பகுதி பதினேழு யூரி ஜிவாகோவின் கவிதைகள்

1

ஹேம்லெட்

ஆரவாரம் அடங்கிவிட்டது. நான் மேடையில் அடியெடுத்து வைக்கிறேன்.
கதவுச் சட்டத்தின் மீது சாய்ந்தபடி,
தொலைதூர எதிரொலியில் நான் அறிய முயல்கிறேன் -
என் வாழ்நாளில் என்ன நிகழப்போகிறது என்பதை.

இரவின் இருள் என் மீது குறிவைக்கப்பட்டுள்ளது,
தங்கள் அச்சுகளில் சுழலும் ஆயிரக்கணக்கான தொலைநோக்கிகளால்.
இயலுமென்றால், அப்பா, தந்தையே,
இந்தக் கிண்ணம் என்னை விட்டு விலகிச் செல்லட்டும்.

உமது பிடிவாதமான திட்டத்தை நான் நேசிக்கிறேன்,
மேலும் இந்த வேடத்தில் நடிக்கவும் ஒப்புக்கொள்கிறேன்.
ஆனால் இப்போது வேறொரு நாடகம் அரங்கேறுகிறது,
அதனால், இம்முறை என்னை இதிலிருந்து விடுவியுங்கள்.

ஆயினும், காட்சிகளின் வரிசை முன்பே திட்டமிடப்பட்டது,
இந்தப் பாதையின் முடிவு தவிர்க்க முடியாதது.
நான் தனித்து நிற்கிறேன்; மற்ற அனைத்தும் பாசாங்கில் மூழ்கிவிட்டன.
வாழ்க்கையை வாழ்வது என்பது ஒரு வயலைக் கடந்து செல்வதைப் போன்றதல்ல. 

@@@

2

மார்ச்

சூரியன் சுட்டெரிக்கும் வெப்பத்துடன் தகித்துக்கொண்டிருக்கிறது,
மலைப்பள்ளத்தாக்கு ஏதோ பைத்தியம் பிடித்தது போல சீறிப் பாய்கிறது. 
வேலைகளில் மும்முரமாக ஈடுபடும் ஒரு வலிமையான பண்ணையாளைப் போல,
வசந்த காலம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தன் பணியைத் தொடங்குகிறது.

600

பனி உருகி மெலிந்து, வெளிறிப் போகிறது,
தளதளவெனத் தொங்கும் கிளைகளின் நரம்புகளுக்குள் அது ஊடுருவுகிறது. 
ஆனால், கால்நடைத் தொழுவத்திற்குள் உயிர்ச்சக்தி கதகதப்பாக வெளிப்படுகிறது,
அங்கே இருக்கும் பண்ணைக் கருவிகள் ஆரோக்கியமான பொலிவுடன் மின்னுகின்றன. 

ஆ, இந்த இரவுகள்—இந்த பகல்களும் இரவுகளும்! 
நண்பகல் வேளையில் பனி உருகி சொட்டும் சீரான ஓசை,
வீட்டின் கூரை விளிம்புகளில் தொங்கும் மெல்லிய பனிக்கட்டிகள்,
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சிற்றோடைகளின் இடைவிடாத ஆரவாரம்! 

கதவுகள் அனைத்தும் அகலத் திறக்கப்பட்டுள்ளன—தொழுவமும் களஞ்சியமும். 
புறாக்கள் உருகும் பனிக்கு நடுவே தானியங்களைக் கொத்தித் தின்கின்றன,
உயிரின் ஊற்றாகவும் தொடக்கமாகவும் விளங்கும் உரமானது,
புத்துணர்ச்சியான, தெளிந்த காற்றை வெளிவிடுகிறது. 

3

புனித வாரத்தின் போது

இரவின் ஆழ்ந்த இருள் இன்னும் உலகைப் போர்த்தியிருக்கிறது,
நேரம் இன்னும் மிக அதிகாலையிலேயே இருக்கிறது—
வானில் எண்ணற்ற நட்சத்திரங்கள் ஜொலிக்கின்றன,
ஒவ்வொன்றும் பகல் ஒளியைப் போலவே பிரகாசமாக உள்ளன; 
பூமிக்கு மட்டும் இயலுமென்றால்,
அது ஈஸ்டர் பண்டிகை முழுவதையும் தூக்கத்திலேயே கழித்திருக்கும்,
அதே வேளையில் திருப்பாடல்கள் (Psalter) உரக்க வாசிக்கப்படுகின்றன. 

இரவின் ஆழ்ந்த இருள் இன்னும் உலகைப் போர்த்தியிருக்கிறது:
காலத்தின் கணக்கில் இது மிக அதிகாலை நேரம்,
சதுக்க வெளி ஒரு பிரம்மாண்டமான நித்தியத்தைப் போல நீண்டு கிடக்கிறது,
சந்திப்புகள் முதல் மூலைகள் வரை—
இன்னும் ஒரு முழு ஆயிரமாண்டு காலம் கடந்து செல்ல வேண்டும்,
அப்போதுதான் விடியலும் கதகதப்பும் வந்து சேரும். 

பூமி இன்னும் வெறுமையாகவும், மலடாகவும், நிர்வாணமாகவும் இருக்கிறது,
இந்த இரவில் அதற்கு உதவ எதுவுமில்லை—
கனமான மணிகளை ஒலிக்கச் செய்யவோ,
அல்லது திறந்த வெளியில் பாடுபவர்களுடன் இணைந்து பாடவோ அங்கே யாருமில்லை. 

601

புனித வாரத்தின் வியாழக்கிழமை தொடங்கி
புனித சனிக்கிழமை வரை,
நீர் ஆறுகளின் கரைகளை அரித்துக்கொண்டு,
சுழல்களை உருவாக்கிச் சுழன்று ஓடுகிறது. காடு இலைகளற்று, நிர்வாணமாக நிற்கிறது;
இறைவனின் பாடுகளுக்கு (துன்பங்களுக்கு) முன்னால்
பிரார்த்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பது போல,
அதன் பைன் மரங்கள் அடர்த்தியான, அமைதியான தியானத்தில் காத்திருக்கின்றன.

நகரத்தின் ஒரு குறுகிய பகுதியில்—
ஏதோ ஒரு கூட்டத்திற்காக மக்கள் கூடியிருப்பது போல—
இலைகளற்ற மரங்கள் தேவாலயத்தின் இரும்பு
வேலிகளுக்குப் பின்னால் இருந்து எட்டிப் பார்க்கின்றன; அவற்றின் கிளைகள் நீண்டு வருகின்றன.

அவற்றின் பார்வையில் திடீர் அச்சம் குடிகொள்கிறது;
அவற்றின் ஆழ்ந்த கவலை வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.
தோட்டங்கள் தங்கள் வேலிகளைத் தாண்டி வருகின்றன,
பூமியின் ஒழுங்கே குலைந்து போகிறது:
அவர்கள் இறைவனை அடக்கம் செய்கிறார்கள்.

அவர்கள் 'ராஜ வாயிலுக்கு' (Royal Doors) அருகில் ஒரு ஒளியைக் காண்கிறார்கள்,
கருப்பு நிற இறுதிச் சடங்குத் துணி, வரிசையான மெழுகுவர்த்திகள்,
கண்ணீரில் நனைந்த முகங்கள்—
திடீரென்று, ஒரு மத ஊர்வலம்
இறுதிச் சடங்குத் துணியைச் சுமந்தபடி வெளியே வருகிறது;
வாயிலுக்கு அருகில் இருந்த இரண்டு பிர்ச் மரங்கள்
அந்த ஊர்வலம் கடந்து செல்ல வழிவிட்டு நகர்கின்றன.

அந்த ஊர்வலம் தேவாலய வளாகத்தைச் சுற்றி,
நடைபாதையின் விளிம்பில் நகர்கிறது;
தெருவிலிருந்து தேவாலயத்தின் முகப்பு மண்டபத்திற்குள்
வசந்த காலத்தையும், அந்தப் பருவத்தின் துடிப்புகளையும் கொண்டு வருகிறது;
அங்கே தேவாலய அப்பத்தின் (altar bread) மணமும்,
வசந்த காலத்தின் மயக்கும் உணர்வும் கலந்த காற்று வீசுகிறது.

மார்ச் மாதம் பனியைத் தூவுகிறது
தேவாலயத்தின் வாசலில், ஊனமுற்றோர் காத்திருக்கும் இடத்தில்—

ஏதோ ஒரு மனிதன் வெளியே வந்து,
ஒரு பேழையைத் திறந்து,
தன்னிடமிருந்த அனைத்தையும் மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டது போல!

விடியும் வரை பிரார்த்தனைப் பாடல்கள் ஒலிக்கின்றன;
மனம் விட்டு அழுத பிறகு,
உள்ளிருந்து மெல்லிய எதிரொலிகள் வருகின்றன—
திருப்பாடல்களோ அல்லது அப்போஸ்தலர்களின் வார்த்தைகளோ—
தெருவிளக்குகளுக்குக் கீழே உள்ள வெறிச்சோடிய இடங்களை வந்தடைகின்றன.

ஆனால் நள்ளிரவில், உயிரினங்கள் அனைத்தும் அமைதியாகின்றன,
வசந்த காலத்தின் ஒரு ரகசியச் செய்தியை உணர்கின்றன:
வானிலை தெளிந்ததும்,
மரணமே கூட வெல்லப்படலாம்—
உயிர்த்தெழுதலின் (Resurrection) வல்லமையால்! 

வெ ள் ளை   இ ர வு

தொலைதூரக் காலம் ஒன்று என் நினைவில் எழுகிறது—
பீட்டர்ஸ்பர்க் பகுதியில் இருந்த ஒரு வீடு. புல்வெளிப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண நில உரிமையாளரின் மகளே,
கல்வி பயில குர்ஸ்க் (Kursk) நகரிலிருந்து இங்கு வந்திருக்கிறாய்.

நீ பேரழகு கொண்டவள், உனக்கென பல அபிமானிகள் உண்டு.
இந்த ‘வெள்ளை இரவில்’, நாம் இருவரும்,
உன் ஜன்னல் பலகையில் அமர்ந்தபடி,
உன் ‘வானளாவிய’ கட்டிடத்திலிருந்து கீழே பார்க்கிறோம்.

தெருவிளக்குகள், வாயு ஒளியால் ஆன விட்டில் பூச்சிகளைப் போலத் தோன்றுகின்றன—
காலை வேளை அதன் முதல் மெல்லிய அதிர்வுடன் விழித்துக்கொள்ளத் தொடங்குகிறது.
இப்போது நான் உன்னிடம் கிசுகிசுக்கும் சொற்கள்,
தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் தொலைதூர நிலப்பரப்புகளைப் போலவே இருக்கின்றன.

நாம் இருவரும் ஒரு ரகசியத்தின் மீதான,
அதே மென்மையான பக்தி உணர்வால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்—

603


பரந்து விரிந்த பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரம்,
எல்லைகளற்ற நேவா (Neva) நதிக்கு அப்பால் காட்சியளிக்கிறது. 

தொலைவில், அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில்,
இந்த வசந்த காலத்தின் ‘வெள்ளை இரவில்’,
பாடும் பறவைகள் (நைட்டிங்கேல்கள்), ஆரவாரமான இசை முழக்கத்துடன்,
காட்டுப் பிரதேசத்தையே தங்கள் பாடலால் நிரப்புகின்றன. 

தீவிரமான ஒலிகளும் கீச்சொலிகளும் அலை அலையாய் எழுகின்றன;
அந்தச் சிறிய, மென்மையான பறவையின் குரல்,
மந்திரம் நிறைந்த அடர்ந்த காட்டுக்குள்,
பரவசத்தையும் ஒருவிதக் கலக்கத்தையும் எழுப்புகிறது. 

வெறும் கால்களுடன் நடக்கும் வழிப்போக்கனைப் போல, இரவு,
வேலியோர இடங்களை நோக்கி மெல்ல நகர்கிறது,
அதன் பின்னால், ஜன்னல் பலகையிலிருந்து,
கேட்டறிந்த உரையாடலின் எதிரொலி மட்டும் எஞ்சியிருக்கிறது. 

அந்த உரையாடலின் எதிரொலிகள் பரவ,
மரவேலிகளால் சூழப்பட்ட தோட்டங்களில்,
ஆப்பிள் மற்றும் செர்ரி மரங்களின் கிளைகள்,
வெளிர் நிற வெண்மலர்களைச் சூடிக்கொள்கின்றன. 

வெள்ளை நிறப் பேய்களைப் போல அந்த மரங்கள்,
சாலையை நோக்கி நெருங்கி வருகின்றன,
ஏதோ விடைபெறும் சைகையைக் காட்டுவது போல—
பல நிகழ்வுகளுக்குச் சாட்சியாய் நின்ற அந்த ‘வெள்ளை இரவிடம்’. 5

வசந்த கால உறைபனி உருகுதல்

சூரிய அஸ்தமனத்தின் ஒளி மெல்ல மறைந்து கொண்டிருந்தது.
உறைபனி உருகும் பருவத்தில், அடர்ந்த காட்டின் வழியே,
குதிரை மீது அமர்ந்த ஒரு மனிதன்,
யூரல் (Urals) மலைப்பகுதியில் இருந்த தொலைதூர இல்லம் நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தான்.

604

குதிரையின் விலாப்பகுதிகள் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஏறி இறங்கின,
நீரூற்றுகள் நிறைந்த பள்ளங்களில் இருந்த நீர்,
குதிரையின் இரும்பு லாடம் பதித்த குளம்புகள் எழுப்பிய,
தாளம் கலந்த சத்தத்தை எதிரொலித்தது.

அவன் கடிவாளத்தைத் தளர்த்தி,
குதிரையை மெதுவான நடையில் செலுத்தத் தொடங்கியபோது—
வசந்தகால வெள்ளம் இரைச்சலுடனும் முழக்கத்துடனும்
மிக அருகில் வந்து கடந்து சென்றது.

யாரோ சிரித்தனர், யாரோ அழுதனர்;
கற்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிச் சிதறின,
வேரோடு சாய்ந்த மரக்கட்டைகள்
சுழல்களில் விழுந்து புரண்டன.

சூரிய அஸ்தமனத்தின் தீப்பிழம்புச் சூழலில்,
தொலைவில் தெரிந்த மரக்கிளைகளின் தெளிவான கோலங்களுக்கு நடுவே,
ஒரு நைட்டிங்கேல் பறவை ஆவேசமாகக் கூவியது—
ஏதோ ஒரு அபாய எச்சரிக்கை மணியைப் போல.

ஒரு வில்லோ மரம்—விதவை ஒருத்தியின் தலைக்கவசத்தைப் போல—
பள்ளத்தாக்கை நோக்கித் தலைகுனிந்து நின்றிருக்க,
ஏழு ஓக் மரங்களுக்கு இடையே இருந்த அந்தப் பறவை,
புராணக் கதைகளில் வரும் ‘நைட்டிங்கேல்’ எனும் கொள்ளைக்காரனைப் போலக் கூவியது.

எந்தத் துரதிர்ஷ்டத்திற்காக, எந்த மனவேதனைக்காக
இந்தத் தீவிரமான கூவல் எழுந்தது?
காட்டுப் புதருக்குள், துப்பாக்கிக் குண்டுகளைப் பொழிவது போல,
அது யாரை நோக்கித் தன் ஒலியை ஏவியது?

தப்பி ஓடிய கைதிகளின் முகாத்திலிருந்து,
ஒரு வனதேவதையைப் போல அது வெளிப்பட்டு,
குதிரை மீதோ அல்லது காலnடையிலோ வரும்
உள்ளூர் காவல் படையினரை எதிர்கொள்ள வருவது போலத் தோன்றியது.

பூமியும் வானமும், காடும் வயல்வெளியும்
இந்த அபூர்வமான, தனித்துவமான ஒலியை உள்வாங்கின—
பைத்தியக்காரத்தனம், வலி, மகிழ்ச்சி மற்றும் வேதனை
ஆகியவை கலந்த ஒரு விசித்திரமான கலவையாக அது ஒலித்தது. 

605


b

வி  ள  க்  க  ம்

வாழ்க்கை மீண்டும் திரும்பியது;
எப்படி ஒரு காலத்தில் விசித்திரமாக அது அறுந்து போயிருந்ததோ,
அதே காரணமற்ற தன்மையுடன் மீண்டும் வந்து சேர்ந்தது. 
நான் மீண்டும் அதே பழைய தெருவில் இருக்கிறேன்,
அந்தக் கோடைகால நாளில், அதே நேரத்தில் எப்படி இருந்தேனோ,
அப்படியே மீண்டும் வந்துவிட்டேன். 

அதே மனிதர்கள், அதே கவலைகள்—
சூரிய அஸ்தமனத்தின் அந்தத் தீப்பிழம்பு இன்னும் தணியவில்லை;
நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு நிகழ்ந்த மரணத்தின் அந்த மாலை வேளையில்,
‘மனேஜ்’ (Manege) கட்டிடத்தின் சுவரில் அது அப்படியே பதிந்து கிடக்கிறது. 

மலிவான, சொரசொரப்பான துணிகளை அணிந்த பெண்கள்
இரவு நேரத்தில் தங்கள் காலணிகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு நடக்கிறார்கள். அதன் பிறகு, தகரக் கூரைகளின் மீது,
அறைகள் (அட்டிக் அறைகள்) சூரிய ஒளியில் சிலுவையில் அறையப்பட்டது போல நீண்டு கிடக்கின்றன. அவர்களில் ஒருவர், சோர்வான நடையுடன்,
மெல்ல வாசற்படிக்கு வருகிறார்,
அரை-நிலவறையிலிருந்து மேலே எழுந்து,
முற்றத்தைக் குறுக்காகக் கடக்கிறார். 

மீண்டும் ஒருமுறை, நான் என் சாக்குகளைத் தயார் செய்கிறேன்,
ஆனால் மீண்டும் ஒருமுறை, எனக்குள் எந்த உணர்ச்சியும் எழவில்லை. 
அண்டை வீட்டுக்காரர், பின்புறமாகச் சுற்றிச் செல்ல,
நாங்கள் இருவரும் மட்டும் தனியாகத் தங்கிவிடுகிறோம். 

அழாதே, வீங்கிய உன் இதழ்களைச் சுருக்காதே,
அவை மடிந்து கோடுகளாக மாற அனுமதிக்காதே. 
அப்படிச் செய்தால், வசந்த காலத்தின் இந்த வெப்பத்தால்
ஏற்பட்ட காய்ந்த புண்ணை மீண்டும் கிழித்துவிடுவாய். 

என் மார்பிலிருந்து உன் கையை எடு—
நாம் மின்சாரம் பாய்ந்த கம்பிகளைப் போல இருக்கிறோம்.

606


எந்த நொடியிலும், ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விசையினால்
நாம் தூக்கி எறியப்பட்டு, பிரிந்து போகக்கூடும்.

ஆண்டுகள் கடந்து செல்லும், நீ மணம் முடிப்பாய்,
இந்தக் குழப்பமான நாட்களை மறந்துவிடுவாய். 
பெண்ணாக இருப்பது ஒரு முக்கியமான படி;
ஆண்களைப் பைத்தியமாக்குவது—அது ஒரு வீரச் செயல். 

பெண்ணின் கைகள்,
அவளது முதுகு, தோள்கள், கழுத்து—இந்த அற்புதத்தின் முன்,
நான் ஒரு பணியாளனின் பக்தியுடன்,
என் வாழ்நாள் முழுவதும் வியப்புடன் நிற்கிறேன். 

இருப்பினும், இரவு என்னை எவ்வளவுதான்
தன் சோகமான, இறுக்கமான வளையத்திற்குள் பிணைத்தாலும்,
அங்கே அதைவிட வலிமையான ஒரு ஈர்ப்பு உள்ளது—விடுதலை பெறத் துடிக்கும் ஏக்கம்,
மற்றும் பிரிவை நோக்கி அழைக்கும் ஒரு தீராத வேட்கை. 

7

நகரத்தில் ஒரு கோடைக்காலம்

மெல்லிய குரலில் நிகழும் உரையாடல்கள்,
தீவிரமான, அவசரமான நேர்த்தியுடன்,
கழுத்தின் பின்புறத்திலிருந்து அள்ளி முடிக்கப்பட்ட
அடர்த்தியான, செழிப்பான கூந்தல். 

கனமான சீப்புக்கு அடியிலிருந்து,
ஒரு பெண் பார்க்கிறாள்—ஏதோ கவசம் அணிந்தவளைப் போல,
தலை பின்னோக்கிச் சாய்ந்திருக்க,
பின்னிவிட்ட கூந்தலின் முழு பாரமும் அவளுடன் இருக்கிறது. வெளியே, புழுக்கம் நிறைந்த
அந்த இரவு ஒரு புயலை முன்னறிவிக்கிறது,
வழிப்போக்கர்கள் மெல்லத் தங்கள்
வீடுகளை நோக்கி நடக்கிறார்கள். திடீரென, கடுமையான இடி முழக்கம்
ஒலித்து அடங்குகிறது,

607


ஜன்னல் திரைச்சீலை
காற்றில் அசைகிறது. 

நிசப்தம் கவிழ்கிறது,
ஆனாலும் காற்று இன்னும் மூச்சுமுட்ட வைக்கிறது. 
மின்னல் கீற்றுகள்
மீண்டும் மீண்டும் வானமெங்கும் மின்னுகின்றன. 

இரவு பெய்த மழையால்
தெருவில் தேங்கிய நீர்நிலைகளை உலர்த்த,
ஒளிமிக்க, வெப்பமான காலைப்பொழுது
மீண்டும் வரும்போது, ​​

அந்தப் பழமையான, நறுமணம் வீசும் லிண்டன் மரங்கள்—
அவற்றின் மலர்கள் இன்னும் உதிராமல் இருக்க—
தூக்கமின்மையால் சோர்வுற்று,
சோகமான முகத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. 

8

கா ற் று

நான் மறைந்துவிட்டேன், நீயோ இன்னும் வாழ்கிறாய். 
காற்றோ, ஓலமிட்டு அழுதுகொண்டு,
காட்டையும் கோடைகால இல்லத்தையும் அசைக்கிறது—
ஒவ்வொரு பைன் மரத்தையும் தனித்தனியாக அல்ல,
மாறாக, மரங்கள் அனைத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாக,
அவற்றிற்கு அப்பால் விரிந்திருக்கும் எல்லையற்ற பரப்போடு சேர்த்து; 
துறைமுகத்தின் அமைதியான நீரில் மிதக்கும்
கப்பல்களின் உடற்பகுதிகளைப் போல.
இது ஏதோ வீராதிவீரச் செயலோ
அல்லது நோக்கமற்ற, சீறும் வேகமோ அல்ல;
மாறாக, ஆழ்ந்த ஏக்கத்தில் தவித்தபடி,
உனக்கான தாலாட்டுப் பாடலின் வரிகளைத் தேடும் முயற்சி இது.

608


9

ஹா ப் ஸ் (Hops)

ஐவி கொடிகள் படர்ந்த வில்லோ மரத்தின் அடியில்,
மோசமான வானிலையிலிருந்து தப்பிக்க ஒதுங்குகிறோம். 
எங்கள் தோள்களை ஒரு போர்வையால் மூடிக்கொள்கிறோம்,
என் கைகள் உன்னைச் சுற்றிப் பிணைந்திருக்கின்றன. 

நான் தவறு செய்துவிட்டேன். இந்த அடர்ந்த செடிகளில்
ஐவி கொடிகள் அல்ல, 'ஹாப்ஸ்' (hops) கொடிகளே படர்ந்திருக்கின்றன. 
சரி, அப்படியானால்—இந்த போர்வையை
நமக்கு அடியில் விரித்துக்கொள்வோம். 

10

இ ந் தி ய   கோ டை க் கா ல ம் (Indian Summer)

கரன்ட் (currant) பழத்தின் இலைகள் தடிமனான துணியைப் போல சொரசொரப்பாக இருக்கின்றன. வீடு முழுவதும் சிரிப்பொலி; கண்ணாடிப் பாத்திரங்கள் ஒலிக்கின்றன;
உள்ளே, பொருட்கள் நறுக்கப்படுகின்றன, உப்புநீரில் ஊறவைக்கப்படுகின்றன, மசாலா சேர்க்கப்படுகிறது,
ஊறுகாய் கலவையில் கிராம்புகளும் சேர்க்கப்படுகின்றன. ஏளனம் செய்பவனைப் போல, காடு
இந்த இரைச்சலைச் சரிவான சரிவுப் பகுதியில் வீசுகிறது;
அங்கே, வெயிலால் கருகிய ஹேசல் புதர்கள்,
ஏதோ ஒரு பெருநெருப்பின் வெப்பத்தால் சுட்டெரிக்கப்பட்டது போலக் காட்சியளிக்கின்றன.

இங்கே, அந்தச் சாலை...
...பள்ளத்தாக்கை நோக்கி இறங்குகிறது,
அங்கே காய்ந்து போன மரக்கட்டைகள் கிடக்கின்றன,
இலையுதிர் காலத்தின் சிதைந்த எச்சங்கள்—
இந்தக் பள்ளத்தில் ஒதுங்கிக் கிடக்கின்றன—அவை ஒரு பெருமூச்சை வரவழைக்கின்றன.

பிரபஞ்சம் என்பது, ஏதோ ஒரு சூழ்ச்சி நிறைந்த மனம் கற்பனை செய்வது போலன்றி,
மிகவும் எளிமையானது என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது—
இந்தத் தோப்பு, ஏதோ நீரில் மூழ்கியிருப்பது போலவும்,
எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு முடிவு உண்டு என்பது போலவும் தோன்றுகிறது. 

609


உங்களுக்கு முன்னால் இருந்த அனைத்தும் எரிந்து சாம்பலாகிவிட்ட நிலையில்,
வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் என்ன பயன்?
இலையுதிர் காலத்தின் வெண்மையான, சாம்பல் நிற மூடுபனி,
சிலந்தி வலை போல ஜன்னலுக்குள் மிதந்து வருகிறது. 

தோட்டத்தின் வேலியில் ஒரு இடைவெளி விழுந்திருக்கிறது,
அது பிர்ச் மரங்கள் நிறைந்த காட்டிற்குள் வழி காட்டுகிறது. 
வீட்டிற்குள்—சிரிப்பொலியும், அன்றாடச் செயல்பாடுகளின் பரபரப்பும்;
அதே பரபரப்பும் சிரிப்பொலியும் தொலைவில் எதிரொலிக்கின்றன. 

11

திருமணம்

முற்றத்தின் விளிம்பைக் கடந்து,
விருந்தினர்கள்—திருமணக் கொண்டாட்டத்திற்குச் செல்ல—
மணமகளின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர், விடியும் வரை அங்கேயே தங்கினர்,
'தலியன்கா' (talyanka) வகை அக்கார்டியன் இசையின் ஒலியுடன். 

கனமான, கம்பளித் துணியால் மூடப்பட்ட கதவுகளுக்குப் பின்னால்,
அந்த வீட்டில்,
பேச்சுச் சத்தங்கள் அடங்கிப்போயின,
நள்ளிரவு ஒரு மணி முதல் காலை ஏழு மணி வரை. 

ஆனால் விடியற்காலையில்—ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும்போது, ​​
இன்னும் சற்று உறங்கலாம் என்று ஏங்கும் வேளையில்—
மீண்டும் அக்கார்டியன் இசைக்கத் தொடங்கியது,
விருந்தினர்கள் திருமண வீட்டிலிருந்து கிளம்பியபோது. 

இசைக்கலைஞன், தனது 'பயான்' (bayan) கருவியில்,
மீண்டும் ஒருமுறை உயிர்ப்பித்தான்—
கைதட்டும் ஒலிகளை, கழுத்தணிகளின் மின்னொளியை,
மற்றும் கொண்டாட்டத்தின் ஆரவாரமான இரைச்சலை. 

மீண்டும், மீண்டும், மீண்டும்,
'சஸ்துஷ்கா' (chastushka) பாடலின் துள்ளலான வரிகள்—
விருந்து நடக்கும் இடத்திலிருந்து நேராகப் பாய்ந்து வந்து,
உறங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களின் படுக்கைகளைச் சென்றடைந்தன. 610

பனிபோல் வெண்மையான ஒருத்தி,
இரைச்சலுக்கும், சீறல்களுக்கும், ஆரவாரத்திற்கும் நடுவே,
ஓர் கம்பீரமான மயில் போல மீண்டும் மெல்ல நகர்ந்து வந்தாள்,
தன் நேர்த்தியான இடையை அசைத்தபடி,

தலையை அசைத்து,
வலது கையை உயர்த்தி,
கற்கள் பதித்த தரையில் நடனமாடினாள்—
ஒரு மயில், ஒரு மயில், ஒரு மயில்.

திடீரென்று, அந்த உற்சாகமும் கொண்டாட்டத்தின் இரைச்சலும்,
வட்ட நடனத்தின் சீரான காலடிச் சத்தங்களும்,
ஏதோ ஒரு பாதாளத்தில் மறைந்து போயின,
ஆழமான கடலில் மூழ்கிப் போனது போல.

சுறுசுறுப்பான அந்த முற்றத்தில் உயிர் துடிப்பு கூடியது.
வேகமான, ஒருவிதமான பணி சார்ந்த எதிரொலி,
பேச்சுவார்த்தைகளோடும்,
சிரிப்பொலிகளோடும் கலந்தது.

பரந்த வானத்தை நோக்கி, மேலே உயர்ந்து,
சாம்பல் நிறப் புள்ளிகளின் ஒரு சுழல்—
புறாக்களின் கூட்டம் ஒன்று,
தங்கள் கூடுகளிலிருந்து சிறகடித்துப் பறந்தது.

ஏதோ ஒரு திருமணச் செய்தியை அறிந்தது போல,
தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொண்டவை போல,
அவை அந்த மணமக்களைத் தேடிச் சென்றன,
அவர்களுக்கு நீண்ட கால மகிழ்ச்சியை வாழ்த்திட.

ஏனெனில், வாழ்க்கையும் ஒரு கணநேர நிகழ்வுதான்—
நம்மைக் கரைத்து,
மற்ற அனைவருடனும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு செயல்,
அவர்களுக்கு நாம் வழங்கும் ஒரு பரிசு.

இது ஒரு திருமணம் மட்டுமே, கீழிருந்து ஜன்னல்களை நோக்கி உயர்ந்து செல்கிறது;
இது ஒரு பாடல், ஒரு கனவு,
மற்றும் ஒரு சாம்பல் நிறப் புறா. 

611

12

இ ல தி ர் கா ல ம்

என் இல்லத்திலிருந்தவர்களை அவரவர் வழியில் செல்ல அனுமதித்தேன்;
எனக்கு நெருக்கமானவர்கள் அனைவரும் எப்போதோ பிரிந்து சென்றுவிட்டனர்,
இப்போது, ​​நீங்காத, ஆழமான தனிமை ஒன்று
என் இதயத்தையும் என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தையும் நிரப்பியுள்ளது. 

இதோ, நான் உன்னுடன் இந்த வன இல்லத்தில் இருக்கிறேன்—
காடு வெறிச்சோடி, அமைதியாக, வெறுமையாக இருக்கிறது. 
ஏதோ ஒரு பழைய பாடலில் வருவது போல, பாதைகளும் தடங்களும்
பாதி மறைந்து, செடிகொடிகள் படர்ந்து போயுள்ளன. 

இப்போது, ​​மரக்கட்டைகளால் ஆன சுவர்கள் நம்மைப் பார்க்கின்றன—
நம்மைக் கவனித்தபடி, ஒருவித துயரமான பார்வையுடன். அனைத்துத் தடைகளையும் கடந்துவிடுவோம் என்று நாங்கள் ஒருபோதும் வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை;
நாங்கள் அழிந்துபோவோம்—வெளிப்படையாகவும், எவ்வித வெட்கமுமின்றி.

ஒரு மணி நேரத்தில் அமர்ந்து, மூன்றாவது மணி நேரத்தில் எழுவோம்—
நான் ஒரு புத்தகத்துடனும், நீ உன் தையல் வேலையுடனும்—
விடியற்காலையில், நாங்கள் எப்போது முத்தமிடுவதை நிறுத்தினோம் என்று
தெரியாத அளவுக்கு ஆழ்ந்திருப்போம்.

இலைகளே, சலசலத்து உதிர்ந்து விழுங்கள்,
இன்னும் தாராளமாக, இன்னும் கட்டுக்கடங்காத வேகத்துடன்!
இன்றைய இந்த ஆழ்ந்த ஏக்கம்,
நேற்றைய கசப்பான அனுபவத்தை விஞ்சட்டும்.

பிணைப்பு, ஈர்ப்பு, மயக்கம்!
செப்டம்பர் மாதத்தின் ஆரவாரத்தில் நாம் கரைந்து போவோம்!
இலையுதிர் காலத்தின் சலசலப்பில் உன்னை நீயே புதைத்துக்கொள்!
அப்படியே உறைந்து போ—அல்லது உன் உணர்வுகளை இழந்துவிடு!

ஒரு சோலை தன் இலைகளை உதிர்ப்பது போல,
நீயும் உன் ஆடையைக் கழற்றி எறிகிறாய்;
பட்டுத் தொங்கல்கள் கொண்ட மேலாடையுடன்,
நீ ஒருவரின் அரவணைப்பில் வீழ்ந்தபோது.

612


அழிவை நோக்கிய ஒரு அடியிலும் ஒரு வரம் ஒளிந்திருக்கிறது—
வாழ்க்கையே நோயை விடவும் வெறுக்கத்தக்கதாக மாறியிருக்கும் தருணத்தில்,
அழகின் வேரே துணிச்சலாக இருக்கும்போது—
அதுதான் நம்மை ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஈர்க்கிறது.

13

ஓர் கதை

நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, பழங்காலத்தில்,
புராணங்களும் கதைகளும் நிறைந்த ஒரு தேசத்தில்,
ஒரு குதிரை வீரன் பயணம் செய்தான்,
முட்கள் நிறைந்த புல்வெளியின் ஊடாக. 

அவன் போர்க்களத்தை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தான்,
புல்வெளியின் அடர்ந்த தூசுப் படலத்திற்கு அப்பால்,
தொலைவில் ஒரு அடர்ந்த காடு
அவனை எதிர்கொள்ள எழுந்து நின்றது. 

அவன் இதயம் ஒரு கனமான அச்சத்தால் துடித்தது,
மனதைக் குடையும் ஒரு தீய முன்னுணர்வு அவனுக்குள் எழுந்தது:
"நீர்நிலையைக் கண்டு எச்சரிக்கையாக இரு—
உன் சேணத்தை இறுக்கிக் கட்டிக்கொள்." 

ஆனால், அந்த வீரன் எச்சரிக்கையைப் பொருட்படுத்தவில்லை;
கட்டுக்கடங்காத வேகத்தில், குதிரையை முழு வேகத்தில் செலுத்தி,
அவன் முன்னேறிச் சென்றான்
மரங்கள் நிறைந்த குன்றின் மீது. 

சமாதி மேட்டைக் கடந்து விலகிச் சென்றவன்,
வறண்ட பள்ளத்தாக்கிற்குள் நுழைந்தான்,
காட்டுக்கு நடுவே இருந்த திறந்தவெளியைக் கடந்து,
மலை ஒன்றையும் தாண்டிச் சென்றான். அவன் ஒரு பள்ளத்தை நோக்கி அலைந்து சென்றான்,
காட்டுப் பாதையைப் பின்தொடர்ந்தபடி,
ஒரு விலங்கின் தடத்தைக் கண்டடைந்தான்—
அங்கே ஒரு நீர்நிலையும் இருந்தது.

எந்த எச்சரிக்கையையும் செவிமடுக்காமல்,
தன் சொந்த உள்ளுணர்வையும் புறக்கணித்து,
குன்றின் மேலிருந்து தன் குதிரையைக் கீழே அழைத்து வந்தான்,
நீருக்காக அந்த நீரோடையை நோக்கி.

நீரோடையின் அருகே ஒரு குகை இருந்தது,
அதற்கு முன்னால் ஒரு நீர்க்கடவு (ஆற்றைக் கடக்கும் இடம்) இருந்தது.
ஏதோ ஒரு கந்தகச் சுடர் எரிவது போல,
அந்தக் குகையின் நுழைவாயில் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

அங்கே, அந்தச் செந்நிறப் புகைக்கு நடுவே,
பார்வையை மறைக்கும் வகையில்,
தொலைவிலிருந்து ஒரு குரல்
காட்டுக்குள் எதிரொலித்தது.

பின், பள்ளத்தாக்கின் ஊடாக,
திடீரென விழிப்புடன்,
குதிரை வீரன் நேராக முன்னேறினான்—
அழைக்கும் அந்தக் குரலை நோக்கி.

அங்கே அவன் கண்டான்—
தன் ஈட்டியை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டான்—
ஒரு டிராகனின் தலையை,
அதன் வால் மற்றும் செதில்களை.

தன் வாயிலிருந்து நெருப்புச் சுவாலையை உமிழ்ந்து,
அது ஒரு நடுக்கமான ஒளியை வீசியது;
தன் உடலைச் சுருட்டி,
அந்தப் பெண்ணைச் சுற்றி மூன்று முறை வளைத்துக்கொண்டது.

அந்தப் பாம்பின் உடல்,
சாட்டையடி போல,
தன் கழுத்தை அசைத்து,
அவளது தோளுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தது.

அந்த நிலத்தின் வழக்கப்படி,
ஒரு அழகான சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட பெண்,
காட்டில் இருந்த அந்த அரக்கனுக்கு
இரையாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தாள்.

614


அப்பகுதி மக்கள்,
தங்கள் குடிசைகளைக் காத்துக்கொள்ள,
இந்த பாம்பிற்கு
பெரியதொரு விலையைக் கொடுத்து வந்தனர்.

பாம்பு அவளது கையைச் சுற்றி,
கழுத்தையும் வளைத்து இறுக்கியது;
இந்தக் கொடுமையான சித்திரவதையைத் தன் உரிமையாகக் கொண்டு,
அவளைப் பிடித்துக்கொண்டது.

குதிரை வீரன் விண்ணுலகை நோக்கி
வேண்டுகோள் விடுத்தான்,
பின் வரவிருக்கும் போருக்காகத்
தன் ஈட்டியை நேராக நீட்டினான்.

மூடிய இமைகள்.
உயரங்கள். மேகங்கள்.
நீர்நிலைகள். ஆறுகள்.
ஆண்டுகள் மற்றும் நூற்றாண்டுகள்.

போரில் வீழ்ந்ததால்,
தலைக்கவசம் சரிந்துபோன நிலையில் குதிரை வீரன்—
அவனது விசுவாசமான குதிரையோ,
தன் குளம்புகளால் அந்தப் பாம்பை மிதித்து நசுக்கியது.

குதிரையும் டிராகனின் உடலும்
மணல் பரப்பில் அருகருகே கிடக்கின்றன.
குதிரை வீரன் உணர்வின்றி கிடக்கிறான்,
அந்தப் பெண்ணோ, ஒருவித மயக்கத்தில் உறைந்து போயிருக்கிறாள்.

நண்பகல் வானம் பிரகாசமாக இருக்கிறது.
நீல நிறம் மென்மையாகவும் நுணுக்கமாகவும் உள்ளது.
யார் அவள்? ஒரு இளவரசியா?
பூமியின் மகளா? அரச குலப் பெண்ணா? சில வேளைகளில், அளவற்ற மகிழ்ச்சியால்,
கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது;
வேறு சில வேளைகளில், ஆன்மா
தூக்கத்திற்கும் மறதிக்கும் அடிபணிகிறது. 

615


சில வேளைகளில், உடல் நலம் மீண்டு வருகிறது; மற்ற தருணங்களில், இரத்த இழப்பாலும்
முழுமையான உடல்வலிமை சிதைந்ததாலும்
அங்கங்கள் அசைவற்றுக் கிடக்கின்றன. 

இருப்பினும், அவர்களின் இதயங்கள் துடித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. 
அவள் ஒருமுறை, அவன் ஒருமுறை—
ஒவ்வொருவரும் தங்களை எழுப்ப முயல்கிறார்கள்,
ஆனால் மீண்டும் உறக்கத்திலேயே மூழ்கிவிடுகிறார்கள். 

இமைகள் இறுக்கமாக மூடியிருக்கின்றன. 
உயரங்கள். மேகங்கள். 
நீர்ப்பரப்புகள். நீரோடைகளைக் கடக்கும் இடங்கள். ஆறுகள். 
ஆண்டுகள் மற்றும் நூற்றாண்டுகள். 

14

ஆகஸ்ட்

தனது வாக்குறுதியை நிறைவேற்றும் விதமாக, சூரியன்
இன்று அதிகாலையிலேயே உள்ளே நுழைந்தது—
திரையிலிருந்து திவான் வரை நீண்டு,
குங்கும நிறக் கீற்றாகப் படர்ந்திருந்தது. 

அது அருகிலிருந்த காடுகளையும்,
கிராமத்து வீடுகளையும், என் படுக்கையையும்,
ஈரமான என் தலையணையையும், புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால்
சுவரின் ஓரத்தையும் ஒருவிதமான கதகதப்பான, செம்மண் நிற ஒளியால் நனைத்தது. 

என் தலையணை ஏன்
சிறிது ஈரமாக இருந்தது என்று எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது:
நீங்கள் காட்டின் வழியே நடந்து வருவதாகவும்,
ஒவ்வொருவராக என்னைப் பிரிய வந்து கொண்டிருப்பதாகவும் நான் கனவு கண்டேன். 

நீங்கள் ஒரு குழுவாக வந்தீர்கள்—சிலர் தனியாக, சிலர் ஜோடியாக—
அப்போது திடீரென்று யாரோ ஒருவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது,
பழைய நாட்காட்டியின்படி இன்றுதான்
'இறைவனின் உருமாற்றத் திருநாள்' (Transfiguration of the Lord) என்று.

616


இந்த நாளில், தபோர் மலையிலிருந்து—சுடர் இல்லாத, ஆனால் பேரொளி வீசும்—
ஒரு ஒளி இறங்கி வருவதாகக் கூறப்படுகிறது;
இலையுதிர் காலம், ஒரு தெய்வீக அடையாளத்தைப் போலத் தெளிவாக,
அனைவரின் பார்வையும் தன் பக்கம் ஈர்க்கிறது.

நீங்கள் அடர்த்தி குறைந்த, மெலிந்த,
வெற்றுக்கிளைகளுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த ஆல்டர் (alder) மரக்காட்டின் வழியே கடந்து,
செந்நிறம் கொண்ட ஒரு கல்லறைத் தோட்டக் காட்டை அடைந்தீர்கள்;
அது ஏதோ ஒரு நேர்த்தியான, சுவையூட்டப்பட்ட கேக் (gingerbread) போல ஜொலித்தது.

அமைதி தவழும் மர உச்சிகளுடன்! வானம் கம்பீரமாகவும், புனிதமாகவும் விரிந்திருந்தது,
தொலைதூரத்திலிருந்து
சேவல்களின் நீண்ட கூவல் எதிரொலித்தது.

காட்டுக்குள், அரசு நியமித்த நில அளவையாளரைப் போல,
மரணதேவன் கல்லறைத் தோட்டத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டு,
உயிரற்ற என் முகத்தை உற்று நோக்கினான்;
என் உடலமைப்பிற்கு ஏற்ற குழியைத் தோண்டத் தயாராக இருந்தான்.

அருகிலேயே, ஒரு அமைதியான குரல்—
அனைவருக்கும் உணரக்கூடிய வகையில், ஒரு உண்மையான இருப்பாக— ஒலித்தது. அது கடந்த காலத்திலிருந்து ஒலித்த எனது சொந்தத் தீர்க்கதரிசனக் குரல்,
சிதைவுறாமல் எதிரொலித்தது:

"விடைபெறுகிறேன், உருமாற்றத் திருநாளின் நீல நிறமே,
இரண்டாம் மீட்பரின் பெருவிழாவின் பொன்னிறமே!
இந்த விதியின் தருணத்தின் கசப்பை,
பெண்மையின் ஒரு மென்மையான வருதலால் தணித்திடு.

விடைபெறுகிறேன், இருண்ட, நிலையற்ற காலங்களே.
பிரிவோம்—அவமானத்தின் பாதாளத்தை நோக்கி
சவாலை வீசும் பெண்ணே!
உன் போர் நிகழும் களமாக நான் இருக்கிறேன்.

விடைபெறுகிறேன், விரிந்த சிறகின் பரந்த வீச்சே,
பறக்கத் துடிக்கும் பிடிவாதமான, சுதந்திரமான வேட்கையே,
சொற்களில் வெளிப்பட்ட உலகத்தின் பிம்பமே,
மற்றும் படைப்பின் அனைத்து அற்புதங்களே!" 

617


15

கு ளி ர்   கா ல   இ ர வு

பூமியின் எல்லாத் திசைகளிலும்,
பனி சுழன்று கொண்டிருந்தது. 
மேசையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,
ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

கோடைகால வெப்பத்தில் சிறு பூச்சிகள்
சுடரை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவது போல,
வெளியே முற்றத்திலிருந்து பனித்துகள்கள்
ஜன்னல் சட்டத்தின் அருகே திரண்டன. 

பனிப்புயல் ஜன்னல் கண்ணாடியில்
வட்டங்களையும் அம்புகளையும் வரைந்தது. 
மேசையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,
ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது. 

கீழிருந்து வீசிய ஒளியால்,
கூரையின் மீது நிழல்கள் விழுந்தன—
பின்னிப் பிணைந்த கைகள், பின்னிப் பிணைந்த கால்கள்,
விதிகளின் பிணைப்பு. 

சிறிய காலணிகள் இரண்டு
தரையில் சத்தத்துடன் விழுந்தன. மெழுகுவர்த்தியிலிருந்து மெழுகு, கண்ணீரைப் போல,
அவளது உடையின் மீது சொட்டியது. 

எல்லாம் பனிமூட்டத்தில் மறைந்து போயின—
வெண்மையாய், பனி படர்ந்ததாய். 
மேசையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.
...
மெழுகுவர்த்தி ஒன்று எரிந்துகொண்டிருந்தது. 

மூலையிலிருந்து காற்று வீசியது,
அப்போது, ​​சோதனையின் வெப்பம்
ஒரு தேவதையைப் போல, சிலுவை வடிவில்
இரு சிறகுகளை விரித்தது.

618


பிப்ரவரி மாதம் முழுவதும் பனி சுழன்று வீசியது,
அடிக்கடி
மேசையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்துகொண்டிருந்தது—
ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்துகொண்டிருந்தது. 

16

பிரிவு

ஒரு மனிதன் வாசற்படியில் நிற்கிறான்,
தன் சொந்த வீட்டை அவனால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. 
அவளது வெளியேற்றம் ஒரு தப்பிச் செல்லுதலைப் போல இருந்தது; 
எங்கும் சிதைவுகளின் அடையாளங்கள். 

அறை முழுவதும் குழப்பம் நிலவுகிறது. 
சேதத்தின் அளவை அவனால் கணிக்க முடியவில்லை—
கண்ணீராலும்,
திடீரெனத் தாக்கிய கடுமையான தலைவலியாலும் அவன் பார்வை மங்கியிருக்கிறது. 

காலை முதலே காதுகளில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான ஒலி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. 
அவன் பழைய நினைவுகளில் இருக்கிறானா, அல்லது கனவு காண்கிறானா? 
கடலைப் பற்றிய எண்ணம் மட்டும் ஏன்
மீண்டும் மீண்டும் அவன் மனதிற்குள் ஊடுருவுகிறது? 

ஜன்னல் கண்ணாடியின் மீது படிந்திருக்கும் பனிப்படலத்திற்குப் பின்னால்
இறைவனின் ஒளி மறைந்திருக்கையில்,
அவனது ஏக்கத்தில் இருக்கும் நம்பிக்கையின்மை,
கடல் போன்ற ஒரு பரந்த பாலைவனமாக மாறுகிறது. 

அவளது ஒவ்வொரு அங்கமும் அவனுக்கு அவ்வளவு பிரியமானவை—
கடற்கரை ஓரத்தை கடல் நேசிப்பது போல—
அலைகள் வந்து மோதுகிற அந்த முழு நீளக் கடற்கரையைப் போல. 

புயலுக்குப் பிந்தைய கொந்தளிப்பான நீர்
நாணல்களை மூழ்கடிப்பது போல,
அவளது உருவமும் அங்கங்களும்
அவனது ஆன்மாவின் ஆழத்திற்குள் மூழ்கிவிட்டன. 

619


துயரங்கள் நிறைந்த ஆண்டுகளில்,
கற்பனை செய்ய முடியாத வாழ்வின் தருணங்களில்,
விதியின் அலை அவளை ஆழத்திலிருந்து மேலே கொண்டு வந்து,
அவனது திசையை நோக்கித் தள்ளியது. 

எண்ணற்ற தடைகளைத் தாண்டி,
அனைத்து ஆபத்துகளிலிருந்தும் தப்பித்து,
அந்த அலை அவளைச் சுமந்து வந்து—தொடர்ந்து பயணித்து—
அவனருகிலேயே கொண்டு சேர்த்தது. ஆனால் இப்போது, ​​அவளது வெளியேற்றம்—
ஒருவேளை கட்டாயத்தினால் நிகழ்ந்திருக்கலாம்—
இந்தப்பிரிவு அவர்கள் இருவரையும் அழித்துவிடும்,
துயரம் அவர்களின் எலும்புகளை அரித்துத் தின்னும். 

அவன் சுற்றிலும் பார்க்கிறான்:
அவள் கிளம்பிச் சென்ற அந்தத் தருணத்தில்,
எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறாள்,
அலமாரியின் இழுப்பறைகளை எல்லாம் கலைத்துப் போட்டுவிட்டுச் சென்றிருக்கிறாள். 

அவர் அங்குமிங்கும் அலைந்து திரிகிறார்; இரவு வரும் வேளையில்,
சிதறிக்கிடக்கும் துணித் துண்டுகளையும்
தையல் மாதிரி ஒன்றையும்
மீண்டும் இழுப்பறைக்குள் அடுக்கி வைக்கிறார்.

தையல் வேலையின் மீது குனிந்தபடி—
ஊசி இன்னும் துணியிலேயே இருக்க—
திடீரென்று அவர் அவளை, முழுமையாகக் காண்கிறார்;
மறைவாக நின்று கண்ணீர் வடிக்கிறார். 

17

சந்திப்பு

பனி கொட்டி சாலைகளை மூடிவிடும்,
சரிவான கூரைகளின் மீது குவியலாகப் படிந்துவிடும்.
நான் நடைப்பயிற்சிக்காக வெளியே வருகிறேன்—
அங்கே, கதவுக்கு வெளியிலேயே நீ நிற்கிறாய்.

620


தனியாக, இலையுதிர் கால மேலங்கியுடன்,
தலைக்கவசம் இன்றி, காலணிகள் இன்றி,
உன் பதற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தப் போராடியபடி,
பெய்து கொண்டிருக்கும் ஈரமான பனியை நீ மென்று கொண்டிருக்கிறாய்.

மரங்களும் வேலிகளும்
தொலைவில், மூடுபனிக்குள் மறைந்து போகின்றன.
பனிப்பொழிவுக்கு நடுவே, தனியாக,
நீ அந்த மூலையில் நிற்கிறாய்.

உன் தலைக்கவசத்திலிருந்து நீர் வழிந்து,
கைகளின் வழியே மணிக்கட்டு வரை ஓடுகிறது;
பனித்துளிகள், பனிமுத்துக்களைப் போல,
உன் தலைமுடியில் மின்னுகின்றன.

பொன்னிறமான ஒரு முடிச்சுருள்
எல்லாவற்றையும் ஒளிரச் செய்கிறது: உன் முகம்,
உன் தலைக்கவசம், உன் உருவம்,
மற்றும் நீ அணிந்திருக்கும் அந்தச் சிறிய மேலங்கி.

உன் இமைகளின் மீதுள்ள பனி ஈரமாக இருக்கிறது,
உன் கண்களில் ஆழ்ந்த துயரம் தெரிகிறது;
உன் முழு உருவமும் ஏதோ
ஒரே துண்டால் செதுக்கப்பட்டது போலத் தோன்றுகிறது.

ஏதோ ஒரு இரும்பு முனை,
கருமை நிற மையால் நனைக்கப்பட்டு,
என் இதயத்தின் மையப்பகுதியில்
ஆழமான, கூர்மையான கீறலை ஏற்படுத்தியது போல! அவனுள் அந்த முகத்தின் பணிவான தோற்றம்
என்றென்றும் பதிந்து விடுகிறது.
எனவே, இந்த உலகம் எவ்வளவு கொடூரமானது என்பது
இப்போது ஒரு பொருட்டே அல்ல.

அதனால் தான், இந்த இரவு—
பனி கொட்டும் இந்த முழு இரவும்—இரட்டிப்பாகத் தோன்றுகிறது;
நமக்கிடையே ஒரு கோடு கிழித்து,
எங்களை யாராலும் பிரிக்க முடியாது. 621

ஆனால் நாம் யார், எங்கிருந்து வந்தோம்?
இத்தனை ஆண்டுகளில்,
வெறும் வீண் பேச்சுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்க,
நாமோ இந்த உலகில் இல்லாமலே போய்விட்டோம்! 

18

கிறிஸ்துமஸ் நட்சத்திரம்

அது குளிர்காலம். 
புல்வெளியிலிருந்து காற்று வீசியது. 
மலைச் சரிவில் இருந்த குகைக்குள்,
அந்தக் குழந்தை குளிரால் நடுங்கியது. 

காளைகளின் மூச்சுக்காற்று குழந்தைக்கு வெப்பமளித்தது. 
கால்நடைகள்
அந்தக் குகைக்குள் நின்றுகொண்டிருக்க,
தொழுவத்தின் மேலே ஒரு கதகதப்பான மூடுபனி படர்ந்திருந்தது. 

தங்கள் கனமான ஆட்டுத்தோல் அங்கிகளில் படிந்திருந்த
வைக்கோல் தூசியையும் தானிய மணிகளையும் உதறிவிட்டு,
மேய்ப்பர்கள் பாறையின் விளிம்பிலிருந்து
பாதி உறக்கத்துடன் நள்ளிரவுத் தொலைவை உற்று நோக்கினர். 

அங்கே பனி போர்த்திய வயல்வெளியும் ஒரு சுடுகாடும் இருந்தன—
வேலிகள், கல்லறைக் கற்கள்,
பனிக்குவியலில் புதைந்திருந்த வண்டியின் அச்சுக்கட்டை,
மற்றும் சுடுகாட்டுக்கு மேலே நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானம். 

அப்போதுதான் கண்ணுக்குத் தெரிந்த அந்த நட்சத்திரம்—
காவலாளியின் ஜன்னலில் தெரியும் மங்கலான ஒளியை விடவும்
மிகவும் எளிமையாக—
பெத்லகேமுக்குச் செல்லும் வழியைக் காட்டிக்கொண்டு மின்னியது. 

அது ஒரு வைக்கோல் போர் எரிவது போல,
வானத்திலிருந்தும் இறைவனிடமிருந்தும் தனித்து ஜொலித்தது—
ஏதோ ஒரு தீ விபத்தின் ஒளியைப் போல,
எரியும் பண்ணை வீட்டைப் போல, அல்லது களம் ஒன்றில் பற்றி எரியும் நெருப்பைப் போல!

622

அது ஒரு வைக்கோல் போர் எரிவது போல
இந்த அண்டம் முழுவதிலும் எழுந்து நின்றது—
இந்த புதிய நட்சத்திரத்தால் அமைதியிழந்து தவித்தது அந்த அண்டம். அதன் மேலே ஒரு ஒளி படர்ந்து சிவக்க,
அது ஏதோ ஒரு பொருளை உணர்த்தியது;
மூன்று நட்சத்திர ஆய்வாளர்கள்
முன்னெப்போதும் கண்டிராத அந்த நெருப்பின் அழைப்பை நோக்கி விரைந்தனர்.

அவர்களுக்குப் பின்னால், ஒட்டகங்களின் மீது பரிசுகள் சுமத்தப்பட்டிருந்தன;
கழுதை பூட்டிய வண்டிகள்—ஒன்று மற்றொன்றை விடச் சிறியது—
மலைப்பாதையில் மெல்ல மெல்லக் கீழே இறங்கின. இன்னும் வரவிருக்கும் ஒரு காலத்தின் விசித்திரமான தரிசனத்தைப் போல,
அதன்பின் வரவிருந்த அனைத்தும் தொலைவில் எழுந்து நின்றன:
பல நூற்றாண்டுகளின் சிந்தனைகள், கனவுகள், உலகங்கள் அனைத்தும்,
கலைக்கூடங்களும் அருங்காட்சியகங்களும் நிறைந்த எதிர்காலம் முழுவதுமாக,
தேவதைகளின் குறும்புத்தனங்கள், மந்திரவாதிகளின் செயல்கள்,
உலகெங்கிலும் உள்ள கிறிஸ்துமஸ் மரங்கள், குழந்தைகளின் கனவுகள் என அனைத்தும்.

ஒளிவீசும் மெழுகுவர்த்திகளின் நடுக்கம், மலர்மாலைகள்,
மற்றும் அந்தப் பேரழகு அனைத்தும்.
...வண்ணமயமான அலங்காரத் தோரணங்கள்...
...புல்வெளிப் பகுதியிலிருந்து வீசிய காற்று, முன்னைவிடக் கடுமையாகவும் கொடூரமாகவும் மாறியது...
...அனைத்து ஆப்பிள்களும், அந்தப் பொன்னிறக் கோளங்கள் அனைத்தும்.

ஆல்டர் மரங்களின் உச்சிப்பகுதிகள் குளத்தின் ஒரு பகுதியை மறைத்திருந்தன,
இருப்பினும், ஒரு பகுதி இங்கிருந்து தெளிவாகத் தெரிந்தது—
காகங்களின் கூடுகளுக்கு இடையேயும், மரங்களின் கிளைகளுக்கு ஊடாகவும் அது புலப்பட்டது.
ஆய்ப்பர்கள், ஆற்றங்கரையின் மேட்டுப் பாதையில்
கழுதைகளும் ஒட்டகங்களும் நகர்ந்து செல்வதைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது.
"மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து நாமும் சென்று, அந்த அற்புதத்தின் முன் தலைவணங்குவோம்,"
என்று கூறி, அவர்கள் தங்கள் ஆட்டுத்தோல் அங்கிகளை இறுக்கப் போர்த்திக்கொண்டனர்.

பனியில் கால்களை நகர்த்திச் சென்றபோது ஒருவித கதகதப்பு உருவானது.
ஒளிவீசும் ஒரு திறந்த வெளியில், மைக்கா தகடுகளைப் போல,
வெற்றுப் பாதச் சுவடுகள் ஒரு சிறிய குடிசையை நோக்கிச் சென்றன;
அந்தச் சுவடுகளைக் கண்டதும்—மெழுகுவர்த்தித் துண்டின் அலைபாயும் சுடரைக் கண்டது போல—
நட்சத்திர ஒளியின் கீழ் ஆட்டுக்குட்டிகளைக் காக்கும் நாய்கள் உறுமின. 

623

பனி படர்ந்த அந்த இரவு, ஏதோ ஒரு விசித்திரக் கதையைப் போல இருந்தது,
மேலும், பெருங்காற்றால் குவிக்கப்பட்ட பனிக்குவியலுக்குப் பின்னாலிருந்து,
யாரோ ஒருவர் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அவர்களுடன் இணைந்து கொண்டார். 
நாய்கள் தயக்கத்துடன் பின்னோக்கிப் பார்த்தபடி நடந்து சென்றன,
ஏதோ ஆபத்து வரப்போவதை உணர்ந்தவை போல, ஆய்ப்பர் சிறுவனுக்கு அருகில் நெருங்கிச் சென்றன. 

அதே பாதையில், அதே நிலப்பரப்பின் ஊடாக,
சில தேவதைகள் நடந்து சென்றன, மக்கள் கூட்டத்திற்குள் மறைந்திருந்தன. 
அவர்களுக்கு உடல் இல்லாததால் அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை,
இருப்பினும், அவர்கள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு தடம் பதித்தது. 

ஒரு கல்லின் அருகே மக்கள் கூட்டம் கூடியிருந்தது. 
விடியற்காலை பிறந்து கொண்டிருந்தது. தேவதாரு மரங்களின் தண்டுப்பகுதிகள் மெல்லத் தெரிந்தன. 
"நீங்கள் யார்?" என்று மேரி கேட்டார். 
"நாங்கள் ஆய்ப்பர்களின் ஒரு குழு, விண்ணுலகிலிருந்து வந்த தூதுவர்கள்;
உங்களுக்குப் புகழாரம் சூட்டவே நாங்கள் வந்திருக்கிறோம்." 
"எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் வேண்டாம். நுழைவாயிலுக்கு அருகில் காத்திருங்கள்." விடியலுக்கு முந்தைய சாம்பல் நிற மூடுபனிக்கு நடுவே,
ஆடு மேய்ப்பவர்களும் ஆய்ப்பர்களும் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தனர்,
நடந்து வந்தவர்கள் குதிரை மீதிருந்தவர்களுடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்,
ஒட்டகங்கள் தண்ணீர் தொட்டியின் அருகே கத்திக் கொண்டிருந்தன,
கழுதைகள் காலால் உதைத்தன. 

பொழுது புலர்ந்துகொண்டிருந்தது. விடியல், சாம்பல் துகள்களைப் போல,
வானத்திலிருந்து கடைசி விண்மீன்களைத் துடைத்து நீக்கியது. 
எண்ணற்ற, பலதரப்பட்ட மக்கள் கூட்டத்திலிருந்து,
மரியாள் அந்தப் பாறையில் செதுக்கப்பட்ட இடத்திற்குள் ஞானிகளை (Magi) மட்டுமே அனுமதித்தாள். 

அவர் ஒரு ஓக் மரத் தொழுவத்தில், பேரொளியுடன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்—
மரப் பொந்தில் தங்கியிருக்கும் நிலவொளிக்கீற்றைப் போல. 
ஆட்டுத்தோல் போர்வைகளுக்குப் பதிலாக,
கழுதையின் இதழ்களும் காளையின் மூச்சுக்காற்றும் அவருக்கு வெப்பமளித்தன. 

அவர்கள் இருளில், ஒரு தொழுவத்தின் மங்கலான சூழலில் நின்றுகொண்டு,
சரியான சொற்களைத் தேடித் தடுமாறியபடி கிசுகிசுத்தனர். 
திடீரென்று, இருளில்—தொழுவத்திற்குச் சற்று இடதுபுறம்—
யாரோ ஒரு கையை நீட்டி ஒரு ஞானியை விலக்கினர்;
அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்: வாசலில், பிறப்பின் விண்மீன் (Star of the Nativity)
ஒரு விருந்தினரைப் போல கன்னி மரியாளையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தது.

624


19

வி டி ய ல்

என் விதியின் அனைத்துமாக நீ இருந்தாய்.
பிறகு போரும் அழிவும் வந்தன—
நீண்ட, நீண்ட காலத்திற்கு,
உன்னிடமிருந்து எந்தச் சொல்லும் இல்லை, எந்த அறிகுறியும் இல்லை.

பின், பல பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு,
உன் குரல் மீண்டும் என்னுள் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.
இரவு முழுவதும் உன் உயிலைப் (testament) படித்தேன்,
அது ஒரு மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தது போல இருந்தது.

மக்களுக்கு மத்தியில், அந்த மக்கள் கூட்டத்தில்,
அவர்களின் காலை நேர பரபரப்பில் இருக்க விரும்புகிறேன்.
எல்லாவற்றையும் சுக்குநூறாக உடைத்து,
அனைவரையும் மண்டியிட வைக்கத் துடிக்கிறேன்.

எனவே, நான் படிக்கட்டுகளில் வேகமாக இறங்குகிறேன்,
ஏதோ முதன்முறையாக இந்த பனி மூடிய வீதிகளிலும்,
வெறிச்சோடிய நடைபாதைகளிலும் காலடி எடுத்து வைப்பது போல. எங்கும் மக்கள் விழித்தெழுகிறார்கள்—ஒளி, ஒருவித இதமான உணர்வு—
தேநீர் அருந்துகிறார்கள், தங்கள் டிராம் வண்டிகளைப் பிடிக்க அவசரமாகச் செல்கிறார்கள்.
சில நிமிடங்களுக்குள்ளேயே,
நகரத்தின் தோற்றமே அடையாளம் காண முடியாதபடி மாறிவிடுகிறது.

நுழைவு வாயில்களில், பனிப்புயல் ஒன்று
அடர்த்தியாக விழுந்துகொண்டிருக்கும் பனித்துகள்களைக் கொண்டு ஒரு வலையைப் பின்னுகிறது. குறித்த நேரத்தில் சென்றடைய வேண்டும் என்பதற்காக,
அனைவரும் அவசரமாகப் புறப்படுகிறார்கள்; உணவைக்கூட முழுமையாக உண்ணாமல் விட்டுச் செல்கிறார்கள்.

அவர்கள் உணரும் அனைத்தையும் நானும் உணர்கிறேன்,
அவர்களின் உடலுக்குள்ளேயே நான் புகுந்துவிட்டது போல;
பனி உருகி மறைவது போல நானும் கரைந்து போகிறேன்,
காலை வேளையைப் போலவே, என் புருவங்களைச் சுருக்கிக் கொள்கிறேன்.

625


பெயரற்ற மனிதர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள்,
மரங்கள், குழந்தைகள், இல்லத்திலேயே தங்கியிருப்பவர்கள் என அனைவரும் என்னுடன் உள்ளனர். 
அவர்கள் அனைவராலும் நான் வெல்லப்படுகிறேன்,
அதில் தான் எனது ஒரே வெற்றியும் அடங்கியிருக்கிறது. 

20

ஒரு அதிசயம்

அவர் பெத்தானியாவிலிருந்து எருசலேமை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார்,
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய துயரமான முன்னுணர்வுகள் அவரை முன்கூட்டியே வாட்டின. 

மலைச்சரிவில் இருந்த முட்செடிகள் கருகிக் கிடந்தன,
அருகிலிருந்த குடிசையிலிருந்து புகை எழவில்லை,
காற்று அனலாக வீசியது, நாணல்கள் அசையாமல் நின்றன,
சாக்கடலின் (Dead Sea) அமைதி சற்றும் குலையாமல் இருந்தது. 

கடலின் கசப்புக்கு இணையான கசப்புடன்,
சிறிய மேகக் கூட்டமொன்று உடன் வர,
தூசி படிந்த பாதையில் அவர் நடந்து சென்றார்—
தம் சீடர்களைச் சந்திக்க நகரத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார். 

அவர் தனது சொந்தச் சிந்தனைகளில் எவ்வளவு ஆழமாக மூழ்கியிருந்தார் என்றால்,
பாழடைந்த அந்த நிலப்பரப்பு கூட 'வோர்ம்வுட்' (wormwood) எனும் கசப்பான செடியின் வாசனையால் நிறைந்திருந்தது. 
எல்லாம் அமைதியடைந்தன. அந்தச் சூழலின் நடுவே அவர் மட்டும் தனியாக நின்றார்,
சுற்றியிருந்த நிலப்பரப்போ உணர்வற்ற நிலையில் கிடந்தது. 
எல்லாம் ஒன்றோடொன்று கலந்து மங்கின: சுட்டெரிக்கும் வெப்பமும், அந்தப் பாழ்நிலமும்,
பல்லிகளும், நீரூற்றுகளும், ஓடைகளும். அருகில் ஒரு அத்தி மரம் நின்றிருந்தது,
அதில் கனிகள் ஏதுமில்லை—கிளைகளும் இலைகளும் மட்டுமே இருந்தன. 
அவர் அந்த மரத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார்: "உன்னால் என்ன பயன்?
உறைந்துபோன, தேக்கமடைந்த உன்னிடமிருந்து நான் என்ன மகிழ்ச்சியைப் பெற முடியும்?

எனக்கு பசியும் தாகமும் எடுக்கிறது, ஆனால் நீயோ மலட்டுத் தாவரமாக இருக்கிறாய்;
உன்னைச் சந்திப்பது குளிர்ந்த பாறையை விடவும் மோசமானது.
எவ்வளவு வெறுக்கத்தக்கவள் நீ, எவ்வளவு பயனற்றவள்!
காலத்தின் முடிவு வரை, அப்படியே இரு." 626


அந்த மரத்தின் வழியே கண்டனத்தின் நடுக்கம் ஒன்று அலைபாய்ந்தது—
மின்னல் கடத்தியின் வழியே மின்னல் கீற்று பாய்ந்து செல்வது போல—
அந்த அத்தி மரம் எரிந்து சாம்பலானது.

அந்தத் தருணத்தில், ஏதேனும் ஒரு சிறு சுதந்திரம் இருந்திருக்குமானால்—
அதன் இலைகளுக்கோ, கிளைகளுக்கோ, வேர்களுக்கோ அல்லது அதன் தண்டுக்கோ—
அவை குறுக்கிட்டிருக்கக்கூடும்.
...இயற்கையின் விதிகள்.
ஆனால், அதிசயம் என்பது அதிசயம்; அதிசயம் என்பதே கடவுள்.
நாம் குழப்பத்திலும் சீரற்ற சூழலிலும் சிக்கியிருக்கும்போது, ​​
அது ஒரு நொடியில் நம்மை வந்தடைகிறது—நாம் எதிர்பாராத தருணத்தில். 

21

பூமி

வசந்த காலம் மாஸ்கோவின் மாளிகைகளுக்குள் பாய்ந்து நுழைகிறது,
அவற்றை அதிரச் செய்கிறது. 
அலமாரிக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு அந்துப்பூச்சி சிறகடித்து வெளியே வந்து,
கோடைகாலத் தொப்பிகளின் மீது ஊர்ந்து செல்கிறது;
அதே சமயம், உரோம அங்கிகள் பெட்டிகளுக்குள் பத்திரப்படுத்தப்படுகின்றன. 

மரத்தாலான இடைத்தளங்களில்
பூந்தொட்டிகள் வரிசையாக நிற்கின்றன;
அவற்றில் ஸ்டாக் (stock) மற்றும் வால்பிளவர் (wallflower) மலர்கள் பூத்துக் குலுங்குகின்றன.
அறைகள் சுதந்திர உணர்வால் சுவாசிக்கின்றன,
மாடிகள் தூசியின் வாசனையைச் சுமந்து நிற்கின்றன. 

தெருவோ, மங்கலான ஜன்னல் கண்ணாடிகளுடன்
நெருக்கமான உறவு கொண்டதைப் போல,
ஆற்றங்கரையில் வெண்மையான இரவையும் அந்தி சாயும் வேளையையும்
சந்திக்கிறது. 

வீட்டின் தாழ்வாரத்தில் நின்றால்,
வெளியே என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கேட்க முடிகிறது—
ஏப்ரல் மாதம், ஏதோ ஒரு தற்செயலான உரையாடலில்,
உருகி வழியும் பனிநீரிடம் என்ன பேசுகிறது என்பது கேட்கிறது. 
அதற்குத் தெரியும் ஆயிரம் கதைகள்

627


மனிதத் துயரங்கள் குறித்த கதைகள்;
விடியற்காலைகள் வேலிகளின் ஓரத்தில் மெல்லக் குளிர்ந்து தங்கி,
இந்த நீண்ட, நீடித்த நிகழ்வை மேலும் நீட்டிக்கச் செய்கின்றன. 

நெருப்பும் அச்சமும் கலந்த அதே உணர்வு,
வெளியிலும் வீட்டிற்குள் இருக்கும் இதமான சூழலிலும் நிலவுகிறது;
சுற்றி இருக்கும் காற்று கூட, வழக்கத்திற்கு மாறாக ஏதோ ஒரு மாற்றத்தைச் சுமந்து நிற்கிறது. 
எங்கும் அதே மெல்லிய வில்லோ மரக் கிளைகள்,
அதே வீங்கி விரியும் வெண் மொட்டுகள்—
ஜன்னல் ஓரங்களிலும் சந்திப்புகளிலும்,
தெருக்களிலும் பணிமனைகளிலும் என எங்கும் அவை காணப்படுகின்றன. 

ஏன் தொலைதூர நிலப்பரப்பு மூடுபனியில் கண்ணீர் வடிக்கிறது?
ஏன் மண்ணின் மணம் இவ்வளவு கசப்பாக இருக்கிறது? 
இருப்பினும், இதுவே என் பணி:
பரந்து விரிந்த தொலைதூர நிலங்கள் தனிமையில் வாடாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வது;
நகரத்தின் எல்லைக்கு அப்பால்,
பூமி தனித்து ஏங்கித் தவிக்காமல் இருக்கச் செய்வது. வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்தில்,
என் நண்பர்கள் என்னைச் சூழ்கிறார்கள்,
எங்கள் மாலைப் பொழுதுகள் விடைபெறும் தருணங்களாக மாறுகின்றன,
எங்கள் விருந்துகள்—இறுதி உயில்களாகின்றன;
இதன் மூலம், துன்பத்தின் ஒரு மறைந்த நரம்பு,
இருத்தலின் குளிரை வெப்பமடையச் செய்யக்கூடும். 

22

இருண்ட நாட்கள்

அந்த இறுதி வாரத்தில்,
அவர் எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, ​​
'ஓசன்னா' முழக்கங்கள் அவரை வரவேற்க எதிரொலித்தன,
மக்கள் கிளைகளை ஏந்தியபடி அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினர்.

628


ஆனால் நாட்கள் மேலும் அச்சுறுத்தும் வகையிலும் கடுமையாகவும் மாறின;
அன்பினால் இதயங்களைத் தொட முடியவில்லை,
அவமதிப்பால் புருவங்கள் சுருங்கின—
இதோ, இறுதி அத்தியாயம், முடிவு வந்துவிட்டது. 

வானம் முற்றங்களின் மீது அழுத்தியது,
நம்பிக்கையற்ற நிலையின் கனமான பாரத்துடன். 
பரிசேயர்கள் ஆதாரங்களைத் தேடினர்,
அவருக்கு முன்னால் நரிகளைப் போல தந்திரமாகவும் சூழ்ச்சியுடனும் செயல்பட்டனர். 

ஆலயத்தின் இருண்ட சக்திகளால்,
சமூகத்தின் மிகக் கீழான மனிதர்களின் கைகளில் அவர் ஒப்படைக்கப்பட்டார்,
ஒரு காலத்தில் அவர் புகழப்பட்ட அதே தீவிரத்துடன்,
இப்போது அவர் சபிக்கப்பட்டார். 

அருகிலிருந்த இடத்தில் கூடியிருந்த கூட்டம்,
வாயில்கள் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தது,
முடிவைக் காணும் ஆவலில் ஒருவரை ஒருவர் முட்டிக்கொண்டு,
அங்குமிங்கும் நோக்கமின்றி அலைந்து கொண்டிருந்தது. 

அந்தப் பகுதியில் கிசுகிசுப்புகள் பரவின,
எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வதந்திகள் கிளம்பின. 
எகிப்திற்கான பயணம் மற்றும் அவரது குழந்தைப்பருவ நாட்கள்,
இப்போது ஒரு கனவைப் போல நினைவுக்கு வந்தன. 

வனாந்தரத்தில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான சரிவு—அந்த மலை விளிம்பு—
அங்கிருந்துதான் சாத்தான் ஒருமுறை அவரைச் சோதித்தான்,
உலகம் முழுவதையும் ஆளும் அதிகாரத்தை தருவதாகக் கூறி. 

கானா ஊர் திருமண விருந்து,
அந்த அற்புதத்தைக் கண்டு வியந்த விருந்தினர்கள்,
மற்றும் அந்த கடல்—அதன் மீது, மூடுபனிக்கு ஊடாக,
அவர் நிலத்தில் நடப்பது போல படகை நோக்கி நடந்து சென்ற காட்சி. ஒரு குடிசையில் ஏழைகளின் ஒன்றுகூடல்,
மெழுகுவர்த்தியுடன் நிலவறைக்குள் இறங்குதல்,
அங்கே, மீண்டும் உயிர் பெற்றவர் எழும்போது—
அச்சத்தால் அந்த மெழுகுவர்த்தி திடீரென அணைந்து போகிறது...

629


23

மக்தலேனா

I

இரவு கவிழ்ந்ததும், என் பேய் என்னருகே வந்துவிடுகிறது—
என் கடந்த காலத்திற்காக நான் கொடுக்கும் விலை இது. 
அறமற்ற வாழ்வின் நினைவுகள் வந்து,
என் இதயத்தை வற்றச் செய்கின்றன—
ஆண்களின் விருப்பங்களுக்கு அடிமையாக,
பைத்தியம் பிடித்தவளாய், ஏதோ ஒரு தீய சக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவளாய்,
தெருக்களையே என் புகலிடமாகக் கொண்டிருந்த காலம் அது. 

இன்னும் சில கணங்களே எஞ்சியுள்ளன,
அதன்பின் கல்லறை போன்ற அமைதி கவிழும். 
ஆனால், அந்தக் கணங்கள் கடந்து செல்லும் முன்பே,
வாழ்க்கையின் விளிம்பிற்கு வந்து நின்ற நிலையில்,
என் இருப்பை நான் உடைத்தெறிகிறேன்—
ஒரு அலபாஸ்டர் ஜாடியைப் போல—உங்களுக்கு முன்னால். 

ஓ, நான் இப்போது எங்கே இருந்திருப்பேன்,
என் போதகரே, என் மீட்பரே,
இரவுதோறும் என் மேசைக்கு அருகில்,
நித்தியம் எனக்காகக் காத்திருக்கவில்லை என்றால்—
என் தொழிலின் வலையில் சிக்கிய,
மற்றொரு விருந்தினரைப் போல அது காத்திருக்கவில்லை என்றால்? 

ஆனால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்: பாவம்,
மரணம், நரகம், கந்தக நெருப்பு—இவற்றிற்கு என்ன பொருள்,
எல்லோரும் காணும் முன்னிலையில்,
ஒரு மரத்தில் ஒட்டவைக்கப்பட்ட கிளையைப் போல,
நான் உங்களோடு ஒன்றிணைந்திருக்கும் இந்த எல்லையற்ற வேதனையில்? 

இயேசுவே, உங்கள் பாதங்களை என் முழங்கால்கள் மீது தாங்கி,
நான் ஒருவேளை கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்—
சிலுவை எனும் அந்த நான்கு திசை மரக்கட்டையை எப்படி அணைத்துக்கொள்வது என்று—
உணர்வுகளை மறந்து, உங்கள் திருவுடலோடு என்னை அழுத்திக்கொண்டு,
உங்களை அடக்கத்திற்குத் தயார்படுத்துகிறேன்.

630


24

மக்தலேனா

II

மனிதர்களின் பார்வையில்...
திருவிழா ஏற்பாடுகளுக்கு நடுவே,
கூட்டத்தின் ஆரவாரத்திலிருந்து விலகி,
ஒரு சிறிய வாளியிலுள்ள நீரைக் கொண்டு
உன் தூய பாதங்களைக் கழுவுகிறேன்.

உன் காலணிகளைத் தேடித் தடவுகிறேன், ஆனால் அவை கிடைக்கவில்லை.
கண்ணீரின் ஊடே எனக்கு எதுவும் புலப்படவில்லை;
கலைந்து விழுந்த என் கூந்தல் இழைகள்
என் கண்களை ஒரு திரையைப் போல மறைக்கின்றன.

உன் பாதங்களை என் ஆடையின் விளிம்பால் துடைத்து,
என் கண்ணீரால் அவற்றைக் கழுவுகிறேன். இயேசுவே—
என் கழுத்திலிருந்த மணிக்கோர்ப்பை எடுத்து,
உன் பாதங்களைச் சுற்றி அணிவிக்கிறேன்;
பின், என் கூந்தலுக்குள் அவற்றை ஒரு போர்வையைப் போலப் பொதிந்து கொள்கிறேன்.

எதிர்காலத்தை என்னால் மிகத் தெளிவாகக் காண முடிகிறது,
நீயே அதை அப்படியே நிறுத்தி வைத்தது போல!
இந்த நொடியில் என்னால் தீர்க்கதரிசனம் கூற முடியும்—
சிபில்களைப் (Sibyls) போன்ற தீர்க்கதரிசனப் பார்வை என்னிடம் உள்ளது.

நாளை, தேவாலயத்தின் திரை கிழிந்துவிடும்,
நாம் ஒரு ஓரத்தில் ஒதுங்கி நிற்போம்,
பூமி நம் காலடியில் அதிரும்—
ஒருவேளை என் மீதான இரக்கத்தினால் இருக்கலாம்.

காவலர்களின் வரிசைகள் கலைந்து மீண்டும் அமையும்,
குதிரை வீரர்கள் அங்கிருந்து நகரத் தொடங்குவார்கள்.
புயலில் சுழலும் காற்றைப் போல, சிலுவை
வானத்தை நோக்கி உயரே எழும்பும்.

சிலுவையின் அடியில் நான் தரையில் வீழ்ந்து கிடப்பேன்,
உறைந்து போய், உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு மௌனமாக இருப்பேன்.
ஏனெனில், நீ உன் கரங்களை மிக விரிவாக—
மிகவும் விரிவாக—நீட்டி, சிலுவையின் குறுக்கே பலரையும் தழுவிக்கொள்ளப் போகிறாய். 

631


இந்த உலகில் யாருக்கு இவ்வளவு பிரம்மாண்டம்,
இவ்வளவு வேதனை, இவ்வளவு அளப்பரிய ஆற்றல் இருக்க முடியும்? 
உண்மையிலேயே உலகில் இத்தனை ஆன்மாக்களும் உயிர்களும் உள்ளனவா? 
இத்தனை குடியிருப்புகளும், ஆறுகளும், சோலைகளும் உள்ளனவா? 

இருப்பினும், அத்தகைய மூன்று நாட்கள் கடந்து செல்லும்—
என்னை ஒரு பெரும் வெறுமைக்குள் தள்ளிவிடும்—
அந்த அச்சமூட்டும் இடைவெளியில்,
உயிர்த்தெழுதல் நிகழும் நேரத்திற்குள், நான் முழுமையாய் வளர்ந்திருப்பேன்.
@
=============================================
குளிர்கால இரவு (அது சுழன்று சுழன்று...)

அது பூமி முழுவதும் சுழன்று சுழன்று வீசியது,

தொலைதூர எல்லைகள் வரை பரவியது.

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

கோடைக்கால வெப்பத்தில் சிறு பூச்சிகள்

சுடரை நோக்கிப் பறந்து வருவது போல,

முற்றத்திலிருந்து பனித்துகள்கள் திரண்டு வந்து

ஜன்னல் சட்டத்தை மொய்த்தன.

பனிப்புயல் ஜன்னல் கண்ணாடியில்

வட்டங்களையும் அம்புகளையும் வரைந்தது.

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

ஒளியில் குளித்திருந்த கூரையின் மீது,

நிழல்கள் பரவிக்கிடந்தன:

பிணைந்த கைகள், பிணைந்த கால்கள்,

பிணைந்த விதியின் கோடுகள்.

திடீரென ஒரு சத்தத்துடன்

இரண்டு சிறிய காலணிகள் தரையில் விழுந்தன.

விளக்கிலிருந்து உருகிய மெழுகு கண்ணீரைப் போல

உடையின் மீது சொட்டியது.

வெண்மையான பனிமூட்டத்தில்

எல்லாம் மறைந்து போயின.

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.

இருண்ட மூலையிலிருந்து ஒரு காற்று வீசியது,

அப்போது விருப்பத்தின் வெப்பம்

ஒரு தேவதையைப் போல, சிலுவை வடிவில்

இரண்டு இறக்கைகளை உயர்த்தியது.

பிப்ரவரி மாதம் முழுவதும் அது சுழன்றுகொண்டே இருந்தது,

மீண்டும் மீண்டும்

மேஜையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது,

ஒரு மெழுகுவர்த்தி எரிந்தது.
===================================================================

@@
கெத்செமனே தோட்டம்

சாலையின் வளைவு மங்கலாக ஒளிர்ந்தது
தொலைதூர நட்சத்திரங்களின் மினுமினுப்பால். 
ஒலிவ மலைத்தைச் சுற்றிச் சென்றது அந்தச் சாலை;
அதற்குக் கீழே கிடிரோன் ஓடை ஓடியது. 

புல்வெளி பாதியிலேயே முடிவடைந்தது; 
அதற்கப்பால் பால்வெளி மண்டலம் தொடங்கியது. 
நரைத்த, வெள்ளி நிற ஒலிவ மரங்கள்
காற்றினில் காலடி எடுத்து வைக்க முயல்வது போல் தோன்றின. 

அதன் முடிவில் ஒரு தோட்டம், ஒரு நிலப்பகுதி இருந்தது. 
சுவருக்கு அப்பால் தன் சீடர்களை விட்டுவிட்டு,
அவர்களிடம் அவர் கூறினார்: "என் ஆன்மா மரண வேதனையில் ஆழ்ந்துள்ளது;
இங்கேயே தங்கி என்னுடன் விழித்திருங்கள்." 

எந்தப் போராட்டமும் இன்றி அவர் துறந்தார்—
கடன் வாங்கிய பொருட்களைத் திருப்பித் தருவது போல—
தம் சர்வ வல்லமையையும் அற்புதங்கள் செய்யும் ஆற்றலையும்,
மேலும் நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதராக மாறினார். 

இரவின் அந்தப் பரந்த வெளி இப்போது ஒரு விளிம்பாகத் தோன்றியது—
அழிவின் மற்றும் இல்லாமையின் விளிம்பாக. 
பிரபஞ்சத்தின் பரந்த வெளி உயிரற்றதாக இருந்தது,
அந்தத் தோட்டம் மட்டுமே உயிரின் இருப்பிடமாக இருந்தது.

632

மேலும், அந்த இருண்ட ஆழங்களை உற்றுநோக்கியபடி—
வெறுமையான, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத அந்த ஆழங்களை—
மரணம் எனும் இந்தக் கிண்ணம் தம்மை விட்டு விலக வேண்டும் என வேண்டிக்கொண்டு,
இரத்த வியர்வையில் நனைந்தபடி பிதாவை அவர் மன்றாடினார்.

ஜெபத்தால் அந்த மரண வேதனையைத் தணித்த பிறகு,
அவர் அந்த வேலிக்கு வெளியே வந்தார். தரையில்,
தூக்க மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சீடர்கள்,
சாலையோரப் புல்வெளியில் சாய்ந்து கிடந்தனர்.

அவர் அவர்களை எழுப்பினார்: "என் காலத்தில் வாழும் வரத்தை
ஆண்டவர் உங்களுக்கு அளித்தார், ஆயினும் நீங்கள் இங்கே உலக உணர்வின்றி கிடக்கிறீர்கள்.
மானிட மகனுக்கான நேரம் வந்துவிட்டது;
அவர் பாவிகளின் கைகளில் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கவிருக்கிறார்." அவர் பேசி முடிப்பதற்குள்ளேயே—திடீரென எங்கிருந்தோ—
அடிமைகளும் நாடோடிகளும் கொண்ட ஒரு கூட்டம் திரண்டு வந்தது:
தீப்பந்தங்கள், வாள்கள், மற்றும் யூதாஸ் முன்னால் வர,
அவன் உதடுகளில் துரோகத்தின் முத்தம் இருந்தது.

பேதுரு தன் வாளால் அந்தக் கொலையாளிகளை எதிர்த்துத் தாக்கினான்
மேலும் கூட்டத்திலிருந்த ஒருவனின் காதை வெட்டி வீழ்த்தினான். ஆனால் கேட்டேன்: "வாள்முனையால் பிணக்குகள் தீரா;
மனிதனே, உன் வாளை உறையிலிடு.

என் வழியைக் காக்க, இறக்கையுள்ள படைகளை
என் தந்தை எனக்கு அனுப்பியிருக்க மாட்டாரா?
அப்போது, ​​என் தலைமுடியைக் கூடச் சேதப்படுத்தாமல்,
என் எதிரிகள் தடயமேதுமின்றி மறைந்திருப்பார்கள்.

ஆனால் வாழ்வின் ஏடு ஒரு பக்கத்தை எட்டியுள்ளது—
புனிதமான அனைத்தையும் விட மேலான பக்கம் அது.
இப்போது எழுதப்பட்டவை நிகழ்ந்தே தீர வேண்டும்;
ஆகவே அது நிறைவேறட்டும். ஆமென்.

காலத்தின் ஓட்டம் ஒரு உவமையைப் போன்றது,
அது விரியும்போது ஒரு தீப்பொறியைப் போல எரியக்கூடும்.

633


அதன் உன்னத மாட்சிமையின் பெயரால்,
தன்னார்வத் துயருடன் நான் கல்லறையில் இறங்குவேன்.

நான் கல்லறையில் இறங்கி மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுவேன்,
மேலும்—ஆற்றில் மிதந்து செல்லும் தெப்பங்களைப் போல—
நூற்றாண்டுகள் இருளிலிருந்து என்னை நோக்கி மிதந்து வரும்;
தீர்ப்பிற்காக, ஒரு வணிகக் குழுவின் படகுகளைப் போல.