பீட்டர்ஸ்பர்க் ஆண்ட்ரி பெலி எழுதிய ஒரு வரலாற்று நாடகம் 5,6,7,8,9,10

 காட்சி ஐந்து
மேடையானது மூன்று அறைகளைக் கொண்ட ஒரு தொகுப்பாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது: ஒரு வரவேற்பறை, ஒரு சிறிய நடைபாதை மற்றும் ஒரு கூடம். இவை வெவ்வேறு நிறங்கள் மற்றும் மாறுபட்ட செறிவுகள் கொண்ட மூன்று விளக்குகளால் ஒளியூட்டப்பட்டுள்ளன. மேடையின் முன்பகுதி வரவேற்பறையால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. மேடையின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகளில் (wings), மேடை விளக்குகளுக்கு மிக அருகில், வரவேற்பறையின் சுவர்கள் இரண்டு கண்ணாடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தக் கண்ணாடிகளுக்குக் கீழே, வலது மற்றும் இடதுபுறங்களில், மூன்று நாற்காலிகளால் சூழப்பட்ட ஒரு மேசை உள்ளது. மேடையின் மையப்பகுதிக்குச் சற்று அருகில், வரவேற்பறையானது மேடையின் முன்பகுதியிலிருந்து (proscenium) இரண்டு குழிவான நீள்வட்ட வடிவங்களில் பின்னோக்கிச் செல்கிறது; இவை அகலமான, அரைவட்ட வடிவக் குழிவிடங்களை (niches) உருவாக்குகின்றன. இந்தக் குழிவிடங்கள் இரண்டு தூண்களில் முடிவடைகின்றன; இத்தூண்கள் ஒரு வட்ட வடிவ நடைபாதை அறைக்குள் செல்லும் வழியைத் திறந்துவிடுகின்றன. அந்த நீள்வட்டக் குழிவிடங்களுக்குள், வலது மற்றும் இடதுபுறங்களில், இரண்டு குழிவான சோஃபாக்களுக்கு முன்னால் ஒரு நீள்வட்ட வடிவ மேசை உள்ளது. அந்த நடைபாதை அறை (வட்ட அறை) சிறியது. அது ஒரு நீண்ட கூடத்தின் ஒரு பகுதிக்குள் திறக்கிறது; அந்தக் கூடத்தில்தான் நடனம் நடைபெறுகிறது. அந்த வெள்ளை நிறக் கூடத்தின் சுவரில் ஒரு பகுதி மேடையின் பின்பகுதியில் தெரிகிறது.
ஒளி அமைப்பு சீரற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது. வரவேற்பறையின் முன்பகுதிகள் மங்கலான ஊதா நிற ஒளியால் ஒளியூட்டப்பட்டுள்ளன; மேடையின் முன்பகுதி விளிம்புகளில் (proscenium wings) இந்த ஒளி ஒரு விசித்திரமான அந்தி நேரச் சூழலாக மாறுகிறது. ஏனெனில், ஊதா நிறக் கூண்டுடைய ஒரு 'மின்விளக்குக் கூண்டு' வடிவிலான ஒளி மூலம், வரவேற்பறையின் மையப்பகுதியில், மேடையின் உட்புறமாகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த நடைபாதை அறை (வட்ட அறை) தீவிரமான சிவப்பு நிற ஒளியால் ஒளியூட்டப்பட்டுள்ளது. சிவப்பு நிற மின்விளக்குகளாக அமைந்த அந்த ஒளி மூலங்கள், அறையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத பகுதிகளில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. கூடமானது கண்ணைப் பறிக்கும் வெள்ளை நிற ஒளியால் ஒளியூட்டப்பட்டுள்ளது. ஒளி அமைப்பிற்கும் அறைகளின் நிறங்களுக்கும் இணங்க, வரவேற்பறையின் சுவர்கள் ஊதா நிறத்தில் உள்ளன; அங்குள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் ஊதா நிறத்திலேயே உள்ளன... சிறிய மேசைகள்—கருப்பு நிறம்; சோஃபாக்களும் கைப்பிடி நாற்காலிகளும்—இளஞ்சிவப்பு (lilac) நிறம். சிவப்பு அறையில்—சிவப்பு நிறப் பொருட்கள் உள்ளன. அங்கிருந்து ஏதேனும் தளபாடங்கள் தெரிந்தால், அவை சிவப்பு நிறத்திலேயே இருக்கும். ஒரு சிறிய மேசையின் விளிம்பு அங்கிருந்து தெரிகிறது; அதன் மீது புத்துணர்ச்சியூட்டும் பானம் ஒன்று—'*mors*'—வைக்கப்பட்டுள்ளது. பொதுவாக, இந்த அறையில் மிகக் குறைவான பொருட்களே உள்ளன. நடன அரங்கின் ஒரு பகுதி கண்ணைப் பறிக்கும் வெண்மையுடன் திகழ்கிறது; அங்குள்ள அனைத்தும் வெண்மையே: சுவர்கள் மற்றும் பிற அனைத்தும்.
* [பின்னர், உரை இவ்வாறு தொடங்கியது:] பல்வேறு வண்ணங்கள் மற்றும் பல்வேறு...
5 [முதலில்:] அலங்கரிக்கப்பட்ட...
3 [பின்னர்:] ...மற்றும் முன் அறைக்குச் செல்லும் கதவு.
4 [பின்னர், உரை இவ்வாறு தொடங்கியது:] இளஞ்சிவப்பு-ஊதா (lilac)...
5 [முதலில்:] ஒரு மின்விளக்கின்...
151
பெண்களின் ஆடைகளில் மேலோங்கி நிற்கும் வண்ணங்களின் தொகுப்பானது, அறைகளின் வண்ணங்களுக்கு ஏற்ப அமைந்துள்ளது; மேடையின் முன்பகுதிக்கு (proscenium) அருகில் ஆண்களே அதிகம் காணப்படுகின்றனர்—அதாவது, கருப்பு நிற நீண்ட மேலங்கிகள் (frock coats) அணிந்தவர்கள்; மேடையின் உட்புறமாகச் சற்று ஆழத்தில் அமைந்துள்ள வரவேற்பறையின் பகுதியில், பெண்களின் ஆடைகளில் சாம்பல்-ஊதா மற்றும் சாம்பல் நிறங்களே மேலோங்கி நிற்கின்றன; இதற்கு ஒரே விதிவிலக்கு, வலதுபுறத்தில் உள்ள நீள்வட்ட வடிவப் பள்ளத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மூன்று "கடுமையான தோற்றமுடைய" (harridan) பெண்களில் ஒருத்தி அணிந்திருக்கும் அடர் மஞ்சள் நிற ஆடையாகும்; மாறாக, நடன அரங்கில் நடனமாடும் இளம் பெண்கள்—முகமூடி அணிந்த உருவங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பு—அணிந்திருக்கும் ஆடைகளில் மேலோங்கி நிற்கும் நிறம் வெண்மையான பட்டுத் துணியே (satin);* அங்கு வானம் போன்ற நீல நிற ஆடைகளும் உள்ளன; இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடைகள் மிகச் சிலவே; நடன அரங்கில் ஆண்களை விட இளம் பெண்களே கணிசமாக அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளனர்; முகமூடி அணிந்த உருவங்கள் வந்த பின்னரே, நடன அரங்கின் வண்ணங்களின் தொகுப்பு பலவண்ணம் கொண்டதாக மாறுகிறது.
இந்தக் காட்சி முழுவதிலும், விருந்தினர்கள் அவ்வப்போது மேடைக்கு வெளியே உள்ள வரவேற்பறையின் வலதுபுறப் பகுதியிலிருந்து இடதுபுறத்திற்கும், அங்கிருந்து மீண்டும் வலதுபுறத்திற்கும் கடந்து செல்கின்றனர்; அவர்கள் இப்பகுதிகளிலிருந்து—இவற்றை இணைக்கும்* சிவப்பு அறை வழியாக—நடன அரங்கிற்குள்ளும், அல்லது நடன அரங்கிலிருந்து வரவேற்பறைக்குள்ளும் செல்கின்றனர்; மேடையின் உட்புறமாக அமைந்துள்ள வரவேற்பறையின் பகுதியில் அவர்கள் எப்போதாவது நின்று செல்கின்றனர், ஆனால் சிவப்பு அறையில் மட்டும் ஒருபோதும் நின்று செல்வதில்லை—நாடகச் செயல்பாட்டின் போது குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட சில தருணங்களைத் தவிர; ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, ​​சிவப்பு அறை காலியாகவே இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது—அது வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப்படுவதைப் போலவே காட்சியளிக்கிறது. திரை உயரும்போது, ​​கதாபாத்திரங்கள் பின்வருமாறு அமைந்திருக்கின்றனர்: இடதுபுறத்தில்—ஒரு கண்ணாடிக்கு அடியிலும், மேடையின் முன்பகுதியின் விளிம்பிலும், மூன்று கைப்பிடி நாற்காலிகளுக்கும் பின்னால் உள்ள மேடைப் பக்கவாட்டுப் பகுதியின் (wings) மூலையில் ஒதுங்கியவாறும், ஒரு சிறிய கருப்பு மேசையை நோக்கியவாறும்—மேடம் சுகடோஸா (சுமார் நாற்பத்தைந்து வயதுடைய, இரட்டைத் தாடை கொண்ட, தன்னைத்தானே பெரிதாக மதித்துக்கொள்ளும் தோரணையுடன் கூடிய, மிகவும் பருமனான ஒரு பெண்மணி; இவர் கருப்பு நிறப் பட்டு ஆடை அணிந்துள்ளார்; கையில் ஒரு கருப்பு நிறக் கைப்பிடி கண்ணாடி (lorgnette) ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு, அதை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்) அமர்ந்திருக்கிறார்; அவளுக்குப் பக்கத்தில், ஒரு பழமைவாத நாளிதழின் பருத்த பதிப்பாசிரியர்—பார்ப்பதற்கு அச்சு அசல் ஒரு காளையைப் போலவே காட்சியளிக்கிறார்; மூன்றாவதாக, ஒரு நிதானமான, அமைதியான கனவான். வலதுபுறத்தில்—மேடை முகப்பின் எதிர்ப்புறத்தில் உள்ள ஒரு கண்ணாடிக்குக் கீழே—இரண்டாவது குழு ஒன்று அமர்ந்திருக்கிறது: மிகவும் பண்பட்ட, ஒல்லியான, அமைதியான, நரைத்த கூந்தல் கொண்ட ஒரு மூதாட்டி—இவர் முழுவதுமாக கருப்பு நிற ஆடை அணிந்துள்ளார்; ஒரு முக்கிய அரசு அதிகாரி; மற்றும் கீழ் உதடு தொங்கிய நிலையில் உள்ள, வழுக்கைத் தலை கொண்ட, குள்ளமான ஒரு மூத்த செனட்டர். இந்த ஆறு நபர்களுமே கருப்பு நிற ஆடைகளை அணிந்துள்ளனர்; இவர்களின் அசைவுகள் நிதானமானவை; இவர்கள் மிகக் குறைவாகவே பேசுகின்றனர்; மேலும் இவர்கள் கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாகவே வெளிச்சம் படாத இருளில் இருக்கின்றனர். வரவேற்பறையின் மையப் பகுதியில்—இது மேடையின் உட்புறமாக ஆழமாக நீண்டுள்ளதுடன், இளஞ்சிவப்பு (lilac) நிற ஒளியால் பிரகாசமாக ஒளிரூட்டப்பட்டுள்ளது—வலதுபுறத்தில் உள்ள வளைந்த சோபாவில் "பிரபுத்துவமற்ற பெண்கள்" அமர்ந்திருக்கின்றனர்; சொல்லப்போனால், அவர்கள் பார்ப்பதற்கே அருவருப்பான தோற்றமுடைய கிழவிகள் ஆவர். இவர்களில் முதலாவது கிழவி—'சிவப்பு அறை'க்கான நுழைவாயிலைச் சூழ்ந்துள்ள தூணருகே அமர்ந்திருப்பவர்—மிகவும் பருத்த உடலமைப்பையும், உடல் முழுவதும் மருக்களையும் கொண்டவர்; இவர் மாறி மாறி பிரதான மண்டபத்தையும், சிவப்பு அறையையும் எட்டிப் பார்க்கிறார்; அல்லது நேராக முன்னால் தன் பார்வையைச் செலுத்துகிறார். இவர் அணிந்துள்ள அனைத்தும் சாம்பல் நிறத்திலானவை: ஒரு சாம்பல் நிற விசிறி, சால்வை மற்றும் ஆடை. இவருக்குப் பக்கத்தில் இரண்டாவது கிழவி அமர்ந்திருக்கிறார்—இவரும் சற்றும் சளைக்காத வகையில் அருவருப்பான தோற்றத்துடனும், உயரமாகவும், பயமுறுத்தும் வகையில் ஒல்லியாகவும் இருக்கிறார்—இவர் மஞ்சள் நிற ஆடை அணிந்துள்ளார். மூன்றாவது கிழவி உரையாடலில் பெரிதாகப் பங்கேற்பதில்லை; தான் கேட்பவை அனைத்திற்கும் தலையசைத்து ஒப்புதல் தெரிவித்துக்கொண்டே, சோர்வுடன் தனக்குத்தானே விசிறிக்கொள்கிறார்; இவர் சாம்பல் நிற ஆடை அணிந்துள்ளார். முதல் இரண்டு கிழவிகளும் விடாப்பிடியாகப் புறம்பேசுபவர்கள்; இவர்களில் முதலாவது கிழவிதான் மிகவும் வஞ்சகமும், வாயாடித்தனமும் கொண்டவர். இடதுபுறத்தில் உள்ள ஒரு முட்டை வடிவக் குழிப்பகுதியில்—தூணுக்கு மிக அருகில்—ஒரு பெண்மணி அமர்ந்திருக்கிறார்; இவர் பார்ப்பதற்கு அருவருப்பானவர் அல்ல என்றாலும், உணர்ச்சிகளைப் பெருக்கெடுத்து வெளிப்படுத்தும் இயல்பு கொண்டவர்; இவர் அணிந்துள்ள அனைத்தும் சாம்பல் கலந்த செந்நிற (grey-crimson) சாயல் கொண்டவை. இவர் எப்போதும் இனிமையான மற்றும் நேர்மறையான விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேச முயல்கிறார்; ஆயினும், இவர் பேசும் அனைத்தும் அளவுக்கு அதிகமான இனிமையுடன், சலிப்பூட்டும் வகையில் ஒலிக்கின்றன. இவருக்குப் பக்கத்தில்...அவளுடன், சிவப்பு நிறத் தொப்பிப் பட்டையை அணிந்த ஒரு அமைதியான தளபதி இருக்கிறார்; அந்தத் தளபதியின் அருகில், முழுவதுமாகச் சாம்பல் கலந்த இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணி நிற்கிறாள்—அவள் தன்னை ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியின் கம்பீரத்துடன் வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முயல்கிறாள். இந்த வரவேற்பறைப் பகுதியில், பெண்கள் இடைவிடாமல் தங்களை விசிறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; இங்கே, அனைத்தும் நிரம்பி வழிகின்றன, பரபரக்கின்றன, கிசுகிசுக்கின்றன, மேலும் மறைமுகமாகப் பலவற்றை உணர்த்துகின்றன. திரை விலகும்போது, ​​இருபுறமும் லென்ஸ் கொண்ட கண்ணாடியணிந்த, மிகவும் மறதி குணம் கொண்ட, ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம் கொண்ட கனவான்—இங்கே தான் ஒரு அந்நியனைப் போல உணர்ந்தபடி—வரவேற்பறையின் ஒரு ஒதுக்குப்புறத்திலிருந்து, 'சிவப்பு அறை'யின் வாசலுக்கு வந்து, நடனமாடுபவர்களை உற்றுநோக்குகிறார்; இவர் ம-ஷா சுகடோவாவின் (M-sha Tsukatova) சகோதரரான, 'கோகோ' (Koko) என்று செல்லப்பெயர் கொண்ட, மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு 'செம்ஸ்த்வோ' (Zemstvo) அதிகாரி ஆவார்; நிகழ்வு முழுவதும், இவர் அடிக்கடி அந்தச் 'சிவப்பு அறை'க்குச் சென்று, பழச்சாறு வைக்கப்பட்ட மேசைக்கு அருகில் நின்று, மண்டபத்திற்குள் எட்டிப் பார்க்கும் வழக்கம் கொண்டவர்; குளிர்ந்த பானம் அருந்த விரைந்து வரும் ஜோடிகள் எப்போதும் இவர் மீது மோதிக்கொள்கிறார்கள்.
திரை விலகும்போது, ​​மண்டபத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியும் பகுதியில், ஆரவாரமான வாழ்க்கையும் கொண்டாட்டமும் நிறைந்திருக்கின்றன; இது தொலைவிலிருந்து தெரியும் ஒரு சொர்க்கத்தைப் போன்றிருக்கிறது; அங்கே அனைத்தும் தெளிவானவை, களங்கமற்றவை மற்றும் அழகானவை; அங்கே வெள்ளை மற்றும் நீல நிற ஆடை அணிந்த இளம் பெண்களின் பரபரப்பையும், ஒரு வழக்கறிஞரையும், ஒரு பக்கத்துணைச் சிறுவனையும் (page), மூன்று உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களையும், இரண்டு கல்லூரி மாணவர்களையும் காண முடிகிறது; இவர்களுக்கு மத்தியில் சுகடோவின் உருவம் தெரிகிறது—சுமார் 50 வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான, ஒல்லியான, நீண்ட, முழுவதுமாக நரைத்த, சுருண்ட பக்கவாட்டுத் தாடியுடன் கூடிய, நீண்ட வால் போன்ற பின்சட்டை (tailcoat) அணிந்த ஒரு கனவான் அவர்; இளம் பெண்களும் இளைஞர்களும் அவரைச் சுற்றி விலகி நின்று, அவருக்குச் சுற்றிலும் ஒரு ஒளிரும், வெற்று வெள்ளை வெளியை உருவாக்குகிறார்கள்; மண்டபத்தின் அந்த 'வெள்ளை'ப் பகுதியின் மையத்தில் நின்று கொண்டு, தனது வலது கையின் விரல்களால் அவர் தனது பக்கவாட்டுத் தாடியைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்; திடீரென்று, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பியானோ கலைஞரை நோக்கித் தனது தாடியிலிருந்து முகத்தை நீட்டி, சுகடோவ் வேகமாகத் தலைகுனிந்தபடி முன்னோக்கிப் பாய்வது போலத் தோன்றுகிறது; பின்னர், அந்த வெளியை முட்டித் தள்ளுவது போல, தனது கையால் ஒரு அழைப்புச் சைகையைச் செய்கிறார். ®
சுகடோவ் (இடி முழக்கம் போன்ற குரலில்): பாஸ்-டி-குவாத்ர் (Pas de quatre), சில்-வாய்ஸ்-ப்ளெய்ன் (sill-voice-plein)!
மண்டபத்தில் நடனம் தொடங்குகிறது; அந்த இசை, வரவேற்பறையில் நடைபெறும் உரையாடலுக்கு எந்த இடையூறும் விளைவிப்பதில்லை; அந்த 'வெள்ளை' மண்டபத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியும் பகுதியிலிருந்து நடனக் காட்சி விரியும் அதே வேளையில், வரவேற்பறையில் ஒரு உரையாடலும் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. = அது அமைந்திருந்த இடம்: தூணருகே
2 [மூல வரைவின் தொடர்ச்சி:] ...மேலும் ஒரு குறிப்பிட்ட கனவான், வெளியே வந்தவராய்...
m [மூல வரைவில் இருந்தது:] ...அவன், நின்றுகொண்டிருக்கையில்...
y [மூல வரைவில் இருந்தது:] ...விரிந்த விரல்களுடன்...
° [மூல வரைவின் தொடர்ச்சி:] ...பியானோ வாசிப்பவரை நோக்கி...
153
முதல் மெகிரா (தன் கோணிய வாயை ஒரு விசிறியால் மறைத்துக்கொண்டு, சுகாடோவைச் சுட்டிக்காட்டி): எல்லாமே தானாகவே ஆடிக்கொண்டே வந்து அவன் மடியில் விழுந்தன... அவன் ஆடிக்கொண்டே சென்று தன் தொடர்புகள் அனைத்தையும் உருவாக்கிக்கொண்டான்... பிறகு, ஆடிக்கொண்டே தன் தொழில் வாழ்க்கையையும் கடந்து செல்லத் தொடங்கினான்... ஹா-ஹா-ஹா...
செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி (முதல் மெகிராவை நோக்கி ஒரு கருத்தைத் தூவி எறிந்து): ஆனால் அவனது மகள்கள்—அவர்கள் இரு தேவதைகள்...
முதல் மெகிரா: அவர்கள் ஆடியது போதும் என்றாகிவிட்டது...
இரண்டாவது: ஹா-ஹா...
மூன்றாவது: இப்போது...
முதல் மெகிரா: இப்போது அவன் ஆடிக்கொண்டே தன் கல்லறைக்குச் செல்கிறான். ஹா-ஹா...
ஆசிரியர் (திருமதி. சுகாடோவாவிடம்): நமது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்—அந்தச் சில்லறை ஜனநாயகவாதிகள், அந்தச் சில்லறை வழக்கறிஞர்கள்—ஆம், உண்மையில்—அவர்களால் சிவில் சட்டத்தின் அரிச்சுவடியைக் கூடப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை...
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (வலது மேடை ஓரத்திலிருந்து—ஓர் அதிகாரியிடம்): நீங்களே பார்ப்பீர்கள்: இந்தச் சொல்லாடல் சார்ந்த 'கக்குவான் இருமல்' திடீர் தாக்குதல்—ஒரு புரட்சிகரமான 'வாந்தி' தாக்குதலால் பாதியிலேயே முறியடிக்கப்படும்.
திருமதி. சுகாடோவா (ஆசிரியரிடம்): அப்படியா?
பிரபுத்துவப் பின்னணி கொண்ட மூதாட்டி (வலது மேடை ஓரத்திலிருந்து—செனட்டரிடம்): ஓ, நிச்சயமாக அப்படி இருக்காது!
இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி (இடதுபுறச் சிற்றறையிலிருந்து, சோர்வுடன்): வயோலா இசைக்கப்படுவதை நான் கேட்டேன், மேலும்...
முதல் மெகிரா (வலதுபுறச் சிற்றறையிலிருந்து, இளஞ்சிவப்பு ஆடை அணிந்த பெண்மணியைச் சுட்டிக்காட்டி): ஒரு 'கம்பீரமான விருந்துக்கான' (grande tenue) அழைப்பை எப்படியோ தந்திரமாகப் பெற்றுக்கொள்வது என்பது—தன்னை எப்படிக் கண்ணியமாக நடத்திக்கொள்வது என்பதை அறிந்திருப்பதற்குச் சமமானதல்ல.
இரண்டாவது மெகிரா (முதலாவதிடம்): எந்தவொரு சாதாரணப் பிச்சைக்காரனும் தன் நடைமுறைகளைச் சீர்படுத்திக்கொள்ள முடியும் தானே?
அந்த மூன்று நடுத்தர வயதுப் பெண்மணிகளின் கரகரத்த சிரிப்பு: "ஹா-ஹா! சரியாகச் சொன்னாய்!"
ஆசிரியர் (திருமதி. சுகாடோவாவிடம்): நான்... ...நான் உறுதியாகக் கூறுகிறேன்: யூதர்கள், ஜப்பானியப் போர், ட்வெர் ஜெம்ஸ்த்வோ (Tver Zemstvo) மற்றும் சமீபத்தில் முடிவடைந்த 'பாக்சர் கலகம்' ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. 1 [குறிப்பு:] அடுத்து தோன்றியது: *செர்ரி நிறத்திலான...* [குறிப்பு:] அடுத்து தொடங்கியது: *ஆசிரியர் (Tsukatova-விடம்)*
‹ [குறிப்பு:] அடுத்து தொடங்கியது: *அந்தப் 'பெரியவர்'களின் செயல்கள்...*
154
[ஒரு] பிரபுத்துவப் பெண்மணி — ஒரு மூதாட்டி — [கூறுகிறாள்]: "நான் *Vatfa*-விடம் சொன்னேன்: *'உனக்கு ஆபத்து!'*"... வரவேற்பறையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பகுதியிலிருந்து, ஒற்றைக் கண்ணாடி அணிந்த, நேர்த்தியாக ஆடையணிந்த ஒரு இளைஞன் (fop) உள்ளே நுழைகிறான்; அவனுடன், மிக நேர்த்தியாக ஆடையணிந்த ஒரு இளம் பெண் துணையாக வருகிறாள்; அவர்கள் மேடையின் மையப்பகுதியில் நின்று, பார்வையாளர்களுக்கு முதுகைக் காட்டியவாறு, மண்டபத்தில் நடனமாடுபவர்களை உற்று நோக்குகிறார்கள்; அந்த இளைஞன் ஒரு பாவனையில் (pose) நிற்கிறான்.
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (மேடையின் முன்பகுதியின் வலதுபுறத்திலிருந்து, ஒரு அரசு ஊழியரிடம்): பதவி துறப்பு ஆவணம் — அதன் அசல் அச்சிடப்பட்ட பிரதி — இப்போது கையில் உள்ளது.
அரசு ஊழியர் (மேடையின் முன்பகுதியின் வலதுபுறத்திலிருந்து, செனட்டரிடம்): அப்படியென்றால், அதை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்யலாமே...
செர்ரி நிற ஆடையணிந்த பெண்மணி (தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, முதல் "harpy"-யை நோக்கி நடந்துசென்று, அந்தப் பாவனை செய்யும் இளைஞனை அவளுக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள்): இவன் உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவன்: பிறரைத் தன் தோற்றத்தால் பிரமிக்க வைப்பது எப்படி என்று இவனுக்குத் தெரியும்; இவனது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் (profile), ஒரு புடைப்புச் சிற்பத்தைப் போல, மிக கம்பீரமாகவும் குறையற்றதாகவும் இருக்கிறது; மேலும் இவனது கண்கள் — ஸ்பானிய 'காஸ்டானெட்'களைப் போல — இங்குமங்கும் துள்ளிக்கொண்டே இருக்கின்றன: ஒரு மிகச்சிறந்த காட்சி!
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (அந்த இளைஞனை நோக்கித் தலையசைத்தவாறு): நல்லெண்ணம் கொண்ட ஒரு இளைஞன்.
தளபதி (மேடையின் இடதுபுறச் சிற்றறையிலிருந்து, 'Lilac' நிற ஆடையணிந்த பெண்மணியிடம்): 'Belvedere' கோபுரங்களைக் கொண்ட இரண்டு பண்ணை நிலங்கள் — இரண்டையும் அவன் சூதாட்டத்தில் இழந்துவிட்டான், அம்மா: ஆம் — அந்த ரிப்பன்கள் அணிந்த இளைஞன் தான்! இளம் பெண் (அந்த ஆடம்பரப் பிரியனிடம்): அவளுடைய *நிறம் மாறும்* ஆடையின்—சாம்பல் கலந்த இளநீல நிறம் கொண்ட அந்த ஆடையின்—வெனிஸ் சரிகை வேலைப்பாடுகளின் மீது படிந்திருந்த தூசுத் துகள்கள், சிறிய மணிகளைப் போல மின்னுவதை நான் கவனித்தேன்: செர்ரி-சிவப்பு நிற ஒளிகீற்றுகளுடன் அவை ஜொலித்தன...
இளம் ஆடம்பரப் பிரியன்: ஆம்—ஒரு வீனஸ்... அந்த வசீகரமான... ...ஒரு முத்து... (அவன் ஒரு பெண்ணுடன் 'சிவப்பு அறை'க்குள் நடந்து செல்கிறான்; அங்கிருந்து—பல்வேறு தோரணைகளை வெளிப்படுத்தியவாறே—நடனமாடுபவர்களை ரசிக்கிறான்; அவர்கள் கடந்து செல்லும்போது, ​​அந்த முட்டை வடிவக் குழிவிடங்களில் அமர்ந்திருந்த ஆறு பேரும்—குறிப்பாக அந்த முதல் மூதாட்டி—அவர்கள் மீதே தங்கள் பார்வையை நிலைநிறுத்துகின்றனர்.)
முதல் மூதாட்டி (தன் விசிறியை அந்த இளம் ஆடம்பரப் பிரியனை நோக்கி நீட்டியவாறு—சாம்பல் மற்றும் செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்ணிடம்): ஹா-ஹா-ஹா-ஹா!..
* உங்கள் அத்தை (பிரெஞ்சு)
† முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: [அவர்கள்] கடந்து செல்கின்றனர்
‡ முதலில்: முதல் மூதாட்டி
§ முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: a இரண்டாவது மூதாட்டி. b ஆடம்பரப் பிரியன். c இளம் ஆடம்பரப் பிரியன்.
χ முதலில்: நான் அவளைக் கவனித்தேன்:
155
செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண் (அந்த ஆடம்பரப் பிரியன் சென்ற திசையையே உற்றுநோக்கியவாறு): அவனது நடை—அது ஒரு கவிதை, ஒரு மெல்லிசைப் பாடல்.
முதல் மூதாட்டி (செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்ணிடம்—எள்ளல் தொனியில்): எனக்குத் தெரியவில்லை... ஹா-ஹா... *நீ* என்ன காண்கிறாய்? படுக்கையறைச் சுகபோகத்தில் ஊறிப்போன ஒரு கோழை: புருவமற்றவன், பாலினத் தன்மையற்றவன்.
இளநீல நிற ஆடை அணிந்த பெண் (இடதுபுறக் குழிவிடத்திலிருந்து): அப்படியல்ல...சரியான முறையில்!

முதல் ஹார்பி: காப்புரிமை பெற்ற முட்டாள்தனத்தின் ஒரு அறிக்கை...
"செர்ரி ஆடை அணிந்த பெண்மணி" (எதிர்ப்புடன்): அவன் ஒரு தென்றலை வீசுகிறான்—
ஒரு *புகையிலை மலர்*.

முதல் ஹார்பி: அவன் வாசனைத் திரவியம் பூசிக்கொள்வதைப் பொறுத்தவரை—ஒருவருக்கு வாய் துர்நாற்றம் இருந்தால் வாசனைத் திரவியம் பூச வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

இரண்டாவது ஹார்பி: அதற்கும் மேலாக, அவன் ஒரு கழுத்துப்பட்டை அணிந்திருக்கிறான்.

அனைவரும்: ஹா-ஹா-ஹா!
அந்த பகட்டுக்காரனும் அவனது பெண்மணியும் திரும்புகிறார்கள்—அவன் தன் இடுப்பை அசைத்தபடியும், தன் ஒற்றைக் கண்ணாடியுடன் விளையாடியபடியும்—அந்த ஹார்பிகளைக் கடந்து செல்கிறார்கள்; அவர்கள் அவனை விழுங்கும் பார்வையுடன் நோக்குகிறார்கள்; இதற்கு ஒரே விதிவிலக்கு முதல் ஹார்பி மட்டுமே, அவனுக்கு அந்த பகட்டுக்காரனின் தோழன் மரியாதையுடன் தலைவணங்குகிறான்.

முதல் ஹார்பி (பகட்டுக்காரனின் தோழனிடம், அடக்கமாகவும் சலிப்பூட்டும் வகையிலும்): அந்த வைரங்கள் என்ன ஒரு திகைப்பூட்டும் பிரகாசத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன... அந்தத் தம்பதியினர் மேடையின் முன்புற விளக்குகளின் வழியே மேடையின் இடது பக்கப் பகுதிகளை நோக்கி நடக்கிறார்கள்; முதல் ஹார்பி, தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, 'செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்ணின்' கையைப் பிடித்து மேடையின் முன்புற விளக்குகளை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறாள்; இருவரும் ஒரு பழமைவாதப் பத்திரிகையின் ஆசிரியருடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் மேடம் சுகடோவாவை ஒருமுறை பார்க்கிறார்கள். முதல் மெகேரா (தன் விசிறியை சுகடோவாவை நோக்கி நீட்டி): “நடனங்களை நடத்தும் பொறுப்பை அவள் தன் கணவனிடம் விட்டுவிட்டாள்; ஆனால் இங்கே, அவள் *சந்தை நிலவரங்களை* நடத்த விரும்புகிறாள்... ஹெ-ஹெ-ஹெ-ஹெ-ஹெ... அவள் தன் விருப்பப்படி ஆடுகிறாள்.” (அவர்கள் திரும்பி நடக்கிறார்கள்: முதல் மெகேரா வலதுபுறம் உள்ள மாடத்திற்குள் செல்கிறாள்; செர்ரி-சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த பெண் இடதுபுறம் உள்ள மாடத்திற்குள் செல்கிறாள்.)
இந்த உரையாடலின் போது, ​​மண்டபத்தின் தெரியும் பகுதியில் நடனம் தொடர்கிறது; அவ்வப்போது, ​​ஒரு பயிற்சி மாணவனோ அல்லது வெள்ளை சாட்டின் ஆடை அணிந்த ஒரு இளம் பெண்ணோ சிவப்பு அறைக்குள் விரைந்து ஓடி, பழச்சாறு உள்ள மேசைக்கு அருகில், "சலிப்பால் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்" கோகோ மீது மோதுகிறார்கள்; கோகோ ஆரம்பத்தில் நடனத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், ஆனால் பின்னர் மேசைக்கு அருகில் இருந்த ஒரு சிவப்பு நிற மெத்தையில் அமர்ந்தாள். திருமதி சுகடோவாவும் ஒரு பழமைவாத செய்தித்தாள் ஆசிரியரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்து, மேடைக்கு அருகிலுள்ள இடதுபுறப் பக்கவாட்டுப் பகுதிக்குச் செல்கின்றனர்; இதற்கிடையில்—முன்னரே காணப்பட்டபடி—ஒரு பெரிய, வெளிர்-சிவப்புத் தாடியுடன் கூடிய புள்ளியியல் பேராசிரியர் ஒருவர் மண்டபத்தில் தோன்றுகிறார்; கம்பளித் துணியைப் போல அடர்த்தியான பெரிய முடி கற்றைகள் அவரது தோள்களில் சரிந்து விழுகின்றன, மேலும் அவரது மேலங்கியின் மடிப்பு ஒரு முட்டாள்தனமான கோணத்தில் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. நடனக் கலைஞர்களுக்கு இடையே செல்ல முடியாமல், அவர் ஒரு கைக்குட்டையால் தனது மூக்கையும் தாடியையும் துடைத்துக் கொள்கிறார்.

வழுக்கைத் தலை செனட்டர் (மேடையின் வலது பக்கத்திலிருந்து). ஆனால் என்னை அனுமதியுங்கள், ஐயா—செனட்—அதாவது, உச்ச நிர்வாக மற்றும் நீதித்துறை அமைப்பு—இந்தக் கோரிக்கைகளுக்கு ஒரே ஒரு பதிலை மட்டுமே அளிக்க முடியும்: குறிப்பாக இது...

அதிகாரி (மேடையின் வலது பக்கத்திலிருந்து, செனட்டரிடம்). மேலும் *செனட் கெஜட்* இந்த விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

வழுக்கைத் தலை செனட்டர். நான் உங்களுடன் முழுமையாக உடன்படுகிறேன், ஆனால்... (அவர் அதிகாரியிடம் ஏதோ கிசுகிசுக்கிறார்.)
ஊதா நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி (செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணியிடம்). ஒரு மெல்லிய ரவிக்கை... ஒரு *வெளிர் வெள்ளை* சால்வை; மற்றும் நாடாக்கள்—சிக்கலான வளையங்களுடன், நேர்த்தியாகப் பரப்பப்பட்டிருந்தன... அது அவளுக்குக் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது.
செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி. என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது: என்னவொரு நளினம், என்னவொரு கனவு, என்னவொரு விவரிக்க முடியாத வசீகரம்... (அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கிசுகிசுக்கிறார்கள்.)
அதிகாரி (வழுக்கைத் தலையுள்ள செனட்டரிடம்). புதிய பணியாளர் விதிமுறைகள் இப்போதுதான் வெளியிடப்பட்டுள்ளன... இங்கே அவர் பேச்சை நிறுத்தி, ஒரு கம்பீரமான காட்சியைக் கண்டு வாய் பிளந்து பார்க்கிறார்: வரவேற்பறையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத இடது பக்கத்திலிருந்து அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், அவருடன் திருமதி சுகடோவா, பதிப்பாசிரியர் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்புமிக்க கனவான் ஆகியோர் வெளிவருகின்றனர். உச்சி வரை பொத்தானிடப்பட்ட ஒரு ஃபிராக் கோட் அணிந்திருந்த அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், மிகுந்த விறைப்புத்தன்மையுடனும் இராணுவ நிமிர்வுடனும் தன் தலையை இடமும் வலமும் திருப்புகிறார்;

அந்தக் குழு மேடையின் நடுவில் வந்து நிற்கிறது; அந்தத் தருணத்தில், மண்டபத்தில் இருந்தவர்கள் வால்ஸ் நடனம் ஆடத் தொடங்கினர், அதே சமயம் புள்ளியியல் பேராசிரியர், தன் வழியில் வந்து—
“ அசல்: சலிப்பினால் உறங்கிப் போன மனிதன் மீது
> அசல்: முன் அறையிலிருந்து மண்டபத்திற்குள் செல்லும் கதவு எப்படித் திறக்கிறது மற்றும்
> அசல்: தடிமன்
> அசல்: நான் உங்களுடன் முழுமையாக உடன்படுகிறேன்,
* *Je ne sais quoi* (பிரெஞ்சு) — அது போன்ற ஒன்று (அதாவது, தனித்துவமான, கவர்ச்சிகரமான, மற்றும் எதிர்பாராத விதமாக வசீகரமான ஒன்று).
157

 ...நடனமாடுபவர்களுக்கு இடையே வழி ஏற்படுத்திக்கொண்டு சிவப்பு அறைக்குள் நுழைந்த அவர், தனது நீண்ட மேலங்கியின் பொத்தான்களைச் சரிசெய்வது தொடர்பாக கோகோவுடன் ஒரு சிறு பிணக்கில் ஈடுபடுகிறார்; இருவரும் பக்கவாட்டில் திரும்புகையில், அந்தப் புள்ளியியல் பேராசிரியரின் மேலங்கியின் பின்பக்கத் தொங்குபகுதிகளுக்கு இடையே, அவரது கால்சட்டையின் ஒரு அடையாளம் காட்டும் வார் (strap) வெளியே தெரிவது புலனாகிறது; அதே கணத்தில், தனது சாய்வு நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து, தாடை தளர்ந்து தொங்க, ஒரு மந்தமான புன்னகையுடன் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கி முன்னேறும் அந்த வழுக்கைத் தலை செனட்டர்—தனது இரு கைகளாலும் அப்பல்லோனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு—அவரை வரவேற்கிறார்; சுவர்க் குழிப்பகுதிகளில் (niches) நிற்கும் அந்த ஆறு உருவங்களும், இந்த கம்பீரமான காட்சியை உற்றுநோக்குகின்றன.
வழுக்கைத் தலை செனட்டர் (அப்பல்லோன் அப்பல்லோவிச்சிடம்): என்னைப் பொறுத்தவரை, என் அன்பிற்குரிய நண்பரே—ம்ம், அவர்கள் என்னை செனட் சபைக்குத் தள்ளிவிட்டுவிட்டார்கள்...
புள்ளியியல் பேராசிரியர் (மிக உரத்த குரலில், சிவப்பு அறையில் இருக்கும் கோகோவிடம்): நேராக அந்தப் பொதுக்கூட்டத்திலிருந்து வருகிறீர்களா?
அந்த செனட்டர், அப்பல்லோன் அப்பல்லோவிச்சை பிரதான மண்டபத்தை நோக்கித் திருப்பி, அங்கே இருக்கும் இளைஞர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
வழுக்கைத் தலை செனட்டர்: ஆம்—இனிமேல் நாங்களல்ல, எங்களைப் போன்ற பழைய தலைமுறையினரல்ல, முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்கள். (அப்பல்லோன்
அப்பல்லோவிச் நடனமாடுபவர்களைப் பார்க்கிறார்.)
சுவர்க் குழிப்பகுதிகளிலிருந்து குரல்கள்:
இரண்டாவது மூதாட்டி (முதலாவது மூதாட்டியிடம், அப்பல்லோன் அப்பல்லோவிச்சைச் சுட்டிக்காட்டியவாறு): அவருக்கு ஒரு அமைச்சர் பதவி கிடைக்கக்கூடும் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள்...
முதல் மூதாட்டி: சுகடோவாவைப் பொறுத்தவரை—அவள் கிட்டத்தட்ட அவருடனேயே ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்; அதைப் பார்ப்பதற்கே வெட்கமாக இருக்கிறது. அந்தப் பிரபுத்துவப் பெண்மணி — ஒரு வயதான மூதாட்டி (மேடையின் இடதுபுற முன்பகுதியிலிருந்து, அந்த அதிகாரியிடம்): நான் எப்போதும் சொல்லி வந்திருக்கிறேன்—*அவளும்* சொன்னாள், *அவனும்* சொன்னான்—அவர் நம்மைச் சரியான பாதையில் வழிநடத்துவார் என்று; அவர் நமது எல்லைகளை விரிவுபடுத்தவும், நம்மைப் புத்துணர்ச்சியால் நிரப்பவும் அறிந்திருப்பார்; அவரே உழவு செய்து, கடிவாளத்தை இறுக்கிப் பிடிப்பார்.
மேடையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத வலதுபுறத்திலிருந்து, மோர்கோவின் தோன்றுகிறார்; அவர் அப்பல்லோன் அப்பல்லோவிச்சைப் பார்த்தவாறே, அந்தப் பிரபுத்துவப் பெண்மணிக்கு—அந்த வயதான மூதாட்டிக்கு—மிகவும் பணிவுடன் தலைவணங்குகிறார்.
சுகடோவா (அப்பல்லோன் அப்பல்லோவிச்சிடம்): அப்பல்லோன் அப்பல்லோவிச், உங்களைக் காண்பதற்கே அரிதாகிவிட்டது—ஏன் அப்படி? [அடிக்குறிப்பு 1: மூலத்தில்: "நான் நேராக அந்தப் பேரணியிலிருந்து வருகிறேன்."]
[அடிக்குறிப்பு 2: மூலத்தில்: "அவர்கள் களித்து மகிழ்கிறார்கள்—நாங்கள் போன்ற முதியவர்கள் அல்ல."]
[அடிக்குறிப்பு 3: மூலத்தில்: "அவள் கிட்டத்தட்ட அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டாள்—இதைப் பார்ப்பதே மிகவும் அவமானமாக இருக்கிறது."]
[அடிக்குறிப்பு 4: மூலத்தில், உரை இவ்வாறு தொடர்ந்தது: "சீறியபடி..."]
[அடிக்குறிப்பு 5: மூலத்தில், உரை இவ்வாறு தொடர்ந்தது: "மொட்டைத் தலை செனட்டர் (அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சிடம்)..."]
158
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (மெல்லிய குரலில்): ஆக விஷயம் இதுதான்: நான் பொதுவாகப் பொதுவெளியில் தோன்றுவதே இல்லை.
மாடத்திலிருந்து ஒரு குரல்: "கேளுங்கள்! அவர் பேசப்போகிறார்!" — அந்தத் தருணத்தில், 'சிவப்பு அறையிலிருந்து' ஒரு கூக்குரல் எழுந்தது—அது புள்ளியியல் பேராசிரியரின் குரல்: "நான் அவர்களுக்கு ஒரு சவாலை விடுத்துள்ளேன்!"
ட்சுகடோவா (அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சிடம்): அப்படியா?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (ஒரு விரலை உயர்த்தியபடி): இந்த உரையாடலுக்கு ஒரு நேரடியான மற்றும் தெளிவான... நோக்கம் உள்ளது: அதாவது தெளிவுபடுத்துவது, வரையறுப்பது மற்றும் முறைப்படுத்துவது.
மாடத்திலிருந்து ஒரு குரல்: "மிக நன்று!"
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (முகத்தைச் சுளித்தபடி): மற்ற அனைத்தும், எனினும்... ம்ம்... வெறும் தேநீர் அருந்துவதையும், சிகரெட் துண்டுகளைப் புகைப்பதையும் மட்டுமே சார்ந்தவை; மேலும் ரஷ்யர்கள்—அவர்கள் குடிகாரர்களாகவும், நுகர்வோர்களாகவும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்...
முதல் மெகேரா (உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில், இரண்டாவது மெகேராவிடம்): “ஆ—அந்தக் களங்கமற்ற
<பெருமகனார்.>
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்” (வாக்கியத்தை நிறைவு செய்தபடி). “நிக்கோடினும் சரி, ஆல்க<ஹாலும்> சரி.”
ட்சுகடோவா: “அது உண்மைதானே?”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: “அந்தச் சிவந்த மூக்கே அதைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறது.”
அதிகாரி (அதுவரை மேடையின் வலதுபுறத்தில் அமர்ந்திருந்தவர்—அருகில் வந்தபடி): “இருப்பினும், விதிவிலக்குகளும் உண்டு.” அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: இல்லை—அப்படி எதுவும் துளியும் இல்லை!
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (நடனமாடுபவர்களைச் சுட்டிக்காட்டியபடி): இந்த நடனங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியூட்டுபவை, இல்லையா? அவை நம் கவனத்தை எத்தனையோ விஷயங்களிலிருந்து திசைதிருப்புகின்றன; நிச்சயமாக நீங்களும் ஏதோ ஒரு சமயத்தில் நடனமாடியிருப்பீர்கள், இல்லையா?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (சிறிது கூச்சத்துடன்). சரி—எல்லா விதமான விஷயங்களும் தான்: லான்சர்ஸ் (Lancers), கான்ட்ரெடான்ஸ் (Contredanse)... இருந்தாலும், எனக்கு அதில் அவ்வளவாக ஈடுபாடு இல்லை...
³ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...விருந்துகளில்... அம்மா...
⁴ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது (செருகப்பட்டது):* ...கேட்கிறது...
⁵ *முதலில் இருந்தது:* நீங்கள் ஏன் கலந்துகொள்வதில்லை?
° *முதலில் இருந்தது:* (ஒரு விரலை உயர்த்தி: அறிவுறுத்தும் பாணியில்)
*x* *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...உங்களுக்குத் தெரியுமா—அல்லது தெரியாதா...
* *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...உங்களுக்குத் தெரியுமா—அல்லது தெரியாதா—மக்கள்...
„ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...நிக்கோட்டின்...
κ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...மற்றும் மது.
¹ *முதலில் இருந்தது:* ...ஆனால் தொடங்கியது இப்படி: சிவப்பு... *b* ...சரி, நிஜமாகவே!
μ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ஆம்... அம்மா...
= *முதலில் இருந்தது:* ...வலதுபுறச் சுவர்ப்பொந்தில்...
° *முதலில் இருந்தது:* ஆசிரியர்...
159
(தன் மூக்கின் பாலப்பகுதியைத் தேய்த்துக்கொண்டே) ...இந்த... சொல்லப்போனால்... கால்களின் வலிப்பு போன்ற அசைவுகள்... ஒவ்வொரு நடனக் கலைஞரும் ஒரு கோமாளிதான்; இந்த நடனங்களை அனுமதித்து—இல்லை, அவற்றுக்கு எல்லைகளையும் தாளக்கட்டையும் வகுத்துத் தாருங்கள்—அப்போதுதான் உண்மையான *நடனங்கள்* தோன்றும்... ஒரு முதற்கட்ட—உங்களுக்குத் தெரியுமா, அல்லது தெரியாதா?—நடவடிக்கை... ஒரு தேசத்துரோகக் குற்றத்தைத் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கை அது!
அந்தக் குழு* மேடையின் முன்பகுதியைக் கடந்து, வரவேற்பறையின் வலதுபுறத்திற்குள்—அதாவது, வலதுபுறப் பிரிவிற்குள்—நுழைகிறது; ஆசிரியரும் சுகடோவாவும் (Tsukatova) பின்னால் தங்கிவிடுகிறார்கள்; சுவர்ப்பொந்தில் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஆறு நபர்களும், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் பேச்சில்* ஆழ்ந்து லயித்து, சிலைபோல உறைந்துபோய் இருக்கிறார்கள்; மெல்லிய முணுமுணுப்புச் சத்தம் கேட்கிறது!
முதிய தளபதி (இடதுபுறச் சுவர்ப்பொந்திலிருந்து° இடிமுழக்கம் போலக் குரலெழுப்பி). சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் தன் வார்த்தைகளால் ஒரு பீரங்கித் தொகுதி போலத் தாக்குகிறார்...
முதல் மெகேரா (Megera). ஒரு சொற்பொழிவாளர்...
இரண்டாமவர். ஒரு முடிவெடுப்பவர்...
மூன்றாமவர். நானும் கூட... ...நானும் அதைத்தான் சொல்கிறேன்.
இளஞ்சிவப்பு ஆடையணிந்த பெண்மணி: சிறப்பு விருந்தினர்.
செர்ரி நிற ஆடையணிந்த பெண்மணி: புனிதராக அறிவிக்கப்படவிருக்கும் ஒரு நபர்.
மண்டபத்தில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த வால்ஸ் (Waltz) நடன இசை திடீரென நின்றுபோகிறது; அங்கே ஒரு பரபரப்பு ஏற்படுகிறது; சுகடோவின் (Tsukatov) குரல் உரக்க ஒலிக்கிறது: “இளைஞர்களே—நீங்கள் சென்று புத்துணர்ச்சி பெற்றுக்கொள்ளுமாறு நான் அழைக்கிறேன்!” அவர்கள் தங்களை விசிறிக்கொள்கிறார்கள்; சாட்டின் ஆடை அணிந்த இளம் மங்கையரும், நடனத்தால் மூச்சு வாங்கிய பதின்ம வயதினரும் தங்கள் முகங்களை கைக்குட்டைகளால் துடைத்துக்கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் 'சிவப்பு அறை'யிலும் (Red Room) வரவேற்பறையிலும் தென்படுகிறார்கள்; கூடத்திலிருந்து, சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினா — முகமூடி அணியாமல், 'பாம்படோர்' (Pompadour) பாணி ஆடை அணிந்தவாறு — வரவேற்பறைக்குள் நுழைகிறாள்; அவள் முகம் வெளிறி, ஆழ்ந்த மனக்கலக்கத்துடன், பயந்துபோன ஒரு சிறுமியைப் போலவே காட்சியளிக்கிறாள்.
= *மூலத்தில்:* ...தெருவில் நடனமாடிக்கொண்டிருக்க...
? *மூலத்தில்:* ...சரி, சற்றே வருத்தத்திற்குரிய — உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா — அரசுக்கு எதிரான குற்றங்களைத் தடுப்பதற்கான... மற்றும் அதுபோன்ற... ஒரு நடவடிக்கை.
*தொடர்ந்து வருவது:* சுகாடோவ் (கூச்சத்துடன்): ஏன், [என் அழகிய,] அப்பாவியான இளைஞர்களே!
* *மூலத்தில்:* திருமதி. சுகாடோவா மற்றும் பதிப்பாசிரியர் ஆகியோரைத் தவிர, அந்தக் குழுவினர் அனைவரும்.
† *மூலத்தில்:* ...அந்தக் காட்சியைக் கண்டு பரவசமடைந்து...
‡ *மூலத்தில்:* ...இவ்வாறு தொடங்கியது: முதலில் ஒரு பரவசமூட்டும் கிசுகிசுப்பு கேட்கிறது; பின்னர்...
® *மூலத்தில்:* ...வலதுபுறம் உள்ள மாடத்திலிருந்து...
χ *மூலத்தில்:* ...கூடத்தில்...
“ *மூலத்தில்:* ...நடனத்தால் மூச்சு வாங்கி, துடைத்துக்கொண்டிருக்க...
* *மூலத்தில்:* ...உணவருந்தும் அறையில்...
= *மூலத்தில்:* ...மற்றும் பார்ப்பதற்கு...
μ *தொடர்ந்து வருவது:* ...அவளை, 'செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி' இடைமறிக்கிறாள்; அவள்...
160
...செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த அந்தப் பெண்மணி அவளை இடைமறித்து, மிகுந்த பரபரப்புடன் அவளிடம் ஏதோ சொல்கிறாள்; ஆனால் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அதைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல், கலக்கமுற்றவளாகவே தென்படுகிறாள். <சுகாடோ>வா (பதிப்பாசிரியரிடம்): என்ன?
பதிப்பாசிரியர்: ரஷ்யாவின் அழிவுக்கான ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

 ...நான் சமூக சமத்துவத்தின் மீது என் நம்பிக்கையை வைக்கிறேன்.> அவர்கள் நம்மைச் சாத்தானிடம் ஒப்படைக்க விரும்புகிறார்கள்.
Tsukatova: எப்படி?
Editor (கோபமாக): சும்மா அப்படித்தான்!
இத்தருணத்தில், Coco மற்றும் புள்ளியியல் பேராசிரியர்—தங்கள் சட்டையின் பொத்தான்களை இறுகப் பிடித்தவாறு—Tsukatova-வை அணுகுகின்றனர்.
Professor of Statistics (Coco-விடம்): நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன்: ஒரு அரசியலமைப்பு நாட்டில் வாழும் சராசரி டச்சுக்காரரின் உப்பு நுகர்வு...
Third Megera (இரண்டாவது Megera-விடம், தன் விசிறியால் புள்ளியியல் பேராசிரியரைச் சுட்டிக்காட்டி): அந்தப் பாறையாகிப்போன தொல்பொருள் யார்?
Editor (Tsukatova-விடம்): எனினும், Freemasonry-யின் வரலாறு நிரூபிப்பது என்னவென்றால்...
புள்ளியியல் பேராசிரியர் Tsukatova-வின் கையை முத்தமிட முன்னால் வருகிறார்.
Tsukatova (தன் கைக்கண்ணாடியால் பேராசிரியரை Editor-க்குச் சுட்டிக்காட்டி): பேராசிரியர்! Svargin (Editor-ஐச் சுட்டிக்காட்டி)... உங்களை அறிமுகப்படுத்தி வைக்க அனுமதியுங்கள்: Puzenko.
இரு ஆண்களும் ஒருவருக்கொருவர் கைகுலுக்கத் தங்கள் விரல் நுனிகளை மட்டுமே நீட்டுகின்றனர்.
Lady in Cherry-Red (பேராசிரியரைச் சுட்டிக்காட்டி): ஒரு ஒளிரும் ஆளுமை—மேலும் ஒரு உணர்திறன் மிக்க வெப்பமானி.
First Megera (இரண்டாவது Megera-விடம்): பண்பற்ற, மூளையற்ற, சுவையற்ற ஒரு மக்கு மனிதன்.
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: ...அவர் செவிசாய்க்கவில்லை; அவள் மிகுந்த பரபரப்புடன் இருக்கிறாள்.
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: ஆம், அப்படித்தான் நீ சொல்கிறாயா?
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: சமத்துவத்தின் பெயரால் ரஷ்யாவின் அழிவு அரங்கேற்றப்படுவதாக நீ நினைக்கிறாயா? அதற்கே இடமில்லை!
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: அது எப்படி?
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: அப்படியென்றால் நீ எதையுமே வாசிக்கவில்லையா?
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: Freemasonry-யின் இந்தச் செயல்பாடு...
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: நமது புகழ்பெற்ற பேராசிரியர்...
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: [தொடர்ந்து]: Puzenko, *Veche*-வின் ஆசிரியர்.
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: Lady in Lilac...
* [அசல் வரைவு வாசிப்பு]: [தொடர்ந்து]: ...ஒரு மிகச்சிறந்த வெப்பமானி.
161
Editor (பேராசிரியரைப் புறக்கணித்துவிட்டு, Tsukatova-விடம்): “இந்தச் செயல்பாடு ஒரு குற்றமாகும்.”
Tsukatova (பேராசிரியரிடம்): “ஆஹா, அதற்கு நீங்கள் என்ன சொல்லப் போகிறீர்கள்?”
Professor of Statistics: “இத்தகைய தகவல்களின் மூலமே திரிபுபடுத்தல்தான்.” Tsukatova: “அப்படியா?”
[ஊதா நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி] (பேராசிரியரைச் சுட்டிக்காட்டி): “அறிவு விளக்கத்தின் தோழர்...”
[முதல் மெகிரா] (பேராசிரியரைச் சுட்டிக்காட்டி): “அறியாமை இருளில் உழலும் ஒரு பரிதாபத்திற்குரியவன்!”
Tsukatova (விருந்தினர்களை நோக்கி): “தயவுசெய்து, நீங்களே எடுத்துக்கொண்டு சிற்றுண்டிகளைச் சுவையுங்கள்...”
(சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினாவை அணுகியவாறு.) “நீங்களா? எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறீர்கள்.”
Sofya Petrovna (கூச்சத்துடன்): “நான்—உண்மையாகவே—எனக்குத் தெரியாது; இது ஒரு மாறுவேட விருந்து என்று நான் நினைத்துவிட்டேன்; அதனால்தான் நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்...” (தன் மாறுவேடத்தைச் சுட்டிக்காட்டியவாறு).
Tsukatova (பணிவுடன்): “ஓ, பரவாயில்லை; வேறு மாறுவேடதாரிகளும் இங்கே இருப்பார்கள்.”
(இந்த உரையாடலின் போது, ​​விருந்தினர்களும் நடனக் கலைஞர்களும் நடன அரங்கத்திலிருந்தும் வரவேற்பறையிலிருந்தும் மேடையின் முன்புறம் வலதுபுறம் உள்ள திரைப் பகுதி நோக்கி நகர்கின்றனர்; நடன அரங்கம் காலியாகிறது.) புள்ளியியல் பேராசிரியர், ஆசிரியரை நோக்கித் தன் கலைந்த தாடிக்குள் கோபத்துடனும் இகழ்ச்சியுடனும் மூச்சிரைக்கிறார்; ஆசிரியரோ—பேராசிரியரை நோக்கி அவ்வாறே செய்கிறார்.
பேராசிரியர் (Tsukatova-விடம்). Taxil என்பவர் மேசன்களுக்கு எதிராக ஒரு அவதூறான பொய்யைக் கட்டிவிட்டார்.
ஆசிரியர் (Tsukatova-விடம்). ஃப்ரீமேசனரியின் உயர் நிலைகள்...
[d] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...ஃப்ரீமேசனரியின்
[°] *முதலில் இருந்தது:* ஓ, எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது...
[=] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ஒரு சிறிய வார்த்தை < >:
[z] *முதலில் இருந்தது:* நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? [„] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* Megera (பேராசிரியரைச் சுட்டிக்காட்டி). சீர்திருத்தங்களின் ஆதரவாளர் ஒருவர்... ஒரு எதிர்ப்புக் கடிதத்தை எழுதினார்... Tsukatova-வைச் சந்திக்கக் கோருகிறார். [k] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...அதை அணிந்துகொள்ளத் துணியவில்லை.
[a] *முதலில் இருந்தது:* ஓ, விடுங்கள்: மாறுவேடதாரிகள் பின்னர் இங்கு வருவார்கள்.
[m] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...இதன்
[z] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...கடைக்கண் பார்வையால் நோக்குகிறார்
[°] *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ஆம், நிச்சயமாக:
["] *முதலில் இருந்தது:* ஆம், நிச்சயமாக: ஃப்ரீமேசனரியின் (Freemasonry) உயர் நிலைகள் [கூறுகின்றன]...
162
பேராசிரியர் (இடையில் குறுக்கிட்டு). பின்னர், Taxil தனது கூற்றுகளைத் திரும்பப் பெற்றார்.
ஆசிரியர் (இடையில் குறுக்கிட்டு). அவர்கள் Palladism-ஐப் பின்பற்றுகிறார்கள்.
Tsukatova. Palla... என்ன? அது என்ன?
பேராசிரியர் (இடையில் குறுக்கிட்டு). போப்பிடம் Taxil அளித்த வாக்குமூலங்களையா?
ஆசிரியர் (இடையில் குறுக்கிட்டு). மேலும் Palladism என்பது ஒரு வழிபாட்டுச் சமூகம் (cult).
பேராசிரியர் (இடையில் குறுக்கிட்டு). இதற்காகவே, Taxil மதத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டார்.
[அவர்கள் மேடையின் முன்பகுதிக்கு அருகிலுள்ள வலதுபுறப் பக்கவாட்டுப் பகுதிக்குள் வெளியேறுகிறார்கள்; Sofya Petrovna-வும்—குழப்பமடைந்தவராகவும், சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவாறும்—செர்ரி நிற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்ணால் வழிநடத்தப்பட்டு அவ்வழியே செல்கிறார்; அவருக்குப் பின்னால், Megera-க்களும், இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த பெண்ணும் (தளபதியுடன் இணைந்து) கம்பீரமாக அதே திசையில் மிதப்பது போலச் செல்கிறார்கள்; இடதுபுறப் பக்கவாட்டுப் பகுதியிலிருந்து வலதுபுறப் பக்கவாட்டுப் பகுதி நோக்கி...] ...ஆணவம் மிகுந்த அதிகாரிகளின் குழுக்கள், ஆங்காங்கே சில சொற்றொடர்களை உதிர்த்தவாறு கடந்து செல்கின்றன.
அதிகாரி (மற்றொரு அதிகாரியிடம்): "Moskovskiye Vedomosti..."
(அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
அதிகாரி (மற்றொரு அதிகாரியிடம்): "அறுபத்தெட்டு வயது முதியவர் ஒருவர், வலை போன்ற கொக்கிகளின் சிக்கலை மூச்சாக வெளியிடுகிறார்."
"மேலும் இது..."
(அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
அதிகாரி (மற்றொரு அதிகாரியிடம்): "அதனால் நான் Abaza-விடம் இவ்வாறு கூறினேன்:"
"'சொல்லுங்கள், உங்கள் பதவிப் பிரமாணத்தின் நிலை என்ன?'"
அதிகாரி: "அதற்கு Abaza?"
அதிகாரி (மற்றொரு அதிகாரியிடம்): "இதற்குப் பதிலளித்த Abaza..."
(அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
நடன அரங்கமும் வரவேற்பறையும் இப்போது காலியாக உள்ளன; அவ்வப்போது பணியாளர்கள் நடன அரங்கத்தின் குறுக்கே அவசரமாக ஓடிச் செல்கிறார்கள்; ஒரு *Zemstvo* (உள்ளாட்சி மன்ற) உருவம்—கோகோ—மேடை முகப்பிற்கு அருகே தனிமையில் வாடியபடி, ஒரு கண்ணாடியில் தன்னைத்தானே கவனமற்று உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருக்கிறது; மிக மெல்லியதாக ஒரு மணி ஓசை ஒலிக்கிறது; மேடையின் வலதுபுறப் பகுதியிலிருந்து சுருள் முடி கொண்ட பத்து வயதுச் சிறுவன் ஒருவன் வெளிப்பட்டு, நடன மண்டபத்திற்குள் நுழைகிறான்; அறையின் ஒரு மூலையில் ஒரு சிறிய கருப்பு முகமூடி எட்டிப் பார்க்கிறது, அது வெளிப்படுத்துவதாவது...
[அடிக்குறிப்பு r: முதலில் இருந்தது: போப்பிடம் Taxil அளித்த அறிக்கைகள் ஒரு கேலியாக அமைந்திருந்தன.]
[அடிக்குறிப்பு s: முதலில் இருந்தது: ஆம், ஆம்—Palladism: அது ஒரு வழிபாட்டுக் குழு (cult).]
[அடிக்குறிப்பு t: முதலில் இருந்தது: இதற்காகவே, ஒரு திருமுகத்தின் (encyclical) வாயிலாக Taxil சபிக்கப்பட்டார்.] [ஓரக்குறிப்பு]: ஆனால் *Moskovskiye Vedomosti* சொல்வது சரிதான்...
[ஓரக்குறிப்பு]: அடுத்து தோன்றியது: முன் அறையில்
[ஓரக்குறிப்பு]: அடுத்து தோன்றியது: [ஆபாசச் சொல்] அருகே
[ஓரக்குறிப்பு]: அடுத்து தோன்றியது: முக்கியமாகத் தெரிந்தது
[ஓரக்குறிப்பு]: அடுத்து தோன்றியது: முதலில்
[ஓரக்குறிப்பு]: அடுத்து தோன்றியது: பிறகு
163
...ஒரு சிவப்பு நிற 'டொமினோ' (முகமூடி அணிந்த உருவம்) தோன்றுகிறது; ஒரு குழந்தை, கைகளைத் தட்டியபடியே,
"முகமூடி அணிந்தவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்!" என்று கூச்சலிட்டவாறு, அந்தச் சிவப்பு அறை வழியாகத் தான் வந்த வலதுபுறப் பகுதிக்குத் திரும்ப ஓடுகிறது; அந்த *Zemstvo* உருவம், தன் கைகளைப் பின்பக்கமாகக் கோர்த்தவாறு, மெதுவாக அந்தச் சிவப்பு அறைக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறது; மண்டபத்தின் நுழைவாயிலில், அது அந்த 'டொமினோ' மீது மோதிக்கொள்கிறது; அந்த 'டொமினோ'வோ, அங்கே வெள்ளைச் சுவரை ஒட்டி நின்றவாறு திகைத்து நிற்கிறது; அந்த உருவம் தன் பக்கவாட்டுத் தாடிமுடியைத் தொட்டுப் பார்த்தவாறே, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் சில கவனிப்புகளைச் செய்கிறது; அந்த 'டொமினோ' தன் சிவப்பு நிறக் கையை நீட்டுகிறது; அந்தச் சைகை ஒரு கெஞ்சும் பாணியில் அமைகிறது.
கோகோ: ம்ம்... ஆம்—ஆம்... ஒரு 'டொமினோ'... சரி, இதுவும் ஒரு விசித்திரம்தான், இல்லையா?
தன் கையை அலட்சியமாக அசைத்தவாறே, அவன் திரும்பி, தள்ளாடியபடி அந்தச் சிவப்பு அறை வழியாக நடந்து, வரவேற்பறையின் ஊதா நிற ஒளியை நோக்கிச் செல்கிறான்; அப்போது வலதுபுறப் பகுதியிலிருந்து வேகமாக வெளிவரும் பதின்ம வயதினரின் ஒரு கூட்டத்தின் மீது அவன் மோதிக்கொள்கிறான்; அந்தக் கூட்டம்... முன் நின்றுவிடுகிறது.

 Domino; ஒரு முணுமுணுப்பு எழுகிறது, அதனுடன் சட்ட வல்லுநரின் மிகைப்படுத்தப்பட்ட கனத்த குரலும் ஒலிக்கிறது.
சட்ட வல்லுநர்: நீ யார்—நீ யார், இந்த கம்பீரமான விருந்தினரே? — ஒரு விதியின் உருவமான Domino-வா? பார்: அது தன்னை ஒரு செந்நிற மேலங்கியில் இறுக்கமாகப் போர்த்திக்கொண்டிருக்கிறது. மண்டபத்தின் ஒரு வெள்ளை நிறப் பகுதியில், அந்த Domino-வின் பின்னால், ஒரு "தீய ஸ்பானியர்" எழுந்து நிற்கிறார்—முழுவதும் கருப்பு உடை அணிந்து, இடுப்பில் ஒரு வாளைச் செருகிக்கொண்டு, <கருப்பு நிற> முகமூடியும் அணிந்திருக்கிறார்; அவர் Toledo-வைச் சேர்ந்தவர்; <அவர் தனது துருத்திக்கொண்டிருக்கும் மார்பின் மீது கைகளை குறுக்காகக் கட்டிக்கொள்கிறார்; அங்கிருந்த இளைஞர்கள்> கூச்சலிடுகிறார்கள்:
<"அந்த ஸ்பானியர்!"> அந்த Domino—சுற்றிலும் பார்க்கிறது.
<வெள்ளை நிறப் பெண்மணி> (Domino-விடம்): <தெருக்களில் அங்குமிங்கும் பறந்து திரிபவர்> நீர்தானே?
m [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...மண்டபத்திலிருந்து மீண்டும் வெளியேறி
ъ [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...மற்றும் வரவேற்பறைக்குச் சென்று
ы [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...மண்டபத்தின் வாசலை அடைந்ததும், அந்த Zemstvo <அதிகாரி>
ь [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...இங்கும் அங்கும் அமைதியின்றி அசைந்து
° [மூல உரை]: < > மண்டபம்; அந்த Zemstvo அதிகாரி—அல்லது Coco—
ю [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...அந்த Domino-வை உற்றுநோக்குகிறார்;
я [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...மேலும் அவரது கையின் சைகை—ஒரு சமயம் மிரட்டுவதாகவும்,
<மறுசமயம் கெஞ்சுவதாகவும்> தோன்றுகிறது).
1 [மூல உரை தொடர்ச்சி]: (ஒரு சமயம் வருத்தத்துடனும், ஒரு சமயம் விளையாட்டுத்தனமாகவும், ஒரு சமயம் பயத்துடனும்).—
5 [மூல உரை]: திடீரென்று, தன் கையை அசைத்து, அந்த Zemstvo அதிகாரி முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்கிறார்
з [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...வேகமாக
` [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...அங்கே மூன்று இளம் பெண்கள், ஒரு சட்ட மாணவர் மற்றும் ஒரு ராணுவப் பயிற்சி மாணவர் (Cadet) ஆகியோர் உள்ளனர்; அவர்கள்—சிறிது அச்சத்துடனே—அந்தச் சிவப்பு நிற Domino-வின் முன் நின்றுவிடுகிறார்கள்;
д [மூல உரை தொடர்ச்சி]: ...குண்டான
° [மூல உரை]: "தெருக்களில் <அங்குமிங்கும் பறந்து திரிபவர்> நீர்தானே?"
164
நீல நிறப் பெண்மணி (Cadet-இடம்): நீங்கள் செய்தித்தாள்களைப் படித்தீர்களா? * Cadet: ஏன்? அந்த Domino-வைப் பற்றித்தானா? நீல நிறப் பெண்மணி: ஆம்—மீண்டும் அதுவேதான்.
வெள்ளை நிறப் பெண்மணி <நீல நிறப் பெண்மணியின்> காதில் ரகசியமாக ஏதோ கூறுகிறாள்.°
நீல நிறப் பெண்மணி: முட்டாள்தனம். வெள்ளை சீமாட்டி (தீவிரமாக): இருந்தாலும்...
ஸ்பானியர், மண்டபத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பகுதிக்குள் செல்கிறார்.
சட்ட மாணவர், டோமினோ — மௌனம்.* நீல சீமாட்டி: “இவனை வைத்து ஒன்றும் செய்ய முடியாது. இவன் ஒரு சாதாரண இளம் மாணவன் (cadet) மட்டுமே. ஆனால் இதைப் பாருங்கள்!” (அவர் ஒரு அலங்கார நாடாவை வீசுகிறார்; அந்த நாடா டோமினோவைச் சுற்றி ஒரு வளைவை வரைகிறது.)
தொலைவில் மணிகள் ஒலிக்கின்றன; அதைத் தொடர்ந்து — எங்கிருந்தோ சிரிப்பொலிகள் வெடிக்கின்றன.
வெள்ளை சீமாட்டி: நாம் இங்கிருந்து சென்றுவிடுவோம்; எனக்கு ஏதோ அச்சமூட்டுவது போல் இருக்கிறது.
அந்தக்165 பதின்ம வயதினர் திரும்பி ஓடுகிறார்கள்; அப்போது, ​​டோமினோவை ஆர்வத்துடன் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கோகோ மீது மோதிவிடுகிறார்கள்; கோகோ, தன் தள்ளாடும் நடையுடன், அவர்களைத் துரத்திச் செல்கிறாள்; டோமினோ தயக்கத்துடன் ‘சிவப்பு அறை’க்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறான்; மண்டபத்தில் நின்றிருந்த ஒரு ‘கருப்பு ஸ்பானியர்’, டோமினோவைப் பின்தொடர்ந்து சிவப்பு அறைக்குள் நுழைந்து, டோமினோவுக்குப் பின்னால் ஒரு இடத்தில் நின்று கொள்கிறார்.
* முதலில்: “நீங்கள் ‘நிகழ்வுப் பதிவேட்டை’ (Incident Log) படித்தீர்களா?”
* முதலில்: வெள்ளை சீமாட்டி, நீல சீமாட்டியிடம் அச்சத்துடன் ஏதோ ஒன்றை மெதுவாகச் சொல்கிறாள்.
* முதலில்: [ஓ, ஆம்.] இல்லை.
* முதலில்: டோமினோ வாயை மூடிக்கொண்டு மௌனமாகிவிட்டான்.
* முதலில்: அவனுக்கு விருப்பமில்லையா?
* தொடர்ந்து: டோமினோவைச் சுற்றி.
* முதலில்: தொலைவில் மணிகள் தொடர்ந்து ஒலிக்கின்றன; அதனுடன் உணவுக்கூடத்திலிருந்து தொலைவில் எழும் சிரிப்பொலிகளும் கேட்கின்றன.
* முதலில்: வெள்ளை சீமாட்டி (எச்சரிக்கும் தொனியில்): கனவான்களே, நாம் கிளம்பலாம்.
* தொடர்ந்து: வெள்ளை சீமாட்டி...
* தொடர்ந்து: ...யார் அந்த நேரம் முழுவதும் டோமினோவை ஆர்வத்துடன் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாரோ; இப்போது...
* தொடர்ந்து: ...மேடையின் வலதுபுறப் பகுதிக்குள்;
* தொடர்ந்து: ...வெறிச்சோடிய மேடையில், தயக்கத்துடன் மண்டபத்திலிருந்து சிவப்பு அறைக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறான்.
* தொடர்ந்து: ...தோன்றுகிறார்...
* தொடர்ந்து: ...அவர் டோமினோவைப் பின்தொடர்ந்து சிவப்பு அறைக்குள் நுழைந்து, டோமினோவுக்குப் பின்னால் ஒரு இடத்தில் நின்று கொள்கிறார்.
165
கருப்பு ஸ்பானியர்: நீ மறந்துவிட்டாயா? சிவப்பு டோமினோ (திரும்பி): எதை? கருப்பு ஸ்பானியர்: அந்த வாக்குறுதியை.* டோமினோ: “நீ யார்?”
கருப்பு ஸ்பானியர்: “அழிப்பவன்.”
அந்த ஸ்பானியர் மெதுவாக மேடையின் முன்பகுதிக்கு நடந்து சென்று, வலதுபுறப் பகுதிக்குள் மறைந்துவிடுகிறார்; மண்டபத்தில் இரண்டு கோமாளிகள் தனித்துத் தெரிகிறார்கள்: ஒருவர் ஆரஞ்சு-நீல நிறத்திலும், மற்றொருவர் மஞ்சள்-பச்சை நிறத்திலும்; கொலம்பைன், ஜோதிடர், வெனிஸ் நாட்டுப் பெண் மற்றும் பிற முகமூடி அணிந்தவர்கள் தோன்றுகிறார்கள்; அவர்கள் சிவப்பு அறைக்கும், வரவேற்பறைக்கும் நுழைகிறார்கள்; *அந்த 'டொமினோ' (முகமூடி அணிந்தவர்), சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவாறு, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, இடதுபுறத் தூணருகே நிற்கிறது; வலதுபுற மேடைப்பகுதியிலிருந்து <சோஃபியா பெட்ரோவ்னா வெளியே வருகிறார்; அவரை> <ஒரு கருப்பு நிற ஸ்பானியர்> அழைத்து வருகிறார்.

ஸ்பானியர் (சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடம்).> அதோ: அவர் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்<; உங்களுக்கு — தேவை:> ஒரு கடிதம்.>
<சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (மனம் வேறெங்கோ லயித்திருக்க)?> <மேலும்> அதற்கெல்லாம் எந்தத் தேவையும் இல்லை... வெறும் கேலிகள்... <சொல்லுங்கள்?>
<கருப்பு ஸ்பானியர்.> நீங்கள் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை;* கேளுங்கள் (அந்த 'டொமினோ'வைச் சுட்டிக்காட்டி): இதோ — அவரேதான்.
<சோஃபியா பெட்ரோவ்னா> சற்றே திடுக்கிட்டு அலறுகிறார்; அந்தச் சிவப்பு நிற 'டொமினோ', <அவளைக் கண்டதும்>, உறுதியான அடியெடுத்து வைத்து அவளை நோக்கிச் செல்கிறது; <அந்த ஸ்பானியர்> மேடையின் முன்பகுதியைக் கடந்து இடதுபுற மேடைப்பகுதிக்குச் சென்று,` அதன் பின்னால் மறைந்துவிடுகிறார்.
x அது இவ்வாறு இருந்தது: நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்களா?
“அடுத்து வந்தது: (திகிலுடன் திரும்பிப் பார்த்து). நான் எதை மறந்தேன்?
* அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: நான் ஒரு வாக்குறுதியை மறந்துவிட்டேன்.
* அடுத்து வந்தது: (திடுக்கிட்டு). நீங்கள் யார்?
* அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: மீள முடியாத வகையில் அழிப்பவன்.
> அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: அந்த 'கருப்பு ஸ்பானியர்' மெதுவாக மேடையின் முன்புற விளக்குகளை நோக்கி நடந்து, வலதுபுற மேடைப்பகுதிக்குள் வெளியேறுகிறார்; இந்தப் உரையாடலின் போது, ​​அரங்கிற்குள் இரண்டு கோமாளிகள் தோன்றுகிறார்கள் — ஒருவர் மஞ்சள் மற்றும் நீல நிற உடையிலும், மற்றவர் சிவப்பு மற்றும் பச்சை நிற உடையிலும்; அவர்களுக்குப் பின்னால் 'கொலம்பைன்' எனும் வெனிஸ் நாட்டுப் பெண் தோன்றுகிறாள்; முகமூடி அணிந்த இரண்டு நபர்கள் சிவப்பு அறைக்குள் நுழைய, வேறு சிலர் வரவேற்பறைக்குள் செல்கிறார்கள்;
* அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: ஒரு 'டொமினோ', சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவாறு, வரவேற்பறைக்குள் நடந்து சென்று, இடதுபுறத் தூணருகே [பின்பகுதித் தூணருகே] நிற்கிறது;
` அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: ஏதோ ஒரு கடிதம்
» அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: மனம் வேறெங்கோ லயித்திருக்கவும், கெஞ்சும் தொனியிலும்
® அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: [மேலும்] இவையெல்லாம் வெறும் கேலிகளா?..
* அடுத்து வந்தது: விலகிச் செல்லுங்கள்,
* அடுத்து வந்தது: அந்த 'டொமினோ'வைக் <கண்டதும்>, [?]
* அடுத்துத் தொடங்கியது: நிற்கிறது
* அடுத்து வந்தது: அந்தத் திசையை நோக்கி
* அடுத்து வந்தது: மேடைத் திரைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துவிடுகிறது.
166
சிவப்பு 'டொமினோ' (சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவை நோக்கி விரைந்து வந்து). நில்லுங்கள், நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். (அவன் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றிக்கொண்டு, உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் மெல்லப் பேசுகிறான்.) நுழைவாயிலில் நான் செய்த கேலிகளுக்காகவும், ‘கால்வாய்’ (Canal) இடத்தில் நான் ஏற்படுத்திய அவமானத்திற்காகவும் என்னைச் சபித்துவிடு; ஆனால் என்னைப் பற்றி மிகத் தாழ்வாக மட்டும் எண்ணிவிடாதே; நாம் மீண்டும் சந்திப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பை மட்டும் எங்களுக்கு அருளுவாயாக. கடந்த சில நாட்களாக நான் சொல்லொணாத் துயரத்திற்கு ஆளாகியுள்ளேன்; என் காதுகளில் ஒரு குரல் இடைவிடாமல் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது: ‘நீ ஒரு கோமாளி.’ அதுதான் நீ அளித்த தீர்ப்பு.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (மயங்கிய நிலையில், செவிமடுத்தவாறே; இடையில் குறுக்கிடுகிறாள்). "இதோ—ஏதோ விதியோடு தொடர்புடைய, பயங்கரமான ஒன்று... கேள், நான் உன்னிடம் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்..." "ஆனால்... என்னிடம் சொல்"—(அவள் அச்சத்துடன் சுற்றும் முற்றும் நோக்கியவாறு, அந்த ‘சிவப்பு டோமினோ’ உருவத்தை ‘சிவப்பு அறை’க்குள் அழைத்துச் செல்கிறாள்; அங்கே வேறு யாரும் இல்லை)—"உன் இருப்பிடத்தில், அங்கே நீ எதைத்தான் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறாய்?"
"சிவப்பு டோமினோ": "எனக்குப் புரியவில்லையே..."
"சோஃபியா பெட்ரோவ்னா": "அங்கே உன்னிடம் ஆபத்தான எதுவும் இல்லையே, அப்படித்தானே?"
"சிவப்பு டோமினோ":ஆனால்... இல்லை.=
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (இடைமறித்து).° உதாரணமாக... டைனமைட்... அல்லது... (திகிலுடன்) ஒரு குண்டு?..
சிவப்பு டோமினோ." எனக்குப் புரியவில்லை.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. இல்லையா?
δ *மூலத்தில்:* (சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினாவைப் பற்றிக்கொண்டு; வெறித்தனமான உணர்ச்சிவேகத்துடன் கிசுகிசுக்கிறார்) நீ என்னைச் சபிக்கிறாய்...
: *மூலத்தில்:* என்னைச் சபித்துவிடு; அந்த நுழைவாயிலில், "குளிர்காலக் கால்வாய்" (Winter Canal) அருகே நீ செய்த அந்தப் பரிகாசங்கள்... என்னைப் பற்றித் தவறாக ஏதும் நினைக்காதே, எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு மட்டும் கொடு—சந்திப்பதற்கு—எனக்கு மட்டும் அந்த வாய்ப்பைக் கொடு; இந்தக் கடந்த சில மாதங்களாக—நான் தூங்கவே இல்லை: படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தேன்;
* *தொடர்ச்சி:* "நீ ஒரு கோமாளி, [ஒரு சிவப்பு நிறக் கோமாளி." அப்படித்தானே நீ என்னை அழைத்தாய்.] உன் அந்த வார்த்தைகள்...
ζ *தொடர்ச்சி:* (மயங்கியவள் போல அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்து; பிறகு இடைமறிக்கிறாள்). நான் அதைப் பற்றிப் பேசவில்லை...
„ *மூலத்தில்:* இங்கே ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது...
χ *மூலத்தில்:* கேள், நான் உன்னிடம் [- ஒரு குறிப்பை] ஒப்படைக்க வேண்டும்...
*தொடர்ச்சி:* ஆனால்... [ஆனால்...] என்னிடம் சொல் (பயத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறாள்) நீ...
(அவனைச் சிவப்பு அறைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறாள்; இப்போது அங்கே வேறு யாரும் இல்லை) உன் இடத்தில் ஆபத்தான எதையாவது வைத்திருக்கிறாயா?
2 *தொடர்ச்சி:* (திரும்பிப் பார்த்து). ஏன்?
“ *மூலத்தில்:* நீ ஆபத்தான எதையும் வைத்திருக்கவில்லையே?
ζ *மூலத்தில்:* இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை... ஆனால் நான் [வேறு எதையோ பற்றிப் பேச விரும்பினேன்]...
° *தொடர்ச்சி:* சரி, உதாரணமாக... வெடிபொருட்கள்... (திகிலுடன்) உனக்குத் தெரியுமல்லவா—ஏதோ ஒரு வகையான குண்டு போல...
= *தொடர்ச்சி:* என்ன குண்டு?..
? *மூலத்தில்:* நீ எதையும் வைத்திருக்கவில்லையா?
167
சிவப்பு டோமினோ. இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (நிம்மதியுடன்).` கடவுளுக்கு நன்றி.
சிவப்பு டோமினோ. என்ன?
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (தனக்குள்ளேயே). நண்பர்களின் பரிகாசங்கள்...
சிவப்பு டோமினோ. எனக்குப் புரியவில்லை.? அந்த வெள்ளை மண்டபத்தில்—ஆறு கருமையான, அமைதியான மற்றும் பதுங்கிச் செல்லும் டோமினோக்கள்;
அனைவரும் சிறிய கருப்பு முகமூடிகளை அணிந்துள்ளனர்; அனைவரின் தலைக்கவசங்களின் மீதும்—ஒரு வெள்ளி
மண்டை ஓடு, குறுக்கிட்ட வெள்ளிச் சின் எலும்புகளின் மீது அமர்த்தப்பட்டுள்ளது; முன்னணியில்—
ஒரு கருப்பு நிற ஸ்பானியர், தன் கையால் அந்தச் சிவப்பு டோமினோவை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; இந்தச் சிறிய கறுப்புக் கூட்டம் அமைதியாக முன்னே ஊர்ந்து வருகிறது.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு). என்னிடம் எதுவும் கேட்காதே: நான் உன்னிடம் சொல்ல மாட்டேன்; ஒரு அருவருப்பான தந்திரம் அரங்கேற்றப்பட்டுள்ளது—என் மீதும் உன் மீதும்...
சிவப்பு டோமினோவின் முதுகுக்குப் பின்னால், அவனது கறுப்புத் தோழர்களிடமிருந்து கலகலவெனச் சிரிப்பு; சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவும் சிவப்பு டோமினோவும் திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (திடுக்கிட்டு). இதோ இங்கே—மீண்டும் அந்தக் கறுப்பு ஸ்பானியனா?

சிவப்பு டோமினோ (சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் கையைப் பிடித்து).

நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்; கேள்: இது ஒரு நோய், முழுமையான சோர்வு, மனதின் ஒரு கலக்கம்; அதனால் எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடு, தயவுசெய்து... எல்லாவற்றிற்கும் என்னை மன்னித்துவிடு; இது... இது... எனக்குள் இருக்கும் ஒரு நோய்: சோர்வு, ஒரு மன முறிவு; உன்னில்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது; எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்கள்...
168
கருப்பு டோமினோக்கள் பயங்கரமாகக் கூச்சலிட்டு ஏளனம் செய்து, சிவப்பு டோமினோவைத் தாக்கி, அவனை சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடமிருந்து பிரிக்கின்றன; ஸ்பானியன் ஆணவத்துடன் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைப் பிடித்து, மேடையின் பக்கவாட்டுப் பகுதிக்கு, முன் பகுதிக்கு இழுத்துச் செல்கிறான், அதே நேரத்தில் கருப்பு டோமினோக்கள்—சிவப்பு டோமினோவைச் சுற்றி ஒரு வட்டத்தை உருவாக்கி கைகோர்த்து—ஆவேசமாக நடனமாடத் தொடங்குகின்றன.

ஸ்பானியன். நீ கடிதத்தைக் கொடுக்கவில்லையா?

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (கோபத்துடன்). நான் அதை ஒருபோதும் கொடுக்க மாட்டேன்! நான் அதைக் கிழித்துவிடுவேன்!


கருப்பு ஸ்பானியன் (இன்னும் அதிக கோபத்துடன்). நீ *கட்டாயம்* கொடுத்தே ஆக வேண்டும்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஒருபோதும் இல்லை! இத்தகைய கீழ்த்தரமான தந்திரங்கள்...

கருப்பு ஸ்பானியன். இவன் ஒரு கோழையா...? இது பழிவாங்குதல்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. அது உண்மையல்ல!



கருப்பு ஸ்பானியன் (ஆணவத்துடன்). அதை ஒப்படைத்து நீங்களே பாருங்கள்: அவன் எவ்வளவு கேவலமான கோழை!
ஆரவாரத்துடனும் விசில் சத்தத்துடனும், கருப்பு டோமினோக்கள் தங்கள் சிவப்புத் தோழனை சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைக் கடந்து தள்ளுகின்றன; அனைவரும் இடது பக்க மேடைக்குள் மறைந்துவிடுகின்றனர்.
அந்த ஸ்பானியன். தெரிகிறதா? (சோஃபியா பெட்ரோவ்னா மனமுடைந்து நிற்கிறாள்; அவன் அவளை இடது பக்க மேடையை நோக்கி இழுக்கிறான்.)
வலது பக்க மேடையிலிருந்து, முன்மேடைக்கு அருகில், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லூகோவ் வெளிப்படுகிறார்—முற்றிலும் குழப்பமடைந்து, தன் திசையை இழந்தவராக; அவருடன் ஒருவர் வருகிறார்
[குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: இந்தத் தருணத்தில், கருப்பு 'டொமினோ'க்கள்—அருவருக்கத்தக்க கோமாளித்தனத்துடன்—சிவப்பு 'டொமினோ'வைச் சூழ்ந்துகொண்டு, அவரை சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடமிருந்து பிரிக்கின்றனர்;]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: ...ஒரு கருப்பு ஸ்பானியருடன் கைகோர்த்தவாறு, அவர் சோஃபியாவை மேடையின் இடதுபுறத் திரைக்குப் பின்னால் இழுத்துச் செல்கிறார்,]
[குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: கருப்பு ஸ்பானியர் (சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவை இடதுபுறத் திரைக்குப் பின்னால் இழுத்துச் செல்கிறார்): அப்படியென்றால், நீங்கள் அந்த [குறிப்புகளை] கடிதங்களை ஒப்படைக்கவில்லையா?]
[குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: நேரமில்லை; ஒருபோதும் இல்லை!]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: நீங்கள் அவற்றை *கட்டாயம்* ஒப்படைக்க வேண்டும்.]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: ...இவை இழிவான கேலிகள்...]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: இது பழிவாங்கல்—துரோகத்திற்கான பழிவாங்கல். [அந்த முரட்டுத்தனமான சீரழிந்த மனிதனுக்காக.]]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: (பரபரப்புடன்): நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்! மேலும் நீங்கள்—*நீங்கள்* யார்?]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை; அவற்றை ஒப்படையுங்கள், அவர் எவ்வளவு அஞ்சி நடுங்குகிறார் என்பதை நீங்களே பாருங்கள்... கோழைத்தனத்திற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.]
[குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: இந்தத் தருணத்தில், கருப்பு 'டொமினோ'க்கள்—கூச்சல்களுடனும் சீழ்க்கை ஒலிகளுடனும்—சிவப்பு 'டொமினோ'வை, கருப்பு ஸ்பானியரையும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவையும் கடந்து, இடதுபுறத் திரைக்குப் பின்னால் விரட்டிச் செல்கின்றனர்.]
[குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: கருப்பு ஸ்பானியர்: [நீங்கள்] அவர் எவ்வளவு பெரிய கோழை என்பதைப் பாருங்கள்...]
(அவர் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவை இடதுபுறத் திரைக்குப் பின்னால் இழுத்துச் செல்கிறார்.)
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: ...மேடைப் பகுதி...]
[குறிப்பு: தொடர்ந்து வருவது: ...அவர் வெளிப்படையாகவே குழப்பத்துடனும் மனவேதனையுடனும் காணப்படுகிறார்;]
169
...மார்கோவினுடன்; இருவரும் மேடையின் வலதுபுறம் உள்ள கண்ணாடிக்கு அருகில், ஒரு சிறிய மேசையின் அருகே நின்றுவிடுகின்றனர். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். <அப்படியா> என் மகனா—அதைத்தான் நீங்கள் சொல்கிறீர்களா?
<மார்கோவின். ஆம்: இந்த விஷயத்தை உங்களுக்குத் தெரிவிக்க விரும்பினேன்>; ஆம், தங்கள் <மேன்மைக்குரியவரே—ஆம்.>
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்—மக்கள் கடிதங்களில் எழுதிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்த சிவப்பு 'டொமினோ'வா? அப்படியென்றால் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தானா?
மார்கோவின். ஆம், தங்கள் மேன்மைக்குரியவரே—ஆம்.*
அப்பல்லோன் அப்போ—அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் (மனிதத்தன்மையற்ற கடுமையுடன் மோர்கோவினின் பேச்சை இடைமறித்து). சரி—அப்படியானால்: அன்புள்ள ஐயா, நீங்கள் எனக்கு வேறு ஏதாவது தெரிவிக்க வேண்டுமா?

மோர்கோவின் (குழப்பமடைந்தது போல் நடித்து). வேறு ஒன்றும் இல்லை, மாண்புமிகு அவர்களே... நான் வெறுமனே கவனிக்க விரும்பினேன்—இந்தக் குறும்பு ஏற்கனவே அரங்கேறிவிட்டது; காவல்துறை, பத்திரிக்கை...

[மேடையின் வலது பக்கத்தில், மூன்று சீற்றக்காரர்கள் கொண்ட ஒரு குழு தோன்றுகிறது; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் திடீரென மோர்கோவினின் பேச்சை இடைமறிக்கிறார்.]
அப்போலோன் அப்போலோனோவிச். சரி... அந்த "உக்தோம்ஸ்கி மேடுகள்" சம்பந்தமாக... வேறு என்ன நீங்கள் எனக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்? (மோர்கோவின் குழப்பத்துடன் பார்க்கிறார்.) அப்படி—அவ்வளவுதானா? சரி, அப்படியானால்: இந்த "மேடுகள்" விஷயத்திற்கு நாம் ஒரு முடிவு கட்டுவோம்.

[அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், அந்த சீற்றக்காரர்களைக் கடந்து, மோர்கோவினை நோக்கி வரவேற்பறையின் மையத்திற்குள் விரைந்து செல்கிறார்;] வெள்ளைத் துணிக் குவியலிலிருந்து ஒரு டோமினோ உருவம் பறந்து வருகிறது, அதைத் தொடர்ந்து ஒரு கருப்பு டோமினோக்களின் கூட்டம் துரத்துகிறது.] அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சும் அந்த டோமினோவும், சிவப்பு அறையின் நுழைவாயிலில், அந்த இடத்திலேயே வேரூன்றியது போல நின்றுவிடுகின்றன: அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் வரவேற்பறைப் பக்கமுள்ள நுழைவாயிலில், நேராகவும் உணர்ச்சியற்றும் முதுகைக் காட்டியபடி நிற்கிறார்; அந்த டோமினோ திகைப்புடன் கைகளை உயர்த்தி, ஒரு அடி பின்னால் எடுத்து வைக்கிறது; ஒரு கருப்பு டோமினோக்களின் கூட்டம் அதன் சிவப்புத் தோழனைக் கடந்து விரைந்து சென்று, அந்தச் செந்நிற அறையின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத இரண்டு பகுதிகளுக்குள் மறைந்துவிடுகிறது: இடதுபுறம் மூன்று, வலதுபுறம் மூன்று; இடது பக்கத்திலிருந்து, ஒரு ஸ்பானியர் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினாவை உள்ளே இழுத்து வந்து, சிவப்பு டோமினோவை நோக்கி குற்றம் சாட்டும் விரலை நீட்டுகிறார்; சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் முகத்தில் சீற்றமும் வெறுப்பும் கலந்த ஒரு பாவனை தெரிகிறது; மோர்கோவின் அந்தப் பெண்களை டோமினோவை நோக்கிச் சுட்டுகிறார்; அந்தப் பெண்களின் ஆத்திரமும் வேகமும் கலந்த கிசுகிசுப்பு எழுகிறது.

பெண்களின் முணுமுணுப்பு: "என்ன சொல்கிறீர்கள்! அவருடைய மகனா? ஹா-ஹா-ஹா! அவரைத் தலைமைப் பொறுப்பிற்குத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்களே! இவரோ நாட்டைச் சீரழிக்கிறார்... இவருடைய மகன் ஒரு அயோக்கியன்... நாம் ஒரு 'மறைமுக அஸ்திரத்தை' (blind card) வீசியிருக்கிறோம்—ஆனால் அது முறியடிக்கப்படும்..."
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தெளிவாகவும் அழுத்தமாகவும்): "நான் உன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன், கோலென்கா..."
[மூல வரைவுக் குறிப்பு]: திடீரென்று அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் இருக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்து வெளியே விரைகிறார்...
[மூல வரைவுக் குறிப்பு]: அடுத்து நிகழ்ந்தது: [அந்தப் பெண்கள்]—அந்தக் கிழட்டுப் பேய்கள்—மோர்கோவினை நோக்கி முண்டியடித்து ஓடுகிறார்கள்; ஆனால்...
[மூல வரைவுக் குறிப்பு]: அடுத்து நிகழ்ந்தது: அந்தச் சிவப்பு நிற 'டோமினோ' (முகமூடி அணிந்த உருவம்) ஆவேசமாக வெளியே விரைகிறது...
[மூல வரைவுக் குறிப்பு]: ...கருப்பு நிற டோமினோக்களின்...
[மூல வரைவுக் குறிப்பு]: ...அந்தச் சிவப்பு நிற டோமினோ...
[மூல வரைவுக் குறிப்பு]: ...நின்ற இடத்திலேயே வேரூன்றி நிற்கிறார்கள்: ஒருவருக்கொருவர் எதிரெதிரே—அந்தச் சிவப்பு அறைக்குள் செல்லும் நுழைவாயிலின் மண்டபப் பக்கத்தில் அந்த 'டோமினோ' நிற்கிறது; அதேவேளையில், வரவேற்பறைப் பக்கத்திலுள்ள நுழைவாயிலில், பார்வையாளர்களுக்கு முதுகைக் காட்டியவாறு அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் நிற்கிறார்; ஒரு கம்பத்தைப் போல நேராக நின்று, எவ்வித உணர்ச்சி வெளிப்பாடும் இன்றி அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறார்... அந்தச் சிவப்பு நிற டோமினோ தன் கைகளை மேலே உயர்த்தி, ஒரு அடி பின்வாங்குகிறது; கருப்பு நிற டோமினோக்களின் ஒரு கூட்டம், அந்தச் சிவப்பு டோமினோவைக் கடந்து, சிவப்பு அறையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத பகுதிகளுக்குள் விரைந்து செல்கிறது: மூன்று இடதுபுறம், மூன்று வலதுபுறம்; மேடையின் இடதுபுறப் பகுதியிலிருந்து, கருப்பு உடை அணிந்த ஒரு ஸ்பானியர், சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவை வெளியே இழுத்து வருகிறார்—அவர் [நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சையும்] அந்தச் சிவப்பு டோமினோவையும் நோக்கித் தன் குற்றஞ்சாட்டும் விரலை நீட்டுகிறார்; சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் முகத்தில் அருவருப்பும் சீற்றமும் தெளிவாகப் பதிந்திருக்கின்றன; மோர்கோவின், நக்கலாகச் சிரித்தவாறே, அந்தக் கிழட்டுப் பேய்களின் கவனத்தை ஒருமுறை அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் மீதும், மறுமுறை அந்த டோமினோவின் மீதும் திருப்புகிறார்; அந்தப் பெண்களிடமிருந்து ஆவேசமான, விரைவான முணுமுணுப்பு ஒன்று எழுகிறது.
— அடுத்து நிகழ்ந்தது: எப்படி...
— அது ஒலித்தது: அப்படியென்றால் அந்தச் சிவப்பு டோமினோ இவருடைய மகனா?..
— அடுத்து நிகழ்ந்தது: இது மிகக் கொடூரமானது... உங்களுக்குப் புரிகிறதா?.. அந்த மகனோ—
— அடுத்து நிகழ்ந்தது: அவருடைய 'கை' (அஸ்திரம்) முறியடிக்கப்பட்டுவிட்டது...
— அது ஒலித்தது: (அந்த டோமினோவை நோக்கித் தெளிவாகவும் அழுத்தமாகவும் கையை நீட்டியவாறு)
171
அந்தக் கிழட்டுப் பேய்கள்: "ஆ!.." அந்த டோமினோ தன் முகமூடியைத் தன் நெற்றிக்கு மேல் உயர்த்துகிறது. Nikolai Apollonovich (கம்பீரத்துடன்): "ஆம், அது நானேதான்—*பான்யாஷ்* (Panache)."
Morkovin (Nikolai Apollonovich-ஐ நோக்கித் துள்ளிக்கொண்டே): "என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளும் பெருமை எனக்குக் கிடைத்துள்ளது... Pavel Yaklich Morkovin: [உங்களுடன்] எனக்கு ஒரு அலுவல் உள்ளது."
Nikolai Apollonovich தன் கையால் அவனை விலக்கிவிட்டு, தன் தந்தையை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைக்கிறார்;
பின்னர் அவர் தன் தந்தையை நெருங்கி, அவர் அருகில் நின்று, அந்தத் தருணத்தின் முழு கசப்பையும் உணர்ந்தவாறு, தன் கூர்மையான பார்வையால் அவரை ஊடுருவிப் பார்க்கிறார்; சிறிது நேரம், அவர்கள் மௌனமாக நிற்கிறார்கள்.
[மூல வரைவுக் குறிப்பு: Apollon Apollonovich விரைவாக 'Domino'-வை நோக்கித் தன் முதுகைக் காட்டுகிறார்.] அந்தச் 'சிவப்பு Domino' [தன் முகமூடியைக் கழற்றுகிறார்] தன் முகமூடியைத் தன் நெற்றிக்கு மேல் உயர்த்துகிறார்; அதன் மூலம் அவர் Nikolai Apollonovich என்பது வெளிப்படுகிறது.
[மூல வரைவுக் குறிப்பு: (அமைதியான கம்பீரத்துடன்)]
[மூல வரைவுக் குறிப்பு: (உறுதியாக நின்றவாறு உறைந்துபோகிறார்.) Apollon Apollonovich [விரைவாக] அவரை நோக்கித் தன் முதுகைக் காட்டி [மேடையின் முன்பகுதியை நோக்கி ஓடுகிறார்], மேடையின் முகப்பகுதிக்கு விலகிச் செல்கிறார்; [அவர் முகம்]—இங்கே அவர் தன் [மொட்டைத்] தலையை ஒருபுறம் சாய்த்து, கைகளைத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் கோர்த்தவாறு, ஆழ்ந்த மனச்சோர்வில் மூழ்குகிறார்.]
அந்த 'Megeras'-களின் [ஆவேசமான] முணுமுணுப்புகள் (தன் விசிறிகளால் Apollonovich-ஐச் சுட்டிக்காட்டியவாறு): "நாம் கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒரு ஆட்டத்தை ஆடிக்கொண்டிருக்கிறோம். பாவம் Anna Petrovna. அவள் அழிந்துபோவாள்... எப்பேர்ப்பட்ட அவமானம்... இவன் இந்த நாட்டையே அழித்துவிடுவான்... இவன் கண்கள் மிகவும் பயங்கரமாக இருக்கின்றன... இவனுக்குச் சிறுநீர்க் குழாய் செருகிச் சிகிச்சை அளிக்க வேண்டியதாயிற்று."
Morkovin ([பாய்ந்து] Nikolai Apollonovich-ஐ நோக்கித் துள்ளிக்கொண்டே): "[ஹி-ஹி...] என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளும் பெருமை எனக்குக் கிடைத்துள்ளது—Pavel Yaklich Morkovin: [உங்களுடன்] எனக்கு ஒரு அலுவல் உள்ளது."
Nikolai Apollonovich தன் கையால் அவனை விலக்கிவிட்டு, [இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து] தன் தந்தையை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைக்கிறார்—ஆனால் Apollon Apollonovich... [அவசரமாக ஓடிச் செல்கிறார்] — தன் மகனைத் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே, மேடையின் முகப்பு வழியாக [வலதுபுறம் உள்ள] திரைமறைவை நோக்கி வெளியேறுகிறார்.
அந்த [கருப்பு நிற] ஸ்பானியர் (Sofia Petrovna-விடம் [Nikolai Apollonovich-ஐச்] சுட்டிக்காட்டியவாறு): "ஆக, [அங்கே பார்]—நீயே உன்னை நம்பவைத்துக்கொள்: அங்கே [எந்த] குண்டும் இல்லை; அவன் ஒரு கோழைதான் என்று நீயே உன்னை நம்பவைத்துக்கொள்." சோஃபியா பெத்ரோவ்னா [விரைவாக] நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்சை நோக்கி நடந்து, [குளிர்ச்சியாகவும்] அலட்சியமாகவும் அந்தக் கடிதத்தை [அவரிடம்] நீட்டுகிறாள்.

 ...மெதுவாக [அதை வீசிவிட்டு]... நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், நான் இதை உங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்: இதோ—(அவள் அவனிடம் ஒரு கடிதத்தை நீட்டிவிட்டு, நடந்து—ஓடி—'வெள்ளை மண்டபத்திற்குள்' செல்கிறாள்; அங்கிருந்து அவள் திரும்பி, [நம்பமுடியாத] பதற்றத்துடன், தன் பார்வையை [அவன் மீது]—அவன் அணிந்திருக்கும் முகமூடி ஆடையின் பின்பகுதியின் மீது—நிலைநிறுத்துகிறாள்; அதே சமயம் தன் தலையைப் பற்றிக்கொள்கிறாள்).
கிழவிகளிடமிருந்து [ஆவேசமான] முணுமுணுப்புகள் [(அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கி)]. அமைச்சர் பதவியில் இருக்கும் இவன் [ஒரு தொல்லை கொடுப்பவன் என்பதைத் தவிர வேறில்லை: இவன்] ஒரு புரட்சியையே தூண்டிவிடுவான் போலிருக்கிறது.
* *[மேடை குறிப்பு] முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: மேடையின் முன்பகுதி வழியாக நடந்து செல்கிறார்*
172
ஸ்பானியர் (சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடம்): நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்: அங்கே குண்டு எதுவும் இல்லை; அது ஒரு கற்பனையான செய்தி மட்டுமே... (முழுவதும் புதிரான ஒரு தொனியில்) ஈடுசெய்ய முடியாத ஒரு நிகழ்வு—
(அவர் அந்தத் தொடர்புடைய ஜோடியை நோக்கித் தன் கையை நீட்டுகிறார்)—அங்கே நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, ஏதோ ஒரு மயக்க நிலையில் இருப்பவளைப் போல, கையில் கடிதத்தை ஏந்தியவாறே நகரத் தொடங்குகிறாள்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் மகனை ஒரு திருட்டுப் பார்வை பார்த்துவிட்டு, களைப்புடன் கூடிய, எளிமையான, மனித இயல்புக்கே உரிய ஒரு குரலில் முணுமுணுக்கிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: நான் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (தன் காதுகளையே நம்பமுடியாதவனாய்): நாம் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முயற்சிப்போம். (அவன் உதடுகளின் ஓரங்கள் ஒரு புன்னகையுடன் துடிக்கின்றன—அந்தப் புன்னகையின் எதிரொலி செனட்டரிடமும் தென்படுகிறது: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் நம்பிக்கையுடன் தன் காதை முன்னோக்கி நீட்டுகிறார்).
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: சரி...
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா விரைவாக அருகில் வந்து, ஒரு சிறிய வெள்ளை உறையைக் கொண்டு நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சைத் தொடுகிறாள்.* நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் தந்தையிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைப் பார்க்கிறான், <மேலும்> அந்த உறையை வாங்கிக்கொள்கிறான்; அப்போது அவனது பார்வை அவளுடைய பார்வையுடன் ஒன்றிவிடுகிறது.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: என்ன? எனக்குச் சரியாகக் கேட்கவில்லை.
தன் மகன் தன்னை விட்டுத் திரும்பிவிட்டதைப் பார்த்ததும், அவர் பணிவுடன்—தலை குனிந்தவாறு—மேடையின் முன்பகுதி வழியாக வலதுபுறம் நடந்து சென்று, ஒரு கைநாற்காலிக்குள் அமர்ந்து மறைகிறார்; அப்போது...
= முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்த வாக்கியம்: "இதோ பார்: ஈடுசெய்ய முடியாத ஒரு நிகழ்வு நிகழப்போகிறது." * முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "ஒரு குண்டு—"
^ முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "ஆனால் அது *நிகழ்ந்து* கொண்டுதான் இருக்கிறது; [ஒரு குறிப்பு] ஒரு கடிதம் மட்டுமே இவையனைத்தையும் இன்னும் அவிழ்த்துவிட முடியும். —அதோ அங்கே."
< முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: "ஒரு ஆழ்மயக்க நிலைக்குச் சென்று, அவன் தூக்கத்தில் நடப்பவனைப் போல இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து... நோக்கிச் செல்கிறான்"
1 முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "தன் தந்திரமான மகனை ஒருமுறை கூர்ந்து நோக்கியவாறு—"
* வேறுபட்ட வடிவங்கள் பின்வருமாறு: a) "ஆனால் இது எப்படி சாத்தியம், என் அன்பு மகனே?" (நம்பிக்கையுடன்); b) "இது எப்படி நடந்தது?"; c) "இது எப்படி சாத்தியம்?"
^ முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "நாம் எதார்த்தத்தை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வோம்; அனைத்தையும் அதன் ஆழம் வரை சகித்துக்கொள்வோம்."
° முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "இதழ்கள்"
p முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "அவன் கண்களிலும், அவன் கைகளின் நடுக்கத்திலும்:"
? வேறுபட்ட வடிவங்கள் பின்வருமாறு: a) "சரி—நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்..."; b) "சரி, நான் தயாராக இருக்கிறேன்..."
‹ முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்."
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: "என்ன?"
t முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: "மற்றும் எடுத்துக்கொள்கிறான்..."
u முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "<அவர்களின்?> பார்வைகள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்துகொள்கின்றன;"
® முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: "< > (அறியாமலே) அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், [திரும்பி] தன் மகன் தன்னை விட்டு விலகிச் சென்றதைக் <கண்டதும்> தன் தலையை உயர்த்துகிறார்." [x] அடுத்து வந்தது: அவன் மீண்டும் விரக்தியடைகிறான்.
< அசல் வடிவம்: <மெது>வாக மேடையின் முன் பகுதியை கடந்து நடக்கிறான்.
173
ஒரு சிறிய <கிழவிகள்> கூட்டத்தை அவன் நெருங்கிச் செல்லும்போது, ​​அக்கிழவிகள் கூச்சலிடுகிறார்கள்: "என்னவொரு
பச்சைக் காது... எனக்குத் தெரியும்:> அவர்கள் இவனுக்குள் ஒரு <குழாயைச் (catheter) செருகிவிட்டார்கள்>..." நிகோலாய்
அப்பல்லோனோவிச் <திரும்பி, பணிவுடன் மேடையின்> உட்பகுதி நோக்கி நடக்கிறான் <ஒரு கடிதத்தை கையில் ஏந்தியவாறு, சிவப்பு அறையில்> வந்து நிற்கிறான்; <சோஃபியா
பெட்ரோவ்னா> அவனைத் தாண்டி <வெள்ளை மண்டபத்திற்குள்> விரைந்து சென்று, தன் கைகளால் தன் தலையைப் பற்றிக்கொள்கிறாள்.
முதல் கிழவி: சரி, யார் வேண்டுமானாலும் தங்கள் நெற்றியை ஒரு நீர்க்கொப்புளம் போல வீங்கச் செய்துகொள்ள முடியும்.
சிவப்பு அறையின் மையத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்,
உறையை <கிழித்துத் திறக்கிறான்> மற்றும் விரைவாக <அந்தக் குறிப்பை வாசிக்கிறான்>; அவனது முகத்தில் தோன்றுகின்றன—துயரம்,
அருவருப்பு, திகில்; அவன் தன் கையை உயர்த்துகிறான்—<குறிப்புச் சீட்டு கீழே விழுகிறது>;
அவனது முகமூடியின் தாடி, அவனது நெற்றியின் இருபுறமும் விசித்திரமான இறக்கைகளாக விரிகிறது;
சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் தோள்களுக்குப் பின்னால், வெள்ளை நிற முகமூடி அணிந்த ஒரு உருவம் கூடத்திலிருந்து வெளியே வருகிறது.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா: நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? (அவள் தன் கைகளை மேலே உயர்த்துகிறாள், ஆனால் அந்த வெள்ளை முகமூடி அணிந்த உருவம்,
அவளைத் தழுவிக்கொண்டு, பலவந்தமாக அவளை இழுத்துச் செல்கிறது.)
ஸ்பானியன்—வலதுபுறத்திலும்—மோர்வின்—இடதுபுறத்திலும்—இரத்தம் போன்ற சிவப்பு நிறம் கொண்ட அறையின் வாசலை நோக்கி நடக்கிறார்கள்; வலது மற்றும் இடதுபுறத் தூண்களுக்கு அருகில் நின்றுவிடுகிறார்கள்;
அவற்றின் மீது தங்கள் முதுகைச் சாய்த்துக்கொண்டு, இருவரும் தங்கள் தலைகளை அந்தச் சிவப்பு அறையை நோக்கித் திருப்புகிறார்கள்; அங்கே
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் துயருற்ற நிலையில் இருக்கிறான்; அந்தச் சிவப்பு
அறையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத மூலைகளிலிருந்து, கருப்பு நிற முகமூடிகள் அணிந்த உருவங்கள் வலது மற்றும் இடதுபுறமாக எட்டிப் பார்க்கின்றன; அவை
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கி விரல் நீட்டுகின்றன—இடதுபுறம் மூவர்; வலதுபுறம் மூவர்; அவர்களின் விரைவான கிசுகிசுப்புச் சத்தம் கேட்கிறது.
முதல் முகமூடி (வலதுபுறம்). அதை மேலே வீசு... நான்காவது (இடதுபுறம்). அதைத் தலையணைக்கு அடியில் செருகு...
* அசல் குறிப்பு: நிச்சயமாக:
= அசல் குறிப்பு: கிழித்தெறிகிறது < >, நின்றுகொண்டு
щ அசல் குறிப்பு: <அளவிட> முடியாத
ъ அசல் குறிப்பு: இறக்கைகள்
ы அசல் குறிப்பு: அந்த கருப்பு நிற உருவத்திடம்
ь அசல் குறிப்பு: வெள்ளை மண்டபத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் தோள்களுக்குப் பின்னால், கருப்பு முகமூடி அணிந்த ஒரு வெள்ளை உருவம் மேலெழுகிறது.
» அசல் குறிப்பு: (வெள்ளை மண்டபத்திலிருந்து)
®ю அசல் குறிப்பு: வெள்ளை மண்டபத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பகுதிக்குள்
я அசல் குறிப்பு: வலதுபுறம் உள்ள கருப்பு ஸ்பானியனும், இடதுபுறம் உள்ள மோர்வினும் சிவப்பு அறையின் வாசலை நோக்கி நடக்கிறார்கள்,
У அசல் குறிப்பு: நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், இப்போது பாதி குனிந்த நிலையில், வெறித்த பார்வையுடன்;
6 அசல் குறிப்பு: மற்றும்
174
இரண்டாவது (வலதுபுறம்). நடுங்குவது, வாடுவது, மற்றும் ஒட்டுக்கேட்பது: அந்த இடிமுழக்கத்திற்காகவும், அந்தப் பெருத்த சத்தத்திற்காகவும் காத்திருப்பது.
ஐந்தாவது (இடதுபுறம்). தனக்குத்தானே ஆறுதல் கூறிக்கொள்வது: இன்னும் நேரம் வரவில்லை என்று.
மூன்றாவது (வலதுபுறம்). மற்றும்—ஏமாற்றப்படுவது...
ஆறாவது (இடதுபுறம்). ஈடுஇணையற்ற ஒரு சத்தம்: அது இடிமுழக்கம் செய்யும்.
இடைநிறுத்தம்.
முதல். பிறகு—சிதைந்த வெண்ணிற முகத்துடன்—ஆம், ஆம், ஆம்—ஓடுவது...
இரண்டாவது. மேலும், அந்த வாசனைகளை — எரிவாயுவின், எரியும் பொருட்களின் மற்றும் இரத்தத்தின் வாசனைகளை — பேராசையுடன் உள்ளிழுக்க...
மூன்றாவது. உள்ளே பாய்ந்து செல்ல...
நான்காவது. சாந்து, சிதறிய மரத்தரைத் துண்டுகள் மற்றும்...
ஐந்தாவது. சுவரின் ஒரு செந்நிறப் பகுதி.
ஆறாவது. இதைத்தான் அவன் விரும்பினான்!
தொலைவிலிருந்து, நெருங்கி வரும் ஒரு பாடல் போல: "புனிதர்களோடு இளைப்பாறுதலை அருளும்..." ஒரு இடைநிறுத்தம்.
முதலாவது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு...
<இரண்டாவது>. சவ ஊர்வலத்தைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல...
மூன்றாவது. செனட்டர்கள், அரண்மனை அதிகாரிகள் மற்றும் அமைச்சர்களுடன் இணைந்து.
நான்காவது. மேலும், விசாரணையின் போது, ​​வேலைக்காரர்கள் மீது சந்தேக நிழலை விழச் செய்யும் வகையில் சாட்சியமளிக்க...
ஐந்தாவது? ஆம், ஆம்... அதைத்தான் அவன் விரும்பினான்...
ஆறாவது. அதைத்தான் அவன் சிந்தித்திருந்தான்.
குரல்கள், பாடல் ஒலி.
"புனிதர்களுடன் இளைப்பாறுதல்"—அவர்கள் நெருங்கி வருகிறார்கள்: எந்தக் கணமும் அவர்கள் மண்டபத்திற்குள் நுழைந்துவிடுவார்கள்; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் பேரச்சத்துடன் மேடையின் முன்பகுதி நோக்கி விரைகிறார்—
b *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* அவர்கள் பணியாளர்கள் மீது நிழலைப் பரப்புவார்கள்...
c *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...அவன் அதை விரும்பினான்; இதைத்தான் அவன் ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்.
d *முதலில் இருந்தது:* அவன் ஒரு அயோக்கியன்.
e *இதனுடன் தொடங்கியது:* ஒலிகள்...
f *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...நெருங்கி வருகின்றன; பாடகர் குழு மண்டபத்திற்குள் நுழையப்போவது போலத் தோன்றுகிறது; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், சட்டென்று திரும்பி, பேரச்சத்துடன் மேடையின் முன்பகுதி நோக்கி விரைகிறார்; பாடகர் குழு அமைதியாகிறது; மேடையின் முன்பகுதியின் வலது மற்றும் இடது பக்கங்களிலிருந்தும், மேடைத் திரைகளுக்குப் பின்னாலிருந்தும், விருந்தினர்களின் கூட்டம் ஒன்று தோன்றுகிறது:
175
...மேடையின் முன்பகுதி, மற்றும் பாடகர் குழு அமைதியாகிறது; வலது மற்றும் இடது மேடைத் திரைகளுக்குப் பின்னாலிருந்து—ஒரு கூட்டம்: பதின்ம வயதினர், அரசு ஊழியர்கள், இளம் பெண்கள், முகமூடி அணிந்த உருவங்கள்; மோர்கோவின் அந்தச் சிறிய குறிப்பைப் பற்றிக்கொள்கிறார்.
குரல்கள்: "நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்! அது நீங்கள்தானா? உங்களை என்னால் அடையாளம் கண்டிருக்கவே முடியாது!"
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எதையும் காணாதது போன்ற வெற்றுப் பார்வைகளை வீசுகிறார்.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: "யார் பாடிக்கொண்டிருப்பது?"
குரல்கள்: "உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று?"
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் 'சிவப்பு அறை' வழியாகப் பாய்ந்து சென்று பிரதான மண்டபத்திற்குள் நுழைந்து மறைந்துவிடுகிறார்; மோர்கோவின் அவருக்கு மிக நெருக்கமாகப் பின்தொடர்கிறார்.
மோர்கோவின்: "நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்... நான் உங்களுடனேயே இருக்கிறேன்..."
(மறைந்துவிடுகிறார்.)
குழப்பம், எரிச்சல் மற்றும் சீற்றம் நிறைந்த முணுமுணுப்புகள் எழுகின்றன; மூத்த பெண்கள் விருந்தினர்களை நோக்கி விரைந்து சென்று, கற்பனையான கதைகளைப் பரப்புகிறார்கள்.
குரல்கள்: "எப்பேர்ப்பட்ட பயங்கரம் இது...?" — "அவனது மகன்—பத்திரிகைகளில் அவர்கள் எழுதுகிறார்களே, *சரியாக அந்த விஷயம்* தான் அவன்... *நான் உங்களைத் தடுக்கிறேன், நாம் கிளம்புகிறோம்...*" — "இது
என்ன...? *ஆனால் யாருக்குத் தெரியும், நாம் எங்கே...*"
'வெள்ளை மண்டபத்திலிருந்து' பல்வேறு சந்தேகத்திற்குரிய நபர்கள் வெளியேறுகிறார்கள்—அவர்களை யாரும் அழைத்திருக்கவில்லை; அவர்களில் முழுமையான சீருடை அணிந்த ஒரு அரசு ஊழியரும் இருக்கிறார், அவர் முற்றிலும்...
[மேடைக்கான குறிப்பு]: *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ...குறிப்பாக மேடையின் முன்பகுதியின் வலது பக்கத்திலிருந்து. [மேடை குறிப்பு]: *நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தவறவிட்ட ஒரு சிறிய குறிப்பை மோர்கோவின் எடுத்துக்கொள்கிறார்.*
[மேடை குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* அது நீதானா...? ஒரு 'டொமினோ'வா...?
[மேடை குறிப்பு]: *மூல வடிவம்:* நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வலப்புறமும் இடப்புறமும் எதையும் காணாதது போன்ற வெற்றுப் பார்வைகளை வீசுகிறார்.
[மேடை குறிப்பு]: *மூல வடிவம்:* அவர்கள் பாடுகிறார்களா...? யார் பாடுகிறார்கள்...? அவர்கள் என்ன பாடுகிறார்கள்?
[மேடை குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* யாரோ ஒருவர். ஓ, யாருமில்லை...
[மேடை குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* நீ எவ்வளவு வெளிறிப்போயிருக்கிறாய்.
[மேடை குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* ...ஒரு முனகலுடன்.
[மேடை குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* ...முன்னோக்கி விரைகிறார்.
[மேடை குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* நான் உன்னைப் பின்தொடர்கிறேன்... (மண்டபத்திற்குள் மறைந்துவிடுகிறார்.)
[மேடை குறிப்பு]: *மூல வடிவம்:* எங்கும் குழப்பம், எரிச்சல் மற்றும் சீற்றத்தின் முணுமுணுப்புகள்; மூத்த பெண்கள் ஒருவித வெறியில், விருந்தினர்களை நோக்கி ஓடிச்சென்று, மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதைகளைப் பரப்புகிறார்கள்.
[மேடை குறிப்பு]: *மூல வடிவம்:* ஒரு பெரும் அவமானம்... என்ன ஒரு பயங்கரம்...! அவனது மகன் ஒரு அயோக்கியன்... என்னிடம் சொல்—செய்தித்தாள்கள் எழுதியிருந்த *அந்த குறிப்பிட்ட 'டொமினோ'* இவன்தானா...? ஆம், [ஆம், ஆம்:] இந்த மாலைப் பொழுதுக்குப் பிறகு, [அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்] என்பவர் வெறும் ஒரு அமைச்சர் நாற்காலியின் விதவர் மட்டுமே...
*நான் உன்னைத் தடுக்கிறேன்; நாம் கிளம்புவோம்...* (பிரெஞ்சு) ** ஆனால் எங்கே செல்வது என்று உனக்கே தெரியாது... (பிரெஞ்சு).
176
...அவரது மாறுவேட உடை என்பது, முகமூடியாகச் செயல்படும் நீலக் கண்ணாடிகளுடன் கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான மூக்கை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறது; மேடையின் பக்கவாட்டுப் பகுதியிலிருந்து, ஒரு 'வெள்ளை டொமினோ' தோன்றுகிறது; அது அழுதுகொண்டிருக்கும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா மீது சாய்ந்து, அவளை வெளியேறும் வழியை நோக்கி—அதாவது 'வெள்ளை மண்டபத்தை' நோக்கி—அழைத்துச் செல்கிறது.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, செர்கே செர்கேவிச்: அவர் என்ன செய்துவிட்டார்?.. என்னை அவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.
வெள்ளை டொமினோ: இங்கே பதில்கள் ஏதும் இருக்க முடியாது; நாம் சந்திப்போம்—அந்த 'ஒளியில்'. இப்போது நாம் மரணத்திற்கு இணையான ஒரு சோர்வில் இருக்கிறோம்; ஆயினும் அந்த 'ஒளி'—அது பிரகாசிக்கிறது! அது பற்றி எரியும்—ஒருவேளை ஒரு மணி நேரத்தில், ஒரு ஆண்டில், நூறு ஆண்டுகளில், ஆயிரம் ஆண்டுகளில்—அந்த 'ஒளி'!
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா: அவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்!..
அவர்கள் கூட்டத்திற்குள் கலந்துவிடுகிறார்கள்; மேடையின் இடது பக்கவாட்டுப் பகுதியிலிருந்து, அந்தப் பெரும் அவமானச் செய்தியை இன்னும் அறியாத முக்கிய அதிகாரிகள் வெளியே வருகிறார்கள். மொட்டைத் தலை செனட்டர் (ஓர் அதிகாரியிடம்): எதேச்சாதிகாரம் என்பது, உயர்குடிப் பிரமுகர்களைக் கொண்ட ஓர் உயர்குடி ஆட்சியிடம் வழிவிடும். (அவர்கள் கடந்து செல்கின்றனர்.)
புள்ளியியல் பேராசிரியர் (ஓர் அதிகாரியிடம்): இல்லை ஐயா, என்னைச் சொல்ல அனுமதியுங்கள்: புள்ளியியல் என்பது—ஒரு நாட்டின் வல்லமை மற்றும் செல்வத்தைப் பற்றிய அறிவியலாக—வங்கிச் செயல்பாடுகளின் வளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
அதிகாரி (பேராசிரியரிடம்): ஆனால், வைப்புத்தொகைகள் மற்றும் கடன்களுக்காகச் செயல்படும் ஒரு அரசு சார்ந்த—அல்லது தனியார் கடன் சார்ந்த—நம்பிக்கை நிறுவனம் பயனுள்ளதாக அமைவது, வரைவோலைகளை வரைபவர்களும், அவற்றை வைத்திருப்பவர்களும்... (அவர்கள் கடந்து செல்கின்றனர்.)
விருந்தினர்களின் இந்த மரியாதைக்குரிய கூட்டத்திற்குப் பின்னாலிருந்து, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் முன்னால் வருகிறார்—சுகாடோவ் குடும்பத்தினராலும், சில அபிமானிகளாலும் மரியாதையுடன் சூழப்பட்ட அவர்—ஏதோவொரு சிந்தனையால் உந்தப்பட்டு, மிகுந்த பரபரப்புடன் காணப்பட்டாலும், அதே சமயம் ஒரு கண்டிப்பான தோற்றத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்; ...மேலும்—அவன் கடந்து செல்கிறான்," தனது பேச்சை அந்த ஊதா நிற ஒளியின் கீழ் சுமந்து சென்றவாறு—
[மூல உரை]: முகமூடிகள்
[மூல உரை]: [பாவம், பாவம்] செர்கே செர்கேவிச்: அவன் என்ன செய்துவிட்டான்?..
[மூல உரை]: மேலும் நாம் அனைவரும்
[மூல உரை]: அந்த
[மூல உரை]: கண்கூசும் வகையில்—[மேஜையின் குறுக்கே, குறுக்கே]
[மூல உரை]: ஒளி—திடீரெனப் பிரகாசிக்கிறது.
[மூல உரை]: தழுவுகிறான் மற்றும்
[மூல உரை]: தனியார் நிறுவனம்
[மூல உரை]: எஜமானர்கள்
[மூல உரை]: அந்த ஒளிமூலத்தின் ஊதா நிறக் கோளத்தின் கீழ், ஒரு பேச்சைப் போன்ற ஒன்றை உதிர்த்தவாறு; இங்கே அவன்—திரும்புகிறான்,
177
...அந்த ஒளிக்கோளத்தின் கீழ், அவன் திரும்புகிறான்; கேட்போர் மீதும் பார்வையாளர்கள் மீதும்—உருகிய இரண்டு கற்களைப் போன்ற—மிகப்பெரிய கண்களைப் பாய்ச்சுகிறான்; இது தெளிவாகிறது: ஏதோ ஒன்று அவனது பேச்சிற்குத் தடையாக இருக்கிறது; அவனது பேச்சு செம்மையற்றதாகவும், தடுமாற்றம் நிறைந்ததாகவும் உள்ளது; பெரும்பான்மையாகத் திகழும் எதிர்ப்புக் கூட்டத்திற்கு எதிராக அவன் போராடுகிறான்; அப்லேயுகோவ்ஸ் (Ableukhovs) அறையினுள் அவன் நுழைந்ததும், அந்த வரவேற்பறை முழுவதிலும் உள்ளோர் தங்கள் இகழ்ச்சியையும் வெறுப்பையும் அவன் மீது திருப்புகின்றனர்; மூன்று சீற்ற தேவதைகள்—ஒரு உயர்குடியினர் மற்றும் பலரும்—தங்கள் மகள்கள், மகன்கள், மனைவியர் மற்றும் கணவர்களை அழைத்தவாறு அவசரமாக வெளியேறுகின்றனர்; வரவேற்பறையின் நீள்வட்டப் பகுதியிலிருந்து ஒரு வயதான தளபதி மட்டுமே மெதுவாக நடந்து சென்று அந்த செனட்டரை அணுகுகிறார்; அந்த வழுக்கைத் தலை செனட்டர்—தன் உதட்டைச் சுளித்து, எள்ளல் தொனியில் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு—அந்தச் சிறிய ரசிகர் கூட்டத்திலிருந்து விலகித் தனியே நிற்கிறார்; மேலும் வலதுபுறத்திலிருந்து, நஞ்சு நிறைந்த தனித்தனி கருத்துகளை இடைமறித்து உதிர்க்கிறார்; அவருக்கு மிக அருகில், கொந்தளிப்புற்ற ஜனநாயகவாதிகள் மற்றும் அழைக்கப்படாத தாராளவாதிகளின் ஒரு சிறிய குழு நிற்கிறது; அப்லேயுகோவ்வின் சிறிய குழுவிற்கும்—எங்கிருந்து வந்தார்களென்றே தெரியாமல், மேடையின் இடது மற்றும் வலதுபுறப் பகுதிகளுக்குள் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வரும்—மக்கள் கூட்டத்திற்கும் இடையில், ஒரு வெற்றிட வட்டம் நிலவுகிறது; மேலும் கேட்போர் கூட்டத்தினரிடையே, சிறிய முகமூடிகள் அணிந்த சிலரும் உள்ளனர். மண்டையோட்டுச் சின்னம் பொறித்த கருப்பு நிற 'டொமினோ' முகமூடிகள் அணிந்தோர்—தங்கள் தலைக்குல்லாய்களைக் கீழே இழுத்துவிட்டவாறு—இரத்தம் படிந்த அந்த அறையின் நுழைவாயிலில், செனட்டருக்கு நேர் பின்னால், ஒரு குதிரைலாட வடிவத்தில் அணிவகுத்து நிற்கின்றனர்; அவர்களுக்குப் பின்னால், அந்த வெள்ளை மண்டபத்தின் சுவர் வரையிலும், வெறும் வெற்றிடமே விரிகிறது.
: வெளி; * மற்றும் பார்வையாளர்கள் - இரண்டு மேடை முகப்புகளின் மங்கலான ஒளியில்; வரவேற்பறையில் உள்ள ஊதா நிற நீள்வட்டங்களுக்கு அருகே, அது உருகி வழிகிறது.

பின்னர் தோன்றியது: அவனது தீப்பிழம்பு போன்ற கண்கள்,
° பின்னர் தோன்றியது: வெளிப்படையாகவே, ஒரு உள்ளுணர்வு சார்ந்த பரபரப்பு.

பின்னர் தோன்றியது: அதன் விளைவாக அவனது பேச்சு - வழக்கத்திற்கு மாறாக, செம்மைப்படுத்தப்படாமல், மாறாகத் தடுமாறும் வடிவத்தில் அமைந்திருந்தது; மேலும் வெளிப்படையாகவே - அவன் [அரங்கில் உள்ள] செவியேற்பாளர்களின் எதிர்ப்புடன் போராடிக் கொண்டிருந்தான்; அவர்களில் பெரும்பான்மையினர், அந்த செனட்டர் அறைக்குள் நுழைந்ததும், அவன் மீது இகழ்ச்சி, ஏளனம் மற்றும் வெறுப்பு நிறைந்த பார்வைகளை வீசினர்; வாயாடிய பெண்கள், வயதான உயர்குடிப் பெண்மணி மற்றும் இன்னும் பலரும் தங்கள் மகள்கள், மகன்கள், மனைவியர் மற்றும் கணவர்களை அழைத்தவாறே, வரவேற்பறையிலிருந்து வெளியேறும் வழியை நோக்கிச் சென்றனர்; வரவேற்பறையின் நீள்வட்டப் பகுதியிலிருந்து வந்த அந்த வயதான தளபதி மட்டுமே, செனட்டரின் பேச்சைக் கேட்கும் பொருட்டு, முழு நம்பிக்கையுடன் அவனை நோக்கிச் சென்றார்;
= அதுவாக இருந்தது: அந்த வழுக்கைத் தலை கொண்ட வயதான செனட்டர்,
13 பின்னர் ஒலித்தது: "நான் உன்னை மன்னித்துவிடுகிறேன்."
5 பின்னர் தொடங்கியது: அப்லேயுகோவ்-இன் (Ableukhov) அபிமானிகள் வலதுபுறப் பிரிவிலிருந்து தனித்துத் தெரிந்தனர்; அந்த அபிமானிகள், மேடை முகப்பின் வலதுபுறத்தில் நின்று கொண்டு, ஆங்காங்கே சில சொற்றொடர்களை உதிர்த்தனர்.
3 பின்னர் நிகழ்ந்தது: அப்லேயுகோவ்-இன் பேச்சைக் கேட்டு, நஞ்சு நிறைந்த எதிர்வினைகள் எழுந்தன; பேச்சின் முடிவில், அழைப்பு விடுக்கப்படாத சில தாராளவாதக் கொள்கையாளர்கள் அடங்கிய ஒரு குழு அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டது;
d பின்னர் தொடங்கியது: அந்தக் குழுவிற்கு இடையே வாயாடிய பெண்கள் [சொற்களை வீசத்] தொடங்கினர்.
l பின்னர் தோன்றியது: சிவப்பு அறையிலிருந்து நீண்டு வந்து, மேடை முகப்பின் இடது மற்றும் வலதுபுறங்களில் பரவியிருந்த - ஒரு வெற்றிட வளையம்; செவியேற்பாளர்களுக்கு இடையே முகமூடிகள் மின்னின; மேலும், கீழே இறக்கப்பட்ட திரைகளில் மண்டையோட்டு உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்ட ஆறு 'டாமினோ' முகமூடிகள், தற்செயலாக அமைந்தது போல, [பின்புறத்தில்] ஒரு குதிரை லாட வடிவத்தை உருவாக்கின.
° பின்னர் நிகழ்ந்தது: செனட்டரின் பேச்சை அமைதியாகச் செவியேற்றல்; அவர்களுக்குப் பின்னால் - சிவப்பு அறையிலிருந்து சுவர்கள் வரை...
* பின்னர் தோன்றியது: ஒட்டுமொத்த பார்வையாளர் கூட்டமும் -
* பின்னர் தொடங்கியது: மேடை முகப்பு - இடதுபுறம், வலதுபுறம்; பாம்புகள்...178
3600
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் (ஒரு தெருவிளக்கை நோக்கி நடந்து செல்கிறார்).
சரி, கனவான்களே... நான் எப்போதும் வலியுறுத்தி வந்திருப்பது என்னவென்றால்...
(தன் புருவங்களை உயர்த்தி, கண்கள் பிதுங்க பார்வையாளர்களை நோக்கித் திரும்பி, தன் நெற்றியைச் சுருக்கிக்கொள்கிறார்.)
ரஷ்யப் பேரரசு... நம்முடையது...
(ஒரு குறிப்பிட்ட முதியவரின் மூக்கிற்கு முன்னால் எச்சரிக்கும் பாணியில் தன் விரலை ஆட்டுகிறார்; அப்போது தலையைப் பின்னால் சாய்த்து, தன் கால் விரல் நுனிகளில் உயர்ந்து நிற்கிறார்.)
நம் பேரரசு... சொல்லப்போனால்—கொண்டிருப்பது—மற்றும், சொல்லப்போனால்—உள்ளடக்கியிருப்பது—முதலாவதாக: பெரிய, சிறிய (அவர் தன் விரல்களில் எண்ணுகிறார்), சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை 'ரஸ்' (Rus) பகுதிகள்; இரண்டாவதாக... நா-நான்...
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (கேலியாக இடைமறித்து). விரிவாக்கம்!...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். ஆனால்... — மற்றும் இப்படியே...
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (கேலியாக இடைமறித்து). சுருக்கம்!...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் தலையைத் தாழ்த்தி,
தன் கைகளைத் தன் கால்சட்டைப் பைகளுக்குள் சொருகிக்கொள்கிறார்). இப்படியே... இப்படியே... நான் என்னதான்
சொன்னேன்?.. நா-நான்...
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (பரிதாபத்துடன், அடர்த்தியான தலைமுடி கொண்ட ஒரு ஜனநாயகவாதியிடம்). ம்ம்... ம்ம்... சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தும் திறன் சிதைந்து வருகிறது... ம்ம்... ம்ம்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். மற்றும்—இப்படியே: இது ஒரு கரிம ஒருமையாக, ஒரு குறையற்ற—என்ன? (அவர் தன் முன்னால் குழப்பத்துடன் ஒரு பார்வையை வீசுகிறார்; பின்னர் தன் கையால் சுழலும் ஒரு அசைவைச் செய்கிறார்.) ஆம்: மற்றும் இப்படியே... இப்படியே... நம் அரசின் சுழற்சியின் மூலம்...
மொட்டைத் தலை செனட்டர் (முழுமையான நக்கலுடன்). ...சக்கரம்?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். ...சக்கரம்... ஆனால் பிறகு—கன—கன—கனவான்களே (செனட் சபையில் பேசுவது போலவே அவர் கர்ஜிக்கிறார்)—குறிப்பிட்ட சில அமைதியின்மைகள் பற்றிய அந்தப் புனைவை நாம் கைவிட வேண்டியிருக்கும்—
செனட்டர். ஹே...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். ...அந்த அமைதியின்மைகள்—பலரும்—ஆம்—கூறுவது போல... சரி, லட்சக்கணக்கான மக்களை உள்ளடக்கியிருந்தனவாம்... அப்படிப்பட்ட அமைதியின்மை எதுவும்—
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் "எனது" என்று இருந்தது; பின்னர் "எங்கள்" என்று மாற்றப்பட்டது]
—இல்லை, அப்படி எதுவும் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, இனியும் இருக்கப்போவதில்லை... எல்லாவற்றிலும் ஒரு முறையான ஒழுங்கு தேடப்பட வேண்டும்: (அவர் தன் விரலால் குத்திச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்) மற்றும் அதுவே—என் தாரக மந்திரம்: ஆம். (ஒரு இடைநிறுத்தத்திற்குப் பிறகு; அனைவரையும் வியப்புடன் சுற்றிப் பார்க்கிறார்.)
கலவரங்களா!.. கலவரங்கள் என்றால் *என்ன*? கனவான்களே, கலவரங்கள் என்பவை அரசுக்கு எதிரான நிகழ்வுகள்; எங்கே ஒரு சீரான ஒழுங்கு உள்ளதோ, அங்கே கலவரங்கள் இருக்கின்றனவா—அல்லது இல்லையா—என்ற கேள்விக்கே இடமில்லை... அவை—
(அவர் தன் விரலை அசைக்கிறார்)
—உராய்வு மற்றும் மந்தத்தன்மையின் நிகழ்வுகள்: எதிர்ப்பின் ஆற்றல்கள்—உங்களுக்குப் புரியவில்லையா? மேலும் மந்தமான, உயிரற்ற பருப்பொருள்—அதுவும் ஒரு நிகழ்வே: எதிர்ப்பின் நிகழ்வு... எதிர்ப்பு என்பது ஒரு கற்பனை; அது... அந்த *அரசு எந்திரத்தால்*... அழிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று; மேலும் ஒருவன் கலவரத்தை எதிர்த்துப் *போரிடக்கூடாது*...
மொட்டைத் தலை செனட்டர்: இவர்—இவர் ஏதேனும் உளறுகிறாரா?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்—நமது (அவர் தன் விரலை அசைக்கிறார்)... அரசு... எந்திரத்திற்குள் இருக்கும் உராய்வு எனும் நிகழ்வை எதிர்த்துப் போராட—எப்படி? எதன் மூலம்? — பல்வேறு முகமைகளின் ஒருங்கிணைப்பின் வாயிலாக... மேலும் விலைகளின் மையப்புள்ளியிலிருந்து நீண்டு செல்லும் கோடுகள் — (அவர் தன் கையால் மையப்பகுதியைக் காட்டுகிறார்) — சுற்றளவை நோக்கிச் செல்கின்றன (அவர் தன் இரு கைகளையும் வலது மற்றும் இடதுபுறமாக விரித்து வீசுகிறார்)... ஆக: திறம்பட வரைவு செய்யப்பட்ட ஒரு சுற்றறிக்கை.
ஒரு குரல் (எங்கிருந்தோ பரிதாபமாகப் புலம்புகிறது): "ஏன் கனவான்களே, இது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்: இது வெறும் ஒரு 'பிரெஞ்சு ஹார்ன்' (French horn) இசைக்கருவிதான்; அதில் பிற்போக்குவாதம் ஊதிக்கொண்டிருக்கிறது!"
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (அந்தக் குரல் வந்த திசையை நோக்கி ஆவேசத்துடன், இடியென முழங்கும் ஒரு கடுப்பார்வையை வீசுகிறார்): திறம்பட வரைவு செய்யப்பட்ட ஒரு சுற்றறிக்கை.
மற்றொரு குரல் (முழுமையான சீற்றத்துடன்): "இவருடைய வீராப்புப் பேச்சுகள், இவருடைய 'வாட்வில்' (vaudeville) மேடை நாடகப் பொருட்கள், மற்றும் இவருடைய சொற்களின் ஆரவாரக் கூத்துக்கள் ஆகியவற்றின் மூலம், இவர் நம்மை அவமானத்திற்கும் இழிவுக்கும் இட்டுச் செல்வார் என்பதை நினைக்கும்போது, ​​நான் கடும் திகிலால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறேன்."
* [மூல வரைவுக் குறிப்பு:] அடுத்து வந்தது: "ஒரு பேரழிவை ஏற்படுத்தும்..." | [மூல வரைவுக் குறிப்பு:] அடுத்துத் தொடங்கியது: "இது ஒரு பிரெஞ்சு ஹார்ன்..."
° [மூல வரைவுக் குறிப்பு:] அடுத்து வந்தது: "வாட்வில் கோமாளித்தனம்..."
180
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (சிறிது நடுக்கத்துடனேயே): அது என்ன?..
(முழுமையாகத் தன் நிதானத்தை மீட்டுக் கொள்கிறார்):
ஆக: *திறம்பட* வரைவு செய்யப்பட்ட ஒரு சுற்றறிக்கையே, அந்த குறிப்பிட்ட கோடாக அமைகிறது. ஒரு துடுக்குத்தனமான குரல்: "ஆம், ஆம்: பதினேழாவது வரிசையில் —
கடவுளுக்கே வெளிச்சம்... தடுப்பு அரண்களும்..." அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் அபிமானிகளை நோக்கி உதவியற்ற நிலையில் திரும்புகிறார்): நிச்சயமாகச் சில விதிகள் இருக்கின்றன, இல்லையா?
ஒரு குளிர்ந்த, கோட்பாட்டு ரீதியான குரல்: "விதிகள் என்று எதுவுமே இல்லை!"
மொட்டைத் தலையுடைய செனட்டர்: நான் உங்களிடம் என்ன சொன்னேன்?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: எப்படி?.. யார், நான் கேட்கலாமா, இப்படி ஒரு கூற்றை முன்வைப்பது?
குரல்: "நான்தான்..."
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கடுமையான எள்ளலுடன்): அப்படியென்றால், தயவுசெய்து சொல்லுங்கள், *நீங்கள்* யார்?
ஜனநாயகவாதிகளின் ஒரு சிறிய கூட்டம் விலகிச் செல்கிறது; அவர்கள் நடுவிலிருந்து, சரியாகப் பொருந்தாத சீருடை அணிந்த ஒரு "கோட்பாட்டு மனிதர்" வெளியே வருகிறார். முகமூடிக்குப் பதிலாக, அவர் நீல நிறக் கண்ணாடிகளையும், சிறிய ஆனால் அடர்த்தியான மீசையுடன் கூடிய ஒரு அட்டை மூக்கையும் மட்டுமே அணிந்திருக்கிறார்.
கோட்பாட்டு மனிதர்: இதோ பாருங்கள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (முழுமையான நக்கலுடன்): அது — யார்? அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் அபிமானிகள் அடங்கிய சிறிய கூட்டத்திலிருந்து கூக்குரல்கள் எழுகின்றன: "என்ன?!..."
"எப்பேர்ப்பட்ட துணிச்சல்!... இவன் உள்ளே எப்படி வந்தான்?... இவனை யார் உள்ளே அனுமதித்தது?..."
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அதே நக்கலுடன்): சரி, பிறகு?... விஷயம் என்ன?...
கோட்பாட்டு மனிதர்: அதுதான்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், முழுமையாகக் குழப்பமடைந்தும் உதவியற்ற நிலையிலும், வெளியேறும் வாயிலை நோக்கி ஓடுகிறார்; 'வெள்ளை மண்டபத்தை' அடைந்ததும், அந்தத் துடுக்குத்தனமான அத்துமீறல்காரனை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்கிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (விம்மியவாறு): நீ... நீ... நீ...
(திடீரெனத் தன் காலைத் தரையில் ஓங்கி மிதித்தவாறு)... நீங்கள் அற்பர்கள்! விருந்து அளித்தவர்கள் அந்த செனட்டரை வெளியேறும் வாயில் வரை அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; முகமூடி அணிந்த விருந்தினர்கள், கைகோர்த்தவாறு, அந்த 'அற்பனை'ச் சுற்றி ஒரு வட்டத்தை உருவாக்குகிறார்கள்; அவன் அவர்களை வழிநடத்த, அவர்கள் பாடுகிறார்கள்.
181
குழுப்பாடல்:
வான் சுலிட்ஸ் குடும்பத்தினர் கிளம்பிவிட்டனர்... அபிலியூகோவ் சென்றுவிட்டார்... பெருஞ்சாலைகளும், துறைமுகமும், தெருக்களும் பதற்றமான வதந்திகளால் நிறைந்துள்ளன... துரோகம் நிறைந்தவர்களே, ஒரு காலத்தில் நீங்கள் அந்த செனட்டரைப் புகழ்ந்து பாடினீர்கள்... ஆனால் இப்போது சட்டதிட்டங்கள் ஏதுமில்லை, அவசரச் சட்டங்களும் இல்லை... அவன் — அந்தத் தேசபக்தி கொண்ட நாய் — ஒரு காலத்தில் சிறப்புப் பட்டங்களை அணிந்திருந்தான்: ஆனால் இப்போது ஒரு பயங்கரவாதச் செயல் அனைவராலும், ஒவ்வொருவராலும் நிகழ்த்தப்படுகிறது.
ஒரு குரல்: "நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன்: ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம்!..."
திரை விழுகிறது

காட்சி ஆறு
இக்காட்சி ஒரு மலிவான, சிறிய உணவகத்தைச் சித்தரிக்கிறது; வலதுபுறத்தில், மேடை விளக்குகளுக்கு மிக அருகிலேயே, உடைமாற்றும் அறைக்குச் செல்லும் ஒரு வழி உள்ளது; அங்கிருந்து... அவர்கள் உணவகப் பகுதிக்குள் நுழைந்து, இவ்வழியே வெளியேறுகிறார்கள்.
மேடையின் முன்புற விளக்குகளிலிருந்து சற்றுப் பின்னால், வலதுபுறச் சுவரையொட்டி, ஒரு பஃபே நிற்கிறது: கண்ணாடிக் குவிமாடங்களின் கீழ் பசியைத் தூண்டும் உணவுகள், ஷாட் கிளாஸ்கள் மற்றும் பாட்டில்களால் நிரம்பிய ஒரு கவுண்டர்; அந்தக் கவுண்டருக்குப் பின்னால் உரிமையாளர் நிற்கிறார்—முகத்தைச் சுளித்தபடி, தூக்கக் கலக்கமான கண்களுடன், அடர்ந்த தாடி, சிவந்த மூக்கு மற்றும் பருத்த உடலுடன்; மேடையின் முன்பகுதிக்கு அருகில் நான்கு சிறிய மேசைகள் நிற்கின்றன; வலதுபுறத்தில் உள்ள வெளிப்புற இரண்டு மேசைகள் காலியாக உள்ளன; இடதுபுற மேசையில் இரண்டு தொழிலாளர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்—ஒருவர் இடைவிடாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார், மற்றவர் முகத்தைச் சுளித்தபடி அமைதியாக இருக்கிறார்; அவர்களுக்கு அருகில், வோட்கா குடித்துக்கொண்டு இரண்டு எழுத்தர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்—ஒருவர், சிவந்த மூக்குடனும் குள்ளமான உருவத்துடனும், ஆர்வத்துடன் குடிக்கிறார்; எழுத்தர்களுக்குப் பின்னால், மேசைகளின் இரண்டாவது வரிசையில், குடிபோதையில் ஒரு கூட்டம்—தெளிவாகத் தெரிகிறது கடை உதவியாளர்கள்—களியாட்டம் ஆடுகிறது. வலதுபுறத்தில் உள்ள 'முதல் காலி மேசைக்கு' இணையாகவும், அதிலிருந்தும் எழுத்தர்களின் மேசையிலிருந்தும் குறுக்காகவும் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய மேசையில், தொழில் தெரியாத இருவர் அமர்ந்திருக்கின்றனர்; ஒருவன் தன் பற்களைக் குத்திக்கொண்டே இருக்கிறான்; மற்றவன் அவ்வப்போது விக்குகிறான்; இருவரும் சலிப்புடன் இருக்கின்றனர், வேறு வேலை ஏதுமில்லாததால், அவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பதில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்கின்றனர்; மேடையின் எங்கோ ஆழத்தில், ஒரு கூட்டம் இரண்டு விலைமாதர்களுடன் களியாட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறது; காட்சி முழுவதும், வாடிக்கையாளர்கள் உணவறைக்குள் தொடர்ந்து நுழைந்து வெளியேறிக் கொண்டிருக்கின்றனர்; முழுவதும் வெள்ளையணிந்து, தோள்களில் துண்டுகளைப் போர்த்தியபடி பணியாளர்கள் மேசைகளுக்கும் பக்க மேசைக்கும் இடையில் விரைந்து செல்கின்றனர்; அந்தச் சிறிய உணவகத்தின் சுவர்கள், பல்வேறு காட்டுமிராண்டித்தனமான காட்சிகளைச் சித்தரிக்கும் கரடுமுரடான சுவரோவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன; இவற்றுள்—பின்புறச் சுவரில், மேசைகளுக்கு மேலே—வெண்குதிரை வீரனின் ஒரு சித்திரம் உள்ளது, அவனது முகம் பார்வையாளர்களை நோக்கித் திரும்பியுள்ளது; அவனது நீட்டப்பட்ட கை, காலி மேசைக்கு (இடதுபுறம் உள்ள மேசை) மேலே உள்ள இடத்தை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுவது போல் தெரிகிறது, அங்கு நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சும் மோர்கோவினும் விரைவில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமருவார்கள்; மேடையின் ஆழத்தில்—
அ [அசல் உரை தொடர்கிறது]: ஒரு படிக்கட்டு தெரிகிறது, அது இட்டுச் செல்கிறது...
ஆ [அசல் உரை தொடர்கிறது]: இடதுபுறத்தில்
இ [அசல் உரை தொடர்கிறது]: இரண்டாவதுக்கு
ஈ [அசல் உரை தொடர்கிறது]: இடதுபுறத்தில்
உ [அசல் உரை தொடங்கியது]: எழுத்தர்களிடமிருந்து மற்றும் குறுக்காக...
* [அசல் உரை தொடங்கியது]: நிகழ்வுகள்...
183
—தனிப்பட்ட உணவு உண்ணும் அறைகளுக்கு இட்டுச்செல்லும் ஒரு வழிப்பாதை உள்ளது; கண்ணைப் பறிக்கும் வண்ண ஆடைகளை அணிந்த, வர்ணம் பூசப்பட்ட பெண்கள் அடிக்கடி இந்தப் பகுதிக்குள் நுழைந்து வெளியேறுகிறார்கள்; இந்த உணவகம் ஏற்படுத்தும் ஒட்டுமொத்த உணர்வு, சிதைவு மற்றும் மனக்குழப்பம் நிறைந்த ஒன்றாக உள்ளது; வாடிக்கையாளர்கள் மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் இருக்கிறார்கள்; காற்றில் ஒரு மங்கலான முணுமுணுப்பு நிரம்பியுள்ளது; அவ்வப்போது—பின்னணியில் எங்கிருந்தோ, தனிப்பட்ட அறைகளில் ஒன்றிலிருந்து—ஒரு கிராமபோனின் கீச்சொலி காதைக் குடையும் விதமாக ஒலிக்கிறது.
விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளர் (ஒரு பணியாளரிடம்): ம்ம்... உங்கள் பெயர் என்ன?
பணியாளர்: உங்கள் சேவைக்காகவே இருக்கிறேன் ஐயா...
விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளர்: ஏதோ ஒன்று...
பணியாளர்: ஏதோ ஒன்றா, ஐயா? ஒரு துண்டு முலாம்பழம் வேண்டுமா?
விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளர்: போங்கள் நரகத்திற்கு! உங்கள் "முலாம்பழம்" என்பது சோப்பும் சர்க்கரையும் கலந்த ஒன்றுதான்... (எதை தேர்ந்தெடுப்பது என்று யோசிக்கிறார்.)
உரத்த குரல் கொண்ட தொழிலாளி (கத்தி): இந்த கீழ்ப்படிதல், இந்த அடிமைத்தனம், வாயை மூடிக்கொண்டிருப்பது—இவையெல்லாம் எனக்குப் போதும், சலித்துவிட்டது! அவர்கள் நம்மைப் பிழிந்தெடுத்துவிட்டார்கள், கசக்கிவிட்டார்கள்... போதும், இதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாது!
எழுத்தர் (கோபத்துடன் அவனை நோக்கித் திரும்பி): ஓ, நீங்கள்தான் அந்த "மக்களின் பாதுகாவலர்களோ"! சும்மா குடியுங்கள், சாப்பிடுங்கள்—எது எப்படியோ, உண்மையான இன்பம் உண்பதில்தான் இருக்கிறது!
தொழிலாளி (கோபத்துடன் அவனை நோக்கி): *நான்* உன்னைப் போல குடித்துவிட்டு ஆட்டம் போடுபவன் அல்ல—*நான்* உழைப்பவன்! ஆனால் *நீயோ*—குடிக்கிறாய், வெறித்தனமாக விழுங்குகிறாய், சும்மா தம்பட்டம் அடிக்கிறாய்! (அவனது தோழன் அவனைச் சமாதானப்படுத்துகிறான்; அதே வேளையில், எழுத்தர் தொழிலாளர்களை நோக்கித் திரும்பி, அவர்களை ஏளனத்துடன் நோக்குகிறான்.)
பணியாளர் (விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளரிடம்): ஒரு வாழைப்பழம் வேண்டுமா, ஐயா?
விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளர்: அது ஒரு அநாகரிகமான வகையைச் சேர்ந்த பழம்.
பணியாளர்: அஸ்ட்ராகான் திராட்சைகள் வேண்டுமா? (விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளரால் எதையுமே தேர்ந்தெடுக்க இயலவில்லை.)
எழுத்தர் (தொழிலாளியிடம்): நீ வீணாக உழைக்கிறாய்... நீ இன்னும் கொஞ்சம் *நிதானத்துடனும்* ஓய்வுடனும் உழைக்க வேண்டும்...
தொழிலாளி: நாங்கள் அடிமைப்படுத்தப்பட்ட பிணைக்கைதிகள்.
எழுத்தர்: ஒவ்வொரு மனிதனும் கடவுளின் அடிமைதான்.
இரண்டாவது தொழிலாளி (கோபத்துடன் எழுத்தரிடம்): அந்த உளறலை நிறுத்து! நீ ஒரு "மதுவுக்கு அடிமையானவன்" (alcoholic) என்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றுமில்லை—அதுதான் உன் உண்மை நிலை!
பணியாளர் (இன்னும் ஒரு பழத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கத் திணறிக்கொண்டிருக்கும் விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளரிடம்): ஒரு துண்டு தர்பூசணி வேண்டுமா?
[அடிக்குறிப்பு: மூலத்தில் இதற்குப் பின்வருமாறு தொடர்ந்திருந்தது: "ஒரு ஃபோனோகிராஃப்"]
விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளர்: போங்கள் நரகத்திற்கு! அது உங்கள் பற்களுக்கு இடையில் நறநறவென சத்தம் எழுப்புகிறது, ஆனால் உங்கள் வாயில் எதையுமே விட்டுச் செல்வதில்லை...
இரண்டாவது பணியாளர் (காலி பாட்டிலில் இருந்து கடைசி சொட்டுகளை முதல் பணியாளரின் ஷாட் கிளாஸில் வடிகட்டுகிறார்). மீதமுள்ளதை குடித்துவிடு—முதலாளி எப்படியும் அதை பதுக்கி வைத்துக்கொள்வார்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இடதுபுறத்திலிருந்து நுழைகிறார். ...அவரைச் சுற்றி வட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கும் மோர்கோவின், அவரை மெதுவாகத் தள்ளுகிறார்.

மோர்கோவின்: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்—இங்கே பார்... மேலும், முன் அறையில் உன் கோட்டைக் கழற்றியதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே; இங்கே யாரும் அதைப் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள்...
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (மிகவும் வெளிறிப்போய் குழப்பத்துடன்): ஆனால்—ஒரு நிமிடம்...
மோர்கோவின் (தன் முழங்கையால் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைத் தள்ளி, ஒரு விலைமகளைச் சுட்டிக்காட்டி): மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு மாதிரி, நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டீர்களா...? (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் முகம் சுளிக்கிறார்.) சரி—நான் இதை நிறுத்துகிறேன்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்: தெருவில் என்னை வழிமறித்து... என் தந்தையைப் பற்றி—உங்கள் ஏதோ ஒரு உரையாடலைப் பற்றி—குறிவைத்து... பிறகு என்னை இங்கே இழுத்து வந்திருக்கிறீர்கள்... நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்...
மோர்கோவின் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை மதுக்கூடத்தை நோக்கித் தள்ளியபடி): ஓ, கூச்சப்படாதீர்கள்; இங்குள்ள அனைவருக்கும் என்னைத் தெரியும்: அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், ஷிஷிகானோவ், புடிஷ்சென்கோ, பென்ப். (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் பயந்து திடுக்கிடுகிறார்.)
[உணவகத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு வெடிச்சிரிப்பும் ஒரு பெண்ணின் அலறலும் எதிரொலிக்கின்றன.]
உரிமையாளர் (மதுக்கூடத்தின் பின்னாலிருந்து, உரத்த குரலில்): ஏய்! என்ன இந்த கீச்சிடும் சத்தம்?

ஒரு உரத்த குரல்: ஒரு சின்னப் பன்றி—என் அன்பு நண்பனே—முள்ளங்கி பரிமாறப்பட்டால் மட்டுமே கீச்சிடுவதை நிறுத்தும்!

Morkovin (Nikolai Apollonovich-ஐ மதுமேடைக்கு அழைத்துச் சென்றவாறு): வாருங்கள், ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்... (உரிமையாளரிடம்.) இரண்டு வோட்காக்கள்... (Nikolai Apol-
* [பின்னர், உரை இவ்வாறு தொடங்கியது: தர்பூசணிகள் <?>]
* [பின்னர், உரை இவ்வாறு அமைந்தது: பற்றி]
185
lonovich-இடம்.) சரி, அப்படியென்றால்... (உரிமையாளரிடம்.) ஊறுகாயுடன்... (Nikolai
Apollonovich-இடம்.) சரி, சொல்லுங்கள்: நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?*
ஒரு குண்டான, தாடி வைத்த மனிதர்—வெளிப்படையாகவே ஒரு கடைக்காரர்—மதுமேடையை நோக்கி வருகிறார்.
அந்தக் குண்டான மனிதர் (அங்குள்ள பல்வேறு பாத்திரங்களுக்கு மேலாக உரிமையாளரை நோக்கித் தன் கையை நீட்டியவாறு). ஒன்பது விரல் உயரத்திற்கு—இந்த மதுக்கூடத்தின் உரிமையாளருக்கு: ஆனால் அதில் சாராயம் இருக்கக்கூடாது.
உரிமையாளர். சரி, ஏன் கூடாது? இது ஒரு உணவகம் ஆயிற்றே... (சாதாரணமாக, Morkovin-இடம்.) அப்படியென்றால்—ஊறுகாயுடன் தானே?
அந்த மனிதர். ஆம், இது மிக உயர்ந்த தரத்திலான ஒரு மதுக்கூடம்.
உரிமையாளர் (Morkovin மற்றும் Nikolai Apollonovich ஆகியோருக்கு வோட்கா ஊற்றியவாறு—அந்தக் குண்டான மனிதரை நோக்கித் திரும்புகிறார்)

 ...ஒரு மனிதனுக்கு). சத்திரத்திற்குச் செல், மது அருந்து, பிச்சைக்காரர்களை அடித்துத் துரத்து—இறுதியில் நீ ஒரு பேராயராகிவிடுவாய்...
Morkovin (சத்திர உரிமையாளரைப் பார்த்து கண்ணடித்துக்கொண்டே). இதைப் பற்றி நீ என்ன சொல்கிறாய்?..
(அவர்கள் Nikolai Apollonovich-உடன் சேர்ந்து மது அருந்துகிறார்கள்.) இரண்டாவது சுற்று?.. (உரிமையாளரைப் பார்த்து.) இரண்டாவது சுற்று.
ஒரு பணியாள் ஓடிவந்து உரிமையாளரின் காதில் ஏதோ கிசுகிசுக்கிறான்.
உரிமையாளர் (பணியாளிடம் கோபமாக). அவர்கள் கணக்கு ஏட்டை (ledger) கேட்டால் என்ன செய்வது? யார்? (குண்டான மனிதரிடம் கனிவாக.) ஆ, ஆம்: பணம்—Nikodim Averyanich—அதற்கு எண்ணப்படுவதென்றால் மிகவும் பிடிக்கும்.
குண்டான மனிதர். என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்: ஒரு இருபத்தைந்து ரூபிள் தாள்.
உரிமையாளர் (கண்ணாடியை அணிந்துகொண்டே, பணியாளிடம்). என்னிடம் மணிச்சட்டத்தைக் (abacus) கொடு. (அவர் கணக்கிடுகிறார்.)
Morkovin (Nikolai Apollonovich-இடம்). இது—விசித்திரமாக இல்லையா?.. மூன்றாவது சுற்று?.. (மதுவின் பின்விளைவைத் தணிக்க அவர் ஒரு மத்தி மீனைச் சாப்பிடுகிறார்.)
Nikolai Apollonovich (பரபரப்புடன்). நான் ஒரு விளக்கத்திற்காகக் காத்திருக்கிறேன்...
Morkovin (வோட்காவிற்குப் பணம் செலுத்திக்கொண்டே). சரி?.. நீ என்ன சொல்கிறாய்?.. அந்த நடன விருந்தில் நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி...
Nikolai Apollonovich. அந்த 'டொமினோ' (domino) ஆடையைப் பற்றியவா?
Morkovin. நிச்சயமாக.
Nikolai Apollonovich (அருவருப்புடன்). மன்னிக்கவும்: உங்கள் மீது
மத்தி மீன் எண்ணெய் சொட்டிவிட்டது.
* [அசல் குறிப்பு:] அடுத்து வந்தது: ஆ?.. [அசல் குறிப்பு:] அடுத்து வந்தது: மேடைக்கு எதிரே உள்ள தடுப்பு (counter)
186
Morkovin (தன் ஆடையைத் தட்டிக்கொண்டே, Nikolai Apollonovich-ஐ *மேடையின் முன்பகுதிக்கு*—அங்குள்ள மிக வெளியே இருக்கும் ஒரு காலியான மேஜையிடம்—அழைத்துச் செல்கிறார்). சரி, அப்படியென்றால்...
<அந்த 'டொமினோ' ஆடையைப் பொறுத்தவரை>—அதைப் பற்றி அதிகம் யோசிக்காதே: அந்த ஆடை ஒன்றும் விசேஷமானதல்ல...
அவர்கள் இருவரும் அந்த மேஜையை நோக்கிச் செல்லும்போது—*விக்கல் எடுத்துக்கொண்டே* *பற்களைக் குத்திக்கொண்டிருக்கும்* பார்வையாளர்களைக் கடந்து செல்கிறார்கள்—அந்தப் பார்வையாளர்கள் அவர்களைத் தலை
*முதல் கால் வரை* உற்று நோக்குகிறார்கள். பற்களைக் குத்திக்கொண்டிருக்கும் பார்வையாளர் (விக்கல் எடுக்கும் பார்வையாளரிடம், Nikolai Apollonovich-ஐப் பற்றி): ஏய், அதோ பார்—எவ்வளவு விசித்திரமான ஆள் அவன்! தன் கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொண்டே...
விக்கல் விடும் பார்வையாளர்: சும்மா—*விக்கல்*—ஏதோ ஒரு சின்ன...
<...பெண்>—*விக்கல்*!
பற்களைக் குத்திக்கொண்டிருக்கும் பார்வையாளர் (மோர்கோவினைச் சுட்டிக்காட்டி): அவனுக்குச் சரியாகப் பக்கத்தில்—அந்தச் சுருங்கிப்போன குள்ளன்! எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு குட்டிக்குள்ளன்...
வேலையாட்கள் தங்கள் கணக்கை முடித்துவிட்டு, வலது ஓரத்தில் இருந்த மேசையை விட்டு விலகிச் செல்கின்றனர்.
மோர்கோவ், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை ஒரு காலியான மேசைக்கு அழைத்துச் சென்று, பணியாளரை அழைக்கிறான்.
மோர்கோவ்: பணியாளரே! ஒரு சுத்தமான மேசைவிரிப்பு... அப்புறம் கொஞ்சம் வோட்கா...
(அவர்கள் மேசையில் அமர்கின்றனர்.) இப்போது, ​​நீங்கள் இதை ஒப்புக்கொண்டே ஆக வேண்டும்: இது ஒரு விசித்திரமான எண்ணம்—
அதாவது *நீங்கள்* ஒரு டொமினோ காயாக இருக்கிறீர்கள் என்பது? (யாரையோ எதிர்பார்த்தது போல அவன் சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான்; அதைத் தொடர்ந்து நடைபெறும் உரையாடல் முழுவதும், அந்த நபருக்காகக் காத்திருக்கும் விதமாக அவன் வேண்டுமென்றே பேச்சை இழுத்தடிக்கிறான்—இந்தத் தாமதம் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை அதீத மனக்குழப்பத்திற்கும் ஆத்திரத்திற்கும் உள்ளாக்குகிறது. இதற்கு மாறாக, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அங்கிருந்து கிளம்பத் துடிக்கிறான், ஆனாலும் அவனால் முடியவில்லை—ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியால் அவன் அங்கே கட்டிப்போடப்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.)
இரண்டு அரசு ஊழியர்கள் மதுக்கூடத்தை நோக்கி வருகின்றனர்.
முதல் அதிகாரி (இரண்டாவது அதிகாரியிடம், தன் கைகளில் ஊதியவாறே): பிரர்ர்—வடக்காற்று பலமாக வீசத் தொடங்கிவிட்டது; பனி பொழியவும் ஆரம்பித்துவிட்டது.
இரண்டாவது அதிகாரி (முதல் அதிகாரியிடம்): இது ஒரு தட்பவெப்பநிலையே அல்ல—இது அச்சு அசல் வட துருவம்!
மோர்கோவ்: ஏய், பணியாளரே... ஆம், ஆம், ஆம்... (அவன் உணவுப் பட்டியலை (மெனுவை) கையில் எடுக்கிறான்.) எனக்குச் சற்று ஆட்டுச் சிறுநீரகக் கறி கொடுங்கள்—மடெய்ரா சாஸில். (நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம்.) அப்புறம்—உங்களுக்கு? ஒன்றுமில்லையா? (பணியாளரிடம்.) சரி அப்படியென்றால், எனக்கு ஒரு பங்கு; அப்புறம்—ஒரு சிறிய குவளை வோட்—கா... (நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம்.) எப்படியாயினும்: நம்மைப் பிணைத்திருக்கும் அந்தப் பிணைப்புகள்... (தன் கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொண்டே.)
[m] *முதலில் எழுதப்பட்டது:* இரண்டு... [z] *முதலில் வாசிக்கப்பட்டது:* ...உண்மையிலேயே இருக்கின்றன...
187
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (பதற்றத்துடன்): பிணைப்புகளா—அப்படிச் சொல்கிறீர்களா?
மோர்கோவ்: ஏன், ஆம்... (தொலைவில், ஒரு கிராமபோன் இயந்திரம் இரைச்சலுடன் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.)
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: நீங்கள் எதைச் சொல்ல வருகிறீர்கள்?
மோர்கோவ்: இரத்தப் பிணைப்புகள்...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (திடுக்கிட்டு எழுந்து): ஒரு கணம் பொறுங்கள்! Morkovin (அவனை அமரவைத்துக்கொண்டு): அந்த 'பந்தங்கள்' என்பவை—(தந்திரமாகப் பார்த்து)—இரத்தக் கறை படிந்த பந்தங்கள் என்று மட்டும் கற்பனை செய்துவிடாதே... ஏன் நடுங்குகிறாய்? அதோ பார்—உன் முகம் சிவந்துவிட்டது: ஒரு இளம் கன்னிப்பெண்ணைப் போலவே...
பரிமாறுபவர் ஒரு சிறிய வோட்கா குடுவையையும், இரண்டு சிறிய குவளைகளையும் கொண்டு வருகிறார்.
Nikolai Apollonovich (ஓரளவுக்குத் தன் நிதானத்தை மீட்டுகொண்டு): சரி, உன்னைப்பற்றி விளக்கு! பொதுவாகச் சொன்னால்—என்னை மன்னித்துவிடு—(கோபத்துடன்)—உன் நடத்தை... எனக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை... இதை இழுத்துக்கொண்டிருக்காதே; உன் மனதில் இருப்பதை உடனே சொல்... எனக்கு நேரமில்லை.
Morkovin: ஹீ-ஹீ-ஹீ-ஹீ-ஹீ... அப்படியா—நேரமில்லையா? சரி, நான் சத்தியம் செய்யத் தயார்: நான் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லி முடிக்கும் வரை, நீ இந்த இடத்தை விட்டு நகரமாட்டாய்; நீ இங்கேயேதான் அமர்ந்திருப்பாய்—சரியாக நான் விரும்பும் நேரம் வரை அமர்ந்திருப்பாய். (Nikolai Apollonovich அச்சத்துடன் அவனை உற்றுநோக்குகிறான்; அவனது கை, அவனது நீண்ட மேலங்கியின் பக்கவாட்டுப் பையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.)
இரண்டாவது பார்வையாளர் (முதலாவது பார்வையாளரிடம்): இவன் ஒரு ஆடு, கொட்டகையின் வாசலைப் பார்ப்பது போல வெறித்துக்கொண்டிருக்கிறான்...
முதலாவது பார்வையாளர் (இரண்டாவது பார்வையாளரிடம்): மற்றவனோ—அந்த மூக்கு ஒழுகும் குள்ளன்—அவன் ஒரு... ...சாதாரணப் பேன் கூட இல்லை...
இரண்டாவது பார்வையாளர்: அவன் ஒரு தந்திரமான முரடன்—ஹிக்!
Nikolai Apollonovich (Morkovin-இடம்): அந்த "பந்தங்கள்" பற்றி நீ என்னவோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாயே...?
Morkovin (நுழைவாயிலை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்கிறான்; யாரோ ஒருவர் இன்னும் வந்து சேரவில்லை என்பது போலத் தெளிவாகத் தெரிகிறது): ஆம்—சரி, இதோ பார்: Nikolai Apollonovich, நான் உண்மையில்... உன் சகோதரன்... ஓ, ஒரு முறைதவறிய உறவு, நிச்சயமாக... என்ன? உன் அப்பா தன் இளமைக்காலத்தில் ஒரு "சுவாரஸ்யமான சிறு காதல் விவகாரத்தை" வைத்திருந்திருப்பார் என்று நீ நினைக்கிறாயா?
[குறிப்பு: முதலில் எழுதப்பட்டிருந்த வாசகம்: "நான் உண்மையில் ஒரு சகோதரன்..."]
188
Nikolai Apollonovich (கோபத்துடன்): ஓ, அத்தகைய அசிங்கமான பேச்சுகளை நிறுத்து! (ஒரு பரிமாறுபவர் Morkovin-இடம் சிறுநீரகக் கறி அடங்கிய ஒரு தட்டை எடுத்து வருகிறார்.) இதோ பார், நீ உன் சிறுநீரகக் கறியை ருசித்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய்; ஆனால் எனக்கோ, எதிலுமே தலையும் புரியவில்லை, காலும் புரியவில்லை...
Morkovin (சிறுநீரகக் கறியைக் கண்டு பரவசமடைந்து): ஏ? ஏ? நீ இப்போது லேசாக நடுங்கினாயா? Nikolai Apollonovich: ஏன்?
Morkovin: ஏனெனில், இந்த உறவு முறையற்றது... (பரிமாறுபவரை நோக்கிக் கூவியவாறு): மிளகு! உப்பு! கடுகு! (Nikolai Apollonovich-ஐ நோக்கி): என்னுடன் சேர்ந்து காணப்படுவது—உங்களுக்கு ஒரு அவமானம்... மேலும் உங்களுக்குத் தெரியுமா—நீங்கள் திடீரென்று மிகவும் துணிச்சலானவராக மாறிவிட்டீர்கள்.
Nikolai Apollonovich (மீண்டும் தனது நீண்ட மேலங்கியின் பக்கவாட்டுப் பையை நோக்கி கையை நீட்டியவாறு): நான் எதற்காகத்தான் பயப்பட வேண்டும்?
முதல் பார்வையாளர் (தனது முழங்கையால் இரண்டாவது பார்வையாளரை இடித்துவிட்டு, Morkovin-ஐ நோக்கிக் கண்ணசைத்தவாறு): இவன் ஒரு தரகன்—அவன் அதுதான்; அந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய மாணவனை இவன் சுரண்டிக்கொண்டிருக்கிறான்.
Morkovin: மேலும் நீங்கள் துணிச்சலானவராக மாறியதற்குக் காரணம், உங்கள் கணிப்பின்படி... (அவன் ஒரு துடைத்துணியைத் தன் கழுத்தைச் சுற்றி முடிந்துகொண்டு, ஒரு பிணப்புழுவைப் போல அந்த இறைச்சிக் துண்டுகளைத் துளைத்து உண்ணத் தொடங்குகிறான்)... அந்த "இலக்கு" வெளிப்பட்டுவிட்டது என்பதுதானா? ...மேலும் என்னுடைய—சொல்லப்போனால்—துணிச்சல்: உங்களை இங்கே இழுத்து வந்தது... அதை எப்படிச் சொல்வது... உங்களைக் கொண்டு மிரட்டிப் பணம் பறிப்பதற்காகவே... என்னை மன்னியுங்கள்: நான்—உங்களை எடைபோட்டுப் பார்க்கிறேன்...
இரண்டாவது பார்வையாளர் (Morkovin-ஐப் பார்த்தவாறு): ஒரு அசல் பேன்.
முதல் பார்வையாளர்: ஒரு ஒட்டுண்ணிப் பூச்சி... *விக்கல்*... ஒவ்வொருவருக்கும்... *விக்கல்*... அவரவருக்கென ஒரு பேன் உண்டு.

 கா...
Morkovin. மேலும்—மீண்டும் நமது உறவைப் பற்றிப் பேசுவதானால்—அது முழுவதுமாக நீங்கள் அதை எப்படிக் காணத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது... உங்கள் உடல்நலத்திற்காக... உங்களிடம் சொல்வதற்கு என்னிடம் ஒரு செய்தி உள்ளது—அது மகிழ்ச்சியான செய்தியும் கூட, ஆனால்—ஐயோ—துயரத்திற்கான ஒரு காரணமும் கூட... ஏனெனில், நாம் சகோதரர்கள் அல்லவா—வேறு பெற்றோர்களுக்குப் பிறந்திருந்தாலும் கூட...
Nikolai Apollonovich தனது புருவங்களை உயர்த்திக்கொண்டு, கோபத்துடன் தனது மதுக் கோப்பையை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடிக்கிறார்; சரியாக அந்த நேரத்தில், 'ஜாக்கெட்' அணிந்த மூன்று நபர்கள் உள்ளே நுழைகிறார்கள்; அவர்கள் பாதுகாவலர்களைப் போலத் தெரியவில்லை, மாறாக—ம்ம்—உள்ளூர் காவல் நிலையத்தைச் சேர்ந்த, பிரச்சாரத்தால் மூளைச்சலவை செய்யப்பட்ட எழுத்தர்களைப் போலவே காட்சியளிக்கிறார்கள்; அவர்களில் ஒருவரின் கன்னத்தில் கட்டு போடப்பட்டுள்ளது; மற்றொருவரின் முகம் முழுவதும் சிவந்த தடிப்புகள் நிறைந்துள்ளன; மூன்றாவது நபர்...
...ஒரு அலியின் தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்; இந்த மூவரையும் கண்டதும், Morkovin தனது கண்களை அகல விரித்து, கேள்விக்குறியுடன் அவர்களை நோக்குகிறார்; அலி போன்ற தோற்றமுடைய அந்த எழுத்தர், Morkovin-ஐப் பார்த்து, மிகச் சிறிதாக, மற்றவர் கவனிக்க முடியாத வகையில் தலையசைத்து உறுதிப்படுத்துகிறார்; Morkovin மிகுந்த திருப்தியடைந்தவராகத் தெரிகிறார்.
Morkovin (தனது கைகளை மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொண்டே): சரி, அப்படியென்றால்—விஷயம் இதுதான்: நாம் சகோதரர்கள்—நீயும் நானும்—நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் சகோதரர்கள்.
அந்த மூன்று எழுத்தர்களும் அங்கிருந்த ஒரு சிறிய காலியான மேஜையில்—சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தொழிலாளர்கள் அமர்ந்திருந்த அதே மேஜையில்—அமர்ந்துகொள்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் கழுத்துகளை நீட்டி நீட்டி, Nikolai Apollonovich அமர்ந்திருக்கும் மேஜையைத் தொடர்ந்து உற்று நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.
Nikolai Apollonovich: எனது நம்பிக்கைகள் எத்தகையவை என்பதை உங்களால் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்? Morkovin (அந்தச் சிறிய மேஜையின் குறுக்கே சாய்ந்து, Nikolai Apollonovich-ஐ நோக்கி அந்த வார்த்தைகளை வீசுகிறார்): நீ ஒரு பிரபல பயங்கரவாதி—அதுதான் நீ.
Nikolai Apollonovich (செயற்கையான பரிதாப பாவத்துடன்): ஒரு பயங்கரவாதியா? என்ன முழுப் பைத்தியக்காரத்தனம் இது! (பயத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார்.)
Morkovin: நான் அந்தப் பெயர்களைச் சும்மா ஏதோ பெயருக்குச் சொல்லவில்லை—Pepp-ஐப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது, Alexander Ivanovich-ஐப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது...
Nikolai Apollonovich (வியப்புடன்): Pepp-ஆ? அவனைப் பற்றி *உனக்கு* எப்படித் தெரியும்?
Morkovin (மகிழ்ச்சியுடன்): ஏ? ஏ? ...அந்தப் பூச்சாண்டி—Pepp Peppovich Pepp... இரவுகளில் உலாவரும் அந்த உருவம்... ஏன் இப்படிப் பதற்றத்துடன் பார்க்கிறாய்—ஹீ-ஹீ—அவன்தான் நமது அமைப்பின் கோட்பாட்டாளர்: ஒரு உண்மையான பிசாசு... ஓஹோ! (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கி, விளையாட்டாக ஒரு கை சைகையை — 'கொம்பு' சைகையை — காட்டுகிறான்.)
எழுத்தர்-காவலர்களில் ஒருவன் (தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, மோர்கோவினைப் பார்த்தவாறே): பலே, பாவ்லுஷா! அதுதான் வீரம்!
மற்றொருவன்: அப்படியென்றால் அப்பல்லோனோவிச் என்ன செய்கிறான்?
முதல் ஆள்: பளிங்கு போல வெளிறிப்போயிருக்கிறான்...
மற்றொருவன்: லிப்பஞ்சென்கோதான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறான்?
மூன்றாமவன் (ஒரு அலிக்குரிய பாவனையுடன்): அவனால் எப்படித்தான் ஈடுகொடுக்க முடியும்? நேராக நடன விருந்திலிருந்து வருகிறான்; வந்ததும் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் பின்னால் ஓடுகிறான்...
முதல் ஆள்: அவனா? அவன் மறுபடியும் எதையோ வைத்துத் துழாவிக் கொண்டிருக்கிறான்.
[மூல உரை குறிப்பு: *அடுத்து வந்தது: "நாங்கள்"*]
[மூல உரை குறிப்பு: *அடுத்து வந்தது: "மெதுவாக"*]
[மூல உரை குறிப்பு: *அடுத்து வந்தது: "மற்றொருவன் — அவனைப் பற்றி என்ன?"*]
[மூல உரை குறிப்பு: *எழுதத் தொடங்கினான்: "அவன் என்ன..."*]
190
அனைவரும் ஒருமித்து (இடி முழக்கம் போல): ஹா, ஹா, ஹா! ... நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (கோபமும் கெஞ்சலும் கலந்த பாவனையில் மோர்கோவை நோக்கி ஒரு கையை நீட்டியவாறே, மறு கையால் தன் பக்கவாட்டுப் பையைப் பற்றிக்கொள்கிறான்):
நான் உனக்கு ஒன்றைச் சொல்கிறேன்: நீ தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய்... பயங்கரவாதம் குறித்த என் மனப்பான்மை முற்றிலும் எதிர்மறையானது... மோர்கோவ் (திடீரெனத் தன் கோமாளித்தனமான தொனியை விடுத்து; உறுதியாகவும், அதே சமயம் சற்றே துயரத்துடனும் பேசுகிறான்): நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: எதையும் <மறைக்காதே>; ஏன், எனக்கு எல்லாமே தெரியும் — அந்தச் சிறிய பொதி பற்றி, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் பற்றி, சோஃபியா பெட்ரோவ்னா பற்றி... மேலும் — என் உத்தியோகபூர்வ கடமையின் நிமித்தமாக... நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். நீ அரசுப் பணியில் இருக்கிறாயா?
<மோர்கோவ்: ஆம்:> ஓக்ரானாவில் (ரகசியக் காவல்துறையில்)...
<இருவரும் அப்படியே உறைந்துபோகின்றனர்,> ஒருவரையொருவர் கூர்ந்து நோக்குகின்றனர்; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் கையைத் துரிதமாகப் பக்கவாட்டுப் <பைக்குள் நுழைக்கிறான், ஏதோ> ஒன்றைத் தேடுவது போல. Morkovin (சிரிப்புடன் உறுமியவாறு): ஒரு காலியான சிறிய உறையாம்... Nikolai Apollonovich (குழிவான குரலில்): என்ன?.. Morkovin (தன் பக்கவாட்டுப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய குறிப்பை எடுத்து, விரித்து, அதைச் சமப்படுத்துகிறார்): இதோ அது... அந்த நடன விருந்தில் இதை நீங்கள் தவறவிட்டீர்கள்... அதனால் நான் இதை எடுத்துக்கொண்டேன்... எப்படியாயினும், அது அங்கே சும்மா கிடப்பதற்கு ஏற்ற இடமல்லவே... (அருவருக்கத்தக்க வகையில் சிரித்துக்கொண்டே ஒரு வாக்கியத்தை வாசிக்கிறார்.)
"மேலும் உங்களுக்குத் தேவையான அந்தப் பொருள், வடிவில்..." (கண் சிமிட்டியவாறு) அந்த வடிவில்—சொல்லப்போனால்—Alexander Ivanovich அந்தக் காலத்தில் உங்களுக்குக் கொண்டுவந்து கொடுத்தாரே, அந்தச் சிறிய பொட்டலத்தின் வடிவில்—ஆம், நிச்சயமாக! (முன்னோக்கிச் சாய்ந்து வாசிக்கிறார்.) "அந்தப் பொருள்... உரிய முறையில் உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது"... ஹீ-ஹீ-ஹீ—"கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதற்காக"...
Nikolai Apollonovich அதிர்ச்சியால் சிலையாகி நிற்கிறார்; அதே வேளையில் Morkovin, அந்தக் குறிப்பின் மீது விரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தன் பத்து விரல்களுக்கு மேலாகத் தன் தலையை ஆட்டுகிறார்; நீண்ட அமைதி நிலவுகிறது; மேடையின் ஆழத்திலிருந்து—திட்டுக்குரல்கள் கேட்கின்றன.
ஒரு குரல்: "ஏ, நடனமாடத் தெரியாத மடையா!.."
மற்றொரு குரல்: "ஏ, முட்டாளே!.." ஒரு குரல்: "ஏ, ஆட்டுக்கடாவே!.."
மற்றொரு குரல்: "ஏ, ஈ தின்னியே..." ஒரு குரல்: "உன்னைச் சின்னாபின்னமாக்கிவிடுவேன்!"
* [குறிப்பு]: பின்னர் இவ்வாறு வாசிக்கப்பட்டது: வாசிக்கிறார்
191
முதல் பார்வையாளர் (கவனமற்ற பாவனையில்): அந்த மனிதனுக்குப் போதை தெளிந்துவிட்டது. திடீரென்று, ஒரு கூக்குரல்: "Petersburg, Petersburg—கொடுமையான இதயம் கொண்ட சித்திரவதைக்காரியே!" பணியாளர்கள் ஒரு குடிகாரனை—அவன் ஒரு கலைஞன் என்பது வெளிப்படை—அந்தச் சிறிய உணவகத்தின் உட்பகுதியிலிருந்து வெளியேறும் வாயிலை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறார்கள்; அவன் தன் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு கதறுகிறான்: "ஓ, பல்லுயிரிகள் (bacilli) நிறைந்த அந்தப் பசுமையான நீர்ப்பரப்புகளே!" அந்தச் சிறிய குடிகாரன் Nikolai Apollonovich-இன் முன் நின்று, தன் மங்கிய கண்களை அவர் மீது உயர்த்தி, இவ்வாறு அறிவிக்கிறான்: "ஆம், ஆம்—அது நானேதான்!" அவன் அங்கிருந்து இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; நுழைவாயிலில், அவன் Lippanchenko-வின் மீது மோதிக்கொள்கிறான்; Lippanchenko, Alexander Ivanovich Dudkin-ஐ இழுத்துக்கொண்டு, Morkovin மற்றும் Nikolai Apollonovich அமர்ந்திருக்கும் மேசையைக் கடந்து செல்கிறார். Lippanchenko-வும் Morkovin-உம் ஒருவருக்கொருவர் பார்வையைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள்; Alexander Ivanovich-இன் கண்ணில் Nikolai Apollonovich படவில்லை. அந்த இரு மனிதர்களும் மதுக்கூடத்தை (bar) நோக்கிச் செல்கிறார்கள். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், லிப்பஞ்சென்கோவால் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டதும், மோர்கோவினுக்குப் பேரானந்தம் ஏற்படுகிறது. மோர்கோவின் (நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு, அச்சத்தால் உறைந்துபோய் அமர்ந்திருக்கும் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம், லேசான நக்கலுடன்): பதறாதீர்கள்; உங்களை விசாரிக்கும் எண்ணம் எனக்கிருப்பதாக நான் கருதவில்லை... (ஒரு சிறிய குறிப்பைத் தன் பக்கவாட்டுப் பைக்குள் சொருகிக்கொண்டே.) பணியாளரே: பில்லைக் கொண்டு வாருங்கள். (பணியாளர் கணக்கை சரிபார்க்கிறார்.) சரி, இதோ...
மதுக்கூடத்தின் அருகே லிப்பஞ்சென்கோவைக் கண்டதும், 'ஒக்ரானா' (Okhrana) பிரிவு எழுத்தர்களின் குழு ஒன்று மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரிக்கிறது; முகத்தில் பருக்கள் நிறைந்த ஒரு எழுத்தர் எழுந்து நின்று, லிப்பஞ்சென்கோவைப் பார்த்து வாழ்த்து தெரிவிக்கும் விதமாகத் தன் கையை அசைக்கிறார்; லிப்பஞ்சென்கோவும் அதற்குப் பதிலளிக்கிறார். நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், அந்தச் சிறிய மேஜையின் மீது தன் முழங்கைகளை ஊன்றிக்கொண்டு, தன் முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொள்கிறார்.
மோர்கோவின்: ஆனால் ஏன்—கடவுளே—இத்தகைய பணிவு? நானோ, கட்சியாலேயே 'ஒக்ரானா' பிரிவுக்கு நியமிக்கப்பட்டவன் ஆயிற்றே...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (பேரதிர்ச்சியுடன் தன் தலையை நிமிர்த்தியவாறே—ஆயினும் அதே அச்சம் தோய்ந்த பார்வையுடனேயே): நீங்கள் என்னைப் பரிகசிக்கிறீர்களா?
மோர்கோவின்: நான் ஒரு காவல்துறையைச் சேர்ந்தவனாக இருந்திருந்தால்......நீங்கள் கைது செய்யப்பட்டிருப்பீர்கள்—என் கையில் அந்தச் சிறிய காகிதத் துண்டு, அந்தச் சீட்டு இல்லாவிட்டாலும் கூட... இத்தனை நேரமும், உங்களிடம் ஒரு மிகத் தனித்துவமான உடல்மொழி தென்பட்டது: இடைவிடாமல் உங்கள் நெஞ்சையும், பக்கவாட்டுப் பையையும் பற்றிக்கொண்டே இருந்தது அது; அந்தச் சைகையே உங்களைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டது; அங்கே ஏதோ ஆவணங்களை நீங்கள் மறைத்து வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று நான் சந்தேகிக்க அதுவே காரணமாக அமைந்தது...
அதன் விளைவாக நிகழ்ந்தது என்னவென்றால்: ஒரு மிகப்பெரிய...
192
...இப்படிப்பட்ட விஷயங்கள்... என்ன? நான் கூர்ந்து கவனிப்பவன்தானே?... ஹா-ஹா-ஹா-ஹா... ஹா-ஹா-ஹா...
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மீண்டும் ஒருமுறை தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டு, தலையைக் கவிழ்த்துக்கொள்கிறார்; அவரது தோள்கள் நடுங்குவது தெளிவாகத் தெரிகிறது. மோர்கோவின், லிப்பஞ்சென்கோவுடன் பார்வையைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார்; லிப்பஞ்சென்கோ, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் கவனத்தை நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் பக்கம் திருப்புகிறார்; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திகைத்துப்போய் காட்சியளிக்கிறார்; அந்த இருவருமே நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை உற்று நோக்குகிறார்கள்.
இரண்டாவது பார்வையாளர் (முதலாவது பார்வையாளரிடம், லிப்பஞ்சென்கோவைச் சுட்டிக்காட்டியவாறே): அதைப் பாருங்கள்: ஒரு மந்தபுத்தி கொண்ட எருதைப் போல அவன் வாயைப் பிளந்து நிற்கிறான்.
முதலாவது பார்வையாளர் (இரண்டாவது பார்வையாளரிடம்): என்னவொரு மந்தபுத்தி கொண்ட குண்டன்—கூடவே ஒரு உருளைக்கிழங்கு போன்ற மூக்கு வேறு.
இரண்டாவது பார்வையாளர் (முதலாவது பார்வையாளரிடம்): அவன் ஒரு முழுமையான முரடன்... *ஹிக்!*
முதலாவது பார்வையாளர் (இரண்டாவது பார்வையாளரிடம்): ஓ, விக்கலை நிறுத்துங்கள்...
தொலைவில், ஒரு கிராமபோனின் ஒலிபெருக்கியிலிருந்து ஒரு மெட்டு கீச்சிட்டவாறு ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது; ஒரு சிறிய மேசையிலிருந்து, கலைந்த தலைமுடியுடன் கூடிய ஒரு பொன்னிற மனிதன்—இதயம் போன்ற வடிவமுடைய உதடுகளுடனும், மதுவின் போதையில் முகம் சிவந்துபோயும்—திடீரென விலகி, அறையின் குறுக்கே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு விலைமகளின் மீது பாய்கிறான்.
அந்தப் பொன்னிற மனிதன்: என்னடி, நீ பார்ப்பதற்கு மிகவும் வெளிறிப்போய் இருக்கிறாயே? (அவன் தன் தோளால் அவளை இடிக்கிறான்.) ஓ, ஆனால் பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு அழகான குட்டி நீ!
அந்த விலைமகள் (தன் தோளால் அவனை விலக்கித் தள்ளியவாறே): ஓ, சும்மா இருங்கள், தயவுசெய்து; உங்கள் வார்த்தை ஜாலங்களை வேறு யாரிடமாவது வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.
அந்தப் பொன்னிற மனிதன்: எங்கள் மேசைக்கு வந்து எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்ள மாட்டாயா, பூனைக்குட்டியே?
ஒருவர் அந்தப் பொன்னிற மனிதனை உறுதியான முறையில் அங்கிருந்து அழைத்துச் செல்கிறார்.
முதலாவது பார்வையாளர் (இரண்டாவது பார்வையாளரிடம்): பாபிச்...
அந்த விலைமகள் தொடர்ந்து நடந்து செல்கிறாள்; அப்போது தட்டில் உணவைச் சுமந்து வந்த ஒரு பணியாளன் மீது அவள் மோதிக்கொள்கிறாள்—
அவனைப் பார்த்து, மதுக்கூட மேடைக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த உரிமையாளர் சத்தமிடுகிறார்: "அந்தத் துடைத்துத் துணியை—நான்காக மடித்து வை!" நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு, தன் தலையை உயர்த்தி மோர்கோவினைப் பார்க்கிறார்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: இந்தத் சித்திரவதையின் நோக்கம் என்ன? நீங்கள் உண்மையில் நீங்கள் என்று கூறிக்கொள்வது போலவே இருப்பீர்களென்றால், உங்கள் நடத்தை முற்றிலும் தகுதியற்றதாக இருக்கிறது.
மோர்கோவின் (மேசையிலிருந்து எழுந்து, தன் மேலங்கியின் பொத்தான்களை மாட்டிக்கொண்டே): தோழரே—(தன் தலையை நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கிச் சாய்த்து)—
நாம் ஒரு நாளை ஒப்புக்கொண்டோம், இல்லையா? அந்த வாக்குறுதிகள் குறித்து... நான் உங்களை இங்கே கேலிக்காக அழைக்கவில்லை; நாம் ஒரு இணக்கத்திற்கு வருவோம்... நான் அவர்களிடம் என்ன சொல்வது?
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (கடும் சீற்றத்துடன் பாய்ந்து எழுந்து): இத்தகைய குப்பைகளைக் கொண்டு என்னைச் சீண்ட உங்களுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்!
மோர்கோவின்: நீங்கள் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்...
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: என்ன?
மோர்கோவின்: மறந்துவிடாதீர்கள்—என் ஆவணங்கள் இதோ என்னிடமே உள்ளன: நான் பாதுகாப்புத் துறையின் ஓர் அதிகாரி.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: அதற்கு கட்சி உங்களிடம் என்ன சொல்லும்?
மோர்கோவின்: பாதுகாப்புத் துறையில் எனக்குள்ள பதவியைப் பயன்படுத்தி, கட்சியின் சார்பாக நான் பழி தீர்ப்பேன்.
லிப்பஞ்சென்கோ மதுக்கூடத்திலிருந்து நடந்து வந்து, பாதுகாப்புத் துறை எழுத்தர்கள் அமர்ந்திருக்கும் மேசையை நோக்கிச் செல்கிறார்; அவர்கள் அவரை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் வரவேற்கின்றனர்.
லிப்பஞ்சென்கோ (அந்நபுண்ச எழுத்தரிடம், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சைக் கைகாட்டி): அவர் தயாராகிவிட்டார்.
எழுத்தர் (ஒரு நபுண்சுக்கே உரிய பாவனையுடன்): ஆஹா, அந்த 'கிரெனடைன் ஸ்பானியர்'—வேலை மிக விரைவாக முடிந்துவிட்டது.
லிப்பஞ்சென்கோ: நான் அவசரப்பட்டேன்; டுட்கினையும் என்னுடன் இழுத்து வந்தேன். (அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மற்றும் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஆகியோரை நோக்கித் தன் கண்களால் சைகை செய்கிறார்). அவர்கள் சந்தித்துக்கொள்வதை நாம் சற்றுப் பார்ப்போம். (ஏதோ ஒன்றை மெதுவாகக் காதில் ஓதுகிறார்.)
மூவரும் (ஒரே குரலில்): ஹா-ஹா... ஒரு பெரிய பூஜ்ஜியம்... அதன் மேல் வெண்ணெய் தடவியது போல... ஹா-ஹா-ஹா!..
மோர்கோவின் (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம்): சரி அப்படியென்றால்—விடைபெறுகிறேன்... யோசித்து முடிவு செய்யுங்கள்; விரைந்து செயல்படுங்கள்... காலக்கெடு: மூன்று நாட்கள்... (விடைபெறாமலேயே அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்தச் சிறிய மேசையருகே உறைந்துபோய் நிற்கிறார்; அவர் கண்கள் எதையும் காண்பதில்லை.)
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை அதுவரை குழப்பமான பார்வையுடன் உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்த அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், இப்போது அவரை நோக்கி விரைந்து நடந்து சென்று, அவர் தோள்களுக்குச் சற்றுப் பின்னால் வந்து நிற்கிறார்; முதல் பார்வையாளர், இரண்டாவது பார்வையாளரை முழங்கையால் மெதுவாக இடிக்கிறார்.
பார்வையாளர். அதோ பாருங்கள்—அந்தக் கருத்த மனிதன் அவனிடம் சென்றுவிட்டான்: எப்பேர்ப்பட்ட கோழை அவன்...
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் முழங்கையைத் தொட்டு). நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—இங்கே இருப்பது நீங்கள்தானா? இத்தகைய நிலையில், இத்தகைய நேரத்தில்?
194
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் (கோபத்துடன் அவன் கையைப் பற்றிக்கொண்டு). இதோ நீயும் வந்துவிட்டாய்—ஒளிந்திருந்து வேவு பார்க்க! சரி, இதைத் தெரிந்துகொள்: ஒருபோதும்...
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (மிகுந்த வியப்புடன்). என்ன?
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச். அப்படி நினைக்க உனக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்...
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (அதே வியப்புடன்). நீ எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்?
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் (கோபத்தில் கொந்தளித்து). உன் கண்களால் என்னை ஊடுருவிப் பார்க்காதே... நான் உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், என்னை என் போக்கில் விட்டுவிடு! (அவன் வெளியேறும் திசையை நோக்கி விரைகிறான்.)
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (அவனைத் துரத்திப் பிடித்து). நில்லு, என்று சொல்கிறேன்!
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச். என் மீது கை வைக்காதே!
(தன் கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று கோத்துக்கொண்டு.) *இதைத்தான்* நீங்கள் 'கட்சி நடவடிக்கை' என்று அழைக்கிறீர்களா?
கண்காணிப்பாளர். போதும்; அதுவே போதும்.
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச். ஆம், ஆம்: என்னைச் சுற்றி வேவு பார்க்கும் வளையத்தை அமைத்துக்கொள்ளுங்கள்... எல்லாவற்றின் மீதும் நான் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்யுங்கள்... என் அன்பிற்குரிய ஐயா—நீ, நீ, *நீ*... (அவன் பிடியிலிருந்து விலகி ஓடிவிடுகிறான்; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அவனைத் துரத்திச் செல்கிறான்.)
லிப்பஞ்சென்கோ (தன் வயிற்றைத் தட்டிக்கொண்டே). சரி, இப்போது ஒரு சிறிய அளவு வோட்கா குடித்தால் நன்றாக இருக்கும்.
பருத்தழும்புள்ள காவலன் (அவனுக்கு வோட்கா ஊற்றிக்கொண்டே). நீ ஒரு கலைஞன், லிப்பஞ்சென்கோ.
கன்னத்தில் கட்டுப்போட்ட காவலன். அதனால் அவனுக்கு என்ன பெரிய நன்மை கிடைத்துவிட்டது! ஹா-ஹா... நான் உனக்காகக் குடிக்கிறேன்...
காவலன் (ஒரு அலியின் பாவனையுடன்). இதற்கெல்லாம் உனக்கு எப்படித்தான் அந்த ஆற்றல் கிடைக்கிறது?
லிப்பஞ்சென்கோ. அதற்காகத்தான் நான் என் வயிற்றையே தியாகம் செய்கிறேன். (அவன் தன் வயிற்றில் தட்டிக்கொள்கிறான்.)
பருத்தழும்புள்ள காவலன். நீ எப்போதாவது உண்ணாவிரதம் இருந்தால், அவ்வளவுதான்—உன் கதை முடிந்துவிடும்.
லிப்பஞ்சென்கோ. இல்லை, கேள்—அது எவ்வளவு வேடிக்கையாக இருந்தது தெரியுமா... அவள் அவனிடம்... (ரகசியக் குரலில்.) அவன் அவளிடம்... (ரகசியக் குரலில்.) அந்த செனட்டர்...
(ரகசியக் குரலில்.) நானும்—அவர்கள் இருவருக்கும் நேர் பின்னால்: ஒரு ஸ்பானியனைப் போல நடித்துக்கொண்டிருந்தேன். [அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: "நீ..."]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: "(அவர்கள் நோக்கி நடக்கிறார்கள்..."] ...வெளியேறும் வழியை நோக்கி.)
195
காவலர்: அப்படியென்றால், பாவ்லுஷா மோர்கோவினின் நிலை என்ன?
லிப்னான்சென்கோ: ஓ, அவன் இரு தரப்பிலும் இரட்டை வேடம் போடுகிறான்...
காவலர்: அந்த "அத்திப் பழக் குறியீடு" (fig sign) பற்றி அலெக்சாண்டர் இவானிச்சுக்குத் தெரியாதா?
லிப்னான்சென்கோ: அது வெறும் ஒரு சிறிய முடிச்சு மட்டுமே என்றும்—பாதுகாப்புக்காகப் போடப்பட்டது என்றும் அவன் நினைக்கிறான்...
காவலர்: அந்த "அத்திப் பழக் குறியீட்டோடு" சேர்த்துப் பார்க்கும்போது—இது உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய நகைச்சுவையாகத்தான் இருக்கப்போகிறது...
முதலில்...ஒரு பார்வையாளர் (லிப்பஞ்சென்கோவைச் சுட்டிக்காட்டி): அங்கே அந்தப் பருத்த ஆள்...
இரண்டாவது பார்வையாளர் (கவனக்குறைவாக): நான் அவனை முன்பே பார்த்திருக்கிறேன்—விபச்சார விடுதியில். அவன் கிட்டத்தட்ட அங்கேயேதான் வசிக்கிறான்.
லிப்பஞ்சென்கோ (அனைவரின் கோப்பைகளையும் நிரப்பிக்கொண்டே): சரி அப்படியென்றால், வரலாற்றின் சிற்பிகளே—வாருங்கள், குடிப்போம்! (அவர்கள் குடிக்கிறார்கள்.)
பருக்கள் நிறைந்த காவலர்: சரி, அந்த கிறுக்கர்கள் எதைப் பற்றித்தான் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள்? அந்த டாமினோக்களைப் பற்றியாவா? அல்லது *அதைப்* பற்றியாவா?
இரண்டாவது காவலர்: அந்த கிறுக்கர்கள் அதை எழுதினார்கள்—நாய்கள் அதை வாசித்தன.
அத்தருணத்தில், அருகிலிருந்த மேசைய ஒன்றில், ஒரு எழுத்தர்—முழுமையாகக் குடித்து வெறித்த நிலையில்—அந்த "கிறுக்கர்கள்" பற்றிய பேச்சைக் காது கொடுத்துக் கேட்கிறார். அவர் கையில் கோப்பையுடன் எழுந்து நின்று—உடல் முழுவதும் நடுங்க—காவலர்களை நோக்கி ஒருவித இச்சகமான பாவனையுடன் திரும்புகிறார்; அவ்வாறு திரும்பும்போது, ​​அவர் கையில் இருந்த கோப்பையிலிருந்து மது வெளியே சிந்துகின்றது.
எழுத்தர்: கி... கிறுக்கினேன், மீண்டும் கிறுக்கினேன்...
பருக்கள் நிறைந்த காவலர்: ஏய், எழுத்தரே! இதை எழுதிக்கொள்: "உன் கால்களால் சிந்தி!"
எழுத்தர் (நடுங்கும் கையால் காற்றில் எழுதுவது போல): கி... கி... கிறுக்கினேன்...
எழுத்தரின் தோழர் (கம்பீரத்துடன்): இனி இந்த எழுத்தரின் வாயை உங்களால் அடைக்கவே முடியாது... உங்களுக்குத் தேவையான எந்தவொரு மனுவையும் இந்த எழுத்தரால் சடசடவென எழுதித் தள்ளிவிட முடியும்.
ஒரு குரல்: "அவன் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பேனாக்களால் எழுதுகிறான் போலிருக்கிறதே..."
எழுத்தர்: எனக்கு எப்படித் தோன்றுகிறதோ, அப்படித்தான் நான் எழுதித் தள்ளுவேன்!
ஒரு குரல் (இகழ்ச்சியுடன்): "சும்மா ஒரு அற்பமான சிற்றெழுத்தன்..."
எழுத்தரின் தோழர் (எழுத்தரின் சார்பாகக் கோபமடைந்தவராய், அவரை மீண்டும் அமர உதவியவாறே): அப்படிச் சொல்லாதீர்கள்! எழுத்துக்கலைகளின் செழிப்பான வளர்ச்சி என்று ஒன்று *இருக்கிறது*!
196
எழுத்தர் (தன் கோப்பையை உயர்த்தி ஆட்டியவாறே): நான் எழுதித் தள்ளுவேன்! நான் ஒரு முறையான புகாரை எழுதுவேன்!
பார்வையாளர்கள் (ஒருவருக்கொருவர்): நாம் கிளம்பலாமா? கிளம்புவோம். (அவர்கள் எழுந்து வெளியேறுகிறார்கள்.)
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை மீண்டும் உணவகத்திற்குள் இழுத்து வருகிறார்.
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்: நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—நீங்கள் இதை ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும்: ஒரு விளக்கமும் அளிக்காமல் நாம் பிரிந்து செல்ல இயலாது. உங்களைப் பற்றி இன்னும் தெளிவாக விளக்குங்கள்... பாருங்கள், நீங்கள் எப்படி மெலிந்து வாடிப் போயிருக்கிறீர்கள்!
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: விளக்குவதற்கு இனி என்னதான் மிச்சமிருக்கிறது? இங்கே துன்பப்படுபவன் நான்தான்... எந்த விளக்கமும் சொல்லாமல் ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு; முற்றிலும் மறைந்துபோய்விட்டு, இப்போது... என்னைப் போலீஸைக் கொண்டு மிரட்டுகிறாயே!
Alexander Ivanovich: என்ன போலீஸ்? அந்தப் பேச்சை எங்கிருந்து இழுத்து வந்தாய்?
Nikolai Apollonovich: நான் செய்யத்தான் வேண்டும்...
Alexander Ivanovich (இடையில் குறுக்கிட்டு): விஷயங்களைத் திரித்துக் கூறாதே...
Nikolai Apollonovich (இடையில் குறுக்கிட்டு): மழுப்பல்களை நிறுத்து: அந்தப் பொட்டலத்தை என்னிடம் ஒப்படைத்தது *நீதான்*.
Alexander Ivanovich: அதில் அப்படி இடித்துரைக்கத்தக்க விஷயம் என்ன இருக்கிறது—(குரலைத் தாழ்த்தி)—கட்சி உன்னை அந்தப் பொட்டலத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் பாதுகாத்து வைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டபோது, ​​நீயும் அதற்குச் சம்மதித்தாயே?
Nikolai Apollonovich (இடையில் குறுக்கிட்டு): ஆம், அது வெறும் பாதுகாத்து வைக்கும் விஷயமாக மட்டும் இருந்திருந்தால் சரி... ஆனால் இது—இது ஒரு இழிவான செயலைத் தூண்டிவிடும் விஷயமாக இருக்கிறது!
Alexander Ivanovich: ஷ்! அமைதியாக இரு; யாராவது கேட்டுவிடப் போகிறார்கள்.
Nikolai Apollonovich: நீயும் உண்மைகளைத் திரிப்பதை நிறுத்து: இந்த விஷயத்தின் மையக்கருவே வற்புறுத்தலில்தான்—அதாவது, பலத்தைப் பிரயோகிப்பதில்தான்—அடங்கியிருக்கிறது.
Alexander Ivanovich: அங்கே எந்த வற்புறுத்தலும் இருக்கவில்லை.
Nikolai Apollonovich: கடந்த கோடைக்காலத்தில்...
Alexander Ivanovich: என்ன?
Nikolai Apollonovich: கொள்கையளவில், நான் சம்மதித்தேன்—இயல்பாகவே, அங்கே எந்தவிதமான வற்புறுத்தலும் இருக்காது என்று அனுமானித்துக்கொண்டே. ஆனால் நீ *உண்மையிலேயே* வற்புறுத்தலில் இறங்குகிறாய் என்றால், நீயும் உன் கூட்டாளிகளும் சதித்திட்டங்களை மட்டுமே தீட்டும் ஒரு அற்பமான சிறு கும்பல் என்பதைத் தவிர வேறில்லை! அப்படியென்றால்—நான் கொள்கையளவில் என் வார்த்தையைக் கொடுத்திருந்தாலும், அந்த வாக்குறுதி நிச்சயமாக... (வேதனையுடன்)... என் தந்தைக்குப் பொருந்தாது. மேலும், அந்த வாக்குறுதியைத் திரும்பப் பெறும் முழு உரிமையும் எனக்கு நிச்சயமாகவே உண்டு.
Alexander Ivanovich (ஏதோ ஒன்றை யோசித்தவாறே): பொறு—நான் ஒரு கணம் உன் பேச்சை இடைமறிக்கிறேன்... நீ அந்த கோடைக்காலத்தில் வந்த திட்டத்தைப் பற்றித்தான் பேசுகிறாயா? ஆனால் அதுவே இங்கு முக்கிய விஷயமே அல்ல!
Nikolai Apollonovich: முக்கிய விஷயம் அல்ல என்று எதைச் சொல்கிறாய்? ஒரு செயலைச் செய்வதாக அளித்த வாக்குறுதியில்... (குரலைத் தாழ்த்தி)... ஒரு பயங்கரவாதச் செயலைச் செய்வதாக அளித்த வாக்குறுதியில்... அந்த வாக்குறுதி, ஆனால், மிக இழிவான முறையில் திரித்து அர்த்தப்படுத்தப்பட்டது.
Alexander Ivanovich (சலிப்புடன்): நீ வன்முறையைப் பற்றியே திரும்பத் திரும்பப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்... (யோசிக்கிறார்.) ஏதோ ஒரு நடவடிக்கை குறித்து—உன்... உன்... உன் "பெற்றோருக்கு" எதிராக—எடுக்கப்படவிருப்பதாகச் சில வதந்திகள் என் காதுக்கு எட்டின; கேள்விப்பட்டவரை, நீங்கள்தான் அவனுக்கு அந்த யோசனையை முன்மொழிந்தீர்களாம்... (ஆவேசத்துடன்.) ஆனால் அது அப்பட்டமான பைத்தியக்காரத்தனம்! நான் நினைத்தேன்—அதில் ஏதோ மனநோய் சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று... அது மிக இழிவான செயல்.
Nikolai Apollonovich (ஆவலுடன்). அதை நீங்கள் இழிவானது என்று கருதுகிறீர்களா? நீங்களே அதை இழிவானது என்று வர்ணிக்கிறீர்கள்; அப்படியிருந்தும், அதில் உங்களுக்கும் ஒரு பங்கு இருந்ததே.
Alexander Ivanovich (தன் தலையைப் பற்றிக்கொண்டபடி). என்னவொரு சிக்கல் இது... (தன் பார்வையை ஒரே புள்ளியில் நிலைநிறுத்தியபடி.) நாம் ஒருவரையொருவர் குறை கூறிக்கொள்கிறோம்—ஆனால் எதற்காக? நாம் இருவருமே ஒரு விஷயத்தில் உடன்படுகிறோமே...
Nikolai Apollonovich (இடைமறித்து). அதாவது, அது இழிவானது என்பதில் உடன்படுகிறோம், அப்படித்தானே?
Alexander Ivanovich. ஆம்—இழிவானதுதான்...
Lippanchenko (சிறிது நிமிர்ந்து அமர்ந்தபடி, Nikolai Apollonovich மற்றும் Alexander Ivanovich ஆகிய இருவரையும் நோக்குகிறார்). அவர்கள் இப்போது மோதிக்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
காவலர். இப்போது உங்களால் அவர்களைப் பிரித்துவிட முடியாது.
Alexander Ivanovich. எனக்குப் பதிலளியுங்கள்: நீங்கள் அத்தகையதொரு வாக்குறுதியை அளிக்கவில்லையே—அதாவது... (கீழே குனிந்து பார்த்தபடி) உங்கள் தந்தையைக் [கொல்வதாக]?
Nikolai Apollonovich (அவரும் கீழே குனிந்து பார்த்தபடி). நான் என் தந்தையை ஒருபோதும் நேசித்ததில்லை; அந்த உண்மையை நான் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை வெளிப்படுத்தியும் இருக்கிறேன்...; ஆனால் *நானே* அத்தகைய செயலைச் செய்வேனா...? ஒருபோதும் இல்லை!
[குறிப்பு: இங்கு மூல உரையில் "தந்தை" என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது;]
198
அலெக்சாண்டர் இவானோவிச். நான் உங்களை நம்புகிறேன். சரி, அப்படியானால்: உங்கள் பார்வையில், இதில் எனக்கும் தொடர்பு உள்ளதா?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். ஆனால் நீங்கள் அவருக்கு உதவுகிறீர்கள், அல்லவா?

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச். யாருக்கு உதவுகிறீர்கள்?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அந்த அடையாளம் தெரியாத மனிதன்—தெருவிலிருந்து என்னை இழுத்து வந்தவன்; இந்தக் கொடிய செயலைச் செய்ய வேண்டும் என்று அவன் வற்புறுத்தினான்; அந்த நடன விருந்தில் அவன் என்னிடம் கொடுத்த அந்த மோசமான குறிப்பில் அதை என் தலையில் திணித்தான்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை திகிலுடன் முறைத்துப் பார்க்கிறார்). நீங்கள் மீண்டும் விஷயங்களைக் குழப்பிக் கொண்டீர்கள்: நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், கட்சியில் "அடையாளம் தெரியாத மனிதன்" என்று யாரும் இல்லை.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அவன் அதை என் மனசாட்சியில் செதுக்கினான்...
அலெக்சாண்டர் இவானோவிச். ஆனால்—அடையாளம் தெரியாத மனிதன் என்று *ஒருவர்* இல்லையே!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (முழுமையான திகைப்புடன்). மூன்று மாதங்களாக அவனிடமிருந்து எனக்குக் குறிப்புகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன!
அந்தச் சிறிய உணவகத்தில் இருந்த பெரும்பாலான வாடிக்கையாளர்கள் ஏற்கெனவே சென்றுவிட்டனர்; பணியாளர்கள் மின்விளக்குகளை அணைத்து, மேசைகளில் மெழுகுவர்த்திகளை வைக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அறையின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு குடிபோதைக் கூச்சல் கேட்கிறது: "கொடிய நாட்கள் வருகின்றன—அவை வருகின்றன! பிறகு... எல்லாம் நரகமாகிவிடும்!"

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (பரிதாபத்துடன்). நான் இங்கே ஒரு உள்ளீடற்ற மரக்கட்டை போல நிற்கிறேன்... எனக்குப் புரியவே இல்லை.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் (பரிவுடன்). நீங்கள்... நிறையக் குடித்திருக்கிறீர்கள்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (ஒரு சிறு நம்பிக்கையுடன்). அப்படியானால், எல்லாவற்றிலும் ஒரு தவறு புகுந்துவிட்டது என்று நம்புகிறீர்களா?

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் (கோபத்துடன்). ஒரு இழிவான தூண்டுதல்! கட்சியின் திட்டமிட்ட நடவடிக்கையை அவர்கள் சீர்குலைக்க வேண்டியிருந்தது என்பதை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை! அவர்கள் எல்லாவற்றையும் முழுவதுமாகக் குழப்பிவிட்டார்கள்!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். ஆம்... இது ஏதோ ஒரு மெதுவான, சூழ்நிலையால் ஏற்படும் அரிப்பைப் போல உணர்கிறேன்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச். அப்படியானால் உங்கள் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொள்ளுங்கள்! இந்தச் சூழ்ச்சிச் சிக்கலை நான் அவிழ்ப்பேன்—இன்றே அதைச் செய்வேன்! (லிப்பன்சென்கோவின் மேசையை நம்பிக்கையுடன் நோக்குகிறார்.)
199 லிப்பன்சென்கோ (தன் மேசைக்குப் பின்னால் இருந்து கொடூரமாகச் சிரிக்கிறார்). ஹா-ஹா!..
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அங்கே நீ சாட்டையடிபட்டு நிற்கிறாய்...
அலெக்சாண்டர் இவானோவிச். நீ வீடு திரும்ப வேண்டிய நேரம் இது. அந்தச் சின்னப் பொட்டலத்தைப் பொறுத்தவரை—அதை நேவா நதியில் வீசிவிடு; அது நரகத்திற்குப் போகட்டும்! வீட்டிலேயே அமைதியாக இரு, வெளியே போகாதே: உன்னை நிச்சயம் யாரோ கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; கொஞ்சம் புரோமைடு எடுத்துக்கொள்—நீ முற்றிலும் சோர்வடைந்துவிட்டாய்; அது உன்னை விட வலிமையான ஒருவனையே உடைத்துவிடும்... இருந்தாலும்—ஒருவேளை புரோமைடு இல்லாமலேயே இருப்பது நல்லது... சரி, இப்போது போ... (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் கையை நீட்டுகிறார்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அதைக் குலுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்.) அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், லிப்பன்சென்கோவிடம் நடந்து சென்று, அவன் கையைப் பிடித்து, அந்தச் சிறிய உணவகத்திற்குள் அவனை அழைத்துச் செல்கிறார்; லிப்பன்சென்கோ தயக்கத்துடன் பின்தொடர்கிறான்; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அவனிடம் விரைவாக ஏதோ கிசுகிசுக்கிறார்; உணவகம் முழுவதுமாகக் காலியாகிறது; பணியாளர் காவலர்களை அணுகுகிறார்.

பணியாளர். இன்னும் அதிக நேரம் தங்க உத்தேசித்துள்ளீர்களா? நாங்கள் விரைவில் மூடிவிடுவோம். (நடந்து செல்கிறார்.)
முதல் காவலர் (தன் கண்களால் லிப்பன்சென்கோவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்). அவன் மீண்டும் கட்டுப்பாட்டை மீறிவிட்டான்.
இருளிலிருந்து வெளிப்பட்ட அவளது பிரம்மாண்டமான உருவம், வெண்குதிரை வீரனை விசித்திரமாக ஒத்திருந்தது. லிப்பான்சென்கோ, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை முன்மேடைக்கு, ஒரு காலியான சிறிய மேசையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார்; அவன் அமர்ந்துகொண்டு, பொறுமையின்றியும் முரண்டு பிடித்தபடியும் தன் விரல்களால் மேசையின் மீது தட்டுகிறான்.


[மேடை குறிப்பு:] அடுத்து: மிகக் கூர்ந்து கண்காணிக்கவும்.
200
லிப்பன்சென்கோ (ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவு இகழ்ச்சியுடன்): சரி, அப்படியென்றால்: சுருக்கமாகப் பேசுங்கள்...
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (வியப்புடன்): நான் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன்.
லிப்பன்சென்கோ (தன் மூக்கைச் சுளித்துக்கொண்டு, இந்த நிமிடம் வரை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மனசாட்சியைத் தட்டியெழுப்ப முயன்றதாகவும், ஆனால் இப்போது அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்குகளைச் சுருக்கிக்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தப்படுவதாகவும் உணர்த்தும் சைகையைச் செய்தவாறு): உங்களுக்கு வெட்கமாக இல்லையா!
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்: என்ன? ஆனால் அவருக்கு உதவுவது—இந்தத் தூண்டுதலை அம்பலப்படுத்துவது—நிச்சயமாக என் கடமையல்லவா!
லிப்பன்சென்கோ: இல்லை, இந்த முடிச்சுகளை அவிழ்க்கும் வேலையை மற்றவர்களிடமே விட்டுவிடுவது உங்களுக்கு நல்லது. (இறங்கி வந்து பேசுவது போன்ற பாவனையை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட கண்ணியத்துடன்): அந்தக் கடிதத்தை எழுதியது நான்தான்.
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்: என்ன?
லிப்பன்சென்கோ: உங்களுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? உங்கள் நினைவாற்றலை இழந்துவிட்டீர்களா? சொல்லப்போனால், அந்தக் கடிதம் உங்கள் கைகள் வழியாகத்தானே கடந்து சென்றது.
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (வியப்புடன்): *அதுதானா* அந்தக் கடிதம்! (அவசரமாக): ஆனால் அதை நானே நேரில் சென்று ஒப்படைக்கவில்லை; அதை ஒப்படைக்கும் பொறுப்பை வர்வர எவ்கிராஃபோவ்னாவிடம் ஒப்படைத்திருந்தேன்.
லிப்பன்சென்கோ (கடுமையாக): வெறும் நழுவல் பேச்சுகள்—அத்தனையும் அப்படித்தான். அந்தக் கடிதம் அது சேர வேண்டிய நபரைச் சென்றடைந்துவிட்டது.
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (திகிலுடன்): அப்படியென்றால், அதன் ஆசிரியர் *நீங்கள்தானா*?
லிப்பன்சென்கோ (திடீரெனக் கடும் கோபத்துடன்): ஓ, போதும் இந்த நாடக நடிப்பு—அல்லது உங்கள் மண்டைக்குள் ஏதேனும் கோளாறு ஏற்பட்டுவிட்டதா? (சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் தோளில் கை வைத்தவாறு.) இது சரியல்ல... அவனுடன் நீங்கள் செய்துகொண்டிருக்கும் கூட்டுச் சதியை நான் மிக அருகிலிருந்து கவனித்து வருகிறேன்.
(இடைவெளி.) இது உண்மையில் சற்றும் சரியல்ல.
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (குலைநடுங்கி): இப்போது இது என்ன—
—இன்னொரு குற்றச்சாட்டா?
லிப்பன்சென்கோ: மிகக் கடுமையான ஒன்று... (சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு.) உங்கள் மூளைக்குச் சற்று வேலை கொடுங்கள்: நாங்கள் மரண தண்டனை விதிக்கவிருக்கும் ஒரு தூண்டுபவருக்காக—ஒரு 'புரொவோகேட்டருக்காக'—நீங்கள் பரிந்து பேசியிருக்கிறீர்கள். (மேஜையின் மீது தன் முஷ்டியால் ஓங்கி குத்துகிறார்.) இந்த முழு விவகாரத்திலும் உங்கள் ஈடுபாடு வெறும் ஊகம் சார்ந்ததாகவே இருந்தாலும்—ஒரு நண்பனாக நான் உங்களை எச்சரிக்கிறேன்—அது உறுதியாகிக்கொண்டிருக்கிறது; நீங்களும் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சும்...
201
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச். தூண்டுதல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருப்பவர் யார்?
லிப்பன்சென்கோதான். ஏன், அவரும்—நீங்களும் கூடத்தான்! மத்தியக் குழுவின் பாதுகாப்புத் தன்மை பாதிக்கப்பட்டிருப்பது குறித்த செய்தி ஏற்கெனவே பரவிவிட்டது.
அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (திகைப்புடன்). என்ன? மத்தியக் குழுவின் பாதுகாப்புத் தன்மை பாதிக்கப்பட்டுவிட்டதா?
லிப்பன்சென்கோ (கேலியாக). அது உங்களுக்குத் தெரியாது என்று சொல்கிறீர்களா? விஷயத்தைத் திசைதிருப்பப் பார்க்காதீர்கள்: உங்கள் சொந்த நன்மைக்கே பாதகமாகும்படி, நீங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகவே புத்திசாலித்தனம் காட்ட முயன்றுவிட்டீர்கள்... (வலியுறுத்தலுடன்.) சரி, உங்களுக்கு அது தெரியாது என்றே வைத்துக்கொள்வோம்... ஆனால், அப்லேயுகோவ் வகித்த பங்கு குறித்தோ, அல்லது அவரைத் தூக்கிலிட நாங்கள் உத்தரவிடக் காரணமாக அமைந்த காரணங்கள் குறித்தோ உங்களுக்குத் தெரியாததுபோல் நடிக்காதீர்கள். ஆம், ஆம்: அந்த 'வெள்ளையன்' (albino) தன் பங்கை மிகச் சிறப்பாகவே நிறைவேற்றினான்; அவனது கணிப்பும் கச்சிதமாக இருந்தது—இத்தகைய முதுகெலும்பற்ற உணர்ச்சிவசப்படுதலைத்தான் அவன் துல்லியமாக நம்பியிருந்தான்!
உங்கள்... ஆம், ஆம்: அந்த "உயர்குல மகன்" தன் தந்தையை வெறுத்தான், அவரைக் கொன்றுவிடத் திட்டமிட்டான்; *நீங்கள்தான்* அவனை இங்கே எங்களிடம் இழுத்து வந்தீர்கள்; அவனோ எங்களுக்காகச் சில தத்துவார்த்தச் சிறு கட்டுரைகளை உளறிக் கொட்டினான், எங்கள் நடுவே முட்டாளாக நடித்தான், பலவிதமான தகவல்களைத் திருடினான், அவற்றை <தன் தந்தையிடம் சமர்ப்பித்தான்>; *நீங்கள்தான்*—*நீங்கள்தான்* அவனை இங்கே கொண்டு வந்தீர்கள்; இந்தச் சிறிய விஷப்பாம்பைப் பற்றிப் புளுகு மூட்டைகளை அவிழ்த்து விட்டீர்கள்; *நீங்கள்தான்* இங்கே அவதூறு பரப்புபவர்... அவனது அழுகையைப் பொறுத்தவரை—<அந்தக் கண்ணீர் ஒரு தூண்டுபவனின் பாவனை> மட்டுமே, அந்த <விம்மல் வெறும் நாடகம்...> ஆனால் இந்தத் திறமையற்ற சீரழிந்தவனைப் பற்றி, என்னிடம் <ஏராளமான உண்மைகள் உள்ளன; என்னிடம் வாருங்கள்>—நான் அனைத்தையும் உங்களிடம் புள்ளி வாரியாக எடுத்துரைக்கிறேன்; <நான் ஒரு விசாரணைக்கும் தயாராக இருக்கிறேன்:> எதிர்காலத்தில்—என்னை நம்புங்கள்—*நான்* புரிந்துகொள்ளப்படுவேன்... இப்போது <சிந்திப்பதற்கு> நேரமில்லை: தற்போதைய சூழல் <இந்தத் தொற்றை விரைவாகச் சுட்டெரிக்க நம்மை நிர்பந்திக்கிறது>; மரண தண்டனை ஆணையில் கையெழுத்திடும்போது எனக்குத் துயரமாகத்தான் இருந்தது; ஆனால் இறுதியில் <டஜன் கணக்கானோர் அழிந்து கொண்டிருக்கிறார்களே>; அதுவும் அனைத்தும்—<உங்கள் காரணமாக, *அவன்* காரணமாக; *நீங்களே* கிட்டத்தட்ட> அழிந்திருக்க வேண்டியவர்: அவனை உங்கள் இதயத்திலிருந்து <கக்கி> வெளியேற்றுங்கள். (எழுந்து நின்று.) என்னை மறுத்துப் பேசாதீர்கள், <தலையிடாதீர்கள்>, குறுக்கே நிற்காதீர்கள்... <வருந்துவதே> சிறந்தது.
அவர் கோபத்துடன் <தன் சிறிய மேசையை நோக்கிச் செல்கிறார்; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திகைப்புடன் நிற்கிறார், பார்வையாளர்களுக்குப் <புறமுதுகு காட்டியவாறு>, உணவகத்தின் <இருளை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்; அந்த இருண்ட ஆழத்தில் நின்றிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம்> அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை நெருங்கி வருகிறது>
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: "வெறுக்கிறான்"]
202
—நீட்டிய <கையுடனும்; அவரது உணர்வுலகில், அது> 'வெண்கலக் குதிரைவீரனின்' உருவத்தை அடைகிறது.
வெண்கலக் குதிரைவீரன் (<அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் முன்> நின்றவாறு). ஆம், ஆம்: *நான்*—மீளவே முடியாதபடி அழிக்கிறேன்.
லிப்பஞ்சென்கோ மற்றும் <அவனது கூட்டாளிகளின்> பிசாசுத்தனமான சிரிப்பொலி எதிரொலிக்கிறது; லிப்பஞ்சென்கோ ஒரு கையால் தன் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டே, மறு கையை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை நோக்கி நீட்டுகிறான்.
லிப்பஞ்சென்கோ: ஹா-ஹா-ஹா... ஒரு பெரிய பூஜ்ஜியம்! வெண்குதிரை வீரன் உணவகத்தை விட்டு வெளியே, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சைக் கடந்து செல்கிறான்; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மயங்கி விழுந்து, ஒரு சிறிய மேஜையின் மீது பின்னோக்கி விழுகிறான்; பணியாளர்கள் அவனை நோக்கி விரைந்து செல்கின்றனர்.
திரை.

[அதனைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தது: ஒரு பெரும் சத்தம்.]

ஏழாம் காட்சி
இந்தக் காட்சி, ஒரு நடைபாதையால் நடுவில் பிரிக்கப்பட்ட இரண்டு அறைகளின் உட்புறத்தைக் காட்டுகிறது; வலதுபுறம், நெருப்பிடத்தின் செந்நிற ஒளியால் பிரகாசமாகத் தெரியும் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சின் படிக்கும் அறை உள்ளது; மையத்தில், நடைபாதைக்குள் செல்லும் கதவுக்கு நேர் எதிரே, பார்வையாளர்களுக்குப் பக்கவாட்டில் ஒரு எழுதும் மேசை நிற்கிறது; புத்தகங்களால் நிரப்பப்பட்ட அலமாரிகளும் கருப்புத் தட்டுகளும் உள்ளன; மேசைக்கு முன்னால் ஒரு கை நாற்காலி இருக்கிறது; சுவரையொட்டி சக்கரங்கள் பொருத்தப்பட்ட, நகரக்கூடிய ஒரு சிறிய ஏணி நிற்கிறது; மேலும் பல கை நாற்காலிகள் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடக்கின்றன; அந்த முழு படிக்கும் அறையும் முழுமையான கருமையின் தோற்றத்தை அளிக்கிறது: அடர் சாம்பல் நிறச் சுவர்ப்பூச்சு, கருப்பு மரத்தால் செய்யப்பட்ட மேசை, கை நாற்காலிகள் மற்றும் அலமாரிகள், புத்தக அலமாரிகளில் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் கருப்பு காலிஃபோ துணி; கை நாற்காலியின் மெத்தை கருப்புத் தோலால் ஆனது; கம்பளம் அடர் சாம்பல் நிறத்தில் உள்ளது; ஜன்னல்களில் கருப்புத் திரைகள் தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன, அவற்றின் வழியே நிலவொளி மங்கலாக ஊடுருவுகிறது; மேசையின் மீது பல தடிமனான, கருப்பு நிற, பைண்ட் செய்யப்பட்ட புத்தகங்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன; தாழ்வாரத்தின் கடைசியில் ஒரு சிறிய படுக்கையறைக்குச் செல்லும் ஒரு வாசல் உள்ளது; கதவு திறந்திருப்பதால், படுக்கையின் தலையணைகளும் சுவரின் ஒரு பகுதியும் தெரிகின்றன; படுக்கையறை முழுவதும் நிலவொளியில் நனைந்துள்ளது; இருப்பினும், உள்ளே மின்விளக்கு எரியும்போது, உள்ளே இருக்கும் அனைத்தும்—சுவரொட்டியும் தலையணைகளின் மீதான மஞ்சள் உறைகளும்—ஆழ்ந்த, அடர் மஞ்சள் நிறத்தில் தோன்றுகின்றன. இடதுபுறத்தில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் ஆய்வு அறையின் ஒரு பகுதி தெரிகிறது—அது அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சின் ஆய்வு அறைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஓர் இடமாகும். அதனுள் இருக்கும் அனைத்தும் அடர் நீல நிறத்தில் உள்ளன, அது அடிவானத்தின் மங்கிவரும், கலங்கிய நீலப் புகைமூட்டத்தை நினைவூட்டும் ஒருவித அச்சுறுத்தும் சாயலைக் கொண்டுள்ளது; சுவரிலிருந்து சுவர் வரை விரிக்கப்பட்ட கம்பளம், கை நாற்காலிகள், புத்தக அலமாரிகள், திரைச்சீலைகள் மற்றும் எழுதும் மேசையை மூடியிருக்கும் கம்பளித் துணி ஆகியவை இதே நிறத்தில் உள்ளன. மேடையின் பின்புறத்தில் படுக்கையறைக்குச் செல்லும் ஒரு வாசல் உள்ளது; அந்த அறைக்குள் ஒளி பிரகாசிக்கும்போது, படுக்கையின் தெரியும் பகுதி, சுவர்கள் மற்றும் உள்ளே இருக்கும் அனைத்தும் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் தோன்றுகின்றன. மேலும், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் எழுதுமேஜையின் மீதுள்ள மின்விளக்கின் நிழலுறை கருமையாகவும் கண்ணாடியால் ஆனதாகவும் இருக்கையில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் மேஜையில் உள்ள விளக்கின் நிழலுறை அடர் நீல நிறத்தில் உள்ளது; படுக்கையறையிலோ, வெளிப்படையாகவே, இளஞ்சிவப்பு (lilac) நிற நிழலுறை கொண்ட ஒரு விளக்கு அமைந்திருக்கிறது.
[மூல வரைவு குறிப்பு]: முன்னதாக: மஞ்சள் நிறச் சுவர் காகிதம். 6 அடுத்து வந்தது: சிவப்பு — சிவப்பு நிறச் சுவர் காகிதம், மகோகனி மரத்தாலான எழுதுமேஜை. 3 அடுத்து வந்தது: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் அறையில் — பச்சை நிறம். 204
திரை விலகும்போது, ​​மேடையின் இரு பகுதிகளும்—அதாவது, இரு ஆய்வு அறைகளையும் சித்தரிக்கும் பகுதிகள்—இருண்டு கிடக்கின்றன; அவை நிலவொளியால் மட்டுமே ஒளிர்கின்றன (நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்சின் அறையில், ஜன்னல் திரைகள் இழுத்து மூடப்படவில்லை என்பது தெளிவாகிறது; ஆனால், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சின் அறையிலோ, அவை *மூடப்பட்டிருக்கின்றன*; அந்த அறைக்குள், செமெனிச் என்பவர் அடுப்புக்கரியைக் கிளறிக்கொண்டிருக்கிறார்; கருப்புத் திரைகளின் ஊடே நிலவொளி மங்கலாகப் பரவுகிறது; இதற்கிடையில், நடைபாதை முழுமையான இருளில் மூழ்கியிருக்கிறது; எங்கோ ஒரு கடிகாரம் இரண்டு முறை ஒலிக்கிறது. நடைபாதைக்கான கதவு திறக்கிறது; அந்தத் திறந்த வாயிலின் வழியாக—இருண்ட நடைபாதை நோக்கிச் செல்லும் அந்த வாயிலின் வழியாக—ஏதோ ஒரு சிவப்பு நிறம் தென்படுகிறது (அது ஒரு சிவப்பு அறை என்பது தெளிவாகிறது); அந்தச் சிவப்புப் பின்னணியில், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சின் நிழலுருவம் தோன்றுகிறது; அவரது பார்வை நடைபாதையின் கரும்இருள் மீது நிலைத்திருக்கிறது; அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் மூச்சுத்திணறிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது; அவர் மிகக் கனமாக மூச்சு விடுகிறார்.
பணிவிடைக்காரனின் குரல் (அந்தச் சிவப்பு அறையிலிருந்து): “நாளை—வழக்கம் போலவே—பத்து மணிக்குத்தானே, ஐயா?”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: ம்-ம்-ம்... இல்லை: நாளை நான் வெளியே செல்லப்போவதில்லை... (பணிவிடைக்காரனை நோக்கித் திரும்பி, தன் மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டே.) பொதுவாகச் சொன்னால்—என்ன?... ம்-ம்-ம்...
பணிவிடைக்காரனின் குரல்: “உங்கள் உத்தரவுகள் என்ன, ஐயா?”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: நான் இதைக் கேட்க நினைத்தேன்—யார்?...
(பணிவிடைக்காரன் குழப்பமடைந்திருப்பது தெளிவாகிறது.) யார்... அதாவது... வழக்கமாக யார்... வந்து செல்கிறார்கள்... ம்-ம்-ம்... வந்து செல்கிறார்கள்... கோலென்காவை?
பணிவிடைக்காரனின் குரல்: “என்னால் சொல்ல இயலாது, ஐயா: யாரும் எப்போதுமே வந்து செல்வதில்லை...”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: அது எப்படி?
பணிவிடைக்காரனின் குரல்: “யாரும் வருவதே இல்லை, ஐயா...”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: “சொல்லுங்கள்—இது எவ்வளவு அடிக்கடி நடக்கும்... இது போன்ற விஷயங்கள்... ஒரு இளைஞன்...?”
பணிவிடைக்காரனின் குரல்: “அது நடக்கும், ஐயா... ஆனால் மிக அரிதாகவே...”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: “மீசை வைத்த ஒரு இளைஞனோ?”
பணிவிடைக்காரனின் குரல்: “எது வைத்த இளைஞனா, ஐயா?... மீசை வைத்தவர்களும் வருவதுண்டு... ஆனால் அதுவும் மிக மிக அரிதாகவே...”

 “...ஐயா.”
[d] *முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது:* “ஆகவே...”
[e] *முதலில்:* “நெருப்பிடம் அருகே...”
[f] *முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது:* “திரை[கள்]...”
[g] *முதலில்:* “மின்சாரம் ‘கிளிக்’ என ஒலிக்கிறது; நடைபாதை ஒளிர்கிறது; அது அடர் சாம்பல் நிறத்தில் உள்ளது...”
[h] *முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது:* “அவர் விரும்பினார்...”
205
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: ஆ—அந்தக் கருப்பு நிறமானவற்றுடன்... நேற்றைப் போலவே: அச்சு அசல் அப்படியே...
பணியாளரின் குரல்: “ம்ம், அவர் இங்கு வருவது மிக அரிது; இதுவரை அவர் இங்கு வந்திருப்பது—ஒருவேளை இரண்டு முறை மட்டுமே இருக்கும்...”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: அதனால் என்ன?..
பணியாளரின் குரல்: “ம்ம், நேற்று அவர் ஏதோ ஒரு சிறிய பொட்டலத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தார்...”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: எத்தகைய பொட்டலம் அது? சரி, இருக்கட்டும்.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தலைதெறிக்க நடைபாதைக்குள் விரைகிறார்; கதவு ‘படார்’ எனச் சாத்தப்படுகிறது; நடைபாதையில் மின்விளக்கு சட்டென ஒளிர்கிறது; அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தனது படிப்பு அறையின் வாசலில் நிற்கிறார்—அவரது முகம் மிகுந்த பதற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது, மூச்சுவிடவே அவர் திணறுகிறார்; பின்னர், நடைபாதையின் விளக்கை முதலில் அணைத்துவிட்டு, அவர் படிப்பு அறைக்குள் விரைகிறார்; படிப்பு அறை ஒளிர்கிறது; செமெனிச்—நெருப்பிடத்திலிருந்து விலகித் திரும்பி, தானும் மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்படுகிறார்—அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சிடம் ஏதோ சொல்ல முற்படுகிறார்; ஆனால் அவரைக் கண்டதும், அவர் தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அமைதியாகிறார். அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தனது எழுதுமேஜையை நோக்கி விரைகிறார்; கவனமின்றி ஒரு கருப்பு நிற அளவுகோலை எடுத்து, அதைத் தன் விரல்களுக்கு இடையே முன்னும் பின்னுமாகச் சுழற்றிக்கொண்டே, மறு கையால் மேஜையின் மீது வேகமாகத் தாளம் தட்டுகிறார்.
செமெனிச்: என்ன விஷயம் ஐயா? நீங்கள் மிகவும் களைத்துப்போய்க் காணப்படுகிறீர்களே! உங்களுக்கு மூச்சு வாங்குகிறதே... வண்டிக்காரன் வண்டியுடன் வந்து வெகு நேரமாகிவிட்டது—அவர்கள் அவனை அனுப்பிவிட்டதாகச் சொன்னான்...
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: அங்கே எல்லாம் முடிவாகிவிட்டது... *ம்... ம்... ம்...* மீதித் தூரத்தை நடந்து வரலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது, அவ்வளவுதான்...
செமெனிச் அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சிடம் ஏதோ முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது; ஆனால் அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்—ஏற்கனவே தனது சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்துவிட்ட நிலையில்—மேசையிலிருந்து ஒரு கருப்பு கோப்புத் தொகுப்பை (case-file) எடுத்து, தனது வழுக்கைத் தலையை அந்தத் தாள்களுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு, வரிகளுக்கு இடையே தனது மூக்கை ஓடவிட்டவாறு வாசிக்கிறார்.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (தனக்குள்ளேயே): 'உக்தோம்ஸ்கி மேடுகள்' தொடர்பான வழக்கு... *ம்... ம்... ம்...* அவன் ஒரு அயோக்கியன் என்பது தெரிந்துவிட்டது... *ம்... ம்... ம்...* சக்கரங்கள் சுழலத் தொடங்கிவிட்டன... ஆம், உண்மையில்—என் அன்பிற்குரிய ஐயா, அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அவர்களே, உங்களால் இதை நம்ப முடிகிறதா?! ஒரு முழுமையான அயோக்கியன்...
செமெனிச் பெருமூச்சு விடுகிறார்; தனது மனதில் இருப்பதைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தயங்கியவாறே, மெதுவாக நடந்து சிறிய படுக்கையறைக்குள் செல்கிறார்; அங்கே உடனே விளக்கு எரிகிறது; உள்ளே செமெனிச் பரபரப்பாக இயங்கும் சத்தம் கேட்கிறது.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (திடுக்கிட்டு எழுந்து, உரத்த கிசுகிசுப்புக்குரலில்): ஒரு முழுமையான அயோக்கியன்!
செமெனிச் (படுக்கையறையிலிருந்து பதற்றத்துடன் தலையை நீட்டி): என்ன அது, ஐயா?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (மெல்லிய, வேண்டுமென்றே அப்பாவியாக ஒலிக்கும் சிறு குரலில்): ஆமாம்... ஆமாம். சரிதான்... அது பரவாயில்லை...
(செமெனிச் மீண்டும் சிறிய படுக்கையறைக்குள் மறைகிறார்; அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் திடீரென்று படுக்கையறையை நோக்கித் தீவிரமாகத் திரும்புகிறார்.) செமெனிச்?
செமெனிச் (கண்ணுக்குத் தெரியாமல்): என்ன?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: கோலென்கா அப்போது ஒரு சிறு பையன் மட்டுமே... அவ்வளவுதான் விஷயம்... நான் அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு திரிவேன், காற்றில் மேலே வீசி விளையாடுவேன். செமெனிச் (சிறிய படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வந்தவாறு): "மேலும்—நான் சொல்லலாமென்றால்—அவன் சிறு கவிதைகளைக் கூட இயற்றுவான்..."
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (வருத்தத்துடன்): "ஆம், அவன் கவிதைகளை இயற்றினான்: 'சிறு முட்டாள், எளிய ஆன்மா, கோலென்கா ஆடுகிறான்; அவன் ஒரு தொப்பியை அணிந்துகொண்டு—குதிரை மீதேறித் துள்ளிக்குதிக்கிறான்.'" "மே-மே... சரி—" (மிகக் கடுமையாக) "—ஆக, விஷயம் இதுதான்!"
செமெனிச் (விரைவாக): "பிறகு என்ன நடந்தது?"
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (இன்னும் உறுதியாக): "அவன் தன் ஆட்டத்தாலேயே அந்தச் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டான்!"
செமெனிச்: "அது எப்படி?"
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: "அப்படியேதான்."
செமெனிச் (மௌனமாகத் தன் உதடுகளை மென்றவாறு, வெளிப்படையாகச் சொன்னால், சற்றும் வியப்படையாமல்): "சரி ஐயா: ஒரு தீய கண் நம் மீது தன் பார்வையை வீசிவிட்டது..." (இந்தக் கூற்றுக்கு அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் எவ்விதப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; செமெனிச் தன் சொந்தச் செய்தியை அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சிடம் பகிர்ந்துகொள்ள வாயைத் திறக்கிறார்,)
(ஆனால் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் மிகுந்த ஆவேசத்துடனும் அவசரத்துடனும் மீண்டும் தன் ஆவணங்களுக்குள் தலையைப் புதைத்துக்கொள்கிறார்; அதனால் செமெனிச் விரைவாகச் சிறிய படுக்கையறைக்குள் பின்வாங்கிச் செல்கிறார்.)
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தனக்குத்தானே, தன் ஆவணங்களுக்கு மேலாக): "நான், கனவான்களே... நான், கனவான்களே... ம்? சட்ட நடைமுறைகளின் கண்டிக்கத்தக்க மீறலா?" (திடீரெனத் துள்ளி எழுந்து—)
[அடிக்குறிப்பு: இங்கே, மூல உரையானது இவ்வாறு தொடங்கியது: *மெல்லிய குரலில்*]
[அடிக்குறிப்பு: மூலத்தில்: *(சிறிய படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வந்தவாறு—வியப்புடன்)*]
[அடிக்குறிப்பு: மூலத்தில்: *(கசப்புடன்)*]
[அடிக்குறிப்பு: இங்கே, மூல உரையானது இவ்வாறு தொடங்கியது: *தன்னை இழுத்துச் செல்கிறார்...*]
[பக்கம் 207]
(—தன் வழுக்கைத் தலையைப் பற்றிக்கொள்கிறார்.) "அடப் பாவி, அடப் பாவி, அடப் பாவி!" (அவன் தன் பென்சிலைக் கீழே போட்டுவிட்டு, தன் கைப்பிடி நாற்காலியில் சோர்வுடன் சாய்ந்து விழுகிறான்; பின்னர் மீண்டும் அந்தப் பென்சிலைப் பற்றிக்கொண்டு, காகிதங்களுக்குள் தன் தலையைப் புதைத்துக்கொண்டு, அவற்றிலிருந்து உரக்க வாசிக்கிறான்:) "'குடிமைப் பணிகள்...'" ...இருவகைப்படும்: அரசாங்கத்தின்பால் ஒன்று, தன் அண்டை வீட்டாரின்பால் மற்றொன்று...”
(அவன் எதையோ குறித்துக்கொள்கிறான்.) எங்கும்—கோடுகளை வரைய வேண்டும்... (அவன் பின்னால் சாய்ந்து அமர்கிறான்; திடீரென்று, அவன் ஒரு பென்சிலை முறிக்கிறான், பிறகு மற்றொன்றை, பின்னர் மூன்றாவதை.) அப்படியென்றால், *எந்த* சட்டங்கள் மற்றும் விதிகளின் அடிப்படையில்?.. (செமெனிச் ஏதோ சொல்லும் எண்ணத்துடன் நெருங்கி வருகிறான்; ஆனால் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்—செமெனிச்சைக் கவனிக்காமலே—திடீரென்று அவனுக்கு முதுகைக் காட்டிவிட்டு, பார்வையாளர்களை நோக்கித் திரும்புகிறான்; மெஃபிஸ்டோஃபெலிஸ் பாணியில் தன் மார்பின் குறுக்கே கைகளை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, தன் புருவங்களுக்கு அடியிலிருந்து பார்வையாளர்களை முறைத்துப் பார்க்கிறான்.) சட்டங்களே இல்லையா?.. விதிகளே இல்லையா?.. (அவன் தன் கன்னங்களை ஊதிப் பெருக்கி, பின்னர் ஒரு சீழ்க்கை ஒலியுடன் காற்றை வெளியேற்றிவிட்டு, தன் வறண்ட உள்ளங்கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொள்கிறான்.) இல்லை, கனவான்களே: விதிகள் *இருக்கின்றன*!.. (அவன் காகிதங்களுக்கு மேலாகத் தன் உள்ளங்கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொள்கிறான்.) மேலும் சட்டங்கள், கனவான்களே—அவை *இருக்கின்றன* (இகழ்ச்சியுடன்)—தற்போதைக்கு...
செமெனிச்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்... தங்கள் மேன்மைமிகு பெருமானே... ஐயா... நான் சற்றுத் துணிந்து பேசலாமென்றால்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (வேகமாகத் திரும்பி): என்ன?... சரி—விஷயம் என்ன?..
செமெனிச்: அது வந்து ஐயா... எங்கள் எஜமானி... ஏதோ நடந்துவிட்டது—அதாவது, தாங்களே பாருங்கள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் கழுத்தை நீட்டி, காதில் கையை வைத்துக்கொண்டு): சத்தமாகப் பேசு; எனக்குக் கேட்கவில்லை.
செமெனிச் (அவன் காதருகே கத்தி): அவள் திரும்பிவிட்டாள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: யார்?
செமெனிச்: எஜமானிதான்... ஸ்பெயினிலிருந்து—பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு... அவள் ஒரு விடுதியில் அறைகளை எடுத்துத் தங்கியிருக்கிறாள்...
ஒரு ஆழ்ந்த, நீண்ட அமைதி நிலவுகிறது.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (சாப்பிடக்கூடாத ஒன்றை விழுங்கியது போல—இருப்பினும் சிறிதளவு அதிருப்தியையும் வெளிக்காட்டாமல்): அது எப்படி? (முற்றிலும் உணர்ச்சியற்ற முகத்துடன், அவன் தன் பூட்ஸின் நுனியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.)
செமெனிச்: சற்று முன்புதான், தங்கள் மேன்மைமிகு பெருமானே... தாங்கள்... நான் புறப்பட்டுச் செல்கிறேன்—ஒரு தூதுவனைப் போல.
"சரி ஐயா... நான் அந்தக் கடிதத்தை மேஜையின் மீது வைத்தேன், அந்தத் தூதுவனின் கையில் ஒரு இருபது கோபெக் நாணயத்தை வைத்து அழுத்தினேன்... (அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தொடர்ந்து தனது காலுறையை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.) ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகியிருக்காது, திடீரென்று—வீட்டு மணி ஒலிக்கும் சத்தம் எனக்குக் கேட்டது... நான்
208
கதவைத் திறந்தேன்: அங்கே வீட்டின் அம்மையார் நின்றுகொண்டிருந்தார். (அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது தலையை செமெனிச் திசை நோக்கித் திருப்புகிறார்; அந்த இரு முதியவர்களும் ஒருவரையொருவர் கூர்ந்து நோக்குகிறார்கள்.) நான் அவரிடம் கேட்டேன்: 'நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?' அதற்கு அந்த அம்மையார் பதிலளித்தார்: 'திமித்ரி செமெனிச்—என்ன, நீங்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லையா!'... அதைக் கேட்டதும், நான் குனிந்து அவரது கையில் முத்தமிட முயன்றேன்—'என்னம்மா, என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே, என் எஜமானியே...' அவர் கூறினார்: 'சரி, நான் இல்லாமல் நீங்கள் இங்கே எப்படிச் சமாளித்து வருகிறீர்கள் என்பதைப் பார்க்கவே நான் வந்தேன்!'"
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது சாய்வு நாற்காலியிலிருந்து எழுகிறார்; பாதி குனிந்த நிலையில், கைகளைத் தனது கால்சட்டைப் பைகளுக்குள் நுழைத்துக்கொண்டு, செமெனிச்சின் மீதிருந்து தன் பார்வையை விலக்காமலே, அமைதியாக அந்த எழுதும் மேஜையைச் சுற்றி வருகிறார்; அவர் நேராக செமெனிச்சிற்கு எதிரே நின்று, மிகுந்த திகைப்புடன் அவரை உற்று நோக்குகிறார். செமெனிச்சும் அப்படியே செய்கிறார்; இருவரின் முகங்களிலும், மென்மையான உணர்வுகளுடன் கலந்த ஒருவித வியப்புத் தோற்றம் தென்படுகிறது. அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது கைகளைப் பைகளிலிருந்து வெளியே எடுத்து, குழப்பத்தின் அடையாளமாக அவற்றை அகல விரித்து, செமெனிச் திசை நோக்கித் தலையைத் திருப்பிக் காட்டுகிறார்—அது பின்வருமாறு கூறுவது போலிருக்கிறது:
"நான் உங்களிடம் ஆரம்பத்திலிருந்தே இதைத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்—ஆனால் *நீங்களோ* தொடர்ந்து வேறொன்றைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்கள்..." செமெனிச், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் செய்த அதே சைகையைத் தானும் செய்கிறார்; செமெனிச்சின் இந்தச் சைகையைப் பார்த்ததும்—தோல்வியுற்றவர் போல—அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் பின்வாங்குகிறார்; வெளிப்படையான அதிருப்தியுடன் தனது உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டே, தனது விலாப்பகுதியைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்.
செமெனிச். "அன்னா பெட்ரோவ்னாவைப் பொறுத்தவரை—" (திடீரென்று அவன் தன் கைச்சட்டைக்குள் முகத்தை வைத்து, நெகிழ்ச்சியூட்டும் விதமாக விம்மத் தொடங்குகிறான்) "—கடவுள் அவளுக்கு நல்ல ஆரோக்கியத்தை அருளட்டும்—அவள் என்னைப் பார்த்தாள்... சட்டென்று கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்... அவளுடைய சிறிய கைப்பையிலிருந்து—அது நம் உள்ளூர் பாணியில் அமைந்ததல்ல—அவள் ஒரு கைக்குட்டையை வெளியே எடுத்தாள், ஐயா... ஆனால் உங்களிடமிருந்து எனக்கு மிகக் கடுமையான உத்தரவுகள் உள்ளன, ஐயா: யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்கக் கூடாது என்று... நான் எஜமானியை மட்டுமே உள்ளே அனுமதித்தேன்... ஆனால் அவர்கள்..." (அவன் மீண்டும் விம்மத் தொடங்குகிறான்.)
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அந்தக் கண்ணீரைக் கண்டு எரிச்சலடைந்து, ஆணவத்துடன்): "சரி, ஆம்—அப்படியே ஆகட்டும்: விஷயம் அவ்வளவுதான்... மேலும்—இப்படி, அப்படியென்று..." (திடீரென்று அவன் செமெனிச்சை நெருங்கி, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு முதியவருக்கே உரிய கனிவுடன், மூச்சிரைத்தவாறே அவன் தோளில் தட்டுகிறான்.) "நீ சொல்வது சரிதான், செமெனிச், முட்டாள்தனமான கிழவா—உன் அந்த மொட்டைத் தலையை வைத்துக்கொண்டே இதை நீ கண்டுபிடித்துவிட்டாயே..." (செமெனிச் அவனது கையைப் பற்றிக்கொண்டு முத்தமிடுகிறான்; அதைக் கண்ட அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தன் சொந்தச் செயல் கண்டு தானே எரிச்சலடைகிறான்.) "சரி—ஆம், இருக்கட்டும்... இப்போது போ..." (செமெனிச் இருண்ட நடைபாதைக்குள் வெளியேறுகிறான்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, வாசற்படியில் நின்று இருளை நோக்கி உரக்கக் கூப்பிடுகிறான்.) "99... நான்... சரி—அதனால் என்ன?"
செமெனிச் (இருளிலிருந்து திரும்பிப் பார்த்தவாறு): "எஜமானி நம் வரவேற்பறையையும் கூடத்தையும் சுற்றிப் பார்த்தாள்—அவள் சொன்னாள்: 'இங்கே எல்லாமே முன்பிருந்தது போலவே இருக்கின்றன' என்று; பிறகு அவள் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டாள்—அநேகமாக அவர்கள் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும்; அவள் இங்கே ஒரு முகவரியை விட்டுச் சென்றாள்: 'ஒருவேளை தேவைப்பட்டால்,' அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்...' என்று அவள் சொன்னாள்."
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (ஆவேசமாக இடைமறித்து): சரி, அது நன்றாக இருக்கிறது—மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது... அது உன் வேலையல்ல... (எரிச்சலுடன்.) *நீ* இங்கே சரியாக என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?.. (கஷ்டப்பட்டு கத்தியவாறு.) இங்கே உன் வேலை... (வார்த்தைகளைத் தேடுகிறான்; திடீரென்று அவை அவனுக்குக் கிடைக்கின்றன) தூசியைத் துடைப்பதுதான்... இங்கே நிறைய தூசி இருக்கிறது... எங்கும் தூசி—தூசி, தூசிதான்...
செமெனிச் (நடைபாதையின் ஆழத்திலிருந்து): இப்படியாகப் புலம்பல் தொடங்குகிறது... (தன் பொறுமையை இழந்து.) புத்தக அலமாரிகளுக்கு அருகில் செல்லக் கூடாது என்று முதலில் தடை விதித்ததே நீதானே! எனக்குத் தூசி கண்ணில் படாதது போலப் பேசுகிறாயே... நிச்சயமாக அங்கே தூசி இருக்கத்தான் செய்யும்! அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் நடைபாதையில் விளக்கை ஒளிரவிடுகிறார்; அந்த இரு முதியவர்களும் ஒருவரையொருவர் நோக்கித் தங்கள் கழுத்துகளைத் தீவிரமாக நீட்டுகின்றனர்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் விளக்கை அணைக்கிறார்; செமெனிச் நடைபாதைக் கதவைத் திறக்கிறார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அதைத் தள்ளிச் சாத்துகிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: முரடன்... திமிர் பிடித்தவன்... (தன் அறைக்குச் செல்கிறார்.)
செமெனிச் (நடைபாதைக்கும் சிவப்பு அறைக்கும் இடைப்பட்ட வாசற்படியில் நின்றவாறு): நீயே தைரியமாக இரு!.. அதோடு, இவன் மகன் ஒரு 'ஹாம்லெட்' பாத்திரதாரி.
அவர் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்; சிவப்பு அறையின் கதவை அவர் திறந்தபடியே விட்டுச் செல்கிறார். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் நடைபாதைக் கதவை மூடிய பிறகு, கைகளை விரித்துத் தலையை ஆட்டியவாறு மிகுந்த பரபரப்புடன் நடைபாதையில் நடக்கிறார். நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தன் சிவப்பு நிற முகமூடி அங்கியையும் (domino) கையில் ஒரு கருப்பு முகமூடியையும் அணிந்தவாறு, அறையின் சிவப்புப் பகுதியில் தோன்றுகிறார்; அவர்—சிவப்பு நிறச் சூழலில் சிவந்த உருவமாக—நடைபாதையின் இருளை நோக்கி, திகிலால் உணர்விழந்த கண்களுடன் உற்றுப் பார்க்கிறார்; பின்னர் அவர் தன் அறைக்குள் பாய்ந்து செல்கிறார்—தன் தந்தையின் அறைக்கு நேர் எதிரே உள்ள கதவின் வழியாக அவர் உள்ளே விரைகிறார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் படிப்பு அறையிலிருந்து செவி சாய்த்துக் கூர்ந்து கவனிக்கிறார்; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மேசையை நோக்கிப் பாய்ந்து செல்கிறார்; அவருடைய அசைவுகள் அனைத்தும் அவசரமானவை, ஆவேசமானவை மற்றும் விவரிக்க இயலாதவை; அவருடைய கைகள் நடுங்குகின்றன, தாடை படபடக்கின்றது; அவருடைய முகம் துணியை விட வெளிறிப்போயிருக்கிறது; அந்த அவசரத்தில் அவர் தன் முகமூடி அங்கியை அகற்ற மறந்துவிடுகிறார்; அந்த அங்கி அவரை விட்டு விலகிப் பல திசைகளிலும் பறக்கிறது; அவர் மேசையருகே விரைந்து சென்று, தன் கைகளால் மேசையின் மீது பரபரப்புடன் துழாவுகிறார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் மஞ்சள் அறையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்து வந்து, சிறிய அலுவலக அறையில் உள்ள மேசையை நோக்கி ஓடுகிறார்; அவர், கருஞ்சிவப்பு நிற விளிம்புகளையும் குஞ்சங்களையும் கொண்ட, சாம்பல் நிற—சுட்டி நிறத்திலான—ஒரு அங்கியினை அணிந்திருக்கிறார்; அந்த அங்கியில் பொத்தான்கள் இடப்படாத விளிம்பின் அடியிலிருந்து, அவருடைய ஒல்லியான கால்களை இறுக்கமாகப் பற்றியிருக்கும் மஞ்சள் நிற உள்ளாடை (long johns) தெரிகிறது; அவர் கால்களில் மிதியடிகளை அணிந்திருக்கிறார். அவன் மேசையை நோக்கி ஓடிச்சென்று, அதைத் திறக்கிறான்—
" பின்னர் நிகழ்ந்தது: வெளியேறும்போது அவன் நடைபாதைக் கதவை ஓங்கிச் சாத்துகிறான்; g [மூலம்]: நடைபாதையின் இருளில் மறைகிறது
° [மூலம்]: ஒரு சிவப்புத் துண்டுத் தாளில் இருந்து
210
...மேசையின் மீது கிடந்த—அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் கடிதத்தை—எடுத்து முழுமையாக வாசிக்கிறான்;
இதற்கிடையில்: நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தனது கைகளால் எழுதுமேசை முழுவதையும் தடவிப் பார்த்து, காணாமல் போன ஒரு சிறிய சாவியைத் தேடுகிறான்; அவர்கள் இருவரும்—
தத்தம் தனி அறைகளில் இருந்தவாறே—தொடர்பற்ற சொற்களை முணுமுணுக்கிறார்கள்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: என்ன?... தயவுசெய்து சொல்...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: ஆ—
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: அவள் வந்துவிட்டாள்!
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: அப்படியா, எங்கே?... அந்தச் சாவி... இதோ இங்கே இருக்கிறது... கண்டுபிடித்துவிட்டேன்...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்தச் சாவியைப் பற்றிக்கொண்டு, எழுதுமேசையின் பூட்டைத் திறக்கிறான்;
அதிலிருந்து ஒரு பெரிய புகைப்பட உருவப்படம்,
சில ஆவணங்கள், கடிதக் கட்டுகள் ஆகியவற்றை வெளியே வீசுகிறான்... அவன் தனது கையை இழுப்பறைக்குள் நுழைத்து, ஒரு சிறிய கட்டை வெளியே எடுக்கிறான்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் கடிதத்தை வாசித்தவாறே முணுமுணுக்கிறான்): ஆம்—"ஆம்—உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா, என் அன்பிற்குரிய ஐயா, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அவர்களே—ஆம்: அதுதான் அந்தத் தந்திரமே..."
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், நடுங்கும் கைகளுடன் ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை அவிழ்த்து, இளஞ்சிவப்பு நாடாவால் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு மிட்டாய் பெட்டியை வெளியே எடுத்தார்; அவர் அதைத் தன் கையில் வைத்து கவனமாக எடைபோட்டுப் பார்த்தார், பின்னர் பேரச்சத்துடன் பின்வாங்கி, அதை மேஜையின் மீது வைத்தார்; உடனே மேஜையிலிருந்து வேகமாகப் பின்னுக்குத் தாவினார்—அப்போது ஒரு கைநாற்காலியின் மீது மோதி, ஒரு பலத்த சத்தத்தை ஏற்படுத்தினார். அவர் மேஜையிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் நின்று, நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தன் செவிகளைத் தீட்டி, தன் படிப்பு அறையின் கதவை நோக்கி நெருங்கி வந்தார். நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், ஒருவித நடுக்கத்துடன் தன் தலையைத் தன் சொந்தப் படிப்பு அறையின் கதவை நோக்கித் திருப்பினார்; ஒரே தாவலில் அந்தக் கதவை அடைந்து, அதைத் திறந்து, தன் பயந்துபோன தலையை வெளியே—தாழ்வாரத்திற்குள்—நீட்டினார். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் காதைத் தன் கதவின் மீது அழுத்தி வைத்தார். நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சத்தமில்லாமல் தன் தந்தையின் கதவை நோக்கி ஊர்ந்து சென்று, அதன் சாவித் துளையின் வழியாக எட்டிப் பார்த்தார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சும் அதேபோலச் செய்தார். ஒரு கணம், தந்தையும் மகனும் ஒரே சாவித் துளையின் வழியாகவே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் படிப்பு அறையிலிருந்து தாழ்வாரத்திற்குள்ளும்; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தாழ்வாரத்திலிருந்து படிப்பு அறைக்குள்ளும் பார்த்தனர். சரியாக அந்தத் தருணத்தில், அரைகுறை ஆடையுடன் இருந்த செமெனிச், படிப்பு அறையின் வாசலில் தோன்றினார்; சாவித் துளையின் மீது முகத்தை அழுத்தி வைத்துக்கொண்டு, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எட்டிப் பார்ப்பதை அவர் கண்டார்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் செமெனிச்சை நோக்கித் திரும்பினார்; கதவிலிருந்து பின்வாங்கி, செமெனிச்சின் மீது சீறிப் பாய்ந்தார்—அப்போது அவர், கையும் களவுமாகப் பிடிபட்ட ஒரு திருடனைப் போலவே காட்சியளித்தார்:
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: "உனக்கு *என்ன* வேண்டும்?"
செமெனிச்: (கிட்டத்தட்ட மிரட்டும் தொனியில்). "அப்படியென்றால் *உனக்கு* என்ன வேண்டும்?" தாழ்வாரத்தில் குரல்கள் ஒலித்ததைக் கேட்ட அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், கதவிலிருந்து பின்வாங்கி நின்றார்; தன் தலையை ஒருபுறமாகச் சாய்த்துக்கொண்டு, மிகக் கூர்ந்து செவிசாய்த்தார். தன் மகனின் குரல் ஒலித்ததும், அந்த நடன விருந்தில் நடந்த நிகழ்வு அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது; எரிச்சலும் மனவேதனையும் கலந்த, மிகக் கடுமையான பதற்றத்தின் சாயல் அவர் முகத்தில் படர்ந்தது; அவர் தன் கையில், அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் கடிதத்தை இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (குழப்பமடைந்த நிலையில்). “நான்... ம்ம்... அப்பா இன்னும் தூங்கவில்லை... அவர் உள்ளே அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருக்கிறார்... நான் நினைத்தேன்—அந்த வெளிச்சம்... நான் சும்மா...”
செமெனிச்: அது சரியல்ல; அது மிகவும் முறையற்ற செயல், ஐயா...
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் (கடுமையான வன்மத்துடன் செமெனிச்சை நோக்கிப் பாய்ந்து): *நீ*—உனக்கும் இதுவே பொருந்தும்: உன் எல்லை மீறிப் பேசாதே... *உனக்கு* என்ன உரிமை இருக்கிறது...
செமெனிச் (ஆவேசமாக): அப்படியென்றால் *உன்னைப்* பற்றி என்ன சொல்வது? நீ ஏன் போய் ஒரு கோமாளியைப் போல நடந்துகொண்டாய்?
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்: எதைப் போல?
செமெனிச்: ஒரு கோமாளியைப் போலத்தான்... நீ ஒரு இலை போல நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறாய்—நீ ஒரு கோழை என்பதை நீயே நிரூபித்துவிட்டாய்.
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்: அமைதி! (அவன் அவனை முறைக்கிறான்; தன் கண்களாலேயே அவனை விழுங்கிவிடுவது போலப் பார்க்கிறான்.)
செமெனிச் (முரட்டுத்தனமாகவும் மிரட்டும் தொனியிலும்): என் மீது அப்படி உன் கண்களை உருட்டி விழித்து மிரட்டாதே; நான் உனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை... நீ ஒரு சிறு தளிராக இருந்தபோதே எனக்கு உன்னைத் தெரியும், ஐயா—நான் உன்னை என் கைகளில் சுமந்து திரிந்திருக்கிறேன்; ஆனால் சட்டத்தின் முன், அனைவரும் சமம்...
(இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—ஏதோ தவறு செய்து கையும் களவுமாகப் பிடிபட்ட பள்ளிச் சிறுவனைப் போலத் தோற்றமளித்தவாறு—வேகமாகத் தன் அறைக்கதவை நோக்கி நடந்து, வாசற்படியில் நின்றுவிடுகிறான்; அந்தக் கதவைக் காப்பது போல நிற்கிறான்.) மேலும், அப்படி உன் கண்களை உருட்டி விழித்து மிரட்டாதே! (சற்று உரக்க.) உன் கண்களைக் கண்டு நான் அஞ்சவில்லை... (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் கூச்சத்துடன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்கிறார்.) ஒரு கண் எங்கள் மீதும், மறு கண் அர்சமாஸ் மீதும்... (இன்னும் உரக்க.) என்னை முறைத்துப் பார்க்காதே... என் காதில் ரகசியம் பேசாதே... ...தொலைந்து போ...
என் வலது காது ஏற்கெனவே
'கிண்'ணென்று ஒலிக்கிறது...
x *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* நீயேதான்—
ч *முதலில்:* (செமெனிச்சிடம், திகைப்புடன்)
* *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* ஓ...
=" *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* விரக்தியான வன்மத்துடன்
“ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* முறைப்பு
212
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (முறுக்கிய கைகளுடன் செமெனிச்சை நோக்கி முன்னேறி, தன் தந்தையின் அறைக்கதவை நோக்கித் தலையால் சைகை செய்கிறார்): சத்தம் போடாதே, சனியனே! (ஒரு முஷ்டியை உயர்த்துகிறார்.)
செமெனிச் (மிகவும் உரக்க): அப்படிச் செய்தால் உன் தலையே உடைந்துவிடும்.
(இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் முறைத்துப் பார்க்கின்றனர்: நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அச்சத்துடன்; செமெனிச் சீற்றத்துடன்.) ஆனால் அதன் நகங்களையும் காதுகளையும் வைத்தே, அந்த மிருகத்தை நீ அடையாளம் கண்டுகொள்ளலாம்.
(துப்புகிறார்.) நீ ஒரு *ஆன்ம-கொலையாளி*—அதுதான் நீ. (சிவப்புத் திரைக்குப் பின்னால் மறைகிறார்; அங்குள்ள விளக்கு அணைந்துவிடுகிறது.)
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு அம்பெனத் தன் அறைக்குள் பாய்ந்து செல்கிறார்; அவர் தன் கதவைச் சாத்த மறந்துவிட்டதால்,* அவரது படிப்பு அறைக்குள்ளிருந்து அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் அறைவாயில் நேரடியாகத் தெரிகிறது; சொல்லொணா அச்சத்துடன், அவர் ஒரு பெட்டியிலிருந்து இளஞ்சிவப்பு நாடாவைப் பிய்த்தெடுக்கிறார், ஆயினும் அந்தப் பெட்டியைத் திறக்க அவருக்கு மனம் வரவில்லை; அவர் தன் எழுதும் மேஜையின் மீது கூனிக் குறுகி நிற்கிறார், பெட்டிக்கு மேலே அவரது கைகள் நடுங்குகின்றன; அச்சமயத்தில்—கதவருகே நின்று குரல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த—அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் கதவைத் திறக்கிறார்; தன் சிறிய படிப்பு அறையின் வாசற்படியிலிருந்து, திறந்திருக்கும் அந்த அறைவாயில் வழியாக நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் முதுகைப் பார்க்கிறார்; அவரது முகத்தில் உணர்ச்சிகளின் சிக்கலான கலவை வெளிப்படுகிறது: வலி, சீற்றம், மனக்காயம், திகைப்பு—இவற்றுடன் தன் மகன் மீதான ஒரு மங்கலான பரிவும் கலந்திருக்கிறது; ஆனால் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சட்டென்று திரும்பி, தன் தந்தையைக் கண்டதும், ஒரே பாய்ச்சலில் கதவை அடைந்து, தன் தந்தையின் முகத்திற்கு நேர் எதிரிலேயே அதை 'படார்' என்று சாத்திவிடுகிறார்; இந்த செய்கையைக் கண்டதும், முகத்தில்... அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச்—கடுங்கோபத்தில் கொதித்தார்.

அப்போலோ அப்போலோனோவிச் (ஒரு அருவருப்பான சிரிப்புடன்): என்ன?… என்ன?… டோமினோஸ்… அடக் கடவுளே… இல்லை—இங்கே வா, இங்கே வா… (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அந்தப் பெட்டியை நோக்கித் திரும்பி, தன் தந்தையை நோக்கி இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைக்கிறார்; வெளிப்படையாக, அவரது மனம் முழுவதும் அந்தப் பெட்டியைப் பற்றிய எண்ணங்களிலேயே மூழ்கியிருந்தது. அப்போலோ அப்போலோனோவிச், டோமினோ உடையைப் பற்றிக்கொண்டு, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைத் தனது படிக்கும் அறைக்குள் இழுத்துச் சென்று கதவை மூடுகிறார். நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் கதவருகே நிற்கிறார், தன் கைகளை முதுகுக்குப் பின்னால் கோர்த்துக்கொண்டு, தலையை மரத்தில் தட்டையாக அழுத்தியபடி; அவர் கிட்டத்தட்ட எதையும் பார்க்கவோ கேட்கவோ இல்லை, இப்போது தனக்காகக் காத்திருக்கும் அந்தப் பெட்டி தொடர்பான விஷயத்தை எதிர்பார்த்து மூழ்கியிருப்பது போல் தெரிகிறது. அப்போலோ அப்போலோனோவிச்—தன் மனைவியின் கடிதத்தை இன்னும் தன் கையில் அறியாமல் இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி—அதே அருவருப்பான சிறு சிரிப்புடன் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் முன் முன்னும் பின்னுமாக நடக்கிறார்.)
அப்போலோ அப்போலோனோவிச்: சரி அப்போ… கொலென்கா… சரி அப்போ… அப்போ: அந்த உடை… (திடீரென்று தன் சிரிப்பை நிறுத்திவிட்டு, அவர் கேட்கிறார்:)
...ஒரு பெரும் சிரமத்துடனும், வேதனை மிகுந்த முயற்சியுடனும்.) இது இப்படியே நீண்ட காலமாகத் தொடர்கிறதா? {பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்: Nikolai Apollonovich மௌனமாகவே இருக்கிறார்.) நீண்ட காலமாக—நான் உன்னைக் கேட்கிறேன்—நீ இத்தகைய விஷயங்களிலேயே உன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கிறாயா?..
Nikolai Apollonovich (வேறொரு உலகத்திலிருந்து பேசுவது போல; அசைவற்று). என்ன விஷயங்கள்?..
Apollon Apollonovich (திடீரென எழுந்து நின்று, அந்த டாமினோக்களின் மீது விரலால் குத்திக்காட்டி). *இவற்றுடன்* தான்... (திடீரென மேஜையின் மீது தன் முஷ்டியால் ஓங்கி அடிக்கிறார்.) நிறுத்து, தயவுசெய்து; நடிக்காதே, தயவுசெய்து... (Nikolai Apollonovich பதற்றத்துடன் கண் சிமிட்டுகிறார்; அவரது உதடுகள் இறுக்கமாக முறுக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.) உன் கண்களிலிருந்து வழியும் கண்ணீரைச் சிமிட்டித் துடைப்பதை நிறுத்து—அதைப் பார்ப்பதே அருவருப்பாக இருக்கிறது!
Nikolai Apollonovich (திடீரென, வன்மத்துடன்). உனக்கு *ஒன்றுமே* புரியவில்லை! என்னை விட்டுவிடு!
Apollon Apollonovich. [அட முட்டாளே! (மிரட்டும் தொனியில்.) உன் *கான்டோனிஸ்டுகளை* (cantonists) இதிலிருந்து விலக்கி வை; அவர்கள் ஏற்கனவே உன்னை... உன்னை... எங்கே கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டார்கள் தெரியுமா?—*இழுத்து இழுத்து* ஆடும் கால்களையும், இந்த... *கந்தை ஆடைகளையும்* அணியும் நிலைக்குக் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டார்கள்! நீ—நீ ஒரு தெருப் பொறுக்கி!
Nikolai Apollonovich (Apollon Apollonovich-இன் தலைக்கு மேலாகப் பார்த்தவாறு). ஓ, இந்தத் தொந்தரவையும், சித்திரவதையையும் நிறுத்துங்கள்! நான் எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறேன்—ஆனால் முதலில், என்னை விட்டுவிடுங்கள், *அப்பா*.
Apollon Apollonovich. முதலாவதாக—நான் உன் *அப்பா* அல்ல; இரண்டாவதாக... (Nikolai Apollonovich அவரை இடைமறிக்க வருவதைக் கண்டு.) உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூச்சலிடாதே! அந்தச் சொற்கள் நிறைந்த பனிமூட்டத்தைக் கக்கித் தள்ளாதே! *Kogen*... *Theorie der Erfahrung*... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—என் அன்பான மகனே... நீ ஒரு *மகன்* என்பதை நீ உணர்ந்திருக்கிறாயா? Ableukhov வம்சாவளியில், இத்தகைய போக்குகள் இருந்ததே இல்லை. அது *புரோகித* ரத்தம்—உன் தாயின் வழித்தோன்றல்களில், புரோகித ரத்தம் ஓடியது... (தனக்குள்ளேயே பேசிக்கொள்கிறார்.) சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி... அந்தப் புரோகித ரத்தம்தான் நம் வம்சாவளியைக் களங்கப்படுத்தியதோ? (அவரது குரல் தழுதழுக்கிறது)... *ம்-ம்-ம்*... நமக்கு இவ்வளவு *இழிவான* ஒரு மகனைப் பரிசளித்ததன் மூலம். (வெறுப்புடன், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சைக் கூர்ந்து முறைத்தவாறு.) ஒரு *கயவன்* மட்டுமே இத்தகைய சாகசங்களைச் செய்யத் துணிவான்—நடனமாடியபடியே... எதற்கு... எதற்கு... எதற்குச் சென்றான்?! (நம்பிக்கையின்மையால் தலையை பின்னால் சாய்த்து, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கி கையை நீட்டியவாறு.) ஒரு... *டோமினோ*விற்கு! (கடந்த காலத்தை எண்ணி வருந்தியவாறு, தன் மகனை உற்று நோக்குகிறார்.) நீ சிறுவனாக இருந்தாய்; நான்...
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்த சொற்கள்: "என் பற்களால்"]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்த சொற்கள்: "அப்லெவுக்கள்"]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்த சொற்கள்: "என்பது போல"]
214
...நான் உன்னை வளர்த்தேன்... உனக்காகச் சிறு கவிதைகளை இயற்றினேன்... சரி—இப்போது நாம் வந்து சேர்ந்திருக்கும் இடம் இதுதான் (தனக்குத்தானே தலைவணங்கியவாறு): ஆம்—நான் உன்னை வளர்த்து, இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கிறேன்...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (அதே கவனக்குறைவான உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடன்). என்ன இவ்வளவு ஆரவாரம்—ஆனால் எதற்காக?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (குளிரான குரலில்). உனக்குப் புரியவில்லையா? ஆனால் *எனக்குப்* புரிகிறது—ந-ந-எனக்கு... (முகத்தில் ஒரு பயங்கரமான விகாரத்தை வெளிப்படுத்தி, தன்னைத்தானே கேலி செய்தவாறு.) "ஒரு சிறு முட்டாள், ஒரு பேதை"... சிறு முட்டாள் அல்ல, மாறாக... (இடி முழக்கம் போன்ற குரலில்) ஒரு மிகக் கொடிய கயவன்...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச். நான் பேசுவதற்கு அனுமதியுங்கள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (இடைமறித்து). ஒரு பருந்தைப் போல என்னை முறைக்காதே; நீ என்னவோ விசித்திரமாக அலங்கரித்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறாய்... அந்தத் திருவிழாக் கந்தல்களைக் கழற்றி எறி.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச். ஆனால் என்னை...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (இடைமறித்து). யாருக்கும் புரியாத ஏதோவொரு இழிவான ஆபாசச் செயலை அரங்கேற்றிக்கொண்டு திரிவது; ரத்தம் தோய்ந்த கந்தல்களை அணிந்துகொண்டு, அவற்றோடு தெருக்களில் அலைந்து திரிவது, அங்கே மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்து, அர்த்தமற்ற வதந்திகளைப் பரப்புவது... எனக்கு எல்லாமே தெரியும், என் அன்பிற்குரிய ஐயா...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (வேறொரு உலகத்திலிருந்து பேசுபவரைப் போல). ஆ—அப்படியென்றால் *அதைப்பற்றித்தான்* நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா!
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். செய்தித்தாள்களில் உங்களைப் பற்றி எழுதுகிறார்கள்... நீங்கள் ஒரு *டோமினோ* (முகமூடி அணிந்தவர்)—இப்படிப்பட்ட விஷயங்களுக்காக... இப்படிப்பட்ட விஷயங்களுக்காகத்தான்... மக்களைப் பிடித்து அடைத்துவிடுகிறார்கள்... சிறையில் தள்ளிவிடுகிறார்கள்... இப்படிப்பட்ட விஷயங்களுக்காகத்தான்... ஆம் ஐயா: எனக்கு—ஐயா—எல்லாமே—ஐயா—தெரியும்!!.. (மேஜையின் மீது விரலால் தட்டியபடி.) நீங்கள் அங்கே ஒரு பெண்ணைப் பின்தொடர்ந்து சென்றீர்கள்—இதே கந்தல் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டுதான்... ஏதோ ஒரு பெண்மணி... நீங்கள், பார்த்தீர்களா... (திடீரென நிறுத்திவிட்டு.) சுருக்கமாகச் சொன்னால், எனக்கு எல்லாமே தெரியும்.
Nikolai Apollonovich (கொலைவெறி கலந்த அலட்சியத்துடன்). அது—செய்யப்பட்டது...
Apollon Apollonovich (திகைப்புடன்). சரி, அதனால் என்ன?.. அது செய்யப் பட்டது—என்று சொல்கிறீர்களா? அது ஏன் செய்யப்பட்டது?
Nikolai Apollonovich (அந்த அட்டைப் பெட்டியைப் பற்றியே மட்டுமே சிந்தித்துக்கொண்டு—மேலும் அருவருப்புடன்—மனதிற்குத் தோன்றும் முதல் விளக்கத்தைக் கற்பித்துக்கொண்டு). அ—அதை—விளக்க முடியாது: அது... ஒரு பந்தயத்தின் பேரில்... செய்யப்பட்டது...
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: (கோபத்துடன் வெடித்துக்கொண்டு)]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: அமைதியுடன்]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: வெளியேறும் வழி]
215
Apollon Apollonovich (குழப்பத்துடன்). ஏதோ ஒரு வகையான பந்தயம்—என்று சொல்கிறீர்களா?
மௌனம்.
Apollon Apollonovich. சரி, அது எத்தகைய பந்தயம்?..
மௌனம்: Nikolai Apollonovich தன் தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறார்.
Apollon Apollonovich (வலியுறுத்தி). இல்லை—அது என்ன பந்தயம்?..
Nikolai Apollonovich. நான் மௌனமாக இருப்பேன் என்று வாக்குறுதி அளித்துவிட்டேன்.
Apollon Apollonovich (ஆவேசத்துடன், அவர் சொல்வதைக் காதில் வாங்காமல்). இல்லை, அது என்ன பந்தயம்! இல்லை, அது என்ன பந்தயம்!! "இல்லை... இல்லை... என்ன இது..." (அவன் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டே, உதடுகளை இறுக்கிக்கொண்டு தன் மகனை நோக்கி விரைந்து செல்கிறான்; அறியாமலேயே, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சைத் தாக்க எண்ணுவது போல அவன் தன் கையை ஓங்குகிறான்; ஆனால் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அசையாமல் நிற்கிறான்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் மீது தன் தொலைதூரப் பார்வையை, சவால் விடுக்கும் வகையில் அகல விரிந்த கண்களுடன் அவன் பதிக்கிறான்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் திகைப்புடன் தன் கையைத் தாழ்த்தி, தன் விலாப்பகுதியைப் பற்றிக்கொள்கிறான்—நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் அந்தப் பனிக்கட்டி போன்ற, இயல்புக்கு மாறான அமைதியால் தான் உடைந்துபோனது போல—பின்னர் ஒரு மூதாட்டியைப் போல, களைப்பு மிகுந்த, கண்ணீர் ததும்பும் குரலில் பேசுகிறான்.) "இது சரியல்ல, என் அன்பு மகனே—நீ வெட்கப்பட வேண்டும்..." (நம்பிக்கையுடனும், ஏதோ ஒரு ஆர்வத்துடனும்.) "ஒரு பந்தயமா—அப்படிச் சொல்கிறாயா? 'நீயா!... இதற்கு என்னதான் அர்த்தம்?'"
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (களைப்பு மிகுந்த குரலில், ஆன்மாவை ஊடுருவும் நேர்மையுடன்—ஆனால் தன் தந்தையை நோக்கிக் கூறாமல், ஏதோ மூன்றாம் நபரை நோக்கிப் பேசுவது போல): "அங்கே, அந்த நடன விருந்தில், நான் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட விரும்பினேன்; நான்—உன்னை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தேன்—ஆனால் நீயோ—ஓடிவிட்டாய்."
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (திகைப்புடன்): "நானா... நானா... நான் பார்த்தேன்—நான்தான்... நீயும் சரி, மற்ற அனைவரும் சரி—கவனம் சிதறிப்போயிருந்ததைப் பார்த்தேன்; அங்கே ஏதோ ஒன்று... சரி, உனக்கே தெரியுமே... அங்கே நின்றிருந்தது: ஏதோ ஒரு பெண்மணி... அதனால் நானும், சொல்லப்போனால்..."
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (தன்னிடமே பேசிக்கொள்வது போல): "ஆனால் இப்போது—என்னால் முடியவில்லை... இக்கணமே—திடீரென்று என் மீது ஒரு பெரும் சுமை வந்து அமர்ந்துவிட்டது..."
5 *மூலத்தில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தவை: [திடீரென்று] திடீரென்று*
6 *மூலத்தில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தவை: தன் தந்தையை நோக்கிக் கூறாமல், தன் தந்தையின் தலைக்கு மேலாகப் பார்ப்பது போல,*
*வேறொருவரை நோக்கி*
7 *மூலத்தில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தவை: என் அன்பு நண்பரே,*
216
"நான் உன்னிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்வேன்; ஆனால் இப்போதைக்கு என்னைச் செல்ல விடு: நான்..."
"எனக்கு ஒரு பத்து நிமிடங்கள் கொடுங்கள்—*அது* உண்மையில் எத்தகைய உருவம் கொண்டு என் முன் வந்து நிற்கிறதோ, அதுதானா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள மட்டுமே... நான் விரைவில் திரும்பி வருவேன்; அப்போது நான் *எல்லாவற்றையும்*—முழுமையாக எல்லாவற்றையும்—விளக்கிச் சொல்வேன்... நான் அனைத்தையும் தாங்கிக்கொள்வேன்... என் நேரம் வந்துவிட்டது; ஆம்—நான் குற்றமற்றவனாயினும் குற்றவாளிதான்; உங்கள் முன் குற்றவாளியாக நின்றாலும், உண்மையில் நான் நிரபராதிதான். ஆனால் என் சொந்தச் சிந்தனைகளின் செயல்பாடுகளே, ஒரு பனிச்சரிவு போல என் மீது இடிந்து விழுந்து, பின்னர் இறுகிப் பாறைகளாக—பைத்திய நிலையின் 'கௌரிசங்கரங்களாக'—மாறி நிற்கும் என்று நான் எப்படி கற்பனை செய்திருக்க முடியும்?" அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச் (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல் தொனியால் முழுமையாக நிலைகுலைந்துபோய், முதலில் பயத்தில் விலகுவது போல அவரிடமிருந்து பின்வாங்குகிறார்; பின்னர் வியப்புடன் செவிசாய்க்கிறார்): "நீர் உமது கௌரவத்தின் மீது சத்தியம் செய்தீரா? அது... அது என்னவென்றால்... நான், சொல்லப்போனால்... என் கௌரவத்தின் மீதான சத்தியம்... ம்... ம்... இது மிகவும் தெளிவற்ற ஒரு விளக்கம் போலிருக்கிறதே. எனக்குப் புரியவில்லை. சரி, தொடர்ந்து பேசுங்கள்... உங்களை நீரே தேற்றிக்கொள்ளுங்கள், மனிதரே!" ...என்னை... உமது சிந்தனைகள் மூலம்... மற்றும் நீர் சொல்ல விரும்புவதன் மூலம்—உம்மைப் பற்றி விளக்கிச் சொல்லும்... (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அவசரமாகக் கதவு கைப்பிடியைப் பற்றிக்கொள்கிறார்; தன் சொந்த அறைக்குள் ஓடிவிட அவர் எண்ணுகிறார். ஆனால் அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச், நிக்கோலாயின் கையில் இறுகப் பற்றப்பட்டிருந்த அன்னா பெத்ரோவ்னாவின் கடிதத்தைக் கண்டு, அவரைத் தடுத்து நிறுத்துகிறார்.) நில்லும்: * இடையில், நான் உம்மிடம் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்... (அவர் எதிர்பாராத விதமாகத் தன் மகனை நெருங்கி, அவன் தோள் மீது தன் கையை வைக்கிறார்; இதனால் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வலியுடன் திடுக்கிடுகிறார். அப்பல்லோ அப்பல்லோனோவிச், அன்னா பெத்ரோவ்னாவின் கடிதத்தை நிக்கோலாயின் முகத்திற்கு நேராக ஆட்டுகிறார்.) இதோ... ஒரு கடிதம்: உம்முடைய தாயார், அன்னா பெத்ரோவ்னாவிடமிருந்து வந்திருக்கிறது. (அவர் தன் மகனை ஊடுருவிப் பார்க்கும் ஒரு பார்வையால் அளவிடுகிறார்.) மேலும், நான் உனக்கு ஒரு மிக முக்கியமான விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த விரும்பினேன்—அது மாற்றியமைக்கக்கூடிய... (அவர் அறையைச் சுற்றி நடந்தபடியே, தன் விரலை அசைத்துத் தனக்குத்தானே தன் கருத்தை வலியுறுத்திக் கொள்கிறார்)... நமது குடும்ப... *தற்போதைய நிலை*... என்று சொல்லலாம்... சுருக்கமாகச் சொன்னால்: (திடீரென நின்று, தன் புருவங்களை உயர்த்தியவாறு) அன்னா பெட்ரோவ்னா திரும்பி வந்துவிட்டார்... அவருக்கு ஒரு எண்ணம் இருப்பதாக அவர் என்னிடம் தெரிவித்தார்...: (மீண்டும் நடக்கத் தொடங்குகிறார்.) அன்னா பெட்ரோவ்னா—என் நண்பர்—ஒரு செயலைச் செய்திருக்கிறார்; அது... ம்ம்... அது எல்லாமே... மிகவும்...
d *முதலில் எழுதியது:* [சரி] சற்று தெளிவற்ற...
* *முதலில் எழுதியது:* உன்னை நீயே தேற்றிக்கொள்...
* *முதலில் எழுதியது:* பொறு, கோலென்கா:
z *முதலில் எழுதியது:* ...இங்கே... [மீண்டும்] குடியேற...
„ *முதலில் எழுதியது:* ...தொடக்கம்...
217
...எனக்கு விவரிக்கக் கடினமான ஒன்று [கோலென்கா]... (தன் நிதானம் முழுவதையும் வரவழைத்துக்கொண்டு, அவர் நின்று தன் கால் விரல் நுனிகளில் உயர்ந்து நிற்கிறார்.) அதைத் தகுதியா—... (மீண்டும் தன் முழுப் பாதங்களையும் தரையில் ஊன்றுகிறார்)—...க்க... (திடீரென நிறுத்துகிறார்.) சுருக்கமாகச் சொன்னால்—அந்தச் செயல் எல்லோருக்கும் நன்கு தெரிந்ததே: நீ நிச்சயமாகக் கவனித்திருப்பதைப் போல—நான்... நான்... உன் முன்னிலையில் விவாதிக்காமல் தவிர்த்த ஒரு செயல் அது: உன் இயல்பான... ...ஒருவரின் உணர்வுகளுக்கு... மரியாதை அளிக்கும் பொருட்டு... நிச்சயமாக (அவர் தன் காலணிகளைத் தரையில் தேய்த்தபடியே, தன் மேலங்கியின் நாடாவை முடிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்), அவரது வருகை ஒரு ஆச்சரியமே—முழுமையான ஆச்சரியம்!
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (மனம் வேறெங்கோ சஞ்சரிக்க, தான் அங்கிருந்து விடைபெற அனுமதிக்கப்படாததால் தவித்தவாறு): யார் இதை...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: நான் சொல்வதும் அதைத்தான்: யார் இதை நினைத்திருக்க முடியும் (குழப்பத்துடன் தன் கைகளை விரித்து, தோள்களைக் குலுக்கியவாறு, தனக்குத்தானே ஒரு வணக்கம் செலுத்துகிறார்)—அன்னா பெட்ரோவ்னா... டொலிடோவிலிருந்து... திரும்பி வர விரும்புவார் என்று... இங்கே... ஒரு முழுமையான ஆச்சரியம்—நீ ஊகிப்பதற்கு எல்லா நியாயங்களும் இருப்பது போலவே—ஒரு மாற்றத்தில் முடிவடையக்கூடும் (அவர் ஒரு விரலை உயர்த்துகிறார்; அவரது குரல் அறை முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது)... நமது 'அரசின் சக்கரத்தில்'—மன்னிக்கவும்: நமது குடும்பச் சூழலில்—*வெளிப்படையாக* (en face) எதுவும் மாறாது; ஆனால் *அடிப்படை நிலையில்* (en bas)—அது மாறுகிறது... ஒன்று, அனைத்தும் முன்பிருந்தபடியே தொடரும்; அல்லது... (அவர், அங்கே இல்லாத அன்னா பெட்ரோவ்னாவுக்கு முன்னால் குனிந்து வணக்கம் செலுத்துகிறார்): உங்களை மிகவும் வரவேற்கிறேன்... விஷயம் இதுதான்... நான்... ...எண்ணிப் பார்க்கையில்—உணர்வுகளின் இயல்புத்தன்மையையும்... அதுபோன்ற பிற விஷயங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டால்... சரி... அது... அது... அது... ஆனால் அதைப் பற்றி நாம் பிறகு பேசுவோம்... இங்கிருந்து அகலுங்கள்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அவசர அவசரமாகத் தனது படிப்பு அறைக்குள் பாய்ந்து செல்கிறார்; ஒரு பெட்டியை நோக்கித் தன்னை வீசிக்கொண்டு, அதைத் திறந்து, அதிலிருந்து ஒரு கடிகார இயங்குமுறையுடன் பொருத்தப்பட்டிருந்த மத்தி மீன் டின் ஒன்றை வெளியே எடுக்கிறார்; அதை மேஜையின் மீது வைத்துவிட்டு, கண்கள் பிதுங்க, தான் சிலையாகிப்போனது போல, அதை உற்றுப் பார்க்கிறார்; பின்னர் அவர் நிமிர்ந்து நின்று, அந்த மத்தி மீன் டின்னுக்கு மேலாகத் தன் கைகளைத் துயரத்துடன் பிசைந்துகொள்கிறார்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (மேற்கூரையை நோக்கித் தன் பார்வையைச் செலுத்தியவாறு): ஆ... அதோ அது இருக்கிறது: அது நிகழ்ந்தேவிட்டது! (வெறித்த கண்களுடன், அவர் தன் தலையை அந்த மத்தி மீன் டின்னுக்கு மேலாகக் குனித்து, அதன் மீது தலைகீழாக நின்றுகொண்டிருப்பவர் போல, அதை மிகக் கூர்மையாக ஆராய்கிறார்.) (தன் கைகளை விரித்து, தோள்களைக் குலுக்கிக்கொள்கிறார்.) பிறகு அது தொடங்கியது—திடீரென்று...
"பிறகு அது தொடங்கியது—திடீரென்று...
218
...அவள்.) ஒரு மத்தி மீன் டின்—வெறும் ஒரு மத்தி மீன் டின் மட்டுமே... (ஒருவித நோயுற்ற குறும்புத்தனத்துடன்.) ஆனால் நான்—நான் அதை ஆற்றில் வீசிவிட்டேன்... (ஒருவித நோயுற்ற நகைச்சுவையுடன், அந்த மத்தி மீன் டின்னை நோக்கி விரலால் குத்தியவாறு—வேகமாகப் பேசுகிறார்.) நீ முழுவதும் மத்தி மீன் எண்ணெயால் கறைபட்டுவிட்டாய், இதைக் கேள்... (ஏதோ ஒன்றை ஆழ்ந்து சிந்தித்தவாறு.) மத்தி மீன்களைச் சாப்பிட்டார்கள்... மத்தி மீன் டின்களைச் செய்தார்கள்... (நிமிர்ந்து நின்று, மேஜையின் மீது தன் கையால் ஓங்கி அறைந்தவாறு.) இது வெறும் ஒரு மத்தி மீன் டின் மட்டுமல்ல—மிகவும் பயங்கரமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு மத்தி மீன் டின் இது!
4000

 இல்லை, இல்லை, அவன் திரும்பி வரமாட்டான். (தன் தலையை இரு கைகளுக்குள்ளும் தாங்கியவாறு, அவர் படுக்கையறைக்குச் செல்கிறார்; செல்லும் வழியில் படிப்பு அறையின் விளக்கை அணைக்கிறார்; படிப்பு அறை முழுவதும் நிலவொளியால் பசுமை பூசியதுபோல் காட்சியளிக்கிறது; சிறிய படுக்கையறையில் ஒரு ஊதா நிற ஒளி மின்னுகிறது; அங்கே நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், படிப்பு அறையை நோக்கியவாறு, ஒரு விசித்திரமான, உணர்ச்சியற்ற, களைப்பு மிகுந்த முகபாவனையுடன் அமர்ந்திருப்பது தெரிகிறது.)
இச்சமயத்தில், அந்த நடன விருந்தில் நடந்த நிகழ்வுகள், அன்னா பெட்ரோவ்னா திரும்பி வந்த செய்தி மற்றும் தன் மகனுடனான உரையாடல் ஆகியவற்றால் மதிமயங்கிப்போனதுபோல் தோன்றும் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ், படிப்பு அறையின் விளக்கை அணைத்தவாறே, மஞ்சள் நிறப் படுக்கையறையை நோக்கி ஓடுகிறார்; அவர் அங்கே ஓடிக்கொண்டே கைகளை ஆட்டிச் சைகை காட்டுவது தெரிகிறது; அவர் செல்லும்போது, ​​அவரது மேலாடையின் விளிம்பு விலகி விரிய, மஞ்சள் நிற பின்னலாடை அணிந்த அவரது கோழி போன்ற மெலிந்த கால்கள் வெளியே தெரிகின்றன; அவர் ஏதோ முணுமுணுக்கிறார்; பின்னர், திடீரென நின்று, எதையோ பற்றுவதற்குத் தயாராகக் கையை நீட்டியவாறு, வேகமாக மூக்கை உறிஞ்சத் தொடங்குகிறார்; ஆம், காற்றில் பறக்கும் அந்துப்பூச்சிகளைப் பிடிப்பதுபோலவே; அவர் மெல்ல ஒரு நாற்காலியை நோக்கி ஊர்ந்து செல்கிறார்.?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கண்ணுக்குத் தெரியாத எதையோ நோக்கி மெல்ல நகர்ந்தவாறு): டி-டி-டி-டி...* (தன் கையால் ஒரு விரைவான அசைவைச் செய்து, எதையோ பற்றிக்கொள்கிறார்.) சனியன் பிடித்த ஈ... (அவர் ஈயைப் பிடித்த இரு விரல்களையும் தன் மூக்கருகே கொண்டுவந்து உற்றுப் பார்க்கிறார்; பின்னர், மறு கையால், மிகுந்த ஆவேசத்துடன், அந்த ஈயின் இறக்கைகளையும் கால்களையும் பிய்த்து எறிகிறார்; இன்னும் ஆத்திரம் தணியாதவராய், கையில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏந்தியவாறு படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே ஓடி வருகிறார்; புத்தக அலமாரிகளைத் தன் விரல்களால் தொட்டுப் பார்க்கிறார்;
மேலும் ஆவேசத்துடன் முணுமுணுக்கிறார்.) தூசு... தூசு... உனக்குத் தெரியுமா?.. பார்க்க விரும்புகிறாயா?.. எவ்வளவு அருவருப்பானது! தூசு—உங்களுக்குத் தெரியுமே, *tili*—அதனுள் பாக்டீரியா நுண்ணுயிரிகள் உள்ளன... (துடைத்துக்கொண்டே
° முதலில்: (ஒரு விசித்திரமான, பைத்தியக்காரத்தனமான குறும்புடன்)
" முதலில் தொடங்கப்பட்டது: எதையோ நினைவுகூர்ந்து, ஒரு நோயுற்ற நகைச்சுவையுடன், சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டே
р முதலில்: ஆம், ஆம்: அவன் சாப்பிட்டான்
* தொடர்ந்து வந்தது: இல்லை, இல்லை: பெப்பி பெப்போவிச் பெப்பி...
т தொடர்ந்து வந்தது: அந்தச் சிறிய படிப்பு அறையில்
у தொடர்ந்து வந்தது: திடீரென்று
Ф தொடர்ந்து வந்தது: [எதையோ] பறிக்கத் தயாராக இருக்கும் கையுடன்
х தொடர்ந்து வந்தது: [ஆ] வாஃப்! (இந்தக் கடைசி ஒலியைக் கேட்டதும், அவன்...)
з தொடர்ந்து வந்தது: பிறகு,
+ தொடர்ந்து வந்தது: புத்தக அலமாரிகளின் தூசு
219
தன் விரலைத் தன் மேலங்கியின் மீது துடைத்துக்கொண்டே, அவன் நடைபாதைக்குள் அடியெடுத்து வைத்து, கையில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏந்தியவாறு நடந்து செல்கிறான்.)
Nikolai Apollonovich (சிறிய படுக்கையறையிலிருந்து): இல்லை, இல்லை: என் *கால்கள்* அல்ல (அவன் தன் கால்களைத் தடவிப் பார்ப்பது தெரிகிறது), ஆனால் மென்மையான பாகங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன... (அவன் எழுந்து, அந்தச் சார்டின் தட்டை நோக்கித் தன்னை இழுத்துச் செல்கிறான்; அப்போது சிறிய படிப்பு அறையின் விளக்கை ஒளிரவிடுகிறான்.) அப்படி எதுவும் நடக்கவே இல்லை: அது ஒரு சித்தப்பிரமை, ஒரு படுகுழி, ஒரு பேரிடி; அவள் வந்தாள், அவள் நசுக்கினாள்... கசாப்புக் கடைக்காரனின் கத்தியின் கீழ் அகப்பட்ட காளையைப் போல...
(அவன் சார்டின் தட்டின் அருகே நின்றுவிடுகிறான்.) ஒரு சார்டின் தட்டு—வெறும் ஒரு சார்டின் தட்டுதான். ஒரு கடிகார இயங்குமுறையுடன் கூடியது... அது ஆற்றில் இருக்கும்—இப்போதே, இந்த நிமிடமே... (ஒரு நோயுற்ற புன்னகையுடன்.) இப்படித்தான் நான் அதைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்... (அவன் சார்டின் கிண்ணத்தை நோக்கி ஓடிச்சென்று, நடுங்கும் கைகளால் அந்த கடிகார இயங்குமுறையின் திருகாணியைச் சுற்றுகிறான்.) ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம், பத்து மணி நேரம், இருபத்து நான்கு மணி நேரம்!.. (P. தன் தலையைச் சார்டின் கிண்ணத்தின் அருகே கொண்டுசென்று, ஒருவிதமான புனிதமான திகிலுடன் அதிலிருந்து பின்வாங்குகிறான்.) டிக்... டிக்... டிக்... (மிகப்பெரிய, களைப்பு கலந்த மனநிறைவுடன்.) இப்போது—ஆற்றுக்குள்... இனி அந்தச் சார்டின் கிண்ணம் இருக்காது. {ஆனால் சார்டின் கிண்ணத்தை ஆற்றுக்கு எடுத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அவன் உதவியற்ற நிலையில் ஒரு நாற்காலியில் சாய்ந்துவிடுகிறான்; உடனடியாகவோ அல்லது தூங்கிவிடுகிறான், அல்லது ஒரு வேதனை மிகுந்த மயக்க நிலைக்குச் செல்கிறான், அல்லது மயங்கி விழுகிறான்; அவனது தலை, மேஜையின் மீது <வீசப்பட்ட> அவனது கைகளின் மீது சாய்ந்துவிடுகிறது; அவன்—உறைந்துபோகிறான்.}
மறுமுனையில் உள்ள கதவு ...அந்த நடைபாதையின் கதவு படாரெனத் திறக்கிறது; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது படிப்பு அறையை நோக்கி கம்பீரமாக நடந்து செல்வது தெரிகிறது; அவருக்கு இருபுறமும், கையில் எரியும் மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகளை ஏந்தியபடி, தூக்கக் கலக்கத்துடன் இரண்டு பணியாளர்கள் உடன் செல்கின்றனர்; அவர்களில் ஒருவன் கையில் ஒரு துடைத்துத் துணியை வைத்திருக்கிறான்; அந்த ஊர்வலத்தின் இறுதியில், அரைகுறை ஆடையுடன், முகத்தில் தூக்கக் கலக்கமும் கோபமும் மேலோங்க செமெனிச் வருகிறான்; பணியாளர்கள் கொட்டாவி விடுகின்றனர்; அந்த ஊர்வலம் படிப்பு அறைக்குள் நுழைகிறது, அங்கே ஒரு விளக்கு பிரகாசமாக எரிகிறது; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அந்தப் பணியாளர்களைப் புத்தக அலமாரிகளுக்கு அருகில் நிறுத்திவிட்டு, தான் மட்டும் பரபரப்புடன் சக்கரங்கள் கொண்ட ஏணியை நோக்கி விரைகிறார்.

செமெனிச் (தன் விரலால் அலமாரிகளைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு): தூசு... ஆமாம், ஒரே தூசுதான்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் பரபரப்புடன் அந்த ஏணியைச் சக்கரங்களில் உருட்டி வெளியே இழுக்கிறார்; பணியாளர்கள் அவருக்கு உதவ ஓடி வருகின்றனர்.

முதல் பணியாளர்: ஐயனே (Your Excellency), இது உங்களுக்குத் தேவையான வேலையா?

பிறகு வந்தது: வருகை
"பிறகு வந்தது: அசைவு
220
இரண்டாவது பணியாளர்: என்னை அனுமதியுங்கள்... உங்களைப் பாருங்கள்—மூச்சு வாங்குகிறதே...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (ஒரு சிறிய ஏணியைச் சக்கரங்களில் உருட்டி அலமாரிகளுக்கு அருகில் கொண்டு செல்கிறார்): இல்லை, இல்லை—பாருங்கள், இதன் நுணுக்கங்கள் உங்களுக்குச் சரியாகத் தெரியாது... (சற்று எரிச்சலுடன்) நீ—சரியாக அங்கே நில்: விளக்கைப் பிடித்துக்கொள்.
செமெனிச் (பணியாளர்களிடம் கண்டிப்பான குரலில்): நீ சரியாக அங்கே நில்: விளக்கைப் பிடித்துக்கொள்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (ஒரு துடைத்துத் துணியைப் பற்றிக்கொண்டு ஏணியில் ஏறுகிறார்; பணியாளர்கள் தங்கள் மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகளை உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு வலது மற்றும் இடதுபுறத்திலிருந்து வெளிச்சம் பாய்ச்சுகின்றனர்): விளக்கைக் கொஞ்சம் மேலே தூக்குங்கள்... இல்லை, அப்படி அல்ல... *இப்படியும்* அல்ல, ஆனால்...
செமெனிச் (ஒரு பணியாளனிடம்): என்ன? பிடி—விளக்கைப் பிடித்துக்கொள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (சாம்பல் நிறம் கொண்ட, ஒரு சிறிய எலிக்குவியலைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் அவர், ஒரு பெரிய துடைத்துத் துணியை அணிந்த தன் கையால் அலமாரியில் துழாவுகிறார்): ஏ? ஐயா, நீங்கள் என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்...? விளக்கைப் பிடிக்கும் முறை *இதுதானா*?
செமெனிச்: இன்னும் மேலே...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: இன்னும் மேலே... சரியாக அப்படியே... (அவர் பரபரப்புடன் இயங்கி, புத்தகங்களின் பின்பக்கங்களை அவசரம் அவசரமாகத் துடைக்கிறார்.)
பணியாளர்கள் தங்கள் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, சத்தமில்லாமல் சிரித்துக்கொண்டு உடல் குலுங்குகின்றனர். செமெனிச் (மெல்லிய குரலில், ஒரு பணியாளரின் விலாப்புறத்தில் முழங்கையால் இடித்துக்கொண்டே): “சரி, உன்னைப் பற்றி என்ன சொல்வது?...” சிரிக்காதே...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (ஏணியின் உச்சியிலிருந்து): தூசு... அட, அதைப் பாருங்கள்... சற்றே பாருங்கள்... நான் இதோ... — ஒரு துணியால்... ஓ, என்ன அழுக்கு... பயங்கரமான அழுக்கு... சரி, சரி: மிக நன்—று!
முதல் பணியாளர்: ஐயா!..
இரண்டாவது பணியாளர்: தங்கள் மேன்மைக்குரியவரே...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: நான் அதை ஒரு துடைப்புத் துடைக்கிறேன்... (துணியை உற்றுநோக்கியவாறு.) நீங்கள் பார்க்க விரும்புகிறீர்களா? (துணியை அந்தப் பணியாளரின் மூக்கருகே நீட்டுகிறார்.)
பணியாளர்: அது தூசுதான், உண்மைதான்...
செமெனிச்: நான் என்ன சொன்னேன்?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (பணியாளரை நோக்கித் திரும்பி): தூசுக்குள் எல்லாமே அடங்கியிருக்கிறது — உனக்குத் தெரியாதா? — நோயை உண்டாக்கும் நுண்ணுயிரிகள் கூட...
செமெனிச் (பணியாளர்களிடமிருந்து விலகிச் சென்று): ஓ, கடவுளே!.. உனக்குப் பகலில் நிம்மதி இல்லை — நம்புவாயா? — இரவிலும் கூட நிம்மதி இல்லை!
[பின்வருவன நிகழ்ந்தன]

 : விளக்கைப் பிடித்துக்கொள்...
221
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: அதுவும்—ஒரு துணியைக் கொண்டு!
செமெனிச் (நடைகூடத்திற்குள் அடியெடுத்து வைத்து): என்னவொரு—*துப்பு, துப்பு, துப்பு*—ஓய்வில்லாத பிறவி இவன்... இவன் உன்னைக் கடித்துத் துவைப்பான்—இங்கும் அங்கும்—சரியாக ஒரு தொல்லை தரும் ஈயைப் போலவே: உன் காதருகே ரீங்காரமிட்டு, நேராக உன் மூக்கிற்குள்ளேயே ஊர்ந்து வருவான்... *துட்ஸ்* (Tuts) தானே திரும்பி வந்திருக்கிறார்... *துட்ஸ்* தன் மகனுடன் இங்கே இருக்கிறார்—இருந்தும், இவர் இந்த "தூசு" விவகாரத்தைக் கிளப்பிவிட்டிருக்கிறார்... (நடைகூடத்தை நோக்கிய கதவைத் திறந்துகொண்டே.) இங்கே தூசு *இருக்காது* என்பது போல... (வெளியேறுகிறார்.)
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (மூச்சு வாங்கிக்கொண்டே, ஏணியிலிருந்து கீழே இறங்கி, துணியை நீட்டுகிறார்): அவ்வளவுதான்... ஓ, ஆம்: மீதமுள்ளவை—நாளை... (தன் நாடித்துடிப்பைச் சோதித்துக்கொண்டு, மூச்சு வாங்குகிறார்.) போதும்... நீங்கள் செல்லலாம்...
பணிவிடைக்காரர்கள் ஏணியைத் திரும்பவும் அதன் பழைய இடத்திற்கே நகர்த்தி வைத்துவிட்டு, நடைகூடத்திற்குள் செல்கிறார்கள்; அப்பல்லோன்
அப்பல்லோனோவிச், அவர்கள் பின்னால் கதவை மூடிய பிறகு, எதையோ எதிர்பார்த்துப் பொறுமையின்றி காத்திருக்கிறார்; நடைகூடத்திற்குள் பணிவிடைக்காரர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.
முதல் பணிவிடைக்காரன் (மூக்கால் சத்தமிட்டு): முன்னும் பின்னும், இங்கும் அங்கும்—சரியாக ஒரு துணிப்பூச்சியைப் போலவே...
இரண்டாவது பணிவிடைக்காரன் (அறிவுறுத்தும் தொனியில்): நம் எஜமானர் ஒரு—ம்ம், ஒரு *விசித்திரமான* மனிதர்: அவர் தன் தூசு விஷயத்தில் முழுமையாகவே மதிமயங்கிப் போயிருக்கிறார்.
முதல் பணிவிடைக்காரன்: அதில் மாற்றுக் கருத்தே இல்லை—அவர் ஒரு *தூசு* நிறைந்த வாழ்க்கையையே வாழ்கிறார்: சற்றும் முக்கியமற்ற விஷயங்களுக்காகவும் அவர் தூசைக் கிளப்புகிறார்.
இரண்டாவது பணிவிடைக்காரன் (அறிவுறுத்தும் தொனியில்): காலத்திற்கு ஏற்றவாறே மனிதர்களும் அமைகிறார்கள்; அவர் ஒரு *பெரிய* மனிதர்—அரசுப் பொறுப்பில் இருக்கும் மனிதர், ஒரு *கிடைமட்ட* மனிதர்; மேலும்—இப்படிப் பல: அவர் புத்தகங்களைக் குவித்து வைக்கிறார்; வர்ணம் தீட்டப்பட்ட ஒரு தெய்வப் படத்தையே உற்றுநோக்குவது போல, அவற்றின் முன் அமர்ந்திருக்கிறார்... ம்ம்—ஆகவேதான் அந்தத் தூசு.
அவர்கள் வெளியேறுகிறார்கள்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் மகனுக்காகவே காத்திருக்கிறார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது; அவர்
நடைகூடத்தை நோக்கிய கதவைத் திறந்து, தன் மகனின் அறைக்குச் சென்று, கதவைத் தட்டுகிறார்; எந்தப் பதிலும் வராததைக் கண்டு, அவர் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்து, உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் தன் மகனுக்கு முன்னால் நின்று சற்றுத் தயங்கி நிற்கிறார்; தரையில் வீசப்பட்டிருந்த ஒரு உருவப்படத்தை அவன் காண்கிறான்; அதை எடுத்து, உற்று நோக்குகிறான்; பின்னர் ஒரு மத்தி மீன் டப்பாவைக் (sardine tin) கவனிக்கிறான்—அவனுக்கு ஆர்வம் மேலிடவே, தன் காதை அந்த டப்பாவின் மீது வைத்து ஒற்றிக்கொள்கிறான்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: ஆஹா, இதைப் பாருங்கள்—அது 'டிக்-டிக்' என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது!
அவன் அந்த உருவப்படத்தையும், அந்த வெடிகுண்டையும் சுமந்துகொண்டு தன் படிப்பு அறைக்குத் திரும்புகிறான்; தன் எழுதும் மேஜையில் அமர்ந்துகொண்டு, முதலில் அந்த உருவப்படத்தை ஆராயத் தொடங்குகிறான்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: ம்ம்?.. ஏதோ ஒரு பெண்மணி...
222
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் திடுக்கிட்டு எழுகிறான்; சட்டென்று தன் கால்களில் பாய்ந்து நின்று, அந்த மத்தி மீன் டப்பா நின்றிருந்த இடத்தை உற்றுப் பார்க்கிறான்; வெறித்தனமான வேகத்துடன் ஒரு இழுப்பறையைத் (drawer) திறந்துகொண்டு, அதனுள் உள்ள அனைத்தையும் துளாவுகிறான்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: இல்லை?.. அது எங்கேதான் போயிருக்கும்... ம்ம்?.. இது என்ன... நானே அதை எங்கேயாவது ஒளித்து வைத்துவிட்டேனா?.. எங்கே?..
அவன் மேஜைக்கு அடியில் குனிகிறான்; பின்னர் புத்தக அலமாரிகளை நோக்கி ஓடி, ஒரு திரையை விலக்கிவிட்டு, புத்தகங்களுக்குப் பின்னால் வெறித்தனமாகத் துளாவுகிறான்.
இதற்கிடையில், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அந்த உருவப்படத்தை ஆராய்ந்து முடித்தவனாய், அந்த மத்தி மீன் டப்பாவை மிகுந்த கவனத்துடன் கூர்ந்து நோக்கத் தொடங்குகிறான்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: மிகவும் விசித்திரமான ஒரு கருவி இது... இதைப் பாருங்கள்—அது 'டிக்-டிக்' என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது... (அவன் அந்தக் கடிகார இயந்திரத்தின் மீது தன் மூக்கை வைத்து ஒற்றிக்கொள்கிறான்.)
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், முழுமையான மனக்குழப்ப நிலையில், அலமாரியிலிருந்து ஒரு தடித்த புத்தகத்தைப் பறித்து, அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அந்த வெற்று இடத்தில் துளாவுகிறான்; அவனது உதடுகள், கைகள், கால்கள் மற்றும் தலை—அனைத்தும் கட்டுப்பாடின்றித் துடிக்கின்றன.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: இது என்ன? இது என்ன... (அவன் புத்தகத்திற்குப் புத்தகமாகத் தரையில் வீசுகிறான்; திடீரென்று, அவன் நின்று செவிசாய்க்கிறான்.) ம்ம்? அது 'டிக்-டிக்' என்று ஓடுகிறது... அது ஓடுகிறது... (அவன் புத்தக வரிசைக்கு இடையே ஊர்ந்து சென்று, ஒரு புத்தகத்தைப் பறித்து வெளியே எடுக்கிறான்.) இல்லை... (அவன் அடுப்பை நோக்கி ஓடி, தன் கையை அதற்குள் நுழைத்து, துளாவியபின் மீண்டும் வெளியே எடுக்கிறான்—அவன் கை கரியால் கறுத்துப்போயிருக்கிறது; அவன் தன் நெற்றியைப் பற்றிக்கொள்கிறான்—அங்கே மூன்று கரிய விரல்களின் தடம் பதிகிறது—பின்னர் கூர்ந்து செவிசாய்க்கிறான்.) அது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது!..
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அந்த வெடிகுண்டின் மீது குனிந்தவாறு). அது 'டிக் டிக்' என்று ஒலிக்கிறது...
Nikolai Apollonovich (எழுதும் மேசையை நோக்கி மெல்ல நகர்கிறார்—அவர் கையில் அறியாமலே ஒரு தடிமனான புத்தகம் இறுகப் பற்றப்பட்டிருக்கிறது—சிறிய மேசைக்கு அருகில் நின்று, அந்த 'டிக் டிக்' ஒலி எங்கிருந்து வருகிறது என்று தன் கையால் தேடுகிறார்). அது ஒலிக்கிறது... (பேரச்சத்துடன்.) என் வயிற்றுக்குள்...!? (கண்களைத் திருப்பிக்கொண்டு, மேசையிலிருந்து ஒரு கைக்கடிகாரத்தைப் பாய்ந்து எடுக்கிறார்.)
[இடைநிறுத்தம்.] Apollon Apollonovich (தன் விரலால் அந்தப் பரப்பின் மீது தடவிப் பார்க்கிறார்
[அடிக்குறிப்பு: இங்கே பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது: ஒரு வெற்று இடம்]
[அடிக்குறிப்பு: இங்கே பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது: ஏதோ ஒரு காரணத்தினால்]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: "அது என் வயிற்றுக்குள் இருக்கிறது!"]
[அடிக்குறிப்பு: இங்கே பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது: தன் வயிற்றின் மீது]
[அடிக்குறிப்பு: முதலில் இவ்வாறு இருந்தது: "ஏ—என்னது, அது திறந்திருக்கிறதே!"]
223
...அதாவது அந்தச் சார்டின் டப்பாவின் பரப்பின் மீது). ஏ—என்னது, அது *உண்மையிலேயே* திறந்திருக்கிறதே!* ஏதோ ஒரு காகிதத் துண்டால் ஒட்டி மூடப்பட்டிருக்கிறது, அவ்வளவுதான்... ஆனால் நானோ—கத்தியை வைத்து அதைத் திறக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்தேன்... லெ... (தன் கத்தியைத் தேடி, அதைச் சொடுக்கித் திறந்து, சார்டின் டப்பாவை நோக்கி நீட்டுகிறார்.)
Nikolai Apollonovich (பேரச்சத்தில் கர்ஜித்தவாறு). அம்மா—! அவன் அதை எடுத்துவிட்டான்...!?
Apollon Apollonovich—அவர் அப்போதுதான் சார்டின்
டப்பாவை நெம்பித் திறந்து, அதன் மூடியை மேலே உயர்த்தியிருந்தார்—திடீரென அதிர்ச்சியடைந்து,
தன் தலையை நிமிர்த்துகிறார்; அதே கணத்தில், Nikolai Apollonovich அறைக்குள் பாய்ந்து நுழைகிறார்; முழுமையான பைத்தியக்காரத்தனத்தின் வெறியில், தன் தலைக்கு மேலே ஒரு தடிமனான புத்தகத்தை ஓங்கியவாறு வருகிறார்.
Nikolai Apollonovich (தன் தந்தை சார்டின்
டப்பாவின் மீது [குனிந்து] நிற்பதைப் பார்த்தவாறு). “என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்?!... நிறுத்துங்கள்!... என்னது, அது... அது... அது...”
Nikolai Apollonovich அந்தச் சார்டின் டப்பாவைப் பறிப்பதற்காக எழுதும் மேசையை நோக்கிப் பாய்ந்து செல்கிறார்; Apollon Apollonovich டப்பாவை வைத்திருந்த தன் கையைத் திடுக்கிட்டுப் பின்னிழுக்கிறார்; Nikolai Apollonovich அவர் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, டப்பாவை அவரிடமிருந்து பலவந்தமாகப் பறித்துக்கொள்கிறார்; அதை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அவர் நடைபாதையை நோக்கி ஓடுகிறார்; Apollon Apollonovich—அவர் அணிந்திருந்த மேலங்கியின் ஓரங்கள் காற்றில் பறக்க—அவரைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடுகிறார்; Nikolai Apollonovich தடுமாறி விழுகிறார்; சார்டின் டப்பா அவர் கைகளிலிருந்து நழுவிப் பறந்து சென்று, சுவரில் மோதி, தரையில் விழுகிறது; நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச், தன் முகத்தைத் தன் கையால் மூடியவாறு, பாதி குனிந்த நிலையில் அப்படியே உறைந்து நிற்கிறார்; அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் விரைவாகக் குனிந்து, அந்தச் சார்டின் டப்பாவைத் தட்டி எடுத்துக்கொண்டு, அதனுடன் எழுதுமேஜையை நோக்கித் துரிதமாக ஓடி வருகிறார்; பின்னர், பெரும் திகைப்புடன், அதன் உள்ளடக்கங்களை மேஜையின் மீது கொட்டுகிறார்—அது நுண்ணிய மஞ்சள் நிற மணல்; அந்த மணலுடன் சேர்த்து, ஒரு சிறிய பொட்டலமும் வெளியே விழுகிறது.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (கடுமையாகவும், அதே சமயம் திகைப்புடனும்): “அந்தச் சார்டின் டப்பா மணலால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது... இந்த விசித்திரமான—மிகவும் விசித்திரமான, அசாதாரணமான—சூழ்நிலையை விளக்குங்கள்.”
நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் (தன் தோள்களிலிருந்து பல லட்சம் டன் எடை நீங்கியது போன்ற உணர்வுடன்): “மணலா...?” (அவர் தன் முகத்தை மூடியிருந்த கையை விலக்கி, உணர்ச்சிப் பெருக்கால் நிலைகுலைந்து, ஒரு கைநாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்கிறார்.) “ஓ... ஓ... ஓ... கடவுளுக்கு நன்றி.”
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (அவர் அந்தச் சிறிய பொட்டலத்தை எடுத்துப் பிரித்து, பெரும் வியப்புடன், இரண்டு விரல்களால் அதிலிருந்து ஒரு காய்ந்த அத்திப்பழத்தை வெளியே எடுக்கிறார்): “ஒரு அத்திப்பழம்... மேலும்...” (அவர் அதை உற்று நோக்குகிறார்—[நேரம்]
[z] *அடுத்து வந்தது:* குண்டு
[`] *அடுத்துத் தொடங்கியது:* ("குண்டு" என்ற வார்த்தை ஒலித்ததும், அந்த மத்தி மீன் டப்பா...) [d] *அடுத்து வந்தது:* ...சரியாக அந்த கணத்தில்
[°] *அடுத்து வந்தது:* — கட்டுப்படுத்த முடியாத பேரச்சத்துடன்;
224
...[காகிதச் சீட்டை விரிக்கிறார்]... வெண்ணெய்...
Nikolai Apollonovich (தனது சாய்வு நாற்காலியில் இருந்தவாறே, இன்பமயமான களைப்புடன் கையை அசைத்து). ஒரு அத்திப்பழமும் வெண்ணெயும்... அப்படியென்றால்—இது வெறும் ஒரு கேலிதான்.
Apollon Apollonovich (காகிதச் சீட்டில் எழுதப்பட்டிருப்பதைப் படித்துக்கொண்டு). பொறு—இது என்ன? இதில் இப்படி எழுதியிருக்கிறதே: "வாழ்த்துகள்: வெண்ணெயுடன் கூடிய ஒரு அத்திப்பழம்"... எனக்குப் புரியவில்லையே... வெண்ணெயுடன் கூடிய அத்திப்பழம் என்றால் என்ன அர்த்தம்?
Nikolai Apollonovich (அதே இன்பமயமான களைப்புடன்). ஆம்—ஆமாம்: வெண்ணெயுடன் கூடிய அத்திப்பழம் தான்... எத்துணை ஆனந்தம்...
Apollon Apollonovich (கோபத்துடன்). ஆனால் உருவக ரீதியாகப் பார்த்தால், அதற்கு அர்த்தம்—ஒரு "அத்திப்பழச் சைகை" (fig sign) என்பதாகும்.
Nikolai Apollonovich. ஆம், ஆமாம்: வெண்ணெயுடன் கூடிய அத்திப்பழச் சைகைதான்.
Apollon Apollonovich. ஆனால் *இது*... *இது*... பொறு: இது என்ன? ஒரு ஏளனமா...
Nikolai Apollonovich (எதுவும் புரியாமல், இன்பமயமான களைப்புடன், தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு). ஆம், ஆமாம்: அப்படியென்றால் அவர்கள் வெறும் ஒரு "அத்திப்பழச் சைகையை" மட்டுமே அனுப்பியிருக்கிறார்கள்... எத்துணை ஆனந்தம்.
Apollon Apollonovich (கோபத்துடன் மூச்சிரைத்து). ஆனால், என் நண்பனே—*இது*... *இது*... ஏதோ ஒரு பொருத்தமற்ற சூழல்; உனக்கே அவமானத்தை விளைவிக்கக்கூடிய ஒன்று... இந்த "அத்திப்பழச் சைகை" என்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட *பந்தயத்துடன்* தொடர்புடையது அல்லவா...?
"ஒரு பந்தயம்,"—என்று நீ சொன்னாய். Nikolai Apollonovich: நானும்... நானும்... (களைப்புடன்.) ஆம்—ஆமாம்: அதில் ஒரு பந்தயம் சம்பந்தப்பட்டிருந்ததுதான்... (சாய்வு நாற்காலியிலிருந்து எழுகிறார்.) பார், நான் ஒரு *டோமினோவாக* (Domino) இருந்தேன்: ஒரு பெண்மணியுடன்—ஒரு *demimondaine*-உடன்—நான் கேலி செய்தேன்; ஒரு மாறுவேட விருந்துக்கு (masquerade) ஒரு டோமினோவாகச் சென்றேன்... அவள் என்னைப் பார்த்து: "டோமினோ," என்று அழைத்தாள். அப்படியே, நான் ஒரு டோமினோவாக மாறிவிட்டேன். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அந்தக் கற்பனைக் கதையை மிகுந்த மனநிம்மதியுடன், நம்பிக்கையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு): அவளோ... உன்னிடம்... இதைப் பற்றி... (அவர் முகத்தில் ஒரு முதியவருக்கே உரிய மெல்லிய புன்னகை விரிகிறது.) "இதோ உனக்கு... *மே-மே*... வெண்ணெய் தடவிய அத்திப்பழம்!"... சரி—(தன் புருவங்களை உயர்த்திக்கொண்டு)—அது ஒன்றும் நகைச்சுவை இல்லாததல்ல...
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தன் சட்டைக்கையின் சிவப்புப் பகுதியால் தன் நெற்றியைச் சோர்வுடன் துடைத்துக்கொள்கிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: நீ எனக்கு மேல் எதுவும் சொல்லத் தேவையில்லை; நீயே சொல்கிறாயே—நீ மௌனம் காப்பதாக... உன் கௌரவத்தின் மீது சத்தியம் செய்திருக்கிறாய் என்று... (சோர்வுடன்.) என் அன்பு மகனே, உனக்கு மட்டும் எப்படித்தான் இத்தகைய... சொல்லப்போனால்... சிறுபிள்ளைத்தனமான... நான் சொல்லப்போனால்—குறும்புத்தனமான செயல்களைச் செய்வதில் சோர்வே ஏற்படுவதில்லை? இது எப்போதும் இப்படித்தான் இருக்கிறது... (குரல் மென்மையடைய) *மே-மே*, *மே-மே*...
(தன் மகனை அவர் நோக்கும் பார்வையில், அமைதியான, சோர்வு கலந்த, அதே சமயம் மிகுந்த வாஞ்சை நிறைந்த ஏதோ ஒன்று மின்னி மறைகிறது.) என் அன்பு மகனே—நாம் கோபித்துக்கொள்ள வேண்டாம்; சொல்லப்போனால், சண்டையிட்டுக்கொள்ளவும் வேண்டாம்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கோலென்கா—(தன் மேலங்கியின் நாடாவை மீண்டும் கட்டிக்கொண்டே)—நமக்கு மனிதாபிமானக் கொள்கைகள் மிகவும் தேவைப்படுகின்றன.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் திடீரென நடுங்கத் தொடங்குகிறார்; அவரால் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. முழங்காலில் விழுந்த அவர், தன் தந்தையின் கைகளைப் பற்றிக்கொள்கிறார்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: என்னை மன்னியுங்கள்... என்னை மன்னியுங்கள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (மனம் நெகிழ்ந்துபோய், அவன் தலையைத் தடவிக்கொடுக்கிறார்): பரவாயில்லை, பரவாயில்லை... ஆம், ஆம்: அது மிகவும் நல்லதுதான்... என் அன்பு மகனே, என்னிடம் இன்னும் வெளிப்படையாக நடந்துகொள். (கைநாற்காலியை நோக்கி நடந்து சென்று, அதில் அமர்ந்து, மூச்சுவிடத் திணறுகிறார்; (Nikolai Apollonovich தொடர்ந்து ஒருவித மனக்கிளர்ச்சித் தாக்குதலால் (hysteria) அவதிப்பட்டு வருகிறார்.) என் அன்பான மகனே, ஒருவேளை என்—ம்ம், *ம்-ம்*—பதவியின் காரணமாக நீ ஏதோ ஒரு இறுக்கத்தை உணர்கிறாயோ என்னவோ; அந்தப் பதவி—உனக்கே தெரியுமே, *டி-டி-டிஷ்லி*—வீட்டு வாழ்க்கையின் *பொருட்களுடனான* (அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும்)—அதாவது, குடும்ப உறுப்பினர்களுடனான—என் நடவடிக்கைகளில் ஒருவித விலகலையும், உணர்ச்சியற்ற தன்மையையும் கடைப்பிடிக்க என்னை நிர்பந்திக்கிறது. (தன் கையை இதயத்தின் மீது வைத்து அழுத்திக்கொண்டு.) சே! இது என்ன, இதயம் எவ்வளவு வேகமாகத் துடிக்கிறது! (பேச்சை இடையில் நிறுத்திவிட்டு.) அரசுப் பணிகளும், பிற அலுவல் சார்ந்த கடமைகளும் என்னை ஒருவிதத்தில் முடக்கிவிட்டன—அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும்: *ம்-ம்*... அதனால் நீ—என்னை மன்னிக்க வேண்டும்: அவ்வளவுதான்... சில நேரங்களில் நான் மிகவும் களைப்படைந்துவிடுகிறேன். (தன் நாடித்துடிப்பைப் பிடித்துப் பார்க்கிறார்.) என் இதயமும் இப்போது அவ்வளவு சீராக இல்லை... நாம் ஒருவருக்கொருவர் இன்னும் சகிப்புத்தன்மையுடனும், நம்பிக்கையுடனும் நடந்துகொள்வோம். (Nikolai Apollonovich அவரை நோக்கி ஓடி வருகிறார்; Apollon Apollonovich அவரை முத்தமிடுகிறார்.) பரவாயில்லை, பரவாயில்லை... வா மகனே, கவலை வேண்டாம்: நீயும் களைப்படைந்திருக்கிறாய், நானும் களைப்படைந்திருக்கிறேன். படுக்கச் செல்... ஆம்...
(மிகவும் சிரமத்துடன்) அந்த விக்-கை (wig) அங்கேயே வைத்துவிட்டுச் செல்...
Nikolai Apollonovich (மகிழ்ச்சியும் களைப்பும் மேலோங்க, அங்கிருந்து கிளம்பி, தன் அறைக்குச் சென்று, விளக்கை அணைத்துவிட்டு, படுக்கையறையை நோக்கிச் செல்கிறார்;
படுக்கையறைக்குள் நுழையும்போது): அதனால் எனக்குக் கிடைத்த பயன் என்னவோ பெரிதுதான்: எப்பேர்ப்பட்ட *மகிழ்ச்சி*...
Apollon Apollonovich தன் மகனைப் பின்தொடர்ந்து, நீண்ட, களைப்பு மிகுந்த, துயரம் தோய்ந்த பார்வையுடன் உற்றுநோக்குகிறார்; பின்னர் அவர் மூச்சுவிடத் திணறத் தொடங்குகிறார்—தன் இடது கையை விலாப்பகுதியில் வைத்து அழுத்திக்கொண்டு, கூனிக்கூனி, விக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்; அவர் மிகுந்த வேதனையில் இருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது; அவர் தன் கையை மணிச் சங்கிலியை நோக்கி நீட்டுகிறார்; மூச்சுத் திணறல் இன்னும் நீங்காத நிலையிலேயே, அந்த மணியை ஒலிக்கச் செய்கிறார்.
226
Apollon Apollonovich: சே! இது உண்மையில்...
Semenych, வெறும் கால்களுடனும், அரைகுறை ஆடையுடனும் அங்கே தோன்றுகிறார்.
Semenych: கடவுளே... உங்கள் தோற்றம் மிகவும் மோசமாக இருக்கிறதே.
Apollon Apollonovich மூச்சுவிடத் திணறியபடியே, Semenych-ஐ மௌனமாக உற்றுநோக்குகிறார்.
Semenych: ஐயா, என்ன ஆயிற்று? ...இது...
Apollon Apollonovich (தன் நிலையைச் சமாளித்துக்கொண்டு). ஆ—ஆ, Semenych: அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல, உண்மையில்.
Apollon Apollonovich: இல்லை, இல்லை—அது என் வயிறு சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமே. (மௌனமாகி, தன் இதயத் துடிப்பைக் கூர்ந்து கவனிக்கிறார்.)
Semenych (சொற்களால் விவரிக்க முடியாத கனிவுடன்): ஆஹா, பாவம், இந்த அமைதியான ஆன்மா... (மரியாதையுடன்) என் அன்பிற்குரிய எஜமானரே, உங்களைப் படுக்கையில் படுக்கவைக்க எனக்கு அனுமதியளியுங்கள்...
அவர் மென்மையாக Apollon Apollonovich-இன் கையைப் பிடித்து, அவரைப் படுக்கையறையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறார்.
Semenych: நாம் மிகவும் பலவீனமானவர்கள்; நாம் நம்முடைய சிறிய படுக்கைக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் இது—இல்லையென்றால், *தப்-தப்-தப்* என்று இதயம் அடித்துக்கொண்டு, நாம் அறிந்துகொள்வதற்குள்ளேயே, உடல் மெலிந்து தேய்ந்துபோய்விடுவோம்.
Apollon Apollonovich (படுக்கையறை வாசலில் நின்று, Semenych-இடம் உறுதியுடன் பேசுகிறார்): அது வாயுத்தொல்லை... வாயு—உங்களுக்குப் புரிகிறதா?—அது வயிற்றை உப்பச் செய்கிறது; உதரவிதானம் அழுத்தப்படுகிறது... அதுதான் இதயத் துடிப்பின் வேகத்திற்கும் விக்கலுக்கும் காரணமாக அமைகிறது. அது வாயுவின் தேக்கம்.
Semenych: அது வாயுவல்ல—அது உங்கள் இதயம்.
அவர்கள் படுக்கையறைக்குள் செல்கிறார்கள்; உள்ளிருந்து அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் முணுமுணுப்புச் சத்தம் கேட்கிறது.
Semenych: நீங்கள் உங்களை நீங்களே மிகவும் வருத்திக்கொண்டுவிட்டீர்கள்; அது (இதயம்) சோர்வடைந்துவிட்டது—அப்படித் தொடர்ந்து படபடவென்று அடித்துக்கொண்டே இருந்ததில் சோர்வடைந்துவிட்டது.
Apollon Apollonovich-இன் குரல்: "சரி விடுங்கள்..."
Semenych-இன் குரல்: "என்ன?"
Apollon Apollonovich-இன் குரல்: "எல்லாம் தானாகவே சரியாகிவிடும்..."
Semenych-இன் குரல்: "உங்கள் 'சரி விடுங்கள்' என்பதையெல்லாம் உங்களிடமே வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; இங்கே தேவைப்படுவது ஒரு மருத்துவரின் ஆலோசனை... நாம் இருவருமே மிகவும் தளர்ந்து, நலிந்துபோய்விட்டோம்..."
227
Semenych, படிப்பு அறைக்குச் செல்லும் வாசலில் ஒரு சாம்பல் கலந்த பச்சை நிறத் திரையை இழுத்து மூடுகிறார்; அந்தத் திரையின் மீது, Apollon-இன் மொட்டைத் தலையின் நிழல் விழுகிறது.

 ...அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் படிப்பறை; அறை இருண்டுள்ளது.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல்: “அரண்மனை அதிகாரி சப்போஷ்கோவ் வெளியேறும்போது (நிம்மதியுடன்) என்னிடம் விளக்கினார்: ‘மருத்துவர்கள் சொல்வதைக் காதில் போட்டுக்கொள்ளாதீர்கள்... அவர்கள் பொய் சொல்கிறார்கள்: அது—உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா—வெறும் வாயுத்தொல்லைதான், இதயப் பிரச்சினை அல்ல... ஒரு கரி மாத்திரை (charcoal tablet) அந்த வாயுவை உறிஞ்சிவிடும்; அந்த மாத்திரையை வாயில் போட்டுக்கொண்டால், வலி ​​உடனடியாக மறைந்துவிடும்.’”
செமெனிச்சின் குரல்: “மாத்திரை என்பது வேறு விஷயம்; ஆனால் நீங்களே உங்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க முயன்றால்—விஷயத்தை இன்னும் மோசமாக்கிவிடுவீர்கள், ஐயா... மேலும், ஒரு அரண்மனை அதிகாரி ஒன்றும் மருத்துவர் அல்லவே: அவர் கொடுக்கும் சிகிச்சையாலேயே உங்களைக் கொன்றுவிடவும் கூடும்.”
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல்: “சரி, நீ சும்மா...”
செமெனிச்சின் குரல்: “அதில் ‘சரி’ என்று சொல்வதற்கு ஏதுமில்லை... சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் நீங்கள் முணுமுணுத்துக்கொண்டும், காலில் செருப்புடன் சத்தம் எழுப்பியபடியும், படிக்கட்டுகளில் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டும் திரிந்தீர்கள்; அந்த ‘ஆற்றல்’ முழுவதையும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தீர்கள்—சண்டையிடுவது போலவும், உத்தரவுகளை இடுவது போலவும்... அதற்கு என்ன காரணம்?.. (விளக்கும் தொனியில்.) இதயப் பிரச்சினைதான், ஐயா... இந்த நோயால் நீங்கள் உங்களையே வருத்திக்கொள்கிறீர்கள். (சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு.) இதோ, என்னைச் செய்யவிடுங்கள்... உங்கள் நீண்ட உள்ளாடை (long johns): அதை நான் உங்களுக்கு மேலே இழுத்துவிடுகிறேன்... இதோ, இப்படித்தான்—இப்போது போர்வையால் உங்களை இதமாகப் போர்த்திவிடுகிறேன்.” அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல் (சோர்ந்த தொனியில்):
“அது இளம் கோலென்கா பற்றிய விஷயம்... ஹீ-ஹீ-ஹீ... வெளிப்படையாகச் சொன்னால், அது ஒரு இதய சம்பந்தப்பட்ட விவகாரம்... ஒரு பந்தயம் இருக்கலாம்... மற்றும் பலவிதமான... ஹீ-ஹீ... வெண்ணெயில் தோய்த்த சிறிய ‘அத்திப் பழச் சைகைகள்’ (fig-signs)... ஹீ-ஹீ... ஹீ-ஹீ...”
செமெனிச்சின் குரல் (அதிருப்தியுடன்): “ஏதோ ஒரு கொஞ்சும் சிறுபிள்ளைத்தனமான விஷயம் போலிருக்கிறது... உங்களுக்கு ஒரு வயிற்றுப் பட்டையை (belly-band) கட்டிவிடவா?”
அதற்கு மேல் வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், அதை ஏற்றுக்கொள்ளாத செமெனிச்சிடம் தனக்குத் தோன்றிய ஒன்றை விளக்கப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதும்—செமெனிச்சின் குரலை அடக்கிவிடுவது போல—ஒரு முதியவருக்குரிய பரிதாபமான குரலில் உரக்கக் கூவுகிறார் என்பதும் மட்டுமே கேட்கிறது: “அது—உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா—வாயுத்தொல்லைதான்.” செமெனிச் (சிறிய படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வந்தவாறு, தனக்குத்தானே): தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் வாழ்ந்து முடித்துவிட்டான், ஆனாலும்—ம்ம், அதோ பார்...
திரை >

காட்சி எட்டு
இக்காட்சி ஒரு அகலமான சாலையைச் சித்தரிக்கிறது; ...மேடையின் முன்பகுதியின் (proscenium) விளிம்பிலேயே—ஒரு நடைபாதை உள்ளது; மேடையின் வலதுபுறத்தில், ஒரு குதிரை வண்டியின் பின்பகுதி தெரிகிறது; நடைபாதைக்குப் பின்னால், சாம்பல் கலந்த மஞ்சள் நிறத்திலான ஒரு வீடு நிற்கிறது; வீட்டின் மையப்பகுதியில் ஒரு நுழைவாயில் உள்ளது; அந்த நுழைவாயிலுக்கு மேலே, இரண்டு 'கேரியடிட்கள்' (caryatids)—அதாவது, கல்லால் செதுக்கப்பட்ட தாடியுடைய இரண்டு மனித உருவங்கள்—தாங்கி நிற்கும் ஒரு பால்கனி அமைந்துள்ளது; நுழைவாயிலின் இடதுபுறத்தில், ஆயத்த ஆடைகள் விற்கும் ஒரு கடையின் காட்சி ஜன்னல் (display window) உள்ளது; அந்த கண்ணாடிக்குப்பின்னால், பல்வேறு வகையான ஆடைகளுக்கு நடுவே, இரண்டு மெழுகு உருவங்கள்—'மேனிக்கின்கள்'—நிற்கின்றன: அவற்றில் ஒன்று, மாணவர் சீருடை அணிந்த ஒரு ஆணாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது; இந்த மெழுகு உருவத்தின் முகம், நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச்சின் முகத்தை விசித்திரமான முறையில் ஒத்திருக்கிறது; மற்றொரு உருவம், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடினாவைச் சித்தரிக்கிறது; அவள் ஒரு உரோமக் கையுறையை (fur muff) மிகவும் செயற்கையான பாவனையுடன் தன் முகத்தோடு ஒத்திக் கொள்கிறாள்; நுழைவாயிலின் இடதுபுறத்தில், வேறொரு சிறிய கடை அமைந்துள்ளது; அந்தப் பெருநகரத்தின் இரைச்சல் ஒலிகள் கேட்கின்றன; நடைபாதையில் வழிப்போக்கர்கள் நடந்து செல்கின்றனர்; அந்த வழிப்போக்கர்களிடையே, 'பௌலர்' தொப்பிகளும், இறகுகள் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்களின் தொப்பிகளும் மிக அரிதாகவே தென்படுகின்றன; மாறாக, அடர்த்தியான உரோமம் கொண்ட "மஞ்சூரியன்" தொப்பிகளை அணிந்து கடந்து செல்லும் தொழிலாளர்களே மிக அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளனர்; இந்த மஞ்சூரியன் தொப்பிகள் ஒருவிதமான உறுதியான தன்னம்பிக்கையுடன் அசைந்து செல்கின்றன; ஆனால், கடந்து செல்லும் அரசு ஊழியர்களின் முகங்களிலோ, ஒருவித விசித்திரமான குழப்பம் மேலோங்கி நிற்கிறது. அவ்வப்போது மழை பெய்கிறது; அத்தகைய நேரங்களில், விரிக்கப்பட்ட குடைகள் தென்படுகின்றன.
வேகமாகச் செல்லும் ஒரு மாணவன் (ஒரு மாணவியிடம்): என்னவொரு முன்னெப்போதும் இல்லாத ஆற்றல் பெருக்கெடுப்பு!
மாணவி (அந்த மாணவனிடம்): நாம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகளுக்குச் சாட்சியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்! (அவர்கள் வேகமாக நடந்து கடந்து செல்கின்றனர்.)
மஞ்சூரியன் தொப்பி அணிந்தவன் (அதே போன்ற தொப்பி அணிந்த மற்றொருவனிடம்): நாம் தொடர்ந்து முன்னேறிக்கொண்டே இருந்தோம், முன்னேறிக்கொண்டே இருந்தோம். (அவர்கள் வேகமாக நடந்து கடந்து செல்கின்றனர்.)
அரசு ஊழியர் (மற்றொரு அரசு ஊழியரிடம்): நாம் அதை வெளியே காட்டிவிடக் கூடாது.
(அவர்கள் வேகமாக நடந்து கடந்து செல்கின்றனர்.)
சிறு முதலாளித்துவக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண் (தன்னுடன் வரும் ஆணினிடம்): நீ உண்மையிலேயே ஒரு 'ஜெல்லிமீன்' (உணர்ச்சியற்றவன்) தான்! (அவர்கள் வேகமாக நடந்து கடந்து செல்கின்றனர்.)
* [அசல் கையெழுத்துப்பிரதி குறிப்பு]: பின்னர் சேர்க்கப்பட்டது: "மற்றும் ஒரு வீடு"; 6 [அசல் கையெழுத்துப்பிரதி குறிப்பு]: பின்னர் தொடங்கப்பட்டது: "தாடி வைத்த உருவங்களுக்கு அருகில்";
229
தொழிலாளி (மற்றொரு தொழிலாளியிடம்) (மெதுவாக நடந்து கொண்டே): நாம் இப்போது எல்லாவற்றையும் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டுவிட்டோம். ...இது முழுக்க முழுக்க நேரடியான, அனைவருக்கும் பொதுவான, சமமான மற்றும் ரகசியமான வாக்குரிமை பற்றியது; எனவே—தொழிற்சாலையில்—அது தொடங்கியது: கட்டுப்பாடற்ற, சுதந்திரமான உரையாடல்கள். (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
இரண்டாவது தொழிலாளி (முதலாவது தொழிலாளியிடம்): இந்த அடிமைத்தனம், இந்தச் சக்கைப் பணி—எனக்கு இதை நினைத்தாலே குமட்டுகிறது! இது வெறும் குப்பை... (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
இளம் பெண் (தன்னுடன் வருபவரிடம்): ஓ, என்னை ஒரு சவாரிக்கு அழைத்துச் செல்லுங்களேன்.
துணைவர் (அந்த இளம் பெண்ணிடம்): தாராளமாக—நாம் ஒரு சவாரி செல்வோம்: நேராக நரகத்திற்கு! (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
வழிப்போக்கர் (மற்றொருவரிடம்): சரி, அவன் எப்போதுமே ஒரு பழமைவாதப் புதைபடிமம் (fossil) போன்றவன்; அதனால் ஒருவன் அவனிடம் கேட்டான்: "சாட்டை அடி வாங்குவதற்கு உன் தோல் தயாராகிவிட்டதா?" என்று. பிறகு அவர்கள் அவனைப் பதம் பார்த்தார்கள்; அவன் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட ஓடினான்—அவனது கன்னத்து எலும்புகளின் மீது ஊதா நிறத் தழும்புத் தடிப்புகளைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. (அவர்கள் ஓடிக்கடந்து செல்கிறார்கள்.)
அதிகாரி (மற்றொருவரிடம்): வோட்கா, புகைபிடித்தல், சிற்றின்ப ஆசைகள். (அவர்கள் ஓடிக்கடந்து செல்கிறார்கள்.)
மஞ்சூரியத் தொப்பி அணிந்தவர் (அதே வகையைச் சேர்ந்த மற்றொரு தொப்பி அணிந்தவரிடம்): அவர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்: கப்பல் கட்டும் தளம், அலெக்சாண்ட்ரோவ்ஸ்கி ஆலை, ரெவல் ஆலை, இரும்பு வார்ப்பாலை என அனைத்தும்; அவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இரவு பகலாகக் காவலர்களை நிறுத்தியுள்ளனர்; கோசாக் படைகள் பதுங்கியிருந்து காத்திருக்கின்றன. (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
ஒரு கூட்டம் கூடத் தொடங்குகிறது; காவலர்கள் நடைபாதையின் ஓரமாகவே நடந்து செல்கிறார்கள்.
முதல் காவலர்: நகர்ந்து செல்லுங்கள்.
இரண்டாவது காவலர்: தொடர்ந்து நகருங்கள், இப்போது மெதுவாக—ஒழுங்கான முறையில்.
மூன்றாவது காவலர் (ஒரு சிறுவனிடம்): அங்கே ஏன் நின்று கொண்டிருக்கிறாய், சிறு பின்தொடர்பவனே?
சிறுவன்: நான் சற்று மூச்சு வாங்கிக்கொள்ள அனுமதியுங்கள்...
காவலர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.
சுதந்திரக் குடிமகன் (காவலர்களைப் பின்தொடர்ந்து குரல் கொடுக்கிறார்): அதிகாரிகள் இறுதியாகப் பணிந்துவிட்டார்கள் என்று தோன்றுகிறது. ...ஒரு செந்நிறப் பரவல்;
[மேடைக்கான குறிப்பு]: (ஒரு வழிப்போக்கரிடம்)
230
வியாபாரியின் எதிர்ப்புக்குரல்: "இது அப்பட்டமான கேலி!… அவர்கள் பழையதை உடைத்துவிட்டார்கள், ஆனால் புதியதை இன்னும் கட்டி எழுப்பவில்லை." ஒரு சுயாதீனக் குடிமகன் (வியாபாரியை நோக்கித் திரும்பி): "ஓ, சும்மா இருங்கள்."
பணிப்பெண் (வியாபாரியிடம்): "சரி, நான் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்—அவர் ஒரு விசித்திரமான ஆசாமி..."
வியாபாரி (கோபத்துடன் பணிப்பெண்ணை நோக்கித் திரும்பி): "எப்பேர்ப்பட்ட அகம்பாவம் பிடித்த சிறுக்கி இவள்!"
பணிப்பெண்: "நானா?"
வியாபாரி: "ஆம், *நீயே*தான்!"
[மேடை குறிப்பு]: அவர்கள் கலைந்து செல்கின்றனர்; லேசான மழை பொழியத் தொடங்குகிறது; ஆங்காங்கே குடைகள் விரிக்கப்படுகின்றன; ஒரு குதிரை வண்டி ஓட்டுநர், வண்டியின் கூரையை மூடுவதற்காக அதன் விளிம்பை நோக்கி வருவதைக் காணமுடிகிறது; மேடையில் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒருவர்—அந்த வண்டி ஓட்டுநரை நோக்கிக் கூவி அழைக்கிறார்: "அவன் உன்னைச் சுரண்டிச் சக்கையாக்கிவிடுவான் நண்பா—நேரடியாகக் கடும் நஷ்டத்தில் தள்ளிவிடுவான்!"
வண்டி ஓட்டுநர் (மேடைக்கு வெளியே இருக்கும் ஒருவரிடம்): "நான் ஒரு நிலையான ஊதிய ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறேன்—அப்படியென்றால் எனக்கு உண்மையில் கிடைப்பது என்ன? வெறும் சில்லறைதான்!"
ஒரு குரல் (வண்டி ஓட்டுநரிடம்): "ஓ, நாமெல்லாம் கையில் காசில்லாத பரம ஏழைகள்—ஆனால் வாழ்க்கைச் செலவோ வானளாவ உயர்ந்துவிட்டது!"
வண்டி ஓட்டுநர் (கடும் ஒப்பனை பூசியவாறு கடந்து செல்லும் ஒரு பெண்ணிடம்): "வண்டி சவாரி ஏதும் வேண்டுமா அம்மா?"
(அந்தப் பெண்ணை நோக்கிக் கூவியவாறு): "அட, அதோ பாருங்கள்—முழுக்கச் செந்நிறத்தில் பூசிக்கொண்டு வருகிறாள்!"
[மேடை குறிப்பு]: நுழைவு வாயில் கதவு படாரெனத் திறக்கிறது; நரைத்த பக்கவாட்டு மீசையுடன் கூடிய ஒரு கனவான் வெளியே அடியெடுத்து வைக்கிறார்—...கவிஞர்களுடன்; அவருடன் நேர்த்தியாக ஆடையணிந்த ஒரு பெண்மணி வருகிறார்; அந்தப் பெரியவர் கவலையுடன் முன்னால் நோக்குகிறார்.
பெரியவர் (பெண்மணியிடம்): "வேலைநிறுத்தம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது—மாஸ்கோ-கசான் ரயில் பாதையிலும், குர்ஸ்க், முரோம் மற்றும் நிழ்னி நோவ்கோரோட் பாதைகளிலும்."
பெண்மணி (வழிப்போக்கர்களைப் பார்த்தவாறு): "இதை யாரும் ஊகிக்கவே மாட்டார்கள்..." (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
[ஓரக்குறிப்பு]: *முதலில்:* "உன்னுடைய அந்தப் பெண்மைக்குரிய கந்தல் ஆடையை எறிந்துவிடு."
[ஓரக்குறிப்பு]: *முதலில்:* "மாணவி."
[ஓரக்குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* "அந்த மாணவி."
[ஓரக்குறிப்பு]: *முதலில்:* "அந்த எஜமானர், பார்த்தீர்களா..."
[ஓரக்குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது (துண்டு):* "ஆகவே..."
[ஓரக்குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது (துண்டு):* "ஆகவே..."
[ஓரக்குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* "...இனி எதுவும் கிடைப்பதில்லை: எல்லாவற்றின் விலையும் இருமடங்காகிவிட்டது!"
[ஓரக்குறிப்பு]: *தொடர்ந்து வருவது:* "...நிழ்னி நோவ்கோரோட்."
231
இரு வழிப்போக்கர்களின் குரல்கள்: "ஒரு தொழிலாளிக்கு சம்பிரதாயங்களைப் பற்றிக் கவலைப்பட நேரமில்லை..." "மாவட்ட மேற்பார்வையாளர் உத்தரவுகளைக் கத்திக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் மக்கள் அவர் முதுக்குப் பின்னால் நின்று சிரித்தார்கள்."
மஞ்சூரியத் தொப்பி அணிந்தவர் (அதே போன்ற தொப்பி அணிந்த மற்றொருவரிடம்): "ஆகவே, நான் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் உருகிப்போனேன் தோழரே—நான் உண்மையில் இப்படிச் சொன்னேன்: 'ஏ வெட்கங்கெட்ட ஈனப்பிறவியே! நான் பணக்காரர்களுடன் சகவாசம் வைத்துக்கொள்வதில்லை...'"
[மேடைக்குறிப்பு]: *அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்: வலமிருந்து இடமாக நடைபாதையில் நுழைகிறார் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்; அவர் கருப்பு நிற, இறுக்கமாகப் பொத்தானிடப்பட்ட மேலங்கியையும், கருப்பு நிற உயரமான தொப்பியையும் அணிந்துள்ளார்; கையில் திறந்த குடையொன்றை ஏந்தியுள்ளார்; அவர் அக்குடையின் கைப்பிடியை ஒரு இறுக்கமான வளையமாகச் சுருட்டிப் பிடித்துள்ளார்; அந்த வளையத்தின் மீது சாய்ந்தவாறு, பருத்த உடல்வாகு கொண்ட ஒரு பெண்மணி வருகிறார்—அவர் வெளிநாட்டு பாணியில் தைக்கப்பட்ட மேலங்கியை அணிந்துள்ளார்—இரட்டைத் தாடையுடன், சுமார் நாற்பத்தாறு வயது மதிக்கத்தக்கவராகத் தெரிகிறார்; அவரது தொப்பியிலிருந்து ஒரு கருப்பு நிற முகத்திரை கீழே இறங்கி, அவரது முகத்தை மறைக்கிறது; அவரது கைகள் கையுறைகளால் மூடப்பட்டுள்ளன, எனினும் ஒரு கையுறையின் விரல் பகுதி கிழிந்திருக்கிறது; அப்பெண்மணியின் முகத்தில் பதற்றமும் தர்மசங்கடமும் கலந்த ஒரு பாவனை தெரிகிறது; அவர் மூச்சுத்திணறிக்கொண்டு, தனது முழு உடல் எடையையும் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் மீது தாங்கியவாறு வருகிறார்.* அவர்களை முந்திச் செல்லும் வழிப்போக்கர்கள், தங்கள் முழங்கைகளால் அந்தத் தம்பதியை ஓரமாகத் தள்ளிச் செல்கிறார்கள்; அப்பல்லன் அப்பல்லனோவிச் அந்தப் பெண்மணியை நடைபாதையிலிருந்து விலக்கி அழைத்துச் சென்று, ஓரிடத்தில் நின்றுவிடுகிறார்.
அப்பல்லன் அப்பல்லனோவிச்: அன்னா பெத்ரோவ்னா? வழக்கமாக—வண்டிகள் சரியாக இந்த இடத்தில்தான் நிற்கும்.
அன்னா பெத்ரோவ்னா: இதை உங்களால் நம்ப முடிகிறதா?—நான் இதைப்பற்றி என்னவென்று நினைப்பது? நான் அந்த *மூன்று-கதவு வண்டியை* (trois-portes) வரச்சொல்லியிருந்தேன்... ஆனால் இங்கே? ஒரு வருகை அட்டையுடன்...
"அவர்கள் எங்கே?" — "முகப்பு அறையில்..." — "சரி, அவர்களை உள்ளே அனுப்புங்கள்..."
அப்பல்லன் அப்பல்லனோவிச் (சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவாறு): நான் என் மரியாதையைச் செலுத்த அவசரமாக வந்தேன்... ஒரு வண்டி கூட இல்லை! உங்களுக்கு நடந்து செல்லும் பழக்கம் இல்லையா? (அவர் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார்; அவரது கண்கள் ஒரு தானுந்தை தேடுகின்றன.)
தொழிலாளி (மற்றொரு தொழிலாளியிடம்): மக்கள் இறுதியாகத் தங்கள் உரிமைகளை நிலைநாட்டிவிட்டார்கள்... (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
வழிப்போக்கர் (மற்றொரு வழிப்போக்கரிடம்): இவர்கள் ஒரு மனிதனை உருப்படியாக எந்த வேலையையும் செய்ய விடுவதே இல்லை... (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
† *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* நான் அவனிடம் சொல்கிறேன்:
‡ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* இடமிருந்து வலமாக
§ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* உங்களுக்குத் தெரியுமா—அல்லது தெரியாதா—
χ *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* இதன் வழியாகச் செல்கின்றன.
ψ *முதலில் இருந்தது:* இதை உங்களால் நம்ப முடிகிறதா? நான் நாளின் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் பணியில்தான் இருக்கிறேன்... மேலும்—நான் இதைப்பற்றி என்னவென்று நினைப்பது?
1 *முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது:* அந்தப் பணிப்பெண்—உங்கள் வருகை அட்டையுடன்...
= *முதலில் இருந்தது:* உங்களுக்கு நடந்து செல்லும் பழக்கம் இல்லை... குறைந்தபட்சம் ஒரு வண்டியாவது இருக்கக்கூடாதா?
232
கிராமத்துப் பெண் (மற்றொருத்தியிடம்): நான் அப்போதுதான் துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்தேன்... அதற்குள் அவர்கள் கூச்சலிடத் தொடங்கிவிட்டார்கள்: "என்ன ஒரு அசுத்தம்!" (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
வழிப்போக்கர் (மற்றொரு வழிப்போக்கரிடம்): மாவட்ட ஆய்வாளர் ஒரு வெடிகுண்டு தயாரிப்பு மையத்தைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அன்னா பெட்ரோவ்னாவிடம்): ஆனால் இங்கே, நமக்கோ, இது இப்போதுதான் தொடங்குகிறது...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (இடைமறித்து): நீங்கள் எவ்வளவு இளமையாகத் தெரிகிறீர்கள்... எனக்கு உங்களைத் தெரிந்திருந்த அந்தக் காலத்தில், நீங்கள் *இந்த* நிறத்திலான மேலங்கியை அணிந்ததே இல்லை...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: அது தொடங்குகிறது—நான் சொல்கிறேன்—ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம்... (ஒரு வழிப்போக்கர் தன் முழங்கையால் அவர்மீது இடிக்கிறார்; அவர் மேடை விளக்குகளை நோக்கி இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைக்கிறார்.) என்னதான் நடக்கிறது, பிசாசே? ஒரு குதிரை வண்டி கூடக் கண்ணில் படவில்லையே!
அன்னா பெட்ரோவ்னா: குக்கா—அவன் இன்னும் அதே மாதிரிதானா?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (இதழ்களை இறுக்கிக்கொண்டு): கோலென்கா—வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால்—மிகவும் விசித்திரமாக நடந்துகொள்கிறான்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: கிரானடாவில் இருந்தபோது, ​​நான் குக்காவை ஒரு கனவில் கண்டேன்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (இடைமறித்து): ஒருவன் காலை ஒன்பதரை மணிக்கு எழ வேண்டும்; பதினொரு மணிக்கு—தெய்வீக வழிபாடு. ஆனால் கோலென்காவோ, பீரங்கி முழக்கத்தைக் கேட்ட பிறகுதான் எழுகிறான்: அதாவது நண்பகல் பன்னிரண்டு மணிக்கு. (சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு.) நானும்—நான் ஓய்வுபெறுகிறேன். (வழிப்போக்கர்களைப் பார்த்துப் பயத்துடன் நோக்குகிறார்.) சேவை செய்வதென்பது ஆட்சி செய்வதே ஆகும்; ஆனால் *அவர்கள்*—அவர்கள் எல்லாவற்றையும் நாசமாக்கிவிட்டார்கள்...
வழிப்போக்கர் (ஒரு அரசு ஊழியர், மற்றொரு அரசு ஊழியரிடம்): எலிகள் அற்ற மண்டலம். (அவர் கடந்து செல்கிறார்.)
நரைமுடி கொண்ட கனவான் (பழைய பாணி உடையணிந்த முதிய பெண்மணியிடம்): அந்தப் பழைய, அலங்காரமற்ற கந்தல் துணிகளைக் களைந்துவிடுங்கள்... (அவர் கடந்து செல்கிறார்.)
பரபரப்புடன் கூடிய பெண்மணி (ஒரு மாணவரிடம்): உடல்கள் மட்டுமே—கூனிக் குறுகியவை, பாதி கூனிக் குறுகியவை—உடல்கள், உடல்கள்... (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
* [அசல் வரைவு இவ்வாறு இருந்தது:] "நான் துணிகளைத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தேன்..." பிறகு அவர்கள் கலாட்டா செய்யத் தொடங்கினார்கள்: ஒரு அமளி, ஒரு கலவரம்... நடைபாதையில்—உடல்கள் மட்டுமே சிதறிக் கிடந்தன...
* [அசல் வரைவின் தொடர்ச்சி:] "கோலென்கா எப்படி இருக்கிறான்?"
* [அசல் வரைவு இவ்வாறு இருந்தது:] "நான் காலை ஒன்பதரை மணிக்கு எழுந்திருக்க வேண்டும்;"
* [அசல் வரைவின் தொடர்ச்சி:] "அவன் சென்றுவிட்டான்—அந்தச் சாதாரணக் குடிமகன்;"
* [அசல் வரைவின் தொடர்ச்சி:] "பிறகு அந்தச் சத்தம் ஒலிக்கிறது—" ...இங்கே, அங்கே, மற்றும் அந்தப் பக்கம்—ஒரு [மணி] ஒலிக்கிறது...
233
அன்னா பெட்ரோவ்னா. இந்த கோடையில் நாம் 'புரோலெட்னோயே'விற்குச் செல்வோமா?* நீங்கள் எப்போதாவது அங்கு சென்றிருக்கிறீர்களா?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்.* நான் டோக்கியோவிற்குப் புறப்படுவதற்கு முன்பு. (மழை மீண்டும் பெய்யத் தொடங்குகிறது; குடைகள் விரிக்கப்படுகின்றன.) மழை பெய்கிறது, ஆனால் வண்டி ஏதும் இல்லை.
காட்சி மங்குகிறது; தாடியுடன் கூடிய இரண்டு 'கேரியடிட்' (caryatids) சிலைகளின் முணுமுணுப்பு கேட்கிறது.
முதல் கேரியடிட். ரஷ்யா இரண்டாகப் பிளந்துவிட்டது... விதியும் கூட இரண்டாகப் பிளந்துவிட்டது...
இரண்டாவது கேரியடிட்.* பூமி சிதறிப்போகும்... மலைகள் நொறுங்கி விழும்... வயல்வெளிகள் இரத்தத்தால் சிவந்துபோகும்...
முதல் கேரியடிட்.* பீட்டர்ஸ்பர்க் மூழ்கிப்போகும்.
வழிப்போக்கர் (மற்றொரு வழிப்போக்கரிடம்). அது உண்மையில் இருப்பதே இல்லை...* ஆனாலும் இருப்பது போலவே தோன்றுகிறது... (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.)
நுழைவாயிலுக்கு மேலே அமைந்திருக்கும் பால்கனியில் உள்ள ஒரு கதவு திறக்கிறது; லிப்பஞ்சென்கோவும் மோர்கோவினும் அங்கே தோன்றுகிறார்கள்; இருவருமே கழுத்துப்பட்டையை மேலே தூக்கிவிட்டபடி மேலங்கிகளை அணிந்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள் தொலைவில் உள்ள எதையோ உற்றுநோக்குகிறார்கள் — மௌனமாகவும், ஏளனத்துடனும்.
முதல் கேரியடிட். கீழே பாய்ந்து விழுவது — மேகங்களுக்குள் மறைந்துபோவது!
இரண்டாவது கேரியடிட். கடலின் ஆழம் வரை மூழ்கிப்போவது!..
காட்சி தெளிவடைகிறது.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். போதும் இது; நேரம் வந்துவிட்டது...*
அன்னா பெட்ரோவ்னா. இடையில் ஒன்று: உங்களுக்கு ஏதோ 'குறிப்பு' (tip) வழங்கப்படுவதாக எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது...
* முதலில் இருந்தது: நாம் செல்வோமா
= முதலில் இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: நீங்கள் அங்கு சென்றதே இல்லையா — கடந்த இருபது ஆண்டுகளில்?
1: முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: நான் கடைசியாக அங்கு சென்றபோது...
5: முதலில் இருந்தது: ...விதிகள் இரண்டாகப் பிளந்தன...
3: முதலில் இருந்தது: பூமி சிதறிப்போகும்... மலைகள் நொறுங்கி விழும்... வயல்வெளிகள் இரத்தத்தால் சிவந்துபோகும்...
2: முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: ஐரோப்பிய [நகரங்கள்] மூழ்கிப்போகும்...
5: முதலில் இருந்தது: இருப்பது போல மட்டுமே தோன்றுகிறது... ...அது இருக்கிறது...
* முதலில் இருந்தது: மூடுபனி விலகுகிறது: ஒரு கதவு
= இதைத் தொடர்ந்து வந்தது: (ஒரு அபசகுனமான [நகைச்சுவையற்ற] சிரிப்புடன்) X

 ஹே-ஹே-ஹே...
234
அப்பொல்லான் அப்பொல்லானோவிச் (கவனிக்காமல்). சரி, அப்படியென்றால்... வ்யாசெஸ்லாவ் கான்ஸ்டான்டினோவிச் சென்றுவிட்டார்... நீங்கள்—நீங்கள் ஸ்பெயினுக்குப் பின்வாங்கிவிட்டீர்கள்... போர்ட் ஆர்தர் வீழ்ந்துவிட்டது.
அன்னா பெத்ரோவ்னா. சரி, நாம் கிராமப்புறத்திற்குச் செல்வோம்...
அப்பொல்லான் அப்பொல்லானோவிச் (கவனிக்காமல்). "ரஷ்யா என்பது அளவிட முடியாத பரப்புகளைக் கொண்ட ஒரு சமவெளி..." நூற்றாண்டுகள் பின்னால் ஓடுகின்றன; முன்னால் — அதேதான்: அளவிட முடியாதவை உங்களை நோக்கிப் பறந்து வருகின்றன; பசித்த ஓநாய்கள் கூடுகின்றன... வண்டிக்குள் இருப்பது வேறு விஷயம்; வண்டியிலிருந்து இறங்கினால் — இல்லை, இல்லை: அந்த கிராமப்புறக் காட்சி என்னை மிகவும் அச்சுறுத்துகிறது; (எச்சரிக்கை உணர்வுடன் கூடிய) அந்தப் பரந்த வெளிகள் எனக்குத் தீங்கு விளைவிப்பவை... எனக்கு... எனக்கு..., பயணம் செய்வதும் எனக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்; இருப்பினும் ஒரு அறிக்கையுடன், அமைச்சரிடம் — அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது... (அவர் தன் கையைச் சுருட்டி, அதை அன்னா பெட்ரோவ்னாவிடம் நீட்டுகிறார்; அதே சமயம் தன் குடையை முன்னால் உள்ள ஏதோ ஒரு திசையை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.) அங்கே — ஒரு வரைபடம். (அவர் தன் குடையைக் கீழே போடுகிறார்; அவ்வழியே சென்ற ஒரு எழுத்தர் — அதே சத்திரத்தில் அமர்ந்திருந்தவர்தான் அவர் — அந்தக் குடையை எடுத்து, மரியாதையுடன் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சிடம் ஒப்படைக்கிறார்.)
எழுத்தர்: உள்ளே வாருங்கள், ஐயா...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் தொப்பியைத் தொட்டுக்கொண்டு): நன்றி; இதை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. (அவர் குடையைப் பெற்றுக்கொண்டு, அந்த எழுத்தரை அன்னா பெட்ரோவ்னாவுக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.) ஒரு நகரவாசி; நல்ல பண்பாடு மிக்கவர்.

எழுத்தர் (முகமலர்ச்சியுடன்): உங்கள் அலுவலகத்தைச் சேர்ந்தவன்தான், ஐயா; ஒரு எழுத்தனின் ஆள், ஒரு எழுத்தனின் ஆன்மா.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (இனிய குரலில்): எழுத்தன்... எழுத்தர்கள்... (அன்னா பெட்ரோவ்னாவிடம்): அவன் காகிதங்களைச் சலசலவெனப் புரட்டுகிறான்; எழுத்தன்... எழுத்தர்கள்... கீச்சொலி எழுப்புகிறான்...
எழுத்தன்: ஒருவன் எழுதுகிறான் — 'அவள் பிரசவிக்கிறாள்' என்று; இன்னொருவன் எழுதுகிறான் — பேனா கீச்சொலி எழுப்புவதை மட்டுமே...
எழுத்தன்: (திடீரெனத் தன் தொப்பியை அகற்றியவாறு): என் இந்தத் தொடர் கோரிக்கைக்குச் செவிசாயுங்கள், ஐயா; நான் பதவி உயர்வுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

அது இப்படி இருந்தது: "சரி, இதோ நான் வந்துவிட்டேன்." பிறகு அது இப்படி மாறியது: "அளவிட முடியாதவை உங்களை நோக்கிப் பறந்து வருகின்றன."
235
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: ஆ... சரி... அங்கே... எழுத்தன்... எழுத்தர்கள்... (அன்னா பெட்ரோவ்னாவிடம்): வா, வண்டிக்குச் செல்லலாம்... அந்த 'ஹீதர்' (heather) செடியின் பெயர், அந்தப் பேனா கீச்சொலியிலிருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்...
அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்; ஒரு தொழிலாளி நின்று காத்திருக்கிறார்; ஒரு சிறுவன் ஓடிவந்து அவரை நெருங்குகிறான்.
தொழிலாளி: என்னடா, வந்திட்டாயா? சரியான நேரத்திற்குத்தான் வந்திருக்கிறாய் — அந்தச் சேட்டைக்காரப் பயலே!
சிறுவன்: ஓடி வந்ததில் எனக்கு வியர்த்துவிட்டது... அந்த கோசாக் வீரர்கள்... அவர்கள் நம் ஆயுதக் கிடங்குகளைச் சுற்றி வளைத்துவிட்டார்கள்... அங்கே சுவரொட்டிகளை ஒட்டியிருக்கிறார்கள்... (அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்.) ...விரைவாக.)
பியர் (கவலையுடன் முணுமுணுக்கிறார்): மக்கள் தர்மசங்கடத்திற்கு ஆளாகினர்; அவர்கள் இறைநம்பிக்கையற்றவர்களாக மாறிவிட்டிருந்தனர். (அவர் கடந்து செல்கிறார்.) அதைத் தொடர்ந்த உரையாடலின்போது, ​​அங்கே மேலும் பல மக்கள் கூடினர்; "பார்ப்பதற்கு,"
மக்கள் உற்சாகமடைகின்றனர்; அவர்கள் குழுக்களாகத் திரள்கின்றனர்; வலதுபுறம் ஏதோ ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

லிப்பஞ்சென்கோ (மேடையின் மேல் தளத்திலிருந்து மோர்கோவினிடம்): அவர் ஒரு கலைஞர் என்பதை இப்போது நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? (அவர் தன் நெஞ்சில் தட்டிக்கொள்கிறார்.)
மோர்கோவின்: நான் நம்புகிறேன்; அவர்கள் எத்தகையதொரு வலையைப் பின்னிருக்கிறார்கள்...
லிப்பஞ்சென்கோ: அதற்குள் ஈக்கள் ரீங்காரமிடுகின்றன...
மோர்கோவின்: ஆனால் ஒன்று; அந்த "அத்திப்பழம்" (fig) எதற்காக?

லிப்பஞ்சென்கோ: ஓ, அது மிகச் சிறப்பானதா?

மோர்கோவின்: நான் இதில் கண்மூடித்தனமாகவே செயல்பட்டேன்; எனக்குப் புரியவில்லை; இதோ இந்த "டொமினோ", அந்த "முடிச்சு" — இவையெல்லாம் எனக்குப் புரிகின்றன.

லிப்பஞ்சென்கோ: ஒரு *உண்மையான* குண்டை ஏன் வைக்க வேண்டும்? எதற்காக? டொமினோக்களைக் கொண்டு ஒரு செனட்டரை அவமானப்படுத்தவா? =
"ஒரு முடிச்சின்" மூலம் கட்சியின் கவனத்தை, முடிந்தவரை திசைதிருப்பவா? }
k அப்போது நிலைமை இதுதான்: அவர்கள் ஏதோ ஒன்றைக் குறித்துக் கவலையடைந்திருந்தனர்;
a பிறகு: இதை மட்டும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்: அந்த "அத்திப்பழம்" யோசனை உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றியது?
[மூல உரை]: ஆம், நான் இதில் கண்மூடித்தனமாகவே செயல்பட்டேன்; எனக்குப் புரியவில்லை — நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் — இப்போதும் கூட எனக்குப் புரியவில்லை... "டொமினோ", அந்த "சிறு முடிச்சு" — இவையெல்லாம் எனக்குப் புரிந்தன.
[மூல உரை]: நான் ஏன் அவர்கள் மீது ஒரு *உண்மையான* குண்டை வைக்க வேண்டும்? முதலாவதாக, செனட்டரை அவமானப்படுத்த எனக்கு அந்த "டொமினோ" தேவைப்பட்டது; அதே சமயத்தில்:
[மூல உரை]: ...நான் ஒரு *செயலை*த் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தேன் — அது ஒரே நேரத்தில் தந்தையையும் மகனையும் தண்டிப்பதாக அமைய வேண்டும்;
236
...மேலும் மத்தியக் குழுவின் தோல்வியிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் வகையில், அந்த மகன் மீது சந்தேகத்தின் நிழலைப் படரவிட வேண்டும்... திட்டமிட்ட முடிவுகள் எட்டப்பட்டுவிட்டன; சந்தேகம் விதைக்கப்பட்டுவிட்டது; செனட்டர் பதவி விலகுகிறார் — அதுவும் தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே.
மோர்கோவின்: ஆனால் அவர் பதவி விலக வேண்டிய அவசியம் உண்மையில் இருந்ததா?
லிப்பஞ்சென்கோ: நிச்சயமாக! "ஸ்டார் சேம்பர்" (Star Chamber) அமைப்பிற்கு இதில் ஒரு சுயநலம் சார்ந்த நோக்கம் இருந்தது; செனட்டரின் அதிகாரத்தை முறியடித்தாக வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. அதே சமயத்தில்: கட்சியின் சந்தேகங்கள்... ...தூங்கவைக்கப்பட்டனர். இப்போது—'ஸ்டார் சேம்பர்' (Star Chamber) திருப்தியடைந்துவிட்டது; மற்றும் கட்சியோ... என் உள்ளங்கையில் இருக்கிறது.
Morkovin: ஓ, நீ எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு சிலந்தி...
Lippanchenko: அதையா நீ *என்னிடம்* சொல்கிறாய்! (Morkovin பால்கனியிலிருந்து மறைகிறான்; Lippanchenko, சாத்தானிய பாணியில் தன் கையை முன்னால் நீட்டியவாறு பேசுகிறான்.) *அவன்* எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறானா? இனி அங்கே ஒரு சித்தப்பிரமை இருக்கும், ஒரு படுகுழி இருக்கும், ஒரு குண்டு வெடிப்பு இருக்கும்! (அவன் மறைகிறான்.)
முதல் Caryatid: அவர்கள் தப்பி ஓடுகிறார்கள்... அந்த பூரான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது...
இரண்டாவது Caryatid: அது நூற்றாண்டுகள் ஊடே பாய்ந்து செல்கிறது...
முதல் Caryatid: அதன் உடற்பகுதிகள் மாறுகின்றன... ஆயினும் அது அப்படியேதான் இருக்கிறது...
இரண்டாவது Caryatid: "வேகவேகமாக ஊர்ந்து செல்லும்" கணுக்காலி போன்ற உயிரினங்கள்...
முதல் Caryatid: நாம் காண்பது நிலையற்றது, விளக்கமுடியாதது.
இரண்டாவது Caryatid: கடந்து செல்லும் அந்த கால்களின் ஊர்தல் எத்துணை மரணபயம் தருவது: மேலும் அவற்றின் முகங்கள் நித்தியமாகப் பசுமை நிறத்திலேயே இருக்கின்றன.
“அது நிகழ்ந்தது: மேலும், மத்தியக் குழுவில் ஏற்பட்ட தோல்வி தொடர்பாக என் மீதிருந்த சந்தேகத்தைத் திசைதிருப்ப, என் சொந்த மகன் மீதே நான் ஒரு நிழலைப் படியச் செய்ய வேண்டியதாயிற்று... இப்போது பார்: முடிவுகள் எட்டப்பட்டுவிட்டன; கட்சி வட்டாரங்களுக்குள்—என் மகன் மீது—சந்தேகம் விதைக்கப்பட்டுவிட்டது; மேலும் அந்த செனட்டரோ...
? அது நிகழ்ந்தது: அதற்கு என்ன அவசியம் இருந்தது?
‹ அது நிகழ்ந்தது: உங்கள் காவல் துறைக்கு எல்லாம் தெரிவதில்லை:
t அடுத்து நிகழ்ந்தது: செனட்டரின் வெளியேற்றம் தொடர்பானது;
u அடுத்து நிகழ்ந்தது: அவரைப் பதவி விலகச் செய்வது—அதுவும் ஒரு 'தன்னார்வ' விலகலாக;
F அடுத்து நிகழ்ந்தது: கட்சியின் நம்பிக்கையைப் பெறுவது;
x அது நிகழ்ந்தது: [இப்போதுதான்] நீ எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு கலைஞன் என்பதை நான் உணர்கிறேன்.
c அடுத்து நிகழ்ந்தது: (அவர்கள் பால்கனியிலிருந்து மறைகிறார்கள்.)
* அடுத்து நிகழ்ந்தது: அவள் முற்றிலும் அப்படியேதான் இருக்கிறாள்.
= அது நிகழ்ந்தது: ஊர்தல், ஊர்தல்...
237
முதல் Caryatid: தன்னைத் தானே பிடுங்கிக்கொண்டு—கூரை விளிம்போடு சேர்த்து—பூமியில் வந்து விழுவது!
இரண்டாவது Caryatid: இகழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை; அதேபோல் விரக்திக்கும் எல்லையே இல்லை... (அவர்கள் மௌனமாகிறார்கள்.)
தொலைவில் ஒரு மந்தமான, உயர்ந்து வரும் இரைச்சல் கேட்கிறது; நடைபாதைகளில் சிறிய கூட்டங்கள் மொய்க்கின்றன. Nikolai Apollonovich இடமிருந்து வலமாக வேகமாக நடக்கிறான், தன் உடைக்குள் தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டவாறு... *நிக்கோலாயெவ்கா* மேலங்கி; லிப்..லிப்பன்சென்கோ நுழைவாயிலிலிருந்து வெளியே வருகிறார்; லிப்பன்சென்கோவைக் கண்டதும், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் பயத்தில் கண்கள் பிதுங்க நின்றுவிடுகிறார்; லிப்பன்சென்கோ அவரை மூர்க்கத்தனமான வன்மத்துடன் முறைத்துப் பார்க்கிறார்; பின்னர் செர்ஜி செர்ஜியேவிச் லிகுடின்—சாதாரண உடையில், மழிக்கப்பட்ட, முட்டாள்தனமான முகத்துடன்—மூச்சுத்திணறலுடன் கடந்து சென்று, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சைப் பிடிக்கிறார்; அவரது கழுத்தில் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது; அவர் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சை முந்திச் சென்று அவரது பாதையை மறிக்கிறார்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச்: உங்களுக்கு... என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை போலிருக்கிறதே?
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் (அவரைப் பார்த்து விரிந்த கண்களுடன்): யாருக்கு அந்த மரியாதை? (திடீரென்று பின்வாங்கி, தன் தொப்பியைப் பிடுங்கி எறிகிறார், அவரது முகம் கோரமாகச் சுருங்கியிருந்தது.) ஏன்—எப்படி? அல்லது என் கண்கள் என்னை ஏமாற்றுகின்றனவா? செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சா? சாதாரண உடையிலா? மேலும்... ஏதோ ஒரு விதத்தில் உருமாறி... நான் சொல்ல வந்தது—சவரம் செய்துகொண்டு...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் கையைப் பிடிக்க முயல்கிறார்): உன் சவரப் பழக்கங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதற்காக மட்டும் நான் உன்னைத் துரத்தி வரவில்லை. (அவனது கையைப் பிடிக்கிறார்.)
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (விடுபடப் போராடுகிறார்): ஓ, எவ்வளவு பெரிய அசௌகரியம்!

செர்ஜி செர்ஜியேவிச்: நான் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்தேன்: நான் சற்று முன்புதான் உங்கள் இடத்தில் இருந்தேன்—" ஆனால் நீங்கள் வெளியே சென்றுவிட்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள்; ஆற்றங்கரையில், நீங்கள் ஒரு வாடகைக் காரில் ஏறுவதைப் பார்த்தேன்—அதனால் நானும் ஒரு வாடகைக் காரில் ஏறினேன். எனக்கு வேலை இருக்கிறது...
m *அசல்:* அவனைத் துரத்தி; அவன் கையைப் பிடித்து
ъ *அசல்:* நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்
ы *அசல்:* நீங்கள்...
ь *அசல்:* ...சவரம் செய்திருக்கிறீர்களா?
> *அசல்:* என்ன விஷயம்?.. (சலிப்புடன்.) மேலும்—
ю *அசல்:* என் கையை விடு.
я *அசல்:* ...நீங்கள் சற்று முன்புதான் வெளியே சென்றுவிட்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள்;
1 *அசல்:* ...அதனால் நான் ஒரு வாடகைக் காரில் ஏறி—நேராக இங்கே வந்துவிட்டேன்.
238.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். கெட்டியாக்குங்கள்.5 வழிப்போக்கர்கள் நின்று, அந்த காட்சியை ஆர்வத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். காபி கடைக்குள் போகலாமா? அவர்கள் பார்க்கிறார்கள்... நீங்கள் என் நடத்தையைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்—அந்த டோமினோக்களுடன்?

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை வாடகைக் காரை நோக்கி இழுத்துக்கொண்டு). இல்லை, அபார்ட்மெண்டிற்குப் போகலாம்; ஆனால் இங்கே—வசதியாக இல்லை.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். சில சூழ்நிலைகள் காரணமாக—* உங்கள் இடத்தில் வசதியாக இல்லை.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். ஓ, விடுங்க!* "நீங்கள்..." ஒரு அறிவொளி பெற்ற, மனிதாபிமானமுள்ள மனிதர்; "உங்களிடம்" சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவும் இருக்கிறார், இப்படியே தொடர்கிறது.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (திடீரென்று நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை வலுக்கட்டாயமாக ட்ரோஷ்கிக்குள் இழுத்துச் செல்கிறார்). மொய்காவிற்கு!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் குரல் (ட்ரோஷ்கியிலிருந்து):

"மன்னிக்கவும், இது ஏதோ ஒரு வகையான பொறி!"

செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சின் குரல் (ட்ரோஷ்கியிலிருந்து): "போ!" ட்ரோஷ்கி நகரத் தொடங்குகிறது, அதாவது, ட்ரோஷ்கியின் பின்பகுதி திரைக்குப் பின்னால் மறைகிறது; செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சிற்கும் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிற்கும் இடையில் நடக்கும் காட்சியைக் கவனிக்கும் இருவர் சிரிக்கிறார்கள்.

கவனிப்பாளர் ஒன்று. திருடன் பிடிபட்டுவிட்டான்.

இரண்டாவது. ஒருவர் - இறுக்குகிறார், மற்றவர் - கீச்சிடுகிறார்.

நடைபாதையில் தொடர்ந்து அதிகரித்து வரும் பரபரப்பு, கடைசி காட்சியின் போது பெரிதும் தீவிரமடைகிறது; நடைபாதையில் உள்ள குழுக்கள் திரும்புகின்றன...
5 அது இருந்தது: [ஆனால்] என்னை உள்ளே விடுங்கள். ஆனால் என்னை உள்ளே விடுங்கள். அடுத்து வந்தவர்: செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (அவரை உள்ளே விடாமல்). எனக்கு வேலை இருக்கிறது.

அடுத்து வந்தவர்: எங்களைப் பற்றி
அடுத்து வந்தவர்: நீங்கள் இதைச் செய்யுங்கள் — அடுத்து வந்தவர்: என்னிடம்; இல்லையென்றால் இங்கே சிரமமாக இருக்கும்.

அடுத்து வந்தவர்: இது உங்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கிறது.

அடுத்து வந்தவர்: 9, முழுதாக: அவர்கள் இங்கே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து வந்தவர்: நானும் அதையேதான் சொல்கிறேன், ஆனால் நீங்கள்... நீங்கள்... அடுத்து வந்தவர்: — இது எனக்குச் சிரமமாக இருக்கிறது
அடுத்து வந்தவர்: மேடையின் முன்புறம்; அடுத்து வந்தவர்: இந்த நேரத்தில், பரபரப்பு

அடுத்து வந்தவர்: அனைவரின் தலைகளும்
239 இடதுபுறம்; அங்கிருந்து முணுமுணுப்பு சத்தமாகக் கேட்டது; அவர்கள் அங்கே தங்கள் கைகளை அசைக்க, ஒரு மங்கலான கோஷம் கேட்கப்பட்டது: "அந்தக் கொடிய போராட்டத்தில் நீங்கள் பலியாயிட்டீர்கள்."

நடைபாதையிலிருந்து குரல்கள்: "போகலாம்... அவர்கள் வருகிறார்கள்..." (பெண் மாணவி). ஆ... வணக்கம்... சரி, இதோ வந்துவிட்டது: அது தொடங்கிவிட்டது;* அரங்கத்தில் - உடல்கள், உடல்கள், உடல்கள் மட்டுமே; அனைவரும் அமர்ந்து திறந்தவெளி அரங்குகளை ஆக்கிரமித்துவிட்டனர்; மற்றும்... இடதுபுறத்திலிருந்து ஒரு குரல்: "கலைந்து செல்லுங்கள், கலைந்து செல்லுங்கள்" ... ஒரு குண்டான திருச்சபை உறுப்பினர் தனது வாளைப் பிடித்தபடி நடைபாதையில் ஓடுகிறார்; குரல்கள் அவரைப் பின்தொடர்கின்றன.

குரல்கள்: "உங்கள் வாள்களை இழக்காதீர்கள்..." "உங்கள் வயிற்றை ஆட்டுங்கள்..." "அவன் மக்களை அடித்து நொறுக்கிவிட்டான்; மற்றும் - ஓடுகிறான்... ›° "ஆ, வெட்கமற்றவன்..." "உன் முகத்தில் என் முஷ்டியால் அறைவேன்..."
மஞ்சூரியன் தொப்பிகளை அணிந்த மூன்று தொழிலாளர்கள் நடைபாதையில் ஓடுகிறார்கள்.

தொழிலாளர்களில் ஒருவர். பிராணிகள்... தாக்குவதற்கு: மற்றும் - அசையவில்லை!

நடைபாதையில் இருந்த குழுவிலிருந்து ஒரு தொழிலாளி. உழைக்கும் மக்களுக்கு எப்படி உதவாமல் இருக்க முடியும்!

இரண்டாவது தொழிலாளி. போகலாம்: வாஷின்ஸ்கி!

முதல் தொழிலாளி (இரண்டாவது தொழிலாளியிடம்): நீ எங்கே இருக்கிறாய்?

இரண்டாவது. காகித ஆலையில், கந்தல் தொழிற்சாலையில்.

முதல். நான் ஒரு பயணப்பெட்டி செய்பவன்.

எதிர்-புரட்சியாளரைக் கவனித்தபடி (மற்றொருவரிடம்): நான் அவர்களைப் பார்க்கிறேன் – சொறி பிடித்த சின்னப் பயல்கள்: அவர்களுக்கு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை...
குரல்கள்: "அவர்கள் வருகிறார்கள்..." "நில்..." "அசையாதே..." "உள்ளே போ, கூட்டத்திற்குள் உன்னைத் திணித்துக்கொள்..."

சத்தம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்த கோஷங்கள் நெருங்கி வருகின்றன: இடமிருந்து வலமாக, சிவப்புப் பதாகை இணைக்கப்பட்ட ஒரு கம்பத்தைச் சுமந்துகொண்டு, ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களின் முதல் உருவங்கள் தோன்றுகின்றன.

ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களின் முதல் உருவங்கள். "நீ அவனுக்காக உன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் கொடுத்தாய்."...
திரை
"பிறகு அது: நான்...
° பிறகு அது: ச்சே!..

காட்சி ஒன்பது
இந்தக் காட்சி லிகுடினின் சிறிய பழுப்பு நிற படிக்கும் அறையைச் சித்தரிக்கிறது; மையத்தில் ஒரு சிறிய மேசையும் ஒரு கை நாற்காலியும் உள்ளன; இடதுபுறம், மேடைக்கு அருகில், ஒரு சோபா; பல கை நாற்காலிகள்; படிக்கும் அறையிலிருந்து மஞ்சள் நிற தாழ்வாரத்திற்குச் செல்லும் கதவுகள் திறந்திருக்கின்றன; தாழ்வாரத்தில், ஜப்பானிய கிமோனோ அணிந்த சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிகுடின், தன் முகத்தை வெளிப்படையாக வரவேற்பறையை நோக்கித் திருப்பி, மர்ஃபுஷ்காவுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. தரைவிரிப்புகள் சுத்தம் செய்யப்படவில்லை: ஆங்காங்கே சுண்ணாம்பு கறைகள்... எனக்கு ஒரு ஆடையைத் தயார் செய்: ஒரு மட்டமான ஆடை...
மர்ஃபுஷ்காவின் நிர்வாணம்: "நான் அவற்றைச் சுத்தம் செய்தேன்: உன்னால் அவற்றைச் சுத்தம் செய்ய முடியாது; நம் எஜமான் கிறுக்கியிருக்கிறார்: நாம் கூரைகளைச் சரிசெய்ய வேண்டுமா?.. கூரைகள் "அவை முழுமையாக இருந்தன; இப்போது நடுப்பகுதி தொங்குகிறது."

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. உன் கீச்சொலியை நிறுத்து... அந்த இருபுறமும் அணியக்கூடிய துணி எனக்குப் பொருத்தமாக இருக்கிறதா?

மர்ஃபுஷ்கா (ஒரு தூரிகையுடன் தாழ்வாரத்தில் தோன்றுகிறாள்). அவர்கள் ஏற்கனவே பின் படிக்கட்டுகளில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்: "இரவில் என்ன சத்தம் இது? நாங்கள் ஏற்கனவே துப்புரவுப் பணியாளருக்குப் பணம் வசூலித்துக் கொண்டிருந்தோம்; நீ, கவனி, சத்தத்தைக் குறை..."
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு). எஜமான் கோபமாக இருந்தார்: அவர் கூரைகளைக் கற்பனை செய்து பார்த்தார்... மேலும் காலுறையில், நான் உன்னிடம் சொன்னது போல், நீ ஒரு முடிச்சுப் போடுவாய்...
a அது: தரைவிரிப்புகள் சரியாகச் சுத்தம் செய்யப்படவில்லை:
5 மேலும் அது: அவை சுத்தம் செய்யப்படவில்லை;
z மேலும் அது: அந்தத் துணியா?
g அது: அவர்கள் பின் படிக்கட்டுகளில் பற்களைக் கூட கடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்: "இரவில் நிறைய சலசலப்பு இருந்தது:
l மேலும் அது: சத்தத்தைக் குறை..."
241
மர்ஃபுஷ்கா. அவர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளலாம்; ஆனால் ஏன் அறிமுகம் செய்ய வேண்டும், இல்லை, இல்லை: நம் எஜமான் ஒரு பெரிய குழப்பத்தை உருவாக்கிவிட்டார்.

மணி சட்டென்று, கூர்மையாக ஒலிக்கிறது; சோஃபியா பெட்ரோவ்னா தாழ்வாரத்திலிருந்து மறைகிறாள்; மர்ஃபுஷ்கா அதைத் திறக்க ஓடுகிறாள்; செர்ஜி செர்ஜியேவிச் மற்றும் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஆகியோரின் சிக்கலான பிணைப்பைக் குறிக்கும் விதமாக, ஏதோ ஒன்று தத்தளித்தபடி கதவுக்குள் பறந்து வருகிறது; நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சை பலவந்தமாக உள்ளே இழுத்து வருகிறார் என்பது தெளிவாகிறது; * அதைத் தொடர்ந்த காட்சி முழுவதும், செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சின் உடல் வலிமை வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது, அதற்கு எதிராக எந்த வாய்மொழி எச்சரிக்கைகளும் பலனளிக்கவில்லை, ஏனெனில் செர்ஜி செர்ஜியேவிச், தோற்றத்தில், ஒரு காட்டுத்தனமான உந்துதலால் பீடிக்கப்பட்ட, வெறிபிடித்த, மனநிலை பிறழ்ந்த மனிதனைப் போல இருக்கிறார்; நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தன் கண்ணியத்தின் மிச்சங்களைக் காத்துக்கொண்டு, அந்தப் பைத்தியக்கார இரண்டாம் லெப்டினன்ட்டுக்கு எதையோ விளக்க முயற்சிக்கிறார், அதே சமயம், ஒருவித அச்சத்தை உணர்கிறார், அதுபோல ஒரு மிருகத்துடன் கூண்டில் இருப்பது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். பிடிப்பதை நிறுத்து...

மர்ஃபுஷ்கா. ஐயோ, கடவுளே. (தன் கைகளைக் கூப்பிக்கொள்கிறாள்.)

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். நான்...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். இல்லை, நீ பிடிக்கிறாய்: பிடிக்காதே.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். அப்படி நான் நினைக்கவில்லை. *

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். இப்படியே போனால் நீ தூசியாக நொறுங்கிவிடுவாய். செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை சிறிய அலுவலகத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கிறான், ஆனால் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அவனது காலைக் கதவின் நிலைப்படியில் சிக்க வைத்துக்கொள்கிறான்; செர்ஜி செர்ஜியேவிச், தன் கைகளால் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் முதுகுக்குப் பின்னால் பிடித்துக்கொண்டு, தன் காலால் அவனது காலை விடுவிக்க முயற்சிக்கிறான்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் தொப்பி பறந்து விழுகிறது; பயந்துபோய் அலறியபடி, சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அவர்களுக்குப் பின்னால் தோன்றுகிறாள்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஆ: ஐயோ, ஐயோ!..

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். இங்கே.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. என்ன செய்கிறீர்கள்?

மர்ஃபுஷ்கா." கூரைகள் போய்விடும்...

* எனவே கையெழுத்துப் பிரதியில். பொருள்: செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை பலவந்தமாக இழுக்கிறார்;
° அது: நான் அப்படி நினைக்கவில்லை: நீ—இங்கேயே.
= பிறகு அது தொடங்கியது: இழுக்கிறார்<et>
2 பிறகு அது: என்ன சொல்கிறீர்கள், செர்ஜி செர்ஜியேவிச்?
அடுத்து அது: அவன் காய்ச்சியிருக்கிறான்;
242 நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சால் பிடிக்கப்பட்டு, சோஃபியா பெட்ரோவ்னா பக்கம் தலையைத் திருப்புகிறார்). எங்களை விடுங்கள், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, தயவுசெய்து: ஆண்களுக்கு இடையில் அது வழக்கம்... (செர்ஜி செர்ஜியேவிச் பக்கம் கண்களைத் திருப்பி.) மருத்துவர் அது ஒரு கோளாறு என்றார்: ஒரு அரிய வகை, மூளை சம்பந்தப்பட்டது... குழப்பத்தின் உச்சத்தில், அவர் நுழைவாயிலில் அங்கேயே நின்றார்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் தனது காலால் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் காலை வாசற்படியிலிருந்து விடுவித்து, அவரைச் சிறிய அலுவலகத்திற்குள் வேகமாகத் தூக்கி எறிகிறார்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் முழங்காலை நாற்காலியில் முழு பலத்துடன் மோதிவிட்டு,
முழங்காலைத் தேய்த்தவாறு நொண்டியபடி அதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்; அவரது மேலங்கி, நாற்காலியில் சிக்கி, இரு இறக்கைகள் கொண்ட பிராணியைப் போல அதில் தொங்குகிறது.

சோபியா பெட்ரோவ்னா. ஆ!


மர்ஃபுஷ்கா. ஆ!

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிற்குப் பின்னால் பறந்து வந்து, சோபியா பெட்ரோவ்னா கண்முன்னே சிறிய அலுவலகத்தின் கதவைப் பூட்டுகிறார்). ஏனெனில்...

கதவின் பின்னால், சோபியா பெட்ரோவ்னாவின் கட்டுக்கடங்காத விம்மல்களும் மர்ஃபுஷ்காவின் குரலும் கேட்கின்றன; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், நொண்டியபடி, தன் நாற்காலியை
செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சிடமிருந்து நகர்த்துகிறார்; செர்ஜி செர்ஜியேவிச் நாற்காலியின் பின்னாலிருந்து நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைப் பிடிக்கிறார்; அதைத் தொடர்ந்த உரையாடலின் போது, ​​அவர்கள்
ஒருவரையொருவர் துரத்திக்கொண்டு ஓடுகிறார்கள், தங்கள் குரல்களை உரக்கக் கத்துகிறார்கள்,
ஒருவரையொருவர் குறுக்கிடுகிறார்கள், ஒவ்வொருவரும் அவசரமாகத் தங்கள் சொந்தக் கருத்துக்களை உதிர்க்கிறார்கள். அபத்தம்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (நாற்காலியைச் சுற்றி நடனமாடுகிறார்).

7 என்ன சொல்கிறீர்கள்?

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். குதித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களா?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். "நான் குதிக்கவில்லை," என்றார் அவர், "ஆனால் நான் அங்கே நுழைவாயிலில் நின்று கொண்டிருந்தேன்."

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். "குதிப்போம்!"

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (விசித்திரமாக). "நான் அங்கே ஒரு முட்டாள்தனமான—குறுக்கிடாதீர்கள்!—சூட்டில் நின்று கொண்டிருந்தேன்..."

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (எரிச்சலுடன்). "நடுங்குகிறார்"

* அடுத்து வந்தது: ஒரு புதிய ஆன்மா இங்கே அழியும்!

1 அடுத்து வந்தது: எதற்காக குதித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

* அடுத்து வந்தது: நான் உங்களிடம் சொன்னேன்: நான் அங்கே நுழைவாயிலில் நின்று கொண்டிருந்தேன்.
3 அடுத்து வந்தது: நான் சொன்னது போல், நான்
° அடுத்து வந்தது: நீங்கள் அவசரப்படுகிறீர்கள்!

243
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (குறுக்கிட்டு): மதிப்பிற்குரிய சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் அமைதியைக் குலைப்பது...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (குறுக்கிட்டு): நிறுத்து!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (பதட்டத்துடன்): ஏன் என்னை கண்காணிப்பில் வைத்திருக்கக் கூடாது? நான் ஒரு வாக்குறுதி கொடுத்தேன்... ஆனால்—அறைகள் வழியாக இழுத்துச் செல்வது, தள்ளுவது... (செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நாற்காலியைப் பிடித்து, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை நாற்காலியால் மேசையில் அழுத்திப் பிடிக்கிறார்.) நாற்காலிகளை உருட்ட வேண்டாம்... நான் உங்களுக்கு விளக்கினேன்: மருத்துவர் சொன்னார்...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (குறுக்கிட்டு): மேலும் ஒரு கண்ணியமான நபர்—ஒரு எளிய, நேர்மையான நபர்—இத்தகைய சூழ்நிலைகளின் சங்கமத்தில் தெளிவாகப் புகுந்துவிட வேண்டும்; இங்கேதான் கிறிஸ்தவ ஆன்மாவின் கடமை...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (குறுக்கிட்டு): அவர் சொன்னார்...®
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (குறுக்கிட்டு): ஒரு விசுவாசி...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். "இவை போலி மாயத்தோற்றங்கள்"...*
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். "எப்படியிருந்தாலும்..."
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (குறுக்கிட்டு). நீர் சிகிச்சை எனக்கு உதவும்; இனிமேல் நான் கால்வாயோரம் உலாவ என்னை ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டேன்*; மரியாதைக்குரியவரின் அமைதியைக் குலைத்து...

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (குறுக்கிட்டு). எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தூய்மையான தீப்பொறி எந்தவொரு ஆன்மாவிலும் பற்றி எரியக்கூடும்... (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் கோட் நுனியைப் பிடிக்கிறார்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் பக்கவாட்டில் பறந்து செல்கிறார்; கோட் நுனிகள் சடசடவென ஒலிக்கின்றன.)
கதவுக்குப் பின்னால் - சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடமிருந்து கீச்சிடும் அலறல்களின் வெடிப்பு.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (கதவுக்குப் பின்னால்). என்னை தனியாக விடு: என்னை உள்ளே விடு... இது இருக்க முடியாது...

அது: ஆம்
பிறகு அது: நான் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவுக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுத்தேன் என்று எனக்குத் தெரியும்...

அது: நாற்காலி என்னை நோக்கித் திரும்பியது...
அது: நான்
பிறகு அது: தலையிட

அது: அவர் சொன்னார்: "இந்த பேய் போன்ற உணர்வு நிகழ்வுகள்"... அது: "போலி மாயத்தோற்றங்கள்" - அதனால் அவர்...
பிறகு அது: ஏன் இவ்வளவு அவசரம்?..
பிறகு அது: இப்படி சுற்றித் திரிவது
244 நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சும் செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சும், ஒருவரையொருவர் துரத்திக் கொண்டிருப்பதை மறந்து, இருவரும் நாற்காலிக்குப் பின்னால் இருந்து கதவை நோக்கி குதித்தனர்.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் மெதுவாக): "ஏன் கத்துகிறாய்?.. நீ ஒரு கோழை..." (கதவுக்குப் பின்னால் இருந்து சத்தமாக.) சோனியா, சோனியா; அமைதி கீழே.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சிடம்). நீ ஒரு முரட்டுப் பயல்!

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் மெதுவாக). நீ கால்களைத் தரையில் தட்டி... (கதவை விட்டு வெளியே - சத்தமாக.) அமைதியாக இருங்கள்: என்ன நடக்கிறது?

சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: "ஓ, மர்ஃபுஷ்கா, துப்புரவுப் பணியாளர்கள்!.. என்ன கொடுமை!"

மர்ஃபுஷ்காவின் குரல்: "என் அன்பு அம்மையாரே, உங்கள் அறைக்குச் செல்லுங்கள்: ஒன்றுமில்லை - ஒரு சண்டை... இது பெண்களின் வேலையல்ல... இது ஆண்களுக்கு இடையில் நடப்பது..."
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (கதவை விட்டு சத்தமாக வெளியே). என்ன நடக்கிறது?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கதவை விட்டு சத்தமாக). சரி, என்ன நடக்கிறது?
உண்மையில்...
சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: "என்னை உள்ளே விடு..."
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (கதவருகே). நமக்கிடையே ஒன்றும் விசேஷமாக நடக்கவில்லை: இதோ நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் - எச்.ஐ.வி... (நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் அமைதியாகவும் மிரட்டும் தொனியிலும்.) அப்படிப்பட்ட குற்றப் பார்வை பார்க்காதே... (கதவுக்குப் பின்னால் இருந்து சத்தமாக.) இதோ நான்... ஒன்றும் விசேஷமில்லை: நீ - வீணாகக் கற்பனை செய்துகொண்டாய்...
நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் (கதவு 6). சரியாக...

(தன்னைச் சுட்டிக்காட்டி.) இதோ இங்கே - நான்... (செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சைச் சுட்டிக்காட்டி.) இதோ செர்ஜி செர்ஜியேவிச்... நாங்கள் விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்...
சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: "நானா? நான் விளக்குகிறேன்: நான் சமரசம் செய்கிறேன்..."

ш பிறகு அது: ஏன் சண்டையிடுகிறீர்கள்...
м பிறகு அது தொடங்கியது: [ஆ, மாவ்ருஷ்கா] அங்கே என்னை முடக்கிவிடுவாய்:
ъ பிறகு அது: அங்கே
ы அது: என்னை உள்ளே விடு... ь அது: நான் தனியாக இருக்கிறேன்
245
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (வாசலில்). எதுவும் நடக்காது...
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (வாசலில்). அதுதான் சரி...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (வாசலில்). விளக்கலாம்...
சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: "ஓ, இல்லை, இல்லை, இல்லை, இல்லை: நானே... இது எல்லாம் என் தவறுதான்..."
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (வாசலில்). இல்லை, இது என் தவறுதான்; மருத்துவர் சொன்னார்: "மிகவும் அரிதான, உங்களுக்குத் தெரியுமா, ஒரு மூளைக் கோளாறு."

சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: "என்னை உள்ளே விடுங்கள், இல்லையென்றால் நீங்கள் அங்கே மீண்டும் கூரைகளைச் சரிசெய்யத் தொடங்கிவிடுவீர்கள்..." (கட்டுக்கடாத அழுகுரல் கேட்கிறது.)
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (பயந்து). தட்டிய பிறகு, அது பழுதின்றி நன்றாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. (அவன் தன்னையறியாமல் கதவைத் திறக்க, சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் கைகளில் விழுகிறான்; அவளை அவன் கவனமாக தாழ்வாரத்திலிருந்து வெளியே இழுத்துச் செல்கிறான்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் எச்சரிக்கையுடன் தாழ்வாரத்தைப் பார்க்கிறான், தலையை உள்ளே நுழைத்து, அங்கே யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிசெய்து, தனது மேலங்கியையும் தொப்பியையும் எடுத்துக்கொண்டு தயாராகிறான். அவன் ஓடுகிறான், ஆனால் செர்ஜி செர்ஜியேவிச் மீது மோதுகிறான், அவன் உள்ளே விரைந்து வந்து, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை சோஃபாவிற்கு இழுத்துச் சென்று உட்காரும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறான்; தாழ்வாரத்தின் கதவு திறந்தே இருக்கிறது.) என்ன ஆச்சு? உட்காரு.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்...

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். நீ அசையாமல் உட்காராவிட்டால், மறுபடியும் ஓடிவிடுவாய்... வேகமாகப் போவதில் என்ன பிரயோஜனம்? 1 (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தபடி.) உன் கண்கள் மறுபடியும் ஆடுகின்றனவா?.. (அவன் விலகிச் சென்று, அதன் பிறகுதான் தனது மேலங்கியைக் கழற்றி நாற்காலியில் எறிகிறான்.) ஓ, அப்படியென்றால் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளப்பட விரும்பவில்லை போலும்...

(நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சை நோக்கி கோபமாக முன்னேறுகிறார்.) பாதி பறிக்கப்பட்டது! உங்களுக்கு வன்முறை ஆபத்து இல்லை... ஏழையாக இருக்காதே: அமைதியாக இரு...”
3 அடுத்து வந்தது: இப்போது
® அடுத்து வந்தது: நான் விளக்குகிறேன்...
நான் அடுத்து வந்தது: என்னைப் பற்றி
முன்பிருந்து: கே, ஏன் இவ்வளவு வேகம்?..
5 முன்பு: ஓ, என் கடவுளே, —
3 முன்பு: ஏன் இவ்வளவு அரைகுறையாக இருக்கிறாய்? g பிறகு: உனக்குப் புரியவில்லை...
246
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்.^ நீங்களே அமைதியாகுங்கள்.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். ஆ, நாசமாப் போச்சு! (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் மேல் மிரட்டும் விதமாகத் தன் முஷ்டிகளை உயர்த்துகிறான்.)
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (தன் தலையைத் தோள்களுக்குள் இழுத்துக்கொண்டு, புருவங்களுக்குக் கீழே இருந்து தன் முஷ்டிகளைப் பார்க்கிறான்). ஏய், செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நிறுத்து, சும்மா இரு; உனக்கே காயம் ஏற்படலாம்.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா திறந்த வாசலில் தோன்றுகிறாள்: அதைத் தொடர்ந்த காட்சி முழுவதும், அவள் நடப்பவற்றை அமைதியாகப் பார்த்தும் ஒட்டுக்கேட்டும் இருக்கிறாள்; மிகவும் சிக்கலான பலவிதமான முகபாவனைகள் அவள் முகத்தில் வெளிப்படுகின்றன. அவள் முகம்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிற்கும் செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சிற்கும் இடையில் நடக்கும் அனைத்தும் அவள் முகத்தில் பிரதிபலிக்கின்றன; இந்தக் காட்சியில், அவள் பார்வையில் செர்ஜி செர்ஜியேவிச் வெல்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது; விரைவில், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை விளிக்கும்போது அவள் குரலில் நையாண்டி தொனி மெல்ல மெல்லத் தொடங்குகிறது.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (வெறுப்புடன்): நெளியாதே, (தனக்குள்ளேயே)—அரை இறக்கை* பூச்சியே! (அவன் பின்வாங்கித் தன் தலையைப் பிடித்துக்கொள்கிறான்; சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அவனுக்கு உதவ வருவது போல் சைகை செய்கிறாள். என்னைப் பேச வைக்கும் விஷயம்...)

(அவன் வார்த்தைகளைத் தேடுகிறான்.) ஒவ்வொரு நல்ல மனிதனும்...

(அவன் திறந்த கதவு வரை நடந்து சென்று திரும்பி வருகிறான்: சோஃபியா பெட்ரோவ்னா ஒளிந்துகொள்கிறாள்; மணி ஒலிக்கிறது.) அவன் என்ன சொன்னான்? .. (அவன் தன் நெற்றியை வலியுடன் தேய்க்கிறான்: ஒரு கூர்மையான மணி ஒலிக்கிறது.) ஆம், ஒரு நல்ல மனிதன்... (திடீரென்று அவன் சோஃபாவை நோக்கி விரைந்து செல்கிறான், அதில் இருந்து நிகோலாய்...) அப்போலோனோவிச் திறந்த தாழ்வாரத்திற்குள் நழுவிச் செல்லவிருக்கிறார்.) ஒரு கண்ணியமான மனிதன் இருக்கும் இடத்தில், அவன் கண்ணியத்தையும், சமூகத்தில் தனது நிலையையும் பொருட்படுத்தாமல் விரைந்து செல்ல வேண்டும். (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், எதிர்பாராத சுறுசுறுப்புடன், கதவை நோக்கிப் பாய்கிறார்; செர்ஜி செர்ஜியேவிச் அவரைப் பின்தொடர்ந்து, கிழிந்த கோட் பின்பக்கத்தைப் பிடிக்கிறார்.) எங்கே, எங்கே, நில்!.. (கோட் பின்பக்கம் கழன்று விழுகிறது; செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைப் பிடித்து சோஃபாவில் பின்னால் தள்ளுகிறார்.) நான்..." உன்னைக் கொல்ல மாட்டேன்... (கோட் பின்பக்கம் அவர் கைகளிலிருந்து விழுகிறது.) அச்சுறுத்தல் இல்லை"
வன்முறை. (ஒரு நீண்ட, கூர்மையான ஒலி; செர்ஜி செர்ஜியேவிச் நடந்து வருகிறார்,
d பிறகு அது: எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது.
° அது: இல்லை, நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன்
* பிறகு அது: சில
z பிறகு அது: உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டேன்: ஆம்...
ya அது: நான் என்ன சொன்னேன்?..
k பிறகு அது: நானா?..
l அது: நீ இல்லை ஆபத்தில்

247
அறியாமல் தாழ்வாரத்திற்குள் நுழைந்து கதவைத் திறக்கிறார்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அவரது கோட்டின் பின்பக்கத்தை எடுத்து, தன் கையை முதுகுக்குப் பின்னால் மறைத்துக் கொள்கிறார்; வெர்கெஃப்டன் ஒரு செவ்வந்திப் பூங்கொத்துடன் முன்னால் தோன்றுகிறார்; குழப்பமடைந்த மர்ஃபுஷ்கா உள்ளறைகளிலிருந்து தோன்றுகிறார்.)
வெர்கெஃப்டன். வணக்கம்... (ஆர்வத்துடன் சுற்றிப் பார்க்கிறார்- (தன்னைத்தானே.) நான் இங்கே நின்று கொண்டிருக்கிறேன், அழைத்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்... செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நீங்கள் சவரம் செய்துவிட்டீர்களா?.. உங்கள் தொண்டை வலிக்கிறதா?.. நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இங்கே இருக்கிறாரா?7.. நேற்றைய தினத்திற்குப் பிறகு உங்கள் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது. (செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சும் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சும் வேதனையுடன் மௌனமாக இருக்கிறார்கள்.) நான் - ஒரு நிமிடம்... நாங்கள் - கழுத்தளவு வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறோம்... உங்களுக்குச் செய்தி தெரியுமா?.. (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம்.) எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் - ராஜினாமா செய்தார்: “வரலாறு மாறிவிட்டது... (போலியான அன்புடன் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்.) மற்றும் - மன்னிக்கவும்
அவை, ஆனால் நீங்கள் "தந்தையின் நிலைப்பாட்டிற்கு அனுதாபம் காட்டவில்லை..." ஐந்தாண்டுச் சுழற்சி இயந்திரத்தின் சக்கரத்தைச் சுழற்றியது; இப்போது - இன்னும்; அந்த அமைப்பில் ஒரு வெற்றிடம் தோன்றியுள்ளது; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் இனி அந்த அமைப்பின் தலைவர் இல்லை... ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது... (யாரும் பதிலளிக்காததைக் கண்டு, மர்ஃபுஷ்காவிடம்.) இவை அம்மையாருக்கானவை. (அவர் மல்லிகைப்பூக்களைக் கொடுத்துவிட்டு, செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சை வினயமாகப் பார்க்கிறார்.) சரி, விடைபெறுகிறேன், என் நண்பரே: நீங்கள் மிகவும் சோர்வாகவும், பதட்டமாகவும் காணப்படுகிறீர்கள்.








(வெர்கெஃப்டனுக்குப் பின்னால் கதவு படாரெனச் சாத்தப்படுகிறது; ஒட்டுக்கேட்டுக் கொண்டிருந்த சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, திறந்த தாழ்வாரத்தில் மீண்டும் தோன்றுகிறாள்; நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சும் செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சும் அவளைப் பார்க்கவில்லை.) நான் கேட்டாக வேண்டும்: என்னை மன்னியுங்கள்... நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டேன்... நான்... நான்... உங்களுக்கு இடையூறு செய்துவிட்டேன்."

m அது: ராஜினாமா செய்கிறார்:
z அது: நீங்கள் என்னை மன்னிப்பீர்கள்; ஆனால் நீங்கள்...
° பிறகு அது: உங்கள்
" பிறகு அது தொடங்கியது: ஆம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதுதான்...
r அது: நானும்—— கூட: நானும்... நாம் ஒரே பாதையில் செல்கிறோமா?

‹ அது: நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டேன்: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இவையெல்லாம் மிகவும் பயங்கரமானவை, கொடூரமானவை...
t பிறகு அது: மடிந்துவிட்டார்; அது தன்னிச்சையற்றது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, விளக்கத்தைத் தவிர்ப்பதற்கான உங்கள் நோக்கத்தை நீங்களே காட்டினீர்கள்.

248
மடிந்துவிட்டார்—தன்னிச்சையற்றது; ஆனால் தவிர்ப்பதற்கான உங்கள் நோக்கத்தை நீங்களே காட்டினீர்கள்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் (சலிப்புடன்). ஒரு அமைதியற்ற மனிதன்! நீங்களே விளக்கத்தில் குறுக்கிடுகிறீர்கள்: என்னை நம்புங்கள், அந்த டோமினோ கதை...

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (குறுக்கிட்டு). கோட் டெயில்களா? அவர்கள் அதை உங்களுக்காகத் தைத்துத் தருவார்கள்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். கோட் டெயில்கள் அர்த்தமற்றவை: முக்கிய விஷயத்துடன் ஒப்பிடும்போது...
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா தன் தலையைப் பிடித்து ஆட்டுகிறாள்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச், அர்த்தமற்றது; மற்றும்—* நுழைவாயிலில் சுற்றித் திரிவது... (திடீரென்று முகம் சிவந்து.) அர்த்தமற்றது அல்ல, ஆனால் எளிமையாகச் சொல்வதானால், மிகவும் விசித்திரமான விஷயம்... (பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டு.) அதுவல்ல விஷயம்: அது கடந்த காலம். (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திகைப்புடன் அவரைப் பார்க்கிறார்.) நான்... சவரம் செய்துகொண்டேன்: என் முகத்தில் முகப்பருக்கள் உள்ளன; நுழைவாயிலில் சுற்றித் திரிவது...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (குறுக்கிட்டு). நுழைவாயிலில் சுற்றித் திரிவது, சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவுக்கும் எனக்கும் இடையிலான வாழ்க்கைப் பார்வையில் உள்ள ஒரு வேதனையான முரண்பாட்டின் வெளிப்பாடுதான்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். ஆம், அவள் இல்லை..."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். என்ன?

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (கடுமையாக). நீங்கள் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைத் தனியாக விடுங்கள்: நேற்றிரவு நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் விளக்கம் அளித்துக் கொண்டோம்...

(ஒட்டுக் கேட்ட சோஃபியா பெட்ரோவ்னா ஒப்புக்கொள்கிறாள்.) - கூரைக்குக் கீழே (குறுக்கிட்டு): எனக்கு எல்லாம் குழப்பமாக இருக்கிறது..."

அது: ஒரு அமைதியற்ற மனிதன், இதை நேரடியாகச் சொல்வதிலிருந்து என்னைத் தடுப்பது யார்? பிறகு அது: நீங்களே: என்னை நம்புங்கள், இந்தத் தொடர் நிகழ்வுகளை விரக்தியால் விளக்க முடியும்.

®* அது: உன் கோட் நுனிகள்...

x அது: நின்றுகொண்டிருந்தது

அது: உணர்ச்சிவசப்பட்டு, சவரம் செய்துகொண்டேன்: அதனால்தான்
z அது: ஆம், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா இல்லை...
sh அது: என் தலை வலிக்கிறது.

249
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். எனக்குப் புரியவில்லை. (ரகசியமாக ஒரு பேப்பர்வெய்ட்டை எடுத்துக்கொள்கிறார்.)
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (கோபமாக). நான் உன்னை உள்ளே இழுத்து வந்தேன்... (பேப்பர்வெய்ட்டைப் பறித்துக்கொண்டு.) கொலையாளியை விட்டுவிடு... நீயா? நீ இங்கே பாதுகாப்பாக இருக்கிறாய்... கோட் நுனிகள் மட்டும்தான்... (சோஃபியா பெட்ரோவ்னா மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.) கேள், (கோபமாக) - உன் சாக்கடையை நான் சுத்தம் செய்கிறேன்...
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கோபத்துடன்). எனக்கு சாக்கடை இல்லை.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (இன்னும் கோபமாக). அப்புறம் அந்த வெடிகுண்டா?.. ஆனால் அது ஒரு சாக்கடை இல்லையா?.. அதைப்பற்றித்தான் நான் பேசுகிறேன்: மறைத்து வைக்கப்பட்ட ஒரு வெடிகுண்டு... மேலும்... (கத்துகிறார்) யாருக்காக... யாருக்காக? அப்பாவுக்கா?!

(நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் கைகளை உயர்த்துகிறார்.) அ... அ... அ?.. உன் கண்மணிகள் ஏன் வெள்ளைப் பகுதிக்குள் சுருண்டுள்ளன?.. அதை அவர்கள் எப்படி அங்கே உனக்குக் கொடுக்க முடிந்தது? அதை நீ எப்படி அப்படி வாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது?.. இல்லை: நான் ஒரு உளவாளி அல்ல... ஆனால் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் - உனக்குப் புரிகிறதா - நீ - உனக்குப் புரிகிறதா?..1a (வேகமாக நடக்கிறார்.) நேற்று - பார், நான் பதட்டமாக இருந்தேன், ஒரு முன்னுணர்வு இருந்தது; அது, பார், என் தலையில் தாக்கியது; மேலும், பார், நான்... அங்கே கூரையைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தேன்... உனக்குப் புரிகிறதா: எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல்... மாறாக: நான் வாழ்க்கையைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தேன்... பிறகு அவள் திரும்பி வந்தாளா? சோனேச்கா: என்னை அமைதிப்படுத்தினாள்... சரி அப்படியானால்: மேலும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னா ஒப்புக்கொண்டாள், உனக்குப் புரிகிறதா, அவள் அந்தக் குறிப்பை - எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் - நியாயமான ஆர்வத்தால் வழிநடத்தப்பட்டுத் திறந்தாள்; அவள் அதைப் படித்துவிட்டு, 'சும்மா விளையாட்டுதான்' என்று நினைத்துக்கொண்டாள். நீங்கள், மிகவும் எளிமையாக, அந்த எறிபொருளைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தீர்கள் என்று யார் நினைத்திருப்பார்கள்!..
“அது: நான் உன்னை இங்கே பாதி பலவந்தமாக இழுத்து வந்தேன்...

> அது: என்னை மன்னித்துவிடு: நீ

அது அப்போது: இந்த நான், உன்னுடைய
ь அது அப்போது: உன் அறையில் மற்றும்... மற்றும்...
° அது அப்போது: உன் சொந்தத் தந்தைக்காகவா?!
® அது: (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தலையைக் கைகளால் மூடிக்கொள்கிறார்)
я அது அப்போது: கண்களிலா?..
Ша அது அப்போது: ஆம், நான் ஒரு சாக்கடையாக இருந்திருப்பேன்!..
5 அது: ஏதோவொன்றை முன்னறிவிப்பதாக இருந்தது;
з அது அப்போது: சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவும் வெள்ளை டோமினோவும்:
` அது அப்போது: "நண்பர்களின் நகைச்சுவைகள்"... அவளால் எப்படி நினைக்க முடிந்தது... д அது அப்போது: ஒரு எறிபொருள்: தந்தைக்காக!..
250 நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (ஆவேசமாகத் தன் இருக்கையிலிருந்து விரைந்து வருகிறார்). ஒரு சிப்பி அல்ல, ஆனால் ஒரு மத்தி மீன் கிண்ணம்: வெண்ணெயுடன்!.. நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன் நீ: எப்படி உன்னால் நம்ப முடிகிறது, என் மீது பழிபோட முடிகிறது... உனக்கு எவ்வளவு தைரியம்?.. அது ஒரு குண்டு என்று எனக்குத் தெரியுமா?.. குண்டு அல்ல: ஒரு மூட்டை. நான் அதை உள்ளே இழுத்து வந்து பத்திரமாக வைக்கும்படி கேட்டேன்: “இதற்கு என்ன விலை? சோதனை எதுவும் நடக்காது”... நான் அதை இலக்கியம் என்று நினைத்தேன்: நான் எடுத்தேன்... (எரிச்சா.) அது ஒரு குண்டு என்று எனக்குத் தெரியுமா? மேலும் இந்த மத்தி மீன் கிண்ணம் எதற்காக... தந்தைக்கு மணலுடன்? எனக்குத் தெரியுமா*—தந்தைக்கு மணல், அல்லது—ஒரு குண்டு போல... ஒரு தூண்டுதல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, ஏனென்றால் மணலைக் கொடுத்த நபருக்கு அது அங்கே இருப்பது கூடத் தெரியவில்லை... பின்னர் தெரியவந்தது: குண்டு எதுவும் இல்லை; மணல்தான் இருக்கிறது, அதை அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் என் முன்னிலையில் கண்டுபிடித்தார்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிம்மதியுடன்). கடவுளுக்கு நன்றி. (அவர் தன் முகத்தை ஒரு கைக்குட்டையால் துடைக்கிறார்.) நான் அதைக் கண்டுபிடித்தபோது, ​​நான் ஆரம்பித்தேன்.
ஓடுவதற்கு: உன்னைத் துரத்துவதற்கு... நீ, நான், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா...
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (குறுக்கிட்டு). விடாப்பிடியான மனக் கோளாறு!
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, தான் பதுங்கியிருந்து இதை ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். மனித வாழ்வின் புனிதத்திற்கு முன் இவையெல்லாம் முக்கியமற்றதாகிவிடுகின்றன; ஒரு எளிய மனிதனான நான் நம்புகிறேன்: நமக்கும் ஒருவருக்கொருவருக்கும் வாழ்வை மறுக்க நாம் துணியக்கூடாது... கூரைகளைச் சரிசெய்வது - மன்னிக்கவும், நான் குழப்பமடைகிறேன் - பழிவாங்குவதற்காக; நேற்று, என் இதயம் தெளிவடைந்தது.
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். என் பெயரில்... நான் இரவு முழுவதும் படுக்கைக்குச் செல்லவில்லை; நான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்... நான் உட்கார்ந்தவுடன், பெருமூச்சு விடுகிறேன்.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (குறுக்கிட்டு). காலையில் - ஓட்டத்தில்: உன்னிடம்; நான் உன்னைக் கரையில் பார்த்தேன்; மற்றும் - உனக்குப் பிறகு; நெவ்ஸ்கியில் சாதாரணமாகத் தோன்றினேன், அங்கிருந்துதான் நீ இங்கு ஈர்க்கப்பட்டாய்... அவர்கள் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் உன் கோட் நுனியை உன் மீதே உருட்டிவிடுவார்கள்.

° அது: எனக்குத் தெரியுமா,

* பிறகு அது: அந்தச் சிறிய பொதியில் இருக்கிறது
z பிறகு அது: அத்திப்பழம்... எல்லாம்—எல்லாம் தெளிவாகிவிட்டது;

= பிறகு அது: சோக நகைச்சுவை
x பிறகு அது: இங்கே, அவன் உற்சாகமடைந்தான்... மற்றும் அந்தத் துணை
251
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கோபமாக). அந்தத் துணைகளை விட்டுவிடு, அந்தத் துணைகளை விட்டுவிடு... (சோஃபியா பெட்ரோவ்னா கிக்கிளிக்கிறார்.) அந்தத் துணைகளைப் பற்றி நினைத்தால் வெட்கமாக இருக்கிறது... நாம் வெறித்தனமாக இருக்கிறோம் என்பதுதான் முழு விஷயமும்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். நான் மேஜையின் மீது ஏறியபோது—சரிசெய்ய..." விளக்கை அகற்றும் போது, ​​நான் விழுந்தேன்: "நான் ஒரு கயிற்றுடன் கூடிய நாற்காலியில் அமர்ந்தேன்,

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (புரியாமல்). எதைக் கொண்டு?..

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (கவனிக்காமல்). பிறகு அவன் நினைத்தான்: இறுதியில், எல்லா முரண்பாடுகளும் வெறும் வீண் பெருமையே: முக்கிய விஷயத்திற்கு முன்; பிறகு உயிர் உள்ளே நுழைந்து, ஒளிர்ந்தது, ஒளி மட்டுமே எஞ்சியது: தூய ஒளி!.. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நானும் கொல்ல விரும்பினேன்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (நடுங்கியபடி). நீயும் என்ன சொல்கிறாய்?

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். முடியாது!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். முடியாது: பன்னிரண்டு அங்குல விட்டமுள்ள ஒரு சிறிய இரு-துண்டு உடல், மற்றும்—அதை ஒரு பலகையால் அறைந்து பார்; மற்றும்—இல்லை: உன்னால் அதை அறைய முடியாது: அந்தச் சிறிய உடல், அழியாத "நான்" என்பதன் விளிம்பு...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் தோளில் கை வைத்து). நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், பிடிவாதமாக இருப்பதை நிறுத்து; வட்டத்தைச் சதுரமாக்குவதன் மூலம், நீ எங்கே போவாய்? இதெல்லாம் வெறும் மூளைச்சலவை; விஷயங்களை இன்னும் நேரடியாகப் பார்: உன் மனசாட்சிக்கு அடிபணி!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (ஆணவத்துடன்). நீ என்னை நம்பவில்லையா?

செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நான் நம்புகிறேன்..." அதில் எனக்கு ஒரு துளியும் சந்தேகம் இல்லை... மேலும், பிறர் புகழின் நிழலைப் பற்றி...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (எதிர்பாராத ஆத்திரத்துடன்). நீ என்ன செய்கிறாய் என்று உனக்குத் தெரியவில்லை: நான், உனக்குத் தெரியும், நான் ஒரு கைதேர்ந்த ஏமாற்றுக்காரன் அல்ல... நீ எப்படி இந்தக் குழப்பத்தில் சிக்கிக்கொண்டாய்? நீயோ? அதைப் பற்றி யோசித்தாயா?..
7 அது: நான் மேசையைச் சரிசெய்ய அதன் மீது ஏறியபோது இதை உணர்ந்தேன்...
" அது தொடங்கியது: நான் விளக்கை அகற்றிக்கொண்டிருந்தேன்: நான் நிறுத்தினேன்: நான் அங்கே நின்றேன்
அதில் அது: உன்னால் கொல்ல முடியாது...
° அது: (மிகவும் ஆணவத்துடன்). நீங்கள் என்னிடம் சொன்னீர்கள்...

அது: நான் நம்புகிறேன்...
252
என்னைச் சீண்டுவதற்கு நீங்கள் திட்டமிட்டீர்களா?.. மேலும் நீங்கள், உங்கள் உடல் வலிமையைப் பயன்படுத்தி, ஒரு பெண்மணியின் முன்னிலையில், என்னை... ஒரு சிறுமியைப் போல... இந்தத் தீபகற்பத்திற்கே இழுத்து வந்தீர்கள்: நீங்கள் என் வழியை மறித்து என்னை மிரட்டினீர்கள்... நான் என் தந்தையைக் கொல்லவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்...

(சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு.) என் அனுபவங்களைப் பொறுத்தவரை, இறுதியாக, என் தார்மீக உலகம் மற்றும் என் சமூக, பொது நம்பிக்கைகள், கொலைப் பிரச்சினையை என் நனவின் மையத்தில் வைக்குமாறு அவற்றைக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன, மேலும், சொல்லப்போனால், பொதுவாக ஒரு அரசியல்வாதியின் மீதான படுகொலை முயற்சிகளால் எழும் விளைவுகளைப் பற்றி... சிந்திப்பது பற்றி... - பிறகு அது உங்களுக்கு என்ன வேலை?.. மேலும் நீங்கள், என்ன செய்துவிட்டீர்கள்?.. நீங்கள், என் மீது ஒரு அறை விட்டது போல... (திடீரென்று கோபத்துடன்.) ஏன் இவ்வளவு கவனக்குறைவாக இருக்கிறீர்கள்? என் கோட் நுனியை வெட்டிவிட்டீர்கள்... (அவர் தனது கோட் நுனியைத் திரும்பிப் பார்க்கிறார்.) குத்தி மாட்டப்பட்டது. (அவன் தாழ்வாரத்திற்குள் விரைந்து சென்று, சோஃபியா பெட்ரோவ்னா மீது மோதுகிறான்.)
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஆ!..
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (அவர்களை அபார்ட்மெண்டின் ஆழத்திற்குள் தூக்கி எறிகிறான்). மர்ஃபுஷ்கா: கருப்பு நூல், ஒரு ஊசி!..
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (நொண்டியபடி, ஒரு கோணலான புன்னகையுடன், அவர்களை சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடம் வீசுகிறான்). தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா... இதோ நான் (என் கோட் பின்பக்கங்களில் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டி) - இப்படி ஒரு நிலையில், ஒரு... ஒரு வகை கோசோவரிப் பறவையைப் போல...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (பறந்து வந்து): சோனிச்கா, நீ—பார்... நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்—அளவுக்கு மீறிப் போய்... உன் கோட் பின்பக்கத்தைக் கிழித்துவிட்டான்; அவன் அதை—தைத்திருக்க வேண்டும்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டு உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு): ஒருவேளை நான் அதை உங்களுக்காகத் தைத்துத் தரட்டுமா? (அவள் செர்ஜியை வெளிப்படையாக அணைத்துக்கொள்கிறாள்) செர்ஜியேவிச், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை ஆர்வத்துடனும், சற்றே குழந்தைத்தனமான பார்வையுடனும் நோக்கினார்.)
பிறகு வந்தது: விளைவுகளைப் பற்றி சிந்திக்க,

பிறகு வந்தது: ஒரு வாய் பிறகு வந்தது: இங்கே
253
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, நாம் ஒவ்வொருவரும், அவரவர் வழியில், மிகவும் அனுபவித்திருக்கிறோம்... அதற்குக் காரணம் நான் தான் உனக்கு முன்னால்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (சலிப்புடன் குறுக்கிட்டு). "அதை விடு: அது கடந்த காலம்."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். "ஒரு வெறி!"

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (தாழ்வாரத்திற்குள் எட்டிப் பார்த்து). "மர்ஃபுஷ்கா, என்ன ஆயிற்று?"

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சிடம்). "என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே."

மர்ஃபுஷ்காவின் குரல் (தொலைவிலிருந்து): "ஊசிகளோ நூலோ இல்லை..."

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (எங்கேயோ எதையோ எறிந்துவிட்டு). "போய்த் தேடு."

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா ( (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்). "சரி, நீங்கள் என்ன சொல்ல வந்தீர்கள்?"

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். "நான் விரும்பியது..."

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவை நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்). "சும்மா, சமாதானம் செய்துகொள்."

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (தன் கையை நீட்டி, உதடுகளை இறுக்கமாகச் சுழித்தபடி). எனக்கு உண்மையிலேயே தெரியவில்லை... நீங்கள், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், ஒரு விசித்திரமான, வேடிக்கையான நபர்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (சமாதானப்படுத்தும் தொனியில்). நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், நீங்கள் என்னவொரு கொடூரத்தை அனுபவித்திருக்கிறீர்கள்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கசப்புடன்). ஒரே இரவில் உங்கள் முகம் சாம்பல் நிறமாகிவிடும்!

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (பிரகாசமான கண்களுடன்). மேலும், அந்த வெடிகுண்டின் மீது நின்று நீங்கள் என்னவெல்லாம் அனுபவித்தீர்கள்?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (வேதனையுடன்)(பிரகாசமான ஒளியுடன் மின்னும் கண்களுடன்). நான் முடிச்சை அவிழ்த்தபோது, ​​அது ஒரு கடிகார இயங்குமுறையுடன் கூடிய மத்தி மீன் டப்பா என்பதைக் கண்டேன்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. என்ன? ஒரு குண்டா?.. குண்டு வட்டமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.

y அது: இதை நான் செய்தேன்
F* பிறகு அது: உங்கள் முன்னால்: நான் ஒழுங்காக நடந்துகொண்டேன்.

x அது: கடந்த காலம் என்பது: அதை விட்டுவிடு.

z அது: ஏதோ ஒரு வகையான வெறி!

1 அது: சரி, என்ன
= பிறகு அது: ஏதோ ஒரு வகையான விசித்திரமான: h அது: சரி, என்னவென்று சொல்லுங்கள்
254
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். விரல்கள் துடித்து, தன்னிச்சையான அசைவை ஏற்படுத்தின; சாவி துடித்தது; கடிகாரம் டிக் டிக் என்று ஒலித்தது.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஆ!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அந்த டப்பாவில், உயிர் புதைக்கப்பட்டது: (பயங்கரத்துடன்) அது விம்மத் தொடங்கியது, பாதி உறக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு உடலைப் போல; அது என்னை முறைத்துப் பார்த்தது.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஆ, ஐயோ!..

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (தன்னிச்சையாக). என்ன செய்துவிட்டாய்?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (இறுக்கமாக ஆறுதல் கூறுகிறார்). எல்லாம் முடிந்துவிட்டது: அது குண்டு அல்ல.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். சோஃபி, உனக்குக் கேட்கிறதா?

சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் முகத்தில் தன்னிச்சையற்ற ஏமாற்றம் தெரிந்தது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (எழுந்து நின்று தன் தலைமுடியைக் கோதியபடி). கட்டுக்கடங்காத உணர்வுகள் என்னை ஆட்கொண்டன: தகரம் பிரிக்கப்படாத உணவுகளைப் பார்ப்பது போன்ற அருவருப்பு என்னை நிரப்பியது; எதையோ விழுங்குவது போன்ற குமட்டல்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஆ?

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். உனக்குக் கேட்கிறதா, சோஃபி?

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அந்தச் சேறு மெல்லப் பரவியது: என் புலன்கள் அனைத்திலிருந்தும் ஒரு கட்டு அவிழ்க்கப்பட்டது போல இருந்தது: என் தலைக்கு மேலே ஏதோ அசைந்தது; என் தோல் முழுவதும் ஒரு கூச்ச உணர்வு; மேலும்—நாடித்துடிப்புகள் ஓடின.

(உத்வேகத்துடன்.) என் உடல் உப்பிப் போவதை உணர்ந்தேன்: வீங்கிய ஒரு விசித்திரப் பிறவியைப் போல நான் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை நோக்கி சைகை செய்து சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடம் காட்டுகிறார்). "அங்கே?"

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. அதற்கு மாறாக: நீங்கள் மிகவும் களைத்துப் போயிருக்கிறீர்கள்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். நான் ஆற்றல் பொங்கி வழிய இருந்தேன்... இன்றுவரை என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை: என்னால் உட்கார முடியாததால் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்; நான் உட்காரும்போதெல்லாம், எல்லா திசைகளிலும் வாந்தி எடுக்கிறேன்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (அவரது கண்கள் ஆர்வத்துடன் மின்னின). எனக்கு அப்படித்தான் புரிகிறது!.. (பூனை போல உதடுகளை நக்குகிறாள்.)
"பிறகு: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். மேலும்... நீ இன்னும் வீங்கவில்லையா?" "பிறகு: நான் இன்னும் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்,

செர்ஜி செர்ஜியேவிச்." ஆம், இவ்வளவு கஷ்டங்களுக்குப் பிறகு: கடவுளுக்கு நன்றி, எல்லாம் வெளிச்சத்திற்கு வந்துவிட்டது.
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கைகளை விரித்தபடி). நகைச்சுவை.
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (தன்னையறியாத எரிச்சலுடன்). நான் அப்படித்தான் நினைத்தேன்.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். கடைசியில் மணல் வந்துவிட்டதா?
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அது மட்டுமல்ல – உள்ளே ஒரு காகிதத் துண்டு இருந்தது: அதில் வெண்ணெய், மற்றும்... (சங்கடத்துடன்) அத்திப்பழம்...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (ஆர்வத்துடன்). தயவுசெய்து சொல்லுங்கள். சோஃபியா பெட்ரோவ்னா* கட்டுக்கடங்காமல் சிரிக்கத் தொடங்குகிறாள்: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்
கட்டாயமாகப் புன்னகைக்கிறார்.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். தூக்கக் கலக்கம்! ஜி"
சோபியா பெட்ரோவ்னா (சிரிப்புடன் கால்களை முத்திரை குத்துதல்). ஹா-ஹா-ஹா... வெண்ணெயுடன் கூடிய அத்தி... ஹா-ஹா...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (நல்ல குணத்துடன் சிரிக்கிறார்). ஹா-ஹா... வாவ்... ஹா-ஹா-ஹா...
சோபியா பெட்ரோவ்னா (அதிக சிரிப்புடன்). அத்திப்பழமா?.. ஹா-ஹா...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (வெளிப்படையான கேளிக்கையுடன்). ஹா-ஹா-ஹா... குகினி...
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச். இதையெல்லாம் நான் பின்னர் விளக்குகிறேன் (சுற்றிப் பார்க்கிறேன்), ஆனால் இப்போது நான் செல்கிறேன். (திடீரென்று அவன் எழுந்து உட்காருகிறான்.* இது வேடிக்கையல்ல: (நிலைத்த கண்களுடன், விசித்திரமாக, பயங்கரமாக!)
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அமைதியாகி, தலையைக் குனிகிறாள்; செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சின் முகம் பயந்த பாவனையை அடைகிறது.
ь பிறகு: ஓ, நீ என்ன...
° பிறகு: ஆம், அது ஒரு நகைச்சுவை!
ю பிறகு: அத்திப்பழமும் வெண்ணெயும்,
= பிறகு: திடீரென்று
1: பிறகு: சோனியா, நீ என்ன சொல்கிறாய்?
5 பிறகு: அப்படியா இது
‚ பிறகு தொடங்கியது: இது வேடிக்கையல்ல (விசித்திரமானது) g பிறகு: விசித்திரமாகவும் பயங்கரமாகவும் இருந்தது!
256
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். அமைதியாக இரு.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (ஆவேசமாக). ஆபத்து இன்னும் நீங்கவில்லை; இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் வாடேவில்லில் தீர்க்கப்படுவதில்லை: இல்லை, இல்லை, இல்லை!... மேலும் இதன் முடிவை யாரும் முன்னறிவிப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். ஓ, விடுங்க,

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (உத்வேகத்துடன்). மேலும் — தெரிகிறது: ஒரு மத்தி மீன் கிண்ணத்தின் அளவு இருக்கிறது... இல்லை, அது மணல் அல்ல! அது அளவுகடந்து பரவ விரைந்து செல்லும். (பயத்தில் கண்களை உருட்டியபடி.) எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் விரிவடைகிறேனா? அளவுகடந்து!?!

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். நீங்கள் களைத்துப் போய்விட்டீர்கள்...
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கவனிக்காமல்). வாயுக்கள் விரைவாக வட்டமாகப் பரவி (கண்கள் வெறித்தனமாக பிதுங்க), எல்லாவற்றையும், எல்லாவற்றையும் கிழித்துவிடும்: ஒரு புயல் கர்ஜனையுடன்; எல்லாம் 'சளக்' என்ற சத்தத்துடன் வெடித்துச் சிதறும்; மேலும், கிழித்தெறியப்பட்ட உடல், சகதியாகச் சிதறிவிடும்; ஒரு நொடியின் நூறில் ஒரு பங்கில் சுவர்கள் இடிந்து விழும், மேலும்...
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. ஓ, வாயை மூடு, பயமாக இருக்கிறது...
செர்ஜி செர்ஜியேவிச். அமைதியாக இருங்கள்...
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (கவனிக்காமல்). நான் குழந்தைப் பருவத்தில் உளறிக் கொண்டிருந்தேன்: ஒரு ரப்பர் பந்து என் முன்னால் துள்ளிக் கொண்டிருந்தது, அல்லது இல்லையென்றால், விசித்திரமான உலகங்களின் சாரத்திலிருந்து, ஒரு அமைதியான, மென்மையான ஒலி எழும்: "பெப்பி-பெப்பெப்"; மீண்டும்—"ப்விப்-பெப்பெப்," பயங்கரமாக வீங்கி, ஒரு விசித்திரமான, குண்டான மனிதரின் தோற்றத்தை எடுக்கும்; அந்தக் குண்டான மனிதன், ஒரு பந்து போல, விரிந்துகொண்டே, விரிந்துகொண்டே, விரிந்துகொண்டே இருந்தான்:

"பெப்பி... பெப்போவிச்... பியோன்ப்"...

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (கீச்சிட்டபடி தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு). வாயை மூடு!..

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (விசித்திரமாகச் சுற்றிலும் பார்த்தபடி). இன்று தெருவில், சாத்தியமில்லாத, பயங்கரமான, ஆனால் விசித்திரமாகப் பரிச்சயமான முகத்துடன் ஒரு குண்டான மனிதனைப் பார்த்தேன்; (சிரித்தபடி) மேலும்—எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது!

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (கத்தியபடி). பெப்... பெப்போவிச்... பெப்பி?

அது: உனக்குத் தெரியும்: குழந்தையாக இருந்தபோது, ​​நான் உளறிக் கொண்டிருந்தேன்... சில சமயங்களில் இரவில் என் கண்முன்னே...

‹ பிறகு அது தொடங்கியது: அவர்கள்...
257

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். பெப்பி... பிவிபோவிச்... பெபின்...

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். அமைதியாக இருங்கள்...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச். அந்தச் சின்னக் குரல் சொன்னது:* சிறுவயதிலிருந்தே நான் தடுமாறிக்கொண்டிருந்த அனைத்தும் நெருங்கி வந்துவிட்டன, சரிந்து கொண்டிருக்கின்றன...

(பயத்தில் துள்ளி எழுந்து.) இது முட்டாள்தனம்!.. (ஒரு விசித்திரமான புன்னகையுடன் பேச்சை நிறுத்தி.) சரி - இப்போது நான் போகிறேன்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (மெதுவாக)ஓ). நீங்கள் ஆன்டிபைரின் எடுத்துக்கொள்வீர்கள்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா (தன் உதடுகளில் கைக்குட்டையை வைத்துக்கொண்டு, சிரிப்பால் இன்னும் திணறியபடி). என்னால்... வெண்ணெயுடன் ஒரு அத்திப்பழம்... என்னை மன்னியுங்கள்..."
நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் விரைவாக விடைபெற்றுக்கொண்டு, நொண்டியபடி அவசரமாக வெளியேறுகிறார்; செர்ஜி செர்ஜியேவிச் அவரை வாசலுக்குள் அனுமதித்துவிட்டு, குழப்பத்துடன் அறைக்குத் திரும்புகிறார்.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். "மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது; உனக்குத் தெரியுமா, நான் அவனுக்காகப் பயப்படுகிறேன்..."
சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அவனை அணுகி மண்டியிட்டு, அவனது கால்களைத் தன் கைகளால் சுற்றிக்கொள்கிறாள்.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. என் அன்பே, பாவம், பிரியமானவனே: நான் பயப்படுகிறேன்!..

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் (அவளை நோக்கிக் குனிந்து, அவளது நெற்றியில் தன் கைகளை வைத்து). என்னை மன்னித்துவிடு.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா. என்னை மன்னித்துவிடு.

செர்ஜி செர்ஜியேவிச். இந்த உலகம் மன்னிக்கும்!

மர்ஃபுஷ்கா ஒரு ஊசியும் நூலும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடி வருகிறாள்.

மர்ஃபுஷ்கா. இதோ ஊசிகள், இதோ நூல்...

செர்ஜி செர்ஜியேவிச்சையும் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவையும் கண்டதும், அவன் திகைப்புடன் நின்றுவிடுகிறான்.

திரை
* அது: அவனது முகம்—அது அச்சுறுத்தும் தொனியில் கூறியது:
z அது: இல்லை,—என்னை மன்னித்துவிடு: இல்லை, என்னால் முடியாது...
= அது: செர்ஜி செர்ஜியேவிச் அவளைக் கடிந்துகொள்ளும் தொனியில் இடிக்கிறான் பக்கம்; உரையாடல் முடிவடைந்ததால் சற்றே வருத்தமடைந்த நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், விடைபெறுகிறார்.
k பிறகு அது: மேலும், மகிழ்ச்சியுடன் தன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டு,
l பிறகு அது தொடங்கியது: சரி—அதுதான்: மிகவும் நல்லது.
m பிறகு அது: அமைதி.

பத்தாவது காட்சி
இந்தக் காட்சி அப்லூகோவ்ஸின் வரவேற்பறையைச் சித்தரிக்கிறது; அது ஒரு வெளிர் நீல நிற அறை; எங்கும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கால்களுடன் கூடிய எம்பயர் பாணி கை நாற்காலிகள், முத்துச் சிப்பி மேசைகள் உள்ளன; நடுவில் ஒரு சரவிளக்கு தொங்குகிறது; ஒரு சோபா, சோபாவிற்கு அருகில்—கை நாற்காலிகள்; ஒரு பழங்கால பீங்கான் கடிகாரம்; சுவர்களையொட்டி சிறிய அலமாரிகள்; அந்த அலமாரிகளில்—பலவிதமான பொம்மைகள்; அறையின் நடுவில் ஒரு நெருப்பிடம் உள்ளது; இடது மற்றும் வலதுபுறம் இரண்டு அறைகளுக்குச் செல்லும் பாதைகள் உள்ளன; இடதுபுறப் பாதை சாப்பாட்டு அறையின் ஒரு பகுதிக்குத் திறக்கிறது; வலதுபுறப் பாதை வெளியேறும் அறைகளுக்குச் செல்வது தெளிவாகத் தெரிகிறது; இடது பக்கத்தின் நடுவில் உள்ள மூன்றாவது கதவு உள் அறைக்குச் செல்கிறது; வலதுபுறம் ஆற்றங்கரைப் பகுதியை நோக்கிய ஜன்னல்கள் உள்ளன. திரை விலகும்போது, ​​அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் வலதுபுறம் வழியாக நுழைகிறார். அவன் கையை ஒரு பிரெட்ஸலைப் போலப் பிடித்தபடி, பாதை வழியாக; அன்னா பெட்ரோவ்னா தன் கையில் சாய்ந்துகொண்டு, ஒரு லார்னெட்டைத் தன் கண்களுக்கு அருகில் வைத்துக்கொள்கிறாள்; அவள் ஆர்வத்துடன் அறையைச் சுற்றிப் பார்க்கிறாள்; அவளுக்குப் பின்னால் செமெனிக் இருக்கிறான்.

அன்னா பெட்ரோவ்னா. ஒன்றன்பின் ஒன்றாக!

செமெனிக் (வெளியே சாய்ந்தபடி). இது மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது: அவர்கள் தினமும் பீங்கானைத் தூசி தட்டிவிட்டார்கள்; தவறாமல், அதை அதன் அசல் இடத்திற்கே திருப்பி வைத்தார்கள்; வார்னிஷ் பூசுபவர் வந்து எல்லாவற்றிலும் தன் முத்திரையைப் பதித்துவிட்டார்.

அன்னா பெட்ரோவ்னா (தன் லார்னெட் வழியாக இகழ்ச்சியாகப் புன்னகைத்தபடி). ஓ, என்னால் பார்க்க முடிகிறது.

செம்யோனிக். நீ இல்லாமல், நீ இருக்கும்போதும்: ஒரு சிறு தூசித் துகள் இருந்தாலும்—நீ நின்று, அதை உன் விரலால் கிளறி, தரையைத் துடைத்து—டு. (தன் கைகளை விரித்தபடி.) சுத்தம் செய்யவில்லை, ஆனால்—நக்கிவிட்டது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச். 9... எப்போது... மதிய உணவு? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் பிறகு... என்னை... அரண்மனைக்கு அறிக்கை அளிக்க வேண்டும்.

* பிறகு அது தொடங்கியது: வலதுபுறப் பாதையில், ஒருவர் கண்டறிகிறார்...
5 பிறகு அது நிகழ்ந்தது: அவன் தன் ஆளுமையை எல்லாவற்றின் மீதும் திருப்பினான்.

259Semenych. அந்தக் காலத்திலெல்லாம், ஆமாம்... (Anna Petrovna-வைப் பார்த்து.) அவர் ஒரு துடைக்கும் துணியுடன் ஒவ்வொரு மேஜையின் அடியிலும் ஊர்ந்து செல்வார்.
Anna Petrovna. அப்படியென்றால் Kolenka எங்கே?
Apollon Apollonovich (தன் கையை விடுவித்துக்கொண்டு). அவனா — பரவாயில்லை, மோசமில்லை — நன்றாகவே செய்துகொண்டிருக்கிறான்... (அவர் Semenych-ஐ ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மேஜையிலிருந்த ஒரு சிறு அலங்காரப் பொருளை எடுக்க ஓடுகிறார்.)
Semenych (உண்மையற்ற பாவனையில்). Kolenka-வா? அதாவது Nikolai Apollonovich — நான் ஒன்றைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்; அவர் ஒரு அழகான மனிதர், புத்திசாலி ஐயா; மிகவும் கூர்மையான, கனிவான பார்வை கொண்டவர்.
Apollon Apollonovich (இடைமறித்து). Semenych-ஐப் பற்றிச் சொல்கிறாயா?.. நான் உனக்குச் சொல்கிறேன் — Semenych... நான் சொல்கிறேன்... நான்... அவனது மனைவி ஒரு Chaldean இனத்தைச் சேர்ந்தவள்... எனக்குத் தோன்றுகிறது — அவள் யாராக இருப்பாள்?
Semenych (பதற்றத்துடன்). ஒரு Chaldean-ஆ, ஐயா?
Apollon Apollonovich (ஆவேசமாக வெடித்து). இல்லை: ஒரு முரட்டுப் பெண்!
Anna Petrovna (தன் லார்நெட் கண்ணாடியின் வழியாகப் புன்னகைத்தவாறு). முன்பிருந்தபடியேதான் இருக்கிறீர்கள்.
Apollon Apollonovich (எதிர்பாராத விதமாக: ஒரு இடைவெளிக்குப் பிறகு). Kolenka நிறைய தத்துவ அறிஞர்களின் நூல்களைப் படிக்கிறான்; அவர்களைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

Semenych (அதே தொனியில்). மண்டையைக் குழப்பும் ஆசாமி.

Apollon Apollonovich (சற்று உரத்த குரலில்). அவன் Cohen-இன் "Treote er E{abgup" என்ற நூலைப் படித்திருக்கிறான் — அவர் ஒரு பெரிய தத்துவ அறிஞர்.

Semenych. ஆமாம், அப்படித்தான் நடக்கிறது: முன்பு அவன் வெறும் ஒரு சிறு பிள்ளை; இப்போது — இதோ பாருங்கள்: ஒரு 'காப்பொன்' (அலங்காரப் பறவை) ஆகிவிட்டான்! அவன் வெற்றிநடை போடுகிறான் — எல்லாப் பெண்களுக்கும் ஒரு தூபக்கலசம் போலச் சுற்றி வருகிறான்.

Anna Petrovna (மென்மையாக). அவன் முன்பு ஒரு சிறு துளி போல, ஒரு குயில் குஞ்சு போல இருந்தான்; இப்போது எப்படி இருக்கிறான்?

Semenych. இப்போது அவன் ஒரு 'மிளகு' போலக் காரமாகிவிட்டான், ஐயா.

Apollon Apollonovich (இடைமறித்து). ஆமாம், ஆமாம் ஐயா: அவன் ஒரு தர்க்கவாதி. "முன்பெல்லாம்: இரவு உணவு — அதற்கான நேரத்தில், ஐயா... முன்பெல்லாம்: 'கோலென்கா' (Kolenka)... நானும் அப்படித்தான் இருந்தேன்: எதையும் மண்டைக்குள் போட்டு குழப்பிக்கொள்ளும் ஒரு ஆளாக.

260
செமெனிச்: அவர்கள் தங்கள் மண்டைக்குள் எதையெதையோ சமைத்து வைத்துக்கொள்வார்கள் — அடடா, என்ன சொல்வது...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (திடீரென சுயநினைவுக்கு வந்தவள் போல): அவர் ஏன் என்னைப் பார்க்க வரவில்லை?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கவலையுடன் தன் மூக்கின் பாலப்பகுதியைத் தேய்த்துக்கொண்டே): அவர்... ம்... ம்...
செமெனிச்: சரியாகச் சொன்னீர்கள், அம்மா...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (மூக்கைச் சிந்திக்கொண்டே): தன் முறை வரும்போது... மிகவும், மிகவும்...
செமெனிச்: முற்றிலும் உண்மை, அம்மா.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் கைக்குட்டையை மடித்து வைத்துக்கொண்டே): ...மகிழ்ச்சியடைவார்.
ஒரு சங்கடமான அமைதி நிலவுகிறது.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: அவர் வீட்டில் இருக்கிறாரா?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (செமெனிச்சிடம்): அவளுக்குப் பதிலளி...
செமெனிச் (குழப்பத்துடன்): மன்னிக்க வேண்டும் அம்மா: அவர் இன்று காலையிலேயே வெளியே சென்றுவிட்டார்... அவர் இப்போது ஒரு விசித்திரமான ஆளாகவே மாறிவிட்டார் — தன் தந்தையைப் போலவே, மதுவின் மீது அதீத ஈடுபாடு கொண்டவராக.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: சரி... நீ... அங்கே...
அன்னா பெட்ரோவ்னா சுவரை நோக்கி நடந்து சென்று, அங்கே உள்ள ஒரு 'பாம்பேயன்' (Pompeian) சுவரோவியத்தை உற்று நோக்குகிறாள்; பின்னர் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் பக்கம் திரும்பி, தன் கைக்கண்ணாடியால் (lorgnette) அவரை சைகை செய்து அழைக்கிறாள்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: ஒரு கணம் இங்கே வாருங்கள், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் — இதைப் பாருங்கள்... உங்களுக்கு என்ன தெரிகிறது?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அருகில் வந்து, தன் கைகளைத் தன் கால்சட்டைப் பைகளுக்குள் நுழைத்துக்கொண்டு, சுவரோவியத்தை நோக்கித் தன் கழுத்தை நீட்டுகிறார்): வெனிஸ்...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (விளையாட்டாக): எங்கே? சொல்லுங்கள் — எனக்குக் காட்டுங்கள்!
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்துகொண்டே): ஏன், வெனிஸில் தான்!
அன்னா பெட்ரோவ்னா (உணர்ச்சிப்பூர்வமாக): நமது திருமணப் பயணம்... நாம் 'செயின்ட் மார்க்ஸ்' (St. Mark's) சதுக்கத்தில் நின்றிருந்தோம்; அங்கே நாம் புறாக்களுக்கு உணவும் அளித்தோம்; நான் என் 'டர்க்காய்ஸ்' (turquoise) நிற கழுத்தணியை அணிந்திருந்தேன். (உற்சாகமடைந்தவளாக): அந்த 'கோண்டோலா' (gondola) படகு காத்திருந்தது... ஆஹா, வெனிஸ் — அந்தப் படகோட்டிகள், அந்த 'கான்டாபிலே' (cantabile) இசை; நான் இந்த கோடைக்காலத்தில்தான் அங்கே சென்றிருந்தேன். நாம் ஒரு கோண்டோலாவை வாடகைக்கு எடுத்தோம்; நானும்... கூறினார்: "பாடு!" "ஓ, எனக்காக ஒரு *cantilena* (இனிமையான பாடல்) பாடுங்களேன்!"
261
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், மிகவும் கசப்பான முகபாவனையுடன் செமெனிச்சை நோக்கித் திரும்பி, தன் மூக்கின் பாலப்பகுதியைத் தேய்த்துக்கொள்கிறார். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: என்ன? செமெனிச்: என்ன? அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அவரிடம் கண்ணாடிப் பெட்டியை நீட்டிக்கொண்டே): கண்ணாடியை எடுத்து வையுங்கள்: அலமாரி "B" — தென்மேற்குப் பகுதி.
செமெனிச் வெளியேறுகிறார்; அன்னா பெட்ரோவ்னா சோர்வுடன் ஒரு கைநாற்காலியில் அமர்கிறார்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: சரி, இதோ வந்துவிட்டேன் — கடைசியாக வீட்டுக்கே வந்து சேர்ந்தேன்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: ஒருவேளை நீங்கள் சற்றுப் புத்துணர்ச்சி பெற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறீர்களா? உங்கள் அறைகள் — அவை சூடுபடுத்தப்பட்டிருக்காது என்று அஞ்சுகிறேன்; அதோடு, அந்த நாப்தலீன் உருண்டைகளின் வாசனையும்... *Me-me*...
அன்னா பெட்ரோவ்னா: நாம் கூக்காவின் அறைக்குச் செல்வோம்; இங்கே மிகவும் இருட்டாக இருக்கிறது. ஸ்பெயினில் என்றால்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: ஆனால் இங்கே நம்மிடையோ...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (கவனிக்காமல்): நான் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வதற்குப் பழகிவிட்டேன். டொலிடோவில், மிக அழகான சிறிய கழுதைகள் இருந்தன — சிவப்பு நிறப் பஞ்சுப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை! நாங்கள் இரண்டு கழுதைகளை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு, மலைகளின் உச்சிக்குச் சவாரி செல்வோம்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: இதற்கிடையில் நான் — பணி ஓய்வு பெற்றுவிட்டேன்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா (கவனிக்காமல்): ஆஹா, அந்த மலைகள்! அந்த மலைகள் எத்துணை அழகு! எல்லாவற்றின் மீதும் ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிறப் புகைமூட்டம் படர்ந்திருக்கும்... நான் ஒரு கருப்பு நிறச் சால்வை அணிந்திருப்பேன்... அதற்கேற்றாற்போல் ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிற 'டை'யும் அணிந்திருப்பேன்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கசப்புடன் குறுக்கிட்டு): *Me-me*... சரி, நாம் கொலென்காவைப் பார்க்கச் செல்லலாமா?
அவர் தன் கையை அவளுக்குத் துணையாக நீட்டுகிறார்; இருவரும் இடதுபுறம் உள்ள வாசல் வழியாக வெளியேறுகிறார்கள். ஜன்னலுக்கு வெளியே, நெவா நதியில் செல்லும் ஒரு சிறிய நீராவிப் படகின் கூர்மையான விசில் ஒலி கேட்கிறது; உணவு அறையின் தெரியும் பகுதியில், ஒரு பணியாள் தோன்றி, மேஜையைச் சீர்செய்யத் தொடங்குகிறான். அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு சிறுவன் தன் தலையை எட்டிப் பார்க்கிறான்.

சிறுவன்: பிறகு அவர்கள் வந்து நின்றார்கள்: அடக் கடவுளே! அந்தப் பெரியவர் ஒரு வாடகை காரில் வந்தார்; அவருடன் வந்த அந்தப் பெண்மணி — மழைக் கவச ஆடை அணிந்திருந்தார், அதுவும் மிகவும் மலிவானது.

பணியாள்: அவர்கள் மழைக் கவச ஆடை அணிவதில்லை.

பிறகு அது தொடங்கியது: வடக்கு...
* பிறகு இப்படிப் பேச்சு எழுந்தது: அங்கே மிகவும் குளிராக இருக்கிறது;

262
சிறுவன்: ஒரு மேலங்கி அணிந்திருந்தார்... பாவாடை சிக்கிக்கொண்டு, தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது... ...சீறுகிறது; அந்தத் தொப்பி ஒரு உருளும் புதர் போலவும், ஒரு கந்தல் துணி போலவும் காட்சியளிக்கிறது; அந்தப் பெரியவர் குதித்து இறங்கினார்—நேராகத் தன் குதிகால்களால் ஒரு சேற்றுக்குழியில்! அவளுடைய கையோ—ஒரு முறுக்கிய அப்பம் (pretzel) போல வளைந்திருக்கிறது.

பணியாள்: அதைப் பார்—அதோ தெரிகிறது: வெறும் வீராப்பு.

சிறுவன்: தன் காதுகளையும் வாலையும் ஆட்டிக்கொண்டு: அவை பிரெஞ்சு மொழியில் குரைத்துக்கொண்டிருந்தன.

பணியாள்: அந்தப் பலகையிட்ட தரையில் பரிமாறப்படும் கொஞ்சல்களைப் பார்.
சிறுவனே, அந்தப் பெண்மணி நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறாள்; அவளுடைய கையுறையில் ஒரு ஓட்டை இருக்கிறது: apparently, ஸ்பெயின் நாட்டில் ஓட்டைகளைத் தைப்பதில்லையாம்.
பணியாள்: அவர்கள் தைக்கத்தான் செய்கிறார்கள்; ஆனால் அவளுடைய சொத்து சுகங்கள் தான் குறைந்துபோய்விட்டன.
சிறுவன்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்—கடவுளே!—ஒரு சேற்றுக்குழியில் நிற்கிறார்; அந்தப் பெண்மணி அவர்கள் கையை ஊன்றிக்கொண்டாள்; அவர் உட்கார்ந்து கூடவிட்டார்.
பணியாள்: அதுவும் கனமானவர், வயதானவர் வேறு.
சிறுவன்: அந்தப் பெரியவர், பார், ஒரு 'சிஸ்டோல்' (அவர் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் உயரத்தை இரண்டு விரல்களால் காட்டுகிறார்).
பணியாள்: இரண்டு காதுகளையுடைய ஒல்லியான மனிதர்—ஒரு பரிதாபத்திற்குரியவர்; ஆனால் அங்கே—நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—அவர் ஒரு நரமாமிச உண்ணி.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், அன்னா பெட்ரோவ்னாவுடன் வரவேற்பறைக்குள் நுழைகிறார்; அவர்கள் தொடங்கிய உரையாடலைத் தொடர்கிறார்கள்; அன்னா பெட்ரோவ்னா ஒரு பெரிய உருவப்படத்தைத் தாங்கியிருக்கிறாள்; அவள் அதை உற்று நோக்குகிறாள்; அந்தப் பணியாளும் சிறுவனும் அங்கிருந்து மறைந்துவிடுகிறார்கள்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: அந்தப் படுக்கையானது அறை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்ததை நீங்களே நேரில் பார்த்தீர்கள் அல்லவா?—அதைப் பார்த்தால், அவர் ஒரு இளைஞரே அல்ல என்பது போலவும், ஏதோ ஒரு...(கற்பனையான உற்சாகத்துடன்) — ஒரு இளம் பெண், அடடே!
அன்னா பெட்ரோவ்னா (ஒரு கை நாற்காலியில் அமர்ந்தவாறு). அவன் அச்சு அசலாக என்னைப் போலவே இருக்கிறான்: கலை சார்ந்த நாட்டங்கள் அவனுக்கும் உண்டு!
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் குதிகால்களில் நின்றவாறே உடலைத் திருப்பி, ஒரு கையை சட்டைப் பையில் வைத்துக்கொண்டு, மறு கையால் தன் மூக்கின் மேல்பகுதியைத் தேய்த்துக்கொண்டே). இல்லை, நீ என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்—நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—அந்த புகாரா அங்கி, அந்தத் தலைக்குல்லா... *ம்ம்... ம்ம்*... ஒரு இளைஞனுக்கு—ஸ்பார்டன் (Spartan) பாணி ரசனைகளே பொருந்தும்; அதாவது, விளையாட்டு, உடற்பயிற்சி—உதாரணத்திற்கு, 'முல்லர் முறை' (Müller system) (அவன் சட்டென்று நிமிர்ந்து நின்று, கையை இறுக மூடி, தன் தசை வலிமையைச் சோதித்துப் பார்க்கிறான்)—தசைகளை வலுப்படுத்தும் ஏதேனும் ஒன்று: *ஏஹெம், ஏஹெம்*... (அவன் ஒரு சிறிய மேஜையின் அலங்கார வேலைப்பாட்டின் மீது தன் விரல்களால் தாளம் போடுகிறான்.) கோலென்கா (Kolenka) சமீப காலமாகச் சற்று ரகசியமானவனாக மாறிவிட்டான்... (அவன் தன் மூக்கின் மேல்பகுதியைத் தேய்க்கிறான்; திடீரென்று, ஏதோ ஒரு மயக்க நிலையிலிருந்து விழித்துக்கொள்வது போல, சுறுசுறுப்பாகப் பேசுகிறான்.) ஆனால் மறுபடியும் யோசித்துப் பார்த்தால்... சரி, சரி: அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல.
அன்னா பெட்ரோவ்னா (ஒரு ஓவியத்தை உற்று நோக்கியவாறு). அது அநேகமாக அவனுக்கு ஏற்பட்ட ஒரு தற்காலிக மோகமாகத்தான் இருக்கும்: ஒரு பெண்... நம் அனைவருக்கும் இது போன்ற மோகங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன—எனக்குக்கூட... அவனை உன் சொந்த அளவுகோல்களைக் கொண்டு மதிப்பிடாதே: *உனக்கு* என்னதான் தேவை? நான்கு சுவர்கள், ஒரு சட்டத் தொகுப்பு; அவ்வளவுதான், நீ முழுமையாக மகிழ்ச்சியடைந்துவிடுகிறாய். (அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் முகத்தைச் சுளித்து, கசப்பான பாவனையைக் காட்டுகிறான்.) உதாரணமாக, ஒரு புல்வெளியைப் பார்க்கும்போது நீ என்ன காண்கிறாய்? இல்லை—சொல் எனக்கு, *என்ன* காண்கிறாய்?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (குழப்பத்துடன் பார்த்தவாறு). ம்ம்—உனக்கே தெரியுமே: ஒரு பூ... பூக்கள்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா. அதுவும் *எந்த வகையான* பூக்கள்?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (குறைபட்டுக் கொள்ளும் தொனியில்). அது ஒரு விசித்திரமான கேள்வி; எனக்குப் புரியவில்லை... ம்ம்—உனக்கே தெரியுமே: மணி வடிவப் பூக்கள் (bellflowers)...
அன்னா பெட்ரோவ்னா. உன்னைப் பொறுத்தவரை, *எல்லாமே* மணி வடிவப் பூக்கள்தான்!
"மணி வடிவப் பூக்கள்"—எத்தனை முறை நான் அந்தக் சொல்லைக் கேட்டிருப்பேன்! மற்றவர்கள் இப்படிச் சொல்லக்கூடும்: "வயலட் பூக்கள், டெய்சி பூக்கள்—அல்லது ஒருவேளை பட்டர்-கப் பூக்கள்." ஆனால் உன்னைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு பூவும் ஒரு மணி வடிவப் பூதான்; எல்லாமே வெறும் "இன்னும் இது போன்றவை" (and so on) என்ற வகையைச் சேர்ந்தவை மட்டுமே... எல்லாமே வெறும் விவரங்கள் மட்டுமே, உற்றுநோக்கத் தகுதியற்றவை; அந்த நிலக்காட்சி, படிக்கும் அறை, மேசை, அந்த அழகிய பெண்—இவை அனைத்திற்கும் ஒரு மகத்தான முக்கியத்துவம் உண்டு; அது உங்களுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவு ஆழமானது; இயல்பாகவே, கொலென்கா இவை அனைத்தையும் நேசிக்கிறான்; அந்த நிலக்காட்சி—அது தெய்வீக உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது; அல்லது அந்த ஆர்கன் இசைக்கருவி; அல்லது... நான் ஸ்பெயினில் இருந்தபோது ஆன்மீக நாட்டம் கொண்டேன்; அங்கே திருப்பலியில் கலந்துகொண்டேன், பரவச நிலைகளை அடைந்தேன்.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (தயக்கத்துடன்): சரி—அப்படியே இருக்கட்டும்: நான் அதை எதிர்க்கவில்லை; ஆனால் எல்லா வகையான அமானுஷ்ய நம்பிக்கைகளும்—தெரியுமல்லவா, அந்த மாதிரியான விஷயங்கள்—நமக்குள்ளே இருக்கும் 'பூரணத்துவத்தின் ஊற்றுமூலம்' குறித்த சிந்தனைகளை மழுங்கடித்துவிடுகின்றன: *நானே—நானே*... ஒரு தத்துவஞானிக்கு, சிந்தனையே கடவுள் என்று சொல்லலாம்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா (இடையில் குறுக்கிட்டு): இல்லை, ஆனால் குக்கா *என்னைப்* போலவே இருக்கிறான்:
(பாசத்துடன்) என் சொந்த ரத்தமும் சதையும்; யார் என்ன சொன்னாலும்—ரத்தத்தின் குணம் வெளிப்படாமல் போகாது.
"ரத்தம்" என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் கோபத்துடன் அறைக்குள் முன்னும் பின்னும் நடக்கத் தொடங்குகிறார்; சிறிய மேசைகளின் மீது தன் விரல்களால் தாளமிடுகிறார்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: என்ன விஷயம்?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: சரி, அப்படியென்றால்... ஒன்றுமில்லை... (சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு.) நீங்களேதானே, நிகோலென்காவை அவனது *தந்தையின்* ரத்தமும் சதையும் என்று குறிப்பிட்டீர்கள்?.. (வறண்ட குரலில், வஞ்சத்துடன்.) இல்லை, இல்லை: நான் எதையும் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்ட வரவில்லை—அது என்னவென்றால்... "ரத்தமும் சதையும்" என்பதன் அடிப்படைப் பொருள் அவனுக்குப் புரிந்தபோது—அதாவது, நாய்களின் *பழக்கவழக்கங்களைக்* கூர்ந்து கவனித்ததன் மூலம் அவனுக்கு அது விளங்கியபோது—நீங்களும் மிகவும் பதற்றமடைந்தீர்கள் அல்லவா: *நானே—நானே*...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு): ஐயோ, ஏன் அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்—இப்போது, ​​இவ்வளவு பொருத்தமற்ற முறையில், இவை அனைத்தையும் ஏன் நினைவுகூரத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே): சரியாக அந்த விதத்தில்தான் நம் கொலென்கா அதைப் புரிந்துகொண்டான்: அதாவது, உலகில் இருக்கும் அனைத்தும் ஒரு *சந்ததி*தான் என்று... அந்தச் சந்ததி—என்பது *நானே*; ...வெறும் ஒரு உயிர்ப்பிறவி—பாருங்கள், இங்கே *மனிதர்கள்* என்று யாருமே இல்லை... (தன் புருவங்களை உயர்த்திக்கொண்டு.) இங்கே இருப்பது வெறும் ஒரு கூட்டுத்தொகை மட்டுமே: ரத்தமும் தோலும் சேர்ந்த ஒரு கூட்டுத்தொகை...
அன்னா பெட்ரோவ்னா: நிறுத்துங்கள், இல்லையென்றால் எனக்கு மயக்கமே வந்துவிடும் போலிருக்கிறது; நான் டொலிடோவிலிருந்து இவ்வளவு தூரம் வந்தது, வெறும்... வெறும்...
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (தீவிரமான உத்வேகத்துடன்). இறைச்சி... அது கெட்டுப்போகிறது...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (எழுந்தவாறு). இது உண்மையில் மிகவும் விசித்திரமாக இருக்கிறது...
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச். இதோ, உங்களிடம் ஒரு *வாரிசு* இருக்கிறது—இருந்தும் நீங்கள் ஒரு *வாரிசைப்* பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்... (கேலியாக.) *எனது* "வாரிசு"—ஏன், இதோ அது இங்கே இருக்கிறது... *மே-மே-மே*...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (குளிரான குரலில்). நான் செல்கிறேன்... சென்று ஓய்வெடுக்கிறேன். (அவள் இடதுபுறம் உள்ள கதவை நோக்கிச் செல்கிறாள்.)
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, அவளது முதுகுக்குப் பின்னால் நின்றவாறு பேசுகிறார்). "எனது வாரிசு"—அப்படித்தான் *நீங்கள்* சொன்னீர்கள்; ஆனால் *நானும்* கூட இப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்: "எனது *வாரிசு*..." (திறந்த வாயிலின் வழியாகக் கத்தியவாறு.) ஆனால் நான் அப்படிச் சொல்வதில்லை—அப்படித்தானே? நான் இப்படிச் சொல்வதில்லை: "நீங்கள் இன்னும் கவனமாக இருந்திருக்க வேண்டும்..." (ஒரு பணியாளரை அழைக்க அவர் கைகளைத் தட்டுகிறார்; காத்திருக்கும் வேளையில், அவர் அறையினுள் முன்னும் பின்னும் நடக்கிறார்; பணியாளர் உள்ளே வருகிறார்.) குதிரைகளை வெளியே கொண்டுவந்து நிறுத்துமாறு பார்த்துக்கொள்... இரவு உணவிற்குப் பிறகு... அதைச் செய்துவிடு...
[உரை தொடர்கிறது:] "நான் செல்கிறேன்... சென்று ஓய்வெடுக்கிறேன்."
265
செமெனிச் மேடையைக் கடந்து வேகமாக ஓடுகிறார்; செல்லும் வழியில் அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சைக் கூவி அழைக்கிறார்.
செமெனிச். நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் வந்துவிட்டார்! அவர் தனது ஆடைகளை மாற்றிக்கொண்டார்; நான் சென்று அதைத் தெரிவிக்கப் போகிறேன். (அவர் ஓடிச் சென்று உட்புற அறைகளுக்குள் நுழைகிறார்.)
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் இடதுபுறம் உள்ள கதவை நோக்கி அவசரமாக நடக்கிறார்.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சின் குரல் கேட்கிறது: "சரி, அப்படித்தான் இருக்கிறது... மிகவும் நல்லது... நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்று நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள்... சொல்லப்போனால். அப்படித்தான் இருக்கிறது..."
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் மீண்டும் தோன்றுகிறார்; அவர் நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்சை அழைத்து வருகிறார். நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் மாறுவேடத்தில் இருக்கிறார்: அவர் ஒரு நீல நிறக் குடிமை ஆடையை (civilian suit) அணிந்திருக்கிறார். அவர் நடக்கும்போது, ​​அவர் லேசாக நொண்டி நடப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது—அவரது உதடுகள் இறுக்கமாக அழுத்தப்பட்டிருக்கின்றன; முகத்தில் வலியின் வேதனைத் தோற்றம் தென்படுகிறது. அவரது முக நிறம் சுண்ணாம்பு போல வெளுத்துப்போயிருக்கிறது; அவரது கண்கள் திகைப்புடன் காட்சியளிக்கின்றன. சரியாக அதே கணத்தில், இடதுபுறம் இருந்த ஒரு கதவிலிருந்து, பதற்றமும் பருமனும் கொண்ட அன்னா பெட்ரோவ்னா, தன் மகனைச் சந்திக்க, மென்மையான, சிறிய அடிகளுடன் முன்னே வருகிறாள்; அவள் தன் தலையை நாடகத்தனமாகச் சாய்த்து, இரு கைகளையும் நீட்டியிருக்கிறாள்; ஒரு கையில், அவள் ஒரு கைக்குட்டையைப் பிடித்திருக்கிறாள்.

அன்னா பெட்ரோவ்னா: "என் அன்பு குக்கா... என் பிரியமான மகனே!.."
மண்டபத்தின் மையத்திற்கு விரைந்து வந்த அவள், நின்றுவிடுகிறாள்; இன்னும் ஒரு கையை நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை நோக்கி நீட்டியபடியே, கைக்குட்டையைப் பிடித்திருந்த மற்றொரு கையைத் தன் கண்களில் அழுத்திக்கொள்கிறாள்; ஒருவேளை அவள் மயங்கி விழுந்தால் அவளைப் பிடிப்பதற்காகத் தயாராக நின்றுகொண்டிருந்த செமெனிச்சின் கைகளில் மயங்கி விழத் தயாராவது போலத் தன் தலையைப் பின்னால் சாய்க்கிறாள். செமெனிச் ஆதரவளிப்பது போலப் பாசாங்கு செய்கிறான்; அவள் ஒரு கை நாற்காலிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள், அதில் அவள் கிட்டத்தட்ட சரிந்துவிடுகிறாள். நொண்டியபடி வந்த நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், விரைந்து வந்து நேராக அவள் மடியில் அமர்ந்து, அவளது பருமனான உடலை அணைத்துக்கொள்கிறான். அந்தக் காட்சியால் கலக்கமடைந்த அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், அவர்களுக்குப் புறமுதுகு காட்டி, அடுக்ககத்தின் மீதிருந்த ஒரு சிறிய பீங்கான் சீனனைத் தொடுகிறார்; அந்தச் சீனன் தன் பீங்கான் தலையை ஆட்டுகிறான்......அழுகை ஓசை.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (உண்மையான உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு): அம்மா!
அன்னா பெட்ரோவ்னா (கைக்குட்டையால் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே): என் செல்லமே... செமெனிச், அவர்களை விட்டு விலகித் திரும்பி, பதற்றத்துடன் தன் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சிட்டிகை மூக்குப்பொடியை எடுத்துப் போடுகிறார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தன் கைகளைத் தன் கால்சட்டைப் பைகளுக்குள் சொருகிக்கொண்டு, முகத்தில் ஒரு கனிவான, எளிய பாவனையுடன் திரும்பி நிற்கிறார்; அவர் நெருங்கி வரும்போது, ​​ஒரு வண்டு போல, ஆழமான கனத்த குரலில் முணுமுணுக்கிறார்.
266
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: அமைதியடையுங்கள், என் நண்பர்களே...
செமெனிச் தும்மிவிட்டு, பரவசத்துடன் தன் கையை அசைத்தவாறே உள்ளறைகளுக்குள் மறைந்துவிடுகிறார்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காக, கால் விரல் நுனிகளில் நடந்தவாறே உணவருந்தும் அறைக்குள் செல்கிறார்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா (தன் மகனின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தவாறே): என் பையனே... என் அன்பான, பெரிய காதுகளையுடைய செல்லமே!
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (உணவருந்தும் அறையின் வாசற்படியிலிருந்து திரும்பி): எங்கள் குடும்பத்தில்—அப்லேயுகோவ்ஸ் குடும்பத்தில்—காதுக் குழாயின் குருத்தெலும்பு வடிவக் கூம்பு... *மீ-மீ-மீ-மீ*... குறிப்பாகத் தனித்துவமாக அமைந்திருக்கும்... (அவர் மறைந்துவிடுகிறார்.)
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தன் தலையை மூடிக்கொண்டவாறே எழுகிறார்; அவர் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்; அவருடைய பற்கள் கட்டுப்பாடின்றித் தட்டுகின்றன; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் உணவருந்தும் அறையிலிருந்து ஒரு குவளை நீருடன் மீண்டும் தோன்றி, நீர் சிந்தாமல் கவனமாக, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை அமைதியாக நெருங்குகிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: இதோ, கோலென்கா... இதைக் குடி... ஒரு வாய் தண்ணீர் மட்டும் குடி. (தன் உள்ளங்கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொண்டே, கைகளைத் தேய்த்தவாறும், ஒரு குறும்புக்காரச் சிறு பிசாசு போலச் சிரித்தவாறும் அவர் முன்னும் பின்னும் நடக்கிறார்.) ஹீ-ஹீ-ஹீ... சரிதான், சரிதான், சரிதான்... அவ்வளவுதான்... ஹீ-ஹீ-ஹீ!
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (நிம்மதியுடன்): நான் இப்போதே திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்—நான் சற்று அமைதியடைய வேண்டும், அவ்வளவுதான்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: எங்கே போகிறாய், என் குக்கா? இங்கேயே இரு, எங்களுடனேயே...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அவளைப் பார்த்து விரலை ஆட்டியவாறே): அவனை விட்டுவிடு... ம்-ம்-ம்... உனக்குத் தெரியவில்லையா... (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம்.) நான் உனக்கு அறிவுறுத்துகிறேன், கோலென்கா—என் அன்பான பையனே—நீ உன்னைச் சரிசெய்துகொள்வது நல்லது, தெரியுமா; ...பிறகு... திரும்பி வா.
(திடீரென்று—வியப்புடன்.) உன் உடலில் அது என்ன... ம்? அது எப்படி நடந்தது? நீ நொண்டி நடக்கிறாயே?
அன்னா பெட்ரோவ்னா (சிறிது எழுந்தவாறு). ஓ, ஓ—*என் கடவுளே*! இது உண்மையிலேயே நிஜம்தானா?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். ஆம், இது விசித்திரமாக இருக்கிறது: நீ வீட்டிற்குள் நுழைகிறாய்—அல்லது, அது போன்றதேயான, நீ வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறாய்—நொண்டி நடந்தபடியே... ம்-ம்-ம்...
[முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: ஒரு சிறுவன்]
[முதலில் இவ்வாறு தொடங்கியது: நடுங்கியவாறு]
267
அன்னா பெட்ரோவ்னா. என்ன நடந்தது?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கடுமையான குரலில்). நான் சொன்னது உன் காதில் விழுந்ததா?
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். நான்... நான்... நான்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். என்ன அது?
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். நான்... ஒரு டிராம் வண்டியிலிருந்து கீழே விழுந்துவிட்டேன்...
(தன் முழங்காலைத் தொட்டவாறு.) என் முழங்காலில் பலத்த அடிபட்டுவிட்டது; அது முழுவதும் வீங்கிவிட்டது... அங்கே மக்கள் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (வெளிப்படையான தூண்டுதல் ஏதுமின்றி). நான் உன்னிடம் முன்பே சொன்னேனே: அவர்கள் பேரரசைச் சீரழித்துவிட்டார்கள்—ஒருமுறை அவர்கள் அதைச் சீரழித்துவிட்டால், பிறகு ஆச்சரியப்படுவதற்கு அங்கே ஏதுமில்லை! ஹா-ஹா... (ஒருவரைப் போலப் பகடி செய்தவாறு) இப்போது முக்கியமானது தோட்டாக்களைச் சுடத் தொடங்குவதல்ல, அல்லது... அல்லது...
அன்னா பெட்ரோவ்னா (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம்). வலிக்கிறதா?
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். லேசாக.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (காயம்பட்ட முழங்காலை உற்று நோக்கியவாறு). ஆம், கோலென்கா—உண்மையிலேயே—முழங்கால் மூட்டில் ஏற்படும் காயங்களை அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது: காயங்கள்... சீழ் பிடித்து... கட்டிகளாக மாறக்கூடும். நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: ஓ, அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல—மிகச் சிறிய காயம்தான்; நான் குணமடைந்துவிடுவேன்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: மேலும்—இரவு உணவிற்குத் தவறாமல் வந்துவிடு...
(தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தவாறு.) உணவு இன்னும் சற்று நேரத்தில் பரிமாறப்படும்; வழக்கத்தை விட இன்றைக்குச் சற்று முன்னதாகவே... நான்—ஒரு அறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டியிருக்கிறது... (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வெளியேறுகிறான்.)
அன்னா பெட்ரோவ்னா: என் அன்பு மகனை விட்டு என்னால் என் கண்களை விலக்கவே முடியவில்லை. அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (ஒருவேளை தனக்குத்தானே—அல்லது அன்னா பெத்ரோவ்னாவிடம்—பேசிக்கொண்டே): ஆம், கறாராகச் சொல்வதானால், எனக்கு அவனை அடையாளம் காண்பதே கடினமாக இருந்தது. (தன் புருவங்களை உயர்த்திக்கொண்டு.) இந்த... சொல்லப்போனால்... *உணர்ச்சிகள்*! (கண்ணாடியின் முன்னிருந்து ஜன்னல் விளிம்பை நோக்கி விரைந்து சென்று, அங்கே தன் விரல்களால் தாளம் தட்டுகிறார்.) இந்த *உந்துதல்கள்*! (தன் விக்-கின் பக்கவாட்டு முடியிடையே மூக்கால் ஒரு சத்தத்தை எழுப்புகிறார்.) இவை வெளிப்படுத்துகின்றன—உண்மையாகவே வெளிப்படுத்துகின்றன—(தன் ஜாக்கெட்டிற்குள் ஒரு கையை நுழைத்து, உள்ளே தன் முஷ்டியைச் சுழற்றிக்கொண்டே)—ஒருவித *இயல்பான தன்மையை*... ம்ம்... சொல்லப்போனால்—(தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு)—ஏன், குணநலன்களின் சில *சிறந்த பண்புகளைக்* கூட. (அவர் மீண்டும் கண்ணாடி முன் விரைந்து சென்று, தன் பிம்பத்தை வெறித்தவாறு பார்க்கிறார்—இடமிருந்து வலமாகவும், பின்னர் வலமிருந்து இடமாகவும் அதை உற்றுநோக்குகிறார்; பிறகு, சட்டென்று திரும்பிவிடுகிறார்.) நான் நிச்சயமாக—இதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை...
அன்னா பெத்ரோவ்னா: ஆனால் நான் உங்களிடம் முன்பே சொன்னேனே!
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (தோல்வியுற்றவர் போல): ஆம்... சரி, பாருங்கள்... (அவர் ஒரு சாம்பல் தட்டை நோக்கி விரைந்து சென்று, அதில் துப்புகிறார்)... *அவன் அதைச் செய்தான்*!
(அன்னா பெத்ரோவ்னாவிடம்.) அவன் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தினான்! மேலும், நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், அவனது நடத்தை உண்மையில் சற்று நிம்மதியளிப்பதாகவே இருக்கிறது... (தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு.) "ஒரு பந்தயம்," என்று அவன் சொல்கிறான்! (மகிழ்ச்சி கலந்த மென்மையுடன்.) ம்ம்! அமைதியாக இருப்பேன் என்று அவன் தன் *கௌரவத்தின் மீது சத்தியம்* செய்திருக்கிறான்... (தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு.) அது ஒரு கௌரவச் சொல்லாக இருந்தால்—அது கௌரவச் சொல்தான்: அதைத் தவறாமல் காப்பாற்றுவது ஒருவரின் கடமை...
அன்னா பெத்ரோவ்னா: நீங்கள் ஒரு பந்தயத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறீர்கள்—ஆனால் அது எத்தகைய பந்தயம்? அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (திடுக்கிட்டுத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு): சரி... அங்கே... [அவன்] ஒரு பந்தயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
அன்னா பெத்ரோவ்னா: எந்தப் பந்தயம்?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: ஏதோ ஒரு பந்தயம் தான்: அவனுக்குச் சொந்தமான ஒன்று. (தன் மூக்கைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்.) ம்ம்... (தன் காய்ந்த சிறிய உள்ளங்கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொள்கிறார்.) இவை அனைத்தும், ஒருவேளை—ம்ம்... ம்ம்... ம்ம்—தானாகவே ஒரு முடிவுக்கு வரும் என்று நினைக்கிறேன்: சொல்லப்போனால்.
செமெனிச் உள்ளே நுழைகிறார்.
செமெனிச் (அன்னா பெத்ரோவ்னாவிடம்): அம்மா, உங்கள் அறைகள் திறக்கப்பட்டுவிட்டன; நீங்கள் சென்று ஒருமுறை பார்க்க விரும்புகிறீர்களா?
அன்னா பெத்ரோவ்னா: நான் இப்போதே வருகிறேன். (செமெனிச்சைப் பின்தொடர்ந்து வெளியே செல்கிறார்.)
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (எதையோ சிந்தித்தவாறு, அவர்கள் விலகிச் செல்லும் முதுகுகளைப் பார்த்து): ஒருவர் உண்மையில்... ம்-ம்-ம்... இந்த விஷயத்தில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்: ஒரு பணிப்பெண்ணை அமர்த்த வேண்டும்... (தன் கைகளை விரித்து—தனக்குள்ளேயே பேசிக்கொள்கிறார்.) என்னதான் செய்ய முடியும்? இதை நாம் எதிர்பார்க்கவில்லை... (தன் விரல்களால் மேஜையில் தாளமிடுகிறார்.) ஆனால் ஒருவேளை—உண்மையாகவே—இது தானாகவே சரியாகிவிடும்; நிலைமை மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பும்.
செமெனிச் உள்ளே நுழைந்து, கடந்து செல்கிறார்.
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: என்ன?
செமெனிச்: வேறு என்ன சொல்வது ஐயா? அவர் முற்றிலும் தனிமையில் இருக்கவே விரும்புகிறார்! (தொலைவில், ஷூமானின் *Warum?* எனும் இசையின் ஒலிகள் கேட்கின்றன.) அவர் இசைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்... (தொடர்ந்து நடந்து செல்கிறார்.)
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் (மகிழ்ச்சியுடன், அவரைப் பின்தொடர்ந்து அழைக்கிறார்): இருந்தாலும், ம்-ம்-ம், செமெனிச்—நீங்கள்... ம்-ம்-ம்... அந்த கோஸ்ட்ரோமா விவசாயியைப் போல நடந்துகொள்ள வேண்டாம்.
செமெனிச்: மன்னிக்கவும், என்ன சொன்னீர்கள்?
அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்: நான் சொன்னது இதுதான்: ம்-ம்-ம்... அத்தகைய முறையில் நடந்துகொள்வதை மட்டும் கண்டிப்பாகத் தவிர்த்துவிடுங்கள்.
...சரியாக கோஸ்ட்ரோமாவைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதனைப் போலவே.
செமெனிச்: ஆனால் அது எப்படி சாத்தியம்?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: அவர் உறங்கும்போது, ​​கோடரி அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்.
செமெனிச் வெளியேறுகிறார்; "ஊ-காகி-இட்" (U-gagi-it) எனும் ஒலிகள் இன்னும் தெளிவாக ஒலிக்கின்றன. அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு கைநாற்காலியில் அமர்ந்து, இசையைச் செவிமடுக்கிறார்—அவர் தன் கழுத்தை நீட்டி, குழந்தையைப் போன்ற அகன்ற கண்களுடனும், திறந்த வாயுடனும் இசையைக் கவனிக்கிறார். வலதுபுறம் உள்ள கதவின் பின்னிருந்து குரல்கள் கேட்கின்றன.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல்: "செமெனிச்... என்னிடம் சொல்: ஏதோ 'டிக்-டிக்' என ஒலிப்பது போல் உனக்குக் கேட்கவில்லையா...?"
செமெனிச்சின் குரல்: "இல்லை, அது 'டிக்-டிக்' என ஒலிக்கவில்லை—நீ ஒரு 'டிக்-டிக்' பைத்தியமாகவே மாறிவிட்டாயே! இந்த நாட்களில் எல்லாமே உனக்கு 'டிக்-டிக்' என ஒலிப்பதாகவே தோன்றுகிறதே."
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல்: "அது ஒலிக்கவில்லையா?"
செமெனிச்சின் குரல்: "ஒலிக்கவா? *சீ!*..."
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இடதுபுறம் உள்ள கதவின் வழியாக வெளியே வருகிறார்; அவர் ஒரு ஊன்றுகோலின் துணையுடன் நடக்கிறார்—அவருக்கு நடப்பது மிகவும் சிரமமாக இருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர் வாசலிலேயே நின்றுவிடுகிறார்; கைநாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் தன் தந்தையை அவர் கவனிக்கவில்லை. அவரது இதழ்கள் துயரத்தின் சாயலில் வளைந்திருக்கின்றன; அவரது கண்கள் நேராக முன்னால் உற்றுநோக்குகின்றன. அந்தத் தருணத்தில், தூரத்திலிருந்து ஒரு மெட்டு மிதந்து வருகிறது—"அடங்குங்கள், கொந்தளிக்கும் உணர்ச்சிகளே..."—அதனுடன், க்ளிங்கா (Glinka) இயற்றிய ஒரு காதல் பாடலை, தூரத்தில் யாரோ ஒருவர் சுருதி விலகிப் பாடும் குரலும் கேட்கிறது. அது அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் குரல். உணவு உண்ணும் அறையில், ஒரு பணியாளனும் ஒரு சிறுவனும் தென்படுகின்றனர்; அந்தச் சிறுவன் தன் தலையை வரவேற்பறைக்குள் எட்டிப் பார்த்து, கைநாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சைக் கண்டுவிடுகிறான். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சைக் கவனிக்காத அந்தப் பணியாளன், உணவு உண்ணும் அறையிலிருந்தபடியே உரக்கக் கூவுகிறான்:
பணியாளன்: அந்தப் பாட்டுப் பறவை செத்துவிட்டது—அந்தக் காகம்!
அந்தச் சிறுவன் பதற்றத்துடன் அவனுக்குச் சைகை செய்கிறான்; இருவரும் விரைவாக அங்கிருந்து மறைந்துவிடுகின்றனர்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தனக்குத்தானே, பெருமூச்சுடன்): ஆம், உண்மைதான்... சரி, இதைப் பாருங்கள் ஐயா—அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்! நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் திடுக்கிட்டு, தன் தந்தையின் மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்துகிறார்; அவரது முகத்தில், வாஞ்சையுடன் கலந்த ஒரு நம்பிக்கையற்ற துயரம் பிரதிபலிக்கிறது; ° முதலில்: குறுக்கிடப்படுகின்றன
† முதலில்: இல்லை—உண்மையாகவே.
‡ முதலில்: அது 'டிக்' என்று ஒலிப்பதில்லை:
° முதலில்: உணவு அறையிலிருந்து தெரியும் வகையில்
270
அவன் அமைதியாகத் தன் தந்தையை அணுகி இருமுகிறான்; அந்த இருமல் சத்தத்தைக் கேட்டதும், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் திடுக்கிட்டு, தன் இருக்கையிலிருந்து பாதி எழுந்த நிலையில் குதிக்கிறார்; இரு கைகளாலும் நாற்காலியின் கைப்பிடிகளைப் பற்றிக்கொண்டு, பதற்றத்துடன் தன் மகனை நோக்கித் தலையைத் திருப்புகிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கோபத்துடன்). ஹ்ம்—அது நீதானா? (தன் நாடித்துடிப்பை உணர்ந்தவாறே.) இப்படித்தான் நடந்துகொள்வதா? இப்படிச் செய்தால் எனக்கு—எனக்கே—ஒரு வலிப்பு நோய் வந்துவிடும் போலிருக்கிறதே...
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (அளவற்ற சோர்வுடன், தன் தந்தையின் அருகில் அமர்ந்தவாறே). தந்தையே: எனக்கு—மிகவும் உடல்நலமில்லாதது போல் உணர்கிறேன்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (பரிவுடன்). என்ன விஷயம், கோலென்கா?
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். ஒன்றுமில்லை: என் நரம்புகள் சற்று பாதிக்கப்பட்டுள்ளன...
(ஒரு உண்மையான உந்துதலுடன்.) என்னை மீண்டும் ஒருமுறை மன்னியுங்கள்... நான் நேர்மையற்ற முறையில் நடந்துகொண்டேன்: இத்தனை ஆண்டுகளாக... நான் உங்களிடமிருந்து பல விஷயங்களை மறைத்தேன்... நமக்கிடையிலான இடைவெளி
அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது... கடந்து சென்ற ஒவ்வொரு ஆண்டும்... அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (முதலில் சந்தேகத்துடனும், பின்னர் பரிவுடனும் செவிமடுக்கிறார்; எந்தப் பதிலும் அளிப்பதில்லை; இருவரும் அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் குரலைக் கூர்ந்து கேட்கின்றனர்; பின்னர், ஒரு இடைவெளிக்குப் பிறகு). நீ வளர்ந்து வந்தாய்—ஒரு நேர்மையற்ற சிறுவனாக... ஒருவேளை, உன் விளையாட்டுகளில் ஒரு இயல்பான துணையாக எப்படி இருப்பது என்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை போலும்... ஆனால் நான், சொல்லப்போனால், ஒரு முயற்சி செய்தேன்...
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். நான்—தனிமையிலேயே வளர்ந்தேன்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்வது போல அவனைக் குறுக்கிட்டு). ஆயினும் நான் முயற்சி செய்தேன்... உன்னுடன்—ஒரு மூன்று வயதுச் சிறுவனுடன்—சமூக ரீதியான தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்ள... என் நண்பனாக, உன் பிஞ்சுப் பருவம் அனுமதித்த வரையில்; மேலும்—காலம் செல்லச் செல்ல—நான் உனக்குத் தோழமையை வழங்கினேன்... 'லாட்டோ' (Lotto) விளையாட்டுகள் மூலமாகவும்... 'கான்ட்ரெடான்ஸ்' (contredanse) நடன அசைவுகள் மூலமாகவும்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (வருத்தத்துடன்). ஒருமுறை நீங்கள், "குளிரான மூடுபனியின் ஊடே குதிரையில் பாய்ந்து வருபவர் யார்? விரைந்து வருபவர் யார்?" என்று ஓதிக்காட்டியது எனக்கு நினைவிருக்கிறது—அப்போது இசைக்கு பதிலாக, நீங்கள் என் முன்னால் முன்னும் பின்னுமாக நடந்து சென்று, அந்த நடன அசைவுகளைச் செய்து காட்டினீர்கள்... ...'குவாட்ரில்' (quadrilles) நடனமாடினீர்கள், அந்த நடனத்தின் அசைவுகளை விளக்கிக் காட்டினீர்கள்; அவர்கள் குறுக்கிட்டு, மிக விரைவான தாளத்தில் சரளமாகப் பேசத் தொடங்கினர்: "அவனது கரங்களில் ஒரு இறந்த குழந்தை கிடந்தது..."
பிறகு அது தொடங்கியது: அவன் செய்கிறான்... பிறகு இது வந்தது: மீ-மீ-மீ-மீ...
271
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: சரி, ஆக—நான் உன்னுடன் ஒரு இணக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன் அல்லவா, கோலென்கா? உன் உடலின் ஒரு உறுப்பைப் பற்றிக்கொள்வதன் மூலம்...
(தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு) நான் சொல்ல வந்தது—ஒரு சிறிய கை: உன்னுடையது; மற்றும்... மீ-மீ... உன் பிஞ்சு வயதிற்கு ஏற்றவாறு இறங்கிவந்து, உன் சிறிய சட்டையின் கைக்குள்ளே நான் இதமான காற்றை ஊதுவேன்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: எனக்கு நினைவிருக்கிறது: கோடைக்காலத்தில், ஃபின்லாந்தில், நீ எனக்காக ஈக்களைப் பிடித்துத் தருவாய்; நீ அதைச் செய்த லாவகத்தைக் கண்டு நான் வியப்பேன்; (களைப்புடன் புன்னகைத்து, மிகக் கனமான ஒன்றை உதறித் தள்ள முயன்றவாறு) நீ இவ்வாறு முணுமுணுப்பாய்: "ஒரு ஈ என்பது, கோலென்கா, ஒரு சிறிய பறவை போன்றது—ஒரு விசித்திரமான சிறிய இயந்திரம், பார்த்தாயா?" என்று கூறி, நீ அதன் இறக்கைகளையும் கால்களையும் பிய்த்து எறிவாய்; (தொலைவில் எங்கிருந்தோ அன்னா பெட்ரோவ்னா சுருதி விலகிப் பாடும் ஓலக்குரல் பின்னணியில் ஒலிக்க, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு புன்னகையுடன் தனது முதுமைக்கால நினைவுகளில் மூழ்குகிறார்) நீ அந்த ஈயின் கொடுமுல்லைச் சுட்டிக்காட்டி—இப்படிச் சொல்வாய்: "பார், கோலென்கா: நாம் இப்போது இந்த ஈயின் கொடுமுல்லைப் பிடுங்கி எடுத்தால், அதன் முழுத் தலையுமே அதனுடன் சேர்ந்து கழன்று வந்துவிடும்..." தலையற்ற அந்த ஈ ஊர்ந்து செல்வதையும், தனது முன்னங்கால்களைக் கொண்டு, தலை இல்லாத அந்த வெற்றிடத்தைத் துடைத்துக்கொள்வதையும் நாங்கள் வேடிக்கை பார்ப்போம்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: நான் முயன்றேன்—மீ-மீ—என் சிறிய நண்பனே, உன்னை மகிழ்விப்பதற்காகப் பலவிதமான... மீ-மீ... இயற்கையியல்... மீ-மீ... அறிவியல் சார்ந்த ஆய்வுகளைச் செய்து காட்ட முயன்றேன்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (அதே நோயுற்ற புன்னகையுடன்):
அத்தகைய தருணங்களில் "மாஷ்டாப்" அங்கே தோன்றி, இந்தச் செயல்பாடுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் மூக்கின் பாலப்பகுதியைத் தேய்த்துக்கொண்டே): ஆம்... பெண்கள்—பார்த்தாயா—துரதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு குறைபாட்டால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்... ...இது பொதுமைப்படுத்தல்களின் விளைவு—முற்றிலும் விளக்கக்கூடியதே... ம்ம்... ம்ம்... அதாவது மூளையின் வளர்ச்சியில் ஏற்படும் ஒரு *தேக்கநிலை* காரணமாக இது நிகழ்கிறது; அந்த மூளை வளர்ச்சியின் இடத்தை, சொல்லப்போனால், அவர்களின் பாலியல் சார்ந்த... ம்ம்... ம்ம்... உறுப்புகளின் வளர்ச்சி ஆக்கிரமித்துக்கொள்கிறது. (பதட்டத்துடன்.) என் அலுவல் கடமைகளால் பாரம் சுமந்து, நான்—ம்—உன்னை அந்த ஏற்பாட்டிடம்... (மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு.) நான் சொல்ல வருவது: உன் அம்மாவிடம்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்: பல ஆண்டுகளாக, உன்னுடன் உரையாடும் முறையை நான் மறந்துவிட்டேன்.

[அடிக்குறிப்பு: முதலில் தொடங்கியது: "மேலும் நான்..." — பின்னர் மாற்றப்பட்டது: "ஆனால் நான்..."]
272 (இருவரும் எழுந்து பதற்றத்துடன் முன்னும் பின்னுமாக நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.) அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் (ஒரு சாக்குப்போக்கு சொல்வது போல): மேலும் நான்—சொல்லப்போனால்—உன் விருப்பங்களை மீறவில்லை; ம்... ம்... இயற்கையான குடும்ப வெளிப்பாடுகள் அனைத்திலும் உனக்கு முழுமையான முன்னுரிமையை நான் வழங்கினேன்...
ஜன்னலுக்கு வெளியே, வானம் தெளிவடைகிறது...வானம் விரிந்து பரந்து, ரத்தச் சிவப்பான சூரிய அஸ்தமனத்தால் ஜொலிக்கிறது; செந்நிறக் கதிர்கள் மரத்தரை மீதும், சிறிய மேசைகளின் அலங்கார வேலைப்பாடுகள் மீதும் கூர்மையாக விழுகின்றன; அந்த அறை தீப்பிடித்து எரிவது போலத் தோன்றுகிறது. ...எங்கு சிவப்பு நிறம் இல்லையோ, அங்கு நிழல்கள் செறிவடைகின்றன.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (செந்நிற ஒளிக்கீற்றுக்குள் அடியெடுத்து வைத்து): என் அரசியல் நம்பிக்கைகளைப் பொறுத்தவரை—நீங்கள் முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்: ஒரு ராஜதந்திரியின் நிலை என்பது கடினமானதுதான்; ஆயினும் நான் ஒருபோதும்... ஒருபோதும்... சொல்லப்போனால்... ஒருபோதும் நேர்மை தவறியதில்லை... (வெளிப்படையான தூண்டுதல் ஏதுமின்றி.) நமக்கு மனிதாபிமானக் கொள்கைகள் தேவைப்படுகின்றன, ஆம்: மனிதநேயம் என்பது ஒரு மகத்தான விஷயம்... நான்... நான்... ஜியோர்டானோ புருனோவால் தியாகம் செய்யப்பட்ட ஒரு விஷயம் அது; அவர் ஒரு காலை... நான்-நான்... இடைக்காலத்தின் இருளில் ஊன்றிக்கொண்டு, மறு காலால்... நான்-நான்-நான்... (செந்நிறம் பூசிய ஜன்னல்களை நோக்கி கையை நீட்டி) வரவேற்றார்... நான்-நான்... மறுமலர்ச்சியின் விடியலை... (தன் மூக்கின் பாலப்பகுதியைத் தேய்த்துக்கொண்டே): நான்-நான்-நான்—
...நான் சொல்ல நினைத்தது: "தன் கையால்" என்று...
உள் அறைகளிலிருந்து ஒரு கதவு திறக்கிறது; இரண்டு பணியாளர்கள் மரியாதையுடன் கடந்து செல்கிறார்கள்: பனி போன்ற வெண்மை நிறம் கொண்ட செனட்டர் கால்சட்டையும், மார்பிலும் கழுத்திலும் தங்க வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்ட, சிறிய அளவிலான கருப்பு நிற சீருடை மேலங்கியும் அவர்கள் கைகளில் உள்ளன.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (அந்த அரச ஆடைகளை நோட்டமிட்டு): நீங்கள் அரசவைக்குச் செல்கிறீர்களா?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (குழப்பமடைந்தவர் போலத் தோன்றி): ஓ, ஆமாம்—மாட்சிமை தங்கிய பேரரசர் அவசர அலுவல் நிமித்தமாக என்னை அழைத்திருக்கிறார்... சொல்லப்போனால், நான் என் ராஜினாமா கடிதத்தைச் சமர்ப்பிக்கவே செல்கிறேன்; *அவர்கள்*... உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா—அந்த *வெட்டிப் பேச்சுக்காரர்கள்*... அவர்கள் பேரரசையே சீரழித்துவிட்டார்கள்... (கேலியாக.) அந்த... நான்-நான்... ஸ்வயாடோபோல்க்... அந்த... மிர்ஸ்கி... மற்றும் விட்டே... அவர்கள் வெறும் வாய்ச்சொல் வீரர்கள் மட்டுமே... (ஒருவரைப் போல நடித்துக்காட்டி): ... "மனிதநேயம், மனிதநேயம்..." இதையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு, செனட் சபையில் கோபிலின்ஸ்கியும் நானும் சிரித்துக்கொள்கிறோம்...
[அடிக்குறிப்பு c: முதலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: "உங்கள் ரசனைகளைப் பற்றி; நான்..."]
[அடிக்குறிப்பு z: முதலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: "விடியலின்"]
273
ஒரு கதிர்க்கட்டு கட்டுபவனிடம் (sheaf-binder) அதிக மனிதநேயம் இருக்கிறது; நான் சொல்கிறேன்... கோபிலின்ஸ்கியிடம்: “நமக்குக் கதிர் கட்டும் இயந்திரங்கள் தேவை...” மேமிடம்: “அரசியலமைப்புச் சட்டம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது...”
அந்த “செந்நிற”க் கீற்றுகள் மங்குகின்றன; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் தந்தையின் உணர்ச்சிப் பெருக்குகளைச் செவிமடுப்பதில்லை. அவர் நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு ஒலியை மிகக் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்;
திடீரென அவர் தன் தந்தையின் பேச்சை இடைமறிக்கிறார்—அவர் முகம் சிதைந்து, மிகுந்த திகிலுடன் காட்சியளிக்கிறது.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (வேகமாகவும் மென்மையாகவும்). ஷ்!.. கேளுங்கள்... உங்களுக்கு அது கேட்கிறதா?..
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (தன் காதை நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இருக்கும் திசை நோக்கித் திருப்பி, கையை அதனோடு அழுத்தியவாறு). என்ன சொன்னாய்? எனக்கு நீ சொல்வது கேட்கவில்லை.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (அவர் காதருகே கத்தி). அது ‘டிக்-டிக்’ என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது, இல்லையா?..
(அவர் தன் தந்தையை எதிர்பார்ப்புடன் நோக்குகிறார்.) உங்களுக்கு அது கேட்கிறதா? டிக்-டிக்—டிக்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (கவனத்துடன் செவிமடுத்தவாறு). எனக்கு எதுவும் கேட்கவில்லை; ஏன் கேட்கிறாய்?..
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (மிகவும் சோகத்துடன், பின்வாங்கியவாறு). ஓ... நான் சும்மா கற்பனை செய்துகொண்டேன்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, உட்புற அறைகளை நோக்கிச் செல்கிறார்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். இரவு உணவுக்கான நேரம் நெருங்கிவிட்டது... (அவர் வெளியேறுகிறார்.)
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு அவசரமாக ஓடுகிறார்,
கேட்காத அந்த ‘டிக்-டிக்’ ஒலிக்காகக் கூர்ந்து செவிமடுக்கிறார்; தொலைவில் வரும் ஒரு நீராவிப் கப்பலின் மந்தமான, நீண்ட,
அச்சுறுத்தும் இரைச்சல்; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்
தன் தலையைப் பற்றிக்கொண்டவாறு, அறையின் மையத்தை நோக்கித் தடுமாறி நடக்கிறார்; பின்னர், கண்களை அகல விரித்தவாறு, முணுமுணுக்கத் தொடங்குகிறார்.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச். இல்லை, இல்லை: அது நிகழ்ந்துவிட்டது, அது நிறைவேறிவிட்டது... காலடி ஓசைகள்: அவை தொடங்கிவிட்டன...
[அசல் குறிப்பு: *அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: உணவருந்தும் அறையில் ஒளி திடீரெனப் பிரகாசிக்கிறது: செந்நிறத்தில்...*]
[அசல் குறிப்பு: < *அடுத்து வந்தது: ...ஏதோ ஒன்றை நோக்கி*]
[அசல் குறிப்பு: *அடுத்துத் தொடங்கியது: "நான்..."*]
[அசல் குறிப்பு: *அடுத்து வந்தது: ...ஓடி மறைகிறது*]
[அசல் குறிப்பு: *அடுத்து வந்தது: ...நெருங்கி வருகிறது, ஓடி வருகிறது...*]
274
உண்மையிலேயே, உணவருந்தும் அறையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பகுதியிலிருந்தும், வலதுபுற நடைபாதை வழியாகச் செல்லக்கூடிய அறையிலிருந்தும் காலடி ஓசைகள் வருவதைக் கேட்க முடிகிறது; அங்கிருந்து, மூன்று கருப்பு முகமூடிகள் (dominoes) தோன்றுகின்றன—அதே வகையான முகமூடிகள் தாம், அந்த நடன விருந்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன. வலதுபுறத்திலிருந்து, அந்த வலதுபுற நடைபாதையிலிருந்து மூன்று முகமூடிகள் எட்டிப் பார்க்கின்றன; இடதுபுறத்திலிருந்து மூன்று முகமூடிகள். ஒவ்வொரு முகமூடியும் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிடம் தனக்கான ஒரு வாக்கியத்தை மெல்லிய குரலில் ஓதுகிறது.
முதல் முகமூடி (வலதுபுறத்திலிருந்து). அந்தச் சிறிய முதியவருக்கு எதிராக அந்தத் துன்மார்க்கன் இழைத்த செயல், அவனது மனதிற்குள் எவ்வாறு அரங்கேறியது என்பதை அவன் நினைவுகூருகிறானா?
இரண்டாவது முகமூடி (இடதுபுறத்திலிருந்து). அந்தச் சிறிய முதியவரின் இரத்த நாளங்களை அறுப்பதற்காகக் குனிந்தபோது, ​​அந்தத் துன்மார்க்கனின் விரல்களுக்கு இடையே கத்தரிக்கோல் எவ்வாறு 'கலக் கலக்' என ஒலித்தது?
மூன்றாவது முகமூடி (வலதுபுறத்திலிருந்து). ஒரு நண்டு வால் போன்ற வடிவத்தில் அமைந்திருந்த கழுத்தில், அந்தச் சிறிய முதியவரின் நாடித்துடிப்பு துடிப்பதைக் கண்டபோது...
நான்காவது முகமூடி (இடதுபுறத்திலிருந்து). அந்தத் துன்மார்க்கன் கத்தரிக்கோலைச் சட்டென்று மூடி, அந்தத் தமனியின் மீது வைத்து நறுக்கினான்.
ஐந்தாவது முகமூடி (வலதுபுறத்திலிருந்து). அந்தத் தருணத்தில், துர்நாற்றம் வீசும் இரத்தம் அவனது கத்தரிக்கோலின் மீது வழிந்து நனைத்தது.
ஆறாவது முகமூடி (இடதுபுறத்திலிருந்து). தாடியற்ற, சுருக்கங்கள் நிறைந்த, மொட்டைத் தலையுடைய அந்தச் சிறிய முதியவர் குனிந்து அமர்ந்தார்; மெல்லிய சீழ்க்கை ஒலியுடன் இரத்தம் பீறிட்டு வந்த தனது கழுத்தின் மீது விரலை வைத்து அடைக்க அவர் திணறினார்; பின்னர்—அவர் விம்மல்களுடன் கதறி அழத் தொடங்கினார்.
அனைத்து ஆறு முகமூடிகளும். *இதைத்தான்* அவன் ஒரு காலத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்திருந்தான்! அந்த முகமூடிகள் மறைந்துவிடுகின்றன; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு பயங்கரமான அலறலை வெளிப்படுத்தியவாறே மணி இருக்கும் திசையை நோக்கி ஓடுகிறார்; அவர் மணியை ஒலிக்கச் செய்கிறார்; அவருக்குக் கடும் காய்ச்சல் ஏற்படுகிறது; ஒரு பணியாள் உள்ளே ஓடி வருகிறான்.
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (பணியாளிடம்). இங்குக் கேள்... நீ அந்த அறைகளைச் சோதித்துப் பார்த்தாயா?
பணியாள் (குழப்பத்துடன்). மன்னிக்கவும், என்ன கேட்டீர்கள்?
நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். சரி... உங்களுக்கு உறுதியாகத் தெரியுமா... போங்கள், போய் ஒருமுறை பாருங்கள்—இங்கே யாரேனும் அத்துமீறி நுழைந்திருக்கிறார்களா?
பணியாள்: ஏன், நீங்கள் எதைச் சொல்கிறீர்கள்? என்ன அத்துமீறி நுழைந்தவர்கள்? கதவுகள்—பூட்டப்பட்டிருக்கின்றனவே...
° *முதலில்:* மூன்று
° *முதலில்:* உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா...
* *முதலில் தொடங்கப்பட்டது:* அந்த முதியவரைப் பார்த்து... ° *முதலில்:* [அந்த அறையில்] யாருமில்லை...
5 *முதலில்:* என்ன விஷயம் ஐயா?
275
Nikolai Apollonovich (குழப்பத்துடன்): உங்களுக்கு—உறுதியாகத்—தெரியுமா?..
பணியாள் (வியப்புடன்): ஐயா, நீங்கள் மரணத்தைப் போல வெளிறிப்போயிருக்கிறீர்கள்.
Nikolai Apollonovich (தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு): அது ஒன்றுமில்லை, ஒன்றுமே இல்லை... உணவருந்தும் அறையில் விளக்குகள் பிரகாசமாக எரிகின்றன; ஒரு பணியாள் சூப் பாத்திரத்துடன் தோன்றுகிறான்; Semenych, "சூப் பரிமாறப்பட்டுவிட்டது," என்று அறிவித்தவாறே வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்து, மின்விளக்குகளை ஒளிரச்செய்துவிட்டு, உட்புற அறைகளை நோக்கிச் செல்கிறான்; Nikolai Apollonovich, மிகுந்த சிரமத்துடன் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, தான் அனுபவிக்கும் அந்தப் பயங்கரமான மனக்கலக்கம் தன் முகத்தில் வெளிப்பட்டுவிடாமல் இருக்கப் போராடுகிறான்.
Nikolai Apollonovich: மாயத்தோற்றங்கள்... ஆம், அதுதான்: நரம்புத் தளர்ச்சி. உட்புற அறைகளிலிருந்து, Apollon Apollo—...நோவிச், அன்னா பெட்ரோவ்னாவை மேசைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்; ஒரு பணியாள் சூப் பாத்திரத்தை அகற்றுகிறார்; தம்பதியினர் உணவருந்தும் அறைக்குள் நுழைகின்றனர்; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், வலியால் முகத்தைச் சுளித்தவாறு, தன் பெற்றோரைப் பின்தொடர்ந்து தத்தித் தத்திச் செல்கிறார்; அவர்கள் மேசையில் அமரும் சத்தம் கேட்கிறது; மேசையின் ஒரு விளிம்பு மட்டுமே தெரிகிறது; அதன் பின்னால் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அமர்ந்து, தன் கைத்துடைப்பினை (napkin) விரிக்கிறார்; அவர் மிளகுத் தூள் குப்பியைப் பாய்ந்து எடுத்து, ஆவேசத்துடன் தன் சூப்பில் அளவுக்கு அதிகமாக மிளகு தூவுகிறார்.
அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: “புரிகிறது—எல்லாமே முன்பிருந்தது போலவே இருக்கிறது... அந்த மிளகு... உனக்கு நினைவிருக்கிறதா—நாம் சண்டை போட்டுக்கொள்வோமே: சூப்பில் அளவுக்கு அதிகமாக மிளகு தூவ நான் உன்னை அனுமதிக்கவே மாட்டேன்.”
செமெனிச், “சூப்” என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும், வரவேற்பறைக்கும் உணவருந்தும் அறைக்கும் இடைப்பட்ட வாசலில் நின்றவாறே சற்றுத் தயங்கி நிற்கிறார்.
செமெனிச் (உணவருந்தும் அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தவாறு): அந்தச் சூப்—அது காளான் சூப், மிகவும் செழுமையானது, உடலுக்கு வலுவூட்டக்கூடியது...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: எனக்கு மிளகு என்றால் மிகவும் பிடிக்கும் அல்லவா...
(அவர் ஒரு கரண்டி சூப்பை விழுங்கிவிட்டு, வலியால் முகத்தைச் சுளிக்கிறார்.) மிளகு! அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: “அது—அது உங்கள் இதயத்தைப் பாதிக்கிறது. மேலும் அது... ம்ம்... உங்களுக்குத் தெரியுமே... அந்த நாட்களில், நீங்கள் உடற்பயிற்சியையும், ‘ஹுன்யாடி ஜானோஸ்’ (Hunyadi János) மருந்தையும் நாடினீர்கள்... அந்த ‘ஹுன்யாடி ஜானோஸ்’ மருந்தை நான் தான் பரிந்துரைத்தேன், மேலும்...”
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அன்னா பெட்ரோவ்னாவை அச்சத்துடன் இடைமறித்து): நான் இப்போதும் அதைத்தான் நாடுகிறேன்: அது ஒரு அற்புதமான—உங்களுக்குத் தெரியுமே—
3 [குறிப்பு: பின்வரும் உரை இங்கிருந்து தொடங்கப்பட்டது: “நீங்கள் என்ன...”]
276
வயிற்றுத் தேக்கத்திற்கு ஒரு சிறந்த நிவாரணி: உணவுக்கட்டுப்பாடும், ‘ஹுன்யாடி ஜானோஸ்’ மருந்தும்...”
அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் குரல்: “அப்லெகோவ் (Ableukhov) குடும்பத்தினர் வயிற்று உபாதைகளால் அவதிப்படுகிறார்கள்: குகா—அவனும் கூட...”
செமெனிச் (உணவருந்தும் அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்து): மேலும் இந்நாள் வரை, பெர்ரி வகை பழங்கள் அவர்களுக்கு ஆகாது.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: எனக்கு... பெர்ரி பழங்களா?.. (தன் முழு உடலையும் செமெனிச் திசை நோக்கித் திருப்பி) பெர்ரி பழங்களா...
செமெனிச் (வெளியே எட்டிப் பார்த்து): ஆம் ஐயா?
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்: என்னிடம் சொல்: தர்பூசணி—அதுவும் ஒரு பெர்ரி பழம்தானா?
செமெனிச்: தர்பூசணி என்பது, ஐயா, ஒரு காய்கறி ஆகும்.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (செமெனிச் பக்கம் திரும்பி, அவனை வியப்புடன் உற்றுநோக்கி): இவ்வளவு... பெரிய... (திடீரென மூச்சிரைத்து) ... ஃப்ஃப்-ஃப்ஃப்... சிறிய பெர்ரி பழமா...
செமெனிச்: ஃப்ஃப்-ஃப்ஃப்...
திடீரென அனைத்து விளக்குகளும் அணைந்துவிடுகின்றன; மேடை முழுமையான இருளில் மூழ்குகிறது.
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் குரல்: “இது என்ன?”
அன்னா பெட்ரோவ்னா: மின்சாரம் தடைபட்டுவிட்டதா?
பணியாள்: மின் நிலைய ஊழியர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.
திரை ஒரு கணம் கீழே விழுந்து மீண்டும் மேலே எழுகிறது; வரவேற்பறை மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகளின் ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது; எரியும் நெருப்பிடம் அருகே உள்ள ஒரு கைநாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பவர்...
அன்னா பெட்ரோவ்னா; உணவருந்திய பின் ஏற்படும் லேசான அயர்வுடன் கூடிய புன்னகை அவள் முகத்தில் தவழ்கிறது; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் பதற்றத்துடன் நெருப்பிடத்தில் உள்ள கங்குகளையும் குச்சிகளையும் குத்திவிடுகிறான்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா: வாழ்க்கை இனி சீராகப் பாயும்—திடீர் ஏற்ற இறக்கங்கள் ஏதுமின்றி: அமைதியாக.
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் (முகத்தைச் சுளித்தவாறு): ஆம்.
அன்னா பெட்ரோவ்னா (தந்திரமான புன்னகையுடன்): சொல்லப்போனால்: உங்கள் மேஜையின் மீது இருக்கிறாரே, அந்த அடர் பழுப்பு நிறக் கூந்தல் கொண்ட பெண் யார்? அதுவும் ஒரு தற்காலிக மோகம் மட்டும்தானா?
Nikolai Apollonovich (அதை ஒதுக்கித் தள்ளுவது போல). அது ஒரு தற்காலிக மோகம் துளியும் இல்லை.
[குறிப்பு: இங்குள்ள கையெழுத்துப் பிரதியில், "ஒரு நிமிடம்" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது]
277
Anna Petrovna (பரிவுடன்). இளமை, இளமை! வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், *அந்த*த் துறையில், தீவிரமாக ஈடுபட்டுக்கொள்வது அவ்வளவு உசிதமல்ல; நான்—எனக்கு அனுபவத்தின் மூலம் அது தெரியும்... (கண்களைச் சூட்சுமமாகச் சுருக்கியபடி.) ஒரு பெண்ணா?
Nikolai Apollonovich (தயக்கத்துடன்). ஆம், ஒரு பெண் தான்: அவள் இவருக்குத் தன் உருவப்படத்தை அளித்தாள்.
Anna Petrovna (விளையாட்டாக). ஆம்—ஒரு பெண்ணால் ஒருவர் நிச்சயம் ஈர்க்கப்படலாம்; ஆனால் திருமணம் செய்துகொள்வது—அது மிகவும் அவசரமான செயல். சொல்லப்போனால், Apollon Apollonovich-ஐயே பாருங்கள்: அவர் ஏற்கனவே ஒரு செல்வாக்கு மிக்க மனிதராகத் திகழ்ந்தபோதுதான் என்னை மணந்தார்; ஆயினும்—நாங்கள் எங்கள் முழு வாழ்நாளையும் ஒன்றாகவே கழித்தோம்... (சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு.) இவர் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்திருப்பது வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகத்தான் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது: அவர்கள் இவருக்கு ஒரு புதிய பதவியை வழங்கப்போகிறார்கள்—அதுதான் விஷயம் என்று நினைக்கிறேன்...
Nikolai Apollonovich (முழுமையான களைப்புடன் கூடிய குரலில்). அன்புள்ள அம்மா—எனக்கு உடல்நிலை சற்று சரியில்லை: என் நரம்புகள் அனைத்தும் முற்றிலுமாகச் சிதைந்துவிட்டது போல உணர்கிறேன்...
Anna Petrovna. அப்படியென்றால் என்னதான் பிரச்சனை?
Nikolai Apollonovich. விஷயம் இதுதான்: என் காதுகளில் ஏதோ குரல்கள் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன...
Anna Petrovna. நீங்கள் கண்டிப்பாக நீர் சிகிச்சையை (hydrotherapy) முயற்சி செய்து பார்க்க வேண்டும்.
அதே கணத்தில், Apollon Apollonovich அந்தப்புர அறைகளிலிருந்து வெளியே வருகிறார்; அவர் வெள்ளை நிற செனட்டர் கால்சட்டையும், மார்பிலும் கழுத்துப் பட்டையிலும் தங்க வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்ட சீருடையையும் அணிந்திருக்கிறார்; அவரது இடுப்பருகே ஒரு சம்பிரதாய வாள் தொங்குகிறது; 'வெள்ளை கழுகு விருது'க்கான நீல நிறப் பட்டையை அவர் இடுப்பில் அணிந்திருக்கிறார்; அந்த விருதின் நட்சத்திரச் சின்னத்தையும், கழுத்தில் தொங்கும் மற்றொரு அலங்காரப் பதக்கத்தையும் அவர் அணிந்திருக்கிறார்; அவரது அக்குளில், வெள்ளை நிறத் தூவல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முக்கோண வடிவத் தொப்பி ஒன்று செருகப்பட்டிருக்கிறது. அவரை அடையாளம் காண்பதே மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது: அவர் ஒல்லியாகவும், நிமிர்ந்த தோற்றத்துடனும், மெலிந்தும், மிகுந்த பொலிவுடனும் காட்சியளிக்கிறார்; அவருக்கு மிக நெருக்கமாகப் பின்னால் Semenych வருகிறார்.
Anna Petrovna (தனது கைக்கண்ணாடியின் வழியாக Apollon Apollonovich-ஐ உற்று நோக்கியபடி). உங்கள் முழுமையான கம்பீரத்துடனும் பொலிவுடனும்... (நாடகத்தனமாக.) நீங்கள் விண்ணுலக மண்டலங்களை நோக்கிப் பறந்து செல்கிறீர்கள்...
Apollon Apollonovich (குழப்பமடைந்த தோற்றத்துடன்). அது... ஆம்...
அன்னா பெட்ரோவ்னா. அந்தச் செந்நிறப் படிகளின் வழியே மேலே: உங்களின் சொந்த விண்ணுலகிற்குள்...
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (முகத்தைச் சுளித்தவாறே). "சரி... அவ்வளவுதான்... ம்—ம்... தேநீர் அருந்தும்போது நான் மீண்டும் உங்களைப் பார்க்கிறேன்."
*பணியாள் உள்ளே நுழைகிறான்.* "குதிரைகள் வாசலில் தயாராக நிற்கின்றன, ஐயா!"
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் *வலதுபுறம் உள்ள வாசலை நோக்கிச் சிறிய, ஒய்யாரமான அடிகளை எடுத்து வைத்து நடக்கிறார்; வாசற்படியில் நின்று, செமெனிச் மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்துகிறார்.* "சொல்லு செமெனிச்... ம்—ம்... நீ லடோகா மற்றும் பெச்சோரியின் பெருநகரத் தலைவராக—அந்தோணியாக—ஆக விரும்புகிறாயா?"
செமெனிச். "இல்லை, ஐயா!"
அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச். "அந்தத் தலைக்கவசத்தைச் சூடிக்கொண்டு, பிறகு... பிரகடனம் செய்ய—ம்—ம்: 'நான் அந்தச் சாம்பல் நிறப் பூனையை நம்புகிறேன்... ம்—ம்... நான் எதிர்நோக்குகிறேன்... ம்—ம்... இறந்தோர் உயிர்த்தெழுதலை, மற்றும்... ம்—ம்... வரவிருக்கும் உலகின் சர்க்கரையை...'"
செமெனிச். "ஹே-ஹே..."
*அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் வாசலைத் தாண்டி வேகமாக வெளியேறுகிறார்; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எழுந்து நின்று, ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவாறே உடலை நீட்டி, ஜன்னலை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்று, தன் நெற்றியை ஜன்னல் கண்ணாடியின் மீது அழுத்துகிறார்.*
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச். "சிறிய விளக்குகள்... சிறிய விளக்குகள்... மற்றும் நீர்ப்பரப்பின் பரந்து விரிந்த தன்மை... ஆம்: இவை அனைத்தும் எவ்வளவு சோர்வூட்டுபவையாக இருக்கின்றன... குதிரை வண்டி காத்திருக்கிறது."
அன்னா பெட்ரோவ்னா. "ஆனால் நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன், அவர்கள் அவரைப் போகவிடமாட்டார்கள்; அவர் திரும்பி வருவார்—புதிதாகப் பதவி உயர்வு பெற்றவராய்... மீண்டும் அங்கே... அவருடைய சொந்த மண்டலங்களுக்குள்..."
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் *கேலியான தொனியில்.* "அப்படியென்றால் *நீயும்* இறந்தோர் உயிர்த்தெழுதலை எதிர்நோக்குகிறாயா? இல்லை, அதற்குப் பதிலாக..."
அன்னா பெட்ரோவ்னா *இடைமறித்தவாறே.* "இறந்தோர் மீண்டும் உயிர்த்தெழும்போது..."
நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் *அவளைத் தடுத்தவாறே.* "பணியாள் தன் இருக்கையில் அமர்கிறான்: இருவரும் கிளம்பிச் செல்கிறார்கள்..."
*அவர் வேகமாகத் திரும்பி நிற்கிறார்; அந்தத் துல்லியமான கணத்தில்—காது செவிடுபடச் செய்யும் ஒரு பெரும் வெடிச்சத்தம்; ஜன்னல் கண்ணாடி சுக்குநூறாக உடைகிறது; ஜன்னலின் வழியே...* புகை மண்டலமாகப் பரவுகிறது; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சிலையென உறைந்துபோகிறார்; அன்னா பெட்ரோவ்னா தன் கைநாற்காலியிலிருந்து குதித்து எழுகிறாள்.
இடைநிறுத்தம். நகருங்கள்.
ஜன்னலுக்கு வெளியே குரல்கள்: "துண்டு துண்டாக சிதறிவிட்டார்..." "நில்லுங்கள்..." "சாரணர்—அவர் இறந்துவிட்டார்..." "அவரைப் பிடியுங்கள்..." ஒரு பெண்ணின் அலறல் குரல்: "கடவுளே, இது வெறும் சகதிதான்!.."
குரல்கள் உரக்க ஒலிக்கின்றன; அன்னா பெட்ரோவ்னா, மிருகத்தனமான ஊளையிட்டபடி, இடதுபுறம் உள்ள கதவை நோக்கி விரைந்து செல்கிறாள்; சமையல்காரர், கண்கள் பிதுங்க, சாப்பாட்டு அறையிலிருந்து வரவேற்பறைக்குள் பாய்ந்து வருகிறார். நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், மனநிலை பிறழ்ந்த முகத்துடன், சமையல்காரரைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிக்கிறார்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்: "ஆனால் நான் உங்களிடம் சொன்னேன்... நானும் நீங்களும்—நாம் குண்டுகள்... நான் உங்களிடம் சொன்னேன்..." (அதே மூர்க்கமான ஏளனச் சிரிப்புடன், அவர் இடதுபுறம் உள்ள கதவை நோக்கிச் செல்கிறார், அப்போது ஒரு பணியாள் மீது மோதுகிறார்; அந்தப் பணியாள் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சை முரட்டுத்தனமாகத் தள்ளிவிடுகிறார்; அந்தப் பணியாளின் முகம் கோபத்தால் கோணலாக இருக்கிறது.)
சமையல்காரர் (பணியாளிடம்—அன்னியக் குரலில்): "என்ன?"

பணியாள் (ஆவேசமாகக் கத்துகிறான்): "என்ன சொல்கிறாய், 'என்ன'?! அது துண்டு துண்டாக சிதறிவிட்டது!" (அவன் சாப்பாட்டு அறைக்குள் ஓடி வருகிறான்; உள்ளிருந்து கத்துகிறான்): "ஏய்... நீ... அங்கே யார்?! துணிகள், தூரிகைகள், தண்ணீர்..." (சமையல்காரனைக் கூப்பிடுகிறான்): "சுவர் முழுவதும் இரத்தத்தால் மூடப்பட்டிருக்கிறது; நுழைவாயிலுக்குக் கீழே ஒரு திடமான குளம் போல் இரத்தம் இருக்கிறது... அடக் கொடுமையே! உன் தேநீரும் சர்க்கரையும் வீணாகிப் போயின... அந்தப் பாழாய்ப்போன பொம்மையை அவர்கள் துண்டு துண்டாக நொறுக்கிவிட்டார்கள்!" (திடீரென்று, அவன் அலட்சியமாகத் தன் கையை அசைத்து அழத் தொடங்குகிறான்; உடைந்த ஜன்னல் வழியாகக் குழப்பமான பல குரல்களின் இரைச்சல் கேட்கிறது.)
குரல்கள்: "பின்னால் போ..." "அந்த சாரதியை இழுத்துச் செல்வாயா? அவன் ஒரு நல்ல மனிதன்."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் (வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்து, அதே பைத்தியக்காரத்தனமான கிண்டலுடன் சமையல்காரரிடம் பேசுகிறான்): "நாம் வெடிகுண்டுகள் என்று நான் எல்லோரிடமும் சொன்னேன்; இப்போது—இதோ—நாம் வெடித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்."

சமையல்காரன்: "அவனுக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டது!" திரை. [பின்னர் அவர் கூறினார்:] பெய்ப்... பிப்போவிச்... பெப்பி...