இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில்

 இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு
ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில் 1

வெர்டுரின் தம்பதியினரின் "சிறிய மையக் குழுவிலும்," அவர்களின் "சிறிய வட்டத்திலும்," அல்லது அவர்களின் "சிறிய குலத்திலும்" ஒருவராக இணைவதற்கு ஒரே ஒரு நிபந்தனையே போதுமானதாக இருந்தது—ஆயினும் அது முற்றிலும் அவசியமான ஒன்றாகவும் இருந்தது: ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட *நம்பிக்கை அறிக்கையை* (Credo) மௌனமான ஒப்புதலுடன் ஏற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த அறிக்கையின் முக்கியக் கூறுகளில் ஒன்று என்னவென்றால், அந்த ஆண்டின் வெர்டுரின் அம்மையாரின் செல்லப்பிள்ளையாகத் திகழ்ந்த இளம் பியானோ கலைஞர்—அவரைப் பற்றி அம்மையார், "வாக்னரின் இசையை இவ்வளவு அற்புதமாக வாசிக்க அனுமதிப்பதே சட்டப்படி குற்றமாக இருக்க வேண்டும்!" என்று வியந்து கூறுவார்—பிளாண்டே மற்றும் ரூபின்ஸ்டீன் ஆகிய இருவரையும் மிஞ்சி, அவர்களைத் "தூக்கி எறிந்துவிடும்" அளவுக்குச் சிறந்தவர் என்பதும்; மருத்துவர் காட்டார்ட் என்பவர், மருத்துவர் பொட்டெய்னை விடச் சிறந்த நோய் கண்டறியும் கூர்மையைப் பெற்றிருப்பவர் என்பதும் ஆகும். வெர்டுரின் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வராத பிற மக்கள் நடத்தும் மாலை நேரக் கொண்டாட்டங்கள் அனைத்தும், தேங்கி நிற்கும் சாக்கடை நீரைப் போலச் சலிப்பூட்டுபவை என்று வெர்டுரின் தம்பதியினரால் நம்பவைக்க முடியாத எந்தவொரு "புதிய உறுப்பினரும்" உடனடியாக அந்தக் குழுவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். இவ்விஷயத்தில், உலகியல் சார்ந்த எல்லா ஆர்வத்தையும்—மற்ற கூடங்களின் கவர்ச்சிகளைத் தாங்களாகவே ஆராய்ந்து அறியும் உந்துதலையும்—கைவிடுவதில் ஆண்களை விடப் பெண்கள் அதிக எதிர்ப்பு காட்டியதாலும், மேலும், இந்த ஆய்வு மனப்பான்மையும் இந்த அற்பத்தனத்தின் தீய சக்தியும், தொற்று பரவுவதன் மூலம், தங்களது "சிறிய திருச்சபையின்" மரபுவழி நம்பிக்கைக்குப் பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று வெர்டூரின்கள் உணர்ந்ததாலும், அவர்கள் பெண் இனத்தைச் சேர்ந்த "விசுவாசமுள்ள" உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் அடுத்தடுத்துப் பதவியிலிருந்து நீக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

மருத்துவரின் இளம் மனைவியைத் தவிர, அந்த ஆண்டு அவர்களது பெண் குழு ஏறக்குறைய இரண்டு நபர்களாகச் சுருங்கிவிட்டது—திருமதி வெர்டூரின் ஒரு மரியாதைக்குரிய, மிகவும் செல்வந்த, மற்றும் முற்றிலும் அறியப்படாத ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நற்குணமுள்ள பெண்ணாக இருந்தபோதிலும்—அவர் அந்தக் குடும்பத்துடனான அனைத்து உறவுகளையும் மெல்ல மெல்லத் தானாகவே துண்டித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த இருவரில் ஒருவர், கீழ்மட்ட சமூகத்தின் விளிம்புகளில் உலவிய திருமதி டி கிரேசி—அவரைத் திருமதி வெர்டூரின் அவரது முதல் பெயரான ஒடெட் என்று அழைத்து, "ஒரு முழுமையான அன்புக்குரியவள்" என்று அறிவித்தார்—மற்றொருவர், பியானோ கலைஞரின் அத்தை, அவர் ஒரு காலத்தில் பிழைப்புக்காகக் காவலாளியின் மணிக்கயிற்றை இழுத்திருக்க வேண்டும். இவ்விரு பெண்களும் உயர் சமூகத்தைப் பற்றி முற்றிலும் அறியாதவர்களாக இருந்தனர், மேலும் அவர்களின் அறியாமை எந்த அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தது என்றால், இளவரசி டி சாகனும், டச்சஸ் டி குயர்மான்டெஸும் தங்கள் இரவு விருந்துகளுக்கு வர ஏழைப் பாவிகளுக்குப் பணம் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டிருந்தார்கள் என்று அவர்களை நம்ப வைப்பது ஒரு எளிய விஷயமாக இருந்தது; உண்மையில், அந்த இரண்டு பெரும் பெண்மணிகளுடன் இரவு உணவு உண்ண அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தால், முன்னாள் காவலாளியும் அந்த *காகோட்டும்* அதை அலட்சியமாக மறுத்திருப்பார்கள்.

வெர்டூரின்கள் முறையான இரவு உணவு அழைப்புகளை விடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒருவர் அவர்களின் மேசையில் "தங்களுக்கான இடத்தை" அமைத்துக் கொள்வார். அந்த மாலை நேரப் பொழுதுபோக்கைப் பொறுத்தவரை, திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சி நிரல் எதுவும் இல்லை. அந்த இளம் பியானோ கலைஞர் வாசிப்பார், ஆனால் "அவருக்கு அந்த மனநிலை வந்தால்" மட்டுமே—ஏனென்றால் யாரும் ஒருபோதும் கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை—மேலும், திரு. வெர்டூரின் அடிக்கடி கூறுவது போல: "எல்லாம் நம் நண்பர்களுக்காக! நம் தோழர்கள் வாழ்க!" அந்தப் பியானோ கலைஞர் *ரைட் ஆஃப் தி வால்கைரீஸ்* அல்லது *டிரிஸ்டன்* பிரிலூட்டை வாசிக்க விரும்பினால், திருமதி வெர்டூரின் அதை எதிர்ப்பார்—அவருக்கு அந்த இசை பிடிக்காததால் அல்ல, மாறாக, அது அவரை மிகவும் ஆழமாகப் பாதித்ததால். அப்படியானால், எனக்கு ஒற்றைத் தலைவலியை ஏற்படுத்த நீ உறுதியாக இருக்கிறாயா? அவன் அதை வாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் இதே கதைதான் என்று உனக்கு நன்றாகவே தெரியும். எனக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்! நாளை, நான் படுக்கையிலிருந்து எழ முயற்சிக்கும்போது—குட் நைட்! நான் முற்றிலும் செயலிழந்து போவேன்! அவன் வாசிக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் அரட்டை அடிப்பார்கள்; மேலும் நண்பர்களில் ஒருவர்—பெரும்பாலும் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்குப் பிடித்தமான ஓவியர்—எம். வெர்டூரின் கூறியது போல், "எல்லோரையும் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரிக்க வைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய அபத்தத்தை உதிர்ப்பார்." இது குறிப்பாக திருமதி வெர்டூரினுக்குப் பொருந்தும், ஏனெனில் அவர்—உணர்ச்சிகளின் உருவக வெளிப்பாடுகளை மிகவும் நேரடியான அர்த்தத்தில் விளக்குவதற்குப் பழகியிருந்ததால்—ஒருமுறை அதிகமாகச் சிரித்ததால் அவரது தாடை விலகிய பிறகு, டாக்டர் கோட்டார்ட் (அப்போது ஒரு இளம் மருத்துவர்) மூலம் அதைச் சரிசெய்ய வேண்டியிருந்தது.

மாலை நேர உடை அணிவது கண்டிப்பாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. அதற்குக் காரணம், அவர்கள் "நண்பர்களுடன்" இருந்தார்கள் என்பதும், "சலிப்பூட்டும்" நபர்களைப் போல் தோற்றமளிப்பதைத் தவிர்ப்பதும் ஆகும். இந்த "சலிப்பூட்டும்" நபர்களை அவர்கள் கொள்ளை நோயைப் போலத் தவிர்த்தனர்; தங்களின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கு மட்டுமே அவர்களை அழைத்தனர். அந்த நிகழ்ச்சிகளும் முடிந்தவரை அரிதாகவே நடத்தப்பட்டன; அவ்வாறு அழைப்பதும் ஓவியரை மகிழ்விக்கலாம் அல்லது இசைக்கலைஞரைப் பிரபலப்படுத்த உதவலாம் என்ற நிபந்தனைகளின் பேரிலேயே. மற்ற நேரங்களில், அவர்கள் சரேட்ஸ் விளையாடுவதிலோ அல்லது வேடமணிந்து உணவருந்துவதிலோ திருப்தி அடைந்தனர்—ஆனால் எப்போதும் தங்களுக்குள்ளேயே மட்டுமே, தங்களின் சிறிய "உள்வட்டத்திற்குள்" ஒரு வெளியாளையும் நுழைய ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை.

ஆயினும், இந்த "தோழர்கள்" படிப்படியாக திருமதி வெர்டூரினின் வாழ்வில் ஒரு பெரிய இடத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்கியபோது, "சலிப்பூட்டும்"—அதாவது ஒதுக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்களில் அடங்கத் தொடங்கினர்...இருப்பினும், அவளுடைய நண்பர்களை அவளிடமிருந்து விலக்கி வைத்தது—சில சமயங்களில் அவர்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதைத் தடுத்தது—ஒன்று, அவனுடைய தாய்; மற்றொன்று, அவனுடைய தொழில்; அல்லது மூன்றாவதாக, ஒரு நாட்டுப்புற இல்லம் அல்லது மோசமான உடல்நிலை. டாக்டர் காட்டார்ட், இரவு உணவிற்குப் பிறகு உடனடியாகக் கிளம்பி, ஆபத்தான நிலையில் இருக்கும் ஒரு நோயாளியைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்று கருதினால், திருமதி வெர்டுரின் அவரிடம் இவ்வாறு கூறுவார்: “யாருக்குத் தெரியும்? இன்று மாலை நீங்கள் சென்று அவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்காமல் இருப்பதே அவருக்கு அதிக நன்மை பயக்கக்கூடும்; நீங்கள் இல்லாமல் அவர் இரவில் நிம்மதியாகத் தூங்குவார்; பிறகு, நாளை காலையில் நீங்கள் சீக்கிரமாகச் சென்று, அவர் முழுமையாகக் குணமடைந்திருப்பதைக் காணலாம்.” டிசம்பர் மாதத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே, தனது நம்பிக்கைக்குரிய நண்பர்கள் கூட்டம் கிறிஸ்துமஸ் நாளிலோ அல்லது புத்தாண்டு நாளிலோ தன்னை “கைவிட்டுவிடுவார்களோ” என்ற எண்ணம் மட்டுமே அவளுக்குப் பெரும் பதற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடும். உதாரணமாக, அந்தப் பியானோ கலைஞரின் அத்தை, குறிப்பிட்ட அந்த நாளில் அவன் தனது சொந்தத் தாயின் வீட்டில், குடும்பத்தினருடன் இணைந்து இரவு உணவு உண்ண வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவார்:

—“புத்தாண்டு நாளில் நீ அவளுடன் இரவு உணவு உண்ணவில்லை என்றால்—ஏதோ ஒரு கிராமப்புறத்து ஏமாளியைப் போல—உன் தாய் அப்படியே செத்து விழுந்துவிடுவாள் என்று நீ உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா?” என்று திருமதி வெர்டுரின் கடுமையாகக் கூச்சலிடுவார்.

புனித வாரத்தின் (Holy Week) போது அவளுடைய பதற்றங்கள் மீண்டும் தலைதூக்கும்:

—“நிச்சயமாக *நீங்கள்*—டாக்டர்—ஒரு அறிவியல் மனிதர், ஒரு சுயசிந்தனையாளர்—மற்ற நாட்களில் வருவது போலவே புனித வெள்ளி அன்றும் வருவீர்கள், இல்லையா?” என்று அந்த முதல் ஆண்டில் காட்டார்டிடம் அவள் கேட்டாள்; அவளுடைய குரலில் அத்தனை முழுமையான நம்பிக்கை தொனித்தது, அவனுடைய பதிலைக் குறித்து அவளுக்குச் சந்தேகம் இருக்கவே முடியாது என்று தோன்றும் வகையில் அது அமைந்திருந்தது. ஆயினும், அவன் பதிலளிப்பதற்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​அவள் தன் மனதிற்குள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்; ஏனெனில், அவன் வராமல் போனால், தான் முற்றிலும் தனித்துவிடப்படும் அபாயம் அவளுக்கு இருந்தது.

—“நான் புனித வெள்ளி அன்று *நிச்சயமாக* வருவேன்... உங்களிடம் விடைபெறுவதற்காக; ஏனெனில், நாங்கள் ஈஸ்டர் விடுமுறையை ‘ஆவர்ன்’ (Auvergne) பகுதியில் கழிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளோம்.”

—“ஆவர்னிலா? அங்கே சென்று, உண்ணிகள் மற்றும் பூச்சிகளுக்கு இரையாகவா? அது உங்களுக்குப் பெரும் நன்மை பயக்கட்டும்!”

பின்னர், ஒரு சிறு மௌனத்திற்குப் பிறகு:

—“இதை நீங்கள் எங்களிடம் முன்னரே சொல்லியிருக்கலாமே! நாங்கள் அதை முறையாகத் திட்டமிட்டு, அனைவரும் ஒன்றாகவே சௌகரியமாகப் பயணம் செய்திருக்கலாமே.” அதேபோல, ஒரு "வழக்கமான விருந்தினருக்கு" ஒரு ஆண் நண்பரோ—அல்லது ஒரு "வழக்கமான பெண் விருந்தினருக்கு" ஒரு காதலரோ—இருந்து, அவர்கள் எப்போதாவது "கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தி, கலகலப்பாக இருக்கக்கூடியவர்களாக" இருந்தால், வெர்டுரின் தம்பதியினர் பின்வருமாறு கூறுவார்கள்: "மிக நன்று! அப்படியென்றால், அவரை அழைத்து வாருங்கள்—உங்கள் அந்த நண்பரை." (ஒரு பெண்ணுக்குக் காதலன் இருப்பது குறித்து வெர்டுரின் தம்பதியினர் சற்றும் கவலைப்படுவதில்லை; ஆனால் அந்தப் பெண் தன் காதலனைத் தங்கள் வீட்டில்தான் உபசரிக்க வேண்டும், தங்கள் "வட்டத்திற்குள்ளேயே" வைத்துத்தான் நேசிக்க வேண்டும், மேலும் தங்களைவிட அவனுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனைகள் உண்டு.) அந்த நண்பர், திருமதி வெர்டுரினிடம் எதையும் மறைக்காமல் இருக்கக்கூடியவரா என்பதையும், தங்கள் "சிறிய குழுவில்" சேர்த்துக்கொள்ளத் தகுதியானவரா என்பதையும் சோதித்தறியும் வகையில், அவர் "சோதனை அடிப்படையில்" ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார். அவர் தகுதியற்றவர் என்று தெரிந்தால், அவரை அறிமுகப்படுத்திய அந்த வழக்கமான விருந்தினரை அவர்கள் தனியே அழைத்துச் சென்று, அந்த நண்பருடனோ அல்லது காதலியுடனோ அவருக்குப் பிளவு ஏற்படச் செய்யும் ஒரு "உதவியை" (favor) செய்வார்கள். மாறாக, அவர் அந்தச் சோதனையில் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டால், அந்த "புதுமுகமும்" நாளடைவில் அவர்களது வழக்கமான விருந்தினர்களில் ஒருவராகிவிடுவார். இவ்வாறு—அதே ஆண்டில்—அந்தச் சமூகப் பெண்மணி (demi-mondaine) திரு. வெர்டுரினிடம், தான் திரு. ஸ்வான் எனும் மிகச் சிறந்த மனிதரின் அறிமுகத்தைப் பெற்றிருப்பதாகவும், தங்கள் வீட்டில் விருந்தினராக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதை அவர் பெரிதும் விரும்புவார் என்றும் சூசகமாகத் தெரிவித்தார். உடனே திரு. வெர்டுரின் அந்த வேண்டுகோளைத் தன் மனைவியிடம் கொண்டு சேர்த்தார். (தன் மனைவி ஒரு கருத்தை உருவாக்கும் வரை, அவரும் எந்தக் கருத்தையும் உருவாக்கிக்கொள்வதில்லை; சொல்லப்போனால், தன் மனைவியின் விருப்பங்களையும்—அத்துடன் வழக்கமான விருந்தினர்களின் விருப்பங்களையும்—நிறைவேற்றுவதே அவரது பிரத்யேகப் பணியாக இருந்தது; அப்பணியைச் செய்வதில் அவர் மிகுந்த சாமர்த்தியத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்.)

"இதோ திருமதி டி கிரேசி வந்திருக்கிறார்; அவர் உங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறார். அவர் தன் நண்பர்களில் ஒருவரை—திரு. ஸ்வானை—உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறார். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?"

"அட, என்ன பேச்சு இது! இவ்வளவு முழுமையான பரிபூரண அழகியாகத் திகழும் ஒரு பெண்ணின் கோரிக்கையை யாராவது மறுக்க முடியுமா? அமைதி! இங்கே *உங்கள்* கருத்தை யாரும் கேட்கவில்லை; நான் சொல்கிறேன், நீ ஒரு முழுமையான பரிபூரணமே!"

"நீங்களே இவ்வளவு வற்புறுத்திக் கேட்பதால்," என்று ஒடெட் ஒருவிதமான குறும்புத்தனமான நளினத்துடன் பதிலளித்துவிட்டு, மேலும் கூறினார்: "நான் ஒன்றும் *புகழ்ச்சிக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருப்பவள்* இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா?"

"மிக நன்று! அப்படியென்றால், அவரை அழைத்து வாருங்கள்—உங்கள் அந்த நண்பரை—அவர் வருவதில் சம்மதம் தெரிவிக்கும் பட்சத்தில்." உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த "சிறு மையம்" ஸ்வான் பழகிய சமூகத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை. மேலும், தீவிர சமூகப் பற்றுள்ளவர்கள், வெர்டூரின்களிடம் ஒரு அறிமுகத்தைப் பெறுவதற்காக மட்டுமே, ஸ்வானைப் போல அந்த உலகில் அத்தகைய ஒரு தனித்துவமான நிலையை வகிப்பது வீண் முயற்சி என்று கருதியிருப்பார்கள். ஆனால் ஸ்வான் பெண்களை மிகவும் ஆழமாக நேசித்ததால், பிரபுத்துவ வர்க்கத்தில் இருந்த ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பெண்ணையும் அவர் அறிந்துகொண்ட நாளிலிருந்தும்—அவர்கள் அவருக்குக் கற்பிக்க எதுவும் இல்லாத நிலை வந்த பிறகும்—ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்ன் அவருக்கு வழங்கிய அந்த "குடியுரிமைப் பத்திரங்களை" (அவை கிட்டத்தட்ட பிரபுத்துவப் பட்டங்களாகவே இருந்தன) அவர் மதிப்பதை நிறுத்திவிட்டார்; இப்போது அவர் அவற்றை வெறும் ஒரு பரிமாற்ற மதிப்பாக—தன்னில் மதிப்பற்ற ஒரு கடன் பத்திரமாக—மட்டுமே கருதினார். ஆனாலும், ஒரு கிராமத்து நிலப்பிரபுவின் அல்லது நீதிமன்ற எழுத்தரின் மகள் தற்செயலாக அவர் கண்ணில் படும்போதெல்லாம், ஏதேனும் ஒரு மாகாணத்தின் பின்தங்கிய பகுதியிலோ அல்லது பாரிஸின் அறியப்படாத சூழலிலோ தனக்கென ஒரு சமூக அந்தஸ்தை உடனடியாக உருவாக்கிக்கொள்ள அது அவருக்கு உதவியது. ஏனெனில், ஆசை—அல்லது காதல்—அவனுக்குள் ஒரு தற்பெருமை உணர்வை மீண்டும் எழுப்பும்; அவனது அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான போக்கில், அந்த உணர்விலிருந்து அவன் இப்போது முற்றிலும் விடுபட்டிருந்தான் (எனினும், கடந்த காலத்தில், இதே தற்பெருமைதான் அவனை அந்த சமூக வாழ்க்கையை நோக்கி வழிநடத்தியது என்பதில் சந்தேகமில்லை; அதில் அவன் தனது அறிவின் கொடைகளை அற்பமான இன்பங்களில் வீணடித்து, தனது கலைகளில் பெற்ற புலமையை, சமூகப் பெண்களுக்கு ஓவியங்கள் வாங்குவது மற்றும் அவர்களின் மாளிகைகளை அலங்கரிப்பது குறித்து ஆலோசனை வழங்கும் சேவைக்குப் பயன்படுத்தினான்); மேலும் இந்தத் தற்பெருமை, தான் காதலில் விழுந்த ஏதோவொரு அறிமுகமில்லாத பெண்ணின் கண்களில், 'ஸ்வான்' என்ற பெயர் மட்டும் அவசியமாகக் குறிக்காத ஒருவித நேர்த்தியுடன் ஜொலிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது. அந்த அறிமுகமில்லாத பெண் ஒரு தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவளாக இருந்தால், அவன் இதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விரும்பினான். ஒரு புத்திசாலி மனிதன், மற்றொரு புத்திசாலி மனிதனிடம் அல்ல, ஒரு முட்டாளிடம் முட்டாளாகத் தோன்றுவதற்கு அஞ்சுவதைப் போலவே, ஒரு நேர்த்தியான மனிதனும் தனது நேர்த்தி ஒரு பெரிய பிரபுவால் அல்ல, ஒரு அநாகரிகமானவனால் அங்கீகரிக்கப்படாமல் போவதைக் கண்டு அஞ்சுகிறான். முக்கால் பங்கு முயற்சி...உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே, தங்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக மட்டுமே சேவை செய்த மக்களால் பொழியப்பட்ட அத்தனை சாமர்த்தியமும் தற்பெருமையின் பொய்களும், தங்களுக்குக் கீழான சமூகத்தினர் மீதே பொழியப்பட்டன. மேலும், ஒரு கோமகள் மனைவியின் கீழ் எளிமையாகவும் கட்டுப்பாடின்றியும் இருந்த ஸ்வான், தன்னை அவமதித்துவிடுவார் என்ற எண்ணத்திலேயே நடுங்குவார்; ஒரு பணிப்பெண்ணின் முன் தன்னைக் காணும்போதெல்லாம் ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்துவார்.

சோம்பல் காரணமாகவோ, அல்லது சமூக அந்தஸ்து ஒரு குறிப்பிட்ட கரையில் கட்டுண்டு கிடக்க வேண்டும் என்று திணிக்கும் கடமையுணர்வின் காரணமாகவோ, தங்கள் இறுதி நாள் வரை தாங்கள் கட்டுண்டு வாழும் சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே யதார்த்தம் வழங்கும் இன்பங்களைத் தவிர்த்து, வேறு சிறந்த வழி இல்லாததால், அந்த வட்டத்தில் உள்ள சாதாரணமான பொழுதுபோக்குகளையோ அல்லது சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய சலிப்புகளையோ இறுதியில் "இன்பங்கள்" என்று முத்திரை குத்தி திருப்தியடையும் பலரைப் போல அவர் இருக்கவில்லை. ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, அவர் தன்னுடன் நேரம் செலவழித்த பெண்களைக் கவர்ச்சிகரமானவர்களாகக் காண முற்படவில்லை; மாறாக, தான் ஏற்கெனவே கவர்ச்சிகரமானவர்களாகக் கருதிய பெண்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடவே விரும்பினார். மேலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் சற்றே அநாகரிகமான அழகு கொண்ட பெண்களாக இருந்தனர்; ஏனெனில், அவர் அறியாமலேயே தேடிய உடல் அம்சங்கள், அவர் மிகவும் போற்றிய மேதைகளால் செதுக்கப்பட்ட அல்லது வரையப்பட்ட பெண்களை அவர் பார்வையில் போற்றத்தக்கவர்களாக ஆக்கிய குணங்களுக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தன. வெளிப்பாட்டின் ஆழமும் சோகமும் அவரது புலன்களை உணர்ச்சியற்றதாக ஆக்கின; மாறாக, ஆரோக்கியமான, சிற்றின்பம் நிறைந்த, ரோஜா நிற சதை அவற்றை விழித்தெழச் செய்யப் போதுமானதாக இருந்தது.
750
பயணம் செய்யும்போது, அவன் தற்செயலாக ஒரு குடும்பத்தைச் சந்தித்திருந்தால்—அதைத் தேடிச் செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்—ஆனாலும், அவன் இதற்கு முன் கண்டிராத வசீகரத்துடன் ஒரு பெண் அவன் கண்களுக்கு முன் தோன்றியிருந்தால்; தன் ஒதுங்கிய நிலையில் விலகி நின்று, அவள் அவனுள் எழுப்பிய ஆசையை முறியடிப்பதும்—அவளுடன் அவன் அனுபவித்திருக்கக்கூடிய இன்பத்திற்குப் பதிலாக, தன்னுடன் வந்து சேருமாறு தன் பழைய காதலிக்குக் கடிதம் எழுதி வேறு ஒரு இன்பத்தை மாற்றிக்கொள்வதும்—அவனுக்கு, கிராமப்புறங்களைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாகத் தன் தங்கும் விடுதி அறைக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொண்டு, பாரிஸின் அஞ்சல் அட்டைகளை வெறித்துப் பார்ப்பது போல, வாழ்க்கையின் முன் ஒரு கோழைத்தனமான துறப்பாகவும், ஒரு புதிய மகிழ்ச்சியைத் துறக்கும் முட்டாள்தனமான செயலாகவும் தோன்றியிருக்கும். அவன் தன் சமூகத் தொடர்புகள் எனும் கட்டமைப்பிற்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ளவில்லை; மாறாக—எங்கு ஒரு பெண் அவன் மனதைக் கவர்ந்தாலும், அதை ஆரம்பத்திலிருந்து புதிதாகக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்பதற்காக—பயணிகள் தங்கள் பயணங்களில் தங்களுடன் எடுத்துச்செல்லும் மடிக்கக்கூடிய கூடாரங்களில் ஒன்றாக அதை வடிவமைத்திருந்தான். தனது சமூக அந்தஸ்தில், எளிதில் எடுத்துச் செல்லவோ அல்லது ஒரு புதிய இன்பத்திற்காகப் பரிமாறிக்கொள்ளவோ முடியாத கூறுகளைப் பொறுத்தவரை, அவை மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு பொறாமைக்குரியவையாகத் தோன்றியிருந்தாலும், அவற்றை அவன் எதற்காகவும் கொடுத்திருப்பான். ஒரு கோமாரியிடம் தனக்கிருந்த நன்மதிப்பை அவன் எத்தனை முறை ஒரே அடியில் வீணடித்தான்—அவனை மகிழ்விக்க அவள் பல ஆண்டுகளாகக் குவித்திருந்த ஆசையின் மீது கட்டப்பட்ட நன்மதிப்பு அது, ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு அவளுக்கு ஒருபோதும் கிடைக்கவில்லை—அவளுடைய தோட்ட மேலாளர்களில் ஒருவருடன் தன்னை உடனடியாகத் தொடர்பு கொள்ள வைக்கும் ஒரு தந்தி அறிமுகக் கடிதத்தை, ஒரு விவேகமற்ற தந்தி மூலம் அவளிடம் கேட்டுப் பெற்றான்; அந்த மேலாளரின் மகளை அவன் கிராமப்புறத்தில் கவனித்திருந்தான்; ஒரு ரொட்டித் துண்டிற்காக ஒரு வைரத்தைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் பட்டினி கிடக்கும் மனிதனைப் போலவே அவன் செயல்பட்டான். உண்மையில், பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், அது அவனுக்கு வேடிக்கையாகவே இருந்தது; ஏனெனில், அவனுக்குள் ஒருவித முரட்டுத்தனம் குடியிருந்தது—ஒருவேளை, அவ்வப்போதைய அரிதான நுட்பமான செயல்களால் அது மீட்கப்பட்டிருக்கலாம். மேலும், அவர் சோம்பலில் வாழ்ந்து, அந்தச் சோம்பல், கலை அல்லது படிப்பைப் போலவே தங்கள் அறிவுக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய விஷயங்களைத் தருகிறது என்றும், எந்தவொரு நாவலையும் விட 'வாழ்க்கை'யில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான, நாவலுக்கு ஏற்ற சூழல்கள் உள்ளன என்றும் எண்ணி ஆறுதலையும்—ஒருவேளை ஒரு சாக்குப்போக்கையும்—தேடும் புத்திசாலிகள் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். குறைந்தபட்சம், அவர் அவ்வாறே கூறிவந்தார், மேலும் தனது உலகியல் நண்பர்களில் மிகவும் பண்பட்டவர்களையும் எளிதில் சம்மதிக்க வைத்தார்—குறிப்பாக பரோன் டி சார்லஸை; தனக்கு நேர்ந்த சுவாரஸ்யமான சாகசங்களைப் பற்றி விவரித்து அவரை மகிழ்வித்தபோது இது நிகழ்ந்தது: ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஒரு பெண்ணை அவர் பின்னர் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தபோது, ஐரோப்பிய அரசியலின் அனைத்து இழைகளும் அப்போது பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு பேரரசரின் சகோதரி அவள் என்பதை அவர் கண்டுபிடித்தாரா—அதன் மூலம் அந்தத் துறையைப் பற்றி மிகவும் இனிமையான முறையில் அவர் அறிந்துகொண்டாரா—அல்லது, சூழ்நிலைகளின் சிக்கலான இடைவினையின் காரணமாக, அவர் ஒரு சமையல்காரரின் காதலராக ஆக முடியுமா இல்லையா என்பது, திருச்சபைக் குழு எடுக்கவிருந்த முடிவைப் பொறுத்தே இருந்ததா என்பது போன்ற கேள்விகள் எழுந்தன.

மேலும், ஸ்வான் அத்தகைய வஞ்சகத்துடன் தனது இடைத்தரகர்களாகச் செயல்படக் கட்டாயப்படுத்தியது, அவர் குறிப்பாக நெருக்கமாகப் பழகியிருந்த நற்குணம் மிக்க விதவைகள், தளபதிகள் மற்றும் கல்வியாளர்களின் அந்தத் திறமையான படையை மட்டுமல்ல. அவனுடைய நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அவனிடமிருந்து அவ்வப்போது கடிதங்கள் வருவது பழக்கமாகியிருந்தது. அக்கடிதங்களில், ஒரு பரிந்துரையோ அல்லது அறிமுகமோ கோரப்பட்டிருக்கும். அவனது ராஜதந்திரத் திறமை, அடுத்தடுத்த காதல் விவகாரங்கள் மற்றும் பல்வேறு சாக்குப்போக்குகளுக்கு மத்தியிலும் நீடித்து, எந்தவொரு திறமையின்மையையும் விடத் தெளிவாக, அவனது நிரந்தரமான குணத்தையும் ஒத்த நோக்கங்களையும் வெளிப்படுத்தியது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முற்றிலும் மாறுபட்ட சில அம்சங்களில் அவனது குணமும் என்னுடைய குணமும் ஒத்திருந்ததால், நான் அவனது குணத்தில் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கியபோது, எனக்கு அடிக்கடி சொல்லப்பட்டது என்னவென்றால், அவன் என் தாத்தாவுக்குக் கடிதம் எழுதும்போதெல்லாம் (அவர் அப்போது என் தாத்தாவாக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் நான் பிறந்த சமயத்தில்தான் ஸ்வானின் அந்தப் பெரும் காதல் விவகாரம் தொடங்கியது, இது போன்ற பழக்கங்களுக்கு அது ஒரு நீண்டகால முற்றுப்புள்ளி வைத்தது), கடித உறையின் மீதிருந்த தன் நண்பனின் கையெழுத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்ட என் தாத்தா, "இதோ, ஸ்வான் மறுபடியும் எதையோ கேட்கிறான்: ஜாக்கிரதை!" என்று கூச்சலிடுவாராம். அது அவநம்பிக்கையினாலோ அல்லது—எந்தப் பொருட்களின் மீது ஒருவருக்கு விருப்பமே இல்லையோ, அவருக்கே அவற்றை அளிக்கத் தூண்டும் அந்த, அறியாமலே செயல்படும் ஒருவிதப் பிசாசுத்தனமான உந்துதலினாலோ—எதுவாக இருப்பினும், ஸ்வான் என் தாத்தா பாட்டியிடம் முன்வைத்த மிகச் சாதாரணமான கோரிக்கைகளைக் கூட அவர்கள் முற்றிலும் மறுத்து வந்தனர். உதாரணமாக, ஒவ்வொரு ஞாயிறும் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்த வரும் ஒரு இளம் பெண்ணை தனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அவர் கேட்டபோது, ​​என் தாத்தா பாட்டி அதை மறுத்தனர். ஸ்வான் எப்போதெல்லாம் அந்தப் பேச்சை மீண்டும் எடுத்தாரோ, அப்போதெல்லாம் அந்தப் பெண்ணைத் தாங்கள் இப்போது சந்திப்பதே இல்லை என்று பாசாங்கு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அவர்கள் ஆளாயினர். ஆனால் வாரத்தின் மற்ற நாட்களில், அந்தப் பெண்ணுடன் உணவருந்த யாரை அழைக்கலாம் என்று அவர்கள் மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசிப்பார்கள்; பெரும்பாலும் யாரையுமே கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போவார்கள். அதற்குக் காரணம் மிக எளிமையானது: அவர்களுடன் உணவருந்த மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கக்கூடிய அந்த ஸ்வானுக்கே, அவர்கள் அழைப்பு எதையும் விடுக்கத் தவறியதுதான்.

சில சமயங்களில், என் தாத்தா பாட்டியின் நண்பர்களான ஒரு தம்பதியினர்—அதுவரை ஸ்வானைத் தாங்கள் சந்திப்பதே இல்லை என்று குறை கூறி வந்தவர்கள்—திடீரென ஒரு செய்தியை அறிவிப்பார்கள். மிகுந்த மனநிறைவுடனும், ஒருவேளை மற்றவர்களுக்குப் பொறாமையைத் தூண்ட வேண்டும் என்ற லேசான எண்ணத்துடனும், ஸ்வான் இப்போது தங்களிடம் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொள்வதாகவும், தாங்கள் இருவரும் இப்போது பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாகிவிட்டதாகவும் அவர்கள் என் தாத்தா பாட்டியிடம் கூறுவார்கள். என் தாத்தா அவர்களின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை; ஆனால் என் பாட்டியைப் பார்த்தவாறே, பின்வரும் வரிகளை முணுமுணுப்பார்:

“அப்படியென்றால், என்னதான் இந்த மர்மம்?
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லையே.”

அல்லது:

“ஓடி மறையும் காட்சி...”

அல்லது:

“இத்தகைய விவகாரங்களில்,
எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்த வழி.”

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, என் தாத்தா தற்செயலாக ஸ்வானின் அந்தப் புதிய நண்பரிடம்: “ஸ்வான்—இப்போதும் நீங்கள் அவரைச் சந்திக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டால்......அவ்வளவுதானா?” அவன் பேசிக்கொண்டிருந்த நபரின் முகம் வாடியது: “என் முன்னிலையில் அவன் பெயரை ஒருபோதும் உச்சரிக்காதே!” — “ஆனால் நீங்கள் மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்று நான் நினைத்தேன்...” சில மாதங்களாக, அவர் என் பாட்டியின் உறவினர்களிடையே ஒரு பரிச்சயமான நபராக இருந்தார்; கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் வீட்டில் உணவருந்தினார். திடீரென்று, எந்த முன்னறிவிப்பும் கொடுக்காமல், அவர் வருவதை நிறுத்திவிட்டார். அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று அவர்கள் நினைத்துக்கொண்டார்கள். என் பாட்டியின் உறவினர், அவரது உடல்நிலை குறித்து விசாரிக்க ஒருவரை அனுப்பவிருந்தபோது, சமையலறை அலமாரியில், சமையல்காரரின் கணக்குப் புத்தகத்திற்குள் தவறுதலாகச் செருகப்பட்டுக் கிடந்த அவரிடமிருந்து வந்த ஒரு கடிதத்தைக் கண்டெடுத்தார். அதில், அவர் பாரிஸை விட்டு வெளியேறுவதாகவும், இனிமேல் தன்னை வந்து சந்திக்க முடியாது என்றும் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரிவித்திருந்தார். அவள் அவருடைய காதலி; மேலும், உறவை முறித்துக்கொள்ளும் அந்தத் தருணத்தில், அவளுக்கு மட்டுமே தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று அவர் கருதியிருந்தார்.

மாறாக, அவருடைய தற்போதைய காதலி ஒரு சமூகப் பெண்ணாகவோ — அல்லது குறைந்தபட்சம், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவரோ அல்லது சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதைத் தடுக்காத ஒரு பெண்ணாகவோ — இருந்திருந்தால், அவளுக்காக, அவர் அந்த உலகத்திற்குத் திரும்புவார்; ஆனாலும், அவள் இயங்கும் அல்லது அவர் அவளை ஈர்த்துள்ள குறிப்பிட்ட வட்டத்திற்குள் மட்டுமே அவ்வாறு செய்வார். “இல்லை “இன்று இரவு ஸ்வானுக்காகப் புள்ளிகளை எண்ணுகிறீர்கள்,” என்று மக்கள் சொல்வார்கள்; “இன்று இரவு அவருடைய அமெரிக்க நண்பரின் ஓபரா இரவு என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.” அவர் அடிக்கடி செல்லும்—அவரது வாராந்திர இரவு உணவு சந்திப்புகளும், போக்கர் விளையாட்டுகளும் நடைபெறும்—மிகவும் பிரத்யேகமான அந்தச் சமூகக் கூடங்களுக்கு அவளையும் அழைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை அவர் செய்து வந்தார். ஒவ்வொரு மாலையும், தனது செந்நிறக் கூந்தலை லேசாகச் சுருட்டிச் சீவிய பிறகு—அச்செயல், அவரது பச்சை நிறக் கண்களின் தீவிரத்தை மென்மையின் சாயல் கொண்டு தணிப்பதாக அமைந்தது—அவர் தனது கோட்டின் பொத்தானுக்காக ஒரு மலரைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சூடிக்கொள்வார்; பின்னர், தனது காதலியுடன் இரவு உணவு அருந்துவதற்காக, அவளது தோழியர் வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணின் இல்லத்திற்குப் புறப்படுவார். தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் முன்னிலையில்—தன் முழுமையான ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்ததும், தான் மீண்டும் இணையவிருந்ததுமான—அந்த நாகரிகச் சமூகத்தினர் தன் மீது பொழியவிருக்கும் பாராட்டையும் நட்பையும் எண்ணிப் பார்த்தபோது, ​​ஒரு காலத்தில் சலிப்புற்றுப் போயிருந்த இந்தச் சமூக வாழ்க்கையின் வசீகரத்தை அவர் மீண்டும் கண்டுகொண்டார். இப்போது, ​​அந்த வாழ்க்கையின் கட்டமைப்பிற்குள் மெல்லியதாய், அலைபாயும் ஒரு சுடர் ஊடுருவிச் சென்று, அதற்கு இதமான வண்ணமூட்டியது போல் தோன்றியது; அந்த வாழ்க்கையின் இழைகளுக்குள் ஒரு புதிய காதலைப் பின்னிப் பிணைத்ததிலிருந்து, அதன் ஒவ்வொரு அம்சமும் அவருக்குப் பொக்கிஷமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தது.

சுவானின் முந்தைய காதல் தொடர்புகள்—அல்லது தற்காலிக ஈர்ப்புகள்—யாவும், ஏதேனும் ஒரு முகம் அல்லது உடலைக் கண்டதும் இயல்பாகவே, எவ்வித முயற்சியுமின்றித் தன் மனதில் எழுந்த ஈர்ப்பின் விளைவாகப் பிறந்த கனவுகளின் ஏறக்குறைய முழுமையான நனவாக்கங்களாகவே அமைந்திருந்தன. ஆனால், ஒரு நாள் நாடக அரங்கில், ஒரு பழைய நண்பர் அவரை ஒடெத் டி கிரெசி (Odette de Crécy) என்பவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியபோது, ​​நிலைமை முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. அந்த நண்பர் அவளை ஒரு பேரழகியாகவும், அவளுடன் சுவானால் ஒருவேளை "காதலில் வெற்றிபெற முடியும்" என்றும் வர்ணித்திருந்தார்; உண்மையில் அவள் இருந்ததைவிட, அவளைச் சென்றடைவது மிகக் கடினம் என்பது போல அவர் சித்தரித்ததற்குக் காரணம், அவர்களை அறிமுகப்படுத்தித் தான் செய்த உதவி மிகவும் மகத்தான ஒன்று என்று காட்டிக்கொள்ளவே ஆகும். ஆனால் சுவானைப் பொறுத்தவரை, அவள் அழகற்றவள் என்று சொல்ல முடியாது என்றாலும்—அவளது அழகு அவருக்கு எவ்வித உணர்வு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; அவரிடம் எவ்விதக் காம வேட்கையையும் தூண்டவில்லை; சொல்லப்போனால், அவரிடம் ஒருவித உடல்ரீதியான விலக்கத்தையே அது ஏற்படுத்தியது. அவள் அத்தகைய பெண்களில் ஒருத்தி—அதாவது, நம் புலன்கள் உள்ளுணர்வாக ஏங்கும் உடல்ரீதியான இலட்சிய வடிவத்திற்கு நேர்மாறாக அமைந்திருப்பவள்; இத்தகைய பெண்களை ஒவ்வொருவரும் சந்திக்க நேரிடும் என்றாலும், அந்த குறிப்பிட்ட வகை ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபடும். சுவானின் ரசனைக்கு ஏற்பப் பார்க்கையில், அவளது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் (profile) மிகவும் கூர்மையாகவும், சருமம் மிக மெல்லியதாகவும், கன்னத்து எலும்புகள் மிகத் துருத்திக்கொண்டும், முக அம்சங்கள் மிகவும் ஒடுங்கியும் காணப்பட்டன. அவளது கண்கள் அழகாக இருந்தன; ஆயினும் அவை மிக அகலமாக இருந்ததால், அவற்றின் சொந்த எடையினாலேயே அவை கீழ்நோக்கித் தொங்குவது போல் தோன்றின; அந்தக் கண்கள் அவளது முகத்தின் மற்ற பகுதிகளை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு, அவளுக்கு எப்போதும் உடல்நலம் குன்றியிருப்பது போன்றோ அல்லது மனச்சோர்வுடன் இருப்பது போன்றோ ஒரு தோற்றத்தை அளித்தன. அதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு... நாடக அரங்கில் அறிமுகமானதைத் தொடர்ந்து, அவனது சேகரிப்புகளைக் காண விரும்பி அவள் அவனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தாள்—அச்சேகரிப்புகள் அவளுக்குப் பெரும் ஆர்வத்தை ஊட்டியிருந்தன. அக்கடிதத்தில் தன்னை, "அழகிய பொருட்களின் மீது ரசனை கொண்ட ஒரு அறியாமை கொண்டவள்" என்று வர்ணித்திருந்த அவள், அவனை "அவனது சொந்த வீட்டில்" காணும்போது அவனை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று தனக்குத் தோன்றுவதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தாள்; அங்கே அவன் "தன் தேநீருடனும் புத்தகங்களுடனும் மிகவும் சௌகரியமாக அமர்ந்திருப்பதாக" அவள் கற்பனை செய்திருந்தாள். எனினும், அவன் அந்தப் பகுதியில் வசிப்பது குறித்து அவள் தன் வியப்பை மறைக்கவில்லை; ஏனெனில், "தானே மிகவும் நேர்த்தியான தோற்றமும் ரசனையும் கொண்ட ஒரு மனிதனாக இருந்தும்," அவன் வசிக்கும் அந்தப் பகுதி மிகவும் சோர்வூட்டுவதாகவும், "அவனுக்குச் சற்றும் பொருத்தமற்ற, நேர்த்தியற்ற இடமாகவும்" அவளுக்குத் தோன்றியிருந்தது. அவள் அவனைச் சந்திக்க அவன் அனுமதி அளித்த பிறகு, அங்கிருந்து விடைபெறும்போது, ​​தான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நுழைந்த அந்த இல்லத்தில் மிகக் குறைந்த நேரமே தங்கியிருந்ததற்காக அவள் வருத்தம் தெரிவித்தாள்; அவளுக்குத் தெரிந்த மற்ற எவரையும் விட அவன் அவளுக்கு ஏதோ மேலான ஒருவனாகத் தோன்றுவது போல அவள் அவனைப் பற்றிப் பேசினாள்; மேலும், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒருவிதமான காதல் பிணைப்பை அவள் உருவாக்க முயல்வது போலத் தோன்றியது—அது அவனுக்குப் புன்னகையை வரவழைத்தது. ஆயினும், ஸ்வான் இப்போது நெருங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சற்றே யதார்த்தம் உணர்ந்த முதிர்ந்த வயதில்—எதிர்முனையில் அதே அளவு அன்பு திரும்பக் கிடைக்க வேண்டும் என்று அதிகம் எதிர்பார்க்காமல், வெறும் காதலிப்பதில் உள்ள இன்பத்திற்காகவே அதில் திருப்தி அடையக் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் அந்த வயதில்—இந்த உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம், இளமைக்காலத்தில் இருப்பதைப் போலக் காதலின் இறுதி இலக்காக இனி அமையாவிட்டாலும், கருத்துக்களின் இணைவின் மூலம் காதலோடு மிகவும் வலுவாகப் பிணைந்தே இருக்கிறது; சொல்லப்போனால், இந்த உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம் காதலுக்கு முன்னதாகவே அமைந்துவிட்டால், அதுவே காதலுக்கான முதன்மைக் காரணமாகவும் அமைந்துவிடக்கூடும். இளமை நாட்களில், தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் இதயத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ள ஒருவன் கனவு காண்பான்; ஆனால் பிற்காலத்தில், ஒரு பெண்ணின் இதயம் தன்வசமாகிவிட்டது என்ற வெறும் உணர்வே, ஒருவன் அவள் மீது காதல் கொள்ளப் போதுமானதாக அமைந்துவிடக்கூடும். ஆகையால், காதலில் ஒருவன் முதன்மையாகத் தன் அகமனதின் இன்பத்தையே தேடும் ஒரு வயதில்—பெண்ணின் உடல் அழகிற்கான மதிப்பீடே காதலில் முதன்மையான பங்கை வகிக்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலும்—முன்னரே எந்தவிதமான உடல்ரீதியான காம வேட்கையும் இல்லாமல் கூட, காதலானது—மிகவும் தீவிரமான உடல்ரீதியான காதலாகவே இருந்தாலும் கூட—தோன்றிவிட முடியும்.
வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில், ஒருவர் ஏற்கனவே பலமுறை காதலால் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்; அது இனி நமது திகைத்துப்போன, செயலற்ற இதயத்தின் முன், தனக்கே உரிய, அறியப்படாத மற்றும் அபாயகரமான விதிகளின்படி மட்டுமே பரிணமிப்பதில்லை. நாம் அதற்குத் துணை நிற்கிறோம்; நினைவுகளின் மூலமாகவும், உள்ளுணர்வின் மூலமாகவும் அதைத் திரித்துவிடுகிறோம். அதன் அறிகுறிகளில் ஒன்றை நாம் அடையாளம் கண்டுகொண்டவுடன், மற்றவற்றையும் நாம் நினைவு கூர்கிறோம்—மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறோம். அதன் பாடல், அதன் முழுமையுடன் நமக்குள்ளே பொறிக்கப்பட்டிருப்பதால், அதன் மீதிப் பகுதியைக் கண்டறிய, அழகு தூண்டும் போற்றுதல் நிறைந்த அதன் தொடக்க வரிகளை ஒரு பெண் நமக்குப் பாடிக்காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை. மேலும், அவள் நடுவில்—இதயங்கள் நெருங்கி வரும் இடத்தில், ஒருவர் மற்றவருக்காக மட்டுமே வாழ்வதாகப் பேசும் இடத்தில்—தொடங்கினால், அந்த இசைக்கு நாம் போதுமான அளவு பழக்கப்பட்டுவிடுவதால், அவள் நமக்காகக் காத்திருக்கும் அதே பகுதியில் உடனடியாக நமது துணையுடன் மீண்டும் இணைந்துவிடுகிறோம்.

ஓடெட் டி கிரேசி, ஸ்வானைப் பார்க்கத் திரும்பினார், பின்னர் தனது வருகைகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தார்; சந்தேகமின்றி, இந்த ஒவ்வொரு சந்திப்பும், இடைப்பட்ட காலத்தில் அவன் ஓரளவு மறந்திருந்த அந்த முகத்தின் குறிப்பிட்ட அம்சங்கள், அவன் நினைவில் இருந்தவரையில் அவ்வளவு உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளுடனோ அல்லது அதன் இளமை இருந்தபோதிலும் அவ்வளவு மங்கிப்போயிருந்தோ இல்லாத அந்த முகத்தின் முன் மீண்டும் தன்னைக் கண்டபோது அவன் உணர்ந்த ஏமாற்றத்தை அவனுக்குப் புதுப்பித்தது; அவள் அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவளிடம் இருந்த பேரழகு, அவன் இயல்பாக விரும்பியிருக்கக்கூடிய வகையைச் சேர்ந்ததாக இல்லையே என்று அவன் வருந்தினான். மேலும், ஒடெட்டின் முகம் மெலிதாகவும், அதிக கோணங்களாகவும் தோன்றியது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். ஏனெனில், அவளது நெற்றியும் கன்னங்களின் மேல் பகுதியும்—அந்த வழுவழுப்பான, தட்டையான மேற்பரப்பு—அக்காலத்தில் அவள் அணிந்திருந்த அடர்த்தியான கூந்தலால் மறைக்கப்பட்டிருந்தன: அந்தக் கூந்தல் 'முன் சுருள்களாக' முன்னோக்கி வாரப்பட்டு, 'சிக்கலாக' சீவப்பட்டு, காதுகளின் ஓரமாகக் காட்டுச் சுருள்களாகப் படர விடப்பட்டிருந்தது. மேலும், அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அவளது உடலைப் பொறுத்தவரை, அதன் தொடர்ச்சியைப் பிரித்தறிவது கடினமாக இருந்தது (அந்தக் காலத்தின் நாகரிகங்கள் காரணமாகவும், அவள் பாரிஸில் மிகச் சிறப்பாக ஆடையணிந்த பெண்களில் ஒருவராக இருந்தபோதிலும்); ஒரு கற்பனையான வயிற்றின் மீது துருத்திக்கொண்டு திடீரென ஒரு கூர்முனையில் முடிந்த அவளது மேலாடையும், அதன் கீழே பலூன்போல் உப்பிப் பெருக்கத் தொடங்கிய அவளது இரட்டைப் பாவாடைகளும், ஒன்றோடொன்று சரியாகப் பொருந்தாத முரண்பட்ட பாகங்களால் ஆனவள் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை அந்தப் பெண்ணுக்கு அளித்தன; ஆடை மடிப்புகள், விளிம்பு அலங்காரங்கள் மற்றும் மேலங்கி ஆகியவை—அவற்றின் வடிவமைப்பு சார்ந்த விருப்பங்களாலோ அல்லது துணியின் தன்மையாலோ வழிநடத்தப்பட்டு—முற்றிலும் தனித்த பாதைகளில் பயணித்தன; அவை அலங்கார முடிச்சுகள், லேஸ் துணிப் பூரிப்புகள் அல்லது செங்குத்தான கருப்புப் பளிங்கு விளிம்புகளை நோக்கிச் சென்றன; அல்லது உடலை இறுக்கும் கச்சின் (corset) சட்டகத்தை ஒட்டி ஒரு பாதையை வரைந்தன. ஆயினும், அவற்றுக்கு அடியில் இருந்த உயிருள்ள உடலோடு அவை எவ்விதத்திலும் பிணைந்திருக்கவில்லை; அந்த ஆடம்பர அலங்காரங்களின் வடிவமைப்பு அவளது உடலோடு மிக நெருக்கமாக அழுத்தியதா அல்லது வெகு தொலைவில் விலகி நின்றதா என்பதைப் பொறுத்து, அவள் ஒன்று அந்த ஆடைகளுக்குள் நெருக்குண்டு போனாள் அல்லது முற்றிலும் தொலைந்துபோனாள்.

ஆனால் ஒடெட் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதும், ஸ்வான் புன்னகைத்தான்; தான் மீண்டும் வரும்வரை அவளுக்குக் காலம் எவ்வளவு மெதுவாக நகரும் என்று அவள் அவனிடம் கூறியதை அவன் நினைத்துப் பார்த்தான். அதிக காலம் கடந்துவிடக் கூடாது என்று அவள் ஒருமுறை கெஞ்சியபோது அவளிடம் தென்பட்ட அந்தப் பதற்றமான, கூச்சம் கலந்த பாவனையை அவன் நினைவுகூர்ந்தான்; அந்தத் தருணத்தில் அவள் தன் மீது வீசிய பார்வைகள்—பயமும் கெஞ்சலும் கலந்த நிலையில் அவன் மீதே நிலைத்திருந்த அந்தப் பார்வைகள்—அவளது வட்ட வடிவ வெள்ளை வைக்கோல் தொப்பியின் முன்புறம் குத்தப்பட்டிருந்த செயற்கை 'பான்ஸி' மலர்க்கொத்தின் அடியிலே அவளை மிகவும் உருக்கமானவளாகக் காட்டின. "மேலும் நீங்கள்," என்று அவள் கேட்டாள், "எப்போதாவது தேநீர் அருந்த என் இடத்திற்கு வரமாட்டீர்களா?" அவன் தன் தற்போதைய வேலையின் நெருக்கடிகளைச் சாக்காகக் கூறினான்—அது 'வெர்மீர் ஆஃப் டெல்ஃப்ட்' (Vermeer of Delft) பற்றிய ஒரு ஆய்வு (உண்மையில் அந்த ஆய்வு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கைவிடப்பட்டுவிட்டது). "நான்—ஒரு அற்பமான, முக்கியத்துவமற்ற உயிரினம்—உங்களைப் போன்ற மாபெரும் அறிஞர்களுக்கு இணையாகச் சாதிக்கக்கூடியது ஏதுமில்லை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "நான் 'அரியோபகஸ்' (Areopagus) சபைக்கு முன் நிற்கும் தவளையைப் போல இருப்பேன். ஆயினும், என்னை நானே பயிற்றுவித்துக் கொள்ளவும், அறிந்துகொள்ளவும், ஞானம் பெறவும் நான் எவ்வளவு ஆசைப்படுகிறேன்! புத்தகங்களை ஊன்றிப் படிப்பதும், பழைய ஆவணங்களுக்குள் மூழ்கிப்போவதும் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்!" என்று அவள் மேலும் கூறினாள். சமையல் போன்ற ஏதேனும் ஒரு 'கலைந்திருக்கும்' வேலையைச் செய்யும்போது—தன் உடல் கறைபட்டுவிடும் என்ற பயமோ, ஆபத்தோ ஏதுமின்றி—அதில் துணிச்சலாக ஈடுபடுவதில்தான் தன் உண்மையான மகிழ்ச்சி அடங்கியிருக்கிறது என்று ஒரு நேர்த்தியான பெண்மணி பெருமையுடன் கூறும்போது அவளிடம் தோன்றும் ஒருவித சுயதிருப்தி கலந்த பாவனையுடனேயே அவள் இவ்வாறு கூறினாள். "நீங்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பீர்கள்—என்னை நீங்கள் காண்பதைத் தடுக்கும் அந்த ஓவியர் இருக்கிறாரே (அவள் வெர்மீரை (Vermeer) குறிப்பிட்டாள்)—அவரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை! அவர் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாரா? பாரிஸில் அவருடைய படைப்புகள் எதையாவது காண முடியுமா? நீங்கள் எதை நேசிக்கிறீர்கள் என்பதை என் மனக்கண்ணால் காணவும், கடுமையாக உழைக்கும் அந்த உயர்ந்த நெற்றிக்குப் பின்னால்—எப்போதும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருப்பதாகத் தோன்றும் அந்தத் தலைக்குள்—என்ன இருக்கிறது என்பதை ஒரு கணம் எட்டிப் பார்க்கவும் நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்; அப்போதுதான் என்னால் எனக்கே இப்படிச் சொல்லிக்கொள்ள முடியும்: 'இதோ! அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பது சரியாக இதைத்தான்.' உங்கள் படைப்புப் பணியில் ஒரு சிறு பங்காவது வகிப்பது எப்பேர்ப்பட்டதொரு கனவாக இருக்கும்!" அவர் அவளிடம் மன்னிப்புக் கோரினார்; புதிய நட்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வதில் தனக்கு இருக்கும் அச்சத்தையே அதற்குக் காரணமாகக் கூறினார்—அல்லது, அவர் மிகவும் நயமாகக் குறிப்பிட்டது போல, 'துயரத்திற்கு ஆளாகிவிடுவோமோ' என்ற அச்சத்தையே காரணமாகச் சொன்னார். "பாசத்தை வெளிப்படுத்தவே நீங்கள் பயப்படுகிறீர்களா? எத்துணை விசித்திரம்! ஆனால் நானோ, அதைத் தவிர வேறு எதையுமே தேடவில்லை—அதைப் பெறுவதற்காக என் உயிரையே கொடுக்கவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன்!" என்று அவள் கூறினாள்; அவளுடைய குரல் அவ்வளவு இயல்பாகவும், அவ்வளவு முழுமையான நேர்மையுடனும் ஒலித்ததால், அவர் உள்ளம் ஆழமாக நெகிழ்ந்துபோனார். "ஏதோ ஒரு பெண்ணால் நீங்கள் நிச்சயம் துன்பத்திற்கு ஆளாகியிருக்க வேண்டும். அதனால்தான், மற்ற எல்லாப் பெண்களும் அவளைப் போலவே இருப்பார்கள் என்று இப்போது நீங்கள் நம்புகிறீர்கள். அவளுக்கு உங்களைப் புரிந்துகொள்ளவே தெரியவில்லை; நீங்கள் மிகவும் தனித்துவமான ஒரு மனிதர் ஆயிற்றே. உன்னிடம் நான் முதலில் காதல்கொண்டதே அந்தத் தனித்துவத்தைத்தான்—நீங்கள் மற்றவர்களைப் போலச் சாதாரணமானவர் அல்ல என்பதை நான் அந்தக்கணமே உணர்ந்துகொண்டேன்." "அதுமட்டுமின்றி," என்று அவர் பதிலளித்தார், "உங்கள் நிலைமை என்ன? பெண்கள் எத்தகையவர்கள் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; உங்களைப் பரபரப்பாக வைத்துக்கொள்ள உங்களுக்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கக்கூடுமே..."
...மிகக் குறைந்த ஓய்வு நேரமே கொண்டிருக்கிறேன்.”—“என்னைப் பொறுத்தவரை, எனக்குச் செய்யவேண்டிய வேலை என்று எதுவுமே இருப்பதில்லை! நான் எப்போதும் ஓய்வாகவே இருக்கிறேன்; எப்போதும் அப்படித்தான் இருப்பேன்—உனக்காக. இரவோ பகலோ, நாளின் எந்தப் பொழுதில் என்னைச் சந்திக்க உனக்கு வசதியாக இருக்குமோ, அப்போது என்னை வரச்சொல்லி ஆளனுப்பு; நான் ஓடோடி வரப் பேரானந்தம் கொள்வேன். நீ அப்படிச் செய்வாயா? ஒன்று தெரிந்தால் உனக்குப் பேரானந்தமாக இருக்கும்; அது என்ன தெரியுமா? நான் ஒவ்வொரு மாலையும் தவறாமல் சென்று வரும் ‘மேடம் வெர்டுரின்’ (Mme Verdurin) என்பவரின் இல்லத்தில், உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதுதான் அது. சற்று கற்பனை செய்து பார்! நாம் இருவரும் அங்கே எதிர்பாராமல் சந்தித்துக்கொண்டால்—மேலும், நீ அங்கே வந்திருப்பது, ஏதோ ஒரு சிறு அளவிலாவது, எனக்காகத்தான் என்று நான் நினைத்துக்கொள்ள முடிந்தால்—எத்துணை இன்பமாக இருக்கும்!”

நிச்சயமாக, இவ்வாறு அவர்களின் உரையாடல்களை அசைபோடும்போதும்—தனிமையில் இருக்கும்போது அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும்—அவன் தன் காதல் சார்ந்த பகற்கனவுகளில் தோன்றும் எண்ணற்ற பெண் வடிவங்களுக்கு இடையே, அவளது உருவமும் சாதாரணமாகத் தோன்றி மறையவே அனுமதித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆயினும், ஏதோ ஒரு சூழலின் காரணமாகவோ (அல்லது அத்தகைய சூழலின் உதவி ஏதுமின்றியேகூட இருக்கலாம்—ஏனெனில், அதுவரை உள்ளுக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு மனநிலை திடீரென வெளிப்படும் கணத்தில் நிகழும் ஒரு நிகழ்வுக்கும், அந்த மனநிலைக்கும் உண்மையில் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல் இருக்கக்கூடும்)—ஆம், அத்தகைய சூழலால், ‘ஒடெட் டி கிரெசி’யின் (Odette de Crécy) உருவம் அவனது பகற்கனவுகள் அனைத்தையும் முழுமையாக ஆட்கொண்டுவிட்டால்—அவனது கனவுகள் அனைத்தும் அவளது நினைவிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவாறு ஒன்றிணைந்துவிட்டால்—அப்போது அவளது உடலிலுள்ள பௌதிகக் குறைகள் எவையும் அவனுக்குச் சற்றும் பொருட்டாகவே தோன்றாது. மேலும், ஸ்வானின் கணிப்பின்படி, அவளது உடல் மற்ற பெண்களின் உடல்களைவிட அதிக கவர்ச்சி கொண்டதா அல்லது குறைந்த கவர்ச்சி கொண்டதா என்பதும் அவனுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றாது—ஏனெனில், தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் உடலாக அது உருவெடுத்துவிட்டதால், இனிமேல் அவனுக்கு இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஒருசேரத் தரக்கூடிய ஒரே உடல் அதுவாக மட்டுமே இருக்கும்.

தற்செயலாக, என் தாத்தாவுக்கு—அவர்களின் தற்போதைய நண்பர் வட்டத்தில் உள்ள வேறு எவரைப் பற்றியும் சொல்ல முடியாத ஒரு விஷயம் இது—வெர்டுரின் குடும்பத்தினரை முன்பே தெரிந்திருந்தது. ஆயினும், அவர் ‘இளம் வெர்டுரின்’ என்று குறிப்பிட்ட அந்த நபருடனான தொடர்பை அவர் எப்போதோ துண்டித்துவிட்டிருந்தார். அந்த நபரைப் பற்றி அவர் சற்றுப் பொதுப்படையாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார்: அதாவது, பல மில்லியன் மதிப்புள்ள சொத்துக்கள் கையில் இருந்தபோதிலும், அவர் ‘சீரழிந்து போய்விட்டார்’ (gone to the dogs) என்றும்; கட்டுப்பாடற்ற கலைசார்ந்த வாழ்க்கைமுறை (bohemianism) மற்றும் தரம்தாழ்ந்த மனிதர்களின் உலகம் ஆகியவற்றிற்குள் அவர் மூழ்கிப்போய்விட்டார் என்றும் அவர் கருதினார். ஒரு நாள், வெர்டுரின் குடும்பத்தினருடன் தனக்குத் தொடர்பு ஏற்படுத்தித் தர முடியுமா என்று கேட்டு, ஸ்வானிடமிருந்து அவருக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது. “அடக் கடவுளே!” "கடவுளே!" என்று என் தாத்தா வியப்புடன் கூவினார். "அது எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமளிக்கவில்லை; ஸ்வான் இறுதியில் வந்து சேரவேண்டிய இடம் அதுதான். எப்பேர்ப்பட்ட கூட்டம் அது! முதலாவதாக, அவன் என்னிடம் கேட்பதை என்னால் செய்ய இயலாது; ஏனெனில், அந்தப் பெரியவரை எனக்கு இப்போது தெரியாது. அதுமட்டுமின்றி, இதில் எங்கேயோ ஒரு பெண் சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்—அத்தகைய விவகாரங்களில் நான் தலையிடுவதில்லை. அடடா, என்ன கொடுமை இது!" ஸ்வான் அந்தச் சின்ன வெர்டூரின்களுடன் பழக ஆரம்பித்தால், நமக்கு ஒரு விருந்து காத்திருக்கிறது."

என் தாத்தா மறுத்ததால், ஒடெட்டேதான் ஸ்வானை வெர்டூரின்களிடம் அழைத்து வந்திருந்தாள்.

ஸ்வான் அங்கே அறிமுகமான அன்று மாலை, வெர்டூரின்கள் ஒரு இரவு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அதில் டாக்டர் மற்றும் திருமதி. கோட்டார்ட், அந்த இளம் பியானோ கலைஞரும் அவரது அத்தையும், மற்றும் அப்போது அவர்களின் அன்பைப் பெற்றிருந்த ஓவியர் ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர். பின்னர் மாலையில், வேறு சில "விசுவாசிகளும்" இந்தக் குழுவில் இணைந்தனர்.

டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு, ஒருவருக்குப் பதிலளிக்கும்போது என்ன தொனியைக் கையாள வேண்டும் என்பதில் ஒருபோதும் முழுமையான தெளிவு இருந்ததில்லை—அதாவது, உரையாடுபவர் கேலி செய்கிறாரா அல்லது தீவிரமாகப் பேசுகிறாரா என்பது அவருக்குத் தெரியாது. எனவே, பாதுகாப்பிற்காக, அவர் ஒவ்வொரு முகபாவனையுடனும் ஒரு நிபந்தனைக்குட்பட்ட, தயக்கமான புன்னகையை வெளிப்படுத்துவார்—அவரிடம் கூறப்பட்ட கருத்து கேலியாக இருந்தாலும், அந்தப் புன்னகையின் எதிர்பார்ப்புமிக்க நுட்பம், அவர் அப்பாவியாக இருக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டிலிருந்து அவரை விடுவித்துவிடும். ஆயினும், அதற்கு நேர்மாறான கருதுகோளுக்கு எதிராகப் பாதுகாப்பது போல—அதாவது, அந்தக் கருத்து அது தீவிரமானதாக இருந்திருக்கலாம்—அந்தப் புன்னகையைத் தன் முகத்தில் மிகவும் இறுக்கமாகப் படியவிட அவர் துணியவில்லை; மாறாக, அங்கே ஒரு நிரந்தரமான நிச்சயமற்ற தன்மை சூழ்ந்திருப்பதை ஒருவர் கண்டார், அதில் அவர் சத்தமாகக் கேட்கத் துணியாத ஒரு கேள்வியைப் படிக்க முடிந்தது: "நீங்கள் இதை உண்மையாகத்தான் சொல்கிறீர்களா?" ஒரு வரவேற்பறையில் இருப்பதைப் போலவே, தெருவில்—அல்லது, உண்மையில், பொதுவாக வாழ்க்கையில்—தன்னை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவருக்கு எந்த நிச்சயமும் இல்லை; மேலும், வழிப்போக்கர்கள், வண்டிகள் மற்றும் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் ஒரு குறும்புத்தனமான புன்னகையுடன் அவர் எதிர்கொள்வதை ஒருவர் காண்பார், அது அவரது நடத்தையில் உள்ள எந்தவொரு முறையற்ற தன்மையையும் முன்கூட்டியே அகற்றிவிடும், ஏனெனில்—அவரது நடத்தை பொருத்தமற்றதாகக் கருதப்பட்டால்—அவர் அந்த உண்மையை முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார் என்பதையும், அவர் அப்படி ஒரு பாவனையை மேற்கொண்டிருந்தால், அது வெறும் கேலிக்காக மட்டுமே என்பதையும் அது நிரூபித்தது.

இருப்பினும், ஒரு நேரடி விசாரணை அனுமதிக்கத்தக்கதாகத் தோன்றிய எந்தவொரு விஷயத்திலும், அந்த மருத்துவர் தனது சந்தேகங்களின் எல்லையைக் குறைக்கவும், தனது அறிவை மேலும் வளர்த்துக்கொள்ளவும் ஒருபோதும் தவறவில்லை.

இவ்வாறு, தனது கிராமப்புற வீட்டை விட்டு வெளியேறியபோது ஒரு விவேகமான தாய் அவருக்கு அளித்த ஆலோசனையின்படி செயல்பட்டு, அவர் ஒருபோதும் ஒரு சொற்றொடரையோ அல்லது ஒரு முறையான விஷயத்தையோ தவறாகப் பயன்படுத்தத் தவறவில்லை. ஒரு பெயர் அவனுக்குப் பரிச்சயமில்லாததாக இருந்தால், அதைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரிக்க முயற்சிக்காமல் அவன் அதைக் கடந்து சென்றுவிடுவான்.

சொற்றொடர்களைப் பொறுத்தவரை, தகவல் அறியும் அவனது தாகம் தணியாததாக இருந்தது; ஏனெனில், சில சமயங்களில் அவற்றுக்கு உண்மையில் இருப்பதை விடத் துல்லியமான ஒரு பொருளைக் கற்பித்து, அவற்றை அறிய அவன் ஏங்கினான். அவன் அடிக்கடி பயன்படுத்தக் கேட்ட சொற்களான "சாத்தானின் அழகு," "நீல இரத்தம்," "காம வாழ்க்கை," "ரபேலேயின் கால் மணி நேரம்," "நேர்த்தியின் இளவரசனாக இருப்பது," "முழு சுதந்திரம் அளிக்கப்படுவது," "மௌனமாக்கப்படுவது" போன்றவற்றின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பதையும், அத்துடன் அவற்றை அவன் தன் உரையாடலில் எந்தெந்தச் சூழல்களில் புகுத்தலாம் என்பதையும் அவன் துல்லியமாக அறிந்திருந்தான். அவற்றுக்குப் பதிலாக, அவன் கற்றுக்கொண்ட சிலேடைகளைச் செருகுவான். அவன் முன்னிலையில் குறிப்பிடப்பட்ட அறிமுகமில்லாத நபர்களின் பெயர்களைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை ஒரு வினவும் தொனியில் மீண்டும் கூறுவதோடு அவன் திருப்தியடைந்தான்—விளக்கங்களை வெளிப்படையாகக் கேட்டது போல் தோன்றாமல், அவற்றைப் பெறுவதற்கு இந்த உத்தி போதுமானது என்று அவன் நம்பினான்.

எல்லாவற்றின் மீதும் தனக்கு இருப்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்ட விமர்சனத் திறன், உண்மையில் முற்றிலும் இல்லாததால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நாகரிக நுட்பம்—அதாவது, ஒருவர் உதவி செய்யும் நபரிடம் (அவர் நம்புவார் என்று உண்மையில் எதிர்பார்க்காமல்) *தன்னையே* கடன்பட்டவர் என்று உறுதியளிப்பது—அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வீணான முயற்சி; அவர் எல்லாவற்றையும் அதன் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டார். அவரைப் பொறுத்தவரை திருமதி வெர்டூரின் எவ்வளவுதான் குருடராக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அவர் வியக்கத்தக்க வகையில் புத்திசாலி என்று கண்டுகொண்டே, ஒரு விஷயத்தைக் கண்டு எரிச்சலடைந்தார்: சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்பதற்காக அவரை ஒரு முன்மேடைப் பெட்டிக்கு அழைக்கும்போதெல்லாம், கூடுதல் மரியாதையுடன் அவரிடம், “டாக்டர், நீங்கள் வந்திருப்பது மிகவும் பெருந்தன்மை, குறிப்பாக நீங்கள் ஏற்கெனவே பலமுறை சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்டிருப்பீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன், மேலும், நாம் ஒருவேளை மேடைக்கு மிக அருகில் இருக்கிறோம்” என்று கூறும்போது, டாக்டர் கோட்டார்ட் (அதிகாரத்தில் உள்ள ஒருவர் அந்த நிகழ்ச்சியின் சிறப்பைப் பற்றித் தெரிவிக்கும் வரை தோன்றவோ அல்லது மறையவோ காத்திருந்த ஒரு புன்னகையுடன் அந்தப் பெட்டிக்குள் நுழைந்தவர்) பதிலளிப்பார்: “உண்மையில், நாம் மிகவும் அருகில்தான் இருக்கிறோம், சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்பதற்கே சலிப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் வர வேண்டும் என்று நீங்கள் விருப்பம் தெரிவித்திருந்தீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, உங்கள் விருப்பங்கள் கட்டளைகள் போன்றவை. உங்களுக்கு இந்தச் சிறிய சேவையைச் செய்வதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உங்களை மகிழ்விக்க ஒருவர் என்னதான் செய்யமாட்டார்? நீங்கள் மிகவும் நல்லவர்!” மேலும் அவர், “சாரா பெர்ன்ஹார்ட் உண்மையிலேயே ‘பொன்குரல்’ கொண்டவர், இல்லையா? அவர் ‘மேடையைத் தீப்பற்ற வைக்கிறார்’ என்றும் அடிக்கடி எழுதுகிறார்கள். அது ஒரு விசித்திரமான சொற்றொடர், இல்லையா?” என்று கேட்பார்—எதுவுமே வராத கருத்துக்களைப் பெறும் நம்பிக்கையில்.

“தெரியுமா,” திருமதி வெர்டூரின் தன் கணவரிடம் கூறினார், “நாம் பணிவின் காரணமாக, டாக்டருக்கு நாம் வழங்குவதைக் குறைத்து மதிப்பிடும்போது, இதைத் தவறான வழியில் அணுகுகிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர் நடைமுறை வாழ்க்கையின் எல்லைக்கு வெளியே வாழும் ஒரு அறிஞர்; பொருட்களின் மதிப்பை அவர் நேரடியாக அறியமாட்டார், மாறாக, அவற்றைப் பற்றி நாம் அவரிடம் கூறுவதையே நம்பியிருக்கிறார்.” “இதை உங்களிடம் சொல்ல எனக்குத் துணிவில்லை, ஆனால் நானும் இதே விஷயத்தைக் கவனித்திருந்தேன்,” என்று திரு. வெர்டூரின் பதிலளித்தார். மேலும், அடுத்த புத்தாண்டு தினத்தன்று, டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு மூவாயிரம் பிராங்குகள் மதிப்புள்ள ஒரு மாணிக்கத்தை 'அது ஒரு அற்பமான விஷயம்' என்று கூறி அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, திரு. வெர்டூரின் முந்நூறு பிராங்குகளுக்கு ஒரு செயற்கைக் கல்லை வாங்கினார்; அதைவிட அழகான ஒன்றைக் கண்டுபிடிப்பது அரிது என்பதையும் அவர் புரிய வைத்தார்.

அன்று மாலையில் திரு. ஸ்வான் வரவிருப்பதாக திருமதி வெர்டூரின் அறிவித்தபோது: "ஸ்வான்?" மருத்துவர் ஆச்சரியத்தில் கரகரப்பான குரலில் கூச்சலிட்டார்—ஏனென்றால், எதற்கும் எப்போதும் தயாராக இருப்பதாகத் தன்னை நம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதரை, மிகச் சிறிய செய்தி கூட மற்ற எல்லோரையும் விட அதிகமாகத் திகைக்க வைத்துவிடும். மேலும், யாரும் பதிலளிக்காததைக் கண்டு, "ஸ்வான்? இந்த ஸ்வான் யார்?" என்று அவர் ஒருவித பதற்றத்தில் கத்தினார்; திருமதி வெர்டூரின், "ஏன், ஒடெட் எங்களிடம் சொன்ன அந்த நண்பர்தான்," என்று பதிலளித்ததும் அந்தப் பதற்றம் திடீரென மறைந்தது. —"ஆ! நல்லது, நல்லது, அது பரவாயில்லை," என்று மருத்துவர் சமாதானமடைந்து பதிலளித்தார். அந்த ஓவியரைப் பொறுத்தவரை, திருமதி வெர்டூரினின் வட்டத்திற்குள் ஸ்வான் அறிமுகமானதில் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார், ஏனெனில் ஸ்வான் ஒடெட்டைக் காதலிக்கிறார் என்று அவர் கருதினார், மேலும் உறவுகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதில் அவருக்குப் பிரியம் உண்டு. "திருமணங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதைப் போல வேறு எதுவும் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதில்லை," என்று அவர் டாக்டர் கோட்டார்டின் காதில் ரகசியமாகக் கூறினார்; "நான் ஏற்கெனவே பல திருமணங்களை—பெண்களுக்கு இடையில்கூட—நிறைய செய்துவிட்டேன்!"
800
ஸ்வான் மிகவும் "புத்திசாலி" என்று வெர்டூரின்களிடம் கூறியதன் மூலம், அவர்கள் ஒரு "சலிப்பூட்டும்" நபரைச் சந்திக்க நேரிடும் என்று ஒடெட் அவர்களை அஞ்ச வைத்திருந்தாள். மாறாக, அவன் அவர்கள் மீது ஒரு சிறந்த அபிப்ராயத்தை ஏற்படுத்தினான்—அவர்களுக்குத் தெரியாமல், உயர்குடி சமூகத்துடனான அவனது பரிச்சயம் அந்த அபிப்ராயத்திற்கு மறைமுகமாகப் பங்களித்த காரணிகளில் ஒன்றாக இருந்தது. உண்மையில், உயர்குடி சமூகத்தில் ஒருபோதும் பழகாத ஆண்கள்—புத்திசாலிகள் உட்பட—மீது, அங்கு சிறிது காலம் வாழ்ந்தவர்களின் தனித்துவமான நன்மைகளில் ஒன்றை அவன் கொண்டிருந்தான்: அந்த உலகத்தை இனி ஆசையின் கண்ணோட்டத்திலோ அல்லது அது கற்பனையில் தூண்டும் திகிலிலோ உருமாற்றாமல், மாறாக அதைச் சற்றும் முக்கியமற்ற ஒன்றாகக் கருதும் திறன். அவர்களின் கனிவான குணம்—அனைத்து அகந்தையிலிருந்தும், *மிகவும்* கனிவாகத் தோன்றிவிடுவோமோ என்ற அச்சத்திலிருந்தும் விடுபட்டு, தனக்கென ஒரு தனித்துவமான பண்பாக மாறியிருந்தது—உடலின் மற்ற பாகங்களிலிருந்து எந்தவிதமான வெளிப்படையான அல்லது விகாரமான குறுக்கீடும் இல்லாமல், தங்கள் நெகிழ்வான அங்கங்களால் தாங்கள் நினைத்ததை மிகத் துல்லியமாகச் செயல்படுத்தும் நபர்களுக்குரிய அந்த எளிமையையும், அசைவின் நேர்த்தியையும் கொண்டிருந்தது. உலக அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு மனிதனின் எளிமையான, அடிப்படை சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் — தனக்கு அறிமுகப்படுத்தப்படும் அறிமுகமில்லாத இளைஞனிடம் கனிவுடன் கைகொடுப்பது, அல்லது தன்னை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு தூதருக்கு முன் பணிவுடன் தலைவணங்குவது — இறுதியில், முற்றிலும் அறியாமலேயே, ஸ்வானின் முழு சமூகப் பண்பிலும் ஊடுருவியிருந்தன. அதன் விளைவாக, வெர்டூரின்கள் மற்றும் அவர்களின் நண்பர்கள் போன்ற, தன்னை விடத் தாழ்ந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் பழகும்போது, ஒரு "சலிப்பூட்டும்" நபர் நிச்சயமாகத் தவிர்த்திருக்கக்கூடிய ஒரு ஆர்வத்தையும் சபலத்தையும் அவன் இயல்பாகவே வெளிப்படுத்தினான். அவனுக்கு ஒரே ஒரு கணநேரம் மட்டுமே உணர்ச்சியற்ற நிலை ஏற்பட்டது, அதுவும் டாக்டர் கோட்டார்டுடன். அவர்கள் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்கொள்வதற்கு முன்பே, அந்த மருத்துவர் அவனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டி, ஒரு தெளிவற்ற பாவனையுடன் புன்னகைத்ததைக் கண்டதும்—கோட்டார்ட் அந்த சைகை நடிப்பை 'அவர்கள் உன்னிடம் வர அனுமதிப்பது' என்று குறிப்பிட்டார்—ஸ்வான், அந்த மருத்துவர் தன்னை ஏதோ ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய கேளிக்கை இடத்தில் சந்தித்ததன் மூலம் நிச்சயம் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று யூகித்துக்கொண்டான். ஆனால், ஸ்வான் தானும் அத்தகைய இடங்களுக்கு மிக அரிதாகவே செல்வான், ஏனெனில் அவன் ஒருபோதும் இரவு நேரக் கொண்டாட்ட உலகில் வாழ்ந்ததில்லை. அந்தக் குறிப்பு மோசமான ரசனையுடையது என்று உணர்ந்த அவன்—குறிப்பாக, அதன் விளைவாக தன்னைப்பற்றி ஒரு எதிர்மறையான கருத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளக்கூடும் என்று அஞ்சிய—ஒரு பனிக்கட்டி போன்ற பாவனையை வெளிப்படுத்தினான். ஆனால் தனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த பெண்மணி திருமதி காட்டார்ட் (Mme Cottard) என்பதை அவன் அறிந்தபோது, ​​இவ்வளவு இளமையான ஒரு கணவன், தன் மனைவியின் முன்னிலையில், அத்தகைய கேளிக்கைகள் குறித்துக் குறிப்பாகக் கூடப் பேசியிருக்க மாட்டான் என்று அவன் ஊகித்தான்; எனவே, அந்த மருத்துவரின் 'அர்த்தம் பொதிந்த' பார்வையில் தான் முதலில் அஞ்சிப் பார்த்திருந்த முக்கியத்துவத்தை அவன் கைவிட்டான். அந்த ஓவியர் உடனடியாக ஸ்வானையும் (Swann), அவனுடன் ஒடெட்டையும் (Odette) தன் கலைக்கூடத்திற்கு வருமாறு அழைத்தார்—இந்த அழைப்பை ஸ்வான் மிகவும் கனிவான ஒன்றாகக் கருதினான். "ஒருவேளை என்னைக் காட்டிலும் உங்களுக்கு அதிகச் சலுகை கிடைக்கலாம்," என்று திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) ஒருவிதப் 'புனைவான' சீற்றத்துடன் கூறினார்; "ஒருவேளை காட்டார்ட்டின் உருவப்படம் உங்களுக்குக் காட்டப்படலாம்" (அந்தப் படத்தை அந்த ஓவியரிடம் வரைந்து தருமாறு அவர்தான் முன்பதிவு செய்திருந்தார்). "கவனியுங்கள், *மான்சியர்* பிஷ் (Monsieur Biche)," என்று அந்த ஓவியருக்கு அவர் நினைவூட்டினார்—ஒரு நீண்டகால நகைச்சுவை வழக்கத்தின்படி, அந்த ஓவியரை அவர் எப்போதும் 'மான்சியர்' என்றே அழைப்பது வழக்கம்—"அவருடைய அந்த அழகான பார்வையை, அவருடைய கண்களில் தெரியும் அந்த நுட்பமான, ரசிக்கத்தக்க ஒளியை நீங்கள் தவறாமல் படம்பிடித்துவிட வேண்டும். எனக்கு எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தேவைப்படுவது அவருடைய புன்னகைதான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; நான் உங்களிடம் கேட்டதே அவருடைய புன்னகையின் உருவப்படத்தைத்தான்." இந்தச் சொற்றொடர் தனக்கு மிகவும் மேதமையானதாகத் தோன்றியதால், அங்கிருந்த பல விருந்தினர்களும் அதைக் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர் அதை உரத்த குரலில் மீண்டும் கூறினார்—சொல்லப்போனால், ஏதோ ஒரு சிறு சாக்குப்போக்குச் சொல்லி, அவர்களில் சிலரைத் தன் அருகில் வருமாறு அழைக்கும் அளவிற்குக்கூட அவர் சென்றார். அங்கிருந்த அனைவரிடமும் தன்னை அறிமுகப்படுத்துமாறு ஸ்வான் கேட்டுக்கொண்டான்—வெர்டுரின் தம்பதியினரின் பழைய நண்பரான சானியெட் (Saniette) என்பவரிடம்கூட அவன் அறிமுகம் தேடினான்; சானியெட்டின் கூச்ச சுபாவம், எளிமை மற்றும் நற்பண்புகள் ஆகியவை, ஒரு ஆவணக்காப்பாளராக அவருக்கு இருந்த ஆழ்ந்த கல்விப்புலமை, கணிசமான செல்வம் மற்றும் உயர்குடிப் பின்னணி ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் முதலில் ஈட்டியிருந்த நன்மதிப்பை, ஒவ்வொரு சமூக வட்டத்திலும் அவருக்கு இழக்கச் செய்திருந்தன. அவர் பேசும்போது, ​​ஒருவிதமான மழலைத் திணறல் (lisp) அவரிடம் தென்படும்—அது நாவினுடைய குறைபாட்டை விட, ஆன்மாவினுடைய ஒரு பண்பையே வெளிப்படுத்துவதாகத் தோன்றும் ஒரு ரம்மியமான, தெளிவற்ற பேச்சுமுறை அது; அவர் ஒருபோதும் இழக்காத அந்த மழலைத்தனமான களங்கமின்மையின் எஞ்சிய சுவடு அது. அவரால் சரியாக உச்சரிக்க இயலாத அந்த மெய்யெழுத்துக்கள் அனைத்தும், அவரிடம் அறவே இல்லாத பலவிதமான கடுந்தன்மைகளின் வடிவங்களாகவே தோன்றின. திரு. சானியெட்டுக்கு அறிமுகப்படுத்தும்படி கேட்டதன் மூலம், ஸ்வான் திருமதி. வெர்டுரினிடம், அவர்கள் இருவரின் பாத்திரங்களும் மாறிவிட்டன என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தினார் (எந்த அளவிற்கு என்றால், அதற்குப் பதிலளிக்கையில்—மேலும் அந்த வேறுபாட்டை வலியுறுத்தும் விதமாக—அவர், "திரு. ஸ்வான், எங்கள் நண்பர் சானியெட்டுக்கு *நான்* உங்களை அறிமுகப்படுத்தி வைப்பதற்குத் தாங்கள் தயவுசெய்து அனுமதிப்பீர்களா?" என்று கேட்டார்). ஆயினும், ஸ்வான் சானியெட்டின் மனதில் ஆழ்ந்த அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தினார்—தற்செயலாகச் சொல்லப்போனால், இந்த உண்மையை வெர்டுரின் தம்பதியினர் ஒருபோதும் ஸ்வானிடம் வெளிப்படுத்தவில்லை; ஏனெனில் சானியெட் அவர்களுக்குச் சற்று எரிச்சலூட்டுபவராக இருந்தார், மேலும் அவர் புதிய நண்பர்களை உருவாக்கிக்கொள்ள உதவுவதில் அவர்களுக்குச் சிறிதும் விருப்பம் இருக்கவில்லை. மறுபுறம், ஸ்வான் அந்தப் பியானோ கலைஞரின் அத்தையை உடனடியாக அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று கடமை உணர்வுடன் கேட்டபோது, ​​வெர்டுரின் தம்பதியினர் நெகிழ்ந்துபோனார்கள். எப்போதும் போலவே கருப்பு நிற ஆடையை அணிந்திருந்த அவர்—ஏனெனில் கருப்பு நிறத்தில் அணிந்தால் ஒருவர் எப்போதுமே அழகாகத் தெரிவார் என்றும், அதுவே மிகவும் கண்ணியமான ஆடை என்றும் அவர் உறுதியாக நம்பினார்—அவர் முகம் வழக்கத்திற்கு மாறாகச் சிவந்து காணப்பட்டது; சாப்பிட்டு முடித்த உடனேயே அவருக்கு எப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கும். அவர் ஸ்வானுக்கு முன்னால் மரியாதையுடன் தலைவணங்கினார், ஆனால் அடுத்த கணமே கம்பீரத்துடன் நிமிர்ந்து நின்றார். முறையான கல்வி அறிவு ஏதும் இல்லாததாலும், இலக்கணப் பிழைகளைச் செய்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சியதாலும், அவர் வேண்டுமென்றே குரலை அடக்கி, தெளிவற்ற முறையில் பேசினார்; ஒருவேளை தான் ஏதேனும் ஒரு *பெரிய பிழையைச்* செய்துவிட்டாலும், தனது பேச்சின் அந்தத் தெளிவின்மையால் அது மறைக்கப்பட்டுவிடும் என்றும், அதனால் யாராலும் அந்தப் பிழையைத் துல்லியமாக அடையாளம் காண முடியாது என்றும் அவர் கணக்கிட்டார். இதன் விளைவாக, அவரது உரையாடல் என்பது தெளிவற்ற ஒரு முனகலைத் தவிர வேறெதுவும் அல்ல; அந்த முனகலுக்கு இடையிடையே, தான் முற்றிலும் சரியானவை என்று உறுதியாக நம்பிய சில அரிதான சொற்கள் மட்டும் எப்போதாவது வெளிப்படும். திரு. வெர்டுரினிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்தப் பெண்ணைக் குறித்து லேசாகக் கேலி செய்யலாம் என்று ஸ்வான் நினைத்தார்—ஆனால் வெர்டுரின் அதைக் கேட்டு மனவருத்தம் அடைந்தார்.

—"அவர் மிகவும் சிறந்த ஒரு பெண்மணி," என்று அவர் பதிலளித்தார்.
...என்றார் அவர். "அவள் அவ்வளவு வசீகரமானவள் இல்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஆனால் நீங்கள் அவளுடன் தனியாகப் பேசும்போது அவள் மிகவும் இனிமையானவள் என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்." "அதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை," என்று ஸ்வான் அவசரமாக ஒப்புக்கொண்டார். "அவள் 'புகழ்பெற்றவள்' என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை என்றுதான் நான் கூறினேன்," என்று அந்தப் பெயரடையை அழுத்திக் கூறி அவர் மேலும் சொன்னார்; "மேலும், எல்லாவற்றையும் கருத்தில் கொண்டால், அது உண்மையில் ஒரு பாராட்டுதான்!" "இதோ," என்றார் எம். வெர்டூரின், "நான் உங்களை ஆச்சரியப்படுத்துகிறேன்: அவள் மிகவும் வசீகரமாக எழுதுகிறாள். அவளுடைய மருமகன் வாசிப்பதை நீங்கள் கேட்டதில்லையா? அது அற்புதமாக இருக்கிறது—அப்படியல்லவா, டாக்டர்? நான் அவரிடம் நமக்காக ஏதாவது வாசிக்கச் சொல்லட்டுமா, மான்சியர் ஸ்வான்?"

—"ஏன், அது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்..." என்று ஸ்வான் பதிலளிக்கத் தொடங்கியபோது, டாக்டர் அவரைக் கேலி செய்யும் தொனியில் இடைமறித்தார். ஏனெனில், உரையாடலில் அழுத்தம் கொடுப்பதும், கம்பீரமான சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துவதும் வழக்கொழிந்து போனவை என்பதை அவர் அறிந்திருந்ததால், சற்று முன்பு 'மகிழ்ச்சி' என்ற வார்த்தை பேசப்பட்டதைப் போல, ஒரு கனமான வார்த்தை உண்மையாகப் பேசப்படுவதைக் கேட்கும்போதெல்லாம், பேசுபவர் தன்னை ஒரு அகம்பாவம் பிடித்த இறுமாப்புக்காரராக வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார் என்று அவர் கருதினார். மேலும், அந்த வார்த்தை தற்செயலாக அவர் 'பழைய சொலவடை' என்று அழைத்த ஒன்றில் இடம்பெற்றால்—அந்த வார்த்தை எவ்வளவு சாதாரணமாகவோ அல்லது பாதிப்பில்லாததாகவோ இருந்தாலும் சரி—அப்படித் தொடங்கிய வாக்கியம் அபத்தமானது என்று அந்த மருத்துவர் கருதுவார்; பின்னர், தன் உரையாடுபவர் பயன்படுத்த நினைத்ததாகத் தான் குற்றம் சாட்டுவது போல் தோன்றிய அதே சொலவடையை அவரே கூறி, அந்த வாக்கியத்தை நையாண்டியாக முடித்துவிடுவார்—பிற்போக்குவாதி அதைப் பற்றி ஒருபோதும் இரண்டாவது முறை யோசிக்காதபோதிலும்.

—"பிரான்சுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சி!" என்று அவர் குறும்புத்தனமாகக் கூச்சலிட்டு, நாடகத்தனமாகத் தன் கைகளை உயர்த்தினார்.

எம். வெர்டூரினால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

—"இந்த நல்ல மனிதர்கள் எல்லாம் என்னதான் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? அங்கே உங்கள் சின்ன மூலையில் நீங்கள் எந்த சோகத்தையும் வளர்ப்பதாகத் தெரியவில்லையே!" என்று திருமதி வெர்டூரின் கத்தினார். "தனிமைச் சிறையில் தனியாக உட்கார்ந்திருப்பதில் *நான்* மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று நீங்கள் நினைத்தால்," என்று ஒரு குழந்தையைப் போல எரிச்சலான குரலில் அவர் மேலும் கூறினார்.

திருமதி வெர்டூரின், மெழுகு பூசப்பட்ட பைன் மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு உயரமான ஸ்வீடிஷ் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார்—அது அந்த நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு வயலின் கலைஞரிடமிருந்து கிடைத்த பரிசு—அது ஒரு முக்காலியைப் போல இருந்தபோதிலும், அவரிடம் இருந்த நேர்த்தியான பழங்கால மரச்சாமான்களுடன் ஒவ்வாத வகையில் முரண்பட்டபோதிலும், அவர் அதைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வந்தார்; ஆனாலும், தனது "விசுவாசமான" பக்தர்கள் அவ்வப்போது அவளுக்கு அளித்து வந்த பரிசுகளைக் காட்சிக்கு வைப்பதில் அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள். அதன் மூலம், அந்தப் பரிசுகளை அளித்தவர்கள், அவர்கள் வரும்போதெல்லாம் அவற்றை அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் மகிழ்ச்சியைப் பெறுவார்கள். அதன் விளைவாக, குறைந்தபட்சம் காலப்போக்கில் அழிந்துபோகும் பொருட்களான பூக்களையும் சாக்லேட்டுகளையும் மட்டுமே அளிக்குமாறு அவர்களை அவள் வற்புறுத்துவாள்; ஆனால் அவள் அரிதாகவே அதில் வெற்றி பெற்றாள். அவளது வீடு, பாதங்களைச் சூடாக்கும் கருவிகள், மெத்தைகள், கடிகாரங்கள், திரைகள், காற்றழுத்தமானிகள், மற்றும் அலங்கார ஜாடிகள் ஆகியவற்றின் ஒரு உண்மையான அருங்காட்சியகமாகவே மாறியிருந்தது—ஒரே மாதிரியான பொருட்களும், பொருந்தாத புத்தாண்டுப் பரிசுகளும் கலந்த ஒரு குழப்பமான குவியலாக அது காட்சியளித்தது.

இந்த உயர்ந்த இடத்திலிருந்து, அவள் தனது விசுவாசமான பக்தர்களின் உரையாடலில் உற்சாகமாகப் பங்கேற்று, அவர்களின் "குறும்புச் சேட்டைகளில்" மகிழ்ந்தாள்; இருப்பினும், அவளது தாடையில் ஏற்பட்ட அந்த விபத்திற்குப் பிறகு, அவள் உண்மையில் உரக்கச் சிரிக்கும் முயற்சியைக் கைவிட்டிருந்தாள். அதற்குப் பதிலாக, தனக்கு எந்தச் சோர்வோ ஆபத்தோ இல்லாமல், கண்ணீர் வரும் வரை சிரிப்பதாக சைகை காட்டும் ஒரு வழக்கமான பாவனை நடிப்பை அவள் கையாண்டாள். ஒரு வழக்கமான வாடிக்கையாளர் ஒரு சலிப்பூட்டுபவரைப் பற்றியோ—அல்லது சலிப்பூட்டுபவர்களின் கூடாரத்தில் தள்ளப்பட்ட ஒரு முன்னாள் வழக்கமான வாடிக்கையாளரைப் பற்றியோ—சற்று வார்த்தை உதிர்த்தால், திரு. வெர்டூரினுக்குப் பெரும் விரக்தியை ஏற்படுத்தும் விதமாக (அவர் தன் மனைவியைப் போல இனிமையாக இருக்க நீண்ட காலமாக ஆசைப்பட்டவர், ஆனால், உண்மையாகச் சிரிக்க முயன்று, விரைவில் மூச்சுத் திணறி, அவளுடைய இடைவிடாத, போலியான கலகலப்பு என்ற தந்திரத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்), அவள் ஒரு சிறு கூச்சலிடுவாள்; ஒரு படலம் மங்கத் தொடங்கியிருந்த தன் பறவை போன்ற கண்களை இறுக மூடிக்கொள்வாள்; திடீரென்று—ஒரு அநாகரிகமான காட்சியைக் மறைக்கவோ அல்லது மரண வலிப்பைத் தடுக்கவோ அவளுக்குப் போதுமான நேரம் இல்லாதது போல—தன் முகத்தைக் கைகளால் முழுவதுமாக மூடி, அதன் எந்தப் பகுதியையும் வெளியே காட்டாமல், அடக்க முயல்வது போலத் தோன்றுவாள்; ஒருவேளை அவள் அதற்கு அடிபணிந்திருந்தால், அது நிச்சயமாக அவளை மயக்கமடையச் செய்திருக்கும். இவ்வாறு—தன் விசுவாசமான மந்தையின் களிப்புக் குதூகலத்தில் தலைசுற்றி, தோழமை, வன்மம், மற்றும் முகஸ்துதியால் மதிமயங்கி—தலையில் மல்டு ஒயினைத் தோய்த்த பறவையைப் போலத் தன் இருப்பிடத்தில் அமர்ந்திருந்த திருமதி வெர்டூரின், கனிவுடன் விம்முவார்.

இதற்கிடையில், திரு. வெர்டுரின்—சுவான் தனது குழாய் புகையிலையை (pipe) பற்றவைக்க அனுமதி கோரிய பிறகு ("இங்கே நாம் எந்த சம்பிரதாயங்களையும் கடைப்பிடிப்பதில்லை; நாம் நண்பர்களுக்கு இடையே இருக்கிறோம் அல்லவா?")—அந்த இளம் கலைஞரை பியானோ முன் அமருமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

"ஓ, விடுங்கள்! அவரைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்! அவர் இங்கே வந்து துன்புறுத்தப்படுவதற்காக வரவில்லை," என்று திருமதி. வெர்டுரின் உரக்கக் கூறினார். "அவர் துன்புறுத்தப்படுவதை நான் அனுமதிக்கவே மாட்டேன்!"

"ஆனால், அது அவரை ஏன் தொந்தரவு செய்யும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?" என்று திரு. வெர்டுரின் கேட்டார். "நாங்கள் புதிதாகக் கண்டறிந்த 'F-sharp' ராகத்திலான சோனாட்டா (Sonata) பற்றி திரு. சுவானுக்குத் தெரிந்திருக்காமல் இருக்கலாம்; அவர் இப்போது அதன் பியானோ வடிவத்தை நமக்காக வாசிக்கப் போகிறார்."

"ஓ, வேண்டாம், வேண்டாம்! *எனது* சோனாட்டாவை மட்டும் வாசிக்க வேண்டாம்!" என்று திருமதி. வெர்டுரின் கூச்சலிட்டார். "கடந்த முறை நடந்தது போலவே, இந்த அழுகையினால் ஏற்படும் முக நரம்பு வலியுடன் கூடிய கடுமையான சளித் தொல்லை எனக்கு மீண்டும் வந்துவிட நான் நிச்சயமாக விரும்பவில்லை! உங்கள் அன்பளிப்புக்கு நன்றி; ஆனால் அந்தத் துன்பத்தை மீண்டும் அனுபவிக்க எனக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை. நீங்கள் எல்லாம் ஒரு விசித்திரமான கூட்டம் தான்—ஒரு வாரம் முழுவதும் படுக்கையிலேயே முடங்கிக் கிடக்கப் போவது *நீங்கள்* அல்ல என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது!"

பியானோ கலைஞர் வாசிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக அரங்கேறும் இந்தக் குறும்பு நாடகம்—முற்றிலும் புதிதாக நடப்பதைப் போலவே—நண்பர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது; மேலும் இது அந்த 'தலைவியின்' (Patronne) வசீகரமான தனித்துவத்திற்கும், அவரது இசை ரசனைக்கும் ஒரு சான்றாகவும் அமைந்தது. அவருக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள்—புகைபிடித்துக்கொண்டோ அல்லது சீட்டு விளையாடிக்கொண்டோ சற்றுத் தொலைவில் இருந்த மற்ற நண்பர்களை—தங்களுக்கு அருகில் வருமாறு சைகை மூலம் அழைத்தனர்.
...ஏதோ நடக்கவிருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் விதமாக, ரைக்ஸ்டாக்கில் உச்சகட்ட பரபரப்பு தருணங்களில் செய்வது போலவே, "கேளுங்கள்! கேளுங்கள்!" என்று அவர்களிடம் கூறினார்கள். அடுத்த நாள், கலந்துகொள்ள முடியாதவர்களுக்குத் தங்கள் அனுதாபங்களைத் தெரிவித்து, அந்த நிகழ்வு வழக்கத்தை விட இன்னும் சுவாரஸ்யமாக இருந்ததாக அவர்களுக்கு உறுதியளித்தார்கள்.

"சரி, அப்படியானால் - முடிவு செய்யப்பட்டது," என்றார் திரு. வெர்டூரின். "அவர் ஆண்டாண்டேவை மட்டும் வாசிப்பார்."

"ஆண்டாண்டே மட்டுமா? இதைப் பேச நீ ஒரு பெரிய ஆள்!" என்று திருமதி வெர்டூரின் கூச்சலிட்டார். ஏன், அந்த ஆண்டாண்டே பகுதிதான் என்னை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்கிறது! அந்த பேட்ரான் உண்மையிலேயே பிரமாதமாக இருக்கிறது! அது, *ஒன்பதாவது சிம்பொனி* பற்றிப் பேசும்போது, ​​'நாம் இறுதிப் பகுதியை மட்டும் கேட்போம்' என்றோ, அல்லது *தி மாஸ்டர்சிங்கர்ஸ்* பற்றி, 'நாம் தொடக்க இசையை மட்டும் கேட்போம்' என்றோ அவர் சொல்வது போல இருக்கிறது.

இருப்பினும், அந்த மருத்துவர், பியானோ கலைஞரை வாசிக்க அனுமதிக்குமாறு திருமதி வெர்டூரினை வற்புறுத்தினார்—இசையால் அவருக்கு ஏற்பட்ட உடல்ரீதியான துன்பம் பாசாங்கு செய்யப்பட்டது என்று அவர் நம்பியதால் அல்ல (உண்மையில், அதில் சில நரம்புத் தளர்ச்சி அறிகுறிகளை அவர் கண்டறிந்தார்), மாறாக மருத்துவர்களிடையே உள்ள அந்தப் பொதுவான தொழில்முறைப் பழக்கத்தின் காரணமாகவே: அதாவது, தாங்கள் பங்கேற்கும் ஒரு சமூகக் கூட்டம் ஆபத்தில் இருக்கும்போதும்—அதை அவர்கள் மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதும்போதும்—தங்கள் அஜீரணத்தையோ அல்லது காய்ச்சலையோ "இந்த ஒரு முறை மட்டும்" "மறந்துவிடுமாறு" தாங்கள் அறிவுறுத்தும் நபரே அந்தக் கூட்டத்தின் இன்றியமையாத அங்கங்களில் ஒருவராக இருக்கும்போதும், தங்கள் மருத்துவப் பரிந்துரைகளின் கண்டிப்பை உடனடியாகத் தளர்த்தும் ஒரு போக்கு அது.

"இந்த முறை உனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகாது—நீயே பார்ப்பாய்," என்று அவன் தன் பார்வையின் சக்தியாலேயே அவளைச் சம்மதிக்க வைக்க முயன்று கூறினான். "ஒருவேளை உனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனாலும், நாங்கள் உன்னை எளிதாகக் குணப்படுத்திவிடுவோம்."

"உண்மையாகவா?" என்று திருமதி வெர்டூரின் பதிலளித்தாள்; அத்தகைய ஒரு தனித்துவமான உதவியைக் கண்டதும், சரணடைவதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு வழியில்லை என்பது போல. ஒருவேளை, தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகும் என்று பலமுறை வலியுறுத்தியதால், இது வெறும் ஒரு புனைவு என்பதை அவள் உண்மையாகவே மறந்து, ஒரு நோயாளியின் மனநிலையை ஏற்றுக்கொண்ட தருணங்களும் இருந்திருக்கலாம். இப்போது, ​​இந்த மக்கள்—தங்கள் நோய்த்தாக்கங்களைத் தடுத்து நிறுத்த, தங்கள் சொந்த விவேகத்தையே என்றென்றும் நம்பியிருக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் சோர்வடைந்து—தங்களுக்குப் பிடித்தமானதும், பொதுவாகத் தீங்கு விளைவிப்பதுமான எதையும் தண்டனையின்றிச் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் திளைக்க விரும்புகிறார்கள்; ஆனால், அவர்கள் சிறிதளவும் சிரமப்படாமல், ஒரே ஒரு வார்த்தையாலோ அல்லது ஒரு மாத்திரையாலோ அவர்களை மீண்டும் காலூன்றச் செய்யும் ஒரு சக்திவாய்ந்தவரின் கைகளில் தங்களை ஒப்படைத்தால் போதும்.

பியானோவிற்கு அருகில் இருந்த ஒரு திரைச்சீலை சோபாவில் அமர ஒடெட் சென்றிருந்தாள்:

"தெரியுமா, எனக்கு ஒரு சின்ன இடம் இருக்கிறது," என்று அவள் திருமதி வெர்டூரினிடம் கூறினாள்.

ஸ்வான் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட திருமதி வெர்டூரின், அவனை எழச் சொன்னார்:

"உனக்கு அங்கே வசதியாக இல்லை; போய் ஒடெட்டின் அருகில் உட்கார். உட்கார மாட்டாயா, ஒடெட்? உன்னால் திரு. ஸ்வானுக்கு நிச்சயம் இடம் கொடுக்க முடியும் அல்லவா?"

"என்ன ஒரு அருமையான பியூவே வேலைப்பாடு!" என்று, அமர்வதற்கு முன், அனைவரையும் மகிழ்விக்க முயன்றபடி ஸ்வான் கூறினான்.

"ஆ! என் சோபாவை நீ பாராட்டுகிறாய் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி," என்று திருமதி வெர்டூரின் பதிலளித்தார். மேலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், இதைப்போலவே மிகச் சிறப்பான இன்னொன்றைப் பார்க்க முடியும் என்று நீங்கள் எதிர்பார்த்தால், அந்த நம்பிக்கையை இப்போதே கைவிட்டுவிடலாம். அதன் பிறகு அவர்கள் அதுபோல எதையும் உருவாக்கியதில்லை. அந்தச் சிறிய நாற்காலிகளும் கூட அற்புதங்கள்தான். நீங்கள் சற்று நேரத்தில் அவற்றைப் பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வெண்கலப் பூண் அமைப்பும், அதன் இருக்கையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள சிறிய உருவத்திற்கு ஒரு அடையாளமாகப் பொருந்துகிறது; உங்களுக்குத் தெரியுமா, நீங்கள் பார்க்க விரும்பினால் உங்களை மகிழ்விக்க அங்கே நிறையவே இருக்கிறது—நான் உங்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியான அனுபவத்தை உறுதியளிக்கிறேன். ஓரங்களில் உள்ள அந்தச் சிறிய அலங்காரப் பட்டைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—அதோ பாருங்கள், ‘கரடியும் திராட்சையும்’ என்ற அந்தப் படைப்பில் சிவப்புப் பின்னணியில் உள்ள அந்தச் சிறிய கொடி. அதன் வரைதல் திறன் எவ்வளவு நேர்த்தியாக இருக்கிறது, இல்லையா? என்ன சொல்கிறீர்கள்? அவர்களுக்கு வரைவதில் ஓரளவு திறமை இருந்திருக்கிறது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்! அந்தக் கொடியைப் பார்த்தாலே வாயில் எச்சில் ஊறுகிறது, இல்லையா? நான் அவரை விடக் குறைவாகப் பழங்கள் சாப்பிடுவதால் எனக்குப் பழங்கள் பிடிக்காது என்று என் கணவர் சொல்வார்.” ஓ இல்லை, உங்களில் யாரையும் விட எனக்கு இனிப்பு அதிகம்—ஆனால் நான் அவற்றை வாயில் வைக்கத் தேவையில்லை, ஏனெனில் நான் என் கண்களால் விருந்து உண்கிறேன். நீங்கள் எல்லோரும் எதைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறீர்கள்? மருத்துவரிடம் கேளுங்கள்; இந்தக் குறிப்பிட்ட திராட்சைகள் எனக்கு மலமிளக்கியாகச் செயல்படுகின்றன என்று அவர் சொல்வார். மற்றவர்கள் 'ஃபோன்டைன்பிளோ சிகிச்சையை' மேற்கொள்கிறார்கள்; நானோ, என் பங்கிற்கு, எனது சிறிய 'போவே சிகிச்சையை' எடுத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால், திரு. ஸ்வான், நாற்காலிகளின் பின்புறத்தில் உள்ள அந்தச் சிறிய வெண்கலங்களைத் தொடாமல் நீங்கள் நிச்சயமாகப் போக மாட்டீர்கள், அல்லவா? அதன் மேற்பூச்சு அற்புதமாக வழவழப்பாக இல்லையா? இல்லை, இல்லை—இரண்டு கைகளையும் பயன்படுத்துங்கள்; அவற்றை நன்றாகத் தடவிப் பாருங்கள்.

"ஆ! திருமதி வெர்டூரின் அந்த வெண்கலங்களைத் தடவ ஆரம்பித்தால், இன்று இரவு நமக்கு எந்த இசையும் கேட்காது," என்றார் ஓவியர்.
850
—"சும்மா இருங்கள், குறும்புக்காரரே. மனதின் ஆழத்தில்," என்று ஸ்வானை நோக்கித் திரும்பியவாறு அவள் கூறினாள், "நாங்கள் பெண்கள், இதைவிடக் குறைவான இன்பத்தையே தரும் தடைசெய்யப்பட்ட விஷயங்களைத்தான் விரும்புகிறோம். ஆனால் இதற்கு இணையான வேறெந்தப் புலனின்பமும் இல்லை! திரு. வெர்டுரின் என் மீது பொறாமை கொள்ளும் கௌரவத்தை எனக்கு அளித்தபோது—சரி வாருங்கள், ஒரு முறையாவது கண்ணியமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்; நீங்கள் ஒருபோதும் பொறாமைப்பட்டதே இல்லை என்று மட்டும் சொல்லிவிடாதீர்கள்..."

—"ஆனால் நான் எதையுமே சொல்லவில்லையே! இதோ பாருங்கள், மருத்துவரே, உங்களையே சாட்சியாக அழைக்கிறேன்: நான் ஒரு வார்த்தையாவது பேசினேனா?"

ஸ்வான் கண்ணியத்தின் பொருட்டு அங்கிருந்த வெண்கலச் சிலைகளின் மீது தன் விரல்களை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்; அதை உடனடியாக நிறுத்திவிட அவனுக்குத் துணிவு வரவில்லை.

—"சரி விடுங்கள், அவற்றை நீங்கள் பிறகு தடவிப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்; இப்போதைக்கு, *நீங்கள்தான்* தடவப்படப் போகிறீர்கள்—நேராக உங்கள் காதிலேயே தடவப்படப் போகிறீர்கள். அது உங்களுக்குப் பிடிக்கும் என்றே நினைக்கிறேன்; சரி, அதைக் கவனித்துக்கொள்ள இதோ ஒரு இளைஞர் இருக்கிறார்."

இப்போது, ​​பியானோ கலைஞர் வாசித்து முடித்ததும், ஸ்வான் அங்கிருந்த மற்றவர்களை விட அவரிடம் இன்னும் அதிக கனிவுடன் நடந்துகொண்டான். அதற்கான காரணம் இதுதான்:

முந்தைய ஆண்டில், ஒரு மாலை நேர விருந்தில், பியானோ மற்றும் வயலினில் வாசிக்கப்பட்ட ஒரு இசைத்துண்டை அவன் கேட்டிருந்தான். தொடக்கத்தில், அந்த இசைக்கருவிகளிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒலிகளின் புறத்தன்மையை மட்டுமே அவன் ரசித்தான். அதுவே அவனுக்குப் பெரும் இன்பமாக அமைந்திருந்தது—மெல்லிய, நெகிழ்வான, அடர்த்தியான, வழிநடத்தும் வயலின் இசைக் கோட்டிற்கு அடியில், பியானோ இசையின் திரள்—பல்வடிவம் கொண்ட, பிரிக்க முடியாத, சமமான, ஒன்றோடொன்று கலந்த திரள்—திடீரென ஒரு திரவ அலை போல மேலெழ முயல்வதை அவன் கண்டான்; அது நிலவொளியால் வசீகரிக்கப்பட்டு மென்மையாக்கப்பட்ட அலைகளின் ஊதா நிறத் துடிப்பைப் போலக் காட்சியளித்தது. ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட கணத்தில்—எது தன்னை மகிழ்விக்கிறது என்பதைத் துல்லியமாக வரையறுக்கவோ அல்லது பெயரிடவோ இயலாமலே—திடீரென வசீகரிக்கப்பட்டவனாய், அவன் அந்த இசைத் தொடரையோ அல்லது இசை இணக்கத்தையோ—அது எதுவென்று அவனுக்கே தெரியவில்லை—பற்றிக்கொள்ள முயன்றான்; கடந்து சென்ற அந்த இசை, அவனது ஆன்மாவை இன்னும் விரிவாகத் திறந்தது—ஈரமான மாலைக் காற்றில் மிதந்து வரும் ரோஜா மலர்களின் நறுமணம் நம் நாசித் துவாரங்களை விரிவடையச் செய்யும் ஆற்றலைக் கொண்டிருப்பது போலவே. ஒருவேளை அவனுக்கு இசை குறித்த அறிவு குறைவாக இருந்ததாலேயே, அத்தகைய தெளிவற்ற ஓர் உணர்வை அவனால் அனுபவிக்க முடிந்ததோ என்னவோ—அத்தகைய உணர்வுகளே, ஒருவேளை, உண்மையான இசை அனுபவங்களாக இருக்கக்கூடும்: எதிர்பாராதவை, முற்றிலும் தனித்துவமானவை, மற்றும் வேறெந்தப் புலன்சார் உணர்வு வகைக்குள்ளும் அடக்க முடியாதவை. இந்த வகையான ஓர் உணர்வு, ஒரு கணத்திற்கு, சொல்லப்போனால், பொருளற்றதாக இருக்கிறது. சந்தேகமின்றி, அத்தகைய நேரங்களில் நாம் கேட்கும் இசைக்குறிப்புகள்—அவற்றின் சுருதி மற்றும் ஒலியளவைப் பொறுத்து—ஏற்கனவே நம் கண்களுக்கு முன்பாகப் பல்வேறு பரிமாணங்களைக் கொண்ட பரப்புகளில் பரவி, அரபெஸ்க் வடிவங்களை வரைந்து, நமக்குள்ளே விரிவு, மென்மை, நிலைத்தன்மை அல்லது மனம்போன போக்கில் மாறும் உணர்வுகளைத் தூண்ட முனைகின்றன. ஆயினும், இந்த உணர்வுகள் நமக்குள்ளே போதுமான வடிவம் பெறுவதற்கு முன்பே, அதாவது, தொடர்ந்து வரும் இசைக்குறிப்புகளாலோ அல்லது ஒரே நேரத்தில் ஒலிக்கும் இசைக்குறிப்புகளாலோ மூழ்கடிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்கும் முன்பே, அந்த இசைக்குறிப்புகள் மறைந்துவிடுகின்றன. மேலும் இந்த உணர்வு, அதிலிருந்து இடைவெளிகளில் வெளிப்படும் மையக்கருத்துக்களை—அதன் திரவத்தன்மையிலும் அதன் *ஸ்ஃபுமாடோ*விலும்—தொடர்ந்து சூழ்ந்துகொண்டே இருக்கும் (மீண்டும் உள்ளே மூழ்கி மறைவதற்கு முன்பு அரிதாகவே புலப்படும்); அவை வழங்கும் தனித்துவமான இன்பத்தின் மூலம் மட்டுமே நமக்குத் தெரிந்த—விவரிக்க முடியாத, நினைவுகூர முடியாத, பெயரிட முடியாத, சொல்லொணா—நினைவு—என்று சொல்லாவிட்டால்; சீறிப்பாயும் அலைகளுக்கு மத்தியில் உறுதியான அடித்தளங்களை அமைக்கப் பாடுபடும் ஒரு தொழிலாளியைப் போல, நினைவாற்றல் இந்த விரைந்து மறையும் சொற்றொடர்களின் பிரதிகளை நமக்காகக் கட்டமைத்து, அதன் மூலம் அவற்றை அடுத்து வருபவற்றுடன் ஒப்பிட்டு, ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றை வேறுபடுத்தி அறிய நமக்கு உதவுகிறது. இவ்வாறு, ஸ்வான் உணர்ந்த அந்த நேர்த்தியான உணர்வு மங்கிய உடனேயே, அந்த இடத்திலேயே அவரது நினைவாற்றல் அதன் ஒரு சுருக்கமான மற்றும் தற்காலிகமான படியெடுத்தலை அவருக்கு வழங்கியது—அந்த இசைத்துண்டு தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தபோதே அவர் அதன் மீது தன் பார்வையைச் செலுத்தினார்—அதனால் அதே உணர்வு திடீரென்று திரும்பியபோது, அது இனி பிடிபடாததாக இருக்கவில்லை. அதன் வீச்சையும், அதன் சமச்சீரான குழுமங்களையும், அதன் வரைகலை வடிவத்தையும், அதன் வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலையும் அவரால் காட்சிப்படுத்த முடிந்தது; அவனுக்கு முன்னால், இனி தூய இசையாக இல்லாத—வரைதல், கட்டிடக்கலை, மற்றும் சிந்தனையாக இருந்த—அந்தப் பொருள் இருந்தது; அது இசையையே நினைவுபடுத்தும் ஒரு கருவியாகவும் செயல்பட்டது. இம்முறை, ஒலி அலைகளுக்கு மேலாக சில கணங்கள் உயர்ந்து ஒலித்த ஒரு இசைத் தொடரை அவன் தெளிவாகப் பிரித்தறிந்தான். அது உடனடியாக அவனுக்குத் தனித்துவமான இன்பங்களை அளித்தது—அதைக் கேட்பதற்கு முன்பு அவன் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திராத, வேறு எதனாலும் தனக்கு வெளிப்படுத்த முடியாத இன்பங்கள் அவை—மேலும், அதற்காக அவன் அறியப்படாத ஓர் அன்பைப் போன்ற ஒன்றை அனுபவித்தான்.

ஒரு மெதுவான தாளத்துடன், அது அவனை முதலில் இங்கேயும், பின்னர் அங்கேயும், பிறகு வேறொரு இடத்திற்கும், ஒரு உன்னதமான, புரிந்துகொள்ள முடியாத, ஆயினும் துல்லியமான மகிழ்ச்சியை நோக்கி வழிநடத்தியது. திடீரென்று, அது சென்றடைந்த இடத்தில்—அவன் அதைப் பின்தொடரத் தயாராக இருந்த அதே இடத்தில்—ஒரு கணநேர இடைநிறுத்தத்திற்குப் பிறகு, அது சட்டென்று திசையை மாற்றியது; ஒரு புதிய அசைவுடன்—வேகமாகவும், நுட்பமாகவும், சோகமாகவும், ஓயாமலும், மென்மையாகவும்—அது அவனைத் தன்னுடன் அறியப்படாத பரந்த வெளிகளை நோக்கி இழுத்துச் சென்றது. பிறகு அது மறைந்து போனது. அதை மூன்றாவது முறையாகச் சந்திக்க அவன் தீவிரமாக ஏங்கினான். உண்மையில், அது மீண்டும் தோன்றியது—ஆனாலும் அவனிடம் முன்பைவிடத் தெளிவாகப் பேசாமலும், அவனுக்குக் குறைந்த அளவே ஆழமான மகிழ்ச்சியை அளித்தும்கூட. ஆயினும், அவன் வீடு திரும்பியதும், அதன் தேவை அவனுக்கு ஏற்பட்டது; அவன், தன் வாழ்வில் ஒரு கணநேரம் மட்டுமே கண்ணில் பட்ட அந்நியன் ஒருவன் திடீரென ஒரு புதிய அழகின் பிம்பத்தை அறிமுகப்படுத்தி, அதன்மூலம் தன் சொந்த உணர்வுகளுக்கு ஒரு உயர்ந்த மதிப்பை அளித்துவிட்ட ஒரு மனிதனைப் போல இருந்தான்; அதே சமயம், தான் சந்தித்த அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் எப்போதாவது காண்போமா என்பது பற்றி அவன் முற்றிலும் அறியாமலேயே இருந்தான்......அதை அவன் ஏற்கெனவே நேசித்தான், ஆனாலும் அதன் பெயர் கூட அவனுக்குத் தெரியாமல் இருந்தது.

ஒரு கணம், ஒரு இசைத் துணுக்கின் மீதான இந்தக் காதல் கூட, ஸ்வானுக்குள் ஒருவிதப் புத்துணர்ச்சிக்கான சாத்தியத்தைத் தூண்டத் தயாராக இருப்பது போல் தோன்றியது. அவன் தன் வாழ்வில் எந்தவொரு இலட்சிய நோக்கத்தையும் தேடுவதை வெகு காலத்திற்கு முன்பே கைவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக அன்றாடத் திருப்திகளைத் தேடுவதில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டான்; அந்த அளவிற்கு—அதை அவன் தனக்குத்தானே முறையாக ஒப்புக்கொள்ளாமலேயே—தன் இறுதி நாள் வரை இந்த நிலைமை மாறாமல் இருக்கும் என்று நம்பினான். மேலும், தன் மனதில் இனி எந்த உயர்ந்த எண்ணங்களையும் கொண்டிராததால், அவற்றின் யதார்த்தத்தை நம்புவதை அவன் நிறுத்திவிட்டான்—ஆனாலும் அதை முழுமையாக மறுக்கவும் அவனால் முடியவில்லை. இதன் விளைவாக, அவன் அற்பமான எண்ணங்களில் தஞ்சம் புகும் பழக்கத்திற்கு ஆளானான், அது விஷயங்களின் உண்மையான சாராம்சத்தைத் தவிர்க்க அவனுக்கு உதவியது. உயர் சமூகத்தைத் தவிர்த்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்குமோ என்று அவர் ஒருபோதும் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டதில்லை; மாறாக, ஒரு அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டால் அதில் கலந்துகொள்வது கட்டாயம் என்றும், பின்தொடர்ந்து அழைக்கத் தவறினால் தனது விசிட்டிங் கார்டுகளைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்றும் அவர் முழு உறுதியுடன் அறிந்திருந்தார். அதுபோலவே, தனது உரையாடலிலும் எந்தவொரு விஷயத்திலும் மனப்பூர்வமான, அந்தரங்கமான கருத்தை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க அவர் முயன்றார்; மாறாக, தமக்கே உரிய உள்ளார்ந்த மதிப்பைக் கொண்ட பொருள் சார்ந்த விவரங்களை வழங்குவதற்கே அவர் முயன்றார். அதன்மூலம், தனது உண்மையான குணத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டிய தேவையிலிருந்து அவர் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொண்டார். ஒரு சமையல் குறிப்பு, ஒரு ஓவியரின் பிறந்த அல்லது இறந்த தேதி, அல்லது அவரது படைப்புகளின் பட்டியல் என்று வரும்போது, அவர் மிகத் துல்லியமாக இருந்தார். எப்போதாவது, தன்னை அறியாமலேயே, ஒரு கலைப்படைப்பு அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கைத் தத்துவம் குறித்துத் தீர்ப்பு வழங்கும் சலுகையை அவர் தனக்குத்தானே அனுமதித்துக்கொள்வார்; ஆயினும், அவ்வாறு செய்யும்போது, அவர் வெளிப்படுத்தும் அதே உணர்வுகளைத் தானும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளாதது போல, தனது வார்த்தைகளில் ஒரு நையாண்டித் தொனியைப் புகுத்துவார். இப்போது, ​​சில நோயாளிகளின் விஷயத்தில் நிகழ்வது போலவே—அவர்களுக்குப் புதிதாகச் சென்றடைந்த ஒரு நாடு, மாறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கைமுறை, அல்லது சில சமயங்களில் தன்னிச்சையாகவும் மர்மமாகவும் உடலில் ஏற்படும் ஒரு மாற்றம் ஆகியவை, தங்கள் நோயின் தீவிரத்தை எவ்வளவோ தணித்துவிடுவதால், தங்கள் வாழ்வின் பிற்காலத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கும், தாங்கள் சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு சாத்தியக்கூறைப் பற்றி அவர்கள் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறார்களே—அதேபோலவே ஸ்வானும் தனக்குள் ஒன்றைக் கண்டுகொண்டார். தான் கேட்ட அந்த இசைத் துணுக்கின் நினைவிலும், அதை அங்கே கண்டுகொள்ள முடியுமா என்று சோதிப்பதற்காகத் தனக்காக வாசிக்கச் செய்த சில இசைக்கோவைகளிலும் (sonatas), தான் நம்புவதையே நிறுத்திவிட்டிருந்த அந்த 'கண்ணுக்குப் புலப்படாத எதார்த்தங்களில்' ஒன்றின் இருப்பை அவர் உணர்ந்தார். மேலும்—இசைக்கு, தான் துன்புற்றுக் கொண்டிருந்த அந்த ஆன்மீக வறட்சியின் மீது ஒருவிதத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஆற்றல் இருப்பது போல—அந்த எதார்த்தத்திற்காகத் தன் வாழ்வையே அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும், அதற்கான வலிமையையும் கூட அவர் மீண்டும் ஒருமுறை உணர்ந்தார். ஆனால், தான் கேட்ட அந்த இசைப்படைப்பின் இசையமைப்பாளரைக் கண்டறியத் தவறியதால், அந்தப் படைப்பை அவரால் பெற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை; இறுதியில் அதை அவர் மறந்தும் போனார். உண்மையில், அதைத் தொடர்ந்த வாரத்தில், அந்த மாலை நேர விருந்தில் தன்னைப் போலவே கலந்துகொண்டிருந்த பலரை அவர் சந்தித்தார்; அவர்களிடம் அது குறித்து விசாரித்தும் பார்த்தார். ஆனால் அவர்களில் பலர், இசை வாசிக்கப்பட்டு முடிந்த பிறகே அங்கு வந்திருந்தனர்; அல்லது இசை தொடங்குவதற்கு முன்பே அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றிருந்தனர். சிலர், இசை வாசிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அங்கேதான் இருந்தனர் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அவர்கள் வேறொரு வரவேற்பறையில் அமர்ந்து உரையாடுவதற்காக அங்கிருந்து விலகிச் சென்றிருந்தனர். இசையைக் கேட்பதற்காகவே அங்கேயே தங்கியிருந்த மற்றவர்களோ, முதல் குழுவினரைப் போலவே, இசையின் மிகச் சொற்பமான பகுதியையே கேட்டிருந்தனர். விருந்து அளித்தவர்களைப் பொறுத்தவரை, தாங்கள் இசை வாசிப்பதற்காக அமர்த்தியிருந்த கலைஞர்கள், தாங்களே முன்வந்து வாசிக்க அனுமதி கோரிய ஒரு புதிய இசைப்படைப்பு அது என்பதைத் தவிர, அவர்களுக்கு வேறு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. அந்த இசைக்கலைஞர்கள் அதன் பிறகு இசைச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு வெளியூர் சென்றுவிட்டதால், ஸ்வானால் அது குறித்து மேலதிக விவரங்கள் எதையும் அறிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அவருக்கு இசைத்துறையைச் சேர்ந்த நண்பர்கள் இருந்தனர் என்பது உண்மைதான்; ஆயினும், அந்த இசைத் துணுக்கு அவருக்கு அளித்த தனித்துவமானதும், வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாததுமான இன்பத்தை அவரால் நினைவுகூர முடிந்தபோதிலும்—அது வரைந்த வடிவங்களை அவர் தன் கண் முன்னே தெளிவாகக் காண முடிந்தபோதிலும்—அதை முணுமுணுத்துக் காட்டித் தன் நண்பர்களுக்கு உணர்த்த அவரால் துளியும் இயலவில்லை. இறுதியில், அவர் அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதையே நிறுத்திவிட்டார். ஆயினும், திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) இல்லத்தில் அந்த இளம் பியானோ கலைஞர் இசையை வாசிக்கத் தொடங்கிச் சில நிமிடங்களே ஆகியிருந்த நிலையில்—திடீரென்று—இரண்டு இசைக்கட்டுகளின் (bars) நீளத்திற்கு நீண்டு ஒலித்த ஒரு உயர்ந்த சுருதிக்குப் பிறகு—அந்த இசைத் துணுக்கை ஸ்வான் தன்னை நோக்கி வருவதாக உணர்ந்தார். அதன் உருவாக்கத்தின் மர்மத்தை மறைக்க ஒரு ஒலித் திரை போல விரிக்கப்பட்டிருந்த அந்த நீண்ட, இறுக்கமான ஒலியின் கீழிருந்து தப்பித்து, அவன் விரும்பிய அந்த மெல்லிய, நறுமணமிக்க சொற்றொடரை, இரகசியமாகவும், சலசலப்புடனும், தெளிவாகவும் அடையாளம் கண்டுகொண்டான். அது மிகவும் தனித்துவமானதாகவும், வேறு எதனாலும் ஈடு செய்ய முடியாத ஒரு தனிப்பட்ட வசீகரத்தைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது. அதனால், ஸ்வானுக்கு அது, ஒரு நண்பனின் வரவேற்பறையில், ஒரு காலத்தில் தெருவில் வியந்து பார்த்து, மீண்டும் ஒருபோதும் காண முடியாது என்று விரக்தியடைந்த ஒருவரைச் சந்தித்தது போல இருந்தது. இறுதியாக, அது தன் சொந்த நறுமணத்தின் கிளைகளுக்கு மத்தியில், வழிகாட்டுவது போலவும், ஒரு நோக்கத்துடன் மிதந்து சென்றது; ஸ்வானின் முகத்தில் அதன் புன்னகையின் நீடித்த பிரதிபலிப்பை விட்டுச் சென்றது. ஆனால் இப்போது அவனால், தனக்குத் தெரியாத அந்த அன்புக்குரியவளின் பெயரைக் கேட்க முடிந்தது (அது வின்டூயிலின் பியானோ மற்றும் வயலினுக்கான சொனாட்டாவில் வரும் *அண்டாண்டே* என்று அவனிடம் சொல்லப்பட்டது); இப்போது அது அவன் கையில் இருந்தது—அவன் விரும்பும் போதெல்லாம் அதைத் தன் சொந்த வீட்டில் வைத்திருக்கலாம், அதன் மொழியையும் அதன் இரகசியத்தையும் கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்யலாம்.

இவ்வாறு, பியானோ கலைஞர் வாசித்து முடித்ததும், ஸ்வான் அவரிடம் சென்று தனது நன்றியைத் தெரிவித்தார்; அந்த நன்றியின் தீவிரம் திருமதி வெர்டூரினுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

"என்ன ஒரு வசீகரமானவன், இல்லையா?" என்று அவர் ஸ்வானிடம் கூறினார். "ஆனாலும், அவனுக்கு அது புரிகிறதா—அவனுடைய சொனாட்டா—அந்தச் சின்னப் பாவி? பியானோவால் இப்படிப்பட்ட விஷயங்களைச் சாதிக்க முடியும் என்று நீங்கள் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்க மாட்டீர்கள். என் சத்தியமாக, இது ஒரு பியானோவே அல்ல! ஒவ்வொரு முறையும், நான் முற்றிலும் அதில் மூழ்கிவிடுகிறேன்; நான் ஒரு இசைக்குழுவின் இசையைக் கேட்பதாகவே நினைக்கிறேன். இது ஒரு இசைக்குழுவை விடவும் அழகானது—மிகவும் முழுமையானது."

அந்த இளம் பியானோ கலைஞர் தலைவணங்கி, புன்னகைத்துக்கொண்டே, ஒரு நகைச்சுவையான பொன்மொழியை வழங்குவது போலத் தன் வார்த்தைகளை அழுத்திக் கூறினார்:

"நீங்கள் என் மீது மிகவும் கருணை காட்டுகிறீர்கள்."

மேலும்......திருமதி வெர்டுரின் தன் கணவரிடம், "சரி, அவருக்குச் சிறிது ஆரஞ்சுப் பானம் கொடுங்கள்; அவர் நிச்சயமாக அதற்குத் தகுதியானவர்," என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், ஸ்வான் அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கின் மீது தான் எப்படிக் காதல் கொண்டேன் என்பதை ஒடெட்டிடம் விவரித்துக்கொண்டிருந்தார். சற்றுத் தொலைவிலிருந்து குரல் கொடுத்த திருமதி வெர்டுரின், "என்ன ஒடெட்! யாரோ உன்னிடம் மிக அழகான விஷயங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறதே," என்று கேட்டபோது, ​​ஒடெட், "ஆம், மிக அழகான விஷயங்களையே," என்று பதிலளித்தாள்; அவளது அந்த இயல்பான எளிமை ஸ்வானுக்குப் பெரிதும் மகிழ்ச்சியளித்தது. இதற்கிடையில், அவர் வின்டூயலைப் பற்றிய தகவல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்—அவரது படைப்புகள் குறித்தும், இந்த 'சொனாட்டா'வை அவர் இயற்றியிருந்த காலகட்டம் குறித்தும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கு அவருக்கு எத்தகைய பொருளை உணர்த்தியிருக்கக்கூடும் என்பது குறித்தும் அவர் அறிய விரும்பினார்; அதையே அவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டார்.

ஆனால், இந்த இசைக் கலைஞரைப் போற்றுவதையே தங்கள் தொழிலாகக் கொண்டிருந்த அந்த மக்கள் அனைவரும்—(ஸ்வான் அந்தச் சொனாட்டா உண்மையிலேயே அழகானது என்று குறிப்பிட்டபோது, ​​திருமதி வெர்டுரின், "அழகானதா? சொல்லவா வேண்டும்! வின்டூயலின் சொனாட்டாவைப் பற்றித் தெரியாது என்று சொல்வதையே யாரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; அது தெரியாமல் இருப்பதற்கு யாருக்கும் உரிமையே இல்லை!" என்று உணர்ச்சிபொங்கக் கூறினார்; ஓவியர் ஒருவர், "ஆஹா! அது உண்மையிலேயே ஒரு பிரம்மாண்டமான படைப்பு, இல்லையா? நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்களென்றால் சொல்கிறேன்—அது வெறும் 'வசீகரமான' அல்லது 'பிரபலமான' ஒன்று மட்டுமல்லவே? இல்லை, அது கலைஞர்களின் மனதில் உண்மையிலேயே ஒரு மாபெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது," என்று அதற்கு வலுசேர்த்தார்)—இத்தகைய கேள்விகளைத் தங்களுக்குள் ஒருபோதும் கேட்டுக்கொண்டதே இல்லை என்று தோன்றியது; ஏனெனில், அக்கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும் திறன் அவர்களுக்குச் சிறிதும் இருக்கவில்லை.

ஸ்வான் தனக்குப் பிடித்தமான அந்த இசைத் துணுக்கு குறித்து முன்வைத்த ஒன்று அல்லது இரண்டு குறிப்பிட்ட கருத்துகளுக்குப் பதிலளிக்கும்போதுகூட:

—"என்ன, இது விசித்திரமாக இருக்கிறதே—இதை நான் இதற்கு முன் ஒருபோதும் கவனித்ததே இல்லை. ஒன்று சொல்ல வேண்டும், எனக்கு இப்படி நுணுக்கங்களைக் குடைந்து பார்ப்பதோ அல்லது மிகச்சிறிய விவரங்களுக்குள் மூழ்கிப்போவதோ அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை; 'நாங்கள் இங்கே இப்படிச் சிறிய விஷயங்களை அலசி ஆராய்ந்து எங்கள் நேரத்தை வீணடிப்பதில்லை; "அது எங்கள் பாணி அல்ல," என்று பதிலளித்தார் திருமதி வெர்டுரின்—அவர், ஏற்கனவே தயாராக உள்ள சொற்றொடர்களின் வெள்ளத்தில் களிப்புடன் திளைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​டாக்டர் கோட்டார்ட் அவரைப் பரவசமான வியப்புடனும், கூர்ந்து கற்கும் ஆர்வத்துடனும் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மேலும், அவரும் திருமதி கோட்டார்டும்—குறிப்பிட்ட சில உழைக்கும் வர்க்கத்தினரிடையே காணப்படுவதைப் போன்ற ஒருவித நடைமுறை அறிவுடன்—ஒரு இசையைப் பற்றித் தங்கள் கருத்தைத் தெரிவிக்கவோ அல்லது வியப்பதைப் போலப் பாசாங்கு செய்யவோ கூடாது என்பதில் மிகுந்த கவனத்துடன் இருந்தனர்; ஏனெனில் அந்த இசை—வீட்டிற்குப் பாதுகாப்பாகத் திரும்பியதும் ஒருவருக்கொருவர் ஒப்புக்கொண்டது போல—"திரு. பிஷ்" என்பவரின் ஓவியங்களைப் போலவே அவர்களுக்கும் சற்றும் புரியாத ஒன்றாகவே இருந்தது. பொதுமக்களுக்கு வசீகரம், நளினம் மற்றும் இயற்கையின் வடிவங்களைப் பற்றித் தெரிவதெல்லாம், அவர்கள் மெல்ல மெல்ல உள்வாங்கிக்கொண்ட ஒரு கலை வடிவத்தின் 'வழக்கமான வார்ப்புருக்களிலிருந்து' (clichés) அவர்கள் திரட்டியவை மட்டுமே என்பதால்—மேலும் ஒரு தனித்துவமான கலைஞர், சரியாக அந்த வார்ப்புருக்களை நிராகரிப்பதன் மூலமே தன் பயணத்தைத் தொடங்குகிறார் என்பதால்—திரு. மற்றும் திருமதி கோட்டார்ட் (இவ்விஷயத்தில் பொதுமக்களையே பிரதிபலிப்பவர்களாக) வின்டூயிலின் 'சொனாட்டா' இசையிலோ அல்லது அந்த ஓவியரின் உருவப்படங்களிலோ, தங்களைப் பொறுத்தவரை இசையின் இணக்கத்தையும் ஓவியத்தின் அழகையும் உருவாக்கும் அந்தக் குணாதிசயங்கள் எதையும் காணவில்லை. பியானோ கலைஞர் அந்த 'சொனாட்டா'வை வாசித்தபோது—அவர் பியானோ மீது இசைக்குறிப்புகளை ஏதோ தாறுமாறாகத் தொங்கவிடுவதைப் போலவும், உண்மையில் அந்தக்குறிப்புகள் அவர்களுக்குப் பழக்கமான இசை வடிவங்களின் மூலம் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படாதவை போலவும்—அவர்களுக்குத் தோன்றியது; அதேபோல அந்த ஓவியர் தன் கேன்வாஸ்களின் மீது வண்ணங்களை ஏதோ கண்மூடித்தனமாக வீசுவது போலவும் அவர்களுக்குப் பட்டது. பிந்தையவற்றில் (ஓவியங்களில்) அவர்களால் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தை அடையாளம் காண முடிந்தபோது, ​​அது அவர்களுக்குப் பாரமானதாகவும், ரசனைக்குறைவானதாகவும் (அதாவது, தெருவில் நடக்கும்போது கூட அனைத்து உயிரினங்களையும் அவர்கள் எந்தக் குறிப்பிட்ட ஓவியப் பள்ளியின் கண்ணோட்டத்தின் வழியாகப் பார்த்தார்களோ, அந்தப் பள்ளிக்கே உரிய நேர்த்தியற்றதாகவும்) தோன்றியது; மேலும் அது முற்றிலும் உண்மையற்றதாகவும்—திரு. பிஷ்-க்கு ஒரு மனிதத் தோள்பட்டை எவ்வாறு அமைந்திருக்கிறது என்பதே தெரியாதது போலவும், அல்லது உண்மையில் பெண்களுக்கு 'மவ்வ்' (mauve) நிறத்தில் கூந்தல் இருப்பதில்லை என்பது போலவும்—அவர்களுக்குப் பட்டது. இருப்பினும், அங்கிருந்த விசுவாசிகள் கலைந்து செல்லத் தொடங்கியதும், அந்த டாக்டர் ஒரு சாதகமான வாய்ப்பை உணர்ந்தார்; வின்டூயிலின் 'சொனாட்டா' குறித்து திருமதி வெர்டுரின் தன் இறுதி வார்த்தையை உதிர்த்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்—நீச்சல் கற்றுக்கொள்வதற்காக நீரில் குதிக்கும் ஒரு புதியவர், தன்னை வேடிக்கை பார்க்கச் சுற்றி அதிக ஆட்கள் இல்லாத ஒரு தருணத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதைப் போலவே—அவர் திடீரென ஒரு உறுதியுடன் உரக்கக் கூவினார்:

"அப்படியானால், *இதைத்தான்* ஒரு 'சிறந்த தரத்திலான இசைக்கலைஞர்' (musicien di primo cartello) என்று அழைக்கிறார்களோ!" வின்டூயலின் சொனாட்டா (sonata) இசைப்படைப்பு சமீபத்தில் வெளியாகி, மிகவும் முற்போக்குச் சிந்தனைகள் கொண்ட ஒரு கலை வட்டத்திற்குள் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், பொதுமக்களுக்கு அது முற்றிலும் அறிமுகமற்றதாகவே இருந்தது என்பதை மட்டுமே ஸ்வான் அறிந்துகொண்டார்.

“வின்டூயில் என்ற பெயருடைய ஒருவரை எனக்குத் தெரியும்,” என்று கூறிய ஸ்வான், தன் பாட்டியின் சகோதரிகளுக்குப் பியானோ கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியரைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டார்.

“ஒருவேளை அவராகத்தான் இருக்குமோ!” என்று திருமதி வெர்டுரின் வியப்புடன் கூறினார்.

“ஓ, இல்லவே இல்லை!” என்று சிரித்துக்கொண்டே பதிலளித்தார் ஸ்வான். “அவரை நீங்கள் இரண்டு நிமிடங்கள் மட்டும் பார்த்திருந்தால்கூட, இப்படி ஒரு கேள்வியை நீங்கள் கேட்டிருக்கவே மாட்டீர்கள்.”

“அப்படியானால், அந்தக் கேள்வியைக் கேட்பதே அதற்கான பதிலாக அமைந்துவிடுகிறதா?” என்று மருத்துவர் கேட்டார்.

“ஆனால் அவர் ஒரு உறவினராக இருக்கக்கூடும்,” என்று ஸ்வான் தொடர்ந்து பேசினார்; “அது மிகவும் வருத்தத்திற்குரிய விஷயமாகத்தான் இருக்கும்—இருப்பினும், ஒரு மேதை என்பவன் ஒரு வயதான முட்டாளிற்கு உறவினராக இருப்பதும் சாத்தியம்தானே. ஒருவேளை அதுவே உண்மையாக இருக்குமானால், அந்தச் சொனாட்டாவின் ஆசிரியரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அந்த வயதான முட்டாளைக் கேட்டுக்கொள்ள, நான் எத்தகைய சித்திரவதையையும் தாங்கிக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—அந்தச் சித்திரவதையானது, அந்த வயதான முட்டாளுடனேயே பழகவேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்து தொடங்குகிறது; அது உண்மையில் மிகக் கொடுமையான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும்.”
900
வின்டூயில் அந்தத் தருணத்தில் மிகக் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார் என்பதையும், அவரைக் காப்பாற்ற இயலாது என்று மருத்துவர் பொட்டெய்ன் அஞ்சினார் என்பதையும் அந்த ஓவியர் அறிந்திருந்தார்.

“என்ன!” என்று திருமதி வெர்டுரின் வியப்புடன் கூச்சலிட்டார். “இன்னும் யாராவது பொட்டெய்னிடம் சிகிச்சை பெற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு முட்டாள்கள் இருக்கிறார்களா?”

“ஆஹா, திருமதி வெர்டுரின்,” என்று கோட்டார்ட் ஒரு விளையாட்டுத்தனமான, நளினமான தொனியில் கூறினார். “நீங்கள் என் சக ஊழியர்களில் ஒருவரைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் என்பதை—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், என் குருமார்களில் ஒருவரைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் என்பதை—மறந்துவிட்டீர்கள்.”

வின்டூயிலுக்கு மனநலக் கோளாறு ஏற்படும் அபாயம் இருப்பதாக ஒரு வதந்தி நிலவுவதை அந்த ஓவியர் கேள்விப்பட்டிருந்தார். மேலும், வின்டூயிலின் சோனாட்டாவின் (sonata) சில இசைப்பகுதிகளில் அதற்கான அறிகுறிகளைக் கண்டறிய முடியும் என்றும் அவர் உறுதியாகக் கூறினார். ஸ்வானுக்கு இந்தக் கருத்து அபத்தமாகத் தோன்றவில்லை; ஆயினும், அது அவருக்குச் சற்று மனக்கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஏனெனில், தூய இசையாலான ஒரு படைப்பில், பேச்சின்போது ஏற்படும் சிதைவுகளின் மூலம் மனநலக் கோளாற்றை வெளிப்படுத்தும் தர்க்கரீதியான தொடர்புகள் ஏதும் இருப்பதில்லை. எனவே, ஒரு சோனாட்டாவிற்குள் மனநலக் கோளாற்றைக் கண்டறிய முடியும் என்ற எண்ணம், அவருக்கு ஒரு பெண் நாய்க்கோ அல்லது ஒரு குதிரைக்கோ ஏற்படும் மனநலக் கோளாறு போலவே மர்மமான ஒன்றாகத் தோன்றியது—இருப்பினும், அத்தகைய நிலைகள் உண்மையில் நிகழ்வது கண்கூடாகக் காணப்படுகிறதே!

“ஓ, உங்கள் ‘குருமார்கள்’ கதையை என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள்!” என்று திருமதி வெர்டுரின் மருத்துவர் கோட்டார்டிடம் பதிலளித்தார். தன் நம்பிக்கைகளில் உறுதியுடனும், தன் கருத்துக்களைப் பகிராதவர்களுக்கு எதிராகத் துணிச்சலுடனும் தன் நிலைப்பாட்டில் நிற்பவர் ஒருவரின் தொனியில் அவர் பேசினார். “குறைந்தபட்சம் *நீங்கள்* உங்கள் நோயாளிகளைக் கொல்வதில்லை!”

“ஆனால், அம்மா,” என்று அந்த மருத்துவர் ஒரு நையாண்டித் தொனியுடன் பதிலளித்தார். “அவர் ‘அகாடமி’யின் (Academy) உறுப்பினர் ஆயிற்றே! ஒரு நோயாளி, அறிவியலின் இளவரசர்களில் ஒருவரின் கைகளாலேயே இறக்க விரும்பினால்... சரி, ‘நான் பொட்டெய்னிடம் சிகிச்சை பெறுகிறேன்’ என்று சொல்லிக்கொள்வது மிகவும் *நாகரிகமான* (chic) ​​விஷயம் அல்லவா?”

“ஆஹா! அப்படியென்றால் அது *நாகரிகமான* விஷயமா?” என்று திருமதி வெர்டுரின் கேட்டார். “அப்படியென்றால், நோய்களிலும் இப்போது ஒருவித *நாகரிகம்* என்ற விஷயம் இருக்கிறதா? எனக்கு இது தெரியவே தெரியாது...” “நீங்கள் என்னை வெகுவாக மகிழ்விக்கிறீர்கள்!” என்று திடீரெனக் கூச்சலிட்டவாறே, அவர் தன் முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டார். “இதோ நான்—பாவம், ஒரு முட்டாள்—விஷயங்களை மிகத் தீவிரமாக விவாதித்துக்கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் நீங்கள் என்னைக் கேலி செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை நான் சற்றும் உணரவே இல்லை.” திரு. வெர்டுரினைப் பொறுத்தவரை, இவ்வளவு அற்பமான ஒரு விஷயத்திற்காக வெடித்துச் சிரிப்பது சற்று அதிகப்படியான முயற்சியாகத் தோன்றியதால், அவர் தன் குழாயிலிருந்து ஒரு முறை புகையை இழுத்துக்கொண்டதோடு திருப்தியடைந்தார்; சமூக வசீகாரம் எனும் தளத்தில் தன் மனைவியின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க இனிமேல் தன்னால் இயலாது என்று அவர் வருத்தத்துடன் எண்ணிக்கொண்டார்.

“உங்களுக்குத் தெரியுமா, உங்கள் நண்பரை எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது,” என்று திருமதி வெர்டுரின், ஒடெட் அவரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு 'இரவு வணக்கம்' கூறிய அதே தருணத்தில் சொன்னார். “அவர் ஆடம்பரமற்றவர், வசீகரமானவர்; நீங்கள் எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் நண்பர்கள் அனைவரும் அவரைப் போன்றவர்களாகவே இருந்தால், அவர்களை நீங்கள் தாராளமாக எங்களுடன் அழைத்து வரலாம்.”

எனினும், ஸ்வானுக்கு அந்தப் பியானோ கலைஞரின் அத்தையை அவ்வளவாகப் பிடித்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை என்று திரு. வெர்டுரின் சுட்டிக்காட்டினார்.

“அந்த மனிதருக்கு அங்கே சற்று அந்நியமாக உணர்ந்திருக்கலாம்,” என்று திருமதி வெர்டுரின் பதிலளித்தார். “பல ஆண்டுகளாக எங்கள் சிறிய குழுவின் ஒரு அங்கமாக இருக்கும் கோட்டார்டைப் போல, அவரும் தன் முதல் வருகையிலேயே எங்கள் ‘வீட்டின் பாணியை’ (tone of the house) முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வார் என்று நீங்கள் எதிர்பார்க்க மாட்டீர்களே? முதல் முறை கணக்கில் வராது; அது வெறும் அறிமுகத் தடையை உடைப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பு மட்டுமே. ஒடெட், நாளை அவர் நம்மை ‘ஷாட்டலே’ (Châtelet) அரங்கில் சந்திப்பது என்று முடிவாகிவிட்டது. நீங்களே சென்று அவரை ஏன் அழைத்து வரக்கூடாது?”

“ஓ, வேண்டாம்; அவருக்கு அது விருப்பமில்லை.”

“சரி—உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும். ஆனால் ஒரே ஒரு நிபந்தனை: கடைசி நேரத்தில் அவர் பின்வாங்கிவிடக் கூடாது!”

திருமதி வெர்டுரினுக்குப் பெரும் ஆச்சரியமளிக்கும் வகையில், அவர் ஒருபோதும் பின்வாங்கவே இல்லை. அவர் எங்கு அழைத்தாலும் அவர்களுடன் இணைந்துகொள்வார்—சில சமயங்களில் புறநகர்ப் பகுதிகளில் உள்ள உணவகங்களில் (அப்போது அது சீசன் இல்லாததால், அங்கே மக்கள் அதிகம் செல்வதில்லை); பெரும்பாலும், திருமதி வெர்டுரின் உயிராக நேசித்த நாடக அரங்குகளிலேயே அவர் அவர்களுடன் இணைந்துகொள்வார். ஒரு நாள் அவளது வீட்டில் இருந்தபோது, ​​நாடகங்களின் முதல் காட்சி மற்றும் ஆடம்பர விழாக்களுக்குச் செல்லும்போது வரிசையில் நிற்கத் தேவையில்லாத ஒரு சிறப்பு அனுமதிச் சீட்டு (pass) இருந்தால் அது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று அவள் ஸ்வான் முன்னிலையில் குறிப்பிட்டாள்—மேலும், காம்பெட்டாவின் இறுதி ஊர்வலத்தின் அன்று அத்தகைய சீட்டு இல்லாததால் தாங்கள் மிகுந்த சிரமத்திற்கு ஆளானதாகவும் அவள் சேர்த்துச் சொன்னாள். அதற்கு ஸ்வான் (அவன் தனது உயர்மட்டத் தொடர்புகளைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை; மாறாக, தனக்குக் கீழான நிலையில் உள்ளவர்களைப் பற்றியே பேசுவான்—அத்தகைய தொடர்புகளை மறைப்பது நாகரிகமற்ற செயல் என்று அவன் கருதினான்; மேலும், 'ஃபோபர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' வட்டாரத்தில், அதிகாரபூர்வமான அரசு உலகத்துடனான தனது தொடர்புகளையும் இத்தகைய 'சாதாரண' தொடர்புகளின் பட்டியலிலேயே சேர்த்துப் பார்க்கும் பழக்கத்தை அவன் கொண்டிருந்தான்) பின்வருமாறு பதிலளித்தான்:

“நான் உங்களுக்காக அதை ஏற்பாடு செய்து தருவதாக உறுதியளிக்கிறேன்; *Les Danicheff* நாடகத்தின் மறு அரங்கேற்றத்திற்குள் அது உங்கள் கைக்குக் கிடைத்துவிடும். தற்செயலாக, நாளை நான் எலிசீ மாளிகையில் (Élysée) காவல்துறைத் தலைவருடன் மதிய உணவு அருந்த இருக்கிறேன்.”

“என்னது? எலிசீ மாளிகையிலா?” என்று டாக்டர் கோட்டார்ட் இடி முழக்கம் போன்ற குரலில் வியப்புடன் கூவினார்.

“ஆம், திரு. கிரேவி அவர்களுடன்,” என்று ஸ்வான் பதிலளித்தான்; தனது இந்தக் கூற்று ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் கண்டு அவன் சற்றே சங்கடமடைந்தான்.

அதைக் கேட்ட அந்த ஓவியர், ஒரு நகைச்சுவைக்காக அந்த மருத்துவரிடம் இவ்வாறு கூறினார்:

“உங்களுக்கு இதுபோன்று அடிக்கடி அதிர்ச்சி ஏற்படும் பழக்கம் உண்டா?”

பொதுவாக, ஒரு விளக்கம் அளிக்கப்பட்டவுடன், கோட்டார்ட் “ஆஹா! சரி, சரி—இப்போது எல்லாம் தெளிவாகிவிட்டது,” என்று கூறிவிட்டு, அதன் பிறகு எந்தவித உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டையும் காட்டமாட்டார்.

ஆனால் இம்முறை, ஸ்வானின் இறுதி வார்த்தைகள் அவருக்கு வழக்கமான நிம்மதியை அளிப்பதற்குப் பதிலாக—அவரது ஆச்சரியத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தின. தன்னுடன் உணவருந்தும் ஒரு சாதாரண மனிதன்—எந்தவிதமான அரசுப் பதவியையோ அல்லது சிறப்புப் பட்டத்தையோ கொண்டிராத ஒருவன்—நேரடியாக நாட்டின் தலைவருடனேயே நெருக்கமாகப் பழகுகிறான் என்பதை அவரால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

“திரு. கிரேவி என்றா சொன்னீர்கள்? உங்களுக்குத் திரு. கிரேவியை *முன்பே தெரியுமா*?” என்று அவர் ஸ்வானிடம் கேட்டார். குடியரசுத் தலைவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று ஒரு அந்நியன் வந்து கேட்கும்போது, ​​அந்தச் சூழலைச் சமாளிக்கத் தெரியாமல் திகைத்து நிற்கும் ஒரு நகரக் காவலரைப் போன்ற—அறிவற்ற, நம்பமுடியாத பாவனையுடன் அவர் இவ்வாறு கேட்டார். (செய்தித்தாள்கள் குறிப்பிடுவது போல) அந்த அந்நியனின் வார்த்தைகளைக் கொண்டே “நாம் யாரை எதிர்கொண்டிருக்கிறோம்” என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் அந்தக் காவலர், அந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய பைத்தியக்காரனைப் பார்த்து, “உங்களை உடனே உள்ளே அனுமதிப்பார்கள்,” என்று உறுதிமொழி அளித்துவிட்டு, அவனைப் போலீஸ் நிலையத்திலுள்ள சிறப்பு மருத்துவப் பிரிவை நோக்கி வழிநடத்தி அனுப்புவாரே—அத்தகையதொரு பாவனையே கோட்டார்டின் முகத்திலும் தென்பட்டது.

“எனக்கு அவரைச் சற்றுத் தெரியும்; நாங்கள் இருவருக்கும் பொதுவான நண்பர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள்” (அந்தப் பொதுவான நண்பர் 'வேல்ஸ் இளவரசர்' என்பதைச் சொல்ல அவனுக்குத் துணிவு வரவில்லை); “அதுமட்டுமின்றி, அவர் மக்களை மிக எளிதாகவே விருந்துக்கு அழைக்கிறார்; மேலும் அந்த மதிய உணவு விருந்துகள் சற்றும் சுவாரஸ்யமானவை அல்ல என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன் — சொல்லப்போனால், அவை மிகவும் எளிமையானவை; உணவு மேஜையில் ஒருபோதும் எட்டு பேருக்கு மேல் இருப்பதில்லை,” என்று பதிலளித்தார் ஸ்வான்; அவர் — ஆகத் தோன்றிய ஒன்றை — மென்மையாக்க முயன்று கொண்டிருந்தார்.
...தன் எதிரில் இருப்பவரின் நன்மைக்காக, குடியரசுத் தலைவருடனான தனது தொடர்புகளைப் பற்றி அவர் சூசகமாக உணர்த்தினார்.

உடனடியாக, காட்டார்ட்—ஸ்வானின் வார்த்தைகளுக்கு மதிப்பளித்து—திரு. கிரேவியின் இல்லத்திற்கு வரும் அழைப்பின் மதிப்பு குறித்த ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்: அதாவது, அது மிகச் சிறிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று என்றும், முற்றிலும் சாதாரணமான ஒரு விஷயம் என்றும் அவர் கருதத் தொடங்கினார். அதன்பின், ஸ்வான்—மற்றவர்களைப் போலவே—எலிசீ மாளிகைக்கு அடிக்கடி செல்வதைக் கண்டு அவர் ஆச்சரியப்படுவதை நிறுத்திக்கொண்டார்; சொல்லப்போனால், அந்த விருந்துகளே சலிப்பூட்டுபவை என்று விருந்தினரான ஸ்வானே ஒப்புக்கொண்டிருந்த நிலையில், அத்தகைய மதிய விருந்துகளில் கலந்துகொள்ள வேண்டியிருந்ததற்காக அவர் ஸ்வான் மீது லேசான பரிதாபம் கூட கொண்டார்.

“ஆ! சரி, சரி—இப்போது விஷயம் தெளிவாகிவிட்டது,” என்று அவர் கூறினார்; சில கணங்களுக்கு முன்பு வரை சந்தேகத்துடன் பார்த்த ஒரு சுங்க அதிகாரி, உங்கள் விளக்கங்களைக் கேட்ட பிறகு, இப்போது உங்களுக்கு நுழைவு அனுமதி அளித்து, உங்கள் பெட்டிகளைத் திறக்காமலேயே உங்களைக் கடந்து செல்ல அனுமதிப்பது போன்ற ஒரு தொனியில் அவர் பேசினார்.

“ஓ, அந்த மதிய விருந்துகள் அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்காது என்பதை என்னால் முழுமையாக நம்ப முடிகிறது; அங்கே செல்வதற்கு உங்களிடம் உண்மையான நற்பண்பு இருக்க வேண்டும்,” என்று திருமதி வெர்டுரின் கூறினார். அவரைப் பொறுத்தவரை, குடியரசுத் தலைவர் என்பவர் மிகவும் சலிப்பூட்டக்கூடிய ஒரு நபர்; அவர் வசீகரமும் வற்புறுத்தும் அதிகாரமும் கொண்டவர் என்றும், அந்த அதிகாரங்களை அவர் தனது “விசுவாசிகள்” மீது பிரயோகித்திருந்தால், அவர்கள் தன்னை விட்டு விலகிச் செல்லும் நிலை கூட ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும் என்றும் அவர் கருதினார். “கேள்விப்பட்டவரை, அவருக்குக் காது சுத்தமாகக் கேட்காதாம்; அதோடு, அவர் கைகளால் தான் சாப்பிடுவாராம்.”

“அப்படியா? அப்படியென்றால், அங்கே செல்வது உங்களுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்காது,” என்று அந்த மருத்துவர், லேசான பரிதாப உணர்வுடன் கூறினார்; பின்னர், அந்த விருந்துகளில் கலந்துகொள்ளும் எட்டு விருந்தினர்களின் எண்ணிக்கையை நினைவுகூர்ந்த அவர்—வெறும் வேடிக்கை பார்க்கும் பார்வையாளரின் ஆர்வத்துடன் இல்லாமல், ஒரு மொழியியலாளரின் தீவிரத்துடன்—வேகமாகக் கேட்டார்: “அவை *நெருக்கமான* விருந்துகளா?”

இருப்பினும், குடியரசுத் தலைவர் மீது அவர் கொண்டிருந்த மதிப்பு இறுதியில் வெற்றி பெற்றது—ஸ்வானின் தன்னடக்கத்தையும், திருமதி வெர்டுரினின் வன்மத்தையும் அது முறியடித்தது. அதன் விளைவாக, ஒவ்வொரு இரவு விருந்திலும் காட்டார்ட் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இவ்வாறு கேட்பார்: “இன்று மாலை நாம் திரு. ஸ்வானைச் சந்திப்போமா? அவருக்குத் திரு. கிரேவியுடன் தனிப்பட்ட தொடர்புகள் உள்ளனவே.” “இதைத்தான் போலும் ‘ஜென்டில்மேன்’ (கண்ணியவான்) என்று அழைக்கிறார்கள்?” அவர் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, பல் மருத்துவக் கண்காட்சிக்கான அழைப்பிதழ் ஒன்றை திருமதி வெர்டுரினுக்கு அளிக்கும் அளவுக்குக் கூடச் சென்றார். —"நீங்களும், உங்களுடன் வருபவர் எவராயினும் அவரும் உள்ளே அனுமதிக்கப்படுவீர்கள்; ஆனால், நாய்களுக்கு மட்டும் உள்ளே அனுமதி இல்லை. உங்களுக்குப் புரிகிறது அல்லவா? இந்த விதி பற்றித் தெரியாமல் இருந்துவிட்டு, பின்னர் அதற்காக வருந்திய நண்பர்கள் எனக்கு இருந்திருக்கிறார்கள்; அதனால்தான் நான் இதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறேன்."

திருமதி வெர்டுரின் மீது இந்தத் தகவல் ஏற்படுத்திய எதிர்மறையான தாக்கத்தை திரு. வெர்டுரின் கவனித்தார்—அதாவது, ஸ்வான் தனக்குச் சக்திவாய்ந்த தொடர்புகள் பல இருந்தும், அவற்றைப் பற்றி ஒருபோதும் வாய் திறக்காமலே இருந்திருக்கிறார் என்ற அந்த உண்மையை அவர் உணர்ந்தார்.

வேறு எங்காவது வெளியூர்ச் சுற்றுலாவிற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தாலன்றி, ஸ்வான் அந்த 'சிறிய நண்பர் குழுவுடன்' மீண்டும் இணைவது வெர்டுரின் இல்லத்தில்தான். இருப்பினும், அவர் மாலை நேரத்தில்தான் அங்கு வருவார்; ஒடெட்டின் தொடர் வற்புறுத்தல்கள் இருந்தபோதிலும், இரவு விருந்துக்கான அவர்களின் அழைப்புகளை அவர் ஏறக்குறைய ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதே இல்லை.

—"நீங்கள் விரும்பினால், நான் உங்களுடன் மட்டும் தனியாகக் கூட இரவு உணவு உண்ணத் தயாராக இருக்கிறேன்," என்று அவள் அவனிடம் கூறுவாள்.

—"அப்படியென்றால், திருமதி வெர்டுரின் என்ன நினைப்பார்?"

—"ஓ, அது மிகவும் எளிது. என் ஆடை சரியான நேரத்தில் தயாராகவில்லை என்றோ, அல்லது நான் வந்த வாடகை வண்டி தாமதமாக வந்து சேர்ந்தது என்றோ நான் ஒரு சாக்குச் சொன்னால் போதும். அதைச் சமாளிக்க எப்போதும் ஒரு வழி இருக்கவே செய்யும்."

—"அது உங்கள் பெருந்தன்மை."

ஆனால் ஸ்வான் ஒரு கணக்குப்போட்டு வைத்திருந்தான்: ஒடெட்டுடன் நேரத்தைச் செலவிடுவதை விட, தான் வேறு சில இன்பங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறேன் என்பதை—அதாவது, இரவு உணவு முடிந்த *பிறகு* மட்டுமே அவளைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம்—அவளுக்கு உணர்த்தினால், அவனுக்கு அவள் மீதுள்ள மோகம் அவ்வளவு எளிதில் தணிந்துவிடாது என்று அவன் கருதினான். மேலும்—ஒடெட்டின் அழகை விட, தற்போது அவனைக் கிறங்கடித்திருந்த, ரோஜா மலரைப் போலப் புத்துணர்ச்சியும் பொலிவும் கொண்ட அந்த இளம் வேலைக்காரப் பெண்ணின் அழகையே அவன் எல்லையற்ற அளவில் அதிகம் விரும்பினான். எனவே, ஒடெட்டைப் பின்னர் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன், மாலைப் பொழுதின் முற்பகுதியை அந்த இளம் பெண்ணுடன் செலவிடவே அவன் தேர்ந்தெடுத்தான். இதே காரணங்களினால்தான், வெர்டுரின் இல்லத்திற்குச் செல்லும் வழியில் தன்னை அழைத்துச் செல்ல ஒடெட்டை வரவழைக்க அவன் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொண்டதே இல்லை. அந்த இளம் வேலைக்காரப் பெண், ஸ்வானின் வீட்டிற்கு அருகிலேயே, அவனது சாரதி ரெமிக்குத் தெரிந்த ஒரு தெருமுனையில் அவனுக்காகக் காத்திருப்பாள்; அவள் வண்டிக்குள் ஏறி ஸ்வானின் அருகில் அமர்ந்துகொள்வாள்; வெர்டுரின் இல்லத்தின் வாசலில் வண்டி வந்து நிற்கும் வரை, அவள் ஸ்வானின் அணைப்பிலேயே லயித்துக்கிடப்பாள். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும்—அன்று காலையில் அவன் அனுப்பிய ரோஜா மலர்களைச் சுட்டிக்காட்டி, திருமதி வெர்டுரின் அவனை விளையாட்டுத்தனமாகச் சீண்டி (“உன்மேல் எனக்குக் கோபம்!”) ஒடெட்டின் அருகிலுள்ள இருக்கையில் அமருமாறு சைகை காட்டிய அதே வேளையில்—அங்கிருந்த பியானோ கலைஞர், அவ்விருவருக்காகவும் வின்டூயிலின் அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கை வாசிப்பார்; அதுவே, சொல்லப்போனால், அவர்களின் காதலின் தேசிய கீதமாகவே உருவெடுத்திருந்தது. அது வயலின்களின் நீண்ட அதிர்வுகளுடன் (tremolos) தொடங்கும்—அந்த ஒலிகள், சில இசைக்கட்டங்கள் வரை தனித்து ஒலித்து, முழு அரங்கின் கவனத்தையும் ஆக்கிரமித்து நிற்கும்—பின்னர், மிகத் திடீரென, அவை பிரிந்து விலகிச் செல்வது போலத் தோன்றும்; பிறகு—பீட்டர் டி ஹூச் (Pieter de Hooch) வரைந்த ஓவியங்களில், பாதி திறந்த கதவின் குறுகிய சட்டகம் கூடுதல் ஆழத்தை உணர்த்துவது போலவே—அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கு வெகு தொலைவில் தோன்றும்; தனித்துவமான வண்ணத்துடன், இடைப்பட்ட ஒளியின் மென்மையான மெத்தையில் குளித்தவாறு—நடனமாடுவது போலவும், கிராமியத் தன்மை கொண்டதாகவும், இடையிடையே செருகப்பட்டதாகவும், ஒரு அத்தியாயம் போலவும்—வேறொரு உலகத்தைச் சேர்ந்ததாகவும் அது ஒலிக்கும். அது எளிமையான, அழியாத அலைகளாய் மிதந்து செல்லும்; அதே விவரிக்க இயலாத புன்னகையுடன், தன் அருளின் பரிசுகளை ஆங்காங்கே வாரி இறைக்கும்; ஆயினும் இப்போது, ​​அதன் உள்ளே ஒருவித ஏமாற்றத்தின் இழையைத் தன்னால் உணர முடிவதாக ஸ்வான் கற்பனை செய்துகொண்டான். அது சுட்டிக்காட்டிய அந்த மகிழ்ச்சியின் பயனற்ற தன்மையை, அந்த இசைத் துணுக்கே உணர்ந்துகொண்டது போலத் தோன்றியது. அதன் மெல்லிய அழகிற்குள், ஏதோ ஒரு 'முடிவுற்ற' தன்மை குடிகொண்டிருந்தது—அது, வருத்தத்தின் பின்விளைவாக ஏற்படும் பற்றின்மையைப் போன்றிருந்தது. ஆனால் அது அவனுக்குப் பெரிதாகப் படவில்லை; அந்த இசையை அவன் அதன் கலைத்துவத்திற்காகவோ—அல்லது அதை இயற்றிய இசையமைப்பாளருக்கு ஸ்வான், ஒடெட் ஆகிய இருவரின் இருப்பைப் பற்றியே தெரியாதிருந்த நிலையில், அவர் எதை வெளிப்படுத்த நினைத்திருப்பார் என்பதற்காகவோ—அல்லது வரும் நூற்றாண்டுகளில் அதைக் கேட்கப்போகும் எண்ணற்ற பிறருக்காகவோ—அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, அதைத் தன் காதலின் ஒரு அடையாளமாகவே, ஒரு நினைவுச் சின்னமாகவே அவன் கருதினான்: வெர்டுரின் தம்பதியினருக்கும் சரி, அந்த இளம் பியானோ கலைஞருக்கும் சரி—ஒடெட்டின் நினைவை அவனது நினைவோடு ஒரே நேரத்தில் தூண்டி, அவ்விருவரையும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு பிணைப்பாகவே அந்த இசைத் துணுக்கு விளங்கியது; அதுவே...உண்மையில், எந்த அளவிற்கு என்றால்—ஒடெட் ஒரு கணநேர விருப்பத்தின் பேரில் அவனைக் கேட்டுக்கொண்டதால்—ஒரு கலைஞரை வைத்து அந்த முழு 'சொனாட்டா'வையும் (sonata) தனக்காக வாசிக்கச் செய்யும் தனது திட்டத்தையே அவன் கைவிட்டுவிட்டான்; அந்த இசையில் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்ததோ அந்த ஒரே ஒரு இசைப்பகுதி மட்டுமே. "மீதிப் பகுதிகள் உனக்கு எதற்கு?" என்று அவள் அவனிடம் கேட்டிருந்தாள். "அது *நமது* இசைப்பகுதி அல்லவா?" ஆம், உண்மையில்—அவள் மிக அருகில் கடந்து சென்றாலும், அதே சமயம் முடிவற்ற தொலைவில் விலகியே நின்ற அந்தத் தருணத்தில்—அவள் மற்றவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவர்களை அவள் உள்ளூர அறியவில்லை என்ற எண்ணம் அவனுக்குத் துயரத்தை அளித்தது. அவளுக்கு ஒரு தனித்துவமான அர்த்தமும், அவர்களுக்கு முற்றிலும் அந்நியமான, உள்ளார்ந்த மற்றும் நிலையான அழகும் இருப்பதை எண்ணி அவன் வருந்தினான்; இது எத்தகையது என்றால்—ஒரு அன்பிற்குரிய பெண் பரிசளித்த நகையையோ அல்லது எழுதிய கடிதங்களையோ பெறும்போது—அந்த நகையின் ஒளியையோ அல்லது மொழியின் சொற்களையோ நாம் வெறுப்பது போன்றதே ஆகும்; ஏனெனில், அந்தப் பொருட்கள் ஒரு கணநேர உறவின் சாரத்திலிருந்தோ அல்லது அந்தத் தனிநபரின் ஆன்மாவிலிருந்தோ மட்டுமே பிரத்யேகமாகப் படைக்கப்படவில்லை என்ற எண்ணம் நமக்கு எழுகிறது.

பெரும்பாலும் என்ன நடக்கும் என்றால், வெர்டுரின்ஸ் (Verdurins) இல்லத்திற்குச் செல்வதற்கு முன், அந்த இளம் பணிப்பெண்ணுடன் அவன் நீண்ட நேரம் செலவிட்டுவிடுவான்; அதனால், அங்கே பியானோ கலைஞர் அந்த 'சிறிய இசைப்பகுதியை' (little phrase) வாசித்து முடித்ததும், ஒடெட் வீடு திரும்புவதற்கான நேரம் நெருங்கிவிட்டதை ஸ்வான் உணர்ந்துகொள்வான். அவன் அவளைத் துணையாக அழைத்துச் சென்று, 'ஆர்க் டி ட்ரியோம்ப்' (Arc de Triomphe) வெற்றி வளைவின் பின்புறம் அமைந்துள்ள 'ரூ லா பெரூஸ்' (Rue La Pérouse) வீதியில் இருக்கும் அவளது சிறிய தனி வீட்டின் வாசல் வரை விட்டு வருவான். ஒருவேளை இந்த காரணத்தினால்தான்—அவளிடம் ஒரே நேரத்தில் அனைத்து சலுகைகளையும் கேட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே—அவன் ஒரு இன்பத்தைத் தியாகம் செய்தான்; அந்த இன்பம் என்னவென்றால், மாலையின் முற்பகுதியிலேயே அவளைச் சந்திப்பதும், வெர்டுரின்ஸ் இல்லத்திற்கு அவளுடன் சேர்ந்தே செல்வதும் ஆகும் (இதை அவன் குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதினான்). அதற்குப் பதிலாக, அவளுடன் சேர்ந்தே அங்கிருந்து வெளியேறும் உரிமையை—அவளே அவனுக்கு வழங்கியிருந்த அந்த உரிமையை—நடைமுறைப்படுத்துவதையே அவன் தேர்ந்தெடுத்தான்; இந்தச் சிறப்புரிமைக்கு அவன் மிக அதிக மதிப்பளித்தான்; ஏனெனில், இதன் மூலம் வேறு யாரும் அவளைப் பார்ப்பதில்லை என்றும், தங்களுக்கு இடையில் யாரும் குறுக்கிடுவதில்லை என்றும், அவளிடமிருந்து விடைபெற்ற பிறகும் அவள் தன்னுடன் இருப்பதைத் தடுப்பதற்கு ஏதுமில்லை என்றும் அவன் உணர்ந்தான்.

இவ்வாறாகவே அவள் ஸ்வானின் குதிரை வண்டியில் வீடு திரும்புவாள்; ஒரு மாலைப் பொழுதில், அவள் மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தபோது, ​​ஸ்வான் அவளிடம் "நாளை சந்திப்போம்" என்று விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தான்; அப்போது அவள், வீட்டின் முன்புறம் அமைந்திருந்த சிறிய தோட்டத்திலிருந்து ஒரு கடைசி 'கிரிஸான்தமம்' (chrysanthemum) மலரை அவசரமாகப் பறித்து, அவன் புறப்படுவதற்கு முன் அவனிடம் அளித்தாள். அவன் வீடு திரும்பும் பயணம் முழுவதும், அந்த மலரைத் தன் இதழ்களோடு இறுக்கமாகப் பதித்து அணைத்தவாறே எடுத்துச் சென்றான். சில நாட்கள் கழித்து, அந்தப் பூ வாடியதும், அவன் அதை கவனமாகத் தனது எழுதும் மேசையில் பூட்டி வைத்தான்.

ஆயினும், அவன் ஒருபோதும் அவளுடைய வீட்டிற்குள் உண்மையில் நுழைந்ததில்லை. அவளுக்கு மிகவும் இன்றியமையாத அந்தச் சடங்கான 'தேநீர் அருந்துவதில்' பங்கேற்பதற்காக, பிற்பகலில் என இருமுறை மட்டுமே அவன் உள்ளே சென்றிருந்தான். அந்தச் சிறிய தெருக்களின் தனிமையும் வெறுமையும் (பெரும்பாலும் சிறிய, அருகருகே அமைந்த நகர வீடுகளால் ஆனவை; அவற்றின் ஒரே மாதிரியான தன்மை, ஆங்காங்கே திடீரெனத் தென்படும் சில தீய குடிசைகளால் உடைக்கப்பட்டது—இந்தப் பகுதிகள் இன்னும் ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய பெயரைக் கொண்டிருந்த நாட்களின் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமாகவும், அசுத்தமான எச்சமாகவும் அவை இருந்தன); தோட்டத்திலும் மரங்களிலும் தங்கியிருந்த பனி; அந்தப் பருவத்தின் சீரற்ற சூழல்; இயற்கையின் அருகாமை—இந்தக் கூறுகள் அனைத்தும், அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் கண்ட வெப்பத்திற்கும் பூக்களுக்கும் ஒரு கூடுதல் மர்மத் தன்மையைச் சேர்த்தன.

அவரது இடதுபுறத்தில்—உயர்த்தப்பட்ட தரைத்தளத்தில்—ஓடெட்டின் படுக்கையறை இருந்தது (அது பின்புறம் ஒரு சிறிய, இணையான தெருவைப் பார்த்தவாறு இருந்தது). அங்கிருந்து, அடர் வண்ணங்களில் வர்ணம் பூசப்பட்ட சுவர்களாலும், கீழைத்தேயத் துணிகள், துருக்கிய ஜெபமாலைகள், மற்றும் ஒரு பட்டுக்கயிற்றில் தொங்கவிடப்பட்ட ஒரு பெரிய ஜப்பானிய விளக்கு (இருப்பினும், பார்வையாளர்களுக்கு மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் நவீன வசதிகளை இழக்கச் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக, அது வாயு விளக்கால் ஒளிரூட்டப்பட்டது) ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு நேரான படிக்கட்டு, வரவேற்பறைக்கும் சிறிய கூடத்திற்கும் மேலே சென்றது. இந்த அறைகளுக்கு முன்னால் ஒரு குறுகிய முகப்பு மண்டபம் இருந்தது; அதன் சுவர்கள்—தங்க முலாம் பூசப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு தோட்டப் பந்தலால் பின்னப்பட்டிருந்தன—அதன் முழு நீளத்திற்கும் ஒரு செவ்வக வடிவ செடி வளர்க்கும் பெட்டி வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தது; அதற்குள், ஒரு பசுமைக்குடிலில் பூத்திருப்பது போல, அந்தப் பெரிய செவ்வந்திப் பூக்களின் ஒரு வரிசை நின்றிருந்தது—அவை அக்காலத்தில் அரிதானவையாக இருந்தபோதிலும், பிற்காலத்தில் தோட்டக்கலை வல்லுநர்கள் வெற்றிகரமாக வளர்த்தெடுக்கவிருந்த அற்புதமான மாதிரிகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தன. கடந்த ஆண்டிலிருந்து அவர்களை மையமாகக் கொண்டிருந்த அந்த மோகத்தால் ஸ்வான் எரிச்சலடைந்திருந்தான்; ஆனாலும் இந்த முறை, சாம்பல் நிற நாட்களில் ஒளிரும் அந்த நிலையற்ற நட்சத்திரங்களின் நறுமணக் கதிர்களால் அறையின் இருள் இளஞ்சிவப்பு, ஆரஞ்சு மற்றும் வெள்ளை நிறக் கோடுகளால் மின்னியதைக் கண்டு அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். ஒடெட், கழுத்தும் கைகளும் திறந்த நிலையில், இளஞ்சிவப்புப் பட்டு அங்கி அணிந்து அவனை வரவேற்றாள். சீனத் தோட்டங்களில் நின்றிருந்த பிரம்மாண்டமான பனை மரங்களாலோ, அல்லது புகைப்படங்கள், ரிப்பன் வளைவுகள் மற்றும் விசிறிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திரைகளாலோ நிழலிடப்பட்ட, வரவேற்பறையின் மூலைகளில் மறைந்திருந்த பல மர்மமான சிறிய மறைவிடங்களில் ஒன்றில் அவள் அவனைத் தன் அருகில் அமர வைத்தாள். அவள் அவனிடம், "உங்களுக்கு இப்படி வசதியாக இல்லை; பொறுங்கள்—நான் உங்களைச் சரியாக அமர வைக்கிறேன்" என்று சொல்லியிருந்தாள். பிறகு, அவளாகவே உருவாக்கிய ஏதோவொன்றிற்காகப் பயன்படுத்தக்கூடிய அந்தச் சிறு தற்பெருமைச் சிரிப்புடன், ஸ்வானின் தலைக்குப் பின்னாலும் கால்களுக்குக் கீழேயும் ஜப்பானியப் பட்டு மெத்தைகளை அவள் அடுக்கினாள்—அத்தகைய செல்வங்களால் அவள் திளைத்தவள் போலவும், அவற்றின் மதிப்பைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாதவள் போலவும் அவற்றைப் பிசைந்தாள். ஆனால், அந்தப் பிற்பகல் குளிர்காலத்தின், ஏற்கெனவே கிட்டத்தட்ட இரவு போன்றிருந்த அந்திப்பொழுதின் நடுவே, அவை மேலும் நீடித்த, மேலும் இளஞ்சிவப்பான, மேலும் மனிதத்தன்மை வாய்ந்த ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தை மீண்டும் தோன்றச் செய்தன—ஒருவேளை, ஜன்னல்கள் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தியும் மறைத்தும் காட்டிய அந்த இருப்பின் மர்மத்தின் முன் திகைத்து நின்ற, கீழே தெருவில் இருந்த ஏதோவொரு காதலனின் கற்பனையை அது தூண்டியிருக்கலாம்.
விளக்குகள் மீண்டும் ஏற்றப்பட்டதும், அவள் அந்த வேலைக்காரன் அவற்றை அதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் சரியாக வைக்கிறானா என்று கண்காணித்தாள். அவன் அவற்றில் ஒன்றைக்கூட இடம் மாற்றி வைத்தால், அவளுடைய வரவேற்பறையின் ஒட்டுமொத்தத் தோற்றமும் கெட்டுவிடும் என்றும், மென்மையான வெல்வெட் துணியால் மூடப்பட்ட சாய்வான முக்காலியில் வைக்கப்பட்டிருந்த அவளுடைய உருவப்படம் போதிய வெளிச்சமின்றித் தெரியும் என்றும் அவள் உணர்ந்தாள். அதன் விளைவாக, அவள் அந்தத் திறமையற்ற மனிதனின் அசைவுகளை ஒருவித பதற்றத்துடன் பின்தொடர்ந்தாள்; சேதமடைந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் அவளே சுத்தம் செய்ய வற்புறுத்திய இரண்டு பூந்தொட்டிகளுக்கு மிக அருகில் அவன் உரசியபோது, அவனைக் கடுமையாகக் கண்டித்தாள். பின்னர், அவன் அவற்றைச் சேதப்படுத்திவிட்டானா என்பதை உறுதிசெய்ய, அவளே சென்று அவற்றை உன்னிப்பாகப் பரிசோதித்தாள். அவளுடைய சீன அலங்காரப் பொருட்களின் வடிவங்கள் அனைத்தும் அவளுக்கு "வேடிக்கையாக" இருந்தன—இந்தக் குணத்தை அவள் தனது ஆர்க்கிட் மலர்களுக்கும், குறிப்பாக கேட்லியா மலர்களுக்கும் கற்பித்தாள்; இவை, செவ்வந்திப் பூக்களுடன் சேர்ந்து, அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த மலர்களாக இருந்தன, ஏனெனில் அவை மலர்களைப் போலவே தோற்றமளிக்காமல், பட்டு அல்லது சாட்டினால் செய்யப்பட்ட பொருட்களைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒரு தனித்துவமான சிறப்பைக் கொண்டிருந்தன. "அது என் கோட்டின் உள் துணியிலிருந்து வெட்டப்பட்டது போல் தெரிகிறது," என்று அவள் ஸ்வானிடம் குறிப்பிட்டாள். அவள் மிகவும் 'கவர்ச்சிகரமானது' என்று கருதிய ஒரு ஆர்க்கிட் மலரைச் சுட்டிக்காட்டி, இயற்கை தனக்கு அளித்த அந்த நேர்த்தியான, எதிர்பாராத சகோதரியின் மீது ஒருவித மதிப்பைக் காட்டினாள். உயிரினங்களின் வரிசையில் அவளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தாலும், அது மிகவும் நுட்பமானதாகவும், பல பெண்களை விட மிகவும் தகுதியானதாகவும் இருந்ததால், அவள் தனது வரவேற்பறையில் அதற்கு ஓர் இடத்தைக் கொடுத்திருந்தாள். அவள் அவனுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காட்டினாள்—நெருப்பு நாக்குகளுடன் ஒரு பீங்கான் ஜாடியை அலங்கரித்த அல்லது நெருப்புத் தடுப்பில் எம்ப்ராய்டரி செய்யப்பட்டிருந்த கற்பனை உயிரினங்கள்; ஒரு ஆர்க்கிட் பூங்கொத்தின் இதழ்கள்; மாணிக்கம் பதிக்கப்பட்ட கண்களுடன் நைலோ பூசப்பட்ட வெள்ளியால் ஆன ஒரு ஒட்டகம், அது ஒரு மரகதத் தேரைக்கு அருகில் அடுப்பு மேடையின் மீது அமர்ந்திருந்தது—அவள், அந்த உயிரினங்களின் தீய குணத்தைக் கண்டு பயப்படுவது போலவும், அந்த அரக்கர்களின் நகைச்சுவையான அபத்தத்தைக் கண்டு சிரிப்பது போலவும், மலர்களின் அநாகரிகத்தைக் கண்டு வெட்கப்படுவது போலவும் மாறி மாறி நடித்தாள். மேலும், அவள் தன் 'அன்புக்குரியவை' என்று அழைத்த அந்த ஒட்டகத்தையும் தேரையையும் சென்று முத்தமிட வேண்டும் என்ற அடக்க முடியாத உந்துதலை உணர்ந்தாள். மேலும் இந்தப் பாசாங்குகள், அவளுடைய சில பக்திகளின் நேர்மைக்கு முரணாக இருந்தன—குறிப்பாக லாகெட்டின் அன்னை மீதான பக்தி; அவள் நைஸில் வாழ்ந்தபோது, ஒருமுறை அவளை ஒரு மரண நோயிலிருந்து குணப்படுத்தியவர் அவர்; அந்த அன்னையின் தங்கப் பதக்கத்திற்கு எல்லையற்ற சக்தி இருப்பதாகக் கருதி, அவள் அதைத் தன் உடலில் எப்போதும் அணிந்திருந்தாள். ஒடெட் ஸ்வானுக்கு "அவனுடைய" தேநீரைத் தயாரித்தாள்; அவள் அவனிடம், "எலுமிச்சையா அல்லது கிரீமா?" என்று கேட்டாள். அவன் "கிரீம்" என்று பதிலளித்தபோது, அவள் சிரித்துக்கொண்டே அவனிடம், "ஒரு மேகம்!" என்றாள். அவன் அது அருமை என்று கூறியபோது: "பார்த்தாயா? உனக்கு என்ன பிடிக்கும் என்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்." உண்மையில், இந்தத் தேநீர் அவளைப் போலவே ஸ்வானுக்கும் ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொருளாகத் தோன்றியது; மேலும், காதலுக்குத் தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ளவும், தன் நீடித்த தன்மைக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கவும் ஒரு பெரும் தேவை இருக்கிறது. மாறாக, அது இல்லாமல் அந்த இன்பங்கள் இருந்திருக்காது, அது முடிந்த கணமே மறைந்துவிடும். அதனால், மாலை ஏழு மணிக்கு அவளை விட்டுப் பிரிந்து, வீட்டிற்குச் சென்று மாலைக்காகத் தயாராகும்போது, தன் கூபே காரில் பயணம் முழுவதும், அந்த மதியம் தனக்கு அளித்த மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியாமல், அவன் தனக்குத்தானே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டான்: "அவளைப் போன்ற ஒரு சின்னப் பெண் கிடைத்தால் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்—அவளிடம் அந்த அரிய பொருளைக் கண்டறிய முடியும்: நல்ல தேநீர்." ஒரு மணி நேரம் கழித்து, அவனுக்கு ஒடெட்டிடமிருந்து ஒரு குறிப்பு வந்தது. பிரிட்டிஷ் இறுக்கமான பாவனையுடன், உருவமற்ற எழுத்துக்களுக்கு ஒரு ஒழுக்கமான தோற்றத்தை அளித்திருந்த அந்தப் பெரிய கையெழுத்தை அவன் உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டான். அவனுடையதை விடக் குறைவான பாரபட்சம் கொண்ட கண்களுக்கு, அந்த எழுத்துக்கள் ஒருவேளை சிந்தனைக் கோளாறு, கல்வி இல்லாமை, நேர்மையின்மை மற்றும் மனவுறுதி இல்லாமை ஆகியவற்றைக் காட்டிக்கொடுத்திருக்கலாம். ஸ்வான் தன் சிகரெட் பெட்டியை ஒடெட்டிடம் விட்டுச் சென்றிருந்தான். "ஏன் உன் இதயத்தையும் அங்கே விட்டுச் செல்லவில்லை? நான் உன்னை அதைத் திரும்ப எடுத்துச் செல்ல அனுமதித்திருக்க மாட்டேன்."

அவன் அவளை இரண்டாவது முறை சந்தித்தது ஒருவேளை இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. அன்று அவன் அவள் வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில்—உண்மையில், அவளைச் சந்திக்க நேர்ந்த ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் போலவே—அவன் அவளைத் தன் மனதில் கற்பனை செய்து பார்த்தான்; அவளுடைய முகத்தைக் கவர்ச்சிகரமானதாகக் காண்பதற்காக, அவளுடைய புத்தம் புதிய, ரோஜா நிறக் கன்ன எலும்புகளை மட்டும் மனதளவில் தனிமைப்படுத்தி, கன்னங்களைப் புறக்கணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை அவன் உணர்ந்தான் (ஏனெனில் அந்தக் கன்னங்கள் பெரும்பாலும் வெளிறி, தொய்ந்து, அல்லது சில சமயங்களில் சிறிய சிவப்புப் புள்ளிகளால் நிறைந்திருந்தன). இந்த நிலை, இலட்சியம் அடைய முடியாதது என்பதற்கும் மகிழ்ச்சி ஒரு சாதாரணமானதே என்பதற்கும் சான்றாக அவனை வருத்தமடையச் செய்தது. அவள் பார்க்க விரும்பிய ஒரு செதுக்கு ஓவியத்தை அவன் அவளுக்குக் கொண்டு வந்திருந்தான். அவள் சற்று உடல்நலக்குறைவாக உணர்ந்தாள்; ஊதா நிற க்ரேப் டி ஷைன் இரவு ஆடையை அணிந்து, அழகாக எம்ப்ராய்டரி செய்யப்பட்ட அந்தத் துணியை ஒரு போர்வையைப் போலத் தன் மார்பின் குறுக்கே இழுத்துப் போர்த்தியபடி அவனை வரவேற்றாள். அவனருகில் நின்று, அவிழ்த்து விடப்பட்ட தன் கூந்தலைக் கன்னங்களில் விழவிட்டு, தான் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த செதுக்கு ஓவியத்தை நோக்கிச் சோர்வின்றிச் சாய்வதற்காக ஒரு காலைச் சற்றே ஆடும் தோரணையில் மடக்கி—தன் தலையைச் சாய்த்து, (உயிரோட்டம் இல்லாதபோது மிகவும் சோர்வாகவும் வாட்டமாகவும் காணப்படும்) அவளது பெரிய கண்களுடன்—சிஸ்டைன் தேவாலயத்தில் உள்ள ஒரு சுவரோவியத்தில் காணப்படும் எத்திரோவின் மகளான சிப்போராவின் உருவத்தை அவள் ஒத்திருந்தது ஸ்வானுக்கு வியப்பளித்தது. தலைசிறந்த ஓவியர்களின் ஓவியங்களில், நம்மைச் சுற்றியுள்ள யதார்த்தத்தின் பொதுவான பண்புகளை மட்டுமல்லாமல், பொதுமைப்படுத்தலுக்கு மிகக் குறைந்த இடமளிப்பதாகத் தோன்றும் நமக்குத் தெரிந்த முகங்களின் தனிப்பட்ட அம்சங்களையும் துல்லியமாகத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் ஸ்வானுக்கு எப்போதுமே ஒரு விசித்திரமான ஆர்வம் இருந்தது: உதாரணமாக, அன்டோனியோ ரிஸ்ஸோ வரைந்த டோஜ் லோரெடனின் மார்பளவுச் சிலையின் இழைகளில், கன்ன எலும்புகளின் எடுப்பான தோற்றம், புருவங்களின் சாய்வு, மற்றும் உண்மையில், அவரது சாரதியான ரெமியுடனான வியக்கத்தக்க ஒற்றுமை; அல்லது, கிர்லாண்டாயோவின் ஒரு ஓவியத்தின் வண்ணங்களுக்குக் கீழே, எம். டி-யின் மூக்கு.
...பாலன்சி; டின்டோரெட்டோ வரைந்த ஒரு உருவப்படத்தில், சதைப்பற்றுள்ள கன்னத்தின் மீது படரும் மீசை-தாடியின் முதல் வளர்ச்சி, மூக்கின் கூர்மையான வளைவு, ஊடுருவும் பார்வை, டாக்டர் டு போல்போனின் இமைகளில் தெரியும் தடிப்பு. ஒருவேளை—தன் வாழ்நாளைச் சமூக நிகழ்வுகளுக்கும் உரையாடல்களுக்கும் மட்டுமே அர்ப்பணித்துவிட்டோமே என்ற குற்றவுணர்வின் கீற்றை எப்போதும் தன் நெஞ்சில் சுமந்து வந்ததால்—அந்தப் பெரும் கலைஞர்களும் இத்தகைய முகங்களை இன்பத்துடன் நோக்கியிருப்பதையும், அவற்றைச் தங்கள் படைப்புகளில் இணைத்திருப்பதையும் கண்டபோது, ​​அவர்கள் தனக்கு ஒருவிதமான கருணைமிக்க மன்னிப்பை வழங்கியிருப்பதாகவே அவன் நம்பினான்; ஏனெனில், அத்தகைய முகங்களே அப்படைப்புகளுக்குத் தனித்துவமானதொரு எதார்த்தத்தையும் உயிரோட்டத்தையும்—ஒரு நவீனச் சுவையையும்—வழங்குகின்றன. அல்லது ஒருவேளை, சமூக வட்டாரத்தின் மேலோட்டமான களிப்புகளால் அவன் முழுமையாக மயக்கப்பட்டுவிட்டிருந்ததால், ஒரு பழங்காலக் கலைப்படைப்பிற்குள், தன் சொந்தக் காலத்தைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் பெயர்களைச் சுட்டிக்காட்டும்—எதிர்பாராத அதே சமயம் புத்துணர்ச்சியூட்டும்—இத்தகைய குறிப்புகளைக் கண்டறிய வேண்டிய அவசியத்தை அவன் உணர்ந்திருக்கலாம். அல்லது இதற்கு நேர்மாறாக, அவனிடம் எஞ்சியிருந்த கலைமனப்பான்மையின் காரணமாகவே, அந்தத் தனித்துவமான பண்புகள் ஒரு பரந்த பொதுவான முக்கியத்துவத்தைப் பெற்ற கணத்தில் அவனுக்குப் பேரானந்தத்தை அளித்திருக்கலாம்; அதாவது, ஒரு பழங்கால உருவப்படத்தில்—அது சித்தரிக்க முற்பட்ட மூல வடிவத்திற்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத வகையில்—அப்பண்புகள் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு, விடுவிக்கப்பட்டுத் தோன்றுவதை அவன் உணர்ந்த கணத்தில் அந்த இன்பம் அவனுக்குக் கிடைத்திருக்கலாம். எது எப்படியாயினும்—ஒருவேளை, கடந்த சில காலமாக அவன் அனுபவித்து வந்த உணர்வுகளின் செழுமையே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம் (அந்தச் செழுமை அவனுக்கு முதன்மையாக இசையின் மீதான காதலின் வாயிலாகக் கிடைத்திருந்தாலும், அது ஓவியத்தின் மீதான அவனது ரசனையையும் செழுமைப்படுத்தியிருந்தது)—அந்தத் தருணத்தில் அவன் அடைந்த இன்பம் மிக ஆழமானதாக இருந்தது; மேலும், அது ஸ்வான் மீது ஒரு நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியதாகவும் அமைந்தது. அந்த இன்பம், சாண்ட்ரோ டி மரியானோ வரைந்த *ஜிப்போரா* (Zipporah) ஓவியத்திற்கும், ஒடெட் என்ற பெண்ணுக்கும் இடையே இருந்த ஒற்றுமையைக் கண்டதில் அவனுக்குக் கிடைத்தது; சாண்ட்ரோ டி மரியானோவை இன்று யாரும் விரும்பி "பாட்டிசெல்லி" (Botticelli) என்ற பிரபலமான புனைப்பெயரால் அழைப்பதில்லை—ஏனெனில், அப்பெயர் இப்போது அந்த ஓவியனின் உண்மையான படைப்புத் தொகுப்பை நினைவூட்டுவதற்குப் பதிலாக, பொதுமக்களின் மனதில் மலிவானதாகவும் போலியானதாகவும் மாறிப்போன ஒரு சலிப்பூட்டும் பிம்பத்தையே நினைவூட்டுகிறது. அவன் இனி ஒடெட்டின் முகத்தை, அவளது கன்னங்களின் ஒப்பீட்டுத் தரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டோ, அல்லது—அவன் அவளை முத்தமிடத் துணிந்து, தன் இதழ்களால் அவளது கன்னங்களைத் தீண்ட நேர்ந்தால்—அவற்றில் தான் கண்டடையக்கூடும் என்று கற்பனை செய்த முற்றிலும் புலன்சார்ந்த மென்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டோ மதிப்பிடவில்லை; மாறாக, அவளது முகத்தை நுட்பமான, அழகான கோடுகளின் ஒரு தொகுப்பாகவே அவன் நோக்கினான். அவனது பார்வை அக்கோடுகளை அவிழ்த்துப் பிரித்து, அவற்றின் வளைவுகளின் போக்கைப் பின்தொடர்ந்து, அவளது கழுத்தின் பின்பகுதியின் தாளலையையும், அவளது கூந்தலின் நீர்வீழ்ச்சி போன்ற சரிவையும், அவளது இமைகளின் மெல்லிய வளைவையும் ஒன்றிணைத்து இணக்கப்படுத்தியது; இது அவளது உண்மையான இயல்பு தெளிவாகவும் விளக்கமாகவும் வெளிப்படும் ஒரு ஓவியத்தைப் போன்றிருந்தது.

அவன் அவளையே உற்று நோக்கினான்; ஒரு சுவரோவியத்தின் ஒரு துண்டு அவளது முகத்திலும் உடலிலும் தென்பட்டது—அது, ஒடெட்டின் அருகில் இருக்கும்போதோ அல்லது அவளைப் பற்றி நினைக்கும்போதோ, அவன் இனிமேல் தொடர்ந்து அவளிடம் மீண்டும் கண்டடையத் தேடும் ஒரு துண்டாக அமைந்தது. அந்த ஃப்ளோரன்ஸ் கலைப்படைப்பின் (Florentine masterpiece) சாயலை அவளிடம் கண்டதாலேயே அவன் அநேகமாக அப்படைப்பை மிகவும் போற்றியிருந்தாலும், அந்தச் சாயல் அவளுக்கும் ஒரு தனித்துவமான அழகை அளித்து, அவளை இன்னும் அதிக விலைமதிப்புள்ளவளாக மாற்றியது. மாபெரும் சாண்ட்ரோவின் (Sandro) கண்களுக்கே கூட மிகவும் வசீகரமானவளாகத் தோன்றக்கூடிய ஒருத்தியின் உண்மையான மதிப்பை உணராமல் போனதற்காக ஸ்வான் தன்னைத்தானே கடிந்துகொண்டான்; அதே சமயம், ஒடெட்டைப் பார்ப்பதில் தனக்குக் கிடைத்த இன்பம், தனது சொந்த அழகியல் உணர்வுகளுக்குள்ளேயே நியாயப்படுத்தப்படுவதைக் கண்டு அவன் தன்னைத்தானே பாராட்டிக்கொண்டான். ஒடெட்டைப் பற்றிய எண்ணத்தைத் தனது மகிழ்ச்சிக் கனவுகளுடன் இணைத்துக்கொண்டதன் மூலம், தான் இதுவரை நம்பியிருந்தது போல ஒரு முழுமையற்ற சமரசத்திற்குத் தான் இணங்கிவிடவில்லை என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்—ஏனெனில், அவளிடம் அவனது மிகவும் நுட்பமான கலை ரசனைகள் முழுமையான திருப்தியைக் கண்டடைந்தன. இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், ஒடெட் தான் விரும்பிய பெண்ணாக மாறுவதற்குச் சிறிதும் நெருக்கமாகவில்லை என்பதை அவன் உணரத் தவறினான்—ஏனெனில், துல்லியமாகச் சொல்வதானால், அவனது விருப்பம் எப்போதும் அவனது அழகியல் ரசனைகளுக்கு முற்றிலும் எதிர் திசையிலேயே அமைந்திருந்தது. "ஃப்ளோரன்ஸ் கலைப்படைப்பு" என்ற சொற்றொடர் ஸ்வானுக்கு ஒரு மகத்தான சேவையைச் செய்தது. ஒரு தலைப்பைப் போலவே செயல்பட்டு, ஒடெட்டின் பிம்பம் முன்பு நுழைய அனுமதி மறுக்கப்பட்ட ஒரு கனவுலகத்திற்குள் நுழைவதற்கு அது வழிவகுத்தது; அந்த உலகத்தில் அவள் ஒரு புதிய உயர்குணத்தையும் மேன்மையையும் பெற்றுத் திகழ்ந்தாள். மேலும், அந்தப் பெண்ணின் முகம், உடல் மற்றும் ஒட்டுமொத்த அழகின் தரம் குறித்த சந்தேகங்களை இடைவிடாமல் புதுப்பித்துக்கொண்டே, அவன் அவள் மீது கொண்டிருந்த முற்றிலும் புலன்சார்ந்த பார்வை அவனது காதலைப் பலவீனப்படுத்தியிருந்த நிலையில்—இப்போது அந்தச் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் நீங்கி, ஒரு குறிப்பிட்ட அழகியலின் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் அவனது காதல் நிலைபெற்றதால், அது உறுதியடைந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், அந்த முத்தமும் உடைமையாக்கிக் கொள்ளும் செயலும்—குறைபாடுள்ள உடலால் அவனுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தால் இயல்பானதாகவும் சாதாரணமாகவும் தோன்றியிருக்கும்—இப்போது, ஒரு அருங்காட்சியகப் பொருளை ஆராதிப்பதன் மகுடமாக வந்தபோது, அது அவனுக்கு அவசியமாகவே இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் நேர்த்தியானதாகவும் தோன்றியது.

மேலும், மாதக்கணக்கில் ஒடெட்டைப் பார்ப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்யவில்லை என்று வருந்தத் தோன்றும்போதெல்லாம், தனது நேரத்தின் பெரும்பகுதியை ஒரு விலைமதிப்பற்ற தலைசிறந்த படைப்பிற்காக—ஒருமுறைக்கு ஒருமுறை, வேறுபட்ட மற்றும் குறிப்பாக ரசிக்கத்தக்க ஒரு ஊடகத்தில் வார்க்கப்பட்ட—ஒரு தனித்துவமான மற்றும் மிகவும் அரிதான மாதிரிக்காக—அர்ப்பணிப்பது நியாயமானதுதான் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வான். அதை அவன் சில சமயங்களில் ஒரு கலைஞனின் பணிவு, ஆன்மீகம் மற்றும் பற்றின்மையுடனும், மற்ற சமயங்களில் ஒரு சேகரிப்பாளனின் பெருமை, சுயநலம் மற்றும் சிற்றின்பத்துடனும் ஆழ்ந்து நோக்குவான்.

ஒடெட்டின் புகைப்படத்தைக் காட்சிப்படுத்துவதைப் போலவே, அவன் தனது வேலை மேசையில் *ஜெத்ரோவின் மகள்* ஓவியத்தின் ஒரு பிரதியை வைத்தான். அவன் அந்தப் பெரிய கண்களையும், குறையுள்ள சருமத்தைச் சூசகமாகக் காட்டிய அந்த மென்மையான முகத்தையும், களைத்த கன்னங்களில் சரிந்து விழுந்த அற்புதமான கூந்தல் சுருள்களையும் ரசித்தான்; மேலும், அதுவரை முற்றிலும் அழகியல் ரீதியாக மட்டுமே அவன் ரசித்த அந்தக் குணங்களை, ஒரு உயிருள்ள பெண்ணின் கருத்துக்குப் பொருத்திப் பார்த்து, அவற்றை உடல் சார்ந்த பண்புகளாக மாற்றினான்—உண்மையில் தன்னால் சொந்தமாக்கிக்கொள்ளக்கூடிய ஒரே ஜீவனில் அவை ஒன்றுசேர்ந்திருப்பதைக் கண்டதற்காக அவன் தன்னைத்தானே பாராட்டிக்கொண்டான். இந்தத் தெளிவற்ற அனுதாபம்...—இது நம்மை, நாம் இப்போது கண்டு ரசிக்கும் ஒரு தலைசிறந்த கலைப்படைப்பை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது—அதாவது, எத்ரோவின் மகளின் நிஜ உருவத்தை (இரத்தமும் சதையுமான அவளை) நேரில் கண்டறிந்த பிறகு, அவள் அவனுக்கு ஒரு பேராவலுக்குரிய பொருளாக மாறிவிட்டாள்; ஒடெட்டின் சொந்த உடல் அவனிடம் முதலில் தூண்டத் தவறிய அந்த ஆசையின் இடத்தை, இனிமேல் இவளே ஆக்கிரமித்துக்கொண்டாள். இந்த 'பாட்டிசெல்லி' ஓவியத்தை அவன் நீண்ட நேரம் உற்று நோக்கும்போதெல்லாம், அவன் தன் சொந்த 'பாட்டிசெல்லி'யைப் பற்றி நினைத்துக்கொள்வான்—அவளை அவன் இன்னும் அதிக அழகுடையவளாகக் கருதினான்—மேலும், சிப்போராவின் புகைப்படத்தை தன் அருகில் இழுத்து வைத்துக்கொள்ளும்போது, ​​ஒடெட்டையே தன் இதயத்தோடு இறுக அணைத்துக்கொண்டிருப்பதைப் போன்ற உணர்வை அவன் அடைந்தான்.

இருப்பினும், ஒடெட்டின் சலிப்பைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கு மட்டுமல்லாமல்; சில சமயங்களில், தன் சொந்தச் சலிப்பைத் தடுப்பதற்கும் கூடவே அவன் முயன்றான். ஒடெட்டிற்கு அவனைப் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்புகள் தாராளமாகக் கிடைத்ததிலிருந்து, அவனிடம் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு அவளிடம் சொல்வதற்கு ஏதும் மிச்சமில்லை என்பது போலத் தோன்றியதை உணர்ந்த அவன், ஒருவேளை பயந்துபோனான். அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருக்கும்போதெல்லாம் அவள் இப்போது கடைப்பிடிக்கும் அந்தச் சற்றே சுவையற்ற, ஒரே மாதிரியான, சொல்லப்போனால்—நிரந்தரமாகவே உறைந்துபோனது போன்ற—நடத்தை, அவனுள் இருக்கும் அந்த காதல் நம்பிக்கையை—அதாவது, என்றாவது ஒரு நாள் அவள் தன் காதலை வெளிப்படுத்துவாள் என்ற அந்த நம்பிக்கையை—காலப்போக்கில் கொன்றுவிடுமோ என்று அவன் அஞ்சினான். அந்த நம்பிக்கை மட்டுமே அவனை காதலில் விழச் செய்திருந்தது; அவனைக் காதலில் நிலைத்திருக்கவும் செய்திருந்தது. எனவே, ஒடெட்டின் மனப்பாங்கிற்கு—அது மிகவும் தேக்கமடைந்துவிட்டதாகவும், அதனால் தனக்கே சலிப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்றும் அவன் அஞ்சினான்—ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அளிப்பதற்காக, அவன் திடீரென்று ஒரு கடிதத்தை அவசரமாக எழுதுவான்; அதில் பொய்யான ஏமாற்றங்களையும், பாசாங்கான கோபத்தையும் நிரப்பியிருப்பான். அந்தக் கடிதத்தை இரவு உணவிற்கு முன்பாகவே அவளிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கச் செய்வான். அவள் பதற்றமடைவாள் என்றும், அவனுக்குப் பதில் எழுதுவாள் என்றும் அவனுக்குத் தெரியும்; மேலும், அவனை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் அவளது ஆன்மாவில் தூண்டிவிடும் அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கின் ஊடே, அவள் இதுவரை அவனிடம் சொல்லாத வார்த்தைகள் திடீரென்று வெளிப்பட்டுவிடுமோ என்று அவன் ஆசைப்பட்டான். உண்மையில், இந்த வழியில்தான் அவன் ஒடெட்டிடமிருந்து, அவள் அதுவரை எழுதியதிலேயே மிகவும் மென்மையான காதல் கடிதங்களைப் பெற்றுக்கொண்டான்—அவற்றில் ஒன்று, நண்பகல் வேளையில் *Maison Dorée* உணவகத்திலிருந்து அவனுக்கு அனுப்பப்பட்டது (அது மர்சியா வெள்ள நிவாரண நிதிக்காக நடத்தப்பட்ட 'பாரிஸ்-மர்சியா' கொண்டாட்ட நாள்)—அந்தக் கடிதம் பின்வரும் வார்த்தைகளுடன் தொடங்கியது: "என் நண்பா, என் கைகள் மிகவும் கடுமையாக நடுங்குகின்றன; என்னால் எழுதுவதே மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது"—அந்தக் கடிதத்தை அவன், அந்த உலர்ந்த கிரிசாந்திமம் மலரை வைத்திருந்த அதே இழுப்பறையில்தான் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தான். அல்லது, அவனுக்கு எழுத அவளுக்கு நேரம் வாய்க்காத பட்சத்தில், அவன் வெர்டுரின்ஸ் (Verdurins) இல்லத்திற்கு வந்ததும், அவள் விரைந்து அவனை அணுகி, "நான் உன்னிடம் பேச வேண்டும்," என்று கூறுவாள்; அவனோ மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவள் முகத்தையும், அவள் வார்த்தைகளுக்குள் பொதிந்திருந்த—அதுவரை அவள் தன் இதயத்தில் அவனிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருந்த—அனைத்தையும் உற்றுநோக்குவான்.

வெர்டுரின்ஸ் இல்லத்தை அவன் நெருங்கும்போதே—விளக்குகளின் ஒளியில் மிளிர்ந்த, எப்போதும் மூடப்படாத பலகணிகளைக் கொண்ட அந்தப் பெரிய ஜன்னல்களை அவன் கண்ணுற்ற கணமே—அங்கே அந்தப் பொன்னிற ஒளியில் மலர்ந்து திகழும், தான் காணவிருக்கும் அந்த எழில்மிகு மங்கையின் நினைவால் அவன் இதயம் நெகிழ்ந்துருகும். சில சமயங்களில் விருந்தினர்களின் நிழல்கள்—மெல்லியனவாகவும் கருமையாகவும், நிழலுருவங்களைப் போல—விளக்குகளின் பின்னணியில் தனித்துத் தெரியும்; அவை, ஒளி ஊடுருவும் விளக்குக் கூண்டின் (lampshade) பிற பகுதிகள் வெறும் ஒளியாகவே திகழ, ஆங்காங்கே பதிக்கப்பட்டிருக்கும் சிறிய சித்திரங்களைப் போலவே காட்சியளிக்கும். அந்த நிழலுருவங்களுக்குள் ஒடெட்டின் (Odette) உருவத்தை அடையாளம் காண அவன் முயல்வான். பின்னர், அவன் அங்கு வந்து சேர்ந்த கணமே—அவனும் அறியாமலேயே—அவனது கண்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் ஒளிவீசும்; அதைக் கண்ட திரு. வெர்டுரின் அந்த ஓவியரிடம், "விஷயங்கள் சூடுபிடிக்கத் தொடங்கிவிட்டன என்று நினைக்கிறேன்," என்று கூறுவார். உண்மையில், ஸ்வானைப் (Swann) பொறுத்தவரை, ஒடெட்டின் இருப்பு அந்த இல்லத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான தன்மையை வழங்கியிருந்தது—அவன் விருந்தினனாகச் செல்லும் வேறு எந்த இல்லத்திலும் அத்தன்மை கிட்டியதில்லை: அது ஒருவித உணர்வுசார் அமைப்பாகவும், அந்த இல்லத்தின் ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் கிளைபரப்பிச் செல்லும் நரம்பு மண்டலமாகவும் திகழ்ந்து, அவனது இதயத்திற்குத் தொடர் உணர்வுகளைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தது. இவ்வாறு, அந்தச் சமூக அமைப்பின்—அந்தச் சிறிய 'குழுவின்'—இயல்பான செயல்பாடே, ஸ்வானுக்கு ஒடெட்டுடனான தினசரி சந்திப்புகளைத் தானாகவே அமைத்துத் தந்தது; இதனால், அவளைக் காணும்போது தான் எவ்விதப் பற்றற்றிருப்பதாகவோ—அல்லது அவளைக் காணவே விரும்பாதது போலவோ—பாசாங்கு செய்ய அவனால் முடிந்தது; அவ்வாறு பாசாங்கு செய்வதால் அவனுக்குப் பெரிய ஆபத்து ஏதும் நேர்ந்துவிடாது; ஏனெனில், பகல் பொழுதில் அவன் அவளுக்கு என்ன கடிதம் எழுதியிருந்தாலும் சரி, அந்த மாலையில் அவளைச் சந்திப்பதும், அவளை அவள் இல்லம் வரை அழைத்துச் செல்வதும் அவனுக்கு உறுதியாக அமைந்திருந்தது.

ஆனால் ஒருமுறை, அந்தத் தவிர்க்க முடியாத 'இணைந்து திரும்பும் பயணத்தைப்' பற்றிச் சோர்வுடன் சிந்தித்தவாறே, வெர்டுரின்ஸ் இல்லத்திற்குச் செல்லும் நேரத்தைத் தாமதப்படுத்தும் நோக்கில், அவன் தன்னுடன் வந்த அந்த இளம் தையற்கலைஞரை ஒரு காட்டுப்பகுதி வரை அழைத்துச் சென்றான்; இதன் விளைவாக, அவன் அந்த இல்லத்திற்கு மிகவும் தாமதமாகச் சென்று சேர்ந்தான்; அவன் வரவேமாட்டான் என்று கருதிய ஒடெட், அதற்குள்ளாகவே அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றிருந்தாள். வரவேற்பறையில் ஒடெட் இல்லாததைக் கண்டதும், ஸ்வானின் இதயத்தில் ஒரு கடும் வேதனை குத்திக் கிழிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. முதன்முறையாகத் தான் உணர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு இன்பத்தின் உண்மையான மதிப்பை இழக்க நேரிடுமோ என்ற எண்ணத்தில் அவன் நடுங்கிப்போனான்—ஏனெனில், அந்தத் தருணம் வரை, தான் விரும்பும் போதெல்லாம் அந்த இன்பத்தைத் தவறாமல் பெற்றுவிட முடியும் என்ற உறுதியான நம்பிக்கை அவனிடம் இருந்தது; இத்தகைய நம்பிக்கைதான், எல்லாவிதமான இன்பங்களின் விஷயத்திலும், அவற்றின் உண்மையான பிரம்மாண்டத்தை நாம் உணர்வதைக் குறைத்துவிடுகிறது—அல்லது முற்றிலுமாகவே தடுத்துவிடுகிறது.

"அவள் அங்கே இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தபோது, ​​அவனது முகத்தில் தென்பட்ட அந்தப் பாவனையை நீ கவனித்தாயா?" என்று M. Verdurin தன் மனைவியிடம் கேட்டார். "அவன் அந்த இன்பத்திற்கு முழுமையாக அடிமையாகிவிட்டான் என்று நாம் உறுதியாகச் சொல்லலாம் என நினைக்கிறேன்!"

"அவனது முகத்தில் தென்பட்ட பாவனையா?" என்று டாக்டர் Cottard மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டார்; ஒரு நோயாளியைப் பரிசோதிப்பதற்காகச் சற்று நேரம் வெளியே சென்றிருந்த அவர், தன் மனைவியை அழைத்துச் செல்வதற்காக அப்போதுதான் திரும்பி வந்திருந்தார்; அதனால், அவர்கள் யாரைக் குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
1000
—“கதவுக்குச் சரியாக வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த, ஸ்வான் குடும்பத்திலேயே மிகவும் அழகானவரை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்காமல் போனீர்கள்?”

—“இல்லையே. திரு. ஸ்வான் இங்கே வந்திருந்தாரா?”

—“ஓ! ஒரு கணம் மட்டுமே. மிகவும் பதற்றத்துடனும், மிகுந்த நடுக்கத்துடனும் காணப்பட்ட ஸ்வான் ஒருவரை நாங்கள் சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது. விஷயம் என்னவென்றால், ஒடெத் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிட்டாள்.”

—“அப்படியென்றால், அவளுக்கும் அவருக்கும் இடையே மிகச் சிறந்த இணக்கம் நிலவுகிறது என்றும்—அவள் அவருக்கு அந்த ‘காதலருக்கான தனித்தருணத்தை’ (lover’s hour) அளித்திருக்கிறாள் என்றும் நீங்கள் சொல்ல வருகிறீர்களா?” என்று அந்தச் சொற்றொடர்களின் உட்பொருளைக் கவனமாக எடைபோட்டவாறே மருத்துவர் கேட்டார்.

—“இல்லை, அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை! அவர்களுக்கு இடையே அப்படி எதுவும் நடந்துகொண்டிருக்கவில்லை. சொல்லப்போனால்—இது நமக்குள் மட்டுமே இருக்கட்டும்—அவள் நடந்துகொள்ளும் விதம் முற்றிலும் தவறு என்றே நான் கருதுகிறேன்; அவள் ஒரு முழுமையான முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்கிறாள்—இதை யோசித்துப் பார்த்தால், உண்மையில் அவள் ஒரு முட்டாள் தான்.”

—“ச்சீ, ச்சீ, ச்சீ,” என்று திரு. வெர்டுரின் கூறினார். “அவர்களுக்கு இடையே எதுவும் நடக்கவில்லை என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? அதை நம் கண்களாலேயே நேரில் பார்ப்பதற்கு நாம் அங்கே இருக்கவில்லையே, அப்படித்தானே?”

—“அவள் *என்னிடம்* சொல்லியிருப்பாள்,” என்று திருமதி வெர்டுரின் பெருமிதத்துடன் பதிலளித்தார். “நான் சொல்கிறேன் கேளுங்கள், அவளுடைய சிறுசிறு அந்தரங்க விஷயங்கள் அனைத்தையும் அவள் என்னிடம்தான் மனம்விட்டுப் பகிர்ந்துகொள்வாள்! இப்போது அவளுக்குத் துணையாக வேறு யாரும் இல்லாததால், அவள் அவருடன் உறவுகொள்ள வேண்டும் என்று நான் அவளிடம் அறிவுறுத்தினேன். ஆனால் அவளோ, அதனால் முடியாது என்று மறுக்கிறாள்—அவர்மீது தனக்கு ஒரு காலத்தில் பெரும் ஈர்ப்பு இருந்தது உண்மைதான் என்றும், ஆனால் அவர் தன் முன்னிலையில் கூச்சப்படுகிறார் என்றும், அதுவே தன்னைத் திருப்பிக் கூச்சப்படச் செய்கிறது என்றும் கூறுகிறாள்; அதுமட்டுமின்றி, அவர்மீது தனக்கு இருக்கும் அன்பு ‘அந்த வகையானது’ அல்ல என்றும்—அவர் ஒரு ‘ஆதர்ச புருஷர்’ என்றும், அவர்மீது தனக்கு இருக்கும் அந்தப் புனிதமான உணர்வை ‘களங்கப்படுத்திவிட’ (deflower) தான் அஞ்சுவதாகவும் அவள் சொல்கிறாள்... ஓ, யாருக்குத் தெரியும்? ஆனால் உண்மையில், அவளுக்கு இப்போது தேவைப்படுவது அதுதான்.”

—“நான் உங்கள் கருத்தை மறுத்துப் பேசுவதற்காக என்னை மன்னிக்க வேண்டும்,” என்று திரு. வெர்டுரின் கூறினார். “அந்த மனிதரைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஏனோ சரியென்று தோன்றவில்லை; அவர் ஒரு ‘பாசாங்கு பேர்வழி’ (poseur) என்றே எனக்குப் படுகிறது.” திருமதி வெர்டுரின் அப்படியே உறைந்துபோனாள்; ஒரு சிலை போல அசைவற்று நின்று, முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாமல் சடப்பொருளைப் போலக் காட்சியளித்தாள். அந்தச் செயல் மூலம், ‘பாசாங்கு பேர்வழி’ என்ற அந்தச் சகிக்க முடியாத சொல்லைத் தான் காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்று பாசாங்கு செய்ய அவளால் முடிந்தது—ஏனெனில் அச்சொல், ஒருவன் இவர்களுடைய முன்னிலையிலேயே ‘பாசாங்கு’ செய்ய முடியும் என்றும், அதன் மூலம் அவன் இவர்களைவிட ‘உயர்ந்தவன்’ என்றும் மறைமுகமாக உணர்த்துவதாக அவளுக்குத் தோன்றியது. "சரி, அங்கே எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால், அது இந்த ஐயா அவளை ஒரு கற்புடைப் பெண்ணாகக் கருதுவதால் என்று நான் துளியும் நினைக்கவில்லை," என்று திரு. வெர்டுரின் நக்கலாகக் கூறினார். "மேலும், சொல்லப்போனால் எதையும் உறுதியாகச் சொல்லிவிட முடியாது; ஏனெனில் அவர் அவளை ஒரு புத்திசாலி என்று நம்புவது போல் தெரிகிறது. கடந்த இரவு வின்டூயிலின் (Vinteuil) சோனாட்டா இசையைப் பற்றி அவர் அவளிடம் என்னவெல்லாமோ உளறிக் கொண்டிருந்தாரே, அதை நீங்கள் கேட்டீர்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் ஒடெட்டை என் முழு இதயத்தோடும் நேசிக்கிறேன்; ஆனால் அவளிடம் போய் கலை சார்ந்த கோட்பாடுகளை விளக்கிக் கொண்டிருப்பது என்றால்—ம்ம், அதற்கு ஒருவன் மிகப் பெரிய முட்டாளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!"

"ஓ, விடுங்கள், ஒடெட்டைப் பற்றித் தவறாகப் பேசாதீர்கள்," என்று திருமதி வெர்டுரின் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலப் பாவனை செய்தவாறே கூறினார். "அவள் மிகவும் வசீகரமானவள்."

"ஆனால் அது அவளது வசீகரத்திற்குத் தடையாக இருக்காதே; நாங்கள் அவளைப் பற்றித் தவறாகப் பேசவில்லை—அவளிடம் கற்போ அல்லது அறிவோ எதுவுமே இல்லை என்றுதான் நாங்கள் சொல்கிறோம். அடிப்படையில்," என்று அவர் அந்த ஓவியரிடம் கூறினார், "அவள் கற்புடைப் பெண்ணாக இருக்கிறாளா என்பது உங்களுக்கு அவ்வளவு முக்கியமா என்ன? ஒருவேளை அவள் கற்புடைப் பெண்ணாகவே இருந்தால், அவளது வசீகரம் வெகுவாகக் குறைந்திருக்கலாம்—யாருக்குத் தெரியும்?"

மாடிப் படியில் நின்றிருந்த ஸ்வானை, அந்த விடுதியின் மேலாளர் (maître d’hôtel) இடைமறித்தார்—ஸ்வான் முதன்முதலில் வந்தபோது அந்த மேலாளர் அங்கே இல்லை. ஸ்வான் மீண்டும் அங்கே வர நேர்ந்தால், அவர் வீடு திரும்புவதற்கு முன் 'பிரேவோ' (Prévost) உணவகத்தில் சிறிது நேரம் தங்கிச் சூடான சாக்லேட் அருந்தக்கூடும் என்று அவரிடம் தெரிவிக்குமாறு ஒடெட் அந்த மேலாளருக்கு அறிவுறுத்தியிருந்தாள்—அந்த அறிவுறுத்தல் கொடுக்கப்பட்டு ஒரு முழு மணி நேரமே ஆகியிருந்தது. ஸ்வான் 'பிரேவோ' உணவகத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்; ஆனால் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும், பிற வாகனங்களாலோ அல்லது சாலையைக் கடந்து செல்லும் பாதசாரிகளாலோ அவரது குதிரை வண்டி நிறுத்தப்பட்டது. இவை அவருக்கு மிகவும் வெறுப்பான தடைகளாகத் தோன்றின; ஒருவேளை, இந்தத் தடைகளை மீறிச் சென்றால் எழும் காவல்துறைப் புகாரானது, அந்தப் பாதசாரிகளால் ஏற்படும் தாமதத்தை விடப் பெரிதாக அவரைத் தாமதப்படுத்திவிடும் என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லாவிட்டால், அவர் அந்தத் தடைகளைத் துணிந்து இடித்துத் தள்ளியிருப்பார். அவர் பயணம் செய்ய எடுத்துக்கொண்ட நேரத்தை மிகக் கவனமாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்; ஒவ்வொரு நிமிடத்துடனும் சில வினாடிகளைச் சேர்த்து எண்ணிக் கொண்டார்—அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், நேரத்தைக் குறைவாகக் கணக்கிட்டுக்கொண்டு, ஒடெட்டைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு உண்மையில் இருப்பதை விட அதிகம் என்று அவர் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்வதைத் தவிர்க்க விரும்பினார். பின்னர், திடீரென்று—காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவன், சற்றுமுன் உறங்கி விழித்ததும், தான் யார் என்பதைத் தெளிவாகப் பிரித்தறியாமல் தான் அசைபோட்ட பகற்கனவுகளின் அபத்தத்தை உணர்வது போல—ஸ்வான் தன் மனதிற்குள் ஒரு விசித்திரத்தை உணர்ந்தான். வெர்டுரின்ஸ் இல்லத்தில் இருந்தபோது, ​​ஒடெட் ஏற்கனவே கிளம்பிவிட்டாள் என்று தனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து, தான் அசைபோட்டுக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களின் விசித்திரத்தையே அவன் அவ்வாறு உணர்ந்தான். தான் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மனவேதனையின் புதுமையை அவன் உணர்ந்தான்; அதுவரை அதை அவன் அங்கீகரிக்காமலே இருந்தான்; இப்போதுதான், உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தவனைப் போல, அதை அவன் ஏற்றுக்கொண்டான். என்ன இது? ஒடெட்டை நாளைவரை பார்க்க முடியாது என்பதற்காகவா இத்தனைப் பரபரப்பு? ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான், திருமதி வெர்டுரின் இல்லத்திற்குச் செல்லும் வழியில், தான் ஆசைப்பட்டதே இதுதானே! பிரேவோவின் இல்லத்திற்குத் தன்னைச் சுமந்து செல்லும் இந்தக் குதிரை வண்டிக்குள்ளேயே, தான் இனிமேல் அதே மனிதனாக இல்லை என்பதை அவன் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று; தான் இனிமேல் தனித்திருப்பவன் அல்ல என்பதையும், ஒரு புதிய 'உயிர்' தன்னுடன் இணைந்திருக்கிறது என்பதையும்—தன்னைப் பற்றிக்கொண்டு, தன்னுடன் ஒன்றிப்போய்—அவன் உணர்ந்தான். அந்த உயிரை அவனால் ஒருபோதும் உதறித் தள்ள முடியாது; இனிமேல் ஒரு எஜமானனிடமோ அல்லது ஒரு நோயிடமோ நடந்துகொள்வது போல, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அந்த உயிரோடு அவன் பயணிக்க வேண்டியிருக்கும். ஆயினும், இந்தப் புதிய 'நபர்' தன் இருப்போடு இணைந்துகொண்டிருப்பதை முதன்முதலில் உணர்ந்த அந்தத் தருணத்திலிருந்தே, அவனது வாழ்க்கை அவனுக்கு இன்னும் சுவாரஸ்யமானதாகத் தோன்றியது. பிரேவோவின் இல்லத்தில் நிகழக்கூடிய அந்தச் சந்திப்பு—அதன் வெறும் எதிர்பார்ப்பே, அதற்கு முந்தைய தருணங்களைச் சிதைத்துச் சூறையாடி, தன் மனதைச் செலுத்திக்கொள்ள ஒரு எண்ணமோ நினைவோ இல்லாமல் அவனைத் திணறடித்த அந்தச் சந்திப்பு—நடைபெற்றால், அது மற்ற சந்திப்புகளைப் போலவே, மிகச் சாதாரணமான, முக்கியத்துவம் அற்ற ஒன்றாகவே முடிந்துவிடும் என்பதைத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ளக்கூட அவன் மெனக்கெடவில்லை. ஒவ்வொரு மாலையும் நிகழ்வது போலவே—ஒடெட்டுடன் இருக்கும் அந்தத் தருணத்தில், அவளது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் முகத்தின் மீது ஒரு கள்ளப்பார்வையை வீசும்போது—அவன் உடனே தன் பார்வையை விலக்கிக்கொள்வான். ஏனெனில், தன் பார்வையில் தென்படும் காம உணர்வை அவள் கண்டுபிடித்துவிட்டு, தன் 'சுயநலமற்ற தன்மையை' அவள் நம்புவதை நிறுத்திவிடுவாளோ என்று அவன் அஞ்சினான். அவ்வாறு பார்வையை விலக்கியதும், அவனால் அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே முடிவதில்லை; அதற்குப் பதிலாக, ஏதேனும் சாக்குப்போக்குகளைக் கண்டுபிடிப்பதிலேயே அவன் முழுமையாக மூழ்கிவிடுவான்...இது, அவளை உடனடியாக விட்டுச் செல்லாமல் இருக்கவும், அதிக ஆர்வம் காட்டுவது போல் தோன்றாமல், அடுத்த நாள் வெர்டூரின்ஸ் வீட்டில் அவளை மீண்டும் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும் அவனுக்கு உதவியது. அதாவது, தழுவத் துணிவின்றி அவன் அணுகிய அந்தப் பெண்ணின் பயனற்ற பிரசன்னத்தால் அவனுக்கு ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தையும் வேதனையையும் அந்தத் தருணத்திற்கு நீட்டித்து, மேலும் ஒரு நாளுக்குப் புதுப்பித்துக்கொள்ள இது உதவியது.

அவள் பிரெவோஸ்ட்டின் வீட்டில் இல்லை; பெருஞ்சாலைகள் நெடுகிலும் இருந்த ஒவ்வொரு உணவகத்தையும் தேட அவன் தீர்மானித்தான். நேரத்தைச் சேமிப்பதற்காக, அவன் சில இடங்களுக்குத் தானே சென்று பார்த்தபோது, மற்ற இடங்களுக்குத் தனது சாரதியான ரெமியை (டோஜ் லோரெடான் டி ரிஸ்ஸோ) அனுப்பினான். பிறகு, எதுவும் கிடைக்காததால், தான் குறிப்பிட்டிருந்த இடத்தில் அவனுக்காகக் காத்திருக்கச் சென்றான். அந்த வண்டி திரும்பவில்லை. நெருங்கி வரும் அந்தத் தருணத்தை, ரெமி "அந்தப் பெண்மணி அங்கே இருக்கிறார்" என்று சொல்லும் தருணமாகவும், "அந்தப் பெண்மணி எந்த உணவகத்திலும் இல்லை" என்று சொல்லும் தருணமாகவும் ஒரே நேரத்தில் ஸ்வான் தனக்குள் கற்பனை செய்துகொண்டான். இப்படியாக, அந்த மாலையின் முடிவு தனக்கு முன்னால் விரிந்து கிடப்பதை அவன் கண்டான்—தனித்துவமானதாகவும், அதே சமயம் இரு கிளைகளாகப் பிரிந்ததாகவும்—அதற்கு முன், அவனது வேதனையைப் போக்கும் ஒடெட்டுடனான ஒரு சந்திப்பு நிகழவிருந்தது, அல்லது அன்றிரவு அவளைக் காணமுடியாததை ஏற்றுக்கொள்ளும் கட்டாய மனமுறிவு—அவளைப் பார்க்காமலேயே வீடு திரும்புவதை ஏற்றுக்கொள்வது—அதற்கு முன் நிகழவிருந்தது.

சாரணர் திரும்பி வந்தார்; ஆயினும், அவர் ஸ்வானுக்கு முன்னால் வண்டியை நிறுத்திய கணத்தில், ஸ்வான் அவரிடம், "அந்தப் பெண்மணியைக் கண்டுபிடித்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்காமல், மாறாக: "நாளை விறகு வாங்க எனக்கு நினைவூட்டுங்கள்; நம்மிடம் உள்ள விறகு குறையத் தொடங்கியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்" என்றார். ஒருவேளை, ரெமி உண்மையிலேயே தனக்காகக் காத்திருந்த ஒடெட்டை ஒரு காபி கடையில் கண்டுபிடித்திருந்தால், அந்த மாலையின் அச்சமூட்டும் முடிவு, ஒரு பேரின்பமான முடிவின் உதயத்தால் ஏற்கனவே அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும்—ஏற்கனவே கைப்பற்றப்பட்டுப் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்ட, இனி நழுவிச் செல்ல முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சியை நோக்கித் தான் அவசரப்படத் தேவையில்லை என்றும் அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். ஆனால் அது முற்றிலும் ஒரு மந்தநிலையின் விஷயமாகவும் இருந்தது; சிலர் தங்கள் உடல்களில் வெளிப்படுத்தும் அந்த நெகிழ்வற்ற தன்மையை அவன் ஆன்மாவில் கொண்டிருந்தான்—அதாவது, ஒரு அடியைத் தவிர்க்கவோ, தங்கள் ஆடையிலிருந்து தீச்சுவாலையை விலக்கவோ, அல்லது ஏதேனும் அவசரமான செயலைச் செய்யவோ வேண்டிய தருணத்தில், தங்கள் கால்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதற்காகவோ அல்லது வேகத்தைத் திரட்டுவதற்காகவோ, தாங்கள் முன்பு இருந்த நிலையில் ஒரு கணம் தயங்கி, அவசரப்படாதவர்கள். நிச்சயமாக, அந்த வண்டிக்காரன் குறுக்கிட்டு, "அந்தப் பெண்மணி இங்கே இருக்கிறார்," என்று கூறியிருந்தால், அவர் அதற்குப் பதிலாக, "ஆமாம், சரிதான்—நான் உன்னை வாடகைக்கு அமர்த்தியதே அவளுக்காகத்தானே! சரி, இது சாத்தியம் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்த்திருக்க மாட்டேன்," என்று கூறியிருப்பார்; மேலும், தான் உணர்ந்திருந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கை மறைப்பதற்காகவே—தன் பதற்றத்திலிருந்து விடுபட்டு, தன்னை முழுமையாக மகிழ்ச்சியிடம் ஒப்படைப்பதற்கான கால அவகாசத்தைப் பெறுவதற்காகவே—அவன் விறகு விநியோகம் குறித்துத் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்திருப்பார்.

ஆனால் அந்த வண்டிக்காரன் திரும்பி வந்து, அவளை எங்குமே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று கூறினான்; மேலும், ஒரு பழைய குடும்பப் பணியாளரைப் போலவே, தன் சொந்தக் கருத்தையும் முன்வைத்தான்:

"ஐயா (Monsieur), நீங்கள் இப்போது நேராக வீட்டிற்கே சென்றுவிடுவதுதான் சிறந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்."

எனினும், ரெமி (Rémi) கொண்டுவரும் செய்தியை மாற்றியமைக்க இயலாத போதெல்லாம், ஸ்வான் (Swann) மிக எளிதாகப் பாசாங்கு செய்யக்கூடிய அந்த 'கவனமின்மை' அல்லது 'பற்றின்மை' எனும் பாவனை—ரெமி, அவரைத் தன் நம்பிக்கையைக் கைவிட்டுத் தேடுதலை நிறுத்திக்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்திய கணமே—மறைந்துபோனது:

"இல்லவே இல்லை!" என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். "நாம் அந்தப் பெண்மணியைக் *கண்டிப்பாகக்* கண்டுபிடித்தே ஆகவேண்டும்; இது மிக மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம். ஒரு குறிப்பிட்ட வணிகம் சார்ந்த விவகாரத்தில், என்னைச் சந்திக்கத் தவறினால் அவளுக்குப் பெரும் சிரமம் ஏற்படும்—மேலும் அவள் மிகவும் மனவருத்தத்திற்கும் ஆளாவாள்."

"அந்தப் பெண்மணி ஏன் மனவருத்தப்பட வேண்டும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை," என்று ரெமி பதிலளித்தான். "ஏனெனில், ஐயாவுக்காகக் காத்திருக்காமல் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதே *அவள்தான்*; தான் 'பிரெவோ'வின் (Prévost’s) இடத்திற்குச் செல்வதாகக் கூறியதும் அவள்தான்; ஆனால் நாங்கள் அங்கே சென்றபோது அவள் அங்கு இல்லை."

மேலும், எல்லா இடங்களிலும் விளக்குகள் அணையத் தொடங்கியிருந்தன. அகலமான சாலைகளின் இருமருங்கிலும் வரிசையாக நின்ற மரங்களின் அடியில், ஒரு மர்மமான இருள் சூழ்ந்த சூழலில், எஞ்சியிருந்த சில வழிப்போக்கர்கள் அங்கேயும் இங்கேயும் அலைந்து திரிந்தனர்; அவர்களை அடையாளம் காண்பதே கடினமாக இருந்தது. சில சமயங்களில், தன்னை நோக்கி வரும் ஒரு பெண்ணின் நிழல்—தன் காதில் ஏதோ ஒரு வார்த்தையை முணுமுணுத்து, தன்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு கோரும்போது—ஸ்வான் திடுக்கிட்டுப் போவார். அந்த இருண்ட உலகத்தில் இறந்தவர்களின் ஆவிகளுக்கு மத்தியில், தான் 'யூரிடிஸை' (Eurydice) தேடிக்கொண்டிருப்பதைப் போலவே, அந்த மங்கலான உருவங்கள் அனைத்தையும் பதற்றத்துடன் கடந்து சென்றார் அவர்.

காதல் பிறக்கும் வழிகள் அனைத்திலும்—இந்தத் தெய்வீகமான 'நோய்' எனும் காதலைப் பரப்பும் காரணிகள் அனைத்திலும்—நிச்சயமாகவே மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஒன்று, சில சமயங்களில் நம்மை ஆட்கொள்ளும் அந்தப் பெரும் மனக்கிளர்ச்சி அல்லது உணர்ச்சிப் பெருக்காகும். அத்தகைய ஒரு கணத்தில், நாம் யாருடன் இணைந்து மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ—விதி ஏற்கனவே நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது—அவரையே நாம் காதலிக்கத் தொடங்குகிறோம். அந்தத் தருணம் வரை, அவர்கள் மற்றவர்களைப் போல நம்மை அதிகமாகவோ அல்லது அதே அளவுக்கு மகிழ்வித்திருக்க வேண்டும் என்பது கூட அவசியமில்லை. தேவைப்படுவது எல்லாம், அவர்கள் மீதான நமது விருப்பம் பிரத்தியேகமானதாக மாறுவது மட்டுமே. மேலும் இந்த நிபந்தனை பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது, அவர்கள் நம்மிடமிருந்து விலகி இருக்கும் அதே கணத்தில், அவர்களின் இருப்பு நமக்கு அளித்த இன்பங்களுக்கான தேடல் திடீரென அந்த குறிப்பிட்ட நபரை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட ஒரு பதட்டமான ஏக்கத்தால் மாற்றப்படும்போது: இந்த உலகின் விதிகளால் திருப்திப்படுத்த முடியாததாகவும், குணப்படுத்த கடினமானதாகவும் ஆக்கப்பட்ட ஒரு அபத்தமான ஏக்கம்—அவர்களை உடைமையாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அர்த்தமற்ற, வேதனை தரும் தேவை.

ஸ்வான் மிகவும் நாகரிகமான உணவகங்களுக்குத் தானே காரை ஓட்டிச் சென்றிருந்தான்; அவன் ஓரளவு நிதானத்துடன் சிந்தித்த மகிழ்ச்சிக்கான ஒரே கருதுகோள் இதுதான். அவன் தனது பதற்றத்தையோ—அல்லது இந்த சந்திப்புக்கு அவன் அளித்திருந்த பெரும் முக்கியத்துவத்தையோ—மறைக்க முயற்சிக்கவில்லை, மேலும் வெற்றி பெற்றால் தனது சாரதிக்கு வெகுமதி அளிப்பதாக உறுதியளித்தான்; தன்னுடைய வெற்றி வேட்கையுடன் சேர்த்து, அந்த மனிதனுக்கும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற ஒரு வேட்கையை ஊட்டுவதன் மூலம், ஒடெட் ஏற்கெனவே வீட்டிற்குப் படுக்கைக்குச் சென்றிருந்தாலும், அவளை அந்தப் பெருஞ்சாலையில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் எப்படியாவது கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்று அவன் நினைத்தான். அவன் மெய்சன் டோரே வரை காரை ஓட்டிச் சென்று, டோர்டோனியின் உணவகத்திற்குள் இரண்டு முறை நுழைந்தான்.
அவளை மீண்டும் ஒருமுறை கூடப் பார்க்காமல், அவன் கஃபே ஆங்லேயிலிருந்து வெளியே வந்து, பவுல்வர்ட் டெஸ் இத்தாலியன்ஸ் மூலையில் அவனுக்காகக் காத்திருந்த தனது வண்டியில் மீண்டும் சேர்வதற்காக, களைப்புடன் வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது, எதிர் திசையில் வந்த ஒருவருடன் மோதினான்: அது ஒடெட். பிரெவோஸ்ட்டில் மேசை கிடைக்காததால், அவள் மெய்சன் டோரேயில் இரவு உணவு உண்ணச் சென்றதாகவும், அவன் பார்க்காதபடி ஒரு ஒதுக்குப்புறமான மூலையில் அமர்ந்திருந்ததாகவும், இப்போது தனது வண்டிக்குத் திரும்பி வந்து கொண்டிருப்பதாகவும் அவள் பின்னர் அவனிடம் விளக்கினாள்.

அவனைப் பார்ப்பான் என்ற எதிர்பார்ப்பு அவளுக்கு மிகக் குறைவாக இருந்ததால், அவள் திடுக்கிட்டுப் பதறினாள். அவனைப் பொறுத்தவரை, அவளைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்று நம்பியதால் அவன் பாரிஸ் முழுவதும் தேடவில்லை; மாறாக, அந்தத் தேடலைக் கைவிடும் எண்ணமே தாங்க முடியாத அளவுக்கு வேதனையாக இருந்ததால்தான் தேடியிருந்தான். ஆயினும், இந்த மகிழ்ச்சி—குறைந்தபட்சம் இந்த மாலைப் பொழுதிற்காவது, அவனது பகுத்தறிவு முற்றிலும் அடைய முடியாதது என்று கருதிய ஒன்று—இப்போது அவனுக்கு இன்னும் உண்மையானதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், சாத்தியக்கூறுகளின் எந்தக் கணக்கீட்டின் மூலமும் அதை நிகழ்த்துவதில் அவள் எந்தப் பங்கும் வகிக்காததால், அது அவனுக்குப் புறம்பான ஒன்றாகவே இருந்தது. அதை வரவழைக்க அவன் தன் மனதைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை—மாறாக, அது அவளிடமிருந்தே வெளிப்பட்டது; அவள்தான் அந்த உண்மையை அவன் மீது வீசினாள், அது மிகுந்த தீவிரத்துடன் பிரகாசித்தது, அவன் மிகவும் அஞ்சிய தனிமையை—ஒரு வெறும் கனவைப் போல—அகற்றியது, மேலும் அவன் இப்போது எந்த எண்ணமுமின்றி அந்தத் தனிமையின் மீதுதான் சாய்ந்திருந்தான்—அவனது மகிழ்ச்சியான கனவு நிலைபெற்றிருந்தது. இவ்வாறு, நல்ல வானிலையில் மத்தியதரைக் கடலின் கரைகளுக்கு வந்து சேரும் ஒரு பயணி, தான் விட்டுவந்த நிலங்கள் உண்மையில் இருக்கின்றனவா என்பதே நிச்சயமற்ற நிலையில், நீரின் ஒளிமயமான, நிலையான நீல நிறத்திலிருந்து தன்னை நோக்கிப் பாயும் கதிர்களால்—அவற்றை நோக்கித் தீவிரமாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக—தன் பார்வையைப் பளபளக்க விடுகிறான்.

அவள் காத்திருந்த வண்டியில் அவன் ஏறி, தன் வண்டியைப் பின்னால் வருமாறு கூறினான். அவள் கையில் கேட்லியா மலர்க்கொத்து ஒன்றை ஏந்தியிருந்தாள், மேலும் அவளுடைய சரிகை ஆடைக்குக் கீழே, அன்னப்பறவையின் இறகுகளால் ஆன கொண்டையில் அதே ஆர்க்கிட் மலர்களை அவள் கூந்தலில் பொருத்தியிருந்ததை ஸ்வான் கண்டான். அவளுடைய மேலங்கிக்குக் கீழே, அவள் கருப்பு வெல்வெட்டால் ஆன ஒரு அருவி போன்ற ஆடையை அணிந்திருந்தாள். அது ஒரு சாய்வான மடிப்பில் மடிக்கப்பட்டு, ஒரு அகன்ற முக்கோண வடிவில் அவளுடைய வெள்ளை ஃபைல் பாவாடையின் கீழ்ப்பகுதியை வெளிப்படுத்தியது. மேலும், அவளுடைய கழுத்து வரை தாழ்ந்திருந்த மேலாடையின் திறப்பில், அதுவும் வெள்ளை ஃபைல் துணியால் ஆன ஒரு பட்டையை வெளிப்படுத்தியது; அதில் மற்ற கேட்லியா மலர்கள் செருகப்பட்டிருந்தன. ஸ்வான் அவளுக்கு ஏற்படுத்திய பயத்திலிருந்து அவள் மீள்வதற்குள், ஒரு தடையின் காரணமாகக் குதிரை கடுமையாகத் திரும்பியது. அவர்கள் இருவரும் ஒரு பக்கமாகத் தூக்கி எறியப்பட்டனர்; அவள் அலறி, மூச்சுத்திணறி, உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டே இருந்தாள்.

"ஒன்றுமில்லை," என்று அவன் அவளிடம் சொன்னான்; "பயப்படாதே."

மேலும் அவன் அவளைத் தோளில் பிடித்து, தன்னை நோக்கி இழுத்து அவளை நிலைப்படுத்தினான்; பிறகு அவன் சொன்னான்:

"எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என்னிடம் பேசாதே; உனக்கு இன்னும் மூச்சுத்திணறல் ஏற்படாதவாறு, சைகைகளால் மட்டுமே எனக்குப் பதிலளி. உன் மேலாடையில் உள்ள பூக்களை நான் நேராக்கினால் உனக்கு ஒன்றும் பிரச்சனையில்லையா? அந்த அதிர்வினால் அவை இடம் பெயர்ந்துவிட்டன. நீ அவற்றை இழந்துவிடுவாயோ என்று நான் பயப்படுகிறேன்; அவற்றை இன்னும் கொஞ்சம் பத்திரமாகச் செருக விரும்புகிறேன்."

தன் மீது ஆண்கள் இவ்வளவு அக்கறை காட்டுவதைப் பழக்கமில்லாத அவள், புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னாள்:

"இல்லை, கொஞ்சமும் இல்லை; அது எனக்கு ஒரு பொருட்டல்ல."

ஆனால் அவனோ—அவளுடைய பதிலால் மிரண்டுபோய், ஒருவேளை அந்தச் சாக்கைப் பயன்படுத்தியதில் நேர்மையாகத் தோன்ற விரும்பியோ, அல்லது தான் நேர்மையாகவே இருந்ததாக நம்பத் தொடங்கியோ—கூறினான்:

"ஐயோ, வேண்டாம்! தயவுசெய்து பேசாதே! நீ உனக்கு மீண்டும் மூச்சுத்திணறலைத்தான் ஏற்படுத்துவாய். நிச்சயமாக நீ சைகைகளால் எனக்குப் பதிலளிக்கலாம்; நான் உன்னை நன்றாகப் புரிந்துகொள்வேன். உண்மையாகவே, நான் உனக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கவில்லையே?" “பார், அங்கே ஒரு சிறு துகள்... அது மகரந்தம் என்று நினைக்கிறேன், உன் மீது உதிர்ந்து கிடக்கிறது; அதை என் கையால் துடைத்துவிடலாமா? நான் மிகவும் அழுத்திவிடவில்லையே? நான் மிகவும் கடுமையாக நடந்துகொள்ளவில்லையே? ஒருவேளை நான் உன்னைச் சற்று கிச்சுகிச்சு மூட்டுகிறேனோ? விஷயம் என்னவென்றால், உன் ஆடையின் மென்மையைச் சிதைத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அந்த ‘வெல்வெட்’ துணியைத் தொட நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், பார், அவற்றைச் சரிசெய்து பிடித்துக்கொள்வது மிகவும் அவசியமாக இருந்தது—இல்லையென்றால் அவை உதிர்ந்து விழுந்திருக்கும்; இப்படி, நானே அவற்றைச் சற்று உள்ளே செருகிச் சரிசெய்வதன் மூலம்... உண்மையாகவே கேட்கிறேன், நான் உனக்கு ஏதேனும் சங்கடத்தை ஏற்படுத்துகிறேனா? பிறகு, அவற்றிற்கு உண்மையில் எந்த நறுமணமும் இல்லையா என்று அறிந்துகொள்ள, அவற்றை முகர்ந்து பார்க்கலாமா? நான் இதற்கு முன் அவற்றை முகர்ந்ததே இல்லை—நான் முகர்ந்து பார்க்கலாமா? உண்மையைச் சொல்.”

புன்னகைத்தவாறே, அவள் தன் தோள்களைச் சற்று உயர்த்தினாள்; அது, “நீ ஒரு பைத்தியக்காரன்; நான் இதை ரசிக்கிறேன் என்பது உனக்கே தெளிவாகத் தெரிகிறதே,” என்று சொல்வது போலிருந்தது.

அவன் தன் மற்றொரு கையை ஒடெட்டின் கன்னத்தின் மீது மெல்ல உயர்த்தினான்; அவள் அவனை உற்று நோக்கினாள்—ஃப்ளாரென்ஸ் நகரத்து ஓவிய மேதை ஒருவரால் வரையப்பட்ட பெண்களின் ஓவியங்களில் காணப்படும், அந்தச் சோர்வு கலந்த, கம்பீரமான பாவனையுடன்; அந்த ஓவியப் பெண்களைப் போலவே இவளும் தோற்றமளிப்பதாக அவன் உணர்ந்திருந்தான். அவளது அகன்ற, ஒளிரும், மெல்லிய இமைகளின் விளிம்புக்கே வந்து நின்ற அவளது கண்கள்—சரியாக அந்த ஓவியப் பெண்களின் கண்களைப் போலவே—தன்னை விட்டுப் பிரிந்து, இரண்டு கண்ணீர்த் துளிகளைப் போலக் கீழே உதிர்ந்து விழுந்துவிடுமோ என்று தோன்றும் வகையில் அமைந்திருந்தன. அந்த ஓவியங்களில் காணப்படும் உருவங்கள் அனைத்திலும்—அவை கிரேக்கப் புராணக் காட்சிகளாகட்டும் அல்லது சமயச் சித்திரங்களாகட்டும்—காணப்படும் அதே நளினமான பாணியில் அவள் தன் கழுத்தை வளைத்தாள். மேலும்—சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவளுக்குப் பழகிப்போன, இத்தகைய தருணங்களுக்குப் பொருத்தமானது என்று அவள் அறிந்திருந்த, ஒருபோதும் கடைப்பிடிக்க மறக்காத ஒரு பாவனையில்—அவள் தன் முகத்தை அந்த இடத்தில் நிலைநிறுத்தி வைக்கத் தன் முழு வலிமையையும் திரட்ட வேண்டியிருந்தது போலத் தோன்றியது; ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி அவளது முகத்தை ஸ்வானை நோக்கித் தவிர்க்க முடியாதபடி ஈர்த்துக்கொண்டிருப்பது போல அது அமைந்திருந்தது. ஆயினும், அவளது முகம்—அவள் தன்னை அறியாமலே நிகழ்வது போல—ஸ்வானின் இதழ்களின் மீது விழுவதற்குச் சற்று முன்பாகவே, ஸ்வான் அதைத் தன் இரு கைகளுக்குள்ளும் தாங்கியவாறு, ஒரு கணம் சற்று இடைவெளியில் அந்தரத்தில் நிறுத்தி வைத்திருந்தான். தன் எண்ணங்கள் அனைத்தும் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து செல்லவும், அவை நீண்ட காலமாகத் தன் நெஞ்சில் தாலாட்டி வளர்த்த அந்தத் கனவை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவும், அந்தக் கனவு நனவாவதற்குச் சாட்சியாக நிற்கவும்—ஒரு முக்கிய நிகழ்வுக்கு அழைக்கப்பட்டு வந்திருக்கும் உறவினர் போல—அவன் தன் எண்ணங்களுக்குச் சற்று அவகாசம் அளிக்க விரும்பினான்......அவன் உயிராக நேசித்த ஒரு குழந்தையின் வெற்றியின் மீதான அவனது பங்கு. ஒருவேளை, ஸ்வான் ஒடெட்டின் அந்த முகத்தின் மீது—அப்போதுவரை அவனால் முழுமையாகச் சொந்தமாக்கப்படாத, ஏன் முத்தமிடக்கூடப் படாத, ஆனால் அவன் கடைசியாகப் பார்க்கும் அந்த முகத்தின் மீது—ஒரு குறிப்பிட்ட பார்வையை நிலைநிறுத்தினானோ என்னவோ; அது, ஒருவன் தான் நிரந்தரமாக விட்டுப்பிரியப்போகும் ஒரு நிலக்காட்சியை, தான் புறப்படும் நாளில் தன் நினைவில் சுமந்துசெல்ல ஏங்கும் அதே ஏக்கப் பார்வை போன்றிருந்தது.

ஆனால் அவளிடம் அவன் மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவனாக இருந்தான்; அதனால், அந்த மாலையில் அவளைத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு—அவளது 'காட்லியா' (Cattleya) மலர்களைச் சரிசெய்வதில் தொடங்கி—அவளைப் புண்படுத்திவிடுவோமோ என்ற பயத்தினாலோ, அல்லது தான் முன்பு பொய் சொன்னதுபோல் பின்னாளில் தோன்றிவிடுமோ என்ற அச்சத்தினாலோ, அல்லது அந்தச் செயலைவிடப் பெரிதான ஒன்றைச் செய்யக் கேட்கும் துணிச்சல் இல்லாததாலோ (அந்தச் செயலை மட்டும் அவனால் தைரியமாக மீண்டும் செய்ய முடிந்தது; ஏனெனில் முதல் முறை செய்தபோது ஒடெட்டுக்கு அதனால் எந்த மனவருத்தமும் ஏற்படவில்லை), அதைத் தொடர்ந்த நாட்களிலும் அவன் அதே சாக்குப்போக்கையே பயன்படுத்தினான். அவள் தன் மார்பில் காட்லியா மலர்களை அணிந்திருந்தால், அவன் இப்படிச் சொல்வான்: "பாவம்! இன்றிரவு இந்த காட்லியா மலர்களைச் சரிசெய்ய வேண்டிய அவசியமே இல்லை—அன்று மாலை நடந்ததுபோல் இவை இப்போது கலைந்துபோகவில்லை; இருந்தாலும், இந்த ஒரு மலர் மட்டும் சற்று நேராக இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. மற்ற மலர்களைவிட இவை அதிக நறுமணம் வீசுகின்றனவா என்று நான் சற்றுப் பார்க்கலாமா?" அல்லது, அவள் மலர்கள் எதையும் அணியாமல் இருந்தால்: "ஓ! இன்றிரவு காட்லியா மலர்கள் இல்லையா? அப்படியென்றால், நான் வழக்கமாகச் செய்யும் அந்தச் சிறிய 'சரிசெய்யும்' விளையாட்டில் ஈடுபட எனக்கு வழியே இல்லையே!" இவ்வாறு, சிறிது காலத்திற்கு, அந்த முதல் மாலையில் அவன் பின்பற்றிய அதே நடைமுறை மாறாமல் தொடர்ந்தது—ஒடெட்டின் கழுத்தின் மீது அவனது விரல்களும் உதடுகளும் படும் அந்தத் தொடுகையிலேயே அது தொடங்கியது—மேலும் அவனது காதல் தழுவல்கள் அனைத்தும் தவறாமல் இதே சைகைகளில்தான் தொடங்கின. வெகு காலத்திற்குப் பிறகு—காட்லியா மலர்களைச் சரிசெய்யும் (அல்லது சரிசெய்வதுபோல் பாவனை செய்யும்) அந்த வழக்கம் எப்போதோ வழக்கொழிந்துபோன பிறகும்—"ஒரு காட்லியா செய்தல்" (to do a cattleya) என்ற உருவகம் மட்டும் நிலைத்திருந்தது. அது அவர்களின் தனிப்பட்ட மொழிவழக்கில் ஒரு வெறும் குறியீடாக மாறிவிட்டது; உடல்ரீதியான நெருக்கத்தை (உண்மையில், அந்த நெருக்கத்தில் எதையும் முழுமையாகச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை என்றாலும்) அவர்கள் குறிப்பிட விரும்பும்போதெல்லாம், சிந்திக்காமலே அந்தச் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தினர். அந்த மறக்கப்பட்ட வழக்கத்திற்கு ஒரு நினைவுச் சின்னமாகவும் அந்தச் சொற்றொடர் விளங்கியது. ஒருவேளை, "காதல் செய்தல்" (making love) என்பதைக் குறிக்கும் இந்த விசேஷமான சொற்றொடர், அதற்கு இணையான மற்ற சொற்கள் குறிக்கும் அதே பொருளைத் துல்லியமாகக் குறிக்காமல் இருந்திருக்கலாம். பெண்களைப் பொறுத்தவரை, ஒருவன் சலிப்புற்றவனாக இருக்கக்கூடும்—அவர்களில் எத்துணை மாறுபட்டவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களை அடைவதை எப்போதும் ஒரே மாதிரியானதாகவும், முன்னரே அறியப்பட்டதாகவும் கருதக்கூடும்—ஆனால், இதற்கு மாறாக, அந்தப் பெண்கள் போதுமான அளவு பிடிபடாதவர்களாக இருந்தால்—அல்லது நாம் அவர்களை அவ்வாறு கருதினால்—அவர்களை அடைவதை, அவர்களுடனான உறவில் ஏற்படும் ஏதோவொரு எதிர்பாராத நிகழ்வின் மூலமே சாத்தியமாக்க நாம் நிர்பந்திக்கப்படும்போது, ​​அது ஒரு புதிய இன்பமாக மாறிவிடுகிறது; ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, முதன்முறையாக அந்த 'கேட்லியா' (Cattleya) மலர்களை அடுக்கி வைத்தபோது ஏற்பட்ட உணர்வு போன்றதே இதுவும். நடுக்கத்துடன், அந்த மாலையில் அவன் இவ்வாறு நம்பினான்—ஒடெட், தன் தந்திரத்தை ஊகித்தறிந்தாலும் கூட, அதன் உண்மையான பொருளைக் கணிக்க முடியாது என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாலும்—அந்த அகன்ற ஊதா நிற இதழ்களுக்கு இடையிலிருந்து வெளிப்படவிருப்பது, அந்தப் பெண்ணை அடைவதெனும் இன்பமே என்று அவன் நம்பினான்; அவன் அப்போதே அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த அந்த இன்பம்—ஒடெட் அநேகமாக அதை அங்கீகரிக்காததாலேயே சகித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று அவன் நினைத்த அந்த இன்பம்—அவனுக்கு, அந்தத் தருணத்தில்—பூவுலகச் சொர்க்கத்தின் மலர்களுக்கு மத்தியில் அந்த இன்பத்தை முதன்முதலில் ருசித்த ஆதி மனிதனுக்குத் தோன்றியிருக்கக்கூடியது போலவே—அதுவரை இருந்திராத, தான் முயன்று உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு இன்பமாகத் தோன்றியது: அவன் அதற்குச் சூட்டியிருந்த தனித்துவமான பெயர் என்றென்றும் சாட்சியளிப்பது போல—அது முற்றிலும் தனித்துவமானதும் புதியதுமான ஓர் இன்பமாக இருந்தது.

இப்போது, ​​ஒவ்வொரு மாலையும், அவளை அவளது வீட்டில் கொண்டு சேர்த்த பிறகு, உள்ளே செல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதலை அவன் உணர்ந்தான்; பெரும்பாலும் அவள் தன் இரவு ஆடையுடன் மீண்டும் வெளியே வந்து, அவனை அவனது வண்டி வரைக்கும் அழைத்துச் செல்வாள்; வண்டிக்காரனின் கண்களுக்கு முன்பாகவே அவனை முத்தமிட்டு, "எனக்கென்ன கவலை? மற்றவர்களைப் பற்றி எனக்கென்ன அக்கறை?" என்று உரக்க அறிவிப்பாள். அவன் வெர்டுரின்ஸ் (Verdurins) வீட்டிற்குச் செல்லாத மாலைகளில்—இப்போது அவளை வேறு இடங்களில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருந்ததால், இது எப்போதாவது நிகழ்ந்தது—மேலும் அவன் சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ளச் சென்ற, இப்போது அரிதாகிவிட்ட அந்த மாலைகளிலும், நேரம் எவ்வளவு தாமதமானாலும் சரி, வீட்டிற்குத் திரும்புவதற்கு முன் தன் இடத்திற்கு வருமாறு அவள் அவனைக் கேட்டுக்கொள்வாள். அது வசந்த காலம்—தூய்மையான, சில்லிடும் ஒரு வசந்த காலம். ஒரு மாலை விருந்திலிருந்து வெளியேறும்போது, ​​அவன் தன் வண்டியில் ஏறி அமர்ந்து, கால்களின் மீது ஒரு போர்வையைப் போர்த்திக்கொள்வான்; அதே நேரத்தில் வெளியேறும் நண்பர்கள்—தங்களுடன் வருமாறு அவனைக் கேட்டுக்கொண்டபோது—அவனால் வர இயலாது என்றும், தான் வேறு திசையில் செல்வதாகவும் பதிலளிப்பான்; வண்டிக்காரன், தாங்கள் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்ததால், வண்டியைச் சற்று விரைவாகவே ஓட்டிச் செல்வான். அவனது நண்பர்கள் வியப்படைந்தனர்; ஆம், உண்மையில், ஸ்வான் இப்போது அதே மனிதனாக இல்லை. ஒரு பெண்ணை அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு கோரி அவரிடமிருந்து கடிதங்கள் வருவதே நின்றுவிட்டது. அவர் பெண்களில் எவர் மீதும் சற்றும் கவனம் செலுத்தவில்லை; மேலும், பொதுவாகப் பெண்களைச் சந்திக்கக்கூடிய இடங்களுக்குச் செல்வதையும் அவர் தவிர்த்துவிட்டார். உணவகத்திலோ அல்லது கிராமப்புறங்களிலோ, அவரது நடத்தை முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது—நேற்றுவரை அவரை உடனடியாக அடையாளம் காட்டியதும், என்றென்றும் அவருடனேயே நிலைத்திருக்கும் என்று தோன்றியிருந்ததுமான அவரது இயல்பான பாணிக்கு அது நேர்மாறாக அமைந்திருந்தது. நம்முள் எழும் ஒரு பேரார்வம், ஒரு தனித்துவமானதும் கணநேரத்திற்குரியதுமான ஒரு ஆளுமையைப் போலவே செயல்படுகிறது என்பது எவ்வளவு உண்மை! அது நமது இயல்பான சுயத்தை இடமாற்றம் செய்துவிடுகிறது; அதுவரை மாறாமல் இருந்து, அந்தச் சுயத்தை வெளிப்படுத்திய அடையாளங்கள் அனைத்தையும் அது அழித்துவிடுகிறது! இதற்கு நேர்மாறாக, இப்போது மாறாத ஒரு விஷயமாக அமைந்தது என்னவென்றால், ஸ்வான் எங்கு இருந்தாலும் சரி, அவர் தவறாமல் ஒடெட்டிடம் சென்று இணைந்துகொண்டார். அவருக்கும் அவளுக்கும் இடையிலான அந்தப் பயணமே, அவர் தவிர்க்க முடியாமல் கடந்துசென்ற பாதையாக அமைந்தது—அதுவே தனது வாழ்வின், எவராலும் தடுக்க முடியாததும் மிக வேகமானதுமான ஒரு சரிவுப்பாதை என்று அவர் உணர்ந்தார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், பல நேரங்களில் சமூக நிகழ்வுகளில் வெகுநேரம் தங்கியிருந்த பிறகு, அந்த நீண்ட பயணத்தை மேற்கொள்ளாமல் நேராகத் தன் வீட்டிற்கே சென்றுவிடவும், அவளை மறுநாள் மட்டுமே சந்திக்கவும் அவர் விரும்பியிருப்பார்; ஆயினும், அத்தகைய நள்ளிரவு வேளையில் தனக்கே சிரமத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு அவளது வீட்டிற்குச் செல்லும் அந்தச் செயல்—தன்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்லும் நண்பர்கள் தங்களுக்குள் இவ்வாறு பேசிக்கொள்வார்கள் என்ற அந்த உணர்வு: "இவன் அவளது முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறான்; இவனை அவளது வீட்டிற்குச் செல்லுமாறு கட்டாயப்படுத்தும் ஒரு பெண் நிச்சயமாக இருக்கிறாள்..."
...அவளை எந்த நேரத்திலும் சந்திக்கலாம்”—என்ற எண்ணம், தன் வாழ்வில் ஒரு காதல் உறவைக் கொண்டிருக்கும் ஆண்களின் வாழ்க்கையைத் தான் வாழ்வதாக அவனுக்கு உணரச் செய்தது; இத்தகைய ஆண்கள், தங்கள் ஓய்வையும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களையும் ஒரு இன்பமயமான கனவுலகிற்காகத் தியாகம் செய்யும்போது, ​​அந்தத் தியாகம் அவர்களுக்குள் ஒரு தனித்துவமான அக அழகை உருவாக்குகிறது. பின்னர், அவன் உணராமலேயே—அவள் அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறாள், அவள் வேறு எங்கோ பிறருடன் இல்லை, அவளைக் காணாமல் தான் திரும்பப்போவதில்லை—என்ற இந்த உறுதியான நம்பிக்கை, வெர்டுரின்ஸ் (Verdurins) இல்லத்தில் ஒடெட் இல்லாதிருந்த அந்த மாலைப் பொழுதில் அவன் அனுபவித்த—மறக்கப்பட்டிருந்தாலும், எந்நேரமும் மீண்டும் மேலெழத் தயாராக இருந்த—அந்தத் துயர உணர்வை முற்றிலுமாக நீக்கியது; அந்தத் துயரம் இப்போது தணிந்திருந்த நிலை அவனுக்கு அவ்வளவு இனிமையாக இருந்தது என்றால், அதை ஏறக்குறைய 'மகிழ்ச்சி' என்றே அழைத்துவிடலாம். ஒருவேளை, ஒடெட் தன் வாழ்வில் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெற்றிருப்பதற்கு, அவனுக்குள் எழுந்த அந்தத் துயர உணர்வே காரணமாக இருந்திருக்கலாம். மனிதர்கள் பொதுவாக நம்மிடம் மிகவும் அக்கறையற்றவர்களாகவே நடந்துகொள்கிறார்கள்; எனவே, அவர்களில் ஒருவரிடம் நாம் இவ்வளவு அதிகமான துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் அனுபவிக்கும் சாத்தியக்கூறுகளைப் பொருத்திப் பார்க்கும்போது, ​​அவர்கள் நமக்கு முற்றிலும் வேறொரு பிரபஞ்சத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். அவர்கள் கவித்துவத்தால் சூழப்பட்டு, நம் வாழ்க்கையை ஒரு அசைந்துகொண்டிருக்கும் நிலப்பரப்பாக மாற்றுகிறார்கள்; அந்த நிலப்பரப்பில் அவர்கள் சில சமயம் நமக்கு மிக நெருக்கமாகவும், சில சமயம் வெகு தொலைவிலும் தோற்றமளிக்கிறார்கள். வரவிருக்கும் ஆண்டுகளில் ஒடெட் தனக்கு எத்தகையவளாக மாறப்போகிறாளோ என்று ஸ்வான், ஒருவிதமான மனக்கலக்கத்துடன், எண்ணிப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சில சமயங்களில்—அந்த அழகான, குளிர்ந்த இரவுகளில்—தன் விக்டோரியா வண்டியிலிருந்து வெளியே பார்த்தவாறு, தனக்கும் ஆளரவமற்ற தெருக்களுக்கும் இடையே ஒளிவீசும் அந்தப் பிரகாசமான நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​அவன் மற்றொரு ஒளிரும் முகத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பான்; நிலவைப் போலவே இளஞ்சிவப்பு நிறம் லேசாகப் பூசப்பட்டிருந்த அந்த முகம், ஒரு நாள் அவன் மனதிற்குள் உதித்தது; அன்று முதல், அது இந்த உலகம் முழுவதிலும் ஒரு மர்மமான ஒளியைப் பரப்பி வருகிறது—இப்போது அவன் இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் பார்வையும் அந்த ஒளியின் மூலமாகவே அமைகிறது. ஒடெட் தன் வேலைக்காரர்களைத் தூங்க அனுப்பிவிட்ட நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் அங்கு சென்றால்—தோட்டத்தின் சிறிய வாசலில் உள்ள மணியை அடிப்பதற்கு முன்பு—முதலில் தெருவிற்குச் செல்வான்; அங்கே, தரைத்தளத்தில் அமைந்துள்ள—அருகருகே இருக்கும் மாளிகைகளின் ஒரே மாதிரியான, ஆனால் இருண்டுபோன ஜன்னல்களுக்கு நடுவே—ஒடெட்டின் படுக்கையறை ஜன்னல் மட்டும், இன்னும் ஒளிவீசிக்கொண்டிருக்கும் ஒரே ஜன்னலாகத் தனித்துத் தெரியும். அவன் அந்த ஜன்னல் கண்ணாடியைத் தட்டுவான்; சத்தம் கேட்டு விழித்துக்கொள்ளும் அவள், அவனுக்குப் பதிலளித்துவிட்டு, வீட்டின் முன்புற வாசலில் அவனுக்காகக் காத்திருக்கச் செல்வாள். அவளுடைய பியானோ மீது, அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான சில இசைத்துணுக்குகள் திறந்த நிலையில் வைக்கப்பட்டிருப்பதை அவன் காண்பான்—அவை *Waltz of the Roses* அல்லது Tagliafico-வின் *Pauvre fou* (இப்பாடல், அவளுடைய எழுத்துப்பூர்வமான அறிவுறுத்தல்களின்படி, ...இல் இசைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது) போன்றவையாக இருக்கும். அவளுடைய இறுதிச் சடங்கின்போது)—ஆனால், ஒடெட் மிகவும் மோசமாக வாசித்தபோதிலும், அதற்குப் பதிலாக வின்டூயிலின் சொனாட்டாவிலிருந்து அந்தச் சிறிய இசைத்துண்டை வாசிக்குமாறு அவர் அவளிடம் கேட்பார்; ஆயினும், சுருதி விலகிய பியானோவில் திறமையற்ற விரல்களால் மீட்டப்பட்ட தவறான ஸ்வரங்களைக் கடந்து உயர்ந்த ஒரு படைப்பின் மிக அழகான காட்சியே பெரும்பாலும் நம்முடன் நிலைத்திருக்கும். ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, அந்தச் சிறிய இசைத்துண்டு, ஒடெட் மீது அவர் கொண்டிருந்த காதலுடன் தொடர்ந்து தொடர்புடையதாகவே இருந்தது. இந்தக் காதல், புறத்தில் உள்ள எதனுடனும் தொடர்பில்லாதது—தன்னைத் தவிர வேறு யாராலும் சரிபார்க்க முடியாதது—என்பதை அவர் தெளிவாக உணர்ந்தார்; ஒடெட்டின் குணங்கள், அவளுடன் கழித்த தருணங்களுக்கு அவர் அத்தகைய பெரும் மதிப்பைக் கொடுப்பதை நியாயப்படுத்தவில்லை என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார். மேலும், பல சமயங்களில், அவருக்குள் முற்றிலும் பகுத்தறிவு சார்ந்த அறிவு மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்தும் போது, இந்த கற்பனையான இன்பத்திற்காக பல அறிவுசார் மற்றும் சமூக ஆர்வங்களைத் தியாகம் செய்வதை நிறுத்த அவர் தீர்மானிப்பார். ஆனால் அந்தச் சிறிய இசைத்துண்டு, அதைக் கேட்ட கணமே, தனக்குத் தேவையான வெளியை அவருக்குள் விடுவிக்கத் தெரிந்திருந்தது; ஸ்வானின் ஆன்மாவின் விகிதாச்சாரங்களே அதனால் மாற்றப்பட்டது போல் தோன்றியது. அங்கே ஒருவித இன்பத்திற்காக ஒரு பகுதி ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது; அது, எந்தவொரு புறப் பொருளுடனும் தொடர்பில்லாததாக இருந்தது—ஆயினும், காதலைப் போல முற்றிலும் தனிப்பட்டதாக இல்லாமல், அது திடப்பொருட்களை விட மேலான ஒரு யதார்த்தமாக ஸ்வான் மீது தன்னைத் திணித்துக்கொண்டது. அறியப்படாத ஒரு வசீகரத்திற்கான இந்தத் தாகத்தை—அந்தச் சிறிய சொற்றொடர் அவனுக்குள் தட்டி எழுப்பியது, ஆனாலும் அதைத் தணிப்பதற்குத் துல்லியமான எதையும் அவனுக்கு வழங்கவில்லை. இவ்வாறு, ஸ்வானின் ஆன்மாவின் எந்தெந்தப் பகுதிகளில் அந்தச் சிறிய சொற்றொடர் பொருள்சார்ந்த நலன்கள் மீதான அக்கறையை—அனைவருக்கும் பொருந்தும் அனைத்து மனிதக் கருத்தளவுகளையும்—அழித்தெறிந்திருந்ததோ, அவற்றை அது காலியாகவும் வெறுமையாகவும் விட்டிருந்தது; அங்கே அவன் ஒடெட்டின் பெயரைப் பொறிக்கச் சுதந்திரம் பெற்றிருந்தான். பின்னர், ஒடெட்டின் பாசத்தில் சிறிதளவு குறைவாகவோ அல்லது ஏமாற்றமளிப்பதாகவோ எது இருந்தாலும், அந்தச் சிறிய சொற்றொடர் அதனுடன் தனது சொந்த மர்மமான சாரத்தைச் சேர்க்க—ஒன்றிணைக்க—வந்தது. அந்தச் சொற்றொடரைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ஸ்வானின் முகத்தைக் கவனித்தால், அவன் தன் சுவாசத்திற்கு அதிக வீரியம் கொடுக்கும் ஒரு மயக்க மருந்தை உட்கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லியிருப்பான். மேலும், அந்த இசை அவனுக்கு அளித்த இன்பம்—விரைவில் ஒரு உண்மையான வேட்கையாக உருவெடுக்கவிருந்த ஓர் இன்பம்—உண்மையில், அந்தத் தருணங்களில், வாசனைத் திரவியங்களை நுகர்வதிலிருந்தோ, நாம் படைக்கப்படாத ஓர் உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்வதிலிருந்தோ அவன் பெற்றிருக்கக்கூடிய இன்பத்தை ஒத்திருந்தது: நம் கண்கள் அதை உணராததால் உருவமற்றதாகவும், நம் அறிவுக்கு எட்டாததால் அர்த்தமற்றதாகவும் தோன்றும் ஓர் உலகம், மற்றும்... ஒரே ஒரு புலனால் மட்டுமே நம்மால் உணர முடியும். ஓவியக் கலையின் நுட்பமான ரசனையாளர்களாக அவனது கண்கள் இருந்தாலும், மனிதப் பழக்கவழக்கங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்கும் அவனது மனம் இருந்தாலும், அவனது வாழ்வின் வறட்சியின் அழியாத முத்திரையை அவன் என்றென்றும் சுமந்திருந்தான். அப்படியிருக்க, மனிதகுலத்திற்கே அந்நியமான ஒரு உயிரினமாகத் தன்னை உருமாற்றிக்கொண்டதை ஸ்வான் உணர்ந்தது அவனுக்கு ஒரு ஆழ்ந்த ஓய்வாகவும், ஒரு மர்மமான புதுப்பித்தலாகவும் இருந்தது: பார்வையற்றவனாக, பகுத்தறிவுத் திறன்கள் அற்றவனாக, கிட்டத்தட்ட ஒரு கற்பனையான ஒற்றைக் கொம்புக் குதிரையாக—கேட்கும் புலனால் மட்டுமே உலகை உணரும் ஒரு மாயத்தோற்ற உயிரியாக. ஆயினும், அவனது அறிவால் காண முடியாத ஒரு பொருளை அந்தச் சிறிய சொற்றொடருக்குள் அவன் தேடியபோது......அவன் கீழே இறங்கத் தயாரானான்—தன் அந்தராத்மாவை பகுத்தறிவின் அனைத்துத் துணைகளிலிருந்தும் விடுவித்து, அதைத் தனித்து அந்த நடைபாதைக்குள்ளும், அந்த இருண்ட ஒலி வடிகட்டிக்குள்ளும் செல்ல அனுமதிப்பதில் அவன் எத்தகைய விசித்திரமான போதையை உணர்ந்தான்! அந்த இசைத் தொடரின் இனிமையின் மையத்தில், வேதனை தரும்—ஒருவேளை ரகசியமாகத் தணியாத—எத்தனையோ உணர்வுகள் புதைந்திருப்பதை அவன் உணரத் தொடங்கினான்; ஆயினும், அதனால் அவனுக்குத் துன்பம் ஏதும் ஏற்படவில்லை. காதல் என்பது மென்மையானது, உடையக்கூடியது என்று அந்த இசை அவனுக்கு உணர்த்தினால் என்ன? அவனது காதல் எத்துணை வலிமையானது! அந்த இசை பரப்பிய சோக உணர்வை அவன் ஒரு விளையாட்டாகவே கருதினான்; அந்தச் சோகம் தன்னை ஆட்கொள்வதை அவன் உணர்ந்தான்—ஆயினும், அது தன் சொந்த மகிழ்ச்சி உணர்வை மேலும் ஆழப்படுத்தி, இனிமையூட்டும் ஒரு மெல்லிய வருடலாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்த இசைத் தொடரை மீண்டும் வாசிக்குமாறு அவன் ஒடெட்டைப் பணித்தான்—பத்து முறை, இருபது முறை—அவ்வாறு வாசிக்கும் நேரமெல்லாம், தன்னை முத்தமிடுவதை அவள் நிறுத்தவே கூடாது என்றும் அவன் பிடிவாதம் பிடித்தான். ஒவ்வொரு முத்தமும் அடுத்த முத்தத்தை ஈர்த்தது. ஆஹா! காதலின் அந்த ஆரம்ப நாட்களில், முத்தங்கள் எத்துணை இயல்பாகப் பிறக்கின்றன! அவை ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக ஒட்டிக்கொண்டு, திரள் திரளாகப் பெருகி வருகின்றன; மே மாதத்தில் ஒரு வயல்வெளியில் பூத்திருக்கும் மலர்களை எண்ணுவது எத்துணை கடினமோ, அதே அளவு கடினம்தான் ஒரே ஒரு மணி நேரத்தில் பரிமாறிக் கொள்ளப்படும் முத்தங்களை எண்ணுவதும். பின்னர், அவள் வாசிப்பதை நிறுத்துவது போலப் பாவனை செய்து, "நீ என்னை இப்படி இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தால், நான் எப்படி வாசிக்க முடியும்? என்னால் ஒரே நேரத்தில் எல்லாவற்றையும் செய்ய இயலாதே! குறைந்தபட்சம் உனக்கு என்னதான் வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்துக்கொள்: நான் அந்த இசைத் தொடரை வாசிக்க வேண்டுமா, அல்லது உன்னை மெல்ல வருடிக் கொடுக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்பாள். அவன் கோபம் கொண்டவன் போல நடித்தான்; அவளோ வெடித்துச் சிரித்தாள்—அந்தச் சிரிப்பு அடுத்த கணமே உருமாறி, முத்த மழையாக அவன் மீது பொழிந்தது. அல்லது, அவள் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, சற்றே ஊடல் கொண்ட பாவனையில் அவனை உற்று நோக்கினாள்—அப்போது, ​​பொட்டிசெல்லியின் (Botticelli) ஓவியமான *மோசேயின் வாழ்க்கை* (Life of Moses) சித்திரத்தில் இடம்பெறத் தகுதியான ஒரு முகத்தை அவன் மீண்டும் அவளிடம் கண்டான்; அந்த ஓவியத்தில் அவளைப் பொருத்திப் பார்த்தான்—அதற்குத் தேவையான சரியான கோணத்தில் ஒடெட்டின் கழுத்தைத் திருத்தி அமைத்தான்; அவ்வாறு அவன் அவளை ஓவியமாகத் தீட்டி முடித்ததும்—பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில், சிஸ்டைன் தேவாலயத்தின் சுவரில், 'டெம்பரா' (tempera) முறையில், முழு விசுவாசத்துடன் அவளை வரைந்து முடித்ததும்—அவள் அந்த ஓவியமாகவே உறைந்துவிடாமல், இக்கணத்திலும் அந்தப் பியானோவிற்கு அருகிலேயே, தன் கைகளில் அடைக்கலமாகித் தழுவப்படத் தயாராகவே அமர்ந்திருக்கிறாள் என்ற எண்ணம்—அவளது உயிர்ப்பும், அவளது உடல் இருப்பும் குறித்த அந்தச் சிந்தனை—அவனைப் பெரும் போதையில் ஆழ்த்தியது; கண்கள் வெறிக்க, அவளையே விழுங்கிவிடுவது போலத் தாடைகளை இறுகப் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, அந்த 'பொட்டிசெல்லியின் கன்னி'யின் (Botticelli Virgin) மீது அவன் பாய்ந்தான்; அவளது கன்னங்களைக் கிள்ளத் தொடங்கினான். பின்னர், அவன் அவளை விட்டுப் பிரிந்து சென்றதும்—மீண்டும் உள்ளே சென்று அவளை ஒருமுறை முத்தமிடாமல், அவளது நறுமணத்தின் அல்லது அவளது முகத்தோற்றத்தின் ஏதேனும் ஒரு நுணுக்கத்தை தன் நினைவில் ஏந்திச் செல்ல மறந்துவிடாமல்—தன் விக்டோரியா வண்டியில் வீடு திரும்புகையில், அவனுக்கு இந்தத் தினசரி சந்திப்புகளை அனுமதித்ததற்காக ஒடெட்டை அவன் மனதார வாழ்த்தினான். (இந்தச் சந்திப்புகள் அவளுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடும் என்று அவன் கருதவில்லை; ஆயினும்—அவனைப் பொறாமையிலிருந்து காப்பதன் மூலமும், வெர்டுரின்ஸ் இல்லத்தில் அவளைக் காணத் தவறிய அந்த மாலையில் அவனுள் முதன்முதலில் தோன்றிய அந்த மனநோயால் மீண்டும் துன்பப்படும் சூழலை அகற்றுவதன் மூலமும்—தன் வாழ்வின் இந்தத் தனித்துவமான மணித்துளிகளை—நிலவொளியில் பாரிஸ் நகரைச் சுற்றி வந்த இளமைக்காலத்தைப் போலவே கிட்டத்தட்ட ஒரு மாயாஜாலத் தன்மை கொண்ட இந்த நேரங்களை—எவ்விதப் புதிய நெருக்கடிகளும் இன்றி, அந்த முதல் நெருக்கடியின் வேதனை மீண்டும் எழாதவாறு, அவன் கடந்து செல்ல இவை உதவின). அவ்வாறு வீடு திரும்புகையில், வானில் ஒளிரும் அந்தப் பகலவன் இப்போது அவனுக்குச் சார்பாகத் தன் நிலையை மாற்றிக்கொண்டு, அடிவானத்தின் விளிம்பில் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதை அவன் கவனித்தான்; தன் காதலும் கூட, மாற்ற முடியாத இயற்கையின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டே இயங்குகிறது என்பதை உணர்ந்தவனாக, தான் இப்போது நுழைந்திருக்கும் இந்தக் காலகட்டம் இன்னும் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். வெகுவிரைவிலேயே, அவன் மனம் அந்தப் பிரியமான முகத்தை—தொலைவில் மங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு இருப்பாகவும், தன் வசீகரத்தை இழக்கும் விளிம்பில் நிற்கும் ஒன்றாகவும்—அன்றி வேறெதுவாகவும் பார்க்க மறுத்துவிடுமோ என்றும் அவன் ஐயமுற்றான். ஏனெனில் ஸ்வான்—அவன் காதலில் விழுந்த அந்தத் தருணத்திலிருந்து—எல்லாப் பொருட்களிலும் ஒரு வசீகரத்தைக் கண்டான்; தான் ஒரு கலைஞன் என்று நம்பியிருந்த தன் இளமைக்கால நாட்களில் அவன் கண்டது போலவே இப்போதும் கண்டான். ஆனால் அந்த வசீகரம் இப்போது முன்பிருந்தது போன்றதல்ல; அந்தத் தனித்துவமான வசீகரத்தை ஒடெத் மட்டுமே அவற்றுக்கு அளித்திருந்தாள். தன் இளமைக்காலத்தின் உத்வேகங்கள் மீண்டும் தனக்குள் எழுவதை அவன் உணர்ந்தான்—ஒரு பொறுப்பற்ற வாழ்க்கைமுறை சிதறடித்துவிட்ட அந்த உத்வேகங்கள்—ஆயினும் அவை அனைத்தும் ஒரு தனித்துவமான பெண்ணின் பிம்பத்தையும், முத்திரையையும் தாங்கியிருந்தன; மேலும், இப்போது வீட்டில் தனிமையில்—தன் குணமடைந்து வரும் ஆன்மாவுடன்—செலவிடுவதில் ஒரு மென்மையான இன்பத்தைக் கண்ட அந்த நீண்ட மணித்துளிகளில், அவன் மெல்ல மெல்ல மீண்டும் 'தானாகவே' மாறினான்—ஆயினும், இப்போது வேறொருவருக்காகவே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு 'தானாக' அவன் மாறியிருந்தான்.

அவன் அவளை மாலை நேரங்களில் மட்டுமே சந்தித்தான்; பகல் நேரங்களில் அவள் தன் பொழுதை எப்படிக் கழிக்கிறாள் என்பது பற்றியோ, அல்லது அவளது கடந்த காலம் பற்றியோ அவனுக்கு எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், நமக்குத் தெரியாத விஷயங்களை நாம் கற்பனை செய்து பார்க்க உதவும் வகையிலும், அவற்றை அறிந்துகொள்ளும் ஆவலை நம்முள் தூண்டும் வகையிலும் அமையும்—அந்தச் சிறிய அளவிலான ஆரம்பகட்டத் தகவல் துணுக்கு கூட—அவனிடம் இருக்கவில்லை. ஆகவே, அவள் இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கக்கூடும் என்றோ, அல்லது அவளது கடந்தகால வாழ்க்கை எத்தகையதாக இருந்திருக்கும் என்றோ அவன் ஒருபோதும் எண்ணிப் பார்த்ததில்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—அவளை அவனுக்குத் தெரிய வருவதற்கு முன்னதாகவே—ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்ணைப் பற்றி (அவன் சரியாக நினைவுகூர்ந்தால், நிச்சயமாக அது அவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்) அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான்; அப்பெண் ஒரு "சிறுமி" என்றும், ஒரு "வைப்புப் பெண்" என்றும் வர்ணிக்கப்பட்டிருந்தாள். அத்தகைய பெண்களின் சமூகத்தில் மிகக் குறைவாகவே பழகியிருந்த அவனோ, சில நாவலாசிரியர்களின் கற்பனைகள் நீண்ட காலமாக அப்பெண்களின் மீது ஏற்றியிருந்த—அந்த முற்றிலும் பிறழ்ந்த, அடிப்படையிலேயே தீய இயல்பை—இன்னும் அப்பெண்களுக்குச் சாற்றிக்கொண்டிருந்தான். ஒரு நபரைத் துல்லியமாக மதிப்பிட வேண்டுமெனில், உலகம் அவர்களுக்குச் சூட்டியுள்ள நற்பெயருக்கு நேர்மாறான கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதே பெரும்பாலும் போதுமானது என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்; ஒடெட்டின் குணாதிசயத்தை அத்தகைய பெண்களின் குணாதிசயத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது அவன் செய்ததும் அதையேதான்: ஒடெட் கனிவானவள், கபடமற்றவள், உயர்ந்த இலட்சியங்களின் மீது பற்றுக்கொண்டவள்; பொய் சொல்வதற்கே ஏறக்குறைய இயலாதவள் அவள்—எவ்வளவென்றால், ஒரு நாள் அவளுடன் தனிமையில் உணவருந்த விரும்பிய அவன், வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினருக்குக் கடிதம் எழுதி, தனக்கு உடல்நலம் சரியில்லை என்று அதில் குறிப்பிடுமாறு அவளைக் கேட்டுக்கொண்டபோது—அவள்...அடுத்த நாள், உடல்நிலை சரியாகிவிட்டதா என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்த திருமதி வெர்டூரின் முன் அவள் நின்றுகொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். அவள் முகம் சிவந்து, தடுமாறி, பொய் சொன்னதால் தனக்கு ஏற்பட்ட துயரத்தையும் வேதனையையும் தன் முகத்தில் தன்னிச்சையாகப் பிரதிபலித்தாள். முந்தைய நாள் தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பது குறித்த புனைந்த விவரங்களை அவள் தன் பதிலில் பெருக்கியபோது, தன் கெஞ்சும் பார்வைகளாலும் வெறுமையான குரலாலும், தன் வார்த்தைகளின் பொய்க்காக மன்னிப்புக் கேட்பது போல் தோன்றியது.

இருப்பினும், சில நாட்களில்—அரிதாக இருந்தாலும்—அவள் பிற்பகலில் அவனது வீட்டிற்கு வருவாள். அவனது ஆழ்ந்த சிந்தனையையோ அல்லது அவன் சமீபத்தில் மீண்டும் தொடங்கியிருந்த வெர்மீர் பற்றிய படிப்பையோ அவள் கலைப்பாள். அவனது சிறிய வரவேற்பறையில் திருமதி டி கிரேசி காத்திருப்பதாக அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்படும். அவன் அவளுடன் சேர அங்கு செல்வான். அவன் கதவைத் திறக்கும்போது, ஓடெட்டின் ரோஜா நிற முகத்தில்—அவள் ஸ்வானைக் கண்ட அந்த நொடியில்—ஒரு புன்னகை மலர்ந்து, அவளது வாயின் வடிவத்தையும், கண்களின் பார்வையையும், கன்னங்களின் கோடுகளையும் கூட மாற்றிவிடும். மீண்டும் தனியாக இருக்கும்போது, அவன் அந்தப் புன்னகையை வரவழைப்பான்: முந்தைய நாள் அவள் அணிந்திருந்த புன்னகை; அவ்வப்போது அவள் அவனை வரவேற்ற மற்றொரு புன்னகை; வண்டியில் இருந்தபோது, அவன் அவளுடைய காலணிகளைச் சரிசெய்துகொண்டே, தன் இருப்பு அவளுக்கு சங்கடமாக இருக்கிறதா என்று கேட்டதற்கு அவள் அளித்த பதில் புன்னகை. மேலும், இடையில் கழிந்த அந்த நேரங்களில் ஒடெட்டின் வாழ்க்கை—அதைப்பற்றி அவனுக்கு எதுவும் தெரியாது—வாட்டோவின் அந்த ஆய்வுத் தாள்களைப் போலவே, ஒரு நடுநிலையான, நிறமற்ற பின்னணியில் அவனுக்குத் தோன்றியது; அந்தத் தாள்களில், பழுப்பு நிறக் காகிதத்தில் *மூன்று வண்ணக்கோல்களால்* வரையப்பட்ட எண்ணற்ற புன்னகைகள், ஆங்காங்கே—ஒவ்வொரு இடத்திலும், ஒவ்வொரு கோணத்திலும்—சிதறிக் கிடப்பதைக் காணலாம். ஆனால் சில சமயங்களில், இந்த வாழ்க்கையின் ஒரு மூலையில்—அதை அவனால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாததால் அவனது அறிவு வேறுவிதமாகச் சொன்னாலும், ஸ்வான் அதை முற்றிலும் வெறுமையானதாகவே கருதினான்—அவர்கள் இருவரும் காதலிக்கிறார்கள் என்று சந்தேகித்தும், அவளைப் பற்றி அற்பமான விஷயங்களைத் தவிர வேறு எதையும் கூறத் துணியாமலும் இருந்த ஒரு நண்பன், அவனிடம் ஒடெட்டின் உருவத்தை விவரிப்பான்; அவளை அவன் அன்று காலையில்தான் ரூ அபட்டுச்சி வீதியில், ஸ்கங்க் உரோமம் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு “விருந்தினர் அங்கி” அணிந்து, அதன் கீழே ஒரு “ரெம்ப்ராண்ட் பாணி” தொப்பியுடன், தன் மேலாடையில் ஒரு வயலட் பூங்கொத்தை மாட்டிக்கொண்டு நடந்து செல்வதைக் கண்டிருந்தான். இந்த எளிய சித்திரம் ஸ்வானை ஆழமாக நிலைகுலையச் செய்தது; ஏனெனில், ஒடெட்டிற்குத் தனக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத ஒரு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை இருப்பதை அது அவருக்கு ஒரே கணத்தில் உணர்த்தியது. இதற்கு முன் தான் ஒருபோதும் பார்த்திராத அந்த ஆடையை அணிந்து, அவள் யாரை மகிழ்விக்க முயன்றாள் என்பதை அறிய அவர் பெரிதும் ஏங்கினார். அந்தத் தருணத்தில் அவள் எங்கு சென்றுகொண்டிருந்தாள் என்று அவளிடமே கேட்டுவிட அவர் தீர்மானித்தார்; ஏனெனில், தன் காதலியின் ஒளியற்ற—தனக்குத் தெரியாததால் கிட்டத்தட்ட இல்லாதது போன்றே தோன்றும்—அந்த முழு வாழ்க்கையிலும், தன்னை நோக்கி வீசப்படும் புன்னகைகளைத் தவிர்த்து, ஒரே ஒரு எதார்த்தம் மட்டுமே அவருக்குத் தெரிந்தது: அது, 'ரெம்ப்ராண்ட்' பாணித் தொப்பியை அணிந்து, மார்பில் ஒரு குத்து வயலட் மலர்களைச் செருகிக்கொண்டு அவள் நடந்து செல்லும் அந்த உருவம் மட்டுமே.

வின்டூயிலின் "சிறிய இசைத் துண்டை" வாசிக்குமாறு கேட்பதைத் தவிர்த்து—'ரோஜாக்களின் வால்ட்ஸ்' (Waltz of the Roses) இசைக்குப் பதிலாக—ஸ்வான் அவளைத் தான் ரசிக்கும் இசைத் துண்டுகளை நோக்கித் திருப்ப எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை; மேலும், இலக்கியத்தில் மட்டுமல்லாமல் இசையிலும் கூட, அவளது ரசனைக்குறைபாட்டைத் திருத்த அவர் முற்படவில்லை. அவளுக்குப் போதிய அறிவுத்திறன் இல்லை என்பதை அவர் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தார். சிறந்த கவிஞர்களைப் பற்றி அவர் அவளிடம் பேசினால், அதைத் தான் எவ்வளவு ஆவலுடன் கேட்பேன் என்று அவள் அவரிடம் கூறியபோது—விகாம்ட் டி போரெல்லி போன்றோர் இயற்றியது போன்ற—வீரம் செறிந்த, காதல் ததும்பும் கவிதைகளை அவர் உடனே தனக்கு அறிமுகப்படுத்துவார் என்று அவள் கற்பனை செய்துகொண்டாள்; அதுவும், போரெல்லியின் கவிதைகளை விட இன்னும் அதிக நெகிழ்ச்சியூட்டுபவையாக அவை இருக்கும் என்று அவள் எண்ணினாள். 'வெர்மீர் ஆஃப் டெல்ஃப்ட்' (Vermeer of Delft) எனும் ஓவியரைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அவர் ஏதேனும் ஒரு பெண்ணின் காரணமாகத் துன்பப்பட்டாரா—அல்லது ஒரு பெண்தான் அவருக்கு உத்வேகம் அளித்தாளா—என்று அவள் ஸ்வானிடம் விசாரித்தாள். அதற்கு ஸ்வான், அந்த ஓவியரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை பற்றி யாருக்குமே எதுவும் தெரியாது என்று கூறியதும், அந்த ஓவியர் மீதிருந்த ஆர்வத்தை அவள் முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டாள். அவள் அடிக்கடி இவ்வாறு கூறுவாள்: "ஓ, கவிதைதானே—இயற்கையாகவே, கவிஞர்கள் தாங்கள் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உண்மையிலேயே நம்பி எழுதியிருந்தால், அதைவிட அழகான விஷயம் வேறு எதுவும் இருக்காது. ஆனால், பல சமயங்களில், அந்தக் கவிஞர்களை விடச் சுயநலம் மிக்கவர்கள் வேறு யாருமே இல்லை. அதைப் பற்றி எனக்கு ஓரளவு தெரியும்; எனக்கு ஒரு தோழி இருந்தாள், அவள் ஒரு கவிஞரிடம் காதல் கொண்டாள். அவன் தன் கவிதைகளில் காதல், வானம், நட்சத்திரங்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசுவதே இல்லை. ஆஹா! அவள் எப்படி ஏமாற்றப்பட்டாள் தெரியுமா? அவன் அவளிடமிருந்து மூன்று லட்சத்திற்கும் அதிகமான ஃபிராங்க் பணத்தை மோசடி செய்துவிட்டான்." அப்போது ஸ்வான், கலைசார்ந்த அழகு எதில் அடங்கியிருக்கிறது என்பதையும்—கவிதைகளையோ ஓவியங்களையோ எப்படிக் கண்ணியத்துடன் ரசிக்க வேண்டும் என்பதையும்—அவளுக்கு விளக்க முயன்றால், ஓரிரு கணங்களிலேயே அவள் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டு, "ஆம்... விஷயம் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று நான் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்கவில்லை," என்று கூறிவிடுவாள். அவள் மிகுந்த ஏமாற்றத்தை உணர்வதை அவன் ஊகித்தறிந்தான்; அதனால் அவளிடம் பொய் சொல்வதையே அவன் விரும்பினான். அந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒன்றுக்கும் உதவாதவை என்றும்—அவை வெறும் அற்ப விஷயங்களே என்றும்—விஷயத்தின் மையத்தை ஆராய்ந்து அறிய தனக்கு இன்னும் நேரம் கிடைக்கவில்லை என்றும்—உண்மையில், விஷயம் முற்றிலும் வேறொன்று என்றும் அவன் அவளிடம் கூறினான். ஆனால் அவள் அவனிடம் மிகுந்த ஆவலுடன், "வேறொன்றா? அது என்ன? ... அப்படியென்றால் என்னிடம் சொல்!" என்று கேட்பாள். ஆயினும் அவன் அவளிடம் எதையும் சொல்லவில்லை; ஏனெனில், அந்த விஷயம் அவளுக்கு எவ்வளவு அற்பமாகத் தோன்றும்—அவள் எதிர்பார்த்திருந்ததைவிட எவ்வளவு மாறுபட்டதாகவும், பரபரப்பு குறைந்ததாகவும், உணர்ச்சிவேகம் அற்றதாகவும் இருக்கும்—என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். மேலும், கலையின் மீது அவளுக்கு ஏற்பட்டிருந்த ஈர்ப்பு ஒருமுறை சிதைந்துவிட்டால், அதோடு சேர்த்தே காதலின் மீதான ஈர்ப்பும் அவளுக்கு அற்றுப்போய்விடுமோ என்று அவன் அஞ்சினான்.

உண்மையிலேயே, ஸ்வான்—குறைந்தபட்சம் அறிவுசார் தளத்திலாவது—தான் கற்பனை செய்திருந்ததைவிடத் தாழ்ந்த நிலையிலேயே இருப்பதை அவள் கண்டுகொண்டாள். "நீங்கள் எப்போதும் உங்கள் நிதானத்தை இழப்பதே இல்லை; உங்களை என்னால் சற்றும் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை." பணத்தின் மீது அவனுக்கு இருந்த பற்றின்மை குறித்தும், அனைவரிடமும் அவன் காட்டிய கனிவு குறித்தும், அவனது உணர்வுநுட்பம் குறித்தும் அவள் பெரிதும் வியந்தாள். உண்மையில், இது பெரும்பாலும் நிகழ்வதுண்டு—ஸ்வானைவிடப் பெருமைமிக்க மனிதர்களிடமும் சரி, ஒரு அறிஞரிடமும் சரி, ஒரு கலைஞரிடமும் சரி—அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களால் அவர்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில்—அவர்களது அறிவுத்திறனின் மேன்மை மற்றவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தியிருப்பதை நிரூபிக்கும் ஒரே விஷயமாக அமைவது...அது அவருடைய கருத்துக்களின் மீதான அவர்களின் போற்றுதலுக்காக அல்ல—ஏனெனில் அவை அவர்களுக்குப் புரியவில்லை—மாறாக, அவருடைய கருணையின் மீதான மரியாதைக்காகவே. சமூகத்தில் ஸ்வான் கொண்டிருந்த அந்தஸ்தின் மீதும் ஒடெட் மரியாதை வைத்திருந்தாள், ஆனாலும், அவளை அந்தச் சமூகத்தில் சேர்ப்பதற்கு அவன் முயற்சி செய்வதை அவள் விரும்பவில்லை. ஒருவேளை, அவனால் வெற்றி பெற முடியாது என்பதை அவள் உணர்ந்திருக்கலாம், அல்லது அவளைப் பற்றிப் பேசுவதன் மூலமே, அவள் அஞ்சிய உண்மைகள் வெளிப்பட்டுவிடுமோ என்று கூட அவள் பயந்திருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும், தன் பெயரை ஒருபோதும் உச்சரிக்கக் கூடாது என்று அவனிடம் வாக்குறுதி வாங்கியிருந்தாள். சமூகத்தில் நுழைய விரும்பாததற்கு அவள் அவனிடம் சொன்ன காரணம், ஒருமுறை அவளுக்கும் அவளுடைய தோழிக்கும் இடையே ஏற்பட்ட ஒரு மனக்கசப்புதான். அந்தத் தோழி, பழிவாங்கும் நோக்கில், பின்னர் அவளைப் பற்றித் தீய வதந்திகளைப் பரப்பியிருந்தாள். ஸ்வான் ஆட்சேபிப்பான்: "ஆனால் நிச்சயமாக உங்கள் தோழியை எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்காது, இல்லையா?"—"ஓ, ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது! அது ஒரு எண்ணெய் கறை போலப் பரவுகிறது; சமூகம் மிகவும் கொடூரமானது." ஒருபுறம், ஸ்வானுக்கு இந்தக் கதை முழுமையாகப் புரியவில்லை; ஆனாலும் மறுபுறம், "சமூகம் மிகவும் கொடூரமானது," அல்லது "ஒரு அவதூறு வதந்தி எண்ணெய் கறை போல பரவுகிறது" போன்ற கூற்றுகள் பொதுவாக உண்மையாகக் கருதப்படுகின்றன என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவை பொருந்தக்கூடிய சில நிகழ்வுகள் இருக்கத்தான் வேண்டும். ஒடெட்டின் நிலை அவற்றில் ஒன்றா? அவன் இதைப்பற்றி யோசித்தான், ஆனால் அதிக நேரம் அல்ல; ஏனெனில், ஒரு கடினமான சிக்கலை எதிர்கொள்ளும் போதெல்லாம் தன் தந்தைக்கு ஏற்படும் அந்த மன மந்தநிலைக்கு அவனும் ஆட்பட்டிருந்தான். மேலும், ஒடெட்டை மிகவும் அச்சுறுத்திய இந்த "சமூகம்" ஒருவேளை அவளுக்குப் பெரிய ஈர்ப்பை அளிக்கவில்லை; ஏனெனில், அவளால் அதன் தெளிவான அல்லது திட்டவட்டமான மனப் பிம்பத்தை உருவாக்க முடியாத அளவுக்கு, அவள் உண்மையில் அறிந்த உலகத்திலிருந்து அது வெகு தொலைவில் இருந்தது. ஆயினும், சில விஷயங்களில் உண்மையிலேயே எளிமையாகவே இருந்தபோதிலும்—உதாரணமாக, ஓய்வுபெற்ற ஒரு சிறிய தையல்காரியை அவள் தோழியாக வைத்திருந்தாள், அவளுடைய செங்குத்தான, இருண்ட, மற்றும் துர்நாற்றம் வீசும் படிக்கட்டுகளில் அவள் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் ஏறுவாள்—அவள் "நாகரிகத்திற்காக" ஏங்கினாள், ஆனாலும் உலக மக்கள் கருதும் விதத்தில் அவள் அதைக் கருதவில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, பகட்டான தோற்றம் என்பது, அதை வெகுதூரம் பரப்பும் ஒரு சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தனிநபர்களின் வெளிப்பாடாகும்—

தங்கள் நெருங்கிய வட்டத்தின் மையத்திலிருந்து ஒருவரின் தூரத்தைப் பொறுத்து, அது அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ வலுவிழந்து—தங்கள் நண்பர்கள் அல்லது நண்பர்களின் நண்பர்கள் வட்டத்திற்குள் பரவுகிறது; அவர்களின் பெயர்கள் கூட்டாக ஒரு வகையான பெயர்ப்பட்டியலை உருவாக்குகின்றன. உலக மக்கள் இந்தப் பெயர்ப்பட்டியலைத் தங்கள் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள்; இந்த விஷயங்களில் அவர்கள் ஆழ்ந்த புலமையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அதிலிருந்து ஒருவித ரசனையையும், தந்திரத்தையும் வடித்தெடுத்திருக்கிறார்கள்—உதாரணமாக, ஸ்வான், தனது உலக அறிவை உணர்வுபூர்வமாகப் பயன்படுத்தத் தேவையின்றி, ஒரு விருந்துக்கு வந்திருந்த விருந்தினர்களின் பெயர்களை செய்தித்தாளில் படித்தால், அந்த விருந்தின் பகட்டான தன்மையின் நுணுக்கமான வேறுபாட்டை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்; ஒரு அறிஞர், ஒரே ஒரு வாக்கியத்தைப் படித்த மாத்திரத்தில், அதன் ஆசிரியரின் இலக்கியத் தரத்தைத் துல்லியமாக மதிப்பிட முடிவதைப் போல. ஆனால் ஒடெட், இந்த குறிப்பிட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிராத, மாறாக முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு பகட்டான தன்மையைக் கற்பனை செய்யும் ஒரு வகுப்பைச் சேர்ந்தவள்—உலக மக்கள் என்ன நினைத்தாலும், இவர்கள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பவர்கள் மற்றும் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு மட்டத்திலும் காணப்படுபவர்கள். அந்த பகட்டான தன்மை, அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சமூகச் சூழலைப் பொறுத்து பல்வேறு வடிவங்களை எடுக்கும், ஆனாலும் ஒரு குறிப்பிட்ட பண்பால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது—அது ஒடெட் கனவு கண்ட பகட்டான தன்மையாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது மேடம் கோட்டார்ட் தலைவணங்கிய பகட்டான தன்மையாக இருந்தாலும் சரி—அதாவது, அது அனைவருக்கும் நேரடியாகக் கிடைக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது. மற்றொரு வகை—அதாவது உலக மக்கள்—கண்டிப்பாகச் சொல்வதானால், அதுவும் அணுகக்கூடியதுதான், ஆனால் அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நேரம் தேவைப்படுகிறது. ஒடெட் ஒருவரைப் பற்றி இப்படிச் சொல்வாள்:

—"அவர் பகட்டான இடங்களைத் தவிர வேறு எங்கும் செல்வதில்லை."

அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று ஸ்வான் அவளிடம் கேட்டால், அவள் சற்றே இகழ்ச்சியுடன் பதிலளிப்பாள்:

—"ஏன், பகட்டான இடங்கள், நிச்சயமாக!" "உன் வயதில், 'பகட்டான இடங்கள்' என்றால் என்னவென்று நான் உனக்குக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டுமானால்—சரி, நான் உனக்கு என்ன சொல்லிவிட முடியும்? என்னையே உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்: ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைகளில் அவென்யூ டி லிம்பரேட்ரிஸில்; மாலை ஐந்து மணிக்கு ஏரியைச் சுற்றி வருவது; வியாழக்கிழமைகளில் ஈடன்-தியேட்டரில்; வெள்ளிக்கிழமைகளில் ஹிப்போட்ரோமில்; நடன விருந்துகள்..."

—"ஆனால் *எந்த* நடன விருந்துகள்?"

—“ஏன், பாரிஸில் அவர்கள் நடத்தும் அந்தப் பந்து நிகழ்ச்சிகள்—குறிப்பாக அந்த *‘chic’* (மிகவும் நாகரிகமான) பந்து நிகழ்ச்சிகள் பற்றிச் சொல்கிறேன். உதாரணமாக, அந்த ஹெர்பிங்கரைப் பாருங்கள்—உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமே, அந்தப் பங்குச் சந்தை இடைத்தரகர் ஒருவரிடம் வேலை செய்யும் ஆள்? அட, என்ன இப்படிச் சொல்கிறீர்கள், உங்களுக்கு அவரைத் தெரிந்தே இருக்க வேண்டும்; பாரிஸின் மிக முக்கியமான ‘பிரபலங்களில்’ அவரும் ஒருவர்—அந்த உயரமான, பொன்னிறத் தலைமுடி கொண்ட இளைஞர்; அவர் ஒரு பெரிய அகம்பாவம் பிடித்தவர். அவர் எப்போதும் தனது கோட்டின் பொத்தான் துளையில் ஒரு பூவைச் செருகியிருப்பார், கோட்டின் பின்பக்கத்தில் கச்சிதமான மடிப்பு இருக்கும், மேலும் வெளிர் நிற மேலங்கிகளையே அணிவார். அவர் எப்போதும் அந்தப் ‘பழமையான ஓவியம்’ போன்ற தோற்றமுடைய ஒரு பெண்ணுடனேயே இருப்பார்; ஒவ்வொரு கலை நிகழ்ச்சியின் தொடக்க இரவிற்கும் அவளைத் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்வார். சரி! கடந்த ஒரு மாலையில் அவர் ஒரு பந்து நிகழ்ச்சியை நடத்தினார்; பாரிஸில் யார் யாரெல்லாம் முக்கியப் புள்ளிகளோ, அவர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடியிருந்தனர். நானும் அங்கே சென்றிருக்க வேண்டும் என்று எவ்வளவு ஆசைப்பட்டேன் தெரியுமா! ஆனால் நுழைவாயிலில் அழைப்பிதழ் அட்டையைக் காட்ட வேண்டியிருந்தது; என்னால் அப்படி ஒரு அட்டையைப் பெற முடியவில்லை. என் மனதின் ஆழத்தில், நான் அங்கே செல்லாததே நல்லது என்றுதான் நினைக்கிறேன்; அங்கே ஒரே மக்கள் நெருக்கடி—எதுவுமே கண்ணுக்குத் தெரிந்திருக்காது. உண்மையில், ‘நான் ஹெர்பிங்கரின் விருந்தில் கலந்துகொண்டேன்’ என்று பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்வதற்காக மட்டுமே அங்கே செல்கிறார்கள். உங்களுக்கு என்னைத் தெரியுமே—அத்தகைய வீண் பெருமைகளைப் பற்றி நான் துளியும் கவலைப்படுபவள் அல்ல! அதுமட்டுமின்றி, நான் சொல்வதை நம்புங்கள்: அங்கே சென்றதாகக் கூறும் நூறு பெண்களில், குறைந்தது பாதிப் பேராவது பொய் சொல்கிறார்கள்... ஆனால் *நீங்கள்*—மிகவும் ‘நாகரிகமான’ (pschutt) ரசனை கொண்ட ஒரு மனிதர்—அங்கே செல்லாமல் இருந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.”

ஆனால், ‘நாகரிகம்’ (chic) ​​என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்பது குறித்த அவளது இந்தக் கருத்தை மாற்ற வேண்டும் என்ற விருப்பம் ஸ்வானுக்குச் சிறிதும் இருக்கவில்லை. தனது சொந்தக் கருத்தும் ஒன்றும் அதைவிடச் சிறந்ததல்ல—அதுவும் அதே அளவு முட்டாள்தனமானதும் முக்கியத்துவமற்றதுமே—என்று எண்ணிப் பார்த்தபோது, ​​அந்த விஷயத்தில் தனது காதலிக்குப் பாடம் புகட்ட முயல்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று அவர் கருதினார். அதன் விளைவாக, பல மாதங்கள் கடந்த பிறகும் கூட, ஸ்வான் சந்திக்கும் மனிதர்கள் மீது அவளுக்கு ஆர்வம் இருந்தது என்றால், அது அவர்கள் அவருக்கு ‘எடை பார்க்கும் இடத்திற்கான’ (weighing enclosure) அழைப்பிதழ்களையோ, குதிரைக் கண்காட்சிகளுக்கான நுழைவுச்சீட்டுகளையோ, அல்லது முன் வரிசை இருக்கைகளையோ பெற்றுத் தரக்கூடும் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக மட்டுமே—அத்தகைய சீட்டுகளை ஸ்வான்......அவற்றின் மூலம் ஆதாயம் அடைய. அவன் அத்தகைய பயனுள்ள தொடர்புகளை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்; ஆனாலும், அதே சமயம், மார்கிஸ் டி வில்பாரிசிஸ் கருப்பு கம்பளி ஆடை மற்றும் நாடாக்கள் கொண்ட தொப்பி அணிந்து தெருவில் கடந்து சென்றதைப் பார்த்ததிலிருந்து, அவள் அவற்றை சற்றே நாகரிகமற்றவையாகக் கருதத் தொடங்கினாள்.

“ஆனால் அவள் ஒரு வரவேற்பாளரைப் போல இருக்கிறாள்—ஏதோ ஒரு வயதான காவலாளியைப் போல, அன்பே! *அது* ஒரு மார்கிஸா? நானே ஒரு மார்கிஸ் இல்லை என்றாலும், *அப்படி* உடை அணிந்து என்னை வெளியே வரவைக்க நீங்கள் எனக்குப் பெருந்தொகை கொடுக்க வேண்டும்!”

ஸ்வான் ஏன் குவாய் டி ஓர்லியன்ஸில் உள்ள அந்த மாளிகையில் வசிக்கிறான் என்பதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை—அதை அவனிடம் ஒப்புக்கொள்ளத் துணியாமல், அது அவனுக்குத் தகுதியற்றது என்று அவள் கருதினாள்.
1100