இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில் B

 1100
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவள் "பழங்காலப் பொருட்கள்" மீது தனக்கு ஒரு பிரியம் இருப்பதாகக் கூறிக்கொண்டாள். ஒரு நாள் முழுவதும் "சிறுசிறு அலங்காரப் பொருட்களைத் தேடி அலைவதை"—அதாவது, "அந்தக் காலத்துக்குரிய" இதரப் பொருட்களைத் தேடுவதை—மிகவும் விரும்புவதாக அவள் அறிவித்தபோது, பரவசமடைந்த ஒரு நேர்த்தியான தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தினாள். அவள் ஒருபோதும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காமலும், தன் நாட்களை எப்படிச் செலவழித்தாள் என்று ஒருபோதும் "விவரம் சொல்லாமலும்", ஒருவித கௌரவத்தைக் கடைப்பிடிப்பது போலவும், ஏதோ ஒரு குடும்ப விதியைப் பின்பற்றுவது போலவும் பிடிவாதமாக இருந்தபோதிலும், ஒருமுறை தன்னை வீட்டிற்கு அழைத்திருந்த ஒரு தோழியைப் பற்றி ஸ்வானிடம் குறிப்பிட்டாள்; அந்தத் தோழியின் வீட்டில் எல்லாமே "அந்தக் காலத்துக்குரியதாக" இருந்ததாகக் கூறினாள். ஆனாலும், அந்தக் காலம் எது என்பதை ஸ்வானால் அவளிடமிருந்து பெற முடியவில்லை. இறுதியாக, சிறிது யோசனைக்குப் பிறகு, அது "மத்தியகாலம்" என்று அவள் பதிலளித்தாள். இதன் மூலம், அங்கு மரப் பலகைகள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை மட்டுமே அவள் குறிப்பிட்டாள். சிறிது நேரம் கழித்து, அவள் மீண்டும் அந்தத் தோழியைப் பற்றி அவனிடம் பேசினாள். முந்தைய நாள் இரவு உணவருந்திய, அதுவரை பெயர் கேட்டிராத, ஆனால் விருந்தளித்தவர்கள் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவராகக் கருதியதால் உரையாடுபவருக்குத் தான் யாரைக் குறிப்பிடுகிறோம் என்று நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும் என நம்பும் ஒருவரைக் குறிப்பிடும்போது ஏற்படும் அந்தத் தயக்கமும் எல்லாம் அறிந்த பாவனையுடனே அவள் மேலும் கூறினாள்: "அவளுக்கு ஒரு சாப்பாட்டு அறை இருக்கிறது... அது... பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது!" சொல்லப்போனால், அது அவளுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றியது—வீடு கட்டி முடிக்கப்படாதது போல வெறுமையாக இருந்தது; அதில் பெண்கள் பார்க்க பயங்கரமாக இருந்தார்கள், மேலும் அது ஒருபோதும் பிரபலமாகாத ஒரு பாணியாகவும் இருந்தது. இறுதியாக, மூன்றாவது முறையாக, அவள் அந்த விஷயத்தை மீண்டும் ஒருமுறை கிளப்பினாள். மேலும், இந்த உணவறையை உருவாக்கியவரின் முகவரியை ஸ்வானிடம் காட்டினாள். அவளிடம் பணம் கிடைத்தவுடன், தனக்காக ஒன்றை வடிவமைக்க முடியுமா என்று பார்க்க, அவரை அழைக்க அவள் ஆவலாக இருந்தாள்: நிச்சயமாக, அதுபோலவே துல்லியமாக ஒன்றல்ல, மாறாக அவள் எப்போதும் கனவு கண்ட ஒன்று. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவளுடைய சிறிய நகர வீட்டின் அளவுகளுக்கு அந்த வடிவமைப்பு பொருந்தவில்லை. அது, வானுயர்ந்த பக்கவாட்டு அலமாரிகள், மறுமலர்ச்சிக் கால மரச்சாமான்கள், மற்றும் ஷாட்டோ டி ப்ளாயிஸில் இருப்பதைப் போன்ற நெருப்பிடங்களுடன் முழுமையாக இருக்க வேண்டும். அன்று, குவாய் டி ஓர்லியன்ஸில் உள்ள அவனது வீட்டைப் பற்றி அவள் உண்மையில் என்ன நினைத்தாள் என்பதை ஸ்வானுக்கு முன்பாகவே தற்செயலாகக் கூறிவிட்டாள்; ஏனெனில் அவன் ஒடெட்டின் தோழியை விமர்சித்திருந்தான்—லூயி XVI பாணியை விரும்புவதற்காக அல்ல (அவன் சொன்னது போல, அது இன்னும் முழுமையாகப் பின்பற்றப்படவில்லை என்றாலும், அது வசீகரமாக இருக்கக்கூடும்), மாறாக, *போலிப் பழங்கால* பாணியில் மூழ்கியதற்காக. "உடைந்த மரச்சாமான்களுக்கும், தேய்ந்துபோன தரைவிரிப்புகளுக்கும் மத்தியில், உன்னைப் போல அவள் வாழ்வதை நீ விரும்பமாட்டாய்!" என்று அவள் அவனிடம் சொன்னாள்—அவளது இயல்பில், சமூக ஒழுக்கத்தின் மீதான முதலாளித்துவ மதிப்பு, அற்பப் பெண்களின் மேலோட்டமான ரசனையை விட மேலோங்கி இருந்தது.

பழங்காலப் பொருட்களைச் சேகரிக்க விரும்புபவர்களையும், கவிதையை நேசிப்பவர்களையும், அற்பக் கணக்குகளை வெறுப்பவர்களையும், கௌரவத்தையும் அன்பையும் கனவு காண்பவர்களையும் அவள் ஒரு மேட்டுக்குடி வர்க்கமாக—மனிதகுலத்தின் மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவர்களாக—கருதினாள். ஒருவர் அவற்றை வெளிப்படுத்தினால் போதும், உண்மையில் இந்த ரசனைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; இரவு உணவின்போது, தனக்கு அலைந்து திரிவதும், பழைய கடைகளில் துழாவித் தன் விரல்களை அழுக்காக்கிக் கொள்வதும் பிடிக்கும் என்றும், தனது சொந்த நலன்களில் தனக்கு அக்கறை இல்லாததாலும், அந்தக் காரணத்தினாலேயே தான் வேறொரு காலத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதாலும் இந்த வணிக யுகத்தில் ஒருபோதும் பாராட்டப்பட மாட்டேன் என்றும் அவளிடம் ஒப்புக்கொண்ட ஒருவனிடம் அவள் திரும்பி வந்து, "அட, அவனுக்கு எவ்வளவு அருமையான ஆன்மா இருக்கிறது! அவன் உண்மையிலேயே ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான மனிதன்—நான் இதை ஒருபோதும் சந்தேகித்திருக்க மாட்டேன்!" என்று சொல்வாள், மேலும் அவன் மீது திடீரென ஒரு பெரும் நட்புப் பெருக்கை உணர்வாள். இருப்பினும், இதற்கு நேர்மாறாக, ஸ்வானைப் போல, உண்மையில் இந்த ரசனைகளைக் கொண்டிருந்தும் அவற்றைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசாதவர்கள், அவளை ஈர்க்கவில்லை. நிச்சயமாக, ஸ்வானுக்குப் பணத்தின் மீது பற்று இல்லை என்பதை அவள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது; ஆனாலும், அவள் ஒரு சிடுசிடுப்பான பாவனையுடன் மேலும் கூறுவாள்: "ஆனால் அவனுடன்... அது ஒன்றல்ல." உண்மையில், அவளுடைய கற்பனையை உண்மையிலேயே கவர்ந்தது பற்றின்மையின் *செயல்முறை* அல்ல, மாறாக அதன் *சொற்களஞ்சியம்*தான். அவளுடைய கனவுகளைத் தன்னால் அடிக்கடி நிறைவேற்ற முடியவில்லை என்பதை உணர்ந்த அவன், குறைந்தபட்சம் அவள் தன்னுடைய துணையில் மகிழ்ச்சியாக உணர்வதை உறுதிசெய்ய முயன்றான்—அவள் எல்லாவற்றிலும் வெளிப்படுத்திய அந்தச் சாதாரணமான எண்ணங்களையும், ரசனையின்மையையும்—அழிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காக. மேலும், அவளிடமிருந்து வந்த எல்லாவற்றையும் அவன் நேசித்ததைப் போலவே, அந்த குணங்களையும் அவன் நேசித்தான்; உண்மையில், அவை அவனை வசீகரித்தன, ஏனெனில் அவை பல தனித்துவமான பண்புகளாக இருந்தன, அவற்றின் மூலம் இந்தப் பெண்ணின் சாராம்சம் அவனுக்கு வெளிப்பட்டு, புலப்பட்டது. ஆகவே, அவள் *லா ரெய்ன் டோபாஸ்* விழாவிற்குச் செல்லவிருப்பதால் மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றும்போதெல்லாம், அல்லது அவளது பார்வை தீவிரமாகவும், கவலையாகவும், உறுதியாகவும் மாறும்போதெல்லாம்—மலர்த் திருவிழாவைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற பயத்தினாலோ, அல்லது 'தே டி லா ரூ ராயல்' என்ற இடத்தில் (மஃபின்கள் மற்றும் டோஸ்டுடன்) தேநீர் அருந்தும் அந்த ஒரு மணி நேரத்தைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற பயத்தினாலோ—ஒரு பெண்ணின் நேர்த்தியான புகழை நிலைநாட்ட அந்த இடத்திற்குத் தவறாமல் செல்வது இன்றியமையாதது என்று அவள் நம்பியிருந்தாள்—ஒரு குழந்தையின் இயல்பான தன்மையாலோ அல்லது பேசத் தயாராக இருப்பது போன்ற ஒரு ஓவியத்தின் தத்ரூபமான உண்மையாலோ நாமும் மெய்மறந்து போவதுபோல, ஸ்வான் தன் காதலியின் ஆன்மா அவள் முகத்தில் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுவதை உணர்ந்தான். அதனால், அவன் குனிந்து தன் உதடுகளால் அதைத் தொடாமல் இருக்க முடியவில்லை. "ஆ! சின்னஞ்சிறு ஒடெட் மலர்த் திருவிழாவிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட விரும்புகிறாள்; அவள் பாராட்டப்பட விரும்புகிறாள்! சரி, நாம் அவளை அங்கே அழைத்துச் செல்வோம்; நாம் அவளது விருப்பங்களுக்குப் பணிந்தால் மட்டும் போதும்." ஸ்வானுக்குப் பார்வை சற்று மங்கலாக இருந்ததால், வீட்டில் வேலை செய்யும்போது கண்ணாடி அணிவதையும், சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ளும்போது தன்னை அவ்வளவாக அசிங்கப்படுத்தாத ஒற்றைக் கண்ணாடியை அணிவதையும் அவன் பழகிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவன் கண்ணில் ஒற்றைக் கண்ணாடியுடன் இருந்ததை அவள் முதன்முறையாகப் பார்த்தபோது, அவளால் தன் மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியவில்லை: "உண்மையாகவே, ஒரு ஆணுக்கு—இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை—அது பார்ப்பதற்கு மிகவும் கம்பீரமாக இருக்கிறது! நீங்கள் அப்படி இருப்பது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது! நீங்கள் ஒரு உண்மையான பண்பாளரைப் போலத் தெரிகிறீர்கள். உங்களுக்குக் குறை ஒன்றே ஒரு பட்டம் தான்!" என்று சற்றே வருத்தத்துடன் அவள் மேலும் கூறினாள். ஒரு பிரெட்டன் பெண்ணின் மீது காதல் கொண்டிருந்தால் எப்படி இருக்குமோ, அதேபோல ஒடெட் இப்படி இருப்பதை அவன் விரும்பினான்...உண்மையிலேயே, அவள் ஒரு தொப்பி அணிந்திருப்பதைக் காண்பதும், பேய்கள் மீது தனக்கு நம்பிக்கை இருப்பதாக அவள் கூறுவதைக் கேட்பதும் அவனுக்குப் பெருமகிழ்ச்சியை அளித்திருக்கும். அதுவரை—கலைகளின் மீதான ரசனை, தங்கள் புலன் இச்சைகளிலிருந்து தனித்து வளர்ந்த பல ஆண்களைப் போலவே—அவன் இவ்விரு தளங்களுக்கும் அளித்த மனநிறைவுகளுக்கு இடையே ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடு நிலவி வந்தது: அவன் மிகவும் நுட்பமான கலைப்படைப்புகளின் ஈர்ப்பை ரசித்துக்கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், மிகவும் பண்பற்ற பெண்களின் துணையை நாடினான்; தான் கேட்க ஆவலுற்றிருந்த ஒரு 'சீர்குலைந்த' நாடகத்தைக் காணவோ, அல்லது 'இம்ப்ரஷனிஸ்ட்' ஓவியக் கண்காட்சியைப் பார்வையிடவோ செல்லும்போது, ​​ஒரு சாதாரண வேலைக்காரப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு, ஜன்னல் கம்பிகள் அமைந்த ஒரு தனி அறையில் அமர்ந்திருப்பான். மேலும், உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு பண்பட்ட பெண்ணாக இருந்தால், இக்கலைகளை இவனைவிட அதிகமாகப் புரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டாள் என்றும்; அதே சமயம், இவளைப் போல அவ்வளவு வசீகரமான முறையில் அமைதி காக்க அவளுக்குத் தெரிந்திருக்காது என்றும் அவன் உறுதியாக நம்பினான். ஆனால் இப்போது—அதற்கு நேர்மாறாக—ஒடெட் மீது காதல் கொண்டதிலிருந்து, அவளுடன் ஒரு பொதுவான தளத்தைக் கண்டடைவதும்—இருவரும் ஒரே ஆன்மாவைப் பகிர்ந்துகொள்ள முயல்வதும்—அவனுக்குப் பேரினிமையாகத் தோன்றியது; அதனால், அவள் விரும்பிய விஷயங்களில் இன்பம் காண அவன் முற்பட்டான். அவளுடைய பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், அவளுடைய கருத்துக்களைத் தானும் ஏற்றுக்கொள்வதிலிருந்தும் அவன் இன்னும் ஆழமானதொரு இன்பத்தைப் பெற்றான்; ஏனெனில்—அவனுடைய சொந்த அறிவுத்தளத்தில் எவ்வித வேர்களும் இல்லாத அந்தக் கருத்துக்கள்—அவனுடைய காதலை மட்டுமே அவனுக்கு நினைவூட்டுவனவாக அமைந்திருந்தன; அந்தக் காதலுக்காகவே அவன் அக்கருத்துக்களைத் தழுவிக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான். அவன் மீண்டும் *Serge Panine* நாடகத்தைக் காணச் சென்றானென்றால், அல்லது Olivier Métra இசையமைப்பதை நேரில் காண வாய்ப்புகளைத் தேடினானென்றால்—அது ஒடெட்டின் அனைத்து உணர்வுநிலைகளிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்வதிலும், அவளுடைய ரசனைகள் அனைத்திலும் தானும் சமமாகப் பங்கேற்பதாக உணர்வதிலும் கிடைத்த அந்த இனிமைக்காகவே ஆகும். அவள் விரும்பிய கலைப்படைப்புகளோ அல்லது இடங்களோ கொண்டிருந்த அந்த ஈர்ப்பு—அவனை அவளுடன் இன்னும் நெருக்கமாக்கும் அந்தச் சக்தி—அவனுக்கு மிகவும் மர்மமானதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், தன்னைத்தானே இன்னும் அழகாகக் கொண்டிருக்கக்கூடிய பிற கலைப்படைப்புகளோ அல்லது இடங்களோ, அவளை அவனுக்கு நினைவூட்டத் தவறிவிட்டன. மேலும்—தன் இளமைக்கால அறிவுசார் நம்பிக்கைகளை மங்கவிட்டு, ஒரு 'உலகியல் மனிதனாக'த் தனக்கிருந்த ஐயுறவு மனப்பான்மையை—தனக்கே தெரியாமல்—அந்நம்பிக்கைகளுக்குள் ஊடுருவவிட்டிருந்த அவன், பின்வருமாறு சிந்தித்தான் (அல்லது குறைந்தபட்சம், நீண்ட காலமாக அவ்வாறு சிந்தித்திருந்ததால் இப்போதும் அதையே கூறினான்): நம் ரசனைக்குரிய பொருட்கள் எவையும் தங்களுக்குள் தனித்த, முழுமையான மதிப்பைக்கொண்டிருப்பதில்லை; மாறாக, அனைத்தும் அந்தந்தக் காலத்தையும் வர்க்கத்தையும் சார்ந்த விஷயங்களே; அவை வெறும் 'நாகரிகப் போக்குகளாகவே' (fashions) அமைகின்றன—இவற்றில், மிகவும் இழிவானவையாகக் கருதப்படுபவை எத்தகைய மதிப்புடையவையோ, அதே அளவு மதிப்புடையவையே மிகவும் மேன்மையானவையாகக் கருதப்படுபவையும் ஆகும். ஒரு தனிப்பட்ட கலைக்காட்சியைப் பார்வையிடுவதற்கான நுழைவுச்சீட்டுகளைப் பெறுவதில் ஒடெட் காட்டிய முக்கியத்துவம், தான் ஒரு காலத்தில் 'வேல்ஸ் இளவரசருடன்' மதிய உணவு அருந்தியதில் அடைந்த மகிழ்ச்சியைவிட, தானாகவே எடுத்துக்கொண்டால், ஒன்றும் அதிக நகைப்புக்குரியதல்ல என்று அவன் கருதியது போலவே; மான்டே கார்லோ அல்லது ரிகி மலைத்தொடர் மீது அவள் வெளிப்படுத்திய வியப்பும், அவனது சொந்த ரசனையான ஹாலந்து (அவள் அதை அழகற்றதாகக் கருதினாள்) அல்லது வெர்சாய்ஸ் (அவள் அதைச் சலிப்பூட்டுவதாகக் கருதினாள்) மீதான அவனது ஈர்ப்பைவிட, ஒன்றும் அதிக நியாயமற்றது அல்ல என்றும் அவன் கருதினான். இதன் விளைவாக, அந்த இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர்த்துக்கொண்டான்; அவ்வாறு தான் செய்வது அவளுக்காகவே—அவளது துணையின்றி வேறெதையும் உணர்வதையோ, வேறெதையும் நேசிப்பதையோ தான் விரும்பவில்லை என்பதற்காகவே—என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதில் அவன் மகிழ்ச்சி கண்டான்.

ஒடெட்டைச் சூழ்ந்திருந்த மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே—மேலும், ஒரு வகையில், அவளைப் பார்ப்பதற்கும் அவளுடன் உரையாடுவதற்கும் ஒரு ஊடகமாக மட்டுமே பயன்பட்ட அந்தச் சூழலைப் போலவே—வெர்டுரின் குடும்பத்தினரின் சமூகத்தையும் அவன் நேசித்தான். ஏனெனில் அங்கே—அவர்களின் பல்வேறு கேளிக்கைகளுக்கு அடியில்: அவர்களின் இரவு விருந்துகள், இசை நிகழ்ச்சிகள், விளையாட்டுகள், மாறுவேட விருந்துகள், கிராமப்புறச் சுற்றுலாக்கள், நாடகக் குழுப் பயணங்கள், ஏன் "சலிப்பூட்டுபவர்களுக்காக" எப்போதாவது நடத்தப்படும் "பிரம்மாண்டமான மாலை நேரக் கொண்டாட்டங்கள்" ஆகியவற்றின் அடியிலும்—ஒடெட்டின் இருப்பும், ஒடெட்டைப் பார்க்கும் வாய்ப்பும், ஒடெட்டுடனான உரையாடலும் மறைந்திருந்தன; வெர்டுரின் குடும்பத்தினர் அவனை அழைக்கும்போதெல்லாம் அவனுக்கு அவர்கள் அளித்த ஒரு விலைமதிப்பற்ற பரிசாக இவை அமைந்திருந்தன. வேறு எங்கும் இருப்பதைவிட இந்தச் "சிறிய வட்டத்திற்குள்" அவன் அதிக நிம்மதியை உணர்ந்தான்; மேலும் இந்த வட்டத்திற்கு உண்மையான சிறப்பம்சங்கள் இருப்பதாகக் கற்பிக்க அவன் முயன்றான்—ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தன் வாழ்நாள் முழுவதும்—முழுமையான விருப்பத்தின் அடிப்படையில்—இந்த இடத்திற்குத் தொடர்ந்து வந்து செல்ல முடியும் என்று அவன் கற்பனை செய்துகொண்டான். இப்போது, ​​ஒடெட்டைத் தான் எப்போதும் நேசிப்பேன் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ளத் துணியாமல்—அப்படிச் சொன்னால் அதைத் தானே நம்பமாட்டோமோ என்ற அச்சத்தினால்—குறைந்தபட்சம் வெர்டுரின் குடும்பத்தினரைத் தொடர்ந்து சந்திப்பேன் என்று ஊகிக்கவாவது முயன்றான் (இந்தக் கருத்து, கொள்கை ரீதியாகப் பார்த்தால், அவனது மனதில் குறைவான ஆட்சேபனைகளையே எழுப்பியது); இதன் அடிப்படையில், எதிர்காலத்திலும் ஒவ்வொரு மாலையும் ஒடெட்டைத் தொடர்ந்து சந்தித்துக்கொண்டிருப்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்டான். இது அவளை என்றென்றும் நேசிப்பதற்குச் சமமானதாக அமையாமல் போகலாம்; ஆனால், தற்போதைக்கு—அவன் அவளை *உண்மையாகவே* நேசித்துக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில்—என்றாவது ஒரு நாள் அவளைச் சந்திப்பதை நிறுத்திவிடுவான் என்று நம்பாமல் இருப்பது மட்டுமே அவன் விரும்பிய ஒரே விஷயமாக இருந்தது. "எத்துணை வசீகரமான ஒரு வட்டம் இது!" என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். உண்மையில்—அடிப்படையில்—இங்கு ஒருவர் வாழும் நிஜ வாழ்க்கை இதுதான்! 'சமூகத்தில்' இருப்பதை விட இங்கு ஒருவர் எவ்வளவு புத்திசாலியாக, எவ்வளவு கலைத்திறன் மிக்கவராக உணர்கிறார்! திருமதி வெர்டூரின்—சில சிறிய, சற்றே நகைப்புக்குரிய மிகைப்படுத்தல்கள் இருந்தபோதிலும்—ஓவியம் மற்றும் இசையின் மீது எவ்வளவு உண்மையான அன்பைக் கொண்டிருக்கிறார்! கலைப் படைப்புகளின் மீது என்னவொரு பேரார்வம், கலைஞர்களை மகிழ்விக்க என்னவொரு ஆசை! 'சமூகத்தில்' உள்ள மக்களைப் பற்றி அவர் ஒரு தவறான கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்—ஆனால், கலை வட்டங்களைப் பற்றி 'சமூகம்' இன்னும் தவறான கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லையா? ஒருவேளை உரையாடல் மூலம் பூர்த்தி செய்ய எனக்குப் பெரிய அறிவுசார் தேவைகள் எதுவும் இல்லை, ஆனாலும், கோட்டார்ட் திறமையற்ற சிலேடைகளைச் செய்தாலும், நான் அவருடன் மிகவும் இயல்பாக உணர்கிறேன். அந்த ஓவியரைப் பொறுத்தவரை—அவர் மற்றவர்களைத் திடுக்கிடச் செய்ய முயலும்போது அவரது தற்பெருமை விரும்பத்தகாததாக இருந்தாலும், மறுபுறம், நான் அறிந்தவரையில் மிகச் சிறந்த அறிவுகளில் ஒன்றை அவர் கொண்டிருக்கிறார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அங்கு ஒருவர் சுதந்திரமாக உணர்கிறார்; எந்தக் கட்டுப்பாடோ சம்பிரதாயமோ இன்றி, ஒருவர் தான் விரும்பியதைச் சரியாகச் செய்கிறார். அந்த வரவேற்பறையில் ஒவ்வொரு நாளும் எவ்வளவு அபரிமிதமான நகைச்சுவை செலவிடப்படுகிறது! உறுதியாக—சில அரிதான விதிவிலக்குகளைத் தவிர—நான் இனி இந்த வட்டத்தைத் தவிர வேறு எந்த வட்டத்துடனும் பழகப் போவதில்லை. இங்கேயே நான் எனது பழக்கவழக்கங்களையும் என் வாழ்க்கையையும் மேலும் மேலும் நிலைநிறுத்திக் கொள்வேன்.

மேலும், அந்தத் தரம் வெர்டுரின் தம்பதியினருக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருப்பதாக ஸ்வான் கருதிய பண்புகள் அனைத்தும், ஒடெட்டின் மீதான தனது காதலின் நிமித்தமாக அவர்களின் இல்லத்தில் தான் நுகர்ந்த இன்பங்களின் பிரதிபலிப்புகளே அன்றி வேறில்லை; ஆயினும், அந்த இன்பங்கள் எப்போதெல்லாம் தீவிரமும், ஆழமும், உயிரோட்டமும் கொண்டவையாகத் திகழ்ந்தனவோ, அப்போதெல்லாம் வெர்டுரின் தம்பதியினரின் பண்புகளும் அதே அளவு தீவிரமும், ஆழமும், உயிரோட்டமும் கொண்டவையாக அவருக்குத் தோன்றின. ஒரு குறிப்பிட்ட மாலையில்—ஒடெத் மற்றுமொரு விருந்தினருடன் தன்னைவிட அதிக நேரம் உரையாடியதைக் கண்டு ஸ்வான் கவலையுற்றிருந்தபோது, ​​அவள் மீது சினங்கொண்டு, அவள் தன்னுடன் வீடு திரும்புவாளா என்று அவளாகவே முன்வந்து கேட்க இயலாமல் அவர் தவித்தபோது—திருமதி வெர்டுரின் தானாகவே முன்வந்து, "ஒடெத், நீ திரு. ஸ்வானை அவர் வீட்டில் கொண்டுபோய் இறக்கிவிடப் போகிறாய், இல்லையா?" என்று அறிவித்து, அவருக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தாரல்லவா? அதேபோல, வரவிருக்கும் கோடைக்காலம் குறித்து—ஒடெத் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றுவிடுவாளோ, அல்லது அவளைத் தொடர்ந்து தினமும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு தனக்குக் கிடைக்குமோ என்று அவர் முதலில் கவலையுடன் எண்ணியிருந்த நிலையில்—திருமதி வெர்டுரின் அவர்கள் இருவரையும் தனது கிராமப்புற இல்லத்தில் அந்தக் கோடைக்காலத்தைக் கழிக்க அழைப்பதற்குத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார். இத்தகைய சூழலில், நன்றியுணர்வும் சுயநலமும் தனது அறிவுக்குள் ஊடுருவித் தனது தீர்ப்பைத் திசைதிருப்ப அனுமதித்த ஸ்வான், திருமதி வெர்டுரின் ஒரு 'மகத்தான ஆன்மா' கொண்டவர் என்று பறைசாற்றும் அளவுக்குச் சென்றார். 'École du Louvre' (லூவ்ர் பள்ளி)யில் தன்னுடன் பயின்ற பழைய வகுப்புத் தோழர்கள் எத்துணைச் சிறந்த அல்லது புகழ்பெற்ற மனிதர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாலும், ஸ்வான் அதற்குப் பதிலாக, "நான் வெர்டுரின் தம்பதியினரையே நூறு மடங்கு அதிகம் விரும்புகிறேன்," என்று பதிலளிப்பார். மேலும், அவருக்குப் புதிதான ஒரு தீவிரத்துடன் அவர் பின்வருமாறு சேர்த்துக் கூறுவார்: "அவர்கள் பெருந்தன்மை மிக்க மனிதர்கள்; அடிப்படையில், இவ்வுலகில் ஒரு மனிதனைத் தனித்து அடையாளம் காட்டுவதும், உண்மையாகவே முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததும் அந்தப் பெருந்தன்மை மட்டுமே ஆகும். பாருங்கள், மனித இனத்தில் இரண்டு பிரிவுகள் மட்டுமே உள்ளன: ஒன்று பெருந்தன்மை மிக்கவர்கள்; மற்றொன்று மற்றவர்கள். நான் இப்போது ஒரு முடிவெடுக்க வேண்டிய வயதை அடைந்துவிட்டேன்—யாரை நேசிப்பது, யாரைப் புறக்கணிப்பது என்பதை ஒருமுறைக்கு இருமுறை யோசித்துத் தீர்மானித்துக்கொள்ள வேண்டும்—அதன் பிறகு, மற்றவர்களுக்காக வீணடித்த காலத்திற்கு ஈடுசெய்யும் வகையில், தான் நேசிப்பவர்களுடனேயே இறப்பு வரை பிரியாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். சரி, அப்படித்தான்!" ஒருவர் ஒன்றை அது உண்மை என்பதற்காகச் சொல்லாமல், அதைச் சொல்வதில் இன்பம் கண்டு, அது தன்னிடமிருந்து அல்லாமல் வேறு எங்கிருந்தோ வருவது போலத் தன் சொந்தக் குரலில் கேட்கும்போது, அதை முழுமையாக உணராமலேயே ஏற்படும் அந்த மெல்லிய உணர்ச்சியுடன் அவர் மேலும் கூறினார்: “விதி நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது; நான் பெருந்தன்மையான உள்ளங்களை மட்டுமே நேசிக்கவும், இனிமேல் பெருந்தன்மையில் மட்டுமே வாழவும் முடிவு செய்துள்ளேன். திருமதி வெர்டூரின் உண்மையிலேயே புத்திசாலியா என்று நீங்கள் என்னிடம் கேட்கிறீர்கள். அதற்கு ஈடாகச் சிந்தனையின் உன்னதம் இல்லாமல் அடைய முடியாத இதயத்தின் உன்னதத்திற்கும், ஆன்மாவின் மேன்மைக்கும்—சரி, என்ன சொல்வது?—அவர் எனக்குச் சான்றுகளை அளித்துள்ளார் என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன். நிச்சயமாக, அவர் கலைகளில் ஆழ்ந்த புரிதலைக் கொண்டிருக்கிறார். ஆயினும், ஒருவேளை அவர் மிகவும் போற்றத்தக்கவர் என்பது அதுவல்ல; மாறாக, அவர் எனக்காகச் செய்த ஏதோவொரு சிறிய செயல்—திறமையாகவும், நேர்த்தியாகவும் செய்யப்பட்ட கருணை—உத்வேகம் பெற்ற சிந்தனையின் ஒரு கீற்று, பரிச்சயமான உன்னதத்தின் ஒரு சைகை, தத்துவ நூல்கள் அனைத்தையும் விட வாழ்வின் ஆழமான புரிதலை வெளிப்படுத்துகிறது.”

இருப்பினும், வெர்டூரின்களைப் போலவே எளிமையான தன் பெற்றோரின் பழைய நண்பர்களும், கலையின் மீது அதே அளவு காதல் கொண்ட தன் இளமைக்காலத் தோழர்களும் இருந்தார்கள் என்பதை அவன் சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கலாம்; பெருந்தன்மை கொண்ட மற்ற மனிதர்களையும் தனக்குத் தெரியும்—ஆனாலும், அவன் எளிமை, கலைகள் மற்றும் பெருந்தன்மையைத் தேர்ந்தெடுத்ததிலிருந்து, அவர்களை அவன் மீண்டும் பார்க்கவே இல்லை. ஆனால் அந்த மக்களுக்கு ஒடெட்டைத் தெரிந்திருக்கவில்லை; ஒருவேளை அவர்களுக்கு அவளைத் தெரிந்திருந்தால், அவளை அவனுடன் சேர்த்து வைக்க அவர்கள் மெனக்கெட்டிருக்க மாட்டார்கள்.

ஆகவே, ஸ்வானைப் போல வெர்டூரின்களை நேசித்த—அல்லது நேசிப்பதாக நம்பிய—ஒரு "விசுவாசமான" உறுப்பினர் கூட அந்த முழு வெர்டூரின் வட்டத்திலும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இல்லை. ஆனாலும், ஸ்வான் தன்னை ஈர்க்கவில்லை என்று திரு. வெர்டூரின் குறிப்பிட்டபோது, அவர் தனது சொந்த எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், தன் மனைவியின் எண்ணத்தையும் ஊகித்திருந்தார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ஸ்வான் ஒடெட் மீது மிகவும் தனித்துவமான ஒரு பாசத்தைக் கொண்டிருந்தான்—அந்தப் பாசத்தின் காரணமாக திருமதி வெர்டூரினைத் தனது அன்றாட நம்பிக்கைக்குரியவராக ஆக்கிக்கொள்ள அவன் தவறியிருந்தான்; சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, வெர்டுரின் தம்பதியினரின் விருந்தோம்பலை அவர் கையாண்ட விவேகம்—பெரும்பாலும், அவர்கள் சற்றும் சந்தேகிக்காத ஒரு காரணத்திற்காகவே இரவு உணவிற்கு வருவதைத் தவிர்த்தது (இதற்கு மாற்றாக, அவர் வெறுமனே சில 'சலிப்பூட்டுபவர்களிடமிருந்து' வரும் அழைப்புகளைத் தவறவிட விரும்பவில்லை என்று அவர்கள் தவறாக ஊகித்துக்கொண்டனர்)—மேலும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி (அவர்களிடமிருந்து அதை மறைக்க அவர் எத்தனையோ முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுத்திருந்தபோதிலும்), சமூகத்தில் அவருக்குள்ள உயரிய அந்தஸ்தை அவர்கள் படிப்படியாகக் கண்டுகொண்டது—இக்காரணிகள் அனைத்தும் அவர்மீது அவர்களுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தின. ஆயினும், இதற்கான ஆழமான காரணம் வேறொன்றாக இருந்தது. அது என்னவென்றால், அவருக்குள் ஒரு ஒதுங்கிய, ஊடுருவ முடியாத அகவெளியை அவர்கள் மிக விரைவிலேயே உணர்ந்துகொண்டனர்—அது, 'சகான் இளவரசி' (Princesse de Sagan) ஒன்றும் விசித்திரமான தோற்றமுடையவர் அல்ல என்றும், 'காட்டார்டின்' (Cottard) நகைச்சுவைகள் ஒன்றும் ரசிக்கத்தக்கவை அல்ல என்றும், முற்றிலும் தன் சொந்த நலனுக்காகவே அவர் அமைதியாகத் தொடர்ந்து உறுதிகொண்டு நின்ற ஓர் இடமாகத் திகழ்ந்தது; சுருக்கமாகச் சொன்னால்—அவர் ஒருமுறை கூட தன் கனிவான இயல்பிலிருந்து விலகாமலும், அவர்களின் கோட்பாடுகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்யாமலும் இருந்தபோதிலும்—அக்கோட்பாடுகளை அவர்மீது திணிப்பதோ, அல்லது அவரை முழுமையாகத் தங்கள் வழிக்குக் கொண்டுவருவதோ என்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒன்று என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்—இத்தகைய சாத்தியமின்மையை அவர்கள் வேறு எவரிடமும் இதற்கு முன் கண்டதே இல்லை. அவர் அந்த 'சலிப்பூட்டுபவர்களுடன்' (உண்மையில், தன் மனதின் ஆழத்தில், வெர்டுரின் தம்பதியினரையும் அவர்களின் சிறிய வட்டத்தையும் விட அவர்களை அவர் ஆயிரம் மடங்கு குறைவாகவே விரும்பினார்) பழகிவந்ததைக்கூட அவர்கள் மன்னித்து ஏற்றுக்கொண்டிருப்பார்கள்—ஆனால், ஒரு நல்ல முன்னுதாரணத்தை அமைக்கும் பொருட்டு, அந்த 'சலிப்பூட்டுபவர்களை' தங்கள் 'விசுவாசிகள்' முன்னிலையில் அவர் நிராகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அத்தகைய ஒரு 'துறப்புச் செயலை' அவரிடமிருந்து ஒருபோதும் பெற இயலாது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டனர்.

ஒடெட் (Odette) அவர்களை அழைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு 'புதுமுகத்திற்கும்' (newcomer) இவருக்கும் இடையே எத்துணை பெரிய வேறுபாடு காணப்பட்டது—அவர்...—அவள் சில முறை மட்டுமே சந்தித்திருந்த, ஆனால் அவர்கள் மீது மிகுந்த நம்பிக்கையைச் சுமத்தியிருந்த அந்த நபர்—கவுண்ட் டி ஃபோர்ச்வில்! (தற்செயலாக, அவர் உண்மையில் சானியட்டின் மைத்துனர் என்பது தெரியவந்தது—இந்தக் கண்டுபிடிப்பு அந்த விசுவாசிகள் குழுவை மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்த்தியது: அந்தப் பழைய ஆவணக் காப்பாளர் மிகவும் பணிவான நன்னடத்தையைக் கொண்டிருந்ததால், அவர்கள் அவரை எப்போதும் தங்கள் சமூக அந்தஸ்தை விடக் குறைந்த நிலையில் உள்ளவராகவே கருதியிருந்தனர்; அவர் ஒரு செல்வந்தரும், ஓரளவுக்கு உயர்குடிப் பின்னணியும் கொண்ட உலகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதை அறிந்துகொள்வோம் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.) ஃபோர்ச்வில் மிகவும் இறுமாப்பு கொண்டவர் என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் ஸ்வான் அத்தகையவர் அல்ல. ஸ்வான் செய்தது போல—வெர்டுரின் குழுவை மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாக மதிக்கும் மனப்பான்மை ஃபோர்ச்வில்லிடம் அறவே இல்லை என்பதிலும் ஐயமில்லை. ஆயினும், ஸ்வான் அறிந்திருந்த நபர்கள் மீது திருமதி வெர்டுரின் வெளிப்படையாகவே முன்வைத்த பொய்யான விமர்சனங்களில் கலந்துகொள்வதிலிருந்து ஸ்வானைத் தடுத்த அந்த இயல்பான நளினமும் பண்பும் ஃபோர்ச்வில்லிடம் இல்லை. ஓவியர் சில நாட்களில் வெளிப்படுத்தும் அந்த ஆடம்பரமான, தரமற்ற சொல்லாற்றல்களையும்—அல்லது கோட்டார்ட் முன்வைக்கும் அந்தப் பயண விற்பனையாளர் பாணி நகைச்சுவைகளையும் (இவ்விருவரையும் விரும்பிய ஸ்வான், அந்த நகைச்சுவைகளுக்கு எளிதில் சாக்குப்போக்குகள் கற்பிக்க முடிந்தாலும், அவற்றை கைதட்டிப் பாராட்டும் துணிவோ அல்லது பாசாங்கோ அற்றவராக இருந்தார்)—இதற்கு மாறாக, ஃபோர்ச்வில் ஒரு குறிப்பிட்ட அறிவுத்திறனைக் கொண்டிருந்தார்: அந்த ஓவியரின் பேச்சுகளை—அவற்றின் பொருளைப் புரிந்துகொள்ளாமலேயே—முழுமையாக வியந்துபோய் பிரமிப்புடன் நோக்கவும், கோட்டார்டின் நகைச்சுவைகளை வெகுவாக ரசிக்கவும் அந்த அறிவுத்திறன் அவருக்கு இடமளித்தது. உண்மையில், வெர்டுரின் இல்லத்தில் ஃபோர்ச்வில் கலந்துகொண்ட அந்த முதல் இரவு விருந்தே, இந்த வேறுபாடுகள் அனைத்தையும் மிகத் தெளிவாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது; அது ஃபோர்ச்வில்லின் தனித்துவமான குணாதிசயங்களை முன்னிலைப்படுத்தியதுடன், ஸ்வானின் வீழ்ச்சிக்கும் வித்திட்டது.

இந்த இரவு விருந்தில்—வழக்கமாக வருபவர்களைத் தவிர—பிரிஷோட் என்ற சோர் போன் (Sorbonne) பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ஒருவரும் கலந்துகொண்டார்; அவர் திரு. மற்றும் திருமதி வெர்டுரின் ஆகியோரை ஒரு ஆரோக்கிய ஓய்வு விடுதியில் சந்தித்திருந்தார். பல்கலைக்கழகப் பணிகள் மற்றும் கல்விசார் உழைப்புகள் காரணமாக அவரது ஓய்வு நேரங்கள் மிகவும் அரிதாகிப் போயிருக்காவிட்டால், அவர் மிகுந்த விருப்பத்துடன் வெர்டுரின் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வருகை தந்திருப்பார். ஏனெனில் அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான ஆர்வம்—வாழ்க்கை குறித்த ஒருவித 'மூடநம்பிக்கை'—குடிகொண்டிருந்தது. அந்த ஆர்வம், அவர்கள் பயிலும் துறை சார்ந்த விஷயங்களில் ஒருவித ஐயுறவு மனப்பான்மையுடன் இணையும்போது—மருத்துவத்தில் நம்பிக்கை இல்லாத மருத்துவர்கள், லத்தீன் இலக்கணப் பயிற்சியில் நம்பிக்கை இல்லாத உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் என—எந்தத் துறையைச் சேர்ந்த அறிவுஜீவிகளுக்கும், பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள், மேதைகள் மற்றும் மிகச்சிறந்த அறிவுத்திறன் படைத்தவர்கள் என்ற நற்பெயரைப் பெற்றுத் தருகிறது. திருமதி வெர்டுரின் இல்லத்தில், தத்துவம் அல்லது வரலாறு குறித்துப் பேசும்போதெல்லாம், அவர் தனது ஒப்பீடுகளைச் சமகால நிகழ்வுகளிலிருந்தே எடுப்பதாகப் பாவனை செய்வார். இதற்குப் பகுதியளவு காரணம் என்னவென்றால், இத்துறைகள் வாழ்க்கைக்கு ஒரு வெறும் முன்னுரையே என்று அவர் நம்பினார்; மேலும், புத்தகங்கள் வாயிலாக மட்டுமே தான் அறிந்திருந்த விஷயங்களை, இந்தச் சிறிய குழுவிற்குள் நிகழும் செயல்பாடுகளின் மூலம் நேரடியாகக் கண்டறிய முடியும் என்றும் அவர் கற்பனை செய்தார். மற்றொரு பகுதியளவு காரணம் என்னவென்றால்—சில குறிப்பிட்ட துறைகளின் மீது அவருக்குள் ஒருவித மரியாதை ஆழமாகப் பதியவைக்கப்பட்டிருந்தது (அது அவருக்குத் தெரியாமலேயே இப்போதும் அவரிடம் குடிகொண்டிருந்தது)—அத்துறைகளுடன் அவர் எடுத்துக்கொண்ட சுதந்திரங்கள் மூலம் தனது 'கல்விசார் ஆளுமையை' (academic persona) உதறித்தள்ளுவதாக அவர் நம்பினார்; ஆனால் உண்மையில், அவர் இன்னும் ஒரு கல்விசார் அறிஞராகவே நீடித்திருந்ததால்தான், அச்சுதந்திரங்கள் அவருக்குத் துணிச்சலானவையாகத் தோன்றின.

விருந்தின் தொடக்கத்தில், திருமதி வெர்டுரினின் வலதுபுறம் அமர்ந்திருந்த திரு. டி ஃபோர்ச்வில்—இந்த "புதுமுகத்திற்காக" திருமதி வெர்டுரின் தனது ஒப்பனையில் மிகுந்த சிரத்தை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்—அவளை நோக்கி, "அந்த வெள்ளை ஆடை மிகவும் தனித்துவமாக இருக்கிறது," என்று குறிப்பிட்டார். அப்போது மருத்துவர்—அவரை உற்றுநோக்குவதை நிறுத்தவே இல்லை; ஏனெனில், அவர் பயன்படுத்திய அந்த 'டி' (de) என்ற முன்னொட்டின் உண்மையான தன்மையைக் கண்டறிய அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது; மேலும் ஃபோர்ச்வில்லின் கவனத்தை ஈர்த்து, அவருடன் நெருங்கிய தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பையும் அவர் தேடிக்கொண்டிருந்தார்—ஃபோர்ச்வில் பேசிய அந்த 'வெள்ளை' என்ற சொல்லைப் பாதியிலேயே இடைமறித்து எடுத்துக்கொண்டார். பின்னர், தனது தட்டிலிருந்து முகத்தை உயர்த்தாமலேயே, "வெள்ளையா? காஸ்டிலின் பிளான்ச்சா?" என்று குறுக்கிட்டுக்கேட்டார். அதன்பின், தலையைத் திருப்பிக்கூடப் பார்க்காமல், தனது வலது மற்றும் இடதுபுறங்களில் அமர்ந்திருந்தவர்களை நோக்கி, ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும் புன்னகையுடனும் கூடிய பார்வைகளைத் திருட்டுத்தனமாக வீசினார். ஸ்வான், புன்னகைக்க அவர் மேற்கொண்ட வேதனையான மற்றும் பயனற்ற முயற்சியின் மூலம், அந்தச் சிலேடை (pun) மிகவும் முட்டாள்தனமானது என்று தான் கருதுவதை உணர்த்தினார்; அதே வேளையில் ஃபோர்ச்வில், அந்தச் சிலேடையின் நுட்பத்தை தான் ரசிப்பதையும், சமூகத்தில் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தான் அறிந்திருப்பதையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தினார்—திருமதி வெர்டுரினை வெகுவாகக் கவர்ந்த அந்தத் தடையற்ற கலகலப்பை, அவர் ஒரு கண்ணியமான எல்லைக்குள் அடக்கி வைத்துக்கொண்டார்.

"இதுபோன்ற ஒரு அறிஞரைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" என்று அவள் ஃபோர்ச்வில்லிடம் கேட்டாள். "இவருடன் இரண்டு நிமிடங்களுக்குக்கூட ஒரு தீவிரமான உரையாடலை மேற்கொள்ளவே முடிவதில்லை. உங்கள் மருத்துவமனையில் இருப்பவர்களிடம் நீங்கள் இதுபோன்றுதான் நகைச்சுவை செய்கிறீர்களா?" என்று மருத்துவரை நோக்கித் திரும்பி அவள் மேலும் கூறினாள்; "அப்படியென்றால், அங்கே ஒவ்வொரு நாளும் சலிப்பாக இருக்காது என்பது நிச்சயம். நானே அங்கே நோயாளியாகச் சேர விண்ணப்பிக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது," என்றாள். "மருத்துவர், காஸ்டிலின் அந்தப் பழைய முரட்டுப் பெண் பிளான்ஷைப் பற்றிப் பேசுவதை நான் கேட்டதாக நம்புகிறேன்—நான் துணிந்து கேட்கலாமா?" என்று பிரிஷோ, திருமதி வெர்டூரினிடம் கேட்டார். கண்களை மூடியபடி மயங்கி விழுந்து, தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்ட அவரிடமிருந்து, அடக்கப்பட்ட அலறல்கள் வெளிவந்தன.

"கடவுளே, அம்மையாரே, இந்த மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கும் மரியாதைக்குரிய ஆன்மாக்களை—அப்படி யாரேனும் இருந்தால்—நான் பயமுறுத்த விரும்பவில்லை; ரகசியமாக... இருப்பினும், நமது விவரிக்க முடியாத ஏதெனியக் குடியரசு—ஓ, உண்மையிலேயே!—இந்தப் பிற்போக்குத்தனமான கேப்பிட்டிய ராணியை, இரும்புக்கரம் கொண்ட காவல்துறை அதிகாரிகளில் முதன்மையானவராகக் கௌரவிக்கக்கூடும் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அது உண்மைதான், என் அன்பான விருந்தளிப்பவரே; அது உண்மைதான்," என்று திரு. வெர்டூரினின் ஆட்சேபனைக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, ஒவ்வொரு அசையையும் தெளிவாக உச்சரித்த தனது கம்பீரமான குரலில் அவர் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். அதன் தகவல்களின் நம்பகத்தன்மையை நம்மால் மறுக்க முடியாது. புனித டெனிஸின் வரலாற்றுப் பதிவு, இவ்விஷயத்தில் எவ்வித சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்கவில்லை. மதச்சார்பற்ற பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு, ஒரு புனிதரின் தாயான இவரை விடப் பொருத்தமான பாதுகாவல் புனிதர் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது. மேலும், இவர் இவருக்குக் கடுமையான நெருக்கடியைக் கொடுத்தார், அதுபோலவே......சுகர் (Suger) மற்றும் பிறர்—உதாரணமாக, புனித பெர்னார்ட்—கூறியிருக்கக்கூடியது போலவே; ஏனெனில் அவளுடைய (திருமதி வெர்டுரின்) சூழலில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தகுதிக்கு ஏற்ற மரியாதையைத் துல்லியமாகப் பெற்றனர்.

“அந்தப் பெரியவர் யார்?” என்று ஃபோர்செவில் (Forcheville) திருமதி வெர்டுரினிடம் கேட்டார். “அவர் ஏதோ ஒரு முக்கியப் புள்ளி போலத் தெரிகிறாரே.”

“என்ன? உங்களுக்கு அந்தப் புகழ்பெற்ற பிரிஷோவை (Brichot) தெரியாதா? அவர் ஐரோப்பா முழுவதும் பிரசித்தி பெற்றவர்!”

“ஆ! அது பிரேஷோவா (Bréchot)!” என்று ஃபோர்செவில் வியப்புடன் கூறினார்; அவர் அந்தப் பெயரைச் சரியாகக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. “அட, அப்படியா!” என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அந்தப் புகழ்பெற்ற மனிதரின் மீது தன் அகன்ற கண்களை நிலைத்து வைத்து உற்று நோக்கினார். “இத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு மனிதருடன் உணவருந்துவது எப்போதும் சுவாரஸ்யமானதுதான். ஆனால் என்னிடம் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் நிச்சயமாக இங்கே எங்களுக்குச் சிறந்தவர்களின் சகவாசத்தை அமைத்துத் தருகிறீர்கள். உங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு ஒருபோதும் சலிப்பு ஏற்படுவதில்லை.”

“ஓ, இதில் மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா,” என்று திருமதி வெர்டுரின் பணிவுடன் கூறினார், “அது என்னவென்றால், அவர்கள் இங்கே மிகவும் சௌகரியமாக உணர்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமான எதைப் பற்றியும் பேசுகிறார்கள்; அந்த உரையாடலோ பட்டாசு வெடிப்பது போலப் பிரகாசமாக அமைகிறது. உதாரணமாக, பிரிஷோவையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: இன்றிரவு அவர் ஒன்றும் அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை—ஆனால் நான் அவரை இங்கே, என் சொந்த வீட்டில், முற்றிலும் பிரமிக்க வைக்கும் வகையில் பார்த்திருக்கிறேன்—அவர் பேச்சைக் கேட்டுப் பாராட்டி நீங்கள் அவர் காலடியில் மண்டியிடும் அளவுக்கு அது அற்புதமாக இருக்கும்! ஆனால் மற்றவர்களின் வீடுகளுக்கோ சென்றால், அவர் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மனிதராக மாறிவிடுகிறார்; அவரிடம் எந்த நகைச்சுவை உணர்வும் இருப்பதில்லை; அவரிடமிருந்து ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நாம் சிரமப்பட்டுத்தான் பிடுங்க வேண்டியிருக்கிறது—உண்மையில் அவர் மிகவும் சலிப்பூட்டும் ஒருவராகவே இருப்பார்.”

“எவ்வளவு விசித்திரமானது!” என்று ஃபோர்செவில் வியப்புடன் கூறினார்.

பிரிஷோவைப் போன்ற ஒரு நகைச்சுவை பாணி, ஸ்வான் (Swann) தன் இளமைக்காலத்தைக் கழித்த உயர்குடிச் சூழலில், வெறும் முட்டாள்தனமாகவே கருதப்பட்டிருக்கும்—உண்மையில் அந்தப் பாணி உண்மையான அறிவுத்திறனுக்கு முற்றிலும் இணக்கமானதாகவே இருந்தாலும் கூட. மேலும் அந்தப் பேராசிரியரின் அறிவுத்திறன்—மிகவும் வீரியமிக்கதாகவும் செழுமையாகவும் அமைந்திருந்தது—அது ஸ்வான் நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர்கள் என்று கருதிய பல உயர்குடிப் பிரமுகர்களுக்குப் பொறாமையை ஏற்படுத்தக்கூடியதாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் அந்தப் பிரமுகர்கள், தங்கள் ரசனைகளையும் வெறுப்புகளையும் ஸ்வானின் மனதில் மிக ஆழமாகப் பதிய வைத்துவிட்டிருந்தனர்—குறைந்தபட்சம் சமூக வாழ்க்கை தொடர்பான அனைத்து விஷயங்களிலும், ஏன் அறிவுசார் தளத்தைச் சேர்ந்ததாக இருக்க வேண்டிய உரையாடல் போன்ற துணை அம்சங்களில் கூட—அதன் விளைவாக, ஸ்வானால் பிரிஷோவின் நகைச்சுவைகளை வெறும் பாண்டித்யப் பகட்டாகவும், தரக்குறைவானதாகவும், ஏன் குமட்டலை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு முரட்டுத்தனமானதாகவும் மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. மேலும், நன்னடத்தையிலேயே பழகிப்போன அவருக்கு, அந்தத் தன்முனைப்பு மிக்க கல்வியாளர் யாரை அழைத்தாலும் வெளிப்படுத்தும் அந்த முரட்டுத்தனமான, இராணுவ பாணி அதிர்ச்சியை அளித்தது. இறுதியாக—ஒருவேளை இதுவே முதன்மையான காரணமாகவும் இருக்கலாம்—ஒடெட் (Odette) உடன் அழைத்து வரும் விசித்திரமான யோசனையைச் செய்திருந்த அந்த ஃபோர்செவில் (Forcheville) என்பவரிடம், திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) அன்று மாலை காட்டிய அந்த இணக்கமான தன்மையைக் கண்டதும், ஸ்வான் (Swann) தனது வழக்கமான சகிப்புத்தன்மையைச் சற்று இழந்திருந்தார். ஸ்வானின் முன்னிலையில் சற்று சங்கடமாக உணர்ந்த அவள், அவர்கள் அங்கு வந்தடைந்ததும் அவனிடம் இவ்வாறு கேட்டாள்:

“என் விருந்தினரைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

அதற்கு அவன்—தான் நீண்ட காலமாக அறிந்திருந்த அந்த ஃபோர்செவில், உண்மையில் ஒரு பெண்ணைக் கவரக்கூடியவராகவும், சொல்லப்போனால் மிகவும் அழகான ஒரு ஆணாகவும் இருக்கக்கூடும் என்பதை முதன்முறையாக உணர்ந்தவனாக—இவ்வாறு பதிலளித்தான்: “அருவருப்பானவர்!” சொல்லப்போனால், ஒடெட்டின் விஷயத்தில் பொறாமை கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனது மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை; ஆயினும், வழக்கமாக உணரும் மகிழ்ச்சியை அவனால் அன்று முழுமையாக உணர முடியவில்லை. இதன் விளைவாக, பிரிஷோ (Brichot)—“ஹென்றி பிளாண்டாஜெனெட்டை (Henry Plantagenet) மணப்பதற்குப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே அவருடன் வாழ்ந்து வந்த” பிளான்ச் ஆஃப் காஸ்டிலின் (Blanche of Castile) தாயாரின் கதையை விவரிக்கத் தொடங்கியபோது—ஸ்வானை அக்கதையின் மீதியைத் தொடர்ந்து கேட்கத் தூண்டும் விதமாக, “அப்படித்தானே, ஐயா ஸ்வான்?” என்று கேட்டார். அப்போது அவர்—ஒரு விவசாயியை இழிவாகப் பார்க்கவோ அல்லது ஒரு சாதாரண சிப்பாயின் மன உறுதியைத் தூண்டவோ ஒருவர் கையாளும் அந்த இராணுவ பாணியைப் பயன்படுத்தினார். ஆனால் ஸ்வான், பிளான்ச் ஆஃப் காஸ்டிலின் கதையில் தனக்கு அதிக ஆர்வம் இல்லை என்றும், ஓவியர் ஒருவரிடம் தான் கேட்க விரும்பும் ஒரு விஷயம் இருப்பதாகவும் கூறி, பிரிஷோ ஏற்படுத்த முயன்ற அந்த நாடகத்தன்மை வாய்ந்த சூழலை முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிட்டார் (இது அந்த விருந்தளித்தப் பெண்மணிக்குக் கடும் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது). சொல்லப்போனால், அன்று பிற்பகலில் அவர் ஒரு ஓவியக் கண்காட்சிக்குச் சென்றிருந்தார்; அது—திருமதி வெர்டுரினின் நண்பரும், சமீபத்தில் காலமானவருமான—ஒரு ஓவியருடைய கண்காட்சியாகும். அந்த ஓவியரின் கலை ரசனையை ஸ்வான் பெரிதும் மதித்ததால், அவரது இறுதிப் படைப்புகளில்—முந்தைய படைப்புகளிலேயே வியக்கத்தக்க வகையில் அமைந்திருந்த அந்தத் தனித்திறமைக்கு (virtuosity) அப்பால்—உண்மையிலேயே வேறு ஏதேனும் ஆழமான கலைச்சிறப்பு உள்ளதா என்பதை அவரிடமே கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள ஸ்வான் விரும்பியிருந்தார்.

“அந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், அது மிகச் சிறப்பானதாகவே இருந்தது; ஆயினும்—அந்தச் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துவதானால்—அது குறிப்பாக ‘உயர்ந்த’ (elevated) கலை என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை,” என்று ஸ்வான் புன்னகையுடன் கூறினார்.

“உயர்ந்ததா... ஒரு ‘நிறுவனத்தின்’ (institution) நிலைக்கு உயர்ந்தது!” என்று கோட்டார்ட் (Cottard) குறுக்கிட்டுப் பேசினார்; அப்போது அவர், செயற்கையான தீவிரத்துடன் தன் கைகளை மேலே உயர்த்திக் காட்டினார்.

மேஜையைச் சுற்றிலும் அமர்ந்திருந்த அனைவரும் வெடித்துச் சிரித்தனர். “அவன் அருகில் இருக்கும்போது முகத்தில் எந்தச் சலனமும் காட்டாமல் இருப்பது சாத்தியமே இல்லை என்று நான் உன்னிடம் சொல்லவில்லையா?” என்று ஃபோர்ஷெவிலிடம் மாடம் வெர்டுரின் கூறினார். “நீ சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில், அவன் ஏதோ ஒரு அபத்தமான பேச்சை உளறித் தள்ளிவிடுவான்.”
1150ஆனால், ஸ்வான் மட்டுமே இன்னும் இயல்பாக, கலகலப்பாக மாறவில்லை என்பதை அவள் கவனித்தாள். மேலும், ஃபோர்ச்வில் முன்னிலையில் காட்டார்ட் தன்னை ஒரு நகைப்புக்குரிய பொருளாகச் சித்தரித்துக்கொண்டிருந்தது அவருக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அந்த ஓவியரோ—ஸ்வானுடன் தனித்திருந்திருந்தால் ஒருவேளை சுவாரஸ்யமான பதிலை அளித்திருப்பார்—அவ்வாறு செய்யாமல், மறைந்த அந்தப் பெருங்கலைஞரின் திறமையைப் பற்றி ஒரு 'தயார் செய்யப்பட்ட' சொற்பொழிவை நிகழ்த்தி, விருந்தினர்களின் பாராட்டைப் பெறவே விரும்பினார்.

“நான் மிக அருகில் சென்று பார்த்தேன்,” என்றார் அவர், “அது எப்படிச் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று அறிந்துகொள்ள; என் மூக்கை அதனோடு ஒட்டினாற்போல் வைத்துப் பார்த்தேன். ஓ, ஆமாம்—சரியாகச் சொன்னேன்! அது பசை, மாணிக்கம், சோப்பு, வெண்கலம், சூரிய ஒளி அல்லது மலம்—இவற்றில் எதைக் கொண்டு செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதை உங்களால் துளியும் கண்டறியவே முடியாது!”

“ஒன்று பன்னிரண்டாகப் பெருகும்!” என்று மருத்துவர்—மிகத் தாமதமாகவே—கூச்சலிட்டார்; எனினும், அவர் குறுக்கிட்டுச் சொன்னதன் பொருள் யாருக்கும் விளங்கவில்லை.

“அது ஏதுமற்ற ஒன்றால் செய்யப்பட்டிருப்பதைப் போலவே தோன்றுகிறது,” என்று ஓவியர் மீண்டும் தொடர்ந்தார்; “*தி நைட் வாட்ச்* (The Night Watch) அல்லது *தி ரீஜென்ட்ஸ்* (The Regents) ஆகிய ஓவியங்களில் உள்ள நுட்பத்தைக் கண்டறிவது எவ்வளவு கடினமோ, அதேபோலத்தான் இதிலும்; சொல்லப்போனால், இதில் உள்ள தூரிகை வேலைப்பாடுகள் ரெம்ப்ராண்ட் அல்லது ஹால்ஸ் ஆகியோரின் படைப்புகளை விடவும் வலிமை வாய்ந்தவை. அனைத்தும் அங்கே இருக்கின்றன—இருந்தும், ஒன்றுமே இல்லை! நான் சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன்.”

பாடகர் ஒருவர், தான் எட்டக்கூடிய மிக உயர்ந்த சுருதியை அடைந்த பிறகு, தொடர்ந்து தனது மெல்லிய குரலில்—*பியானோ* (piano) பாணியில்—பாடுவது போலவே, இவரும் முணுமுணுத்துச் சிரிப்பதோடு திருப்தியடைந்தார்; அந்த ஓவியம், அதன் அழகின் அதீதப் பெருக்கத்தினால் உண்மையில் ஒரு நகைச்சுவைக்குரிய பொருளாகவே மாறிவிட்டது போன்ற பாவனையில் அவர் பேசினார்:

“அது நறுமணம் வீசுகிறது, அது நேராக உங்கள் தலைக்கேறுகிறது, அது உங்கள் மூச்சைப் பிடித்து நிறுத்துகிறது, அது உங்களைச் சிலிர்க்கச் செய்கிறது—ஆனால் அது எதனால் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள ஒரு துளி வாய்ப்பும் இல்லை! அது ஒரு சூனியம், அது அப்பட்டமான தந்திரம், அது ஒரு அதிசயம்!” (இப்போது அவர் முழுக்குரலில் சத்தமாகச் சிரிக்கத் தொடங்கினார்) “அது முற்றிலும் நேர்மையற்ற செயல்!” பின்னர், திடீரென நிறுத்தி, கம்பீரமாகத் தலையை உயர்த்தி, தான் இனிமையாக ஒலிக்கச் சிரமப்பட்டு வெளிப்படுத்திய ஒரு ஆழமான பேஸ் (bass) சுருதியில் அவர் மேலும் கூறினார்: “இருந்தும்... அது எத்துணை நேர்மையானது!” அவர் "‘தி நைட் வாட்ச்’ (The Night Watch) ஓவியத்தை விட இது சிறந்தது" என்று அறிவித்த அந்த ஒரு தருணத்தைத் தவிர—(இது ஒரு தெய்வநிந்தனை போன்ற கூற்றாகும்; ஏனெனில், ‘தி நைட் வாட்ச்’ ஓவியத்தை, ‘ஒன்பதாவது சிம்பொனி’ மற்றும் ‘சமோத்ரேஸின் சிறகுகொண்ட வெற்றிச் சிலை’ ஆகியவற்றுக்கு இணையாக, பிரபஞ்சத்தின் மிகச்சிறந்த கலைப்படைப்பாகவே திருமதி வெர்டுரின் கருதிவந்தார்; எனவே, இக்கூற்று அவரிடமிருந்து ஒரு எதிர்ப்புக் குரலை எழுப்பியது)—மேலும், "அது ‘மலம்’ கொண்டு செய்யப்பட்டது" என்று அவர் குறிப்பிட்ட அந்தச் சொற்றொடரைத் தவிர—(இச்சொல் சபையில் ஏற்கப்படுமா என அறிய, ஃபோர்செவில் மேஜையைச் சுற்றி ஒரு விரைவான பார்வையை வீசினார்; பின்னர், தன் உதடுகளில் ஒரு கறாரான, இணக்கமான புன்னகையைத் தவழவிட்டார்)—மற்றபடி, ஸ்வான் என்பவரைத் தவிர மற்ற விருந்தினர்கள் அனைவரும், அந்த ஓவியர் மீது ஆழ்ந்த வியப்புடன் கூடிய ஒரு பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தனர்.

"அவர் இப்படி உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசும்போது எனக்கு எவ்வளவு களிப்பாக இருக்கிறது!" என்று திருமதி வெர்டுரின் வியப்புடன் கூறினார்—திரு. ஃபோர்செவில் முதன்முறையாக விருந்துக்கு வந்திருந்த அந்த நாளிலேயே, இந்த இரவு விருந்து இவ்வளவு உற்சாகமூட்டுவதாக அமைந்ததில் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்திருந்தார். "அப்படியே நீங்களோ—ஏன் அங்கே ஒரு பெரிய மடையனைப் போல வாயைப் பிளந்துகொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்?" என்று அவர் தன் கணவரிடம் கேட்டார். "அவர் ஒரு சிறந்த பேச்சாளர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? இதைக் கேட்கும்போது, ​​நீங்கள் அவரைப் பேசுவதைக் கேட்பது இதுவே முதல்முறை என்றுதான் தோன்றும். அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது நீங்கள் அவரைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்—அவர் உங்கள் வார்த்தைகளை அப்படியே உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தார்! நாளைக்கு, நீங்கள் சொன்ன அத்தனை விஷயங்களையும்—ஒரு எழுத்து பிசகாமல்—அவர் நம்மிடம் அப்படியே ஒப்பிப்பார்."

"இல்லை, நிஜமாகவே சொல்கிறேன்—நான் விளையாடவில்லை!" என்று தன் பேச்சின் வெற்றி கண்டு மகிழ்ந்த அந்த ஓவியர் கூறினார். "நான் ஏதோ விற்பனைக்காகப் புளுகுவதாகவும், இது வெறும் நாடகம் என்றும் நீங்கள் நினைப்பதாகத் தெரிகிறது. நானே உங்களை அங்கே அழைத்துச் சென்று, நீங்களே நேரில் பார்க்க வைக்கிறேன்; அப்போது நான் மிகைப்படுத்திக் கூறினேனா என்பதை நீங்களே சொல்லுங்கள். என்னுடன் நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் பந்தயம் கட்டலாம்; நீங்கள் அங்கிருந்து திரும்பும்போது, ​​என்னை விடவும் அதிக உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் திரும்புவீர்கள் என்று நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்!"

"ஆனால், நீங்கள் மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறீர்கள் என்று நாங்கள் துளியும் நினைக்கவில்லை! நீங்கள் சாப்பிட்டு முடிக்க வேண்டும்—அதேபோல என் கணவரும் சாப்பிட்டு முடிக்க வேண்டும்—என்று மட்டுமே நாங்கள் விரும்புகிறோம். ஐயா அவர்களுக்கு அந்த ‘சோல் நார்மாண்ட்’ (Sole Normande) உணவை இன்னும் கொஞ்சம் பரிமாறுங்கள்; அவருக்குப் பரிமாறப்பட்ட உணவு ஆறிப்போய்விட்டது என்பதை உங்களால் பார்க்க முடிகிறதல்லவா? எங்களுக்கு எந்த அவசரமும் இல்லை; இந்த இடமே தீப்பிடித்து எரிவது போல நீங்கள் அவசர அவசரமாகப் பரிமாறுகிறீர்களே! அந்த சாலட் உணவைக் கொண்டு வருவதற்கு முன், ஒரு கணம் பொறுமையாக இருங்கள்." அடக்கமும் குறைவான பேச்சும் கொண்ட திருமதி கோட்டார்ட், ஆயினும்கூட, ஒரு மகிழ்ச்சியான உத்வேகம் சரியான வார்த்தையைக் கண்டறியத் தூண்டும்போது, தனது நம்பிக்கையில் எந்தக் குறைவையும் காட்டத் தெரிந்திருந்தார். அது வெற்றி பெறும் என்று அவர் உணர்ந்தார்; இது அவருக்கு நம்பிக்கையை அளித்தது, மேலும் அவர் அவ்வாறு செய்தது தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்வதை விட, தன் கணவரின் தொழில் வாழ்க்கைக்கு சேவை செய்வதாகவே இருந்தது. எனவே, திருமதி வெர்டூரின் சற்று முன்பு உச்சரித்த "சாலட்" என்ற வார்த்தையை அவர் தவறிச் சொல்லவில்லை.

"அது *ஜப்பானிய சாலட்* இல்லையா?" என்று அவர் ஒடெட்டை நோக்கித் திரும்பி, மெல்லிய குரலில் கேட்டார்.

மேலும்—டுமாஸின் புதிய மற்றும் பரபரப்பான நாடகத்தைப் பற்றிய அத்தகைய நுட்பமான, ஆனால் தெளிவான, குறிப்பைக் கொடுப்பதன் பொருத்தத்தாலும் துணிச்சலாலும் மகிழ்ச்சியும் திகைப்பும் அடைந்து—ஒரு இளம் பெண்ணின் வசீகரமான, அப்பாவித்தனமான சிரிப்பை உதிர்த்தார்: அது சத்தமாக இல்லை, ஆனால் சில கணங்களுக்கு அவரால் அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு மிகவும் தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது. "அந்தப் பெண்மணி யார்? அவரிடம் நகைச்சுவை உணர்வு இருக்கிறது," என்றார் ஃபோர்ஷெவில்.

இல்லை, ஆனால் வெள்ளிக்கிழமை இரவு உணவிற்கு நீங்கள் அனைவரும் வந்தால், நாங்கள் உங்களுக்குக் கொஞ்சம் பரிமாறுவோம்.

"நான் உங்களுக்கு மிகவும் கிராமத்துக்காரியாகத் தோன்றலாம், ஐயா," என்று ஸ்வானிடம் திருமதி கோட்டார்ட் கூறினார், "ஆனால் எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் புகழ்பெற்ற *ஃபிரான்சிலோனை* நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை. மருத்துவர் அதைப் பார்க்கச் சென்றார் (உங்களுடன் அந்த மாலையைக் கழித்ததில் அவருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி கிடைத்ததாக அவர் என்னிடம் கூறியது கூட எனக்கு நினைவிருக்கிறது), மேலும் அவர் என்னுடன் மீண்டும் சென்று அதைப் பார்ப்பதற்கு இருக்கைகளை முன்பதிவு செய்வது நியாயமானது என்று நான் நினைக்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்." இயல்பாகவே, தியேட்டர்-ஃபிரான்சேவில் ஒரு மாலைப் பொழுதைக் கழித்ததற்காக ஒருபோதும் வருந்துவதில்லை—நடிப்பு எப்போதுமே மிகச் சிறப்பாக இருக்கும்—ஆனால், எங்களுக்கு மிகவும் வசீகரமான சில நண்பர்கள் இருப்பதால் (திருமதி கோட்டார்ட் ஒருபோதும் சரியான பெயரை உச்சரிப்பதில்லை; "எங்கள் நண்பர்கள்" அல்லது "என்னுடைய ஒரு நண்பர்" என்று சொல்வதோடு திருப்தி அடைவார்—இது ஒரு "சிறப்பு" அடையாளம், அதுவும் செயற்கையான தொனியிலும், தனக்குப் பிடித்தவர்களை மட்டுமே குறிப்பிடும் ஒருவரின் முக்கியத்துவத்துடனும் வெளிப்படுத்தப்படும்), அவர்கள் அடிக்கடி பெட்டிகளை வைத்திருப்பதோடு, மதிப்புமிக்க ஒவ்வொரு புதிய தயாரிப்புக்கும் எங்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்லும் நல்ல எண்ணமும் கொண்டிருப்பதால், நான் எப்போதுமே *ஃபிரான்சிலோன்* நாடகத்தை சிறிதளவு பார்ப்பது உறுதி......விரைவிலோ அல்லது சற்றுப் பின்னரோ, என் சொந்தக் கருத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், நான் சற்று முட்டாள்தனமாக உணர்கிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், ஏனென்றால் நான் செல்லும் ஒவ்வொரு வரவேற்பறையிலும், மக்கள் இயல்பாகவே இந்த அருவருப்பான ஜப்பானிய சாலட்டைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசுவதில்லை. அன்றைய பரபரப்பான ஒரு தலைப்பில் ஸ்வான் தான் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு ஆர்வம் காட்டாததைக் கண்ட அவள், "மக்கள் இதைக் கேட்டுச் சற்றுச் சலிப்படையவும் தொடங்கிவிட்டனர்," என்று மேலும் கூறினாள். இருப்பினும், இது சில சமயங்களில் மிகவும் வேடிக்கையான சில யோசனைகளுக்கு ஒரு சாக்காக அமைகிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். உதாரணமாக, எனக்கு ஒரு தோழி இருக்கிறாள்—மிகவும் தனித்துவமான பெண், மிகவும் அழகானவள், மிகவும் பிரபலமானவள், மேலும் மிகவும் பிரபலமானவள்—அவள் தன் வீட்டில் இந்த ஜப்பானிய சாலட்டைத் தயாரித்ததாகக் கூறுகிறாள், ஆனால் அலெக்சாண்டர் டுமாஸ் *ஃபில்ஸ்* நாடகத்தில் குறிப்பிடும் அனைத்தையும் அதில் சேர்க்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினாள். அதைச் சாப்பிட அவள் சில பெண் தோழிகளை அழைத்திருந்தாள். துரதிர்ஷ்டவசமாக, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்தச் சிலரில் நான் இல்லை. ஆனால் இன்று காலை, அவள் தன் *வீட்டு விருந்தின்* போது அதைப் பற்றி எங்களிடம் அனைத்தையும் சொன்னாள்; வெளிப்படையாக, அது வெறுக்கத்தக்கதாக இருந்தது—அவள் எங்களைக் கண்ணீர் வரும் வரை சிரிக்க வைத்தாள். ஆனால், கதையைச் சொல்லும் விதத்தில்தான் எல்லாம் அடங்கியிருக்கிறது, என்றாள் அவள், ஸ்வான் இன்னும் இறுக்கமான முகபாவத்துடன் இருப்பதைக் கண்டு.

மேலும், ஒருவேளை அவனுக்கு *ஃபிரான்சிலோன்* பிடிக்காததால்தான் இப்படி இருக்குமோ என்று எண்ணிக்கொண்டு:

—அதுமட்டுமல்ல, எனக்கு ஒரு ஏமாற்றம் காத்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இது, திருமதி டி கிரேசியின் அபிமானமான *செர்ஜ் பனீன்* படைப்புக்கு நிகரானது என்று நான் நம்பவில்லை. அதில், குறைந்தபட்சம், சில சாராம்சம் கொண்ட, நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் விஷயங்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் தியேட்டர்-ஃபிரான்சேயின் மேடையில் ஒரு சாலட் செய்முறையைப் பரிமாறுவதா! ஆனால் *செர்ஜ் பனீன்*! அதுமட்டுமல்ல—ஜார்ஜஸ் ஓனெட்டின் பேனாவிலிருந்து வெளிவரும் எல்லாவற்றையும் போலவே—அது எப்போதும் மிக அழகாக எழுதப்பட்டிருக்கும். *லெ மெய்த்ர் டி ஃபோர்ஜஸ்* பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; நான் அதை *செர்ஜ் பனீனை* விட உயர்ந்ததாக மதிப்பிடுவேன்.

"என்னை மன்னியுங்கள்," என்று ஸ்வான் அவளிடம் ஒரு நக்கலான தொனியில் கூறினான், "ஆனால் நான் ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், அந்த இரண்டு தலைசிறந்த படைப்புகளின் மீதும் எனக்கு இருக்கும் ரசனையின்மை ஏறக்குறைய சமமானதுதான்." —“உண்மையாகவே, அவர்கள் மீது உங்களுக்கு என்னதான் எதிர்ப்பு? அது ஏதேனும் ஒரு பாரபட்சமா? ஒருவேளை அவர்கள் உங்களுக்குச் சற்று சலிப்பூட்டுபவர்களாகத் தோன்றுகிறார்களா? அதுமட்டுமின்றி—நான் எப்போதும் சொல்வது போல—நாவல்கள் அல்லது நாடகங்களைப் பற்றி ஒருபோதும் விவாதிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் கண்ணோட்டம் உண்டு; எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான விஷயங்களே உங்களுக்கு முற்றிலும் வெறுக்கத்தக்கவையாகத் தோன்றலாம்.”

அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஸ்வானை அழைத்தவாறு ஃபோர்செவில் அவளது பேச்சை இடைமறித்தார். உண்மையில், திருமதி கோட்டார்ட் *ஃபிரான்சிலான்* (Francillon) நாடகத்தைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருந்த வேளையிலேயே, அந்த ஓவியர் ஆற்றியதாக அவர் குறிப்பிட்ட அந்தச் சிறிய ‘பேச்சின்’ மீது தனக்கிருந்த வியப்பை ஃபோர்செவில், திருமதி வெர்டுரினிடம் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

—“இந்த ஐயாவிடம் ஒரு சரளமான பேச்சுத்திறமையும்—ஒரு நினைவாற்றலும்—இருக்கிறது!” என்று அந்த ஓவியர் பேசி முடித்ததும் ஃபோர்செவில் திருமதி வெர்டுரினிடம் குறிப்பிட்டார். “இத்தகைய திறமையை நான் மிக அரிதாகவே கண்டிருக்கிறேன். அடடா! எனக்கும் அத்தகைய திறமை இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் நிச்சயமாக விரும்புகிறேன். இவர் ஒரு சிறந்த போதகராகத் திகழ்ந்திருப்பார். திரு. பிரெஷோவுடன் ஒப்பிடுகையில், இங்கே உங்களிடம் சமமாகப் பொருந்தக்கூடிய இரண்டு ‘அத்தியாயங்கள்’ (acts) இருப்பதாகச் சொல்லலாம்—சொல்லப்போனால், வெறும் நேர்த்தியின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ​​இந்த ஐயா அந்தப் பேராசிரியரையே மிஞ்சிவிடுகிறாரோ என்று கூட எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறது. இவரது பேச்சு மிகவும் இயல்பாகப் பாய்கிறது; அதில் செயற்கைத்தன்மை குறைவு. இடையில் இவர் சில ‘எதார்த்தமான’ (realistic) வார்த்தைகளை உதிர்த்தது உண்மைதான்—ஆனால் அதுதானே இன்றைய காலத்தின் ரசனை—இருப்பினும், இவ்வளவு லாவகமாக ஒருவர் ‘சபையைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதை’ (hold the floor) நான் இதற்கு முன் அதிகம் கண்டதில்லை—எங்கள் படைப்பிரிவில் நாங்கள் பயன்படுத்தும் சொற்றொடர் அது; சொல்லப்போனால், அந்தப் படைப்பிரிவில் எனக்கு ஒரு தோழர் இருந்தார், இந்த ஐயாவைப் பார்க்கும்போது எனக்கு அவர் சற்று நினைவுக்கு வருகிறார். எந்தவொரு பொருளைப் பற்றியும்—உங்களுக்கு என்னவென்று சொல்வதென்றே தெரியவில்லை—உதாரணத்திற்கு, இந்த கண்ணாடியைப் பற்றியே கூட—அவரால் மணிக்கணக்கில் பேசிக்கொண்டிருக்க முடியும். இல்லை, இந்த கண்ணாடியைப் பற்றி அல்ல—நான் சொல்வது முட்டாள்தனமாக இருக்கிறது—மாறாக, வாட்டர்லூ போர் பற்றியோ, அல்லது நீங்கள் குறிப்பிடும் வேறு எந்தவொரு விஷயத்தைப் பற்றியோ அவரால் பேச முடியும்; அப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, நீங்கள் கனவிலும் நினைத்திராத புதிய சிந்தனைகளை அவர் வெளிப்படுத்துவார். இப்போது யோசித்துப் பார்க்கும்போது, ​​ஸ்வானும் அதே படைப்பிரிவில்தான் இருந்தார்; அவருக்கு அந்தத் தோழரைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”

—“திரு. ஸ்வானை நீங்கள் அடிக்கடி சந்திக்கிறீர்களா?” என்று திருமதி வெர்டுரின் கேட்டார். “இல்லை, சந்திக்கவில்லை,” என்று திரு. டி ஃபோர்செவில் பதிலளித்தார்; ஒடெட்டை நெருங்குவதை இன்னும் எளிதாக்கிக்கொள்ள விரும்புவது போல—அவன் ஸ்வானிடம் நன்மதிப்பைப் பெற விரும்பினான். ஸ்வானின் உயர்குடித் தொடர்புகளைப் பற்றிப் பேசி அவனைப் புகழ்வதற்கு இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான்; ஆனால் அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​அத்தொடர்புகள் ஏதோ எதிர்பாராத அதிர்ஷ்டம் போல அமைந்திருப்பதாகக் கருதி அவனைப் பாராட்டுவது போல் தோன்றாதவாறு, ஒரு உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதனைப் போலவும், கனிவான விமர்சனத் தொனியிலும் பேசினான்: “அது சரிதானே, ஸ்வான்? நான் உன்னைச் சந்திப்பதே இல்லை. சொல்லப்போனால், ஒருவன் உன்னை எப்படித்தான் சந்திக்க முடியும்? அந்த ஆள் எப்போதுமே லா ட்ரெமாயில்ஸ் (La Trémoïlles) வீட்டிலோ, லாம்ஸ் (Laumes) வீட்டிலோ—இப்படிப் பல இடங்களிலோதான் முடங்கிக் கிடக்கிறானே!”—உண்மையில் இது மிகவும் பொய்யான ஒரு கூற்றாகும்; ஏனெனில், கடந்த ஓராண்டாக ஸ்வான் வெர்டுரின்ஸ் (Verdurins) வீட்டைத் தவிர வேறு எங்கும் சென்றதே இல்லை. ஆயினும், அவர்களுக்கு அறிமுகமில்லாத நபர்களின் பெயர்கள் அவர்கள் வீட்டில் குறிப்பிடப்படும்போது, ​​அங்கே ஒருவித அதிருப்தி கலந்த மௌனமே நிலவியது. அந்தப் பெயர்கள்—குறிப்பாக, “சலிப்பூட்டும் நபர்களின்” பெயர்கள்—அத்தனை “நம்பிக்கைக்குரியவர்களின்” (faithful) முன்னிலையில், இத்தனைத் தந்திரோபாயமற்ற முறையில் வீசப்பட்டிருப்பது தன் மனைவிக்குப் பெரும் மனவருத்தத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்று அஞ்சிய திரு. வெர்டுரின், மிகுந்த கவலையுடனும் பரிவுடனும் அவளைத் திருட்டுத்தனமாக ஒருமுறை நோக்கினார். அப்போது அவர் கண்ட காட்சி இதுதான்: தனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்ட அந்தச் செய்தியை அங்கீகரிக்கக் கூடாது என்றும்—அதனால் தான் பாதிக்கப்பட்டது போலக் காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்றும்—அவள் உறுதியாக இருந்தாள்; வெறும் மௌனம் காப்பது மட்டுமல்லாமல், காது கேளாதது போலப் பாவனை செய்யவும் அவள் தீர்மானித்திருந்தாள். (எப்படி ஒரு தவறிழைத்த நண்பன் உரையாடலின் நடுவே தனக்கான ஒரு சாக்குப்போக்கைச் செருக முயலும்போது—நாம் அதை எதிர்ப்பின்றி ஏற்றுக்கொண்டால், அது அச்சாக்குப்போக்கின் நியாயத்தை ஏற்றுக்கொண்டதற்குச் சமமாகிவிடும் என்பதால்—நாம் காது கேளாதது போல இருப்போமோ; அல்லது நம் முன்னிலையில் ஒரு நன்றி கெட்டவனின் தடைசெய்யப்பட்ட பெயர் உச்சரிக்கப்படும்போது நாம் எப்படி இருப்போமோ—அதேபோலவே) திருமதி வெர்டுரின் தன் மௌனம் சம்மதமாகக் கருதப்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதிலும், மாறாக அது உயிரற்ற பொருட்களின் உணர்வற்ற மௌனமாகவே கருதப்பட வேண்டும் என்பதிலும் கவனமாக இருந்து, திடீரெனத் தன் முகத்திலிருந்து......வாழ்வின் அனைத்து, இயக்கத்தின் அனைத்து வடிவங்களும்; அவளது உயர்ந்த, வட்டமான நெற்றி இப்போது *ரோண்ட்-போஸ்* கலையின் ஒரு அழகான ஓவியமாக மட்டுமே காட்சியளித்தது—ஸ்வான் எப்போதும் பழகிவந்த அந்த லா ட்ரெமாய்ல்களின் பெயர்களால் ஊடுருவ முடியாத ஒரு உலகம் அது; அவளது லேசாகச் சுருங்கிய மூக்கு, உயிரையே நேரடியாக மாதிரியாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டது போன்ற ஒரு நுட்பமான பள்ளத்தை வெளிப்படுத்தியது. அவளது பிரிந்த உதடுகள் பேசத் தயாராக இருந்தன என்று ஒருவர் சொல்லியிருப்பார். இப்போது அவள், மெழுகு வார்ப்பு, ஒரு சாந்து முகமூடி, ஒரு நினைவுச்சின்னத்திற்கான மாதிரி வடிவம்—தொழில் அரண்மனைக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மார்பளவுச் சிலை—என்பதைத் அரண்மனைக்கு முன் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிலை. அதன் முன் நின்று பொதுமக்கள் நிச்சயம் வியந்து பாராட்டுவார்கள்: வெர்டூரின்களின் (லா ட்ரெமாய்ல்ஸ் மற்றும் லாம்ஸ் ஆகியோரின் கண்ணியத்திற்கு முற்றிலும் எதிரான கண்ணியம்; வெர்டூரின்கள் நிச்சயமாக அந்தஸ்தில் அவர்களுக்குச் சமமானவர்கள்—உண்மையில், பூமியில் உள்ள அனைத்து சலிப்பூட்டுபவர்களும் அப்படித்தான்) விவரிக்க முடியாத கண்ணியத்தைச் சிற்பி படம்பிடித்த விதத்தில், கல்லின் வெண்மைக்கும் விறைப்புத்தன்மைக்கும் ஏறக்குறைய ஒரு போப்பாண்டவரின் கம்பீரத்தை அவர் எப்படி ஊட்டியிருந்தார் என்று. ஆனால், இறுதியில் அந்தப் பளிங்குச் சிற்பம் உயிர்பெற்று, அத்தகைய மக்களைச் சந்திக்க ஒருவர் முற்றிலும் பக்குவமற்றவராக இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்தியது. ஏனெனில், மனைவி எப்போதும் குடித்துக்கொண்டே இருந்தாள், கணவனோ 'corridor' என்பதை 'collidor' என்று உச்சரிக்கும் அளவுக்கு அறியாமையில் இருந்தான்.

"அதை என் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்க நீங்கள் எவ்வளவு பணம் கொடுத்தாலும் நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்," என்று கூறி முடித்த திருமதி வெர்டூரின், ஸ்வானை ஒரு அதிகாரமான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார்.

சற்று முன்பு வியந்து கூறிய பியானோ கலைஞரின் அத்தையின் புனிதமான எளிமையைப் பின்பற்றும் அளவிற்கு அவன் தன் பணிவில் செல்வான் என்று அவள் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கவில்லை:
1200
உங்களால் இதை நம்ப முடிகிறதா? எனக்கு ஆச்சரியமாக இருப்பது என்னவென்றால், அவர்களுடன் பேசத் தயாராக இருக்கும் நபர்களை அவர்களால் இன்னும் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது என்பதுதான்; எனக்குப் பயமாகத்தான் இருக்கிறது—ஒருவருக்கு மிக விரைவாக ஒரு மோசமான அடி கிடைத்துவிடும்! அவர்களைத் துரத்திச் செல்லும் அளவுக்கு மிருகத்தனமான மக்கள் இன்னும் எப்படி இருக்கிறார்கள்?

ஃபோர்ஷெவில் பதிலளித்ததைப் போலவாவது அவர் ஏன் பதிலளிக்கவில்லை: “சரி, அவள் ஒரு டச்சஸ்; அந்த வார்த்தை இன்னும் சிலரைக் கவர்கிறது”—இந்தக் கருத்து குறைந்தபட்சம் திருமதி வெர்டூரினுக்குப் பதிலடி கொடுக்க வாய்ப்பளித்திருக்கும்: “அதனால் அவர்களுக்கு எவ்வளவு நன்மை கிடைக்கட்டும்!” அதற்குப் பதிலாக, ஸ்வான் அத்தகைய அபத்தத்தைக்கூடத் தன்னால் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பதை உணர்த்தும் பாவனையுடன் வெறுமனே சிரித்தார். திரு. வெர்டூரின், தன் மனைவியின் மீது தொடர்ந்து திருட்டுத்தனமான பார்வைகளை வீசிக்கொண்டே, மதத்துரோகத்தை வேரோடு பிடுங்க முடியாத ஒரு தலைமை விசாரணை அதிகாரியின் கோபத்தை அவள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதைத் திகைப்புடன் கவனித்தார்—மேலும் அதை மிக நன்றாகவே புரிந்துகொண்டார். ஆகவே, ஸ்வானிடமிருந்து ஒரு மறுப்புரையைப் பெறுவதற்காக—ஏனெனில் ஒருவரின் உறுதியான நம்பிக்கைகளின் தைரியம், அது யாருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதோ அவர்களின் பார்வையில் எப்போதும் வெறும் கணக்கீடாகவும் கோழைத்தனமாகவும் தோன்றும்—திரு. வெர்டூரின் அவருக்குச் சவால் விடுத்தார்:

“சரி, இப்போது உங்கள் மனதில் உள்ளதை வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் நிச்சயமாக அதை அவர்களிடம் திரும்பச் சொல்லப் போவதில்லை.”

அதற்கு ஸ்வான் பதிலளித்தார்:

“ஆனால் அது டச்சஸிற்குப் பயந்து அல்ல (நீங்கள் குறிப்பிடுவது லா ட்ரெமாய்ல்ஸாக இருந்தால்). நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், எல்லோரும் அவள் வீட்டிற்குச் செல்வதை விரும்புகிறார்கள். அவள் ‘ஆழ்ந்த சிந்தனையாளர்’ என்று நான் சொல்லவில்லை (அவர் ‘ஆழ்ந்த சிந்தனையாளர்’ என்ற வார்த்தையை ஏதோ அபத்தமானது போல உச்சரித்தார், ஏனெனில் அவரது பேச்சில், இசையின் மீதான அவரது காதலால் குறிக்கப்பட்ட ஒரு சமீபத்திய உள் புதுப்பித்தல் காரணமாக அவர் தற்காலிகமாகக் கைவிட்ட சில மனப் பழக்கங்களின் தடயங்கள் இன்னும் இருந்தன; உண்மையில், அவர் சில சமயங்களில் தனது கருத்துக்களை மிகுந்த உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் வெளிப்படுத்தினார்), ஆனால், மிகவும் நேர்மையாகச் சொல்வதானால், அவள் புத்திசாலி, மேலும் அவளுடைய கணவர் ஒரு உண்மையான இலக்கியவாதி. அவர்கள் வசீகரமான மக்கள்.” இதன் விளைவாக, தனது சிறிய நெருங்கிய வட்டத்திற்குள் தான் ஏற்படுத்த விரும்பிய 'நெறிசார் ஒற்றுமையை' (moral unity)—இந்த ஒரே ஒரு 'நம்பிக்கையற்ற மனிதனால்' (infidel) மட்டுமே தான் அடைய முடியாமல் தடுக்கப்படுவதாக உணர்ந்த திருமதி வெர்டுரின்—அம்மனிதனின் வார்த்தைகள் தனக்கு எவ்வளவு வேதனையை அளிக்கின்றன என்பதை உணராத அந்தப் பிடிவாதக்காரன் மீது கொண்ட கடும் சீற்றத்தினால், தன் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து அவனிடம் உரக்கக் கூச்சலிடாமல் இருக்க முடியவில்லை:

—நீ விரும்பினால் அதைக் கண்டுகொள்; ஆனால் குறைந்தபட்சம் *எங்களிடம்* அதைப் பற்றிப் பேசாதே.

—நீங்கள் எதை 'அறிவுத்திறன்' என்று அழைக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அது அமையும், என்று ஃபோர்ஷெவில் கூறினார்; அவரும் தனக்கான முக்கியத்துவத்தைப் பெறும் ஒரு தருணத்தை எதிர்பார்த்திருந்தார். சரி வாருங்கள், ஸ்வான், *நீங்கள்* அறிவுத்திறன் என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?

—சரியாகச் சொன்னீர்கள்! என்று ஒடெட் கூச்சலிட்டார். இத்தகைய ஆழமான தலைப்புகளைப் பற்றித்தான் அவரிடம் என்னிடம் பேசும்படி நான் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன்; ஆனால் அவர் ஒருபோதும் பேச விரும்புவதில்லை.

—ஆனால் நான் பேச விரும்புகிறேன்... என்று ஸ்வான் மறுப்பு தெரிவித்தார்.

—ஓ, அந்தப் பிதற்றலை நிறுத்துங்கள்! என்று ஒடெட் கூறினார்.

—புகையிலைப் பை (tobacco pouch) ஒன்றா? என்று மருத்துவர் கேட்டார்.

—உங்களைப் பொறுத்தவரை, என்று ஃபோர்ஷெவில் தொடர்ந்தார், அறிவுத்திறன் என்பது வெறும் சமூகச் சாமர்த்தியம்தானா—அதாவது, பிறரைத் தன் பக்கம் ஈர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு தந்திரம்தானா?

—உங்கள் இனிப்பு உணவை முடித்துவிடுங்கள், அப்போதுதான் நாங்கள் உங்கள் தட்டை அகற்ற முடியும், என்று திருமதி வெர்டுரின் ஒரு கசப்பான தொனியில் சானியெட்டிடம் கூறினார்; சானியெட் தன் சொந்தச் சிந்தனைகளில் மூழ்கிப்போய், சாப்பிடுவதை நிறுத்தியிருந்தார். பின்னர், தான் கையாண்ட அந்தத் தொனியை எண்ணி ஒருவேளை சற்று வெட்கமுற்றவராகி, அவர் பின்வருமாறு சேர்த்துக் கூறினார்: "பரவாயில்லை, நீங்கள் அவசரப்படத் தேவையில்லை; ஆனால் மற்றவர்களின் வசதிக்காகவே நான் இதைக் குறிப்பிட்டேன், ஏனெனில் இது உணவு பரிமாறும் பணியைத் தாமதப்படுத்துகிறது."

—அந்த மென்மையான அராஜகவாதியான ஃபெனலான் (Fénelon) எழுதிய நூல்களில், அறிவுத்திறன் குறித்த மிகவும் விசித்திரமான ஒரு வரையறை காணப்படுகிறது, என்று பிரிகோட் ஒவ்வொரு சொல்லையும் மிகத் தெளிவாக உச்சரித்தவாறு கூறினார்.

—கேளுங்கள்! என்று திருமதி வெர்டுரின் ஃபோர்ஷெவில் மற்றும் மருத்துவரிடம் கூறினார். ஃபெனலான் அறிவுத்திறனை எவ்வாறு வரையறுத்துள்ளார் என்பதை அவர் இப்போது நமக்குச் சொல்லப்போகிறார்; அது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது—இதுபோன்ற ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு தினமும் கிடைத்துவிடுவதில்லை.

ஆனால், ஸ்வான் முதலில் தனது சொந்த வரையறையை முன்வைப்பார் என்று பிரிகோட் காத்திருந்தார். இருப்பினும், ஸ்வான் அதற்கு எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; சவாலை இவ்வாறு நழுவவிட்டதன் மூலம், ஃபோர்ஷெவில்லின் ரசனைக்காகத் தான் அரங்கேற்ற மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த அந்தச் சிறப்பான அறிவுசார் விவாதத்தை (intellectual duel) அவர் பாழாக்கிவிட்டார். “இயல்பாகத்தான்—இது என் விஷயத்தைப் போலவே இருக்கிறது,” என்று ஒடெட் ஒரு சிணுங்கல் தொனியில் கூறினாள். “அவர் தகுதியானவர் என்று கருதாத ஒரே நபர் நான் மட்டும் இல்லை என்பதைப் பார்ப்பதில் எனக்குச் சிறிதும் வருத்தமில்லை.”

“திருமதி வெர்டுரின் நமக்கு மிகவும் இழிவானவர்களாகச் சித்தரித்த இந்த ‘டி லா ட்ரெமுய்’ (de La Trémouailles) குடும்பத்தினர்—,” என்று பிரிகோட் தனது வார்த்தைகளை மிகுந்த அழுத்தத்துடன் உச்சரித்துக் கேட்டார், “—அந்தப் பழைய ‘ஆணவக்காரி’யான திருமதி டி செவின்யே (Mme de Sévigné) அறிந்து மகிழ்ந்ததாக ஒப்புக்கொண்ட அதே முன்னோர்களின் வழித்தோன்றல்கள்தானா? திருமதி டி செவின்யே அப்படி மகிழ்ந்ததற்கு ஒரே காரணம், அது தனது ‘குடிமக்களின்’ (peasants) பார்வையில் ‘கண்ணியமாகத் தெரியும்’ என்று அவர் கருதியது மட்டுமே. ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், அந்த மார்குயிஸ் (Marquise) அம்மையாருக்கு வேறொரு காரணமும் இருந்தது—அது முதல் காரணத்தை விட அவருக்கு நிச்சயமாக முன்னுரிமை பெற்றதாக இருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், உள்ளூர ஒரு இலக்கியவாதியாகத் திகழ்ந்த அவர், தனது ‘எழுத்துக்களுக்கே’ (copy) எல்லாவற்றிற்கும் மேலான முக்கியத்துவத்தை அளித்தார். இப்போது, ​​அவர் தனது மகளுக்குத் தொடர்ந்து அனுப்பி வந்த கடிதங்களின் தொகுப்பில்—தனது உயர்குடித் தொடர்புகள் மூலம் சிறந்த தகவல்களைப் பெற்றிருந்த—திருமதி டி லா ட்ரெமுய் அவர்களே, அயலுறவுச் செய்திகளை வழங்கும் நிருபராகச் செயல்பட்டு வந்தார்.”

“ஓ இல்லை, அது அதே குடும்பம் என்று நான் நினைக்கவில்லை,” என்று திருமதி வெர்டுரின் ஒரு யூகத்தின் அடிப்படையில் கூறினார்.

சானியட்—தான் கையில் வைத்திருந்த, இன்னும் முழுமையாக நிரம்பியிருந்த தட்டை உணவக மேலாளரிடம் (maître d’hôtel) அவசரமாகத் திருப்பிக் கொடுத்ததிலிருந்து, மீண்டும் ஆழ்ந்த மௌனத்திற்குள் பின்வாங்கியிருந்தார்—இறுதியில் அந்த மௌனத்திலிருந்து வெளிவந்து, தான் ஒருமுறை ‘டியூக் டி லா ட்ரெமுய்’ (Duc de La Trémoïlle) அவர்களுடன் கலந்துகொண்ட ஒரு விருந்து நிகழ்ச்சியின் கதையைச் சிரிப்புடன் விவரித்தார்; அந்தக் கதையின் சாரம் என்னவென்றால், ‘ஜார்ஜ் சாண்ட்’ (George Sand) என்பது ஒரு பெண்ணின் புனைப்பெயர் என்பது அந்த டியூக்-கிற்குச் சிறிதும் தெரிந்திருக்கவில்லை என்பதே ஆகும். சானியட் மீது ஒருவித பரிவு கொண்ட ஸ்வான், அந்த டியூக்-கின் அறிவுசார் பின்னணி குறித்த விவரங்களை அவருக்குத் தெரிவிப்பது தனது கடமை என்று உணர்ந்தார்—அந்த விவரங்கள், ஒரு உயர்குடிப் பெருமகனாரிடமிருந்து அத்தகைய அறியாமை வெளிப்படுவது என்பது, நடைமுறையில் சாத்தியமற்ற ஒரு விஷயம் என்பதை நிரூபிப்பவையாக இருந்தன. ஆயினும் திடீரென்று அவர் பேச்சை நிறுத்திவிட்டார்; சானியட்டிற்கு அத்தகைய நிரூபணங்கள் எதுவும் தேவை இல்லை என்பதை அவர் அப்போதுதான் உணர்ந்தார்—ஏனெனில் அந்தக் கதை முற்றிலும் பொய்யானது என்பது சானியட்டிற்கு நன்றாகவே தெரியும்; அதற்குக் காரணம், அந்தக் கதையை அவரேதான் சில கணங்களுக்கு முன்பு கற்பனையாக உருவாக்கினார். இந்தச் சிறந்த மனிதர்—வெர்டுரின் தம்பதியினர் தன்னை மிகவும் சலிப்பூட்டும் ஒரு நபராகக் கருதுகிறார்கள் என்ற உண்மையால்—ஆழ்ந்த மனவேதனைக்கு ஆளானார்; மேலும்...வழக்கத்தை விட இந்த இரவு விருந்தில் தான் மிகவும் சலிப்பூட்டும் விதமாக நடந்துகொண்டோம் என்பதை உணர்ந்திருந்த அவர், விருந்தினருக்குச் சிறிது மனமகிழ்வையேனும் அளிக்காமல் இந்த விருந்து முடிவடைய அவர் விரும்பவில்லை. தான் பெரிதும் நம்பியிருந்த அந்த முயற்சி பலனளிக்காததால் மிகவும் துவண்டுபோன முகத்துடன், ஸ்வானுக்குப் பதிலளிக்கையில் மிகவும் பணிவான தொனியில் (இனிப் பயனற்றதான அந்த மறுப்பை ஸ்வான் தொடர்ந்து முன்வைக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே அத்தகைய தொனியை அவர் கையாண்டார்) அவர் மிக விரைவாகத் தன் வாதத்தை விட்டுக்கொடுத்தார்: "சரி, சரி; எப்படியாயினும், நான் சொல்வது தவறாகவே இருந்தாலும், அது ஒன்றும் குற்றம் இல்லையே, அப்படித்தானே?" —அவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டதும், அந்தச் சம்பவம் உண்மையானது மட்டுமல்லாமல் மிகவும் சுவாரஸ்யமானதும் கூட என்று தானாகவே ஒப்புக்கொண்டுவிடலாம் என்று ஸ்வான் நினைக்கும் அளவிற்கு அவருக்கு அவர் மீது பரிவு ஏற்பட்டது. அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மருத்துவர், "Se non è vero..." (அது உண்மையாக இல்லாவிட்டாலும்...) என்ற மேற்கோளைச் சுட்டிக்காட்ட இதுவே தகுந்த தருணம் என்று கருதினார்; ஆனால் அந்த மேற்கோளின் சொற்கள் அவருக்குச் சரியாக நினைவில் இல்லை; எனவே, அதைச் சொல்ல முற்படும்போது நாக்கு குழறிவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார்.

இரவு உணவு முடிந்ததும், ஃபோர்ஷெவில் தானாகவே முன்வந்து மருத்துவரை நோக்கிச் சென்றார்.

"திருமதி வெர்டுரின், தன் இளமைக்காலத்தில் மிகவும் அழகாக இருந்திருக்க வேண்டும்; அதுமட்டுமின்றி, அவரிடம் உண்மையில் மனம்விட்டுப் பேச முடிகிறது — என்னைப் பொறுத்தவரை, அதுவே மிக முக்கியமானது. வெளிப்படையாகச் சொல்லப்போனால், அவருக்கு இப்போது வயது முதிர்வின் அறிகுறிகள் சற்றே தென்படத் தொடங்கியுள்ளன. ஆனால் திருமதி டி கிரெசி — அடடா, அவர் பார்ப்பதற்கே எவ்வளவு அறிவுக்கூர்மை மிக்க பெண்ணாகத் தெரிகிறார்! ஆஹா, சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், அவரைப் பார்த்தவுடனேயே அவரிடம் அந்த 'அமெரிக்கத் தோற்றம்' (American look) தென்படுகிறது, இல்லையா?" வாயில் ஒரு புகைக்குழலை (pipe) வைத்துக்கொண்டு அவர்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த திரு. வெர்டுரினிடம் அவர், "நாங்கள் இப்போதுதான் திருமதி டி கிரெசியைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்," என்று கூறினார். "ஒரு பெண்ணின் உருவ அமைப்பைப் பொறுத்தவரை..."

"இடியுடன் கூடிய ஒரு புயலை என் படுக்கையில் வைத்துக்கொள்வதை விட, அந்தப் பெண்ணை என் படுக்கையில் வைத்துக்கொள்வதையே நான் விரும்புவேன்!" என்று கோட்டார்ட் அவசரப்பட்டு இடைமறித்துக் கூறினார். கடந்த சில கணங்களாகவே, ஃபோர்ஷெவில் பேசி முடித்துச் சிறிது இடைவெளி விடுவாரா என்று அவர் வீணாகக் காத்திருந்தார்; அந்த இடைவெளியில், தான் நினைத்திருந்த அந்தப் பழைய நகைச்சுவையைச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று அவர் துடித்தார் — ஏனெனில், உரையாடலின் திசை மாறிவிட்டால் அந்த வாய்ப்பு நழுவிப்போய்விடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். ஒத்திகை பார்க்கப்பட்ட ஒரு வசனத்தை ஒப்புவிக்கும்போது இயல்பாகவே எழும் அந்த வறட்சியையும் பதற்றத்தையும் மறைப்பதற்காகவே, அவர் அந்த நகைச்சுவையைத் தேவைக்கதிகமான இயல்புத்தன்மையுடனும் மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடனும் வெளிப்படுத்தினார். ஃபோர்ஷெவிலுக்கு அந்த நகைச்சுவை ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது; எனவே அவர் அதை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டு ரசித்தார். திரு. வெர்டுரினைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனது களிப்பை வெளிப்படுத்துவதில் சற்றும் குறைவைக்கவில்லை; ஏனெனில், அதை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு குறியீட்டை அவர் சமீபத்தில்தான் கண்டறிந்திருந்தார்—அது அவரது மனைவி பயன்படுத்தியதிலிருந்து மாறுபட்டது என்றாலும், அதே அளவு எளிமையாகவும் தெளிவாகவும் அமைந்திருந்தது. ஒருவர் வெடித்துச் சிரிக்கும்போது ஏற்படும் தலை மற்றும் தோள்களின் அசைவை அவர் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கிய உடனேயே, அவர் இருமத் தொடங்கிவிடுவார்; அதுவும், அளவுக்கு அதிகமாகச் சிரித்ததன் விளைவாக, தனது புகைக்குழலிலிருந்து வந்த புகையைத் தவறுதலாக விழுங்கிவிட்டது போன்ற பாவனையில் அவர் இருமுவார். தனது புகைக்குழலை வாயின் ஒரு மூலையில் கவ்வியபடியே வைத்துக்கொண்டு, மூச்சுத் திணறல் மற்றும் களிப்பு ஆகிய இரண்டையும் ஒருங்கே வெளிப்படுத்தும் அந்த ஊமை நாடகத்தை அவர் முடிவில்லாமல் நீட்டித்துக்கொண்டே செல்வார். இவ்வாறு, அவரும்—அவருக்கு எதிரே அமர்ந்து, ஓவியர் சொல்லும் கதையைக் கேட்டுக்கொண்டே, தன் கண்களை மூடி, பின்னர் முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொள்ளும்—திருமதி வெர்டுரினும், களிப்புணர்வை வெவ்வேறு விதங்களில் சித்தரிக்கும் இரண்டு நாடக முகமூடிகளைப் போலவே காட்சியளித்தனர்.

மேலும், திரு. வெர்டுரின் தனது புகைக்குழலை வாயிலிருந்து அகற்றாமல் இருந்ததில் ஒரு விவேகமான செயலைச் செய்திருந்தார்; ஏனெனில், ஒரு கணம் அங்கிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டிய தேவை ஏற்பட்ட கோட்டார்ட் என்பவர்—தாழ்ந்த குரலில்—ஒரு நகைச்சுவையை உதிர்த்தார். அந்த நகைச்சுவையை அவர் சமீபத்தில்தான் புதிதாகக் கற்றுக்கொண்டிருந்தார்; மேலும், குறிப்பிட்ட அந்த இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய சூழல் ஏற்படும்போதெல்லாம், ஒவ்வொரு முறையும் அவர் அந்த நகைச்சுவையைத் தவறாமல் வெளிப்படுத்துவது வழக்கம்: "நான் சென்று, 'டியூக் டி ஓமால்' (Duc d’Aumale) அவர்களுடன் ஒரு கணம் உரையாடிவிட்டு வர வேண்டும்." இதன் விளைவாக, திரு. வெர்டுரினுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை இருமல் வெடித்துக் கிளம்பியது.
1250
“இப்போது பார், உன் வாயிலிருந்து அந்தப் புகைக்குழலை எடு; சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு நீ இப்படித் திணறுவதைப் பார்த்தால், உனக்கே மூச்சுத் திணறிவிடும் என்பது புரியவில்லையா?” என்று, விருந்து பானங்களை (liqueurs) வழங்க வந்திருந்த திருமதி வெர்டுரின் கூறினார்.

“உங்கள் கணவர் எத்துணை வசீகரமான மனிதர்! நால்வருக்குப் போதுமான நகைச்சுவை உணர்வு அவரிடம் இருக்கிறது,” என்று ஃபோர்ஷெவில், திருமதி கோட்டார்டிடம் கூறினார். “நன்றி, அம்மையாரே. என்னைப் போன்ற ஒரு பழுத்த அனுபவசாலி, ஒரு துளி பானத்தையும் ஒருபோதும் மறுப்பதில்லை.”

“திரு. டி ஃபோர்ஷெவில், ஒடெட்டை மிகவும் வசீகரமானவள் என்று கருதுகிறார்,” என்று திரு. வெர்டுரின் தன் மனைவியிடம் குறிப்பிட்டார்.

“ஏன், சொல்லப்போனால், அவர் உங்களுடன் ஒருமுறை மதிய உணவு உண்ண விரும்புவதாக இப்பதான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நாம் அதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்வோம்—ஆனால் ஸ்வானுக்குத் தெரியாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? அவர் எதிலுமே ஒருவித சோர்வை, முடக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியவர். அதற்காக நீங்கள் இரவு விருந்துக்கு வருவதை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை; நீங்கள் எங்களுடன் அடிக்கடி வந்து கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம். இனிமையான வானிலை தொடங்கவிருப்பதால், நாங்கள் அடிக்கடி வெளியிலேயே இரவு உணவு உண்ணப்போகிறோம். ‘Bois’ (பூங்கா) பகுதியில், வெளியே அமர்ந்து உண்ணும் சிறிய விருந்துகளை நீங்கள் ஆட்சேபிக்க மாட்டீர்களே? நல்லது, நல்லது—அது மிகவும் சிறப்பாக இருக்கும். ‘ஏய், நீ உன் வேலைக்குத் திரும்பப்போவதில்லையா?’ என்று அந்த இளம் பியானோ கலைஞனைப் பார்த்து அவர் சத்தமிட்டார்—ஃபோர்ஷெவில் போன்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு புதுமுகத்தின் முன்னிலையில், தனது சொந்த நகைச்சுவை உணர்வையும், தனது விசுவாசமான கூட்டத்தினர் மீது தனக்கிருக்கும் சர்வாதிகார அதிகாரத்தையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அவர் அவ்வாறு செய்தார்.

“திரு. டி ஃபோர்ஷெவில் உங்களைப் பற்றி மிகவும் மோசமான கருத்துகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்,” என்று, தன் கணவர் வரவேற்பறைக்குத் திரும்பியதும் திருமதி கோட்டார்ட் அவரிடம் கூறினார்.

அதற்கு அவர்—விருந்து தொடங்கியதிலிருந்து ஃபோர்ஷெவில்லின் உயர்குடிப் பின்னணி குறித்துத் தன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சிந்தனைத் தொடரையே பின்தொடர்ந்தவாறு—இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

“நான் தற்போது ஒரு பரோனஸ் (பெண் பிரபு) ஒருவருக்குச் சிகிச்சை அளித்து வருகிறேன்—அவர் பரோனஸ் புட்பஸ். புட்பஸ் குடும்பத்தினர் சிலுவைப்போர்களில் கலந்துகொண்டவர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? பொமரேனியா பகுதியில் அவர்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு ஏரி இருக்கிறது; அது ‘Place de la Concorde’ (கான்கார்ட் சதுக்கம்) என்பதைவிடப் பத்து மடங்கு பெரியது. அவருக்கு ‘உலர் மூட்டுவாதம்’ (dry arthritis) நோய்க்காக நான் சிகிச்சை அளிக்கிறேன்; அவர் மிகவும் வசீகரமான ஒரு பெண்மணி. சொல்லப்போனால், அவருக்குத் திருமதி வெர்டுரினைத் தெரியும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.” சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஃபோர்ஷெவில் திருமதி கோட்டார்டுடன் தனித்திருக்க நேர்ந்தபோது, ​​அவளுடைய கணவரைப் பற்றித் தான் கொண்டிருந்த சாதகமான அபிப்பிராயத்தை முழுமைப்படுத்திக்கொள்ள இது அவருக்கு வாய்ப்பளித்தது:

—மேலும், அவர் சுவாரஸ்யமானவர்; அவருக்கு மனிதர்களைப் பற்றி நன்கு தெரியும் என்பது தெரிகிறது. சரி, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மருத்துவர்களுக்குத் தான் எவ்வளவோ விஷயங்கள் தெரிந்திருக்கின்றன!

—திரு. ஸ்வானுக்காக அந்த 'சொனாட்டா'வின் (Sonata) ஒரு பகுதியை நான் வாசிக்கவா? என்று பியானோ கலைஞர் கேட்டார்.

—ஆ! அட கடவுளே! அது அந்த 'சொனாட்டா-பாம்பு' (Sonata-serpent) இல்லையே? என்று திரு. டி ஃபோர்ஷெவில், தான் ஒரு தனித்துவமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் கேட்டார்.

ஆனால், அந்தச் சொல்லாட்சியை (pun) அதுவரை கேட்டிராத டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு அது புரியவில்லை; திரு. டி ஃபோர்ஷெவில் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டார் என்று அவர் கருதினார். அவரைத் திருத்துவதற்காக அவர் விறுவிறுவென்று முன்னால் வந்தார்:

—"இல்லை, இல்லை; நாம் 'சொனாட்டா-பாம்பு' என்று சொல்வதில்லை; 'கிரீச்சிடும் பாம்பு' (rattlesnake) என்றுதான் சொல்வோம்!" என்று அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும், பொறுமையின்மையுடனும், வெற்றியுணர்வுடனும் கூடிய குரலில் கூறினார்.

ஃபோர்ஷெவில் அந்தச் சொல்லாட்சிக்கான விளக்கத்தை அவருக்குக் கூறினார். அந்த மருத்துவரின் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது.

—டாக்டர், அது வேடிக்கையாக இருக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்?

—ஓ! அது எனக்கு எப்போதோ தெரிந்த விஷயம்தான், என்று கோட்டார்ட் பதிலளித்தார்.

ஆனால் அவர்கள் அமைதியாயினர்; வயலினின் நடுக்கம் மிகுந்த இசை அலைகளின் (tremolos) பரபரப்பிற்கு அடியில்—இரண்டு ஸ்தாயிகள் (octaves) தள்ளி, அந்த நடுக்கம் மிகுந்த போர்வை போன்ற இசை அதை அரவணைத்துக்கொண்டிருக்க—ஒரு மலைப்பகுதியில் உள்ள நீர்வீழ்ச்சியின் வெளிப்படையானதும், தலைசுற்ற வைப்பதுமான அசைவற்ற தோற்றத்திற்குப் பின்னால், இருநூறு அடி கீழே நடந்து செல்லும் ஒரு பெண்ணின் சிறிய உருவம் திடீரெனக் கண்ணில் படுவது போல—அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கும் இப்போதுதான் வெளிப்பட்டது: அது வெகு தொலைவில் ஒலித்தது, நளினமாக இருந்தது, அந்தத் தெளிவான திரை போன்ற இசையின் நீண்ட, இடைவிடாத, ஒலிநயம் மிக்க பெருக்கினால் அது பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது. ஸ்வான் தன் இதயத்திற்குள், அந்த இசைத் துணுங்கிடம் தன் காதலின் அந்தரங்கத் தோழியிடம் பேசுவது போலப் பேசினார்; அது ஒடெட்டின் தோழி ஒருத்தி போலவும், அந்த ஃபோர்ஷெவில் என்பவனை ஒடெத் சற்றும் பொருட்படுத்தக் கூடாது என்று அவளுக்கு அறிவுறுத்துவதற்குத் தகுதியானவள் போலவும் அவர் அதைக் கருதினார்.

—ஆ! "நீங்கள் தாமதமாக வந்துவிட்டீர்கள்," என்று திருமதி வெர்டுரின், "பல் குச்சிகளுக்காக" (toothpicks) மட்டுமே தான் அழைத்திருந்த ஒரு வழக்கமான விருந்தினரிடம் கூறினார். "இங்கே சற்று முன் திரு. பிரிஷோ வந்திருந்தார்—அவர் நிகரற்றவர்! எப்பேர்ப்பட்ட சொல்லாற்றல்! ஆனால் அவர் கிளம்பிவிட்டார். அப்படித்தானே, திரு. ஸ்வான்?" "நீங்கள் அவரைச் சந்திப்பது இதுவே முதல் முறை என்று நினைக்கிறேன்," என்று அவள் கூறினாள்; அந்த அறிமுகத்திற்குத் தானே காரணம் என்பதை அவனுக்கு நினைவூட்டும் நோக்கத்துடன் அவள் இவ்வாறு சொன்னாள். "அவர் மிகவும் ரம்மியமானவர் அல்லவா—நமது பிரிக்கோ?"

ஸ்வான் பணிவுடன் தலைவணங்கினான்.

"இல்லையா? அவர் உங்களுக்குச் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றவில்லையா?" என்று திருமதி வெர்டுரின் அவனிடம் வறண்ட குரலில் கேட்டாள்.

"இல்லை, திருமதி, மிகவும் சுவாரஸ்யமாகவே இருந்தார்; நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன். என் ரசனைக்கு, அவர் சற்று அதிகாரத் தொனியும், அதிகப்படியான கலகலப்பும் கொண்டவராகத் தோன்றுகிறார். சில சமயங்களில் அவரிடம் ஒரு சிறு தயக்கமும் மென்மையும் இருந்திருக்கலாம் என்று நான் விரும்புகிறேன்; ஆனால் அவருக்குப் பல விஷயங்கள் தெரிந்திருக்கின்றன என்பதை உணர முடிகிறது; மேலும் அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த மனிதராகவே எனக்குத் தோன்றுகிறார்."

அனைவரும் மிகவும் தாமதமாகவே விடைபெற்றுச் சென்றனர். கோட்டார்ட் தன் மனைவியிடம் முதலில் கூறிய வார்த்தைகள் இவைதான்:

"இன்று இரவு திருமதி வெர்டுரின் இருந்ததைப் போல, இவ்வளவு உற்சாகமான மனநிலையில் அவரை நான் இதற்கு முன் அரிதாகவே பார்த்திருக்கிறேன்."

"இந்தத் திருமதி வெர்டுரின் உண்மையில் *யார்*—ஒரு *demi-castor* (சமூக அந்தஸ்துக்காகப் பாடுபடும் பெண்மணி) வகையைச் சேர்ந்தவரா?" என்று ஃபோர்ஷெவில், தன்னைத் தன் வண்டியில் வீட்டில் கொண்டுபோய் இறக்கிவிட முன்வந்த அந்த ஓவியரிடம் கேட்டான்.

ஒடெட், அவன் விலகிச் செல்வதை வருத்தத்துடன் பார்த்தாள்; ஸ்வானுடன் வீடு திரும்புவதை மறுக்க அவளுக்குத் துணிவு இல்லை. ஆனால் வண்டிப் பயணத்தின் போது அவள் முகத்தைச் சுளித்தபடியே இருந்தாள்; ஸ்வான் அவளுடன் வீட்டிற்குள் வர வேண்டுமா என்று கேட்டபோது, ​​அவள் பொறுமையின்றித் தன் தோள்களைக் குலுக்கியவாறே, "நிச்சயமாக," என்று பதிலளித்தாள். விருந்தினர்கள் அனைவரும் சென்ற பிறகு, திருமதி வெர்டுரின் தன் கணவனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்:

"நாம் திருமதி டி லா ட்ரெமோய்ல் பற்றிப் பேசியபோது, ​​ஸ்வான் எப்படிச் சிரித்தான் என்பதை நீங்கள் கவனித்தீர்களா—எவ்வளவு முட்டாள்தனமான சிரிப்பு அது!"
1301
இந்தப் பெயரைக் குறிப்பிடும்போது, ஸ்வானும் ஃபோர்ஷெவில்லும் பலமுறை அந்த விகுதியைத் தவிர்த்திருந்ததை அவள் கவனித்திருந்தாள். பட்டங்களைக் கண்டு அவர்கள் அஞ்சவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தவே அவ்வாறு செய்தார்கள் என்பதில் அவளுக்குச் சந்தேகமில்லை; அவர்களின் பெருமிதத்தைப் பின்பற்ற அவள் விரும்பினாள், ஆனாலும் அது வெளிப்படுத்தப்பட்ட இலக்கண வடிவத்தை அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அதன் விளைவாக—அவளுடைய குடியரசுவாதப் பிடிவாதத்தை விட அவளுடைய ஒழுங்கற்ற பேச்சுப் பாணி மேலோங்கியதால்—அவள் இன்னமும் "the *de* La Trémoïlles" என்றே பேசினாள், அல்லது—காஃபே-கச்சேரிப் பாடல்களிலும் கேலிச்சித்திரக்காரர்களின் தலைப்புகளிலும் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சுருக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, அது *de* என்பதைத் திறம்படத் தவிர்த்ததால்—அவள் "the *d’*La Trémoïlles" என்று சொன்னாள்; ஆனாலும், "Madame La Trémoïlle" என்று கூறித் தன்னை மீட்டுக் கொண்டாள். "ஸ்வான் அவளை அழைப்பது போல, அந்த டச்சஸ்," என்று அவள் கேலியாகச் சேர்த்துக் கூறினாள்; அவள் வெறுமனே மேற்கோள் காட்டுகிறாள் என்றும், அத்தகைய அப்பாவித்தனமான மற்றும் அபத்தமான பட்டப்பெயரைத் தனிப்பட்ட முறையில் ஆதரிக்கவில்லை என்றும் நிரூபிக்கும் ஒரு புன்னகையுடன்.

நான் உங்களுக்கு இதை மட்டும் சொல்கிறேன்: அவன் மிகவும் முட்டாள் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

அதற்கு எம். வெர்டூரின் பதிலளித்தார்:

"அவன் நேர்மையானவன் அல்ல; அவன் ஒரு தந்திரமானவன், எப்போதும் நடுநிலை வகிப்பவன். அவன் எப்போதும் தனக்கு வேண்டியதை எல்லாம் அடைய விரும்புவான். ஃபோர்ஷ்வில்லிலிருந்து எவ்வளவு வேறுபாடு! அங்கே, குறைந்தபட்சம், தன் மனதில் உள்ளதை அப்படியே சொல்லிவிடும் ஒரு மனிதனாவது இருக்கிறான். அது உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கலாம் அல்லது பிடிக்காமலும் போகலாம். எப்போதும் ஒரு பக்கமும் சாராமல் இருக்கும் மற்றவனைப் போல அவன் இல்லை. தவிர, ஒடெட்டுக்கு ஃபோர்ஷ்வில்லின் மீது ஒரு திட்டவட்டமான விருப்பம் இருப்பதாகத் தெரிகிறது—அதற்காக நான் அவளைக் குறை சொல்ல முடியாது. எப்படியிருந்தாலும், ஸ்வான் தன்னை ஒரு உலக நாயகனாக—கோமாரிமார்களின் நாயகனாக—காட்டு மனிதனாகக் காட்டிக்கொள்ள வற்புறுத்துவதால், குறைந்தபட்சம் மற்றவனுக்கு ஒரு பட்டமாவது இருக்கிறது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் ஃபோர்ஷ்வில்லின் கோமகன்," என்று அவர் ஒரு நளினமான பாவனையுடன் மேலும் கூறினார், அந்தக் குறிப்பிட்ட மாவட்டத்தின் வரலாற்றை முழுமையாக அறிந்தவரைப் போல, அதன் தனிப்பட்ட மதிப்பை அவர் நுணுக்கமாக எடைபோடுவது போல் இருந்தது. "நான் உங்களிடம் சொல்கிறேன்," என்றார் திருமதி வெர்டுரின், "பிரிஷோவுக்கு எதிராகச் சில நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த—மேலும் மிகவும் அபத்தமான—குறுக்குக் குறிப்புகளை வீசுவது அவருக்கு அவசியமாகத் தோன்றியது. இயல்பாகவே, பிரிஷோ இந்த வீட்டில் அனைவராலும் பெரிதும் விரும்பப்படுபவர் என்பதை அறிந்திருந்ததால், எங்களைத் தாக்கவும்—எங்கள் விருந்து நிகழ்ச்சியைக் கெடுக்கவும்—அவர் கையாண்ட ஒரு வழிமுறையாகவே இது அமைந்தது. வாசலை விட்டு வெளியேறிய மறுகணமே உங்களைப் பற்றி இழிவாகப் பேசப்போகும் அந்த 'நெருங்கிய நண்பனை' நீங்கள் இங்கேயே உணர முடியும்."

"ஆனால் நான் உங்களிடம் முன்பே சொன்னேனே," என்று பதிலளித்தார் திரு வெர்டுரின்; "அவன் ஒரு தோல்வியாளன்—சிறிதளவு மேன்மை கொண்ட எதைக் கண்டாலும் பொறாமை கொள்ளும் ஒரு அற்ப மனிதன்."

உண்மையில், ஸ்வானை விட அதிக வஞ்சகம் கொண்டிராத 'விசுவாசமிக்க' ஆதரவாளர் ஒருவர் கூட அங்கு இல்லை; ஆயினும் அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அவதூறுகளைப் பகடி நிறைந்த நகைச்சுவைகளுடனும், சிறிதளவு போலியான உணர்ச்சிப் பெருக்குடனும், கனிவான தோரணையுடனும் கலந்து பேசுவதில் முன்னெச்சரிக்கையுடன் செயல்பட்டனர். ஆனால் ஸ்வான் வெளிப்படுத்திய மிகச்சிறிய தயக்கம் கூட—"இதில் எங்களுக்குத் தீய நோக்கம் ஏதுமில்லை" போன்ற சம்பிரதாயமான முன்னுரைகள் ஏதுமின்றி (அத்தகைய சம்பிரதாயங்களுக்குத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை)—ஒரு துரோகச் செயலாகவே காட்சியளித்தது. சில புதுமையான எழுத்தாளர்கள் உள்ளனர்; பொதுமக்களின் ரசனைக்கு இணங்காமலும், அவர்கள் பழகிப்போன மரபுசார்ந்த பாணிகளையே மீண்டும் மீண்டும் வழங்காமலும் இருப்பதால், அவர்களின் மிகச்சிறிய பாணி சார்ந்த துணிச்சல் கூடப் பொதுமக்களிடையே கடும் சீற்றத்தைத் தூண்டுகிறது. இதே விதத்தில்தான் ஸ்வானும் திரு வெர்டுரினுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியையும் அதிருப்தியையும் ஏற்படுத்தினார். அந்த எழுத்தாளர்களைப் போலவே, ஸ்வானைப் பொறுத்தவரையிலும், அவரது மொழிநடையின் புதுமையே—அவரது நோக்கங்கள் தீயவை என்று மக்கள் தவறாகக் கருதக் காரணமாக அமைந்தது.

வெர்டுரின் வீட்டில் தன் மீது கவிழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்த அவமானத்தைப் பற்றி ஸ்வான் இன்னும் அறியாதவராகவே இருந்தார்; மேலும், அந்த வீட்டின் அபத்தங்களை அவர் தொடர்ந்து ஒரு 'ரோஜா நிறக் கண்ணாடி' வழியாகவே—அதாவது, தன் காதலின் வழியாகவே—பார்த்து வந்தார்.

ஒடெட்டுடனான சந்திப்புகள் அவருக்குப் பெரும்பாலும் மாலை நேரங்களிலேயே அமைந்தன; ஆனால் பகல் நேரங்களில், அவளை நேரில் சென்று சந்திப்பதன் மூலம் தன் துணையால் அவளுக்குச் சலிப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சிய அவர், குறைந்தபட்சம் அவளது சிந்தனைகளிலிருந்தாவது தான் ஒருபோதும் விலகிவிடக் கூடாது என்று விரும்பினார். எனவே, ஒவ்வொரு கணமும் அவளது சிந்தனைக்குள் ஊடுருவுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பைத் தேடிக்கொண்டே இருந்தார்—ஆனால், எப்போதும் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் வகையிலேயே அதைச் செய்ய முயன்றார். ஒரு பூக்கடை அல்லது நகைக்கடையின் ஜன்னலைக் கடந்து செல்லும்போது, ​​அங்கே தெரியும் ஒரு செடியோ அல்லது ஒரு நகைக்கல்லோ அவனைக் கவர்ந்துவிட்டால், உடனே அதை ஒடெட்டிற்கு அனுப்பிவைக்க அவன் நினைப்பான். அந்தப் பொருள் அவனுக்கு அளித்த மகிழ்ச்சியை அவளும் உணர்வாள் என்றும், அதன் மூலம் அவள் அவன் மீது கொண்ட அன்பு மேலும் ஆழமடையும் என்றும் அவன் கற்பனை செய்துகொள்வான். எனவே, அந்தப் பொருளைப் பெற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​தான் ஏதோ ஒரு வகையில் அவளுக்கு மிக அருகில் இருப்பதைப்போல் உணரும் அந்தத் தருணத்தைத் தாமதப்படுத்த விரும்பாமல், உடனே அதை 'ரூ லா பெரூஸ்' (Rue La Pérouse) முகவரிக்கு அனுப்பிவைப்பான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவள் வெளியே கிளம்புவதற்கு முன்பே அந்தப் பரிசுகள் அவளுக்குக் கிடைத்துவிட வேண்டும் என்று அவன் விரும்புவான்; அப்போதுதான், அந்தப் பரிசுகளுக்காக அவள் உணரும் நன்றியுணர்வு, வெர்டுரின்ஸ் (Verdurins) இல்லத்தில் அவளைச் சந்திக்கும்போது அவனிடம் இன்னும் கனிவான வரவேற்பை அவளுக்குப் பெற்றுத்தரும்—அல்லது, யாருக்குத் தெரியும்?—பரிசைக் கொண்டுசெல்பவன் போதுமான அளவு விரைந்து சென்றால், இரவு உணவுக்கு முன்பாகவே அவள் அவனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதக்கூடும்; அல்லது, அவனுக்கு நன்றி தெரிவிப்பதற்காகவே அவள் நேரில் வந்து—ஒரு கூடுதல் சந்திப்பாக—அவனைச் சந்திக்கக்கூடும். கடந்த காலத்தில், ஒடெட்டின் இயல்பை அறிந்துகொள்வதற்காக அவளது 'ஊடல்' (pique) சார்ந்த எதிர்வினைகளைக்கொண்டு அவன் சோதித்துப் பார்த்தது போலவே, இப்போதும் அவளது 'நன்றியுணர்வு' சார்ந்த எதிர்வினைகளின் வாயிலாக, அவள் இதுவரை அவனிடம் வெளிப்படுத்தாத அவளது உணர்வுகளின் அந்தரங்கத் துணுக்குகளை வெளிக்கொணர அவன் முயன்றான்.

அடிக்கடி ஒடெட்டிற்குப் பண நெருக்கடி ஏற்படும்; அப்போது, ​​கடனை அடைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில், தனக்கு உதவுமாறு அவள் அவனைக் கேட்டுக்கொள்வாள். இது அவனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது; ஒடெட்டிற்குத் தான் அவள் மீது கொண்ட அன்பின் மகத்துவத்தை உணர்த்தக்கூடிய—அல்லது, எளிமையாகச் சொன்னால், தன் செல்வாக்கின் பெருமையையோ, அவளுக்குத் தான் எத்துணை பயனுள்ளவனாக இருக்க முடியும் என்பதையோ உணர்த்தக்கூடிய—எந்தவொரு விஷயமும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியையே அளித்தது. தொடக்க காலத்தில் யாரேனும் அவனிடம், "அவளைக் கவர்ந்தது உன் சமூக அந்தஸ்துதான்" என்றோ, இப்போதைய சூழலில், "அவள் உன்னை நேசிப்பது உன் செல்வத்திற்காகத்தான்" என்றோ சொல்லியிருந்தால், அவன் அதை நிச்சயமாக நம்பியிருக்க மாட்டான். ஆயினும், ஒருவேளை மக்கள் அவளுக்கும் அவனுக்கும் இடையிலான பிணைப்பை—அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கட்டுண்டிருப்பதை—'சமூகப் பகட்டு' (snobbery) அல்லது 'பணம்' போன்ற வலிமையான காரணிகளால் ஏற்பட்டதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தாலும், அவன் அதனால் முழுமையாக வருத்தமடைந்திருக்க மாட்டான்.
...ஆனால், அது உண்மையே என்று அவன் நம்பியிருந்தாலும்கூட, ஒடெட்டுக்கு அவன்மீதுள்ள காதலில், அவள் அவனிடம் காணக்கூடிய வசீகரத்தையோ அல்லது நற்பண்புகளையோ விட அதிக நீடிப்புத்தன்மை கொண்ட ஒரு தன்மையை—அதாவது, 'சுயநலத்தை'—கண்டறிவதில் அவன் அத்தனை துன்பப்பட்டிருக்க மாட்டான்; அந்தச் சுயநலம், அவள் அவனைச் சந்திப்பதை நிறுத்திவிடத் தூண்டப்படும் ஒரு நாள் ஒருபோதும் வராமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யக்கூடியதாக இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், அவளுக்குப் பரிசுகளை வாரி வழங்குவதன் மூலமும், அவளுக்குப் பல உதவிகளைச் செய்வதன் மூலமும்—தன் சொந்த ஆளுமையையும் அறிவாற்றலையும் சாராமல், அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட புறச்சாதகங்களை நம்புவதன் மூலம்—அவனைத் தன் சொந்தத் தகுதிகளால் மட்டுமே மகிழ்விக்க வேண்டியிருக்கும் அந்தச் சோர்வூட்டும் சுமையிலிருந்து அவனால் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முடிந்தது. மேலும், காதலில் திளைத்திருக்கும் அந்த இன்பமயமான உணர்வு—காதலுக்காகவே மட்டுமே வாழ்வது எனும் அந்த நிலை (அதன் எதார்த்தத்தையே அவன் சில சமயங்களில் சந்தேகிக்கவும் செய்தான்)—அதற்காக அவன் இறுதியில் கொடுத்த விலையினால் (பொருள்சாரா உணர்வுகளின் ஒரு ரசனைக்காரனாக அவன் செயல்பட்டதால்) மேலும் மதிப்புமிக்கதாக உயர்ந்தது. இது எதனை ஒத்திருந்தது என்றால்: கடலின் காட்சியும் அலைகளின் ஓசையும் உண்மையில் இன்பம் தருவனதானா என்று உறுதியற்ற நிலையில் இருக்கும் சிலர், அவற்றை ரசிப்பதற்காகவே ஒரு நாளைக்கு நூறு ஃபிராங்குகள் வாடகை கொடுத்து ஒரு விடுதி அறையை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு, அதன் மூலம் தங்கள் 'சுயநலமற்ற ரசனையின்' உண்மைத்தன்மையையும் தனித்துவத்தையும் தங்களுக்குத் தாங்களே உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதை ஒத்திருந்தது. ஒரு நாள், இத்தகைய சிந்தனைகள் அவனை மீண்டும் ஒருமுறை, ஒடெட் ஒரு 'பரத்தையாக' (kept woman) வர்ணிக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் காலத்தின் நினைவுகளுக்கே இட்டுச் சென்றன; அப்போது, ​​அந்த விசித்திரமான உருவகத்தையும்—அதாவது, 'பரத்தை' எனும் அந்தப் பிம்பத்தை (அது அறியப்படாத, தீய சக்திகளின் கலவையாய் மின்னிக்கொண்டிருந்தது; குஸ்டாவ் மொரோவின் ஓவியங்களில் தோன்றும் ஒரு மாயத்தோற்றத்தைப் போல, நச்சுமலர்களும் விலைமதிப்பற்ற நகைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்த நிலையில் அது அமைந்திருந்தது)—உண்மையான ஒடெட்டுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து அவன் மீண்டும் தன்னை மகிழ்வித்துக்கொண்டான். அந்த உண்மையான ஒடெட்டின் முகத்தில்தான், துன்பப்படுபவர்மீது இரக்கம், அநீதிமீது சீற்றம், நன்மைக்கு நன்றி போன்ற உணர்வுகள் வெளிப்படுவதை அவன் கண்டிருந்தான்—அதே உணர்வுகளைத்தான் முன்னொரு காலத்தில் தன் சொந்தத் தாயிடமும் நண்பர்களிடமும் அவன் கண்டிருந்தான். மேலும், அந்த ஒடெட்டின் உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் அவனுக்கு மிக நன்றாகத் தெரிந்த விஷயங்களைச் சுற்றியே அமைந்திருந்தன: அவனது சேகரிப்புகள், அவனது அறை, அவனது வயதான வேலைக்காரன், அவனது பத்திரங்களை வைத்திருக்கும் வங்கியாளர் ஆகியவையே அவை. அப்போது தற்செயலாக, அந்தப் பட்டியலில் கடைசியாக வந்த அந்த வங்கியாளரின் பிம்பம், தான் சென்று சிறிது பணத்தை எடுத்துவர அந்த வங்கிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதை அவனுக்கு நினைவூட்டியது. ஏனெனில், உண்மையில், இந்த மாதம் ஒடெட்டின் நிதி நெருக்கடிகளுக்கு அவன் அளித்த உதவி, முந்தைய மாதம் அளித்ததைவிட—அப்போது அவன் அவளுக்கு ஐயாயிரம் ஃபிராங்குகள் அளித்திருந்தான்—குறைந்த ஆடம்பரத்துடனேயே அமைந்திருந்தால்; மேலும் அவள் ஆசைப்பட்ட அந்த வைர நெக்லஸை (rivière) அவன் அவளுக்கு வழங்கவில்லை என்றால், அவனது தாராள குணத்தின் மீது அவள் கொண்டிருந்த அந்தப் பாராட்டையும், அவனுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்த அந்த நன்றியுணர்வையும் அவளால் மீண்டும் அவனிடம் காண இயலாமல் போய்விடும். சொல்லப்போனால், அவளுக்காக அவன் கொண்டிருந்த காதலின் வெளிப்பாடுகள் மெல்ல மெல்ல மங்கி வருவதைக் காணும்போது, ​​அவளது மீதான அவனது காதல் குறைந்துவிட்டதோ என்று அவள் நம்பிவிடும் அபாயமும் அவனுக்கு ஏற்படக்கூடும். அப்போது, ​​திடீரென்று, *இது*—சரியாக இந்தச் செயல்—தானோ ஒரு பெண்ணை "வைத்துக்கொள்வது" (keep) என்பதன் உண்மையான பொருள் என்று அவன் சிந்தித்தான் (ஒரு பெண்ணை "வைத்துக்கொள்வது" என்ற இந்த எண்ணம், ஏதோ மர்மமான அல்லது இயல்புக்கு மாறான கூறுகளிலிருந்து அல்லாமல், அவனது அன்றாட வாழ்வின் மிகச் சாதாரணமான, தனிப்பட்ட கூறுகளிலிருந்தே உருவானது போல—உதாரணமாக, அந்த ஆயிரம் ஃபிராங்க் நோட்டு; அது எவ்வளவு பரிச்சயமான, வீட்டுக்குள்ளேயே புழங்கும் ஒரு பொருள்! கிழிந்து மீண்டும் ஒட்டப்பட்ட அந்த நோட்டை, அவனது பணியாள் மாதக் கணக்குகளையும் வீட்டு வாடகையையும் செலுத்திய பிறகு, பழைய மேஜையின் இழுப்பறையில் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தான்; அங்கிருந்துதான் ஸ்வான் அதை எடுத்து, வேறு நான்கு நோட்டுகளுடன் சேர்த்து ஒடெட்டிற்கு அனுப்பியிருந்தான்). மேலும், உண்மையில், ஒடெட்டைத் தனக்குத் தெரிந்த அந்த நாள் முதலாய்—அவளுக்குத் தன்னைத் தவிர வேறு யாரிடமிருந்தும் பணம் கிடைத்திருக்கக்கூடும் என்று ஒரு கணம் கூட அவன் சந்தேகிக்கவில்லை—அவளுக்குச் சற்றும் பொருந்தாது என்று ஒரு காலத்தில் அவன் உறுதியாக நம்பியிருந்த அந்தச் சொல்லை, இப்போது அவளுக்கே பயன்படுத்தலாமோ என்றும் அவன் யோசித்தான்: அந்தச் சொல், "வைத்துக்கொள்ளப்பட்ட பெண்" (kept woman) என்பதாகும். அவனால் இந்தச் சிந்தனை ஓட்டத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல இயலவில்லை; ஏனெனில், திடீரென்று ஏற்பட்ட ஒரு மனச்சோர்வு—அவனிடம் இயல்பாகவே அமைந்திருந்த, அவ்வப்போது தலைதூக்கும், விதியின் விளையாட்டைப் போன்ற ஒரு குணம் அது—அந்தத் தருணத்தில் அவனது அறிவுக்குள் எரிந்துகொண்டிருந்த அனைத்து விளக்குகளையும் அணைத்துவிட்டது; பிற்காலங்களில்—எங்கும் மின்விளக்கு வசதிகள் வந்த பிறகு—ஒரு வீட்டில் மின்சாரத்தை திடீரென்று துண்டிப்பது போல, அந்த மனச்சோர்வு அவனது சிந்தனையைத் துண்டித்தது. அவனது எண்ணங்கள் ஒரு கணம் இருளில் தட்டுத்தடுமாறின; அவன் தன் மூக்குக்கண்ணாடியைக் கழற்றி, அதன் கண்ணாடிகளைத் துடைத்து, தன் கண்களின் மீது கையை வைத்துத் தடவிக்கொண்டான்; முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு சிந்தனை அவன் முன் தோன்றியபோதுதான், அவனது அறிவு வெளிச்சத்தை மீண்டும் கண்டது: அதாவது, அடுத்த மாதம் ஒடெட்டிற்கு ஐந்து ஆயிரம் ஃபிராங்குகளுக்குப் பதிலாக, ஆறு அல்லது ஏழு ஆயிரம் ஃபிராங்குகள் அனுப்ப அவன் முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதே அந்தப் புதிய சிந்தனை; அவளுக்கு அது ஏற்படுத்தும் ஆச்சரியத்திற்காகவும், அதனால் அவளுக்குக் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சிக்காகவும் மட்டுமே அவன் அவ்வாறு செய்ய விரும்பினான். மாலை நேரங்களில்—வெர்டூரின்ஸ் வீட்டில், அல்லது அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான, போயிஸ் டி பூலோன் மற்றும் குறிப்பாக செயிண்ட்-கிளவுடில் உள்ள அந்த கோடைக்கால உணவகங்களில் ஒன்றில் ஒடெட்டைச் சந்திக்கும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்து அவன் வீட்டில் தங்காத சமயங்களில்—ஒரு காலத்தில் அவன் வழக்கமான விருந்தாளியாக இருந்த அந்த நேர்த்தியான வீடுகளில் ஒன்றில் இரவு உணவு உண்ணச் செல்வான். ஒருவேளை ஒருநாள் ஒடெட்டுக்குப் பயனுள்ளதாக அமையக்கூடிய—யார் சொல்ல முடியும்?—அந்த நபர்களுடனான தொடர்பை அவன் இழக்க விரும்பவில்லை; இதற்கிடையில், அவர்களின் உதவியால் அவன் அடிக்கடி அவளை மகிழ்விப்பதிலும் வெற்றி கண்டான். மேலும், உயர் சமூகத்திலும் ஆடம்பரத்திலும் வாழும் அவனது நீண்டகாலப் பழக்கம், அத்தகைய விஷயங்களின் மீதான வெறுப்புடன் சேர்த்து, அவற்றின் மீதான ஒரு தேவையையும் அவனுள் ஏற்படுத்தியிருந்தது; இவ்வாறு, மிகவும் எளிமையான தங்குமிடங்கள் கூட மிகவும் பிரம்மாண்டமான மாளிகைகளுக்குச் சமமான நிலையில் இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றிய கணத்திலிருந்தே, அவனது புலன்கள் பிந்தையவற்றுக்குப் பழகிவிட்டதால், முந்தையவற்றில் தன்னைக் கண்டால் அவன் ஒருவித அசௌகரியத்தை உணர்ந்திருப்பான். D படிக்கட்டின் ஐந்தாவது மாடியில், இடதுபுறத் தளத்தில் நடன நிகழ்ச்சிகளை நடத்திய சில சிறுமுதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரை, அவர் தன்னைப் போலவே கருதினார்—அவர்களால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு அவர்களுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டார்...பாரிஸில் மிக பிரம்மாண்டமான விருந்துகளை நடத்திய பார்மா இளவரசியின் வீட்டில்; ஆனாலும், அந்த விருந்தளிப்பவரின் படுக்கையறையில் தந்தையர்களுடன் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, தான் ஒரு நடன விருந்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்படவில்லை; உண்மையில், துண்டுகளால் மூடப்பட்டிருந்த கழுவும் மேடைகளையும், மேலங்கிகளும் தொப்பிகளும் குவியலாக வைக்கப்பட்டிருந்த, அங்கி அறைகளாக மாற்றப்பட்டிருந்த படுக்கைகளையும் கண்ட காட்சியானது, இருபது ஆண்டுகளாக மின்சார விளக்கு வெளிச்சத்திற்குப் பழகிய மக்களுக்கு, புகைந்துகொண்டிருக்கும் விளக்கின் வாசனையோ அல்லது அசைந்தாடும் இரவு விளக்கின் வாசனையோ இன்று ஏற்படுத்தக்கூடிய அதே மூச்சுத்திணறல் உணர்வை அவனுக்குள் நிரப்பியது.

அவன் வெளியே உணவருந்தும் நாட்களில், ஏழரை மணிக்கெல்லாம் தனது குதிரை வண்டியைப் பூட்டிவிடுவான்; அவன் உடை அணியும்போதெல்லாம் ஒடெட்டைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருப்பான், அதனால் அவன் தனிமையாக உணரவில்லை, ஏனெனில் ஒடெட்டைப் பற்றிய இடைவிடாத எண்ணம், அவள் அருகில் இருக்கும் தருணங்களுக்குக் கொடுக்கும் அதே தனித்துவமான வசீகரத்தை, அவளிடமிருந்து அவன் பிரிந்திருக்கும் தருணங்களுக்கும் கொடுத்தது. அவன் தன் வண்டியில் ஏறுவான், ஆனாலும் அந்த எண்ணம் அவனுடனேயே உள்ளே குதித்து, எங்கும் உடன் அழைத்துச் செல்லும் ஒரு செல்லப் பிராணியைப் போல அவன் மடியில் அமர்ந்துவிட்டதாக உணர்ந்தான்—மற்ற விருந்தினர்களுக்குத் தெரியாமல், இரவு உணவு மேசையில்கூட அவன் தன்னுடன் வைத்திருக்கும் ஒரு தோழன் அது. அவன் அதை வருடுவான், அதிலிருந்து கதகதப்பை உணர்வான், பின்னர்—ஒருவிதமான சோர்வுக்கு ஆட்பட்டு—தன் கழுத்தையும் மூக்கையும் இறுக்கும் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்திற்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைப்பான்—அவன் தன் பொத்தானில் ஒரு கொலம்பைன் பூக்கொத்தை மாட்டிக்கொண்டிருந்தபோதே இது நிகழ்ந்தது—அவனுக்கு முற்றிலும் புதிய ஓர் உணர்வு. சமீபகாலமாக உடல்நலக்குறைவாகவும் மனச்சோர்வாகவும் உணர்ந்த ஸ்வான்—குறிப்பாக ஒடெட், ஃபோர்ஷெவில்லை வெர்டூரின்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியதிலிருந்து—கிராமப்புறத்திற்குச் சென்று சிறிது காலம் ஓய்வெடுக்க விரும்பியிருந்தான். ஆனாலும், ஒடெட் அங்கேயே தங்கியிருந்தபோது, பாரிஸை விட்டு ஒரு நாள் கூட வெளியேற அவனுக்குத் தைரியம் வந்திருக்காது. காற்று இதமாக இருந்தது; இவை வசந்த காலத்தின் மிகச் சிறந்த நாட்கள். மேலும், ஏதேனும் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான மாளிகையை அடைவதற்காக அவன் கற்களால் ஆன ஒரு நகரத்தைக் கடந்து செல்ல நேரிட்டாலும், காம்ப்ரேக்கு அருகில் அவனுக்குச் சொந்தமான ஒரு பூங்காவே அவன் கண்களுக்கு முன்பாக இடைவிடாமல் இருந்தது—அங்கே, அதிகாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம்—ஒருவர் அஸ்பாரகஸ் பாத்தியை அடைவதற்கு முன்பே, மெசெக்லிஸ் வயல்களிலிருந்து வீசும் காற்றின் உதவியால்—மறவா மலர்களும் கிளாடியோலி மலர்களும் சூழ்ந்த குளத்தின் ஓரத்தில் கிடைக்கும் அதே குளிர்ச்சியை, இலைகள் படர்ந்த ஒரு பந்தலின் அடியில் காண முடிந்தது; அங்கே, அவன் உணவருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, அவனது தோட்டக்காரரால் அங்கே பின்னப்பட்ட செங்கரண்டுகளும் ரோஜாக்களும் மேசையைச் சுற்றிலும் கட்டுப்பாடின்றிப் படர்ந்திருந்தன.

இரவு உணவிற்குப் பிறகு, போயிஸ் அல்லது செயிண்ட்-கிளவுடில் அவனது சந்திப்பு முன்கூட்டியே அமைந்திருந்தால், அவன் மேசையிலிருந்து எழுந்த கணமே மிகவும் சட்டென்று விடைபெற்றுச் செல்வான்—குறிப்பாக, மழை பெய்து தனது "விசுவாசமானவர்களை" திட்டமிட்ட நேரத்திற்கு முன்பே வீட்டிற்குள் விரட்டிவிடும் அபாயம் இருந்தால்—ஒருமுறை, இளவரசி டெஸ் லாம்ஸ் (அவளது வீட்டில்தான் அவர்கள் தாமதமாக இரவு உணவு உண்டிருந்தனர்; போயிஸ் தீவில் உள்ள வெர்டூரின்களுடன் சேர்வதற்காக, காபி பரிமாறப்படுவதற்கு முன்பே ஸ்வான் அவளை விட்டுப் புறப்பட்டிருந்தான்) இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்:

"உண்மையில், ஸ்வானுக்கு இன்னும் முப்பது வயது அதிகமாக இருந்து, சிறுநீர்ப்பைக் கோளாறும் இருந்திருந்தால், அவன் இப்படி அவசரமாகக் கிளம்பிச் செல்வதை மன்னிக்கலாம். ஆனால் இப்போது, அவன் நம் எல்லோரையும் முட்டாளாக்குகிறான்."

கோம்ப்ரேயில் சென்று சுவைக்க முடியாத வசந்த காலத்தின் வசீகரத்தை, குறைந்தபட்சம், இல் டெஸ் சிக்னெஸ் அல்லது செயிண்ட்-கிளவுடில் கண்டடைவேன் என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். இருப்பினும், அவனது மனம் முழுவதும் ஒடெட்டைப் பற்றிய எண்ணங்களிலேயே மூழ்கியிருந்ததால், அவனிடம் கேட்டிருந்தால்கூட, இலைகளின் வாசனையை நுகர்ந்தானா அல்லது நிலவொளி இருந்ததா என்பதை அவனால் சொல்ல முடிந்திருக்காது. தோட்டத்திலுள்ள உணவகத்தின் பியானோவில் இசைக்கப்பட்ட, சொனாட்டாவின் "சிறு இசைத் துணுக்கால்" அவனை வரவேற்றது. அங்கே அப்படி ஒரு இசைக்கருவி இல்லையென்றால், வெர்டூரின்கள் ஒரு படுக்கையறையிலிருந்தோ அல்லது உணவறையிலிருந்தோ ஒன்றைக் கீழே கொண்டுவர பெரும் முயற்சி எடுப்பார்கள்—ஸ்வான் எந்த வகையிலும் அவர்களின் நன்மதிப்பை மீண்டும் பெற்றான் என்பதல்ல; மாறாக, முற்றிலும் எதிர்மாறான நிலைதான். ஆனால், ஒருவருக்காக—அவர்கள் விரும்பாத ஒருவராக இருந்தாலும்—ஏதாவது ஒரு புதுமையான இன்பத்தை ஏற்பாடு செய்யும் எண்ணம், அத்தகைய ஏற்பாடுகளுக்குத் தேவைப்படும் தருணங்களில், அவர்களுக்குள் பரிவு மற்றும் நட்புறவின் நிலையற்ற, அவ்வப்போதைய உணர்வுகளைத் தூண்டும். சில சமயங்களில், மற்றொரு வசந்தகால மாலை கடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வான்; மரங்களையும், வானத்தையும் கவனிக்க அவன் தன்னைத்தானே கட்டாயப்படுத்திக்கொள்வான். ஆயினும், ஒடெட்டின் பிரசன்னம் அவனுக்குள் ஏற்படுத்திய கலக்கமும், சமீப காலமாக அவனை விட்டு நீங்காத லேசான, காய்ச்சல் போன்ற உடல்நலக்குறைவும், இயற்கை அளிக்கக்கூடிய உணர்வுகளுக்கு இன்றியமையாத அடித்தளமாக அமையும் அந்த அமைதியையும் நல்வாழ்வையும் அவனிடமிருந்து பறித்தன.

ஒரு நாள் மாலை, ஸ்வான் வெர்டூரின்களுடன் இரவு உணவு உண்ண அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, மறுநாள் தனது பழைய பள்ளித் தோழர்களின் விருந்துக்குச் செல்வதாக உணவின்போது தற்செயலாகக் குறிப்பிட்டார்; ஃபோர்ஷெவில் (இப்போது "விசுவாசிகளில்" ஒருவராக இருந்தவர்), ஓவியர் மற்றும் கோட்டார்ட் ஆகியோருக்கு முன்னால், அங்கேயே மேசையில் வைத்து ஒடெட் அவருக்குப் பதிலளித்தார்:

—"ஆம், உங்களுக்கு விருந்து இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும்; அதனால் நீங்கள் என் இடத்திற்கு வரும் வரை நான் உங்களைப் பார்க்க மாட்டேன்—ஆனால் மிகவும் தாமதமாக வந்துவிடாதீர்கள்."

இந்த அல்லது அந்த "விசுவாசமான" பின்பற்றுபவருடனான ஒடெட்டின் நட்பை ஸ்வான் அதுவரை பெரிதாகக் கருதியதில்லை என்றாலும், அவள் இவ்வாறு—அனைவருக்கும் முன்னால், அத்தனை அமைதியான தயக்கமின்றி—அவர்களின் தினசரி மாலை சந்திப்பையும், அவளது வீட்டில் தனக்குக் கிடைத்திருந்த சிறப்பு அந்தஸ்தையும், அதன் மூலம் தனக்குக் காட்டப்பட்ட முன்னுரிமையையும் ஒப்புக்கொண்டதைக் கேட்டபோது, அவர் ஒரு ஆழ்ந்த இனிமையை உணர்ந்தார். நிச்சயமாக, ஒடெட் எந்த வகையிலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பெண் அல்ல என்று ஸ்வான் அடிக்கடி சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறார்; தன்னை விட மிகவும் தாழ்ந்த ஒரு ஜீவன் மீது அவன் செலுத்திய மேலாதிக்கம், 'விசுவாசிகள்' முகத்திற்கு நேராகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டபோது, கண்டிப்பாகச் சொல்வதானால், அவனுக்குப் பெருமையளிக்கும் வகையில் எதுவும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆயினும், பல ஆண்களுக்கு ஒடெட் ஒரு வசீகரமான மற்றும் விரும்பத்தக்க பெண்ணாகத் தோன்றுகிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்ததிலிருந்து, அவனை ஆட்கொண்டிருந்த அந்த வசீகரம்...அவளது உடல் அவனுக்குள் ஒரு வேதனையான ஏக்கத்தை எழுப்பியிருந்தது—அவளை முழுமையாகத் தன் வசப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் எனும் ஏக்கம்; அவளது இதயத்தின் மிக ஆழம் வரை அவளைத் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் எனும் வேட்கை அது. அவளது வீட்டில் மாலை நேரங்களில் கழித்த கணங்களுக்கு அவன் அளவற்ற மதிப்பை அளிக்கத் தொடங்கியிருந்தான்—அவளைத் தன் மடியில் அமர்த்திக்கொண்டு, இது குறித்தோ அது குறித்தோ அவளது எண்ணங்களைக் கேட்டறிந்த கணங்கள் அவை; இவ்வுலகில் தான் இப்போது உண்மையிலேயே போற்றிப் பாதுகாக்க விரும்பிய ஒரே உடைமைகளை அவன் கணக்கிட்டுப் பார்த்துக்கொண்ட கணங்கள் அவை. எனவே, அந்த இரவு உணவிற்குப் பிறகு, அவளைத் தனியே அழைத்துச் சென்று, அவன் மிகுந்த உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் அவளுக்கு நன்றி கூறத் தவறவில்லை; தான் வெளிப்படுத்திய நன்றியின் பல்வேறு நிலைகளின் வாயிலாக, அவளால் தனக்கு அளிக்க முடிந்த இன்பங்களின் முழுப் பரிமாணத்தையும் அவளுக்கு உணர்த்த அவன் முயன்றான். அந்த இன்பங்களிலேயே மிகச் சிறந்தது எதுவென்றால்—அவனது காதல் நீடித்து, அவனை உணர்வுரீதியாகப் பாதிக்கக்கூடிய நிலையில் வைத்திருக்கும் காலம் வரையிலும்—பொறாமையின் கொடுமைகளிலிருந்து அவள் தன்னைக் காப்பாள் எனும் அந்த உறுதிமொழியே ஆகும்.

மறுநாள் அவன் அந்த விருந்து நிகழ்ச்சியிலிருந்து கிளம்பியபோது, ​​மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது; அவனிடம் அவனது 'விக்டோரியா' (குதிரை வண்டி) தவிர வேறு எந்த வாகன வசதியும் இல்லை. ஒரு நண்பர் தனது 'கூபே' (மூடிய வண்டி) காரில் அவனை வீட்டில் கொண்டுபோய் இறக்கிவிடுவதாக முன்வந்தார். ஒடெத் (Odette) அவனை வருமாறு அழைத்திருந்ததன் மூலமே—அவள் வேறு யாரையும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை எனும் உறுதியை அவனுக்கு அளித்திருந்தாள் என்பதால்—அவன் அந்த மழையில் வெளியே கிளம்பிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அமைதியான மனத்துடனும் நிறைவான இதயத்துடனும் நேராகத் தன் வீட்டிற்கே சென்று உறங்கியிருக்கலாம். ஆயினும், ஒவ்வொரு மாலையின் இறுதியையும் அவளுடன் கழிப்பதில்—எவ்வித விதிவிலக்கும் இன்றி—தான் மிகுந்த பிடிப்புடன் இல்லை என்பதை அவள் பார்த்துவிட்டால், அவள் அவனுக்காக அந்த நேரத்தை ஒதுக்குவதை நிறுத்திவிடக்கூடும் என்று அவன் அஞ்சினான்; குறிப்பாக, தனக்கு அந்தத் துணை மிக அதிகமாகத் தேவைப்படும் ஒரு இரவிலேயே அவள் அவ்வாறு செய்துவிடக்கூடும் என்று அவன் அஞ்சினான்.

இரவு பதினோரு மணிக்கு மேல் அவன் அவளது வீட்டிற்குச் சென்றடைந்தான்; முன்னதாகவே வர இயலாததற்கு அவன் வருத்தம் தெரிவித்தபோது, ​​நேரம் மிகவும் ஆகிவிட்டது என்று அவள் குறை கூறினாள். அந்தப் புயல் மழையினால் அவளுக்கு உடல்நலம் குன்றியிருந்தது—அவளுக்குத் தலைவலி ஏற்பட்டிருந்தது—அதனால் அவனை அரை மணி நேரத்திற்கு மேல் தன்னுடன் இருக்க அனுமதிக்கப்போவதில்லை என்றும், நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு அவனை அனுப்பிவிடுவேன் என்றும் அவள் எச்சரித்தாள். அதன்பின் சிறிது நேரத்திலேயே, அவளுக்கு மிகுந்த களைப்பு ஏற்பட்டது; அவள் உறங்க விரும்பினாள்.

"அப்படியென்றால், இன்றிரவு 'கேட்லியா' (Cattleya) மலர்கள் ஏதும் இல்லையா?" என்று அவன் அவளிடம் கேட்டான்—ஒரு அழகான சிறிய 'கேட்லியா' மலர் தனக்குக் கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கொண்டிருந்த அவனே இவ்வாறு கேட்டான்.

அதற்கு அவள், சற்றே முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, ஒருவித பதற்றத்துடன் இவ்வாறு பதிலளித்தாள்:

"இல்லை, என் அன்பரே—இன்றிரவு 'கேட்லியா' மலர்கள் ஏதும் இல்லை! எனக்கு உடல்நலம் சரியில்லை என்பதை உங்களால் பார்க்க முடியவில்லையா?"
1350