ஏழாம் அத்தியாயம். நம்மிடையே
I.
விர்கின்ஸ்கி, 'எறும்புத் தெரு'வில் (Ant Street) இருந்த தனது சொந்த வீட்டில்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவரது மனைவியின் வீட்டில்—வசித்து வந்தார். அது ஒரே ஒரு தளத்தைக் கொண்ட மரத்தாலான கட்டிடம்; அங்கு வேறு வாடகைதாரர்கள் யாரும் இல்லை. சுமார் பதினைந்து விருந்தினர்கள் அங்கு கூடியிருந்தனர். பார்ப்பதற்கு, வீட்டின் உரிமையாளரின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுவது போலத் தெரிந்தாலும், அந்த ஒன்றுகூடல் வழக்கமான மாகாணத்து பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. தங்கள் இல்லற வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே, பிறந்தநாளுக்காக விருந்தினர்களை அழைப்பது முட்டாள்தனமானது என்றும், கொண்டாடுவதற்கு என்று எதுவுமே இல்லை என்றும் விர்கின்ஸ்கி தம்பதியினர் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். கடந்த சில ஆண்டுகளில், அவர்கள் உள்ளூர் சமூகத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட முழுமையாகத் தங்களைத் தனித்துக்கொண்டனர். விர்கின்ஸ்கி, ஓரளவு திறமை கொண்டவர், வறுமையில் வாடுபவரும் அல்ல; ஆனாலும், அவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதராகவே அனைவராலும் பார்க்கப்பட்டார். அவர் தனிமையை விரும்பியதோடு, மற்றவர்களிடம் பேசும்போது ஒருவிதமான 'அகங்காரமான' தொனியையும் கொண்டிருந்தார். அவரது மனைவி, மேடம் விர்கின்ஸ்கயா, ஒரு மருத்துவச்சியாகப் பணிபுரிந்தார். அந்தத் தொழில் சமூகப் படிநிலையில் அவரை மிகக் கீழ்நிலையில் வைத்திருந்தது—அவரது கணவர் ஒரு அதிகாரியாக இருந்தபோதிலும், அவர் ஒரு பாதிரியாரின் மனைவியை விடவும் சமூக அந்தஸ்தில் கீழே கருதப்பட்டார். இருப்பினும், அத்தகைய நிலையில் இருப்பவர்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் பணிவு அவரிடம் துளியும் இல்லை. மேலும், கேப்டன் லெப்யாட்கின் என்ற அயோக்கியனுடன் அவர் மேற்கொண்ட—'கொள்கை' என்று அவர் நியாயப்படுத்திய—அந்த முட்டாள்தனமான, மன்னிக்க முடியாத, துணிச்சலான உறவுமுறைக்குப் பிறகு, நம் ஊரில் மிகவும் தாராள மனப்பான்மை கொண்ட பெண்கள் கூட அவரை மிகுந்த வெறுப்புடன் ஒதுக்கி வைத்தனர். ஆனால், மேடம் விர்கின்ஸ்கயா இதையெல்லாம் ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளவில்லை; ஏதோ அவர் எதிர்பார்த்தது போலவே எல்லாம் நடப்பது போல நடந்துகொண்டார். விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அவரை வெறுத்த அதே கடுமையான பெண்கள், தாங்கள் கர்ப்பமாக இருக்கும் காலங்களில்—அதாவது ஒரு 'மென்மையான நிலையில்' இருக்கும்போது—ஊரில் இருந்த மற்ற மூன்று மருத்துவச்சிகளைத் தேடிச் செல்லாமல், அரிணா புரோகோரோவ்னாவிடம் (அதாவது மேடம் விர்கின்ஸ்கயாவிடம்) தான் உதவி கோரி வந்தனர். சுற்றியுள்ள மாவட்டங்களிலிருந்து கூட மக்கள் அவரைத் தேடி வந்தனர்; அவரது மருத்துவத் திறன், சிகிச்சையில் அவர் காட்டிய வெற்றி, மற்றும் இக்கட்டான சூழல்களில் அவர் செயல்பட்ட விதம் ஆகியவற்றின் மீது மக்களுக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை இருந்தது. இறுதியில், அவர் செல்வந்தர்களின் வீடுகளில் மட்டுமே பணிபுரியும் நிலைக்கு வந்தார்; மேலும், அவருக்குப் பணத்தின் மீது மிகுந்த பேராசை இருந்தது. தனது சொந்த ஆற்றலின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை ஏற்பட்ட பிறகு, தனது நடத்தையில் எந்தவிதமான கட்டுப்பாட்டையும் அவர் கடைப்பிடிக்கவில்லை. மிக உயர்ந்த அந்தஸ்து கொண்ட குடும்பங்களில் பிரசவம் பார்க்கும் வேளையில், பிரசவ வலியால் துடிக்கும் பெண்களை அவர் வேண்டுமென்றே நிலைகுலையச் செய்வார். நாகரிகம் குறித்த எந்த அக்கறையுமின்றி, அறநெறிகளை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கும் வகையிலோ அல்லது புனிதமாகக் கருதப்படும் அனைத்தையும் கேலி செய்யும் வகையிலோ அவர் நடந்துகொள்வார்—குறிப்பாக, அந்தப் புனிதமான விஷயங்கள் அந்தப் பெண்களுக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட தருணங்களிலேயே அவர் இவ்வாறு செய்வார். எங்கள் மருத்துவமனையின் மருத்துவர் ரோசானோவ்—அவர் ஒரு மகப்பேறு நிபுணராகவும் இருந்தார்—ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்: பிரசவ வலியால் துடித்த ஒரு பெண் இறைவனின் பெயரை அழைத்து வேண்டிக்கொண்டிருந்தபோது, அரினா புரோகோரோவ்னா திடீரென ஒரு துப்பாக்கி வெடிப்பைப் போல தனது நாத்திகக் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தினார். இதனால் அதிர்ச்சியடைந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு, பிரசவம் இன்னும் விரைவாக நிகழ்ந்துவிட்டது! இருப்பினும், தனது நாத்திகக் கொள்கைகள் இருந்தபோதிலும், தனக்குச் சாதகமாக இருக்கும் பட்சத்தில், உயர்குடி சமூகத்தின் மரபுகளையோ அல்லது மிகவும் பழமையான, மூடநம்பிக்கை நிறைந்த வழக்கங்களையோ பின்பற்றுவதில் அரினா புரோகோரோவ்னாவுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருந்ததில்லை. உதாரணமாக, தான் பிரசவம் பார்த்த குழந்தைகளின் ஞானஸ்நானச் சடங்கிற்கு அவர் ஒருபோதும் தவறாமல் செல்வார். அத்தகைய தருணங்களில், அவர் நீண்ட பின்னணியைக் கொண்ட பச்சை நிற பட்டு உடையில், தலைமுடியை நேர்த்தியாகச் சுருட்டி அலங்கரித்துக்கொண்டு வருவார்—இது, மற்ற நேரங்களில் அவர் மிகவும் அலங்கோலமாக இருப்பதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தோற்றமாகும். மதச் சடங்குகள் நடக்கும்போது அவர் மிகுந்த துணிச்சலுடனும், ஒருவிதமான அலட்சியத்துடனும் நடந்துகொள்வார்; இது மதகுருமார்களுக்குப் பெரும் தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தும். ஆனால், சடங்கு முடிந்தவுடன் அவரே முன்வந்து ஷாம்பெயின் மதுவை பரிமாறுவார் (உண்மையில், இதற்காகத்தான் அவர் இவ்வளவு அலங்காரத்துடன் அங்கு வந்ததே!). ஒரு கிளாஸ் மது அருந்திய பிறகு, அவரது "கஞ்சி நிதிக்கு" (porridge fund) என்று சொல்லி, அவருக்குச் சிறு தொகையை வழங்காமல் இருக்க முடியுமா? என்ன நடக்கும் என்று நீங்களே கற்பனை செய்து பாருங்கள்!
இந்த முறை விர்கின்ஸ்கியின் இல்லத்தில் கூடியிருந்த விருந்தினர்கள்—அவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஆண்கள்—ஏதோ ஒரு அவசரமான, ஒழுங்கற்ற தோற்றத்துடன் காணப்பட்டனர். அங்கு சிற்றுண்டிகளோ, சீட்டாட்டங்களோ இல்லை. மிகவும் பழமையான நீல நிற வால்பேப்பர் ஒட்டப்பட்ட அந்தப் பெரிய வரவேற்பறையின் நடுவில், இரண்டு மேசைகளை ஒன்றாகச் சேர்த்து, அதன் மீது—முழுமையாகச் சுத்தமாக இல்லாத—ஒரு பெரிய மேசை விரிப்பு விரிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த மேசைகளின் மீது, இரண்டு 'சமோவார்கள்' (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரங்கள்) கொதித்துக்கொண்டிருந்தன. மேசையின் ஒரு முனையில் இருபத்தைந்து கண்ணாடிக் கோப்பைகள் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய தட்டும், பல துண்டுகளாக நறுக்கப்பட்ட சாதாரண பிரெஞ்சு வெள்ளை ரொட்டி அடங்கிய ஒரு கூடையும் இருந்தன—இவை பார்ப்பதற்கு ஏதோ ஒரு விடுதிப் பள்ளியில் (boarding school) மாணவர்களுக்காகப் பரிமாறப்படும் உணவைப் போல இருந்தன. தேநீரைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தவர் அந்த இல்லத் தலைவியின் முப்பது வயது சகோதரி; புருவங்களே இல்லாத, வெளிறிய தலைமுடியைக் கொண்ட அவர், இயல்பிலேயே அமைதியானவர், அதே சமயம் குரோத குணம் கொண்டவர்; இருப்பினும், அவர் "புதிய கருத்துக்களின்" தீவிர ஆதரவாளர். விர்கின்ஸ்கிக்கு, வீட்டிலேயே அவரைப் பார்த்தால் மிகுந்த பயம். அந்த அறையில் மொத்தம் மூன்று பெண்கள் மட்டுமே இருந்தனர்: இல்லத் தலைவி, புருவங்களற்ற அவரது சகோதரி, மற்றும் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து அப்போதுதான் வந்திருந்த விர்கின்ஸ்கியின் சகோதரி—மிஸ் விர்கின்ஸ்கயா. சுமார் இருபத்தேழு வயது மதிக்கத்தக்க, வசீகரமான தோற்றம் கொண்ட அரினா ப்ரோகோரோவ்னா—அவர் பார்ப்பதற்கு அழகாகவே இருந்தார், ஆனால் சற்று கலைந்த தோற்றத்துடன், சாதாரணமான பச்சை நிற கம்பளி உடையில் இருந்தார்—அங்கிருந்த விருந்தினர்களைத் துணிச்சலான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார். அவரது அந்தப் பார்வை, "பார்க்கிறீர்களா? எனக்கு எதைப் பற்றியும் பயமே இல்லை" என்று சொல்வது போல இருந்தது. புதிதாக வந்த அந்த இளம் பெண்—விர்கின்ஸ்கயா—அழகான தோற்றம் கொண்டவர், ஒரு மாணவி, மேலும் ஒரு 'நிஹிலிஸ்ட்' (nihilist). குண்டு குண்டு என்று சொல்லத்தக்க வகையில் பருத்த உடல்வாகு, உருண்டையான முகம், சிவந்த கன்னங்கள் மற்றும் குட்டையான உயரம் கொண்ட அவர், அரினா ப்ரோகோரோவ்னாவிற்கு அருகில் அமர்ந்தார். அவர் இன்னும் பயண உடைகளிலேயே இருந்தார், கையில் காகிதக் கட்டொன்றை வைத்திருந்தார், மேலும் அங்குள்ளவர்களைத் தன் அலைபாயும் கண்களால் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். அன்று மாலை விர்கின்ஸ்கிக்கு உடல்நிலை சற்று சரியில்லை, இருப்பினும் அவர் வெளியே வந்து தேநீர் மேசைக்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டார். மற்ற விருந்தினர்களும் அமர்ந்திருந்தனர்; மேசையைச் சுற்றி நாற்காலிகள் இவ்வளவு ஒழுங்காக அடுக்கப்பட்டிருந்தது, ஏதோ ஒரு முறையான கூட்டம் நடைபெறப்போவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அனைவரும் ஏதோ ஒன்றிற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அதே வேளையில், அவர்கள் உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர்—சத்தமாகத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தனர், ஆனால் அந்த உரையாடல்கள் ஏதோ சாதாரணமான, முக்கியமற்ற விஷயங்களைப் பற்றியே இருந்தன. ஸ்டாவ்ரோகினும் வெர்கோவென்ஸ்கியும் அங்கு வந்தபோது, திடீரென்று அனைவரும் அமைதியானார்கள்.
இருப்பினும், துல்லியமாகச் சொல்வதற்காக, ஒரு சிறிய விளக்கத்தை அளிக்க அனுமதிக்கவும்.
இந்த நபர்கள் அனைவரும், உண்மையில், அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் ஒன்று கூடியிருந்தனர் என்று நான் கருதுகிறேன்...முன்கூட்டியே தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டவர்கள், ஏதோ ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைக் கேட்கப்போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் கூடினர். அவர்கள் நம் பழமையான நகரத்தின் மிகவும் தீவிரமான, "அதி-இடதுசாரி" தாராளவாதச் சிந்தனை கொண்டவர்களில் மிகச் சிறந்தவர்களாக இருந்தனர்; இக்கூட்டத்திற்காக அவர்களை விர்கின்ஸ்கி மிகவும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். இவர்களில் சிலர்—மிகச் சிலரே என்றாலும்—இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் அவரது வீட்டிற்கு வந்ததில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இயல்பாகவே, விருந்தினர்களில் பெரும்பாலானோருக்குத் தாங்கள் ஏன் அழைக்கப்பட்டோம் என்பது குறித்துத் தெளிவான புரிதல் இருக்கவில்லை. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்கள் அனைவரும் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை வெளிநாட்டிலிருந்து அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரத்துடன் வந்த ஒரு தூதுவர் என்று கருதினர்; இந்த எண்ணம் உடனடியாக வேரூன்றியது, மேலும் இது அவர்களுக்கு ஒருவித பெருமிதத்தையும் அளித்தது. இதற்கிடையில், பெயரளவில் ஒரு பிறந்தநாள் விழாவைக் கொண்டாடுவதற்காகக் கூடியிருந்த இந்தச் சிறிய குழுவினரிடையே, ஏற்கனவே சிலருக்குத் தனிப்பட்ட முன்மொழிவுகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி, மாஸ்கோவில் தான் உருவாக்கியதைப் போன்றே, இங்கேயும் ஒரு "ஐவர் குழுவை" (cell of five) அமைத்திருந்தார்; மேலும், நம் மாவட்டத்திலிருந்த அதிகாரிகளிடையே மற்றொரு குழுவையும் அவர் உருவாக்கியிருந்தது இப்போது தெரியவந்தது. 'X' மாகாணத்திலும் அவர் இது போன்றதொரு குழுவை வைத்திருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இந்த ஐவரும் மற்றவர்களுடன் மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர்; தாங்கள் யார் என்பதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், முற்றிலும் சாதாரண மனிதர்களைப் போலவே மிகவும் திறமையாக நடந்துகொண்டனர். இவர்கள் யார் என்றால்—இப்போது இது ரகசியமல்ல—முதலில் லிபுதின்; அடுத்து விர்கின்ஸ்கி; நீண்ட காதுகளைக் கொண்ட ஷிகால்யோவ் (திருமதி விர்கின்ஸ்காயாவின் சகோதரர்); லியாம்ஷின்; இறுதியாக, டோல்காச்சென்கோ என்பவர். இவர் சுமார் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, விசித்திரமான குணம் கொண்டவர். "சாமானிய மக்கள்"—குறிப்பாக அவர்களிடையே இருந்த மோசடிப் பேர்வழிகள் மற்றும் கொள்ளையர்கள்—பற்றித் தமக்கு ஆழமான அறிவு இருப்பதாக அவர் பெருமைப்பட்டுக்கொண்டார். அவர் அடிக்கடி மதுக்கடைகளுக்குச் செல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் (நிச்சயமாக, சாமானிய மக்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதற்காக மட்டுமே அவர் அங்கு செல்லவில்லை). அவர் கிழிந்த உடைகளும், எண்ணெய் படிந்த பூட்ஸும் அணிந்து, கண்களைச் சுருக்கி ஒருவித தந்திரமான தோற்றத்துடன் வலம் வருவார்; மேலும், தனது பேச்சில் வேண்டுமென்றே "கிராமத்து பாணி" சொற்றொடர்களைக் கலந்து பேசுவார். இதற்கு முன்பும் ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை, லியாம்ஷின் இவரை ஸ்தேபான் திரோஃபிமோவிச்சின் மாலை நேரக் கூட்டங்களுக்கு அழைத்து வந்திருந்தார்; ஆனால், அப்போது அவர் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கவில்லை. அவர் அவ்வப்போது நகரத்திற்கு வந்து செல்வார்—பொதுவாக அவர் ரயில்வே துறையில் பணிபுரிந்ததால், வேலை இல்லாத காலங்களிலேயே அவர் வருவார். இந்த ஐந்து பேரும் ஒரு சிறிய குழுவை உருவாக்கினர். ரஷ்யா முழுவதும் இது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான, ஒருவேளை ஆயிரக்கணக்கான 'ஐவர் குழுக்கள்' சிதறி இருக்கின்றன என்றும், அவை அனைத்தும் ஒரு பிரம்மாண்டமான, ரகசிய மத்திய அதிகார அமைப்பின் கீழ் இயங்குகின்றன என்றும், அந்த மத்திய அமைப்பு ஐரோப்பியப் புரட்சியுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர். இருப்பினும், ஆரம்ப நிலையிலேயே அவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றத் தொடங்கின என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். உண்மை என்னவென்றால், அவர்கள் வசந்த காலத்திலிருந்தே பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கியின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்—முதலில் டோல்காச்சென்கோ மூலமாகவும், பின்னர் ஷிகால்யோவ் மூலமாகவும் அவரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தனர். அவர் ஏதோ பெரும் அற்புதங்களைச் செய்வார் என்று அவர்கள் நம்பினர்; அவரது அழைப்பு வந்தவுடன், எந்தவித விமர்சனப் பார்வையும் இன்றி உடனடியாக அந்தக் குழுவில் இணைந்தனர். ஆனால், குழு உருவான தருணத்திலேயே, அவர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு மனக்கசப்புக்கு ஆளானார்கள். இதற்குக் காரணம், அவர்கள் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி மிக விரைவாக அந்தக் குழுவில் சேர ஒப்புக்கொண்டதுதான் என்று நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் ஒருவிதமான பெருந்தன்மையான அவமான உணர்வால் அங்கு சென்றனர்—அதாவது, தாங்கள் அங்கு செல்லத் துணியவில்லை என்று பிற்காலத்தில் யாரும் சொல்லிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே சென்றனர். பியோத்தர் வெர்கோவென்ஸ்கி இவர்களின் இந்த உன்னதமான செயலைப் பாராட்டி, அதற்குப் பரிசாக ஏதேனும் ஒரு முக்கியமான ரகசியத் தகவலைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், வெர்கோவென்ஸ்கிக்கு அவர்களின் நியாயமான ஆர்வத்தைத் தீர்க்கும் எண்ணமே இல்லை; அவர் எதையும் தானாக முன்வந்து சொல்லவில்லை, மாறாக, அவர்களை மிகவும் கடுமையாகவும், அலட்சியமாகவும் நடத்தினார். இது அவர்களுக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவரான ஷிகால்யோவ், மற்றவர்களிடம் "அவரிடம் கணக்கு கேட்க வேண்டும்" என்று வலியுறுத்தத் தொடங்கினார்—நிச்சயமாக, விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டில் அந்நியர்கள் பலர் இருந்த அந்தச் சூழலில் அல்ல.
இந்த அந்நியர்களைப் பொறுத்தவரை, எனக்கு ஒரு கோட்பாடு உண்டு: விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டில் அன்று கூடியிருந்தவர்களில், வெர்கோவென்ஸ்கியால் அதே ரகசிய அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக நகரத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பிற 'ஐவர் குழுக்களின்' உறுப்பினர்களும் இருந்திருக்கலாம் என்று இந்த முதல் குழுவினர் சந்தேகித்திருக்கக்கூடும். இதன் விளைவாக, அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினர்; ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு பாவனையில் நின்றனர். இந்தச் சூழல், அந்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டத்திற்கும் ஒரு குழப்பமான, ஏன், ஒருவித நாடகத்தன்மை கொண்ட தோற்றத்தை அளித்தது. இருப்பினும், சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சிலரும் அங்கு இருந்தனர். உதாரணமாக, விர்கின்ஸ்கியின் நெருங்கிய உறவினரான ஒரு மேஜர் அங்கு இருந்தார்; அவர் முற்றிலும் நிரபராதி. அவருக்கு அழைப்பு கூட விடுக்கப்படவில்லை, ஆனால் அவர் தனது உறவினருக்குப் பெயர் தின வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கத் தன்னிச்சையாக வந்திருந்தார். அவரை வரவேற்க வேண்டிய கட்டாயம் விர்கின்ஸ்கிக்கு ஏற்பட்டது. ஆனாலும், விர்கின்ஸ்கி சற்றும் கலங்கவில்லை; ஏனெனில், அந்த மேஜர் யாரைப் பற்றியும் "ஒற்றுக் கொடுத்துவிட முடியாது" என்பது அவருக்குத் தெரியும். அந்த மேஜர் மிகுந்த மந்தபுத்தி கொண்டவர் என்றாலும், தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் "தீவிர தாராளவாதிகள்" கூடும் வட்டாரங்களிலேயே கழித்தவர். அவர்களின் கருத்துகளில் அவருக்கு உடன்பாடு இருந்ததாலோ அல்லது அவர் அவர்களைச் சார்ந்தவர் என்பதாலோ அல்ல; மாறாக, அவர்களின் பேச்சைக் கேட்பதில் அவருக்கு இருந்த ஆர்வமே அதற்குக் காரணம். மேலும், அவர் ஒரு வகையில் சிக்கலான சூழலில் இருந்தார்: அவரது இளமைக்காலத்தில், 'தி பெல்' (The Bell/Kolokol) இதழின் பல பிரதிகளும், பல்வேறு பிரகடனங்களும் அவர் கை வழியாகச் சென்றிருந்தன. அவற்றை விரித்துப் பார்ப்பதற்கே அவர் அஞ்சினாலும், அவற்றை விநியோகிக்க மறுப்பது ஒரு கேவலமான செயல் என்று அவர் கருதினார்—இன்றும் கூட ரஷ்யாவில் இத்தகைய மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். மற்ற விருந்தினர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் இரு வகையினராக இருந்தனர்: ஒரு தரப்பினர், தங்கள் சுயமரியாதை நசுக்கப்பட்டதால் கசப்பான வெறுப்புணர்வுக்கு ஆளானவர்கள்; மற்றொரு தரப்பினர், இளமைக்காலத்தின் உன்னதமான மற்றும் தீவிரமான உந்துதல்களால் உந்தப்பட்டவர்கள். இவர்களில் இரண்டு அல்லது மூன்று ஆசிரியர்கள் இருந்தனர்—அவர்களில் நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர், உடற்கல்வி ஆசிரியர்; அவர் மிகுந்த நையாண்டிப் போக்குடையவராகவும், அதீத அகங்காரம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். மேலும், இரண்டு அல்லது மூன்று ராணுவ அதிகாரிகளும் அங்கு இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர், ராணுவ அகாடமியிலிருந்து வந்திருந்த மிக இளம் பீரங்கிப் படை அதிகாரி. அவர் அமைதியான சுபாவம் கொண்டவர், இன்னும் யாருடனும் பெரிய அறிமுகம் ஏற்படுத்திக்கொள்ளாதவர். அவர் திடீரென்று விர்கின்ஸ்கியின் வீட்டில், கையில் ஒரு பென்சிலுடன் அமர்ந்திருந்தார்; ஆனால், அங்கு நடந்தவற்றில் அவர் கிட்டத்தட்ட எந்தப் பங்களிப்பும் அளிக்கவில்லை......உரையாடலின் போது, அவர் அவ்வப்போது தனது குறிப்பேட்டில் ஏதோ ஒன்றை எழுதிக்கொண்டிருந்தார். இதைப் பார்த்த அனைவரும், ஏனோ தெரியவில்லை, கவனிக்காதது போலவே காட்டிக்கொண்டனர். அங்கு ஒரு மதப்பள்ளி மாணவனும் இருந்தான்—இவன் தான் லியாம்ஷினுடன் சேர்ந்து, புத்தக விற்பனையாளர் ஒருவரிடம் ஆபாசமான புகைப்படங்களைக் கொடுத்தவன். அவன் நல்ல உடல்வாகு கொண்டவன்; துடுக்குத்தனமான அதே சமயம் எச்சரிக்கையுணர்வுடன் கூடிய நடத்தை கொண்டவன். அவனது முகத்தில் எப்போதும் பிறரைக் குற்றம் சாட்டும் வகையிலான ஒரு புன்னகை தவழ்ந்தது; அதே வேளையில், அவன் மிகுந்த அமைதியுடனும், தன்னிறைவு கொண்ட வெற்றியாளனைப் போன்ற தோரணையுடனும் காணப்பட்டான். காரணமே தெரியவில்லை, நம் நகர மேயரின் மகனும் அங்கு வந்திருந்தான்—இவன் மிகவும் மோசமான குணங்களைக் கொண்டவன், தனது வயதிற்கு மீறிய ஒழுக்கக்கேடான செயல்களில் ஈடுபட்டவன். இளம் லெப்டினன்ட்டின் மனைவியைப் பற்றிய கதையைச் சொன்னபோது இவனைப் பற்றி ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தேன். அவன் அந்த மாலை முழுவதும் மௌனமாகவே இருந்தான். இறுதியாக, ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவனும் இருந்தான்—சுமார் பதினெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க, கலைந்த தலைமுடியுடன், மிகுந்த ஆவேசத்துடன் காணப்பட்டான். அவனது முகத்தில், தன் கௌரவம் புண்பட்ட ஒரு இளைஞனின் தீவிரமான கோபம் தெரிந்தது; தனது பதினெட்டு வயது சுமக்கும் பாரத்தை அவன் உணர்ந்து அவதிப்படுவது போலிருந்தது. பிற்காலத்தில் தெரியவந்த உண்மை என்னவென்றால்—அனைவருக்கும் பெரும் அதிர்ச்சியளிக்கும் விதமாக—இந்த இளைஞன் தான், அந்த உயர்நிலைப் பள்ளியின் மேல் வகுப்புகளில் உருவான சதித்திட்டக் குழு ஒன்றின் தலைவனாக இருந்தான். ஷாதோவைப் பற்றி நான் இன்னும் சொல்லவில்லை: அவன் மேசையின் ஒரு மூலையில், மற்றவர்களிடமிருந்து சற்று விலகி நாற்காலியை இழுத்து அமர்ந்திருந்தான். அவன் தரையையே உற்றுப் பார்த்தபடி, முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு மௌனமாக இருந்தான்; தேநீர் அல்லது ரொட்டி எதையும் மறுத்துவிட்டான். அவன் தனது தொப்பியைத் தன் கைகளிலேயே பிடித்துக்கொண்டிருந்தான்—தான் ஒரு விருந்தினராக வரவில்லை, ஏதோ ஒரு முக்கியமான காரியத்திற்காகவே வந்திருக்கிறேன் என்பதையும், எப்போது வேண்டுமானாலும் எழுந்து சென்றுவிடலாம் என்பதையும் உணர்த்துவது போல அது இருந்தது. அவனுக்கு அருகிலேயே கிரில்லோவும் அமர்ந்திருந்தான்—அவனும் மிகவும் அமைதியாக இருந்தான், ஆனால் அவன் தரையைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, பேசும் ஒவ்வொருவரையும் நேராக, உணர்ச்சியற்ற நிலையான பார்வையுடன் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் எவ்வித சலனமோ அல்லது ஆச்சரியமோ காட்டாமல் அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனை இதற்கு முன் பார்த்திராத சில விருந்தினர்கள், அவனை ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன், யாருக்கும் தெரியாமல் கவனித்துக்கொண்டிருந்தனர். வர்ஜின்ஸ்காயா அம்மையாருக்கு அந்த "ஐவர் குழு" (cell of five) பற்றித் தெரிந்திருந்ததா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை; ஆனால், அவருக்கு எல்லாம் தெரிந்திருந்தது என்றுதான் நான் கருதுகிறேன்—அதுவும் அவரது கணவர் மூலமாகவே அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அந்த மாணவியைப் பொறுத்தவரை, அவளுக்கு இதில் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை. ஆனால், அவளுக்கென்று ஒரு தனி நோக்கம் இருந்தது: அவள் ஓரிரு நாட்கள் மட்டுமே தங்கிவிட்டு, அங்கிருந்து கிளம்பி, பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ள வெவ்வேறு நகரங்களுக்குச் சென்று, "ஏழை மாணவர்களின் துயரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், அவர்களைப் போராடத் தூண்டவும்" திட்டமிட்டிருந்தாள். அவள் தன்னுடன் நூற்றுக்கணக்கான பிரதிகளாக அச்சிடப்பட்ட ஒரு பிரகடனத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தாள்—அதை அவளே எழுதியிருந்தாள் என்று தோன்றியது. குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் அவளைப் பார்த்த முதல் கணமே, அவளிடம் ஒரு தீவிரமான, உள்ளார்ந்த வெறுப்பைக் கொண்டான்—அந்த வெறுப்பு எந்த அளவுக்கு இருந்தது என்றால், அது ஒரு பரம்பரை பகைக்கு இணையானதாக இருந்தது. உண்மையில், அவன் அவளை இதற்கு முன்பு பார்த்ததே இல்லை; அவளும் அவனைப் பற்றி அதே போன்றதொரு தீவிர வெறுப்பையே கொண்டிருந்தாள். அந்த மேஜர் அவளுடைய மாமா; பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன்றுதான் அவர் அவளை முதன்முதலாகப் பார்த்தார். ஸ்டாவ்ரோகினும் வெர்கோவென்ஸ்கியும் அங்கு வந்தபோது, அந்த மாணவியின் கன்னங்கள் கிரான்பெர்ரி பழங்களைப் போலச் சிவந்திருந்தன—அவள் அப்போதுதான் தனது மாமாவுடன், "பெண் விடுதலை" (அல்லது 'பெண் குறித்த விவகாரம்') தொடர்பான அவரது கருத்துகள் குறித்துக் கடுமையாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
II
வெர்கோவென்ஸ்கி மேசையின் தலைப்பகுதியில் இருந்த நாற்காலியில் மிகவும் அலட்சியமான, தளர்வான தோரணையில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்; அங்கிருந்த எவரையும் அவன் முறையாகக் கூட வரவேற்கவில்லை. அவனது முகபாவனையில் ஒருவிதமான இறுமாப்பும், ஒருவேளை சொல்லப்போனால், வெளிப்படையான அகங்காரமும் தெரிந்தது. ஸ்டாவ்ரோகின் பணிவுடன் தலைவணங்கினான். ஆனால், அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் இவர்களுக்காகவே காத்திருந்த போதிலும், அவர்கள் இருவரும் வந்ததை எவரும் கவனிக்காதது போல ஒரு பாவனை செய்தனர். ஸ்டாவ்ரோகின் அமர்ந்ததும், வீட்டின் தலைவி அவனிடம் கடுமையான தொனியில், "ஸ்டாவ்ரோகின், தேநீர் வேண்டுமா?" என்று கேட்டாள்.
"சரி, கொடுங்கள்," என்று அவன் பதிலளித்தான்.
"ஸ்டாவ்ரோகினுக்குத் தேநீர் கொடுங்கள்," என்று தேநீர் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தவரிடம் அவள் கூறினாள். பிறகு வெர்கோவென்ஸ்கியைப் பார்த்து, "உங்களுக்கு வேண்டுமா?" என்று கேட்டாள்.
"தாராளமாகக் கொடுங்கள்—இருந்தாலும், விருந்தினர்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? கொஞ்சம் கிரீமும் கொண்டு வாருங்கள்; நீங்கள் தயாரிக்கும் தேநீர் எப்போதும் மிகவும் மோசமாக இருக்கும்—வீட்டில் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் நடக்கும்போது இப்படித்தான் தேநீர் பரிமாறுவீர்களா?"
"என்ன? நீங்களும் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுகிறீர்களா?" என்று அந்த மாணவி திடீரென்று சிரித்தாள். "நாங்கள் இதைப் பற்றித்தான் இப்போது பேசிக்கொண்டிருந்தோம்."
"அது மிகவும் பழங்காலத்து வழக்கம்," என்று மேசையின் மறுமுனையிலிருந்த ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் முணுமுணுத்தான். “‘பழங்காலத்து’ என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறாய்? பாரபட்சங்களை ஒழிப்பது—அவை எவ்வளவு ‘அப்பாவித்தனமானவையாக’த் தோன்றினாலும் சரி—எந்த வகையிலும் ‘பழங்காலத்து’ விஷயம் அல்ல; சொல்லப்போனால், இது இன்னும் முழுமையாகச் செயல்படுத்தப்படாத, நம் அனைவருக்கும் அவமானகரமான ஒரு புதிய விஷயமே!” என்று அந்த மாணவி நாற்காலியில் சட்டென்று முன்னால் சாய்ந்தபடி கூறினாள். “அதோடு, ‘அப்பாவித்தனமான’ பாரபட்சம் என்று ஒன்று கிடையவே கிடையாது!” என்றும் அவள் ஆவேசமாகச் சேர்த்துக் கொண்டாள்.
“நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால்,” என்று அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கூறினான், “பாரபட்சங்கள் என்பவை ஒழிக்கப்பட வேண்டிய பழைய விஷயங்கள் என்பது உண்மைதான். ஆனால், பிறந்தநாட்கள் கொண்டாடுவது என்பது அர்த்தமற்ற ஒன்று என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே! இதைப் பற்றிப் பேசி நேரத்தை வீணடிப்பது மிகவும் ‘பழங்காலத்து’ பழக்கம். ஏற்கனவே உலகம் எவ்வளவோ நேரத்தை வீணடித்துவிட்ட நிலையில், இன்னும் எதற்கு இந்த வீண் விவாதம்? இன்னும் பயனுள்ள விஷயங்களில் நம் அறிவைப் பயன்படுத்தலாமே…”
“நீ சொல்ல வரும் விஷயத்திற்கு வர இவ்வளவு நேரமா? நீ என்னதான் சொல்ல வருகிறாய் என்று யாருக்கும் புரியவில்லையே!” என்று அந்த மாணவி குறுக்கிட்டாள்.
“பேசுவதற்கு எல்லோருக்கும் சம உரிமை இருக்கிறது என்றுதானே நினைக்கிறேன்? மற்றவர்களைப் போலவே நானும் என் கருத்தைச் சொல்ல விரும்பினால்…”
“உன் பேச்சுரிமையை யாரும் பறிக்கவில்லை,” என்று உரையாடலை வழிநடத்திய அந்தப் பெண் கறாராகக் குறுக்கிட்டாள், “நாங்கள் சொல்வது என்னவென்றால், நீ உளறாமல் தெளிவாகப் பேசு; நீ என்ன சொல்கிறாய் என்று யாருக்கும் புரியவில்லை!”
“சரி, நீங்கள் என்னை மதிக்கவில்லை என்பதைச் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்…” “நான் என் கருத்தை முழுமையாகச் சொல்லி முடிக்க முடியவில்லை என்றால், அதற்கு என்னிடம் கருத்துகள் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல; மாறாக, என்னிடம் சொல்ல நிறைய கருத்துகள் இருந்தன…” என்று அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் மிகுந்த விரக்தியுடனும் குழப்பத்துடனும் முணுமுணுத்தான்.
“உனக்கு எப்படிப் பேச வேண்டும் என்று தெரியவில்லை என்றால், அமைதியாக இரு!” என்று அந்த மாணவி எரிச்சலுடன் கூறினாள்.
அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் நாற்காலியிலிருந்து கிட்டத்தட்ட குதித்து எழுந்தான்.
“நான் சொல்ல வந்தது இதுதான்,” என்று அவன் கூவினான்; அவமானத்தில் தகித்த அவன், சுற்றிலும் பார்க்க அஞ்சியபடி, “திரு. ஸ்டாவ்ரோஜின் உள்ளே வந்ததும், நீ உன் அறிவை வெளிப்படுத்திக் காட்டத்தான் இப்படிப் பேசினாய்—அவ்வளவுதான்!” என்றான். "உங்கள் சிந்தனை இழிவானது மற்றும் அறமற்றது; இது உங்கள் தனிப்பட்ட வளர்ச்சியின் முழுமையான அற்பத்தன்மையையே காட்டுகிறது. தயவுசெய்து, இனி என்னிடம் பேசாதீர்கள்," என்று அந்த மாணவி படபடவெனக் கூறினாள்.
"ஸ்டாவ்ரோஜின்," என்று உரையாடலைத் தொடங்கினாள் அந்த இல்லத் தலைவி, "நீங்கள் வருவதற்குச் சற்று முன்புதான், குடும்ப உரிமைகள் குறித்து இங்கே ஒரு விவாதம் நடந்தது—இதோ, இந்த அதிகாரி..."...அவர் (அவர் தனது உறவினரான மேஜரைக் காட்டினார்). நிச்சயமாக, இவ்வளவு பழமையான, எப்போதோ தீர்க்கப்பட்டுவிட்ட அபத்தமான விஷயங்களைப் பேசி உங்கள் நேரத்தை வீணடிக்க நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், குடும்பம் தொடர்பான உரிமைகளும் கடமைகளும்—இன்றைய புரிதலின்படி—எங்கிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடும்? அதுதான் கேள்வி. உங்கள் கருத்து என்ன?
“எங்கிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடும் என்று கேட்கிறீர்களா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் பதிலுக்குக் கேட்டார்.
“உதாரணமாக, கடவுள் குறித்த மூடநம்பிக்கை இடி, மின்னலிலிருந்துதான் உருவானது என்பது நமக்குத் தெரியும்,” என்று அந்த மாணவி திடீரென்று ஆவேசமாகக் கூறினாள்; அவளது கண்கள் ஸ்டாவ்ரோஜினை ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல இருந்தன. “ஆதிகால மனிதர்கள் இடி, மின்னலைக் கண்டு அஞ்சி, தங்களின் பலவீனத்தை உணர்ந்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு எதிரியைத் தெய்வமாக வணங்கத் தொடங்கினார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. ஆனால், குடும்பம் குறித்த மூடநம்பிக்கை எங்கிருந்து வந்தது? குடும்பம் என்ற அமைப்பே எங்கிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடும்?”
“அதுவும் இதுவும் ஒன்றல்லவே…” என்று இல்லத்தரசி குறுக்கிட முயன்றார்.
“இது போன்ற கேள்விக்கு விடையளிப்பது நாகரிகமற்ற செயலாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் பதிலளித்தார்.
“ஏன் அப்படி?” என்று கேட்ட மாணவி, சட்டென்று முன்னோக்கிச் சாய்ந்தாள்.
அப்போது ஆசிரியர்கள் குழுவினரிடையே ஒரு மெல்லிய சிரிப்பொலி எழுந்தது; அறையின் மறுமுனையிலிருந்த லியாம்ஷினும் அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவனும் அதனுடன் சேர்ந்து சிரிக்க, இறுதியாக இல்லத்தரசியின் உறவினரான மேஜரின் கரகரப்பான சிரிப்பும் அதில் கலந்துகொண்டது.
“நீங்கள் மேடை நாடகங்களுக்கு (வாட்வில்) வசனம் எழுதலாம் போலிருக்கிறதே!” என்று இல்லத்தரசி ஸ்டாவ்ரோஜினிடம் கூறினார்.
“இது உங்களைப் பற்றி மிகவும் மோசமான பிம்பத்தையே காட்டுகிறது—உங்கள் பெயர் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஐயா,” என்று அந்த மாணவி கோபத்துடன் கூறினாள்.
“இப்படித் துள்ளிக் குதிக்காதீர்கள்!” என்று மேஜர் குறுக்கிட்டார். “நீங்கள் ஒரு இளம் பெண்; கண்ணியத்துடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும்—ஏதோ ஊசியின் மீது உட்கார்ந்தவர் போல ஏன் இப்படித் துடிக்கிறீர்கள்?”
“உங்கள் வாயை மூடுங்கள்! அருவருப்பான ஒப்பீடுகளைச் செய்து என்னிடம் இவ்வளவு உரிமையுடன் பேசாதீர்கள். உங்களை நான் இப்போதுதான் முதன்முறையாகப் பார்க்கிறேன்; உங்கள் குடும்பப் பின்னணி பற்றித் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை.” “ஆனால் நான் உன் மாமா! நீ கைக்குழந்தையாக இருந்தபோது உன்னை என் கைகளில் ஏந்திச் சுமந்திருக்கிறேன்!”
“அன்று நீங்கள் என்னைச் சுமந்திருந்தால் எனக்கென்ன? நான் உங்களைச் சுமக்கச் சொல்லவில்லை; எனவே, அது உங்களுக்குத்தான் மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்க வேண்டும், மரியாதையற்ற அதிகாரியே! மேலும், என்னிடம் ஒருமையில் பேச உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்—இனிமேல் ஒருபோதும் அப்படிப் பேசக்கூடாது, இது என் கட்டளை!”
“இவர்கள் எல்லாரும் இப்படித்தான்!” என்று மேஜர் கத்தினார். மேசையின் மீது தன் முஷ்டியால் ஓங்கி அறைந்தபடி, தனக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த ஸ்டாவ்ரோகினிடம் திரும்பினார். “பாருங்கள்—நான் தாராளவாதத்தையும் நவீனத்துவத்தையும் ஆதரிப்பவன் தான்; ஆண்களுடன் அறிவுப்பூர்வமான உரையாடலில் ஈடுபடுவதை நான் ரசிப்பேன். ஆனால் பெண்கள்—இந்த ‘நவீன’, பொறுப்பற்ற பெண்கள்—இவர்களுடன் பேசுவது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தருகிறது! அசையாமல் உட்கார்!” என்று அவர் அந்த மாணவியைப் பார்த்து அதட்டினார்; அவள் தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து செல்ல முயன்றுகொண்டிருந்தாள். “இல்லை, நான் என் கருத்தைச் சொல்லியே தீருவேன்—நான் அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்!”
“நீங்கள் மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவாகத்தான் இருக்கிறீர்கள்; சொல்லிக்கொள்ளும்படி ஒரு அர்த்தமுள்ள விஷயத்தைக் கூட உங்களால் பேச முடியவில்லை,” என்று அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் கோபத்துடன் முணுமுணுத்தார்.
“நிச்சயமாக, நான் என் கருத்தைச் சொல்லித்தான் தீருவேன்!” என்று மேஜர் பிடிவாதமாகக் கூறினார். ஸ்டாவ்ரோகினைப் பார்த்து இன்னும் ஆவேசத்துடன் தொடர்ந்தார், “திரு. ஸ்டாவ்ரோகின், நீங்கள் இந்த வட்டத்திற்குப் புதியவர் என்பதால், உங்கள் ஆதரவை எதிர்பார்க்கிறேன்—உங்களை எனக்குத் தெரியாது என்றாலும் கூட. ஆண்கள் இல்லையென்றால், இவர்கள் ஈக்களைப் போலச் செத்து விழுந்துவிடுவார்கள்—இதுதான் என் கருத்து. இவர்களது இந்த ‘பெண் விடுதலை’ அல்லது ‘பெண் பிரச்சினை’ என்பது, எந்தவிதமான புதுமையும் இல்லாத ஒன்று. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்த ‘பெண் பிரச்சினை’யையே ஆண்கள்தான் இவர்களுக்காக உருவாக்கினார்கள்—முற்றிலும் முட்டாள்தனமான காரணத்திற்காக, அதுவும் தங்களுக்குத் தாங்களே தீங்கிழைத்துக்கொள்ளும் வகையில்! நல்லவேளையாக நான் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை! இவர்களிடம் எந்தவிதமான பன்முகத்தன்மையும் இல்லை—ஏன், ஒரு சாதாரண வடிவமைப்பைக் கூட இவர்களால் உருவாக்கத் தெரியவில்லை; அதற்கும் ஆண்கள்தான் இவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டியிருக்கிறது!” ஏன், நான் இவளை என் கைகளில் தூக்கி வளர்த்திருக்கிறேன்; இவளுக்குப் பத்து வயதாக இருந்தபோது, இவளுடன் சேர்ந்து ‘மசுர்க்கா’ நடனத்தைக் கூட ஆடியிருக்கிறேன்! இன்று அவள் வருகிறாள்—இயல்பாகவே, நான் அவளைக் கட்டியணைக்க ஓடுகிறேன்—அவள் இரண்டு வார்த்தைகளைக் கூடச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், கடவுள் என்று யாரும் இல்லை என்று என்னிடம் அறிவிக்கிறாள்! குறைந்தபட்சம் மூன்றாவது வார்த்தை வரும் வரை அவளால் காத்திருக்க முடியாதா? அவளுக்கு அவ்வளவு அவசரம்! சரி, வாதத்திற்காக வைத்துக்கொள்வோம்—அறிவுள்ளவர்கள் கடவுளை நம்புவதில்லை என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அது அவர்களின் அறிவுத்திறனால் இருக்கலாம். ஆனால் நீயோ—வெறும் முட்டாள்! உனக்குக் கடவுளைப் பற்றி என்ன தெரியும்? ஏதோ ஒரு மாணவன் உனக்கு இதைக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறான்; அவன் உனக்கு விளக்கேற்றச் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தால், நீ விளக்கேற்றிக்கொண்டிருப்பாய், இல்லையா?
“நீங்கள் எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பொய் சொல்கிறீர்கள்; நீங்கள் மிகவும் குரோத குணம் கொண்ட மனிதர். சற்று முன்புதான், உங்கள் அறிவு வறட்சியை நான் தெளிவாக நிரூபித்துக் காட்டினேன்,” என்று அந்த மாணவி ஏளனமான பார்வையுடன் பதிலளித்தாள்—அத்தகைய மனிதருக்கு மேலும் எதையும் விளக்குவது தன் தகுதிக்குக் குறைவானது என்பது போல. “நான் உங்களிடம் மிகத் தெளிவாகச் சொன்னேன்—மதப் பாடங்களில் எங்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது இதுதான்: ‘உன் தந்தையையும் பெற்றோர்களையும் மதித்து நட; நீ நீண்ட காலம் வாழ்வாய், செல்வம் பெறுவாய்.’ இது பத்து கட்டளைகளில் ஒன்று. அன்பிற்குப் பதிலாக ஒரு வெகுமதியை வழங்க வேண்டிய அவசியம் கடவுளுக்கு இருந்தது என்றால், உங்கள் கடவுள் அறமற்றவர் என்றுதான் அர்த்தம். இதைத்தான் நான் முன்பே நிரூபித்தேன்—நீங்கள் சொல்வது போல இது வெறும் ‘இரண்டாவது வார்த்தை’ பற்றிய விஷயம் அல்ல; நீங்கள் உங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயன்றதால் வந்த வினை இது! இப்போதும் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு நீங்கள் மந்தமாக இருப்பதற்கு யார் குற்றம்? உங்களை அவமதித்தது போல உணர்கிறீர்கள், அதனால் கோபப்படுகிறீர்கள்—உங்கள் தலைமுறை முழுமைக்கும் இதுதான் விளக்கம்.”
“அற்ப முட்டாளே!” என்று மேஜர் கத்தினார்.
“நீங்களோ ஒரு கிழட்டு முட்டாள்.”
“சரி, இன்னும் நிறைய அவமானச் சொற்களைச் சொல்லிக்கொண்டே இரு!”
“இருங்க, கபிட்டன் மாக்சிமோவிச்—நீங்களேதானே என்னிடம் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை என்று சொன்னீர்கள்?” என்று மேசையின் மறுமுனையிலிருந்து லிபுட்டின் குறுக்கிட்டான்.
“நான் சொன்னால் என்ன? அது முற்றிலும் வேறொரு விஷயம்! ஒரு வகையில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கலாம்—ஆனால், முழுமையாக இல்லை என்று வைத்துக்கொள்ளலாமே!” "நான் முழுமையான விசுவாசி என்று சொல்ல முடியாதுதான், ஆனால் அதே சமயம் கடவுளைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும் என்று சொல்லும் அளவுக்கு நான் போகமாட்டேன். நான் ஹுஸார் (குதிரைப்படை) பிரிவில் பணியாற்றிய காலத்தில், கடவுள் குறித்த கேள்வியைப் பற்றி அடிக்கடி சிந்திப்பேன். கவிதைகளில் எல்லாம், ஒரு ஹுஸார் எப்போதும் மது அருந்தியும் கும்மாளமிட்டும் காலத்தைக் கழிப்பதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது—சரி, நான் மது அருந்தியது உண்மைதான், ஆனால்—நம்பமாட்டீர்கள்—சில சமயங்களில் நள்ளிரவில், காலுறைகளைத் தவிர வேறு எந்த உடையும் அணியாமல் படுக்கையிலிருந்து குதித்து எழுந்து, ஒரு புனிதச் சின்னத்தின் (ஐகான்) முன் நின்று, எனக்கு விசுவாசத்தை அருளுமாறு கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்வேன். அப்போதும் கூட, என்னால் மன அமைதியைப் பெற முடியவில்லை: கடவுள் இருக்கிறாரா, இல்லையா? இது என்னை மிகவும் வாட்டியது! காலையில் எழுந்ததும், வேறு விஷயங்களில் கவனம் திசைதிரும்பிவிடும், என் விசுவாசமும் மறைந்துவிடும்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், பகல் நேரத்தில் விசுவாசம் எப்போதும் சற்று மங்கிவிடுவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன்."
"உங்களிடம் சீட்டுக்கட்டு ஏதேனும் இருக்கிறதா?" என்று கேட்ட வெர்கோவென்ஸ்கி, வாயைப் பிளந்து கொட்டாவி விட்டபடி அந்தப் பெண்மணியைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
"உங்கள் கேள்வி எனக்குப் புரிகிறது—நிச்சயமாகப் புரிகிறது!" என்று அந்த மாணவி ஆவேசத்துடன் கூறினாள்; மேஜரின் பேச்சைக் கேட்டு அவள் முகம் கோபத்தால் சிவந்து போனது.
"இத்தகைய முட்டாள்தனமான பேச்சைக் கேட்டு நாம் பொன்னான நேரத்தை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்!" என்று அவள் காட்டமாகக் கூறினாள்.
...வீட்டின் தலைவி, தன் கணவனை ஒருவித அழுத்தமான பார்வையுடன் நோக்கினாள்.
அந்த மாணவி தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள்:
“மாணவர்களின் துயரங்கள் மற்றும் அவர்களின் போராட்டங்கள் குறித்து இங்கே இருப்பவர்களுக்குத் தெரிவிக்க விரும்பினேன்; ஆனால், அறமற்ற பேச்சுகளுக்காக நேரம் வீணடிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதால்…”
“அறம், அறமின்மை என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை!” என்று இடைமறித்தான் அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன்; அவள் பேசத் தொடங்கியதும் அவனால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
“இளைஞனே, உனக்கு இதைக் கற்றுக்கொடுப்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே எனக்கு இது தெரியும்.”
“நான் இன்னும் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்,” என்று அவன் ஆவேசத்துடன் பதிலளித்தான், “நீ செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து வந்த ஒரு சிறுமி; எங்களையெல்லாம் ‘அறிவுறுத்த’ வந்திருக்கிறாய்—நாங்களாகவே எதையும் அறியாதது போல! ‘உன் தந்தையையும் தாயையும் மதித்து நட’ என்ற கட்டளையை நீ சரியாக வாசிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன்; அதை நீ அறமற்றது என்கிறாய்—ஆனால், பெலின்ஸ்கியின் காலத்திலிருந்தே ரஷ்யாவில் உள்ள அனைவருக்கும் இது தெரிந்த விஷயம்தானே!”
“இதற்கு ஒரு முடிவே இல்லையா?” என்று தன் கணவனிடம் உறுதியான குரலில் கேட்டாள் மேடம் விர்கின்ஸ்கயா. வீட்டின் தலைவியாக, இத்தகைய அற்பமான உரையாடல்கள் அவளுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தின; குறிப்பாக, புதிதாக வந்த விருந்தினர்கள் சிலர் ஏளனமாகச் சிரிப்பதையும், குழப்பத்துடன் பார்ப்பதையும் கவனித்தபோது அவள் இன்னும் தர்மசங்கடத்திற்குள்ளானாள்.
“பெரியோர்களே,” என்று குரலை உயர்த்திச் சொன்னார் விர்கின்ஸ்கி, “யாராவது முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச விரும்பினாலோ அல்லது ஏதேனும் கருத்து தெரிவிக்க விரும்பினாலோ, தயவுசெய்து அதைச் செய்யுங்கள்—நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம்.”
“நான் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா?” என்று கேட்டார் அந்த ஊனமுற்ற பள்ளி ஆசிரியர்—இதுவரை மிகவும் கண்ணியத்துடன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவர் அவர். “நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புவது இதுதான்: நாம் இப்போது ஒரு முறையான கூட்டத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறோமா, அல்லது வெறும் சாதாரண மனிதர்களாக ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறோமா? ஒழுங்கைப் பேணுவதற்காகத்தான் கேட்கிறேன், குழப்பத்தில் இருக்க விரும்பவில்லை.”
இந்த ‘தந்திரமான’ கேள்வி அனைவர் மத்தியிலும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது; ஒவ்வொருவரும் மற்றவரைப் பார்த்தனர், யாராவது பதில் சொல்வார்கள் என்று காத்திருந்தனர். அப்போது திடீரென்று—ஏதோ கட்டளை பிறப்பித்தது போல—அனைவருடைய பார்வையும் வெர்கோவென்ஸ்கி மற்றும் ஸ்டாவ்ரோகின் மீது திரும்பியது. “நாம் கூடியிருப்பது ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான கூட்டமா இல்லையா, என்பதை வாக்கெடுப்புக்கு விடலாம் என்று நான் முன்மொழிகிறேன்,” என்றார் மேடம் விர்கின்ஸ்கயா.
“இந்த முன்மொழிவை நான் முழுமையாக ஆதரிக்கிறேன்,” என்று லிபுட்டின் வழிமொழிந்தார், “இருப்பினும், இது சற்று தெளிவற்றதாக இருக்கிறது.”
“நானும் ஆதரிக்கிறேன்—நானும் கூட!” என்று பல குரல்கள் ஒலித்தன.
“ஆம், இது இன்னும் ஒழுங்கான முறையாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று விர்கின்ஸ்கியும் அந்த கருத்தை உறுதிப்படுத்தினார்.
“சரி, அப்படியானால் வாக்கெடுப்பு நடத்தலாம்!” என்று கூட்டத்தை நடத்திய பெண்மணி அறிவித்தார். “ல்யாம்ஷின், தயவுசெய்து பியானோவிடம் செல்லுங்கள்—நேரம் வரும்போது அங்கிருந்தே உங்கள் வாக்கை அளிக்கலாம்.”
“மீண்டும் அதையா!” என்று ல்யாம்ஷின் கூச்சலிட்டார். “உங்களுக்காக ஏற்கனவே போதுமான அளவு வாசித்துவிட்டேன்!”
“நான் வற்புறுத்துகிறேன்—போய் வாசியுங்கள். இந்த நோக்கத்திற்கு நீங்கள் உதவ விரும்பவில்லையா?”
“அரினா ப்ரோகோரோவ்னா, யாரும் ஒட்டுக் கேட்கவில்லை என்று உறுதியளிக்கிறேன்! இது உங்கள் கற்பனைதான். அதுமட்டுமின்றி, ஜன்னல்கள் மிக உயரத்தில் உள்ளன; ஒருவேளை யாராவது கேட்டாலும், அவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியப்போவதில்லை.”
“நமக்கே என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை,” என்று ஒருவர் முணுமுணுத்தார்.
“நான் சொல்கிறேன், எப்போதும் முன்னெச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை உளவாளிகள் இருக்கலாம்,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கியிடம் விளக்கினார் அவர், “தெருவில் இருப்பவர்கள், நாம் ஏதோ ஒரு பிறந்தநாள் விழாவைக் கொண்டாடிக்கொண்டு இசை வாசிக்கிறோம் என்று நினைக்கட்டும்.”
“அட, தொலைந்து போகட்டும்!” என்று சபித்தபடியே பியானோவிடம் அமர்ந்த ல்யாம்ஷின், ஒரு வால்ட்ஸ் இசையை வாசிக்கத் தொடங்கினார்—கீபோர்டுகளைத் தன் கைகளால் குத்துவது போல, தாறுமாறாக அடிக்க ஆரம்பித்தார். “கூட்டம் நடைபெற வேண்டும் என்று விரும்புபவர்கள், உங்கள் வலது கையை உயர்த்துங்கள்,” என்று மேடம் விர்கின்ஸ்கயா கூறினார்.
சிலர் கைகளை உயர்த்தினர், சிலர் உயர்த்தவில்லை. சிலர் கைகளை உயர்த்திவிட்டு, மீண்டும் கீழே இறக்கிவிட்டு, பிறகு மீண்டும் உயர்த்தினர்.
“தொலைந்து போகட்டும்! எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை!” என்று ஒரு அதிகாரி கத்தினார்.
“எனக்கும் புரியவில்லை!” என்று மற்றொருவர் கூச்சலிட்டார்.
“இல்லை, எனக்குப் புரிகிறது,” என்று மூன்றாவது நபர் கத்தினார். “ ‘ஆம்’ என்று சொல்வதானால், கையை உயர்த்த வேண்டும்.” “ஆனால் ‘ஆம்’ என்பதற்கு உண்மையில் என்ன பொருள்?”
“அதற்கு ‘கூட்டம்’ என்று பொருள்.”
“இல்லை, கூட்டம் என்று அர்த்தமல்ல.”
“நான் கூட்டத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தேன்!” என்று அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் மேடம் விர்கின்ஸ்காயாவை நோக்கிக் கூறினான்.
“அப்படியானால் ஏன் கையை உயர்த்தவில்லை?”
“நான் உங்களையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்; நீங்கள் கையை உயர்த்தவில்லை, அதனால் நானும் உயர்த்தவில்லை.”
“என்ன முட்டாள்தனம்! நான் முன்மொழிபவள் என்பதால் கையை உயர்த்தவில்லை! கனவான்களே, மீண்டும் முயற்சிப்போம்: கூட்டம் நடத்த விரும்புகிறவர்கள் அசையாமல் கைகளைத் தாழ்த்தி அமர்ந்திருக்கட்டும்; கூட்டம் நடத்த விரும்பாதவர்கள் தங்கள் வலது கையை உயர்த்தட்டும்.”
“கூட்டம் நடத்த *விரும்பாதவர்களா*?” என்று அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் மீண்டும் கேட்டான்.
“இதை வேண்டுமென்றேதான் செய்கிறாயா?” என்று மேடம் விர்கின்ஸ்காயா கோபத்துடன் கேட்டார்.
“ஒரு நிமிடம் இருங்கள்—யாருக்கு விருப்பம், யாருக்கு விருப்பமில்லை? இதை இன்னும் தெளிவாக வரையறுக்க வேண்டாமா?” என்று பல குரல்கள் ஒலித்தன.
“விரும்பாதவர்கள், அவ்வளவுதான்—அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை.”
“சரி, ஆனால் அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை என்றால், அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்—கையை உயர்த்த வேண்டுமா, வேண்டாமா?” என்று அந்த அதிகாரி கத்தினார்.
“ஐயோ கடவுளே, நமக்கு இன்னும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைப் பின்பற்றும் பழக்கம் வரவில்லை போலிருக்கிறது!” என்று மேஜர் குறிப்பிட்டார்.
“திரு. லியாம்ஷின், கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்க முடியுமா? நீங்கள் இவ்வளவு சத்தம் போட்டால், மற்றவர்களுக்கு ஒன்றும் கேட்கவில்லையே!” என்று அந்த ஊனமுற்ற பள்ளி ஆசிரியர் கூறினார். “ஐயோ கடவுளே, அரினா புரோகோரோவ்னா, யாரும் ஒட்டுக் கேட்கவில்லை!” என்று லியாம்ஷின் சட்டென்று எழுந்து நின்றுகூறினான். “மேலும், எனக்கு இதில் பங்கேற்க விருப்பமில்லை! நான் இங்கு வந்தது விருந்தினராகத்தான், பியானோவை வாசித்துக்கொண்டிருக்க அல்ல!”
“கனவான்களே,” என்று விர்கின்ஸ்கி யோசனை தெரிவித்தார், “நாம் அனைவரும் சத்தமாகப் பதிலளிப்போம்: நாம் முறையான கூட்டம் ஒன்றை நடத்துகிறோமா, இல்லையா?”
“கூட்டம், கூட்டம்!” என்று எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் குரல்கள் எழுந்தன.
“அப்படியானால், வாக்கெடுப்பு நடத்தத் தேவையில்லை—முடிவு செய்யப்பட்டுவிட்டது. அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா, கனவான்களே? இதற்கு மேல் வாக்கெடுப்பு ஏதேனும் தேவையா?” “இல்லை, இல்லை, எங்களுக்குப் புரிகிறது!”
“இங்கே யாராவது ஒரு கூட்டம் நடத்தப்படக் கூடாது என்று நினைக்கிறீர்களா?”
“இல்லை, இல்லை, நாங்கள் அனைவரும் ஒரு கூட்டம் நடத்தப்பட வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறோம்.”
“ஆனால், ‘கூட்டம்’ என்றால் சரியாக என்ன அர்த்தம்?” என்று ஒரு குரல் கேட்டது. யாருமே பதில் சொல்லவில்லை.
“நாம் ஒரு தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்!” என்று பல திசைகளிலிருந்தும் குரல்கள் ஒலித்தன.
“நடத்துபவர்—ஆம், நடத்துபவரே தலைவராக இருக்கட்டும்!”
“அப்படியானால், நண்பர்களே,” என்று அந்தப் பொறுப்பிற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விர்கின்ஸ்கி பேசத் தொடங்கினார், “முன்பு நான் முன்வைத்த யோசனையை மீண்டும் சொல்கிறேன்: நம் நோக்கத்திற்குத் தொடர்புடைய முக்கியமான விஷயங்கள் ஏதேனும் இருந்தால், அல்லது யாராவது ஏதேனும் சொல்ல விரும்பினால், தயங்காமல் சொல்லுங்கள்—நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டாம்.”
அங்கே ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. அனைவரின் பார்வையும் மீண்டும் ஸ்டாவ்ரோஜின் மற்றும் வெர்கோவென்ஸ்கியின் பக்கம் திரும்பியது.
“வெர்கோவென்ஸ்கி, நீங்கள் ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?” என்று அவர் நேரடியாகக் கேட்டார்.
...வீட்டுத் தலைவி.
“ஒன்றும் இல்லை,” என்று அவர் தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, உடலை நீட்டி கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டே கூறினார். “இருப்பினும், ஒரு கிளாஸ் காக்னாக் (பிராந்தி) கிடைத்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும்.”
“ஸ்டாவ்ரோஜின், உங்களுக்கு வேண்டுமா?”
“நன்றி, நான் மது அருந்துவதில்லை.”
“நான் கேட்பது, நீங்கள் பேச விரும்புகிறீர்களா இல்லையா என்றுதான்—காக்னாக்கைப் பற்றி அல்ல.”
“பேசவா—எதைப் பற்றி? இல்லை, நான் பேச விரும்பவில்லை.”
“உங்களுக்கு காக்னாக் கொண்டு வருவார்கள்,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கியிடம் அவர் கூறினார்.
ஒரு மாணவி எழுந்து நின்றாள். இதற்கு முன்பும் அவள் பலமுறை எழுவதற்கு முயன்றிருந்தாள்.
“துரதிர்ஷ்டவசமான மாணவர்களின் துன்பங்கள் குறித்தும், அவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் எவ்வாறு போராட்டங்களுக்குத் தூண்டப்படுகிறார்கள் என்பது குறித்தும் பேசுவதற்காகவே நான் வந்திருக்கிறேன்…”
ஆனால் அவள் பேச்சை நிறுத்தினாள்; மேசையின் மறுமுனையில் மற்றொருவர் பேச முற்படவே, அனைவரின் பார்வையும் அவர் பக்கம் திரும்பியது. நீண்ட காதுகளைக் கொண்ட ஷிகால்யோவ், ஒருவிதமான கசப்பான, மந்தமான முகபாவனையுடன் மெதுவாகத் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்தான். மிகுந்த சோகத்துடன், மிகச் சிறிய, நெருக்கமான கையெழுத்துகளால் நிரம்பிய ஒரு தடிமனான குறிப்பேட்டை மேசையின் மீது வைத்தான். அவன் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தான், ஒன்றும் பேசவில்லை. பலர் அந்தக் குறிப்பேட்டை ஒருவித குழப்பத்துடன் பார்த்தனர்; ஆனால் லிபுட்டின், விர்கின்ஸ்கி மற்றும் அந்த ஊனமுற்ற பள்ளி ஆசிரியர் ஆகியோர் ஏனோ மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
“நான் பேச அனுமதி கோருகிறேன்,” என்று ஷிகால்யோவ் கூறினான்—மந்தமாக, அதே சமயம் உறுதியாக.
“பேசுங்கள்,” என்று விர்கின்ஸ்கி அனுமதி அளித்தார்.
பேச வந்தவன் அமர்ந்தான், அரை நிமிடம் மௌனமாக இருந்தான், பிறகு தீவிரமான, கம்பீரமான குரலில் கூறினான்:
“பெரியோர்களே…”
“இதோ உங்கள் காக்னாக்!” என்று அந்தப் பெண்—தேநீர் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தவள், பானத்தைக் கொண்டு வரச் சென்றிருந்தவள்—வெறுப்பும் அவமதிப்பும் கலந்த கடுமையான தொனியில் கூறினாள். அவள் அதை ஒரு கிளாஸுடன் வெர்கோவென்ஸ்கியின் முன் வைத்தாள்; தட்டோ அல்லது தட்டுத் தாங்கியோ (saucer) இல்லாமல், வெறும் கிளாஸை மட்டும் தன் விரல்களுக்கு இடையில் பிடித்துக் கொண்டு வந்து வைத்தாள்.
பேச்சு தடைபட்ட அந்த நபர், தனது கண்ணியத்தைக் காத்துக்கொண்டு அமைதி காத்தார். “பரவாயில்லை, தொடர்ந்து பேசுங்கள்—நான் கவனிக்கவில்லை,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி கூறியபடி, தனக்காக ஒரு கிளாஸில் மதுவை ஊற்றிக்கொண்டான். “பெரியோர்களே,” என்று ஷிகால்யோவ் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார், “நான் ஒரு விஷயத்தை உங்கள் கவனத்திற்குக் கொண்டு வருகிறேன்—மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில் உங்கள் உதவியை நான் கோருகிறேன், அது என்னவென்று விரைவில் உங்களுக்குத் தெரியும்—ஆனால் அதற்கு முன்னதாக, சில முன்னுரை கருத்துகளை நான் கூறியாக வேண்டும்.”
“அரினா புரோகோரோவ்னா, உங்களிடம் கத்தரிக்கோல் ஏதேனும் இருக்கிறதா?” என்று திடீரென்று கேட்டார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்.
“உங்களுக்கு எதற்கு கத்தரிக்கோல்?” என்று அவர் கேட்டார், கண்கள் விரிய.
“நகங்களை வெட்ட மறந்துவிட்டேன்; கடந்த மூன்று நாட்களாகவே இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்,” என்று அவர் கூறினார்; தனது நீண்ட, அழுக்கு படிந்த நகங்களைச் சற்றும் கவலையின்றிப் பார்த்தபடி.
அரினா புரோகோரோவ்னா வெட்கத்தால் முகம் சிவந்தார், ஆனால் விர்கின்ஸ்காயாவின் மகளோ, இதைக் கண்டு ஒருவித மகிழ்ச்சியடைந்ததாகவே தோன்றியது.
“ஜன்னல் பலகையில் பார்த்ததாக நினைவு,” என்று கூறிவிட்டு, மேசையை விட்டு எழுந்து சென்று, கத்தரிக்கோலைக் கண்டெடுத்து உடனடியாகத் திரும்பிக் கொண்டு வந்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவளை ஏறெடுத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை; கத்தரிக்கோலை வாங்கிக்கொண்டு, அதை வைத்து ஏதோ விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்.
இது ஒரு திட்டமிட்ட உத்தி என்பதை உணர்ந்த அரினா புரோகோரோவ்னா, தனது அதீத உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையை எண்ணி வெட்கமடைந்தார். குழுவில் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். அந்த ஊனமுற்ற பள்ளி ஆசிரியர், வெர்கோவென்ஸ்கியை ஒருவித வெறுப்புடனும் பொறாமையுடனும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். ஷிகால்யோவ் தொடர்ந்து பேசினார்:
“எதிர்காலச் சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பற்றி—அதாவது தற்போதைய ஒழுங்கமைப்பிற்குப் பதிலாக வரப்போகும் சமூகத்தைப் பற்றி—ஆராய்வதில் எனது ஆற்றலைச் செலவிட்ட பிறகு, ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன்: பண்டைய காலம் தொடங்கி, இந்த 187... ஆம் ஆண்டு வரை சமூக அமைப்புகளை வடிவமைத்தவர்கள் அனைவரும் வெறும் கனவு காண்பவர்கள், கட்டுக்கதைகளை உருவாக்குபவர்கள், முட்டாள்கள் மட்டுமே. அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே முரண்பட்டுக் கொண்டனர்; இயற்கை அறிவியலைப் பற்றியோ, அல்லது ‘மனிதன்’ என்று அழைக்கப்படும் அந்த விசித்திரமான உயிரினத்தைப் பற்றியோ அவர்களுக்குச் சிறிதும் புரியவில்லை.” பிளேட்டோ, ரூசோ, ஃபூரியே, அலுமினியத் தூண்கள்—இவை அனைத்தும் ஒருவேளை குருவிகளுக்கு வேண்டுமானால் பொருத்தமாக இருக்கலாம், ஆனால் மனித சமூகத்திற்கு நிச்சயமாகப் பொருந்தாது. இருப்பினும், ஒரு புதிய சமூகக் கட்டமைப்பு அவசியமாகிறது—குறிப்பாக இப்போது, நாம் அனைவரும் வெறும் சிந்தனையில் மட்டும் மூழ்கியிருக்காமல், செயலில் இறங்கத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில்—எனவே, உலகை ஒழுங்கமைப்பதற்கான எனது சொந்தத் திட்டத்தை நான் முன்வைக்கிறேன். "இதோ!" என்று கூறி, தன் குறிப்பேட்டைத் தட்டினான் அவன். "எனது புத்தகத்தை ஒரு சுருக்கமான வடிவில் இந்த அவையில் சமர்ப்பிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தேன்; ஆனால், இதற்கு நிறைய வாய்மொழி விளக்கங்கள் தேவைப்படும் என்று தோன்றுகிறது. முழு விளக்கத்தையும் அளிக்க குறைந்தது பத்து மாலைப்பொழுதுகள் தேவைப்படும்—ஒவ்வொரு மாலைப்பொழுதும் எனது புத்தகத்தின் ஒரு அத்தியாயத்திற்கு ஒதுக்கப்பட வேண்டும்." (அவையில் சிரிப்பொலி எழுந்தது.) மேலும், எனது கோட்பாடு இன்னும் முழுமையடையவில்லை என்பதை முன்கூட்டியே தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். (மீண்டும் சிரிப்பொலி.) நான் திரட்டிய தரவுகளிலேயே சிக்கிக்கொண்டேன்; இறுதியில் நான் எட்டிய முடிவு, நான் தொடங்கிய ஆரம்பக் கருதுகோளுக்கு முற்றிலும் முரணாக அமைந்திருக்கிறது. எல்லையற்ற சுதந்திரம் என்ற கருத்தாக்கத்திலிருந்து தொடங்கி, இறுதியில் எல்லையற்ற சர்வாதிகாரம் என்ற முடிவுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறேன். இருப்பினும், சமூகச் சிக்கலுக்கான தீர்வாக நான் முன்வைத்துள்ளதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை என்பதையும் கூறிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.
சிரிப்பொலி இன்னும் உரத்த குரலில், தீவிரமாக ஒலித்தது; குறிப்பாக, இன்னும் முழுமையாக இந்த விஷயங்களுக்குள் நுழையாத, இளம் விருந்தினர்களிடமிருந்தே இந்தச் சிரிப்பு எழுந்தது. விருந்தின் தலைவி, லிபுட்டின் மற்றும் அந்த நொண்டியான பள்ளி ஆசிரியர் ஆகியோரின் முகங்களில் அப்பட்டமான எரிச்சல் தெரிந்தது.
"உங்களால் உங்கள் சொந்தக் கோட்பாட்டை உருவாக்க முடியாமல், இறுதியில் விரக்தியில் முடித்திருக்கிறீர்கள் என்றால், நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?" என்று ஒரு அதிகாரி எச்சரிக்கையுடன் கேட்டார்.
"நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரி, ஐயா—அதிகாரியே," என்று ஷிகால்யோவ் கூர்மையாகப் பதிலளித்தான். "குறிப்பாக, 'விரக்தி' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தியதில் நீங்கள் மிகவும் சரியாகச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆம், நான் அந்த விரக்தியான நிலையைத்தான் அடைந்தேன்; ஆனாலும், எனது புத்தகத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள அனைத்தும் தவிர்க்க முடியாதவை—இதிலிருந்து தப்பிக்க வேறு வழியே இல்லை." "இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை வேறெவரும் உருவாக்க முடியாது." எனவே, நேரத்தை வீணாக்காமல், கூடியிருக்கும் அனைவரையும் அழைக்கிறேன்—எனது புத்தகத்தை பத்து மாலைகளில் வாசித்துக் காட்டிய பிறகு, உங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவியுங்கள். ஒருவேளை நீங்கள் இதைக் கேட்க மறுத்தால், நாம் இங்கேயே பிரிந்துவிடலாம்: ஆண்கள் தங்கள் அரசுப் பணிகளை கவனிக்கச் செல்லட்டும், பெண்கள் தங்கள் சமையலறைக்குச் செல்லட்டும்—ஏனெனில், எனது புத்தகத்தை நிராகரித்துவிட்டால், அவர்களுக்கு வேறு வழியே இருக்காது. வேறு எந்த வழியும் இல்லை! இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிட்டால், அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே தீங்கிழைத்துக்கொள்வார்கள்; ஏனெனில், காலப்போக்கில் அவர்கள் மீண்டும் இதே இடத்திற்குத் திரும்பி வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்.
கூட்டத்தில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. "இவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா, என்ன?" என்று சிலர் குரலெழுப்பினர்.
"அப்படியானால், எல்லாமே ஷிகல்யோவின் விரக்தியைச் சுற்றியேதான் இருக்கிறதா?" என்று லியாம்ஷின் முடித்தார். "இங்கே எழும் முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: அவர் விரக்தியில் இருக்க வேண்டுமா, வேண்டாமா?"
"ஷிகல்யோவ் விரக்தியின் விளிம்பில் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பது அவருடைய தனிப்பட்ட விஷயம்," என்று ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் கூறினான்.
"நாம் ஒரு வாக்கெடுப்பு நடத்தலாம் என்று நினைக்கிறேன்: ஷிகல்யோவின் விரக்தி நம் பொது நோக்கத்திற்கு எந்த அளவுக்குத் தொடர்புடையது—அதேபோல், அவரை நாம் கவனிக்க வேண்டுமா, வேண்டாமா?" என்று அந்த அதிகாரி உற்சாகமான தொனியில் கேட்டார்.
"இந்த நிலையில்...""அப்படியில்லை, கனவான்களே," என்று அந்த முடமான மனிதர் குறுக்கிட்டார். அவர் ஒருவித ஏளனப் புன்னகையுடன் பேசியதால், அவர் உண்மையாகப் பேசுகிறாரா அல்லது கேலி செய்கிறாரா என்பதைக் கண்டறிவது கடினமாக இருந்தது. "அப்படியில்லை, கனவான்களே. திரு. ஷிகால்யோவ் தனது பணியில் மிகுந்த தீவிரத்துடன் ஈடுபட்டுள்ளார்—சொல்லப்போனால், அவர் மிகவும் அடக்கமானவரும்கூட. அவருடைய புத்தகம் எனக்குத் தெரியும். இந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு இறுதித் தீர்வாக, அவர் மனிதகுலத்தை சமமற்ற இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்க முன்மொழிகிறார். பத்தில் ஒரு பங்கினருக்குத் தனிநபர் சுதந்திரமும், மீதமுள்ள ஒன்பது பங்கினர் மீது முழுமையான அதிகாரமும் வழங்கப்படும். அதே சமயம், அந்த ஒன்பது பங்கினரும் தங்கள் தனித்துவத்தை இழந்து—ஒரு மந்தையைப் போல மாறி—பல்வேறு மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டு, உழைத்துக்கொண்டே, ஒருவித ஆதிக்கால அப்பாவித்தனமான நிலையை, ஒரு தொடக்ககால சொர்க்கத்தை அடைவார்கள். மனிதகுலத்தில் ஒன்பது பங்கினரின் சுதந்திர விருப்பத்தைப் பறித்து, அவர்களை ஒரு மந்தையாக மாற்ற—தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்களுக்கு மறுகல்வி புகட்டுவதன் மூலம்—அவர் முன்வைக்கும் வழிமுறைகள் உண்மையிலேயே வியக்கத்தக்கவை; அவை இயற்கையான கொள்கைகளின் அடிப்படையில் அமைந்தவை மற்றும் மிகவும் தர்க்கரீதியானவை. அவருடைய சில முடிவுகளுடன் ஒருவர் உடன்படாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவருடைய அறிவுத்திறனையோ அல்லது அவரது பரந்த அறிவையோ யாரும் கேள்விக்குள்ளாக்க முடியாது. பத்து மாலை நேரங்களுக்குள் அனைத்தையும் முடிக்க வேண்டும் என்ற காலக்கெடு மிகவும் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றது; இல்லையெனில், இன்னும் பல சுவாரஸ்யமான விஷயங்களைக் கேட்டிருக்கலாம்."
"நீங்கள் தீவிரமாகத்தான் பேசுகிறீர்களா?" என்று மேடம் விர்கின்ஸ்காயா அந்த முடமான மனிதரிடம் சற்றே பதற்றத்துடன் கேட்டார். "இந்த மனிதர்—மக்களுக்கு வேறு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல்—அவர்களில் ஒன்பது பங்கினரை அடிமைத்தனத்திற்குத் தள்ள முன்மொழிகிறாரா? இத்தகைய எண்ணங்கள் அவரிடம் இருக்கலாம் என்று நான் முன்பே சந்தேகித்தேன்."
"உங்கள் சொந்த சகோதரரைப் பற்றித்தானே சொல்கிறீர்கள்?" என்று அந்த முடமான மனிதர் கேட்டார்.
"உறவா? என்னை ஏளனம் செய்கிறீர்களா, என்ன?"
"அதுமட்டுமின்றி—பிரபுக்களுக்காக உழைப்பதும், அவர்களைக் கடவுள்களைப் போலக் கருதி அடிபணிவதும்—மிகவும் இழிவான செயல்!" என்று அந்தப் பெண் மாணவி ஆவேசமாகக் கூறினார். "நான் முன்வைப்பது இழிவான ஒன்றல்ல, ஒரு சொர்க்கத்தை—இந்த பூமியில் ஒரு சொர்க்கத்தை—முன்மொழிகிறேன்; இந்த உலகில் இதைத் தவிர வேறெந்த சொர்க்கமும் சாத்தியமில்லை," என்று ஷிகால்யோவ் உறுதியான தொனியில் முடித்தார். “என்னைப் பொறுத்தவரை,” என்று லியாம்ஷின் உற்சாகத்துடன் கூறினான், “சொர்க்கம் என்று ஒன்றுக்கு பதிலாக, மனிதகுலத்தில் ஒன்பதில் ஒன்பது பங்கினரை—அவர்களை வேறு எங்கும் வைக்க வழியில்லாததால்—ஒட்டுமொத்தமாக வெடிவைத்து வானத்திற்கு அனுப்பிவிடுவேன். எஞ்சியிருக்கும் அந்தச் சிறு குழுவினர், அதாவது படித்தவர்கள் மட்டும், உண்மையான அறிவொளி பெற்ற வாழ்க்கை முறையுடன் தொடர்ந்து வாழட்டும்!”
“இப்படி ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல ஒரு கோமாளியால் மட்டுமே முடியும்!” என்று அந்த மாணவி எரிச்சலுடன் கூறினாள்.
“அவன் ஒரு கோமாளிதான், ஆனால் பயனுள்ள கோமாளி,” என்று மேடம் விர்கின்ஸ்காயா அவளிடம் கிசுகிசுத்தாள்.
“ஒருவேளை, இதுவே இந்தப் பிரச்சினைக்குச் சிறந்த தீர்வாக இருக்கலாம்!” என்று ஷிகால்யோவ், மிகுந்த தீவிரத்துடன் லியாம்ஷினை நோக்கித் திரும்பிக் கூறினான். “என் கலகலப்பான நண்பரே, நீங்கள் எவ்வளவு ஆழமான ஒரு கருத்தைச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால், உங்கள் யோசனையைச் செயல்படுத்துவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது என்பதால், நாம் ஒரு ‘பூலோக சொர்க்கத்தை’—அதைத்தான் நீங்கள் அப்படி அழைக்க விரும்புகிறீர்கள் என்றால்—ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.”
“என்ன முட்டாள்தனமான பேச்சு இது!” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி ஏதோ தற்செயலாக நழுவியது போலக் கூறினான். அவன் எவ்வித அக்கறையுமின்றி, நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்காமல், தொடர்ந்து தன் நகங்களை வெட்டிக்கொண்டிருந்தான்.
“ஏன் இது முட்டாள்தனமான பேச்சு, ஐயா?” என்று அந்த முடமான மனிதன் உடனே குறுக்கிட்டான்—வெர்கோவென்ஸ்கி பேசுவதற்காகவே காத்திருந்தது போல, அவன் மீது பாய்வதற்குத் தயாராக இருந்தான். “ஏன், இது ஏன் முட்டாள்தனமானது? ஒரு வகையில் பார்த்தால், திரு. ஷிகால்யோவ் மனிதநேயத்தின் தீவிரவாதி என்று சொல்லலாம். ஆனால், உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? ஃபூரியே, கேபே, ஏன் புரூதோன் ஆகியோரின் படைப்புகளில்கூட, இந்தப் பிரச்சினை குறித்து மிகவும் சர்வாதிகாரமான, கற்பனை கலந்த பல பரிந்துரைகள் உள்ளன. திரு. ஷிகால்யோவின் அணுகுமுறை அவர்களைவிட மிகவும் யதார்த்தமானதாக இருக்கலாம். அவருடைய புத்தகத்தைப் படித்துப் பார்த்தால், அதில் உள்ள சில கருத்துகளை நீங்கள் நிச்சயம் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.” அவர், ஒருவேளை, யதார்த்தத்திலிருந்து மிகக் குறைவாகவே விலகிச் சென்றிருக்கிறார் என்று சொல்லலாம்; அவருடைய ‘பூலோக சொர்க்கம்’ என்பது கிட்டத்தட்ட உண்மையான ஒன்றுதான்—மனிதகுலம் எதை இழந்ததற்காக ஏங்குகிறதோ, ஒருவேளை அப்படி ஒன்று என்றாவது இருந்திருந்தால், அது இதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.
“சரி, ஏதோ ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியும்,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி மீண்டும் முணுமுணுத்தான். “மன்னிக்கவும்,” என்று அந்த முடமான மனிதன், மேலும் மேலும் பதற்றமடைந்தபடி கூறினான். “ஆனால், வருங்கால சமூக ஒழுங்கு குறித்த விவாதங்களும் தீர்ப்புகளும், இன்று சிந்திக்கும் திறன் கொண்ட அனைவருக்கும் மிக அவசியமான ஒன்றாக இருக்கின்றன. ஹெர்சென் (Herzen) தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் இதைப் பற்றியே சிந்திப்பதில் கழித்தார். பெலின்ஸ்கி (Belinsky) தனது நண்பர்களுடன் மாலை நேரங்களைச் செலவிட்டு, வருங்கால சமூக ஒழுங்கின் மிகச் சிறிய—சொல்லப்போனால், ‘சமையலறை சார்ந்த’—விவரங்கள் குறித்துக் கூட விவாதித்து, அவற்றை முன்கூட்டியே தீர்மானித்து வந்தார் என்பது எனக்குத் தெரிந்த உண்மை.”
“சிலர் இதற்காகப் பைத்தியமே பிடித்து விடுகிறார்கள்,” என்று மேஜர் திடீரெனக் குறிப்பிட்டார்.
“சர்வாதிகாரிகளைப் போல மௌனமாக அமர்ந்திருப்பதை விட, ஏதோ ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வருவது சிறந்ததுதானே?” என்று லிபுட்டின் (Liputin) சீறினான்; இறுதியாகத் துணிச்சலுடன் தன் தாக்குதலைத் தொடங்கினான்.
“ஷிகால்யோவின் (Shigalyov) கருத்துகள் அர்த்தமற்றவை என்று நான் சொல்ல வரவில்லை,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி (Verkhovensky) முணுமுணுத்தான். “பாருங்கள் கனவான்களே,” என்று அவன் லேசாக நிமிர்ந்து பார்த்தபடி தொடர்ந்தான், “என் பார்வையில், இந்த நூல்கள்—ஃபூரியே (Fourier), காபே (Cabet) போன்றவர்களின் படைப்புகள், ‘வேலைக்கான உரிமை’ குறித்த பேச்சுகள், இந்த ‘ஷிகால்யோவிசம்’ (Shigalyovism)—இவை அனைத்தும் நாவல்களைப் போன்றவைதான்; இது போன்ற நூல்களை லட்சக்கணக்கில் எழுத முடியும். இது காலத்தைக் கழிப்பதற்கான ஒரு அழகியல் சார்ந்த வழிமுறைதான். இந்தச் சிறிய நகரத்தில் உங்களுக்குச் சலிப்பு தட்டுவதால், காகிதத்தில் எதையாவது கிறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குப் புரிகிறது.”
“மன்னிக்கவும்,” என்று அந்த முடமான மனிதன் நாற்காலியில் ஒரு குலுக்கலுடன் கூறினான். “நாங்கள் மாகாணத்தில் வசிப்பவர்கள்—அதற்காக நாங்கள் பரிதாபத்திற்குரியவர்கள்தான்—இருப்பினும், உலகில் இதுவரை அப்படி ஒன்றும் புதிய மாற்றம் நிகழ்ந்துவிடவில்லை; அதைத் தவறவிட்டுவிட்டோம் என்று நாங்கள் வருத்தப்பட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் பல்வேறு துண்டுப் பிரசுரங்கள் மூலம், நாங்கள் ஒன்றிணைந்து சிறிய குழுக்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று தூண்டப்படுகிறோம். அதன் ஒரே நோக்கம் முழுமையான அழிவுதான். உலகம் குணப்படுத்த முடியாத நிலையில் இருப்பதால், பத்து கோடி தலைகளை வெட்டி எறிந்துவிட்டு—அதன் மூலம் நம் சுமையைக் குறைத்துக்கொண்டு—இந்த அகலமான பள்ளத்தைத் தாண்டிவிடலாம் என்பதுதான் அதன் அடிப்படை. இது ஒரு அற்புதமான யோசனைதான், சந்தேகமில்லை; ஆனால், நீங்கள் மிகுந்த அவமதிப்புடன் நிராகரித்த அந்த ‘ஷிகால்யோவிசத்தைப்’ போலவே, இதுவும் யதார்த்தத்திலிருந்து முற்றிலும் அந்நியப்பட்ட ஒன்றுதான்.” "சரி, நான் இங்கே ஏதோ தத்துவ விவாதத்திற்காக வரவில்லை," என்று வெர்கோவென்ஸ்கி சொல்லிவிட்டான்—இது மிகவும் கவனிக்கத்தக்க ஒரு கருத்து—அவன், தனது சொந்த... என்பதை முற்றிலும் உணராதவன்போல......இந்தத் தவறுக்குப் பிறகு, கூடுதல் வெளிச்சம் கிடைப்பதற்காக அவர் மெழுகுவர்த்தியைத் தமக்கு அருகில் இழுத்துக்கொண்டார்.
“நீங்கள் ஒரு கலந்துரையாடலுக்காக இங்கே வரவில்லை என்பது வருத்தத்திற்குரிய விஷயம்—மிகவும் வருத்தத்திற்குரிய விஷயம். அதேபோல், இந்த நேரத்தில் நீங்கள் உங்கள் உடையைப் பற்றி இவ்வளவு தீவிரமாகச் சிந்தித்திருப்பதும் வருத்தத்திற்குரியதே.”
“என் உடையைப் பற்றி உங்களுக்கு என்ன கவலை?”
“பிரச்சாரம் மூலமாக உலகை மாற்றியமைப்பது எவ்வளவு கடினமான காரியமோ, அதே அளவு கடினமான காரியம் தான் பத்து கோடி மக்களின் உயிரைப் பறிப்பதும். சொல்லப்போனால், இது இன்னும் கடினமான ஒன்று—குறிப்பாக இங்கே, ரஷ்யாவில்!” என்று லிபுட்டின் மீண்டும் ஒரு கருத்தைச் சொன்னார்.
“சரி, ரஷ்யாவின் மீதுதானே எல்லா நம்பிக்கைகளும் வைக்கப்பட்டுள்ளன?” என்று அந்த அதிகாரி குறிப்பிட்டார்.
“இந்த நம்பிக்கைகளைப் பற்றி நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்,” என்று அந்த முடமான மனிதர் குறுக்கிட்டார். “இந்த மாபெரும் பணியைச் செய்து முடிக்க மிகவும் தகுதியான நாடாக, நம்முடைய அற்புதமான தாய்நாட்டின் மீது ஏதோ ஒரு மர்மமான ‘குறியீடு’ வைக்கப்பட்டிருப்பதை நாங்கள் அறிவோம். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், பிரச்சாரம் மூலம் படிப்படியாக இந்த இலக்கை அடைய முயற்சித்தால், எனக்கு ஏதோ ஒரு லாபம் கிடைக்கலாம்—ஒருவேளை சுவாரஸ்யமான உரையாடல் கிடைக்கலாம், அல்லது ‘சமூக நலனுக்காக’ நான் செய்த சேவைக்காக அதிகாரிகளிடமிருந்து பதவி உயர்வு கூட கிடைக்கலாம். ஆனால், பத்து கோடி உயிர்களைப் பலி கொடுத்து மிக விரைவாக இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டுவர நினைத்தால், எனக்கு என்ன வெகுமதி கிடைக்கும்? பிரச்சாரம் செய்யத் தொடங்கினால், உங்கள் நாக்கே அறுக்கப்படக்கூடும்!”
“நிச்சயமாக, உன்னுடைய நாக்கு அறுக்கப்பட்டுவிடும்,” என்றார் வெர்கோவென்ஸ்கி.
“பாத்தீர்களா? மிகச் சாதகமான சூழலில் கூட, இத்தகைய படுகொலையை ஐம்பது—அல்லது முப்பது—ஆண்டுகளுக்குள் முடித்துவிட முடியாது (ஏனென்றால், பலியாகப்போகிறவர்கள் ஒன்றும் ஆடுகள் அல்ல; அவர்கள் சும்மா நின்று கொண்டு தங்களைக் கொல்ல அனுமதித்துவிட மாட்டார்கள்). அப்படியிருக்க, எல்லாவற்றையும் மூட்டை கட்டிக்கொண்டு, அமைதியான கடல்களுக்கு அப்பால் உள்ள ஏதோ ஒரு தீவுக்குச் சென்று, அங்கே நிம்மதியாகக் கண்களை மூடிக்கொள்வதுதானே மேல்? நம்புங்கள்,” என்று மேசையின் மீது விரலால் அழுத்தமாகத் தட்டிக்கொண்டே அவர் தொடர்ந்தார், “இத்தகைய பிரச்சாரத்தின் மூலம் நீங்கள் உண்மையில் செய்வது என்னவென்றால், மக்களை நாட்டை விட்டு வெளியேறத் தூண்டுவது மட்டும்தான்—வேறொன்றும் இல்லை!” என்று கூறி முடித்தார். அவர் மிகுந்த வெற்றியுணர்வுடன் இருந்தார். இது ஒரு வலுவான வாதம்; ஒரு மாகாணத் தலைவருக்கு உரிய தோரணையில் அவர் இதைக் கூறினார். லிபுட்டின் தந்திரமான புன்னகையுடன் இருந்தான்; விர்கின்ஸ்கி சற்றே மனச்சோர்வடைந்த முகபாவனையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். மற்றவர்கள், குறிப்பாக அங்கிருந்த பெண்களும் அதிகாரிகளும், விவாதத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் பின்தொடர்ந்தனர். "நூறு மில்லியன்" மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்த நபர் ஒரு இக்கட்டான சூழலில் சிக்கிக்கொண்டதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்; அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்று ஆவலுடன் காத்திருந்தனர்.
"இருந்தாலும், நன்றாகச் சொன்னீர்கள்," என்று வெர்கோவென்ஸ்கி முணுமுணுத்தான்—முன்பை விட இன்னும் அலட்சியமாகவும், சலிப்பு கலந்த தொனியிலும் அவன் பேசினான். "நாட்டை விட்டு வெளியேறுவது—நல்ல யோசனைதான்! ஆனால், நீங்கள் குறிப்பிடும் அத்தனை குறைபாடுகளையும் மீறி, ஒவ்வொரு நாளும் புதிய நபர்கள் இந்த இயக்கத்தில் இணைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால், நீங்கள் இல்லாமலேயே எங்களால் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட முடியும். பாருங்கள் நண்பரே, பழைய மதத்திற்குப் பதிலாக ஒரு புதிய மதம் உருவாகி வருகிறது—அதனால்தான் இத்தனை பேர் இதில் இணைகிறார்கள்; இது ஒரு மிகப்பெரிய முயற்சி. தாராளமாக, நீங்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறலாம்! ஒரு யோசனை சொல்லட்டுமா? ஏதோ ஒரு அமைதியான தீவுக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, டிரெஸ்டன் (Dresden) நகரத்திற்குச் செல்லுங்கள். முதலாவதாக, அங்கு இதுவரை தொற்றுநோய்கள் பரவியதே இல்லை—நீங்கள் ஓரளவு பண்பட்ட மனிதர் என்பதால், மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுபவர் என்றுதான் நினைக்கிறேன். இரண்டாவதாக, அது ரஷ்ய எல்லைக்கு அருகில் இருப்பதால், நம் அன்புக்குரிய தாய்நாட்டிலிருந்து உங்கள் 'வருமானத்தைப்' பெற்றுக்கொள்வது எளிதாக இருக்கும். மூன்றாவதாக, அங்கு 'கலைச் செல்வங்கள்' உள்ளன—நீங்கள் கலை உணர்வு கொண்டவர், இலக்கிய ஆசிரியராகவும் இருந்தவர் அல்லவா? இறுதியாக, அங்கு 'சிறிய சுவிட்சர்லாந்து' போன்ற ஒரு பகுதி உள்ளது—நீங்கள் கவிதை எழுதுபவர் என்றால், அது கவித்துவமான ஊக்கத்தைப் பெற மிகச் சிறந்த இடம். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது ஒரு சிறிய பெட்டிக்குள் அடங்கிய பொக்கிஷம்!"
அறையில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது; குறிப்பாக, அங்கிருந்த அதிகாரிகள் தங்கள் இருக்கைகளில் அசைந்து அமர்ந்தனர். இன்னும் ஒரு கணம் கழிந்திருந்தால், அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் பேசத் தொடங்கியிருப்பார்கள். ஆனால், அந்த முடமான மனிதன் தூண்டிலில் சிக்கியது போல எரிச்சலுடன் பதிலளித்தான்:
“இல்லை ஐயா! நாம் பொது நோக்கத்திலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் இருப்பதற்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது! இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஐயா…”
“இதன் பொருள் என்ன? நான் ஒரு ‘ஐவர் குழு’ (cell of five) அமைப்பைப் பற்றி முன்மொழிந்தால், நீங்கள் அதில் சேருவீர்களா?” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி திடீரென்று கேட்டுவிட்டு, தன் கத்தரிக்கோலை மேசையின் மீது வைத்தான்.
அங்கே இருந்த அனைவரும் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டனர். இந்த மர்மமான மனிதன், ‘ஐவர் குழு’ என்று வெளிப்படையாகக் கூறி, மிக முக்கியமான ஒரு ரகசியத்தை எதிர்பாராத விதமாக வெளிப்படுத்திவிட்டான்.
“தன்னை நேர்மையான மனிதன் என்று கருதும் எவரும் பொது நோக்கத்திலிருந்து பின்வாங்க மாட்டார்கள்,” என்று அந்த முடமான மனிதன் உதடுகளை ஒருவித விகாரமான புன்னகையுடன் சுளித்துக்கொண்டு கூறினான், “ஆனால்…”
“இல்லை ஐயா—இங்கே ‘ஆனால்’ என்ற சொல்லுக்கே இடமில்லை,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி உறுதியான, கட்டளையிடும் தொனியில் குறுக்கிட்டான். “பெரியோர்களே, எனக்கு நேரடியான பதில் வேண்டும். நான் இங்கு வந்து, உங்கள் அனைவரையும் ஒன்றிணைத்ததற்காக, உங்களுக்கு ஒரு விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய கடமை எனக்கு உண்டு என்பது எனக்குத் தெரியும்—(இதுவும் ஒரு எதிர்பாராத வெளிப்பாடுதான்)—ஆனால், உங்கள் கொள்கைகள் என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் வரை என்னால் எந்த விளக்கமும் தர முடியாது. வீணான பேச்சுகளைத் தவிர்ப்போம்—முப்பது ஆண்டுகளாக நாம் பேசிக்கொண்டேதானே இருக்கிறோம், எப்போதும் போல இப்போதும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோமே?—நேரடியாக விஷயத்திற்கு வருவோம்: நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்கள்? மெதுவான பாதையையா—அதாவது, சமூக நாவல்களை எழுதுவது, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மனிதகுலம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று அதிகாரத்துவத் திட்டங்களை வரைவது, அதே வேளையில் சர்வாதிகாரம் உங்கள் கண்முன்னே கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை எல்லாம் தின்று தீர்ப்பதை வேடிக்கை பார்ப்பது? அல்லது, விரைவான தீர்வு—அது எப்படியிருந்தாலும் சரி—நமது கைகளைக் கட்டவிழ்த்து, மனிதகுலம் தனது சமூக அமைப்பை வெறும் காகிதத்தில் மட்டும் அல்லாமல், நிஜ வாழ்க்கையில் கட்டமைத்துக்கொள்ள சுதந்திரம் அளிக்கும் ஒரு தீர்வை விரும்புகிறீர்களா?” அவர்கள் ‘பத்து கோடி தலைகள்!’ என்று கூச்சலிடலாம்—ஒருவேளை அது வெறும் உருவகமாக இருக்கலாம்; ஆனால், காகிதத்தில் கனவு காணும் மெதுவான மாற்றங்கள் என்ற போர்வையில், சர்வாதிகாரம் ஒரு நூற்றாண்டில் பத்து கோடி அல்ல, ஐம்பது கோடி உயிர்களைக் கூட விழுங்கிவிடக்கூடும் என்பதை ஏன் அஞ்சக்கூடாது? மேலும் ஒன்றைச் சிந்தியுங்கள்: குணப்படுத்த முடியாத ஒரு நோயாளிக்கு, காகிதத்தில் எத்தனை மருந்துக் குறிப்புகளை எழுதிக் கொடுத்தாலும், அவர் ஒருபோதும் குணமடையப் போவதில்லை. மாறாக, நாம் தாமதித்தால், அவர் மேலும் சீரழிந்து, இறுதியில் நம்மையும் பாதிக்கும் நிலைக்கு வந்துவிடுவார்; நாம் நம்பியிருக்கக்கூடிய அனைத்து ஆரோக்கியமான, ஆற்றல்மிக்க சக்திகளையும் அவர் சிதைத்துவிடுவார்—இறுதியில், நாமெல்லோரும் சேர்ந்தே வீழ்ச்சியடைவோம். தாராளவாதக் கருத்துகளைக் கொண்டு நயம்படப் பேசுவது மிகவும் இனிமையானதுதான் என்பதில் எனக்கு முழு உடன்பாடு உண்டு; ஆனால், நடைமுறையில் செயல்படுவது என்பது சற்று கசப்பான, சங்கடமான விஷயம்… இருப்பினும், நான் சிறந்த பேச்சாளன் அல்ல; சில தகவல்களை உங்களிடம் சமர்ப்பிக்கவே நான் இங்கு வந்துள்ளேன். எனவே, இந்த மதிப்பிற்குரிய சபையினரிடம் நான் கேட்பது இதுதான்—முறையான வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டிய அவசியமில்லை, ஆனால் உங்கள் நிலைப்பாடு என்ன என்பதைத் தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் கூறுங்கள்…எது அதிக உற்சாகமானது: ஒரு சதுப்பு நிலத்தில் ஆமையின் வேகத்தில் ஊர்ந்து செல்வதா, அல்லது முழு வேகத்தில் அதைக் கடந்து செல்வதா?
“நான் நிச்சயமாக முழு வேகத்தில் செல்வதையே ஆதரிக்கிறேன்!” என்று அந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவன் மகிழ்ச்சியுடன் கூவினான்.
“நானும்தான்,” என்று லியாம்ஷின் வழிமொழிந்தான்.
“இதில் என்ன சந்தேகம் இருக்க முடியும்?” என்று ஒரு அதிகாரி முணுமுணுத்தார்; அவரைத் தொடர்ந்து மற்றவர்களும் அவ்வாறே கூறினர். அனைவரையும் மிகவும் ஈர்த்த விஷயம் என்னவென்றால், வெர்கோவென்ஸ்கி விரைவில் சில “செய்திகளை” அல்லது “அறிவிப்புகளை” வெளியிடப்போவதாகக் கூறியிருந்ததுதான்.
“பெரியோர்களே, நீங்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரகடனங்களின் உணர்வுக்கு ஏற்பவே முடிவெடுப்பதாகத் தெரிகிறது,” என்று அவர் அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்துக் கூறினார்.
“அனைவரும், அனைவரும் அப்படித்தான்!” என்று பெரும்பாலோர் பதிலளித்தனர்.
“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் சற்று மனிதாபிமானமான தீர்வையே விரும்புகிறேன்,” என்று மேஜர் குறிப்பிட்டார், “இருப்பினும், மற்ற அனைவரும் ஒருமனதாக இருப்பதால், நானும் அவர்களுடன் இணைந்து கொள்கிறேன்.”
“அப்படியானால், நீங்களும் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லையா?” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி அந்த நொண்டியிடம் கேட்டார்.
“அது வந்து… நான்…” என்று அவர் சற்று வெட்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினார், “இப்போது நான் மற்றவர்களுடன் உடன்படுகிறேன் என்றால், அது எதையும் குழப்பக்கூடாது என்பதற்காக மட்டுமே…”
“உங்களுக்கே உரிய குணம் இதுதான்! தாராளவாதப் பேச்சாற்றலை வெளிப்படுத்த ஆறு மாதங்கள் வேண்டுமானாலும் விவாதிக்கத் தயாராக இருப்பீர்கள், ஆனால் இறுதியில் எப்போதும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்துதான் வாக்களிப்பீர்கள்! சொல்லுங்கள் பெரியோர்களே—நீங்கள் அனைவரும் உண்மையிலேயே தயாராகத்தான் இருக்கிறீர்களா?” (எதற்குத் தயாராக? இது ஒரு தெளிவற்ற கேள்விதான், ஆனால் மிகுந்த ஈர்ப்பைக் கொண்டதாக இருந்தது.)
“நிச்சயமாக, நாங்கள் அனைவரும்…” என்று பதில்கள் வந்தன. இருப்பினும், அங்கிருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை உற்று நோக்கிக்கொண்டனர்.
“ஒருவேளை, இவ்வளவு அவசரமாக ஒப்புக்கொண்டதற்காகப் பிற்காலத்தில் நீங்கள் வருத்தப்பட்டால் என்ன செய்வது? உங்களிடம் எப்போதும் இப்படித்தானே நடக்கும், இல்லையா?”
அந்தக் குழுவினரிடையே ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது—பலதரப்பட்ட உணர்வுகளை உள்ளடக்கிய, மிகவும் தீவிரமான சலசலப்பு அது. அந்த நொண்டி மனிதர் சட்டென்று வெர்கோவென்ஸ்கியை நோக்கினார்.
“இருப்பினும், இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கான பதில்கள் சில குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளைப் பொறுத்தே அமையும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.” நாங்கள் ஒரு பதிலை அளித்திருந்தாலும், அந்த கேள்வியே மிகவும் விசித்திரமான முறையில் கேட்கப்பட்டது என்பதை நீங்கள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்…
— என்ன விதத்தில் விசித்திரமானது?
— அதாவது, இது போன்ற கேள்விகளை யாரும் இப்படி ஒரு பாணியில் கேட்பதில்லை.
— அப்படியானால், எனக்கு விளக்குங்களேன். உண்மையில், உங்களைப் போன்ற ஒருவர்தான் இதைக் கேட்டு முதலில் கோபப்படுவீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நினைத்திருந்தேன்.
— உடனடி நடவடிக்கைக்குத் தயாராக இருக்கிறோம் என்ற ஒப்புதலை எங்களிடமிருந்து பிடுங்கிவிட்டீர்கள்—ஆனால், அப்படிச் செய்வதற்கு உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருந்தது? இத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்பதற்கு உங்களுக்கு என்ன அதிகாரம் இருந்தது?
— அட, இதை முன்பே கேட்டிருக்கலாமே! பிறகு ஏன் பதில் சொன்னீர்கள்? ஒப்புக்கொண்ட பிறகுதானே இதைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினீர்கள்?
— என் பார்வையில், உங்கள் முதன்மைக் கேள்வியில் வெளிப்பட்ட அந்த அலட்சியமான வெளிப்படைத்தன்மை, உங்களுக்கு எந்த அதிகாரமோ அல்லது உரிமையோ இல்லை என்பதையே காட்டுகிறது—நீங்கள் வெறும் சொந்த ஆர்வத்தைத் தணித்துக்கொள்ளவே அப்படிச் செய்திருக்கிறீர்கள்.
— நீங்கள் என்னதான் பேசுகிறீர்கள்? — என்று வெர்கோவென்ஸ்கி கேட்டான்; அவன் திடீரென மிகுந்த பதற்றமடைந்தான்.
— நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால், எந்தவொரு அமைப்பிலும் சேருவது என்பது தனிப்பட்ட முறையில், நேருக்கு நேர் பேசப்பட வேண்டிய விஷயம்; இருபது அந்நியர்கள் நிறைந்த ஒரு அறையில் அல்ல! — என்று அந்த முடமான மனிதன் படபடவெனக் கொட்டித் தீர்த்தான். சொல்லி முடித்தபோது, அவன் ஏற்கனவே மிகுந்த கொந்தளிப்பில் இருந்தான். வெர்கோவென்ஸ்கி சட்டென்று கூட்டத்தை நோக்கினான்; அவன் முகத்தில் கவலைப்படுவது போன்ற ஒரு பாவனையை மிகச் சரியாக வெளிப்படுத்தினான்.
— நண்பர்களே, இதெல்லாம் வெறும் அபத்தமான பேச்சு என்று சொல்வது என் கடமை. நம் உரையாடல் எல்லை மீறிச் சென்றுவிட்டது. உண்மையில், நான் யாரையும் எந்த அமைப்பிலும் சேர்க்கவில்லை; நான் அப்படிச் செய்கிறேன் என்று சொல்ல யாருக்கும் உரிமையும் இல்லை. நாங்கள் வெறும் கருத்துகளைப் பரிமாறிக்கொண்டோம், அவ்வளவுதான். அப்படித்தானே? எது எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் என்னை மிகவும் கவலைப்பட வைக்கிறீர்கள், — என்று அவன் அந்த முடமான மனிதனை நோக்கித் திரும்பிக் கூறினான், — இவ்வளவு—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மிகவும் அப்பாவித்தனமான—விஷயங்களைக்கூடத் தனிப்பட்ட முறையில் தான் விவாதிக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை. அல்லது, நீங்கள் ஏதேனும் உளவாளியைக் கண்டு அஞ்சுகிறீர்களா? ஒருவேளை, நம்மிடையே இப்போதே ஒரு உளவாளி இருக்கிறானோ? அங்கு பெரும் கூச்சல் குழப்பம் ஏற்பட்டது; அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் பேசத் தொடங்கினர். “பெரியோர்களே,” என்று தொடர்ந்தான் வெர்கோவென்ஸ்கி, “ஒருவேளை அப்படி இருக்குமானால், என்னதான் எல்லோரையும் விட அதிக ஆபத்துக்குள்ளாவேன். எனவே, நான் உங்களிடம் ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்க விரும்புகிறேன்—நிச்சயமாக, உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே. முடிவு உங்களுடையதுதான்.”
“என்ன கேள்வி? என்ன கேள்வி?” என்று அனைவரும் கூச்சலிட்டனர்.
“நாம் தொடர்ந்து ஒன்றாகச் செயல்பட வேண்டுமா, அல்லது அமைதியாகத் தங்கள் தொப்பிகளை எடுத்துக்கொண்டு அவரவர் வழியில் பிரிந்து செல்ல வேண்டுமா என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும் ஒரு கேள்வி இது.”
“சரி, அது என்ன கேள்வி?”
“உங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு அரசியல் படுகொலைத் திட்டம் பற்றித் தெரிந்தால், அதன் விளைவுகளை முழுமையாக உணர்ந்திருந்தும், நீங்கள் அதைச் சென்று அதிகாரிகளிடம் தெரிவிப்பீர்களா? அல்லது வீட்டிலேயே இருந்து கொண்டு, என்ன நடக்கிறது என்று கவனித்துக் கொண்டிருப்பீர்களா? இதில் வெவ்வேறு கருத்துகள் இருக்கலாம். இந்தக் கேள்விக்கான பதில், நாம் பிரிய வேண்டுமா அல்லது தொடர்ந்து ஒன்றாக இருக்க வேண்டுமா என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும்—இந்த ஒரு மாலை நேரத்திற்கு மட்டுமல்ல, எப்போதும். முதலில் உங்களிடமிருந்தே தொடங்குகிறேன்,” என்று கூறி, அவன் நொண்டியாக நடக்கும் மனிதனை நோக்கினான்.
“ஏன் என்னிடமிருந்து தொடங்க வேண்டும்?”
“ஏனென்றால், இதையெல்லாம் தொடங்கி வைத்ததே நீங்கள்தான். தயவுசெய்து நழுவப் பார்க்காதீர்கள்—சாமர்த்தியமான தப்பிக்கும் பதில்கள் இங்கே உதவாது. சரி, உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்—முடிவு உங்களுடையதுதான்.”
“மன்னிக்கவும், ஆனால் இத்தகைய கேள்வி உண்மையில் அவமரியாதையானது.”
“சரி விடுங்கள், இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவான பதிலைத் தாருங்கள்.”
“நான் ஒருபோதும் ரகசியக் காவல்துறையின் உளவாளியாக இருந்ததில்லை, ஐயா,” என்று அந்த மனிதன் பதிலளித்தான்; அவனது முகம் இன்னும் அதிகமாகச் சுருங்கியது.
“தயவுசெய்து இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்—காலத்தை வீணாக்காதீர்கள்.”
நொண்டியாக நடக்கும் அந்த மனிதனுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது, அவன் பதிலளிப்பதையே நிறுத்திவிட்டான்.
முழுமையான அமைதி நிலவ, அவன் தன் கண்ணாடிக்கு அடியிலிருந்து தன்னைத் துன்புறுத்துபவனை ஒரு தீய பார்வையுடன் உற்று நோக்கினான்.
“ஆம் அல்லது இல்லை? நீங்கள் அதைத் தெரிவிப்பீர்களா, இல்லையா?” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி கத்தினான்.
“நிச்சயமாக நான் அதைத் தெரிவிக்க மாட்டேன்!” என்று அந்த நொண்டியான மனிதன் இன்னும் ஆவேசமாகப் பதிலளித்தான். “யாரும் அதைத் தெரிவிக்க மாட்டார்கள்—நிச்சயமாக, யாரும் சொல்ல மாட்டார்கள்!” என்று மற்றவர்களும் குரல் கொடுத்தனர்.
“மேஜர், உங்களிடம் கேட்கிறேன்—நீங்கள் அதைத் தெரிவிப்பீர்களா, இல்லையா?” வெர்கோவென்ஸ்கி தொடர்ந்து பேசினார். "குறிப்பாக உங்களிடம்தான் நான் இதைக் கேட்கிறேன், கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்."
"நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேன், ஐயா."
"சரி, ஆனால் யாராவது ஒரு சாதாரண மனிதனைக் கொன்று, அவனைக் கொள்ளையடிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால்—நிச்சயமாக நீங்கள் அதைத் தெரிவிப்பீர்கள் அல்லது எச்சரிக்கை செய்வீர்கள் அல்லவா?"
"அது வேறு விஷயம்—ஒரு சிவில் விவகாரம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்—ஆனால் இது ஒரு அரசியல் காட்டிக்கொடுப்பு (அரசியல் குற்றச்சாட்டு). நான் ஒருபோதும் ரகசியக் காவல்துறையின் உளவாளியாகச் செயல்பட்டதில்லை, ஐயா."
"எங்களில் யாரும் அப்படிச் செயல்பட்டதில்லை!" என்று மீண்டும் குரல்கள் ஒலித்தன. "தேவையற்ற கேள்வி இது. நாமெல்லோரும் ஒரே பதிலையேதான் தருவோம். இங்கே உளவாளிகள் யாரும் இல்லை!"
"அந்த நபர் ஏன் எழுந்து நிற்கிறார்?" என்று ஒரு மாணவி கத்தினாள்.
"அவர் ஷாதோவ். ஏன் எழுந்து நின்றீர்கள், ஷா—"...ஷாதோவ்?" என்று அந்த இல்லத் தலைவி அழைத்தாள்.
ஷாதோவ் எழுந்து நின்றான்; தன் தொப்பியை கையில் பிடித்துக்கொண்டு வெர்கோவென்ஸ்கியைப் பார்த்தான். ஏதோ சொல்ல விரும்பியது போலத் தெரிந்தது, ஆனால் தயங்கினான். அவனது முகம் வெளிறி, வெறுப்புணர்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது; இருப்பினும், அவன் உறுதியாக நின்றான், ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் அமைதியாக அறையை விட்டு வெளியேறினான்.
"ஷாதோவ், இது உனக்குச் சாதகமானதல்ல, தெரியுமா!" என்று வெர்கோவென்ஸ்கி ஒரு மர்மமான தொனியில் அவனுக்குப் பின்னால் கூவினான்.
"ஆனால் இது உனக்குச் சாதகமானதுதான்—நீ ஒரு ஒற்றன், ஒரு அயோக்கியன்!" என்று கதவருகே நின்றபடி ஷாதோவ் பதிலுக்குக் கத்தினான், பிறகு அங்கிருந்து முழுமையாகச் சென்றுவிட்டான்.
மீண்டும் கூச்சல்களும் ஆரவாரங்களும் எழுந்தன.
"அப்படியானால், அது ஒரு சோதனையாக இருந்திருக்கிறது!" என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது.
"அதன் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது!" என்று மற்றொரு குரல் கேட்டது.
"ஆனால், அதற்கு இது சற்றுத் தாமதமான தருணம் அல்லவா?" என்று மூன்றாவது நபர் குறிப்பிட்டார்.
"அவனை யார் அழைத்தது?" "யார் அவனை உள்ளே விட்டது?" "அவன் யார்?" "இந்த ஷாதோவ் என்பவன் யார்?" "அவன் நம்மைப் பற்றி காட்டிக்கொடுப்பானா, மாட்டானா?" — இப்படி கேள்விகள் மழையெனப் பொழிந்தன.
"அவன் ஒரு ஒற்றனாக இருந்திருந்தால், ஏதோ ஒரு நாடகத்தை ஆடியிருப்பான்; ஆனால், அவன் எல்லாவற்றையும் அலட்சியப்படுத்திவிட்டு வெளியேறிவிட்டான்," என்று ஒருவர் கவனித்தார்.
"இதோ பாருங்கள், ஸ்டாவ்ரோகினும் எழுந்து கொள்கிறார்—அவரும் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை!" என்று ஒரு மாணவி கூவினாள்.
உண்மையிலேயே ஸ்டாவ்ரோகின் எழுந்து நின்றார்; அதே நேரத்தில், மேசையின் மறுமுனையிலிருந்து கிரிலோவும் எழுந்தார்.
"மன்னிக்கவும், திரு. ஸ்டாவ்ரோகின்," என்று அந்த இல்லத் தலைவி அவரை நோக்கிக் காட்டமாகச் சொன்னாள், "நாங்கள் அனைவரும் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் அளித்துவிட்டோம்—நீங்கள் மட்டும் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் கிளம்பிச் செல்லப் போகிறீர்களா?"
"உங்களுக்கு ஆர்வமூட்டும் ஒரு கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமேதும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று ஸ்டாவ்ரோகின் முணுமுணுத்தார்.
"ஆனால், நாங்கள் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டோம், நீங்கள் மாட்டிக்கொள்ளவில்லையே!" என்று பல குரல்கள் கூவின.
"நீங்கள் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்று ஸ்டாவ்ரோகின் சிரித்தார், ஆனால் அவரது கண்கள் தீயென ஜொலித்தன. “‘என்ன விஷயம்’ என்று கேட்கிறீர்களா? ‘என்ன விஷயம்’ என்று கேட்கிறீர்களா?” என்று ஆச்சரியமும் குழப்பமும் கலந்த குரல்கள் எழுந்தன. பலர் தங்கள் நாற்காலிகளிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்றனர்.
“ஐயாக்களே, தயவுசெய்து, தயவுசெய்து அமைதி காக்க வேண்டுகிறேன்!” என்று அந்த முடமான மனிதர் கூச்சலிட்டார். “உண்மையில், திரு. வெர்கோவென்ஸ்கியும் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை—அவர் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தார், அவ்வளவுதான்.”
இந்தக் கருத்து அனைவர் மத்தியிலும் ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். ஸ்டாவ்ரோஜின் அந்த முடமான மனிதரின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே உரக்கச் சிரித்துவிட்டு, அங்கிருந்து வெளியேறினார். கிரிலோவ் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்; வெர்கோவென்ஸ்கியும் அவர்களைத் தொடர்ந்து நுழைவாயிலை நோக்கி விரைந்தார்.
“நீங்கள் எனக்கு என்ன செய்கிறீர்கள்?” என்று தடுமாறிய குரலில் கேட்டபடி, வெர்கோவென்ஸ்கி ஸ்டாவ்ரோஜினின் கையைப் பிடித்து பலமாக அழுத்தினார். ஸ்டாவ்ரோஜின் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் தன் கையை விடுவித்துக் கொண்டார்.
“இப்போதே கிரிலோவின் இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்—நானும் அங்கு வருகிறேன்… இது மிக முக்கியம்—மிக மிக முக்கியம்!”
“எனக்கு இது முக்கியமல்ல,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் கறாராகக் கூறினார்.
“ஸ்டாவ்ரோஜின் அங்கு வருவார்,” என்று கிரிலோவ் உறுதியாகக் கூறி, அந்த விவாதத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார். “ஸ்டாவ்ரோஜின், இது உங்களுக்கு நிச்சயமாக முக்கியமானதுதான். நாம் அங்கு சென்றதும், ஏன் என்று நான் உங்களுக்கு விளக்குகிறேன்.”
அவர்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
குறிப்புகள்
இது எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் பெயரில் ‘தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்’ (The Russian Messenger) எனும் இதழில் (1871-ல் இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872-ல் இதழ்கள் 11, 12) தொடராக வெளியானது. 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இந்த நாவல் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.
லத்தீன்: *index* — விரல்