக்கு" என்றான் அவன்.

"நேரம் கஷ்டப்படுகிறது, ஐயா," அவள் நாணயத்தை எடுத்துக்கொண்டு பதிலளித்தாள். "நேரம் கஷ்டப்படுகிறது. காலை வணக்கம் ஐயா."

அவள் குனிந்து மாலிகனின் மென்மையான பாராயணத்திற்குச் சென்றாள்.

 

என் இதயத்தின் மகிழ்ச்சி, எனக்கு இன்னும் அதிகமாக இருந்தால்,

நான் உங்கள் காலடியில் அதிகமாகப் படுப்பேன்.

 

அவர் ஸ்டீபனை நோக்கி திரும்பி கூறினார்:

"விளையாடல இல்ல டெடலஸ். எனக்கு காசு இல்ல. சீக்கிரமா உன் பள்ளிக்கு போய் கொஞ்சம் பணம் கொண்டு வா. இன்னைக்கு பார்ட்ஸ்கள் சந்தோஷமா இருக்க வேண்டிய நாள். அயர்லாந்து எல்லாரும் அவங்க கடமைய செய்யணும்னு எதிர்பார்க்குது."

"அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது," என்று ஹெய்ன்ஸ் எழுந்து கூறினார், "இன்று நான் உங்கள் தேசிய நூலகத்தைப் பார்வையிட வேண்டும்."

"ஆனால் முதலில், எங்கள் நீச்சலில்," என்றார் குவாட் மாலிகன்.

அவர் ஸ்டீபனை நோக்கி திரும்பி நன்றியுடன் கூறினார்:

– இன்று உன்னுடைய மாதாந்திர துறவற காலம், கிஞ்ச்?

பின்னர் ஹெய்ன்ஸிடம்:

- அசுத்தமான பார்ட் ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு முறை தன்னைக் கழுவுவதை தனது வழக்கமாகக் கொண்டார்.

"முழு அயர்லாந்தும் வளைகுடா நீரோடையால் கழுவப்படுகிறது," என்று ஸ்டீபன் தனது ரொட்டியில் தேனைத் தெளித்து குறிப்பிட்டார்.

தனது கோடைக்கால சட்டையின் தளர்வான காலரில் சாதாரணமாக ஒரு தாவணியைக் கட்டிக்கொண்டிருந்த மூலையில் இருந்து ஹெய்ன்ஸ் கூறினார்:

- நீங்கள் அனுமதித்தால், உங்கள் அறிக்கைகளின் தொகுப்பைத் தொகுக்க உத்தேசித்துள்ளேன்.

இவர்தான் எனக்கானவர். அவர்கள் கழுவுகிறார்கள், சுத்தம் செய்கிறார்கள், துடைக்கிறார்கள். நனவின் சுய நிந்தனை. மனசாட்சி. அந்தக் கறை இன்னும் இங்கே இருக்கிறது.

– ஐரிஷ் கலையின் அடையாளமாக இருக்கும் வேலைக்காரனின் விரிசல் கண்ணாடியைப் பொறுத்தவரை – மிகவும் துல்லியமானது.

குளுட் முல்லிகன் ஸ்டீபனின் காலை மேசைக்கு அடியில் உதைத்துவிட்டு, தனது குரலில் அரவணைப்புடன் கூறினார்:

- ஹேம்லெட்டைப் பற்றி அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை நீங்கள் இன்னும் கேட்கவில்லை, ஹெய்ன்ஸ்.

"இல்லை, சீரியஸா," ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனை நோக்கித் தொடர்ந்தார். "அந்தக் கிழவி உள்ளே வந்தபோது நான் இதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்."

"இதில் எனக்கு ஏதாவது பணம் கிடைக்குமா?" என்று ஸ்டீபன் கேட்டார். ஹெய்ன்ஸ் சிரித்துக்கொண்டே, தொங்கும் கொக்கியிலிருந்து தனது மென்மையான சாம்பல் நிற தொப்பியை எடுத்து, பதிலளித்தார்:

- எனக்கு உண்மையிலேயே தெரியாது.

அவன் மெதுவாக வெளியே நடந்தான்.

குளுட் மாலிகன் மேசையின் குறுக்கே ஸ்டீபனை நோக்கி சாய்ந்து கோபமாகச் சொன்னான்:

- சரி, நீ உண்மையிலேயே அதை மழுங்கடித்துவிட்டாய், உன் முழு குளம்புடன். நீ ஏன் அப்படிச் சொன்னாய்?

"என்ன?" ஸ்டீபன் பதிலளித்தார். "கொஞ்சம் பணம் பெறுவதே குறிக்கோள். யாரிடமிருந்து? தேர்வு: பால் வேலைக்காரி அல்லது அவன். தலைகள் அல்லது வால்கள்."

"உன்னால் நான் அவனுக்கு ஒரு கஷ்டத்தைக் கொடுக்கிறேன்," என்று குவாட் மாலிகன் கூறினார், "நீ உன் மோசமான கேலி மற்றும் உன் இயேசு சபை ஏளனங்களால் எல்லாவற்றையும் கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்."

"அவனுக்கும் அவளுக்கும் கொஞ்சம் நம்பிக்கை இருக்கிறது," ஸ்டீபன் தொடர்ந்தார்.

குளுட் முல்லிகன் சோகமாக பெருமூச்சு விட்டு ஸ்டீபனின் கையில் கையை வைத்தார்.

"இனி எனக்கு வேண்டாம், கிஞ்ச்," என்று அவர் கூறினார்.

பின்னர், தனது தொனியை மாற்றி, அவர் மேலும் கூறினார்:

"ஆனால், உண்மையாகச் சொன்னால், நீங்கள் சொல்வது சரிதான். அவர்களுடன் நரகத்திற்குச் செல்லுங்கள், இவ்வளவு நல்ல மனிதர்கள். நான் செய்தது போல் அவர்களை மூக்கைப் பிடித்து வழிநடத்துங்கள். அவர்கள் அனைவருடனும் நரகத்திற்குச் செல்லுங்கள். இப்போது இந்த குழப்பத்திலிருந்து வெளியேறுவோம்."

அவர் எழுந்து நின்று, கம்பீரமாக தனது இடுப்புப் பகுதியை அவிழ்த்து, தனது மேலங்கியைக் கழற்றி, பணிவுடன் கூறினார்:

– மாலிகனில் இருந்து முக்காடுகள் அகற்றப்பட்டுள்ளன.

அவன் தன் பைகளை மேசையின் மீது காலி செய்தான்.

- இதோ உன் முரட்டுப் பையன்.

ஒரு ஸ்டாண்ட்-அப் காலர் மற்றும் ஒரு கலகக்கார டை அணிந்தபடி, அவர்களுடன் அரட்டை அடித்து, அவர்களைக் கண்டித்து, தனது கடிகாரத்தின் சங்கிலியைப் பிடித்தபடி இருந்தார். அவரது கைகள் அவரது சூட்கேஸுக்குள் நுழைந்து, சுத்தமான கைக்குட்டையைத் தேடி அங்கு சுற்றித் திரிந்தன. சுய நிந்தனை. கடவுளே, ஒரு கதாபாத்திரத்தை அலங்கரிப்பது மட்டுமே போதுமானது. என் பச்சை பூட்ஸுடன் ஊதா நிற கையுறைகள் செல்ல வேண்டும். முரண்பாடு. என்னை நானே முரண்படுகிறேனா? சரி, நான் என்னை நானே முரண்படுகிறேன். இறக்கைகள் கொண்ட மலாக்கி. அவரது சத்தமிடும் கைகளிலிருந்து அந்த மெல்லிய கருப்பு பொருள் பறந்தது.

"உங்க பாரிசியன் தொப்பி," என்று அவர் கூறினார்.

ஸ்டீபன் அவளைத் தூக்கி ஆடை அணிவித்தான்.

ஹெய்ன்ஸ் அவர்களை வெளியில் இருந்து அழைத்தார்.

- சரி, நீங்க கடைசியா போறீங்களா நண்பர்களே?

"நான் ரெடி," என்று ஹ்வாட் மாலிகன் பதிலளித்து கதவுகளை நோக்கிச் சென்றார். "போகலாம், கிஞ்ச். நாம் இங்கே விட்டுச் சென்றதை நீங்கள் முடித்துவிட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்."

அவர் ஒரு தனிமையான நடையுடன் வெளியே நடந்து, கிட்டத்தட்ட மனச்சோர்வுடன் கூறினார்:

- அவன் மலையிலிருந்து கீழே அழுது கொண்டே அலைந்தான்.

தனது கைத்தடியை எடுத்துக்கொண்டு ஸ்டீபன் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தார், இருவரும் படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது, ​​கனமான இரும்புக் கதவை இழுத்து மூடி பூட்டினார். கனமான சாவி அவரது உள் பாக்கெட்டில் நழுவியது.

படிக்கட்டுகளின் அடிவாரத்தில், குவாட் மாலிகன் கேட்டார்:

- நீ சாவியை எடுத்தாயா?

"நான் பார்த்தேன்," ஸ்டீபன் அவர்களுக்கு முன்னால் சென்று பதிலளித்தார்.

அவன் முன்னால் நடந்தான். அவனுக்குப் பின்னால், குவாட் மாலிகன் ஒரு கனமான குளியல் துண்டை எடுத்துக்கொண்டு, மற்ற புல்லை அதிகமாகப் படர்ந்திருந்த தண்டுகளை இடித்துத் தள்ளும் சத்தம் கேட்டது.

- அமைதியாக இருங்கள், ஐயா. நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள், ஐயா?

ஹெய்ன்ஸ் கேட்டார்:

– கோபுரத்திற்கு நீங்கள் பணம் செலுத்துகிறீர்களா?

"பன்னிரண்டு பவுண்டுகள்," ஹ்வாட் மாலிகன் பதிலளித்தார்.

"பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் பிரதிநிதிக்கு," ஸ்டீபன் தோளில் சாய்ந்து கூறினார்.

ஹெய்ன்ஸ் கோபுரத்தை ஆய்வு செய்யும் போது அவர்கள் அங்கேயே நின்று இறுதியாகச் சொன்னார்கள்:

– குளிர்காலத்தில் கொஞ்சம் இருட்டாக இருக்கும். நீ அவளை மார்டெல்லா என்று அழைக்கிறாயா?

"பில்லி பிட் அவற்றைக் கட்டினார்," என்று கிரிப் மாலிகன் பதிலளித்தார். "சில நேரங்களில் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் கடலில் இருந்து மிரட்டினர். ஆனால் எங்களுடையது அம்பிலிகல் கார்டு என்று அழைக்கப்பட்டது."

"அப்போ ஹேம்லெட் பத்தி உங்க ஐடியா என்ன?" ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனிடம் கேட்டார்.

"வேண்டாம், வேண்டாம்," ஹ்வாட் மாலிகன் வலியுடன் அழுதார். "தாமஸ் அக்வினாஸையும் அவர் தனது கருத்தை ஆதரிக்கப் பயன்படுத்தும் ஐம்பத்தைந்து ஆதாரங்களையும் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் குறைந்தது இரண்டு குவளைகளை வீழ்த்தும் வரை காத்திருப்போம்."

அவர் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பி, தனது மஞ்சள் அங்கியின் மூலைகளை கவனமாக இழுத்தார்:

- மூன்றாவது குவளைக்குப் பிறகு, நீங்கள் அதை நிரூபிக்க முடியாது, இல்லையா, கிஞ்ச்?

"அவள் இவ்வளவு நேரம் காத்திருந்தாள்," ஸ்டீபன் அலட்சியமாக பதிலளித்தார், "அவள் இன்னும் கொஞ்சம் காத்திருக்கலாம்."

"நீங்க என்னோட ஆர்வத்தைத் தூண்டிட்டிங்க," ஹெய்ன்ஸ் அன்பாகச் சொன்னார். "இது ஏதோ ஒரு முரண்பாடா?"

"ஃபை!" என்று பதிலளித்தார் குளுட் முல்லிகன். "நாங்கள் வைல்டையும் முரண்பாடுகளையும் கடந்துவிட்டோம். எங்களிடம் எல்லாம் மிகவும் எளிமையானது. ஹேம்லெட்டின் பேரன் ஷேக்ஸ்பியரின் தாத்தா என்பதையும், அவரே தனது சொந்த தந்தையின் பேய் என்பதையும் நிரூபிக்க எங்கள் பார்ட் இயற்கணிதத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்."

"என்ன?" ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனை நோக்கி விரலை நீட்டிக் கேட்டார். "அவனா?"

குவாட் மாலிகன் ஒரு எபிட்ராசெலியன் போல தனது கழுத்தில் துண்டைத் தொங்கவிட்டு, கட்டுப்படுத்த முடியாத சிரிப்பில் சாய்ந்து, ஸ்டீபனின் காதில் சொன்னான்:

- ஓ, கிஞ்ச் தி எல்டரின் நிழல்! ஜாபெத் தன் தந்தையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்!

"நாங்கள் காலையில் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறோம்," என்று ஸ்டீபன் ஹெய்ன்ஸிடம் விளக்கினார். "மேலும் அதை மீண்டும் சொல்ல நீண்ட நேரம் எடுக்கும்."

வானத்தை நோக்கி கைகளை உயர்த்தி, குவாட் மாலிகன் நடந்து சென்றார்.

"புனித குவளை மட்டுமே டெடலஸின் நாக்கைத் தளர்த்த முடியும்," என்று அவர் உறுதியளித்தார்.

"அதாவது," ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டீபனைப் பின்தொடர்ந்து விளக்கினார், "கோபுரமும் அங்கே இருக்கும் பாறைகளும் எனக்கு எல்சினோரை நினைவூட்டுகின்றன. கடலுக்கு மேல் சுவர்கள் போல தொங்கும் அந்த விஷயம் , நான் நினைக்கிறேன்?"

கிரிப் மாலிகன் ஒரு கணம் ஸ்டீபனை நோக்கித் திரும்பினார், ஆனால் அமைதியாக இருந்தார். அந்த அமைதியான, துடிப்பான தருணத்தில், ஸ்டீபன் மலிவான, தூசி படிந்த துக்கத்தில், அவர்களின் வண்ணமயமான ஆடைகளுக்கு இடையில் நிற்பதைக் கண்டார்.

"அது ஒரு அருமையான கதை," ஹெய்ன்ஸ் சொன்னதால் அவர்கள் மீண்டும் நிறுத்தப்பட்டனர்.

புதிய காற்றில் கடல் போல வெளிறிய கண்கள், இன்னும் வெளிறிய - கடினமான மற்றும் துளையிடும். கடல்களின் ஆண்டவரே, அவர் தனது பார்வையை தெற்கே, விரிகுடாவை நோக்கித் திருப்பினார், பிரகாசமான அடிவானத்தில் மறைந்துபோகும் ஒரு தபால் நீராவி கப்பலின் புகையையும், மாக்லின்ஸைத் தாக்கும் ஒரு பாய்மரப் படகையும் தவிர முற்றிலும் காலியாக இருந்தது.

"இந்த தலைப்பில் சில இறையியல் விளக்கங்களை நான் எங்கோ படித்தேன்," என்று அவர் கொஞ்சம் குழப்பத்துடன் கூறினார். "தந்தை மற்றும் மகனின் யோசனை பற்றி. தந்தையுடன் மீண்டும் இணைவதற்கான மகனின் விருப்பம் பற்றி."

கிரிப் மாலிகன் உடனடியாக மகிழ்ச்சியான முகத்தை அணிந்துகொண்டு, காது முதல் காது வரை சிரித்தான். அவனது அழகான வாய் ஆனந்தமாகத் திறந்திருந்தது, குறும்புத்தனமான வேடிக்கையில் சிமிட்டும் கண்களால் அவன் அவர்களைப் பார்த்தான், அவர்களின் உணர்வுகள் திடீரென்று அழிக்கப்பட்டன. பொம்மை போன்ற தலையை ஆட்டியபடி, பனாமா தொப்பியின் விளிம்பை அசைத்து, முட்டாள்தனமான மகிழ்ச்சியான குரலில் பாடத் தொடங்கினான்:

 

நான்தான் ரொம்ப

விசித்திரமான பையன்னு நினைக்கிறேன்.

என் அம்மா யூதர், என் அப்பா ஒரு புறா.

தச்சரான யோசேப்புக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை:

அப்போஸ்தலர்கள், கோல்கொதா - அதுதான் என் பாதை.

 

அவர் ஒரு விரலை உயர்த்தி எச்சரித்தார்,

 

நான் கடவுள் என்பதில் நீங்கள் சந்தேகப்பட்டு உண்மையைப் பேசினால், நான் மதுவை உருவாக்கும்போது

உங்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காது - ஒரு பானம் அல்ல . நம்பிக்கை குன்றியவர்களே, தண்ணீரைக் குடியுங்கள், நான் தண்ணீரை ஊற்றுவதற்கு முன்பு நான் குடிப்பதைக் கனவு காணுங்கள்.







 

ஸ்டீபனின் கைத்தடியில் விடைபெறும் இழுவையுடன், அவன் பாறைகளின் விளிம்பிற்கு முன்னேறி, கைகளை அசைத்து - துடுப்புகள் அல்லது இறக்கைகள் போல விரிந்து, காற்றில் தூக்கப் போகிறான் - கத்தினான்:

 

- சரி, இப்போது - விடைபெறுகிறேன்.

நான் சொன்ன அனைத்தையும் எழுதிக்கொள்.

டாம், டிக், ஹாரி ஆகியோரிடம்,

நான் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தேன் என்று சொல்லுங்கள்.

ஒரு பறவையிலிருந்து பிறந்த

நான் உயரமாகப் பறப்பேன்,

மேலும் வானத்திலிருந்து அனைத்து துறவிகளையும் காண்பிப்பேன்...

 

அவர் அவர்களுக்கு முன்னால் பதின்மூன்று மீட்டர் பாறையை நோக்கி ஓடினார், அவரது தொப்பி புதிய காற்றில் படபடத்தது, பின்தங்கியவர்களை நோக்கி தனது திடீர், இறகு போன்ற அழுகைகளை சுமந்து சென்றது.

ஹேய்ன்ஸ், நுட்பமாக சிரித்துக்கொண்டே, ஸ்டீபனுடன் சமமாகச் சொன்னார்:

"நான் சிரிக்கக் கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது தெய்வ நிந்தனை. நான் ஒரு விசுவாசி இல்லாவிட்டாலும். ஆனால் அவரிடமிருந்து பொங்கி எழும் உற்சாகம் பாடலை மிகவும் பாதிப்பில்லாததாக ஆக்குகிறது, இல்லையா? அவர் அதை என்னவென்று அழைத்தார்? தச்சரான ஜோசப்?"

- குடிபோதையில் இருந்த இயேசுவின் பாலாட்.

"ஓ," ஹெய்ன்ஸ் கூறினார், "அப்போ நீங்க இதை முன்னாடி கேள்விப்பட்டிருக்கீங்களா?"

"சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு, ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை," ஸ்டீபன் வறண்ட குரலில் பதிலளித்தார்.

"நீங்க ஒரு நம்பிக்கையற்றவங்க இல்லையா?" ஹெய்ன்ஸ் கேட்டார். "நான் சொல்றது குறுகிய அர்த்தத்துல நம்பிக்கை. ஒண்ணுமில்லாம இருந்து படைப்பு, அற்புதங்கள், கடவுள்-மனிதன் பத்தி."

- என் கருத்துப்படி, இந்த வார்த்தைக்கு ஒரே ஒரு அர்த்தம்தான் உள்ளது.

ஹெய்ன்ஸ் சிறிது நேரம் நின்று, பளபளப்பான பச்சைக் கல்லைக் கொண்ட ஒரு நேர்த்தியான வெள்ளி சிகரெட் பெட்டியை எடுத்தார். அவர் அதை ஒரு விரலால் திறந்து, வரவேற்கும் விதமாக நீட்டினார்.

"நன்றி," ஸ்டீபன் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துக்கொண்டே சொன்னான்.

ஒன்றை தனக்காக எடுத்துக் கொண்ட ஹெய்ன்ஸ், சிகரெட் பெட்டியை மூடிக்கொண்டார். அதை மீண்டும் தனது பக்கவாட்டுப் பையில் வைத்து, தனது சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு நிக்கல் பூசப்பட்ட லைட்டரை எடுத்தார்; மற்றொரு கிளிக்கில், அதை ஏற்றி, தனது உள்ளங்கையில் இருந்த சுடரை ஸ்டீபனிடம் கொடுத்தார்.

"ஆமாம், நிச்சயமாக," என்று அவர் நடந்து செல்லும்போது கூறினார். "நீங்கள் நம்புகிறீர்களா இல்லையா? தனிப்பட்ட முறையில், கடவுள்-மனிதன் என்ற இந்தக் கருத்தை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நீங்கள் அதன் ஆதரவாளர்களில் ஒருவராக இல்லை என்று நினைக்கிறேன்?"

"என்னில்," ஸ்டீபன் இருண்ட அதிருப்தியுடன் பதிலளித்தார், "சுதந்திரமாகச் சிந்திக்கும் ஒரு பயங்கரமான உதாரணம் உங்களிடம் உள்ளது."

பதிலுக்காகக் காத்திருந்து, தனது கைத்தடியை பக்கவாட்டில் இழுத்துக்கொண்டு அவன் நடந்தான். அதன் ஃபெரூல் பாதையில் லேசாக இழுத்து, அவன் குதிகால்களில் சலசலத்தது. என் பிரிக்க முடியாத நண்பன், பின்தங்கியிருக்காமல், "ஸ்டீஈ

"இறுதியில்," ஹெய்ன்ஸ் தொடங்கினார்...

ஸ்டீபன் எந்த விரோதமும் இல்லாத, குளிரான, தேடும் பார்வையை நோக்கித் திரும்பினான்.

"இறுதியில், நீங்கள் சுதந்திரத்தை அடைய முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். தனிப்பட்ட முறையில், நீங்கள் உங்கள் சொந்த எஜமானர் என்று நான் நம்புகிறேன்."

"நான் இரண்டு எஜமானர்களின் வேலைக்காரன்," ஸ்டீபன் கூறினார், "ஆங்கிலேயர் மற்றும் இத்தாலியர்."

"இத்தாலியா?" ஹெய்ன்ஸ் கேட்டார்.

பைத்தியக்கார ராணி, வயதானவள், பொறாமை கொண்டவள். என் முன் மண்டியிடு.

"மூன்றாவது ஒருவர் இருக்கிறார்," ஸ்டீபன் தொடர்ந்தார், "சில சேவைகளுக்கு நான் அவருக்குத் தேவை."

"என்ன இத்தாலியன்?" ஹெய்ன்ஸ் மீண்டும் கேட்டார். "நீங்க என்ன பேசுறீங்க?"

"ஏகாதிபத்திய பிரிட்டனைப் பற்றியும், ரோமன் கத்தோலிக்க அப்போஸ்தலிக் திருச்சபை பற்றியும்" ஸ்டீபன் முகம் சிவந்து பதிலளித்தார்.

பேசுவதற்கு முன், ஹெய்ன்ஸ் தனது உதட்டின் பின்னால் இருந்து புகையிலையின் ஒரு இழையை அகற்றினார்.

"எனக்குப் புரிகிறது," என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார். "ஒரு ஐரிஷ்காரர், அப்படித்தான் சிந்திக்க வேண்டும் என்று நான் தைரியமாகக் கூறுகிறேன். இங்கிலாந்தில் நாங்கள் உங்களை மிகவும் நியாயமாக நடத்தவில்லை என்பதை உணர்கிறோம். ஒருவேளை அதற்கு வரலாறுதான் காரணம்."

சக்தியும் ஆடம்பரமும் நிறைந்த அந்த பட்டங்கள், ஸ்டீபனின் நினைவில் அவர்களின் மணிகளின் வெற்றிகரமான ஒலியைப் போல எதிரொலித்தன: et unam sanctam catolicam et apostolicam ecclesiam : கோட்பாடுகள் மற்றும் சடங்குகளின் மெதுவான வளர்ச்சி மற்றும் மாற்றம், நிதானமாக - அவரது அரிய எண்ணங்களைப் போல - நட்சத்திரங்களின் வேதியியல். போப் மார்செல்லஸுக்குப் பின்னால் அப்போஸ்தலர்களின் சின்னம், பாலிஃபோனி, ஆன்டிஃபோனல் கூச்சல்கள்: மற்றும் அவர்களின் பாடலுக்குப் பின்னால், போர்க்குணமிக்க தேவாலயத்தின் விழிப்புடன் இருக்கும் தேவதை அவளுடைய மதவெறியர்களைத் தாக்கி அச்சுறுத்தியது. குறுக்குவெட்டுகளுடன் முறியடிக்கப்பட்ட மதவெறியர்களின் கூட்டம்: ஃபோட்டியஸ் மற்றும் தெய்வ நிந்தனை செய்பவர்களின் ஒரு குழு, அவர்களில் ஒருவர் மாலிகன், மற்றும் மகன் மற்றும் தந்தையின் உறுதிப்பாட்டிற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் போராடிய அரியஸ், கிறிஸ்துவின் பூமிக்குரிய உடலை நிராகரித்த வாலண்டினஸ், மற்றும் தந்தையே தனது சொந்த மகன் என்று வலியுறுத்திய தந்திரமான ஆப்பிரிக்க மதவெறி கொண்ட சபெலியஸ். அந்நியரின் கேலிக்கு மாலிகன் சமீபத்தில் கூறியது போல. ஒரு வெற்று கேலி. காற்றை நெய்பவர்களின் தலைவிதி வெறுமைதான்: மைக்கேலின் படையின் போர்க்குணமிக்க சர்ச் தேவதூதர்களின் கைகளில் நிராயுதபாணியாக்கம் மற்றும் தோல்வி, அவர்கள் எப்போதும் காவலில் இருப்பார்கள், போரில் தங்கள் ஈட்டிகள் மற்றும் கேடயங்களுடன் அவர்களைப் பாதுகாப்பார்கள்.

பிராவோ, பிராவோ! நீண்ட கைதட்டல். ஜூட்! Nom de Dieu!

"நான் நிச்சயமாக ஒரு பிரிட்டன் தான்," ஹெய்ன்சகோஃப்ஸின் குரல் தங்களைப் பற்றியும் தங்கள் உணர்வுகளைப் பற்றியும் யோசித்துக்கொண்டே ஒலித்தது. "என் நாடு ஜெர்மன் யூதர்களின் கைகளில் விழுவதை நான் பார்க்க விரும்பவில்லை. அதுதான் இன்றைய நமது தேசியப் பிரச்சினை என்று நான் பயப்படுகிறேன்."

இரண்டு ஆண்கள் குன்றின் விளிம்பில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்: ஒரு தொழிலதிபர், ஒரு மாலுமி.

- அவர்கள் பலோச் விரிகுடாவுக்குச் செல்கிறார்கள்.

விரிகுடாவின் வடக்குப் பகுதியை நோக்கி மோர்மேன் சிறிது வெறுப்புடன் தலையசைத்தார்.

"அங்கே ஐந்து ஆழம் உள்ளது," என்று அவர் தொடர்ந்தார். "அது தோராயமாக அந்த திசையில் மேலெழும், ஒரு மணிக்கு அலை தொடங்கும். இன்று ஒன்பதாவது நாள்."

மூழ்கிவிட்டது. பாய்மரப் படகு காலியான விரிகுடாவில் பயணிக்கிறது, வீங்கிய மூட்டை வெளிப்பட்டு, அதன் வீங்கிய முகத்துடன், உப்பு போல வெண்மையாக சூரியனை நோக்கித் திரும்பும் வரை காத்திருக்கிறது. இதோ நான்.

அவர்கள் கடலுக்குள் நீண்டு செல்லும் பாறைகளின் முகடுக்குச் செல்லும் ஒரு வளைவான பாதையில் சென்றனர். குவாட் மாலிகன் தனது சட்டையை மட்டும் அணிந்துகொண்டு, தோளில் பின்னப்படாத டையை மாட்டிக்கொண்டு பாறையின் மீது நின்றார். அருகிலுள்ள பாறை விளிம்பில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞன், தவளையைப் போல மெதுவாக, தனது பச்சை நிற கன்றுகளை ஆழமான நீரின் ஜெல்லியில் நகர்த்தினான்.

- உன் சகோதரன் வந்துவிட்டானா, மல்கியா?

- இல்லை, அவர் வெஸ்ட்மீத்தில் இருக்கிறார். பெனனுடன்.

– இன்னும் இருக்கா? எனக்கு பெனனில் இருந்து ஒரு அஞ்சலட்டை வந்தது. அங்கே ஒரு அழகா இருந்ததா சொன்னான். புகைப்படம் பெண், அவன் அவளுக்கு வைத்த செல்லப்பெயர்.

- அப்போ அவன் அதைக் கழற்றிட்டான், இல்லையா? சுருக்கமான விளக்கம்.

கிரிப் மாலிகன் தனது பூட்ஸின் கயிற்றை அவிழ்க்க குனிந்தார். ஒரு பாறைப் பகுதிக்கு அருகில், ஒரு வயதான, சிவப்பு முகம் கொண்ட மனிதர் வெளியே தெறித்து, உமிழ்ந்தார். அவர் பாறைகளில் ஏறிச் சென்றார், அவரது தலையின் சாம்பல் நிற விளிம்புகளில் தண்ணீர் மின்னியது, அவரது மார்பிலும் வயிற்றிலும் வழிந்தது, மேலும் அவரது தொய்வடைந்த கருப்பு நீச்சல் உடற்பகுதியிலிருந்து மெல்லிய நீரோடைகளில் சொட்டியது.

கிரிப் முல்லிகன் கடந்து செல்லும்போது ஒதுங்கி நின்று, ஹேய்ஸ் மற்றும் ஸ்டீபனைப் பார்த்து, பக்தியுடன் தனது கட்டைவிரலைக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டார்.

"சீமோர் வந்துவிட்டார்," என்று அந்த இளைஞன் மீண்டும் தனது கல் கொம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு சொன்னான். "அவன் மருந்தை விட்டுவிட்டு இராணுவத்தில் சேருகிறான்."

"கடவுளிடம் போ" என்றார் குவாட் மாலிகன்.

– ஒரு வாரத்தில் சுடப்படும். காலிஸ்லின் சிவப்பு முடி கொண்ட மகள் லிலியாவை உங்களுக்குத் தெரியுமா?

- ஆம்.

- நான் நேற்று இரவு அவரை கப்பலில் நடந்து சென்றேன்.

- அவன் அதை அவளுக்குள் திணித்தானா?

- அதைப் பற்றி நீங்கள் அவரிடம் கேட்க வேண்டும்.

"சீமோர் ஒரு உண்மையான அதிகாரி," என்று ஹ்வாட் மாலிகன் கூறினார். தனக்குள் தலையசைத்துக் கொண்டு, தனது கால்சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு எழுந்து நின்று, முணுமுணுத்தார்:

– சிவப்பு முடி கொண்ட பெண்கள் ஆடுகளைப் போல ஆர்வமாக உள்ளனர்.

அவன் சிறிது நேரத்தில் நின்று, பதற்றமடைந்தான், அவன் தன் சட்டையின் கீழ் தன் பக்கவாட்டை உணர்ந்தான்.

"பன்னிரண்டாவது விலா எலும்பைக் காணவில்லை," என்று அவர் அழுதார். "நான் உபர்மென்ஷ் . பல் இல்லாத கிஞ்ச் மற்றும் நான் சூப்பர்மேன்."

அவன் தன் சட்டையைத் திருகி, தன் உடைகள் கிடந்த இடத்தில் பின்னால் எறிந்தான்.

- மலாக்கி, நீ வருகிறாயா?

- ஆமா. படுக்கையில போய்டு.

அந்த இளைஞன் தண்ணீருக்குள் பின்னோக்கித் தள்ளி, இரண்டு நீண்ட, முழு அடிகளில், முகட்டின் மையத்தை அடைந்தான். ஹெய்ன்ஸ் புகைபிடித்தபடி பாறைகளில் மூழ்கினான்.

"நீங்க வர்றீங்களா?" என்று குவாட் மாலிகன் கேட்டார்.

"கொஞ்சம் நேரம் கழித்து," ஹெய்ன்ஸ் கூறினார். "காலை உணவுக்குப் பிறகு உடனடியாக இல்லை."

ஸ்டீபன் வெளியேறத் திரும்பினான்.

- நான் போகிறேன், மாலிகன்.

"அந்த சாவியை எனக்குக் கொடு, கிஞ்ச்," என்றார் கிரிப் மாலிகன், "என் பாவாடையை கீழே பிடிக்க."

ஸ்டீபன் அவனிடம் சாவியைக் கொடுத்தார். கிராப் முல்லிகன் அதை தனது துணிகளின் குவியலில் வைத்தார்.

"ஒரு பைண்டிற்கு இரண்டு பைசா," என்று அவர் கூறினார். அதை இங்கே எறியுங்கள்.

ஸ்டீபன் மென்மையான குவியலில் இரண்டு பென்ஸ்களைப் போட்டார். உடை உடுத்து, ஆடைகளை அவிழ். கிரிப் முலிகன் எழுந்து, அவன் முன் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, பணிவுடன் கூறினார்:

"ஏழைகளைக் கொள்ளையடிப்பவன் கர்த்தரைப் பிரியப்படுத்துகிறான்." இவ்வாறு ஜரதுஸ்ட்ரா பேசினார்.

அந்த மெல்லிய உடல் தண்ணீரில் மூழ்கியது.

"நாம் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் சந்திப்போம்," என்று ஹெய்ன்ஸ் கூறினார், ஸ்டீபன் பாதையில் நடந்து செல்லும்போது திரும்பி, ஐரிஷ் மனிதனின் காட்டுமிராண்டித்தனத்தைப் பார்த்து சிரித்தார்.

காளையின் கொம்பு, குதிரையின் குளம்பு, சாக்சனின் புன்னகை.

- கப்பலில் ஹ்வாட் மாலிகன் என்று கத்தினான். - பதினொன்றரை மணிக்கு.

"சரி," ஸ்டீபன் சொன்னார். அவர் வளைந்த பாதையில் நடந்தார்.

 

லிலியாடா ருட்டிலனும்

டர்மா சர்க்கம்டெட்

ஜூபிலண்டியம் டெ விர்ஜியம்

 

பாதிரியார் தன்னை பணிவுடன் ஒப்படைத்த குழியில் அவரது சாம்பல் நிற ஒளிவட்டம். இன்றிரவு அங்கே என்னால் தங்க முடியாது. வீட்டிற்கும் செல்ல முடியாது.

கடலில் இருந்து ஒரு நீண்ட, இனிமையான குரல் அவனை அழைத்தது. அவன் திரும்பியதும், அவன் கை அசைத்தான். இன்னொரு அழைப்பு. ஒரு ரோம முத்திரையின் பழுப்பு நிற, மென்மையான தலை, தண்ணீரில் ஒரு பந்து போல தூரத்தில் மிதந்தது.

உசுர்பர்.

* * *

- சரி, கோக்ரான், எந்த நகரம் அவரை அழைத்தது?

- டாரென்டம், ஐயா.

- ரொம்ப நல்லா இருக்கு. அதனால என்ன?

- ஒரு போர் நடந்தது, ஐயா.

- ரொம்ப நல்லா இருக்கு. எங்கே?

சிறுவனின் வெற்று முகம் காலியான ஜன்னலைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

நினைவின் மகள்களால் நெய்யப்பட்டது. ஆனால் எப்படியோ அது நெய்ததை விட வித்தியாசமாக இருந்தது. ஒரு சொற்றொடர் மற்றும் பொறுமையின்மையில், பிளேக்கின் வெறித்தனமான இறக்கைகளின் தெறிப்பு. எல்லா இடங்களின் சரிவையும், கண்ணாடி உடைவதையும், சுவர்களின் இடிபாடுகளையும், முடிவின் எதிரொலிக்கும் தீப்பிழம்புகளில் மூழ்கியிருக்கும் காலத்தையும் நான் கேட்கிறேன். நமக்கு என்ன நடக்கும்?

– நான் அந்த இடத்தை மறந்துவிட்டேன் ஐயா. கிமு 279 இல்.

"அஸ்குலம்," ஸ்டீபன் இரத்தக்கறை படிந்த புத்தகத்தின் தலைப்பையும் தேதியையும் பார்த்துக்கொண்டே கூறினார்.

- ஆமாம், ஐயா. அவர் சொன்னார்: " இன்னும் ஒரு வெற்றி, நாங்கள் முடித்துவிட்டோம்."

அந்த வாசகம் உலகத்தால் நினைவில் இருந்தது. அந்தி வேளையில் நிம்மதியாக இருக்கும் ஒரு உணர்வு. சடலங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு வயலுக்கு மேலே ஒரு மலையில், ஒரு ஜெனரல் தனது ஈட்டியில் சாய்ந்து தனது அதிகாரிகளிடம் பேசுகிறார். எந்த ஜெனரலும் எந்த அதிகாரிகளிடம் பேசுகிறார். இவர்கள் கேட்பார்கள்.

"இப்போது நீ, ஆம்ஸ்ட்ராங்," ஸ்டீபன் கூறினார். "பைரஸின் முடிவு என்ன?"

- பைரஸின் முடிவு, ஐயா?

"எனக்குத் தெரியும் சார். கேளுங்கள் சார்," கோமின் முன்வந்தார்.

- இருங்க. சரி, ஆம்ஸ்ட்ராங். பைரஸைப் பத்தி உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா?

ஆம்ஸ்ட்ராங்கின் பையில் ஒரு பை ப்ரெட்ஸல்ஸ் அழகாகக் கிடந்தது. அவ்வப்போது, ​​அவன் அவற்றைத் தன் உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில் நசுக்கி அமைதியாக விழுங்கினான். துண்டுகள் அவன் உதடுகளின் மெல்லிய தோலில் ஒட்டிக்கொண்டன. சிறுவனின் சுவாசத்தின் இனிமை. ஒரு பணக்கார குடும்பம்; தங்கள் மூத்த மகன் கடற்படையில் இருந்ததில் பெருமை. டால்கி, விக்கோ சாலை.

- பைரஸ், ஐயா? பைரஸ் பியர்க்.

எல்லோரும் சிரிக்கிறார்கள். மகிழ்ச்சியற்ற, சத்தமிடும், தீய சிரிப்பு.

ஆம்ஸ்ட்ராங் தனது வகுப்பு தோழர்களை நோக்கித் திரும்புகிறார்; அவரது சுயவிவரம் முட்டாள்தனமாகவும் குறும்புத்தனமாகவும் இருக்கிறது. எனது தாராளமயத்தையும் அவர்களின் தந்தையர் செலுத்தும் சுமையையும் அறிந்து அவர்கள் இப்போது இன்னும் சத்தமாக சிரிப்பார்கள்.

"அப்போ சொல்லுங்க," ஸ்டீபன் புத்தகத்தை பையனின் தோளில் திணித்து, "துளைக்கால் என்றால் என்ன?" என்கிறார்.

"ஒரு கப்பல்துறை, ஐயா," ஆம்ஸ்ட்ராங் விளக்குகிறார், "கடலில் உள்ள ஒரு விஷயம். ஒரு பாலம் போல. கிங்ஸ்டன் கப்பல்துறை, ஐயா."

மீண்டும் ஒருவர் சிரித்தார்: மகிழ்ச்சியின்றி, ஆனால் அர்த்தமுள்ளதாக. பின் வரிசையில் இருந்த இரண்டு பேர் கிசுகிசுத்தனர். ஆம். அவர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரியும்: அவர்கள் ஒருபோதும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை, ஒருபோதும் கன்னிப் பெண்களும் அல்ல. அவர்கள் அனைவரும். அவர் அவர்களின் முகங்களை பொறாமையுடன் பார்த்தார். எடித், எதெல், கெர்டி, லில்லி. அவர்களைப் போலவே: அவர்களின் மூச்சில் தேநீர் மற்றும் ஜாமின் அதே இனிப்பு, அவர்களின் வளையல்கள் ஒற்றைப் போரில் ஒலிக்கின்றன.

"கிங்ஸ்டன் பியர்," ஸ்டீபன் கூறுகிறார். "அது சரி, முடிக்கப்படாத பாலம்."

அவருடைய வார்த்தைகள் அவர்களுடைய கண்களைப் பிளந்தன.

"அது எப்படி சார்?" என்று கோமின் கேட்டார். "ஆனால் பாலங்கள் ஒரு ஆற்றின் குறுக்கே உள்ளன."

ஹெய்ன்ஸின் தொகுப்புக்கு இது சரியான பொருத்தம். கேட்க யாரும் இல்லை. மாலையில், குடிப்பழக்கம் மற்றும் தளர்வான உரையாடல்களுக்கு மத்தியில், அவரது நனவின் மெருகூட்டப்பட்ட கவசத்தை திறமையாக துளைக்க. அதனால் என்ன? தனது எஜமானரின் நீதிமன்றத்தில் ஒரு நகைச்சுவையாளர், ஒரு இழிவான மனிதனாக, தனது எஜமானரின் கருணையுள்ள பாராட்டைப் பெற அனுமதித்தார். அவர்கள் ஏன் இதையெல்லாம் கடந்து சென்றார்கள்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது அவர்களின் சொந்த வழியில் அடிக்கப்படுவதற்கு மட்டுமல்ல. அவர்களுக்கு, வரலாறு மற்றொரு சலிப்பான கதையாகவும், அவர்களின் நாடு ஒரு அடகுக் கடையாகவும் இருந்தது.

ஆர்கோஸில் நடந்த கைகலப்பில் பைரஸ் கொல்லப்படவில்லை அல்லது ஜூலியஸ் சீசர் முடிக்கப்படாமல் இருந்தார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். வேறு எந்த வழியிலும் அவர்களை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாது. காலத்தால் குறிக்கப்பட்டு, பங்குகளில், எண்ணற்ற சாத்தியக்கூறுகளின் மண்டபத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது, அதை அவர்களே நிராகரித்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஒருபோதும் மாறாததைப் பார்க்க அவர்களுக்கு எப்போதாவது வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டதா? அல்லது நடப்பது மட்டும் சாத்தியமா? நெசவு, காற்றின் நெசவாளர்.

– ஒரு கதை சொல்லுங்க சார்.

- ஓ, ஆமாம், ஐயா. பேய்.

"நீங்க எங்கிருந்து வரீங்க?" ஸ்டீபன் இன்னொரு புத்தகத்தைத் திறந்து கேட்டார்.

"போதும் கண்ணீர்," என்றான் கோமின்.

- சரி, அடுத்து என்ன, டால்போட்?

- கதை என்ன சார்?

"பின்னர்," ஸ்டீபன் கூறினார். "போ, டால்போட்."

கருமையான நிறமுள்ள சிறுவன் புத்தகத்தைத் திறந்து, அதைச் சாமர்த்தியமாகத் தன் பையின் கைப்பிடிக்குப் பின்னால் வைத்தான். அவன் கவிதையை துண்டு துண்டாக வாசித்து, அதில் உள்ள உரையைப் பார்த்தான்:

 

போதும் கண்ணீரே, மேய்ப்பரே, அவற்றை வீணாக்காதீர்கள் -

யாருக்காக நீ துக்கப்படுகிறாயோ, லைசிடாஸ் இறக்கவில்லை.

அவர் தண்ணீரின் மேற்பரப்பிற்கு அடியில் மறைந்துவிட்டாலும்...

 

எனவே எல்லாமே இயக்கத்திற்கு, சாத்தியமானதை முடிந்தவரை உணர்ந்து கொள்வதற்கு வழிவகுக்கிறது. அரிஸ்டாட்டிலின் சொற்றொடர் தடுமாறும் அறிவிப்புகள் மூலம் வடிவம் பெற்று, செயிண்ட்-ஜெனீவிவ் நூலகத்தின் கற்றறிந்த அமைதியில் மிதந்தது, அங்கு, பாரிஸின் பாவத்திலிருந்து தப்பாமல், அவர் மாலையில், மாலையில் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அடுத்த வீட்டில், ஒரு பலவீனமான ஆசியர் ஒரு மூலோபாய பாடப்புத்தகத்திலிருந்து குறிப்புகளை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். என்னைச் சுற்றி, மூளைகள் நிரம்பியுள்ளன மற்றும் நிறைவுற்றன: விளக்குகளின் ஒளியின் கீழ், தொட்டுணரக்கூடிய முனைகள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன, சற்று நடுங்குகின்றன; என் நனவின் இருளில், ஆழமான உலகின் திரவம் தெளிவைத் தவிர்த்து, தெளிவைத் தவிர்த்து, அதன் டிராகன் செதில்களின் மடிப்புகளை இழுக்கிறது. சிந்தனை என்பது சிந்தனையின் சிந்தனை. ஒரு நிலையான பிரகாசம். ஆன்மா, அதன் சொந்த வழியில், இருப்பதெல்லாம்: ஆன்மா என்பது வடிவங்களின் வடிவம். ஒரு எழுச்சியூட்டும் அமைதி, எல்லையற்ற, பிரகாசம்: வடிவங்களின் வடிவம்.

டால்போட் தன்னைத்தானே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லத் தொடங்கினார்:

 

தண்ணீர்களின் மேல் நடந்த அவருடைய பரிசுத்த வல்லமையால்,

அவருடைய பரிசுத்த வல்லமையால்...

 

"அதைத் திருப்பிப் போடு," ஸ்டீபன் அமைதியாகச் சொன்னான். "இங்கிருந்து என்னால் அதைப் பார்க்க முடியவில்லை."

"என்ன சார்?" டால்போட் வெறுமனே முன்னோக்கி சாய்ந்து கேட்டார்.

அவன் கை பக்கத்தைத் திருப்பியது. அவன் நிமிர்ந்து தொடர்ந்தான், நினைவில் மட்டும். தண்ணீரில் நடந்தவனைப் பற்றி. இங்கே, அவர்களின் பயந்த இதயங்களில், அவரது நிழல், அந்தப் பெருந்தீனியின் இதயத்திலும் உதடுகளிலும், என் மீதும் உள்ளது. பழிவாங்கும் நாணயத்தால் அவரைப் பிடிக்க விரும்பியவர்களின் சூடான முகங்களில் ஒரு நிழல். சீசருக்குரியதை சீசருக்கும், கடவுளுக்குரியதை கடவுளுக்கும் கொடுங்கள். இருண்ட கண்களின் நீடித்த பார்வை, தேவாலயத்தின் நெசவாளர்களால் பின்னப்பட்டு நெய்யப்படும் புதிர் போன்ற வார்த்தைகள்.

 

சரி, சீக்கிரம் யூகிச்சுக்கோ:

என் அப்பா எனக்கு விதைகளைத் தூவக் கொடுத்தார்...

 

டால்போட் உடைந்த புத்தகத்தைத் தன் பையில் திணித்தான்.

"இவ்வளவு சீக்கிரமா?" ஸ்டீபன் கேட்டார்.

- ஆமா சார். பத்து மணிக்கு ஹாக்கி சார்.

- குறுகிய நாள், ஐயா. வியாழக்கிழமை.

"புதிரை யார் தீர்ப்பார்கள்?" ஸ்டீபன் கேட்டார்.

அவர்கள் அவசரமாக தங்கள் புத்தகங்களை பேக் செய்து, பென்சில்களைத் தட்டி, பக்கங்களை சலசலக்கச் செய்தனர். ஒன்றாகக் கூடி, தங்கள் பைகளைக் கட்டி, ஜிப் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஒற்றுமையாகப் பேசிக் கொண்டனர்:

– ஒரு புதிரா, ஐயா? என்னைக் கேளுங்கள், ஐயா.

- ஓ, என்னைக் கேளுங்கள், ஐயா.

- இன்னும் கஷ்டம் சார்.

"சரி, இது ஒரு புதிர்," ஸ்டீபன் கூறினார்.

 

சேவல் கூவியது

, வானத்தில்

மணி பதினொரு முறை ஒலித்தது . ஆன்மா விரைவாக சொர்க்கத்திற்கு விரைந்தது.







 

- இது என்ன?

- என்ன சார்?

– மீண்டும் ஒருமுறை, ஐயா, நாங்கள் அதைச் செய்யவில்லை.

அந்த வரிகள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்பட்டபோது அவர்களின் கண்கள் விரிந்தன. சிறிது நேர மௌனத்திற்குப் பிறகு, கோக்ரான் கூறினார்:

- இது என்ன சார்? நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

ஸ்டீபன் பதிலளித்தபோது தொண்டை இறுக்கமடைந்தது:

– நரி பாட்டியை புதருக்கு அடியில் புதைக்கிறது.

அவர் எழுந்து நின்று அவர்களின் திகைப்பூட்டும் அழுகையின் எதிரொலியைக் கேட்டு பதட்டத்துடன் சிரித்தார்.

அந்தக் குச்சி கதவைத் தாக்கியது, மண்டபத்தில் ஒரு குரல் கத்தியது:

- ஹாக்கி!

அவர்கள் சிதறி, தங்கள் மேசைகளுக்குப் பின்னால் இருந்து நழுவி, அவற்றின் மீது குதித்தனர். அவை ஒரு நொடியில் மறைந்துவிட்டன, இப்போது ஹாக்கி குச்சிகளின் சத்தம், பூட்ஸ் சத்தம் மற்றும் நாக்குகளின் சத்தம் சேமிப்பு அறையிலிருந்து கேட்டது.

வெறிச்சோடிய வகுப்பறையில் தனியாக இருந்த சார்ஜென்ட், ஒரு திறந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நெருங்கினார். அவரது ஒல்லியான கழுத்தும் நீண்டுகொண்டிருந்த கூந்தலும் முழுமையான தயாரிப்பு இல்லாததைக் குறிப்பிட்டன, அதே போல் அவரது பலவீனமான கண்களின் கண்ணாடியின் மூடுபனி லென்ஸ்கள் வழியாகக் காணப்பட்ட கெஞ்சும் பார்வையும் அவரைப் பற்றிக் கூறியது. அவரது சாம்பல், இரத்தமில்லாத கன்னத்தில், புதிதாக ஈரமான இரத்தத்தின் வெளிறிய இடம், ஒரு நத்தையின் பாதை போல.

அவர் தனது குறிப்பேட்டை நீட்டினார். மேலே "எடுத்துக்காட்டுகள்" என்ற வார்த்தை எழுதப்பட்டிருந்தது. பின்னர் வளைந்த எண்களின் கோடுகள் வந்தன, கீழே, சுருட்டை மற்றும் மை குட்டையுடன் ஒரு சுருட்டப்பட்ட கையொப்பம் வந்தது. சிரில் சார்ஜென்ட்: அவரது பெயர் மற்றும் முத்திரை.

"திரு. டீசி அதை நகலெடுத்து உங்களுக்குக் காட்டச் சொன்னார், ஐயா." என்றார் அவர்.

ஸ்டீபன் நோட்புக்கின் விளிம்பைத் தொட்டார். பயனற்றது.

"சரி, அவற்றை எப்படித் தீர்ப்பது என்று நீங்கள் கண்டுபிடித்தீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.

"பதினொன்று மற்றும் பதினைந்து எண்கள்," சார்ஜென்ட் பதிலளித்தார். "மிஸ்டர் டீசி அவற்றை பலகையிலிருந்து நகலெடுக்கச் சொன்னார், ஐயா."

- அவற்றை நீங்களே தீர்க்க முடியுமா?

- இல்லை ஐயா.

ஒரு விகாரமான பலவீனமானவர்: ஒரு மெல்லிய கழுத்து, சிக்கலான முடி, மற்றும் அவரது முகத்தில் ஒரு கறை - ஒரு நத்தை கூடு. ஆனால் அத்தகைய மனிதர்கள் கூட, குறைந்தபட்சம் அவரை தனது இதயத்தின் கீழும் கைகளிலும் சுமந்தவரால் நேசிக்கப்படுகிறார்கள். அவள் இல்லாமல், உலகம் அவரை மிதித்து, எலும்பு இல்லாத நத்தை போல அவரைத் தட்டையாக்கியிருக்கும். அவள் நரம்புகளிலிருந்து வடிகட்டப்பட்ட அவரது மெல்லிய, மந்தமான இரத்தத்தை அவள் விரும்பினாள். ஒருவேளை இதுதான் சாராம்சமா? வாழ்க்கையின் ஒரே உண்மையா? வெறித்தனமான கொலம்பனஸ் தனது தாயின் சாஷ்டாங்க உடலின் மீது ஐரோப்பாவிற்கு புனித நம்பிக்கையின் ஒளியைக் கொண்டு வர அடியெடுத்து வைக்கிறார். அவள் போய்விட்டாள்: ஒரு மரக்கிளையின் எலும்புக்கூடு நடுங்குகிறது, தீப்பிழம்புகளில் மூழ்கியுள்ளது, மஹோகனி மற்றும் ஈரமான சாம்பலின் வாசனை. அவள் இங்கே இருந்தபோதும், மிதித்து விடப்படுவதிலிருந்து அவரைக் காப்பாற்றினாள். ஆன்மா சொர்க்கத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது: மற்றும் பாழான நிலத்தில், கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களின் வெளிச்சத்தில், சிவப்பு தோலில், கொள்ளைகளின் வாசனையுடன், இரக்கமின்றி பிரகாசிக்கும் பார்வையுடன், பூமியைக் கீறியது, கேட்டது, கேட்டது, கீறப்பட்டது மற்றும் உதைத்தது.

ஸ்டீபன் அவருக்கு அருகில் அமர்ந்து பிரச்சினையைத் தீர்த்தார். ஷேக்ஸ்பியரின் ஆன்மா ஹேம்லெட்டின் தாத்தா என்பதை அவர் இயற்கணிதத்தைப் பயன்படுத்தி நிரூபிக்கிறார். சார்ஜென்ட், அவரது கண்ணாடிகள் சாய்ந்து, பக்கவாட்டில் எட்டிப் பார்த்தார். சேமிப்பு அறையில் ஹாக்கி குச்சிகளின் சத்தம்: பந்தின் மந்தமான சத்தம் மற்றும் மைதானத்தில் அழுகைகள். சின்னங்கள் பக்கம் முழுவதும் சடங்கு முறையில் நடனமாடின, அவற்றின் எண்களின் கார்னிவல் ஷெல்லில் மூடப்பட்டிருந்தன, விசித்திரமான தொப்பிகளை அணிந்திருந்தன - சதுரங்கள் மற்றும் கனசதுரங்களின் சக்திகள். கைகோர்த்து, மாற்றம், கூட்டாளருக்கு வணங்குங்கள்: இதனால்: மூரிஷ் கற்பனையின் பேய்கள். முகத்திலும் சைகையிலும் இருண்ட மனிதர்கள், தங்கள் சிதைந்த கண்ணாடிகளில் உலகின் இருண்ட ஆன்மாவைப் பிரதிபலிக்கிறார்கள், ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் இருள், ஒளிக்கு புரியாதது, உலகத்தை விட்டு வெளியேறியது.

- இப்போது தெளிவாக இருக்கிறதா? நீங்களே முடிவு செய்ய முடியுமா?

- ஆமாம் ஐயா.

சார்ஜென்ட் வேலையை பரந்த, இருண்ட அசைவுகளுடன் நகலெடுத்தார். தொடர்ந்து ஒரு தூண்டுதலுக்காகக் காத்திருந்த அவர், கீழ்ப்படிதலுடன் மாறிவரும் சின்னங்களை நகர்த்தினார், அவரது சாம்பல் நிற தோலின் கீழ் ஒரு மெல்லிய வெட்கம் மினுமினுத்தது. அமோர் மேட்ரிஸ்: பெயரிடப்பட்ட மற்றும் மரபணு வழக்குகளில். அவள் அவனுக்கு ஊமை இரத்தத்தையும் மோர் பாலையும் ஊட்டி, துருவியறியும் கண்களிலிருந்து அவனை மறைத்து வைத்தாள்.

அவனும் அதே மாதிரிதான், அதே சாய்வான தோள்களுடன், அதே சங்கடத்துடன். என் குழந்தைப் பருவம் என் அருகில் சாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. லேசாகத் தொடக்கூட முடியாத அளவுக்கு தொலைவில் இருக்கிறது. என் ரகசியங்களும் அவனுடைய ரகசியங்களும் நம் கண்களின் பார்வைகளைப் போலவே தனித்தனியாக இருக்கின்றன. ரகசியங்கள் அமைதியாக, கல்லாக, எங்கள் இரு இதயங்களின் இருண்ட அரண்மனைகளில் அமர்ந்திருக்கின்றன: அவர்களின் கொடுங்கோன்மையால் சோர்வடைந்த ரகசியங்கள்: தூக்கியெறியப்பட ஏங்கும் கொடுங்கோலர்கள்.

உதாரணம் தீர்க்கப்பட்டது.

"எவ்வளவு எளிமையானது பாருங்க," ஸ்டீபன் எழுந்து நின்றபடி கூறினார்.

"ஆமாம் ஐயா. நன்றி," சார்ஜென்ட் பதிலளித்தார்.

அவர் ஒரு மெல்லிய ப்ளாட்டிங் பேப்பரால் பக்கத்தைத் துடைத்துவிட்டு, நோட்டுப் புத்தகத்தை மீண்டும் தனது மேசைக்குத் திருப்பிக் கொண்டு வந்தார்.

"உன் தடியை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களிடம் ஓடு," என்று ஸ்டீபன், சிறுவனின் அசாத்திய உருவத்தைத் தொடர்ந்து கதவை நோக்கி நடந்தான்.

- ஆமாம் ஐயா.

நடைபாதையில் உள்ள விளையாட்டு மைதானம் முழுவதும் அவரது பெயர் கத்தப்படுவது கேட்டது.

- சார்ஜென்ட்!

"ஓடு," ஸ்டீபன் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான். "மிஸ்டர் டீசி அழைக்கிறார்."

அவர் தாழ்வாரத்தில் நின்று, அந்த விகாரமான மனிதர், கூச்சலிடும் குரல்களில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த கொடுமைப்படுத்துபவர்களின் மைதானத்தை நோக்கி விரைந்து செல்வதைப் பார்த்தார். ஆனால், யார் எந்த அணியைச் சேர்ந்தவர் என்பதைக் கண்டுபிடித்த பிறகு, திரு. டீசி, தனது இறுக்கமான கால்களால் கிழிந்த புல்வெளியின் மீது அடியெடுத்து வைத்துவிட்டு நடந்து சென்றார். வாக்குவாதக் குரல்கள் அவரைத் திரும்ப அழைத்தபோது அவர் ஏற்கனவே பள்ளியை அடைந்திருந்தார். அவர் தனது கோபமான வெள்ளை மீசையை அவர்களை நோக்கித் திருப்பினார்.

"வேற என்ன பிரச்சனை?" என்று அவர் கத்தினார், என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கேட்கவில்லை.

"கோக்ரானும் ஹாலிடேயும் ஒரே அணியில் இருக்கிறார்கள்," ஸ்டீபன் கூச்சலிட்டார்.

"என் அலுவலகத்தில் ஒரு நிமிடம் காத்திருங்கள்," என்று திரு. டீசி கூறினார், "நான் இங்கே பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்துகிறேன்."

விரைவாகத் திரும்பி நடந்து, வயல் முழுவதும் வயதான மனிதனின் பிடிவாதத்துடன் அவன் கத்தினான்:

- சரி, என்ன விஷயம்? மறுபடியும் என்ன ஆச்சு?

எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் கரகரப்பான குரல்கள் கூச்சலிட்டன: அவற்றின் ஏராளமான வடிவங்கள் அவனைச் சுற்றி குவிந்தன, சூரியனின் மின்னும் ஒளி அவன் மோசமாக சாயம் பூசப்பட்ட கூந்தலின் தேனை நிறமாற்றியது.

அலுவலகத்தில் ஒரு பழைய, புகைமூட்டமான காற்று தொங்கிக் கொண்டிருந்தது, நாற்காலிகளின் மந்தமான, தேய்ந்த தோலின் வாசனையுடன் கலந்தது. அவர் என்னுடன் குடியேறிய முதல் நாள் போலவே. இருந்தது, இருந்தது மற்றும் இருக்கும். அலமாரியில், ஸ்டூவர்ட் நாணயங்களின் தட்டில், சதுப்பு நிலத்தின் மூலக்கல் புதையல்: எப்போதும் இருக்கும். ஒரு வசதியான வெள்ளிப் பாத்திரப் பெட்டியில், மங்கலான ஊதா நிற பட்டு மீது, பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலன் கரண்டிகள் அனைத்து புறமதத்தினருக்கும் என்றென்றும் அமைதிக்காக அழைப்பு விடுத்தன.

கல் தாழ்வாரத்தையும் நடைபாதையையும் கடந்து வேகமாக காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன. தனது அரிதான மீசையை ஊதிப் பிடித்துக் கொண்டு, திரு. டீசி மேஜையில் நின்றார்.

"முதலில், நமது நிதி விஷயத்தை தீர்த்துக் கொள்வோம்," என்று அவர் கூறினார்.

அவன் தன் ஜாக்கெட்டின் உள் பாக்கெட்டிலிருந்து தோல் துண்டுடன் கட்டப்பட்ட ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்து, அதைத் திறந்து, இரண்டு ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்து, ஒன்று பாதியாக ஒட்டப்பட்டு, கவனமாக மேசையில் வைத்தான்.

"இரண்டு," என்று அவன் நோட்டுப் புத்தகத்தைக் கட்டி மறைத்தான்.

இப்போது அவரது தங்க இருப்புக்களின் பெட்டகத்தில்.

ஸ்டீபனின் வெட்கப்பட்ட கை குளிர்ந்த கல் சாந்தில் இருந்த குண்டுகளின் குவியலை தொட்டது: ரபனா, அபலோன், பிசாசின் நகம்: இது ஒரு அமீரின் தலைப்பாகை போல முறுக்கப்பட்டிருந்தது, மேலும் செயிண்ட் ஜேம்ஸின் பிஷப் தொப்பி இருந்தது. ஒரு பழைய யாத்ரீக புதையல், ஒரு இறந்த புதையல், வெற்று குண்டுகள்.

அந்தப் பவர் பளபளப்பாகவும் புதியதாகவும், மேஜை துணியின் மென்மையான குவியலில் விழுந்தது.

"மூன்று," என்று திரு. டீசி தனது பணப் பெட்டியைத் தன் கைகளில் திருப்பிக் கொண்டே கூறினார். "மிகவும் வசதியான விஷயம். பாருங்கள். இதோ அரசர்களுக்கு, இது ஷில்லிங்கிற்கு, இதோ ஆறு பென்ஸ்கள், அரை கிரீடங்கள். இதோ கிரீடங்களுக்கு. அவற்றைப் போற்றுங்கள்."

அவர் பெட்டியிலிருந்து இரண்டு கிரீடங்களையும் இரண்டு ஷில்லிங்கையும் எடுத்தார்.

"மூன்று பன்னிரண்டு," அவன் சொன்னான். "அது சரி, இல்லையா?"

"நன்றி ஐயா," ஸ்டீபன் பதிலளித்தார், வெட்கத்துடன் அவசரமாக பணத்தை சேகரித்து தனது கால்சட்டை பாக்கெட்டில் திணித்தார்.

"உங்களுக்குப் பாராட்டுகள்," என்றார் திரு. டீசி. "நீங்கள் அதைப் பெற்றுவிட்டீர்கள்."

மீண்டும் ஒருமுறை பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்த ஸ்டீபனின் கை, வெற்று ஓடுகளுக்குத் திரும்பியது. அழகு மற்றும் அதிகாரத்தின் சின்னங்களும் கூட. என் பாக்கெட்டில் உள்ள கட்டி. பேராசை மற்றும் வறுமையால் கறைபட்ட சின்னங்கள்.

"அப்படி அணியாதே," என்றார் திரு. டீசி. "நீ அவற்றை எங்காவது கொண்டு வந்து விதைப்பாய். இது போன்ற ஒரு இயந்திரத்தை வாங்கு. அது எவ்வளவு வசதியானது என்பதை நீயே பார்ப்பாய்."

ஏதாவது பதில் சொல்லுங்கள்.

"என்னுடையது பெரும்பாலும் காலியாக இருக்கும்," ஸ்டீபன் கூறினார்.

அதே அறை, அதே நேரம், அதே ஞானம்: நானும் அதேதான். இது மூன்றாவது முறை. மூன்று கயிறுகளில் சிக்கிக் கொண்டேன். பெரிய விஷயமில்லை. நான் எப்போது வேண்டுமானாலும் அவற்றை உடைக்க முடியும்.

"நீங்க சேமிக்காததாலதான் இதெல்லாம்," என்றார் திரு. டீசி, விரலைக் காட்டி. "நீங்க இன்னும் பணம் என்னன்னு புரிஞ்சுக்கல. பணம்தான் சக்தி, நான் இருக்கிற வரைக்கும் நீங்க உயிரோட இருக்கும்போது அதை உணர்வீங்க. இருந்தாலும், நிச்சயமா... இளைஞர்களுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிருந்தா. ஷேக்ஸ்பியர் என்ன சொன்னாரு? உங்க பணப்பையை பணத்தாலே நிரப்பிக்கோங்க."

"ஐயகோ," ஸ்டீபன் முணுமுணுத்தான். வயதானவரின் பார்வையைச் சந்திக்க காலியான ஓடுகளிலிருந்து மேலே பார்த்தான்.

"இப்போது பணம் என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவர் இங்கே இருக்கிறார்," என்று திரு. டீசி கூறினார். "அவருக்கு அதை எப்படிச் செய்வது என்று தெரியும். ஒரு கவிஞர், ஆனால் ஒரு ஆங்கிலேயரும் கூட. ஒரு ஆங்கிலேயரின் பெருமை என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே கொடுத்துக் கொள்ளக்கூடிய மிக உயர்ந்த பாராட்டு என்ன?"

கடல்களின் இறைவன். விரிகுடாவின் வெறுமையின் மீது அவரது குளிர்ந்த, கடல் போன்ற பார்வை: வரலாறுதான் காரணம்: வெறுப்பின் எந்தத் தடயமும் இல்லை.

"அவர்களுடைய சாம்ராஜ்யத்தைப் பற்றி, அநேகமாக," ஸ்டீபன் பதிலளித்தார், "சூரியன் ஒருபோதும் அதன் மீது மறையாது."

"ஏன்," திரு. டீசி அழுதார், "அது ஒரு ஆங்கிலேயர் இல்லை. பேசியது ஒரு பிரெஞ்சு செல்ட்."

அவன் தன் கட்டைவிரலில் இருந்த உண்டியலைத் தட்டினான்.

நல்ல மனுஷன், நல்ல மனுஷன்.

–  நான் என் வழியிலேயே பணம் கட்டினேன், என் வாழ்நாளில் ஒரு ஷில்லிங்கைக்கூட கடன் வாங்கியதில்லை . அப்படி நினைக்கிறீங்களா? நான் யாருக்கும் கடன்பட்டிருக்கவில்லை. சரி, எப்படி இருக்கு?

முல்லிகனுக்கு ஒன்பது பவுண்டுகள், மூன்று ஜோடி சாக்ஸ், ஒரு ஜோடி கால்சட்டை, ஒரு ஜோடி காலணிகள், டைகள். கரனுக்கு, பத்து கினியாக்கள். மக்கானுக்கு, ஒன்று. பிரெட் ரியானுக்கு, இரண்டு ஷில்லிங். டெம்பிள்க்கு, உணவகத்தில் இரண்டு இரவு உணவுகள். ரஸ்ஸலுக்கு, ஒரு கினியா. காசின்ஸுக்கு, பத்து ஷில்லிங். பாப் ரெனால்ட்ஸ்க்கு, அரை கினியா. கோய்லருக்கு, மூன்று கினியாக்கள். திருமதி மெக்கெர்னனுக்கு, ஐந்து வார தங்குமிடங்களுக்கு. என் பாக்கெட்டில் உள்ள கட்டி பயனற்றது.

"தற்போது, ​​எனக்கு அது தெரியவில்லை," என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தார்.

திரு. டீசி தனது உண்டியலை வைத்துவிட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் சிரித்தார்.

"எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். "ஆனால் நாள் வரும், நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். நாங்கள் ஒரு தாராள மனப்பான்மை கொண்ட மக்கள், ஆனால் நீதியும் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும்."

- அழகான சொற்றொடர்கள் மீதான நமது அன்பினால்தான் நமக்கு எல்லா பிரச்சனைகளும் வருகின்றன என்று நான் பயப்படுகிறேன்.

நெருப்பிடம் மீது டார்டன் கில்ட் அணிந்த ஒரு மனிதனின் நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட உருவத்தை திரு. டீசி சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்தார்: வேல்ஸ் இளவரசர் ஆல்பர்ட் எட்வர்ட்.

"உங்களுக்கு, நான் ஒரு வயதான கோடரி, ஒரு கடினமான டோரி," என்று அவரது சிந்தனைமிக்க குரல் கூறியது. "ஓ'கானலுக்குப் பிறகு மூன்று தலைமுறைகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன். எனக்கு பஞ்சம் நினைவிருக்கிறது. மேலும், உங்கள் பிரிவின் மதகுருமார்கள் ஓ'கானலை ஒரு வாய்வீச்சாளர் என்று முத்திரை குத்துவதற்கு இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆரஞ்சு மக்கள் பிரிவினைக்காகப் போராடினார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

புகழ்பெற்ற, மரியாதைக்குரிய மற்றும் அழியாத நினைவு. ஆடம்பரமான அர்மாக்கில் உள்ள டயமண்ட் இன், பாப்பிஸ்ட்களின் சடலங்களுடன் தொங்கவிடப்பட்டது. வாதிடுபவர்களிடமிருந்து கரகரப்பான, விசுவாசமான தோட்டக்காரர்கள், முகமூடி அணிந்து ஆயுதம் ஏந்தியிருந்தனர். கருப்பு வடக்கு மற்றும் உண்மையான - நீல - பைபிள். மொட்டையடிக்கப்பட்டவர்கள் தலையை சாய்த்தனர்.

ஸ்டீபன் ஒரு சுருக்கமான சைகை செய்தார்.

"என்னிடமும் கிளர்ச்சி இரத்தம் இருக்கிறது," என்று திரு. டீசி கூறினார், "என் அம்மாவின் பக்கத்தில். ஆனால் நான் பிரிட்டனுடன் இணைவதற்கு வாக்களித்த சர் ஜான் பிளாக்வுட்டின் வழித்தோன்றல். நாம் அனைவரும் ஐரிஷ் மக்கள் - மன்னர்களின் வழித்தோன்றல்கள்."

"துரதிர்ஷ்டவசமாக," ஸ்டீபன் கூறினார்.

"  பெர் வியாஸ் ரெக்டாஸ் " என்பதுதான் அவரது குறிக்கோள் என்று திரு. டீசி உறுதியாகக் கூறினார். அதற்குத்தான் அவர் வாக்களித்தார்; அவர் தனது சவாரி பூட்ஸை இழுத்துக்கொண்டு அர்டாக்கிலிருந்து டப்ளினுக்குச் சென்றார்.

 

Chebu-ryai-drin

டப்ளினுக்கு நீண்ட வழி...

 

பளபளப்பான பூட்ஸில் குதிரையில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு முரட்டுத்தனமான நில உரிமையாளர். நல்ல நாள், சர் ஜான். நல்ல நாள், உங்கள் மரியாதைக்குரியவர்... நாள்... நாள். டப்ளினை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் நடுங்கும் ஒரு ஜோடி பூட்ஸ். செபு-ரியாய்-குடி.

"அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது," என்று திரு. டீசி கூறினார். "மிஸ்டர். டெடலஸ், உங்கள் இலக்கிய தொடர்புகளால் நீங்கள் எனக்கு ஒரு உதவி செய்யலாம். நான் செய்தித்தாளுக்கு ஒரு கடிதம் தயார் செய்கிறேன். ஒரு நிமிடம் உட்காருங்கள். மீதமுள்ளது முடிவுதான்."

அவர் ஜன்னல் ஓரமாக இருந்த மேசைக்கு நடந்து சென்று, தனது நாற்காலியை இரண்டு முறை நகர்த்தி, தட்டச்சுப்பொறியில் மாட்டியிருந்த ஒரு தாளில் இருந்து சில வார்த்தைகளைப் படித்தார்.

"உட்காருங்க. மன்னிக்கவும்," என்று அவர் தோளில் சாய்ந்து கூறினார். "பொது அறிவு. ஒரு கணம்." அவர் தனது கரடுமுரடான புருவங்களுக்குக் கீழே இருந்து தனது முழங்கையில் உள்ள மின்னலைப் பார்த்து, முணுமுணுத்து, தட்டச்சுப்பொறியை கடினமான சாவிகளில் அடிக்கத் தொடங்கினார், அவ்வப்போது டிரம்மை உயர்த்தி சுத்தம் செய்து எழுத்துப் பிழையை நீக்கினார்.

ஸ்டீபன் இளவரசரின் முன்னிலையில் பணிவுடன் மூழ்கினார். நீண்ட காலமாக மறைந்துபோன குதிரைகளின் சட்டகப்படுத்தப்பட்ட படங்கள் சுவர்களில் சடங்கு முறையில் நின்றன, அவற்றின் உயர்ந்த தலைகள் உயர்ந்து நிற்கின்றன: லார்ட் ஹேஸ்டிங்ஸின் ரிட்ரீட், டியூக் ஆஃப் வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் ஷாட், டியூக் ஆஃப் புஃபோர்டின் சிலோன் - கிராண்ட் பிரிக்ஸ் டி பாரிஸ், 1866. குள்ள குதிரை வீரர்கள் அவற்றின் மீது அமர்ந்து, சிக்னலுக்காகக் காத்திருந்தனர். அரச கொடியின் மரியாதைக்காக அவர்கள் பாய்வதை அவர் கண்டிருந்தார், மேலும் அவர் மறைந்துபோன கூட்டத்தின் கர்ஜனையுடன் தனது அழுகையையும் சேர்த்தார்.

"நிறுத்துங்கள்," திரு. டீசி தனது சாவியைக் கேட்டார். "ஆனால் இவ்வளவு முக்கியமான பிரச்சினையின் அவசர விவாதம்..."

ஒரு அதிர்ஷ்ட வெற்றியைத் தேடி, சேற்றில் சிதறிக் கிடக்கும் வண்டிகளில், அவர்களின் சாவடிகளிலிருந்து வரும் சூதாட்டக்காரர்களின் அழைப்புகளின் துணையுடன், அழுக்கு சேற்றின் மேல் துர்நாற்றத்தில், ஒரு அதிர்ஷ்ட வெற்றியாளரைத் தேடுவதற்காக கிரான்லி என்னை அழைத்துச் சென்ற இடம். நிச்சயமான வெற்றியாளர் - கருப்பு கிளர்ச்சியாளர்: பத்துக்கு ஒன்று என்ற வாய்ப்பு. அதிர்ஷ்ட வேட்டைக்காரர்கள், நாங்கள் குதிரை வீரர்களின் பந்தய தொப்பிகள் மற்றும் ஜாக்கெட்டுகளுக்குப் பிறகு, குளம்புகளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினோம், கசாப்புக் கடைக்காரரின் காதலியான ஒரு பெண்ணின் பச்சையான முகத்தைக் கடந்து, ஒரு ஆரஞ்சுத் துண்டை பேராசையுடன் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

விளையாட்டு மைதானத்திலிருந்து சிறுவயது சிரிப்பு சத்தங்கள் வெடித்தன, ஒரு விசில் சத்தம் கேட்டது.

இன்னொன்று: இலக்கு. நான் அவர்களிடையே இருக்கிறேன், அவர்களின் போராடும் உடல்களின் சண்டையில், மோதலில், வாழ்க்கையின் சண்டையில். இது அந்த அம்மாவின் பையனைப் பற்றியதா? அவன் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பது போல் தெரிகிறதா? சண்டையிடுகிறான். காலம் உயிர் பிழைத்தவர்களை அடிக்கு மேல் அடியாக முடிக்கிறது. சண்டைகள், போரின் சேறு மற்றும் கர்ஜனை, கொல்லப்பட்டவர்களின் உறைந்த, உடனடி வாந்தி, இரத்தம் கசியும் மனித குடல்களால் கடிக்கப்பட்ட ஈட்டி முனைகளின் முறுக்கு.

"சரி, அவ்வளவுதான்," என்று திரு. டீசி எழுந்து கூறினார். அவர் தனது காகிதங்களை அடுக்கி வைத்துக்கொண்டு மேசையை நோக்கி நடந்தார். ஸ்டீபன் எழுந்து நின்றார்.

"நான் அதன் சுருக்கத்தை சுருக்கமாகக் கூறியுள்ளேன்," என்று திரு. டீசி கூறினார். "இது கால்-மற்றும்-வாய் நோய் மற்றும் கால்-வாய் நோய் பற்றியது. அதைப் பாருங்கள். இரண்டு கருத்துக்கள் இருக்க முடியாது."

உங்கள் செய்தித்தாளின் பக்கங்களில் நான் பேச அனுமதியுங்கள். நமது வரலாற்றில் லைசெஸ் ஃபேர் வழக்குகள் மிகவும் பொதுவானவை. கால்வே துறைமுக திட்டத்தை முறியடித்த லிவர்பூல் பரப்புரையாளர்கள். ஜலசந்தியின் குறுகிய நீர் வழியாக தானிய ஏற்றுமதி. விவசாய நிர்வாகத்தின் புளூட்டோ போன்ற அமைதி. உன்னதமான ஒப்பீட்டை மன்னியுங்கள். கசாண்ட்ரா. ஒருவர் எதிர்பார்ப்பதை விட சிறந்த பெண் அல்ல. விஷயத்தின் மையத்திற்குச் செல்லுங்கள்.

"நான் வார்த்தைகளை சுருக்கமாகப் பேசுவதில்லை, இல்லையா?" ஸ்டீபன் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தபோது திரு. டீசி கேட்டார்.

கால் மற்றும் வாய் நோய். கோச்சின் தயாரிப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது. சீரம் மற்றும் வைரஸ். தடுப்பூசி போடப்பட்ட குதிரைகளின் சதவீதம். ரின்டர்பெஸ்ட். லோயர் ஆஸ்திரியாவின் முர்சிங்கில் உள்ள இம்பீரியல் வீரியமிக்க பண்ணை. கால்நடை அறுவை சிகிச்சை. திரு. ஹென்றி பிளாக்வுட் பிரைஸ். பாரபட்சமற்ற நிபுணத்துவத்தின் உன்னதமான சலுகை. பொது அறிவு வாதங்கள். மிக முக்கியமான கேள்வி. உண்மையில் காளையின் கொம்புகளைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் பத்திகளின் விருந்தோம்பலுக்கு நன்றியுடன்.

"இதை நான் அச்சிட்டுப் படிக்க விரும்புகிறேன்," என்று திரு. டீசி கூறினார். "அடுத்த முறை ஒரு தொற்றுநோய் ஏற்படும்போது, ​​அவர்கள் ஐரிஷ் கால்நடைகளுக்குத் தடை விதிப்பார்கள் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். ஆனால் அதற்கு சிகிச்சையளிக்க முடியும். இது முற்றிலும் குணப்படுத்தக்கூடியது. என் உறவினர் பிளாக்வுட் பிரைஸ், ஆஸ்திரியாவில் உள்ள கால்நடை மருத்துவர்கள் சிறப்பாகச் செயல்பட்டு அதை குணப்படுத்துகிறார்கள் என்று எனக்கு எழுதுகிறார். வந்து உதவ விருப்பம் உள்ளது. நான் எப்படியாவது நிர்வாகத்தை பாதிக்க முயற்சிக்கிறேன். இப்போது, ​​பத்திரிகைகள் மூலம். நான் தடைகளை,... சூழ்ச்சிகளுடன்,... திரைக்குப் பின்னால் உள்ள தாக்கங்களுடன்,... சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது..."

அவர் தனது விரலை உயர்த்தி, ஒரு வயதான மனிதனைப் போல காற்றில் அசைத்தார், அதன் பிறகு அவரது குரல் தொடர்ந்தது:

"என் வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள், மிஸ்டர் டெடலஸ்," என்று அவர் கூறினார். "இங்கிலாந்து யூதர்களின் கைகளில் உள்ளது. அனைத்து முக்கிய நிறுவனங்களும்: நிதி, பத்திரிகை. மேலும் இது தேசத்தின் வீழ்ச்சியின் தெளிவான அறிகுறியாகும். அவை எங்காவது குவிந்தவுடன், அவை அரசின் உயிர்நாடியை உறிஞ்சுகின்றன. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், இவை அனைத்தும் எவ்வாறு நெருங்கி வருகின்றன என்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். யூத வர்த்தகர்கள் ஏற்கனவே அஸ்திவாரங்களை அரித்து வருகின்றனர் என்பது இப்போது இங்கே நம் இருப்பு எவ்வளவு உறுதியோ அவ்வளவு உறுதி. பழைய இங்கிலாந்து முடிவுக்கு வருகிறது."

அவர் திடீரென பின்வாங்கினார், அவரது கண்கள் பிரகாசமான நீல நிறத்தால் நிரம்பி, பரந்த சூரிய ஒளியைப் பிடித்தன. திரும்பிப் பார்த்து, அவர் தொடர்ந்தார்:

- அவள் இறந்து கொண்டிருக்கிறாள், அவள் ஏற்கனவே இறந்துவிடவில்லை என்றால்.

 

நடைபாதைகளில் வேசிகளின் அலறல்கள்

பழைய இங்கிலாந்துக்கு ஒரு கவசத்தை நெய்யும்.

 

இந்தக் காட்சியால் விரிந்த அவன் கண்கள், அவன் நின்ற சூரிய ஒளிக்கற்றையைத் துளைத்தன.

"அந்த வியாபாரி மலிவாக வாங்கி அதிக விலைக்கு விற்கிறார். அவர் யூதரா இல்லையா என்பது முக்கியமில்லை" என்று ஸ்டீபன் கூறினார்.

"அவர்கள் வெளிச்சத்திற்கு எதிராகப் பாவம் செய்தார்கள்," திரு. டீசி சோகமாகச் சொன்னார். "அவர்களுடைய கண்களில் இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது. அதனால்தான் அவர்கள் இன்றுவரை பூமியின் முகத்தில் அலைந்து திரிகிறார்கள்."

பாரிஸ் பங்குச் சந்தையின் படிகளில், தங்க நிறத் தோலுடைய ஆண்கள் தங்கள் மோதிர விரல்களில் விலைக் குறியைக் காட்டுகிறார்கள். ஒரு வாத்து போன்ற கோல்கோதா. அவர்கள் ஒன்றாகக் கூட்டமாக, உரத்த குரலில், கரடுமுரடான கோயில்களுடன், விகாரமான பட்டுத் தொப்பிகளுக்குக் கீழே தங்கள் தலைகளில் சிக்கலான திட்டங்களை நெய்தனர். அவர்களுடையது அல்ல: உடைகளோ, பேச்சோ, சைகைகளோ இல்லை. அவர்களின் பெரிய, நிதானமான கண்கள் அவர்களின் தடையற்ற பிடிவாதமான பேச்சுகள் மற்றும் சைகைகளுடன் மோதின; அவர்களைச் சுற்றி குவிந்து கிடக்கும் தீமை அவர்களுக்குத் தெரியும், அவர்களின் சுறுசுறுப்பு பயனற்றது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். பொறுமை பயனற்றது - பதுக்கி வைத்தல், மறைத்தல். காலம் நிச்சயமாக எல்லாவற்றையும் அழிக்கும். வழியில் குவிந்த செல்வம்: அடுத்த படுகொலை வரை. அவர்களின் கண்கள் பல வருட அலைந்து திரிவதை அறிந்திருந்தன, பொறுமையாக, அவர்களின் சதையின் அவமானத்தை அறிந்திருந்தன.

"பாவமில்லாதவன் யார்?" என்றான் ஸ்தேவான்.

"நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று திரு. டீசி கேட்டார்.

அவன் ஒரு அடி முன்னோக்கி எடுத்து வைத்து மேஜையில் நின்றான். அவன் தாடை ஆச்சரியத்தில் தொங்கியது. இதுதான் வயதானவர்களின் ஞானமா? அவன் என்னிடமிருந்து கேட்கக் காத்திருக்கிறான்.

"வரலாறு," ஸ்டீபன் கூறினார், "நான் என்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயற்சிக்கும் ஒரு கனவு."

மைதானத்தில் சிறுவர்களின் கூச்சல்கள் எழுந்தன... ஒரு உரத்த விசில் ஒலித்தது: ஒரு கோல். கனவு உங்களைத் தாக்கினால் என்ன செய்வது?

"படைப்பாளரின் வழிகள் புரிந்துகொள்ள முடியாதவை" என்று திரு. டீசி கூறினார். "எல்லா வரலாறும் கடவுளைப் புரிந்துகொள்வது என்ற ஒரு பெரிய இலக்கை நோக்கி நகர்கிறது."

ஸ்டீபன் ஜன்னலை நோக்கி தனது கட்டைவிரலைக் காட்டி, கூறினார்:

- இது கடவுள்.

ஹூரே! ஆஹா! ஓஓஓஓ!

"என்ன?" என்று திரு. டீசி கேட்டார்.

"தெரு சத்தம்," ஸ்டீபன் தோள்களைக் குலுக்கி பதிலளித்தார்.

திரு. டீசி தனது பார்வையைத் தாழ்த்தி, மூக்கின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகளை விரல்களால் பிடித்துக் கொண்டார். அவர் தனது கண்களை லேசாக உயர்த்தி, பின்னர் உடனடியாக அவற்றை மீண்டும் தாழ்த்தினார்.

"நான் உன்னை விட அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவர் கூறினார். "நாங்கள் பல தவறுகளைச் செய்திருக்கிறோம், பல முறை பாவம் செய்திருக்கிறோம். பாவம் இந்த உலகிற்குள் பெண் வழியாகவே நுழைந்தது. அவர்களை விட சிறந்த ஒரு பெண் இல்லாததால், மெனெலாஸின் ஓடிப்போன மனைவி ஹெலன் காரணமாக, கிரேக்கர்கள் ட்ராய் உடன் பத்து ஆண்டுகள் போராடினர். முதல் அந்நியர்களை மெக்முரோவின் துரோக மனைவி மற்றும் அவரது காதலர் ஓ'ரூக், இளவரசர் பிரெஃப்னி எங்கள் கரைக்கு அழைத்து வந்தனர். மேலும் பார்னெல் ஒரு பெண்ணால் அழிக்கப்பட்டார். பல தவறுகள், பல தோல்விகள் இருந்தன, ஆனால் நாங்கள் சோதனைக்கு அடிபணியவில்லை. இப்போதும் கூட, என் நாட்களின் முடிவில், நான் ஒரு போராளியாகவே இருக்கிறேன். இறுதிவரை சரியானவற்றுக்காக நான் நிற்பேன். ”

 

உல்ஸ்டர் போராடுகிறார்,

உல்ஸ்டர் சாதிக்கிறார்.

 

ஸ்டீபன் காகிதங்களுடன் கையை உயர்த்தினார்.

"சரி, ஐயா," என்று அவர் தொடங்கினார்.

"நீங்க இந்த வேலையில ரொம்ப நாள் நீடிக்க மாட்டீங்கன்னு எனக்குப் புரியுது. என் கருத்துப்படி, நீங்க ஒரு டீச்சர் ஆக தகுதியானவங்க இல்ல. ஆனா, நான் தப்பா இருக்கலாம்" என்றார் திருமதி டிஸி.

"நான் அநேகமாக மாணவர்களில் ஒருவராக இருக்கலாம்," ஸ்டீபன் கூறினார்.

நீங்கள் இங்கே என்ன கற்றுக்கொள்வீர்கள்?

மிஸ்டர் டீசி தலையை ஆட்டினார்.

"யாருக்குத் தெரியும்," என்று அவர் கூறினார். "கற்றுக்கொள்வதற்கு, ஒருவர் பணிவாக இருக்க வேண்டும். இருப்பினும், வாழ்க்கை ஒரு சிறந்த ஆசிரியர்."

ஸ்டீபன் மீண்டும் இலைகளை சலசலத்தான்.

"இது பற்றி," அவர் தொடங்கினார்.

"ஆம்," என்றார் திரு. டீசி. "உங்களிடம் இரண்டு பிரதிகள் உள்ளன. முடிந்தால், அவற்றை உடனடியாக அச்சிடட்டும்."

டெலிகிராஃப். ஐரிஷ் நிலம்.

"நான் முயற்சி செய்கிறேன்," ஸ்டீபன் கூறினார், "நாளை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துகிறேன். எனக்கு இரண்டு எடிட்டர்களை கொஞ்சம் தெரியும்."

'போதும்,' என்று திரு. டீசி உற்சாகமாக கூறினார். 'நேற்று இரவு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திரு. ஃபீல்டுக்கு நான் கடிதம் எழுதினேன். இன்று ஆர்சனல் ஹோட்டலில் கால்நடை வர்த்தகர்கள் சங்கத்தின் கூட்டம் உள்ளது. எனது கடிதத்தை அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கும்படி அவரிடம் கேட்டேன். நீங்கள் அதை இரண்டு செய்தித்தாள்களில் பெற முடிந்தால், அவை என்ன?'

- மாலை டெலிகிராஃப்...

"அவ்வளவுதான்," என்றார் திரு. டீசி. "நாம் நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம். என் உறவினரின் கடிதத்திற்கு நான் இன்னும் பதிலளிக்க வேண்டும்."

"காலை வணக்கம் ஐயா," ஸ்டீபன் காகிதங்களைத் தன் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு கூறினார். "நன்றி."

"வரவேற்கிறேன்," என்று திரு. டீசி பதிலளித்தார், தனது மேசையில் இருந்த காகிதங்களை புரட்டிப் பார்த்தார். "என் எல்லா பாசிகளையும் மீறி, உன்னுடன் ஈட்டிகளை உடைப்பதை நான் ரசிக்கிறேன்."

"காலை வணக்கம் ஐயா," ஸ்டீபன் மீண்டும் தனது குனிந்த முதுகில் வணங்கினார்.

திறந்தவெளி தாழ்வாரத்தில் அவன் கால் வைத்து இறங்கி, மரங்களுக்கு அடியில் இருந்த சரளைப் பாதையில் நடந்தான். விளையாட்டு மைதானத்தில் கூச்சலிடும் அலறல்களையும், தடியின் வெடிப்புச் சத்தங்களையும் கேட்டான். வாயிலை விட்டு வெளியே செல்லும் போது, ​​சிங்கங்கள், தங்கள் பீடங்களில் உறைந்து கிடந்தன; பற்கள் இல்லாத பயங்கரங்கள். நான் அவனுடைய போரில் ஒரு கூட்டாளி. முல்லிகன் எனக்கு ஒரு புதிய புனைப்பெயரைத் தருவான்: காளையை நேசிக்கும் பாட்.

- மிஸ்டர் டெடலஸ்.

பின்தொடர்ந்து ஓடுகிறது. இனி கடிதங்கள் இருக்காது என்று நம்புகிறேன்.

- ஒரு நிமிடம்.

"ஆமாம், ஐயா," ஸ்டீபன் கேட்டை நோக்கித் திரும்பினான்.

திரு. டீசி மூச்சுத் திணறி, கடினமான மூச்சை விழுங்கிக் கொண்டே நின்றார்.

"யூதர்கள் ஒருபோதும் துன்புறுத்தப்படாத ஒரே நாடு என்ற பெருமை அயர்லாந்திற்கு உண்டு என்பதை நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்பினேன். ஏன் தெரியுமா?" என்று அவர் கூறினார்.

மின்னும் காற்றைப் பார்த்து அவன் பிடிவாதமாக முகத்தைச் சுளித்தான்.

"ஏன் சார்?" ஸ்டீபன் சிரிக்க ஆரம்பித்து கேட்டார்.

"ஏனென்றால் அவள் அவர்களை ஒருபோதும் உள்ளே விடவில்லை," என்று திரு. டீசி வெற்றிக் குரலில் கூறினார். அவரது தொண்டையிலிருந்து ஒரு இருமல் சிரிப்பு வெளிப்பட்டது, அதன் பின்னால் ஒரு சளிச் சங்கிலியைப் பின்தொடர்ந்தது. அவர் திடீரெனத் திரும்பி, இருமல், சிரிப்பு, கைகளை காற்றில் அசைத்தார்.

"அவள் அவர்களை உள்ளே விடவில்லை," என்று அவன் சிரிப்பின் ஊடே மீண்டும் கத்தினான், சரளைப் பாதையில் தனது கெய்டர்ஸ் அணிந்த கால்களை நகர்த்தினான். "அதனால்தான்."

மர இலைகளின் நடனமாடும் பின்னல் வழியாக சூரிய ஒளியின் தங்கக் கதிர்கள் அவரது ஞான தோள்களில் பாய்ந்தன.