மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (1925) கல்லிமார்ட், 1927 (தொகுதி 13, பக். 7–173)::ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டாள் / அத்தியாயம் 1.

 ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டாள் / அத்தியாயம் 1
https://fr.wikisource.org/wiki/Albertine_disparue/Chapitre_I
மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
இழந்த காலத்தைத் தேடி (1925)
கல்லிமார்ட், 1927 (தொகுதி 13, பக். 7–173).


அத்தியாயம் ஒன்று
துயரமும் மறதியும்
[7]
மடமொய்செல் ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டாள்! உளவியல் சார்ந்த புரிதலைக் காட்டிலும், உளவியல் ரீதியான வேதனை எவ்வளவு ஆழமானது! சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, என்னை நானே ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​இனி ஒருவரையொருவர் சந்திக்காத வகையிலான இந்தப் பிரிவுதான் எனக்குத் தேவை என்று நான் நம்பியிருந்தேன்; ஆல்பர்ட்டின் எனக்கு அளித்த இன்பங்களின் சாதாரணத் தன்மையையும், அவள் தடுத்த என் ஆசைகளின் செழுமையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, அவளை இனி காண விரும்பவில்லை என்றும், அவளை இனி நேசிக்கவில்லை என்றும் முடிவு செய்து, என்னை நானே புத்திசாலியாகக் கருதினேன். ஆனால், "மடமொய்செல் ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டாள்" என்ற அந்த வார்த்தைகள் என் இதயத்தில் ஏற்படுத்திய வேதனை தாங்க முடியாததாக இருந்தது. ஆகவே, எனக்கு முக்கியமற்றது என்று நான் நினைத்த ஒன்றுதான், உண்மையில் என் முழு வாழ்க்கையாகவும் இருந்தது. நம்மைப் பற்றி நமக்கு எவ்வளவு குறைவாகவே தெரிகிறது! என் வேதனைக்கு உடனடியாக ஒரு முடிவு காணப்பட வேண்டியிருந்தது. இறக்கும் தருவாயிலிருந்த என் பாட்டியிடம் என் அம்மா காட்டிய அதே மென்மையான அக்கறையுடன், நேசிப்பவர் துன்பப்படக் கூடாது என்ற அதே தீவிர விருப்பத்துடன், நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன்: "ஒரு கணம் பொறுத்துக்கொள்; உனக்கு ஒரு தீர்வைக் காண்போம். நிம்மதியாக இரு; உன்னை இப்படித் துன்பப்பட விடமாட்டோம்." இந்த மனநிலையில்தான், என் உயிர்வாழும் உள்ளுணர்வு, என் திறந்த புண்ணுக்கு மருந்திடத் தேவையான முதல் ஆறுதல் எண்ணங்களைத் தேடியது: "இவற்றால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை, ஏனென்றால் நான் அவளை உடனடியாகத் திரும்ப அழைத்து வரப்போகிறேன். அதற்கான வழிகளை யோசிப்பேன், ஆனால் எப்படியாவது அவள் இன்று மாலை இங்கே வந்துவிடுவாள். எனவே, என்னை நானே வருத்திக்கொள்ளத் தேவையில்லை." "இவற்றால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை" — இதை நான் எனக்குள் மட்டும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை; ஃபிரான்சுவாஸின் முன்னிலையில் என் வேதனையை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதன் மூலம் அவளுக்கும் அந்த எண்ணத்தையே உணர்த்த முயன்றேன். ஏனெனில், அந்த வேதனையை நான் மிகத் தீவிரமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்திலும், என் காதல் மகிழ்ச்சியானதாகவும், இருவருக்குமானதாகவும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை அது மறக்கவில்லை — குறிப்பாக ஆல்பர்ட்டினை விரும்பாத, அதன் உண்மையான தன்மையின் மீது எப்போதும் சந்தேகம் கொண்டிருந்த ஃபிரான்சுவாஸின் பார்வையில். ஆம், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, ஃபிரான்சுவாஸ் வருவதற்கு முன், நான் ஆல்பர்ட்டின் மீது இனி அன்பு கொள்ளவில்லை என்று நம்பியிருந்தேன்; எதையும் நான் தவறவிடவில்லை என்றும், ஒரு துல்லியமான ஆய்வாளரைப் போல என் இதயத்தின் ஆழத்தை நான் அறிவேன் என்றும் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நம் அறிவுத்திறன் எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், அதை உருவாக்கும் கூறுகளை அதனால் உணர முடிவதில்லை; அக்கூறுகளைத் தனிமைப்படுத்தி, அவை வழக்கமாக இருக்கும் நிலையற்ற தன்மையிலிருந்து மாற்றி, ஒரு திடமான வடிவத்தைப் பெறச் செய்யும் ஒரு நிகழ்வு நிகழும் வரை, அவை இருப்பதே நமக்குத் தெரிவதில்லை. என் இதயத்தை நான் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டதாக நினைத்தது தவறு. ஆயினும், மனதின் கூர்மையான உணர்வுகளாலும் கண்டறிய முடியாத அந்த உண்மை இப்போது எனக்கு வெளிப்பட்டது: வலியின் திடீர் எதிர்வினையால் படிகமான உப்பைப் போல அது கடினமாகவும், பிரகாசமாகவும், விசித்திரமாகவும் இருந்தது. ஆல்பர்ட்டின் எப்போதும் என் அருகில் இருப்பதற்கு நான் மிகவும் பழகியிருந்தேன்; திடீரென்று 'பழக்கம்' (Habit) எனும் விஷயத்தின் ஒரு புதிய முகத்தை நான் கண்டேன். அதுவரை, தனித்துவத்தையும் நம் உணர்வுகளின் விழிப்புணர்வையும் கூட அழித்துவிடும் ஒரு சக்தியாகவே நான் அதைப் பார்த்திருந்தேன்; ஆனால் இப்போது, ​​அது ஒரு வலிமைமிக்க தெய்வமாக எனக்குத் தெரிந்தது—அது நம்முடன் எவ்வளவு உறுதியாகப் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அதன் சாதாரணமான முகம் நம் இதயத்தில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது என்றால், அது நம்மை விட்டு விலகினாலோ அல்லது முதுகைக் காட்டினாலோ, நாம் பெரிதாகக் கவனிக்காத அந்தத் தெய்வம் மற்ற எதையும் விடக் கொடிய துன்பத்தை அளிக்கிறது; மரணத்தைப் போலவே அதுவும் கொடூரமானது என்பதை நிரூபிக்கிறது. ஆல்பர்ட்டின் எழுதிய கடிதத்தைப் படிப்பதே மிக அவசரமான காரியமாக இருந்தது, ஏனெனில் அவளை மீண்டும் அழைத்து வருவதற்கான வழிகளைப் பற்றி நான் சிந்திக்க விரும்பினேன். அதற்கான வழிமுறைகள் என் கைவசமே இருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன்; ஏனெனில், எதிர்காலம் என்பது நம் எண்ணங்களில் மட்டுமே இருப்பதால், கடைசி நேரத்தில் நம் மன உறுதியின் மூலம் அதில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்று நமக்குத் தோன்றுகிறது. ஆயினும், அதே நேரத்தில், அதன் மீது செயல்படும் வேறு சில சக்திகள் இருப்பதையும் நான் நினைவுகூர்ந்தேன்—என்னுடையவை அல்லாத அந்தச் சக்திகளுக்கு எதிராக, எனக்கு இன்னும் கூடுதல் நேரம் கிடைத்திருந்தாலும் கூட, என்னால் எதுவும் செய்திருக்க முடியாது. அந்த நேரம் வரும்போது நடக்கவிருக்கும் விஷயத்தின் மீது நமக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லாதபோது, ​​அந்த நேரம் இன்னும் வராமல் இருப்பதில் என்ன பயன்? ஆல்பர்ட்டின் வீட்டில் இருந்தபோது, ​​எங்கள் பிரிப்பு தொடர்பான முடிவை என் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்க நான் உறுதியாக இருந்தேன். ஆனால் பிறகு அவள் சென்றுவிட்டாள். நான் ஆல்பர்ட்டின் கடிதத்தைத் திறந்தேன். அதில் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:


“என் அன்புக்குரியவரே,

”அடுத்து வரும் சில வார்த்தைகளை நேரில் சொல்லத் துணியாததற்காக என்னை மன்னியுங்கள்; ஆனால் நான் ஒரு கோழை—உங்கள் முன்னிலையில் எப்போதும் மிகுந்த பயத்துடனேயே இருந்திருக்கிறேன்—அதனால், என்னை நானே வற்புறுத்திக்கொண்டாலும், அதைச் செய்வதற்கான துணிச்சலை என்னால் வரவழைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் உங்களிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டியது இதுதான்: நமக்கிடையிலான வாழ்க்கை சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது; உண்மையில், அன்று மாலை நீங்கள் வெளிப்படுத்திய உணர்ச்சிகளிலிருந்தே, நம் உறவில் ஏதோ மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதை நீங்கள் உணர்ந்திருப்பீர்கள். அன்று இரவே சரிசெய்திருக்கக்கூடிய அந்த விஷயம், இன்னும் சில நாட்களில் சரிசெய்ய முடியாத நிலைக்குச் சென்றிருக்கும். எனவே—நாம் நல்லவிதமாக இணக்கமான நிலையை எட்டியிருக்கும் இந்தச் சூழலில்—நல்ல நண்பர்களாகப் பிரிவதே சிறந்தது.
"அதனால்தான், என் அன்பே, நான் உனக்கு இந்தக் கடிதத்தை எழுதுகிறேன். நான் உனக்கு ஏதேனும் மனவேதனையை அளித்தால்—நானும் மிகுந்த வேதனைக்குள்ளாவேன் என்றாலும்—தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். என் அன்பே, நான் உனக்கு எதிரியாக மாற விரும்பவில்லை; உன்னைப் பற்றிய உணர்வுகளிலிருந்து மெல்ல மெல்ல—மிக விரைவாகவே—விலகி, ஒருவிதமான பற்றற்ற நிலையை அடைவதே எனக்குக் கடினமானதாக இருக்கும். என் முடிவு மாற்ற முடியாதது என்பதால், பிரான்சுவாஸ் (Françoise) மூலம் இந்தக் கடிதத்தை உன்னிடம் சேர்ப்பதற்கு முன்பே, அவளிடம் என் பயணப் பெட்டிகளை எடுத்துத் தருமாறு நான் கேட்டுவிடுவேன். விடைபெறுகிறேன்; என் ஆன்மாவின் சிறந்த பகுதியை உன்னிடமே விட்டுச் செல்கிறேன்.
—ஆல்பர்ட்டின் (Albertine)."


"இவற்றில் எதற்கும் பெரிய அர்த்தம் ஏதுமில்லை," என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்; "உண்மையில் இது நான் நினைத்ததை விடச் சாதகமானதே. ஏனெனில், அவள் எழுதியதில் ஒரு வார்த்தை கூட உண்மையானது அல்ல; ஒரு நாடகத்தன்மையுள்ள தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவும், அவளிடம் நான் காட்டும் தாங்க முடியாத நடத்தையை நிறுத்துமாறு என்னை அச்சுறுத்தவுமே அவள் இதை எழுதியிருக்கிறாள் என்பது தெளிவாகிறது. மிக முக்கியமான விஷயத்தில் நான் கவனம் செலுத்த வேண்டும்: ஆல்பர்ட்டின் இன்று மாலை திரும்பி வருவதை உறுதி செய்வதுதான் அது. போன்டெம்ப்ஸ் (Bontemps) குடும்பத்தினர் தங்கள் மருமகளைப் பயன்படுத்தி என்னிடமிருந்து பணத்தைப் பறிக்க முயலும் நேர்மையற்றவர்கள் என்று நினைப்பது வருத்தமளிக்கிறது. ஆனால் அதனால் என்ன? ஆல்பர்ட்டினை இன்று இரவு மீண்டும் இங்கே அழைத்து வர, என் சொத்தில் பாதியை மேடம் போன்டெம்ப்ஸிற்குக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தாலும் கூட, எனக்கும் ஆல்பர்ட்டினுக்கும் வசதியாக வாழ்வதற்குப் போதுமான சொத்து மீதமிருக்கும்." அதே வேளையில், அவள் விரும்பிய அந்தப் படகையும் (yacht) ரோல்ஸ்-ராய்ஸ் (Rolls-Royce) காரையும் ஆர்டர் செய்ய அந்த காலைப் பொழுதில் எனக்கு நேரம் இருக்கிறதா என்றும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்—அவற்றை அவளுக்கு வழங்குவது புத்திசாலித்தனமல்ல என்று ஒரு காலத்தில் நான் நினைத்திருந்த தயக்கம் இப்போது மறைந்துவிட்டதால், அதைப் பற்றி நான் யோசிக்கவே இல்லை. "மேடம் போன்டெம்ப்ஸின் ஒப்புதல் மட்டும் போதாது என்றாலும்—அதாவது, ஆல்பர்ட்டின் தன் அத்தையின் பேச்சைக் கேட்க மறுத்து, முழு சுதந்திரம் கிடைத்தால் மட்டுமே திரும்புவேன் என்று நிபந்தனை விதித்தாலும்—எவ்வளவு வேதனையாக இருந்தாலும் நான் அதை அவளுக்கு வழங்குவேன்; அவள் விரும்பும் போதெல்லாம் தனியாக வெளியே செல்லலாம்." ஒருவன் மிகவும் நேசிக்கும் விஷயத்திற்காக—எவ்வளவு வேதனையானதாக இருந்தாலும்—தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அந்த விஷயம்—இன்று காலை நான் கொண்டிருந்த துல்லியமான அதே சமயம் அபத்தமான தர்க்கரீதியான நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக—ஆல்பர்ட்டின் இங்கே வசிக்க வேண்டும் என்பதுதான். ஆயினும், அவளுக்கு அத்தகைய சுதந்திரத்தை வழங்குவது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்திருக்கும் என்று உண்மையிலேயே சொல்ல முடியுமா? அப்படிச் சொன்னால் அது பொய்யாகவே இருக்கும். என்னை விட்டு வெகு தொலைவில் அவள் தவறான செயல்களில் ஈடுபட அனுமதிப்பதில் உள்ள வேதனையை விட, என் வீட்டிலேயே என்னுடன் இருக்கும்போது அவளுக்கு ஏற்படும் சலிப்பைக் காணும்போது நான் உணரும் சோகமே அதிகமானது என்று எனக்கு அடிக்கடி தோன்றியது. அவள் எங்காவது செல்ல அனுமதி கேட்டிருந்தால், அங்கே கட்டுப்பாடற்ற பாலியல் கேளிக்கைகள் நடப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு அவளைப் போகவிடுவது நிச்சயமாக மிகுந்த வேதனையைத் தந்திருக்கும். ஆனாலும், "நம் படகையோ அல்லது ரயிலையோ எடுத்துக்கொண்டு, எனக்குத் தெரியாத ஒரு நாட்டிற்கு ஒரு மாத காலத்திற்குச் சென்றுவிடு; அங்கே நீ என்ன செய்கிறாய் என்பது பற்றி எனக்கு எந்தத் தகவலும் இருக்காது" என்று அவளிடம் சொல்வது எனக்குள் ஒரு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. ஏனெனில், என்னை விட்டுத் தனியாக இருக்கும்போது அவள் என்னை அதிகம் விரும்புவாள் என்றும், திரும்பி வரும்போது மகிழ்ச்சியாக இருப்பாள் என்றும் நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். "அவளும் நிச்சயமாகத் திரும்பி வரத்தான் விரும்புகிறாள்; அவள் இந்தச் சுதந்திரத்தைக் கட்டாயமாகக் கோரவில்லை—புதிய இன்பங்களை அவளுக்கு வழங்குவதன் மூலம் நான் எளிதாகவே அவளது சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்க முடியும். இல்லை, ஆல்பர்ட்டின் உண்மையில் விரும்பியது என்னவென்றால், நான் அவளிடம் பொறுமையற்ற முறையில் நடந்துகொள்வதை நிறுத்த வேண்டும் என்பதுதான்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—ஒரு காலத்தில் ஸ்வானிடம் (Swann) ஒடெட் (Odette) நடந்துகொண்டது போல—நான் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். திருமணம் முடிந்ததும், அவளுக்குச் சுதந்திரத்தைப் பற்றிய கவலை இருக்காது; நாங்கள் இருவரும் இங்கேயே தங்கி மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்!" நிச்சயமாக, அதற்கு வெனிஸ் நகரத்திற்குச் செல்லும் திட்டத்தைக் கைவிட வேண்டியிருக்கும். ஆனால், வெனிஸ் போன்ற மிகவும் விரும்பத்தக்க நகரங்கள் (அல்லது கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி போன்ற மிகச் சிறந்த விருந்தினர்கள் அல்லது நாடகம் போன்ற பொழுதுபோக்குகள்) எவ்வளவு உயிரற்றதாகவும், முக்கியத்துவமற்றதாகவும் மாறிவிடுகின்றன—ஒருவருடைய இதயத்துடன் நாம் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த பந்தம் நம்மைப் பிரிந்து செல்ல விடாமல் தடுக்கும் அளவுக்கு வேதனையானதாக இருக்கும்போது! "திருமணம் குறித்த விஷயத்தில் ஆல்பர்ட்டின் சொல்வது முற்றிலும் சரிதான். தாமதங்கள் அனைத்தும் அபத்தமானவை என்று என் தாயாரே கருதினார். அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதுதான் நான் முன்பே செய்திருக்க வேண்டிய காரியம்; அதைத்தான் நான் செய்ய வேண்டும்; அதைத்தான் அவள் எழுதிய கடிதமும் வலியுறுத்தியது—அந்தக் கடிதத்தில் உள்ள வார்த்தைகளில் அவளுக்கு உண்மையான ஈடுபாடு இல்லை; அதைச் சாதிப்பதற்காகத்தான், அவள் ஒரு சில மணிநேரங்களுக்கு ஒரு விஷயத்தைக் கைவிட்டாள்—அந்த விஷயம் அவளுக்கும் மிகவும் விருப்பமான ஒன்று, நானும் அதை அவள் செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்: அதுதான் மீண்டும் இங்கு வருவது. ஆம், அதைத்தான் அவள் விரும்பினாள்; அவளது செயலுக்குப் பின்னால் இருந்த நோக்கமும் அதுதான்," என்று என் பகுத்தறிவு என்னிடம் கூறியது; ஆனாலும், இதைச் சொல்லும்போது என் பகுத்தறிவு ஆரம்பத்திலிருந்தே அது கொண்டிருந்த அதே அனுமானத்தின் அடிப்படையில்தான் செயல்படுகிறது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். உண்மையானது அந்த *மற்ற* கருதுகோள் தான் என்பதை நான் தெளிவாக உணர்ந்தேன்—அதாவது, உண்மைகளால் தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்தப்பட்டு வந்த அந்த ஒரு கருதுகோள். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மட்மோசெல் வின்ட்யூய்ல் (Mlle Vinteuil) மற்றும் அவரது தோழியுடன் தொடர்பில் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தை வெளிப்படையாக முன்வைக்கும் துணிச்சல் இந்த இரண்டாவது கருதுகோளுக்கு ஒருபோதும் இருந்திருக்காது. ஆயினும், அந்தப் பயங்கரமான செய்தியால் நான் நிலைகுலைந்து போயிருந்தபோது—நாங்கள் இன்கார்வில் (Incarville) ரயில் நிலையத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில்—இந்த இரண்டாவது கருதுகோள் தான் ஏற்கனவே உண்மையானது என்று நிரூபிக்கப்பட்டிருந்தது. அதேபோல, எனக்கு எந்த முன்னறிவிப்பும் தராமலோ அல்லது அவளைத் தடுப்பதற்கான அவகாசத்தை அளிக்காமலோ, ஆல்பர்ட்டின் தானாகவே முன்வந்து என்னை விட்டுச் செல்வாள் என்பதையும் அது ஒருபோதும் கற்பனை செய்து பார்த்திருக்கவில்லை. ஆயினும்—வாழ்க்கை என்னை ஒரு மிகப்பெரிய புதிய பாய்ச்சலுக்கு உள்ளாக்கிய பிறகு—எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த அந்த எதார்த்தமானது, ஒரு இயற்பியலாளரின் கண்டுபிடிப்பு அல்லது ஒரு... ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்திய உண்மைகளைப் போலவே முற்றிலும் புதியதாக இருந்தது.
...ஒரு குற்றத்தின் அல்லது புரட்சியின் உட்புறச் செயல்பாடுகள் குறித்து ஒரு புலனாய்வு நீதிபதி அல்லது வரலாற்றாசிரியர் கண்டறியும் உண்மைகளைப் போல—இந்த எதார்த்தம், எனது இரண்டாவது கருதுகோளின் மிகக் குறைந்தபட்ச கணிப்புகளை விஞ்சியிருந்தாலும், அவற்றை நிறைவேற்றியது. அந்தக் இரண்டாவது கருதுகோள் அறிவுசார் சிந்தனையால் உருவானதல்ல; ஆல்பர்ட்டின் என்னை முத்தமிடத் தவறிய அந்த மாலையில்—ஜன்னல் திறக்கும் சத்தம் கேட்ட அந்த இரவில்—நான் உணர்ந்த அந்தத் தர்க்கமற்ற பீதி, ஒரு பகுத்தறிவு சார்ந்த பயம் அல்ல. ஆயினும்—இதன் தொடர்ச்சி மேலும் நிரூபிக்கவிருப்பது போலவும், பல நிகழ்வுகள் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியிருப்பது போலவும்—உண்மையை அறிந்துகொள்வதற்கு அறிவு என்பது மிக நுட்பமான, சக்திவாய்ந்த அல்லது பொருத்தமான கருவி அல்ல என்றாலும், ஆழ்மனம் சார்ந்த உள்ளுணர்வு அணுகுமுறையையோ அல்லது முன் உணர்வுகளின் மீதான ஆயத்த நம்பிக்கையையோ தொடக்கப் புள்ளியாகக் கொள்வதை விட, அறிவைக் கொண்டே தொடங்குவது சிறந்தது என்பதற்கான மற்றொரு காரணம் இதுவேயாகும். நம் இதயத்திற்கோ அல்லது மனதிற்கோ மிக முக்கியமான விஷயங்கள் பகுத்தறிவின் மூலமல்ல, மாறாக வேறு சில சக்திகளின் மூலமே நமக்கு வெளிப்படுகின்றன என்பதை வாழ்க்கைதான் படிப்படியாக, ஒவ்வொரு நிகழ்வின் மூலமும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. பின்னர், அந்தச் சக்திகளின் மேன்மையை உணரும் அறிவு, பகுத்தறிவுபூர்வமாகத் தன் ஆதிக்கத்தைக் கைவிட்டு, அவற்றின் கூட்டாளியாகவும் சேவகனாகவும் மாற ஒப்புக்கொள்கிறது. இதுவே அனுபவபூர்வமான நம்பிக்கை. நான் இப்போது எதிர்கொண்ட எதிர்பாராத துரதிர்ஷ்டம்—அதுவும் எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த ஒன்றாகவே தோன்றியது (ஆல்பர்ட்டின் இரு பெண் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் தோழிகளுடனான நட்பைப் போலவே); பல குறியீடுகள் மூலம் நான் அதை முன்பே உணர்ந்திருந்தேன். ஆல்பர்ட்டின் வார்த்தைகள் அதற்கு மாறாக அமைந்திருந்தாலும், அவளது சோர்வையும், அடிமைத்தனமான வாழ்க்கையை வாழ்வதில் அவளுக்குள் இருந்த பயங்கரத்தையும் நான் கண்டறிந்திருந்தேன். அந்தக் குறியீடுகள்—ஆல்பர்ட்டின் சோகமான, பணிவான கண்களின் பின்புறத்திலும், விவரிக்க முடியாத அடர் சிவப்பில் திடீரெனச் சிவந்த அவளது கன்னங்களிலும், திடீரெனத் திறந்துகொண்ட ஜன்னலின் சத்தத்திலும்—கண்ணுக்குத் தெரியாத மையில் வரையப்பட்டதைப் போலப் பதிந்திருந்தன. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அந்தக் குறியீடுகளை அவற்றின் இறுதி முடிவு வரை பின்தொடரவோ அல்லது அவள் திடீரென வெளியேறிவிடுவாள் என்ற எண்ணத்தை வெளிப்படையாக உருவாக்கவோ நான் துணியவில்லை. ஆல்பர்ட்டின் அருகாமையால் நிலைபெற்ற மனதுடன், நான் நானே திட்டமிட்ட ஒரு புறப்பாட்டைப் பற்றி மட்டுமே நினைத்திருந்தேன்—அதாவது, உண்மையில் இல்லாத ஒரு காலக்கட்டத்தில் அமையவிருந்த ஒரு புறப்பாடு அது. அதன் விளைவாக, அங்கிருந்து வெளியேறுவது பற்றி நான் கொண்டிருந்த எண்ணம் வெறும் மாயை மட்டுமே; நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கும்போது மரணத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் மக்கள், தாங்கள் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை என்று கற்பனை செய்துகொள்வதைப் போன்றது அது. உண்மையில், மரணம் நெருங்கி வரும்போது தவிர்க்க முடியாமல் சிதைந்துபோகும் ஒரு நல்வாழ்வு நிலையில், முற்றிலும் எதிர்மறையான ஒரு கருத்தை நுழைப்பதைத் தவிர அவர்கள் வேறு எதையும் செய்வதில்லை. மேலும், ஆல்பர்ட்டின் தானாகவே முன்வந்து வெளியேறுவாள் என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஆயிரம் முறை - மிகத் தெளிவாகவும் துல்லியமாகவும் - தோன்றியிருக்கலாம்; ஆனாலும், அந்த வெளியேற்றம் எனக்கு எத்தகைய அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கும் (உண்மையில் அது எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்) என்பதை நான் உணர்ந்திருக்க மாட்டேன்: அது எவ்வளவு தனித்துவமான, தாங்கொணா, அறியப்படாத ஒரு விஷயம் என்பதையோ, அல்லது அது எவ்வளவு முற்றிலும் புதிய வகையான துன்பம் என்பதையோ நான் அறிந்திருக்க மாட்டேன். அதை நான் முன்கூட்டியே கணித்திருந்தால், பல ஆண்டுகளாக அந்த வெளியேற்றத்தைப் பற்றியே இடைவிடாது சிந்தித்திருக்கலாம்; ஆயினும், அந்தச் சிந்தனைகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்தாலும், 'மடமொய்செல் ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டார்' என்று ஃபிரான்சுவாஸ் கூறியபோது எனக்கு வெளிப்பட்ட அந்தச் சொல்லொணா நரகத்துடன் - அதன் தீவிரத்திலோ அல்லது தன்மையிலோ - சிறிதளவும் ஒத்திருக்காது. அறியாத ஒரு சூழலைக் கற்பனை செய்யும்போது, ​​கற்பனைத்திறன் தனக்குத் தெரிந்த கூறுகளையே கடன் வாங்குகிறது; அதனாலேயே அந்தச் சூழலை உண்மையாகச் சித்தரிக்கத் தவறிவிடுகிறது. ஆனால் உணர்வுத்திறனோ - அது மிகத் தீவிரமான உடல்ரீதியான உணர்வாக இருந்தாலும் சரி - ஒரு புதிய நிகழ்வின் தனித்துவமான மற்றும் நீண்ட காலத்திற்கு அழியாத தழும்பை, மின்னல் தாக்கியதால் ஏற்படும் வடுவைப் போலப் பெற்றுக்கொள்கிறது. இந்த வெளியேற்றத்தை நான் முன்கூட்டியே கணித்திருந்தாலும், அதன் முழுமையான பயங்கரத்தை என்னால் கற்பனை செய்திருக்க முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே நான் அஞ்சினேன் - ஆல்பர்ட்டின் அதை என்னிடம் அறிவித்தபோதும், அதைத் தடுக்குமாறு நான் அவளை மிரட்டியபோதும் அல்லது கெஞ்சியபோதும் கூட! வெனிஸ் நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் இப்போது எனக்கு எவ்வளவு தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றியது! ...கோம்ப்ரேயில் இருந்தபோது 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'ஸை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் கொண்டிருந்த பழைய ஏக்கத்தைப் போல அது இருந்தது; அந்த நாட்களில், என் அறையில் அம்மா இருப்பது மட்டுமே எனக்கு முக்கியமானதாகத் தோன்றியிருந்தது. உண்மையில், சிறுவயது முதல் நான் உணர்ந்திருந்த அனைத்துக் கவலைகளும் - இந்தப்புதிய வேதனையால் தூண்டப்பட்டு - அதை வலுப்படுத்த விரைந்து வந்தன; அதனுடன் ஒன்றிணைந்து மூச்சுமுட்டச் செய்யும் ஒரு பெரும் பாரமாக மாறின. அத்தகைய பிரிவால் இதயத்தில் ஏற்படும் அந்த உடல்ரீதியான அதிர்ச்சி - உடலின் பயங்கரமான நினைவுகூரும் ஆற்றலால், நாம் துன்பப்பட்ட நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு காலகட்டத்துடனும் அந்த வலியை ஒரே நேரத்தில் உணரச் செய்யும் அந்த அதிர்ச்சி... இதயத்தில் விழும் அந்த அடி—சிறந்த நிபந்தனைகளைப் பெறுவதற்கான ஒரு தந்திரமாகவோ அல்லது நிரந்தரமாக—ஆம், நிரந்தரமாகவே!—விலகிச் செல்லும்போதோ, தன் மீதான வருத்தத்தை முடிந்தவரை தீவிரமாக்க விரும்பும் ஒரு பெண்ணால் அது திட்டமிடப்பட்டிருக்கவும் கூடும் (மற்றவர்களின் வலியைப் பற்றி நாம் அவ்வளவு குறைவாகவே கவலைப்படுகிறோம்); தங்களுக்குள் சோர்வும் அலட்சியமும் ஒரு வலையைப் போலப் பின்னப்படுவதை உணர்ந்து, அதை வன்முறையாக உடைத்தெறிவதன் மூலம்—பழிவாங்கும் நோக்கிலோ, அல்லது தான் தொடர்ந்து நேசிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவோ, அல்லது தான் விட்டுச் செல்லும் நினைவின் தன்மையைக் காத்துக்கொள்ளும் பொருட்டோ—ஒரு கடுமையான அடியை அவன் இதயத்தில் இறக்க அவள் விரும்பியிருக்கலாம்; இதயத்தில் விழும் அந்த அடி—அதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று ஒருவன் தனக்குத்தானே உறுதிமொழி அளித்திருந்தான், பிரிவானது சுமூகமாகவே இருக்கும் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். ஆயினும், சுமூகமான பிரிவுகள் மிகவும் அரிதானவையே—ஏனெனில், எல்லாம் நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருந்தால், ஒருவன் ஒருபோதும் பிரிந்திருக்கவே மாட்டானே! மேலும்...இருப்பினும், ஒரு ஆண் தன் மீது மிகுந்த அலட்சியத்தைக் காட்டினாலும், அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு விஷயம் மங்கலாகவேனும் புலப்படுகிறது: அவன் அவளைக் கண்டு சலிப்படைந்திருக்கலாம், ஆனால் பழக்கத்தின் வலிமை அவனை அவளுடன் இன்னும் நெருக்கமாகப் பிணைத்திருக்கிறது. கண்ணியமாகப் பிரிவதற்கு, மற்றவருக்குத் தகுந்த முன்னறிவிப்பு கொடுத்துவிட்டுச் செல்வதே முக்கியம் என்று அவள் சிந்திக்கிறாள். ஆனால், அப்படி முன்னறிவிப்பு கொடுப்பதன் மூலம் அந்தப் பிரிவே நிகழாமல் போய்விடுமோ என்று அவள் அஞ்சுகிறாள். ஒரு ஆணின் மீது தனக்கு அதிக அதிகாரம் இருந்தால், அங்கிருந்து வெளியேறுவதற்கான ஒரே வழி தப்பி ஓடுவதுதான் என்பதை ஒவ்வொரு பெண்ணும் உணர்கிறாள். ஒரு ராணியாக இருப்பதால் தப்பி ஓடுபவளாக மாறுவது—அதுதான் அதற்கான வழி. ஒரு கணம் அவளைக் கண்டு சலிப்புற்ற நிலைக்கும், அவள் சென்ற பிறகு அவளை மீண்டும் பார்க்கத் துடிக்கும் தீவிரமான தேவைக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால்—இந்த நூலில் ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்ட அல்லது பின்னர் கூறப்படவிருக்கும் காரணங்களைத் தாண்டி—இதற்கு வேறு விளக்கங்களும் உள்ளன. ஒன்று, உண்மையானதோ அல்லது வெறும் தோற்றமோ—அந்த அலட்சிய உணர்வு உச்சத்தை அடையும்போது, ​​அதாவது ஊசலாடும் ஊசலின் (pendulum) எல்லைக்கோட்டைத் தொடும்போதுதான் பெரும்பாலும் அந்தப் பிரிவு நிகழ்கிறது. "இல்லை, விஷயங்கள் இப்படித் தொடர முடியாது" என்று அந்தப் பெண் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்கிறாள்; ஏனெனில் அந்த ஆண் அவளை விட்டுச் செல்வதைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறான் அல்லது அதைச் செய்ய நினைக்கிறான்; அதனால் அவளே அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள். பிறகு, ஊசல் மறுபக்க எல்லைக்குத் திரும்பும்போது, ​​அந்த இடைவெளி மிக அதிகமாகிறது. அது ஒரே நொடியில் அந்தப் புள்ளிக்குத் திரும்புகிறது; மீண்டும் சொல்கிறேன்—ஏற்கனவே கூறப்பட்ட காரணங்களைத் தவிர—இது மிகவும் இயல்பான ஒன்றுதான்! இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறது; மேலும், வெளியேறிய அந்தப் பெண் முன்பு இருந்த அதே பெண் அல்ல. நம்முடன் அவள் வாழ்ந்த வாழ்க்கை—நமக்கு மிக நன்றாகத் தெரிந்த அந்த வாழ்க்கை—இப்போது அவசியமாகவே அவளது வாழ்க்கை இணையப்போகும் பிற மனிதர்களின் வாழ்க்கையால் திடீரென வளம் பெறுகிறது; சொல்லப்போனால், அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையோடு இணைவதற்காகவே அவள் நம்மை விட்டுச் சென்றிருக்கக்கூடும். இவ்வாறு, வெளியேறிய பெண்ணின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தப்புதிய வளம், ஒரு காலத்தில் நம்முடன் இருந்த அந்தப் பெண்ணின் மீதும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது—அதாவது, எப்போதுமே பிரிந்து செல்வதைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணின் மீதே. எங்களுடன் அவள் வாழ்ந்த காலத்தின் நிகழ்வுகள், அவளுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்த எங்கள் சோர்வு மற்றும் பொறாமை உணர்வு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய உளவியல் உண்மைகளை நாம் அறியலாம் (பல பெண்களால் கைவிடப்பட்ட ஆண்கள் பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரியான காரணங்களுக்காகவே கைவிடப்படுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவர்களின் குணாதிசயங்களும், கணிக்கக்கூடிய வகையிலான அவர்களின் எதிர்வினைகளும் அதற்குக் காரணமாக அமைகின்றன; ஒருவருக்குச் சளி பிடிப்பதில் எப்படி ஒரு தனிப்பட்ட பாணி இருக்கிறதோ, அதேபோல ஒரு நபர் ஏமாற்றப்படுவதிலும் ஒரு தனிப்பட்ட பாணி இருக்கிறது). இத்தகைய, எங்களுக்குப் பெரிய மர்மமாக இல்லாத நிகழ்வுகளுக்கு இணையாக, எங்களுக்குத் தெரியாத வேறு சில நிகழ்வுகளும் நிச்சயமாக நடந்திருக்கக்கூடும். ஒருவேளை அவள் சில காலம் ஒரு ஆணோ அல்லது பெண்ணோ ஒருவருடன்—எழுத்து மூலமாகவோ, வாய்மொழியாகவோ அல்லது தூதுவர்கள் மூலமாகவோ—தொடர்பில் இருந்திருக்கலாம். ஒருவேளை, அவள் ஒருவருடன் (உதாரணமாக 'திரு. X' என்பவருடன்) சென்றுவிடத் திட்டமிட்டிருந்து, அவர் என்னை வந்து சந்திக்கும்படி அவளுடன் முன்பே ஏற்பாடு செய்திருந்தால், "திரு. X நேற்று என்னை வந்து பார்த்தார்" என்று நான் அறியாமலே சொல்லும் ஒரு வார்த்தைக்காக அவள் காத்திருந்திருக்கலாம். இப்படி எத்தனையோ சாத்தியமான ஊகங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்! ஆனால் அவை வெறும் ஊகங்கள் மட்டுமே. சாத்தியக்கூறுகளுக்குள் அடங்கிய ஒரு உண்மையை உருவாக்குவதில் நான் மிகவும் கெட்டிக்காரன்; ஒருமுறை, என் காதலிக்கு வந்த கடிதம் ஒன்றை தவறுதலாகத் திறந்து படித்தபோது, ​​அவர்கள் இருவரும் ரகசியமாக ஓடிப்போகத் திட்டமிட்டிருப்பதாக ஒரு கற்பனைக் கதையை நானே உருவாக்கிக்கொண்டேன். அந்தக் கடிதம் ஒருவிதக் குறியீட்டு மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தது: "மார்க்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப் (Marquis de Saint-Loup) என்பவரின் இடத்திற்குச் செல்வதற்கான சமிக்ஞைக்காகக் காத்திரு; நாளை தொலைபேசியில் எனக்குத் தெரிவி." இதை நான் அவர்கள் ஓடிப்போவதற்கான சதித்திட்டம் என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன்; "மார்க்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப்" என்ற பெயர் நிச்சயமாக வேறு எதையோ குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன் (ஏனெனில் என் காதலிக்கு அவரைப் பற்றித் தெரியும் என்றாலும், அவருடன் நெருங்கிய பழக்கம் எதுவும் இல்லை); மேலும் அதில் முறையான முகவரி ஏதுமின்றி ஒரு புனைபெயர் மட்டுமே கையெழுத்தாக இடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் உண்மையில் அந்தக் கடிதம் என் காதலிக்கு எழுதப்பட்டது அல்ல; அது வேறு பெயர் கொண்ட வீட்டுப் பணியாளர் ஒருவருக்கு எழுதப்பட்டது—அந்தப் பெயரைத்தான் நான் தவறாக வாசித்திருந்தேன். அது குறியீட்டு மொழியில் எழுதப்படவில்லை, மாறாகத் தடுமாற்றமான பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் அதை எழுதியவர் ஒரு அமெரிக்கப் பெண்மணி (அவர் செயின்ட்-லூப்பின் தோழி என்பது பின்னர் அவரே என்னிடம் சொன்னபோது தெரியவந்தது). அந்த அமெரிக்கப் பெண்மணி சில எழுத்துக்களை எழுதிய விதம், முற்றிலும் உண்மையான—ஆனால் அந்நியமான—ஒரு பெயரைப் புனைபெயர் போலத் தோன்றச் செய்திருந்தது. அன்று என் சந்தேகங்கள் முற்றிலும் தவறானவையாகவே இருந்தன. இருப்பினும், என் மனதில் முற்றிலும் பொய்யான அந்தத் தகவல்களை ஒன்றோடொன்று இணைத்திருந்த அந்த அறிவுசார் கட்டமைப்பு, உண்மையை மிகத் துல்லியமாகவும் உறுதியாகவும் பிரதிபலிப்பதாகவே இருந்தது. அதனால்தான், மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, என்னுடன் என் வாழ்நாள் முழுவதையும் கழிக்கத் திட்டமிட்டிருந்த என் காதலி என்னை விட்டுப் பிரிந்தபோது, ​​நான் முன்பே கற்பனை செய்து பார்த்திருந்த அதே விதத்தில்தான் அது நிகழ்ந்தது. முதல் கடிதத்தில் இருப்பதாக நான் தவறாகக் கருதிக் கொண்டிருந்த அதே தனித்துவமான அம்சங்களைக் கொண்ட ஒரு கடிதம் வந்து சேர்ந்தது; ஆனால் இம்முறை அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு சமிக்ஞையாகவே அமைந்திருந்தது.

இந்தத் துயரச் சம்பவம் என் வாழ்க்கையிலேயே மிகப்பெரியதாக அமைந்தது. ஆயினும், அதனால் ஏற்பட்ட வேதனையை விட, ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) விருப்பத்தாலும் செயலினாலும் விளைந்த இந்தத் துயரத்திற்கான காரணங்களைக் கண்டறிய வேண்டும் என்ற ஆர்வம் மேலோங்கி நின்றது. ஆனால், பெரும் நிகழ்வுகளின் ஊற்றுகள் நதிகளின் பிறப்பிடங்களைப் போன்றவை: பூமியின் மேற்பரப்பை நாம் எவ்வளவுதான் துருவி ஆராய்ந்தாலும், அவற்றைக் கண்டறிய முடியாது. ஆல்பர்ட்டின் தான் வெளியேறிச் செல்வதற்கான திட்டத்தை வெகு நாட்களாகவே தீட்டிக்கொண்டிருந்தாளா? அவள் என்னை முத்தமிடுவதை நிறுத்திய நாளிலிருந்தே, ஒருவிதமான இறுக்கமான மற்றும் தீவிரமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கத் தொடங்கினாள் என்பதை நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் (அப்போது அது வெறும் பாவனை மற்றும் மனக்கசப்பு—பிரான்சுவாஸ் (Françoise) அதை 'பிணக்கு' அல்லது 'முணுமுணுப்பு' என்று அழைத்தார்—என்றே எனக்குத் தோன்றியது)—நேரான, விறைப்பான உடல்மொழி மற்றும்......மிகச் சாதாரண விஷயங்களில் கூட அவளது குரல் சோகமாக ஒலித்தது; அவளது அசைவுகள் மந்தமாக இருந்தன; ஒருபோதும் புன்னகைப்பதில்லை. வெளியுலகத்துடன் அவளுக்கு ஏதேனும் ரகசியத் தொடர்பு இருந்ததை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் எந்தவொரு உண்மையும் எனக்குத் தெரியவில்லை. அவள் புறப்படுவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு அவளது அறைக்குள் சென்றபோது அங்கே யாரும் இல்லை என்று ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் கூறினார்—அறையின் திரைகள் இழுத்து மூடப்பட்டிருந்தன, ஆனால் காற்றில் வீசிய வாசனையும் கேட்ட சத்தமும் ஜன்னல் திறந்திருந்ததை உணர்த்தின. உண்மையில், ஆல்பர்ட்டின் பால்கனியில் இருப்பதை அவர் கண்டார். ஆனால் அங்கிருந்து அவள் யாருடன் தொடர்புகொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை யாராலும் காண முடியாது; மேலும், திறந்திருந்த ஜன்னலின் மீது திரைகள் இழுத்து மூடப்பட்டிருந்ததற்கு ஒரு காரணம் இருக்கலாம்—எனக்குக் காற்று (drafts) படுவது பிடிக்காது என்பது அவளுக்குத் தெரியும்; திரைகள் காற்றைத் தடுப்பதில் பெரிய அளவில் உதவாவிட்டாலும், அதிகாலையிலேயே ஜன்னல் கதவுகள் திறந்திருப்பதை வெளியே உள்ள தாழ்வாரத்திலிருந்து ஃபிரான்சுவாஸ் பார்ப்பதைத் தடுத்திருக்கக்கூடும். இல்லை, எனக்கு வேறு எதுவும் தெரியவில்லை—ஒரே ஒரு சிறிய விவரத்தைத் தவிர; அது, தான் புறப்படப்போகிறோம் என்பது அவளுக்கு முந்தைய நாளே தெரிந்திருந்தது என்பதை மட்டுமே உறுதிப்படுத்துகிறது. ஏனெனில், முந்தைய நாள் நான் கவனிக்காத நேரத்தில், அவள் என் அறையிலிருந்து ஏராளமான பேக்கிங் காகிதங்களையும் துணிகளையும் எடுத்துச் சென்றிருந்தாள்; அவற்றைப் பயன்படுத்தி, காலையில் புறப்படுவதற்காகத் தனது எண்ணற்ற மேலங்கிகளையும் (dressing gowns) வீட்டு உடைகளையும் (negligees) பேக் செய்வதிலேயே அவள் அந்த இரவு முழுவதையும் கழித்திருந்தாள். அது மட்டுமே உண்மை; அவ்வளவுதான் விஷயம். அன்று மாலை, எனக்குத் தர வேண்டிய ஆயிரம் ஃபிராங்குகளை என்னிடம் திருப்பித் தருமாறு அவள் கிட்டத்தட்ட கட்டாயப்படுத்தியதில் நான் எந்த முக்கியத்துவத்தையும் காணவில்லை; அதில் விசித்திரமான எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் பண விஷயங்களில் அவள் மிகவும் நேர்மையாகவும் கவனத்துடனும் இருந்தாள். ஆம், அவள் முந்தைய நாளே பேக்கிங் பொருட்களை எடுத்துச் சென்றிருந்தாள், ஆனால் அவள் புறப்படப்போகிறோம் என்பதை முந்தைய நாள் மட்டுமே அறிந்திருந்தாள் என்று அர்த்தமல்ல! ஏனெனில், சோகம் அவளைப் புறப்படத் தூண்டவில்லை; மாறாக, புறப்படுவதற்கான முடிவு—தான் கனவு கண்ட வாழ்க்கையைக் கைவிடுவதற்கான முடிவுதான்—அவளுக்கு அந்தச் சோகமான தோற்றத்தை அளித்தது. அவள் சோகமாக இருந்தாள்—கடைசி மாலைப் பொழுதைத் தவிர, என்னிடம் ஒருவிதமான தீவிரமான, உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடன் நடந்துகொண்டாள்; வழக்கமாக என்னுடன் அதிக நேரம் செலவிட விரும்பும் அவளிடமிருந்து எதிர்பாராத விதமாக, திட்டமிட்ட நேரத்தை விடத் தாமதமாக என் வீட்டில் தங்கியிருந்த பிறகு, வாசலில் நின்றுகொண்டு என்னிடம், "விடைபெறுகிறேன் அன்பே, விடைபெறுகிறேன் அன்பே" என்று கூறினாள். ஆனால் அப்போது நான் அதைக் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. மறுநாள் காலையில் தான் கிளம்புவதாக ஃபிரான்சுவாஸிடம் (Françoise) அவள் அறிவித்தபோது—அவள் ஆடைகளைக் கூட மாற்றிக்கொள்ளாமல், தன் படுக்கையறையிலோ அல்லது உடை வைக்கும் அறையிலோ இல்லாத சில பொருட்களை ஃபிரான்சுவாஸிடம் கேட்க வேண்டியிருந்ததைத் தவிர, இரவு முழுவதும் பயணப் பெட்டிகளை அடுக்கிக்கொண்டே இருந்ததால் ஏற்பட்ட சோர்வு இதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்றாலும்—அவள் மிகுந்த சோகத்துடனும், முந்தைய நாட்களை விட மிகவும் நிமிர்ந்தும், இறுக்கமான தோற்றத்துடனும் இருந்தாள். "விடைபெறுகிறேன், ஃபிரான்சுவாஸ்" என்று அவள் சொன்னபோது, ​​அவள் அப்படியே சரிந்து விழுந்துவிடுவாளோ என்று ஃபிரான்சுவாஸ் நினைக்கும் அளவுக்கு அவள் நிலை இருந்தது. இத்தகைய விஷயங்களை அறியும்போது ஒரு உண்மை புலப்படுகிறது: சாதாரணமாக நடைப்பயிற்சி செல்லும்போது நாம் சந்திக்கும் மற்ற பெண்களை விட எனக்குக் குறைவாகவே ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியவளும், அந்த மற்றவர்களைத் துறக்கச் செய்ததற்காக நான் வெறுத்தவளுமான அந்தப் பெண்தான்—உண்மையில் இப்போது எனக்கு ஆயிரம் மடங்கு மேலானவளாகத் தோன்றுகிறாள். ஏனெனில், இப்போது தேர்வு என்பது—பழக்கத்தாலும், ஒருவேளை அந்த உறவின் சாதாரணத் தன்மையாலும் கிட்டத்தட்ட அர்த்தமற்றதாகிவிட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட இன்பத்திற்கும், எவ்வளவு கவர்ச்சிகரமானதாகவோ அல்லது மகிழ்ச்சியானதாகவோ இருந்தாலும் மற்ற இன்பங்களுக்கும் இடையிலான தேர்வு அல்ல; அது அந்த இன்பங்களுக்கும், அவற்றை விட மிக வலிமையான ஒன்றுக்கும் இடையிலான தேர்வு: அதுதான் துன்பத்தின் மீதான பரிதாபம்.

ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) இன்று மாலை இங்கே வருவாள் என்று எனக்கு நானே உறுதியளித்துக்கொண்டதன் மூலம், நான் மிக அவசரமான ஒரு தேவையை நிறைவேற்றிக்கொண்டேன்; அத்துடன், அதுவரை அவளுடன் நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை இழந்ததால் ஏற்பட்ட கடுமையான வேதனையை ஒரு புதிய நம்பிக்கையின் மூலம் தணித்துக்கொண்டேன். ஆனால், என்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் என் உள்ளுணர்வு எவ்வளவு விரைவாகச் செயல்பட்டிருந்தாலும், ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் பேசிய அந்தத் தருணத்தில் ஒரு கணம் நான் எந்த ஆதாரமும் இன்றித் தவித்தேன்; ஆல்பர்ட்டின் அன்று மாலை திரும்பி வருவாள் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தாலும், அவள் திரும்பி வருவாள் என்று என்னை நானே நம்பவைப்பதற்கு முந்தைய அந்தத் தருணத்தில்—அதாவது "மடமொய்செல் ஆல்பர்ட்டின் தனது பயணப் பெட்டிகளைக் கேட்டிருக்கிறார்; மடமொய்செல் ஆல்பர்ட்டின் கிளம்பிவிட்டார்" என்ற வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து வந்த அந்தத் தருணத்தில்—நான் உணர்ந்த வலி, அப்போதிருந்த அதே தீவிரத்துடன் எனக்குள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தது; அதாவது, ஆல்பர்ட்டின் திரும்பி வரப்போகிறாள் என்பதே எனக்குத் தெரியாதது போன்ற உணர்வு அது. மேலும், அவள் திரும்பி வர வேண்டியிருந்தது, ஆனால் அது அவளாகவே முன்வந்து செய்ய வேண்டிய ஒன்றாக இருந்தது. எந்தச் சூழலிலும், அவளைத் திரும்ப அழைத்து வர முயற்சிகளை மேற்கொள்வது—அவளிடம் கெஞ்சுவது—அந்த நோக்கத்தையே பாழடித்துவிடும். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) விஷயத்தில் செய்தது போல இவளைக் கைவிடும் மனவலிமை எனக்கு இருக்கவில்லை. ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் காண்பதை விடவும் மேலாக, நான் விரும்பியது என்னவென்றால், முன்பை விட இப்போது பலவீனமடைந்திருந்த என் இதயம் இனிமேலும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அந்த உடல்ரீதியான வேதனைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதுதான். அதோடு, வேலை அல்லது வேறு எதிலுமே என் மனவுறுதியைச் செலுத்திச் செயல்படாத பழக்கத்தால், நான் இன்னும் கோழையாகிவிட்டிருந்தேன். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பல காரணங்களால் இந்த வேதனை ஈடு இணையற்ற தீவிரத்தன்மை கொண்டதாக இருந்தது; ஒருவேளை அதில் மிக முக்கியமானது என்னவென்றால், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அல்லது கில்பெர்ட் (Gilberte) ஆகியோருடன் நான் ஒருபோதும் சிற்றின்ப இன்பத்தை அனுபவித்ததில்லை என்பது மட்டுமல்ல; மாறாக, அவர்களை நான் தினமும் அல்லது ஒவ்வொரு மணிநேரமும் பார்க்காததால், அதற்கான வாய்ப்போ அல்லது அதன் விளைவாக எழும் தேவையோ எனக்கு இருக்கவில்லை; அதனால் அவர்கள் மீதான என் காதலில் 'பழக்கம்' (Habit) எனும் அந்தப் பெரும் சக்தி இருக்கவில்லை. ஒருவேளை இப்போது—துன்பத்தை மனமுவந்து ஏற்கவோ அல்லது அதைத் தாங்கிக்கொள்ளவோ ​​இயலாத நிலையில் இருந்த என் இதயம், ஒரே ஒரு தீர்வை மட்டுமே கண்டபோது, ​​அதாவது எப்பாடுபட்டாவது ஆல்பர்ட்டின் திரும்ப வேண்டும் என்று நினைத்தபோது—ஒருவேளை அந்தத் தீர்வு...கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) விஷயத்தில் நானே அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்காவிட்டால், அதற்கு நேர்மாறான செயல்முறை (அதாவது, விருப்பத்துடன் விலகிவிடுதல் அல்லது படிப்படியாக விட்டுக்கொடுத்தல்) என்பது நாவல்களுக்கு மட்டுமே ஏற்ற ஒரு தீர்வாகவும், நிஜ வாழ்க்கையில் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகவும் எனக்குத் தோன்றியிருக்கும். அந்த மாற்றுத் தீர்வும் சாத்தியமே என்பதை நான் அப்போது அறிந்திருந்தேன்; அதுவும் அதே மனிதனான என்னால் சாத்தியப்படக்கூடிய ஒன்றுதான்—ஏனெனில் நான் அடிப்படையில் மாறாமல் அப்படியேதான் இருந்தேன். ஆயினும் காலம் தன் பங்கை ஆற்றியிருந்தது: அது என்னை வயதானவனாக்கியிருந்தது; அதே சமயம், நாங்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்த காலத்தில் ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) எப்போதும் என் அருகிலேயே இருக்கவும் செய்திருந்தது. ஆனால், அவளைக் கைவிடாமலேயே—கில்பெர்ட் மீது நான் ஒரு காலத்தில் கொண்டிருந்த உணர்வுகளின் எஞ்சிய பகுதியாக ஒருவிதமான கௌரவ உணர்வு என்னிடம் இருந்தது: அவளைத் திரும்பி வருமாறு கெஞ்சி, ஆல்பர்ட்டினின் பார்வையில் ஒரு பரிதாபகரமான விளையாட்டுப் பொருளாக மாற நான் விரும்பவில்லை; நான் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதது போலவே காட்டிக்கொண்டு, அவள் தானாகவே திரும்பி வர வேண்டும் என்று விரும்பினேன். நேரத்தை வீணடிக்கக் கூடாது என்ற ஆர்வத்துடன் நான் எழுந்தேன், ஆனால் வலி என்னை அங்கேயே தடுத்து நிறுத்தியது; ஆல்பர்ட்டின் சென்ற பிறகு நான் எழுந்து நிற்பது அதுவே முதல் முறை. இருப்பினும், அவளது குடியிருப்புப் பொறுப்பாளரின் (concierge) அறைக்குச் சென்று விசாரிப்பதற்காக நான் விரைவாக உடை அணிய வேண்டியிருந்தது.
[20]
ஏற்பட்ட ஒரு உணர்வுரீதியான அதிர்ச்சியின் நீட்சியான அந்தத் துயரம், தன் வடிவத்தை மாற்றிக்கொள்ளத் துடிக்கிறது; திட்டங்கள் தீட்டுவதன் மூலமோ அல்லது தகவல்களைக் கேட்பதன் மூலமோ அதை அப்படியே காற்றில் கரைத்துவிட ஒருவர் விரும்புகிறார்; அது எண்ணற்ற உருமாற்றங்களுக்கு உள்ளாவதையே ஒருவர் விரும்புகிறார்—ஏனெனில், துயரத்தை அதன் அசல் நிலையில் அப்படியே சுமந்து கொண்டிருப்பதை விட, உருமாற்றங்களுக்கு உட்படுத்துவதற்குத்தான் குறைவான மனவலிமை தேவைப்படுகிறது; வலியுடன் படுத்துக்கொள்ளும் அந்தப் படுக்கை மிகவும் குறுகலாகவும், கடினமாகவும், குளிர்ந்தும் தோன்றுகிறது அல்லவா? நான் மீண்டும் எழுந்தேன்; மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அறையைக் கடந்து சென்றேன்; ஆல்பர்ட்டினின் நாற்காலியோ, அல்லது அவள் தன் தங்க நிறச் செருப்புகளை அதன் மிதிப்பான்கள் மீது வைத்திருந்த அந்த 'பிளேயர் பியானோ'வோ (தானியங்கி பியானோ), அல்லது அவள் பயன்படுத்திய வேறு எந்தப் பொருட்களோ என் கண்ணில் படாதவாறு என்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டேன்; ஏனெனில், என் நினைவுகள் அவற்றுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த அந்தத் தனிப்பட்ட மொழியின் வாயிலாக, அவை அனைத்தும் எனக்கு ஒரு புதிய விளக்கத்தையோ அல்லது வேறொரு வடிவத்தையோ அளிக்கவும், அவள் என்னை விட்டுச் சென்ற செய்தியை மீண்டும் ஒருமுறை எனக்குத் தெரிவிக்கவும் துடிப்பது போலத் தோன்றின. ஆயினும், அவற்றைப் பார்க்காமலே நான் அவற்றைக் கண்டேன்; என் வலிமை குன்றியது; நீல நிற சாடின் துணியால் ஆன அந்த நாற்காலிகளில் ஒன்றில் நான் சரிந்து அமர்ந்தேன்—அந்த நாற்காலியின் பளபளப்பான மேற்பரப்பு, ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு, பகல் வெளிச்சத்தின் ஒற்றைக் கீற்றால் மென்மையாக்கப்பட்ட அந்த அறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், நான் ஒரு காலத்தில் தீவிரமாக நேசித்த கனவுகளைத் தூண்டியிருந்தது; ஆனால் இப்போது அவை மிகவும் தொலைவில் இருப்பவை போலத் தோன்றின. ஐயோ! அந்தத் தருணம் வரை, ஆல்பர்ட்டின் அருகில் இல்லாதபோது நான் அதில் அமர்ந்ததே இல்லை. எனவே, என்னால் அங்கே இருக்க முடியவில்லை; நான் எழுந்தேன். ஆகவே, ஒவ்வொரு கணமும், நம்மை உருவாக்கும் எண்ணற்ற, சாதாரணமான 'சுய'ங்களில் (selves) ஏதோ ஒன்று ஆல்பர்ட்டின் பிரிவைப் பற்றி அறியாமல் இருந்தது; அதற்கு அந்தத் தகவலைத் தெரிவிக்க வேண்டியிருந்தது; நிகழ்ந்த அந்தப் பேரிடர் குறித்த செய்தியை நான் அவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது—துன்புறுவதற்கு என் உணர்வுகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளாத அந்நியர்களாக அந்தச் சுயங்கள் இருந்திருந்தால் ஏற்பட்டிருக்கும் வலியை விட, இது மிகவும் கொடூரமான ஒரு செயலாக இருந்தது—என்ன நடந்திருக்கிறது என்று இன்னும் அறியாத அந்த அனைத்து உயிர்களுக்கும், அந்த அனைத்து 'சுய'ங்களுக்கும் அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. அவற்றில் ஒவ்வொன்றும், அந்த வார்த்தைகளை முதன்முறையாகக் கேட்க வேண்டியிருந்தது: "ஆல்பர்ட்டின் தன் பெட்டிகளைக் கேட்டிருக்கிறாள்"—பால்பெக் (Balbec) நகரில் என் தாயாரின் பெட்டிகளுடன் சேர்த்து ஏற்றப்பட்டதைப் பார்த்தேனே, அதே சவப்பெட்டி போன்ற வடிவமுடைய பெட்டிகள் அவை—"ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டாள்." எனது துயரச் செய்தியை நான் ஒவ்வொருவரிடமும் சொல்ல வேண்டியிருந்தது—அந்தத் துயரம் என்பது துயரமான சூழல்களிலிருந்து தன்னிச்சையாக எடுக்கப்பட்ட ஒரு அவநம்பிக்கையான முடிவு அல்ல; மாறாக, வெளியிலிருந்து வந்து நம் விருப்பமின்றி நம்மைத் தாக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வின் அவ்வப்போது ஏற்படும், கட்டுப்படுத்த முடியாத மீள்வருகை அது. என்னுள் இருக்கும் அந்தப் பல்வேறு 'ஆளுமைகளில்' சிலரை நான் நீண்ட காலமாகச் சந்தித்திருக்கவில்லை. உதாரணமாக—அன்று முடி திருத்தும் நாள் என்பது எனக்குத் தெரியாது—முடி வெட்டிக்கொள்ளும்போதெல்லாம் நான் அடையும் அந்த 'ஆளுமை' ஒன்று உண்டு. அந்த குறிப்பிட்ட 'ஆளுமையை' நான் மறந்திருந்தேன்; ஒரு இறுதிச் சடங்கின்போது, ​​இறந்தவரை நன்கு அறிந்திருந்த ஒரு பழைய ஓய்வுபெற்ற பணியாளரைப் பார்க்கும்போது எப்படித் துக்கம் பொங்கி வருமோ, அதேபோல அவனது வருகை என் அழுகையை வெளிவரச் செய்தது. அப்போது திடீரென்று எனக்கு ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது: கடந்த ஒரு வாரமாக, எனக்குள் ஒருவிதப் பதற்றமான பயம் அவ்வப்போது ஆட்கொண்டிருந்தது; ஆனால் அதை நான் எனக்கே ஒப்புக்கொண்டிருக்கவில்லை. ஆயினும், அந்தத் தருணங்களில் நான் எனக்குள்ளேயே இப்படிச் சமாதானம் செய்துகொள்வேன்: "அவள் திடீரென்று என்னை விட்டுச் சென்றுவிடுவாள் என்று நினைப்பது அர்த்தமற்றது. அது அபத்தமானது. நான் ஒரு விவேகமான, புத்திசாலித்தனமான மனிதரிடம் இதைப் பகிர்ந்துகொண்டால்—பொறாமை உணர்வு என்னைத் தடுத்திருக்காவிட்டால் என் மனதை ஆற்றுப்படுத்திக்கொள்ள நான் அப்படிச் செய்திருப்பேன்—அவர் நிச்சயமாக என்னிடம் இப்படித்தான் சொல்லியிருப்பார்: 'உனக்குப் பைத்தியமா? அது சாத்தியமே இல்லை.'" உண்மையில், சமீப நாட்களில் எங்களுக்குள் ஒரு சண்டை கூட நடக்கவில்லை. மக்கள் ஒரு காரணத்துக்காகவே வெளியேறுகிறார்கள். அதைக் கூறுகிறார்கள். பதிலளிக்க உங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பையும் தருகிறார்கள். சும்மா அப்படி யாரும் வெளியேறிவிடுவதில்லை. இல்லை, அது ஒரு சிறுபிள்ளைத்தனம். அது முற்றிலும் அபத்தமான ஒரு கற்பனை. அப்படியிருந்தும், ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் நான் அழைப்பு மணியை அடிக்கும்போது அவள் அங்கே இருப்பதைக் கண்டு, நான் பெருமூச்சு விட்டு நிம்மதியடைவேன். பிரான்சுவாஸ் (Françoise) என்னிடம் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) கடிதத்தை நீட்டியபோது, ​​அது நடக்கவே கூடாத அந்த விஷயத்தைப் பற்றியதுதான் என்று எனக்கு உடனடியாக உறுதியானது—அதாவது, மனதை ஆற்றுப்படுத்தும் அனைத்து தர்க்கரீதியான காரணங்களும் இருந்தபோதிலும், பல நாட்களுக்கு முன்பே நான் உணர்ந்திருந்த அந்தப் பிரிவைப் பற்றியது அது. என் விரக்திக்கு மத்தியிலும், என் கூர்மையான புரிதல் திறனை எண்ணி ஒருவித திருப்தியுடன் நான் இதை எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்—ஒரு கொலையாளி, தான் கண்டுபிடிக்கப்பட மாட்டோம் என்று தெரிந்திருந்தும் பயத்தில் வாழ்ந்து, விசாரணை நீதிபதியின் மேஜையில் உள்ள ஒரு கோப்பின் மேல் தனது பாதிக்கப்பட்டவரின் பெயரைக் திடீரென்று காண்பதைப் போன்ற உணர்வு அது. ஆல்பர்ட்டின் டூரெய்னில் (Touraine) உள்ள தன் அத்தையின் வீட்டுக்குச் சென்றிருப்பாள் என்பதுதான் என் ஒரே நம்பிக்கையாக இருந்தது; ஏனெனில், அங்கு அவள் தீவிரக் கண்காணிப்பில் இருப்பாள், நான் அவளைத் திரும்ப அழைத்து வரும் வரை பெரிய அளவில் எந்தத் தவறான செயலிலும் ஈடுபட முடியாது. ஆனால், அவள் பாரிஸிலேயே தங்கிவிட்டாளோ, அல்லது ஆம்ஸ்டர்டாம் அல்லது மான்ட்ஜோவைனுக்குச் (Montjouvain) சென்றுவிட்டாளோ என்பதுதான் என் மிகப்பெரிய அச்சமாக இருந்தது—அதாவது, என் கவனத்திற்கு வராத ஆரம்பகட்டத்தைக் கொண்ட ஏதோ ஒரு ரகசியத் தொடர்பைத் தொடர அவள் நைசாக நழுவிச் சென்றுவிட்டாளோ என்ற பயம். உண்மையில், பாரிஸ், ஆம்ஸ்டர்டாம் அல்லது மான்ட்ஜோவைன் எனச் சாத்தியமான இடங்களைப் பற்றி நான் யோசித்தபோது, ​​அவை வெறும் ஊகங்களாக மட்டுமே இருந்தன. ஆனால், ஆல்பர்ட்டின் டூரெய்னுக்குச் சென்றுவிட்டதாக அவளது கட்டிடக் காவலாளி கூறியபோது, ​​நான் விரும்பியதாக நினைத்த அந்த இடமே திடீரென்று மிகவும் பயங்கரமானதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில் அது ஒரு நிதர்சனம். நிகழ்காலத்தின் உறுதிக்கும் எதிர்காலத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மைக்கும் இடையே ஊசலாடிய நிலையில், முதன்முறையாக நான் ஒரு காட்சியை மனக்கண்ணில் ஓடவிட்டேன்: என்னைப் பிரிந்து—ஒருவேளை நீண்ட காலத்திற்கோ அல்லது என்றென்றைக்குமோ—அவள் தனக்கெனத் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறாள்; அந்த வாழ்க்கையில், அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த அறியப்படாத அம்சம்......அதன் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை—அந்த இனிமையான, ஊடுருவ முடியாத, வசப்பட்ட முகத்தை—நான் பெற்றிருந்து வருடியபோதும், அது ஒரு காலத்தில் என்னை மிகவும் அலைக்கழித்திருந்தது. என் காதலின் மையத்தில் அந்த அறியப்படாத ஒரு கூறே அமைந்திருந்தது. ஆல்பர்ட்டினின் அறைக்கு வெளியே, ஒரு ஏழைச் சிறுமி என்னை விரிந்த கண்களுடன் உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்; அவள் மிகவும் இனிமையாகத் தெரிந்ததால், விசுவாசமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு நாயிடம் கேட்பது போலவே, அவளிடமும் என்னுடன் வீட்டிற்கு வருகிறாயா என்று கேட்டேன். அந்த யோசனை அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாகத் தோன்றியது. வீட்டிற்கு வந்ததும், சிறிது நேரம் அவளை என் மடியில் வைத்து ஆட்டினேன்; ஆனால் விரைவில் அவளது இருப்பு எனக்குப் பொறுக்க முடியாததாக மாறியது; அது ஆல்பர்ட்டின் இல்லாத குறையை இன்னும் தீவிரமாக உணர வைத்தது. அவளிடம் ஐந்நூறு பிராங்க் நோட்டைக் கொடுத்துவிட்டு, அங்கிருந்து கிளம்பும்படி கேட்டுக்கொண்டேன். ஆயினும், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, வேறொரு சிறுமி என் அருகில் இருப்பது—ஒருபோதும் தனிமையில் இருக்காமல், எப்போதும் ஒரு அப்பாவித்தனமான இருப்பின் ஆறுதலைப் பெறுவது—என்ற எண்ணமே, ஆல்பர்ட்டின் சில காலம் விலகி இருக்கக்கூடும் என்ற சிந்தனையைத் தாங்கிக்கொள்ள எனக்கு உதவிய ஒரே கனவாக மாறியது. ஆல்பர்ட்டினைப் பொறுத்தவரை, அவளது பெயர் என்ற வடிவத்தைத் தவிர, அவள் எனக்குள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தாள்; தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் சில கணங்களைத் தவிர, அந்தப் பெயர் என் மூளையில் ஆழமாகப் பதிந்து, ஒருபோதும் நீங்காமல் நிலைத்திருந்தது. நான் சத்தமாகச் சிந்திப்பவளாக இருந்திருந்தால், அதை முடிவில்லாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லியிருப்பேன்; என் பேச்சு ஒரு பறவையாக மாறியதைப் போல ஒரே சீரானதாகவும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும் இருந்திருக்கும்—ஒரு காலத்தில் மனிதனாக இருந்தபோது தான் காதலித்த பெண்ணின் பெயரைத் தன் பாடலில் இடைவிடாமல் மீண்டும் மீண்டும் பாடிய நீதிக்கதையில் வரும் பறவையைப் போல. ஒருவன் தனக்குள்ளேயே அந்தப் பெயரைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொள்கிறான்; அதை வெளியே சொல்லாமல் மனதிற்குள்ளேயே வைத்திருக்கும்போது, ​​அது உள்ளுக்குள் எழுதப்படுவது போல் தோன்றுகிறது; அது மூளையில் தன் தடத்தைப் பதிக்கிறது; இறுதியில் அந்த மூளையே—யாரோ ஒருவர் சும்மா கிறுக்கி விளையாடிய சுவரைப் போல—நாம் காதலிக்கும் பெண்ணின் பெயர் ஆயிரம் முறை எழுதப்பட்டு முழுமையாக மூடப்பட்ட நிலையை அடைகிறது. நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போதும், அதிலும் குறிப்பாகத் துயரத்தில் இருக்கும்போதும் அந்தப் பெயரை நம் எண்ணங்களில் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறோம்; ஏற்கனவே தெரிந்ததைத் தவிர வேறு எதையும் தராத இந்தத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் செயலிலிருந்து, நாம் தொடர்ந்து ஒரு தேவையை உணர்கிறோம், ஆனால் இறுதியில் ஒருவித சோர்வையும் அடைகிறோம். அந்தத் தருணத்தில், நான் உடல் இன்பத்தைப் பற்றிக் கூட நினைக்கவில்லை; என் மனதிற்குள் பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியவள் ஆல்பர்ட்டின் என்றாலும், அவளது பிம்பம் என் மனக்கண்ணில் கூடத் தோன்றவில்லை; அவளது உடல் தோற்றத்தை நான் கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை. என் துயரத்துடன் தொடர்புடைய அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணத்தை நான் பிரித்தறிய முயன்றிருந்தால், அது மாறி மாறி இரண்டு விஷயங்களாக இருந்திருக்கும்: ஒன்று, அவள் அங்கிருந்து கிளம்பும்போது அவளது மனநிலை என்னவாக இருந்தது—அவள் மீண்டும் வர நினைத்தாளா இல்லையா—என்ற சந்தேகம்; மற்றொன்று, அவளை மீண்டும் அழைத்து வருவதற்கான வழிமுறைகள். நம் கவலைக்குக் காரணமான அதே நபர், அந்தக் கவலையில் மிகச் சிறிய பங்கையே வகிப்பது என்பது ஒரு குறியீடாகவும் உண்மையாகவும் இருக்கலாம். ஏனெனில் உண்மையில், அவளது உண்மையான ஆளுமைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் இல்லை; தற்செயலான நிகழ்வுகளால் அவளைப் பற்றி நாம் அனுபவித்த உணர்ச்சிகள் மற்றும் கவலைகளின் செயல்முறைதான் முக்கியமானது; காலப்போக்கில் பழக்கவழக்கத்தால் அந்த உணர்வுகள் அவளுடன் பிணைக்கப்பட்டுவிட்டன. மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் ஏற்படும் சலிப்பை விடவும், ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாக இது நிரூபிக்கிறது: அந்த நபரைப் பார்ப்பதோ அல்லது பார்க்காமல் இருப்பதோ, அவளால் மதிக்கப்படுவதோ அல்லது மதிக்கப்படாமல் இருப்பதோ, அவள் நம் வசத்தில் இருப்பதோ அல்லது இல்லாமலோ இருப்பது—இவை எதுவுமே நமக்கு முக்கியமற்றதாகிவிடும். எப்போது? அந்த நபரைப் பற்றிய அந்தச் சிக்கலை (அது எவ்வளவு பயனற்றது என்றால், அதைப் பற்றி நாம் நமக்குள் சிந்திப்பதையே நிறுத்திவிடுவோம்) நாம் இனி கருத்தில் கொள்ளத் தேவையில்லை என்ற நிலை வரும்போது. உணர்ச்சிகள் மற்றும் கவலைகளின் அந்தச் செயல்முறை—அவளுடன் தொடர்புடைய வரையில்—மறக்கப்பட்டிருக்கும்; ஆனால் அதே உணர்வுகள் வேறொருவருடன் தொடர்புடையதாகப் புதிதாக வளர்ந்திருக்கலாம். அதற்கு முன், அந்த உணர்வுகள் அவளுடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்தபோது, ​​நம் மகிழ்ச்சி அவளது இருப்பைச் சார்ந்திருக்கிறது என்று நாம் நம்பினோம்; ஆனால் உண்மையில், அது நம் கவலை முடிவுக்கு வருவதைச் சார்ந்தே இருந்தது. எனவே, அந்தத் தருணத்தில் நம்மை விட நம் ஆழ்மனம் அதிகத் தெளிவுடன் இருந்தது; நாம் மறந்துபோயிருக்கக்கூடிய, முழுமையாக அறியாத அல்லது சாதாரணமானவளாகக் கருதக்கூடிய அந்தப் பெண்ணின் பிம்பத்தை, அது மிகச் சிறியதாகக் காட்டியது. ஆனால் அதே சமயம், அவளை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதிலும் அவளுக்காகக் காத்திருப்பதை நிறுத்துவதிலும் நம் வாழ்வே அடங்கியிருக்கக்கூடிய அந்தப் பயங்கரமான நாடகத்தில், அந்தப் பெண்ணின் பிம்பம் மிகச் சிறியதாகத் தெரிந்தது. பெண்ணின் பிம்பம் இப்படிச் சிறியதாகத் தெரிவது காதல் வளரும் விதத்தின் தர்க்கரீதியான மற்றும் அவசியமான விளைவு; அத்துடன், அந்தக் காதலின் அகநிலைத் தன்மைக்கு (subjective nature) அது ஒரு தெளிவான உருவகமாகவும் அமைகிறது.

ஆல்பர்ட்டின் அங்கிருந்து கிளம்பியபோது அவளது மனநிலை, தங்கள் ராஜதந்திர முயற்சிகளுக்கு வழிவகுக்க இராணுவ வலிமையைக் காட்டும் நாடுகளின் மனநிலையைப் போலவே இருந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. என்னிடமிருந்து சிறந்த நிபந்தனைகளைப்—அதாவது அதிக சுதந்திரம் மற்றும் அதிக ஆடம்பரம்—பெறுவதற்காகவே அவள் அங்கிருந்து கிளம்பியிருக்கக்கூடும். அந்தச் சூழலில், வெற்றி மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்ட சீட்டாட்டம் அல்லது போரின்போது எதிராளியின் பாவனைகளை (bluff) எப்படி எதிர்கொண்டு தாக்குப் பிடிக்க முடியுமோ, அதேபோல நானும் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்திருந்தால் இறுதியில் நானே வென்றிருப்பேன்; அதாவது, தனக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து அவள் தானாகவே திரும்பி வரும் அந்தத் தருணம் வரை காத்திருந்திருந்தால். ஆனால், காதல், பொறாமை மற்றும் மனவேதனை ஆகியவை சம்பந்தப்பட்டிருக்கும்போது நிலைமை முற்றிலும் மாறுபடுகிறது. அவளை விட்டு விலகி இருக்க அனுமதிப்பதன் மூலம்—அதாவது 'பிடிவாதமாகத் தொடர்ந்து காத்திருப்பதன்' மூலம்—நான் அவளைச் சில நாட்களோ அல்லது வாரங்களோ என்னிடமிருந்து பிரிந்து இருக்க விட்டால், ஓராண்டுக்கும் மேலாக நான் முன்னெடுத்து வந்த ஒரு முக்கிய நோக்கத்தையே அது தகர்த்துவிடும்; அந்த நோக்கம் என்னவென்றால், ஒரு மணி நேரம் கூட அவளைத் தன்னிச்சையாக இருக்க விடக்கூடாது என்பதுதான். அவளுக்கு என்னை ஏமாற்றுவதற்கான காலத்தையும் வாய்ப்பையும் நான் அளித்துவிட்டால், நான் மேற்கொண்ட அனைத்து முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளும் வீணாகிவிடும்.
...அவள் விரும்பும் வரை; ஒருவேளை இறுதியில் அவள் பணிந்து வந்தாலும், அவள் தனியாகக் கழித்த அந்த நேரத்தை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது—இறுதியில் நான் வெற்றி பெற்றாலும், கடந்த காலத்தில்—அதாவது மீட்கவே முடியாத வகையில்—தோல்வியுற்றவன் நான்தான் என்ற உண்மை மாறாது.

ஆல்பர்ட்டினைத் திரும்ப அழைத்து வருவதற்கான வழிகளைப் பொறுத்தவரை, அவளைச் சிறந்த நிபந்தனைகளுடன் மீண்டும் அழைப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் மட்டுமே அவள் சென்றாள் என்ற கோட்பாடு எவ்வளவு நம்பத்தகுந்ததாகத் தோன்றுகிறதோ, அதைப் பொறுத்தே அதன் வெற்றி வாய்ப்புகள் அமைந்திருந்தன. நிச்சயமாக, ஆல்பர்ட்டினின் நேர்மையின் மீது சந்தேகம் கொண்டவர்களுக்கு—உதாரணமாக ஃபிரான்சுவாஸிற்கு—அந்தக் கோட்பாடு நம்பத்தகுந்ததாகவே இருந்தது. ஆனால் என் பகுத்தறிவைப் பொறுத்தவரை—எதுவுமே தெரியாத நிலையிலேயே, அவளது சில மனநிலைகளுக்கும் நடத்தைகளுக்கும் அவள் நிரந்தரமாகச் சென்றுவிடுவதுதான் ஒரே விளக்கம் என்று கருதியிருந்த எனக்கு—அவள் உண்மையில் சென்றுவிட்ட நிலையில், அது வெறும் ஒரு தந்திரம் என்று நம்புவது கடினமாக இருந்தது. நான் "எனக்காக" என்று சொல்லவில்லை, "என் பகுத்தறிவிற்காக" என்றுதான் சொல்கிறேன். அந்தத் தந்திரம் சார்ந்த கோட்பாடு எவ்வளவு சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியதோ, அவ்வளவுக்கு அது எனக்குத் தேவைப்பட்டது; அது நம்பகத்தன்மையில் இழந்ததை வலிமையில் ஈடுசெய்துகொண்டது. ஒருவன் பாதாளத்தின் விளிம்பில் நின்று, கடவுள் தன்னைக் கைவிட்டுவிட்டதாக உணரும்போது, ​​அவரிடமிருந்து ஒரு அற்புதத்தை எதிர்பார்ப்பதில் தயக்கம் காட்டுவதில்லை.

இவை அனைத்திலும், துப்பறிவாளர்களிலேயே மிகுந்த மனவேதனைக்கு ஆளானவனாகவும், அதே சமயம் மிகுந்த சோர்வுற்றவனாகவும் நான் இருந்தேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆயினும், ஆல்பர்ட்டின் சென்ற செயல், அவளைக் கண்காணிக்க மற்றவர்களைப் பயன்படுத்திய பழக்கத்தால் நான் இழந்திருந்த பண்புகளை எனக்கு மீண்டும் பெற்றுத் தரவில்லை. நான் ஒரே ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித்தான் நினைத்தேன்: தேடும் பணியை வேறொருவரிடம் ஒப்படைப்பது. அந்த நபர் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup); அவரும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார். பல நாட்களாக இருந்த கவலையை வேறொருவரிடம் ஒப்படைத்தது எனக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; வெற்றியின் மீது உறுதியான நம்பிக்கையுடன் நான் உற்சாகத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் "மடமொய்செல் ஆல்பர்ட்டின் சென்றுவிட்டார்" என்று கூறியபோது என் கைகளில் படிந்திருந்த வியர்வை மறைந்து, அவை மீண்டும் பழையபடி வறண்டு போயிருந்தன.

ஆல்பர்ட்டினுடன் வாழவும்—ஏன், அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளவும்—நான் முடிவெடுத்தபோது, ​​அவளை எனக்கு அருகிலேயே வைத்துக்கொள்ளவும், அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதை அறியவும், மடமொய்செல் வின்ட்யூயலுடனான (Mlle Vinteuil) அவளது பழைய பழக்கவழக்கங்களை மீண்டும் தொடர்வதைத் தடுக்கவுமே அவ்வாறு செய்தேன் என்பது நினைவுகூரத்தக்கது. பால்பெக் (Balbec) நகரில் உண்மை எனக்குத் தெரியவந்தபோது நான் அடைந்த தாங்கொணாத் துயரத்திலிருந்தே அந்த உறுதிப்பாடு பிறந்தது—அவள் அதை உலகின் மிக இயல்பான விஷயமாகப் பேசியபோது, ​​அதுவரை நான் அறிந்ததிலேயே மிகப்பெரிய துயரமாக இருந்தபோதிலும், நானும் அதை இயல்பானதாகவே கருதுவது போலக் காட்டிக்கொள்ள முயன்றேன்; என் இருண்ட கற்பனைகளில் கூட நான் நினைத்துப் பார்க்கத் துணியாத ஒரு சூழல் அது. (அற்பமான, பொய்யான கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் நேரத்தைச் செலவிடும் பொறாமை, உண்மையை வெளிக்கொணர்வதில் கற்பனை வளம் அற்றுப்போவது வியப்பிற்குரியது.) இப்போது, ​​ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தவறான செயல்களைத் தடுக்கும் தேவையிலிருந்து முதன்மையாகப் பிறந்த இந்த அன்பு, அதன் தோற்றத்தின் அடையாளத்தைத் தக்கவைத்திருந்தது. அந்த "பிடிபடாத உயிரினத்தை" (elusive creature) இங்கும் அங்கும் செல்வதிலிருந்து என்னால் தடுக்க முடிந்தால் போதும் என்ற நிலையில், அவளுடன் இருப்பது எனக்கு ஒரு பெரிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை. இதைத் தடுக்க, அவளுடன் வெளியே சென்றவர்களின் கண்களையும் துணையையும் நான் நம்பியிருந்தேன்; மாலையில் அவர்கள் எனக்கு ஒரு நல்ல, நம்பிக்கையூட்டும் சிறிய தகவலைத் தந்தால், என் கவலைகள் மறைந்து, நல்ல மனநிலை திரும்பும்.

என்ன நடந்தாலும் ஆல்பர்ட்டின் அன்றைய மாலையே வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவாள் என்று எனக்கு நானே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டதன் மூலம், அவள் சென்றுவிட்டதாக ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கூறியதால் ஏற்பட்ட வலியை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது (ஏனெனில், எதிர்பாராத அந்தச் செய்தியால், அவள் நிரந்தரமாகவே சென்றுவிட்டாள் என்று நான் ஒரு கணம் நம்பியிருந்தேன்). ஆயினும், ஒரு அமைதிக்குப் பிறகு, அந்த ஆரம்பகாலத் துயரம் அதன் சொந்தத் தன்னிச்சையான உந்துதலால் மீண்டும் மேலெழும்போது, ​​அது முன்பைப் போலவே தாங்க முடியாததாக இருந்தது; ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டினை அன்றைய மாலையே வீட்டிற்குக் கொண்டுவருவேன் என்று எனக்கு நானே அளித்துக்கொண்ட ஆறுதல் வாக்குறுதிக்கு முன்பே அந்தத் துயரம் தோன்றியிருந்தது. அந்தத் துயரத்தைத் தணித்திருக்கக்கூடிய வார்த்தைகளை அது உணர்ந்துகொள்ளவில்லை. அவளைத் திரும்பக் கொண்டுவருவதற்கான வழிமுறைகளைச் செயல்படுத்த—மீண்டும் சொல்கிறேன், இத்தகைய அணுகுமுறை எனக்குச் சிறப்பாக உதவியது என்பதற்காக அல்ல, மாறாக ஆல்பர்ட்டின் மீது காதல் கொண்டதிலிருந்து நான் எப்போதும் அதையே கடைப்பிடித்து வந்ததாலேயே—நான் அவளை நேசிக்காதது போலவும், அவள் சென்றதால் நான் துயரப்படவில்லை என்பது போலவும் நடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன்; அவளிடம் தொடர்ந்து பொய் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். தனிப்பட்ட முறையில் அவளைக் கைவிட்டுவிட்டதாக நான் காட்டிக்கொண்டால், அவளைத் திரும்பக் கொண்டுவருவதற்கான நடவடிக்கைகளில் நான் இன்னும் அதிக ஆற்றலுடன் செயல்பட முடியும். ஆல்பர்டைனின் பிரிவை இறுதியானதாகக் கருதி அவளுக்கு ஒரு பிரியாவிடை கடிதம் எழுத நான் எண்ணியிருந்தேன்; அதே சமயம், ஆல்பர்டைன் விரைவில் திரும்புவதை உறுதி செய்வதற்காக, எனக்குத் தெரியாமல் இருப்பது போல் தோன்றும் வகையில், திருமதி போன்டெம்ப்ஸுக்கு மிகக் கடுமையான அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்க செயிண்ட்-லூப்பை அனுப்பவிருந்தேன். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், கில்பெர்ட்டுடனான என் அனுபவத்திலிருந்து, முதலில் பாசாங்கு செய்யப்பட்டு, இறுதியில் உண்மையாகிவிடும் அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தும் கடிதங்களின் ஆபத்தை நான் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். அந்த அனுபவம், நான் கில்பெர்ட்டுக்கு எழுதிய கடிதங்களைப் போன்ற கடிதங்களை ஆல்பர்டைனுக்கு எழுதுவதிலிருந்து என்னைத் தடுத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், நாம் அனுபவம் என்று அழைப்பது, ஒரு குணாதிசயம் நமக்கு நாமே வெளிப்படுத்திக்கொள்வது மட்டுமே. அது இயல்பாகவே மீண்டும் வெளிப்படுகிறது—ஒருமுறை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டதால் இன்னும் சக்திவாய்ந்ததாக மீண்டும் வெளிப்படுகிறது—இவ்வாறு, முதல்முறை நம்மை வழிநடத்திய தன்னிச்சையான உந்துதல், நினைவுகளின் அனைத்துத் தூண்டுதல்களாலும் வலுப்படுத்தப்படுகிறது. மனிதனின் கருத்துத் திருட்டைத் தவிர்ப்பது மிகவும் கடினம்......ஒரு வலையில் சிக்குவது என்பது—தனிநபர்களுக்கும் (ஏன், தங்கள் தவறுகளிலேயே நிலைத்திருந்து அவற்றை மேலும் பெருக்கிக்கொள்ளும் மக்களுக்கும் கூட)—தங்களையே தாங்கள் நகலெடுத்துக் கொள்வதைப் போன்றதுதான்.

பாரிஸில் இருந்த செயின்ட்-லூவை (Saint-Loup) நான் உடனடியாக வரவழைத்தேன்; டோன்சியர்ஸில் (Doncières) இருந்தபோது காட்டிய அதே வேகத்துடனும் திறமையுடனும் அவர் என்னிடம் விரைந்து வந்தார், மேலும் உடனடியாக டூரெய்ன் (Touraine) பகுதிக்குச் செல்ல ஒப்புக்கொண்டார். நான் அவரிடம் பின்வரும் திட்டத்தை முன்வைத்தேன். அவர் ஷாட்டெல்லரோவில் (Châtellerault) இறங்கி, மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) எங்கே வசிக்கிறார் என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்; அல்பர்ட்டின் (Albertine) வெளியே செல்லும் வரை காத்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளக்கூடும். "அப்படியானால், நீ குறிப்பிடும் அந்த இளம் பெண்ணுக்கு என்னை முன்பே தெரியுமா?" என்று அவர் கேட்டார். எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை என்று நான் அவரிடம் கூறினேன். இந்த நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளவிருக்கும் எண்ணம் எனக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சியை அளித்தது. ஆயினும், இது ஆரம்பத்தில் நான் எனக்குத்தானே அளித்துக்கொண்ட வாக்குறுதிக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தது—அதாவது, அல்பர்ட்டினைத் தேடி ஆள் அனுப்புவது போன்ற தோற்றம் ஏற்படாதவாறு விஷயங்களைக் கையாள்வது என்பதே அந்த வாக்குறுதி; ஆனால் இந்த நடவடிக்கை தவிர்க்க முடியாமல் அத்தகைய தோற்றத்தையே உருவாக்கும். இருப்பினும், "சரியான வழிமுறை" என்று கருதப்பட்டதை விட இதில் ஒரு விலைமதிப்பற்ற நன்மை இருந்தது: என்னால் அனுப்பப்பட்ட ஒருவர் அல்பர்ட்டினைச் சந்திக்கச் செல்கிறார்—நிச்சயமாக அவளைத் திரும்பவும் அழைத்து வருவார்—என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ள இது எனக்கு வாய்ப்பளித்தது. ஆரம்பத்திலேயே என் மனதை நான் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தால், நிழல் போன்ற மறைமுகமானதும், நான் வெறுக்கத்தக்கதுமாகக் கருதிய இந்தத் தீர்வுதான்—இறுதியில் பொறுமை தேவைப்படும் மற்ற தீர்வுகளை விஞ்சி நிற்கும் என்பதை நான் முன்பே உணர்ந்திருக்கக்கூடும்; மன உறுதி இல்லாததால் நான் தேர்ந்தெடுக்கவிருந்த தீர்வு அது. குளிர்காலம் முழுவதும் ஒரு இளம் பெண் என் வீட்டில் தங்கியிருந்ததை நான் ஒருமுறை கூட குறிப்பிடாததைக் கண்டு செயின்ட்-லூ ஏற்கனவே சற்று ஆச்சரியமடைந்திருந்தார்—மேலும் பால்பெக் (Balbec) நகரைச் சேர்ந்த அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி அவர் பலமுறை பேசியபோதும், "ஆனால் அவள் இங்கேதான் வசிக்கிறாள்" என்று நான் பதிலளித்ததே இல்லை—ஆகவே, என் நம்பிக்கையின்மையால் அவர் மனவருத்தம் அடைந்திருக்கவும் கூடும். உண்மைதான், மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் அவரிடம் பால்பெக் பற்றிப் பேசக்கூடும். ஆனால், அவர் புறப்பட்டுச் சென்று சேர்வதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில், இந்தப் பயணத்தின் சாத்தியமான விளைவுகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கவோ அல்லது அதற்கான மனநிலையைப் பெறவோ எனக்கு விருப்பமோ அல்லது திறனோ இருக்கவில்லை. அவர் அல்பர்ட்டினை அடையாளம் கண்டுகொள்வதைப் பொறுத்தவரை (டோன்சியர்ஸில் அவளைச் சந்தித்தபோது அவர் அவளைப் பார்ப்பதைத் திட்டமிட்டே தவிர்த்திருந்தார்)—கிடைத்த தகவல்களின்படி அவள் உருவம் மாறி, உடல் எடை மிகவும் கூடியிருந்ததால், அவர் அவளை அடையாளம் காண்பதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவுதான். அல்பர்ட்டினின் உருவப்படம் ஏதேனும் என்னிடம் இருக்கிறதா என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார். ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) ரயில் பெட்டியில் ஒரு கணம் மட்டுமே பார்த்திருந்த அவனுக்கு, பால்பெக் (Balbec) காலத்தில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படத்தின் மூலம் அவளை அடையாளம் காணும் வாய்ப்பை அளிக்கக்கூடாது என்பதற்காக முதலில் நான் மறுத்தேன். ஆனால், மிகச் சமீபத்திய புகைப்படத்தில் அவள் பால்பெக் காலத்து ஆல்பர்ட்டினிலிருந்து எவ்வளவு மாறியிருப்பாளோ, அதே அளவு இப்போதுள்ள நிஜ ஆல்பர்ட்டினும் மாறியிருப்பாள் என்றும், நிஜத்தில் அவளை அடையாளம் காண முடியாதது போலவே புகைப்படத்திலும் அவளை அடையாளம் காண அவனுக்கு வாய்ப்பில்லை என்றும் நான் யோசித்தேன். நான் அந்தப் புகைப்படத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என்னை ஆற்றுப்படுத்துவது போல அவன் மென்மையாக என் நெற்றியை வருடினான். எனக்குள் இருந்த வேதனையைப் புரிந்து கொண்டு, எனக்காக அவன் உணர்ந்த துயரம் என்னைத் நெகிழ வைத்தது. ஒன்று, ரேச்சலை (Rachel) அவன் பிரிந்து எவ்வளவு காலம் ஆகியிருந்தாலும், அப்போது அவன் அனுபவித்தவை வெகு காலத்திற்கு முந்தையதாகிவிடவில்லை; எனவே, இது போன்ற துயரத்தைப் பொறுத்தவரை அவனிடம் அனுதாபமும்—ஒரு விதமான தனிப்பட்ட இரக்கமும்—இருந்தது; இது தனக்குள்ள அதே நோய் உள்ள ஒருவருடன் ஒருவிதமான பிணைப்பை உணர்வது போன்றது. மேலும், என் மீது அவன் கொண்டிருந்த மிகுந்த பாசத்தினால், நான் துன்பப்படுவதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அதன் விளைவாக, அந்தத் துன்பத்திற்குக் காரணமான பெண்ணின் மீது அவனுக்குக் கோபமும் அதே சமயம் ஒருவிதமான மரியாதையும் கலந்த உணர்வு இருந்தது. என்னை அவன் ஒரு உயர்ந்த மனிதராகக் கருதினான்; எனவே, என்னைத் தன் வசப்படுத்தக்கூடிய எவரும் நிச்சயமாக ஒரு அசாதாரணமான நபராகத்தான் இருக்க முடியும் என்று அவன் நம்பினான். ஆல்பர்ட்டினின் புகைப்படம் அவனுக்கு அழகாகத் தெரியும் என்று நான் முழுமையாக எதிர்பார்த்தேன்; ஆனால்—டிராய் (Troy) நகரத்து முதியவர்கள் ஹெலனைப் (Helen) பார்த்தபோது அடைந்த அதே தாக்கத்தை இந்தப் புகைப்படம் அவனிடம் ஏற்படுத்தும் என்று நான் நினைக்காததால்—புகைப்படத்தைத் தேடிக்கொண்டே நான் அடக்கமாகச் சொன்னேன்: "ஓ! தவறாக நினைத்துக்கொள்ள வேண்டாம்; ஒன்று, இந்தப் புகைப்படம் சரியில்லை; அதுமட்டுமின்றி, அவள் பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு ஈர்ப்பானவளோ அல்லது பேரழகியோ அல்ல; அவள் மிகவும் அன்பானவள், அவ்வளவுதான்." "ஓ, அப்படியென்றால் அவள் நிச்சயமாக ஒரு அற்புதமானவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று அவன் அப்பாவியான, உண்மையான உற்சாகத்துடன் கூறினான்; என்னை இவ்வளவு ஆழ்ந்த விரக்திக்கும் மனக்குழப்பத்திற்கும் ஆளாக்கக்கூடிய அந்தப் பெண்ணை அவன் மனக்கண்ணில் காண முயன்றான். "உன்னைத் துன்புறுத்தியதற்காக அவள் மீது எனக்குக் கோபம் இருக்கிறது; ஆனால் அதே சமயம், இது எதிர்பார்க்கக்கூடிய ஒன்றுதான்: உன்னைப் போன்ற ஒரு உண்மையான கலைஞனுக்கு—எல்லாவற்றிலும் அழகை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் நேசிப்பவனுக்கு—ஒரு பெண்ணிடம் அந்த அழகை இறுதியாகக் காணும்போது, ​​மற்றவர்களை விட அதிகத் துன்பத்தை அனுபவிப்பதே விதியாக அமைந்திருக்கிறது." கடைசியாக, நான் அந்தப் புகைப்படத்தைக் கண்டுபிடித்தேன். "அவள் மிகச் சிறந்தவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று ராபர்ட் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்; நான் அந்தப் புகைப்படத்தை அவனிடம் நீட்டியதை அவன் கவனிக்கவில்லை. திடீரென்று அவன் அதைப் பார்த்தான்; ஒரு கணம் அதைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டான். அவன் முகத்தில் ஒருவித திகைப்பு தெரிந்தது—அது கிட்டத்தட்ட ஒரு முட்டாள்தனமான திகைப்பு என்றே சொல்லலாம். "நீ காதலிக்கும் பெண் *இவள்தானா*?" என்று அவன் இறுதியாகக் கேட்டான்; அவன் குரலில் ஆச்சரியம் இருந்தாலும், என்னைப் புண்படுத்திவிடக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையும் கலந்திருந்தது. அவன் வேறு எதுவும் சொல்லவில்லை; ஒரு நோயாளியிடம் காட்டும் அந்தப் பக்குவமான, எச்சரிக்கையான, அதே சமயம் சற்றே அலட்சியம் கலந்த பாவனையை அவன் மேற்கொண்டான். அந்த நோயாளி முன்பு ஒரு சிறந்த மனிதராகவும் உங்கள் நண்பராகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் இப்போது அவர் அந்தப் பண்புகள் எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை—ஏனெனில், தீவிரமான மனப்பிறழ்வின் பிடியில் இருக்கும் அவர், தனக்குத் தோன்றிய ஒரு தேவலோக மங்கையைப் பற்றி உங்களிடம் பேசுகிறார்; மனநலம் உள்ள உங்களுக்கு அங்கே ஒரு போர்வையைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத நிலையில், அவரோ அந்த இடத்திலேயே அவளைத் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
ராபர்ட்டின் திகைப்பை நான் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டேன்; அவனது காதலியைப் பார்த்தபோது எனக்கும் ஏற்பட்ட அதே அதிர்ச்சிதான் அது என்பதையும் உணர்ந்தேன். ஆனால் ஒரு சிறிய வித்தியாசம் இருந்தது: அவளைப் பார்த்தபோது எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த ஒரு பெண்ணை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; ஆனால் ராபர்ட்டோ, ஆல்பர்ட்டினை இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை என்று நம்பியிருந்தான். ஆயினும், ஒரே நபரிடம் நாங்கள் இருவரும் கண்ட காட்சிகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு மிகப் பெரியதாகவே இருந்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை. பால்பெக் (Balbec) நகரில், ஆல்பர்ட்டினைப் பார்க்கும் காட்சி அனுபவத்துடன் சுவை, மணம் மற்றும் தொடுதல் சார்ந்த உணர்வுகளையும் மிகச் சிறிய அளவில் இணைக்கத் தொடங்கியிருந்த காலம் கடந்துவிட்டது. அதன்பிறகு, இன்னும் ஆழமான, இனிமையான மற்றும் விவரிக்க முடியாத உணர்வுகள் அதனுடன் இணைந்தன; அதைத் தொடர்ந்து வேதனை தரும் உணர்வுகளும் வந்தன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், பனி சூழ்ந்த ஒரு கல்லைப் போல, என் இதயத்தின் தளத்தை ஊடுருவிச் சென்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்பின் மையப்புள்ளியாக மட்டுமே ஆல்பர்ட்டின் திகழ்ந்தாள். உணர்வுகளின் இந்த அடுக்குகள் எதுவும் ராபர்ட்டுக்குத் தெரியவில்லை; அவனுக்குத் தெரிந்தது அந்தப் பிம்பத்தின் ஒரு எஞ்சிய பகுதி மட்டுமே—அதாவது, அவளைப் பற்றிய உண்மையான பிம்பத்தை நான் காண்பதையே தடுத்த ஒரு தோற்றம் அது. ஆல்பர்ட்டினின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபோது ராபர்ட்டை நிலைகுலையச் செய்தது, ஹெலன் கடந்து சென்றபோது ட்ராய் நகர முதியவர்கள் அடைந்த திகைப்பு அல்ல—அதாவது, "அவளது ஒரு பார்வைக்காக நாம் படும் துன்பம் ஒரு பொருட்டே அல்ல" என்று அவர்கள் சொன்னது போன்ற உணர்வு அல்ல அது; மாறாக, அதற்கு நேர்மாறான உணர்வே அவனுக்கு ஏற்பட்டது. அதாவது, "என்னது? இவளுக்காகவா அவன் இவ்வளவு கவலைப்பட்டான், இவ்வளவு துயரப்பட்டான், இவ்வளவு முட்டாள்தனமான செயல்களைச் செய்தான்?" என்று கேட்கத் தூண்டும் அந்த உணர்வுதான் அது. நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக மாற்றி, சில சமயங்களில் மரணத்திற்குக் கூடக் காரணமாகி, மிகுந்த துன்பத்தை விளைவித்த ஒரு நபரைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் இத்தகைய எதிர்வினைதான்—ட்ராய் நகர முதியவர்களின் எதிர்வினையை விட—மிகவும் இயல்பானது என்பதையும், அதுவே வழக்கமான ஒன்று என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். காதல் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட விஷயம் என்பதாலோ, அல்லது நாமே காதலில் இல்லாதபோது மற்றவர்களின் காதலைத் தவிர்க்கக்கூடிய ஒன்றாகக் கருதி, அவர்களின் முட்டாள்தனத்தைப் பற்றித் தத்துவார்த்தமாகப் பேசுவது இயல்பு என்பதாலோ மட்டும் இது நிகழ்வதில்லை. இல்லை, உண்மையில் அத்தகைய வேதனையை உண்டாக்கும் நிலையை அது அடையும்போதே, அப்பெண்ணின் முகத்திற்கும் காதலனின் கண்களுக்கும் இடையே ஒரு உணர்வுசார் கட்டமைப்பு—பனிப்படலம் ஒன்று நீரூற்றை மறைப்பது போல அவளைச் சூழ்ந்து மறைக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான, வேதனைமிக்க 'முட்டை' போன்ற அமைப்பு—ஏற்கனவே ஒரு குறிப்பிட்ட நிலைக்கு வளர்ந்திருக்கும். இதனால், காதலனின் பார்வை நிலைபெறும் இடமானது (அவன் இன்பத்தையும் வேதனையையும் ஒரே நேரத்தில் சந்திக்கும் அந்தப் புள்ளி), மற்றவர்கள் அவளைக் காணும் இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் அமைந்திருக்கும்; இது, சூரியனின் ஒளி செறிந்து தெரியும் இடத்திற்கும் உண்மையான சூரியனுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைப் போன்றது. மேலும், காதலிக்கு ஏற்படும் மோசமான மாற்றங்களைக் காதலனின் கண்களுக்குத் தெரியாமல் மறைக்கும் அந்த 'வேதனை மற்றும் மென்மை' எனும் கூண்டுக்குள்ளேயே, அவளது முகம் வயதாவதற்கும் மாறுவதற்கும் போதுமான கால அவகாசம் கிடைத்துவிடுகிறது. இதன் விளைவாக, காதலின் தொடக்கத்தில் அவன் கண்ட முகத்திற்கும், இப்போது காதலித்து வேதனைப்படும் நிலையில் அவன் காணும் முகத்திற்கும் எவ்வளவு பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறதோ, அதேபோல—அதற்கு நேர்மாறாக—அவளைப் பற்றிக் கவலையற்ற ஒரு பார்வையாளர் இன்று காணும் முகத்திற்கும் இதற்கும் பெரும் வேறுபாடு உள்ளது. (அவள் இளம் பெண்ணாக இருந்தபோது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படத்திற்குப் பதிலாக, வயதான காதலியாக இருக்கும்போது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படத்தை ராபர்ட் பார்த்திருந்தால் நிலைமை எப்படி இருந்திருக்கும்?) உண்மையில், இத்தகைய மனக்குழப்பத்தையும் அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்திய அந்தப் பெண்ணை நாம் முதன்முறையாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அவளை நாம் முன்பே அறிந்திருக்கவும் கூடும்—என் பெரிய மாமா ஒடெட்-ஐ (Odette) அறிந்திருந்தது போல. அப்படிப்பட்ட நிலையில், கண்ணோட்டத்தில் ஏற்படும் வேறுபாடானது அவளது உடல் தோற்றத்தில் மட்டுமல்லாமல், அவளது குணம் மற்றும் தனிப்பட்ட முக்கியத்துவத்திலும் கூட அமைகிறது. தன்னை நேசிக்கும் ஆணுக்கு வேதனையைத் தரும் ஒரு பெண், அவளைப் பற்றிக் கவலைப்படாத வேறொருவருக்கு மிகச் சிறந்த பெண்ணாக இருந்திருக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது—ஸ்வானிடம் (Swann) மிகவும் கொடூரமாக நடந்துகொண்ட ஒடெட், என் பெரிய மாமாவிடம் மிகுந்த கவனிப்புடன் கூடிய 'இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த பெண்மணி'யாக (Lady in Pink) இருந்தது போல. அல்லது, ஒரு காதலனால் தெய்வத்தைப் போலக் கருதப்பட்டு, அவளது ஒவ்வொரு முடிவும் மிகுந்த ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்படும் ஒரு பெண், அவளை நேசிக்காத ஒருவருக்குத் துளியும் முக்கியத்துவமற்றவளாகத் தோன்றலாம்—அவர் கேட்பதைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சி கொள்பவளாக மட்டுமே அவள் தெரியலாம்; செயிண்ட்-லூவின் (Saint-Loup) காதலி எனக்குத் தோன்றியது போல—ஏனெனில், எனக்குப் பலமுறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அந்த 'ரேச்சல் குவாண்ட் டு சீக்னூர்' (Rachel *Quand du Seigneur*) என்ற பெண்ணைத் தவிர வேறெதையும் நான் அவளிடம் காணவில்லை. செயின்ட்-லூவுடன் (Saint-Loup) அவளை முதன்முதலில் பார்த்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட திகைப்பு நினைவுக்கு வந்தது; அத்தகைய ஒரு பெண் என்ன செய்திருப்பாள், யாரிடமாவது என்ன ரகசியத்தைப் பேசியிருப்பாள் அல்லது ஏன் உறவை முறித்துக்கொள்ள விரும்பினாள் என்பது தெரியாமல் ஒருவரால் எவ்வளவு வேதனைப்பட முடியும் என்ற எண்ணம் அது. ஆயினும், என் இதயமும் வாழ்வும் ஒருவித நடுக்கத்துடனும் தர்மசங்கடமான வேதனையுடனும் எதை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனவோ—அந்த ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) கடந்த காலம்—அது செயின்ட்-லூவுக்கு எவ்வளவு முக்கியமற்றதாகத் தோன்றியிருக்குமோ, அதேபோல ஒரு நாள் எனக்கும் தோன்றக்கூடும் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். ஆல்பர்ட்டினின் கடந்த காலத்தின் முக்கியத்துவமின்மையையோ அல்லது தீவிரத்தன்மையையோ நான் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது, ​​என் தற்போதைய மனநிலையிலிருந்து செயின்ட்-லூவின் மனநிலைக்கு நான் படிப்படியாக மாறக்கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; ஏனெனில், செயின்ட்-லூவோ—அல்லது காதலனைத் தவிர வேறு யாரேனும் ஒருவரோ—இதைப் பற்றி என்ன நினைக்கக்கூடும் என்பது குறித்து எனக்கு எந்தவிதமான மாயையும் இருக்கவில்லை. மேலும், அந்த எண்ணம் என்னை அளவுக்கு அதிகமாகப் பாதிக்கவும் இல்லை. கற்பனை வளம் இல்லாத ஆண்களிடமே அழகான பெண்களை விட்டுவிடுவோம். நம் பலருக்கும் பொருந்தக்கூடிய அந்தத் துயரமான விளக்கம் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது: அதாவது, ஒரு நபரின் உருவத்தோடு எந்தவிதமான புறத் தோற்ற ஒற்றுமையும் இல்லாத ஒரு மிகச்சிறந்த ஓவியம்—எடுத்துக்காட்டாக, ஓடெட்டின் (Odette) மீது எல்ஸ்டிர் (Elstir) வரைந்த ஓவியம்—அது ஒரு காதலியின் ஓவியமாக இருப்பதைக் காட்டிலும்......உண்மையைச் சிதைக்கும் வகையிலான காதலைக் காட்டிலும். பல ஓவியங்களில் காணக்கிடைக்கும் ஒரு விஷயம் இதில் விடுபட்டிருந்தது: அது ஒரு சிறந்த ஓவியரின் பார்வையும் ஒரு காதலனின் பார்வையும் இணைந்த அந்த இரட்டைப் பார்வை (எல்ஸ்டிர் உண்மையில் ஒடெட்-இன் காதலனாகவே இருந்ததாகச் சொல்லப்பட்டாலும்). ஒரு காதலனின் முழு வாழ்க்கையும்—அதாவது, யாருக்கும் புரியாத விசித்திரமான செயல்களைச் செய்யும் ஒரு காதலனின், ஒரு 'ஸ்வான்' (Swann) போன்றவனின் வாழ்க்கை—இந்த முரண்பாட்டைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஆனால், அந்தக் காதலன் எல்ஸ்டிரைப் போன்ற ஒரு ஓவியராகவும் இருந்தால், அந்தப் புதிர் அவிழ்ந்துவிடுகிறது; திடீரென்று உங்கள் கண்முன்னே, சாதாரண பார்வையாளர்கள் அந்தப் பெண்ணிடம் கவனிக்காத உதடுகள், வேறு யாரும் அடையாளம் காணாத மூக்கு, யாரும் எதிர்பாராத அந்த உடல்வாகு ஆகியவை புலப்படுகின்றன. அந்த ஓவியம் இவ்வாறு பறைசாற்றுகிறது: "இதைத்தான் நான் நேசித்தேன்; இதுதான் எனக்குத் துயரத்தைத் தந்தது; இதைத்தான் நான் இடைவிடாது பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்." ஒரு மனரீதியான பின்னோக்கிய பயிற்சியின் மூலம்—முன்பு செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) ரேச்சல் (Rachel) மீது ஏற்றிப் பார்த்திருந்த பிம்பங்களை அவளுடன் நான் இணைத்துப் பார்க்க முயன்றது போலவே—இப்போது ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) பிம்பத்திலிருந்து எனது சொந்த உணர்வுபூர்வமான மற்றும் மனரீதியான கற்பனைகளை நீக்கிவிட்டு, ரேச்சல் எனக்குத் தெரிந்திருந்ததைப் போலவே, ஆல்பர்ட்டினும் செயின்ட்-லூ-வுக்கு எப்படித் தெரிந்திருப்பாளோ அப்படி அவளைக் காண முயன்றேன். ஆயினும், அந்த வித்தியாசங்களை நாமே கண்டாலும் கூட, அவற்றுக்கு நாம் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளிப்போம்? பால்பெக் (Balbec) நகரின் இன்கார்வில் (Incarville) வளைவுப் பாதைகளுக்குக் கீழே ஆல்பர்ட்டின் எனக்காகக் காத்திருந்து என் வண்டியில் ஏறிக்கொள்ளும் அந்த நாட்களில், அவள் உடல் இன்னும் முழுமை பெறாமல் (மெலிந்த நிலையில்) இருந்தது மட்டுமல்லாமல், அதிகப்படியான உடற்பயிற்சியால் மிகவும் ஒல்லியாகவும் காணப்பட்டாள்; அவளது அழகற்ற மூக்கின் நுனியையும், பக்கவாட்டில் பார்க்கும்போது புழுக்களைப் போல வெளிறிய கன்னங்களையும் மட்டுமே காட்டிய அந்த அசிங்கமான தொப்பியால் அவள் தோற்றம் மேலும் மோசமாகத் தெரிந்தது. அவளிடம் எனக்குப் பரிச்சயமான அம்சங்கள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன—இருப்பினும், அவள் வண்டிக்குள் துள்ளி ஏறியபோது, ​​அது அவள்தான் என்பதையும், அவள் அந்தச் சந்திப்புக்கு வந்திருக்கிறாள், வேறு எங்கும் செல்லவில்லை என்பதையும் அறிந்துகொள்ள அது போதுமானதாக இருந்தது; அதுவே போதுமானதும் கூட. நாம் நேசிக்கும் ஒரு நபர் கடந்த காலத்தின் ஆழத்தில்—அதாவது ஒன்றாகக் கழித்த காலத்தின் நினைவுகளில்—மிகவும் ஆழமாகப் பதிந்திருப்பதால், அந்தப் பெண்ணின் முழுமையான தோற்றம் நமக்குத் தேவைப்படுவதில்லை; அவள் *அவள்தான்* என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும், அவளை அடையாளம் காண்பதில் தவறு நேராமல் இருக்கவும் மட்டுமே நாம் விரும்புகிறோம்—அழகை விட, காதலிப்பவர்களுக்கு இந்த அடையாளம் காண்பதே மிக முக்கியமான விஷயமாக இருக்கிறது. கன்னங்கள் குழிந்து, உடல் மெலிந்து போகலாம்—ஒரு காலத்தில் ஒரு அழகியின் மீதான தங்கள் ஆதிக்கத்தைக் கொண்டு மற்றவர் பார்வையில் பெருமிதம் கொண்ட ஆண்களுக்குக் கூட இது நிகழலாம்—ஆயினும், அந்தப் பெண்ணின் நிலையான ஆளுமையின் சாராம்சத்தைத் தன்னுள் கொண்ட அந்த மூக்கின் நுனி—அந்த அடையாளம், அந்த இயற்கணிதச் சுருக்கம், அந்த மாறிலி—அதுவே போதுமானது; உயர்தரச் சமூக வட்டங்களில் பெரிதும் விரும்பப்படும் ஒரு ஆணைக்—அவளை நேசிக்கும் ஒருவனை—ஒரு மாலைப் பொழுதைக்கூட வேறு எதற்கும் செலவிட விடாமல் தடுத்துவிடுகிறது. மாறாக, அவன் தன் நேரத்தை, தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் கூந்தலை மீண்டும் மீண்டும் கோதிவிட்டபடியே உறக்கம் வரும் வரை கழிக்கிறான்; அல்லது வெறுமனே அவளருகே இருக்கிறான்—அவளுடன் இருப்பதற்காகவோ, அவளைத் தன்னுடன் வைத்திருப்பதற்காகவோ, அல்லது அவள் மற்றவர்களுடன் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காகவோ.
[34]