பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 2 / அத்தியாயம் 9

 ஒன்பதாம் அத்தியாயம். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் உடைமைகள் பறிமுதல் செய்யப்படுகின்றன
I.

இதற்கிடையில், எங்களிடையே ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது; அது என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியதுடன், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை மிகுந்த கலக்கத்திற்கு உள்ளாக்கியது. காலை எட்டு மணிக்கு, நஸ்தாஸ்யா அவரிடமிருந்து ஓடி வந்து, எஜமானரின் உடைமைகள் “பறிமுதல்” [அதிகாரப்பூர்வமாகப் பட்டியலிடப்பட்டு முடக்கப்பட்டு] செய்யப்பட்டன என்ற செய்தியை என்னிடம் கூறினாள். முதலில், எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை; சில அதிகாரிகள் வந்து அவரது ஆவணங்களைக் கைப்பற்றியதாகவும், ஒரு சிப்பாய் எல்லாவற்றையும் மூட்டை கட்டி “தள்ளுவண்டியில் ஏற்றி எடுத்துச் சென்றுவிட்டான்” என்றும் மட்டுமே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இது மிகவும் விசித்திரமான செய்தி. நான் உடனடியாக ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் விரைந்தேன்.

அங்கே அவர் ஒரு விசித்திரமான நிலையில் இருந்தார்—மிகவும் மனக்கலக்கத்துடனும் பதற்றத்துடனும் காணப்பட்ட அதே வேளையில், அவரது முகத்தில் ஒருவிதமான வெற்றியின் உணர்வும் வெளிப்பட்டது. அறையின் நடுவில் இருந்த மேஜையின் மீது ஒரு சமோவார் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொதித்துக் கொண்டிருந்தது; அதன் அருகில் ஒரு கோப்பையில் தேநீர் ஊற்றப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அது அப்படியே கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்டிருந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மேஜையைச் சுற்றியும், அறையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்; தனது சொந்த அசைவுகளைக் கூட அவர் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் வழக்கமாக அணியும் சிவப்பு நிற பின்னலாடை அணிந்திருந்தார், ஆனால் என்னைக் கண்டதும், அவசரமாகத் தனது மேலங்கியையும் கோட்டையும் அணிந்துகொண்டார்—அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் யாராவது அவரை அந்தப் பின்னலாடையில் பார்த்தால், அவர் ஒருபோதும் இப்படிச் செய்ததில்லை. அவர் உடனடியாக மிகுந்த ஆர்வத்துடன் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்.

— *Enfin un ami!* [இறுதியாக ஒரு நண்பன்!] (அவர் ஆழ்ந்து பெருமூச்சு விட்டார்.) *Cher* (அன்பே), நான் உன்னை மட்டுமே வரவழைத்தேன்; வேறு யாருக்கும் இதைப் பற்றித் தெரியாது. நாம் நஸ்தாஸ்யாவிடம் கதவுகளைப் பூட்டி, யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று சொல்ல வேண்டும்—நிச்சயமாக, அவர்களைத் தவிர... *Vous comprenez?* [புரிகிறதா?]

அவர் ஒரு பதற்றமான பார்வையுடன் என்னைப் பார்த்தார், ஏதோ ஒரு பதிலுக்காகக் காத்திருப்பது போல இருந்தார். இயல்பாகவே நான் கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினேன். அவர் சிதறியும், இடையிடையே தேவையற்ற விவரங்களாலும் திசைமாறியும் சொன்ன தகவல்களை ஒன்றிணைத்துப் பார்த்ததில், அன்று காலை ஏழு மணிக்கு ஆளுநர் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு அதிகாரி “திடீரென்று” வந்திருந்தது தெரியவந்தது…

“மன்னிக்கவும், அவர் பெயர் மறந்துவிட்டது. அவர் இந்த ஊர்க்காரர் அல்ல—அவரை லெம்ப்கேதான் அழைத்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்; அவரது தோற்றத்தில் ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான, அப்பட்டமான ஜெர்மானியத் தன்மை இருந்தது. அவர் பெயர் ரோசெந்தால்.”

“புளூம் (Blum) என்று இருக்குமோ?”

“புளூம்—ஆம், அவர் தன்னை அப்படித்தான் அழைத்துக்கொண்டார். உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா? அவர் முகத்தில் ஒருவித திகைப்பும், அதே சமயம் மிகுந்த சுயதிருப்தியும் இருந்தது; அதே வேளையில் அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவராகவும், இறுக்கமானவராகவும், தீவிரமானவராகவும் காணப்பட்டார். நிச்சயமாக அவர் ஒரு போலீஸ் ஆள்—மேலிடத்து உத்தரவுகளை அப்படியே பின்பற்றும் ரகம்; எனக்கு இத்தகைய ஆட்களை நன்றாகத் தெரியும். நான் அப்போது தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்—நம்ப முடிகிறதா?—அவர் என் புத்தகங்களையும் கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ‘ஒருமுறை பார்த்துக்கொள்ளலாமா’ என்று கேட்டார்—ஆம், எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது, அவர் சரியாக அந்த வார்த்தையைத்தான் பயன்படுத்தினார். அவர் என்னைக் கைது செய்யவில்லை, ஆனால் புத்தகங்களை எடுத்துக்கொண்டார்… அவர் தள்ளியே நின்றுகொண்டார்—தன்னைக் கட்டுக்கோப்பாக வைத்துக்கொண்டார்—தன் வருகைக்கான காரணத்தை விளக்கத் தொடங்கியபோது, ​​அவர் என்னிடம் ஏதோ ஒரு ‘கண்ணியமான’ நபரிடம் நடந்துகொள்வது போல நடந்துகொண்டார்… எனக்கு உடனே எல்லாம் புரிந்துவிட்டது. நான் என் அலமாரிகள் அனைத்தையும் திறந்து, எல்லா சாவிகளையும் அவரிடம் கொடுத்தேன்; நானே நேரில் கொண்டு சென்று அவரிடம் ஒப்படைத்தேன்—எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டேன். நான் கண்ணியத்துடனும் அமைதியுடனும் இருந்தேன். என் சேகரிப்பிலிருந்து, ஹெர்செனின் (Herzen) படைப்புகளின் சில வெளிநாட்டுப் பதிப்புகள், ‘தி பெல்’ (The Bell) இதழின் தொகுப்பு, என் கவிதையின் நான்கு பிரதிகள்—இப்படி இன்னும் பலவற்றை எடுத்துக்கொண்டார். பிறகு என் காகிதங்கள், கடிதங்கள், மற்றும் வரலாற்று, விமர்சன, அரசியல் சார்ந்த சில வரைவுத் தாள்களையும் எடுத்துக்கொண்டார். அவர்கள் அனைத்தையும் கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள். நாஸ்தாஸ்யா சொல்கிறாள், ஒரு சிப்பாய் அவற்றை ஒரு தள்ளுவண்டியில் போட்டு, ஒரு ஏப்ரானால் மூடி எடுத்துச் சென்றானாம்.” *Oui, c’est cela* — ஆம், அதுதான் — ஒரு ஏப்ரானுடன்.

எல்லாம் ஒருவிதப் பிரமை போல இருந்தது. இதிலிருந்து எதைத்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும்? நான் மீண்டும் கேள்விகளால் அவனைத் துளைத்தேன்: புளம் (Blum) தனியாக வந்தானா, இல்லையா? யாருடைய சார்பாக வந்தான்? எந்த உரிமையில் வந்தான்? அவனுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்! என்ன விளக்கம் சொன்னான்?

*Il était seul, bien seul* — அவன் தனியாகத்தான் இருந்தான், முற்றிலும் தனியாகத்தான்... இரு, இரு, வரவேற்பறையில் வேறொருவரும் இருந்தாரே! ஆம், இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது... அதுமட்டுமல்ல, நுழைவாயிலில் ஒரு காவலாளியும் நின்றுகொண்டிருந்தான். நாஸ்தாஸ்யாவிடம் (Nastasya) கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும்; அவளுக்கு எல்லாம் தெரிந்திருக்கும். *J’étais surexcité* — நான் மிகுந்த கிளர்ச்சியில் இருந்தேன், பார்த்தாயா? அவன் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்... பல விஷயங்களைச் சொன்னான் — ஆனால் உண்மையில், அவன் சொன்னது மிகக் குறைவுதான்; பெரும்பாலும் நான்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்... என் வாழ்க்கையைப் பற்றி விவரித்தேன் — நிச்சயமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் மட்டும்... *J’étais surexcité, mais digne* — நான் மிகுந்த கிளர்ச்சியில் இருந்தேன், அதே சமயம் கண்ணியத்துடனும் இருந்தேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன். ஆனால், ஒருவேளை நான் கண்ணீர் விட்டிருப்பேனோ என்று அஞ்சுகிறேன். பக்கத்து கடைக்காரரிடமிருந்து ஒரு கைவண்டியை வரவழைத்தார்கள்.

“கடவுளே, இதெல்லாம் எப்படி நடந்தது? ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், தயவுசெய்து கொஞ்சம் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள் — நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்டால் ஏதோ கனவு போல இருக்கிறது!”

“*Cher* (அன்பே), எனக்கே ஏதோ கனவில் இருப்பது போலத்தான் தோன்றுகிறது... *Savez-vous* (உங்களுக்குத் தெரியுமா), அவன் டெல்யாட்னிகோவ் (Telyatnikov) என்ற பெயரைச் சொன்னான் — நுழைவாயிலில் ஒளிந்திருந்தது அவனாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆம், இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது — அவன் அரசு வழக்கறிஞரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டான், மேலும் டிமிட்ரி மிட்ரிச் (Dmitry Mitrich) என்பவரையும்... அவன்தான் என்னிடம் ‘எரலாஷ்’ (eralash) சீட்டாட்டத்தில் பதினைந்து ரூபிள் இன்னும் தர வேண்டியிருக்கிறது. *Enfin* (எப்படியோ), எனக்கு முழுமையாகப் புரியவில்லை.” ஆனால், நான் அவர்களை முறியடித்துவிட்டேன் — டிமிட்ரி மிட்ரிச்சைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? நான் அவனிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டேன் என்று நினைக்கிறேன் — மிகவும் உருக்கமாகக் கெஞ்சினேன், ஒருவேளை என் கண்ணியத்தையே இழந்துவிட்டேனோ என்று கூட அஞ்சுகிறேன் — *comment croyez-vous?* (நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?) இறுதியில், அவன் ஒப்புக்கொண்டான். ஆம், இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது—விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்திருப்பதுதான் நல்லது என்று அவரேதான் யோசனை சொன்னார். அவர் வந்தது வெறும் "ஒரு பார்வை பார்க்க" மட்டும்தானாம்—*et rien de plus* [வேறு ஒன்றுமில்லை]—அவ்வளவுதான், வேறொன்றும் இல்லை... ஒருவேளை அவர்களுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால், எந்தப் பிரச்சினையும் ஏற்படப்போவதில்லை. எனவே, நாங்கள் எல்லாவற்றையும் *en amis* [நண்பர்களுக்குள்] பேசி முடித்துக்கொண்டோம்—*je suis tout-à-fait content* [நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்திருக்கிறேன்].

"ஐயோ கடவுளே! ஆனால், இதுபோன்ற சூழல்களில் வழக்கமாகச் செய்யப்படும் நடைமுறைகளையும் உத்தரவாதங்களையும் அவர் உங்களுக்கு வழங்கினாரே—நீங்கள்தானே அதை மறுத்துவிட்டீர்கள்!" என்று, ஒருவித நட்பான அதிருப்தியுடன் நான் கேட்டேன்.

"இல்லை, இப்படித்தான் சிறந்தது—எந்த உத்தரவாதமும் இல்லாமல் இருப்பதுதான் நல்லது. எதற்கு வீண் அவப்பெயர்? இதை *en amis* [நண்பர்களுக்குள்] வைத்துக்கொள்வோம்—குறைந்தபட்சம் இப்போதைக்காவது... நம் ஊர் நிலைமை உங்களுக்குத் தெரியும்தானே—விஷயம் வெளியே தெரிந்தால்... *mes ennemis* [என் எதிரிகள்]... அதுமட்டுமின்றி, அரசு வழக்கறிஞரை எதற்கு இதில் இழுக்க வேண்டும்—அந்தக் கேடுகெட்ட வழக்கறிஞர்! அவர் என்னிடம் இருமுறை மிகவும் மோசமாக நடந்துகொண்டார். சென்ற ஆண்டு, அழகான நதாலியா பாவ்லோவ்னாவின் வீட்டில் வைத்து, அவருக்குக் கச்சிதமான அடி விழுந்தது—கடைசியில் அவர் அந்தப் பெண்ணின் அந்தரங்க அறையில் (boudoir) ஒளிந்துகொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது! எப்படியிருந்தாலும், *mon ami* [என் நண்பரே]—தயவுசெய்து என்னுடன் வாதிடாதீர்கள் அல்லது என் முடிவை மாற்ற முயலாதீர்கள். ஒரு மோசமான நிலையில் இருக்கும்போது, ​​நூறு 'நண்பர்கள்' வந்து, நீங்கள் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டீர்கள் என்று சுட்டிக்காட்டுவதை விடக் கொடுமையானது வேறொன்றும் இல்லை. சரி, உட்காருங்கள், தேநீர் அருந்துங்கள்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் மிகுந்த சோர்வடைந்திருக்கிறேன்... ஒருவேளை நான் சிறிது நேரம் படுத்து ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்..."“உங்கள் தலையில் கொஞ்சம் வினிகர் தடவலாமா, என்ன நினைக்கிறீர்கள்?”

“தாராளமாக!” என்று நான் உற்சாகத்துடன் கூறினேன். “ஐஸ் கட்டியும் வைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் மிகவும் கலங்கியிருக்கிறீர்கள்—முகம் வெளுத்துப்போய், கைகளும் நடுங்குகின்றன. படுத்து ஓய்வெடுங்கள்; சற்று நேரம் கழித்து என்னிடம் பேசுங்கள். நான் இங்கேயே அமர்ந்து காத்திருக்கிறேன்.”

அவர் படுக்கத் தயங்கினார், ஆனால் நான் வற்புறுத்தினேன். நஸ்தாஸ்யா ஒரு கிண்ணத்தில் வினிகர் கொண்டு வந்தாள்; நான் ஒரு துணியை அதில் நனைத்து அவருடைய நெற்றியில் வைத்தேன். பிறகு, நஸ்தாஸ்யா ஒரு நாற்காலியின் மீது ஏறி, மூலையில் இருந்த புனிதச் சின்னத்தின் (ஐகான்) முன் இருந்த விளக்கை ஏற்றினாள். நான் ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தேன்—முன்பு அங்கே எந்த விளக்கும் இருந்ததில்லை, இப்போது திடீரென்று அது எப்படி வந்தது?

“அவர்கள் கிளம்பிச் சென்ற உடனேயே, நான் அதை ஏற்பாடு செய்து வைத்தேன்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் என்னைப் பார்த்து ஒரு தந்திரமான பார்வையை வீசியபடி முணுமுணுத்தார். “அறையில் இதுபோன்ற பொருட்கள் இருந்தால், உங்களைக் கைது செய்ய வரும்போது அது ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும், இல்லையா? அதைப் பார்த்தோம் என்று அவர்கள் கட்டாயம் பதிவு செய்ய வேண்டியிருக்கும்…”

விளக்கை ஏற்றி முடித்ததும், நஸ்தாஸ்யா கதவருகே நின்று, தன் வலது உள்ளங்கையை கன்னத்தில் வைத்துக்கொண்டு, அவரை மிகுந்த பரிதாபத்துடன் பார்த்தாள்.

“அவளை வெளியே அனுப்புங்கள்—ஏதாவது ஒரு சாக்கு சொல்லி அவளை இங்கிருந்து அனுப்பிவிடுங்கள்,” என்று சோபாவில் இருந்தபடியே அவர் கிசுகிசுத்தார். “இந்த ‘ரஷ்ய’ பாணி பரிதாபத்தை என்னால் தாங்க முடியவில்லை—அது எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது.”

ஆனால், அவள் தானாகவே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். அவர் அடிக்கடி கதவை நோக்கிக் கவனிப்பதையும், வெளியே கேட்கும் சத்தங்களைக் கூர்ந்து கேட்பதையும் நான் கவனித்தேன்.

“நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும், புரிகிறதா?” என்று என்னிடம் அர்த்தமுள்ள ஒரு பார்வையை வீசியபடி அவர் கூறினார். “எந்த நேரத்திலும்… அவர்கள் வருவார்கள், என்னைக் கூட்டிச் செல்வார்கள், அவ்வளவுதான்—மனிதர் மறைந்துவிடுவார்!”

“ஐயோ கடவுளே! யார் வருவார்கள்? உங்களை யார் கூட்டிச் செல்வார்கள்?” “பாருங்கள் நண்பரே, அவர் கிளம்பும்போது நான் அவரிடம் நேரடியாகவே கேட்டுவிட்டேன்: இப்போது அவர்கள் என்னுடன் என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்று?” “உங்களை எங்கே நாடு கடத்துகிறார்கள் என்று கேட்டிருக்கலாமே!” என்று நானும் மிகுந்த ஆத்திரத்துடன் கூறினேன்.

“அதைத்தான் நான் கேட்டேன், ஆனால் அவர் பதில் சொல்லாமலேயே சென்றுவிட்டார். உள்ளாடைகள், உடைகள்—குறிப்பாக குளிர்கால உடைகள்—எல்லாம் அவர்கள் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது; எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னால் எடுத்துக்கொள்வேன், இல்லையென்றால் ஒருவேளை ராணுவ வீரர்களின் மேலங்கியை மட்டும் போட்டு அனுப்பிவிடலாம். ஆனால், நான் முப்பத்தைந்து ரூபிள்களை...” என்று அவர் திடீரென குரலைக் குறைத்து, நஸ்தாஸ்யா வெளியேறிய கதவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, “என் மேலங்கியின் பாக்கெட்டில் இருந்த ஒரு பிளவு வழியாக உள்ளே தள்ளிவிட்டேன்—இதோ, தொட்டுப் பாருங்கள்... என் மேலங்கியைக் கழற்றச் சொல்லி அவர்கள் வற்புறுத்த மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். என் பணப்பையில் ஏழு ரூபிள்களை மட்டும் வைத்தேன்—‘இவ்வளவுதான் என்னிடம் இருக்கிறது’ என்று காட்டுவதற்காக. மேஜை மீதும் சில சில்லறைகளும் செப்பு நாணயங்களும் இருக்கின்றன; அதனால் நான் பணம் எதையும் மறைத்து வைத்திருக்கிறேன் என்று அவர்களுக்குச் சந்தேகம் வராது; அவ்வளவுதான் இருக்கிறது என்று நினைத்துக்கொள்வார்கள். என்ன செய்வது, இரவு எங்கே கழிக்க வேண்டியிருக்குமோ, யாருக்குத் தெரியும்!”

இத்தகைய பைத்தியக்காரத்தனத்தைக் கேட்டு நான் தலைகுனிந்தேன். அவர் விவரித்தபடி கைது நடவடிக்கையோ, சோதனையோ நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை—நிச்சயமாக அவர் விஷயங்களை ஏதோ குழப்பிக்கொண்டிருக்கிறார். இவை அனைத்தும் மிக அண்மையச் சட்டங்கள் இயற்றப்படுவதற்கு முன்பே நடந்தவை என்பது உண்மைதான். மேலும், அவரே சொன்னது போல, அவருக்கு ஒரு முறையான சட்ட நடைமுறையைப் பின்பற்றுவதற்கான வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அவர் அதிக புத்திசாலித்தனமாக நடந்துகொள்ள முயன்று அதை மறுத்துவிட்டார்... நிச்சயமாக, முற்காலத்தில்—அதுவும் மிக நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு அல்ல—ஒரு ஆளுநர், மிக இக்கட்டான சூழல்களில்... ஆனால், இங்கே என்ன மாதிரியான ‘இக்கட்டான சூழல்’ இருந்திருக்க முடியும்? அதுதான் எனக்குப் புரியவில்லை.

“செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து தந்தி வந்திருக்க வேண்டும்,” என்று திடீரென்று கூறினார் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்.

“தந்தியா! உங்களைப் பற்றியதா? ஹெர்செனின் எழுத்துகளுக்காகவும், உங்கள் கவிதைக்காகவுமா? உங்களுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? இதற்காக யாரையாவது கைது செய்ய முடியுமா?”

நான் மிகுந்த கோபமடைந்தேன். அவர் முகத்தைச் சுளித்தார்; என் கடுமையான தொனியால் அல்ல, மாறாக, கைது செய்யப்படுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்று நான் கூறியதைக் கேட்டுத்தான் அவர் மிகுந்த அதிருப்தி அடைந்தார்.

"இக்காலத்தில், எதற்காக ஒருவரை கைது செய்வார்கள் என்று யாரால் சொல்ல முடியும்?" என்று அவர் மர்மமான தொனியில் முணுமுணுத்தார். அப்போது என் மனதில் ஒரு விசித்திரமான, நம்பவே முடியாத எண்ணம் மின்னியது.

"ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், ஒரு நண்பனாகச் சொல்லுங்கள்," என்று நான் கேட்டேன், "உண்மையான நண்பனாகச் சொல்லுங்கள்—நான் உங்களைக் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டேன்—நீங்கள் ஏதேனும் ஒரு ரகசிய அமைப்பில் உறுப்பினராக இருக்கிறீர்களா, இல்லையா?"

அப்போது, ​​எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் அளிக்கும் விதமாக, தான் ஏதேனும் ஒரு ரகசிய அமைப்பில் உறுப்பினராக இருக்கிறோமா இல்லையா என்பது குறித்து அவருக்கே உறுதியான தெளிவு இல்லை.

"அது, நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது, *voyez-vous* (புரிந்துகொள்கிறீர்களா)..."

"'எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்' என்றால் என்ன அர்த்தம்?"

"நீங்கள் முன்னேற்றத்திற்கான கொள்கையில் முழு மனதுடன் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தால்... யாரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? நீங்கள் எந்த அமைப்பிலும் இல்லை என்று நினைக்கலாம், ஆனால் திடீரென்று பார்த்தால்—ஆச்சரியப்படும் விதமாக—நீங்கள் ஏதோ ஒரு அமைப்பில் உறுப்பினராக இருப்பது தெரியவரும்."

"இது எப்படிச் சாத்தியம்? ஒன்று 'ஆம்' என்று இருக்க வேண்டும், அல்லது 'இல்லை' என்று இருக்க வேண்டும், இல்லையா?"

"*Cela date de Pétersbourg* (இது பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து தொடங்குகிறது)—அங்கே நானும் அவளும் ஒரு இதழைத் தொடங்க விரும்பினோம். அங்கிருந்துதான் இதற்கான வேர் தொடங்குகிறது. அப்போது நாங்கள் எப்படியோ தப்பித்துவிட்டோம், அவர்களும் எங்களை மறந்துவிட்டார்கள்—ஆனால் இப்போது, ​​மீண்டும் நினைவுகூர்ந்துவிட்டார்கள். *Cher, cher* (அன்பரே, அன்பரே), உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்று அவர் மிகுந்த வேதனையுடன் கூச்சலிட்டார். "அவர்கள் உங்களைச் சட்டென்று பிடித்து, ஒரு *கிபிட்கா* (குதிரை பூட்டிய வண்டி) தூக்கி எறிந்து, சைபீரியாவுக்கு அனுப்பிவிடுவார்கள்—அல்லது ஏதோ ஒரு இருண்ட சிறையில் உங்களைச் சாக விடுவார்கள்..."

திடீரென்று அவர் அழத் தொடங்கினார்—சுட்டெரிக்கும் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. அவர் தனது சிவப்பு நிறக் கைக்குட்டையால் கண்களை மூடிக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதார்—சுமார் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு அவர் கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி விம்மி அழுதார். என் உடல் முழுவதும் ஒரு கடுமையான நடுக்கம் பரவியது. இருபது ஆண்டுகளாக எங்களுக்கு இறைவாக்கு உரைத்தவர், எங்கள் போதகர், வழிகாட்டி, மூதாதையர், அனைவரையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த அந்த "சூத்திரதாரி"—எங்களுக்கு மேலாக மிகவும் கம்பீரமாகவும் உயரிய நிலையிலும் இருந்தவர், யாருடைய முன்னிலையில் நாங்கள் உண்மையான பக்தியுடன் தலைவணங்குவதைப் பெருமையாகக் கருதினோமோ—அவர் இப்போது திடீரென்று விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தார்; பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் பிரம்பை எடுத்து வரச் சென்றிருக்கும்போது, ​​தண்டனைக்கு அஞ்சி நடுங்கும் ஒரு குறும்புக்காரச் சிறுவனைப் போல அவர் அழுது கொண்டிருந்தார். அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த பரிதாபம் ஏற்பட்டது. [தன்னைக் சிறைக்கோ அல்லது நாடுகடத்தலுக்கோ அழைத்துச் செல்ல வரும்] அந்த "வண்டி" வரும் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார்; நான் அவர் அருகில் அமர்ந்திருப்பதை எவ்வளவு உண்மையாக நம்பினாரோ, அவ்வளவு உறுதியாக அந்த வண்டியையும் நம்பினார். அது அந்த காலை வேளையிலேயே—எந்த நொடியிலும், இப்போதே—வந்துவிடும் என்று அவர் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இதற்கெல்லாம் காரணம் ஹெர்செனின் எழுத்துக்களும், அவர் எழுதிய ஏதோ ஒரு கவிதையும்தான்! அன்றாட யதார்த்தத்தைப் பற்றிய இத்தகைய முழுமையான, முற்றிலும் அறியாமையான நிலை, ஒருபுறம் நெகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், மறுபுறம் அருவருப்பையும் ஏற்படுத்தியது.

இறுதியில், அவர் அழுவதை நிறுத்திவிட்டு, சோபையிலிருந்து எழுந்து, மீண்டும் அறையில் உலாவத் தொடங்கினார். என்னிடம் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே, அவ்வப்போது ஜன்னலை எட்டிப் பார்த்தார்; வாசற்புறத்திலிருந்து ஏதேனும் சத்தம் கேட்கிறதா என்று கூர்ந்து கவனித்தார். எங்கள் உரையாடல் சிதறி, தொடர்பற்று இருந்தது. நான் அவருக்கு அளித்த அனைத்து உறுதிமொழிகளும், அவரை அமைதிப்படுத்த எடுத்த முயற்சிகளும் சுவரில் மோதித் திரும்பும் பட்டாணி போல வீணாயின. அவர் என் பேச்சைக் கவனிக்கவே இல்லை; ஆனாலும், நான் தொடர்ந்து அவரைச் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றும், இடைவிடாமல் இதே தொனியில் பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் தீவிரமாகவும், மிகுந்த அவநம்பிக்கையுடனும் விரும்பினார்...@அவர் இப்போது என்னைப் பிரிய முடியாது என்பதையும், எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் என்னைச் செல்ல விடமாட்டார் என்பதையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நான் அங்கேயே தங்கிவிட்டேன்; நாங்கள் இருவரும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அங்கேயே அமர்ந்திருந்தோம். உரையாடலின் இடையே, தன்னிடம் இருந்த இரண்டு பிரகடனங்களை (அறிவிப்புத் தாள்களை) புளம் (Blum) எடுத்துச் சென்றுவிட்டதாக அவர் குறிப்பிட்டார்.

“என்னது, பிரகடனங்களா!” என்று நான் பதற்றத்துடன் கேட்டேன். “நிச்சயமாக நீங்கள்…”

“அட, என் மீது பத்து பிரகடனங்களைச் சுமத்திவிட்டார்கள்,” என்று அவர் எரிச்சலுடன் கூறினார்—அவரது குரல் அவ்வப்போது கோபத்திற்கும் அகங்காரத்திற்கும் இடையே மாறியது, திடீரென்று பரிதாபகரமான, தாழ்ந்த பணிவுக்கும் மாறியது—“அவற்றில் எட்டை நான் எப்படியோ ஒழித்துவிட்டேன்; புளம் இரண்டு தாள்களை மட்டுமே எடுத்துச் சென்றான்…”

அவர் ஆத்திரத்தில் முகம் சிவந்து போனார்.

“*Vous me mettez avec ces gens-là!* (என்னை அந்த ஆட்களுடன் சேர்த்துப் பார்க்கிறீர்களா!) இத்தகைய அயோக்கியர்களுடன்—அதாவது, அநாமதேயத் துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகிப்பவர்களுடன், என் சொந்த மகன் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சுடன், *avec ces esprits-forts de la lâcheté* (கோழைத்தனமான துணிச்சல் கொண்டவர்களுடன்)—எனக்குத் தொடர்பு இருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா? கடவுளே!”

“ஒருவேளை, உங்களை வேறொருவருடன் குழப்பிக்கொண்டிருக்கலாம்… இல்லை, அது அபத்தம்—சாத்தியமே இல்லை!” என்று நான் கூறினேன்.

“*Savez-vous* (உங்களுக்குத் தெரியுமா),” என்று அவர் திடீரென்று உளறினார், “சில நேரங்களில் எனக்குத் தோன்றுகிறது, *que je ferai là-bas quelque esclandre* (அங்கே நான் ஏதோ ஒரு பெரும் கலாட்டாவைச் செய்யப்போகிறேன் என்று). அட, போகாதீர்கள்—என்னைத் தனியாக விட்டுவிடாதீர்கள்! *Ma carrière est finie aujourd’hui, je le sens* (என் வாழ்க்கைப்பயணம் இன்றுடன் முடிந்துவிட்டது, அதை என்னால் உணர முடிகிறது). உங்களுக்குத் தெரியுமா, நான் அங்கே யாரையாவது பாய்ந்து கடித்துவிடக்கூடும்—அந்த இரண்டாம் லெப்டினன்ட்டைப் போல…”

அவர் என்னை ஒரு விசித்திரமான பார்வையுடன் பார்த்தார்—அவர் பயந்திருந்தார், அதே சமயம் என்னையும் பயமுறுத்த முயல்வது போலத் தெரிந்தது. நேரம் செல்லச் செல்ல, “குதிரை வண்டிகள்” வராததால், அவர் மேலும் மேலும் பதற்றமடைந்தார்—யாரையோ அல்லது எதையோ நோக்கி அவர் காட்டிய அந்தப் பதற்றம், ஒரு கட்டத்தில் உண்மையான கோபமாகவே மாறியது. அப்போது, ​​ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகச் சமையலறையிலிருந்து ஹாலுக்கு வந்த நஸ்தாஸ்யா, எதிர்பாராதவிதமாக கோட் ஸ்டாண்ட் (coat rack) ஒன்றின் மீது மோதி, அதைச் சாய்த்துவிட்டாள். ஸ்டெபன் த்ரோஃபிமோவிச் திடுக்கிட்டு, நின்ற இடத்திலேயே உறைந்து போனார்; ஆனால், என்ன நடந்தது என்பதை உணர்ந்துகொண்டதும், அவர் நஸ்தாஸ்யாவை நோக்கி அலறினார்; காலால் தரையை ஓங்கி மிதித்தபடி, அவளை மீண்டும் சமையலறைக்கு விரட்டினார். ஒரு நிமிடம் கழித்து, மிகுந்த விரக்தியுடன் என்னைப் பார்த்த அவர், “நான் அழிந்துவிட்டேன்! *ஷேர்* (Cher - அன்பே),” என்று கூறி, திடீரென என் அருகில் அமர்ந்தார். ஆழ்ந்த துயரம் ததும்பும் கண்களால் என்னை உற்றுப் பார்த்தபடி, “*ஷேர்*, எனக்கு சைபீரியாவைப் பற்றிக் கவலையில்லை—உண்மையாகவே சொல்கிறேன், *ஓ, ஜே வூ ஜூர்* (oh, je vous jure - சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்),” என்று கூறினார் (அவர் கண்களில் கண்ணீரும் திரண்டது), “ஆனால், எனக்கு வேறொன்றைப் பற்றித்தான் பயமாக இருக்கிறது…”

அவரது முகபாவனையைக் கண்டபோது, ​​அவர் இதுவரை மறைத்து வைத்திருந்த ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை, ஒரு அசாதாரணமான உண்மையைச் சொல்லப்போகிறார் என்று எனக்குப் புரிந்தது.

“எனக்கு அவமானத்தைப் பற்றித்தான் பயம்,” என்று அவர் மர்மமான குரலில் கிசுகிசுத்தார்.

“என்ன அவமானம்? அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை! நம்புங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், இன்றே எல்லாம் சரியாகிவிடும்; எல்லாமே உங்களுக்குச் சாதகமாகத்தான் முடியும்…”

“நான் மன்னிக்கப்படுவேன் என்று நீங்கள் அவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்கிறீர்களா?”

“‘மன்னிக்கப்படுவது’ - என்ன வார்த்தை இது! நீங்கள் அப்படி என்னதான் செய்துவிட்டீர்கள்? ஒன்றுமே செய்யவில்லை என்று நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்!”

“*கான் சாவே வூ?* (Qu’en savez-vous? - உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?) என் வாழ்நாள் முழுவதுமே… *ஷேர்*. அவர்கள் எல்லாவற்றையும் தோண்டி எடுப்பார்கள்… ஒருவேளை அவர்களுக்கு எதுவுமே கிடைக்கவில்லை என்றால்—அது இன்னும் மோசமானதுதான்,” என்று அவர் எதிர்பாராத விதமாகக் கூறினார்.

“அது எப்படி இன்னும் மோசமானதாக இருக்க முடியும்?”

“மோசமானதுதான்.”

“எனக்குப் புரியவில்லை.”

“என் நண்பரே, என் அன்பிற்குரிய நண்பரே—சைபீரியாவோ, ஆர்க்காங்கெல்ஸ்க்கோ அல்லது என் குடிமை உரிமைகளை இழப்பதோ எதுவாக இருந்தாலும் சரி—நான் அழிய வேண்டும் என்றால், அழியட்டும்! ஆனால்… எனக்கு வேறொன்றைப் பற்றித்தான் பயம்,” (மீண்டும் அதே கிசுகிசுப்பு, அதே பயம் கலந்த பார்வை, அதே மர்மமான சூழல்).

“அப்படியானால், அது என்ன?” “அவர்கள் என்னைச் சாட்டையால் அடிப்பார்கள்,” என்று அவர் ஒருவிதமான திகைப்புடன் என்னைப் பார்த்துக் கூறினார்.

“யார் உங்களை அடிப்பார்கள்? எங்கே? எதற்காக?” என்று நான் பதற்றத்துடன் கேட்டேன்; அவர் மனநிலை தடுமாறிவிட்டதோ என்று எனக்கு அச்சமாக இருந்தது.

“எங்கேவா? உங்களுக்குத் தெரியும்தானே… இது போன்ற காரியங்கள் எங்கே நடக்குமோ, அங்கேதான்.” “சரி, இப்படிப்பட்ட காரியங்கள் எல்லாம் எங்கே நடக்கின்றன?”

“ஓ, அன்பே,” என்று என் காதுக்கு அருகில் குனிந்து கிசுகிசுத்தான் அவன், “திடீரென்று உனக்குக் கீழே தரை பிளந்து கொள்ளும், நீ பாதியளவு உள்ளே புதைந்து போவாய்… இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே!”

“என்ன அபத்தமான பேச்சு!” என்று நான் வியப்புடன் கூறினேன், அவன் எதைக் குறிப்பிடுகிறான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டபடி. “இவை வெறும் கட்டுக்கதைகள்—இத்தனை காலமும் நீ இதை நம்பிக் கொண்டிருந்தாயா?” என்று கேட்டுச் சத்தமாகச் சிரித்தேன்.

“அபத்தம்தான்! ஆனால், இந்தக் கதைகள் எங்கிருந்தோதானே வந்திருக்க வேண்டும்? சாட்டையடி வாங்கியவர்கள் இதைப் பற்றி வெளியே பேசுவதில்லை. நான் இதைப் பத்தாயிரம் முறை கற்பனை செய்து பார்த்திருக்கிறேன்!”

“ஆனால், உன்னை ஏன் அவர்கள் சாட்டையடியால் அடிக்கப் போகிறார்கள்? நீ ஒன்றும் செய்யவில்லையே, அப்படித்தானே?”

“அதுதான் இன்னும் மோசம்! நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்தாலும், அவர்கள் என்னைச் சாட்டையடியால் அடிக்கவே செய்வார்கள்.”

“அதனால்தான் உன்னை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள் என்று உறுதியாக நம்புகிறாயா?”

“நண்பரே, ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேனே—எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை; என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது (*ma carrière est finie*). ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki)-யில் அவள் என்னிடம் விடைபெற்ற அந்தத் தருணத்திலிருந்தே, என் வாழ்க்கைக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை… ஆனால், அந்த அவமானம்—அந்த அவமானம்! அவள் என்ன சொல்வாள் (*Que dira-t-elle*)—இதையெல்லாம் அவள் தெரிந்துகொண்டால் என்ன சொல்வாள்?”

அவன் மிகுந்த விரக்தியுடன் என்னைப் பார்த்தான்; அந்தப் பாவம், வெட்கத்தால் முகம் சிவந்து போனான். நான் என் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டேன்.

“அவளுக்கு எதுவும் தெரியப்போவதில்லை, ஏனென்றால் உனக்கு ஒன்றும் நடக்கப்போவதில்லை. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், நான் உன்னிடம் இப்போதுதான் முதன்முதலில் பேசுவது போல உணர்கிறேன்—இன்று காலை நீ என்னை உண்மையிலேயே திகைக்க வைத்துவிட்டாய்.”

“நண்பரே, இது பயத்தைப் பற்றிய விஷயம் அல்ல. ஒருவேளை அவர்கள் என்னை மன்னித்து, மீண்டும் இங்கே அழைத்து வந்து, எந்தத் தண்டனையும் கொடுக்காமல் விட்டால் கூட—அதுதான் என் முடிவாக இருக்கும்.” “என் வாழ்நாள் முழுவதும் அவள் என் மீது சந்தேகப்படுவாள்…” — என்னையா? ஒரு கவிஞனை, ஒரு சிந்தனையாளனை, இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளாக அவள் போற்றி வந்த ஒரு மனிதனை அவள் சந்தேகப்படுவாளா!

“அவள் மனதிற்குள் அப்படி ஒரு எண்ணமே வராது.” "நிச்சயமாக நடக்கும்," என்று அவர் ஆழ்ந்த உறுதியுடன் முணுமுணுத்தார். "நாங்கள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், பெரிய நோன்புக் காலத்தில், கிளம்புவதற்குச் சற்று முன்பு இதைப் பற்றிப் பலமுறை பேசினோம்—அப்போது நாங்கள் இருவருமே பயந்திருந்தோம்... *அவள் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் என் மீது சந்தேகம் கொள்வாள்*... இதைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒன்றுதான் உண்மை என்று அவளுக்கு நான் எப்படி புரியவைக்க முடியும்? அது நம்பவே முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றும். அதுமட்டுமல்ல, இந்தச் சிறிய நகரத்தில் இதை யார் நம்பப் போகிறார்கள்? *இது நம்பத்தகாத ஒன்று*... மேலும், பெண்கள் இயல்பிலேயே அப்படித்தானே... அவள் மகிழ்ச்சியடைவாள். அவள் மிகுந்த துயரமடைவாள்—உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும், ஒரு விசுவாசமான தோழியைப் போல வருந்துவாள்—ஆனால், உள்ளுக்குள் அவள் மகிழ்ச்சியடைவாள்... என் வாழ்நாள் முழுவதும் எனக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஆயுதத்தை நான் அவளிடம் கொடுக்கிறேன். ஐயோ, என் வாழ்க்கை பாழாகிவிட்டது! அவளுடன் கழித்த இருபது ஆண்டுகால முழுமையான மகிழ்ச்சி... இப்போது, ​​இது!"

அவர் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டார்.

"ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், என்ன நடந்தது என்பதை வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் இப்போதே சொல்லிவிடலாமா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"ஐயோ, வேண்டாம்!" என்று அவர் அலறினார்; உடல் நடுங்க சட்டென்று எழுந்து நின்றார். "எக்காரணத்தைக் கொண்டும் வேண்டாம்—ஒருபோதும் கூடாது! ஸ்க்வோரஷ்னிகியில் நாங்கள் பிரிந்தபோது நடந்த அந்த உரையாடலுக்குப் பிறகு... ஒருபோதும் கூடாது!"

அவர் கண்கள் மின்னின.

நாங்கள் இன்னும் ஒரு மணி நேரமோ, அல்லது அதைவிட அதிக நேரமோ அங்கேயே அமர்ந்திருந்தோம்—ஏதோ ஒன்று நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்தபடி; அந்த எண்ணம் தான் எங்கள் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தது. அவர் மீண்டும் படுத்துக்கொண்டார்......அவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு, சுமார் இருபது நிமிடங்கள் வரை ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் அப்படியே படுத்திருந்தார்—எவ்வளவு தூரம் என்றால், அவர் தூங்கிவிட்டாரோ அல்லது ஏதோ ஒரு மயக்க நிலைக்குச் சென்றுவிட்டாரோ என்று நான் நினைக்கும் அளவுக்கு அமைதியாக இருந்தார். திடீரென்று, அவர் சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்து, தலையில் இருந்த துண்டைப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, சோபாவிலிருந்து குதித்து, கண்ணாடியின் முன் ஓடினார்; நடுங்கும் கைகளால் தனது கழுத்துப்பட்டையை (cravat) சரிசெய்து கட்டிக்கொண்டார். பிறகு, இடி முழக்கம் போன்ற குரலில் நாஸ்தாஸ்யாவை அழைத்து, தனது மேலங்கி, புதிய தொப்பி மற்றும் நடைத்தடியைக் கொண்டு வரும்படி கட்டளையிட்டார்.

“என்னால் இனியும் பொறுக்க முடியாது!” என்று அவர் குரல் தழுதழுக்கக் கத்தினார். “முடியாது, என்னால் முடியாது! நானே நேரில் செல்கிறேன்.”

“எங்கே?” என்று நானும் பதறியடித்துக்கொண்டு எழுந்தேன்.

“லெம்ப்கேயிடம் (Lembke). நண்பரே, நான் சென்றே ஆக வேண்டும்—இது என் கடமை. இது ஒரு பொறுப்பு. நான் ஒரு குடிமகன், ஒரு மனிதன்; வெறும் மரத்துண்டு அல்ல. எனக்கு உரிமைகள் உண்டு—எனது உரிமைகளை நான் கோருகிறேன்! இருபது ஆண்டுகளாக நான் என் உரிமைகளைக் கேட்டதே இல்லை—என் வாழ்நாள் முழுவதையும் அவற்றை மறந்தே கழித்துவிட்டேன்—ஆனால் இப்போது, ​​நான் அவற்றைக் கோரப்போகிறேன். அவர் எனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டும்—எல்லாவற்றையும்! அவருக்கு ஒரு தந்தி வந்திருக்கிறது. என்னை இப்படித் துன்புறுத்த அவருக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை—அப்படியானால் என்னைக் கைது செய்யட்டும்! கைது செய்யட்டும்! என்னைக் கைது செய்யட்டும்!”

அவர் கால்களைத் தரையில் ஓங்கி மிதித்தபடி, ஒருவிதமான கூர்மையான அலறலுடன் இதைக் கூறினார்.

“நீங்கள் செய்வது சரியான காரியம் என்றுதான் நினைக்கிறேன்,” என்றேன் நான்—அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த கவலை இருந்தாலும், என் குரலை வேண்டுமென்றே இயல்பாகவும் அமைதியாகவும் வைத்துக்கொண்டு. “உண்மையில், இங்கே இப்படித் துயரத்தில் அமர்ந்திருப்பதை விட இது மேல். ஆனால், உங்கள் தற்போதைய மனநிலை எனக்குச் சரியாகத் தோன்றவில்லை—உங்களையே ஒருமுறை பாருங்கள்; அங்கே சென்றால் நீங்கள் எப்படித் தெரிவீர்கள் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். லெம்ப்கேயிடம் கண்ணியமாகவும் அமைதியாகவும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் (Il faut être digne et calme avec Lembke). நீங்கள் இப்போது இருக்கும் நிலையில், யாரையாவது பாய்ந்து கடித்துவிடக் கூட வாய்ப்பிருக்கிறது.”

“நான் என்னையே ஒப்படைக்கப் போகிறேன். நான் நேராகச் சிங்கத்தின் குகைக்குள் நுழையப் போகிறேன்…”

“சரி, நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்.” “உங்களிடமிருந்து இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன்; உங்கள் தியாகத்தை—ஒரு உண்மையான நண்பனின் தியாகத்தை—நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், இந்த வீடு வரை மட்டும்தான்—இதற்கு மேல் வேண்டாம்! என்னுடன் சேர்ந்து உங்களைப் பொதுவெளியில் காட்டிக்கொள்வதன் மூலம், உங்கள் நிலையை மேலும் மோசமாக்கிக்கொள்ள உங்களுக்கு உரிமையுமில்லை, அவசியமுமில்லை. ஓ, என்னை நம்புங்கள், நான் அமைதியாகத்தான் இருப்பேன்! இந்த நொடியில், மிக உன்னதமான, புனிதமான எதையும் எதிர்கொள்ளும் மனவலிமை என்னிடம் இருப்பதை உணர்கிறேன்…”

“நான் வேண்டுமானால் உங்களுடன் வீட்டிற்குள் வருகிறேன்,” என்று நான் குறுக்கிட்டேன். “நேற்று, அவர்களின் அந்த முட்டாள்தனமான குழுவினர்—விசோட்ஸ்கி மூலமாக—தங்கள் திட்டங்களுக்கு என் உதவியை எதிர்பார்ப்பதாகத் தெரிவித்தனர். நாளைய கொண்டாட்டங்களை ஒருங்கிணைக்க எனக்கு அழைப்பு விடுத்திருக்கிறார்கள்; அதாவது, விருந்தினர்களுக்கு உபசரிப்பு செய்வது, தட்டுகளைக் கவனித்துக்கொள்வது, அவர்களை இருக்கைகளில் அமர வைப்பது போன்ற பணிகளைச் செய்யும் அந்த ஆறு இளைஞர்களில் ஒருவனாக நான் இருக்க வேண்டும். வெள்ளை மற்றும் கருஞ்சிவப்பு நிற ரிப்பனை இடது தோளில் அணிந்துகொள்ளவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். முதலில் மறுத்துவிடலாம் என்றுதான் நினைத்தேன், ஆனால் இப்போது… ஏன் உள்ளே செல்லக்கூடாது? யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் நேரடியாகப் பேச வேண்டும் என்ற சாக்குப்போக்கில் உள்ளே சென்றுவிடலாம்! ஆம், அப்படித்தான் உள்ளே செல்வோம்—இருவருமாகச் சேர்ந்து.”

அவர் தலையசைத்துக்கொண்டே கேட்டுக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் நான் சொன்னதில் அவருக்கு எதுவும் புரிந்ததா என்று தெரியவில்லை. நாங்கள் வாசற்படியில் நின்றுகொண்டிருந்தோம்.

“நண்பரே,” என்று கூறியபடி, அவர் மூலையில் இருந்த புனிதச் சின்னத்தின் (ஐகான்) முன் எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்கை நோக்கினார், “நண்பரே, இதிலெல்லாம் எனக்கு ஒருபோதும் நம்பிக்கை இருந்ததில்லை, ஆனால்… இருக்கட்டும், அப்படியே ஆகட்டும்!” (அவர் சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொண்டார்.) “செல்வோம்!”

“சரி, இது பரவாயில்லை,” என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன், நாங்கள் வராண்டாவிற்குள் காலடி எடுத்து வைத்தபோது. “இந்தக் குளிர்ந்த காற்று அவருக்கு நல்லது செய்யும்; நாமும் அமைதியடைந்து, வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்று நன்றாக உறங்கலாம்…”

ஆனால், விதி வேறு விதமாகத் திட்டமிட்டிருந்தது. வழியில் ஒரு சம்பவம் நடந்தது—அது அவரை இன்னும் ஆழமாக உலுக்கியதுடன், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் புதிய திசையில் திருப்பியது… அந்த காலை வேளையில் அவர் காட்டிய அந்த அதீத ஆற்றலை, உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பாவம், என் அன்புக்குரிய நண்பரே! குறிப்புகள்

*The Russian Messenger* (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எனும் இதழில், எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.
பிரெஞ்சு: *Enfin un ami!* — இறுதியாக, ஒரு நண்பர்!
பிரெஞ்சு: *Vous comprenez?* — உங்களுக்குப் புரிகிறதா? 
பிரெஞ்சு: *Pardon, j’ai oublié son nome. Il n’est pas du pays* — மன்னிக்கவும், அவருடைய பெயர் மறந்துவிட்டது. அவர் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. 
பிரெஞ்சு: *quelque chose de bête et d’allemand dans la physionomie. Il s’appelle Rosenthal* — அவருடைய முக அமைப்பில் ஏதோ ஒரு மந்தமான, ஜெர்மானியத் தன்மை தெரிகிறது. அவர் பெயர் ரோசெந்தால் (Rosenthal).
பிரெஞ்சு: *Vous le connaissez? Quelque chose d’hébété et de très content dans la figure, pourtant très sévère, roide et sérieux* — உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா? அவருடைய முகத்தில் ஒருவித மந்தமான, மிகுந்த திருப்தி கொண்ட பாவனை இருக்கிறது; அதே சமயம் அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவராகவும், இறுக்கமானவராகவும், தீவிரமானவராகவும் காணப்படுகிறார். 
பிரெஞ்சு: *je m’y connais* — இது போன்ற விஷயங்களில் எனக்கு ஓரளவு அனுபவம் உண்டு. 
பிரெஞ்சு: *oui, je m’en souviens, il a employé ce mot* — ஆம், இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது; அவர் அந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார்.
பிரெஞ்சு: *Il se tenait à distance* — அவர் தள்ளி நின்றுகொண்டார். 
பிரெஞ்சு: — சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் உடனே அவர் மீது பாய்ந்து, அவரை இரக்கமின்றி அடிக்கத் தொடங்கிவிடுவேன் என்று அவர் நினைத்திருக்க வேண்டும். தாழ்ந்த நிலையில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் இப்படித்தான்.
பிரெஞ்சு: — இதற்காக நான் இருபது ஆண்டுகளாக என்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு வருகிறேன். 
பிரெஞ்சு: *J’étais digne et calme* — நான் அமைதியாகவும் கண்ணியத்துடனும் இருந்தேன். 
பிரெஞ்சு: — சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது எல்லாமேதான்
— மேலும், எனது வரலாற்று, விமர்சன மற்றும் அரசியல் கட்டுரைகள் சிலவும் கூட
— ஆம், சரியாகச் சொன்னீர்கள்
— அவர் தனியாக இருந்தார்—முற்றிலும் தனியாக
— வரவேற்பறையில்—ஆம், எனக்கு நினைவிருக்கிறது—அதன்பிறகு…
— நான் மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியுடன் இருந்தேன். அவர் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்… பலதரப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்
— நான் மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்தபோதிலும், என் கண்ணியத்தைக் கைவிடவில்லை—உறுதியாகச் சொல்கிறேன்
— நண்பரே, எனக்கே ஏதோ கனவில் இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது… உங்களுக்குத் தெரியுமா, அவர் டெல்யாட்னிகோவ் (Telyatnikov) என்ற பெயரைச் சொன்னார்
— அவர்தான், ‘யெரலாஷ்’ (yeralash) விளையாட்டில் எனக்கு இன்னும் பதினைந்து ரூபிள் தர வேண்டியவர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை
— நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? இறுதியில், அவர் ஒப்புக்கொண்டார் அவர் ஒப்புக்கொண்டார்
*et rien de plus* - மேலும் எதுவும் இல்லை
*en amis, je suis tout-à-fait உள்ளடக்கம்* — நண்பர்களாக, நான் மிகவும் திருப்தியாக இருக்கிறேன்
*en amis…* — நட்பு அடிப்படையில்
*mes ennemis… et puis à quoi bon ce procurureur, ce cochon de notre procurureur, qui deux fois m’a manqué de politesse et qu’on a rossé à plaisir l’autre année chez cette charmante et , quand il se cacha dans son boudoir. Et puis, mon ami* - என் எதிரிகளே... அதுமட்டுமின்றி, இந்த அரசு வழக்கறிஞரின் பயன் என்ன?-இந்த வழக்கறிஞரின் இந்த பன்றி-இவர் என்னிடம் இரண்டு முறை அநாகரீகமாக நடந்து கொண்டார், கடந்த ஆண்டு, அழகான மற்றும் அழகான நடால்யா பாவ்லோவ்னாவின் வீட்டில் பதுங்கியிருந்தபோது, ​​​​அவர் வீட்டில் ஒரு நல்ல தாக்குதலைக் கொடுத்தார்? பின்னர், என் நண்பர்
*குவாண்ட் ஆன் ஏ டி செஸ் choses-là dans sa chambre et qu’on vient vous arrêter* — உங்கள் அறையில் இதுபோன்ற விஷயங்கள் இருக்கும்போது யாராவது உங்களை கைது செய்ய வரும்போது
*Eloignez-la* - அவளை அழைத்துச் செல்லுங்கள்
*et puis ça m’embête* - மேலும், இது ஒரு தொல்லை
*Il faut être prêt, voyez-vous* - நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், ஒருவர் தயாராக இருக்க வேண்டும்
*அதிர்ச்சியான தருணம்…* — எந்த நேரத்திலும்
*Voyez-vous, mon cher* - நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், என் அன்பான தோழர்
*Cela date de Pétersbourg* - இது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு செல்கிறது
*Vous me mettez avec ces gens-là!* — நீங்கள் என்னை அந்த மக்களுடன் சேர்த்துக் கொள்கிறீர்கள்! 
*avec ces esprits-forts de la lâcheté!* — கோழைத்தனத்தின் அந்த "சுதந்திர சிந்தனையாளர்களுடன்"! 
*Savez-vous* - உங்களுக்கு தெரியுமா
* que je ferai là-bas quelque esclandre* - நான் அங்கு ஒரு காட்சியை ஏற்படுத்தப் போகிறேன் என்று! என் வாழ்க்கையின் பாதை இன்று முடிவுக்கு வந்துவிட்டது; என்னால் உணர முடிகிறது.
நான் உங்களுக்கு சத்தியம் செய்கிறேன்.
இதைப் பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும்?
என் வாழ்வின் பாதை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது.
அவள் என்ன சொல்வாள்?
அவள் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் என் மீது சந்தேகப்படுவாள்…
இது நம்ப முடியாத ஒன்று… அதுமட்டுமின்றி, பெண்கள்…
லெம்ப்கேயிடம் கண்ணியத்துடனும் அமைதியுடனும் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஓ, என்னை நம்புங்கள், நான் அமைதியாகவே இருப்பேன்!
மிகவும் புனிதமான அனைத்தின் நிலைக்கு உயர்ந்து…
செல்வோம்!