II.

ஈஸ்டருக்கு முந்தைய கடைசி வாரத்தில் நாங்கள் ரயிலில் வந்து சேர்ந்தபோது, தொலைவிலிருந்து—பத்து லீக் சுற்றளவிற்கு—காம்ப்ரே ஒரு தேவாலயமாக மட்டுமே காட்சியளித்தது; அது அந்த ஊரைச் சுருக்கமாகக் கூறி, அதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி, அதைப் பற்றியும் அதன் சார்பாகவும் தொலைதூர நாடுகளுக்கு எடுத்துரைத்தது. மேலும், ஒருவர் நெருங்கிச் செல்லும்போது, திறந்தவெளிகளில், காற்றிலிருந்து காத்துக்கொண்டு, அதன் உயரமான, கருமையான போர்வையைச் சுற்றி, ஒரு மேய்ப்பவள் தன் ஆடுகளை அணைப்பதைப் போல, நெருக்கமாக அமைந்திருந்த வீடுகளின் சாம்பல் நிற, கம்பளி போன்ற முதுகுகள் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தன. அந்த வீடுகளை, ஆங்காங்கே காணப்படும் இடைக்காலக் கோட்டைச் சுவர்களின் எச்சங்கள், ஒரு பழங்குடி ஓவியர் வரைந்த சிறிய ஊரைப் போல கச்சிதமான வட்ட வடிவில் சூழ்ந்திருந்தன. வாழ்வதற்கு, காம்ப்ரே சற்று சோகமானதாக இருந்தது—அதன் தெருக்களைப் போலவே. உள்ளூர் கருங்கற்களால் கட்டப்பட்டு, வெளிப்புறப் படிக்கட்டுகளுடன், தங்களுக்கு முன்னால் நிழல்களை வீசும் முகப்புச் சாய்வுக்கூரைகளைக் கொண்ட அந்த வீடுகள், மிகவும் மங்கலாக இருந்ததால், பகல் வெளிச்சம் மங்கத் தொடங்கியவுடன், வரவேற்பறைகளில் உள்ள திரைகளை விலக்க வேண்டியிருந்தது. புனிதர்களின் கம்பீரமான பெயர்களைத் தாங்கிய தெருக்கள் (அவர்களில் பலர் காம்ப்ரேயின் பிரபுக்களாக இருந்தவர்கள்): ரூ செயிண்ட்-ஹிலேர்; ரூ செயிண்ட்-ஜாக்—அங்குதான் என் அத்தையின் வீடு இருந்தது; ரூ செயிண்ட்-ஹில்டெகார்ட்—அதன் மீதுதான் தோட்டத்தின் வாசல் திறந்தது; மற்றும் ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரிட்—அது அவரது தோட்டத்தின் சிறிய பக்கவாட்டு வாசலுக்கு இட்டுச் சென்றது. மேலும், காம்ப்ரேயின் இந்தத் தெருக்கள் என் நினைவின் மிகவும் தொலைதூரப் பகுதியில் இருக்கின்றன—இப்போது எனக்கு இந்த உலகத்தை ஆடையணிவிக்கும் வண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வண்ணங்களில் தீட்டப்பட்டிருப்பதால்—உண்மையில், சதுக்கத்தில் அவற்றுக்கு மேலே உயர்ந்து நின்ற தேவாலயத்துடன் சேர்த்து, அவை அனைத்தும் ஒரு மாய விளக்கால் வீசப்படும் பிம்பங்களை விடவும் எனக்கு மிகவும் கற்பனையானவையாகத் தோன்றுகின்றன. மேலும், சில தருணங்களில், ரூ செயிண்ட்-ஹிலேர் வீதியில் இன்னமும் உலாவ முடிவதும்—ரூ டி ல'ஓசோவில் (ஓசோ ஃப்ளெஷேவின் அந்தப் பழைய விடுதியில், அதன் அடித்தள ஜன்னல்களிலிருந்து எழுந்த சமையல் மணம், இன்னமும் அவ்வப்போது, அதே விட்டுவிட்டும் அதே இதமாகவும் எனக்குள் எழுகிறது) ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுக்க முடிவதும்—கோலோவுடன் அறிமுகமாவதையோ அல்லது ஜெனிவியேவ் டி பிரபாண்டுடன் உரையாடுவதையோ விட, மறுவுலகத்துடனான ஒரு தொடர்பு மிகவும் அற்புதமாகவும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

நாங்கள் வசித்து வந்த என் தாத்தாவின் அத்தை—என் பெரிய அத்தை—அந்த அத்தை லியோனியின் தாயார் ஆவார். அந்த அத்தை லியோனி, தன் கணவரான என் மாமா ஆக்டேவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, முதலில் காம்ப்ரேயையும், பின்னர் காம்ப்ரேயில் உள்ள தன் வீட்டையும், பிறகு தன் அறையையும், இறுதியாகத் தன் படுக்கையையும் விட்டு வெளியேற மறுத்துவிட்டார். அவர் இனிமேலும் கீழே வருவதில்லை; துக்கம், உடல் தளர்ச்சி, நோய், மாறாத மன உளைச்சல் மற்றும் பக்தி ஆகியவற்றின் நிலையற்ற நிலையில், தொடர்ந்து படுக்கையிலேயே இருந்தார். அவருடைய தனிப்பட்ட அறைகள் ரூ செயிண்ட்-ஜாக் தெருவை நோக்கியிருந்தன—அந்தத் தெரு, இன்னும் தொலைவில் கிராண்ட்-ப்ரேவுக்கு இட்டுச் சென்றது (நகரின் நடுவில், மற்ற மூன்று தெருக்களுக்கு இடையில் பசுமையாகவும் செழிப்பாகவும் இருந்த பெட்டிட்-ப்ரேவைப் போலல்லாமல்). அந்தத் தெரு, அதன் சீரான, சாம்பல் நிறத் தோற்றத்துடனும், ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு கதவிற்கும் முன்னால் உயர்ந்து நிற்கும் மூன்று உயரமான மணற்கல் படிகளுடனும், ஒரு கோதிக் சிற்பியால் நேரடியாகக் கல்லில் செதுக்கப்பட்ட ஒரு குறுகிய பாதையைப் போலத் தோன்றியது; அவர் ஒரு பிறப்புக் காட்சியையோ அல்லது கல்வாரியையோ செதுக்குவது போல அது காட்சியளித்தது. உண்மையில், என் அத்தை இப்போது அருகருகே இருந்த இரண்டு அறைகளில் மட்டுமே வசித்து வந்தார்; ஒரு அறையில் மதியப் பொழுதைக் கழிக்க, மற்றொன்று காற்றோட்டத்திற்காகச் சுத்தம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவை, சில நாடுகளில் நம் கண்களுக்குப் புலப்படாத எண்ணற்ற புரோட்டோசோவாக்களால் காற்றின் அல்லது கடலின் பெரும் பகுதிகள் ஒளியூட்டப்படுவது அல்லது நறுமணமூட்டப்படுவது போல, நற்பண்புகள், ஞானம் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களால் அங்கு வெளிப்படும் ஆயிரக்கணக்கான நறுமணங்களால் நம்மை மயக்கும் வகையான கிராமப்புற அறைகளாக இருந்தன: அந்தச் சூழலே தனக்குள் நிறுத்தி வைத்திருக்கும் ஒரு முழுமையான, ரகசியமான, கண்ணுக்குப் புலப்படாத, செழிப்பான மற்றும் ஒழுக்கநெறி சார்ந்த வாழ்க்கை; நிச்சயமாக, அவை இயற்கையான நறுமணங்கள்தான்—அருகிலுள்ள கிராமப்புறங்களைப் போல, காலநிலையின் சாயலைக் கொண்டிருந்தன—ஆயினும், ஏற்கெனவே வீட்டுக்குரியதாகவும், மனிதத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும், தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் இருந்தன; பழத்தோட்டத்திலிருந்து அலமாரிக்குச் சென்ற அந்த ஆண்டின் அனைத்துப் பழங்களிலிருந்தும் வடித்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு நேர்த்தியான, கடின உழைப்புடன் கூடிய, தெளிவான கூழ்; பருவகாலத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், இப்போது அது வீட்டு அலங்காரப் பொருட்களின் மற்றும் வீட்டு வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகி, உறைபனியின் கடுமையான காரத்தை சூடான ரொட்டியின் இனிமையால் தணித்தது; சோம்பேறியாக இருந்தாலும், ஒரு கிராமத்துக் கடிகாரத்தைப் போல நேரந்தவறாததாக இருந்தது. நிதானமாகவும் அதே சமயம் ஒழுங்காகவும்; கவலையற்றும் அதே சமயம் முன்னெச்சரிக்கையுடனும்; துணி இஸ்திரி செய்யும் இயந்திரத்தின் நறுமணமும், அதிகாலைப் பொழுதுகளின் நறுமணமும், பக்தியின் நறுமணமும்—மிகுந்த கவலையை மட்டுமே தரும் ஓர் அமைதியிலும், அதற்குள் ஒருபோதும் வாழ்ந்திராமல் அதைக் கடந்து செல்பவர் எவருக்கும் கவிதையின் மாபெரும் களஞ்சியமாகச் செயல்படும் ஓர் உரைநடைப் பாணியிலும் ஆனந்தம் கொள்கின்றன. அங்குள்ள காற்று, ஊட்டமளிக்கும், சுவைமிகுந்த ஓர் அமைதியின் சாரத்தால் நிறைந்திருந்தது; ஒருவித பேராசையுடன் கூடிய விருப்பு வெறுப்புடன் மட்டுமே நான் அதில் அடியெடுத்து வைப்பேன்—குறிப்பாக, புனித வாரத்தின் அந்த இன்னும் குளிரான காலைப் பொழுதுகளில், நான் காம்ப்ரேக்கு அப்போதுதான் வந்திருந்ததால் அதை மிகச் சிறப்பாகச் சுவைப்பேன். என் அத்தைக்கு காலை வணக்கம் சொல்ல உள்ளே செல்வதற்கு முன், நான் முன் அறையில்—ஒருவர் நுழையும் முதல் அறை—ஒரு கணம் காத்திருக்க வைக்கப்பட்டேன்; அங்கே சூரியன் (இன்னும் குளிர்காலச் சூரியன்) நெருப்பின் முன் தன்னைச் சூடேற்றிக்கொள்ள வந்திருந்தது; இரண்டு செங்கல் நெருப்புத் தாங்கிகளுக்கு இடையில் ஏற்கனவே மூட்டப்பட்டிருந்த நெருப்பு, அறை முழுவதும் கரி வாசனையைப் பூசி, அதனை ஒரு பெரிய கிராமப்புற 'நெருப்பிடம்-மூலைகள்' அல்லது ஒரு மாளிகையின் பரந்த புகைபோக்கி-மூலைகள் போன்ற ஒன்றாக மாற்றியிருந்தது—அத்தகைய இடங்களில் ஒருவர், மழை, பனி, அல்லது ஏதேனும் ஒரு பேரழிவுப் பெருவெள்ளம் கூட வெளியே வந்துவிட வேண்டும் என்று இரகசியமாக விரும்புவார்; அதன் மூலம், தனது ஓய்விடத்தின் வசதியுடன் குளிர்காலத் தனிமையின் கவித்துவத்தையும் சேர்த்துக்கொள்வார். நான் தொழுகைப் பீடத்திலிருந்து, புடைப்பு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட வெல்வெட் துணியால் மெத்தையிடப்பட்ட கைப்பிடி நாற்காலிகள் வரை சில அடிகள் முன்னும் பின்னுமாக நடந்து செல்வேன்—ஒவ்வொன்றிலும் தவறாமல் பின்னப்பட்ட ஒரு ஆன்டிமகாசர் பொருத்தப்பட்டிருக்கும்—அவற்றை மாவைப் போலச் சுடும் நெருப்பு, அறையின் காற்றிலேயே அடர்த்தியாகவும் கட்டிகளாகவும் பரவியிருந்த அந்தப் பசியைத் தூண்டும் நறுமணங்களை மேலும் தூண்டிக்கொண்டிருந்தது—அந்த நறுமணங்களை நெருப்பு ஏற்கெனவே தன் வேலையில் ஈடுபடுத்தியிருந்தது...—மேலும் அந்த விடியற்காலையின் ஈரமான, சூரிய ஒளி படர்ந்த புத்துணர்ச்சியைச் "சுமந்து வர"—அவர் அந்தப் பக்கங்களைப் புரட்டுவார், அவற்றின் ஓரங்களுக்குப் பொன்முலாம் பூசுவார், விளிம்புகளைச் சுருள் மடிப்புகளாக அமைப்பார், அவற்றை உப்பச் செய்வார்; இவ்வாறு அவற்றிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத, ஆனால் கைகளால் உணரக்கூடிய ஒரு கிராமியப் பலகாரத்தை அவர் வடிவமைப்பார். அது ஒரு பிரம்மாண்டமான "சுருள் பலகாரம்" போன்றது; அலமாரி, இழுப்பறைகள் கொண்ட பெட்டி மற்றும் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சுவர் காகிதம் ஆகியவற்றிலிருந்து வரும்—கூர்மையான, நுட்பமான மற்றும் புகழ்பெற்ற—ஆனால் சற்று வறண்ட நறுமணங்களைச் சுவைத்துப் பார்த்த பிறகும், நான் மீண்டும் மீண்டும்—எனக்கே தெரியாத ஒரு ஏக்கத்துடன்—அந்தப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட படுக்கை விரிப்பிலிருந்து வரும், சற்றே மத்திமமான, திகட்டக்கூடிய, சுவையற்ற, செரிமானமாகாத மற்றும் பழம் போன்ற நறுமணத்தில் திளைக்கவே திரும்பி வருவேன்.

அடுத்த அறையில், என் அத்தை தனக்குத்தானே மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டிருப்பதை என்னால் கேட்க முடிந்தது. அவர் ஒருபோதும் கிசுகிசுப்பிற்கு மேலான குரலில் பேசியதில்லை; ஏனெனில், தன் தலைக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து, தளர்ந்துபோய் கிடப்பதாக அவர் நம்பினார்—மிக உரக்கப் பேசினால், அது தன் இடத்திலிருந்து விலகிவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். ஆயினும், அவரால் நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருக்கவும் முடிந்ததில்லை—தனியாக இருக்கும்போதுகூட அல்ல—ஏனெனில் பேசுவது தன் தொண்டைக்கு நன்மை பயக்கும் என்று அவர் கருதினார்; அவ்வாறு பேசுவதன் மூலம், தொண்டைப் பகுதியில் இரத்தம் தேங்கிவிடுவதைத் தடுத்து, அதனால் தனக்கு ஏற்படும் மூச்சுத்திணறல் மற்றும் பதற்றத் தாக்குதல்களின் தீவிரத்தைக் குறைக்கலாம் என்று அவர் நினைத்தார். மேலும், அவர் வாழ்ந்து வந்த அந்த முழுமையான செயலற்ற நிலையில், தனக்கு ஏற்படும் மிகச்சிறிய உடல் உணர்வுகளுக்கும் அவர் அதீத முக்கியத்துவம் அளித்தார்; அந்த உணர்வுகளுக்கு அவர் ஒருவித இயங்குதன்மையை அளித்தார்—அதன் காரணமாக அவற்றை மனதிற்குள்ளேயே அடக்கி வைத்துக்கொள்வது அவருக்குக் கடினமாக இருந்தது. அவற்றை யாருடனாவது பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நபர் இல்லாததால், தனக்குத்தானே அவற்றை அறிவித்துக்கொள்வார்; இவ்வாறு அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் அந்தத் தொடர் உரையாடலே, அவருடைய ஒரே செயல்பாடாக அமைந்திருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, தன் எண்ணங்களை உரக்கச் சிந்திக்கும் பழக்கத்திற்கு ஆளானதால், அடுத்த அறையில் வேறு யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதில் அவர் எப்போதும் கவனம் செலுத்தியதில்லை; அதனால், அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வதை நான் பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன்: "நான் தூங்கவே இல்லை என்பதை நான் கண்டிப்பாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்" (ஏனெனில், ஒருபோதும் தூங்குவதில்லை என்பது அவர் கொண்டிருந்த ஒரு பெரும் பாவனை—நாங்கள் அனைவரும் பேசும்போது அதற்கு மதிப்பளித்து, அதை உறுதிப்படுத்தும் வகையிலேயே பேசுவோம்: காலையில், ஃபிரான்சுவாஸ் அவரை "தூக்கத்திலிருந்து எழுப்ப" வருவதில்லை, மாறாக அவர் அறைக்குள் "நுழைவதே" வழக்கம்; பகல் நேரத்தில் என் அத்தை சற்று கண்ணயர விரும்பினால், அவர் "சிந்திக்க" அல்லது "ஓய்வெடுக்க" விரும்புவதாகவே சொல்லப்பட்டது; மேலும், உரையாடலின் போக்கில் தன்னை மறந்து, "என்னைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பியது..." என்றோ அல்லது "நான் கனவு கண்டேன்..." என்றோ அவர் எப்போதாவது சொல்லிவிட்டால், உடனே முகம் சிவந்துபோய், தன் பேச்சைத் திருத்திக்கொள்வார்). சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நான் அவளை முத்தமிட உள்ளே செல்வேன்; ஃபிரான்சுவா தன் தேநீரைக் காய்ச்சிக் கொண்டிருப்பாள்; அல்லது, என் அத்தை கலக்கமாக உணர்ந்தால், அதற்குப் பதிலாகத் தன் மூலிகைக் கஷாயத்தைக் கேட்பாள். அப்போது, மருந்துக் கடைப் பையிலிருந்து தேவையான அளவு லிண்டன் பூக்களை ஒரு தட்டில் உலுக்கி எடுக்கும் பொறுப்பு எனக்கு வந்தது—அந்த அளவைத்தான் பின்னர் கொதிக்கும் நீரில் சேர்க்க வேண்டும். தண்டுகள் காய்ந்ததால், அவை ஒரு விசித்திரமான பந்தலாக வளைந்திருந்தன; அதன் பின்னிப்பிணைந்த இழைகளுக்குள் வெளிறிய பூக்கள் மலர்ந்திருந்தன—ஒரு ஓவியர் அவற்றை மிகவும் அலங்காரமான முறையில் அடுக்கி வைத்தது போல. இலைகள், தங்கள் தோற்றத்தை இழந்தோ அல்லது மாற்றிக்கொண்டோ, மிகவும் மாறுபட்ட பொருட்களைப் போலக் காட்சியளித்தன—ஒரு ஈயின் ஒளி ஊடுருவும் இறக்கை, ஒரு லேபிளின் வெள்ளை நிற அடிப்பகுதி, ஒரு ரோஜா இதழ்—ஆயினும், ஒரு கூட்டை உருவாக்குவது போல அனைத்தும் ஒன்றாகக் குவிக்கப்பட்டு, நசுக்கப்பட்டு, அல்லது பின்னப்பட்டிருந்தன. ஒரு செயற்கைத் தயாரிப்பில் நீக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய, மருந்தாளரின் வசீகரமான ஆடம்பரச் செலவான அந்த ஆயிரக்கணக்கான சிறிய, பயனற்ற விவரங்கள், எனக்கு ஒரு இன்பத்தை அளித்தன—ஒரு அறிமுகமானவரின் பெயரைக் காணும்போது வியக்கும் ஒரு புத்தகத்தைப் போலவே—அவென்யூ டி லா கரேவில் நான் முன்பு பார்த்ததைப் போலவே, இவை உண்மையான எலுமிச்சை மரங்களின் தண்டுகள்தான் என்பதை உணரும் இன்பம் அவை. அந்தத் தண்டுகள், அவை அசல் பிரதிகள் அல்ல, மாறாக அவையே அசல் மரங்கள் என்பதாலும், அவை முதிர்ச்சியடைந்ததாலும் துல்லியமாக மாற்றப்பட்டிருந்தன. மேலும், ஒவ்வொரு புதிய அம்சமும் முந்தைய ஒன்றின் உருமாற்றமாகவே இருந்ததால், அந்தச் சிறிய சாம்பல் நிற உருண்டைகளில், ஒருபோதும் பூக்காத பச்சை மொட்டுகளை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த மென்மையான, நிலவொளி போன்ற இளஞ்சிவப்புப் பொலிவு—சிறு தங்க ரோஜாக்களைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பூக்களை, மெல்லிய தண்டுகளின் அடர்ந்த காட்டிற்கு மத்தியில் தனித்துக் காட்டியது—ஒரு காலத்தில் "வண்ணமயமாக" இருந்த மரத்தின் பாகங்களுக்கும், அவ்வாறு இல்லாத பாகங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டிற்கான ஓர் அடையாளமாகச் செயல்பட்டது (சுவரில் அழிக்கப்பட்ட ஒரு சுவரோவியத்தின் முந்தைய இடத்தை இன்றும் வெளிப்படுத்தும் மங்கலான தடயத்தைப் போலவே). மருந்தாளரின் காகிதப் பைக்குள் மலர்வதற்கு முன்பு, ஒரு காலத்தில் வசந்தகால மாலைகளைத் தங்கள் நறுமணத்தால் நிரப்பிய அதே இதழ்கள்தான் இவை என்பதை அது எனக்குக் காட்டியது. அந்த இளஞ்சிவப்பு, மெழுகுவர்த்தி போன்ற சுடர் இன்னும் அவற்றின் நிறமாகவே இருந்தது—எனினும் அது இப்போது பாதி அணைந்து, இனிமேல் அவற்றிற்கே உரியதும், மலர்களின் அந்திப்பொழுதை ஒத்ததுமான அந்தச் சுருங்கிய வாழ்விற்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. விரைவில், என் அத்தை கொதிக்கும் கஷாயத்தில் இருந்து ஒரு சிறிய மேட்லினை அள்ளி, அதன் வாடிய இலைகள் அல்லது மங்கிய மலர்களின் சுவையை ரசிப்பார். அது போதுமான அளவு மென்மையானதும், அதிலிருந்து ஒரு சிறு துண்டை எனக்குக் கொடுப்பார். அவரது படுக்கையின் ஒருபுறம், எலுமிச்சை மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு பெரிய மஞ்சள் நிற இழுப்பறைப் பெட்டியும், மருந்தகமாகவும் பலிபீடமாகவும் ஒரே நேரத்தில் பயன்படும் ஒரு மேசையும் இருந்தன. அங்கே, கன்னி மரியாளின் ஒரு சிறு சிலைக்கும் விச்சி-செலஸ்டின்ஸ் மதுப் புட்டிக்கும் மேலே, திருப்பலி நூல்களும் மருத்துவச் சீட்டுகளும் இருந்தன: தனது படுக்கையிலிருந்தபடியே, தேவாலய ஆராதனைகளையும் உணவு முறையையும் பின்பற்றுவதற்குத் தேவையான அனைத்தும் அங்கே இருந்தன. இதன் மூலம், அவர் தனது பெப்சின் மருந்தை உட்கொள்ளும் நேரத்தையோ அல்லது மாலை ஆராதனை நேரத்தையோ தவறவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்தார். மறுபுறம், அவரது படுக்கை ஜன்னலுக்கு ஓரமாக அமைந்திருந்தது; தெரு அவரது கண்களுக்கு நேராகத் தெரிந்தது. அங்கே, காலை முதல் இரவு வரை, தனது சலிப்பைப் போக்கிக்கொள்ளவும் பாரசீக இளவரசர்களைப் போலவும், அவர் காம்ப்ரேயின் தொன்றுதொட்ட தினசரி வரலாற்றுப் புத்தகத்தைப் படிப்பார். பின்னர் அதைப்பற்றி F-உடன் விவாதிப்பார்.
ஃபிரான்சுவாஸ்.

நான் என் அத்தையுடன் இருந்த ஐந்து நிமிடங்களுக்குள்ளாகவே, நான் அவருக்குச் சோர்வை ஏற்படுத்திவிடுவேனோ என்ற அச்சத்தில், அவர் என்னை மீண்டும் அனுப்பிவிட்டார். அவர் தனது துயரம் தோய்ந்த, வெளிறிய, உயிரற்ற நெற்றியை என் உதடுகளுக்கு அருகில் நீட்டினார்—அந்நெற்றியில், அந்த அதிகாலைப் பொழுதில், அவர் இன்னும் தனது செயற்கை முடியைச் சூடியிருக்கவில்லை; மேலும் அங்கே அவரது மண்டையோட்டு எலும்பு முடிச்சுகள், முள் கிரீடத்தின் கூர்முனைகளைப் போலவோ அல்லது ஜெபமாலை மணிகளைப் போலவோ வெளியே தெரிந்தன—அப்போது அவர் என்னிடம் இவ்வாறு கூறுவார்: "சரி மகனே, என் பாவம் பிடித்த குழந்தையே, நீ கிளம்பு; போய் திருப்பலிக்குத் தயாராகு. கீழே உனக்கு ஃபிரான்சுவாஸ் எதிர்ப்பட்டால், அவளிடம் என்னுடன் அதிக நேரம் அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டாம் என்றும், எனக்கு ஏதேனும் தேவைப்படுகிறதா என்று பார்க்க விரைவில் மேலே வருமாறும் சொல்."

உண்மையிலேயே ஃபிரான்சுவாஸ்—பல ஆண்டுகளாக என் அத்தையிடம் பணிபுரிந்து வந்தவள்; பிற்காலத்தில் ஒருநாள் அவள் நிரந்தரமாக எங்கள் குடும்பப் பணியாளராகவே மாறிவிடுவாள் என்று அப்போது சற்றும் எதிர்பார்த்திராதவள்—நாங்கள் அங்கே தங்கியிருந்த மாதங்களில் என் அத்தையைச் சற்றுப் புறக்கணித்தே வந்தாள். என் சிறுவயதில் ஒரு காலம் இருந்தது—நாங்கள் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்குச் செல்லத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, என் அத்தை லியோனி இன்னும் குளிர்காலத்தை பாரிஸில் உள்ள தன் தாயாரின் வீட்டில் கழித்துக்கொண்டிருந்த காலம் அது—அப்போது ஃபிரான்சுவாஸை எனக்கு அவ்வளவாகத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதனால், ஒவ்வொரு ஜனவரி முதல் தேதியன்றும், நாங்கள் என் பெரிய அத்தையின் வீட்டுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, என் அம்மா என் கையில் ஒரு ஐந்து ஃபிராங்க் நாணயத்தை வைத்துவிட்டு இவ்வாறு கூறுவார்: "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதைத் தவறுதலாக வேறு யாரிடமும் கொடுத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள். நான் 'காலை வணக்கம், ஃபிரான்சுவாஸ்' என்று கூறும் வரை காத்திருந்து, அதன் பிறகுதான் இதை அவளிடம் கொடுக்க வேண்டும்—நான் அவ்வாறு கூறும்போது, ​​உன் கையை மெதுவாகத் தொட்டு உணர்த்துவேன்." நாங்கள் என் அத்தையின் மங்கலான வெளிக்கூடத்தை அடைந்த மறுகணமே, அங்கே நிழல்களுக்கு நடுவே—பளபளக்கும் வெண்ணிறத் தொப்பியின் விளிம்புகளுக்கு அடியில் (அத்தொப்பி, சர்க்கரை இழைகளால் பின்னப்பட்டது போலக் கெட்டியாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் காட்சியளிக்கும்)—வரவிருக்கும் வெகுமதியை எதிர்பார்த்து மலரும் நன்றியுணர்வின் புன்னகை அலைகளை நாங்கள் காண முடிந்தது. அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தவள் ஃபிரான்சுவாஸ் தான்; ஒரு சிறிய நடைபாதையின் கதவுச் சட்டத்திற்குள், ஒரு கோவிலின் சுவர்ப்பொந்தில் நிற்கும் புனிதரின் சிலையைப்போல, அசைவற்று நின்றுகொண்டிருந்தாள். அந்தக் கோவில் போன்ற இருண்ட சூழலுக்குச் சற்றுப் பழகிப்போன பிறகுதான், அவளது முகத்தில் மனிதகுலத்தின் மீதான சுயநலமற்ற அன்பை—மேல்தட்டு மக்கள் மீதான ஒரு மென்மையான மரியாதையை—நம்மால் காண முடிந்தது; புத்தாண்டுப் பரிசுகள் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை, அவளது இதயத்தின் மிக உயர்ந்த தளங்களில் அந்த மரியாதையுணர்வை மேலும் மெருகேற்றிப் பிரகாசிக்கச் செய்திருந்தது. அம்மா என் கையை பலமாக கிள்ளிவிட்டு, உரத்த குரலில், “காலை வணக்கம், ஃபிரான்சுவா!” என்று கூறுவார். அந்தச் சைகையைப் பெற்றதும், என் விரல்கள் விரிந்துகொள்ளும்; நான் கையில் வைத்திருந்த நாணயத்தைக் கீழே போடுவேன். அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக, பதற்றத்துடன் கூடியதாயினும், நீட்டப்பட்டிருந்த ஒரு கை காத்திருக்கும். ஆனால், நாங்கள் ‘கோம்ப்ரே’ (Combray) நகருக்குச் செல்லத் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே, ஃபிரான்சுவாவை விட எனக்கு நன்கு அறிமுகமானவர் வேறு யாரும் இருக்கவில்லை; நாங்கள் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவர்களாக இருந்தோம். எங்களை—குறைந்தபட்சம் அந்த முதல் சில ஆண்டுகளிலாவது—என் அத்தையை எத்துணை உயர்வாக மதித்தாளோ, அதே அளவு உயர்வாகவே அவளும் மதித்தாள்; ஆனால், எங்களின் மீது அவளுக்குச் சற்று அதிகமான பாசமும் இருந்தது. ஏனெனில், அந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற கௌரவத்துடன் (குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே ஓடும் ரத்தத்தின் மூலம் பின்னப்பட்டிருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பிணைப்புகளை, எந்தவொரு கிரேக்கத் துயர நாடக ஆசிரியரைப் போலவே அவளும் மிகுந்த பக்தியுடன் போற்றினாள்), அவளுக்கு அன்றாட எஜமானர்களாக இல்லாததால் ஏற்படும் ஒரு தனித்துவமான ஈர்ப்பையும் நாங்கள் அவளுக்கு அளித்தோம். எனவே, அவள் எங்களை எத்துணை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றாள் தெரியுமா! நாங்கள் வந்திறங்கிய அந்த நாளில் (அது ஈஸ்டர் பண்டிகைக்கு முந்தைய நாள்; அப்போது காற்று பெரும்பாலும் உறைந்துபோகும் அளவுக்குக் குளிராகவே இருக்கும்), வானிலை இன்னும் சற்று சிறப்பாக இல்லையே என்று அவள் வருத்தப்பட்டாள். மேலும், தன் மகள் மற்றும் மருமகன்களைப் பற்றிய செய்திகளை அம்மா விசாரிக்கும்போது—அவளுடைய பேரன் நல்ல பையனா, அவனுக்காக என்னென்ன திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன, அவன் தன் பாட்டியைப் போலவே வளர்வானா என்றெல்லாம் கேட்கும்போது—அவள் எத்துணை உணர்வுபூர்வமாகப் பதிலளித்தாள்!

வேறு யாரும் அருகில் இல்லாத நேரங்களில்—ஃபிரான்சுவாவின் பெற்றோர் இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தாலும், அவள் இன்னும் அவர்களை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அறிந்திருந்த அம்மா—அவளிடம் மிகுந்த மென்மையுடன் அவர்களைப் பற்றிப் பேசுவார்; அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆயிரக்கணக்கான விவரங்களை அவளிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வார்.

ஃபிரான்சுவாவுக்குத் தன் மருமகனைப் பிடிக்கவில்லை என்பதையும், தன் மகளுடன் செலவிடும் நேரத்திலிருந்து அவள் பெறும் மகிழ்ச்சியை அந்த மருமகன் கெடுத்துவிடுகிறான் என்பதையும் அம்மா உணர்ந்திருந்தார்; ஏனெனில், அந்த மருமகன் அருகில் இருக்கும்போதெல்லாம், ஃபிரான்சுவாவால் தன் மகளுடன் அவ்வளவு சுதந்திரமாகப் பேச முடிவதில்லை. எனவே, ஃபிரான்சுவா அவர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது—அவர்கள் கோம்ப்ரேவிலிருந்து சில மைல் தொலைவிலேயே வசித்து வந்தார்கள்—அம்மா அவளைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறுவார்: “சொல்லு ஃபிரான்சுவா, ஒருவேளை ஜூலியன் வெளியூர் சென்றிருந்து, மார்கரிட் உனக்கு மட்டுமே சொந்தமாக அந்த நாள் முழுவதும் கிடைத்தால், நீ மிகவும் ஏமாற்றமடைந்துவிடுவாய் அல்லவா? ஆனாலும், எப்படியோ அந்த ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு நீ சமாதானமாகிவிடுவாய், இல்லையா?” ஃபிரான்சுவா சிரித்துக்கொண்டே சொல்வாள்: “மேடம் எல்லாவற்றையும் அறிவார்; மேடம் எக்ஸ்-ரேயை விட மோசமானவர்”—அவள் அந்த ‘எக்ஸ்’ என்ற எழுத்தை, ஒரு செயற்கையான சிரமத்துடனும் தன்னைத்தானே கேலி செய்துகொள்ளும் புன்னகையுடனும் உச்சரித்தாள்; அப்படி ஒரு கற்றறிந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தியதற்காக, ஒரு அறிவற்ற பெண்ணை—‘மேடம் ஆக்டேவிற்காகக் கொண்டுவந்த வகை, அது உங்கள் இதயத்தின் ஆழம் வரை பார்க்கக்கூடியது!’—தன்னையே அத்தகைய கவனத்திற்கு உள்ளாக்கியதில் திகைத்துப்போய், ஒருவேளை யாரும் தன் அழுகையைப் பார்க்கக்கூடாது என்பதற்காக, அவள் மறைந்துவிடுவாள்; ஏனென்றால், ஒரு விவசாயப் பெண்ணாகத் தன் வாழ்க்கை—தன் இன்பங்களும் துன்பங்களும்—மற்றொருவருக்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடும், அல்லது தன்னைத் தவிர வேறு ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சிக்கோ துக்கத்திற்கோ ஆதாரமாக அமையக்கூடும் என்ற அந்த இனிய உணர்வை அவளுக்கு முதன்முதலில் வழங்கியவர் மாமன் தான். நாங்கள் தங்கியிருந்த நாட்களில், என் அத்தை அவளுடைய சேவைகள் இல்லாமல் சிறிது காலம் சமாளித்துக் கொள்ளப் பழகிக்கொண்டாள்; ஏனெனில், அந்தப் பணிப்பெண்ணின் வேலையை என் அம்மா எவ்வளவு பாராட்டினார் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அவள் மிகவும் புத்திசாலியாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும் இருந்தாள்; அதிகாலை ஐந்து மணிக்குத் தன் சமையலறையில் (மெருகூட்டப்படாத பீங்கானால் செய்யப்பட்டது போலத் தோற்றமளிக்கும் மடிப்புகளற்ற, இறுக்கமான மடிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு தொப்பியின் கீழ்) அவள் எப்படித் தோற்றமளித்தாளோ, அதேபோலத் திருப்பலிக்காக உடையணிந்திருந்தபோதும் அழகாகக் காட்சியளித்தாள். அவள் உடல்நிலை சரியிருந்ததோ இல்லையோ, ஒரு குதிரையைப் போல உழைத்து, எல்லாவற்றையும் சிறப்பாகச் செய்தாள்—ஆனாலும், சத்தமின்றி, எதையுமே செய்வது போலத் தோன்றாமல் அதைச் செய்தாள். என் அத்தையின் பணிப்பெண்களில், அம்மா சுடுதண்ணீரோ அல்லது கறுப்புக் காபியோ கேட்டால், அவற்றைச் சூடாகக் கொண்டு வந்து கொடுத்த ஒரே பெண் அவள்தான். எந்தவொரு வீட்டிலும், ஒரு அந்நியரிடம் மிக மோசமான முதல் அபிப்ராயத்தை ஏற்படுத்தும் வேலையாட்களில் அவளும் ஒருத்தி—ஒருவேளை அவர்கள்......அவருடைய நன்மதிப்பைப் பெற அவர்கள் மெனக்கெடுவதில்லை; அவர் மீது எந்தவிதமான தனிப்பட்ட அக்கறையையும் காட்டுவதில்லை. ஏனெனில், அவரைத் தங்களுக்குச் சற்றும் தேவை இல்லை என்பதையும்—தங்கள் பணி நீக்கம் செய்யப்படுவதற்கு வெகு முன்னரே, அவர்தான் இங்கிருந்து வெளியேற்றப்படுவார் என்பதையும் அவர்கள் நன்கு அறிவர். மாறாக, இவர்களே—தங்கள் பணியாளர்களின் உண்மையான திறன்களைச் சோதித்தறிந்த எஜமானர்களால்—மிகவும் போற்றப்படுபவர்கள் ஆவர். அந்த எஜமானர்கள், பார்வையாளர்களைக் கவரும் மேலோட்டமான வசீகரத்தையோ அல்லது அடிமைத்தனமான பேச்சையோ சற்றும் பொருட்படுத்துவதில்லை; ஏனெனில், அத்தகைய வெளிவேஷங்கள் பெரும்பாலும், சரிசெய்யவே முடியாத ஒரு திறமையின்மையை மறைப்பதற்கே பயன்படுகின்றன என்பதை அவர்கள் அறிவர்.

ஃபிரான்சுவா, என் பெற்றோருக்குத் தேவையான அனைத்தும் கிடைத்துவிட்டன என்பதை முதலில் உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு, என் அத்தைக்கு 'பெப்சின்' (pepsin) மருந்து கொடுப்பதற்காகவும், மதிய உணவிற்கு அவருக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்பதற்காகவும் மாடியிலுள்ள அத்தையின் அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே அவள் சென்றதும், ஏதேனும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு குறித்துத் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்குமாறோ அல்லது விளக்கம் அளிக்குமாறோ அவள் உடனடியாக அழைக்கப்படாமல் இருந்த சந்தர்ப்பங்கள் மிக மிக அரிதே:

—“ஃபிரான்சுவா, சற்று நினைத்துப் பார்: திருமதி கூபில் (Mme Goupil) தன் சகோதரியை அழைத்துச் செல்வதற்காக, குறித்த நேரத்தை விடக் கால் மணி நேரத்திற்கும் மேலாகத் தாமதமாகத்தான் இவ்வழியே சென்றார்; அவர் வழியில் எங்கேயாவது தாமதித்துக்கொண்டிருந்தால், 'எலிவேஷன்' (Elevation) சடங்கு முடிந்த பிறகு அவர் வந்து சேர்ந்தாலும் எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமிருக்காது.”

—“ஓ! அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை,” என்று ஃபிரான்சுவா பதிலளிப்பாள்.

—“ஃபிரான்சுவா, நீ இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் முன்னதாகவே மாடிக்கு வந்திருந்தால், திருமதி இம்பேர் (Mme Imbert) இவ்வழியே சென்றதைப் பார்த்திருப்பாய்; அவர் கையில் வைத்திருந்த 'அஸ்பாரகஸ்' (asparagus) காய்கள், 'மதர் காலோ' (Mother Callot) விற்பவற்றை விட இருமடங்கு பருமனாக இருந்தன. அவருடைய பணிப்பெண்ணிடம் விசாரித்து, அந்தக் காய்களை அவர் எங்கிருந்து வாங்கினார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முயற்சி செய். இந்த ஆண்டில், அஸ்பாரகஸ் காய்களைப் பலவிதமான முறைகளில் சமைத்து எங்களுக்குப் பரிமாறி வரும் நீயே—நம் விருந்தினர்களுக்காகவும் அதே போன்ற காய்கள் சிலவற்றை வாங்கியிருக்கலாமே.”

—“அவை அந்தப் பங்குத் தந்தையின் (Curé) தோட்டத்திலிருந்து வந்திருந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை,” என்று ஃபிரான்சுவா கூறினாள்.

—“ஆ! அதை என்னால் முழுமையாக நம்ப முடிகிறது, என் பாவம் ஃபிரான்சுவா,” என்று என் அத்தை தன் தோள்களைக் குலுக்கியவாறே பதிலளித்தாள்— “பங்குத் தந்தையின் தோட்டத்திலிருந்தா! அவர் அந்தச் சப்பையான, சிறிய அஸ்பாரகஸ் துண்டுகளைத் தவிர வேறு எதையும் பயிரிடுவதில்லை என்பது உனக்கே நன்றாகத் தெரியுமே—அவையெல்லாம் வெறும் அற்பமானவை.” “நான் சொல்கிறேன், அந்தக் காய்கள் என் கையைப் போலவே பருமனாக இருந்தன. நிச்சயமாக உன் கையைப் போல அல்ல—ஆனால், இந்த ஆண்டில் மீண்டும் மிகவும் மெலிந்துபோன என் பாவம் கையைப் போல.”

—“ஃபிரான்சுவா, அந்த மணி ஓசையை நீ கேட்கவில்லையா? அது என் தலையையே பிளந்துவிடுவது போலிருந்தது!”

—“இல்லை, திருமதி ஆக்டேவ் (Madame Octave).” —“ஆ, என் பாவம் நிறைந்த பெண்ணே, உன் தலை மிகவும் உறுதியானது—அதற்காக நீ அந்த நல்ல இறைவனுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். அது மாகுலோன்; அவள் டாக்டர் பிபெரோவை அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தாள். அவர் அவளுடனேயே உடனே வெளியேறினார்; அவர்கள் ‘ரூ டி லோய்சோ’ (Rue de l’Oiseau) தெருவை நோக்கித் திரும்பினார்கள். அங்கே ஏதோ ஒரு குழந்தை உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.”

—“ஆ, என் இறைவா!” என்று பெருமூச்சுவிட்டாள் ஃபிரான்சுவா. உலகின் ஏதோ ஒரு தொலைதூர மூலையில், தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒருவருக்கு ஏதேனும் துயரம் நேர்ந்தது என்று கேள்விப்பட்டாலே, அவள் உடனே வருந்திப் புலம்பத் தொடங்கிவிடுவாள்.

—“ஃபிரான்சுவா—அப்படியென்றால், யாருக்காக அந்த மரண மணி ஒலித்தது? ஆ, என் இறைவா—அது நிச்சயமாக மேடம் ரூசோவுக்காகத்தான் இருக்க வேண்டும்! உன்னால் நம்ப முடிகிறதா? கடந்த இரவில் அவள் இறந்துவிட்டாள் என்பதை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். ஆ, அந்த நல்ல இறைவன் என்னை அவனடி சேர்க்க இதுவே சரியான தருணம்; என் பாவம் நிறைந்த ஆக்டேவ் இறந்ததிலிருந்து, என் அறிவுத்திறன் என்னவாகிவிட்டது என்றே எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் இதோ நான், உன் நேரத்தை வீணடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன், என் பெண்ணே.”

—“அப்படியொன்றும் இல்லை, மேடம் ஆக்டேவ்; என் நேரம் ஒன்றும் அவ்வளவு விலைமதிப்பானது அல்ல—அதை உருவாக்கியவன் அதை நமக்கு விற்றுவிடவில்லை. என் அடுப்புத் தீ அணைந்துவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய மட்டுமே நான் இப்போது செல்கிறேன்.”

இவ்வாறு, அந்த காலைப் பொழுதில், ஃபிரான்சுவாவும் என் அத்தையும் இணைந்து அன்றைய நாளின் முதல் நிகழ்வுகளைப் பற்றிப் பேசி ஆராய்ந்தனர். ஆயினும் சில சமயங்களில், அந்த நிகழ்வுகள் மிகவும் மர்மமானதாகவும் தீவிரமானதாகவும் மாறிவிடும்; அப்போது ஃபிரான்சுவா மாடிக்கு வரும் நேரம் வரை காத்திருக்க என் அத்தையால் இயலாது. அத்தகைய தருணங்களில், அந்த வீடெங்கும் நான்கு முறை பலத்த மணி ஓசைகள் ஒலிக்கும்.

—“ஆனால், மேடம் ஆக்டேவ்,” என்று ஃபிரான்சுவா கேட்பாள், “உங்களின் பெப்சின் (pepsin) மருந்தை உட்கொள்வதற்கான நேரம் இன்னும் வரவில்லையே.” “உங்களுக்கு மயக்கம் வருவது போல உணர்கிறீர்களா?” —“இல்லை, ஃபிரான்சுவா,” என்றாள் என் அத்தை— “அதாவது, ஆம்; உனக்கே நன்றாகத் தெரியும், இக்காலத்தில் எனக்கு மயக்கம் *வராத* தருணங்கள் மிக மிக அரிதானவை என்று. ஒரு நாள், திருமதி ரூஸோவைப் போலவே நானும் இறந்து போவேன்—எனக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்ளக்கூட நேரம் கிடைக்காமல். ஆனால் அதற்காக நான் மணியடிக்கவில்லை. நான் இப்போது உன்னை எவ்வளவு தெளிவாகப் பார்க்கிறேனோ, அதே தெளிவுடன்—எனக்குச் சற்றும் அறிமுகமில்லாத ஒரு சிறுமியுடன் திருமதி கூப்பிலைப் பார்த்தேன் என்று உனக்குத் தோன்றவில்லையா? காமுவின் கடைக்குச் சென்று, இரண்டு பென்னி மதிப்புள்ள உப்பை வாங்கி வா. அந்தச் சிறுமி யார் என்று தியோடரால் சொல்ல முடியாவிட்டால் அதுவே ஒரு ஆச்சரியம்தான்.”

—“ஆனால் அது திரு. பியூபினின் மகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்,” என்றாள் ஃபிரான்சுவா; அன்று காலையிலிருந்து ஏற்கனவே இரண்டு முறை காமுவின் கடைக்குச் சென்று வந்திருந்த அவளுக்கு, உடனடியாக ஒரு விளக்கத்தை அளித்துவிடுவதே வசதியாகத் தோன்றியது.

—“திரு. பியூபினின் மகளா! ஓ, என்ன ஃபிரான்சுவா, இப்படிச் சொல்கிறாயே! *அவளை* என்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாது என்றா நினைக்கிறாய்!”

—“நான் அந்த உயரமான பெண்ணைச் சொல்லவில்லை, திருமதி ஆக்டாவ்; நான் அந்தச் சிறுமியைச் சொல்கிறேன்—ஜூயி நகரில் உள்ள விடுதிப் பள்ளியில் தங்கிப் படிக்கும் அந்தச் சிறுமியை. இன்று காலையில்தான் நான் அவளைப் பார்த்தது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

—“ஆ! அப்படியானால்...” என்றாள் என் அத்தை. “அவள் விடுமுறைக்காக வீட்டிற்கு வந்திருக்க வேண்டும். அதுதான் விஷயம்! வேறு எங்கும் தேடத் தேவையில்லை; அவள் விடுமுறைக்காக வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள். அப்படியானால், எந்த நேரத்திலும் திருமதி சாஸராத் மதிய உணவிற்காகத் தன் சகோதரியின் வீட்டுக் கதவை வந்து தட்டும் காட்சியைக் கூட நாம் பார்க்கலாம். அதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்! சற்று முன்புதான், கலோபின் கடையைச் சேர்ந்த அந்தச் சிறுவன் ஒரு ‘டார்ட்’ (பழக்காரம்) எடுத்துக்கொண்டு கடந்து சென்றதை நான் பார்த்தேன்! நீயே பார்—அந்தப் பழக்காரம் திருமதி கூப்பிலின் வீட்டிற்குத்தான் போயிருக்கும்.”

—“திருமதி கூப்பிலின் வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வந்துவிட்டால், திருமதி ஆக்டாவ், சற்று நேரத்திலேயே அந்த வீட்டார் அனைவரும் மதிய உணவிற்காக உள்ளே வருவதையும் நீ பார்த்துவிடலாம்—ஏனெனில் மணி இப்போது வெகுவாக ஆகிவிட்டது,” என்றாள் ஃபிரான்சுவா; அவள், கீழே சென்று தன் வேலைகளைக் கவனிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில்......மதிய உணவு உண்ண—என் அத்தைக்கு இந்த எதிர்பார்ப்பிற்குரிய பொழுதுபோக்கை விட்டுச் செல்வதில் எனக்குச் சிறிதும் வருத்தமில்லை.

“ஓ, நண்பகலுக்கு முன் அது நடக்காது,” என்று என் அத்தை ஒருவிதப் பணிவு கலந்த தொனியில் பதிலளிப்பார்; அதே சமயம், கடிகாரத்தின் மீது ஒரு பதற்றமான—ஆனால் யாருக்கும் தெரியாத—பார்வையை வீசுவார். ஏனெனில், உலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்தவரான அவரே, திருமதி கூபில் (Mme Goupil) மதிய உணவிற்கு வரப்போகிறார் என்பதை அறிவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார் என்பதை—அந்த மகிழ்ச்சி அவரை இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகக் காத்திருக்க வைக்கப்போகிறது என்றாலும்—வெளியே காட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் கவனமாக இருந்தார். “அதுவும், அந்த நேரம் என் சொந்த மதிய உணவு நேரத்துடனே ஒத்துப்போகும்!” என்று தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போலத் தாழ்ந்த குரலில் அவர் சேர்த்துச் சொன்னார். அவரைப் பொறுத்தவரை, அவருடைய சொந்த மதிய உணவே அவருக்குப் போதுமான ஒரு பொழுதுபோக்காக அமைந்திருந்தது; அதோடு ஒரே நேரத்தில் நிகழும் வேறு எந்தத் தொந்தரவையும் அவர் விரும்பவில்லை. “குறைந்தபட்சம், என் ‘கீரீம் முட்டைகளை’ (creamed eggs) ஒரு தட்டையான தட்டில் பரிமாற மறக்கமாட்டாய் அல்லவா?” அந்தத் தட்டுகளில்தான் சித்திரங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன; ஒவ்வொரு வேளை உணவின்போதும், அன்று தன் முன் வைக்கப்பட்ட தட்டில் வரையப்பட்டிருந்த குறிப்பிட்ட காட்சியின் கீழே எழுதப்பட்டிருந்த வாசகத்தைப் படிப்பதில் என் அத்தை மகிழ்ச்சி கண்டார். அவர் தன் மூக்குக்கண்ணாடியை அணிந்துகொண்டு அந்த வாசகங்களை வாசிப்பார்—*அலி பாபாவும் நாற்பது திருடர்களும்*, *அலாவுதீனும் அற்புத விளக்கும்*—பிறகு, புன்னகைத்தவாறே: “மிக நன்று, மிக நன்று,” என்று கூறுவார்.

“நான் காமுவின் கடைக்குச் சென்றிருக்கலாம்...” என்று ஃபிரான்சுவா (Françoise) குறிப்பிட்டார்; ஏனெனில், என் அத்தை இனி தன்னை அங்கே அனுப்பப்போவதில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்.

“ஓ இல்லை, இப்போது அதற்கு அவசியமில்லை; அது நிச்சயமாகத் குமாரி பியூபின் (Mlle Pupin) தான். என் பாவம் ஃபிரான்சுவா, எந்தப் பயனும் இல்லாமல் உன்னை இவ்வளவு தூரம் மாடிக்கு வரவழைத்ததற்காக நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்.” ஆனால், ஃபிரான்சுவாவை அழைப்பதற்குத் தன்னிடம் ஒரு வலுவான காரணம் இருந்தது என்பதை என் அத்தை நன்கு அறிந்திருந்தார்; ஏனெனில் காம்ப்ரே (Combray) நகரில், ஒருவருக்கு “முன்பின் தெரியாத” ஒரு நபர் என்பது, புராணக் கதைகளில் வரும் கடவுளைப் போலவே நம்பமுடியாத ஒரு கற்பனைப் பிறவியாகவே கருதப்பட்டது. சொல்லப்போனால், ‘ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரி’ (Rue du Saint-Esprit) வீதியிலோ அல்லது சதுக்கத்திலோ (Square) எப்போதாவது அத்தகைய வியக்கத்தக்க ‘அந்நியர்கள்’ தோன்றியிருந்தால்—அவர்களைப் பற்றி முறையாக விசாரித்து, இறுதியில் அந்தப் புதிரான நபரை, “நமக்குத் தெரிந்த ஒரு நபராகவே”—அது தனிப்பட்ட முறையில் தெரிந்தவராகவோ அல்லது வெறும் விவரங்களின் அடிப்படையில் (குடிமை நிலை அடிப்படையில்) தெரிந்தவராகவோ இருக்கலாம்—மாற்றிவிடும் முயற்சியில் வெற்றி பெறாத ஒரு நிகழ்வு கூட இதுவரை நடந்ததில்லை; காம்ப்ரே மக்களுடன் அந்த அந்நியருக்கு இருந்த குறிப்பிட்ட உறவுமுறையின் அடிப்படையில், அவர்கள் இறுதியில் ‘நமக்குத் தெரிந்தவர்’ என்ற வட்டத்திற்குள்ளேயே கொண்டுவரப்பட்டுவிடுவார்கள். அது திருமதி சௌட்டனின் மகன்—இராணுவ சேவையிலிருந்து திரும்பியவன்; அல்லது அபே பெர்த்ரோவின் மருமகள்—மடாலயப் படிப்பை முடித்துவிட்டுப் புதிதாக வெளியே வந்தவள்; அல்லது அந்தப் பங்குத் தந்தையின் சகோதரன்—ஷாடோடன் நகரில் வரி வசூலிப்பவராகப் பணியாற்றி, அப்போதுதான் ஓய்வுபெற்றிருந்தவர் அல்லது விடுமுறையைக் கழிக்க வந்திருந்தவர். அவர்களைக் கண்ணுற்றதும், காம்ப்ரே நகரில் நமக்குத் தெரியாத மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் ஒருவிதப் பரவசத்தை ஏற்படுத்தும்—காரணம், அவர்களை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ளவோ ​​அல்லது இன்னாரென்று இனங்காணவோ நம்மால் இயலாமல் போயிருக்கும். ஆயினும், திருமதி சௌட்டனும் அந்தப் பங்குத் தந்தையும் தங்கள் "பயணிகள்" வருகையை எதிர்பார்த்திருப்பதாக வெகு காலத்திற்கு முன்பே அறிவித்திருந்தனர். மாலையில், வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், எங்கள் நடைப்பயண விவரங்களை அத்தையிடம் விவரிப்பதற்காக நான் மாடிக்குச் செல்வேன்; அப்போது, ​​பழைய பாலத்திற்கு அருகே, என் தாத்தாவுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரை நாங்கள் சந்தித்ததாக நான் அறியாமையினால் குறிப்பிட்டுவிட்டால்—அவர் உடனே வியப்புடன் கூவுவார்: "தாத்தாவுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரா? ஆஹா! நிச்சயமாக அவருக்குத் தெரிந்திருக்காது!" ஆயினும், இந்தச் செய்தியால் சற்றுத் தூண்டப்பட்டவராய், அவர் அந்த விஷயத்தின் ஆழத்தை அறிய விரும்புவார்; உடனே என் தாத்தா வரவழைக்கப்படுவார். "மாமா, தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்; பழைய பாலத்திற்கு அருகே நீங்கள் சந்தித்தது யாரை?" — "...உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரையோ?" — "ஏன், ஆம்," என்று என் தாத்தா பதிலளிப்பார், "அது பிராஸ்பர்; திருமதி பூய்போஃப்பின் தோட்டக்காரரின் சகோதரர்." — "ஆஹா, அப்படியா," என்று என் அத்தை நிம்மதியடைந்து, முகத்தில் லேசான நாணத்துடன் கூறுவார்; தன் தோள்களைக் குலுக்கி, ஒருவித நையாண்டிப் புன்னகையுடன் அவர் மேலும் சொல்வார்: "ஆனால் இவனோ, நீங்கள் உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரைச் சந்தித்ததாக என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தானே!" அப்போது நான் அடுத்த முறை இன்னும் எச்சரிக்கையாக நடந்துகொள்ளுமாறும், இத்தகைய சிந்தனையற்ற பேச்சுகளால் அத்தையை மீண்டும் வருத்தமடையச் செய்யக்கூடாது என்றும் அறிவுறுத்தப்படுவேன். காம்ப்ரே நகரில் உள்ள ஒவ்வொருவரும்—மனிதர்களாயினும் சரி, விலங்குகளாயினும் சரி—அத்தனை நெருக்கமாக அறியப்பட்டிருந்தனர்; எப்போதேனும் என் அத்தைக்கு "முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத" ஒரு நாய் அவ்வழியே கடந்து செல்வதைக் காண நேர்ந்தால், அவரால் அதைப்பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து மீளவே இயலாது; அந்தப் புதிரான நிகழ்வின் மர்மத்தை அவிழ்க்கவே அவர் தன் துப்பறியும் திறமையையும், கிடைக்கும் ஒவ்வொரு ஓய்வு நேரத்தையும் அர்ப்பணிப்பார்.

— "அது திருமதி சாஸராத்தின் நாயாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று ஃபிரான்சுவா சொல்வாள்—ஒருவேளை மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் அல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அத்தையின் மனதை அமைதிப்படுத்தும் நோக்கத்துடனும், அவர் "அதற்காகத் தன் மூளையைக் கசக்கிக்கொள்ளக் கூடாது" என்பதற்காகவும் அவள் அவ்வாறு கூறுவாள்.
$

 —“திருமதி. Sazerat-வின் நாய் எனக்குத் தெரியாதா என்ன!” என்று பதிலளித்தாள் என் அத்தை; எதையும் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடனேயே அணுகும் அவளது மனம், வெறும் வாய்மொழி கூற்றை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

—“ஆ! அப்படியென்றால், அது திரு. Galopin Lisieux-விலிருந்து அழைத்து வந்திருக்கும் அந்தப் புதிய நாயாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.”

—“ஆ! ஒருவேளை அதுவாகவும் இருக்கலாம்.”

—“கேள்விப்பட்டவரை, அது மிகவும் கனிவான ஒரு பிராணியாம்,” என்று மேலும் கூறின Françoise—இத்தகவலை அவள் Théodore-இடமிருந்து பெற்றிருந்தாள்——“மனிதனைப் போலவே புத்திசாலித்தனமானது; எப்போதும் நல்ல மனநிலையில், எப்போதும் அன்பாக, எப்போதும் ஏதேனும் ஒரு நேர்த்தியான செயலைச் செய்துகொண்டே இருக்குமாம். அந்த வயதிலேயே இவ்வளவு வசீகரமான குணம் கொண்ட ஒரு விலங்கைக் காண்பது மிகவும் அரிது. திருமதி. Octave, நான் இப்போது உங்களிடமிருந்து விடைபெறத்தான் வேண்டும்; இங்கே நின்று பேசிக்கொண்டிருக்க எனக்கு நேரமில்லை. மணி கிட்டத்தட்ட பத்தாகப் போகிறது; என் அடுப்பு இன்னும் பற்றவைக்கப்படவே இல்லை; அதோடு, நான் இன்னும் என் ‘asparagus’ (சதாவரி) காய்களைச் சீர்படுத்தி வைக்க வேண்டியிருக்கிறது.”

—“என்ன, Françoise? இன்னும் ‘asparagus’-ஆ? என்ன இது, இந்த வருடம் உனக்கு அதன் மீது ஒரே மோகமாக இருக்கிறதே! இதைப் பார்த்தே எங்கள் பாரிஸ் விருந்தினர்களுக்குச் சலிப்பு தட்டிவிடப் போகிறது!”

—“ஓ அப்படியெல்லாம் இல்லை, திருமதி. Octave; அவர்களுக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும். அவர்கள் தேவாலயத்திலிருந்து நல்ல பசியுடன் திரும்பி வருவார்கள்; அப்போது நீங்களே பார்ப்பீர்கள்—நிச்சயமாக அவர்கள் அதை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கமாட்டார்கள்.”

—“ஆனால் அவர்கள் இப்போதே தேவாலயத்திற்குச் சென்றிருப்பார்கள் அல்லவா? இனிமேல் நேரத்தை வீணடிக்காமல் இருப்பதுதான் உனக்கு நல்லது. போ, உன் காலை உணவுத் தயாரிப்பு வேலைகளைக் கவனிக்கச் செல்.”

என் அத்தை Françoise-உடன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த வேளையில், நான் என் பெற்றோருடன் திருப்பலிக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். அந்தத் தேவாலயம் எனக்கு எவ்வளவு பிடித்திருந்தது! இப்போதும் அதன் நினைவுகள் என் மனதில் எவ்வளவு தெளிவாகப் பதிந்திருக்கின்றன! நாங்கள் உள்ளே நுழையும் அதன் பழைய முகப்பு வாயில்—ஒரு சல்லடை போலக் கருமையாகவும் துளைகள் நிறைந்தும் காணப்பட்டது—மூலைகளில் வளைந்தும் ஆழமாகத் தேய்ந்தும் போயிருந்தது (அது இட்டுச் சென்ற புனித நீர் தொட்டியைப் போலவே). தேவாலயத்திற்குள் நுழையும்போது கிராமத்துப் பெண்களின் மேலாடைகள் அதன் மீது மென்மையாக உரசிச் செல்வதும், புனித நீரில் நனைப்பதற்காக அவர்களின் கூச்ச சுபாவம் கொண்ட விரல்கள் அத்தொட்டிக்குள் மூழ்குவதும்—பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்ததன் விளைவாக—ஒரு அழிவு சக்தியைப் பெற்றுவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது; தினமும் வண்டியின் சக்கரம் மோதும் ஒரு கல் தூணில் அதன் தடம் பதிவது போலவே, இங்கும் அந்தத் தேய்மானம் கற்களை வளைத்து, அவற்றில் ஆழமான பள்ளங்களைச் செதுக்கி வைத்திருந்தது. அதன் கல்லறைக் கற்கள்—அவற்றின் அடியில், அங்கே அடக்கம் செய்யப்பட்ட காம்ப்ரேயின் மடாதிபதிகளின் மேன்மையான சாம்பல், பாடகர் குழுவிற்கு ஒருவித ஆன்மீகத் தளத்தை அமைத்திருந்தது—தாங்களாகவே இனி வெறும் உயிரற்ற, கடினமான பொருளாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில் காலம் அவற்றை மென்மையாக்கி, அவற்றின் சொந்த சதுர விளிம்புகளின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் தேனைப் போலப் பாயச் செய்திருந்தது—இங்கே அவை அந்த விளிம்புகளை ஒரு பொன்னிற அலை போல வழிந்தோடி, பூத்துக் குலுங்கும் கோதிக் தூண் முகப்பின் வழியே பாய்ந்து, பளிங்கின் வெண் ஊதா மலர்களை மூழ்கடித்திருந்தன; அதே சமயம் மற்ற இடங்களில்—அதே விளிம்புகளை எட்டாமல்—அவை பின்வாங்கி, நீள்வட்ட வடிவ லத்தீன் கல்வெட்டை மேலும் சுருக்கி, அந்தச் சுருக்கப்பட்ட எழுத்துக்களின் அமைப்பில் மற்றொரு விசித்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தி, மற்ற எழுத்துக்கள் விகிதாச்சாரமின்றி நீட்டப்பட்டிருந்த ஒரு வார்த்தையின் இரண்டு எழுத்துக்களை ஒன்றாக இணைத்திருந்தன. சூரியன் அரிதாகத் தென்படும் அந்த நாட்களில் அதன் வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் அவ்வளவு பிரகாசமாக மின்னியதில்லை, அதனால்—வெளியே எவ்வளவு சாம்பல் நிறமாக இருந்தாலும்—தேவாலயத்தின் உள்ளே வானிலை நன்றாக இருக்கும் என்று ஒருவர் உறுதியாக நம்பலாம்; குறிப்பாக, ஒரு ஜன்னலின் முழு உயரமும், சீட்டுக்கட்டு ராஜாவைப் போன்ற ஒரு ஒற்றை உருவத்தால் நிரம்பியிருந்தது; அது அங்கே, வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையில் தொங்கியபடி, ஒரு கட்டிடக்கலை விதானத்தின் கீழ் வாழ்ந்தது. (அதன் சாய்வான, நீல நிறப் பிரதிபலிப்பில்—சில சமயங்களில் வார நாட்களில், நண்பகலில், ஆராதனை இல்லாத நேரத்தில்—அந்த தேவாலயம், காற்றோட்டமாகவும், காலியாகவும், மேலும் மனிதத்தன்மையுடனும், ஆடம்பரமாகவும், அதன் விலை உயர்ந்த தளபாடங்கள் மீது சூரிய ஒளி பட்டு, ஒரு இடைக்கால பாணி விடுதியில் உள்ள செதுக்கப்பட்ட கல் மற்றும் வண்ணக் கண்ணாடி மண்டபத்தைப் போல, கிட்டத்தட்ட வசிக்கத் தகுந்ததாகத் தோன்றும் அந்த அரிதான தருணங்களில்—திருமதி சசெராட் ஒரு கணம் மண்டியிட்டு, தெருவின் குறுக்கே உள்ள இனிப்புக் கடையில் இருந்து சற்றுமுன் வாங்கிய, மதிய உணவிற்காக வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லவிருந்த, இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு சிறிய *பெட்டிட் ஃபோர்ஸ்* பொட்டலத்தை அருகிலுள்ள பூந்தொட்டியின் மீது வைப்பதை ஒருவர் காணக்கூடும்); மற்றொரு காட்சியில், அதன் அடிவாரத்தில் ஒரு போர் நடந்துகொண்டிருந்த இளஞ்சிவப்புப் பனிமலை ஒன்று, வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலின் மீதே நேரடியாக உறைந்து படிந்திருந்தது போலத் தோன்றியது. அதனால், அதன் கொந்தளிப்பான பனிக்கலந்த மழையால் அந்த ஜன்னல், பனித்துகள்கள் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கண்ணாடித் தகடு போல உப்பிக் காணப்பட்டது—ஆயினும், அந்தப் பனித்துகள்கள் ஏதோவொரு விடியலால் ஒளிரூட்டப்பட்டிருந்தன (சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அதே விடியல்தான் பலிபீடத்தின் பீடத்தை மிகவும் புத்துணர்ச்சியான வண்ணங்களால் செந்நிறமாக்கிக் கொண்டிருந்தது; அந்த வண்ணங்கள், கல்லில் நிரந்தரமாகப் பதிந்த நிறங்களைப் போலத் தோன்றாமல், வெளி உலகிலிருந்து ஒரு கணநேர ஒளிக்கீற்றால் அங்கே வீசப்பட்ட சாயல்களைப் போலத் தெரிந்தன); மேலும் இந்த ஜன்னல்கள் அனைத்தும் மிகவும் பழமையானவையாக இருந்ததால், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, நூற்றாண்டுகளின் தூசியால் மின்னும் அவற்றின் வெள்ளி நிறப் பழமைப் பூச்சையும், அவற்றின் மென்மையான கண்ணாடிப் பின்னலின் இழைகள்—பளபளத்தாலும் நூலிழை வரை தேய்ந்துபோன நிலையிலும்—ஒருவர் காண முடிந்தது. குறிப்பாக, அவற்றில் ஒன்று இருந்தது: அது நூறு சிறிய செவ்வக வடிவக் கண்ணாடித் தகடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு உயரமான அறை; அதில் நீல நிறமே மேலோங்கி இருந்தது—அது, ஆறாம் சார்லஸ் மன்னரை மகிழ்விக்கப் பயன்பட்டிருக்கக்கூடிய சீட்டுக்கட்டுகளைப் போலவே, ஒரு மாபெரும் சீட்டுக்கட்டைப் போலக் காட்சியளித்தது. ஆனால், திடீரென ஒரு சூரியக் கதிர் அதன் வழியே பாய்ந்ததா, அல்லது என் அலைபாயும் பார்வை, சில சமயம் மங்கலாகவும் சில சமயம் மீண்டும் ஒளிரவும் இருந்த அந்தக் வண்ணக் கண்ணாடியின் மீது பட்டு, ஒரு அசையும், விலைமதிப்பற்ற சுடரைப் பற்றவைத்ததா என்பது தெரியவில்லை; அடுத்த கணமே அது ஒரு மயிலின் பின்னலைப் போன்ற மினுமினுப்பான பளபளப்பைப் பெற்றது. பின்னர் அது நடுங்கி அலைந்து, இருண்ட, பாறைகள் நிறைந்த கூரையிலிருந்து ஈரமான சுவர்களின் வழியே வழிந்தோடும் ஒரு அற்புதமான, சுடர்விடும் சாரல் மழையாக மாறியது—வளைந்து நெளியும் சுண்ணக்கல் விழுதுகளால் பளபளக்கும் ஏதோவொரு குகையின் மையப் பகுதி வழியாக, தங்கள் ஜெபப் புத்தகங்களைச் சுமந்து செல்லும் என் பெற்றோரை நான் பின்தொடர்வது போல இருந்தது; ஒரு கணம் கழித்து, சிறிய வைரக்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஜன்னல்கள், ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்ட நீலக்கற்களைப் போன்ற உடையாத கடினத்தன்மையையும், ஆழ்ந்த ஒளிபுகும் தன்மையையும் பெற்றிருந்தன......ஒரு பிரம்மாண்டமான மார்புத் தசை, ஆயினும் அதன் பின்னால், அந்தச் செல்வங்கள் அனைத்தையும் விட மேலாக நேசிக்கப்பட்ட, ஒரு கணநேர, சூரிய ஒளிப் புன்னகையை உணர முடிந்தது; அது, இரத்தினக்கற்களை நனைத்த மென்மையான நீல அலைகளிலும், சதுக்கத்தின் நடைபாதைக் கற்களிலும், சந்தையின் வைக்கோலிலும் தெளிவாகத் தெரிந்தது; மேலும், ஈஸ்டருக்கு முன்பு நாங்கள் வந்தடைந்த அந்த முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்கூட, புனித லூயிஸின் வாரிசுகளின் காலத்திலிருந்து வரும் ஒரு வரலாற்று வசந்தத்தைப் போல, கண்ணைப் பறிக்கும், பொன்னிறமான கண்ணாடி மறவா மலர்களின் விரிப்பை மலரச் செய்து, பூமி இன்னும் வெறுமையாகவும் கருமையாகவும் இருக்கிறது என்பது எனக்கு ஆறுதல் அளித்தது.

இரண்டு உயர் நெசவுத் திரைச்சீலைகள் எஸ்தரின் முடிசூட்டு விழாவைச் சித்தரித்தன (பாரம்பரியத்தின்படி, அகஸ்வேருவுக்கு பிரான்ஸ் மன்னனின் முகத்தோற்றமும், எஸ்தருக்கு அவர் காதலித்த குவர்மண்டஸ் நகரத்து சீமாட்டியின் முகத்தோற்றமும் வழங்கப்பட்டிருந்தன) — அவற்றின் வண்ணங்கள் மங்கும்போது, ஒரு புதிய வெளிப்பாட்டையும், ஒரு புதிய புடைப்பையும், ஒரு புதிய ஒளியையும் அளித்திருந்தன: எஸ்தரின் உதடுகளில் ஒரு ரோஜா நிறத் தீற்றல் மிதந்து, அவற்றின் கோடுகளின் வரையறைகளுக்கு அப்பால் மிதந்தது; அவளது ஆடையின் மஞ்சள் நிறம் மிகவும் வழுவழுப்பாகவும், செழுமையாகவும் பரவி, பின்வாங்கும் சூழலுக்கு எதிராகத் தெளிவாகத் தனித்துத் தெரிந்து, ஒருவித திடப்பொருளைப் பெற்றது; மேலும், பட்டு மற்றும் கம்பளித் துணியின் கீழ்ப்பகுதிகளில் தெளிவாக இருந்தும், மேல் பகுதிகளில் "மங்கிப்" போயிருந்த மரங்களின் பசுமை, அடர்ந்த அடிமரங்களுக்கு மேலே உயரமான, மஞ்சள் நிறக் கிளைகளை வெளிறிய வண்ணங்களில் தனித்து நிற்கச் செய்தது; அவை பொன்னிறமாகவும், கண்ணுக்குத் தெரியாத சூரியனின் திடீர், சாய்வான ஒளியால் பாதி அழிக்கப்பட்டது போலவும் தோன்றின. இவை அனைத்தும், இன்னும் பலவும்—எனக்கு கிட்டத்தட்ட புராணக் கதாபாத்திரங்களாகத் தோன்றிய நபர்களிடமிருந்து தேவாலயத்திற்கு வந்திருந்த விலைமதிப்பற்ற பொருட்கள் (புனித எலோயால் உருவாக்கப்பட்டு டகோபர்ட்டால் பரிசளிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தங்கச் சிலுவை; போர்பிரி மற்றும் எனாமல் பூசப்பட்ட செம்பினால் செய்யப்பட்ட, ஜெர்மானிய லூயிஸின் மகன்களின் கல்லறை)—இவை அனைத்தும், நாங்கள் எங்கள் இருக்கைகளை நோக்கிச் செல்லும்போது, தேவதைகள் வந்து செல்லும் ஒரு பள்ளத்தாக்கிற்குள் நுழைவதைப் போல நான் தேவாலயத்திற்குள் முன்னேறிச் செல்வேன் என்பதைக் குறித்தது; அங்கே ஒரு விவசாயி, ஒரு பாறையிலோ, மரத்திலோ, அல்லது ஒரு குளத்திலோ, அவர்களின் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பயணத்தின் தொட்டுணரக்கூடிய தடயத்தைக் கண்டு வியப்படைவான். இவையனைத்தும், எனக்கு அந்தத் தேவாலயத்தை, நகரத்தின் பிற பகுதிகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றாக மாற்றின: சொல்லப்போனால்—அது ஒரு நான்கு பரிமாண வெளியில் (நான்காவது பரிமாணம் என்பது காலம்) நிலைபெற்றிருக்கும் ஒரு கட்டிடமாகத் திகழ்ந்தது; நூற்றாண்டுகள் நெடுகிலும் விரிந்து பரந்த அதன் மைய மண்டபம்—ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்கும், ஒரு சிற்றாலயத்திலிருந்து வேறொன்றுக்கும் நீண்டு—வெறும் சில மீட்டர்களை மட்டுமல்லாமல், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்த பல காலகட்டங்களையே வென்று கடந்து வந்ததைப் போலத் தோன்றியது; அக்காலகட்டங்களிலிருந்து அது வெற்றியுடன் மீண்டு வந்தது. பதினொன்றாம் நூற்றாண்டின் கரடுமுரடான, ஆவேசமான தன்மையை அது தன் சுவர்களின் தடிமனுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்தது—கற்கள் நிரப்பப்பட்டு அடைக்கப்பட்ட கனத்த வளைவுகளுடன் கூடிய அந்த நூற்றாண்டு, தேவாலய முகப்பிற்கு அருகே உள்ள மணிமண்டபப் படிக்கட்டுகளின் அருகில் செதுக்கப்பட்டிருந்த ஆழமான பிளவின் வழியாக மட்டுமே வெளிப்பட்டது; அங்கும் கூட, அது தனக்கு முன்னால் நளினத்துடன் நின்றிருந்த அழகிய கோதிக் பாணி வளைவுகளால் பாதி மறைக்கப்பட்டிருந்தது—அது, ஒரு இளைய சகோதரனை—கிராமியத் தோற்றத்துடனும், முகம் சுளிக்கும் இயல்புடனும், எளிய ஆடையுடனும் இருப்பவனை—அந்நியர்களின் பார்வையிலிருந்து காப்பதற்காக, புன்னகையுடன் அவனுக்கு முன்னால் வந்து நிற்கும் மூத்த சகோதரிகளைப் போலவே இருந்தது; மேலும், அந்தச் சதுக்கத்திற்கு மேலே வானில் உயர்ந்து நின்ற அதன் கோபுரம்—புனித லூயி மன்னனை ஒரு காலத்தில் உற்று நோக்கியிருந்தது; இப்போதும் அவனை நோக்கியபடியே இருப்பது போலத் தோன்றியது. ...மேலும், அதன் நிலவறையுடன் சேர்ந்து, அது ஒரு 'மெரோவிஞ்சிய' காலத்து இரவுக்குள் ஆழமாக மூழ்கியது—அங்கு, ஒரு பிரம்மாண்டமான கல் வவ்வாலின் சவ்வு போன்ற வலிமையான வளைவுக்கூரையின் அடியில், இருளில் தடவிக்கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது—தியோடோர் மற்றும் அவனது சகோதரி ஆகியோர், ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், சிகேபெர்ட்டின் (Sigebert) சிறு மகளின் கல்லறையை எங்களுக்குக் காட்டினர்; அந்தக் கல்லறையின் மீது—ஒரு தொல்லுயிர் படிமத்தின் (fossil) அச்சு போல—ஒரு ஆழமான பள்ளம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது; அல்லது கதையின்படி சொல்வதானால், “ஃபிராங்கிய இளவரசி படுகொலை செய்யப்பட்ட அந்த மாலையில், தங்கச் சங்கிலிகளால் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ஒரு படிக விளக்கு—தற்போது தேவாலயத்தின் பின்பகுதி (apse) அமைந்திருக்கும் இடத்தில்—தானாகவே அந்தச் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுபட்டு, படிகம் உடையாமலோ அல்லது அதனுள் இருந்த சுடர் அணையாமலோ, கல்லுக்குள் மென்மையாக ஊடுருவிச் சென்றது; அதன் எடையைத் தாங்கிக்கொள்ளும் வகையில் அந்தக் கல் மென்மையாக வழிவிட்டது,” என்று சொல்லப்பட்டது.

கோம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தின் பின்பகுதி—அதைப் பற்றி உண்மையில் பேசவே முடியுமா? அது மிகவும் கரடுமுரடாகவும், கலைநயம் ஏதுமின்றியும், ஏன்—ஆன்மீகப் பக்தி உணர்வு கூட அற்றதாகவும் இருந்தது. வெளியிலிருந்து பார்க்கும்போது—அதன் முகப்பு அமைந்திருந்த தெருச் சந்திப்பு சற்று தாழ்வான மட்டத்தில் இருந்ததால்—அதன் கரடுமுரடான கல் கட்டுமானம், மெருகூட்டப்படாத, கூழாங்கற்கள் துருத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு அடித்தளத்திலிருந்து எழுந்து நின்றது; அந்த அடித்தளத்தில், தேவாலயத்திற்குரிய சிறப்புத் தன்மை என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவுமே இருக்கவில்லை. வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் மிக அதிக உயரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன போலத் தோன்றின, மேலும் அந்த முழு அமைப்பும் ஒரு தேவாலயத்தின் தோற்றத்தை விட ஒரு சிறைச்சாலையின் சுவரைப் போலவே காட்சியளித்தது. உண்மையில், பிற்காலத்தில்—நான் கண்டிருந்த அந்த அற்புதமான அரைவட்டக் கோயில்களையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்தபோது—அவற்றையும் காம்ப்ரேயின் அரைவட்டக் கோயிலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியிருக்காது. ஆயினும், ஒரு நாள், ஒரு சிறிய மாகாணத் தெருவின் மூலையில் திரும்பியபோது—மூன்று குறுகிய சந்துகளின் சந்திப்பை நோக்கியவாறு—உயரமாக அமைக்கப்பட்ட ஜன்னல்களால் துளைக்கப்பட்டு, காம்ப்ரேயின் அரைவட்டக் கோயிலைப் போலவே அதே சமச்சீரற்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்த ஒரு கரடுமுரடான, மேடான சுவரைக் கண்டேன். எனவே, சார்ட்ரஸ் அல்லது ரீம்ஸில் நான் கேட்டுக்கொண்டது போல, அங்கே மத உணர்வு எந்த சக்தியுடன் வெளிப்படுத்தப்பட்டது என்று நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்ளவில்லை; மாறாக, என்னையறியாமல் நான் கூச்சலிட்டேன்: “தேவாலயம்!”

தேவாலயம்! பரிச்சயமானது; அதன் வடக்கு வாசல் அமைந்திருந்த ரூ செயிண்ட்-ஹிலேர் தெருவில், அதன் இரண்டு அண்டை வீடுகளான திரு. ராபினின் மருந்தகம் மற்றும் திருமதி. லோய்சோவின் வீடு ஆகியவற்றுடன் எந்தப் பிரிவுமின்றி ஒட்டியிருந்த பொதுச் சுவர்களை அது கொண்டிருந்தது; தனக்கென ஒரு தெரு எண்ணைக் கொண்டிருக்கக்கூடிய காம்ப்ரேயின் ஒரு சாதாரண குடிமகனாக அது இருந்தது...
காம்ப்ரேயின் தெருக்களில் எண்கள் இடப்பட்டிருந்தன—காலையில் தபால்காரர் தன் சுற்றுப்பயணத்தின்போது, திருமதி லோய்சோவின் வீட்டிற்குள் நுழைவதற்கு முன்பும், திரு. ராபினின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறும்போதும் நின்று சென்றிருக்க வேண்டிய இடம் போலத் தோன்றிய இடங்களில்கூட—அவளுக்கும், அவளைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் இடையில், என் மனத்தால் ஒருபோதும் கடக்க முடியாத ஒரு எல்லைக்கோடு இருந்தது. திருமதி லோய்சோவின் ஜன்னலில் ஃபுச்சியா மலர்கள் இருந்தன என்பது ஒரு பொருட்டல்ல—தலைகுனிந்து, தங்கள் கிளைகளை எல்லா திசைகளிலும் கட்டுப்பாடின்றிப் படரவிடும் ஒரு கெட்ட பழக்கத்தைப் பெற்றிருந்த அந்த மலர்கள், போதுமான அளவு பெரிதாக வளர்ந்தவுடன், தேவாலயத்தின் இருண்ட முகப்பில் தங்கள் ஊதா நிற, அடர்த்தியான கன்னங்களைச் சென்று குளிர்விப்பதைத் தவிர வேறு அவசரமான பணி எதுவும் இல்லாதது போலத் தோன்றின—இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அந்த ஃபுச்சியாக்கள் எனக்குப் புனிதமானவையாக மாறவில்லை; அந்த மலர்களுக்கும் அவை சாய்ந்திருந்த கறுத்துப்போன கல்லுக்கும் இடையில், என் கண்கள் எந்த இடைவெளியையும் காணாவிட்டாலும், என் மனம் ஒரு படுகுழியை ஒதுக்கி வைத்திருந்தது.

காம்ப்ரே நகரம் இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாத தூரத்தில், செயிண்ட்-ஹிலேர் தேவாலயத்தின் கோபுரத்தை வெகு தொலைவிலிருந்தே அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்; அது தனது மறக்க முடியாத நிழலுருவத்தை அடிவானத்தில் பதித்திருந்தது. ஈஸ்டர் வாரத்தில் பாரிஸிலிருந்து எங்களை அழைத்து வந்த ரயிலில் இருந்து என் தந்தை அதைக் காணும்போது—வானத்தின் ஒவ்வொரு மடிப்பிலும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக சறுக்கிச் சென்று, அதன் சிறிய இரும்புக் காற்று திசைகாட்டியை எல்லா திசைகளிலும் ஓடவிட்டுக் கொண்டிருக்கும்—அவர் எங்களிடம் கூறுவார்: “வாருங்கள், போர்வைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நாம் வந்துவிட்டோம்.” காம்ப்ரேயிலிருந்து நாங்கள் வழக்கமாக மேற்கொள்ளும் மிக நீண்ட நடைப்பயணங்களில் ஒன்றில், ஒரு குறுகிய சாலை திடீரென ஒரு பரந்த பீடபூமியில் விரிந்து செல்லும் ஓர் இடம் இருந்தது; அடிவானத்தில் கரடுமுரடான காடுகளால் சூழப்பட்டிருந்த அந்தப் பீடபூமிக்கு மேலே—தனித்து—செயின்ட்-ஹிலேர் கோபுரத்தின் மெல்லிய நுனி எழுந்து நின்றது; ஆயினும் அது மிகவும் மென்மையாகவும், இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலும் தோன்றியதால், வானத்தில் ஒரு நகத்தால் வெறுமனே கீறப்பட்டது போலிருந்தது—இயற்கையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லாத இந்த நிலப்பரப்பிற்கு, இந்த ஓவியத்திற்கு, அந்த ஒரு சிறிய கலைத் தீற்றலையும், அந்த ஒற்றை மனித அடையாளத்தையும் வழங்குவது போல. அருகில் சென்று, உயரம் குறைவாக இருந்தபோதிலும் அதன் அருகே நின்றுகொண்டிருந்த, சதுர வடிவ, பாதி சிதைந்த கோபுரத்தின் எச்சங்களை ஒருவர் காண முடிந்தபோது, எல்லாவற்றையும் விட அதன் கற்களின் அடர் செந்நிறம் ஒருவரைக் கவர்ந்தது; மேலும், பனிமூட்டமான ஒரு இலையுதிர்காலக் காலையில், திராட்சைத் தோட்டங்களின் புயல் போன்ற ஊதா நிறத்திற்கு மேலே உயர்ந்து நின்றபோது, அது வர்ஜீனியா க்ரீப்பர் கொடியின் நிறத்தை ஒத்த ஒரு ஊதா நிறச் சிதைவு போலத் தோன்றியது.

அடிக்கடி, நாங்கள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும்போது, அந்தச் சதுக்கத்தில் என் பாட்டி என்னை நிறுத்தி அதையே உற்றுப் பார்க்கச் சொல்வார். அதன் கோபுரத்தின் ஜன்னல்களிலிருந்து—ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக ஜோடியாக, மனித முகங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் மற்றவற்றுக்கும் அழகையும் கண்ணியத்தையும் அளிக்கும் அந்தத் துல்லியமான, தனித்துவமான இடைவெளியில்—அது சீரான இடைவெளியில் காகங்களின் கூட்டங்களை வெளிவிடும் அல்லது விழவிடும். ஒரு கணம், அவை கரைந்தபடி வட்டமிடும்; தங்களைக் கண்டுகொள்ளாதது போல் துள்ளி விளையாட அனுமதித்த அந்தக் பழங்காலக் கற்கள், திடீரென வாழத் தகுதியற்றவையாக மாறி, எல்லையற்ற கொந்தளிப்பின் ஏதோவொரு தத்துவத்தைப் பரப்பி, தங்களைத் தாக்கி விரட்டியடித்தது போலத் தோன்றும். பின்னர், மாலை நேரக் காற்றின் ஊதாப் பட்டுப் போன்ற மென்மையில் எல்லாத் திசைகளிலும் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பயணித்த பிறகு, அவை திடீரென அமைதியடைந்து, கோபுரத்திற்குள் தங்களைத் தொலைத்துக்கொள்ளத் திரும்பும்—முன்பு அச்சுறுத்தலாகத் தோன்றிய அக்கோபுரம், இப்போது மீண்டும் சாந்தமானதாக மாறியிருந்தது—சில அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இறங்கி, அசைவற்றுத் தோன்றும் (ஒருவேளை ஏதேனும் பூச்சியைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்), ஒரு கடற்பறவை அலையின் முகட்டில் ஒரு மீனவனின் அசைவின்றி வட்டமிடுவதைப் போல, ஒரு சிறு கோபுரத்தின் நுனியில் அமர்ந்திருக்கும். ஏன் என்று சரியாகத் தெரியாமலேயே, என் பாட்டி செயிண்ட்-ஹிலேர் தேவாலயத்தின் கோபுரத்தில் அநாகரிகம், பகட்டு, மற்றும் சிறுமைத்தனம் இல்லாத அந்த நிலையைக் கண்டார்; அதுவே அவரை இயற்கையையும் (என் பெரிய அத்தையின் தோட்டக்காரரைப் போல மனிதனின் கை அதன் வளர்ச்சியைத் தடுக்காத பட்சத்தில்) மற்றும் மேதைகளின் படைப்புகளையும் நேசிக்கவும், அவை நன்மை பயக்கும் செல்வாக்கு மிக்கவை என்று நம்பவும் தூண்டியது. உண்மையில், ஒருவர் கண்ணால் காணக்கூடிய தேவாலயத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும், அதற்குள் பொதிந்திருந்த ஒருவித சிந்தனையால் மற்ற எந்தக் கட்டிடத்திலிருந்தும் அதை வேறுபடுத்திக் காட்டியது; ஆயினும், அதன் கோபுரத்தில்தான் அது தன்னை உணர்ந்துகொண்டு, ஒரு தனித்துவமான மற்றும் பொறுப்பான இருப்பை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டது போலத் தோன்றியது. அந்தக் கோபுரமே அதன் சார்பாகப் பேசியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் பாட்டி, உலகில் தான் மிகவும் நேசித்த ஒன்றை, அதாவது இயற்கையான தன்மையுடன் கூடிய ஒரு தனித்துவமான தோற்றத்தை, காம்ப்ரே கோபுரத்தில் மிகத் துல்லியமாகக் கண்டார் என்று நான் நம்புகிறேன்—அது எவ்வளவு தெளிவற்றதாக இருந்தாலும் சரி. கட்டிடக்கலையில் பயிற்சி பெறாத அவர், "குழந்தைகளே, நீங்கள் விரும்பினால் என்னைப் பார்த்துச் சிரியுங்கள்; விதிகளின்படி இது அழகாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இதன் விசித்திரமான, பழங்காலத் தோற்றம் என்னைக் கவர்கிறது. இது பியானோ வாசித்தால், வறண்ட, நொறுங்கும் தன்மையுடன் வாசிக்காது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்" என்று கூறுவார். அவள் அதையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது—பிரார்த்தனையில் இணைந்த கைகளைப் போல, உயர்ந்து செல்லச் செல்ல நெருங்கி வரும் அதன் கல் சரிவுகளின் மென்மையான இறுக்கத்தையும், தீவிரமான சாய்வையும் தன் கண்களால் பின்தொடர்ந்தபோது—அந்தக் கோபுரத்தின் உயர்ந்து செல்லும் ஒளிப் பரவலுடன் அவள் மிகவும் நெருக்கமாக ஒன்றிப்போனாள்; அதனால் அவளுடைய பார்வையும் அதனுடன் சேர்ந்து பறப்பது போலத் தோன்றியது. அதே நேரத்தில், அவள் அந்தப் பழைய, தேய்ந்த கற்களைப் பார்த்துப் பாசத்துடன் புன்னகைத்தாள்—அவற்றின் மேல் பகுதிகள் மட்டுமே மறையும் சூரியனால் இன்னும் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தன—அந்தச் சூரிய ஒளி மண்டலத்திற்குள் நுழைந்த கணத்திலிருந்து—ஒளியால் மென்மையாக்கப்பட்டு—திடீரென்று வெகு உயரத்திற்கு ஏறிச் சென்றது போலத் தோன்றிய அந்தக் கற்கள், ஒரு மெல்லிசை ஒரு ஆக்டேவ் மேலே *தலைக்குரலில்* இசைக்கப்படுவது போல, தொலைவில் இருப்பது போல் காட்சியளித்தன.

செயின்ட்-ஹிலேரின் அந்தக் கோபுரமே, நகரத்தின் அனைத்துத் தொழில்களுக்கும், அனைத்து நேரங்களுக்கும், ஒவ்வொரு பார்வைப்புள்ளிக்கும் அவற்றின் வடிவத்தையும், அவற்றின் மகுட மகிமையையும், அவற்றின் புனிதத்தையும் வழங்கியது. என் படுக்கையறையிலிருந்து, என்னால் பார்க்க முடியவில்லை...
அதன் அடிப்பகுதியைத் தவிர, அது சிலேட்டுக் கற்களால் வேயப்பட்டிருந்தது; ஆனால், ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்—ஒரு வெப்பமான கோடைக் காலையில்—அந்தச் சிலேட்டுகள் ஒரு கருப்புச் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பதைக் காணும்போது, நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன்: "கடவுளே! ஒன்பது மணி! அதற்கு முன்பாக அத்தை லியோனியை முத்தமிட எனக்கு நேரம் வேண்டுமென்றால், நான் உயர் திருப்பலிக்குத் தயாராக வேண்டும்." அந்தச் சதுக்கத்தில் சூரிய ஒளி என்ன நிறத்தில் இருக்கும் என்பது எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்—சந்தையின் வெப்பமும் தூசியும், மற்றும் திருப்பலிக்கு முன்பு அம்மா ஒருவேளை நின்று செல்லக்கூடிய கடையின் முகப்பால் விழும் நிழலும்—கடை உரிமையாளர் அவளுக்காகக் காண்பிக்கும் சில கைக்குட்டைகளை வாங்குவதற்காக, வெளுக்கப்படாத லினன் துணியின் மணம் கமழும் காற்றில் அவள் அடியெடுத்து வைப்பாள் (அவ்வாறு செய்யும்போது தன் முதுகை வளைத்துக்கொள்வார்); அவர் கடையை மூடத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோதே, தன் ஞாயிற்றுக்கிழமை மேலங்கியை அணிந்து கைகளைக் கழுவுவதற்காகப் பின் அறைக்குள் நுழைந்திருப்பார்; மிகவும் சோகமான சூழ்நிலைகளில்கூட, ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் தன் கைகளை ஒன்றாகத் தேய்த்துக்கொள்ளும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது—ஒருவிதமான துணிச்சலுடனும், கொண்டாட்ட மனப்பான்மையுடனும், வெற்றியுடனும்.

திருப்பலிக்குப் பிறகு, வழக்கத்தை விடப் பெரிய பிரியோச் ரொட்டி ஒன்றைக் கொண்டுவரச் சொல்ல தியோடோரிடம் நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது—ஏனென்றால், எங்கள் உறவினர்கள் நல்ல வானிலையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு திபெர்சியிலிருந்து எங்களுடன் மதிய உணவு உண்ண காரில் வந்திருந்தனர்—நாங்கள் அந்தக் கோபுரத்தை எதிர்கொண்டிருப்போம்; ஏதோ ஒரு பெரிய, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிரியோச் ரொட்டியைப் போலத் தங்க முலாம் பூசப்பட்டு, சுடப்பட்டிருந்த அதன் மேற்பரப்பு, செதில்களாலும், பிசுபிசுப்பான சூரிய ஒளித் துளிகளாலும் மின்னியது—அது தன் கூர்மையான முனையை நீல வானத்தில் நீட்டியிருந்தது. மாலையில், நான் என் நடைப்பயணத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, என் அம்மாவிடம் இரவு வணக்கம் சொல்லி, அவரை மீண்டும் பார்க்க முடியாத அந்தத் தருணத்தை—இப்போது வேகமாக நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது—நினைத்தபோது, அதற்கு மாறாக, மங்கிவரும் ஒளியில் அந்தக் கோபுரம் மிகவும் மென்மையாகத் தோன்றியது; அதன் பாரத்தால் நெகிழ்ந்து, அதற்கு இடமளிக்கச் சற்றே குழிந்து, இப்போது அதன் விளிம்புகளைச் சுற்றி மீண்டும் மேலேறிச் செல்லும் வெளிறிய வானத்தின் மீது, பழுப்பு நிற வெல்வெட் மெத்தை போல ஆழமாகப் பதிந்து அது ஓய்வெடுப்பது போல் காட்சியளித்தது. மேலும், அதைச் சுற்றி வட்டமிடும் பறவைகளின் கூக்குரல்கள் அதன் அமைதியை மேலும் ஆழப்படுத்துவது போலவும், அதன் கோபுரத்தை இன்னும் உயரத்திற்கு எழுப்புவது போலவும், அதற்கு விவரிக்க முடியாத ஒரு தன்மையை அளிப்பது போலவும் தோன்றின.

தேவாலயம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அதன் பின்னால் சென்று வேலைகளைச் செய்ய வேண்டியிருந்தபோதுகூட, வீடுகளுக்கு இடையில் திடீரென அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகத் தோன்றி நிற்கும் அந்தக் கோபுரத்தைச் சார்ந்தே அனைத்தும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது; ஒருவேளை, தேவாலயம் இல்லாமல் அது அவ்வாறு தோன்றியபோது, அது இன்னும் அதிக நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாக இருந்திருக்கலாம். மேலும் நிச்சயமாக, இந்த வழியில் பார்க்கும்போது இன்னும் அழகாகத் தோன்றும் பலவும் உள்ளன; கூரைகளுக்கு மேலே உயர்ந்து நிற்கும் கோபுரங்களின் சித்திரங்கள் என் நினைவில் உள்ளன—காம்ப்ரேயின் மந்தமான தெருக்களால் உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கலைத்தன்மையைக் கொண்ட பிம்பங்கள் அவை. நார்மண்டியில், பால்பெக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு விசித்திரமான சிறிய நகரத்தில், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இரண்டு வசீகரமான மாளிகைகளை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்; அவற்றை நான் பிரியமானவையாகவும் வணக்கத்திற்குரியவையாகவும் பெரிதும் மதிக்கிறேன்; அவற்றின் மாடங்களிலிருந்து ஆற்றை நோக்கிச் சரிந்து செல்லும் அழகிய தோட்டத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, அவற்றுக்கு இடையில், அவை மறைத்து வைத்திருக்கும் ஒரு தேவாலயத்தின் கோதிக் கோபுரம் உயர்ந்து நிற்கிறது. அது அவற்றின் முகப்புகளை முழுமையாக்கி மகுடம் சூட்டுவது போல் தோன்றுகிறது, ஆயினும் அது மிகவும் வித்தியாசமான—மிகவும் விலையுயர்ந்த, வளையங்கள் நிறைந்த, இளஞ்சிவப்பு நிற, பளபளப்பான—ஒரு பொருளால் செய்யப்பட்டிருப்பதால், அது அவற்றின் ஒரு பகுதியாக இல்லை என்பதை உடனடியாக உணர முடிகிறது; கடற்கரையில் பதிக்கப்பட்டிருக்கும் இரண்டு வழவழப்பான கூழாங்கற்களுக்கு இடையில், எனாமல் பூசப்பட்ட, கூம்பு வடிவ கோபுரத்தின் கருஞ்சிவப்பு நிற, அரண்கொண்ட கூர்முனை ஒன்று அதன் ஒரு பகுதியாக இல்லாததைப் போலவே இதுவும் உள்ளது. பாரிஸில் கூட—நகரின் மிகவும் அசிங்கமான மாவட்டங்களில் ஒன்றில்—எனக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட சாளரம் பற்றித் தெரியும்; அங்கிருந்து, ஒரு முன்புறம், ஒரு நடுப்பகுதி, மற்றும் பல தெருக்களின் அடுக்கப்பட்ட கூரைகளால் ஆன ஒரு பின்புறத்தையும் தாண்டி, ஒரு ஊதா நிற மணியைக் காண முடியும்—சில நேரங்களில் அது செந்நிறமாகவும், அல்லது மற்ற நேரங்களில் (வளிமண்டலத்தால் வெளிப்படுத்தப்படும் அந்த உன்னதமான "சான்றுகளில்") சாம்பலிலிருந்து வடிக்கப்பட்ட கருப்பாகவும் தோன்றும்—அது செயிண்ட்-அகஸ்டின் குவிமாடத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; அது பாரிஸின் இந்தக் குறிப்பிட்ட காட்சிக்கு, பிரானேசியின் சில ரோமானியக் காட்சிகளின் தன்மையை அளிக்கிறது. ஆனால், என் நினைவுகள் எவ்வளவுதான் ரசனையுடன் அவற்றைச் செதுக்கியிருந்தாலும், இந்தச் சிறிய செதுக்கு ஓவியங்கள் எதிலும், நான் நெடுங்காலமாக இழந்திருந்த ஒன்றை என்னால் பதியவைக்க முடியவில்லை: அதாவது, ஒரு பொருளை வெறும் காட்சிப் பொருளாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு தனித்துவமான, ஒப்பற்ற ஜீவனாக நம்ப வைக்கும் அந்த உணர்வு. அதனால், தேவாலயத்திற்குப் பின்னால் உள்ள தெருக்களிலிருந்து காணப்பட்ட காம்ப்ரே கோபுரத்தின் பல்வேறு கோணங்களைப் பற்றிய நினைவைப் போல, அவற்றுள் எதுவும் என் வாழ்வின் ஆழமான, பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியில் ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லை. ஐந்து மணி அளவில், அஞ்சலைப் பெற அஞ்சல் நிலையத்திற்கு நடந்து செல்லும் வேளையில்—இடதுபுறம், சில வீடுகளுக்கு அப்பாலேயே அது நின்று கொண்டிருக்க, அதன் தனித்த கோபுரம் கூரை வரிசைகளுக்கு மேலாக வான எல்லையை திடீரென உயர்த்தி நிற்க—ஒருவர் அதைக் கண்ணுற்றாலும் சரி; அல்லது, அதற்கு மாறாக, திருமதி. Sazerat-ஐச் சந்தித்து நலம் விசாரிக்க எண்ணி, அதே கூரை வரிசையை—இப்போது அதன் மறுபக்கம் சரிந்து தாழ்ந்த நிலையில்—கண்களால் பின்தொடர்ந்து சென்று, அந்தக் கோபுரத்தைக் கடந்ததும் வரும் இரண்டாவது தெருவில் திரும்ப வேண்டும் என்று உணர்ந்தாலும் சரி; அல்லது மீண்டும், ரயில் நிலையத்தை நோக்கி இன்னும் சற்றுத் தொலைவு துணிந்து சென்றபோது, ​​ஏதோ ஒரு அறியாத கணத்தில் தன் சுழற்சியின் நடுவே பிடிபட்ட ஒரு திடப்பொருளைப் போல, புதிய விளிம்புகளையும் பரப்புகளையும் தன் பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில் வெளிப்படுத்தியவாறு, ஒருவர் அதை ஒரு கோணத்தில் நோக்கினாலும் சரி; அல்லது Vivonne ஆற்றங்கரையிலிருந்து பார்க்கும்போது—காட்சிக்கோணத்தின் விளைவால் திரண்டு, வலுவுடன் மேல்நோக்கி உந்தப்பட்ட அதன் அரைவட்டப் பகுதி—அக்கோபுரம் தன் சிகரத்தை வானத்தின் இதயத்திற்குள் பாய்ச்சுவதற்காக மேற்கொண்ட பெரும் முயற்சியிலிருந்தே அதுவும் முகிழ்த்தெழுவது போலத் தோன்றினாலும் சரி: ஒருவரின் பார்வை எப்போதுமே அந்தக் கோபுரத்திடமே திரும்ப வேண்டியிருந்தது; மற்ற அனைத்தையும் ஆதிக்கம் செலுத்தியது எப்போதுமே அந்தக் கோபுரமே ஆகும்—வீடுகளுக்கு ஒரு எதிர்பாராத சிகரத்தைச் சூட்டியவாறு, மனிதக் கூட்டத்திற்குள் தன் உடல் மறைந்திருக்கவும், நான் ஒருபோதும் அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாத வகையிலும், கடவுளின் விரலைப் போல அது என் முன்னே உயர்ந்து நின்றது......அதன் பொருட்டு அவளுடன் சேர்ந்து நானும் மகிழ்வேன். இன்றும் கூட—ஏதேனும் ஒரு பெரிய மாகாண நகரத்திலோ அல்லது பாரிஸின் எனக்குப் பரிச்சயமற்ற ஒரு பகுதியிலோ—எனக்குச் செல்ல வேண்டிய வழியைச் சுட்டிக்காட்டிய ஒரு வழிப்போக்கர், நான் திரும்ப வேண்டிய தெருவின் மூலையில், ஒரு அடையாளச் சின்னமாகத் தொலைவில் தெரியும் ஏதேனும் ஒரு மருத்துவமனை மணிக்கூண்டு கோபுரத்தையோ அல்லது கன்னியாஸ்திரி மடத்தின் கூர்ங்கோபுரத்தையோ எனக்குக் காட்டினால்; மேலும், அந்தத் தொலைவில் தெரியும் கோபுரத்தில், என் நினைவாற்றலால் மங்கலாகவேனும் அந்த அன்பிற்குரிய, மறைந்துபோன உருவத்தின் சாயலைக் காண முடிந்தால்—அப்போது அந்த வழிப்போக்கர்—நான் வழிதவறிச் சென்றுவிடவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளத் திரும்பிப் பார்த்தால்—ஒருவேளை பெரும் வியப்புடன் என்னைக் காண்பார்: நான் அந்த கோபுரத்தின் முன் மணிக்கணக்கில் அசைவற்று நின்று கொண்டிருப்பேன்; நான் புறப்பட்ட பயணத்தையோ அல்லது நான் நிறைவேற்ற வேண்டிய பணியையோ முற்றிலும் மறந்துவிட்டு, வெறுமனே நினைவுகூர முயன்று கொண்டிருப்பேன்—என் ஆழ்மனதிற்குள், மறதியின் பிடியிலிருந்து மீட்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள், இப்போது உலர்ந்து, புதிதாகக் கட்டமைக்கப்படுவதை நான் உணர்ந்துகொண்டிருப்பேன்; பின்னர்—சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி—அவரிடம் வழி கேட்டபோது இருந்ததை விடவும் மிகுந்த பதற்றத்துடன், நான் மீண்டும் என் வழியைத் தேடத் தொடங்குவேன்; நான் ஒரு தெருவில் திரும்புவேன்... ஆனால்... அந்த வழி என் சொந்த இதயத்திற்குள்ளேயே இருக்கிறது...

திருப்பலி வழிபாட்டிலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில், நாங்கள் அடிக்கடி திரு. லெக்ராண்டினைச் சந்திப்போம்; பொறியாளர் எனும் தன் தொழில் காரணமாகப் பாரிஸிலேயே தங்கியிருக்க வேண்டிய அவர், நீண்ட கோடை விடுமுறைக் காலங்களைத் தவிர்த்து, மற்ற நேரங்களில் சனிக்கிழமை மாலை முதல் திங்கட்கிழமை காலை வரை மட்டுமே காம்ப்ரேயில் (Combray) உள்ள தன் தோட்ட இல்லத்திற்கு வந்து செல்ல முடிந்தது. அவர் எத்தகைய மனிதர்களில் ஒருவர் என்றால்—அவர்கள் தங்கள் அறிவியல் துறையில் சிறப்பான வெற்றிகளைப் பெற்றிருந்தாலும், அத்துறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு வகையான பண்பாட்டையும்—இலக்கிய மற்றும் கலை சார்ந்த பண்பாட்டையும்—கொண்டிருப்பார்கள்; அவர்களின் தொழில்சார் நிபுணத்துவத்திற்கு இந்தப் பண்பாடு பயன்படாவிட்டாலும், அவர்களின் உரையாடல்களைச் செழுமைப்படுத்த அது பெரிதும் உதவும். பல இலக்கியவாதிகளையும் விட அதிகப் புலமை வாய்ந்தவராகவும் (திரு. லெக்ராண்டின் ஒரு எழுத்தாளராகச் சிறிதளவு நற்பெயரைப் பெற்றிருந்தார் என்பது அக்காலத்தில் எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை; ஒரு புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளர் அவருடைய கவிதைகளுக்கு மெட்டு அமைத்திருந்தார் என்பதைக் கேள்விப்பட்டபோது நாங்கள் பெரிதும் வியந்துபோனோம்), பல ஓவியர்களை விடவும் அதிக "கலைத்திறன் எளிமை" (facility) வாய்க்கப்பெற்றவராகவும் திகழும் இவர்கள், தாங்கள் தற்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை, உண்மையில் தங்களுக்குப் பொருத்தமான வாழ்க்கை அல்ல என்று கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்; இதன் விளைவாக, தங்கள் நடைமுறைப் பணிகளில் அவர்கள் ஒன்று விசித்திரமான மனப்போக்குடன் கலந்த ஒருவிதப் பற்றற்ற தன்மையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்; அல்லது, இகழ்ச்சியும், கசப்புணர்வும், அதே சமயம் மிக நுணுக்கமான கவனமும் கலந்த—தொடர்ச்சியானதும், இறுமாப்புடையதுமான—ஒரு தீவிர ஈடுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். உயரமான உருவம், நேர்த்தியான உடல்வாகு; நீண்ட பொன்னிற மீசைகளால் சூழப்பட்ட, சிந்தனைமிக்கதும் பண்பட்டதுமான முகம்; அதிலிருந்து வெளிப்படும் நீலநிறக் கண்கள்—அவற்றில் ஒருவித உலகப்பற்று நீங்கிய சோர்வு குடிகொண்டிருந்தது. எவரும் கண்டிராத அரிய பண்பாடும், உரையாடும் கலையில் நிகரற்ற திறமையும் கொண்ட அவரை—எப்போதும் ஒரு முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டிய என் குடும்பத்தினரின் பார்வையில்—அவர் ஒரு உயர்குடி மகனுக்குரிய இலக்கணத்தின் முழு வடிவமாகத் திகழ்ந்தார்; வாழ்க்கையை மிக உன்னதமான, மிக நுட்பமான முறையில் அணுகிய ஒருவராக அவர்கள் அவரைக் கருதினர். என் பாட்டி அவர்மீது வைத்த ஒரே விமர்சனம் என்னவென்றால், அவர் சற்று அதிகமாகவே 'நூலில் எழுதியதுபோல'ப் பேசினார் என்பதும்; அவரது பேச்சில், எப்போதும் தடையின்றி அசைந்தாடும் அவரது 'லாவலியர்' கழுத்துப்பட்டைகளிலும், பள்ளிச்சிறுவனைப் போன்ற தோற்றத்தை அவருக்கு அளித்த நேர்த்தியான கோட்டிலும் (jacket) காணப்பட்ட அந்த இயல்பான எளிமை இல்லை என்பதுமே ஆகும். உயர்குடியினர், மேட்டுக்குடியினர் மற்றும் சமூகப் பெருமிதப் பகட்டு ஆகியவற்றுக்கு எதிராக அவர் அடிக்கடி நிகழ்த்தும் உணர்ச்சிமிக்கச் சாடல்களைக் கண்டு என் பாட்டி வியப்படைந்தார்—"பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு உண்டு என்று புனித பவுல் கூறியபோது, ​​மன்னிப்பே இல்லாத பாவம் என்று அவர் குறிப்பிட்டது நிச்சயமாக இந்த அகம்பாவத்தைத்தான்," என்று அவர் முழங்குவார்.

சமூக அந்தஸ்தை நாடும் பெருவிருப்பம் (Social ambition) என்பது என் பாட்டியால் உணர்ந்துகூடப் பார்க்க முடியாத—சொல்லப்போனால், புரிந்துகொள்ளவே முடியாத—ஒரு உணர்வாக இருந்தது; எனவே, அதைச் சாடுவதற்காக ஒருவர் இவ்வளவு தீவிரமான உணர்ச்சியைச் செலவிடுவது அவருக்கு முற்றிலும் அர்த்தமற்றதாகவே தோன்றியது. மேலும், பால்பெக் (Balbec) அருகே வசிக்கும் கீழ் நார்மண்டிப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒருவருக்குத் தன் சொந்தச் சகோதரியையே திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்த திரு. லெக்ராண்டின் (M. Legrandin) அவர்கள், உயர்குடியினருக்கு எதிராக இவ்வளவு வன்மையாகத் தாக்குதல்களைத் தொடுப்பதும்—புரட்சியின்போது உயர்குடியினர் அனைவரையும் கில்லட்டின் கருவி மூலம் சிரச்சேதம் செய்யத் தவறியதற்காகப் புரட்சியையே குறை கூறுமளவுக்குச் செல்வதும்—மிகவும் நாகரிகமற்ற செயல் என்று என் பாட்டி கருதினார். "வணக்கம் நண்பர்களே!" என்று எங்களைச் சந்திக்க வரும்போதெல்லாம் அவர் கூறுவார். "இங்கே இவ்வளவு காலம் தங்கியிருக்கும் வாய்ப்பு உங்களுக்குக் கிடைத்திருப்பது உங்கள் அதிர்ஷ்டம்; ஆனால் நான் நாளைக்கே பாரிஸுக்குத் திரும்ப வேண்டும்—என் 'நாய்க்கூட்டிற்கு' (kennel)!"

"ஓ!" என்று அவர் மேலும் கூறுவார்—அது அவருக்கு மட்டுமே உரித்தான, மென்மையான நையாண்டி கலந்த, ஏக்கமும் லேசான கவனச்சிதறலும் கொண்ட ஒரு புன்னகையுடன். "நிச்சயமாக, என் வீட்டில் கற்பனை செய்யக்கூடிய அத்தனை பயனற்ற பொருட்களும் நிறைந்துள்ளன. ஆனால் அங்கே அத்தியாவசியமான ஒன்று மட்டும் இல்லை: அதுதான் இங்கே இருப்பதைப் போன்ற ஒரு பரந்த வானம். 'சிறுவனே, உன் வாழ்க்கைக்கு மேலே எப்போதும் ஒரு துண்டு வானம் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்,' என்று என் பக்கம் திரும்பி அவர் கூறினார். 'உன்னிடம் ஒரு அழகான ஆன்மா இருக்கிறது—அது மிக அரிய பண்புகள் கொண்டது, ஒரு கலைஞனுக்குரிய இயல்பு கொண்டது; அதற்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்து கிடைக்காமல் அதை வாட விட்டுவிடாதே.'" நாங்கள் திரும்பியதும், திருமதி கூபில் திருப்பலிக்குத் தாமதமாக வந்தாரா என்று கேட்டு என் அத்தை ஆளனுப்பி விசாரித்தபோது, ​​எங்களால் அவருக்குப் பதிலளிக்க இயலவில்லை. மாறாக, தேவாலயத்திற்குள் ஒரு ஓவியர் அமர்ந்து, 'தீயவன் கில்பர்ட்' (Gilbert the Wicked) சித்தரிக்கப்பட்ட வர்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலை அப்படியே வரைந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று கூறி, நாங்கள் அவரது குழப்பத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தினோம். உடனடியாக மளிகைக் கடைக்கு அனுப்பப்பட்ட ஃபிரான்சுவா, வெறுங்கையோடு திரும்பினாள்; தியோடோர் அங்கு இல்லாததே இந்தத் தோல்விக்குக் காரணமாக அமைந்தது. தேவாலயத்தின் பண் பாடுபவராகவும் (இப்பொறுப்பு தேவாலயத்தைப் பராமரிக்கும் கடமையையும் உள்ளடக்கியது), மளிகைக் கடை உதவியாளராகவும் என இரட்டைப் பணிபுரிந்த தியோடோர், சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினருடனும் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தார்; அதன் விளைவாக, உள்ளூர் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் அவர் விரல்நுனியில் அறிந்திருந்தார்.

“ஆ!” என்று பெருமூச்சுவிட்டார் என் அத்தை. “யூலாலி என்னைச் சந்திக்க வரும் நேரம் எப்போது வருமோ என்று ஏங்குகிறேன். நான் அறிந்துகொள்ள விரும்பும் விஷயங்களை எனக்குச் சொல்லக்கூடிய ஒரே நபர் உண்மையில் அவள்தான்.”

யூலாலி ஒரு நொண்டி நடையுடைய, எப்போதும் பரபரப்பாக இயங்கும், காது கேளாத மூதாட்டி ஆவார். சிறுவயது முதலே திருமதி டி லா பிரெட்டோனரியின் சேவையில் இருந்த அவர், அம்மையார் காலமான பிறகு அப்பணியிலிருந்து “ஓய்வு” பெற்றிருந்தார்; பின்னர், தேவாலயத்திற்கு மிக அருகிலேயே ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கத் தொடங்கினார். அங்கிருந்து அவர் அடிக்கடி கீழே இறங்கி வருவார்—சில சமயங்களில் வழக்கமான வழிபாடுகளில் கலந்துகொள்வதற்காகவும், மற்ற நேரங்களில் ஒரு சிறு பிரார்த்தனை செய்வதற்காகவோ அல்லது தியோடோருக்கு ஏதேனும் உதவி செய்வதற்காகவோ அவர் வருவார்; எஞ்சிய நேரங்களில்...மற்ற நேரங்களில், அவள் நோயுற்றவர்களை—எடுத்துக்காட்டாக, என் அத்தை லியோனியை—சந்திக்கச் செல்வாள்; அங்கே, திருப்பலி அல்லது மாலைத் திருப்பலியின்போது நிகழ்ந்தவற்றை அவர்களுக்கு விவரித்துக் கூறுவாள். தனது முன்னாள் எஜமானர்களின் குடும்பத்தினர் தனக்கு அளித்த சிறிய ஓய்வூதியத்துடன், அவ்வப்போது பங்குத் தந்தையருக்கோ அல்லது காம்ப்ரேயின் மதகுருமார்கள் வட்டாரத்தில் செல்வாக்குமிக்க வேறு ஒருவருக்கோ துணி துவைத்துத் தருவதன் மூலம் கிடைக்கும் கூடுதல் வருமானத்தைச் சேர்த்துக்கொள்வதை அவள் இழிவாகக் கருதவில்லை. தனது கருப்பு நிறத் துணி மேலங்கியின் மீது, துறவறப் பெண்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் ஒரு சிறிய வெள்ளை நிறத் தலைக்குல்லாயை அவள் அணிந்திருந்தாள்; அதேவேளை, ஒரு தோல் நோய் காரணமாக அவளது கன்னங்களின் சில பகுதிகளும், வளைந்த மூக்கும் 'பால்சம்' மலரைப் போன்ற ஆழ்ந்த இளஞ்சிவப்பு நிறத்தைப் பெற்றிருந்தன. என் அத்தை லியோனிக்கு அவளது வருகைகளே பெரும் பொழுதுபோக்காக அமைந்தன; ஏனெனில், அக்காலகட்டத்தில் பங்குத் தந்தையரைத் தவிர வேறு யாரையும் அவள் சந்திப்பதே இல்லை. என் அத்தை மற்ற பார்வையாளர்கள் அனைவரையும் படிப்படியாகத் தவிர்த்துவிட்டாள்; ஏனெனில், அவளது பார்வையில், அவள் வெறுத்த இரண்டு வகையிலான மனிதர்களில் ஏதேனும் ஒரு வகையைச் சேர்ந்தவர்களாக அவர்கள் இருந்ததே அவர்கள் இழைத்த குற்றமாகத் தெரிந்தது. முதல் வகையினர்—மிகப்பெரிய குற்றவாளிகள் என்றும், அவள் முதலில் தவிர்த்தவர்கள் என்றும் கருதப்பட்ட இவர்கள்—அவளை "தன் நோய்களையே நினைத்து உழல வேண்டாம்" என்று அறிவுறுத்தியவர்களாவர். மேலும் இவர்கள்—நேரடியாகச் சொல்லாவிட்டாலும், சில ஒப்புதலில்லா மௌனங்கள் அல்லது ஐயப்புன்னகைகள் வாயிலாகவே வெளிப்படுத்தினாலும்—ஒரு புரட்சிகரமான கோட்பாட்டை முன்வைத்தனர்: அதாவது, படுக்கையிலும் மருந்துகளிலும் கிடப்பதைவிட, வெயிலில் மேற்கொள்ளும் ஒரு சிறிய நடைப்பயணமும், நன்கு சமைக்கப்படாத (rare) இறைச்சி உணவும் அவளுக்கு அதிக நன்மையை அளிக்கும் என்பதே அக்கோட்பாடாகும் (ஆனால் உண்மையில், பதினான்கு மணி நேரம் தொடர்ந்து படுத்திருக்கும் அவளால், இரண்டு வாய் 'விச்சி' நீரைக்கூடச் சிரமப்பட்டுத்தான் குடிக்க முடிந்தது!). மற்றொரு வகையினர், அவள் தன்னைப்பற்றி நினைத்துக்கொள்வதைவிட அவள் மிகவும் தீவிரமான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக—அல்லது, அவள் தானே கூறிக்கொள்வது போலவே மிகவும் தீவிரமான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக—நம்பியது போல் தோன்றியவர்களாவர். ஆகவே, அவள்—சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகும், ஃபிரான்சுவாவின் மறைமுகமான வற்புறுத்தலின் பேரிலும்—மேலே வர அனுமதித்திருந்தவர்கள்; மேலும் அவர்கள் தங்கள் வருகையின்போது, ​​பயத்துடன் தயங்கி, "ஒரு நல்ல நாளில் நீங்கள் உங்களைச் சற்றுத் தட்டி எழுப்பிக்கொண்டால் நன்றாக இருக்கும் என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா?" என்று கேட்டு, தனக்கு அளிக்கப்பட்ட அந்தச் சலுகைக்குத் தாங்கள் எத்துணைத் தகுதியற்றவர்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தியவர்கள்—அல்லது, இதற்கு மாறாக, அவள் அவர்களிடம், "நான் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறேன், மிகச் சோர்வாக; இதுவே முடிவு, என் பாவம் நண்பர்களே," என்று கூறியபோது, ​​அதற்குப் பதிலாக, "ஆஹா! ஒருவருக்கு உடல்நலம் இல்லையென்றால் அப்படித்தான் இருக்கும்! ஆனால் நீங்கள் இன்னும் நீண்ட காலத்திற்கு இதே நிலையில் தொடர்ந்து வாழ முடியும்," என்று பதிலளித்தவர்கள்—அந்த மக்கள், இவ்விரு குழுவினரும் சரி, இனி ஒருபோதும் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்பது உறுதியாகிவிட்டது. படுக்கையில் இருந்தபடியே, 'ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரி' (Rue du Saint-Esprit) தெருவில், தன் வீட்டை நோக்கி வருவதாகத் தெரிந்த அம்மக்களில் ஒருவரை என் அத்தை கண்ணுற்றபோது அவள் முகத்தில் தோன்றிய திகிலைக் கண்டு ஃபிரான்சுவாவுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது என்றால்; அல்லது வீட்டு மணி ஒலித்ததைக் கேட்டபோது அத்தை காட்டிய பதற்றத்தைக் கண்டு அவள் சிரித்தாள் என்றால்—ஒரு நல்ல குறும்புச் செயலைக் கண்டு சிரிப்பது போல—அம்மக்களைத் திருப்பி அனுப்புவதற்காக என் அத்தை கையாளும், எப்போதும் பலனளிக்கக்கூடிய தந்திரங்களைக் கண்டு அவள் இன்னும் உரக்கச் சிரித்தாள்; மேலும், அத்தையைப் பார்க்காமலேயே அவர்கள் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிச் செல்லும்போது அவர்கள் முகத்தில் தெரியும் சோர்வைக் கண்டும் அவள் சிரித்தாள். ஆனால், தன் மனதின் ஆழத்தில், அவள் தன் எஜமானியைப் பெரிதும் மதித்தாள்; அம்மக்களை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்த காரணத்தினாலேயே, என் அத்தை அம்மக்கள் அனைவரையும் விட உயர்ந்தவர் என்று அவள் கருதினாள். சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் அத்தை ஒரே நேரத்தில் மூன்று விஷயங்களை எதிர்பார்த்தாள்: தான் கடைப்பிடிக்கும் வாழ்க்கை முறையை மற்றவர்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும்; தன் துன்பங்களைக் கண்டு இரக்கப்பட வேண்டும்; மற்றும் தன் எதிர்காலம் குறித்துத் தனக்கு நம்பிக்கையூட்ட வேண்டும்.

சரியாக இந்த இடத்தில்தான் யூலாலி (Eulalie) மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டாள். என் அத்தை அவளிடம் ஒரே நிமிடத்தில் இருபது முறை, "இதுவே முடிவு, என் பாவம் யூலாலி," என்று கூறலாம்; அதற்கு இருபது முறையும் யூலாலி, "மேடம் ஆக்டேவ் அவர்களே, உங்கள் நோயின் தன்மையை நீங்களே நன்கு அறிந்திருப்பதால், நீங்கள் நூறு வயது வரை வாழ்வீர்கள்—நேற்றுதான் மேடம் சாஸரின் (Sazerin) என்னிடம் இதைக் கூறினார்," என்று பதிலளிப்பாள். (யூலாலியின் மிக உறுதியான நம்பிக்கைகளில் ஒன்று—வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மூலம் கிடைத்த எத்தனையோ மறுப்புச் சான்றுகளாலும் அசைக்க முடியாத ஒரு நம்பிக்கை—மேடம் சாஸராத் (Sazerat) என்பவரின் பெயர் மேடம் சாஸரின் என்பதே ஆகும்.)

"நான் நூறு வயது வரை வாழ வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை," என்று என் அத்தை பதிலளிப்பாள்; ஏனெனில், தன் வாழ்நாளுக்கு ஒரு துல்லியமான எல்லையை நிர்ணயிப்பதை அவள் விரும்பவில்லை.
$

 "நான் கலைஞர்களை ஆராதிக்கிறேன்," என்று இளஞ்சிவப்பு உடை அணிந்திருந்த அந்தப் பெண்மணி பதிலளித்தார்; "பெண்களை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் அவர்கள் மட்டுமே... அவர்களும், உங்களைப் போன்ற அந்த அரிதான ஆத்மாக்களும்—அதாவது *மேட்டுக்குடியினரும்*. என் அறியாமையை மன்னிக்கவும், என் நண்பரே: வோலாபெல் என்பவர் யார்? உங்கள் படுக்கையறையில் உள்ள சிறிய கண்ணாடி முகப்பு புத்தக அலமாரியில் இருப்பவை தங்க விளிம்பு கொண்ட புத்தகங்களா? அவற்றை எனக்குக் கடனாகக் கொடுப்பதாக நீங்கள் வாக்குறுதி அளித்தீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; நான் அவற்றை மிகுந்த கவனத்துடன் பார்த்துக்கொள்வேன்."

என் அறையின் மங்கலான குளிர்ச்சியானது, தெருவின் சுட்டெரிக்கும் சூரிய ஒளிக்கும், நிழலுக்கும் சூரிய ஒளிக்கும் உள்ள அதே உறவைக் கொண்டிருந்தது—அதாவது, அதுவும் அதே அளவு ஒளியுடன் இருந்தது—மேலும் அது என் கற்பனைக்கு கோடையின் முழுமையான காட்சியைக் கொடுத்தது; நான் உண்மையில் வெளியே நடந்து சென்றிருந்தால், என் புலன்கள் அக்காட்சியைத் துண்டு துண்டாக மட்டுமே அனுபவித்திருக்க முடியும். இவ்வாறு, அது என் ஓய்வுடன் கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போனது—என் புத்தகங்களில் விவரிக்கப்பட்ட சாகசங்கள் அதற்கு உயிரூட்டியதால், அந்த ஓய்வு, ஓடும் நீரோடையில் ஓய்வெடுக்கும் அசைவற்ற கையைப் போலவே, சீறிப்பாயும் செயல்பாடுகளின் பேரலையின் அதிர்ச்சியையும் உயிரோட்டத்தையும் தாங்கிக்கொள்ளும் திறன் பெற்றிருந்தது.

ஆனாலும், வானிலை மிகவும் சூடாகி மோசமானாலும், ஒரு இடியுடன் கூடிய மழையோ அல்லது திடீரென ஒரு சிறு புயலோ வீசியிருந்தாலும்கூட, என் பாட்டி வந்து என்னை வெளியே செல்லும்படி கெஞ்சுவார். அதனால், என் வாசிப்பை முற்றிலுமாகக் கைவிட மனமில்லாமல், நான் குறைந்தபட்சம் அதைத் தோட்டத்தில், செஸ்ட்நட் மரத்தின் அடியில், பிரம்பு மற்றும் துணியால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய கூடாரத்திற்குள் தொடர்வேன்; அங்கே, அதன் ஆழமான மறைவிடங்களில் அமர்ந்துகொண்டு, என் பெற்றோரைப் பார்க்க வரக்கூடிய எந்தவொரு பார்வையாளர்களின் கண்களிலிருந்தும் நான் பாதுகாப்பாக மறைந்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டேன்.

மேலும், என் சொந்த மனமும்கூட, அதுபோன்ற மற்றொரு கூடாரம் போல இருக்கவில்லையா—நான் வெளியுலகை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோதிலும், நான் புதைந்திருப்பதாக உணர்ந்த ஒரு ஆழமான மறைவிடம்? நான் ஒரு புறப் பொருளை உணரும்போதெல்லாம், அதைப் பார்க்கும் என் பிரக்ஞையே எனக்கும் அந்தப் பொருளுக்கும் இடையில் குறுக்கிட்டு, அதன் பௌதிகப் பொருளுடன் நான் ஒருபோதும் நேரடித் தொடர்பு கொள்ள முடியாதபடி ஒரு மெல்லிய, ஆன்மீகப் பின்னல் போல அதைச் சூழ்ந்துவிடும். ஒருவிதத்தில், நான் அவளுடன் தொடர்பு கொள்வதற்கு முன்பே அவள் ஆவியாகிவிடுவாள்—ஈரமான பொருளின் அருகே கொண்டுவரப்படும் ஒளிவீசும் ஒரு பொருள் அதன் ஈரப்பதத்தைத் தொடத் தவறுவதைப் போல, ஏனெனில் அதற்கு முன்பாக எப்போதும் ஒரு ஆவியாதல் மண்டலம் உருவாகியிருக்கும். நான் வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் உணர்வுநிலை எனக்கு முன்னால் ஒரே நேரத்தில் விரித்த, மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலைகளின் அந்த மின்னும் திரைக்குள் (எனக்குள் ஆழமாகப் புதைந்திருந்த பேரவாக்கள் முதல், தோட்டத்தின் தொலைவில் என் கண்களுக்கு முன்னால் தெரிந்த அடிவானத்தின் புறக்காட்சி வரை), எனக்குள் முதன்மையாக நின்ற அம்சம்—மிகவும் அந்தரங்கமான பகுதி, மற்ற அனைத்தையும் வழிநடத்திய, தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் சுக்கான்—நான் வாசித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தின் தத்துவச் செழுமையிலும் அழகிலும் நான் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையும், அந்தப் புத்தகம் எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றை எனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற என் விருப்பமுமே ஆகும். நான் அதை காம்ப்ரேயில் வாங்கியிருந்தாலும்கூட—போராஞ்சின் மளிகைக் கடைக்கு வெளியே அதைக் கண்டபோது (ஃபிரான்சுவா காமுவின் கடையில் பொருட்கள் வாங்குவது போல அங்கே வாங்குவதற்கு அது வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தது, ஆனாலும் ஒரு எழுதுபொருள் மற்றும் புத்தகக் கடையாக அது மிகவும் சிறப்பாகப் பொருட்கள் நிரம்பியிருந்தது)—அக்கதவின் இரு பக்கங்களிலும் அலங்கரித்திருந்த துண்டுப் பிரசுரங்கள் மற்றும் தொடர் வெளியீடுகளின் அந்த மொசைக்கிற்கு மத்தியில் அது கயிறுகளால் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது (ஒரு பேராலயத்தின் நுழைவாயிலை விடவும் அதிக மர்மமானதும், எண்ணங்கள் அதிகம் விதைக்கப்பட்டதுமான ஒரு கதவு)—அதற்குக் காரணம், ஏதோவொரு ஆசிரியரோ அல்லது சக பள்ளி மாணவனோ அதை அவ்வாறு குறிப்பிட்டதைக் கேட்டிருந்ததால்தான் நான் அதை ஒரு தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த படைப்பாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். அந்த நேரத்தில், பாதி கண்ணால் கண்ட, பாதி புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த உண்மைகளுக்கும் அழகுகளுக்கும் உரிய இரகசியத்தை அவர்கள் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது—அவற்றைப் பற்றிய அறிவே எனது ஒவ்வொரு எண்ணத்தின் தெளிவற்ற, ஆனால் நீடித்த இலக்காக இருந்தது.

இந்த மைய நம்பிக்கையைத் தொடர்ந்து—நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த காலம் முழுவதும், உண்மையைக் கண்டறிவதை நோக்கி, உள்ளிருந்து வெளிநோக்கி இடைவிடாத இயக்கங்களை அது நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தது—நான் பங்கேற்றுக்கொண்டிருந்த அந்தச் செயலால் எனக்குள் கிளர்ந்தெழுந்த உணர்ச்சிகள் வந்தன; ஏனெனில், ஒரு முழு வாழ்நாளில் நடப்பதை விடவும், அந்தப் பிற்பகல்கள் பெரும்பாலும் நாடகீயமான நிகழ்வுகளால் அடர்த்தியாக நிறைந்திருந்தன. நான் படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்தில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த நிகழ்வுகள் இவையே; ஃபிரான்சுவா சொல்வது போல, அவர்கள் சித்தரித்த கதாபாத்திரங்கள் "உண்மையானவர்கள்" அல்ல என்பது உண்மைதான். ஆயினும், ஒரு உண்மையான நபரின் மகிழ்ச்சி அல்லது துயரம் நமக்குள்ளே கிளர்த்தும் அனைத்து உணர்வுகளும், அந்த மகிழ்ச்சி அல்லது துயரத்தின் ஒரு பிம்பத்தின் ஊடகத்தின் வழியாக மட்டுமே எழுகின்றன; நமது உணர்ச்சிகளின் இயங்குமுறையில்—அங்கு பிம்பமே ஒரே அத்தியாவசியமான கூறாக உள்ளது—உண்மையான மனிதர்களை முற்றிலுமாக நீக்கிவிடுவதில் உள்ள எளிமைப்படுத்தல் ஒரு தீர்க்கமான முன்னேற்றமாக அமையும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டதில்தான் முதல் நாவலாசிரியரின் சாதுரியம் அடங்கியிருந்தது. ஒரு நிஜ மனிதர் மீது நாம் எவ்வளவுதான் ஆழ்ந்த பரிவு கொண்டிருப்பினும், அவர் பெரும்பாலும் நமது புலன்களின் வாயிலாகவே உணரப்படுகிறார்—இதன் பொருள் என்னவென்றால், அவர் நமக்கு ஒரு மூடிய புதிராகவே எஞ்சி நிற்கிறார்; நமது உணர்வுநிலையால் தாங்கி உயர்த்த இயலாத ஒரு 'இறந்த சுமையாகவே' அவர் நமக்குத் தோன்றுகிறார். துரதிர்ஷ்டம் அவரைத் தாக்கும்போது, ​​அவரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் முழுமையான பிம்பத்தின் மிகச்சிறிய ஒரு பகுதியின் வாயிலாகவே நாம் அதனால் பாதிக்கப்படுகிறோம்; சொல்லப்போனால், தன்னைப்பற்றி அவரே கொண்டிருக்கும் முழுமையான பிம்பத்தின் ஒரு சிறு பகுதியின் வாயிலாகவே, அவரும் அத்துயரத்தால் உள்ளம் உருகுகிறார். ஆன்மாவால் ஊடுருவி அறிய இயலாத இத்தகைய பகுதிகளை, அதே அளவுள்ள 'பருப்பொருள் சாராத' பகுதிகளால்—அதாவது, நமது ஆன்மாவால் உள்வாங்கிக்கொள்ள இயலும் பகுதிகளால்—மாற்றி அமைக்கும் அந்தப் புதிய சிந்தனையை உருவாக்கியதில்தான், அந்த நாவலாசிரியரின் மேதைமை வெளிப்படுகிறது. அப்படியிருக்கையில், இந்த 'புதிய வகை உயிரினங்களின்' செயல்களும் உணர்வுகளும் நமக்கு நிஜமானவையாகத் தோன்றினால், அதில் என்ன குறை இருக்க முடியும்? ஏனெனில், நாம் அவர்களை நமக்கே உரியவர்களாக ஆக்கிக்கொண்டுவிட்டோம்; அவர்கள் நமது அகத்திலேயே விரிகிறார்கள்—நாம் புத்தகத்தின் பக்கங்களை ஆவலோடு பரபரவெனப் புரட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணத்தில்—நமது இருப்பின் தாளலயத்தின் மீதே அவர்கள் முழு ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள்......நமது மூச்சுக்காற்றும், நமது பார்வையின் தீவிரமும். நாவலாசிரியர் நம்மை இத்தகையதொரு மனநிலையில் இருத்திய பிறகு—அம்மனநிலையில், முற்றிலும் அகவயமான பிற மனநிலைகளைப் போலவே, ஒவ்வொரு உணர்வும் பத்து மடங்காகத் தீவிரமடைகிறது; அங்கே, அவரது நூல் ஒரு கனவைப் போலவே நம்மை நிலைகுலையச் செய்கிறது—எனினும், உறக்கத்தில் நாம் காணும் கனவுகளை விட இது மிகத் தெளிவானது; இதன் நினைவோ மிக நீண்ட காலத்திற்கு நிலைத்திருக்கக்கூடியது—அத்தகைய நிலையில், இதோ பாருங்கள்: ஒரே ஒரு மணி நேரத்திற்குள், சாத்தியமான அத்தனை இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் அவர் நம்முள் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறார். நிஜ வாழ்க்கையில், இந்த இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் ஒரு பகுதியளவேனும் அனுபவிக்க நமக்குப் பல ஆண்டுகள் தேவைப்படும்; அவற்றின் மிகத் தீவிரமான வடிவங்களோ நமக்கு ஒருபோதும் வெளிப்படாமலே போய்விடும்—ஏனெனில், அவை மிக மெதுவாக நிகழ்ந்து விரிவடையும் தன்மையே, அவற்றை உணர்ந்துகொள்ளும் திறனை நம்மிடமிருந்து பறித்துவிடுகிறது. (ஆகவே, நிஜ வாழ்க்கையில் நமது இதயம் மாறுகிறது—இதுவே மிகக் கொடுமையான வேதனையாகும்; ஆயினும், வாசிப்பின் மூலமாக, கற்பனையின் தளத்தில்தான் நாம் இதை உணர்கிறோம்: உண்மையில், சில இயற்கை நிகழ்வுகள் நிகழ்வது போலவே—இதய மாற்றமும் மிக மெதுவாகவே நிகழ்கிறது; அதன் ஒவ்வொரு தனித்த நிலையையும் நாம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கூர்ந்து நோக்க முடிந்தாலும், அந்த மாற்றத்தின் உண்மையான உணர்வை நாம் நேரடியாக உணரும் வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைப்பதில்லை.)

இந்நூலில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை விடவும் என் உடலுக்குள் ஊடுருவி நிற்காத நிலையில், அடுத்து என் கண்முன்னே—பாதியளவு நிழலுருவாக—அந்நிகழ்வுகள் அரங்கேறிய நிலப்பரப்பு தோன்றியது; நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த நூலிலிருந்து தலையை உயர்த்திப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என் கண்களுக்குத் தென்பட்ட நிஜமான நிலப்பரப்பை விடவும், இந்நூலில் சித்தரிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பே என் சிந்தனைகளின் மீது மிக அதிக ஆதிக்கம் செலுத்தியது. இவ்வாறாகவே, இரண்டு கோடைக்காலங்களில்—காம்ப்ரே (Combray) தோட்டத்தின் வெப்பத்திற்கு நடுவே—அப்போது நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த நூல், மலைகளும் நதிகளும் நிறைந்த ஒரு தேசத்தின் மீதான ஏக்கத்தால் என்னை நிரப்பியது: அங்கே நான் பல மர அறுவை ஆலைகளைக் காண்பேன்; அங்கே—தெளிந்த நீருக்கு அடியில்—நீர்ச்செடிகளின் (watercress) கொத்துகளுக்கு நடுவே மரத்துண்டுகள் ஊறிக்கிடந்து சிதைந்து கொண்டிருக்கும்; அங்கே—அருகிலேயே—தாழ்வான சுவர்களின் மீது ஊதா மற்றும் செந்நிறப் பூங்கொத்துகள் உயரமாகப் படர்ந்திருக்கும். என்னை நேசிக்கக்கூடிய ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய கனவு என் சிந்தனையிலிருந்து ஒருபோதும் அகலாதிருந்ததால், அந்த குறிப்பிட்ட கோடைக்காலங்களில், அக்கனவும் அந்தப் பாயும் நீரின் புத்துணர்ச்சியால் ஊடுருவப்பட்டு உயிர்பெற்றது. நான் எப்பெண்ணைக் கற்பனையில் சிருஷ்டித்தாலும், அவளுக்கு இருபுறமும் ஊதா மற்றும் செந்நிறப் பூங்கொத்துகள்—ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கும் நிறங்களைப் போலவே—உடனடியாக எழுந்து நின்றன. நாம் கனவில் காணும் ஒரு பிம்பம், நமது பகற்கனவின் சூழலில் தற்செயலாகத் தோன்றும் பிற வண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பால் மெருகூட்டப்பட்டும் மேம்படுத்தப்பட்டும், எப்போதும் நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தே கிடக்கிறது என்பது மட்டுமே இதற்குக் காரணமல்ல. ஏனெனில், நான் வாசித்த புத்தகங்களில் விவரிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள்—எனது கண்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த 'காம்பிரே' (Combray) பகுதியின் நிலப்பரப்புகளை விட—எனது கற்பனையில் மிகத் தெளிவாகவும் உயிரோட்டத்துடனும் பதிந்திருந்தன; உண்மையில், அந்த இரு நிலப்பரப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று மிகவும் ஒத்தவையாகவே இருந்திருக்கக்கூடும். மாறாக—எழுத்தாளரின் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனாலும், அவரது வார்த்தைகளை ஏதோ ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடாகவே கருதி, என் மனம் அவற்றை நோக்கி மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் பாய்ந்து சென்றதாலும்—அந்நிலப்பரப்புகள் எனக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவையாகத் தோன்றின. (நான் வாழ்ந்த கிராமப்புறச் சூழலிலோ, குறிப்பாக எங்கள் தோட்டத்திலோ—ஒரு தோட்டக்காரனின் வழக்கமான ரசனைக்குட்பட்டு, எந்தவித உயிரோட்டமும் இன்றி அமைந்திருந்த அத்தோட்டத்தை என் பாட்டி இகழ்ந்து ஒதுக்கினார்—இத்தகைய உணர்வை நான் அரிதாகவே பெற்றிருந்தேன்). மாறாக, அந்தப் புத்தக நிலப்பரப்புகள், இயற்கையின் ஒரு உண்மையான பகுதியாகவும், ஆழமாக ஆராய்ந்து அறியத் தகுந்தவையாகவும் எனக்குத் தோன்றின.

நான் ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும்போதெல்லாம், அதில் விவரிக்கப்பட்ட இடங்களுக்கு நேரில் சென்று பார்க்கும் அனுமதியை என் பெற்றோர் எனக்கு அளித்திருந்தால், உண்மையை வென்றெடுக்கும் பாதையில் நான் ஒரு மகத்தான, ஈடு இணையற்ற முன்னேற்றத்தை அடைந்திருப்பதாகவே உணர்ந்திருப்பேன். ஏனெனில், ஒருவன் எப்போதும் தன் சொந்த ஆன்மாவாலேயே சூழப்பட்டிருப்பதைப் போன்ற உணர்வைப் பெற்றிருந்தாலும், அது ஏதோ அசைவற்ற ஒரு சிறைக்கூடத்திற்குள் அடைபட்டிருப்பதைப் போன்றதல்ல; மாறாக, அவன் தன் ஆன்மாவுடன் இணைந்து ஒரு முடிவற்ற அலைப்பெருக்கில் அடித்துச் செல்லப்படுவதைப் போன்றே உணர்கிறான். அந்த ஆன்ம எல்லைகளைக் கடந்து, வெளியுலகை எட்ட அவன் தீவிரமாக முயல்கிறான்; ஆனால் இறுதியில் அவனுக்குக் கிடைப்பதோ ஒருவித விரக்தி மட்டுமே. ஏனெனில், தன்னைச் சுற்றிலும் எப்போதும் அதே ஒத்த எதிரொலியையே அவன் கேட்கிறான்; அது வெளியிலிருந்து வரும் எதிரொலி அல்ல, மாறாக அவனது அகமனதின் அதிர்வுகளே மீண்டும் அவனுக்கே எதிரொலிப்பதாகும். தன் ஆன்மா குறிப்பிட்ட பொருட்களின் மீது வீசிய ஒளியின் பிரதிபலிப்பை—அதன் காரணமாகவே மதிப்புமிக்கவையாக மாறியுள்ள அப்பொருட்களில்—மீண்டும் கண்டடைய அவன் முயல்கிறான்; ஆயினும் அவன் ஏமாற்றத்தையே அடைகிறான். ஏனெனில், இயற்கையின் எதார்த்தத்தில் அப்பொருட்களைக் காணும்போது, ​​நமது சிந்தனைக்குள்ளே அவை குறிப்பிட்ட சில கருத்துக்களுடன் கொண்டிருந்த நெருக்கத்தினால் பெற்றிருந்த அந்த ஈர்ப்பும் அழகும், அங்கே காணப்படாமல் இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். சில சமயங்களில், நம்மைச் சாராத வெளியுலகில் இருப்பதை நாம் தெளிவாக உணரும்—ஆனால் ஒருபோதும் நம்மால் முழுமையாக எட்ட முடியாத—பிற மனிதர்களைச் சென்றடைவதற்காகவும், அவர்கள் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்காகவும், ஒருவன் தன் ஆன்மாவின் அனைத்து ஆற்றல்களையும் திறமையாகவும், பேரொளியாகவும் உருமாற்றிக்கொள்கிறான். எனவே, நான் நேசித்த பெண்ணைச் சுற்றிலும், அந்தத் தருணத்தில் நான் மிகவும் விரும்பிய இடங்களை நான் எப்போதும் கற்பனை செய்து பார்த்தேன் என்றால்—அவளே என்னை அந்த இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்றும், எனக்காக ஒரு அறியப்படாத உலகின் வாயிலைத் திறந்துவிட வேண்டும் என்றும் நான் விரும்பினேன் என்றால்—அது வெறும் கருத்துக்களின் தற்செயலான இணைப்பினால் விளைந்த விளைவு மட்டுமல்ல; இல்லை, காரணம் என்னவென்றால், பயணம் மற்றும் காதல் பற்றிய என் கனவுகள் வெறும் கணங்களாகவே இருந்தன—என் வாழ்வின் அனைத்து சக்திகளின் ஒரே, தளராத எழுச்சிக்குள், பளபளக்கும், அசைவற்றது போல் தோன்றும் ஒரு நீர்ப்பீச்சின் வெவ்வேறு உயரங்களில் குறுக்குவெட்டுகளை உருவாக்குவது போல, அந்தக் கணங்களை நான் இப்போது செயற்கையாகப் பிரித்து வைக்கிறேன்.

இறுதியாக, என் நனவுக்குள் ஒரே நேரத்தில் அருகருகே அமைந்திருந்த நிலைகளை—உள்ளிருந்து வெளிநோக்கி—தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்து, அவற்றைச் சூழ்ந்திருந்த உண்மையான அடிவானத்தை அடையும் முன்பே, நான் வேறு வகையான இன்பங்களைக் கண்டறிகிறேன்: வசதியாக அமர்ந்திருப்பதன் இன்பம், காற்றின் இனிய நறுமணத்தை உள்ளிழுப்பதன் இன்பம், ஒரு பார்வையாளரால் தொந்தரவு செய்யப்படாமல் இருப்பதன் இன்பம்; மற்றும்—செயின்ட்-ஹிலேர் தேவாலயத்தின் கோபுரத்திலிருந்து மணி அடித்தபோது—ஏற்கனவே கழிந்திருந்த அந்தப் பிற்பகலின் பகுதி, துண்டு துண்டாகக் கரைந்து போவதைப் பார்ப்பதன் இன்பம், இறுதியில் கணக்கைப் போட அனுமதிக்கும் அந்த இறுதி ஓசையைக் கேட்கும் வரை, அதன்பிறகு ஏற்பட்ட நீண்ட அமைதி—வானத்திற்குள்—ஒரு தொடக்கத்தைக் குறிப்பது போல் தோன்றியது.
...நீலம் — ஃபிரான்சுவாஸ் எனக்காகத் தயாரித்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறந்த இரவு உணவு வரும்வரை, வாசிப்பதற்காக எனக்கு இன்னும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த முழு நேரமும் அந்த நீல நிறத்தில் விரிந்திருந்தது; நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் புத்தகத்தின் கதாநாயகனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றதில் நான் அடைந்த களைப்புகளிலிருந்து, அந்த உணவு என்னை மீட்டெடுத்துப் புத்துணர்ச்சி அளிப்பதாக அமையவிருந்தது. ஒவ்வொரு மணி நேரமும் கடக்கும்போது, ​​முந்தைய மணி ஒலித்துச் சில கணங்களே ஆகியிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது; அடுத்த மணி நேரம் ஒலித்து, வானத்தில் முந்தைய மணியின் அடையாளத்திற்குச் சரியாக அருகிலேயே தன்னைச் செதுக்கிக்கொள்ள வரும்போது, ​​அந்த இரண்டு பொன்னிற அடையாளங்களுக்கு இடையே விரிந்திருந்த அந்தச் சிறிய நீல வளைவிற்குள் அறுபது நிமிடங்கள் அடங்கியிருக்க முடியும் என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. சில சமயங்களில், உண்மையில், இவ்வாறு 'முன்கூட்டியே' ஒலிக்கும் மணி, முந்தைய மணியைவிட இரண்டு முறை கூடுதலாக ஒலிக்கும்; ஆகையால், ஒரு மணி நேர ஒலியை நான் கேட்கத் தவறியிருந்தேன் — ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்திருந்தது, ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை அது நிகழவே இல்லை; ஆழ்ந்த உறக்கத்தைப் போலவே மந்திர சக்தி வாய்ந்ததாக அமைந்திருந்த எனது வாசிப்பின் மயக்கம், என் செவிகளைத் தன் வசப்படுத்தி, அமைதியின் அந்த நீலப் பரப்பிலிருந்து அந்தப் பொன்னிற மணி ஒலியைத் துடைத்தழித்திருந்தது. காம்ப்ரே தோட்டத்திலிருந்த செஸ்நட் மரத்தடியில் கழிந்த அந்த அழகான ஞாயிறு பிற்பகல்களே — எனது சொந்த வாழ்க்கையின் சாதாரண நிகழ்வுகளிலிருந்து நான் கவனமாக உங்களை விடுவித்து, அதற்குப் பதிலாக, விரைந்து ஓடும் நீரோடைகளால் செழித்த ஒரு நிலத்தில் சாகசங்களும் விசித்திரமான ஏக்கங்களும் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கையை நான் உங்களுக்குள் புகுத்தியிருந்தேன் — உங்களைப் பற்றி நான் நினைக்கும்போதெல்லாம், அந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் இன்றும் என் கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறீர்கள்; ஆம், உண்மையில் நீங்கள் அதை உங்களுக்குள்ளேயே தாங்கியிருக்கிறீர்கள்; நான் வாசிப்பில் முன்னேறிச் செல்லச் செல்லவும், பகலின் வெப்பம் தணியத் தொடங்கிய நேரத்திலும் கூட — அமைதியும், ஒலிநயமும், நறுமணமும், தெளிவும் நிறைந்த உங்கள் மணி நேரங்களின் — ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றி, மெல்ல நகர்ந்து, இலைகளின் நிழல் படர்ந்த படிகத்திற்குள் — அந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் படிப்படியாக வடிவமைத்து, உங்களுக்குள்ளேயே சிறைப்படுத்திக்கொண்டீர்கள்.

சில சமயங்களில் — பிற்பகலின் நடுவேயே கூட — எனது வாசிப்பிலிருந்து நான் திடுமெனப் பிரிக்கப்படுவதுண்டு; தோட்டக்காரரின் மகள் ஒருத்தி, பைத்தியக்காரி போல ஓடிவந்து, தன் பாதையில் குறுக்கிட்ட ஒரு ஆரஞ்சு மரத்தைத் தள்ளிவிட்டு, தன் விரலைக் கீறிக்கொண்டு, பல்லை உடைத்துக்கொண்டு, "அதோ வருகிறார்கள்! அதோ வருகிறார்கள்!" என்று கூச்சலிடுவாள் — அந்தச் காட்சியின் எதையும் தவறவிடாமல் பார்ப்பதற்காக, ஃபிரான்சுவாசும் நானும் கூட அவளோடு சேர்ந்து ஓடிவருவதற்காகவே அவள் அவ்வாறு செய்வாள். கோட்டைப் படையினரின் பயிற்சி ஒத்திகைகளுக்காக, துருப்புக்கள் காம்ப்ரே வழியாகப் பயணிக்கும் நாட்கள் அவை; பொதுவாக அவர்கள் 'ரூ செயிண்ட்-ஹில்டெகார்ட்' (Rue Sainte-Hildegarde) வீதி வழியாகவே செல்வது வழக்கம். எங்கள் வேலையாட்கள், வாசலுக்கு வெளியே நாற்காலிகளில் வரிசையாக அமர்ந்து, Combray நகரின் ஞாயிறு கால நடைப்பயணிகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில்—தங்களையும் அவர்கள் கண்ணில் படும்படி காட்டிக்கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில்—தோட்டக்காரரின் மகள், 'Avenue de la Gare' சாலையில் சற்றுத் தொலைவில் அமைந்திருந்த இரண்டு வீடுகளுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி வழியாக, போர்வீரர்களின் தலைக்கவசங்கள் மின்னும் ஒளியைக் கண்டாள். வேலையாட்கள் அவசர அவசரமாகத் தங்கள் நாற்காலிகளை உள்ளே எடுத்துச் சென்றனர்; ஏனெனில், கவசப்படை வீரர்கள் (Cuirassiers) 'Rue Sainte-Hildegarde' சாலை வழியாக அணிவகுத்துச் செல்லும்போது, ​​சாலையின் முழு அகலத்தையும் அவர்களே ஆக்கிரமித்துக்கொள்வார்கள்; பாய்ந்து செல்லும் குதிரைகள் வீடுகளுக்கு மிக அருகிலேயே சீறிப் பாய்ந்து செல்லும்; கரைபுரண்டு ஓடும் வெள்ளத்திற்குப் போதிய இடமளிக்காத ஆற்றங்கரைகளைப் போலவே, சாலையோர நடைபாதைகளையும் அவை மூழ்கடித்துவிடும்.

“பாவம் அந்தக் குழந்தைகள்,” என்று Françoise கூறினாள்; வாசலை அடைந்த உடனேயே அவள் கண்களில் கண்ணீர் தளும்பத் தொடங்கிவிட்டது. “பாவம் அந்த இளைஞர்கள்; புல்வெளியைப் போலவே அவர்களும் வெட்டிச் சாய்க்கப்படுகிறார்களே! அதைப் பற்றி நினைத்தாலே என் நெஞ்சம் பதறுகிறது,” என்று கூறிவிட்டு, அவள் தன் கையைத் தன் இதயத்தின் மீது வைத்துக்கொண்டாள்—சரியாக, அந்தப் பதற்றத்தை அவள் உணர்ந்த இடத்தின் மீதே.

“வாழ்க்கையை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காத அந்த இளைஞர்களைப் பார்ப்பது ஒரு சிறந்த விஷயம் தானே, திருமதி Françoise?” என்று தோட்டக்காரன் கேட்டான்; அவளைச் சீண்டிவிட்டு, அவளிடமிருந்து ஒரு எதிர்வினையை வரவழைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவன் இப்படிக் கேட்டான்.

அவன் பேசியது வீண் போகவில்லை:

“வாழ்க்கையை ஒரு பொருட்டாக மதிக்கவில்லையா? அப்படியென்றால், வாழ்க்கையைத் தவிர வேறு எதைத்தான் ஒருவன் பொருட்டாக மதிக்க முடியும்? வாழ்க்கைதானே, அந்த நல்ல இறைவன் ஒருவருக்கு இருமுறை வழங்காத ஒரே பரிசு! ஐயோ, கடவுளே! ஆனால் அது உண்மைதான்—அவர்கள் உண்மையில் வாழ்க்கையை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை! 1870-ஆம் ஆண்டில் நான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்; இந்த இழிவான போர்களில் அவர்களுக்கு மரணத்தைப் பற்றிய பயமே இருப்பதில்லை; அவர்கள் பைத்தியக்காரர்களுக்குச் சற்றும் குறைந்தவர்கள் அல்ல; அதற்கும் மேலாக, அவர்களைத் தூக்கிலிடுவதற்குத் தேவையான கயிற்றின் விலைக்கும் கூட அவர்கள் தகுதியற்றவர்கள்—அவர்கள் மனிதர்கள் அல்ல, அவர்கள் சிங்கங்கள்.” (Françoise-ஐப் பொறுத்தவரை, ஒரு மனிதனைச் சிங்கத்துடன் ஒப்பிடுவது—அந்தச் சொல்லை அவள் 'li-on' என்றுதான் உச்சரிப்பாள்—எந்த வகையிலும் ஒரு புகழ்ச்சியாகத் தோன்றவில்லை.)

'Rue Sainte-Hildegarde' சாலை மிகவும் கூர்மையான வளைவைக் கொண்டிருந்ததால், தொலைவிலிருந்து யாரேனும் வருவதை அங்கிருந்து பார்க்க இயலாது; அதற்கு மாறாக, 'Avenue de la Gare' சாலையில் அமைந்திருந்த அந்த இரண்டு வீடுகளுக்கு இடையிலான குறுகிய இடைவெளி வழியாகவே, சூரிய ஒளியில் மின்னிக்கொண்டும் ஓடிக்கொண்டும் வரும் புதிய தலைக்கவசங்களை நாங்கள் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். இன்னும் எத்தனை வீரர்கள் கடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளத் தோட்டக்காரன் விரும்பினான்; மேலும் அவனுக்குத் தாகமும் எடுத்திருந்தது—ஏனெனில், சூரியன் மிகக் கடுமையாகச் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்தது. பின்னர், திடீரென்று—முற்றுகையிடப்பட்ட ஒரு கோட்டையிலிருந்து பாய்ந்து வருவது போல—அவனது மகள் வெளியே பாய்ந்து வருவாள்; தெரு முனையை அடைந்து, நூறு முறை மரணத்தையே துணிந்து எதிர்கொண்டவளாய், ஒரு குவளை *கோகோ* பானத்தையும், திபெர்ஸி மற்றும் மெசெக்லீஸ் திசையிலிருந்து இடைவிடாத ஓடையெனச் சுமார் ஆயிரம் பேர் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற செய்தியையும் சுமந்துகொண்டு எங்களிடம் திரும்புவாள். இப்போது சமாதானமாகிவிட்ட ஃபிரான்சுவாஸும் தோட்டக்காரரும், போர் மூளும் பட்சத்தில் மேற்கொள்ளவேண்டிய சரியான நடவடிக்கை குறித்து விவாதிக்கத் தொடங்கினர்:

“பார் ஃபிரான்சுவாஸ்,” என்று தோட்டக்காரன் சொல்வான், “ஒரு புரட்சிதான் எவ்வளவோ சிறந்தது; ஏனெனில், ஒரு புரட்சி அறிவிக்கப்படும்போது, ​​அதில் பங்கேற்க உண்மையாகவே விரும்புபவர்கள் மட்டுமே அதில் கலந்துகொள்கிறார்கள்.”

“ஆமாம், அது சரிதான்! குறைந்தபட்சம் அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; அது மிகவும் நேரடியானது.”

போர் அறிவிக்கப்பட்ட உடனேயே, அனைத்து ரயில் சேவைகளும் உடனடியாக நிறுத்தப்பட்டுவிடும் என்று தோட்டக்காரன் தவறாக எண்ணியிருந்தான்.

“அது இயல்புதானே!” என்று ஃபிரான்சுவாஸ் சொன்னாள். “மக்கள் தப்பி ஓடுவதைத் தடுப்பதற்காகத்தான்!”

அதற்குத் தோட்டக்காரன் இவ்வாறு பதிலளிப்பான்: “ஆஹா, அவர்கள் மிகவும் தந்திரமான ஆட்கள்!” ஏனெனில், போரை என்பது அரசு மக்கள் மீது நிகழ்த்த முயலும் ஒரு வகையான இழிவான தந்திரத்தைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்று அவனால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை—அந்தத் தந்திரத்திலிருந்து தப்பித்து ஓடுவதற்குரிய வசதி மட்டும் மக்களுக்கு இருந்திருந்தால், உடனடியாக அங்கிருந்து ஓடிவிடாத ஒரே ஒரு ஆத்மா கூட இருந்திருக்காது என்று அவன் உறுதியாக நம்பினான்.

ஆனால் ஃபிரான்சுவாஸ் அவசரமாக என் அத்தையின் பக்கத்திற்குத் திரும்பிச் செல்வாள்; நான் என் புத்தகத்திற்குத் திரும்புவேன்; வேலைக்காரர்கள் மீண்டும் வீட்டு வாசற்படியில் அமர்ந்துகொண்டு, வெளிச்சம் மங்குவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்......வீரர்கள் கிளப்பிய தூசியும், அவர்கள் ஏற்படுத்திய பரபரப்பும். அந்த அமைதி நிலவிய பிறகும் வெகு நேரம் வரை, வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு நடைப்பயணிகளின் கூட்டம் காம்ப்ரே (Combray) நகரின் வீதிகளில் திரண்டு நின்றது. ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும்—அப்படி அமர்வது வழக்கமில்லாத வீடுகளில் கூட—வேலைக்காரர்களோ அல்லது வீட்டு எஜமானர்களே கூட அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தவாறு, வாசற்படியைச் சுற்றி ஒரு விசித்திரமான இருண்ட விளிம்பை உருவாக்கினர்; இது, கடல் அலை பின்வாங்கிய பிறகு கடற்கரையில் விட்டுச்செல்லும் கடற்பாசிகளும் சிப்பிகளும் சேர்ந்து உருவாக்கும், ஒருவித 'கிரேப்' (crêpe) துணி போன்ற அல்லது வேலைப்பாடு மிக்க பின்னல் போன்ற தோற்றத்தை ஒத்திருந்தது.

இத்தகைய நாட்கள் தவிர, மற்ற நேரங்களில் நான் வழக்கமாக அமைதியாகப் புத்தகம் வாசிக்க முடிந்தது. ஆனால், ஒருமுறை ஸ்வான் (Swann) என்பவர் வருகை தந்தபோது ஏற்பட்ட இடையூறும், அவர் கூறிய கருத்துகளும்—சரியாக நான் எனக்கு முற்றிலும் புதியவரான பெர்காட் (Bergotte) என்பவரின் புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில் இது நிகழ்ந்தது—ஒரு விசித்திரமான விளைவை ஏற்படுத்தின: அதன்பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு, என் கனவுகளில் தோன்றும் பெண்களில் ஒருத்தியின் உருவம், ஊதா நிறப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சுவரின் பின்னணியில் தோன்றாமல், முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு பின்னணியில்—ஒரு கோதிக் தேவாலயத்தின் வாசலில்—தோன்றலாயிற்று.

பெர்காட் பற்றி நான் முதன்முதலில் கேள்விப்பட்டது, என்னைவிட வயதில் மூத்தவரும், நான் ஆழ்ந்த மரியாதை கொண்டிருந்தவருமான என் பள்ளித் தோழன் பிளாக் (Bloch) மூலமாகத்தான். *La Nuit d’Octobre* என்ற நூலின் மீது எனக்கிருந்த ரசனையை நான் அவனிடம் வெளிப்படுத்தியபோது, ​​அவன் ஒரு எக்காளத்தின் முழக்கத்தைப் போன்ற உரத்த குரலில் சிரித்துவிட்டு என்னிடம் இவ்வாறு கூறினான்: "அந்த மியூஸே (Musset) என்பவன் மீது உனக்கிருக்கும் அந்தத் தரமற்ற ஈர்ப்பைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இரு. அவன் மிகவும் கேடு விளைவிக்கக்கூடிய ஒரு நபர்; சொல்லப்போனால், ஒரு கொடூரமான மிருகம். எனினும் ஒன்றை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்: அவனும்—அந்த ராசின் (Racine) என்பவனும் கூட—தங்கள் வாழ்நாளில் தலா ஒரு கவிதையை இயற்றியுள்ளனர்; அவை நல்ல தாளநயத்துடன் அமைந்தவை; மேலும்—என் பார்வையில் அதுவே ஒரு கவிதைக்குரிய மிகச்சிறந்த தகுதி—அவை எவ்விதப் பொருளையும் உணர்த்தாதவை. அந்தக் கவிதை வரிகள் இவைதாம்: ‘La blanche Oloossone et la blanche Camire’ மற்றும் ‘La fille de Minos et de Pasiphaé’." அந்த இரண்டு அயோக்கியர்களுக்கும் அவப்பெயரைத் தேடித்தரும் வகையில், என் அன்பிற்குரிய ஆசிரியரும்—அழியாத கடவுளர்களுக்கே உகந்தவருமான—ஃபாதர் லெகாண்ட் (Father Leconte) எழுதிய ஒரு கட்டுரையின் மூலமாகவே, இந்த வரிகள் என் கவனத்திற்கு வந்தன. அதைப் பற்றிப் பேசுகையில், இதோ ஒரு புத்தகம்—இதை வாசிப்பதற்குத் தற்போது என்னிடம் நேரமில்லை—ஆனால், அந்த மகத்தான மனிதரால் (பெர்காட்) பரிந்துரைக்கப்பட்டதாக இது தெரிகிறது. அவர்—அல்லது எனக்குச் சொல்லப்பட்டது போல—அந்த நூலாசிரியரான திரு. பெர்கோட் என்பவரை மிகவும் நுட்பமான குணம் கொண்டவராகக் கருதுகிறார்; மேலும், அவர் அவ்வப்போது விளக்குவதற்குச் சற்றுக் கடினமான மென்மையைக் காட்டினாலும், அவருடைய வார்த்தை எனக்கு ஒரு டெல்ஃபிக் தீர்க்கதரிசியாகவே விளங்குகிறது. ஆகவே, இந்தக் கவித்துவமான உரைநடைப் பகுதிகளைப் படியுங்கள்; மேலும், ‘பாகவதம்’ மற்றும் ‘தி கிரேஹவுண்ட் ஆஃப் மேக்னஸ்’ ஆகியவற்றை எழுதிய அந்த மாபெரும் தாளப் படைப்பாளர் உண்மையாகப் பேசியிருந்தால், அப்பல்லோவின் பெயரால், அன்புள்ள குருவே, நீங்கள் ஒலிம்பஸின் அமுதமயமான இன்பங்களைச் சுவைப்பீர்கள்.” அவர் என்னை எப்படி அழைத்தாரோ, அதேபோலவே தானும் "அன்பு எஜமானரே" என்று என்னை அழைக்குமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டது ஒரு நையாண்டித் தொனியில்தான் இருந்தது. ஆயினும், உண்மையில், இந்த விளையாட்டிலிருந்து நாங்கள் ஒருவித இன்பத்தையே பெற்றோம்; ஏனெனில், பொருட்களுக்குப் பெயரிடுவதன் மூலமே அவற்றை நாம் உண்மையில் படைக்கிறோம் என்று நம்பும் வயதிற்கு நாங்கள் இன்னும் மிக நெருக்கமாகவே இருந்தோம்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, பிளாக்குடன் உரையாடுவதன் மூலமோ அல்லது அவரிடம் மேலதிக விளக்கங்களைக் கேட்பதன் மூலமோ, அவர் என் உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திய அமைதியின்மையை என்னால் தணிக்க இயலவில்லை. அழகான கவிதைகள்—எந்தக் கவிதைகளிலிருந்து நான், என் பங்கிற்கு, முழுமையான உண்மையின் வெளிப்பாட்டைத் தவிர வேறெதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை—அவை எதையுமே குறிக்காத காரணத்தினாலேயே இன்னும் அதிக அழகுடன் திகழ்கின்றன என்று அவர் அறிவித்தபோது, ​​என் மனதில் எழுந்த அந்த அமைதியின்மையை என்னால் போக்க முடியவில்லை. சொல்லப்போனால், பிளாக் மீண்டும் எங்கள் வீட்டிற்கு அழைக்கப்படவில்லை. ஆரம்பத்தில், அவர் நன்றாகவே வரவேற்கப்பட்டார். என் பள்ளித் தோழர்களில் மற்றவர்களை விட ஒருவருடன் நான் நெருங்கிய நட்பு கொள்ளும்போதெல்லாம்—அதன் பிறகு அவரை வீட்டிற்கு அழைத்து வரும்போதெல்லாம்—அந்தச் சிறுவன் தவறாமல் ஒரு யூதனாகவே இருப்பான் என்று என் தாத்தா கூறுவது வழக்கம்; கொள்கையளவில் பார்த்தால், இந்த உண்மை அவருக்கு வருத்தத்தை அளித்திருக்காது—ஏனெனில் அவருடைய நண்பரான ஸ்வானும் யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவரே—ஆனால், நான் தேர்ந்தெடுக்கும் நண்பர்கள் பொதுவாகவே அந்தச் சிறுவர் கூட்டத்திலேயே சிறந்தவர்களாக இருப்பதில்லை என்று அவர் உணர்ந்திருக்காவிட்டால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகியிருக்கும். எனவே, நான் ஒரு புதிய நண்பனை வீட்டிற்கு அழைத்து வரும்போதெல்லாம், அவர் முணுமுணுக்காமல் இருப்பது மிக அரிதான நிகழ்வாகவே இருந்தது—இயற்கையாகவே, அவர் வெறும் மெட்டை மட்டுமே பாடுவார் (Ti la lam ta lam, talim)—அவர் பாடுவது *La Juive* என்ற நாடகத்திலிருந்து வரும் "O God of Our Fathers" என்ற பாடலாகவோ அல்லது "Israel, Break Your Chains" என்ற பாடலாகவோ இருக்கும்; ஆயினும், என் நண்பன் அந்த மெட்டை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, அதற்கான உண்மையான வரிகளைப் பாடிவிடுவானோ என்று நான் எப்போதும் அஞ்சினேன்.

அவர்களைக் கண்களால் காண்பதற்கு முன்பே—அவர்களின் பெயர்களைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே (பெரும்பாலும் அந்தப் பெயர்களில் யூதத் தன்மையைக் குறிக்கும் எந்த அடையாளமும் இருக்காது)—என் நண்பர்களில் உண்மையில் யூதர்களாக இருப்பவர்களின் யூதப் பின்னணியை மட்டுமல்லாமல், சில சமயங்களில், அவர்களின் குடும்பங்களை வாட்டி வதைக்கும் குறிப்பிட்ட உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளைக் கூட அவரால் ஊகித்து அறிய முடிந்தது.

—"இன்று இரவு நம் வீட்டிற்கு வரவிருக்கும் உன் நண்பனின் பெயர் என்ன?"

—"டுமாண்ட், தாத்தா."

—"டுமாண்ட்! ஓ, எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறதே."

என்று கூறிவிட்டு அவர் பாடுவார்:

"வில்லாளர்களே, விழிப்போடு காவல் காருங்கள்!
இடைவிடாமல், அமைதியாகக் காவல் நில்லுங்கள்";
$
மேலும், எங்களிடம் மிகத் திறமையாகச் சில குறிப்பிட்ட கேள்விகளைக் கேட்ட பிறகு, அவர் திடீரென, "எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!" என்று முழங்குவார்—அல்லது, அங்கு வந்திருப்பவர் நோயாளியே ஆக இருந்து—அவரைத் தான் அறியாமலே, ஒரு மறைமுக விசாரணையின் மூலம் தனது பூர்வீகத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்திருந்தால்—அப்போது, ​​தனக்கு இனி எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை என்பதை எங்களுக்கு உணர்த்தும் வகையில், அவர் எங்களை உற்றுநோக்கியவாறே, மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுப்பார்:

"இந்த அச்சம் கொண்ட இஸ்ரவேலனின்—
என்ன! இவனை நீங்களா இங்கே அழைத்து வந்தீர்கள்?"

அல்லது:

"தந்தை வழி வயல்கள், ஹெப்ரோன், இனிய பள்ளத்தாக்கு."

அல்லது இன்னும் சொல்லப்போனால்:

"ஆம், நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்தவன்."

என் தாத்தாவின் இந்தச் சிறு விசித்திரப் பழக்கங்கள் எவையும், என் நண்பர்கள் மீது அவருக்குத் துளியும் துவேஷம் இருந்தது என்பதைக் குறிக்கவில்லை. ஆனால், வேறு சில காரணங்களுக்காக ப்ளோக் (Bloch) என் பெற்றோரின் அதிருப்திக்கு ஆளானார். அவர் முதலில் என் தந்தையை எரிச்சலூட்டத் தொடங்கினார்; ப்ளோக் மழையில் நனைந்து வந்ததைக் கண்ட என் தந்தை, அவரிடம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இவ்வாறு கேட்டார்:

—"ஆனால், ஐயா ப்ளோக், வெளியே வானிலை எப்படி இருக்கிறது? மழை பெய்ததா? எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை; காற்றழுத்தமானி (barometer) மிகச் சிறப்பாகவே இருந்தது."

இதற்கு அவரிடமிருந்து பின்வரும் பதில் மட்டுமே கிடைத்தது:

—"ஐயா, மழை பெய்ததா என்பதை என்னால் நிச்சயமாகச் சொல்ல இயலாது. பௌதிக நிகழ்வுகளின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டு, நான் மிகவும் உறுதியாக வாழ்ந்து வருகிறேன்; அதனால், அவற்றை எனக்குத் தெரிவிக்கும் சிரமத்தை என் புலன்கள் எடுத்துக்கொள்வதில்லை."

—"ஆனால், என் பாவம் பையனே," ப்ளோக் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு என் தந்தை என்னிடம் கூறினார், "உன் நண்பன் ஒரு முட்டாள். என்ன! வானிலை எப்படி இருக்கிறது என்பதைக்கூட அவனால் என்னிடம் சொல்ல முடியவில்லை! அடடா, அதைவிட சுவாரஸ்யமான விஷயம் வேறு என்ன இருக்கிறது! அவன் ஒரு அறிவிலி."

அதன் பிறகு ப்ளோக் என் பாட்டியின் அதிருப்திக்கு ஆளானார்; ஏனெனில், மதிய உணவுக்குப் பிறகு—தான் சற்று உடல்நலம் குன்றி இருப்பதாக என் பாட்டி குறிப்பிட்டபோது—அவர் ஒரு விம்மலை அடக்கிக்கொண்டு, தன் கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துக்கொண்டார்.

—"அதை எப்படி நீ உண்மையானதாகக் கருத முடியும்?" என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார். "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவனுக்கு என்னைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதே; ஒருவேளை, அவன் பைத்தியமாக இருந்தால் ஒழிய." இறுதியாக, அவர் அனைவரையும் அதிருப்திக்குள்ளாக்கினார்; ஏனெனில்—மதிய உணவிற்கு ஒன்றரை மணி நேரம் தாமதமாக, உடல் முழுவதும் சேறு பூசிய நிலையில் வந்த அவர்—மன்னிப்பு கேட்பதற்குப் பதிலாக, பின்வருமாறு கூறினார்:

—“வளிமண்டலச் சீர்குலைவுகளாலோ அல்லது காலத்தின் மரபுசார் பிரிவுகளாலோ நான் ஒருபோதும் ஆட்கொள்ளப்படுவதில்லை. அபின் புகைக்கும் குழாயையும், மலாய் கிரிஸ் கத்தியையும் மீண்டும் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டுவர நான் மனமுவந்து விரும்புவேன்; ஆனால், அவற்றைவிடப் பன்மடங்கு கேடுவிளைவிக்கக்கூடிய—மேலும், முற்றிலும் முதலாளித்துவ மனப்பான்மை கொண்ட—கருவிகளான கடிகாரம் மற்றும் குடை ஆகியவற்றால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”

எது எப்படியாயினும், அவர் மீண்டும் காம்ப்ரேவிற்கே திரும்பினார். ஆயினும், என் பெற்றோர் எனக்கு அமைய வேண்டும் என்று விரும்பிய வகையிலான நண்பர் அவர் அல்ல; என் பாட்டியின் உடல்நலக்குறைவுக்காக அவர் சிந்திய கண்ணீர், பாசாங்கானது அல்ல என்று என் பெற்றோர் காலப்போக்கில் நம்பத் தொடங்கினர்; ஆனால்—அது உள்ளுணர்வாலோ அல்லது அனுபவத்தாலோ இருக்கட்டும்—நமது உணர்ச்சிப் பெருக்கங்கள், நமது பிற்காலச் செயல்களின் மீதோ அல்லது நமது வாழ்க்கை நடத்தையின் மீதோ மிகக் குறைந்த ஆதிக்கத்தையே செலுத்துகின்றன என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்; மேலும், தார்மீகக் கடமைகளுக்கு அளிக்கும் மரியாதை, நண்பர்களிடம் காட்டும் விசுவாசம், ஒரு பணியை நிறைவேற்றுதல் அல்லது ஒரு ஒழுங்குமுறையைக் கடைப்பிடித்தல் ஆகியவை—அந்தத் தற்காலிகமான, தீவிரமான, ஆனால் பயனற்ற உணர்ச்சிப் பெருக்குகளைவிட—கண்மூடித்தனமான பழக்கவழக்கங்களிலேயே உறுதியான அடித்தளத்தைக் காண்கின்றன என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். பிளாக்கிற்குப் பதிலாக, வேறு சில தோழர்களே எனக்கு அமைய வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினர்; அத்தோழர்கள், முதலாளித்துவ ஒழுக்கநெறிகளின் விதிகளின்படி நண்பர்களுக்கு வழக்கமாக அளிக்கப்படும் அளவைத் தாண்டி எனக்கு எதையும் வழங்கமாட்டார்கள்—அதாவது, ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் என் மீது திடீரெனப் பாசம் பொங்கியதால் மட்டும், எதிர்பாராத விதமாக எனக்கு ஒரு பழக்கூடையை அனுப்பிவைக்கும் வகையிலான நண்பர்களாக அவர்கள் இருக்கமாட்டார்கள்; மாறாக, நட்பு சார்ந்த கடமைகள் மற்றும் கோரிக்கைகளின் நியாயமான சமநிலையை—தங்கள் கற்பனை அல்லது உணர்ச்சியின் தூண்டுதலால் மட்டும்—எனக்குச் சாதகமாக மாற்ற இயலாத அவர்கள், அதே காரணத்தினால் அச் சமநிலையை எனக்குப் பாதகமாக மாற்றவும் இயலாதவர்களாகவே இருப்பார்கள். நமது குறைகள் கூட, அத்தகைய இயல்புடையவர்களை—என் பெரிய அத்தை அத்தகைய இயல்புக்கு ஒரு மிகச்சிறந்த முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தார்—நமக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்வதிலிருந்து தடுக்க இயலாது; பல ஆண்டுகளாகத் தன்னிடமிருந்து விலகி நின்று, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாத தன் மருமகளுக்கு, அவர் தன் முழுச் சொத்தையும் உயிலாக எழுதி வைத்திருந்தார்; அந்த விலகலுக்காக அவர் தன் உயிலில் எந்த மாற்றத்தையும் செய்யவில்லை; ஏனெனில், அந்த மருமகளே அவருக்கு உயிரோடு இருந்த மிக நெருங்கிய உறவினர் என்பதாலும், அதுவே "செய்ய வேண்டிய முறையான செயல்" என்பதாலும் அவர் அவ்வாறு செய்தார்.

ஆனால் எனக்கு பிளாக்கை மிகவும் பிடித்திருந்தது; என் பெற்றோரோ என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்கவே விரும்பினர்; மினோஸ் மற்றும் பாசிஃபே ஆகியோரின் மகளின் அர்த்தமற்ற அழகைக் குறித்து, நானே எனக்குள் எழுப்பிய தீர்க்க முடியாத கேள்விகள்—அவருடனான எத்தகைய புதிய உரையாடல்களை விடவும்—என்னை அதிகம் சோர்வடையச் செய்தன; மேலும், என் தாய் அத்தகைய உரையாடல்களைத் தீங்கானவை என்று கருதினாலும் கூட, அக்கேள்விகளே என்னை உடல்நலம் குன்றியவனாக உணரச் செய்தன. சொல்லப்போனால், காம்ப்ரேயில் அவர் தொடர்ந்து வரவேற்கப்பட்டிருப்பார்—ஆனால் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இரவு உணவின் போது நடந்த நிகழ்வு மட்டும் குறுக்கிடாமல் இருந்திருந்தால். அந்த விருந்தின்போதுதான், "பெண்கள் அனைவரும் காதலைத் தவிர வேறெதையும் சிந்திப்பதில்லை; மேலும், இறுதியில் ஒருவரின் பிடிவாதத்தை உடைத்து வெல்ல முடியாத பெண் என்று எவருமே இல்லை" என்னும் செய்தியை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார் (இச்செய்தி பிற்காலத்தில் என் வாழ்வில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி, முதலில் அதை மகிழ்ச்சியானதாகவும், பின்னர் துயரம் நிறைந்ததாகவும் மாற்றியது). அதைத் தொடர்ந்து, என் பெரிய அத்தை தன் இளமைக்காலத்தில் மிகவும் அமைதியற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்ததாகவும், அக்காலத்தில் அவர் ஒரு 'பரத்தையாக' (kept woman) இருந்ததாகவும், மிகவும் நம்பகமான ஒரு தரப்பிடமிருந்து தான் கேள்விப்பட்டதாக அவர் என்னிடம் உறுதியளித்துக் கூறினார். இந்த விஷயங்களை என் பெற்றோரிடம் எடுத்துரைக்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை; அதன் விளைவாக, பிளாக் (Bloch) அடுத்த முறை வந்தபோது, ​​அவர் வீட்டு வாசலிலேயே தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார்; பின்னர் நான் அவரைத் தெருவில் சந்தித்தபோது, ​​அவர் என்னிடம் மிகுந்த பாராமுகத்துடனும் கடுமையுடனும் நடந்துகொண்டார்.

இருப்பினும், பெர்காட் (Bergotte) அவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் கூறியது உண்மையே.

முதல் சில நாட்களில்—நாம் பிற்காலத்தில் ஆழமாக நேசிக்கப்போகும் ஒரு இசை மெட்டை, தொடக்கத்தில் நம்மால் முழுமையாகப் பிரித்தறிந்து ரசிக்க முடியாதது போலவே—அவருடைய எழுத்து நடையில் அமைந்திருந்த, நான் பிற்காலத்தில் மிகவும் ஆழமாகப் போற்றவிருந்த அந்தச் சிறப்பம்சங்கள் எனக்குத் தென்படாமலே இருந்தன. நான் படித்துக்கொண்டிருந்த அவருடைய நாவலை என் கையிலிருந்து கீழே வைக்கவே இயலாத நிலையில் இருந்தேன்; ஆயினும், அந்நாவலின் கதைக்களத்தின் மீதே என் ஆர்வம் முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதாக நான் நம்பினேன்—இது, காதலின் ஆரம்பக் கணங்களில் ஒருவன் ஏதேனும் ஒரு சமூகக் கூட்டத்திலோ அல்லது கேளிக்கையிடத்திலோ தினமும் ஒரு பெண்ணைத் தேடி அலைவது போன்றதே ஆகும்......ஈர்ப்பு—தான் எவற்றால் கவரப்பட்டிருப்பதாக நம்புகிறானோ, அந்த அழகுகளாலேயே ஈர்க்கப்படும் ஒரு நிலை. அப்போது, ​​குறிப்பிட்ட சில தருணங்களில் அவர் பயன்படுத்த விரும்பிய, அரிதானதும் கிட்டத்தட்ட பழமையானதுமான சில சொற்றொடர்களை நான் கவனித்தேன்—அத்தருணங்களில், இணக்கத்தின் ஒரு மறைமுகமான எழுச்சியும், ஓர் அக முன்னுரையும் அவரது நடையை மெருகேற்றி உயர்த்தும்; இத்தகைய தருணங்களில்தான் அவர், "வாழ்வின் வீணான கனவு" குறித்தும், "அழகிய தோற்றங்களின் வற்றாத பெருவெள்ளம்" குறித்தும், "புரிந்துகொள்வதிலும் நேசிப்பதிலும் உள்ள பயனற்றதும் ஆயினும் இன்பம் பயப்பதுமான வேதனை" குறித்தும், "பேராலயங்களின் வணக்கத்திற்குரியதும் எழில்மிகுந்ததுமான முகப்பை என்றென்றும் மேன்மைப்படுத்தும் அசைவுறும் உருவங்கள்" குறித்தும் பேசத் தொடங்குவார்—எனக்கு முற்றிலும் புதியதான ஒரு முழுமையான தத்துவத்தை, அற்புதமான படிமங்கள் வாயிலாக அவர் வெளிப்படுத்தும் தருணங்கள் அவை; உண்மையில், அப்போது எழுந்து கொண்டிருந்த அந்த 'யாழ்-இசையை' (harp-song) தட்டி எழுப்பியவையே அந்தப் படிமங்கள்தாம் என்று தோன்றியது—அந்த இசைக்குத் துணையாக நின்று, அவை உண்மையிலேயே மிக உன்னதமான ஒன்றை அதற்கு வழங்கின. பெர்காட்டின் (Bergotte) இத்தகைய பத்திகளில் ஒன்று—மற்றவற்றிலிருந்து நான் தனியே பிரித்தெடுத்த மூன்றாவது அல்லது நான்காவது பத்தி அது—முந்தைய பத்திகளில் நான் கண்ட இன்பத்திற்கு ஈடில்லாத ஒரு மகிழ்ச்சியை எனக்கு அளித்தது; என் இருப்பின் மிக ஆழமான ஒரு தளத்தில்—தடைகள் யாவும், பிரிவுகள் யாவும் துடைத்தெறியப்பட்டதாகத் தோன்றிய, மிகவும் ஒருங்கிணைந்ததும் பரந்ததுமான ஒரு தளத்தில்—நான் அந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதாக உணர்ந்தேன். ஏனெனில், அரிதான சொற்றொடர்களுக்கான அதே ரசனையையும், அதே இசைமயமான வெளிப்பாட்டையும், அதே இலட்சியவாதத் தத்துவத்தையும்—முந்தைய தருணங்களில் (நான் உணராவிட்டாலும்) என் இன்பத்திற்கு உண்மையான ஊற்றாக அமைந்திருந்த அதே கூறுகளை—அதில் நான் மீண்டும் கண்டுகொண்டபோது, ​​பெர்காட்டின் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட, என் மனதின் மேற்பரப்பில் ஒரு நேர்கோட்டுப் பாதையை மட்டுமே வரையும் ஒரு தனித்த பத்தியின் முன்னிலையில் நான் நிற்பதாக இனி நான் உணரவில்லை; மாறாக, பெர்காட்டின் "இலட்சியப் பத்தியின்" (ideal passage) முன்னிலையில் நிற்பதாகவே உணர்ந்தேன்: அது அவரது அனைத்து நூல்களுக்கும் பொதுவான ஒரு பத்தியாகும்; அதனோடு இப்போது ஒன்றிணைந்து கலந்துகொண்டிருந்த ஒத்த பத்திகள் அனைத்தும் சேர்ந்து, அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழத்தையும், ஒரு குறிப்பிட்ட விரிவையும் வழங்கின—அதன் வாயிலாக, என் சொந்த ஆன்மாவே அளவிட முடியாத அளவிற்கு விரிவடைந்தது போல எனக்குத் தோன்றியது.
$
பெர்கோட் (Bergotte) மீதான எனது ரசனையில் நான் முற்றிலும் தனித்திருக்கவில்லை; என் தாயாரின் மிகுந்த கலைநயம் வாய்ந்த ஒரு நண்பருக்கும் அவரே மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளராகத் திகழ்ந்தார். சொல்லப்போனால், பெர்கோட்டின் புதிதாக வெளியான நூலைப் படிப்பதற்காகவே, டாக்டர் டு போல்போன் (Dr. du Boulbon) தனது நோயாளிகளைக் காத்திருக்கச் செய்வார். பெர்கோட் மீதான இந்தச் சிறப்பு ஈர்ப்பின் முதல் விதைகளில் சில, அவரது மருத்துவ ஆலோசனை அறையிலிருந்தும்—கோம்ப்ரே (Combray) நகருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பூங்காவிலிருந்தும்—தான் முளைத்தெழுந்தன. அக்காலத்தில் மிகவும் அரிதாகக் காணப்பட்ட இந்த ரசனை வகை, இன்று உலகெங்கும் பரவலாக வியாபித்துள்ளது; இதன் மிகச்சிறந்த, அதே சமயம் சர்வ சாதாரணமாகிவிட்ட மலர்களை ஐரோப்பா, அமெரிக்கா என எங்கும்—மிகச்சிறிய கிராமங்களில் கூட—இன்று காண முடிகிறது. பெர்கோட்டின் நூல்களில் என் தாயாரின் நண்பரும்—டாக்டர் டு போல்போனும் கூட—எதை மிகவும் விரும்பி ரசித்தார்களோ, அதையே நானும் ரசித்தேன்: அதுதான் அந்த இசைமயமான ஓட்டம், அந்தப் பழமையான சொற்றொடர் அமைப்புகள், மற்றும் வேறு சில எளிய, நன்கு அறிமுகமான சொற்கள்—அவற்றை அவர் பயன்படுத்திய இடத்தின் தனித்துவத்தால், அவை அவரது தரப்பிலான ஒரு விசேஷ உணர்திறனை வெளிப்படுத்துவது போல் தோன்றின. இறுதியாக, அவரது சோகமயமான பத்திகளில் வெளிப்படும் ஒருவிதத் திடீர் முறிவுத் தன்மையையும், கிட்டத்தட்டக் கரகரப்பான குரல் தொனியையும் அவர்கள் ரசித்தனர். இதில் தான் தனது படைப்புகளின் ஆகச்சிறந்த வசீகரம் அடங்கியுள்ளது என்பதை அவரே உணர்ந்திருந்திருக்க வேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை. ஏனெனில், அவர் எழுதிய பிற்கால நூல்களில், ஏதேனும் ஒரு மகத்தான உண்மையை அல்லது புகழ்பெற்ற ஒரு பேராலயத்தின் பெயரை அவர் குறிப்பிட நேரும்போதெல்லாம், தனது கதைப்போக்கை அவர் இடைநிறுத்திவிடுவார். பின்னர், ஒரு வேண்டுதல், ஒரு நேரடி விளிப்பு அல்லது ஒரு நீண்ட பிரார்த்தனை வடிவில், தனது முந்தைய படைப்புகளில் உரைநடைக்குள் மறைந்திருந்த—மேலோட்டமான அலைகளின் அசைவுகள் மூலம் மட்டுமே அப்போது உணர முடிந்த—அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்குகளுக்கு அவர் முழுச் சுதந்திரம் அளிப்பார். அவ்வாறு மறைந்திருந்தபோது, ​​அந்த உணர்வுகள் இன்னும் இனிமையாகவும் இசைநயம் மிக்கதாகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில், அப்போது அவற்றின் மெல்லிய முணுமுணுப்பு எங்கே தொடங்கியது, எங்கே ஓய்ந்தது என்பதைத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்ட இயலாத நிலை இருந்தது. அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுதியதாகத் தெளிவாகத் தெரிந்த இந்தப் பத்திகளே, எங்களுக்கும் மிகவும் பிடித்தமானவையாக அமைந்தன. என்னைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை நான் மனப்பாடமாகவே அறிந்திருந்தேன். அவர் மீண்டும் தனது கதைப்போக்கைத் தொடரும்போதெல்லாம், எனக்குள் ஒருவித ஏமாற்ற உணர்வு எழும். பைன் மரக் காடுகள், ஆலங்கட்டி மழை, 'நோட்ரே-டேம் டி பாரிஸ்' (Notre-Dame de Paris) பேராலயம், 'அதாலி' (Athalie) அல்லது 'ஃபெத்ரா' (Phèdre) போன்ற—அதுவரை எனக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருந்த அழகுகளைப் பற்றி அவர் பேசும்போதெல்லாம்—ஒரே ஒரு படிமத்தின் வாயிலாக, அந்த அழகை எனது உணர்வுலகில் அவர் பிரம்மாண்டமாக வெடிக்கச் செய்துவிடுவார். ஆகவே, அவர் பிரபஞ்சத்தின் பல்வேறு கூறுகளை எனக்கு அருகில் கொண்டுவந்து காட்டாவிடில், எனது பலவீனமான புலனுணர்வால் எத்தனையோ பகுதிகளைப் பிரித்தறிந்து கொள்ள இயலாமலே போய்விடும் என்பதை உணர்ந்தவனாய், அனைத்துப் பொருட்களையும் குறித்து — எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் நேரில் காணும் வாய்ப்பு கிடைக்கக்கூடிய விஷயங்களைக் குறித்து — அவரது கருத்தை, அவரது உருவகத்தை அறிந்துகொள்ள நான் பெரிதும் ஏங்கினேன். குறிப்பாக, பண்டைய பிரெஞ்சு நினைவுச் சின்னங்கள் மற்றும் சில கடல் காட்சிகளைக் குறித்து அவரது கருத்தை அறிய விழைந்தேன்; ஏனெனில், தனது நூல்களில் அவர் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்திக் குறிப்பிட்ட விதம், அவற்றை அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவமும் அழகும் வாய்ந்தவையாகக் கருதியதை மெய்ப்பித்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், அவரது கருத்து என்னவென்பது எனக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது. அவரது கருத்து எனது கருத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாகவே இருக்கும் என்பதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயமில்லை; ஏனெனில், நான் எய்த முயன்று கொண்டிருந்த ஒரு 'அறியப்படாத உலகத்திலிருந்து' அவரது கருத்துகள் தோன்றியிருந்தன. அத்தகைய ஒரு பரிபூரணமான அறிவாற்றலிடம் எனது சொந்தச் சிந்தனைகள் வெறும் திறமையின்மையாகவே தோன்றும் என்று உறுதியாக நம்பிய நான், அவற்றை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிந்துவிட்டிருந்தேன். அதனால், எப்போதாவது தற்செயலாக — அவரது நூல்களில் ஒன்றில் — நான் ஏற்கனவே என் மனதிற்குள் எண்ணியிருந்த ஒரு கருத்தை நான் காண நேர்ந்தால், என் இதயம் பூரித்துப்போகும்; ஏதோ ஒரு கடவுள், தனது கருணையினால், அந்தக் கருத்தை எனக்குத் திரும்ப அளித்து, அது முற்றிலும் சரியானதும் அழகானதுமே என்று அங்கீகரித்ததைப் போல நான் உணர்வேன். சில சமயங்களில், இரவில் உறக்கம் வராத வேளைகளில் நான் என் பாட்டிக்கும் தாய்க்கும் எழுதியனுப்பிய கடிதங்களில் குறிப்பிட்டிருந்த அதே விஷயங்களையே, அவரது நூலின் ஒரு பக்கம் அப்படியே எடுத்துரைப்பதாக அமைந்திருக்கும். அந்த அளவுக்கு, பெர்கோட்டின் (Bergotte) அந்தப் பக்கம், எனது கடிதங்களின் தொடக்கத்தில் இடம்பெறவே உருவாக்கப்பட்ட முன்னுரை வாசகங்களின் தொகுப்பு போலவே எனக்குத் தோன்றும். பிற்காலத்தில், நான் எனக்கென ஒரு நூலை எழுதத் தொடங்கியபோதுகூட, பெர்கோட்டின் எழுத்துக்களுக்குள்ளேயே எனது சில வாக்கியங்களுக்கு இணையானவற்றைக் கண்டறிந்தேன் — அந்த வாக்கியங்களின் தரம் போதாது என்று கருதி, நான் எனது எழுத்துப் பணியைத் தொடராமல் கைவிட்டிருந்த வாக்கியங்கள் அவை. ஆனால், அவரது நூலில் அவற்றை வாசித்தபோது மட்டுமே — அப்போதுதான் முதன்முறையாக — அவற்றை என்னால் உண்மையாகவே ரசிக்க முடிந்தது. ஏனெனில், நானே அவற்றை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் மனதில் நான் உணர்ந்தவற்றை அவை துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கின்றனவா என்பதை உறுதி செய்வதிலேயே நான் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தேன்; நான் நினைத்ததை அப்படியே 'படம்பிடித்துக் காட்டுவதில்' தவறிவிடுவேனோ என்ற அச்சத்திலேயே உழன்றுகொண்டிருந்ததால், நான் எழுதுவது ரம்மியமாக இருக்கிறதா என்று என்னையே கேட்டுக்கொள்ள எனக்குச் சிறிதும் அவகாசம் இருக்கவில்லை! ஆயினும் உண்மையில், இத்தகைய வாக்கியங்களையும், இத்தகைய சிந்தனைகளையுமே நான் உண்மையாகவே நேசித்தேன். எனது அந்தத் தவிப்பு மிகுந்த, திருப்தியற்ற முயற்சிகளே எனது அன்பின் அடையாளங்களாகத் திகழ்ந்தன — ஒருவேளை, இன்பம் அற்றதாக இருக்கலாம்; ஆயினும், அது மிகவும் ஆழமானதொரு அன்பாகவே இருந்தது. ஆகவே, வேறொருவரின் படைப்பில் அத்தகைய வாக்கியங்களை நான் திடீரெனக் காண நேர்ந்தபோது—அதாவது, இப்போது அனைத்துத் தயக்கங்களிலிருந்தும் சுய-கண்டனங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, இனி என்னை நானே வருத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமின்றி—அவற்றின் மீது எனக்கிருந்த ரசனைக்கு என்னால் இறுதியாகப் பேரானந்தத்துடன் என்னை ஒப்புக்கொடுக்க முடிந்தது; இது, சமையல் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இல்லாத ஒரே ஒரு தருணத்தில், தன் சொந்தப் பசியைத் தணித்துக்கொள்ளும் ஓய்வை இறுதியாகக் கண்டடையும் ஒரு சமையல்காரரைப் போன்றதாகும். ஒரு நாள், பெர்கோட்டின் (Bergotte) ஒரு புத்தகத்தில்—ஒரு வயதான வேலைக்காரியைப் பற்றியும், அந்த எழுத்தாளரின் கம்பீரமான மற்றும் தீவிரமான உரைநடையால் மேலும் அதிக எள்ளல் தன்மையைப் பெற்றிருந்த—ஒரு நகைச்சுவைத் துணுக்கை நான் காண நேர்ந்தது; அது, ஃபிரான்சுவாஸைப் (Françoise) பற்றிப் பேசும்போது என் பாட்டியிடம் நான் அடிக்கடி கூறியிருந்த ஒரு கருத்தைப் போலவே அச்சு அசலாக இருந்தது. மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், 'உண்மையின் கண்ணாடிகளாகத் திகழும்' தன் புத்தகங்களில் ஒன்றில் இடம்பெறுவது தகுதியற்றது என்று அவர் கருதவில்லை என்பதைக் கண்டேன்—அது, எங்கள் நண்பரான திரு. லெக்ராண்டின் (M. Legrandin) குறித்து நான் ஒருமுறை கூறியிருந்த கருத்தைப் போன்றே அமைந்திருந்தது (ஃபிரான்சுவாஸ் மற்றும் திரு. லெக்ராண்டின் குறித்த இந்தக் கருத்துக்கள், உண்மையில், பெர்கோட் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையில், அவருக்காகவே நான் மிகத் திட்டமிட்டுத் தியாகம் செய்திருக்கக்கூடிய வகையைச் சேர்ந்தவையாகும்...).

 ...ஆர்வமற்றதாகக் கருதும்), திடீரென்று என் எளிய வாழ்க்கையும் சத்தியத்தின் உலகங்களும் நான் நம்பியது போல் அவ்வளவு தனித்தனியானவை அல்ல என்றும், சில விஷயங்களில் அவை ஒன்றிணைகின்றன என்றும் எனக்குத் தோன்றியது; மேலும், நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்து, மீண்டும் கிடைத்த தந்தையின் கரங்களில் இருப்பது போல அந்த எழுத்தாளரின் பக்கங்களைப் படித்து நான் அழுதேன்.

அவருடைய புத்தகங்களை வைத்துப் பார்க்கையில், குழந்தைகளை இழந்து, ஒருபோதும் ஆறுதல் காணாத, மெலிந்த, ஏமாற்றமடைந்த ஒரு வயோதிகராக பெர்கோட்டை நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். அதனால் நான் படித்தேன்—அவருடைய உரைநடையை மனதிற்குள் பாடினேன்—ஒருவேளை அது உண்மையில் எழுதப்பட்டதை விட அதிக *இனிமையுடனும்*, அதிக *மெதுவாகவும்* இருந்தது, மேலும் மிக எளிய வாக்கியம் கூட ஒரு மென்மையான, அரவணைக்கும் தொனியில் என்னிடம் பேசியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அவருடைய தத்துவத்தை நேசித்தேன்; அதற்கு என்னை என்றென்றும் அர்ப்பணித்திருந்தேன். அது, நான் மேல்நிலைப் பள்ளியில், குறிப்பாக "தத்துவம்" என்று அழைக்கப்படும் வகுப்பில் சேரும் வயதை அடைய என்னை ஆவலுடன் காத்திருக்க வைத்தது. ஆயினும், அந்த வகுப்பு பெர்கோட்டின் சிந்தனைகளின் வழியே வாழ்வதைத் தவிர வேறு எதையும் கொண்டிருக்கக் கூடாது என்று நான் விரும்பினேன்; மேலும், நான் இறுதியில் என்னை அர்ப்பணிக்கப் போகும் தத்துவஞானிகள், அவருக்கும் அவருக்கும் எந்த விதத்திலும் ஒத்திருக்க மாட்டார்கள் என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டிருந்தால், வாழ்நாள் முழுவதும் காதலிக்க விரும்பும் ஒரு காதலனின் விரக்தியை நான் உணர்ந்திருப்பேன்; ஆனால், வரும் ஆண்டுகளில் அவன் வேறு பல காதலிகளை ஏற்றுக்கொள்வான் என்று அவனிடம் சொல்லப்படும்போது அந்த விரக்தி வெளிப்படும்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, நான் தோட்டத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, என் பெற்றோரைப் பார்க்க வந்திருந்த ஸ்வான் என்னைத் தடுத்தான்.

"என்ன படித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? நான் பார்க்கலாமா? ஏன், பெர்கோட்? அவருடைய புத்தகங்களை உங்களுக்கு யார் பரிந்துரைத்தது?" அது ப்ளாக் என்று அவனிடம் சொன்னேன்.

ஆ, ஆம்! நான் ஒருமுறை இங்கே பார்த்த அந்தப் பையன்—பெலினியின் இரண்டாம் மெஹ்மத் ஓவியத்தை அப்படியே அச்சு அசலாக ஒத்திருப்பவன். ஓ, என்ன ஒரு தத்ரூபம்! அவனுக்கும் அதே வளைந்த புருவங்கள், அதே கழுகு மூக்கு, அதே எடுப்பான கன்ன எலும்புகள் இருக்கின்றன. அவன் ஒரு தாடியை வளர்த்தவுடன், அப்படியே அச்சு அசலாக மாறிவிடுவான். எப்படியிருந்தாலும், அந்தப் பையனுக்கு நல்ல ரசனை இருக்கிறது, ஏனென்றால் பெர்கோட் உண்மையிலேயே ஒரு வசீகரமான மனம் கொண்டவர். நான் பெர்கோட்டை (Bergotte) எவ்வளவு பெரிதும் போற்றுவது போல் தோன்றினேன் என்பதைக் கண்ட ஸ்வான்—தன்னுடன் அறிமுகமானவர்களைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசாதவர்—ஒரு விதிவிலக்காக, கருணை மேலிட என்னிடம் கூறினார்:

—“எனக்கு அவரை நன்றாகவே தெரியும்; உங்கள் புத்தகத்தின் முகப்பில் அவர் சில வரிகள் எழுதித் தருவது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்குமென்றால், நான் அவரை அவ்வாறு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்ள முடியும்.” அதை ஏற்றுக்கொள்ள எனக்குத் துணிவு வரவில்லை; மாறாக, பெர்கோட்டைப் பற்றி ஸ்வானிடம் கேள்விகள் கேட்டேன். “அவர் எந்த நடிகரை அதிகம் விரும்புவார் என்று உங்களால் சொல்ல முடியுமா?”

—“ஒரு நடிகரையோ? எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும்: லா பெர்மா (La Berma) என்ற நடிகைக்கு இணையாக வேறு எந்த ஆண் கலைஞரையும் அவர் கருதுவதில்லை; மற்ற அனைவரையும் விட அவளையே அவர் உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கிறார். அவள் நடித்ததை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?”

—“இல்லை ஐயா; நான் நாடக அரங்குகளுக்குச் செல்ல என் பெற்றோர் அனுமதிப்பதில்லை.”

—“அது வருத்தத்திற்குரியது. நீங்கள் கண்டிப்பாக அவர்களிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும். *ஃபெத்ரா* (Phèdre) அல்லது *லெ சித்* (Le Cid) நாடகங்களில் லா பெர்மாவின் நடிப்பு—வேண்டுமென்றால் அவளை வெறும் நடிகை என்று நீங்கள் சொல்லலாம்; ஆனால் ஒன்று தெரியுமா? கலைகளுக்குள் இருக்கும் அந்த ‘படிநிலை’ (hierarchy) வேறுபாடுகளுக்கு நான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை!” (அவர் என் பாட்டியின் சகோதரிகளுடன் உரையாடியபோது பலமுறை என் கவனத்தை ஈர்த்தது போலவே, இப்போதும் ஒரு விஷயத்தை நான் கவனித்தேன்: அவர் எப்போதெல்லாம் தீவிரமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாரோ, அல்லது ஒரு முக்கியமான பொருளைப் பற்றிய தன் கருத்தை மறைமுகமாக உணர்த்தும் ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறாரோ, அப்போதெல்லாம் அச்சொற்றொடரை ஒரு விசித்திரமான, இயந்திரத்தனமான மற்றும் நையாண்டி கலந்த குரல் தொனியால் தனிமைப்படுத்திக் காட்ட அவர் மிகுந்த கவனம் எடுத்துக்கொண்டார்—அது அச்சொற்றொடரை மேற்கோள் குறிகளுக்குள் அடைப்பது போலிருந்தது. அச்சொற்றொடரைத் தன் சொந்தக் கருத்தாக ஏற்றுக்கொள்வதில் அவருக்கு விருப்பம் இல்லாதது போல் தோன்றியது; அவர் சொல்வது இதுதான்: “அந்த *படிநிலை*—தெரியுமல்லவா? அந்த முட்டாள்தனமான மனிதர்கள் அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்.” ஆனால் அப்படியென்றால், அது *உண்மையிலேயே* முட்டாள்தனமான விஷயம் என்றால், அவர் ஏன் அந்த ‘படிநிலை’ என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?) ஒரு கணம் கழித்து அவர் மேலும் கூறினார்: “அது உங்களுக்கு ஒரு மகத்தான கலைப்படைப்பிற்கு இணையான ஒரு தரிசனத்தை வழங்கும்—எனக்குத் தெரியவில்லை... எதைப் போலவென்றால்...” —இங்கே அவர் சிரிக்கத் தொடங்கினார்— “சார்ட்ரஸ் (Chartres) தேவாலயத்தில் உள்ள அந்த *அரசிமார்களின்* (Queens) சிற்பங்களைப் போல!” அதுவரை, ஒருவன் தன் சொந்தக் கருத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்வதைத் தவிர்க்கும் இந்த மனப்பாங்கு, எனக்கு இயல்பாகவே ஒரு நேர்த்தியான, ‘பாரிஸ் நகரத்துக்கே உரிய’ பண்பாகத் தோன்றியிருந்தது—என் பாட்டியின் சகோதரிகளிடம் காணப்பட்ட அந்தப் பிற்போக்குத்தனமான, பிடிவாதமான மனப்பாங்கிற்கு முற்றிலும் முரணான ஒன்றாக அது என் கண்ணில் பட்டது. ஸ்வான் பழகி வந்த அந்தச் சிறிய வட்டத்திற்குள், இது ஒரு தனித்துவமான நகைச்சுவை பாணியாக இருக்கலாம் என்றும் நான் சந்தேகித்தேன். அது எத்தகைய வட்டம் என்றால்—முந்தைய தலைமுறையினரின் உணர்ச்சிமயமான கவித்துவத்திற்கு எதிர்வினையாக—துல்லியமான சிறிய விவரங்கள் (ஒரு காலத்தில் அநாகரிகமானவையாகக் கருதப்பட்டவை) மிகத் தீவிரமாக மீட்டெடுக்கப்பட்டுப் போற்றப்பட்டன; அதே வேளையில், வெறும் "அழகிய சொற்றொடர்கள்" பேசுவது கடுமையாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது, ​​உலகத்தைப் பற்றிய ஸ்வானின் இந்த மனப்பான்மையில், எனக்குச் சற்று அதிர்ச்சியளிக்கும் ஒன்று தென்பட்டது. அவர் தனக்கென ஒரு சொந்தக் கருத்தை வெளிப்படுத்தத் துணியாதவர் போலவும், மிகத் துல்லியமான விவரங்களைச் சேகரித்து வழங்குவதில் மட்டுமே நிம்மதி காண்பவர் போலவும் தோன்றினார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் உண்மையில் ஒரு கருத்தையே—அதாவது, அத்தகைய விவரங்களின் துல்லியத்தன்மைக்கு உண்மையில் மதிப்பிருக்கிறது என்ற ஒரு வலியுறுத்தலையே—வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதை அவர் அப்போது உணரவில்லையா? அம்மா என் அறைக்கு வரப்போவதில்லை என்பதால் நான் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அந்த இரவு விருந்து நிகழ்வு எனக்கு அப்போது நினைவுக்கு வந்தது—சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான், 'இளவரசி டி லியோன் இல்லத்தில் நடைபெறும் நடன விருந்துகள் எவ்வித முக்கியத்துவமும் அற்றவை' என்று அவர் கருத்துத் தெரிவித்திருந்தார். ஆயினும், அத்தகைய இன்பங்களை அனுபவிப்பதற்கே அவர் தன் வாழ்வையே அர்ப்பணித்திருந்தார். இவை அனைத்தும் எனக்கு முற்றிலும் முரண்பாடானவையாகத் தோன்றின. வேறு எந்த ஒரு வாழ்வுக்காகத்தான் அவர், விஷயங்களைப் பற்றித் தான் உண்மையில் என்ன நினைக்கிறார் என்பதை மனதார வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை—அவர் மேற்கோள் குறிகளுக்குள் அடைத்துச் சொல்லத் தேவையில்லாத தீர்ப்புகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பை—காத்திருப்புப் பட்டியலில் வைத்திருந்தார்? மேலும், தான் ஒரே நேரத்தில் கேலிக்குரியவை என்று கூறிக்கொண்டிருந்த செயல்களில்—அத்தகைய மிக நுணுக்கமான பணிவுடன்—ஈடுபடுவதை நிறுத்துவதற்கான வாய்ப்பைத்தான் அவர் எதற்காகக் காத்திருந்தார்? பெர்கோட்டைப் பற்றி ஸ்வான் என்னிடம் பேசிய விதத்தில், நான் வேறொரு விஷயத்தையும் கவனித்தேன்—அது, இதற்கு நேர்மாறாக, ஸ்வானுக்கு மட்டுமே உரித்தான தனித்தன்மை அல்ல; மாறாக, அக்காலகட்டத்தில், அந்த எழுத்தாளரைப் போற்றிய அனைவரிடமும் காணப்பட்ட ஒரு பொதுவான பண்பாக அது திகழ்ந்தது: என் அம்மாவின் தோழியிடமும் சரி, டாக்டர் டு பூல்பனிடமும் சரி, அப்பண்பு சமமாகவே காணப்பட்டது. ஸ்வானைப் போலவே அவர்களும் பெர்கோட்டைப் பற்றிக் கூறும்போது: "அவர் ஒரு..." என்றுதான் தொடங்குவார்கள்.

 "ஒரு வசீகரமான மனம்—மிகவும் தனித்துவமானது; விஷயங்களை வார்த்தைகளால் கோர்ப்பதில் அவருக்கென ஒரு தனி பாணி உண்டு—ஒருவேளை சற்றே திட்டமிட்டது போல இருக்கலாம், ஆனால் மிகவும் இனிமையானது. கையொப்பத்தைப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அது அவருடைய படைப்பு என்பதை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்." ஆனாலும், "அவர் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர்; அவரிடம் பெரும் திறமை இருக்கிறது" என்று சொல்லும் அளவிற்கு யாரும் சென்றிருக்க மாட்டார்கள். அவரிடம் திறமை இருக்கிறது என்று கூட அவர்கள் சொல்லவில்லை. அது அவர்களுக்குத் தெரியாததால் அவர்கள் அதைச் சொல்லவில்லை. நமது பொதுவான கருத்துக்களின் அருங்காட்சியகத்தில் "பெரும் திறமை" என்ற பெயரைத் தாங்கியுள்ள மாதிரியை, ஒரு புதிய எழுத்தாளரின் குறிப்பிட்ட தோற்றத்தில் நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்வதில் மிகவும் மெதுவாக இருக்கிறோம். இந்தத் தோற்றம் புதியதாக இருப்பதால், நாம் திறமை என்று அழைப்பதை இது முழுமையாக ஒத்திருப்பதாக நாம் காண்பதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, நாம் தனித்துவம், வசீகரம், நுட்பம், வலிமை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறோம்; பின்னர், ஒரு நாள், இதுதான்—சரியாக இதுதான்—திறமை என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.

"பெர்கோட்டின் படைப்புகளில் ஏதேனும் ஒன்றில் அவர் லா பெர்மாவைப் பற்றி எழுதியுள்ளாரா?" என்று நான் திரு. ஸ்வானிடம் கேட்டேன்.

நான் நம்புகிறேன்—ரேசின் பற்றிய அவருடைய சிறு புத்தகத்தில்; ஆனாலும் அது அச்சிடப்பட்டு விற்பனையில் இல்லாமல் போயிருக்க வேண்டும். இருப்பினும், ஒருவேளை மறுபதிப்பு வந்திருக்கலாம். நான் விசாரிப்பேன். அதுமட்டுமின்றி, நீங்கள் விரும்பும் எதையும் நான் பெர்கோட்டிடம் கேட்கலாம்; வருடத்தில் ஒரு வாரம்கூட அவர் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்தாமல் இருப்பதில்லை. அவர் என் மகளின் சிறந்த நண்பர். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பழைய நகரங்கள், பேராலயங்கள் மற்றும் மாளிகைகளைப் பார்க்கச் செல்வார்கள்.

சமூகப் படிநிலைகள் பற்றி எனக்குச் சிறிதும் தெரியாததால், திருமதி மற்றும் செல்வி ஸ்வான் ஆகியோருடன் நாங்கள் பழகுவதில் என் தந்தை நீண்ட காலமாக உணர்ந்திருந்த சாத்தியமின்மையானது, அவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் இடையே பெரும் தூரங்கள் இருப்பதாக என்னை எண்ண வைத்து, என் பார்வையில் அவர்களுக்கு ஒருவித கௌரவத்தை அளித்திருந்தது. எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரியான திருமதி சசெராட் மூலம் நான் கேள்விப்பட்டபடி, திருமதி ஸ்வான் தன் கணவரை மகிழ்விப்பதற்காக அல்ல, மாறாக திரு. டி சார்லஸை மகிழ்விப்பதற்காகவே அவ்வாறு செய்தாள் என்றும், அதனால் என் அம்மா தன் தலைக்குச் சாயம் பூசிக்கொள்ளவோ உதட்டுச்சாயம் பூசிக்கொள்ளவோ இல்லை என்றும் நான் வருந்தினேன். மேலும், நாங்கள் அவருடைய பார்வையில் அவமதிப்புக்குரியவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நான் நினைத்தேன்; இது குறிப்பாக செல்வி ஸ்வான் காரணமாக எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது. அவள் மிகவும் அழகான சிறுமி என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தது, மேலும் நான் அவளைப் பற்றி அடிக்கடி கனவு காண்பேன், ஒவ்வொரு முறையும் அவளுக்கு அதே வசீகரமான, கற்பனையான முகத்தையே கற்பனை செய்துகொள்வேன். ஆனால், அன்று நான் ஒன்றை அறிந்துகொண்டேன்: மச்சான் ஸ்வான் அத்தகைய அரிய அந்தஸ்து கொண்ட ஒரு ஜீவன்—எத்தனை சிறப்புரிமைகளுக்கு மத்தியிலும், தன் இயல்பான சூழலில் இருப்பது போல உலவிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் தன் பெற்றோரிடம் இரவு உணவிற்கு யாராவது வருகிறார்களா என்று கேட்டால், அவர்கள் ஒளி நிறைந்த அந்தச் சொற்களால்—அவருக்கு வெறும் ஒரு பழைய குடும்ப நண்பராக இருந்த அந்தப் பொன்னான விருந்தாளியின் பெயரான பெர்கோட்டின் பெயரைக் கூறி—பதிலளிப்பார்கள்; அவரைப் பொறுத்தவரை, அந்தரங்கமான உணவு மேசை உரையாடல்—எனக்கு என் பெரிய அத்தையின் உரையாடலுக்கு இணையானது—பெர்கோட் தன் புத்தகங்களில் குறிப்பிட முடியாத, நான் கேட்க ஏங்கியிருந்த அத்தனை விஷயங்களைப் பற்றிய அவரது வார்த்தைகளைக் கொண்டிருந்தது; இறுதியாக, அவர் நகரங்களுக்குச் செல்லும்போது, அவர்—அறியப்படாதவராக இருந்தாலும் மகிமைமிக்கவராக—மனிதர்களிடையே இறங்கிவரும் தெய்வங்களைப் போல அவருடன் நடந்து செல்வார்; அந்தத் தருணத்தில், மச்சான் ஸ்வான் போன்ற ஒருவரின் அளவற்ற மதிப்பையும், அவருடைய பார்வையில் நான் எவ்வளவு முரட்டுத்தனமாகவும் அறியாமையாகவும் தோன்ற வேண்டும் என்பதையும் நான் உணர்ந்துகொண்டேன். அவளுடைய தோழியாக ஆவது என்பது எவ்வளவு இனிமையானது என்பதையும், அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்பதையும் நான் ஆழமாக உணர்ந்ததால், ஒரே நேரத்தில் ஆசையும் விரக்தியும் என்னுள் நிறைந்திருந்தன. இப்போது நான் அவளைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம், அவள் ஒரு பேராலயத்தின் முகமண்டபத்தில் நின்று, சிலைகளின் முக்கியத்துவத்தை எனக்கு விளக்குவதையும், என்னைப் பற்றி நல்லெண்ணம் கொண்ட ஒரு புன்னகையுடன், பெர்கோட்டைத் தன் தோழியாக எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதையும் கற்பனை செய்தேன். மேலும், பேராலயங்கள் எனக்குள் எழுப்பிய எண்ணங்களின் வசீகரமும்—இல்-டி-பிரான்ஸின் மலைச்சரிவுகள் மற்றும் நார்மண்டியின் சமவெளிகளின் வசீகரமும்—நான் மடம் ஸ்வானைப் பற்றி உருவாக்கியிருந்த பிம்பத்தின் மீது எப்போதும் அதன் பிரதிபலிப்புகளை வீசியது: அது அவளைக் காதலிக்கும் விளிம்பில் இருப்பதுதான். ஒரு நபர் நமக்குத் தெரியாத ஒரு வாழ்க்கையில்—அவர்களின் காதல் நமக்கு நுழைவு அனுமதி வழங்கும் ஒரு வாழ்க்கையில்—பங்கேற்கிறார் என்று நாம் நம்புவதுதான், காதல் பிறப்பதற்குத் தேவையான அனைத்திலும், அது மிகவும் உயர்வாக மதிக்கும் ஒன்றாகும்; அதற்காகவே அது மற்ற அனைத்தையும் எளிதாகக் கடந்து செல்லத் தயாராக இருக்கிறது. ஒரு ஆணை அவனது உடல் தோற்றத்தை மட்டுமே வைத்து மதிப்பிடுவதாகக் கூறும் பெண்கள் கூட, அந்த உடலமைப்பில் ஒரு தனித்துவமான வாழ்வின் வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறார்கள். அதனால்தான் அவர்கள் ராணுவ வீரர்களையும் தீயணைப்பு வீரர்களையும் விரும்புகிறார்கள்; அந்தச் சீருடை முகத்தைப் பொறுத்தவரை அவர்களைக் குறைவாகக் கவலைப்பட வைக்கிறது. மார்புக் கவசத்திற்கு அடியில், அவர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட இயல்புடைய ஒரு இதயத்தை முத்தமிடுவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்—அது துணிச்சலானது, அதே சமயம் மென்மையானது; மேலும், தான் செல்லும் அயல்நாடுகளில் மிகவும் கவரத்தக்க வெற்றிகளை ஈட்டுவதற்கு, ஒரு இளம் பேரரசருக்கோ அல்லது இளவரசருக்கோ, ஒரு பங்குத் தரகருக்கு அத்தியாவசியமாகத் தேவைப்படக்கூடிய அந்தச் சீரான முக அமைப்பின் தேவை இருப்பதில்லை.

நான் தோட்டத்தில் வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது—ஞாயிற்றுக்கிழமை தவிர வேறு எந்த நாளிலும் நான் இச்செயலில் ஈடுபடுவதை என் பாட்டி (great-aunt) ஒருபோதும் புரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டார்; ஞாயிறு மட்டுமே தீவிரமான எதிலும் ஈடுபடுவது தடைசெய்யப்பட்ட நாளாகும், அந்நாளில் அவரேகூடத் தையல் வேலை செய்வதைத் தவிர்த்துவிடுவார்—என் அத்தை லியோனி, யூலாலியின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தபடியே, ஃபிரான்சுவாஸுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். (வார நாட்களில் என்றால், என் பாட்டி என்னிடம் இவ்வாறு கூறியிருப்பார்: "என்ன? நீ இன்னும் வாசிப்பதில் பொழுதைக் கழிக்கிறாயா? இது ஒன்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை இல்லையே!"—இங்கே 'பொழுதுபோக்கு' என்ற சொல்லிற்கு அவர் குழந்தைத் தனம் மற்றும் நேர விரயம் ஆகிய அர்த்தங்களை ஏற்றிப் பேசியிருப்பார்.) திருமதி கூபில் சற்றுமுன் அவ்வழியே கடந்து சென்றதை அவர் ஃபிரான்சுவாஸிடம் தெரிவித்தார்—"குடை ஏதுமின்றி, ஷாட்டோடூனில் (Châteaudun) தனக்காகத் தைத்துக்கொண்ட அந்தப் பட்டு ஆடையை அணிந்தபடி. ஒருவேளை அவரிடம்..."...மாலை ஆராதனைக்கு இன்னும் அவள் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது; அவள் நனைந்துவிடவும் கூடும்.”

—“ஒருவேளை, ஒருவேளை” (அதன் அர்த்தம்: ஒருவேளை இல்லை), என்றாள் ஃபிரான்சுவா, இன்னும் சாதகமான ஒரு மாற்று வழியின் சாத்தியக்கூறை முற்றிலுமாக நிராகரிக்காமல்.

—“ஓ!” என்றாள் என் அத்தை, தன் நெற்றியில் அடித்துக்கொண்டாள். “அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது—உயர்வு ஆராதனைக்கு முன்பு அவள் உண்மையில் தேவாலயத்தை அடைந்தாளா என்பதை நான் கண்டுபிடிக்கவே இல்லை. நான் யூலாலியிடம் கேட்க நினைவில் கொள்ள வேண்டும்... ஃபிரான்சுவா, கோபுரத்தின் பின்னால் உள்ள அந்தக் கருமேகத்தையும், பலகைக் கூரைகளின் மீது விழும் அந்த அபாயகரமான சூரிய ஒளியையும் பார்; நிச்சயமாக மழையில்லாமல் இந்த நாள் கடந்து போகாது. இது இப்படியே இருக்க முடியாது; மிகவும் சூடாக இருக்கிறது. மேலும் எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு நல்லது, ஏனென்றால் புயல் ஓயும் வரை, என் விச்சி தண்ணீர் கீழே இறங்காது,” என்று என் அத்தை மேலும் கூறினார்—அவரது மனதில், திருமதி கூபில் தன் ஆடையைப் பாழாக்கிவிடுவாரோ என்ற பயத்தை விட, தன் விச்சி தண்ணீர் விரைவாகக் கீழே இறங்க வேண்டும் என்ற ஆசை எல்லையற்ற அளவில் மேலோங்கி இருந்தது.

—“ஒருவேளை, ஒருவேளை.”

—“விஷயம் என்னவென்றால், சதுக்கத்தில் மழை பெய்யும்போது, ​​தங்குவதற்கு அதிக இடமில்லை.”

—“என்ன? மூன்று மணியா?” என் அத்தை திடீரென்று முகம் வெளிறிப்போய்க் கூச்சலிட்டார். “ஆனால் அப்போது மாலை ஆராதனை தொடங்கியிருக்க வேண்டும்! நான் என் பெப்சினை மறந்துவிட்டேன்! என் விச்சி தண்ணீர் ஏன் என் வயிற்றில் அவ்வளவு கனமாக இருந்தது என்று இப்போது புரிகிறது.” ஊதா நிற வெல்வெட்டால் பைண்ட் செய்யப்பட்டு, தங்கத்தில் பதிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு திருப்பலிப் புத்தகத்தை நோக்கி விரைந்த என் அத்தை, தன் அவசரத்தில், திருவிழா நாட்களின் பக்கங்களைக் குறிக்கும் மஞ்சள் நிறக் காகித சரிகையின் ஓரங்களைக் கொண்ட அந்தப் புனித அட்டைகளை நழுவ விட்டாள். அவள் தன் சொட்டு மருந்துகளை விழுங்கிக்கொண்டே, தன்னால் முடிந்தவரை வேகமாக அந்தப் புனித நூல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினாள்; ஆனாலும், அவள் விச்சி நீரை அருந்தி இவ்வளவு நேரம் கழித்து எடுத்துக்கொண்ட பெப்சின், அந்த நீரை விழுங்க உதவுமா என்ற நிச்சயமற்ற தன்மையால், அவற்றின் அர்த்தத்தைப் பற்றிய அவளது புரிதல் சற்றே மங்கலாக இருந்தது. "மூன்று மணி—காலம் எவ்வளவு வேகமாகப் பறக்கிறது என்பது நம்பமுடியாதது!"

ஜன்னல் கண்ணாடியில் ஏதோ மோதியது போன்ற ஒரு மெல்லிய தட்டு; அதைத் தொடர்ந்து, தலைக்கு மேலுள்ள ஜன்னலிலிருந்து விழும் மணல் துகள்கள் போல இலேசான, மென்மையான, பரந்த ஒரு சலசலப்பு; பின்னர் அந்தச் சலசலப்பு பரவி, நிலைபெற்று, ஒரு தாளத்தை ஏற்று, திரவமாக, எதிரொலியாக, இசையாக, எண்ணற்றதாக, உலகளாவியதாக மாறியது: அது மழை.

"சரி, ஃபிரான்சுவா! நான் உன்னிடம் என்ன சொன்னேன்?" மழை இறங்குவதைப் பாருங்கள்! ஆனால், தோட்டக் கதவில் இருந்த சின்ன மணியின் ஓசையை நான் கேட்டதாக நினைக்கிறேன்; இப்படிப்பட்ட வானிலையில் அங்கே யார் தான் இருக்கக்கூடும் என்று போய்ப் பாருங்கள்."

ஃபிரான்சுவா திரும்பி வந்தாள்:

"அது திருமதி அமேதி (என் பாட்டி); அவர் உலா செல்வதாகச் சொன்னார். மேலும், மழையும் பலமாகப் பெய்கிறது."

"அது எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமளிக்கவில்லை," என்று என் அத்தை வானத்தை நோக்கிக் கண்களை உருட்டியபடி கூறினார். "அவருடைய மனம் மற்றவர்களைப் போலச் செயல்படவில்லை என்று நான் எப்போதும் சொல்வதுண்டு. இப்போது அங்கே நான் இருப்பதை விட அவர் இருந்திருந்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பேன்."

"திருமதி அமேதி—அவர் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவர்," என்று ஃபிரான்சுவா மென்மையாகக் கூறினாள். என் பாட்டிக்குச் சற்று "மனநிலை சரியில்லை" என்று தான் நம்புவதாகக் கூறிய அந்த ஒரு கருத்தை, மற்ற வேலைக்காரிகளுடன் அவள் தனியாக இருக்கும் தருணத்திற்காக ஒதுக்கி வைத்தாள்.
$
“சரி, அந்த வாய்ப்பு இப்போது கைநழுவிவிட்டது! யூலாலி இனி வரப்போவதில்லை,” என்று என் அத்தை பெருமூச்சுவிட்டார்; “இந்தக் காலநிலையைப் பார்த்தே அவள் பயந்து வராமல் போயிருக்க வேண்டும்.”

“ஆனால் மணி இன்னும் ஐந்து ஆகவில்லையே, மேடம் ஆக்டேவ்; இப்போதுதான் நாலரை மணி ஆகிறது.”

“இப்போதுதான் நாலரையா? அதற்குள்ளாகவே, அந்தச் சொற்பமான பகல் ஒளியையாவது பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, நான் அந்தச் சிறிய திரைச்சீலைகளை விலக்கிவிட வேண்டியதாயிற்று. அதுவும் நாலரை மணிக்கேவா! ‘ரோகேஷன்’ நாட்களுக்கு (Rogation Days) இன்னும் ஒரு வாரமே இருக்கும் நிலையில்! ஆஹா, என் பாவம் பிரான்சுவாஸ், நல்ல கடவுள் நம் மீது உண்மையிலேயே கோபம் கொண்டிருக்க வேண்டும். அதோடு, இக்காலத்து மனிதர்களும் வரம்பு மீறிச் செல்கிறார்கள்! என் பாவம் ஆக்டேவ் அடிக்கடி சொல்வது போல, நாம் கடவுளை அறவே மறந்துவிட்டோம்; இப்போது அவர் நம்மிடம் பழி தீர்த்துக்கொள்கிறார்.”

என் அத்தையின் கன்னங்களில் ஒரு செம்மை படர்ந்தது; அது யூலாலி வந்ததைக் குறிப்பதாகும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, யூலாலி உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்ட மறுகணமே பிரான்சுவாஸ் மீண்டும் உள்ளே வந்தாள்—தன் வார்த்தைகள் அத்தைக்கு நிச்சயம் மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று அவள் உறுதியாக நம்பியதால், அந்த மகிழ்ச்சிக்கு ஏற்றவாறு தன் முகபாவனையை அமைத்துக்கொண்டு அவள் புன்னகைத்தாள்—மேலும், (நேரடிப் பேச்சைப் பயன்படுத்தாவிட்டாலும்) ஒரு நல்ல வேலைக்காரியைப் போல, வந்தவர் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளை அப்படியே நம்பிக்கையுடன் தான் திரும்பச் சொல்வதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் வகையில், ஒவ்வொரு சொல்லையும் கவனமாக உச்சரித்துக்கொண்டு அவள் அறிவித்தாள்:

“மேடம் ஆக்டேவ் ஓய்வெடுக்காமல் இருந்து, அவரைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டால், திருத்தந்தை (Curé) மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார்—சொல்லொணா ஆனந்தம் கொள்வார். திருத்தந்தை உங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்க விரும்பவில்லை. திருத்தந்தை கீழே காத்திருக்கிறார்; அவரை வரவேற்பறைக்குச் செல்லுமாறு நான் கூறிவிட்டேன்.”

உண்மையில், திருத்தந்தையின் வருகைகள் பிரான்சுவாஸ் நினைத்த அளவுக்கு என் அத்தைக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதில்லை; சொல்லப்போனால், அவர் வந்திருப்பதை அறிவிக்கும்போதெல்லாம் அந்த வேலைக்காரி தன் முகத்தில் பூசிக்கொள்ள வேண்டியிருப்பதாக உணர்ந்த அந்தப் பெருமகிழ்ச்சிப் பாவனைக்கும், உடல்நலம் குன்றியிருந்த அத்தையின் உண்மையான உணர்வுகளுக்கும் இடையே எவ்விதப் பொருத்தமும் இருக்கவில்லை. அந்தப் பங்குத் தந்தை—நான் அவரிடம் அதிகம் உரையாடாமல் போனதற்காக வருந்தும் அளவுக்கு ஒரு சிறந்த மனிதர்; ஏனெனில், கலைகளைப் பற்றி அவருக்கு ஏதும் தெரியாவிட்டாலும், சொற்பிறப்பியல் (etymology) துறையில் அவர் நல்ல புலமை பெற்றிருந்தார்—சிறப்பு விருந்தினர்களுக்குத் திருச்சபையைப் பற்றிய தகவல்களை அளிப்பதில் பழகிப்போனவர் (காம்ப்ரே பங்குத் திருச்சபையைப் பற்றி ஒரு புத்தகமே எழுதவும் அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்); அவர் முடிவில்லாத விளக்கங்களை அளித்து அத்தையைச் சோர்வடையச் செய்வார்—அதுவும், அந்த விளக்கங்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கும். ஆனால், எப்போதாவது அவருடைய வருகையும் யூலலியின் வருகையும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்துவிட்டால், அந்தச் சூழல் என் அத்தைக்கு மிகவும் சங்கடமானதாகவே மாறிவிடும். எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் தன்னைச் சூழ்ந்துகொள்வதை விட, யூலாலியின் நட்பை முழுமையாக அனுபவிப்பதையே அவள் பெரிதும் விரும்பியிருந்தாள். ஆனாலும், அந்தப் பாதிரியாரைச் சந்திக்க மறுக்க அவளுக்குத் துணிவில்லை; அவர் புறப்பட்ட அதே நேரத்தில் யூலாலியும் புறப்பட்டுச் செல்ல வேண்டாம் என்று சைகை காட்டினாள். அவர் சென்ற பிறகு, அவர்கள் இருவரும் மட்டும் சிறிது நேரம் தனியாக இருக்கப் போவதாகவும் குறிப்பிட்டாள்.

“குருவே,” அவள் ஆரம்பித்தாள், “என்ன இது நான் கேள்விப்படுகிறேன்—ஒரு ஓவியர் உங்கள் தேவாலயத்திற்கு உள்ளேயே ஒரு வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலைப் பிரதி எடுப்பதற்காகத் தனது ஓவியத் தாங்கியை அமைத்திருக்கிறாராம்? சொல்லப்போனால், என் வயதை எட்டியும் இப்படி ஒரு விஷயத்தை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை! அடுத்து மக்கள் என்னதான் கண்டுபிடித்துவிடுவார்களோ? அதிலும் அவர் இந்தத் தேவாலயத்திலேயே மிகவும் அசிங்கமான ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் என்று நினைத்தால்!”

அதுதான் மிகவும் அசிங்கமானது என்று நான் சொல்ல மாட்டேன்; ஏனென்றால், செயிண்ட்-ஹிலேரில் உண்மையிலேயே பார்க்கத் தகுந்த பகுதிகள் இருந்தாலும், வேறு சில பகுதிகள் உண்மையிலேயே பழமையானவை—என் பரிதாபகரமான பேராலயத்தில், முழு மறைமாவட்டத்திலேயே இன்னும் சீரமைக்கப்படாத ஒரே பேராலயம் அதுதான்! அடக் கடவுளே, அதன் முகப்பு மண்டபம் அழுக்காகவும் பழமையாகவும் இருக்கிறது, ஆனாலும்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அது ஒருவித கம்பீரமான தன்மையைக் கொண்டுள்ளது; எஸ்தர் திரை ஓவியங்களுக்காகக் கூட ஒருவர் சலுகை அளிக்கலாம்—தனிப்பட்ட முறையில், நான் அவற்றுக்காக இரண்டு காசு கூட கொடுக்க மாட்டேன்—ஆனால் கலை ஆர்வலர்கள் அவற்றை சென்ஸின் ஓவியங்களுக்கு அடுத்தபடியாகவே மதிப்பிடுகிறார்கள். மேலும், ஓரளவு யதார்த்தமான சில விவரங்களுடன், உண்மையான கூர்நோக்கு மனப்பான்மைக்குச் சான்றளிக்கும் மற்ற விவரங்களையும் அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் அந்த வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்களைப் பற்றி யாரும் என்னிடம் பேச வேண்டாம். இரண்டு நடைபாதைக் கற்கள்கூட ஒன்றுக்கொன்று சமமாக இல்லாத ஒரு தேவாலயத்தில், வெளிச்சத்தை உள்ளே விடாத—மேலும் என்னால் வரையறுக்கவே முடியாத ஒரு நிறத்தின் பிரதிபலிப்புகளால் கண்ணை ஏமாற்றும்—ஜன்னல்களை அப்படியே விட்டுவிடுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? அதிலும், அவை காம்ப்ரேயின் மடாதிபதிகள் மற்றும் குவர்மாண்டஸின் பிரபுக்களின்—அதாவது பிரபாந்தின் முன்னாள் கோமன்களின்—கல்லறைகள் என்ற சாக்கில் அவற்றை எனக்கு மாற்றித் தர மறுக்கிறார்கள். அவர்கள்தான் இன்றைய குவர்மாண்டஸ் கோமகனின் நேரடி மூதாதையர்கள், மேலும் அந்தக் கோமகியின் மூதாதையரும் ஆவர், ஏனெனில் அவர் தன் உறவினரை மணந்த ஒரு *குவர்மாண்டஸ் சீமாட்டி* ஆவார். (என் பாட்டி—மக்களின் மீது சற்றும் ஆர்வமில்லாத காரணத்தால், காலப்போக்கில் அனைவரின் பெயர்களையும் குழப்பிக்கொள்ளத் தொடங்கியவர்—குயர்மாந்தஸ் (Guermantes) கோமட்டியாரின் பெயர் எப்போதெல்லாம் குறிப்பிடப்படுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அவர் திருமதி டி வில்பாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) உறவினராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பார். அதைக் கேட்டு அனைவரும் வெடித்துச் சிரிப்பார்கள்; அவரோ, ஒரு குறிப்பிட்ட முறைசார் அறிவிப்பு அட்டையைச் சுட்டிக்காட்டி தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயல்வார்: “அந்த அட்டையில் எங்கேயோ ‘குயர்மாந்தஸ்’ என்ற பெயர் இருந்ததாக எனக்கு நினைவு.” அந்த ஒரு முறை மட்டும், நான் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அவருக்கு எதிராக நின்றேன்; ஏனெனில், அவருடைய பழைய உறைவிடப் பள்ளித் தோழிக்கும், பிராபாந்தின் ஜெனிவீவின் (Geneviève of Brabant) வம்சாவளியைச் சேர்ந்த அந்தப் பெண்மணிக்கும் இடையே ஏதேனும் தொடர்பு இருக்கக்கூடும் என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.)—“ரூசைன்வில்லை (Roussainville) பாருங்கள்: இன்று அது விவசாயிகளைக் கொண்ட ஒரு சாதாரணப் பகுதியாக மட்டுமே உள்ளது; ஆனால் கடந்த காலங்களில், அந்தப் பகுதி தனது பெரும் செழிப்பிற்கு, கம்பளித் தொப்பிகள் மற்றும் கடிகாரங்களின் வர்த்தகத்தையே சார்ந்திருந்தது. (ரூசைன்வில் என்ற பெயரின் மூலத்தைப் பற்றி எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை. இதன் அசல் பெயர் ‘ரூவில்’ (*Radulfi villa*) ஆக இருந்திருக்கும் என்பதை நான் தயங்காமல் நம்புவேன்—சத்தூரூ (*Castrum Radulfi*) என்ற ஊரைப் போலவேதான் இதுவும்—ஆனால் அதைப் பற்றி நான் உங்களிடம் வேறொரு சமயத்தில் பேசுகிறேன். சரி! அந்தத் தேவாலயத்தில் மிகச் சிறந்த வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் உள்ளன—அவற்றில் ஏறக்குறைய அனைத்தும் நவீன காலத்தைச் சேர்ந்தவையே—அவற்றுள், ‘லூயி-பிலிப் காம்ப்ரேக்குள் நுழைதல்’ (*Entry of Louis-Philippe into Combray*) என்ற கம்பீரமான சித்திரமும் அடங்கும்; அந்தச் சித்திரம் உண்மையில் காம்—...பிரேயில் உள்ள அந்த ஜன்னல்—சார்ட்ரஸின் புகழ்பெற்ற வண்ணக் கண்ணாடிகளுக்குப் போட்டியாகக் கூறப்படும் ஒன்று. உண்மையில், நேற்றுதான் நான் டாக்டர் பெர்சிபியடின் சகோதரரைச் சந்தித்தேன்—அவர் ஒரு அமெச்சூர் கலை ஆர்வலர்—அவர் அதை இன்னும் ஒரு சிறந்த கைவினைப் படைப்பாகக் கருதுகிறார்.

"ஆனால்," நான் அவரிடம் குறிப்பிட்டேன்—தற்செயலாக, மிகவும் பண்பான மனிதராகத் தோன்றும் மற்றும் எல்லாக் கணக்குகளின்படியும் தூரிகையில் ஒரு உண்மையான வித்தகரான இந்தக் கலைஞரிடம்—"இந்த ஜன்னலில் அப்படி என்னதான் விசேஷமாகக் காண்கிறீர்கள்? இது மற்றவற்றை விட இன்னும் சற்று அடர் நிறமாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது."

"எனக்கு முற்றிலும் உறுதியாகத் தெரியும்," என்று என் அத்தை சோர்வாகக் கூறினார்—ஏனெனில் அவர் களைப்பின் தொடக்கத்தை உணரத் தொடங்கியிருந்தார்—"நீங்கள் மான்செக்னியரிடம் கேட்டால், அவர் உங்களுக்கு ஒரு புத்தம் புதிய ஜன்னலை மறுக்க மாட்டார்."

"அதை நீங்கள் நம்பலாம், மேடம் ஆக்டேவ்," என்று பங்குத் தந்தை பதிலளித்தார். ஆனால், ஜெனிவியேவ் டி பிரபாந்தின் (எப்படியிருந்தாலும், அவர் குவர்மண்டஸின் ஒரு இளம் பெண்) நேரடி வம்சாவளியைச் சேர்ந்த, குவர்மண்டஸின் பிரபுவான, கொடிய கில்பர்ட், புனித ஹிலேரிடம் பாவ மன்னிப்புப் பெறுவதை அது சித்தரிக்கிறது என்று நிரூபித்ததன் மூலம், இந்த பரிதாபகரமான ஜன்னலின் மீது முதன்முதலில் கவனத்தை ஈர்த்தவர் மான்செக்னூர் அவர்களே.

“ஆனால் புனித ஹிலேர் எங்கே இருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை!”

ஆனால் அவர் அங்கே இருக்கிறார்! ஜன்னலின் மூலையில் மஞ்சள் நிற அங்கி அணிந்த ஒரு பெண்ணை நீங்கள் கவனித்ததில்லையா? சரி! அவர்தான் புனித ஹிலாரி—அல்லது சில மாகாணங்களில் அறியப்படும் பெயரான செயிண்ட்-இல்லியர்ஸ்; அல்லது செயிண்ட்-ஹெலியர்; அல்லது ஜூரா பிராந்தியத்தில், செயிண்ட்-யீலி. இருப்பினும், *சான்க்டஸ் ஹிலாரியஸ்* என்பதன் இந்த பல்வேறு திரிபுகள், புனிதர்களின் பெயர்கள் எவ்வாறு பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன என்பதற்கான மிகவும் விசித்திரமான உதாரணங்கள் அல்ல. உதாரணமாக, உங்கள் பாதுகாவல் புனிதரான, என் அன்புக்குரிய யூலாலியை—*சான்க்டா யூலாலியா*—எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: பர்கண்டியில் அவர் என்னவாகிவிட்டார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? மிகவும் எளிமையாக, செயிண்ட்-எலோய்: அவர் ஒரு ஆண் புனிதராக மாறிவிட்டார்! “சொல்லுங்கள், யூலாலி: நீங்கள் இறந்த பிறகு ஒரு ஆணாக மாற்றப்பட விரும்புவீர்களா?” — “திரு. லெ க்யூரே எப்போதும் ஒரு நகைச்சுவையைத் தயாராக வைத்திருப்பார்.” — “கில்பர்ட்டின் சகோதரரான ‘திக்குவாய் சார்லஸ்’ — அவர் ஒரு பக்திமான்; ஆயினும், தனது தந்தையான ‘பைத்தியக்கார பெப்பின்’ (மனநோயின் விளைவாக இறந்தவர்) என்பவரை மிக இளம் வயதிலேயே இழந்ததால், எவ்விதக் கட்டுப்பாட்டையும் அறியாத ஒரு இளைஞனுக்குரிய ஆணவத்துடன் அவர் முழு அதிகாரத்தையும் செலுத்தினார். ஒரு நகரத்தில் வசிக்கும் ஏதேனும் ஒரு குடிமகனின் முகம் அவருக்குப் பிடிக்காமல் போன அந்த கணமே, அந்த நகரத்தின் கடைசி மனிதன் வரை அனைவரையும் படுகொலை செய்ய அவர் உத்தரவிடுவார். சார்லஸைப் பழிவாங்கத் துணிந்த கில்பர்ட், காம்ப்ரே தேவாலயத்தை எரித்துச் சாம்பலாக்கினார் — அதாவது, அதன் மூல வடிவமான பழைய தேவாலயத்தை. அந்தத் தேவாலயம், தியோடேபர்ட் என்பவர் — பர்கண்டியர்களுடன் போரிடச் செல்லும்போது, ​​இங்கருகே உள்ள திபெர்ஸி (*Theodeberciacus*) என்னுமிடத்திலிருந்த தனது நாட்டுப்புற எஸ்டேட்டிலிருந்து தனது அரசவையினருடன் புறப்படுகையில் — புனித ஹிலாரி தனக்கு வெற்றியை அருளினால், அந்தப் புனிதரின் கல்லறைக்கு மேலே ஒரு தேவாலயத்தைக் கட்டுவதாக நேர்ந்து கொண்டு எழுப்பியதாகும். கில்பர்ட் மற்ற பகுதிகள் அனைத்தையும் எரித்துவிட்டதால், தற்போது அதன் ‘கல்லறை அறை’ (crypt) மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது — தியோடோர் உங்களை நிச்சயமாக அந்த அறைக்கு அழைத்துச் சென்றிருப்பார். அதன் பின்னர், ‘வெற்றியாளர் வில்லியம்’ (இதை அந்தப் பாதிரியார் *Guilôme* என்று உச்சரித்தார்) என்பவரின் உதவியுடன், அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான சார்லஸை கில்பர்ட் தோற்கடித்தார் — இதனால்தான் இத்தனை ஆங்கிலேயப் பயணிகள் இங்கு வந்து சுற்றுலா காண்கின்றனர். ஆயினும், காம்ப்ரே மக்களின் அன்பை வெல்வதில் அவர் வெற்றி பெற்றதாகத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், அவர் திருப்பலி முடிந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவரது தலையைத் துண்டித்தனர். எவ்வாறாயினும், இது குறித்த அனைத்து விவரங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு சிறிய கையேடு தியோடோரிடம் உள்ளது; அதை அவர் உங்களுக்குக் கடனாகத் தரக்கூடும்.

“ஆனால் எங்கள் தேவாலயத்தின் மிகவும் விசித்திரமான அம்சம் — இதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை — அதன் மணி கோபுரத்திலிருந்து கிடைக்கும் காட்சியாகும்; அது உண்மையிலேயே மிக அற்புதமானது. நிச்சயமாக, உங்களைப் போன்ற மென்மையான உடல்வாகு கொண்ட ஒருவருக்கு, எங்கள் கோபுரத்திலுள்ள தொண்ணூற்றேழு படிகளிலும் ஏறுமாறு நான் ஒருபோதும் பரிந்துரைக்க மாட்டேன் — இந்தப் படிகளின் எண்ணிக்கை, மிலன் நகரின் புகழ்பெற்ற குவிமாடத்தில் உள்ள படிகளின் எண்ணிக்கையில் சரியாகப் பாதியாகும்.” ஆரோக்கியமான ஒருவரைக் கூட இது சோர்வடையச் செய்யப் போதுமானது. அதிலும் குறிப்பாக, மண்டை உடைந்துவிடாமல் இருக்க ஒருவர் குனிந்தபடியே ஏற வேண்டியிருப்பதாலும், படிக்கட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு சிலந்தி வலையையும் தன் உடைகளுடன் சேர்த்துச் சேகரிக்க வேண்டியிருப்பதாலும் இது இன்னும் கடினமாகிறது. எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் கண்டிப்பாக கதகதப்பான ஆடை அணிய வேண்டும், என்று அவர் மேலும் கூறினார் (அந்த மணிக்கூண்டில் ஏற முடியும் என்ற எண்ணத்திலேயே என் அத்தை அடைந்த சீற்றத்தை அவர் கவனிக்கவில்லை), ஏனென்றால் அங்கே மேலே சென்றதும் கடுமையான குளிர் காற்று வீசும்! சிலர் மரணத்தின் குளிரையே உணர்ந்ததாகக் கூறுகிறார்கள். பரவாயில்லை; ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், வெகு தொலைவிலிருந்து கூட குழுக்கள் வந்து அந்தப் பரந்த காட்சியின் அழகை ரசிக்கின்றன, மேலும் அவர்கள் மெய்மறந்து வீடு திரும்புகிறார்கள். இதோ பாருங்கள்: அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, வானிலை நன்றாக இருந்தால், அங்கே நிச்சயமாக ஒரு கூட்டத்தைக் காண்பீர்கள், ஏனெனில் அது பிரார்த்தனை ஞாயிறாக இருக்கிறது. மேலும், அங்கிருந்து ஒருவர் உண்மையிலேயே ஒரு மாயாஜாலக் காட்சியைக் கண்டு ரசிக்கிறார் என்பதையும், சமவெளியின் காட்சிகள் தமக்கே உரிய தனித்துவத்துடன் தென்படுகின்றன என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். வானிலை தெளிவாக இருக்கும்போது, வெர்னூய்ல் வரை உள்ள அனைத்தையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொதுவாகத் தனித்தனியாக மட்டுமே காணக்கூடிய விஷயங்களை ஒரே பார்வையில் காண முடிகிறது—உதாரணமாக, விவோன் நதியின் போக்கும், உயரமான மரங்களின் திரையால் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும் செயிண்ட்-அசிஸ்-லெஸ்-கோம்ப்ரேயின் அகழிகளும்; அல்லது, ஜூய்-லெ-விகோம்ட்டின் பல்வேறு கால்வாய்களும் (உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, காடியாகஸ் வைஸ் கோமிடிஸ்). நான் ஜூய்-லெ-விகோம்ட்டிற்குச் சென்ற ஒவ்வொரு முறையும், கால்வாயின் ஒரு பகுதியை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; பிறகு, ஒரு மூலையைத் தாண்டியதும், இன்னொன்றைப் பார்ப்பேன்—ஆனால் அதற்குள், என்னால் முதல் கால்வாயைப் பார்க்க முடியாது. அவற்றை என் மனதில் கோர்க்க நான் எவ்வளவு முயன்றாலும், அதன் விளைவு ஒருபோதும் அவ்வளவு பிரமிப்பூட்டுவதாக இருந்ததில்லை. இருப்பினும், செயிண்ட்-ஹிலேரின் மணிக்கூண்டிலிருந்து பார்க்கும்போது, அது வேறு கதை: அது ஒரு முழுமையான வலையமைப்பாகத் தோன்றுகிறது, அதில் அந்த முழுப் பகுதியும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. ஆனாலும், அங்கே தண்ணீர் எதுவும் தென்படவில்லை; மாறாக, அவை நகரத்தை மிக நேர்த்தியாகக் கால் பகுதிகளாகப் பிரிக்கும் பெரும் பிளவுகளைப் போல இருக்கின்றன; அதன் காரணமாக, அதன் துண்டுகள் இன்னும் ஒன்றாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பிரியோச் ரொட்டியைப் போல அது காட்சியளிக்கிறது.
...ஒன்றாகவே உள்ளன; ஆயினும், அவை ஏற்கனவே துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டன. அதைச் சரியாகச் செய்யவேண்டுமெனில், ஒருவர் ஒரே நேரத்தில் செயிண்ட்-ஹிலேரின் மணி கோபுரத்திலும், ஜூய்-லெ-விகாம்ட்டிலும் இருக்க வேண்டியிருக்கும்.”

அந்தப் பாதிரியார் என் அத்தையை அந்த அளவுக்குச் சோர்வடையச் செய்திருந்தார் என்றால், அவர் அங்கிருந்து கிளம்பிய மறுகணமே, என் அத்தை யூலாலியைத் திருப்பி அனுப்ப வேண்டிய நிலைக்கு ஆளானார்.

—“இதோ, என் பாவம் யூலாலி,” என்று அவர் மெல்லிய குரலில் கூறுவார்; அதே சமயம், தன் கைக்கெட்டும் தூரத்திலேயே வைத்திருக்கும் ஒரு சிறிய பணப்பையிலிருந்து ஒரு நாணயத்தை எடுத்து நீட்டுவார், “நீ உன் பிரார்த்தனைகளில் என்னை மறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே இதைத் தருகிறேன்.”

—“ஓ, ஆனால், மேடம் ஆக்டேவ், நான் இதை வாங்கிக்கொள்ளலாமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை—நான் இங்கு வருவது அதற்காக அல்ல என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்!” என்று யூலாலி ஒவ்வொரு முறையும் அதே தயக்கத்துடனும் கூச்சத்துடனும் கூறுவாள்—அதுவே முதல் முறை என்பது போல—மேலும், அவளது முகத்தில் தெரியும் அந்த அதிருப்தி கலந்த பாவனை என் அத்தைக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றியதே தவிர, அவருக்குச் சற்றும் வருத்தத்தை அளிக்கவில்லை; ஏனெனில், ஒருவேளை ஏதேனும் ஒரு நாளில், அந்த நாணயத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​யூலாலி வழக்கத்தைவிடச் சற்றுக்குறைவான அதிருப்தியுடன் காணப்பட்டால், என் அத்தை இவ்வாறு கூறுவார்:

—“யூலாலிக்கு என்ன ஆயிற்று என்றே எனக்குப் புரியவில்லை; நான் வழக்கமாகத் தரும் அதே தொகையைத்தான் இப்போதும் கொடுத்தேன், ஆனாலும் அவள் முகத்தில் மகிழ்ச்சியே தெரியவில்லை.” —“அவள் குறை கூறுவதற்கு ஏதேனும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை,” என்று பெருமூச்சுவிட்டாள் ஃபிரான்சுவா. என் அத்தை தனக்கோ அல்லது தன் குழந்தைகளுக்கோ அளிக்கும் எப்பொருளையும் அவள் அற்பமான சில்லறையாகவே கருதும் வழக்கம் கொண்டிருந்தாள்; அதே சமயம், ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும் யூலாலியின் கையில்—ஃபிரான்சுவாவின் கண்ணில் படாதவாறு மிகக் கவனமாக—வைக்கப்படும் அந்தச் சில நாணயங்களை, நன்றியற்ற ஒருத்தி மீது வீணாகச் செலவிடப்படும் பெரும் பொக்கிஷங்களாகவே அவள் நோக்கினாள். என் அத்தை யூலாலிக்கு அளித்த பணத்தைத் தான் அடைய வேண்டும் என்று ஃபிரான்சுவா ஆசைப்பட்டாள் என்பதல்ல இதன் பொருள். தன் எஜமானியின் செல்வம், அனைவரின் பார்வையிலும் அவளது பணியாளரின் மதிப்பையும் அந்தஸ்தையும் ஒருங்கே உயர்த்திக் காட்டுமென்பதை அவள் நன்கு அறிந்திருந்தாள்; அத்தையினுடைய ஏராளமான பண்ணைகள், பங்குத் தந்தையின் அடிக்கடி நிகழும் நீண்டகால வருகைகள், மற்றும் அங்கே நுகரப்படும் விச்சி (Vichy) நீர் பாட்டில்களின் அபரிமிதமான எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் காரணமாகவே—தானும்—ஃபிரான்சுவா—காம்ப்ரே, ஜூய்-லெ-விகோம்ட் மற்றும் பிற இடங்களில் ஒரு தனித்துவமிக்க, புகழ்பெற்ற நபராகத் திகழ்வதாக அவள் கருதினாள்; இத்தகைய எண்ணங்களே அவளுக்குப் போதுமான மனநிறைவை அளித்தன. என் அத்தையின் செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதில் மட்டுமே அவள் மிகுந்த சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடித்தாள்; அத்தையின் செல்வத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு அவளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தால்—அதுவே அவளது கனவாகவும் இருந்தது—அவள் அதனைப் பிறர் அபகரித்துக்கொள்வதிலிருந்து ஒரு தாயின் ஆவேசத்துடன் காத்திருப்பாள். ஆயினும், இயல்பாகவே ஈகை குணம் கொண்டவள் என்று அவள் அறிந்திருந்த என் அத்தை, தன் தர்ம சிந்தனைகளுக்கு முழுச் சுதந்திரம் அளித்திருந்தாலும், அதை அவள் ஒரு பெரிய குறையாகக் கருதியிருக்க மாட்டாள்—ஆனால், அந்தத் தர்மம் குறைந்தபட்சம் செல்வந்தர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன். அத்தகைய செல்வந்தர்களுக்கு என் அத்தையின் பரிசுகள் தேவைப்படுவதில்லை என்பதால், அவர்கள் அப்பரிசுகளுக்காக மட்டுமே அத்தையை நேசிப்பதாக எவரும் ஐயப்பட முடியாது என்று அவள் ஒருவேளை கருதியிருக்கலாம். மேலும், அத்தையைப் போலவே உயர்ந்த பொருளாதார அந்தஸ்து கொண்டவர்களுக்கும்—திருமதி. சாஸரா, திரு. ஸ்வான், திரு. லெக்ராண்டின், திருமதி. கூபில் போன்றவர்களுக்கும்—அதாவது, அத்தையின் "சம அந்தஸ்தில்" இருப்பவர்களுக்கும், "ஒருவருக்கொருவர் பொருத்தமாகத் திகழ்பவர்களுக்கும்" அப்பரிசுகள் அளிக்கப்பட்டபோது, ​​அவை அவளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவையாகத் தோன்றின. வேட்டைக்குச் செல்வது, நடன விருந்துகளை நடத்துவது, சமூக ரீதியான சந்திப்புகளை மேற்கொள்வது எனச் செல்வந்தர்கள் வாழும் அந்த விசித்திரமான, ஆடம்பரமான வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அங்கமாகவே அப்பரிசுகள் அவளுக்குத் தெரிந்தன—அத்தகைய வாழ்க்கையை அவள் ஒரு புன்னகையுடன் வியந்து போற்றினாள். ஆனால், என் அத்தையின் ஈகைக்கு இலக்காகும் நபர்கள், ஃபிரான்சுவா "என்னைப்போன்றவர்கள்—என்னைவிடச் சிறந்தவர்கள் அல்லாதவர்கள்" என்று குறிப்பிடும் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால், நிலைமை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது; அத்தகைய நபர்களை அவள் அனைவரையும் விட அதிகமாக இகழ்ந்தாள்—அவர்கள் அவளை மரியாதையுடன் விளித்தாலன்றி. அவர்கள் தங்களை 'மேடம் ஃபிரான்சுவா' என்று அழைத்து, 'அவருக்குக் கீழானவர்கள்' என்று கருதினார்கள். மேலும், தனது அறிவுரையையும் மீறி, என் அத்தை தன் சொந்த விருப்பங்களைப் பின்பற்றி, தகுதியற்றவர்கள் மீது தன் பணத்தை வீணடிப்பதை ஃபிரான்சுவா கண்டபோது—அப்படித்தான் ஃபிரான்சுவா நம்பினாள்—யூலாலி மீது வாரி இறைக்கப்பட்ட கற்பனையான தொகைகளுடன் ஒப்பிடுகையில், என் அத்தை *தனக்கு* அளித்த பரிசுகள் மிகவும் அற்பமானவை என்று அவள் கருதத் தொடங்கினாள். காம்ப்ரேயின் சுற்றுவட்டாரத்தில், யூலாலியின் வருகைகள் மூலம் கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு அவள் எளிதாக வாங்கியிருக்கக்கூடிய அளவுக்குப் பெரிய பண்ணை எதுவும் இல்லை என்று ஃபிரான்சுவா கருதினாள். ஃபிரான்சுவாவின் அளவற்ற, மறைக்கப்பட்ட செல்வத்தைப் பற்றி யூலாலியும் இதே மதிப்பீட்டைச் செய்தாள் என்பது உண்மைதான். வழக்கமாக, யூலாலி சென்ற பிறகு, ஃபிரான்சுவா அவளைப் பற்றி இரக்கமின்றி தீர்க்கதரிசனம் கூறுவாள். அவள் யூலாலியை வெறுத்தாள், ஆனாலும் அவளுக்குப் பயந்தாள், மேலும் யூலாலி இருக்கும்போதெல்லாம் அவளுக்காக ஒரு 'இனிமையான முகத்தை'க் காட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தை உணர்ந்தாள். அவள் சென்ற பிறகு, என் அத்தை அதை ஈடுசெய்தார்—நிச்சயமாக, அவளுடைய பெயரை அவர் நேரடியாகக் குறிப்பிடவில்லை, ஆனால் தீர்க்கதரிசனமான தீர்க்கதரிசனங்களை உரைப்பதன் மூலம்; பிரசங்கியின் போதனைகளைப் போன்ற பொதுவான இயல்புடைய பொன்மொழிகள் அவை, ஆனாலும் அவற்றின் குறிப்பிட்ட பயன்பாடு என் அத்தையின் கவனத்திலிருந்து தப்பவில்லை. யூலாலி தனக்குப் பின்னால் கதவை மூடிவிட்டாளா என்று பார்ப்பதற்காகத் திரையின் ஓரத்தில் எட்டிப் பார்த்த பிறகு, அவர் கூறுவார்: “முகஸ்துதி செய்பவர்கள் தங்களை எப்படி நல்லவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டு பணத்தை அள்ளிக்கொள்வது என்று அறிந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் பொறுமையாக இருங்கள்—ஒரு நல்ல நாளில், நல்ல ஆண்டவர் அவர்கள் அனைவரையும் தண்டிப்பார்,” என்று அந்த ஓரக்கண்ணால் பார்த்தும், சூசகமான தொனியுடனும் பேசுவார்—யோவாவைப் போல, அத்தாலியாளை மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டு, அவர் இவ்வாறு அறிவிக்கிறார்:

துன்மார்க்கரின் சந்தோஷம் வெள்ளம்போல் வடிந்துபோகிறது.

ஆனால், பங்குத் தந்தையும் வந்து சென்றபின்—அவருடைய ஓயாத தங்குதல் என் அத்தையின் சக்தியை முற்றிலுமாகச் சோர்வடையச் செய்திருந்தபோது—ஃபிரான்சுவா, யூலாலிக்குப் பின்னாலேயே அறையை விட்டு வெளியேறி, "மேடம் ஆக்டேவ், நீங்கள் ஓய்வெடுக்க நான் உங்களை விட்டுச் செல்கிறேன்; நீங்கள் மிகவும் சோர்வாகத் தெரிகிறீர்கள்," என்று சொல்வாள்.

என் அத்தை பதில்கூடச் சொல்லாமல், இறந்துபோனவள் போலக் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அதுவே அவளுடைய கடைசிப் பெருமூச்சாக இருக்கப்போவது போலத் தோன்றிய ஒரு பெருமூச்சை மட்டும் விடுவாள். ஆனாலும், ஃபிரான்சுவா கீழே சென்ற மறுகணமே, வீடு முழுவதும் நான்கு பலத்த தட்டுகள் எதிரொலிக்கும், படுக்கையில் சட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்த என் அத்தை அலறுவாள்.
—“யூலாலி ஏற்கெனவே கிளம்பிவிட்டாளா? உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன் மேடம் கூபில் திருப்பலிக்கு வந்துவிட்டாரா என்று அவளிடம் கேட்கவே மறந்துவிட்டேன், நம்புவீர்களா! அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடுங்கள்—விரைவாக!”

ஆனால், யூலாலியைப் பின்தொடர்ந்து பிடிக்க முடியாமல், ஃபிரான்சுவா ஏற்கெனவே திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள்.
$
“இது எரிச்சலூட்டுகிறது,” என்று என் அத்தை தலையை ஆட்டியபடி கூறினார். “நான் அவரிடம் கேட்க வேண்டிய அந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்!”

இப்படித்தான் என் அத்தை லியோனியின் வாழ்க்கை கழிந்தது—எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக, அவர் பாசாங்குத்தனமான இகழ்ச்சியும் ஆழ்ந்த பாசமும் கலந்த தொனியில் ‘என் சிறிய வழக்கம்’ என்று அழைத்த ஒன்றின் மென்மையான சீரான தன்மைக்குள். அனைவராலும் பேணப்பட்ட இந்த வழக்கம்—வீட்டில் மட்டுமல்ல, அங்கு அனைவரும், சிறந்த சுகாதாரத்தைப் பற்றி அவருக்கு அறிவுரை கூறுவதன் பயனற்ற தன்மையை உணர்ந்து, படிப்படியாக அதை மதிக்கப் பழகிக்கொண்டனர்; கிராமத்தில் கூட—வெறும் மூன்று தெருக்கள் தள்ளி—பொதி செய்பவர், தனது பெட்டிகளை ஆணியடித்து மூடுவதற்கு முன்பு, என் அத்தை ‘ஓய்வெடுக்கவில்லையா’ என்று ஃபிரான்சுவாவிடம் செய்தி அனுப்புவார்—இருப்பினும், அந்த ஆண்டில் ஒருமுறை இந்த வழக்கம் குலைக்கப்பட்டது. கவனிக்கப்படாமல் பழுத்து, தானாகவே கழன்று விழுந்த ஒரு மறைந்த பழத்தைப் போல, சமையலறைப் பணிப்பெண்ணின் விநியோகம் ஒரு இரவு நிகழ்ந்தது. ஆனால் அவளுடைய பிரசவ வலி தாங்க முடியாததாக இருந்தது, மேலும் காம்ப்ரேயில் மருத்துவச்சி இல்லாததால், ஃபிரான்சுவா விடியலுக்கு முன்பே திபெர்சியிலிருந்து ஒருவரை அழைத்து வரப் புறப்பட வேண்டியிருந்தது. சமையலறைப் பணிப்பெண்ணின் அலறல் சத்தத்தால் தூங்க முடியாமல் தவித்த என் அத்தை, ஃபிரான்சுவாவின் ஏக்கத்தால் மிகவும் கலக்கமடைந்தார்; ஏனெனில், தூரம் குறைவாக இருந்தபோதிலும் ஃபிரான்சுவா மிகவும் தாமதமாகவே திரும்பினார். இதன் விளைவாக, அன்று காலை என் அம்மா என்னிடம், “மாடிக்குச் சென்று உன் அத்தைக்கு ஏதாவது தேவையா என்று பார்” என்றார். நான் முதல் அறைக்குள் நுழைந்து, திறந்திருந்த கதவின் வழியாக, என் அத்தை ஒருக்களித்துப் படுத்துத் தூங்குவதைக் கண்டேன்; அவர் மெல்லியதாகக் குறட்டை விடுவதைக் கேட்டேன். நான் சத்தமில்லாமல் நழுவிச் செல்லவிருந்தேன், ஆனால் நான் எழுப்பிய சத்தம் அவரது தூக்கத்தைக் கலைத்து, அதன் கியரை மாற்றியிருக்க வேண்டும்—வாகனங்களைப் பற்றிச் சொல்வது போல—ஏனெனில் அவரது குறட்டைச் சத்தம் ஒரு கணம் நின்று, பின்னர் தாழ்ந்த சுருதியில் மீண்டும் தொடங்கியது; பிறகு அவர் விழித்துக்கொண்டு, தன் முகத்தை பாதியளவு என் பக்கம் திருப்பினார், அதை நான் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது; அதில் மிகுந்த பயம் வெளிப்பட்டிருந்தது. அவள் சற்று முன்புதான் ஒரு பயங்கரமான கனவு கண்டிருந்தாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவள் படுத்திருந்த இடத்திலிருந்து என்னைப் பார்க்க முடியவில்லை, நான் முன்னே செல்வதா அல்லது பின்வாங்குவதா என்று தெரியாமல் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தேன்; ஆனால் அதற்குள் அவள் யதார்த்த உணர்வுக்குத் திரும்பி, தன்னைப் பயமுறுத்திய அந்தக் கனவுகளின் பொய்யை உணர்ந்துகொண்டது போலத் தோன்றியது. கனவுகளை விட வாழ்வைக் கொடுமையற்றதாக ஆக்கும் கடவுள் மீதான பக்திமிக்க நன்றியுணர்வின் புன்னகை ஒன்று அவள் முகத்தில் மெலிதாக ஒளிர்ந்தது; மேலும், தான் தனியாக இருப்பதாக நம்பும்போது தனக்குத்தானே மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொள்ளும் அந்தப் பழக்கத்துடன், அவள் முணுமுணுத்தாள்: “கடவுளுக்கு நன்றி! சமையலறைப் பணிப்பெண் பிரசவித்ததுதான் எங்களுக்கு இருக்கும் ஒரே பிரச்சனை. நம்புவீர்களா? என் பாவம் ஆக்டேவ் மீண்டும் உயிர் பெற்று வந்து, ஒவ்வொரு நாளும் என்னை நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புவதாக நான் கனவு கண்டேன்!” அவள் கை சிறிய மேசையில் கிடந்த ஜெபமாலையை நோக்கி நீட்டியது, ஆனால் மீண்டும் உறக்கம் திரும்பியதால் அதை எடுக்கும் சக்தி அவளுக்கு இல்லாமல் போனது; அவள் நிம்மதியடைந்து மீண்டும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள், நான் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறினேன்—நான் கேட்டதை அவளுக்கோ அல்லது வேறு யாருக்கோ தெரியவே இல்லை.

இந்தப் பிரசவம் போன்ற மிக அரிதான நிகழ்வுகளைத் தவிர, என் அத்தையின் அன்றாட வழக்கத்தில் ஒருபோதும் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை என்று நான் கூறும்போது, சீரான இடைவெளிகளில் ஒரே மாதிரியாக மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்து, அந்த சீரான தன்மையில் ஒருவித இரண்டாம் நிலை சீரான தன்மையை மட்டுமே அறிமுகப்படுத்திய மாற்றங்களை நான் குறிப்பிடவில்லை. ஆகவே, ஃபிரான்சுவா மதியம் ரூசான்வில்-லெ-பின் சந்தைக்குச் செல்வதால், ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் அனைவருக்கும் மதிய உணவு ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே பரிமாறப்பட்டது. மேலும், தனது வழக்கமான பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து வாரந்தோறும் ஏற்படும் இந்த மாற்றத்திற்கு என் அத்தை மிகவும் பழகிவிட்டதால், மற்ற எல்லாப் பழக்கங்களையும் போலவே இந்தப் பழக்கத்தையும் அவர் மிகவும் பிரியமாகப் பற்றிக்கொண்டார். ஃபிரான்சுவா சொல்வது போல, அவர் அங்கே அந்த அளவிற்கு முழுமையாக "வழக்கத்திற்கு" ஆட்பட்டிருந்தார். அதனால், ஒரு சனிக்கிழமையன்று, அவர் மதிய உணவிற்காக வழக்கமான நேரம் வரை காத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருந்தால், அது வேறு எந்த நாளிலும் தனது மதிய உணவை சனிக்கிழமை நேரத்திற்கு மாற்றும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால் ஏற்படுவது போலவே அவருக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்கும். மேலும், இந்த முந்தைய மதிய உணவு நேரம், எங்கள் அனைவருக்கும் சனிக்கிழமைக்கு ஒரு தனித்துவமான, சுகமான மற்றும் மிகவும் இனிமையான தன்மையைக் கொடுத்தது. வழக்கமாக, உணவை உண்டு ஓய்வெடுப்பதற்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கும் அந்தத் தருணத்தில், இன்னும் சில நொடிகளில், முன்கூட்டியே விளைந்த எண்டிவ் கீரைகளோ, ஒரு சிறப்பு விருந்தான ஆம்லெட்டோ, அல்லது தகுதியற்ற ஒரு ஸ்டீக்கோ வந்துவிடும் என்பதை ஒருவர் அறிந்திருந்தார். இந்த சீரற்ற சனிக்கிழமையின் மீள்வருகையானது, அமைதியான வாழ்க்கையிலும் மூடிய சமூகங்களிலும் ஒருவித தேசியப் பிணைப்பை உருவாக்கி, வெறும் இன்பத்திற்காக மிகைப்படுத்தப்பட்ட உரையாடல்கள், நகைச்சுவைகள் மற்றும் கதைகளின் விருப்பமான கருப்பொருளாக மாறும் அந்தச் சிறிய, அகவயமான, உள்ளூர்—ஏறக்குறைய குடிமை சார்ந்த—நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும். எங்களில் எவருக்கேனும் காவியம் படைக்கும் மனப்பாங்கு இருந்திருக்குமாயின், இது ஒரு புகழ்பெற்ற காவியத் தொடருக்குத் தேவையான ஆயத்த மையமாகவே அமைந்திருந்திருக்கும். அதிகாலைப் பொழுதிலேயே—நாங்கள் இன்னும் ஆடை கூட அணியாத நிலையில்—எங்கள் ஒற்றுமையின் வலிமையைச் சோதித்துப் பார்ப்பதில் கிடைக்கும் இன்பத்தைத் தவிர வேறு எவ்விதக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இன்றியே, நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த நகைச்சுவையுடனும், கனிவுடனும், தேசப்பற்றுடனும் இவ்வாறு கூறிக்கொள்வோம்: "நேரத்தை வீணடிக்க இடமில்லை; இன்று சனிக்கிழமை என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது!"—அதே வேளையில், ஃபிரான்சுவாஸுடன் கலந்தாலோசித்துக்கொண்டே, அந்த நாள் வழக்கத்தை விட நீண்டதாக அமையக்கூடும் என்று எண்ணிய என் அத்தை, "இவர்களுக்கு ஒரு நல்ல துண்டு இளங்கன்று இறைச்சியைச் சமைத்துப் பரிமாறலாமே? எப்படியாயினும், இன்று சனிக்கிழமையாயிற்றே," என்று கூறுவார். காலை மணி பத்தரை ஆகிய நிலையில், எங்களில் யாரேனும் ஒருவர் கவனக்குறைவாகத் தன் கைக்கடிகாரத்தை வெளியே எடுத்துப் பார்த்து, "என்ன இது! மதிய உணவிற்கு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரம் இருக்கிறதே," என்று குறிப்பிட்டால், அங்கிருந்த அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவர்.

 ...அவரிடம் இவ்வாறு கூறவேண்டியிருந்தது: "ஏன், என்ன இது—நீங்கள் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இன்று சனிக்கிழமை என்பதை நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்களே!" கால் மணி நேரம் கழித்தும் நாங்கள் அதைப் பற்றிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தோம்; மாடிக்குச் சென்று, எங்களது இந்தச் சிறு மறதியைப்பற்றி என் அத்தையிடம் சொல்லி அவரை மகிழ்விப்போம் என்று ஒருவருக்கொருவர் வாக்களித்துக்கொண்டோம். வானத்தின் முகமே மாறியிருப்பதைப் போலத் தோன்றியது. மதிய உணவுக்குப் பிறகு, இன்று சனிக்கிழமை என்பதை உணர்ந்த சூரியன்—வானில் இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கூடுதலாகத் தங்கி நின்றது; நாங்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லத் தாமதமாகிவிட்டதோ என்று நினைத்து யாரேனும் ஒருவர், செயிண்ட்-ஹிலேர் தேவாலயக் கோபுரத்திலிருந்து ஒலித்த இரண்டு மணி ஓசைகளைக் கேட்டுவிட்டு—"என்ன? மணி இரண்டேதானா?" என்று வியப்புடன் கேட்டால்—அப்போது அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் இவ்வாறு பதிலளிப்பார்கள்: "ஆனால் உங்களைக் குழப்புவது என்னவென்றால், நாங்கள் மதிய உணவை ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே முடித்துவிட்டோம்; இன்று சனிக்கிழமை என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா!"—அந்த மணி ஓசைகள் வழக்கமாக, மதிய உணவுக்காகவோ அல்லது பிற்பகல் தூக்கத்திற்காகவோ ஆட்கள் நடமாட்டமின்றி வெறிச்சோடிக்கிடக்கும் பாதைகளிலும்—மீனவர்கள் கூடக் கைவிட்டுவிட்ட அந்த வேகமான, வெண்மையான ஆற்றங்கரையிலும்—சில சோம்பேறி மேகங்கள் மட்டுமே மிச்சமிருக்கும் அந்த வெற்று வானத்திலும்—தனிமையில் ஒலித்துச் செல்பவை ஆகும். சனிக்கிழமையின் தனிச்சிறப்பை உணராத எவரையும் நாங்கள் "காட்டுமிராண்டி" என்று அழைப்பது வழக்கம்; அத்தகைய ஒரு "காட்டுமிராண்டி"—என் தந்தையிடம் பேசுவதற்காகப் பதினொரு மணிக்கே வந்தவர்—நாங்கள் ஏற்கனவே உணவு மேஜையில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தபோது அடைந்த அந்த வியப்புதான், ஃபிரான்சுவாஸின் வாழ்க்கையில் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்த நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. குழப்பமடைந்த அந்தப் பார்வையாளர், சனிக்கிழமைகளில் நாங்கள் முன்னதாகவே மதிய உணவை முடித்துவிடுவோம் என்பது தெரியாமல் திகைத்தது அவருக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றியது; ஆனால் அதைவிடவும் அவருக்கு மிகவும் நகைச்சுவையாகத் தோன்றியது என்னவென்றால்—அத்தகைய குறுகிய வட்டாரப் பற்றுதலின் மீது அவருக்கு முழுமையான அனுதாபம் இருந்தபோதிலும்—என் தந்தை, அந்த "காட்டுமிராண்டி"க்கு இந்த வழக்கம் தெரியாமல் இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை ஒருமுறை கூடத் தன் மனதில் கொள்ளவில்லை என்பதுதான்; மேலும், நாங்கள் ஏற்கனவே உணவு அறையில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து அந்த மனிதர் அடைந்த வியப்பிற்கு, "ஏன், என்ன இது—இன்று சனிக்கிழமையாயிற்றே!" என்பதைத் தவிர வேறு எந்த விளக்கத்தையும் அவர் அளிக்கவில்லை. தன் கதையின் இந்தப் பகுதியைச் சொல்லும்போது, ​​அவர் சிரிப்பினால் வந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள்வார்; மேலும், அந்த நிகழ்விலிருந்து அவர் பெறும் மகிழ்ச்சியை இன்னும் அதிகரிக்கச் செய்வதற்காக, அந்த உரையாடலை நீட்டித்துக்கொண்டே செல்வார்—அவருக்கு அந்த "சனிக்கிழமை" என்பது எதையும் விளக்காத நிலையில், அந்தப் பார்வையாளர் அதற்குப் பதிலாக என்ன பதிலளித்திருப்பார் என்று கற்பனையாகச் சேர்த்துச் சொல்வார். அவர் இவ்வாறு கதையை மெருகூட்டிச் சொல்வது குறித்து நாங்கள் சற்றும் குறை கூறாதது மட்டுமல்லாமல், அவர் சேர்த்த கூடுதல் விவரங்கள் கூடப் போதுமானதாக இல்லை என்றே நாங்கள் கருதினோம். நாங்கள் இவ்வாறு கூறுவோம்: "ஆனால் அவர் வேறு ஏதோ ஒன்றையும் சொன்னது போல் எனக்குத் தோன்றியது. நீங்கள் இதை முதன்முதலில் சொன்னபோது, ​​இது இன்னும் நீளமாக இருந்தது." என் பெரிய அத்தை தன் கைவேலைப்பாடுகளை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, தலையை உயர்த்தி, தன் கைப்பிடி மூக்குக்கண்ணாடியின் (lorgnette) மேல் வழியாக எங்களைப் கூர்ந்து நோக்குவார்.

சனிக்கிழமைகளுக்கு மற்றொரு தனிச்சிறப்பும் இருந்தது: அந்த நாளில்—மே மாதத்தின் போது—இரவு உணவிற்குப் பிறகு, "மேரி மாத" பக்தி வழிபாடுகளில் கலந்துகொள்வதற்காக நாங்கள் வெளியே செல்வோம்.

"நவீன காலத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமான, அந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய, அஜாக்கிரதை கொண்ட இளைஞர் கூட்டத்தை" கடுமையாக விமர்சிக்கும் திரு. வின்டூயலை (M. Vinteuil) நாங்கள் சில சமயங்களில் அங்கே சந்திக்க நேரிடும் என்பதால், என் உடையில் எந்தக் குறையும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்வதில் என் தாய் மிகுந்த கவனம் செலுத்துவார்; அதன்பிறகே, நாங்கள் தேவாலயத்திற்குப் புறப்படுவோம். அந்த 'மேரி மாத' காலத்தில்தான், நான் முதன்முதலில் 'ஹாவ்தார்ன்' (hawthorn) மலர்களை நேசிக்கத் தொடங்கியதாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஏனெனில் அவை அங்கே இருந்தன—வெறும் தேவாலயத்திற்கு *உள்ளே* மட்டுமல்ல (நாங்கள் நுழைவதற்குச் சிறப்புரிமை பெற்ற அந்தப் புனிதமான இடத்திற்குள் மட்டுமல்ல), மாறாகப் பலிபீடத்தின் மீதே அவை வீற்றிருந்தன; அவை கொண்டாட்டத்தில் ஒரு அங்கமாகத் திகழ்ந்த அந்தப் புனிதமான ஆன்மீக ரகசியங்களிலிருந்து அவற்றை எவராலும் பிரிக்க இயலாது இருந்தது. அசைந்தாடும் மெழுகுவர்த்திகளுக்கும் புனிதப் பாத்திரங்களுக்கும் நடுவே, அவற்றின் கிளைகள்—விழாக் கோலத்தில் ஒன்றுக்கொன்று கிடைமட்டமாக இணைக்கப்பட்டு—ஒரு உயிருள்ள மாலையைப் போல நீண்டு சென்றன; இக்கிளைகள் மேலும் இலைத் தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த இலைகளின் மீது—ஒரு மணப்பெண்ணின் ஆடையின் பின்னால் விரியும் துணியில் சிதறியிருக்கும் சிறிய பூங்கொத்துகளைப் போல—கண்கூசும் பிரகாசமான வெள்ளை நிற மொட்டுக் கொத்துக்கள் தாராளமாகப் பரவியிருந்தன. ஆனால், அவற்றை மறைமுகமாகத் தவிர வேறுவிதமாகப் பார்க்கத் துணியாமல், அந்த ஆடம்பரமான அலங்காரங்கள் உயிருடன் இருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன்; மேலும், இலைகளில் அந்தப் பள்ளங்களைச் செதுக்கியும், அந்த வெள்ளை மொட்டுகளாகிய மிகச்சிறந்த ஆபரணத்தைச் சேர்த்தும்—ஒரே நேரத்தில் ஒரு மக்கள் சார்ந்த கொண்டாட்டமாகவும், ஒரு ஆன்மீகப் புனிதமாகவும் திகழ்ந்த அந்தச் சூழலுக்கு ஏற்ற அலங்காரமாக இதை மாற்றியவள், இயற்கையே என்று நான் கருதினேன். இன்னும் சற்று உயரத்தில், அவற்றின் மலரிதழ்கள் ஆங்காங்கே ஒரு கவலையற்ற நளினத்துடன் விரிந்திருந்தன; அவை—ஒரு இறுதி, மெல்லிய ஆபரணத்தைப் போல, மிகச் சாதாரணமாக—தங்களை முழுமையாகச் சூழ்ந்திருந்த, மிக மெல்லிய பட்டு இழைகள் போன்ற மகரந்தத் தாதுக் கொத்துகளைத் தாங்கியிருந்தன; எனவே, அந்த மலர்கள் விரிந்து மலரும் அசைவை நான் உற்றுநோக்கியபோது—என் மனதின் ஆழத்தில் அதை நான் பிரதிபலிக்க முயன்றபோது—அது ஒரு வெள்ளை ஆடை அணிந்த, துடிப்பான ஆனால் சற்று கவனச்சிதறல் கொண்ட இளம் பெண் ஒருத்தி, நளினமான பார்வையுடனும் சுருங்கிய விழிகளுடனும், தன் தலையைத் தலைசுற்ற வைக்கும் வேகத்தில் சட்டென்று திருப்பும் அசைவைப் போன்றிருப்பதாக நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். திரு. வின்டூயில், தன் மகளுடன் வந்திருந்து, எங்கள் அருகிலேயே ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்தார். ஒரு நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரான இவர், என் பாட்டியின் சகோதரிகளுக்குப் பியானோ ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர்; தன் மனைவி இறந்த பிறகு—மேலும் ஒரு வாரிசுச் சொத்தும் கைக்கு வந்ததும்—அவர் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்கு அருகிலேயே ஓய்வுபெற்றுத் தங்கியிருந்தபோது, ​​எங்கள் வீட்டில் அவர் அடிக்கடி உபசரிக்கப்பட்டு வந்தார். ஆனால், அளவுக்கு அதிகமான 'ஒழுக்கக் கறார்' மனப்பான்மை காரணமாக, அவர் எங்கள் வீட்டிற்கு வருவதையே நிறுத்திவிட்டார்; ஏனெனில், ஸ்வான் என்பவரைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க அவர் விரும்பினார்—ஸ்வான் செய்துகொண்ட திருமணத்தை, திரு. வின்டூயில் "பொருத்தமற்ற திருமணம்—முற்றிலும் நவீன பாணியிலான ஒன்று" என்று வர்ணித்திருந்தார். திரு. வின்டூயில் இசையமைக்கும் திறன்கொண்டவர் என்பதை அறிந்த என் தாய், வெறும் நன்மனம் காரணமாக அவரிடம் இவ்வாறு கூறியிருந்தார்: "நான் உங்களைச் சந்திக்க வரும்போதெல்லாம், நீங்கள் இயற்றிய இசையிலிருந்து ஏதேனும் ஒன்றை எனக்காக வாசித்துக் காட்ட வேண்டும்." அவ்வாறு செய்வதில் திரு. வின்டூயிலுக்குப் பெருமகிழ்ச்சியே ஏற்பட்டிருக்கும்; ஆயினும், அவர் தன் பணிவு மற்றும் நன்மனத்தை மிகக் கறாரான எல்லைகள் வரை கடைப்பிடித்தார். அதாவது—எப்போதும் தன்னை மற்றவர்களின் இடத்தில் வைத்துப் பார்ப்பவர் ஆதலால்—தன் சொந்த விருப்பத்தைப் பின்பற்றுவது (அல்லது அதை வெளிப்படுத்துவது கூட) மற்றவர்களுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்திவிடுமோ என்றும், அவர்கள் பார்வையில் தான் ஒரு சுயநலவாதியாகத் தோன்றிவிடுவோமோ என்றும் அவர் அஞ்சினார். என் பெற்றோர்கள் அவரைச் சந்திக்கச் சென்ற ஒரு நாளில், நானும் அவர்களுடன் சென்றிருந்தேன்; ஆனால் அவர்கள் என்னை வீட்டிற்கு வெளியேவே காத்திருக்க அனுமதித்தனர். மேலும்—அந்த வீடு...Montjouvain-இல் அமைந்திருந்த திரு. Vinteuil-இன் வீடு, நான் மறைந்திருந்த ஒரு புதர் நிறைந்த மேட்டிற்குச் சற்று கீழே அமைந்திருந்தது; அங்கிருந்து பார்த்தபோது, ​​நான் அந்த வீட்டின் இரண்டாம் தளத்திலுள்ள வரவேற்பறையின் அதே மட்டத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தேன்—சாளரத்திலிருந்து வெறும் ஐம்பது சென்டிமீட்டர் தொலைவில். என் பெற்றோர் வந்திருப்பதை அறிவிக்க யாரோ வந்திருந்தபோது, ​​திரு. Vinteuil அவசரமாக ஒரு இசைக்குறிப்புத் தாளைப் பியானோ மீது, எல்லோரும் பார்க்கும் வகையில், ஒரு முக்கிய இடத்தில் வைப்பதை நான் கண்டேன். ஆனால் என் பெற்றோர் உள்ளே நுழைந்ததும், அவர் அதை எடுத்து ஒரு மூலையில் மறைத்து வைத்துவிட்டார். அவர்களைப் பார்த்ததில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டதற்குக் காரணம், அவர்களுக்குத் தனது சொந்த இசைப்படைப்புகளை வாசித்துக் காட்ட வேண்டும் என்ற விருப்பம் மட்டுமே என்று அவர்கள் தவறாக எண்ணிவிடுவார்களோ என அவர் அஞ்சியிருக்க வேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்த வருகையின்போது என் தாய் எப்போதெல்லாம் அந்த இசை பற்றிய பேச்சை மீண்டும் எடுத்தாரோ, அப்போதெல்லாம் அவர் பலமுறை, "ஆனால் அதை யார் பியானோ மீது வைத்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அது இருக்க வேண்டிய இடம் அதுவல்ல," என்று கூறிவிட்டு, உரையாடலை வேறு தலைப்புகளை நோக்கித் திசைதிருப்புவார்—சரியாகச் சொல்லப்போனால், அவருக்கு மிகக் குறைந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்திய தலைப்புகள் அவைதான். அவருக்கு இருந்த ஒரே பேரார்வம் தன் மகள் மீதுதான்; ஒரு சிறுவனைப் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்த அந்த மகள், மிகவும் திடகாத்திரமாகத் தெரிந்தாள்—அவளுக்காக அவளுடைய தந்தை எடுத்துக்கொண்ட முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளைக் காணும்போது, ​​எவரும் புன்னகைக்காமல் இருக்க முடியாது; அவளுடைய தோள்களின் மீது போர்த்துவதற்காக, அவர் எப்போதும் கூடுதல் சால்வைகளைத் தயாராக வைத்திருப்பார். முகத்தில் ஆங்காங்கே கரும்புள்ளிகள் (freckles) நிறைந்திருந்த, சற்று முரட்டுத்தனமான தோற்றம் கொண்ட அந்தப் பெண்ணின் கண்களில், அவ்வப்போது மின்னல்போலத் தோன்றி மறையும் ஒரு இனிமையான, மென்மையான—ஏறக்குறைய கூச்சம் கலந்த—பாவனையை என் பாட்டி அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டிப் பேசுவார். அவள் ஏதேனும் ஒரு கருத்தைச் சொன்ன உடனேயே, தான் யாரிடம் அதைச் சொன்னாளோ அவர்கள் வழியாகவே அதைத் திரும்பக் கேட்பது போன்ற உணர்வை அடைந்து, ஏதேனும் தவறான புரிதல் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று பதற்றமடைவாள்; அப்போது—அந்தப் பெண்ணின் ஆண்மைத் தோற்றத்திற்கு அடியில், ஒரு மெல்லிய திரைச்சீலை வழியாகப் பார்ப்பதுபோலத் தெளிவாகவும் பிரகாசமாகவும் மிளிர்ந்து—ஒரு துயரம் தோய்ந்த இளம் பெண்ணின் மென்மையான இயல்புகளைக் காண முடிந்தது. நான் தேவாலயத்திலிருந்து வெளியேறி, பலிபீடத்தின் முன் மண்டியிட்டு வணங்கியபோது—மீண்டும் எழுந்து நின்ற கணத்தில்—Hawthorn மலர்களிலிருந்து பாதாம் பருப்பின் கசப்பு கலந்த இனிமையான நறுமணம் ஒன்று காற்றில் மிதந்து வருவதை நான் திடீரென உணர்ந்தேன்; அந்த மலர்களின் மீது, சற்று வெளிறிய நிறத் திட்டுகள் சில இருப்பதை நான் அப்போது கவனித்தேன்; அந்த நிறத் திட்டுகளுக்கு அடியில்தான் அந்த நறுமணம் மறைந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன்—சரியாகச் சொல்வதானால், Frangipane (ஒருவகை இனிப்புப் பண்டம்) கேக்கின் சுவையானது அதன் கருகிய மேலோட்டிற்கு அடியில் மறைந்திருப்பது போலவும், அல்லது செல்வி Vinteuil-இன் கன்னங்களின் மென்மையான சுவையானது அவளது முகத்திலுள்ள கரும்புள்ளிகளுக்கு அடியில் மறைந்திருப்பது போலவும்! முள்முட்கள் அமைதியாக அசையாமல் இருந்தபோதிலும், இந்த விட்டுவிட்டு வெளிப்படும் பேரார்வம், அவற்றின் தீவிரமான வாழ்வின் முணுமுணுப்பைப் போல இருந்தது. அது, உயிருள்ள உணர்கொம்புகளால் வந்து செல்லப்படும் ஒரு கிராமிய வேலியைப் போல பலிபீடத்தை அதிரச் செய்தது. பூக்களாக உருமாறிய பூச்சிகளின் வசந்தகால வீரியத்தையும்—தொந்தரவு செய்யும் சக்தியையும்—தக்கவைத்திருப்பதாகத் தோன்றிய, ஏறக்குறைய செம்பழுப்பு நிறத்திலான சில மகரந்தத்தாள்களைப் பார்க்கும்போது அந்த உணர்கொம்புகள் நினைவுக்கு வந்தன.

தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறியபோது, நாங்கள் முகமண்டபத்தின் முன் திரு. வின்டூயிலுடன் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். சதுக்கத்தில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த சிறுவர்களுக்கு இடையில் அவர் தலையிட்டு, சிறியவர்களுக்கு ஆதரவாகவும், பெரியவர்களுக்கு அறிவுரையும் கூறுவார். அவருடைய மகள், எங்களைப் பார்த்ததில் தனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி என்று தன் கனத்த குரலில் எங்களிடம் கூறினால், அது உடனடியாக, அவளுக்குள் ஆழமாக, அதிக உணர்ச்சிவசப்படும் ஒரு சகோதரி அந்தக் கருத்தைக் கேட்டு வெட்கப்படுவதைப் போலத் தோன்றியது—அது சிந்தனையற்ற, நல்ல குணம் கொண்ட ஒரு சிறுவனின் பேச்சைப் போலவே இருந்தது—அது அவள் எங்கள் வீட்டிற்கு ஓர் அழைப்பைப் பெற முயல்கிறாள் என்று எங்களை நம்ப வைத்திருக்கக்கூடும். அவளுடைய தந்தை அவள் தோள்களின் மீது ஒரு மேலங்கியைப் போர்த்தினார்; அவளே ஓட்டிய ஒரு சிறிய குதிரை வண்டியில் அவர்கள் ஏறி, ஒன்றாக மான்ட்ஜூவைனுக்குத் திரும்பினர். எங்களைப் பொறுத்தவரை—அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதாலும், சிறப்புத் திருப்பலி நேரம் வரும் வரை நாங்கள் எழுந்திருக்கப் போவதில்லை என்பதாலும்—நிலா பிரகாசித்து, காற்று இதமாக இருந்தால், எங்களை நேராக வீட்டிற்குள் அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, என் தந்தை—புகழின் மீதான பிரியத்தினால்—கல்வாரி வழியாக எங்களை ஒரு நீண்ட நடைப்பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்; திசைகளைக் கண்டறிவதிலும் வழியை அடையாளம் காண்பதிலும் குறைந்த திறமை கொண்ட என் தாய், அந்த நடைப்பயணத்தை ஒரு தந்திரமான மேதையின் சாதனையாகக் கருதினாள். சில சமயங்களில் நாங்கள் மேம்பாலம் வரை செல்வோம்; அதன் கற்கற்கள் ரயில் நிலையத்திலிருந்து தொடங்கி, நாகரிக உலகின் எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு நாடு கடத்தலையும் துயரத்தையும் எனக்கு நினைவூட்டின. ஏனெனில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் பாரிஸிலிருந்து நாங்கள் காம்ப்ரேக்கு வரும்போது, அங்கு நிறுத்தத்தைத் தவறவிடாமல் இருக்க மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்கவும், சரியான நேரத்தில் தயாராக இருக்கவும் எங்களுக்குக் கடுமையாக அறிவுறுத்தப்பட்டது. காரணம், இரண்டே நிமிடங்களில் ரயில் மீண்டும் புறப்பட்டு, அந்த மேம்பாலத்தின் மீது பாய்ந்துவிடும்; காம்ப்ரே எனக்கு எல்லையாக விளங்கிய அந்தக் கிறிஸ்தவ நிலங்களை அது பின்தள்ளிவிடும். நாங்கள் ரயில் நிலையப் பெருவழி வழியாகத் திரும்புவோம்; அங்குதான் அப்பகுதியின் மிகவும் வசீகரமான மாளிகைகள் காணப்பட்டன. ஒவ்வொரு தோட்டத்திலும், நிலவொளி—ஹூபர்ட் ராபர்ட்டின் படைப்பைப் போல—அதன் உடைந்த வெண் பளிங்குப் படிக்கட்டுகளையும், பீறிடும் நீரூற்றுகளையும், பாதி திறந்திருந்த வாயில்களையும் சிதறடித்தது. அதன் ஒளி தந்தி அலுவலகத்தை அழித்திருந்தது; அதில் பாதி சிதைந்த ஒரு தூணைத் தவிர வேறொன்றும் மிஞ்சவில்லை, ஆயினும் அது ஒரு அழியாத இடிபாட்டின் அழகைத் தக்கவைத்திருந்தது. உறக்கத்திலிருந்து விழத் தயாராக, நான் கால்களை இழுத்து நடந்தேன்; காற்றை நறுமணத்தால் நிரப்பிய எலுமிச்சை மரங்களின் மணம், உச்சகட்ட சோர்வின் விலையில் மட்டுமே பெறக்கூடிய ஒரு வெகுமதியாக எனக்குத் தோன்றியது—மேலும் அந்த முயற்சிக்குத் தகுதியற்றதாகவும் இருந்தது. ஒன்றுக்கொன்று வெகு தொலைவில் அமைக்கப்பட்டிருந்த வாயில்களிலிருந்து, எங்கள் தனித்த காலடி ஓசையால் எழுப்பப்பட்ட நாய்கள், நான் இன்றும் சில சமயங்களில் மாலையில் கேட்கும் விதமான குரைப்புகளைப் பரிமாறிக் கொண்டன; மேலும் இந்தக் குரைப்புகளுக்கு இடையில்தான் ஸ்டேஷன் பவுல்வர்டு தஞ்சம் புகுந்திருக்க வேண்டும் (சரியாக அதே இடத்தில்தான் காம்ப்ரேயின் பொதுத் தோட்டம் உருவாக்கப்பட்டபோது)—ஏனென்றால் நான் எங்கிருந்தாலும், அவை ஒன்றுக்கொன்று பதிலளித்து ஒலிக்கத் தொடங்கும் கணமே, நான் அதைக் காண்கிறேன்: அதன் லிண்டன் மரங்களுடனும் நிலவொளியில் நனைந்த நடைபாதையுடனும்.

நீ திடீரென்று என் அப்பா எங்களை நிறுத்தி, என் அம்மாவிடம், "நாம் எங்கே இருக்கிறோம்?" என்று கேட்பார். நடையால் களைப்படைந்திருந்தாலும், அவர் மீது பெருமிதம் கொண்ட அவள், தனக்குச் சிறிதும் தெரியவில்லை என்று மென்மையாக ஒப்புக்கொள்வாள். அவர் தோள்களைக் குலுக்கிச் சிரிப்பார். பிறகு, சாவியுடன் சேர்த்துத் தன் ஜாக்கெட் பையிலிருந்து அதை எடுத்தது போல, எங்களுக்கு முன்னால் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்த எங்கள் தோட்டத்தின் சிறிய பின்பக்கக் கதவைச் சுட்டிக்காட்டுவார். அந்தத் தெரியாத பாதைகளின் முடிவில், ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரிட் தெருவின் மூலையுடன் சேர்ந்து, அது எங்களுக்காகக் காத்திருந்தது. என் அம்மா அவரைப் பாராட்டி, "நீங்கள் அசாதாரணமானவர்!" என்று சொல்வார். அந்த நொடியிலிருந்து, நான் இன்னொரு அடி எடுத்து வைக்க வேண்டிய அவசியமே இருக்கவில்லை; அந்தத் தோட்டத்தில், நீண்ட காலமாக என் செயல்கள் எந்தவொரு பிரக்ஞைப்பூர்வமான கவனத்துடனும் இல்லாமல் இருந்த இடத்தில், தரை எனக்காக நடந்தது: பழக்கம் என்னை அதன் கரங்களில் ஏந்தி, ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல என் படுக்கை வரை சுமந்து சென்றது.

ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே தொடங்கி, ஃபிரான்சுவாவை சந்திக்க முடியாமல் போன அந்த சனிக்கிழமை, என் அத்தைக்கு மற்ற நாட்களை விட மெதுவாகவே கழிந்தது. இருந்தபோதிலும், வாரத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே அதன் வருகையை அவர் பொறுமையின்றி எதிர்பார்த்திருந்தார்; தனது பலவீனமான, எதிலும் எளிதில் ஒன்றிப்போகும் உடலமைப்பு தாங்கக்கூடிய அனைத்துப் புதுமைகளையும் பொழுதுபோக்கையும் கொண்டு வரும் நாளாக அதைக் கருதினார். ஆனாலும், சில சமயங்களில் அவர் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்காக ஏங்கவில்லை என்பதல்ல; இருப்பதைத் தவிர வேறொன்றிற்காகத் தாகம் கொள்ளும் அந்த விதிவிலக்கான நேரங்களை அவர் அனுபவிக்கவில்லை என்பதல்ல; ஆற்றல் அல்லது கற்பனைத்திறன் இல்லாததால் தங்களுக்குள் இருந்து ஒரு புதுப்பித்தல் தத்துவத்தை வெளிக்கொணர முடியாதவர்கள், தங்களுக்குப் புதிதாக ஒன்றைக் கொண்டுவர வரும் நிமிடத்தை—மணி அடிக்கும் தபால்காரரை—எதிர்பார்க்கும் நேரங்கள் அவை; அது ஒரு உணர்ச்சியாகவோ, வலியாகவோ, இன்னும் மோசமான ஒன்றாகக்கூட இருக்கலாம்; ஒருவனின் உணர்திறன்—ஒரு செயலற்ற யாழைப் போல மகிழ்ச்சியால் மௌனமாக்கப்பட்டு—எவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தாலும், ஒரு கையின் கீழ் எதிரொலிக்க ஏங்கும் நேரங்கள், அந்தச் செயல்முறையில் அது நொறுக்கப்பட்டாலும் சரி. தன் ஆசைகளுக்கும் துயரங்களுக்கும் தடையின்றி தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும் உரிமையை மிகுந்த கடின உழைப்பால் வென்றெடுத்த மனவுறுதியானது, எவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தாலும், தன் கடிவாளத்தை ஆதிக்க நிகழ்வுகளின் கைகளில் ஒப்படைக்க விரும்பும் இடத்தில்... சந்தேகமில்லை—சற்று முயற்சித்தால் வற்றிப்போகும் என் அத்தையின் சக்தி, அவர் ஓய்வில் இருக்கும்போது துளித்துளியாக மட்டுமே அவருக்குத் திரும்புவதைப் போலவே—அந்த ஆற்றல் தேக்கம் நிரம்ப மிக நீண்ட காலம் பிடித்தது; மற்றவர்கள் செயல்களில் ஈடுபடுத்தும் அந்தச் சிறிய ஆற்றல் உபரியை அவர் அடைவதற்கு மாதங்கள் ஆகும்; அதை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்றோ அல்லது எப்படிச் செலவழிப்பது என்றோ அவரால் முற்றிலும் அறிய இயலாமல் இருந்தது. அத்தகைய நேரங்களில்—அவர் ஒருபோதும் சலிப்படையாத அந்த உருளைக்கிழங்குக் கூழின் தினசரித் திருப்பத்திலிருந்து அவர் பெற்ற இன்பத்தின் காரணமாக, சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அதை உருளைக்கிழங்கு *பெச்சமெல்* கொண்டு மாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை எழுவதைப் போலவே—அவர் மிகவும் பிரியமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சலிப்பான நாட்களின் திரட்சியிலிருந்தே, ஒருவேளை குறுகிய காலத்திற்கு மட்டுமே நீடிக்கக்கூடிய ஏதோவொரு குடும்பப் பேரழிவின் எதிர்பார்ப்பை அவர் பெற்றார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை. அந்தப் பேரழிவு, தனக்கு நன்மை பயக்கும் என்று அவர் ஒப்புக்கொண்ட, ஆனால் தன் சொந்த விருப்பத்தால் ஒருபோதும் மேற்கொள்ள முடியாத மாற்றங்களில் ஒன்றை, ஒருமுறைக்கு ஒருமுறை செய்து முடிக்க அவரைக் கட்டாயப்படுத்தும். அவர் எங்களை உண்மையாக நேசித்தார்; உண்மையில், எங்களுக்காக அழுவதில் அவள் ஒருவித இன்பத்தைக் கண்டிருப்பாள். அவள் நலமாகவும் பதற்றமின்றியும் இருந்த ஒரு தருணத்தில், வீடு தீயில் எரிந்து சாம்பலாகிவிட்டது என்ற செய்தி வந்தது. அதில் நாங்கள் அனைவரும் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டோம்; விரைவில் அதன் சுவர்களில் ஒரு கல் கூட மிஞ்சாது. ஆனாலும், அவள் உடனடியாக எழுந்திருந்தால், அவசரமின்றித் தப்பிப்பதற்கு அவளுக்குப் போதுமான நேரம் இருந்திருக்கும். இந்தச் செய்தி அவளுடைய நம்பிக்கைகளை அடிக்கடி அச்சுறுத்தியிருக்க வேண்டும். ஏனெனில், அது இரண்டு நன்மைகளை இணைத்தது: ஒன்று, நீண்ட வருத்தத்தில், எங்கள் மீதான அவளுடைய பரிவின் முழு அளவையும் அவள் சுவைக்க அனுமதித்தது; மற்றொன்று, தைரியமாகவும் அதே சமயம் நொறுங்கியும், இறக்கும் தருவாயில் தன் கால்களில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணாக, எங்கள் இறுதி ஊர்வலத்தை அவள் வழிநடத்திச் சென்றபோது, கிராமமே அவளை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. மற்றொன்று, அதைவிட மிகவும் விலைமதிப்பற்ற ஒரு நன்மை: அதாவது, நேரத்தை வீணாக்காமல், தயக்கத்திற்கு இடமில்லாமல், சரியான தருணத்தில், அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி, மிரோக்ரெய்னில் உள்ள அவளுடைய அழகான பண்ணைக்குச் சென்று கோடைக்காலத்தைக் கழிக்க வைத்தது. அங்கே ஒரு நீர்வீழ்ச்சி இருந்தது. இது போன்ற எந்த நிகழ்வும் உண்மையில் ஒருபோதும் நடந்ததில்லை—ஆனாலும், அவள் தனியாக இருக்கும்போது, தனது எண்ணற்ற சொலிடேர் ஆட்டங்களில் மூழ்கியிருந்து, அதன் வெற்றிகரமான விளைவைப் பற்றி நிச்சயமாகத் தியானித்தாள் (ஒருவேளை அந்த நிகழ்வு, எதிர்பாராத சிறிய உண்மைகளில் முதலாவதாக நிகழத் தொடங்கியிருந்தால்—ஒருவர் அதன் உச்சரிப்பை ஒருபோதும் மறக்க முடியாத, கெட்ட செய்தியை அறிவிக்கும் முதல் வார்த்தையிலேயே; சுருக்கமாகச் சொன்னால், தர்க்கரீதியான மற்றும் அருவமான சாத்தியக்கூறுகளிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்ட, உண்மையான மரணத்தின் முத்திரையைக் கொண்ட எதிலாவது—அது அவளை முழுமையான விரக்தியில் ஆழ்த்தியிருக்கும்)—தன் வாழ்க்கையை அவ்வப்போது மேலும் சுவாரஸ்யமாக்குவதற்காக, அவள் அதில் கற்பனையான விதியின் திருப்பங்களை அறிமுகப்படுத்தி, அவற்றை மிகுந்த தீவிரத்துடன் பின்தொடர்வாள். ஃபிரான்சுவா தன்னிடம் திருடுகிறாள் என்றும்—இதை உறுதிப்படுத்த அவள் தந்திரத்தைக் கையாளுகிறாள் என்றும்—திடீரென்று ஊகித்து, அவளைக் கையும் களவுமாகப் பிடிப்பதில் அவள் இன்பம் கண்டாள். தனியாகச் சீட்டு விளையாடும்போது, தன் கைச் சீட்டுகளையும் எதிராளியின் கைச் சீட்டுகளையும் ஒரே நேரத்தில் விளையாடிப் பழக்கப்பட்டிருந்ததால், ஃபிரான்சுவாவின் தர்மசங்கடமான சாக்குப்போக்குகளை அவள் தனக்குள்ளேயே உரக்கச் சொல்லிக்கொள்வாள்; மேலும், அவற்றுக்கு அவ்வளவு ஆவேசத்துடனும் சீற்றத்துடனும் பதிலளிப்பாள். அத்தகைய தருணங்களில் அறைக்குள் நுழையும் எவரும், அவள் வியர்வையில் நனைந்திருப்பதையும், கண்கள் மின்ன அவள் கண்கள், கலைந்த செயற்கை முடி ஆகியவை கலைந்து, வழுக்கையான நெற்றி தெரிவதையும் காண்பார்கள். ஒருவேளை, சில சமயங்களில், ஃபிரான்சுவா பக்கத்து அறையிலிருந்து தன்னை நோக்கிய குத்தலான எள்ளல்களைக் கேட்டிருக்கலாம்—அத்தகைய எள்ளல்களை உருவாக்குவதற்கு அவள் சிரமப்பட்டிருக்க மாட்டாள்...அவை முற்றிலும் அருவமான நிலையில் இருந்திருந்தால், என் அத்தைக்கு அவை போதுமான அளவு பாதிப்பில்லாதவையாகவே இருந்திருக்கும்; மேலும், அவற்றை அரைகுறையாக முணுமுணுப்பதன் மூலம், அவள் அவற்றுக்கு ஒரு பெரும் யதார்த்தத்தை அளிக்காமல் இருந்திருப்பாள். சில சமயங்களில், இந்த "படுக்கையறை நாடகம்" கூட என் அத்தைக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை; அவள் தன் நாடகங்களை அரங்கேற்ற விரும்பினாள். இவ்வாறு, ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை—எல்லாக் கதவுகளும் மர்மமான முறையில் மூடப்பட்டிருக்க—ஃபிரான்சுவாவின் நேர்மை குறித்த தனது சந்தேகங்களையும், அவளைப் பணிநீக்கம் செய்யும் தனது எண்ணத்தையும் அவள் யூலாலியிடம் மனம் திறந்து கூறுவாள்; மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், யூலாலியின் துரோகம் குறித்த தனது சந்தேகங்களை ஃபிரான்சுவாவிடம் பகிர்ந்துகொள்வாள்—அந்தச் சந்தேகங்கள் விரைவில் யூலாலியின் மீதான கதவை மூடிவிடும். இருப்பினும், சில நாட்களுக்குப் பிறகு, முந்தைய நாள் தன் நம்பிக்கைக்குரியவள் மீது அவளுக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டு, அந்த "துரோகியுடன்" மீண்டும் சமாதானம் செய்துகொள்வாள்—மேலும், அவனோ அடுத்த அரங்கேற்றத்திற்காகத் தன் பாத்திரங்களை மாற்றிக்கொள்வான். ஆனாலும், யூலாலி அவ்வப்போது அவளுக்குள் எழுப்பக்கூடிய சந்தேகங்கள், யூலாலி அந்த வீட்டில் வசிக்காததால், வலுவிழந்து விரைவில் அணைந்துபோகும் வெறும் தற்காலிகத் தீப்பொறிகளாகவே இருந்தன. ஆனால், ஃபிரான்சுவா குறித்த அந்தச் சந்தேகங்களின் நிலை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது: என் அத்தை அவள் எப்போதும் ஒரே கூரையின் கீழ் இருப்பதாக உணர்ந்தாள்; ஆனாலும், படுக்கையை விட்டு எழுந்தால் குளிர் பிடித்துவிடும் என்ற பயத்தில், தன் சந்தேகங்கள் சரியானவையா என்பதைச் சரிபார்க்க சமையலறைக்குச் செல்ல அவள் துணியவில்லை. மெல்ல மெல்ல, எந்த ஒரு தருணத்திலும் ஃபிரான்சுவா என்ன செய்து கொண்டிருக்கக்கூடும்—அல்லது அவளிடமிருந்து எதை மறைக்க முயற்சிக்கக்கூடும்—என்பதைக் கணிப்பதைத் தவிர வேறு எந்த வேலையும் அவள் மனதில் தோன்றவில்லை. ஃபிரான்சுவாவின் மிகவும் ரகசியமான முகபாவனைகளையும், அவள் வார்த்தைகளில் உள்ள முரண்பாட்டையும், அல்லது அவள் மறைக்க முயற்சிப்பது போல் தோன்றும் ஒரு ஆசையையும் அவள் கூர்ந்து கவனிப்பாள். பின்னர், ஃபிரான்சுவாவை வெளிறச் செய்யும் ஒரே ஒரு வார்த்தையால், அவள் தன் முகமூடியைக் கழற்றிவிட்டதை வெளிப்படுத்துவாள்; உண்மையில், அந்த வார்த்தையை அந்தப் பாவப்பட்ட பெண்ணின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பாய்ச்சுவதில் என் அத்தை ஒரு கொடூரமான மகிழ்ச்சியைப் பெறுவது போல் தோன்றியது. அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, யூலாலியிடமிருந்து வந்த ஒரு வெளிப்பாடு—அதுவரை தேக்க நிலையில் மந்தமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு வளரும் அறிவியலுக்கு, எதிர்பாராத ஒரு துறையைத் திடீரெனத் திறந்துவிடும் கண்டுபிடிப்புகளைப் போலவே—என் அத்தையின் யூகங்களில் அவர் உண்மையிலிருந்து வெகுதூரம் விலகிவிட்டார் என்பதை அவருக்கு நிரூபித்தது. "ஆனால் நீங்கள் அவளுக்கு ஒரு வண்டியைக் கொடுத்தீர்கள் என்பது ஃபிரான்சுவாவுக்கு இந்நேரம் நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும்." "நான் அவளுக்கு ஒரு வண்டியைக் கொடுத்தேன்!" என் அத்தை வியப்புடன் கூறினார், "ஓ, அது சரி, எனக்குத் தெரியாது—நான் சும்மா யூகித்தேன்... சற்று முன்பு அவர் ரூசான்வில் சந்தைக்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு லேண்டோவில் மயிலைப் போல பெருமிதத்துடன் கடந்து செல்வதை நான் பார்த்தேன். அதை அவருக்கு மேடம் ஆக்டேவ் தான் கொடுத்திருப்பார் என்று நான் நினைத்தேன்." மெல்ல மெல்ல, ஃபிரான்சுவாவும் என் அத்தையும்—வேட்டையாடுபவரும் இரையும் போல—ஒருவருக்கொருவரின் தந்திரங்களைக் கணிக்கும் முயற்சியை ஒருபோதும் கைவிடவில்லை. என் அத்தை தன்னால் இயன்றவரை கடுமையாக என் அம்மாவைப் புண்படுத்திக் கொண்டிருந்ததால், ஃபிரான்சுவாவுக்கு என் அத்தையின் மீது உண்மையான வெறுப்பு வேரூன்றிவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். எப்படியிருந்தாலும், ஃபிரான்சுவா என் அத்தையின் மிகச்சிறிய வார்த்தைகளுக்கும் சைகைகளுக்கும் கூட அசாதாரணமான கவனத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கினார். அவரிடம் ஏதாவது கேட்க வேண்டிய போதெல்லாம், அதை எப்படிச் சிறப்பாகச் செய்வது என்று அவர் நீண்ட நேரம் தயங்குவார். மேலும், தனது கோரிக்கையைச் சொன்னவுடன், அவர் என்ன நினைக்கிறார், என்ன முடிவு செய்வார் என்பதை அவரது முகபாவனையிலிருந்து ஊகித்து அறியும் முயற்சியில், என் அத்தையைத் திருட்டுத்தனமாகக் கவனிப்பார். ஆகவே—பதினேழாம் நூற்றாண்டு நினைவுக் குறிப்புகளைப் படித்து, அந்த மாபெரும் மன்னருடன் நெருங்கிப் பழக விரும்பும் ஒரு கலைஞர், தனது பரம்பரையை ஒரு வரலாற்று குடும்பத்திற்குத் தொடர்புபடுத்தும் ஒரு வம்சாவளியை புனைவதன் மூலமாகவோ, அல்லது ஐரோப்பாவின் தற்போதைய ஆட்சியாளர்களில் ஒருவருடன் கடிதப் போக்குவரத்து மேற்கொள்வதன் மூலமாகவோ, அந்தப் பாதையில் செல்வதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு—அதன் மூலம், வெறும் ஒத்த வடிவங்களிலும், அதன் விளைவாக உயிரற்ற வடிவங்களிலும் தான் தவறாகத் தேடும் அந்த விஷயத்திற்கே துல்லியமாகப் புறமுதுகு காட்டுகிறார்—அதே சமயம், தவிர்க்க முடியாத சில விசித்திரப் பழக்கங்களுக்கும், சோம்பலால் பிறந்த ஒரு தீய எண்ணத்திற்கும் உண்மையான விசுவாசத்துடன் கீழ்ப்படிந்து கொண்டிருந்த ஒரு வயதான மாகாணப் பெண்மணி, பதினான்காம் லூயியைப் பற்றி ஒருபோதும் சிந்திக்காமலேயே—தன் நாளின் மிக அற்பமான செயல்களான—அவரது எழுச்சி, காலை உணவு, ஓய்வு—ஆகியவை, அவற்றின் கொடுங்கோல் தனித்தன்மையின் மூலம், வெர்சாய்ஸ் வாழ்க்கையின் "இயங்குமுறை" என்று புனித சைமன் அழைத்ததன் சுவாரஸ்யத்தைப் பெறுவதைக் கண்டார்; மேலும், வெர்சாய்ஸில் ஒரு சந்தின் வளைவில் அரசனிடம் ஒரு அரசவை அதிகாரி—அல்லது மாபெரும் பிரபுக்களில் ஒருவர் கூட—ஒரு மனுவைக் கொடுத்தபோது, அரசனின் மௌனம், நல்ல மனநிலை அல்லது செருக்கு ஆகியவற்றைப் போலவே, ஃபிரான்சுவாவின் தரப்பில் தனது மௌனங்களும்—அவளது முகபாவனையில் வெளிப்படும் நல்ல நகைச்சுவை அல்லது செருக்கு—அதீதமான மற்றும் அச்சமூட்டும் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாயினும் என்றும் அவள் நம்பியிருக்கக்கூடும்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை—அன்று என் அத்தையைச் சந்திக்கப் பங்குத் தந்தையும் யூலாலியும் ஒரே நேரத்தில் வந்திருந்தனர்; அதன் பிறகு அத்தை ஓய்வெடுக்கச் சென்றிருந்தார்—நாங்கள் அனைவரும் அவருக்கு 'மாலை வணக்கம்' தெரிவிக்க மாடிக்குச் சென்றிருந்தோம். அப்போது, ​​அத்தையைச் சந்திக்க வருபவர்கள் எப்போதுமே ஒரே நேரத்தில் வந்து சேரும் அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வு குறித்து, என் அம்மா அவரிடம் ஆறுதல் கூறிக்கொண்டிருந்தார்:

—"லியோனி, சற்று நேரத்திற்கு முன்பு மீண்டும் காரியங்கள் எதிர்பார்த்தபடி அமையவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் அத்தையிடம் மென்மையாகக் கூறினார்; "எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் உன்னைச் சூழ்ந்துகொண்டுவிட்டார்கள்."

அதற்கு என் பெரிய அத்தை குறுக்கிட்டு, "அது ஆசீர்வாதங்களின் பெருக்கம்..." என்று கூறினார்—ஏனெனில், தன் மகள் நோய்வாய்ப்பட்டதிலிருந்து, எல்லாவற்றையும் எப்போதும் மிக நேர்மறையான கண்ணோட்டத்தில் அவளுக்கு முன்வைப்பதன் மூலம், அவளது மன உறுதியைக் காப்பதே தன் கடமை என்று அவர் கருதிவந்தார். ஆனால் என் தந்தை பேசத் தொடங்கினார்:

“குடும்பத்தினர் அனைவரும் இங்கே கூடியிருக்கும் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு,” என்று அவர் கூறினார், “நான் உங்களுக்கு ஒரு கதையைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்; அப்போதுதான், ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்தனியாக அதை மீண்டும் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இருக்காது. லெக்ராண்டினுடன் எங்களுக்கு மனக்கசப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்; இன்று காலையில் அவர் என்னிடம் ஒரு சாதாரண வணக்கம் கூடச் சொல்லவில்லை.”

அதன் மீதமுள்ள பகுதியைக் கேட்க நான் அங்கே நிற்கவில்லை.

 ...என் தந்தையின் கூற்றுப்படி—ஏனெனில் திருப்பலி முடிந்த உடனேயே நான் அவருடன் இருந்தபோதுதான், நாங்கள் திரு. லெக்ராண்டினைச் சந்திக்க நேர்ந்தது—நான் சமையலறைக்குச் சென்று இரவு உணவுப் பட்டியலைக் கேட்டேன்; அந்தப் பட்டியல், செய்தித்தாள்களில் வாசிக்கும் செய்தியைப் போல தினமும் எனக்குப் பொழுதுபோக்காகவும், ஒரு திருவிழா நிகழ்ச்சிக் குறிப்பைப் போல உற்சாகமூட்டுவதாகவும் அமைந்திருந்தது. திரு. லெக்ராண்டின் தேவாலயத்திலிருந்து வெளியேறும்போது, ​​நாங்கள் முகத்தால் மட்டுமே அறிந்திருந்த உள்ளூர் பிரபுத்துவப் பெண்மணி ஒருவருடன் நடந்து எங்களுக்கருகில் கடந்து சென்றார்; அப்போது என் தந்தை, நாங்கள் நிற்காமலேயே, அதே சமயம் நட்புணர்வுடனும் ஒருவித விலகலுடனும் அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்தார். ஆனால் திரு. லெக்ராண்டின், எங்களை அடையாளம் தெரியாதது போன்றதொரு வியப்புடன், மிகச் சொற்பமாகவே பதிலளித்தார்—மேலும், இனிமையாக நடந்துகொள்ள விரும்பாத மனிதர்களுக்குரிய அந்த விசித்திரமான பார்வை பாணியுடன் அவர் எங்களைப் பார்த்தார்; அத்தகையோர் தங்கள் கண்களின் திடீரென ஆழமடைந்த அடியாழத்திலிருந்து, உங்களை ஏதோ ஒரு முடிவற்ற சாலையின் மறுமுனையில், மிகத் தொலைவில் இருப்பதைப் போலக் காண்பார்கள்; அத்தனை தொலைவில் நீங்கள் இருப்பதால், உங்கள் பொம்மை போன்ற சிறிய உருவத்திற்குப் பொருத்தமாக, மிகச் சிறியதொரு தலை அசைவை மட்டுமே உங்களுக்குப் பரிசளிக்க அவர்கள் போதுமெனக் கருதுவார்கள்.

லெக்ராண்டினுடன் வந்திருந்த அந்தப் பெண்மணி, நற்பண்புகள் நிறைந்த, மிகுந்த மதிப்புக்குரிய ஒரு நபர் ஆவார்; எனவே லெக்ராண்டின் ஏதேனும் காதல் விவகாரத்தில் ஈடுபட்டு, கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டதால் கூச்சமடைந்திருக்கக்கூடும் என்ற கேள்விக்கே அங்கு இடமில்லை. ஆகையால், தான் எவ்விதத்தில் லெக்ராண்டினுக்கு மனவருத்தத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும் என்று என் தந்தை வியந்தார். "அவர் மனவருத்தமடைந்திருப்பதை அறிவது எனக்கு இன்னும் அதிக வருத்தத்தையே அளிக்கிறது," என்று என் தந்தை கூறினார். "ஏனெனில், ஞாயிறுத் திருப்பலிக்காகச் சிறப்பாக ஆடையணிந்து வந்திருந்த இத்தனை பேருக்கு மத்தியில், அவர் மட்டும்—தனது சிறிய, நேர்த்தியாக வெட்டப்பட்ட மேலங்கியுடனும், மென்மையான கழுத்துப்பட்டையுடனும்—எவ்விதப் பாசாங்குமற்ற, உண்மையான எளிமையையும், முற்றிலும் ஈர்க்கக்கூடிய ஒருவித இயல்பான கள்ளமற்ற தன்மையையும் கொண்டிருக்கிறார்." ஆனால், என் தந்தை அதைத் தன் கற்பனையில் மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டார் என்றோ, அல்லது லெக்ராண்டின் அந்த குறிப்பிட்ட தருணத்தில் ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்திருக்கலாம் என்றோ குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். எவ்வாறாயினும், என் தந்தையின் அந்த ஐயம் மறுநாள் மாலையிலேயே நீங்கியது. நாங்கள் நீண்ட நடைப்பயணத்திலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​'பழைய பாலம்' (Old Bridge) அருகே லெக்ராண்டினைக் கண்டோம்; விடுமுறைக் காலம் என்பதால், அவர் சில நாட்களாகக் காம்ப்ரேயிலேயே (Combray) தங்கியிருந்தார். அவர் கையை நீட்டியவாறு எங்களை அணுகினார்: "வாசகரே, உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார், "பால் டெஸ்ஜார்டின்ஸ் (Paul Desjardins) எழுதிய இந்தக் கவிதை வரியை:

காடுகள் ஏற்கனவே இருண்டுவிட்டன; வானமோ இன்னும் நீலமாகவே இருக்கிறது.

இந்தத் தருணத்தை இதைவிடச் சிறப்பாக வேறு யாரேனும் சித்தரிக்க முடியுமா? ஒருவேளை நீங்கள் பால் டெஸ்ஜார்டின்ஸை வாசித்திருக்க மாட்டீர்கள். அவரை வாசியுங்கள், என் குழந்தையே; இக்காலத்தில் அவர் ஒரு மதபோதகராக மாறி வருவதாக எனக்குச் சொல்லப்பட்டது; ஆனால் நீண்ட காலமாக அவர் ஒரு தெளிவான நீர்வர்ண ஓவியராகவே திகழ்ந்தார்...

காடுகள் ஏற்கனவே இருண்டுவிட்டன; வானமோ இன்னும் நீலமாகவே இருக்கிறது.

என் இளம் நண்பரே, வானம் உங்களுக்கு எப்போதும் நீலமாகவே இருக்கட்டும்; காடுகள் இருண்டு, இரவு வேகமாகச் சூழ்ந்துகொள்ளும் அந்தத் தருணத்தில்கூட—அத்தகையதொரு தருணம் இப்போது என்னை வந்தடைந்திருக்கிறது—என்னைப் போலவே நீங்களும் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து ஆறுதல் பெறுவீர்கள்." அவர் தன் பையிலிருந்து ஒரு சிகரெட்டை எடுத்தார்; அடிவானத்தையே உற்றுநோக்கியவாறு நீண்ட நேரம் நின்றார்; பின்னர் திடீரென்று எங்களிடம், "விடைபெறுகிறேன், தோழர்களே," என்று கூறி அங்கிருந்து விடைபெற்றார்.

அந்த நேரத்தில், உணவுப் பட்டியலை விசாரிப்பதற்காக நான் கீழ்த்தளத்திற்குச் சென்றபோது, ​​இரவு உணவு பரிமாறும் பணி ஏற்கனவே தொடங்கியிருந்தது; இயற்கையின் சக்திகளையே தன் உதவியாளர்களாக மாற்றிக்கொண்டிருந்த ஃபிரான்சுவா—(தேவதைக் கதைகளில் வரும் ராட்சதர்கள் சமையல்காரர்களாகப் பணிக்கு அமர்வது போல)—கரியை மூட்டினாள்; உருளைக்கிழங்குகளை வேகவைக்கும் பணியை ஆவிக்கு (steam) ஒதுக்கினாள்; மேலும், பெரிய தொட்டிகள், குழம்புப் பானைகள், அகன்ற அண்டாக்கள், மீன் சமைக்கும் பாத்திரங்கள் முதல், இறைச்சிப் பாயசப் பாத்திரங்கள் (terrines), இனிப்புப் பலகார அச்சுகள், சிறிய பாலாடைப் பாத்திரங்கள் வரை—எண்ணற்ற களிமண் மற்றும் பீங்கான் பாத்திரங்களில்—சமைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தச் சமையற்கலைச் சிகரங்களை முழுமைபெறச் செய்யும் பணியை நெருப்பிடம் ஒப்படைத்தாள். இவற்றுடன், கற்பனை செய்யக்கூடிய அனைத்து அளவுகளிலும் அமைந்த சமையல் பானைகளின் முழுத் தொகுப்பும் அங்கே நிறைந்திருந்தது. நான் சற்று நின்று அந்த மேசையை உற்றுநோக்கினேன்—அங்கே சமையலறைப் பணிப்பெண் பச்சைப்பட்டாணித் தோல்களை உரித்து முடித்திருந்தாள்—அந்தப் பட்டாணி முத்துக்கள், ஏதோவொரு விளையாட்டில் பயன்படுத்தப்படும் கோலிக் குண்டுகளைப் போல வரிசையாக அடுக்கி எண்ணி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் என் வியப்பு முழுவதையும் ஈர்த்துக்கொண்டது அந்த 'அஸ்பாரகஸ்' (Asparagus) செடியின் தண்டுதான்; ஆழ்ந்த நீலமும் இளஞ்சிவப்பும் கலந்த நிறத்தில் தோய்ந்திருந்த அதன் நுனிப்பகுதி—மஞ்சள் கலந்த ஊதா மற்றும் வானம் போன்ற நீல நிறப் புள்ளிகளால் மென்மையாக அலங்கரிக்கப்பட்டு—பூமியைச் சாராத ஏதோவொரு ஒளிரும் தன்மையுடன், அதன் அடிப்பகுதி வரை (அடிப்பகுதியில் மட்டும் இன்னும் அது வளர்ந்த மண்ணின் கறை படிந்திருந்தது) மெல்ல மெல்ல மங்கிச் சென்றது. இந்த தெய்வீக நுணுக்கங்கள், காய்கறிகளாக உருமாறித் தங்களை மகிழ்வித்துக் கொண்ட அந்த இன்பமான உயிரினங்களின் இருப்பைக் காட்டிக்கொடுப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. மேலும், தங்கள் உறுதியான, உண்ணக்கூடிய சதையின் உருமறைப்பின் வழியாக, விடியலின் இந்த ஆரம்ப வண்ணங்களிலும், வானவில்லின் இந்த சித்திரங்களிலும், நீல மாலைகள் மங்குவதிலும், அந்த விலைமதிப்பற்ற சாரத்தை ஒரு கணம் காண அவை அனுமதித்தன. அந்தச் சாரத்தை நான் பின்னர் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; நான் அவற்றை உண்ட ஒரு இரவு உணவிற்குப் பிறகு, இரவு முழுவதும் அவை தங்கள் கவித்துவமான மற்றும் முரட்டுத்தனமான சேட்டைகளால் (ஒரு ஷேக்ஸ்பியரியன் தேவதை நாடகத்தைப் போல) என் கழிவறைப் பாத்திரத்தை ஒரு வாசனைத் திரவியக் குடுவையாக மாற்ற முயன்று விளையாடின.

ஸ்வான் அவளை அழைப்பது போல, 'ஜியோட்டோவின் ஏழை சாரிட்டி', ஃபிரான்சுவாவால் அவற்றை "பறிக்கும்" பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டு, அவற்றை ஒரு கூடையில் தன் அருகில் வைத்திருந்தாள்; பூமியின் எல்லாத் துயரங்களையும் அவள் உணர்வது போல, அவளது முகபாவம் சோகமாக இருந்தது. மேலும், அவர்களின் ரோஜா நிற அங்கிகளுக்கு மேலே அஸ்பாரகஸ் ஈட்டிகளைச் சுற்றியிருந்த நீலநிற இலேசான மகுடங்கள், பதுவாவின் நற்பண்பு ஓவியத்தில் நெற்றியைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டோ அல்லது கூடையில் செருகப்பட்டோ இருக்கும் மலர்களைப் போலவே, நட்சத்திரம் நட்சத்திரமாக நேர்த்தியாக வரையப்பட்டிருந்தன. இதற்கிடையில், ஃபிரான்சுவா, அவளுக்கு மட்டுமே சுடத் தெரிந்த கோழிகளில் ஒன்றைச் சூளையில் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தாள்; அது அவளுடைய சமையல் நற்பண்புகளின் நறுமணத்தை காம்ப்ரே முழுவதும் வெகுதூரம் கொண்டு சென்றிருந்தது; மேலும், அவள் அவற்றை மேசையில் எங்களுக்குப் பரிமாறியபோது, அவை வேட்டையாடுவது போலத் தோன்றின......அவளது குணத்தைப் பற்றிய எனது தனிப்பட்ட புரிதலில் இனிமையே மேலோங்கி நின்றது—அவள் உடலின் அந்த நறுமணம், அதை எத்துணை மென்மையாகவும் கனிவாகவும் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று அவள் அறிந்திருந்தாளோ, அது எனக்கு அவளது நற்பண்புகளில் ஒன்றின் நறுமணமாகவே தோன்றியது.

ஆனால் ஒரு நாள்—லெக்ராண்டின் உடனான சந்திப்பு குறித்து என் தந்தை குடும்பச் சபையினருடன் கலந்தாலோசித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில்—நான் சமையலறைக்குக் கீழே சென்றேன்; அது, அண்மையில் குழந்தை பெற்றதால் இன்னும் கடும் உடல்நலக்குறைவுடன் இருந்த 'ஜியோட்டோவின் தர்மதேவதை'யால் (Giotto’s Charity) படுக்கையிலிருந்து எழ இயலாத நாட்களில் ஒன்றாகும்; உதவியாளர் எவருமின்றித் தனித்துவிடப்பட்ட பிரான்சுவா, தனது வேலைகளில் பின்தங்கியிருந்தாள். நான் படிக்கட்டுகளின் அடியை அடைந்தபோது, ​​அவள் சமையலறைக்கு அருகிலுள்ள பாத்திரம் கழுவும் அறையில்—அங்கிருந்து பண்ணை முற்றத்தைப் பார்க்க முடியும்—ஒரு கோழியைக் கொல்லும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தாள்; அந்தக் கோழி உயிரைக் காத்துக்கொள்ள மேற்கொண்ட அந்தத் தீவிரமான, முற்றிலும் இயல்பான போராட்டத்தை—அதன் காதின் அடியில் கழுத்தை அறுக்க முயன்ற பிரான்சுவா, "அருவருப்பான மிருகமே! அருவருப்பான மிருகமே!" என்று கத்திக்கொண்டே, ஆவேசத்தின் உச்சத்தில் எதிர்கொண்டாள்—இந்த நிகழ்வு, எங்கள் வேலைக்காரியின் 'புனிதமான இனிமையையும் கனிவையும்', மறுநாள் இரவு உணவின்போது தோன்றியிருக்கக்கூடிய தோற்றத்தை விடச் சற்று குறைவான கவர்ச்சியுடனேயே வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது; அந்த இரவு உணவின்போது, ​​ஒரு பாதிரியாரின் புனித அங்கியின் (chasuble) மீது பொன்னால் வேலைப்பாடு செய்தது போலத் தோலும், ஒரு புனிதப் பாத்திரத்திலிருந்து (ciborium) வழிவது போல அதன் விலைமதிப்பற்ற சாறுகளும் சொட்ட, அது ஒரு உண்மையான புனிதப் பாத்திரமாகவே காட்சியளித்திருக்கும். அது இறந்ததும், பிரான்சுவா வழிந்த இரத்தத்தைச் சேகரித்தாள்—அந்தச் செயல் அவளது ஆத்திரத்தை எவ்வகையிலும் தணிக்கவில்லை—இறுதியாக ஒருமுறை ஆவேசத்துடன் உடல் சிலிர்க்க, தான் வீழ்த்திய எதிரியின் சடலத்தை உற்றுநோக்கி, கடைசியாக ஒருமுறை முணுமுணுத்தாள்: "அருவருப்பான மிருகமே!" நான் உடல் முழுவதும் நடுங்கியவாறே மீண்டும் மாடிக்குச் சென்றேன்; பிரான்சுவாவை அந்த நொடியே வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றிவிட வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். ஆனால் அப்படியானால், எனக்கு அந்தச் சுடச்சுட ரொட்டிகளையும், நறுமணம் கமழும் காபியையும்—சொல்லப்போனால்... அந்தச் கோழிகளையும்—யார் சமைத்துத் தந்திருப்பார்கள்? உண்மையில், என்னைப் போலவே மற்ற அனைவரும் இந்த அதே கோழைத்தனமான கணக்கீட்டைச் செய்யக் கடமைப்பட்டிருந்தனர். ஏனெனில் என் அத்தை லியோனிக்கு ஒரு உண்மை தெரிந்திருந்தது—அது நான் அப்போதுதான் கற்றுக்கொள்ளவிருந்த ஒன்று—அதாவது, தன் மகள் அல்லது தன் மருமகன்களுக்காகத் தன் உயிரையே ஒரு முணுமுணுப்புமின்றித் தியாகம் செய்யக்கூடிய பிரான்சுவா, மற்ற உயிரினங்களிடம் மட்டும் ஒரு தனித்துவமான கடுமையைக் காட்டக்கூடியவளாக இருந்தாள். இருப்பினும், என் அத்தை அவளை வேலையில் தக்கவைத்துக்கொண்டார்; ஏனெனில் அவளது கொடுமை பற்றி அவருக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தாலும், அவளது சேவையை அவர் பெரிதும் மதித்தார். ஃபிரான்சுவாவின் மென்மை, பக்தி, மற்றும் நற்பண்புகள் ஆகியவை வேலையாட்கள் அறைகளின் துயரங்களை மறைத்திருந்தன என்பதை நான் மெல்ல மெல்ல உணரத் தொடங்கினேன். தேவாலயங்களின் வண்ணக் கண்ணாடிகளில் கைகோர்த்தபடி சித்தரிக்கப்படும் மன்னர்கள் மற்றும் ராணிகளின் ஆட்சிக்காலங்கள், உண்மையில் இரத்தக்களரிச் சம்பவங்களால் நிறைந்திருந்தன என்பதை வரலாறு வெளிப்படுத்துவதைப் போலவே இதுவும் இருந்தது. தன் சொந்த உறவினர்களைத் தவிர, மற்ற மனிதர்களின் துயரங்கள், தன் வாழ்க்கையிலிருந்து அவர்கள் எவ்வளவு தூரம் விலகி இருக்கிறார்களோ, அந்த அளவிற்கு அவளுக்கு மிகுந்த பரிதாபத்தை ஏற்படுத்தின என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அந்நியர்களின் துயரங்களைப் பற்றி செய்தித்தாள்களைப் படிக்கும்போது அவள் சிந்தும் கண்ணீர்ப் பெருக்கானது, சம்பந்தப்பட்ட உண்மையான நபரை அவளால் ஓரளவாவது துல்லியமாகக் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்தால், சட்டென்று வற்றிவிடும். ஒரு நாள் இரவு, சமையலறைப் பணிப்பெண் பிரசவித்த சிறிது நேரத்திலேயே, அந்தப் பெண் குழந்தையைத் தாங்க முடியாத வலிப்புத்தாக்கங்கள் தாக்கின; அவள் முனகுவதைக் கேட்ட அம்மா, படுக்கையிலிருந்து எழுந்து ஃபிரான்சுவாவை எழுப்பினாள். அவளோ, சற்றும் கலங்காமல், இந்தக் கூச்சல்களெல்லாம் வெறும் நடிப்புதான் என்றும், அந்தப் பெண் வெறுமனே "பெண்மணி போல் நடிக்க" முயற்சிக்கிறாள் என்றும் கூறினாள். இதுபோன்ற தாக்குதல்களை எதிர்பார்த்திருந்த மருத்துவர், எங்களிடம் இருந்த ஒரு மருத்துவப் பாடப்புத்தகத்தில், இந்த அறிகுறிகள் விவரிக்கப்பட்டிருந்த அதே பக்கத்தில் ஒரு புக்மார்க்கை இட்டு, முதலுதவி செய்வது குறித்த வழிகாட்டுதலுக்காக அதைப் பார்க்குமாறு எங்களுக்கு அறிவுறுத்தியிருந்தார். என் அம்மா, அந்தப் புக்மார்க் கீழே விழுந்துவிடக் கூடாது என்று குறிப்பாக எச்சரித்தபடியே, ஃபிரான்சுவாவை அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துவர அனுப்பினார். ஒரு மணி நேரம் கடந்தும் ஃபிரான்சுவா இன்னும் திரும்பவில்லை; கோபமடைந்த என் அம்மா, அவள் மீண்டும் படுக்கைக்குச் சென்றுவிட்டாள் என்று நினைத்துக்கொண்டு, நூலகத்திற்குச் சென்று நானே அதைத் தேடும்படி என்னிடம் கூறினார். அங்கே நான் ஃபிரான்சுவாவைக் கண்டேன்: அந்தப் புக்மார்க் எதைக் குறிக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலுக்கு அடிபணிந்து, அவள் இப்போது அந்தத் தசைப்பிடிப்புகளின் மருத்துவ விளக்கத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள்—மேலும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தாள்—ஏனெனில், பாதிக்கப்பட்ட அந்த நபர் இப்போது வெறும் ஒரு பாடப்புத்தக 'வழக்கு' மட்டுமே, தனக்குத் தெரியாத ஒரு நோயாளி. அந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருந்த ஒவ்வொரு வலிமிகுந்த அறிகுறியின்போதும், அவள் இவ்வாறு கூச்சலிட்டாள்: “கடவுளே! புனித கன்னியே, ஒரு பரிதாபகரமான மனிதப் பிறவியை இப்படித் துன்புறச் செய்ய நல்ல ஆண்டவர் விரும்புவாரா? ஐயோ, பாவம் அந்த ஆன்மா!”

ஆனால் நான் அவளை அழைத்ததும், அவள் ஜியோட்டோவின் அறக்கட்டளைக்குத் திரும்பி வந்ததும், அவளது கண்ணீர் உடனடியாக நின்றுவிட்டது; நள்ளிரவில் சமையலறைப் பணிப்பெண்ணுக்காகப் படுக்கையை விட்டு எழ நேர்ந்ததால் ஏற்பட்ட எரிச்சலுக்கும் சினத்திற்கும் மத்தியில், அவளுக்கு நன்கு அறிமுகமான—மேலும் செய்தித்தாள்களைப் படிக்கும்போது அடிக்கடி அவளுக்குக் கிடைத்த—அந்த இதமான இரக்க உணர்வையோ அல்லது மென்மையான மனக்கிளர்ச்சியையோ, ஏன், அதுபோன்ற வேறு எந்தவிதமான இன்பத்தையோ அவளால் உணரவே முடியவில்லை. எவருடைய துயரங்களின் விவரணைகள் அவளைக் கண்ணீர் சிந்தச் செய்திருந்தனவோ, அதே துயரங்களை நேரில் கண்டபோது, ​​அவள் தன் கசப்புணர்வை வெளிப்படுத்தும் முணுமுணுப்புகளையும்—ஏன், மிகக் கொடூரமான ஏளனங்களையும் கூட—தவிர வேறு எதையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. நாங்கள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டோம், இனி அவளுடைய பேச்சைக் கேட்க முடியாது என்று அவள் நினைத்தபோது, ​​அவள் பின்வருமாறு கூறினாள்: “இந்த நிலையை வரவழைக்கும் செயலைச் செய்ததற்கு அவளேதான் பொறுப்பு! அந்தச் செயலைச் செய்தபோது அவள் அதை வெகுவாக ரசித்தாள்! இப்போது மட்டும் அவள் ஏன் பாசாங்கு செய்ய வேண்டும்? கடவுளே, எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு வஸ்துவின் அருகில் செல்ல வேண்டுமென்றால், ஒரு வாலிபன் இறைவனால் எவ்வளவு முழுமையாகக் கைவிடப்பட்டிருக்க வேண்டும்! ஆஹா, என் மறைந்த தாயாரின் வட்டார வழக்கில் சொல்வது போலவே இதுவும் இருக்கிறது:

“நாயின் பின்பகுதியைக் கண்டு எவன் காதல் கொள்கிறானோ,

“அவன் அதை ஒரு ரோஜா மலராகவே கருதுவான்.”
$

தன் பேரன் லேசான சளித் தொல்லையால் அவதிப்படும்போது, ​​அவள் படுக்கைக்குச் செல்லாமல்—தானே உடல்நலக்குறைவுடன் இருந்தாலும்—நள்ளிரவில் எழுந்து சென்று, அவனுக்கு ஏதேனும் தேவைப்படுகிறதா என விசாரிப்பாள்; விடியற்காலைக்குள் தன் வேலைக்குத் திரும்பும் பொருட்டு, விடியும் முன்னரே நான்கு லீக் (சுமார் 16 கி.மீ) தூரம் நடந்தே செல்வாள். இதற்கு நேர்மாறாக, தன் சொந்த பந்தங்கள் மீதான அதே அன்பு மற்றும் தன் குடும்பத்தின் எதிர்காலப் பெருமையை உறுதிசெய்யும் அதே விருப்பம் ஆகியவை—மற்ற வேலைக்காரர்களுடனான அவளது நடவடிக்கைகளில்—ஒரு மாறாத கொள்கையாக உருவெடுத்தன: அதாவது, அவர்களில் ஒருவரைக்கூட என் அத்தையின் வீட்டில் காலூன்ற விடவே கூடாது என்பதுதான் அக்கொள்கை. என் அத்தையை வேறு யாரும் நெருங்க விடாமல் தடுப்பதில் அவள் ஒருவிதப் பெருமையே கொண்டிருந்தாள்; தான் உடல்நலக்குறைவுடன் படுக்கையில் கிடந்தாலும்கூட, சமையலறைப் பணிப்பெண்ணை எஜமானியின் அறைக்குள் நுழைய அனுமதிப்பதைவிட, தானே படுக்கையிலிருந்து எழுந்து சென்று என் அத்தைக்கு 'விச்சி' (Vichy) நீரை எடுத்துத் தருவதையே அவள் விரும்பினாள். ஃபேப்ர் (Fabre) எனும் அறிஞர் கூர்ந்து நோக்கிய ஒரு பூச்சியினத்தைப் போலவே—அதாவது 'தோண்டும் குளவி'யைப் (digger wasp) போலவே—இவளும் செயல்பட்டாள். அக்குளவி, தான் இறந்த பிறகும் தன் குஞ்சுகளுக்கு உண்ணுவதற்குப் புதிய இறைச்சி கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, தன் கொடூரச் செயலுக்குத் துணையாக உடற்கூறியல் அறிவைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்; வண்டுகளையும் சிலந்திகளையும் பிடித்ததும், அவற்றின் கால்களின் அசைவுக்குக் காரணமான நரம்பு மையத்தை—வியக்கத்தக்க அறிவோடும் துல்லியத்தோடும்—துளையிட்டுச் செயலிழக்கச் செய்யும் (ஆனால் அவற்றின் மற்ற உயிர்ச் செயல்பாடுகளை அது பாதிப்பதில்லை). இவ்வாறு செயலிழந்த அப்பூச்சியின் அருகிலேயே அது தன் முட்டைகளை இடும்; முட்டைகளிலிருந்து குஞ்சுகள் பொரிக்கும்போது, ​​அவற்றுக்கு உணவாகக் கிடைப்பது—பறக்கவோ எதிர்க்கவோ இயலாத, சாதுவான, எவ்விதத்திலும் கெட்டுப்போகாத—புதிய இரையாகும். அதேபோலவே, என் அத்தையின் வீட்டில் வேறு எந்த வேலைக்காரரும் நீடித்து இருக்க முடியாத சூழலை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தன் இடைவிடாத உறுதியை நிறைவேற்ற, ஃபிரான்சுவா (Françoise) மிகவும் தந்திரமானதும் இரக்கமற்றதுமான சூழ்ச்சிகளை வகுத்தாள். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் எங்களுக்கு ஒரு உண்மை தெரியவந்தது: அந்த குறிப்பிட்ட கோடைக்காலத்தில் நாங்கள் கிட்டத்தட்ட தினமும் 'ஆஸ்பராகஸ்' ​​(asparagus) காய்கறியைச் சாப்பிட்டதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், அக்காய்கறியை உரிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த அந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய சமையலறைப் பணிப்பெண்ணுக்கு, அதன் வாசனை மிகக் கடுமையான ஆஸ்துமாத் தாக்குதல்களை ஏற்படுத்தியதுதான்; அதன் விளைவாகவே, அவள் இறுதியில் வேலையை விட்டு விலகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள்.

ஐயோ! லெக்ராண்டின் (Legrandin) குறித்த எங்கள் அபிப்பிராயத்தை, என்றென்றும் முழுமையாக மாற்றிக்கொள்ளும் விதி எங்களுக்கு அமைந்திருந்தது. Pont-Vieux பாலத்தில் நிகழ்ந்த சந்திப்பிற்குப் பிந்தைய ஞாயிறுகளில் ஒன்றில்—அச்சந்திப்பிற்குப் பிறகு என் தந்தை தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று—திருப்பலி நிறைவடையும் தருவாயில், வெளியிலிருந்து வந்த சூரிய ஒளியும் இரைச்சலும் தேவாலயத்திற்குள் ஏதோவொரு முற்றிலும் புனிதமற்ற தன்மையைக் கொண்டுவந்து சேர்த்தன. அப்போது, ​​திருமதி கூபில் மற்றும் திருமதி பெர்செபியே (நான் சற்றுத் தாமதமாக வந்தபோது, ​​சில கணங்களுக்கு முன்வரை தங்கள் கண்களைப் பிரார்த்தனையில் ஆழ்த்தியிருந்தவர்கள் இவர்கள்—நான் உள்ளே நுழைந்ததை அவர்கள் பார்க்கவே இல்லை என்று நான் நம்பியிருப்பேன்; ஆனால், என் இருக்கைக்குச் செல்லும் வழியை மறித்திருந்த சிறிய பெஞ்சை அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் கால்களால் லேசாக நகர்த்தியிருக்காவிட்டால்) ஆகியோர், நாங்கள் ஏற்கனவே தேவாலயத்திற்கு வெளியே உள்ள சதுக்கத்தில் இருப்பது போல பாவித்துக்கொண்டு, முற்றிலும் உலகியல் சார்ந்த விஷயங்களைப் பற்றி எங்களுடன் உரத்த குரலில் பேசத் தொடங்கினர். அச்சமயத்தில், தேவாலய முகப்பின் சுட்டெரிக்கும் வாசற்படியில் நின்றுகொண்டிருந்த லெக்ராண்டினை நாங்கள் கண்டோம்; சந்தையின் பலதரப்பட்ட இரைச்சல்களுக்கு மேலாக அவர் கம்பீரமாக உயர்ந்து நின்றிருந்தார். நாங்கள் சமீபத்தில் சந்தித்த அந்தப் பெண்ணின் கணவர் மூலமாக, அப்பகுதியைச் சேர்ந்த மற்றொரு செல்வந்த நிலக்கிழாரின் மனைவிக்கு அவர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். லெக்ராண்டினின் முகத்தில் ஒருவித அசாதாரணமான உற்சாகமும் ஆர்வமும் மிளிர்ந்தன; அவர் ஆழமாக ஒரு வணக்கம் செலுத்தினார்; அதைத் தொடர்ந்து, தன் உடலைச் சற்றுப் பின்னோக்கி வளைக்கும் ஒரு அசைவைச் செய்தார்—அந்த அசைவு அவரது முதுகைத் திடீரென அதன் இயல்பான நிலைக்கு அப்பால் வளைத்தது; இந்த அசைவை அவர் நிச்சயமாகத் தன் சகோதரியின் கணவரான திருமதி டி கேம்ப்ரேமரின் கணவரிடமிருந்தே கற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும். அவரது உடல் சட்டென்று நிமிர்ந்த அந்த வேகத்தில், லெக்ராண்டினின் பின்பகுதியின் வழியாக ஒருவித துடிப்பான, தசை சார்ந்த அலை பாய்ந்து சென்றது—அவரது உடலின் அப்பகுதி இவ்வளவு சதைப்பற்றுடன் இருக்கும் என்று நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்கவில்லை. மேலும், இந்தத் தூய பருப்பொருள் அலை—எவ்வித ஆன்மீக வெளிப்பாடும் அற்ற, முற்றிலும் உடல் சார்ந்த இந்த எழுச்சி—அடிமைத்தனத்திற்கு நெருக்கமான ஒருவித ஆர்வத்தால் உந்தப்பட்டுப் புயலாக மாறியபோது, ​​அது ஏன் திடீரென்று என் மனதில் ஒரு புதிய சாத்தியக்கூறை எழுப்பியது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை: அதாவது, நாங்கள் அறிந்திருப்பதாக நினைத்த லெக்ராண்டினிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு லெக்ராண்டின் இருப்பாரோ என்ற எண்ணத்தை அது என் மனதில் திடீரெனத் தோற்றுவித்தது. அந்தப் பெண்மணி, தன் சாரதியிடம் ஒரு செய்தியைச் சொல்லுமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டார்; அவர் வண்டியை நோக்கி நடந்து சென்றபோது, ​​அந்த அறிமுகம் அவரது முகத்தில் பதித்திருந்த, கூச்சமும் பக்தியும் கலந்த மகிழ்ச்சியின் சுவடு இன்னும் அங்கே நீடித்திருந்தது. ஏதோவொரு கனவுலகில் லயித்திருப்பவரைப் போல அவர் புன்னகைத்தார்; பின்னர் அவர் அந்தப் பெண்மணியை நோக்கி அவசரமாகத் திரும்பி நடந்தார்—வழக்கத்தை விட வேகமாக அவர் நடந்தபோது, ​​அவரது தோள்கள் இருபுறமும் வேடிக்கையான முறையில் அசைந்தாடின. உண்மையில், அவன் மற்ற அனைத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், அந்தத் தருணத்தில் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்ததால், மகிழ்ச்சியின் உயிரற்ற, இயந்திரத்தனமான விளையாட்டுப் பொருளாகத் தோன்றினான். இதற்கிடையில், நாங்கள் வராந்தாவிலிருந்து வெளியே வந்து, அவனை நேராகக் கடந்து செல்லவிருந்தோம்; அவன் தன் தலையைத் திருப்பிக்கொள்ளும் அளவுக்குப் பண்பற்றவனாக இல்லை, ஆனாலும்—திடீரென்று ஆழ்ந்த கனவுலகில் மூழ்கிய அவன் பார்வையை, எங்களால் பார்க்க முடியாதபடி அடிவானத்தில் வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரு புள்ளியில் நிலைநிறுத்தியதால்—எங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல வேண்டிய அவசியத்திலிருந்து அவன் தப்பித்தான். அத்தகைய வெறுக்கப்பட்ட ஆடம்பரங்களுக்கு மத்தியில்—தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக—பொருத்தமற்றதாக உணர்வது போலத் தோன்றிய, மென்மையான, நேராக வெட்டப்பட்ட ஜாக்கெட்டிற்கு மேலே அவனது முகம் கபடமற்று இருந்தது. மேலும், சதுக்கத்தின் காற்றில் படபடத்துக்கொண்டிருந்த புள்ளிகளுடைய கழுத்துப்பட்டை, லெக்ராண்டினின் பெருமிதமான தனிமை மற்றும் உன்னத சுதந்திரத்தின் கொடியைப் போல அவன் மீது தொடர்ந்து மிதந்துகொண்டிருந்தது. நாங்கள் வீட்டை அடைந்தபோது, *செயின்ட்-ஹானோரே* கேக் மறக்கப்பட்டதை அம்மா உணர்ந்தார்; அவர் என் தந்தையிடம், என்னுடன் நாங்கள் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்று, அதை உடனடியாகக் கொண்டு வருமாறு கேட்கும்படி கூறினார். தேவாலயத்திற்கு அருகில், எதிர் திசையில் அதே பெண்ணை அவரது வண்டிக்கு அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்த லெக்ராண்டினை நாங்கள் சந்தித்தோம். அவர் தன் தோழியுடனான உரையாடலைத் தடை செய்யாமல் எங்களைக் கடந்து சென்றார், ஆனாலும் தன் நீலக் கண்ணின் ஓரத்தில், ஒருவிதமான சுருக்கமான சைகையை எங்களுக்குக் காட்டினார்... ...அது அவனது கண் இமைகளின் உட்புறப் பரப்பிற்குள்ளேயே முடங்கிக்கிடந்தது—மேலும், அவனது முகத்தசைகள் எதையும் அது ஈடுபடுத்தாததால், அவன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணால் அது சற்றும் கவனிக்கப்படாமலே கடந்துசெல்ல முடிந்தது; ஆயினும், அந்த உணர்வின் வெளிப்பாட்டிற்கு அவன் வகுத்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சற்று குறுகிய எல்லைக்கு ஈடுசெய்யும் விதமாக, உணர்வின் தீவிரத்தை அவன் நாடியதால்—நமக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய நீலவானப் பரப்பிற்குள்—வெறும் களிப்புணர்வை மிஞ்சிய, குறும்புத்தனத்தின் விளிம்பைத் தொடும் ஒரு கனிவான உயிர்ப்பை அவன் ஒளிரச் செய்தான்; நட்புணர்வின் நுணுக்கங்களை, உடன்பாட்டுடன் கூடிய கண் சிமிட்டல்கள், அரைகுறைச் சொற்கள், மறைமுகக் குறிப்புகள் மற்றும் இருவருக்கிடையேயான புரிதலின் மர்மங்கள் என மிக நுட்பமாகச் செதுக்கினான்; இறுதியாக, அவனது நட்புக்கான உறுதிமொழிகளை மென்மையின் வெளிப்பாடுகளாகவும்—ஏன், காதலின் பிரகடனமாகவும் கூட—உயர்த்தினான்; இதன் மூலம், அந்த மாளிகைப் பெண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு ரகசியமான மென்மையுடன் கூடிய, பனிக்கட்டி போன்ற முகத்திற்குள் அமைந்திருந்த ஒரு காதல் ததும்பும் பார்வையை—நமது கண்களுக்கு மட்டுமே புலப்படும் வகையில்—அவன் ஒளிரச் செய்தான்.

உண்மையில், முந்தைய நாளே அவன் என் பெற்றோரிடம், அன்று மாலை என்னைத் தன்னுடன் இரவு உணவு உண்ண அனுப்பும்படி கேட்டிருந்தான்: "வா, உன் பழைய நண்பனுக்குத் துணையாக இரு," என்று அவன் என்னிடம் கூறியிருந்தான். "நாம் இனி ஒருபோதும் திரும்பப்போகாத ஒரு தேசத்திலிருந்து ஒரு பயணி நமக்கு அனுப்பும் பூங்கொத்தைப் போல—உனது இளமைப் பருவத்தின் அந்தத் தொலைதூர உலகத்திலிருந்து—பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நானும் கடந்துவந்த அந்த வசந்த காலங்களின் மலர்களை நான் நுகரட்டும். 'Primrose', 'Old Man’s Beard', 'Buttercup' ஆகிய மலர்களைச் சுமந்து வா; 'Sedum' மலருடன் வா—அதுவே பால்சாக் (Balzac) இலக்கியப் பூங்காவின் மிகவும் போற்றப்படும் மலராகும்—மேலும் 'Resurrection Day' மலர், 'Daisy' மலர் மற்றும் 'Garden Snowball' செடியின் மலர்களுடனும் வா; ஈஸ்டர் மழையின் கடைசிப் பனித்துளிகள் உருகுவதற்கு முன்பாகவே, உன் பெரிய அத்தையின் தோட்டப் பாதைகளில் நறுமணத்தைப் பரப்பத் தொடங்கும் மலர் அதுவே." "லில்லி மலரின்—சாலமன் மன்னருக்கே தகுதியான—அந்தப் புகழ்பெற்ற பட்டு ஆடையை அணிந்து வா; 'Pansy' மலர்களின் பலவண்ணப் பூச்சுகளைப் பூசி வா; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—கடைசிப் பனிப்பொழிவின் குளிர்ச்சியிலிருந்து இன்னும் விடுபடாத—அந்த மெல்லிய காற்றுடன் வா; இன்று காலை முதல் வாசலில் காத்திருக்கும் இரண்டு வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்காக, 'ஜெருசலேமின் முதல் ரோஜா'வின் இதழ்களைப் பிரிக்கத் தயாராக இருக்கும் காற்று அதுவே."

வீட்டில், M. Legrandin அவர்களுடன் என்னை இரவு உணவு உண்ண அனுப்பலாமா வேண்டாமா என்று நாங்கள் விவாதித்தோம். ஆனால் அவர் நாகரிகமற்ற முறையில் நடந்துகொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை நம்ப என் பாட்டி மறுத்துவிட்டார். “அவர் இங்கு மிகச் சாதாரணமாக உடை அணிந்து வருகிறார் என்பதை நீங்களே ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள் அல்லவா?” என்று அவள் வாதிட்டாள். “அது ஒரு உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதருக்குரிய உடைமுறையே அல்ல.” எது எப்படியாயினும்—மிக மோசமானதையே கற்பனை செய்துகொண்டாலும்—அவர் உண்மையில் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டிருந்தாலும்கூட, அதை நாம் கவனித்துவிட்டதாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்தது என்று அவள் உறுதியாகக் கூறினாள். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், லெக்ராண்டினின் நடத்தையால் அனைவரையும் விட அதிக சீற்றம் கொண்டவரான என் தந்தைகூட—அவரது அந்த நடத்தையின் உண்மையான உட்பொருள் குறித்து ஒருவித ஐயத்தை அனேகமாகத் தன் மனதிற்குள் கொண்டிருந்திருக்கலாம். ஒரு மனிதனின் ஆழமான, மறைந்திருக்கும் இயல்பை வெளிப்படுத்தும் எந்தவொரு மனப்பான்மை அல்லது செயலைப் போன்றதே இதுவும்: அதற்கு அவர்களின் முந்தைய வார்த்தைகளுடன் எவ்விதத் தொடர்பும் இருப்பதில்லை; அந்த “குற்றவாளியிடமே” நாம் அதற்கான விளக்கத்தைத் தேட முடியாது, ஏனெனில் அவர் ஒருபோதும் அதை ஒப்புக்கொள்ளப்போவதில்லை; நாம் நம்முடைய புலன்களின் சாட்சியத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டியதாகிறது—அத்தகைய தனித்த, தொடர்பற்ற ஒரு நினைவின் முன் நிற்கும்போது, ​​நம்முடைய அந்தப் புலன்கள்கூட ஏதோ ஒரு மாயையின் விளையாட்டுப் பொருட்களாகவே இருந்துவிட்டனவோ என்று நாம் வியக்கத் தொடங்குகிறோம். இவ்வாறு, உண்மையாகவே முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அத்தகைய மனப்பான்மைகள்—பெரும்பாலும் நம்மிடம் ஒருவித ஐயத்தை விட்டுச் செல்கின்றன.

நான் லெக்ராண்டினுடன் அவருடைய மாடியில் இரவு உணவு உண்டேன்; நிலவு ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. “இந்த அமைதியில் ஒரு இனிய தன்மை இருக்கிறது, இல்லையா?” என்று அவர் குறிப்பிட்டார். “என்னுடையதைப் போலக் காயம்பட்ட இதயங்களுக்கு—நீங்கள் என்றாவது ஒரு நாள் வாசிக்கப்போகும் ஒரு நாவலாசிரியர் கூறுவது போல—நிழலும் அமைதியும் மட்டுமே உண்மையாகவே பொருத்தமானவை.” “மேலும் பார் என் குழந்தையே, வாழ்க்கையில் ஒரு காலம் வரும்—நீ அடைவதற்கு இன்னும் வெகு தொலைவில் இருக்கும் ஒரு காலம் அது—அப்போது களைத்துப்போன கண்கள் ஒரே ஒரு ஒளியை மட்டுமே தாங்கிக்கொள்ள முடியும்: இந்த இரவைப் போன்ற ஓர் அழகிய இரவு, இருளிலிருந்து சமைத்து வடிகட்டித் தரும் அந்த ஒளியை மட்டுமே; அப்போது காதுகள், அமைதி எனும் புல்லாங்குழலில் நிலவொளி இசைக்கும் இசையைத் தவிர வேறு எதையும் கேட்க இயலாது போகும்.” திரு. லெக்ராண்டினின் வார்த்தைகளை நான் செவிமடுத்தேன்; அவை எப்போதும் எனக்கு மிகவும் இன்பம் பயப்பவையாகவே அமைந்திருந்தன. இருப்பினும், நான் சமீபத்தில்தான் முதன்முறையாகக் கண்ணுற்ற ஒரு பெண்ணின் நினைவு என்னை வாட்டிக்கொண்டிருக்க—மேலும், லெக்ராண்டினுக்கு அப்பிராந்தியத்திலுள்ள பல உயர்குடிப் பிரமுகர்களுடன் அறிமுகம் உண்டு என்பதை நான் இப்போது அறிந்திருந்ததால், ஒருவேளை *இந்தப்* பெண்ணையும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாமோ என்று எண்ணியவனாய்—நான் என் துணிவை வரவழைத்து அவரிடம் கேட்டேன்: “ஐயா... உங்களுக்குத் தெரியுமா... குயர்மாந்தஸ் (Guermantes) மாளிகையின் பெண்மணிகளை?”—அந்தப் பெயரை நான் உச்சரித்தபோது, ​​என் கனவுகளிலிருந்து அதை வெளியே இழுத்து, அதற்கு ஒரு புறநிலை சார்ந்த, செவிகேட்கும் இருப்பை அளித்ததன் மூலம், அவர்மீது எனக்கு ஒருவித அதிகார உணர்வு ஏற்பட்டதை நான் உணர்ந்தேன்.

ஆனால் அந்தப் பெயர்—குயர்மாந்தஸ்—குறிப்பிடப்பட்ட கணத்தில், எங்கள் நண்பரின் கண்களின் நீல ஆழத்தில் ஒரு சிறிய பழுப்பு நிறக் கீறல் திடீரென ஊடுருவுவதை நான் கண்டேன்; கண்ணுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு கூர்முனையால் அவை குத்தப்பட்டது போலவும், அதே வேளையில் கருவிழியின் மற்ற பகுதிகள் நீல நிறப் பிரவாகத்தைச் சுரந்து அதற்கு எதிர்வினையாற்றியது போலவும் அது தோன்றியது. அவரது கண் இமையின் விளிம்பு கருமையடைந்து, கீழ்நோக்கித் தாழ்ந்தது. மேலும், கசப்புணர்வின் சுருக்கக் கோடு பதிந்திருந்த அவரது வாய்—மிக விரைவாகத் தன்னை மீட்டெடுத்துக்கொண்டு—ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தது; அதே சமயம் அவரது பார்வை மட்டும், உடல் முழுவதும் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட ஒரு அழகான தியாகியின் பார்வையைப் போலவே, துயரம் தோய்ந்ததாகவே நீடித்தது: “இல்லை, எனக்கு அவர்களைத் தெரியாது,” என்று அவர் கூறினார். ஆயினும், இவ்வளவு எளிய ஒரு தகவலுக்கு—எவ்வித ஆச்சரியமும் அளிக்காத ஒரு பதிலுக்கு—இயல்பான, சாதாரணமாகப் பேசும் தொனியே பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்; ஆனால் அதற்கு மாறாக, அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையின் மீதும் மிகுந்த அழுத்தம் கொடுத்துப் பேசினார். தலையைத் தாழ்த்தி ஆட்டியவாறே அவர் பேசிய பாங்கு, நம்பமுடியாத ஒரு கூற்றை மெய்ப்பிக்க முயலும்போது ஒருவர் வெளிப்படுத்தும் பிடிவாதத்தை ஒத்திருந்தது—அதாவது, குயர்மாந்தஸ் குடும்பத்தினரை அவருக்குத் தெரியாதிருப்பது என்பது, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான தற்செயல் நிகழ்வின் விளைவாக மட்டுமே இருக்க முடியும் என்று அவர் உணர்த்த முயன்றது போல......அது தனித்துவமானதாக இருந்தது—மேலும், தனக்கு வேதனை தரும் ஒரு சூழலைப் பற்றி மௌனம் காக்க இயலாத ஒருவர், தான் செய்யும் இந்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தனக்கு எவ்வித சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்ற எண்ணத்தை மற்றவர்களுக்கு ஊட்டவேண்டி—அது எளிதானது, இனிமையானது, இயல்பானது என்று பறைசாற்ற விரும்புவது போன்ற ஒரு அழுத்தமும் அதில் இருந்தது; அச்சூழல்—அதாவது குயர்மாந்தேஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினருடன் அவருக்கு எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாத நிலை—வெறும் சகித்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக மட்டுமல்லாமல், அவராலேயே விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒன்றாகவும் இருக்கக்கூடும்; அது ஏதேனும் ஒரு குடும்ப மரபு, தார்மீகக் கொள்கை அல்லது குயர்மாந்தேஸ் குடும்பத்தினருடன் பழகுவதைத் திட்டவட்டமாகத் தடைசெய்யும் ஏதேனும் ஒரு ஆன்மீகச் சபதத்திலிருந்து எழுந்திருக்கக்கூடும். "இல்லை," என்று அவர் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்; அவரது வார்த்தைகள் அவரது பேச்சின் தொனிக்கான விளக்கமாக அமைந்தன. "இல்லை, எனக்கு அவர்களைத் தெரியாது; அவர்களைத் தெரிந்துகொள்ள நான் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை. எனது முழுமையான சுதந்திரத்தைப் பேணுவதில் நான் எப்போதும் உறுதியாக இருந்திருக்கிறேன்; என் ஆழ்மனதில், நான் ஒரு 'ஜேக்கோபின்' (Jacobin) மனப்பான்மை கொண்டவன்—அது உனக்குத் தெரியும். பலர் என் உதவிக்கு வந்து, குயர்மாந்தேஸ் இல்லத்திற்குச் செல்லாதது தவறு என்றும், அதன் மூலம் நான் ஒரு பண்பற்றவன் அல்லது ஒரு 'பழைய கரடி' போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்வதாகவும் என்னிடம் கூறினார்கள். ஆனால் அந்தப் பெயர் எனக்கு எவ்வித அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை—அது மிகவும் உண்மையானது! அடிப்படையில், இவ்வுலகில் எனக்கு இன்னும் பிடித்திருக்கும் விஷயங்கள் மிகச் சிலவே: சில தேவாலயங்கள், இரண்டு அல்லது மூன்று புத்தகங்கள், ஓவியங்கள் என்று பார்த்தால் அதைவிடச் சற்று அதிகம்—மேலும் நிலவொளி; குறிப்பாக, என் முதுமையடைந்த கண்களால் இனிமேல் பிரித்தறிய இயலாத மலர்த்தோட்டங்களின் நறுமணத்தை, உனது இளமையின் தென்றல் காற்று என் திசை நோக்கி வீசும்போது அந்த நிலவொளியில் நுகர்வது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்." தனக்குத் தெரியாத மனிதர்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காக, ஒருவன் தனது சுதந்திரத்தைப் பற்றி இவ்வளவு அழுத்தமாகப் பேச வேண்டிய அவசியம் ஏன் ஏற்படுகிறது என்பதோ—அல்லது அவ்வாறு செய்வதால் ஒருவனுக்கு ஒரு காட்டுமிராண்டி அல்லது கரடி போன்ற தோற்றம் எப்படி ஏற்படும் என்பதோ எனக்கு முழுமையாகப் புரியவில்லை. ஆனால் எனக்கு *உண்மையாகவே* புரிந்த விஷயம் என்னவென்றால், தேவாலயங்கள், நிலவொளி மற்றும் இளமை ஆகியவற்றைத் தவிர வேறு எதையும் தான் நேசிப்பதில்லை என்று லெக்ராந்தின் (Legrandin) கூறியபோது, ​​அவர் முழுமையான உண்மையைச் சொல்லவில்லை என்பதே ஆகும்; கோட்டை மாளிகைகளில் வசிக்கும் உயர்குடியினரை அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; அவர்களின் முன்னிலையில் இருக்கும்போது, ​​அவர்களைத் தங்களுக்குப் பிடிக்காமல் செய்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் அவரைப் பெரிதும் ஆட்கொண்டது; அந்த அச்சத்தின் காரணமாகவே, வழக்கறிஞர்கள் அல்லது பங்குத் தரகர்களின் மகன்களான சாதாரண நடுத்தர வர்க்கத்தினரைத் தனது நண்பர்களாகக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்ள அவர் துணியவில்லை; ஒருவேளை அந்த உண்மை எப்போதாவது வெளிவர நேர்ந்தால், அது தான் இல்லாத நேரத்தில்—தன்னிடமிருந்து வெகு தொலைவில்—மேலும் "தற்செயலாக" (by default) மட்டுமே வெளிவர வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். அவர் ஒரு 'ஆணவப் பெருமைக்காரர்' (snob) ஆக இருந்தார். சந்தேகமின்றி, என் பெற்றோரும் நானும் மிகவும் நேசித்த மொழியில் அவர் இவற்றில் எதையும் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியதில்லை. மேலும், நான், “உங்களுக்கு குவர்மாண்டஸைத் தெரியுமா?” என்று கேட்டால், உரையாடலாளர் லெக்ராண்டின், “இல்லை, அவர்களைத் தெரிந்துகொள்ள நான் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை” என்று பதிலளிப்பார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இது அவருடைய இரண்டாம் நிலை பதில் மட்டுமே; ஏனெனில், மற்றொரு லெக்ராண்டின்—அவர் தனக்குள் ஆழமாகக் கவனமாக மறைத்து வைத்திருந்த ஒருவன், நம்முடைய லெக்ராண்டினைப் பற்றியும், அவனது அகம்பாவத்தைப் பற்றியும் சங்கடமான கதைகளை அறிந்திருந்ததால் ஒருபோதும் வெளிவர அனுமதிக்காதவன்—அந்த மற்றொரு லெக்ராண்டின் ஏற்கெனவே பதிலளித்துவிட்டான்: அவனது கண்களில் தெரிந்த காயப்பட்ட பார்வை, வாயின் விகாரமான வளைவு, குரலின் அதீத கனம், மற்றும் நம்முடைய லெக்ராண்டின் திடீரெனத் துளைக்கப்பட்டுத் தளர்ந்துபோன ஆயிரம் அம்புகள் ஆகியவற்றின் மூலம்—அகம்பாவத்தின் உண்மையான புனித செபாஸ்டியனாக—கதறினான்: “ஐயோ! நீ என்னை எப்படி காயப்படுத்துகிறாய்! இல்லை, எனக்கு குவர்மாண்டஸைத் தெரியாது; என் வாழ்வின் பெரும் துயரத்தை மீண்டும் கிளறாதே!” மேலும், இந்த லெக்ராண்டின் என்னும் முரட்டுப் பிள்ளை—இந்த மிரட்டல் லெக்ராண்டின்—மற்றவரின் நேர்த்தியான சொல்லாட்சி அவனிடம் இல்லாவிட்டாலும், எல்லையற்ற வேகமான பேச்சைக் கொண்டிருந்தான் (அது வெறும் “அனிச்சைச் செயல்களால்” ஆனது போல), அதனால், உரையாடுபவனான லெக்ராண்டின் அவனை அமைதியாக்க முயன்ற நேரத்தில், மற்றவர் ஏற்கனவே பேசி முடித்திருந்தார்; மேலும் நமது நண்பர், தனது மாற்று ஆளுமையின் வெளிப்பாடுகள் ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடிய மோசமான அபிப்பிராயத்திற்காக எவ்வளவுதான் வருந்தினாலும், அந்தச் சேதத்தைக் குறைக்க முயற்சிப்பதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்ய முடியவில்லை.

நிச்சயமாக, அகம்பாவிகளுக்கு எதிராக திரு. லெக்ராண்டின் முழங்கியபோது அவர் நேர்மையற்றவராக இருந்தார் என்று இது அர்த்தப்படுத்தவில்லை. தானும் ஒரு அகம்பாவி என்பதை அவரால்—குறைந்தபட்சம் தானாக—அறிய முடிந்திருக்காது; ஏனெனில், மற்றவர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தவிர வேறு எதையும் நாம் ஒருபோதும் உண்மையாக அறிவதில்லை, மேலும் நம்முடைய சொந்த உணர்ச்சிகளைப் பற்றி நாம் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தவை எதுவாக இருந்தாலும், அதை அவர்களிடமிருந்து மட்டுமே நாம் கற்றிருக்க முடியும். நம் மீது, இந்த உணர்ச்சிகள் மறைமுகமாக மட்டுமே செயல்படுகின்றன—கற்பனையின் மூலம், அது நமது முதன்மை நோக்கங்களுக்குப் பதிலாக இரண்டாம் நிலை, மிகவும் கண்ணியமான நோக்கங்களின் தொகுப்பை மாற்றாக வைக்கிறது. லெக்ராண்டினின் இறுமாப்பு, ஒரு கோமகளை அடிக்கடி சென்று சந்திக்குமாறு அவருக்கு வெறுமனே அறிவுறுத்தவில்லை; மாறாக, எல்லா நளினங்களும் நிறைந்த ஒரு உருவமாக அந்தக் கோமகளைத் தன் கண்முன்னே கொண்டுவரும் பணியை அது அவரது கற்பனைக்கு இட்டது. இவ்வாறு, லெக்ராண்டின் அந்த டச்சஸிடம் நெருங்கிப் பழகினார்; மனதின் மற்றும் நற்பண்புகளின் ஈர்ப்புக்கு அடிபணிந்ததற்காகத் தன்னைத்தானே பாராட்டிக்கொண்டார்—அந்த இழிவான அகம்பாவிகளுக்கு அத்தகைய உணர்வுகள் பற்றி எதுவும் தெரியாது என்று அவர் நம்பினார். உண்மையில் அவரே ஒரு அகம்பாவி என்பது மற்றவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்தது; ஏனெனில், அவருடைய கற்பனையின் இடைநிலைச் செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள இயலாததால், லெக்ராண்டினின் சமூக சூழ்ச்சியையும் அதன் உண்மையான, முதன்மையான காரணத்தையும் அவர்கள் முற்றிலும் முரண்பட்ட நிலையில் கண்டனர்.

இப்போது, வீட்டில், திரு. லெக்ராண்டின் குறித்து எங்களுக்கு வேறு எந்த மாயைகளும் இருக்கவில்லை, அவருடனான எங்கள் உரையாடல்களும் மிகவும் அரிதாகிவிட்டன. லெக்ராண்டின் ஒப்புக்கொள்ள மறுத்த அதே பாவத்தில்—அவர் தொடர்ந்து 'மன்னிக்க முடியாத பாவம்' என்று அழைத்த அகம்பாவத்தில்—கையும் களவுமாகப் பிடிபடும்போதெல்லாம் அம்மாவுக்கு எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி. ஆனால், என் தந்தைக்கு லெக்ராண்டினின் இகழ்ச்சியை அத்தகைய பற்றின்மையுடனும் நல்ல நகைச்சுவையுடனும் கையாள்வது கடினமாக இருந்தது; அதனால், ஒரு வருடம் கோடை விடுமுறையை என் பாட்டியுடன் கழிப்பதற்காக என்னை பால்பெக்கிற்கு அனுப்பும் எண்ணம் எழுந்தபோது, அவர் சொன்னார்: “நீ பால்பெக்கிற்குச் செல்கிறாய் என்பதை லெக்ராண்டினிடம் நான் கண்டிப்பாகச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். அவர் உன்னைத் தன் சகோதரியுடன் தொடர்பு கொள்ள வைக்க முன்வருகிறாரா என்று பார்ப்பதற்காகத்தான். அவள் இங்கிருந்து வெறும் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில்தான் வசிக்கிறாள் என்று அவர் நம்மிடம் சொன்னது நிச்சயமாக அவருக்கு நினைவிருக்காது...”என் பாட்டி, ஒரு கடற்கரை ஓய்விடத்தில், காலை முதல் இரவு வரை நாள் முழுவதும் கடற்கரையில் உப்புக்காற்றை சுவாசித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றும், அங்கு யாருடனும் அறிமுகம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்றும் கருதினார். ஏனெனில், சந்திப்புகளும் உலாவுதல்களும் கடற்காற்றில் செலவிடும் நேரத்தை வீணடிக்கின்றன. ஆனால், இதற்கு மாறாக, எங்கள் திட்டங்களைப் பற்றி லெக்ராண்டினிடம் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். நாங்கள் மீன்பிடிக்கப் புறப்படவிருந்த நேரத்தில், அவருடைய சகோதரி, திருமதி டி கேம்ப்ரேமர், எங்கள் தங்கும் விடுதிக்கு வந்துவிடுவார் என்றும், அதனால் அவரை வரவேற்பதற்காக நாங்கள் உள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் என்றும் அவரால் அப்போதே கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்தது. ஆனால், அம்மா அவருடைய அச்சங்களைக் கண்டு சிரித்தார்; ஆபத்து அவ்வளவு உடனடியானதல்ல என்றும், லெக்ராண்டின் தன் சகோதரியை எங்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதில் அவ்வளவு அவசரம் காட்ட மாட்டார் என்றும் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். ஆனாலும், நாங்கள் பால்பெக் பற்றி அவரிடம் ஒருபோதும் குறிப்பிடாமலேயே, ஒரு மாலை வேளையில் விவோன் ஆற்றங்கரையில் நாங்கள் தற்செயலாக அவரைச் சந்தித்தபோது, லெக்ராண்டினே அந்த வலையில் நேராகச் சிக்கிக்கொண்டார். நாங்கள் அந்தத் திசையில் பயணம் செய்யும் எண்ணம் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அவர் சற்றும் சந்தேகிக்கவில்லை.

“இன்று மாலை மேகங்களில் உண்மையிலேயே சில அழகான ஊதா மற்றும் நீல நிறங்கள் தென்படுகின்றன, நீயும் அதை ஒப்புக்கொள்கிறாய் அல்லவா, என் நண்பா?” என்று அவர் என் தந்தையிடம் கூறினார். குறிப்பாக, வான்வெளியை விட மலர் போன்ற உணர்வைத் தரும் ஒரு நீல நிறம்—ஒரு *சினரேரியா* நீலம்—வானில் முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது. மேலும், அந்தச் சிறிய இளஞ்சிவப்பு மேகமும்கூட, ஒரு பூவின்—ஒரு கார்னேஷன் அல்லது ஹைட்ரேஞ்சாவின்—நிறத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லையா? நார்மண்டிக்கும் பிரிட்டனிக்கும் இடையேயான ஆங்கிலக் கால்வாயைத் தவிர—வேறு எங்கும்—வளிமண்டலத்தின் இந்த வகையான ‘தாவர ராஜ்ஜியம்’ குறித்து இத்தகைய செழுமையான அவதானிப்புகளை என்னால் செய்ய முடிந்ததில்லை. அங்கே, பால்பெக்கிற்கு அருகில்—அந்தக் காட்டுத்தனமான, கரடுமுரடான கரைகளுக்கு அருகே—மயக்கும் மென்மை கொண்ட ஒரு சிறிய விரிகுடா உள்ளது; அங்கு, பேஸ் டி ஆஜின் சூரிய அஸ்தமனம்—அந்தச் சிவப்பு மற்றும் தங்க நிற சூரிய அஸ்தமனம்—முற்றிலும் தனித்தன்மையற்றதாகவும், முற்றிலும் முக்கியமற்றதாகவும் தோன்றுகிறது; அதை நான் சற்றும் வெறுக்கவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; “ஆனால் இந்த ஈரப்பதமான, இதமான வளிமண்டலத்தில், மாலை நேரம் வரும்போது, திடீரென்று—சில கணங்களில்—அந்த நீலம் மற்றும் ரோஜா நிறங்களின் தெய்வீகப் பூங்கொத்துகள் மலர்கின்றன; அவை ஒப்பிடமுடியாதவை, மேலும் வாடுவதற்குப் பல மணிநேரம் ஆகும். வேறு சில மலர்கள் தங்கள் இதழ்களைச் சட்டென்று உதிர்த்துவிடுகின்றன—அப்போது, ​​எண்ணற்ற கந்தக-மஞ்சள் அல்லது ரோஜா நிற இதழ்கள் சிதறிக்கிடக்க, வானம் முழுவதையும் நோக்குவது இன்னும் பேரழகாகத் திகழ்கிறது. ‘ஓப்பல் கடற்கரை’ (Opal Coast) என்று அழைக்கப்படும் இப்பகுதியின் விரிகுடாவில்—பொன்னிறக் கடற்கரைகள் இன்னும் மென்மையாகத் தோன்றுகின்றன; பொன்னிறக் கூந்தல் கொண்ட ‘ஆண்ட்ரோமீடா’க்களைப் போலவே—அவை அருகிலுள்ள கரைகளின் அச்சுறுத்தும் பாறைகளுடனும், எண்ணற்ற கப்பல் விபத்துகளுக்குப் பெயர்பெற்ற அந்த மரணக் கடற்கரையுடனும் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன; அங்கேதான், ஒவ்வொரு குளிர்காலத்திலும், கணக்கற்ற மீன்பிடிப் படகுகள் கடலின் ஆபத்துகளுக்கு இடையே தங்கள் முடிவைச் சந்திக்கின்றன. பால்பெக்! நமது நிலப்பரப்பின் மிகத் தொன்மையான புவியியல் எலும்புக்கூடு அது—உண்மையிலேயே அது *Ar-mor* (ஆர்-மோர்), அதாவது ‘கடல்’, பூமியின் மிக விளிம்புப் பகுதி; நமது இளம் நண்பர் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய ஒரு மந்திரவாதி போன்ற எழுத்தாளரான அனடோல் பிரான்ஸ் (Anatole France)—*ஒடிஸி* காவியத்தில் வரும் ‘சிம்மேரியர்கள்’ (Cimmerians) வாழும் உண்மையான நிலமாக, நித்தியப் பனிமூட்டத்தால் சூழப்பட்ட அந்தச் சாபமிட்ட பிரதேசத்தை மிகத் துல்லியமாகச் சித்தரித்துள்ளார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தப் பால்பெக்கிலிருந்துதான்—அங்கே பழமையான, எழில்மிகுந்த மண்ணை எவ்விதத்திலும் சிதைக்காத வகையில், அதன்மீதே புதிய ஹோட்டல்கள் கட்டப்பட்டு வருகின்றன—அங்கிருந்து ஒரு கல் எறியும் தூரத்தில் அமைந்துள்ள, அந்தப் பழமையானதும் அதே சமயம் மிக நேர்த்தியான அழகுடையதுமான நிலப்பரப்புகளுக்குள் கால் பதிப்பது எத்துணை இன்பம்!

—“ஆ! பால்பெக்கில் உங்களுக்கு யாரையாவது தெரியுமா?” என்று என் தந்தை கேட்டார். “தற்செயலாக, இங்கே இருக்கும் இந்தச் சிறுவன்—தன் பாட்டியுடனும், ஒருவேளை என் மனைவியுடனும் சேர்ந்து—அங்கே இரண்டு மாதங்களைக் கழிக்கச் செல்லவிருக்கிறான்.” லெக்ராண்டின் தன் தந்தையின் மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்த ஒரு தருணத்தில், இக்கேள்வி அவரைத் திடுக்கிடச் செய்தது; அவரால் தன் பார்வையை விலக்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. மாறாக—நொடிக்கு நொடி கூடிக்கொண்டே செல்லும் தீவிரத்துடன்—துயரம் தோய்ந்த புன்னகையுடன்—கேள்வி கேட்டவரின் கண்களையே உற்று நோக்கினார். அச்சமற்ற நேர்மையுடனும் நட்புறவுடனும், நேருக்கு நேர் பார்ப்பதில் தனக்கு அஞ்ச ஏதுமில்லை என்பது போன்ற பாவனையுடன் அவர் நோக்கினார். அவர் அந்த நபரின் முகத்தை ஊடுருவிப் பார்ப்பது போலவும்—அம்முகம் திடீரெனக் கண்ணாடியெனத் தெளிவடைந்துவிட்டதைப் போலவும்—அதற்கும் அப்பால், வண்ணமயமான ஒரு மேகத்தைக் காண்பது போலவும் தோன்றியது. அந்த மேகம் அவருக்கு ஒரு மனரீதியான சாக்குப்போக்கை (alibi) வழங்கியது; அதாவது, 'பால்பெக்'கில் (Balbec) அவருக்கு யாரையாவது தெரியுமா என்று கேட்கப்பட்ட அந்தத் துல்லியமான தருணத்தில், அவர் முற்றிலும் வேறொன்றைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்ததாகவும், எனவே அக்கேள்வியை அவர் காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்றும் பிற்காலத்தில் வாதிட அந்த மேகம் அவருக்கு உதவியது. வழக்கமாக, இத்தகைய ஒரு பார்வை, கேள்வி கேட்பவரை, "நீங்கள் என்னதான் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்கத் தூண்டும். ஆனால் என் தந்தையோ—ஆர்வம், எரிச்சல் மற்றும் கடுமை ஆகிய குணங்கள் மேலோங்க—தொடர்ந்து வற்புறுத்திக் கேட்டார்:

—“அந்தப் பகுதியில் உங்களுக்கு யாரேனும் நண்பர்கள் இருக்கிறார்களா—ஏனெனில், உங்களுக்குப் பால்பெக் பற்றி அவ்வளவு நன்றாகத் தெரிந்திருக்கிறதே?”

தன் கடைசி மற்றும் தீவிரமான முயற்சியாக, லெக்ராண்டினின் புன்னகை பூத்த பார்வை—மென்மை, தெளிவின்மை, நேர்மை மற்றும் கவனச்சிதறல் ஆகியவற்றின் உச்சத்தை எட்டியது; ஆயினும், இனிமேல் பதிலளிப்பதைத் தள்ளிப்போட இயலாது என்பதை உணர்ந்தவராக, அவர் பின்வருமாறு பதிலளித்தார்:

—“மரக்கூட்டங்கள் எங்கெல்லாம் நெருக்கமாகக் குழுமியிருக்கின்றனவோ—அங்கெல்லாம் எனக்கு நண்பர்கள் உண்டு; அம்மரங்கள் காயமுற்றிருக்கலாம், ஆனால் வீழ்த்தப்படவில்லை. இரக்கமற்ற வானம் தங்களுக்குச் சிறிதும் கருணை காட்டாத நிலையில், அந்த வானத்தை நோக்கி—ஒரு பரிதாபத்திற்குரிய பிடிவாதத்துடன்—அவை மன்றாடிக்கொண்டிருக்கின்றன.”

—“நான் அதைக் கேட்கவில்லை,” என்று என் தந்தை இடைமறித்தார்—அவர் அந்த மரங்களைப் போலவே பிடிவாதமாகவும், அந்த வானத்தைப் போலவே இரக்கமற்றவராகவும் இருந்தார். “நான் என்ன கேட்டேன் என்றால்—ஒருவேளை என் மாமியாருக்கு ஏதேனும் நேர்ந்து, அந்நியமான ஒரு தேசத்தில் தான் முற்றிலும் ஆதரவற்றவளாக உணராமல் இருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால்—அங்கு உங்களுக்கு யாரையாவது தெரிந்திருக்குமா?”

—“அங்கும் சரி, மற்ற இடங்களைப் போலவே—எனக்கு எல்லோரையும் தெரியும், அதே சமயம் யாரையுமே தெரியாது,” என்று லெக்ராண்டின் பதிலளித்தார்; அவர் அவ்வளவு எளிதில் விட்டுக்கொடுப்பவராக இல்லை. “எனக்கு விஷயங்கள் அனைத்தும் மிக நெருக்கமாகத் தெரியும்; ஆனால் மனிதர்களோ—எனக்குச் சிறிதும் தெரியாது.” ஆனால் அங்குள்ள பொருட்கள்கூட மனிதர்களைப் போலவே தோன்றுகின்றன—வாழ்வு ஏமாற்றிவிட்டதாகத் தோன்றும், மென்மையான சாராம்சம் கொண்ட அரிய தனிநபர்களைப் போலவே. சில வேளைகளில், ஒரு குன்றின் மீது நீங்கள் காணும் கோட்டையாக அது அமைகிறது; சாலையோரத்தில் நின்று, இன்னும் இளஞ்சிவப்பு நிறம் மாறாத அந்த மாலைப் பொழுதின் முன் தன் துயரத்தை எதிர்கொள்ள அது தயங்கி நிற்பது போலிருக்கும்—பொன்னிற நிலவு எழுந்து வரும் அந்த மாலைப் பொழுதை நோக்கி, திரும்பும் படகுகள் வந்துகொண்டிருக்கும் அந்தப் பொழுதை நோக்கி......மேலும், மின்னும் நீர்ப்பரப்பைக் கீறிக்கொண்டு முன்னேறி, தங்கள் பதாகைகளைப் பாய்மரங்களில் ஏற்றி, தங்கள் கொடிகளைப் பறக்கவிடுகின்றன; சில சமயங்களில் அது ஒரு எளிய, தனித்த வீடு—சற்று அழகற்றது, அதே சமயம் அச்சம் தோன்றுவதாகவும், இருப்பினும் கவித்துவமானதாகவும் காட்சியளிப்பது—அது மகிழ்ச்சி மற்றும் ஏமாற்றங்கள் குறித்த, எவராலும் அழிக்க முடியாத ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை, பிறர் கண்கள் எதற்கும் புலப்படாமல் தனக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கிறது. "உண்மையே இல்லாத இந்த நிலம்," என்று அவர் மக்கியவெல்லிய பாணியிலான நுட்பத்துடன் மேலும் கூறினார், "முழுக்க முழுக்கக் கற்பனையே நிறைந்த இந்த பூமி, ஒரு குழந்தைக்கு வாசிப்பதற்கு உகந்ததல்ல; ஏற்கனவே துயரத்திற்கு எளிதில் ஆளாகக்கூடிய என் சிறிய நண்பனுக்கோ—அல்லது அத்தகைய மனப்பாங்கு கொண்ட வேறெந்த இதயத்திற்கோ—நான் தேர்ந்தெடுக்கும் அல்லது பரிந்துரைக்கும் இடமாக இது நிச்சயமாக இருக்காது. காதல் சார்ந்த அந்தரங்கப் பகிர்வுகளும், பயனற்ற கடந்தகால வருத்தங்களும் நிறைந்த சூழல், என்னைப் போன்ற வயதான, வாழ்க்கையில் ஏமாற்றங்களைச் சந்தித்த ஒரு மனிதனுக்குப் பொருத்தமாக இருக்கலாம்; ஆனால், இன்னும் முழுமையாக முதிர்ச்சியடையாத ஒரு மனப்பாங்கிற்கு அது எப்போதும் நன்மையற்றதாகவே அமையும். என்னை நம்புங்கள்," என்று அவர் வலியுறுத்தலுடன் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார், "இந்த விரிகுடாவின் நீர்நிலைகள்—ஏற்கனவே பாதி 'பிரெட்டன்' (Breton) தன்மையைக் கொண்டவை—இதயம் முழுமையாகச் சிதையாத நிலையில் இல்லாதவர்களுக்கு (என்னுடையதைப் போல), ஒருவித அமைதிப்படுத்தும் விளைவை ஏற்படுத்தக்கூடும் (அது விவாதத்திற்குரிய ஒன்றாக இருந்தாலும் கூட); அதாவது, ஏற்பட்ட காயத்தை இனி எதனாலும் ஈடுசெய்ய முடியாத நிலையில் உள்ள இதயங்களுக்கு அது பொருந்தலாம். ஆனால் உங்கள் வயதில் இருப்பவர்களுக்கு, இவை கண்டிப்பாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை, சிறுவனே. இரவு வணக்கம், அண்டை வீட்டாரே," என்று கூறியவாறே, தனக்கே உரிய அந்தத் திடீர் விலகல் பாணியுடன் எங்களிடமிருந்து விடைபெற்றார்; பின்னர், ஒரு மருத்துவரின் பாணியில் விரலை உயர்த்தி எங்களை நோக்கித் திரும்பியவாறு, தனது ஆலோசனையைச் சுருக்கமாக முடித்துக்கொண்டார்: "ஐம்பது வயதுக்கு முன்பு 'பால்பெக்' (Balbec) பயணமே கூடாது—அப்படியே சென்றாலும், அது இதயத்தின் நிலையைப் பொறுத்தே அமையும்!" என்று அவர் எங்களை நோக்கிக் குரல் கொடுத்தார். அதன் பிறகு நாங்கள் சந்தித்த சமயங்களிலெல்லாம் என் தந்தை இந்த விஷயத்தை மீண்டும் கிளறி, அவரிடம் கேள்விகள் பல தொடுத்தார்; ஆனால் அவை அனைத்தும் வீணாகவே போயின. போலிப் பழைச்சுவடிகளை (palimpsests) உருவாக்குவதில், ஒரு நூறில் ஒரு பங்கு உழைப்பும் புலமையும் இருந்தாலே தனக்கு மிக அதிக வருமானம் தரக்கூடிய—ஆயினும் கண்ணியமான—ஒரு பதவியைப் பெற்றுத் தந்திருக்கக்கூடிய அளவுக்குப் பெரும் உழைப்பையும் புலமையையும் செலவிட்ட அந்தப் படித்த மோசடிக்காரனைப் போலவே, திரு. லெக்ராண்டினும்—நாம் அவரை மேலும் வற்புறுத்தியிருந்தால்—கடைசியில் நிலப்பரப்பு குறித்த ஒரு முழுமையான அறவியலையும், 'கீழ் நார்மண்டி'யின் (Lower Normandy) ஒரு 'வானியல் புவியியலையும்' கூடவே உருவாக்கியிருப்பார்; ஆனால், தனது சொந்தச் சகோதரி 'பால்பெக்'கிலிருந்து (Balbec) வெறும் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவிலேயே வசிக்கிறார் என்பதை மட்டும் நம்மிடம் ஒப்புக்கொண்டிருக்க மாட்டார். அவ்வாறு ஒப்புக்கொண்டிருந்தால், அவர் நமக்கு ஒரு அறிமுகக் கடிதத்தை வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கும்; அந்தக் கடிதத்தை நாம் ஒருபோதும் பயன்படுத்திக்கொள்ள மாட்டோம் என்பதில்—என் பாட்டியின் குணாதிசயம் குறித்த அவரது அனுபவத்தைக் கொண்டு பார்த்தால், அவர் நிச்சயமாகவே அப்படி உறுதியாக இருந்திருக்க வேண்டும்—அவருக்கு முழு நம்பிக்கை இருந்திருந்தால், அந்தக் கடிதத்தை வழங்குவது அவருக்கு இவ்வளவு அச்சமூட்டும் விஷயமாக இருந்திருக்காது.

...

இரவு உணவுக்கு முன்னதாகவே என் அத்தை லியோனியைச் சென்று சந்திப்பதற்காக, நாங்கள் எங்கள் நடைப்பயணங்களிலிருந்து எப்போதும் சீக்கிரமாகவே திரும்பிவிடுவோம். அந்தப் பருவத்தின் தொடக்கத்தில்—நாட்கள் சீக்கிரமே இருண்டுவிடக்கூடிய அக்காலகட்டத்தில்—நாங்கள் 'ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரிட்' (Rue du Saint-Esprit) வீதிக்கு வந்து சேரும்போது, ​​வீட்டின் ஜன்னல்களில் சூரிய அஸ்தமனத்தின் மிச்ச ஒளி இன்னும் தங்கியிருக்கும்; மேலும், 'கல்வேர்' (Calvaire) காட்டுப் பகுதிக்குள் ஆழத்தில் ஒரு செந்நிறப் பட்டையும் தென்படும்—அந்த ஒளியின் பிரதிபலிப்பு, சற்றுத் தொலைவில் இருந்த குளத்திலும் மிளிர்ந்து கொண்டிருக்கும். இந்தச் செந்நிறம்—பெரும்பாலும் ஒருவிதக் கூர்மையான குளிருடன் சேர்ந்தே வரும்—என் மனதில், கோழி இறைச்சி வாட்டப்படும் அடுப்புத் தீயின் செந்நிறத்துடன் பிணைக்கப்பட்டுவிட்டது: அந்தத் தீயானது—நடைப்பயணத்தால் கிடைத்த கவித்துவ இன்பத்தைத் தொடர்ந்து—எனக்கு வயிறு நிரம்ப உண்ணுதல், கதகதப்பு மற்றும் ஓய்வு ஆகிய தனித்துவமான இன்பங்களை அறிமுகப்படுத்தி வைப்பதாக அமைந்தது. இதற்கு மாறாக, கோடைக்காலத்தில் நாங்கள் திரும்பி வரும்போது, ​​சூரியன் இன்னும் மறைந்திருக்காது; என் அத்தை லியோனியை நாங்கள் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், ஜன்னலைத் தொடும் அளவுக்குத் தாழ்ந்து வந்த சூரிய ஒளி—கனமான திரைச்சீலைகளுக்கும் அவற்றை இழுத்துக் கட்டியிருக்கும் நாடாக்களுக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொள்ளும்; அவ்வாறு பிரிந்து, கிளைத்து, வடிகட்டப்பட்ட அந்த ஒளி, இழுப்பறைகள் கொண்ட மரப்பெட்டியில் பதிக்கப்பட்டிருந்த எலுமிச்சை மரக்கட்டையின் மீது பொன்னிறத் துகள்களாகப் படர்ந்து மின்னும்; காட்டின் அடர்ந்த புதர்களுக்குள் சூரிய ஒளி எத்தகைய மென்மையுடன் ஊடுருவுமோ, அதே மென்மையுடன் அந்த அறையின் மீது சாய்வாகப் படர்ந்து அதை ஒளிரச் செய்யும். ஆனால், மிக அரிதான சில நாட்களில்—நாங்கள் திரும்பி வரும்போது—அந்த இழுப்பறைப் பெட்டியின் மீது படர்ந்திருந்த அந்தத் தற்காலிகப் பொன்னிறப் பூச்சு, எப்போதோ மறைந்து போயிருக்கும். நாங்கள் 'ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரிட்' (Rue du Saint-Esprit) வீதியை அடைந்தபோது, ​​ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் சூரிய அஸ்தமனத்தின் எஞ்சிய ஒளிக்கீற்று ஏதும் தென்படவில்லை; 'கல்வாரி' குன்றின் அடிவாரத்தில் இருந்த குளமும் தன் செந்நிற ஒளியை இழந்திருந்தது. சில சமயங்களில் அது ஏற்கனவே 'ஓப்பல்' (Opal) ரத்தினத்தின் நிறத்தைப் பெற்றிருக்கும்; அப்போது ஒரு நீண்ட நிலவுக்கதிர், நீர்ப்பரப்பின் மீது விரிந்து பரவி, நீரின் அசைவால் ஆயிரம் சிற்றலைகளாகச் சிதறி, குளத்தின் ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனை வரை ஊடுருவிச் செல்லும். பின்னர், நாங்கள் வீட்டை நெருங்கும்போது, ​​வாசற்படியில் யாரோ ஒருவர் நின்றிருப்பதை நாங்கள் காண்போம்; அப்போது அம்மா என்னிடம் இவ்வாறு கூறுவார்:

— "கடவுளே! அங்கே பிரான்சுவா (Françoise) நமக்காகக் காத்திருக்கிறாள்; உன் அத்தை கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்—அதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை; ஏனெனில், நாங்கள் வீட்டிற்குத் திரும்ப மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது."

வெளியே அணிந்திருந்த உடைகளைக்கூடக் களையும் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளாமல், நாங்கள் அவசரமாக மாடிக்குச் சென்று, என் அத்தை லியோனியின் (Léonie) அறைக்குள் நுழைந்து அவருக்கு ஆறுதல் கூறுவோம். அவர் ஏற்கனவே கற்பனை செய்யத் தொடங்கியிருந்த பயங்கரமான விபரீதக் காட்சிகளுக்கு மாறாக, எங்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் நேரவில்லை என்பதை அவருக்கு உணர்த்துவோம். மாறாக, நாங்கள் சாதாரணமாக "குயர்மாந்தஸ் வழி" (Guermantes way) வழியாகச் சென்றிருந்தோம் என்பதைத் தெரிவிப்போம்—மேலும், என் அத்தைக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருப்பதைப் போலவே, ஒருவர் *அந்த* குறிப்பிட்ட வழியில் நடைப்பயணம் மேற்கொள்ளும்போது, ​​தான் சரியாக எந்த நேரத்தில் வீடு திரும்புவோம் என்பதை ஒருபோதும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

— "அதோ பார், பிரான்சுவா," என்று என் அத்தை கூறுவார், "அவர்கள் நிச்சயமாக 'குயர்மாந்தஸ் வழி'யாகத்தான் சென்றிருப்பார்கள் என்று நான் உன்னிடம் சொல்லவில்லையா? கடவுளே! அவர்கள் இப்போது பசியால் மிகவும் வாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்! நீ சமைத்து வைத்திருக்கும் அந்த ஆட்டுக்கால் கறியும், இவ்வளவு நேரம் காத்திருந்ததால் முற்றிலும் காய்ந்து போயிருக்கும். நிஜமாகவே, வீட்டிற்குத் திரும்ப இது என்ன சரியான நேரமா? என்னது—நீங்கள் உண்மையில் 'குயர்மாந்தஸ் வழி'யாகத்தான் சென்றீர்களா?" "ஆனால் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நான் நினைத்தேன்," என்று அம்மா கூறினார். "சமையலறைத் தோட்டத்திலுள்ள சிறிய வாசல் வழியாக நாங்கள் வெளியேறுவதை பிரான்சுவா பார்த்திருப்பாள் என்று நான் நினைத்தேன்."

ஏனெனில், காம்ப்ரே (Combray) நகரைச் சுற்றி நடைப்பயணம் செல்வதற்கு இரண்டு "திசைகள்" (sides) இருந்தன—அவை உண்மையில் மிகவும் தனித்துவமானவை; எந்தத் திசையில் செல்ல விரும்புகிறோமோ, அதைப் பொறுத்து நாங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வாசல்கூட மாறுபடும். அவற்றில் ஒன்று 'மெசெக்லீஸ்-லா-வினியூஸ்' (Méséglise-la-Vineuse) திசை—இது 'ஸ்வான் வழி' (Swann’s Way) என்றும் அழைக்கப்பட்டது; ஏனெனில், இந்த வழியாகச் செல்லும்போது நாங்கள்......திரு. ஸ்வானின் சொத்து வழியாகச் செல்லும் அந்தப் பாதையையும், குயர்மாந்த்ஸ் பாதையையும் தேர்ந்தெடுத்தல். மெசெக்லீஸ்-லா-வினியூஸ் (Méséglise-la-Vineuse) பற்றிச் சொல்லப்போனால், உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமெனில், அந்த "வழி"யைத் தவிர—ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் காம்ப்ரேயில் (Combray) உலா வர வரும் அந்நியர்களைத் தவிர—எனக்கு வேறு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. அந்த அந்நியர்களைப் பொறுத்தவரை, என் அத்தைக்கோ—அல்லது எங்கள் யாருக்குமோ—அவர்களைச் சிறிதும் "தெரியாது"; அந்த ஒரே காரணத்தினால், அவர்களை "மெசெக்லீஸிலிருந்து வந்திருக்கக்கூடிய மனிதர்கள்" என்றே நாங்கள் கருதினோம். குயர்மாந்த்ஸைப் (Guermantes) பொறுத்தவரை, ஒரு நாள் நான் அதைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்துகொள்ளவிருந்தேன்—ஆனால் அது மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் நிகழ்ந்தது. எனது பதின்மப் பருவம் முழுவதும், மெசெக்லீஸ் எனக்கு அடிவானத்தைப் போலவே எட்டாத ஒன்றாகவே இருந்தது—எவ்வளவு தூரம் பயணித்தாலும், காம்ப்ரேயின் நிலப்பரப்பிற்குச் சற்றும் ஒவ்வாத புதிய நிலப்பரப்பின் மேடு பள்ளங்களுக்குப் பின்னால் அது மறைந்தே இருந்தது. மாறாக, குயர்மாந்த்ஸ் எனக்கு அதன் சொந்த "வழி"யின் முடிவிடமாகவே தோன்றியது—அது ஒரு நிஜமான இடமாக இல்லாமல், ஒரு கருத்தியல் வடிவமாகவே (ideal) காட்சியளித்தது; பூமத்திய ரேகை, துருவப் பகுதிகள் அல்லது 'கிழக்குத் திசை' (Orient) ஆகியவற்றைப் போலவே, அதுவும் ஒரு வகையான அருவமான புவியியல் வெளிப்பாடாகவே எனக்குப் பட்டது. எனவே, மெசெக்லீஸை அடைய "குயர்மாந்த்ஸ் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தல்"—அல்லது அதற்கு நேர்மாறாகச் செய்தல்—என்பது, மேற்கை அடையக் கிழக்குத் திசையில் பயணிப்பதைப் போலவே, முற்றிலும் பொருளற்ற ஒரு செயலாகவே எனக்குத் தோன்றியிருக்கும். என் தந்தை எப்போதும் மெசெக்லீஸ் பாதையை, தான் அறிந்ததிலேயே மிகச் சிறந்த திறந்தவெளிச் சமவெளிப் பரப்பைக் காட்டும் பாதையாகவும்; குயர்மாந்த்ஸ் பாதையை, ஆற்றங்கரை நிலப்பரப்புகளுக்கெல்லாம் சிகரம் போன்றதாகவும் வர்ணித்து வந்ததால்—அவ்விரண்டையும் தனித்தனிப் பொருட்களாகக் கருதிய நான்—அவற்றிற்கு ஒருவிதமான ஒத்திசைவையும், ஒருமைப்பாட்டையும் கற்பித்துக்கொண்டேன்; அத்தகைய ஒத்திசைவும் ஒருமைப்பாடும், மனித மனதின் படைப்புகளுக்கு மட்டுமே உரித்தானவையாகும். அவ்விரு பாதைகளுக்கும் சொந்தமான மிகச்சிறிய நிலப்பகுதி கூட எனக்குப் பொக்கிஷம் போலவே தோன்றியது; அவை ஒவ்வொன்றும் தனக்கே உரித்தான தனித்துவமான சிறப்பை வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தன. ஆனால், அவற்றுக்கு அருகிலேயே அமைந்திருந்த—அவ்விரு பாதைகளின் புனிதமான மண்ணில் நாம் காலடி எடுத்து வைப்பதற்கு முன்பாகவே கண்ணில் படும்—அந்தச் சாதாரணமான சாலைகள் (சமவெளிப் பரப்பின் காட்சி மற்றும் ஆற்றங்கரை நிலப்பரப்பு குறித்த கருத்தியல் வடிவங்களுக்குப் பின்னணியாக அமைந்திருந்தவை போன்றவை), எனக்குச் சற்றும் ஈர்ப்பற்றவையாகவே தோன்றின; நாடகக் கலையின் மீது தீராத காதல் கொண்ட ஒரு ரசிகனுக்கு, நாடக அரங்கைச் சுற்றியுள்ள சாதாரணத் தெருக்கள் எத்தகைய முக்கியத்துவமற்றவையாகத் தோன்றுமோ, அதேபோலவே எனக்கும் அந்தச் சாலைகள் தோன்றின. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களுக்கு இடையே—கிலோமீட்டர்களில் அளவிடக்கூடிய உண்மையான தூரத்தை விடவும் மிக அதிகமாக—என் மூளையின் இரண்டு வெவ்வேறு பகுதிகளில் நான் அவர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்தபோது உருவான மனத்தூரத்தையே நான் அமைத்திருந்தேன்: இது பொருட்களை வெறும் இடைவெளியுடன் பிரித்து வைப்பது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தி, வேறொரு தளத்திற்கு மாற்றியமைக்கும் மனதின் தூரங்களில் ஒன்றாகும். மேலும் இந்தத் தெளிவான பிரிவினை, எங்களுக்கிருந்த ஒரு வழக்கத்தினால் இன்னும் உறுதியடைந்தது—அதாவது, ஒரே நாளில், ஒரே நடைப்பயணத்தில் அந்த இரு திசைகளுக்கும் செல்வதில்லை; மாறாக, ஒரு நாள் Méséglise திசையிலும், மறுநாள் Guermantes திசையிலும் செல்வது என்ற அந்த வழக்கம். சொல்லப்போனால், அந்த வழக்கம் அவர்களை ஒருவருக்கொருவர் வெகு தொலைவில், ஒருவருக்கொருவர் அறியாதவர்களாக, வெவ்வேறு பிற்பகல் வேளைகள் எனும்—தங்களுக்கு வெளியே உள்ள எதனுடனும் தொடர்புகொள்ளாத—முத்திரையிடப்பட்ட கலன்களுக்குள் அடைத்து வைத்திருந்தது.

நாங்கள் Méséglise திசை நோக்கிச் செல்ல விரும்பும்போது, ​​வீட்டை விட்டு வெளியேறுவோம் (மிக அதிகாலையில் அல்ல; வானம் மேகமூட்டத்துடன் இருந்தாலும் கூட—ஏனெனில் அந்த நடைப்பயணம் மிக நீண்டதல்ல, எங்களை நகரத்திற்கு வெளியே வெகு தொலைவுக்கும் அழைத்துச் செல்வதில்லை)—நாங்கள் வேறு எங்கு செல்வதாக இருந்தாலும் எப்படி வெளியேறுவோமோ, அதே போலவே வெளியேறுவோம்: அதாவது, Rue du Saint-Esprit வீதியை நோக்கித் திறக்கும் என் அத்தையின் வீட்டின் பிரதான வாயில் வழியாக. அங்கே துப்பாக்கித் தொழிலாளி எங்களை வரவேற்பார்; நாங்கள் எங்கள் கடிதங்களை அஞ்சல் பெட்டியில் இடுவோம்; நாங்கள் கடந்து செல்லும்போது—Françoise-இன் சார்பாக—அவளிடம் எண்ணெய் அல்லது காபி தீர்ந்துவிட்டது என்று Théodore-இடம் தெரிவிப்போம்; பின்னர், Monsieur Swann-இன் பூங்காவைச் சூழ்ந்திருந்த வெள்ளை நிறத் தடுப்புகளுக்கு இணையாகச் செல்லும் பாதையின் வழியாக நாங்கள் நகரத்தை விட்டு வெளியேறுவோம். நாங்கள் அந்த இடத்தைச் சென்றடைவதற்கு முன்பே—ஒரு புதிய விருந்தினரை வரவேற்க வெளியே வருவது போல—அவருடைய Lilac மலர்களின் நறுமணம் எங்களை எதிர்கொண்டு வரவேற்கும். அந்த மலர்கள்—தங்கள் இலைகளின் சிறிய, பசுமையான இதயங்களுக்கு நடுவிலிருந்து—பூங்காத் தடுப்புகளுக்கு மேலாகத் தங்கள் ஊதா அல்லது வெள்ளை நிற இறகுத் தொகுதிகளை விசித்திரமான பாணியில் உயர்த்திக் காட்டின; அந்த இறகுத் தொகுதிகள்—நிழலில் இருந்தாலும் கூட—தங்களுக்குள் உறிஞ்சி வைத்திருந்த சூரிய ஒளியினால் ஜொலித்தன. அவற்றில் சில மலர்கள்—பூங்காவைக் காப்பவர் வசிக்கும், 'Archers’ House' என்று அழைக்கப்படும் சிறிய ஓட்டுக்கூரை கொண்ட குடிலால் பாதி மறைக்கப்பட்டு—அந்தக் குடிலின் Gothic பாணி கூரைமுகப்பிற்கு மேலாக, இளஞ்சிவப்பு நிற மினாரட்டுகள் போல உயர்ந்து நின்றன. இந்தப் பிரெஞ்சுப் பூங்காவிற்குள், பாரசீகச் சித்திரக்கலை நுணுக்கங்களின் (Persian miniatures) துடிப்பான, தூய வண்ணங்களை அப்படியே பாதுகாத்து வைத்திருந்த இந்த இளம் 'ஹூரி'களுக்கு (தேவதைகளுக்கு) அருகில், 'வசந்த காலத்தின் தேவதைகள்' (Nymphs of Spring) கூடச் சாதாரணமாகவே தோன்றியிருப்பார்கள். அந்த மலர்களின் ஒய்யாரமான இடுப்புகளைக் கைகளால் வளைத்து அணைத்து, அவற்றின் நறுமணம் கமழும் தலைகளில் உள்ள நட்சத்திரம் போன்ற சுருள் இதழ்களை என் பக்கம் இழுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் இருந்தபோதிலும், நாங்கள் அங்கே நிற்காமல் கடந்து சென்றோம். ஸ்வானின் திருமணத்திற்குப் பிறகு என் பெற்றோர் டான்சன்வில்லுக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிட்டதால்—மேலும் பூங்காவிற்குள் எட்டிப் பார்ப்பது போன்ற தோற்றம் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகவும்—அதன் வேலி ஓரமாகச் சென்று வயல்வெளிகளுக்கு நேராக இட்டுச் செல்லும் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், நாங்கள் வேறொரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்; அந்த வழியும் அதே இடத்திற்குத்தான் இட்டுச் சென்றது என்றாலும், அது வளைந்து நெளிந்து சென்று, எங்களை வெகு தொலைவில் உள்ள ஒரு புள்ளியில் கொண்டு சேர்த்தது. ஒரு நாள், என் தாத்தா என் அப்பாவிடம் கூறினார்:
550
"நேற்று ஸ்வான், தன் மனைவியும் மகளும் ரீம்ஸுக்குப் புறப்படுவதால், அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி பாரிஸில் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் செலவிடப் போவதாகச் சொன்னது உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? அந்தப் பெண்கள் அங்கே இல்லாததால், நாம் பூங்காவின் ஓரமாக நடக்கலாம்; அது நமது பயண தூரத்தை கணிசமாகக் குறைக்கும்."

நாங்கள் வாயிலுக்கு முன் ஒரு கணம் நின்றோம். லிலாக் மலர்களின் பருவம் முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது; சில மலர்கள் இன்னும் உயரமான, ஊதா நிற சரவிளக்குகளைப் போல தங்கள் மென்மையான குமிழ்களை உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், ஒரு வாரத்திற்கு முன்புதான் அவற்றின் நறுமண நுரை பொங்கி வழிந்த பல இலைப்பகுதிகளில், இப்போது வாடி, மெலிந்து, கறுத்து, ஒரு வெற்று, உலர்ந்த, மணமற்ற நுரை காணப்பட்டது. என் தாத்தா, தன் மனைவி இறந்த நாளில் திரு. ஸ்வானுடன் சென்ற நடைப்பயணத்திற்குப் பிறகு, அந்த இடத்தின் தோற்றம் எப்படி அப்படியே இருக்கிறது, எப்படி மாறியுள்ளது என்பதை என் தந்தைக்குச் சுட்டிக்காட்டினார்; அவரும் அந்த நடைப்பயணத்தை மீண்டும் ஒருமுறை விவரிக்க இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

எங்களுக்கு முன்னால், நாஸ்டர்டியம் மலர்களால் சூழப்பட்ட ஒரு பாதை, முழு சூரிய ஒளியில் கோட்டையை நோக்கி மேலே சென்றது. இதற்கு மாறாக, வலப்புறம், பூங்கா சமதளத்தில் விரிந்து கிடந்தது. அதைச் சூழ்ந்திருந்த பெரிய மரங்களின் நிழலில், ஸ்வானின் பெற்றோர்களால் ஒரு குளம் தோண்டப்பட்டிருந்தது; ஆயினும், மனிதன் தனது மிகவும் செயற்கையான படைப்புகளில்கூட, இயற்கையின் மீதே தன் வேலையைச் செய்கிறான்; சில இடங்கள் எப்போதும் தங்கள் சுற்றுப்புறத்தின் மீது தமக்கே உரிய ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டுகின்றன; எந்தவொரு மனிதத் தலையீடும் இல்லாத தொலைவில் அவை எப்படிச் செய்திருக்குமோ, அதேபோல ஒரு பூங்காவின் நடுவிலும் தங்கள் தொன்மையான சின்னங்களைக் காட்டுகின்றன—அவை வெளிப்பட்டதன் தேவைகளிலிருந்து பிறந்து, மனித உழைப்பின் மீது மேலடுக்கப்பட்டு, எங்கும் அவற்றைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் ஒரு தனிமைக்குள். இவ்வாறுதான், அந்தச் செயற்கைக் குளத்தைப் பார்த்தவாறு இருந்த பாதையின் அடிவாரத்தில், ஃபர்கெட்-மீ-நாட்ஸ் மற்றும் பெரிவிங்கிள் மலர்களின் இரட்டை இழையில் பின்னப்பட்ட, அந்த மென்மையான, நீல நிற, இயற்கையான மலர்வளையம் உருவாகியிருந்தது; அதுவே நீரின் ஒளி-நிழல் கலந்த நெற்றியைச் சூழ்ந்திருந்தது. அங்கும், அந்த கிளாடியோலஸ்—தன் வாள் போன்ற இலைகளை ஒரு அரச கம்பீரத்துடன் தொங்கவிட்டபடி—தன் ஈரமான பாதங்களால், யூபடோரியம் மற்றும் வாட்டர்-பட்டர் கப் ஆகியவற்றின் மீது, தன் ஏரிக்கரை செங்கோலாக விளங்கும் கந்தலான, ஊதா மற்றும் மஞ்சள் நிற லில்லிப் பூக்களைப் படர்ந்து விரிந்திருந்தது.

மல்லே ஸ்வானின் புறப்பாடு, ஒரு தோட்டப் பாதையில் அவர் தோன்றுவதையும், பெர்கோட்டை நண்பராகக் கொண்டு அவருடன் பேராலயங்களுக்குச் சென்ற அந்தச் சலுகை பெற்ற சிறுமியால் அடையாளம் காணப்பட்டு அவமதிக்கப்படுவதையும் காணும் அந்த அரிய வாய்ப்பை என்னிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டதால், டான்சன்வில்லியை நான் முதன்முதலாகப் பார்க்கும் வாய்ப்பை எனக்கு முற்றிலும் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை; ஆயினும், என் தாத்தா மற்றும் தந்தையின் பார்வையில், அந்தப் புறப்பாடே, அதற்கு மாறாக, ஒரு மலைப் பயணத்திற்கு மேகங்கள் இல்லாத நிலை செய்வது போல, அந்தத் தோட்டத்திற்குப் புதிய வசதிகளையும் ஒரு கணநேர வசீகரத்தையும் அளிப்பதாகத் தோன்றியது—அது அந்தத் திசையில் ஒரு நடைப்பயணத்திற்கு அந்த குறிப்பிட்ட நாளை விதிவிலக்காக உகந்ததாக ஆக்கியது. அவர்களுடைய கணக்குகள் முறியடிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்து மல்லே ஸ்வானும் அவருடைய தந்தையும் திடீரென்று தோன்ற வேண்டும் என்றும் நான் ஏங்கினேன்—உண்மையில், அவர்கள் எங்களுக்கு மிக அருகில் தோன்றி, அவர்களைத் தவிர்க்க எங்களுக்கு நேரமில்லாமல், அவர்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாக வேண்டும் என்றும் விரும்பினேன். ஆகவே, புல்வெளியில் கிடந்த ஒரு மீன்பிடிக் கூடையை நான் திடீரென்று கண்டபோது—தண்ணீரில் மிதந்து கொண்டிருந்த ஒரு தூண்டில் கயிற்றுக்கு அருகில், மறக்கப்பட்ட ஒரு *கௌஃபின்* போல—நான் என் தந்தை மற்றும் தாத்தாவின் பார்வையை வேறு திசையில் திருப்ப விரைந்தேன். அதுமட்டுமின்றி, ஸ்வான் தற்போது வீட்டில் குடும்பத்தினர் தங்கியிருப்பதால், அவர் வெளியே இருப்பது நாகரிகமற்றது என்று எங்களிடம் கூறியிருந்ததால், அந்த மீன்பிடிக் கயிறு ஏதேனும் விருந்தினருடையதாக இருக்கலாம். பாதைகளில் காலடிச் சத்தம் எதுவும் கேட்கவில்லை. தெளிவற்ற ஒரு மரத்தின் உச்சியைக் கிழித்துக்கொண்டு, கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு பறவை, நீண்ட ஓசையுடன் சுற்றியுள்ள தனிமையை ஆராய்ந்து, அந்த நாளைக் குறுகியதாகக் காட்ட முயன்றது; ஆயினும், அந்தத் தனிமையிலிருந்து அது பெற்ற பதில் மிகவும் ஒருமித்ததாக இருந்தது—மௌனத்திலும் அசைவின்மையிலும் இரட்டிப்பான ஒரு பின்வாங்கல்—அது விரைந்த கணத்தையே என்றென்றைக்குமாக நிறுத்திவிட்டது என்று ஒருவர் சொல்லியிருக்கலாம். அசைவற்று நின்ற வானத்திலிருந்து ஒளி அவ்வளவு கடுமையாக விழுந்தது, அதன் கூர்மையான பார்வையிலிருந்து தப்பிக்க ஒருவர் ஏங்கினார்; மேலும், ஏதோவொரு கற்பனைப் பெரும் சுழலைக் கனவு கண்டு, பூச்சிகளால் இடைவிடாத உறக்கத்தைக் கலைத்துக்கொண்டிருந்த அந்தத் தேங்கிய நீரே, பிரதிபலித்த வானத்தின் அமைதியான பரந்தவெளிகளில் அந்த மிதவையை முழு வேகத்தில் அடித்துச் செல்வது போலத் தோன்றி, அதன் காட்சியால் எனக்கு ஏற்பட்டிருந்த பரபரப்பை மேலும் அதிகரித்தது. ஏறக்குறைய செங்குத்தாக, அது பாய்வதற்குத் தயாராக இருப்பது போலத் தோன்றியது; அவளை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற என் ஆசையையும், அவ்வாறு செய்வதில் இருந்த என் பயத்தையும் ஒருபுறம் ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால், மீன்கள் தூண்டிலில் சிக்குகின்றன என்ற செய்தியை மடம் ஸ்வானுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டிய கடமை எனக்கு இல்லையா என்று நான் ஏற்கெனவே யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் தந்தையையும் தாத்தாவையும் பின்தொடர்ந்து ஓட வேண்டியிருந்தது. வயல்வெளிகளை நோக்கி வளைந்து செல்லும் அந்தச் சிறிய பாதைக்குள் நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து வரவில்லையே என்று அவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் என்னை அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்—அவர்கள் சற்று முன்புதான் அந்தப் பாதைக்குள் நுழைந்திருந்தார்கள். அது முள்செடியின் நறுமணத்தால் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அந்த வேலியானது, ஓய்வுப் பீடத்தில் குவிக்கப்பட்ட மலர்களைப் போலப் பூத்துக் குலுங்கும் அவற்றின் மலர்களின் பெருக்கத்திற்குக் கீழே மறைந்துபோகும் ஒருவித தேவாலயங்களின் தொடர்ச்சியைப் போல அமைந்திருந்தது; அவற்றின் கீழே, ஒரு வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல் வழியாக ஒளி பாய்ந்து வந்தது போல, சூரியன் தரையின் மீது ஒரு ஒளிப் பின்னலைப் பாய்ச்சியது; நான் கன்னி மரியாவின் பீடத்தின் முன் நிற்பது போல, அவற்றின் நறுமணம் வழுவழுப்பாகவும் அதன் வடிவத்தில் தெளிவாகவும் பரவியது, மேலும், தங்கள் முழு அலங்காரத்துடன் மிளிர்ந்த அந்த மலர்கள் ஒவ்வொன்றும், ஒருவித பரவசமான பாவனையுடன், தமது மின்னும் நறுமணத்தை வெளிப்படுத்தின.
...மகரந்தங்களின் ஒரு பூங்கொத்து—தேவாலயத்தில் சிலுவைத்திரையின் கைப்பிடிச் சுவரையோ அல்லது வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்களின் வேலைப்பாடுகளையோ துளைத்துக்கொண்டு, ஸ்ட்ராபெர்ரி மலர்களின் வெண்மையான, சதைப்பற்றுள்ள அமைப்பில் மலர்ந்திருப்பதைப் போல, பகட்டான பாணியில் அமைந்த மெல்லிய, கதிரியக்க நரம்புகள். இதனுடன் ஒப்பிடுகையில், இன்னும் சில வாரங்களில், ஒரு சிறு மூச்சினால் அவிழ்க்கப்பட்ட, நாணத்தால் சிவந்த தங்கள் மேலாடைகளின் எளிய பட்டு ஆடையை அணிந்து, அதே நாட்டுப்புறப் பாதையில் முழு வெயிலில் ஏறிப் படரும் காட்டு ரோஜாக்கள் எவ்வளவு வெகுளித்தனமாகவும் கிராமியமாகவும் தோன்றும்.

ஆயினும், நான் அந்த முள்முருங்கைகளுக்கு முன்னால் சற்றுத் தாமதித்தபோதிலும்—அவற்றின் நறுமணத்தை உள்ளிழுத்து, அதை என் மனதோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து (அதற்கு என்ன பொருள் கொள்வது என்று என் மனம் அறியாமலே இருந்தது), அவற்றின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத, மாறாத நறுமணத்தை இழந்து மீண்டும் கண்டறிந்து, சில இசைத் துணுக்குகளைப் போல, இளமைக்கே உரிய துள்ளலுடனும் எதிர்பாராத இடைவெளிகளிலும் அவற்றின் மலர்கள் ஆங்காங்கே சிதறிய தாளத்திற்கு என்னை இசைவித்துக் கொண்டபோதிலும்—அவை எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் அதே வசீகரத்தை வற்றாத பெருக்கோடு வழங்கின; ஆனால், அவற்றின் ரகசிய இதயத்திற்குள் ஒருபோதும் ஆழமாக ஊடுருவ முடியாத, தொடர்ச்சியாக நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை இசைக்கப்படும் மெல்லிசைகளைப் போலவே அவை இருந்தன. நான் ஒரு கணம் அவற்றிடமிருந்து விலகிச் செல்வேன், ஆனால் புது உத்வேகத்துடன் மீண்டும் அவற்றை அணுகுவேன். வேலிக்குப் பின்னால் திறந்த வெளிகளை நோக்கிச் செங்குத்தாக உயர்ந்திருந்த கரையின் மீது கூட, வழிதவறிப் பின்தங்கி, ஒரு திரைச்சீலையின் ஓரத்தைப் போல ஆங்காங்கே தங்கள் பூக்களால் அந்தச் சரிவை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்த சில அம்மைப் பூக்களையோ அல்லது சில சோளப்பூக்களையோ நான் பின்தொடர்வேன்; அதன் பிரதானப் பகுதி முழுவதும் வெற்றிபெற விதிக்கப்பட்டிருந்த கிராமியக் காட்சியானது, சிதறிய கணநேரக் காட்சிகளாக மட்டுமே தென்படும். ஒரு கிராமத்தின் வருகையை ஏற்கெனவே பறைசாற்றும் தனித்த வீடுகளைப் போல, அவை இன்னும் அரிதாகவே, இடைவெளிவிட்டு அமைந்திருந்தன; கோதுமை செழித்து வளரும், மேகங்கள் மந்தைகளைப் போல மிதக்கும் அந்தப் பரந்த வெளியை அவை எனக்கு அறிவித்தன. மேலும், ஒரு தனி அம்மைப் பூவின் காட்சி—அதன் மெல்லிய கம்பத்தின் நுனியில் தன் சிவப்புக் கொடியை ஏற்றி, அதன் எண்ணெய்ப் பசையுள்ள, கறுப்பு மிதவைக்கு மேலே காற்றில் படபடக்க விடுவது—என் இதயத்தை வேகமாகத் துடிக்க வைத்தது; தாழ்வான கரையில், ஒரு பழுதுபார்ப்பவரால் சரிசெய்யப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் முதல் தரைதட்டிய படகைக் காணும் ஒரு பயணி, அதை முழுமையாகப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, “கடல்!” என்று கூச்சலிடுவதைப் போல.

பிறகு நான் மீண்டும் அந்த ஹாவ்தார்ன் (hawthorn) மரங்களுக்கு முன்னால் வந்து நின்றுகொள்வேன்; ஒரு கலைப்படைப்பைச் சிறிது நேரம் பார்ப்பதை நிறுத்திய பிறகு, மீண்டும் அதைப் பார்க்கும்போது இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நாம் உணர்கிறோமே—அதே உணர்வுடன் நானும் அந்த மரங்களை அணுகுவேன். என் கைகளால் என் கண்களை மறைத்துக்கொண்டு, அந்த மரங்களைத் தவிர வேறு எதையும் பார்க்காதவாறு நான் எவ்வளவுதான் முயன்றாலும், அவை என் உள்ளத்தில் எழுப்பிய உணர்வு மட்டும் தெளிவற்றதாகவும் மங்கலாகவும் இருந்தது—அது தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவும், அந்த மலர்களைச் சென்று பற்றிக்கொள்ளவும் வீணாகவே போராடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த உணர்வைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள அந்த மரங்கள் எனக்கு எந்த உதவியும் செய்யவில்லை; அதைத் தணிக்கவோ அல்லது பூர்த்தி செய்யவோ வேறு மலர்களிடம் கேட்கவும் என்னால் இயலவில்லை. அப்போது—நமக்கு மிகவும் பிடித்த ஓவியரின் படைப்புகளில், நாம் ஏற்கனவே அறிந்தவற்றிலிருந்து மாறுபட்ட ஒன்றை நாம் காணும்போது ஏற்படும் மகிழ்ச்சியைப் போன்றதொரு இன்பத்தை எனக்கு அளிக்கும் வகையில்—என் தாத்தா என்னை அழைத்தார். டான்சன்வில்லில் (Tansonville) இருந்த வேலிப் புதர்களைச் சுட்டிக்காட்டி அவர், “ஹாவ்தார்ன் மலர்களை நேசிக்கும் நீ, இதோ இந்த இளஞ்சிவப்பு நிற முள் மரத்தைப் பார்; இது எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!” என்று கூறினார். ஆம், அது உண்மையிலேயே ஒரு முள் மரம்தான்—ஆனால் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது; வெள்ளை நிற மலர்களைக் கொண்ட மரங்களை விடவும் அது இன்னும் அதிக அழகுடன் திகழ்ந்தது. அந்த மரமும் ஒரு திருவிழாக் கோலத்தைப் பூண்டிருந்தது—அது உண்மையான, புனிதமான திருவிழாக்களில் ஒன்று; ஏனெனில், உலகியல் சார்ந்த கொண்டாட்டங்களைப் போலன்றி—இத்திருவிழாக்கள் எவ்விதத் தன்னிச்சையான விருப்பத்தின் பேரிலும், அதற்கென ஒதுக்கப்படாத ஏதோ ஒரு சாதாரண நாளில்—அதாவது, உள்ளார்ந்த புனிதமோ அல்லது தனிச்சிறப்போ இல்லாத ஒரு நாளில்—நடைபெறுவதில்லை. எனினும், அந்த மரத்தின் அலங்காரம் இன்னும் செழுமையானதாக இருந்தது; ஏனெனில், அதன் கிளைகளில் கொத்துக்கொத்தாகப் பூத்திருந்த மலர்கள்—எவ்விடமும் காலியாக இல்லாதவாறு ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்டு, ஒரு 'ரோக்கோகோ' (Rococo) பாணி மேய்ப்பனின் கோலை அலங்கரிக்கும் பஞ்சுப் பந்துகளைப் போலக் காட்சியளித்தன—அவை "நிறம்" கொண்டவையாக இருந்தன. இதன் விளைவாக, காம்ப்ரேயின் (Combray) அழகியல் தரநிலைகளின்படி, அவை உயர்ந்த தரத்திலானவையாகக் கருதப்பட்டன; சதுக்கத்திலிருந்த "கடை"யிலோ அல்லது 'காமஸ்' (Camus) கடயிலோ நிர்ணயிக்கப்பட்ட விலைப்பட்டியலின் அடிப்படையில் இத்தீர்மானம் அமைந்திருந்தது—அங்கு இளஞ்சிவப்பு நிற பிஸ்கட்டுகள் எப்போதும் அதிக விலைக்கு விற்கப்படுவது வழக்கம். என்னைப் பொறுத்தவரை, அந்த இளஞ்சிவப்பு நிற 'கீரீம் சீஸ்' (cream cheese) மீதே எனக்கு அதிக விருப்பம் இருந்தது—குறிப்பாக, அதனுடன் ஸ்ட்ராபெர்ரி பழங்களை மசித்துச் சேர்த்துச் சாப்பிட எனக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டிருந்த அந்த வகை 'கீரீம் சீஸ்' மீது. உண்மையிலேயே, இம்மலர்கள் அந்தச் சிறப்பான வண்ணங்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தன—அது உண்பதற்குரிய ஏதேனும் ஒரு பொருளை நினைவூட்டுவதாகவோ, அல்லது ஒரு பெரும் விழாவிற்கான ஆடையின் மென்மையான அலங்காரத்தைப் போன்றோ காட்சியளித்தது. இம்மலர்கள் தங்கள் மேன்மைக்கான நியாயத்தை தங்களுக்குள்ளேயே முழுமையாகக் கொண்டிருப்பதாலேயே, ஒரு குழந்தையின் கண்களுக்கு மிகவும் இயல்பாகவே அழகியவையாகத் தென்படுகின்றன; இந்த ஒரே காரணத்தினாலேயே—இவ்வண்ணங்கள் தங்கள் இனிப்புத் தாகத்தைத் தணிக்கும் எதையும் தருவனவல்ல என்றும், உண்மையில் இவை ஏதேனும் ஓர் ஆடை வடிவமைப்பாளரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை அல்ல என்றும் குழந்தைகள் உணர்ந்த பிறகும் கூட—மற்ற அனைத்து வண்ணங்களையும் மிஞ்சும் ஒரு துடிப்பையும் இயல்பையும் அவை குழந்தைகளின் மனதில் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன. நிச்சயமாக—வெள்ளை ஹாவ்தார்ன் மலர்களுக்கு முன்னால் நான் முன்பு உணர்ந்ததைப் போலவே, ஆனால் இப்போது இன்னும் அதிகமான வியப்புணர்வோடு—இம்மலர்களில் பொதிந்துள்ள அந்த விழாக்கால உற்சாகம், ஏதோ ஒரு செயற்கைத்தன்மையின் விளைவோ அல்லது மனிதர்களின் கைத்திறனால் உருவாக்கப்பட்ட தந்திரமோ அல்ல என்பதை நான் உடனடியாக உணர்ந்தேன். மாறாக, இயற்கையே அதனைத் தன்முனைப்பால் வெளிப்படுத்தியிருந்தது—வழியோரக் கோவிலுக்கான அலங்காரங்களைச் செய்யும் ஒரு கிராமப்புறக் கடைக்காரரின் கவரும்படியான இயல்பான எளிமையோடு—மிகவும் மென்மையான, ஒருவித கிராமிய 'பாம்படூர்' (Pompadour) சாயல் கொண்ட இந்த மலர் வடிவங்களைச் செடியின் மீது தாராளமாகப் பொழிந்து, இயற்கையே அந்த உற்சாகத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தது. கிளைகளின் நுனிகளில்—பெரும் விழாக்களின்போது பலிபீடத்திலிருந்து விரிந்து பரவும் வகையில் அமைக்கப்பட்ட, அடிப்பாகம் சரிகைத்தாள்களால் மறைக்கப்பட்ட சிறிய தொட்டி ரோஜாச் செடிகளைப் போலவே—ஆயிரம் சிறிய மொட்டுகள் திரண்டு மொய்த்திருந்தன.
...லேசான நிறமுடைய மொட்டுகள், அவை சற்றே விலகியபோது, இளஞ்சிவப்பு பளிங்குக் கோப்பையின் அடியிலிருந்து பார்ப்பது போல, செந்நிற ஆழங்களை வெளிப்படுத்தின; மேலும், அந்தப் பூக்களை விடவும் அதிகமாக, ஹாவ்தார்ன் செடியின் தனித்துவமான, தவிர்க்க முடியாத சாரத்தை அவை காட்டிக்கொடுத்தன—அது எங்கு அரும்பினாலும், எங்கு மலரத் தயாரானாலும், இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் மட்டுமே மலரக்கூடியது. வேலிக்குள் இடையிடையே பரவியிருந்தும்—வீட்டிலேயே தங்கியிருக்கும் அன்றாட உடையில் உள்ள மக்கள் மத்தியில், ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கான சிறந்த உடையை அணிந்த ஒரு இளம் பெண்ணைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தும்—ஏற்கனவே அதன் ஒரு பகுதியாகத் தோன்றிய மரியாள் மாதத்திற்காகத் தயாராகி, இவ்வாறு தனது புத்தம் புதிய இளஞ்சிவப்பு அலங்காரத்தில் புன்னகைத்து, அந்த மனோரம்யமான, கத்தோலிக்கப் புதர்ச்செடி ஜொலித்தது.

வேலியின் ஊடாக, பூங்காவிற்குள் ஒரு சிறு பாதை தெரிந்தது; மல்லிகை, பான்சி, மற்றும் வெர்பெனா பூக்களால் சூழப்பட்ட அந்தப் பாதையில், பழைய கோர்டோவன் தோல் போல மங்கிப்போன, நறுமணம் மிக்க இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில், வால்ஃப்ளவர் பூக்கள் தங்கள் புதிய மலர்ப்பைகளை விரித்தன. அதே சமயம், சரளைக் கற்கள் மீது, நீண்ட, பச்சை வண்ணம் பூசப்பட்ட ஒரு தண்ணீர் பாய்ச்சும் குழாய் அதன் சுருள்களை அவிழ்த்து, அது உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்த பூக்களுக்கு மேலே அதன் துளையிடப்பட்ட முனைகளில் செங்குத்தாக எழுந்து, அதன் பலவண்ணத் துளிகளின் செங்குத்தான, பட்டக வடிவ விசிறியைப் போலக் காட்சியளித்தது. திடீரென்று, நான் நின்றேன்; என்னால் மேலும் நகர முடியவில்லை—ஒரு காட்சி நம் பார்வைக்கு மட்டும் ஈர்க்காமல், ஆழமான உணர்வுகளைக் கோரி, நம் முழு இருப்பையும் ஆட்கொள்ளும்போது இப்படித்தான் நடக்கும். செம்பழுப்பு நிற முடியுடன், நடைப்பயிற்சி முடித்துத் திரும்புவது போலத் தோற்றமளித்த, கையில் ஒரு சிறிய தோட்டக் மண்வெட்டியைப் பிடித்திருந்த ஒரு சிறுமி, இளஞ்சிவப்புப் புள்ளிகள் நிறைந்த தன் முகத்தை உயர்த்தி எங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கருவிழிகள் மின்னின; ஒரு வலுவான தாக்கத்தை அதன் புறநிலைக் கூறுகளாகச் சுருக்குவது எப்படி என்று அப்போது எனக்குத் தெரியாததாலும்—அதன்பிறகு நான் கற்றுக்கொள்ளாததாலும்; சொல்வழக்கில் சொல்வது போல, அவற்றின் நிறத்தைத் தனித்துப் பிரித்தறிய எனக்குப் போதுமான 'கூர்மையான கூர்நோக்குத் திறன்' இல்லாததால், அதன்பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு, நான் அவளைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அவற்றின் பிரகாசத்தின் நினைவு உடனடியாக ஒரு பிரகாசமான நீல நிறமாகவே எனக்குத் தோன்றியது—ஏனெனில் அவள் பொன்னிற முடியுடையவளாக இருந்தாள். ஆக, ஒருவேளை அவளுக்கு அத்தகைய கருமையான கண்கள் மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால்—அவளை முதன்முதலில் பார்த்தபோதே ஒருவரை மிகவும் கவர்ந்த அந்த அம்சம்—நான் அவ்வாறு காதலித்திருக்க மாட்டேன்—குறிப்பாக அவள் மீது—அவளுடைய நீலக் கண்களின் மீது.

நான் அவளை உற்று நோக்கினேன்—முதலில், கண்களின் வழியாக மட்டும் வெளிப்படாத, மாறாக அனைத்துப் புலன்களும் கவலையுடனும் திகைப்புடனும் எட்டிப் பார்க்கும் ஒரு சாளரம்போன்ற பார்வையுடன்; தான் காணும் உடலைத் தீண்டவும், கைப்பற்றவும், தன்னுடன் இழுத்துச் செல்லவும்—அதன் ஆன்மாவையும் சேர்த்து—ஏங்கும் ஒரு பார்வையுடன் அவளை நோக்கினேன். பின்னர்—எந்த நொடியிலும் என் தாத்தாவும் தந்தையும் அந்த இளம் பெண்ணைக் கண்டுவிட்டு, என்னை அவர்களுக்கு முன்னால் ஓடிச் செல்லுமாறு கூறி அங்கிருந்து அனுப்பிவிடுவார்களோ என்ற அச்சம் எனக்குள் மேலோங்கியதால்—நான் அவளை இரண்டாவது முறையாக நோக்கினேன்; அது அறியாமலேயே கெஞ்சும் தொனியில் அமைந்த ஒரு பார்வையாக இருந்தது—அவள் என்னைக் கவனிக்க வேண்டும், என்னை அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று அவளைக் கட்டாயப்படுத்த முயலும் ஒரு பார்வையாக அது இருந்தது! அவள் தன் கருவிழிகளை முன்னும் பின்னும், பக்கவாட்டிலும் விரைவாகச் சுழற்றி, என் தாத்தாவையும் தந்தையையும் எடைபோட்டாள்; அவர்களைப் பற்றி அவள் கொண்ட அபிப்பிராயம்—சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி—நாங்கள் மிகவும் நகைப்புக்குரியவர்கள் என்பதேயாகும்; ஏனெனில், அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, ஒருவித அலட்சியத்துடனும் இகழ்ச்சியுடனும் ஒதுங்கி நின்றாள்—அவர்களின் பார்வைக்குத் தன் முகம் அகப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவள் அவ்வாறு ஒதுங்கினாள். அவர்கள் தொடர்ந்து நடந்து—அவளைக் கவனிக்கத் தவறிய நிலையில்—என்னைத் தாண்டிச் சென்றபோது, ​​அவள் தன் பார்வையை முழுமையாக என் திசை நோக்கித் திருப்பினாள்: எந்தவொரு குறிப்பிட்ட முகபாவனையும் இன்றி, என்னைப் பார்ப்பதுபோலவே காட்டிக்கொள்ளாமல், இருப்பினும் ஒருவித உறுதியுடனும் மறைமுகமான புன்னகையுடனும் அவள் என்னைப் பார்த்தாள்; எனக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருந்த நன்னடத்தை விதிகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ​​அந்தப் பார்வையை என்னால் 'அத்துமீறிய இகழ்ச்சியின் அடையாளம்' என்று மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அதே கணத்தில், அவளுடைய கை ஒரு நாகரிகமற்ற சைகையைச் செய்தது—பொதுவெளியில் ஒரு அந்நியரை நோக்கி அத்தகைய சைகை செய்யப்படும்போதெல்லாம், என் மனதிற்குள் நான் சுமந்து திரிந்த அந்தச் சிறிய 'நன்னடத்தை அகராதி' அதற்கு ஒரே ஒரு பொருளை மட்டுமே வழங்கியிருந்தது: அது 'துடுக்குத்தனமான உள்நோக்கம்' என்பதாகும்.

“வா, கில்பெர்ட்! சீக்கிரம் வா—என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?” என்று வெள்ளை ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணி—அவளை நான் அதற்கு முன் கவனித்திருக்கவில்லை—கூர்மையான, அதிகாரமிக்க குரலில் கூவினாள்; அவளிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் நின்றிருந்த, கேன்வாஸ் ஆடை அணிந்த ஒரு நபர்—அவரையும் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை—என் மீது ஒரு தீவிரமான பார்வையைச் செலுத்தி உற்று நோக்கினார்; அவருடைய கண்கள் தங்கள் குழிகளிலிருந்து வெளியே பிதுங்கி வருவதுபோலத் தோன்றியது. சட்டென்று தன் புன்னகையை நிறுத்திக்கொண்ட அந்த இளம் பெண், தன் மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு, என்னைத் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே அங்கிருந்து நடந்து சென்றாள்; அப்போது அவளுடைய முகத்தில் ஒரே நேரத்தில் பணிவு, ஊடுருவ முடியாத மர்மம் மற்றும் நரித்தனம் ஆகிய பண்புகள் குடிகொண்டிருந்தன. இவ்விதம், அந்தப் பெயர்—கில்பெர்ட்—என்னைத் தாண்டிச் சென்றது; ஒரு நாள், அதுவே இப்போது ஒரு வெறும் மங்கலான பிம்பமாக இருந்த அந்தச் சிறுமியை ஒரு உயிருள்ள மனிதராக உருமாற்றியதுபோலவே, அவளை நான் மீண்டும் கண்டடைய உதவும் ஒரு மந்திரத் தாயத்து போல அது எனக்கு அருளப்பட்டிருந்தது. மல்லிகை மற்றும் கில்லிமலர்களின் நறுமணத்திற்கு மேலாக அது ஒலித்துச் சென்றது—ஒரு பச்சை நிற நீர் தெளிப்பானிலிருந்து விழும் நீர்த்துளிகளைப் போலக் கூர்மையும் புத்துணர்ச்சியும் கொண்டதாக; அது கடந்து வந்த தூய காற்று மண்டலம் முழுவதையும் ஊடுருவி, வண்ணப் பிரகாசத்துடன் ஒளிரச் செய்தது—மேலும், அவளுடன் வாழ்ந்து பயணிக்கும் அந்தப் பாக்கியவான்களுக்கு, அப்பெண்ணின் வாழ்க்கையில் பொதிந்துள்ள மர்மத்தை வெளிப்படுத்தி, அந்த காற்று மண்டலத்தையே தனித்துவமிக்கதாகப் பிரித்துக் காட்டியது. இளஞ்சிவப்பு நிற ஹாவ்தார்ன் மலர்ச்செடியின் அடியில், என் தோள் உயரத்திற்கு இணையாக விரியும் அந்த ஒலி, அப்பெண்ணுடனும்—நான் ஒருபோதும் நுழைய முடியாத அவளது வாழ்க்கையின் அந்த அறியப்படாத உலகத்துடனும்—அவர்களுக்குள்ள அந்த நெருக்கமான பரிச்சயத்தின் சாரம்சத்தை வெளிப்படுத்தியது; அந்தப் பரிச்சயம் எனக்கு மிகுந்த வேதனையளிப்பதாக இருந்தது.

ஒரு கணத்திற்கு (நாங்கள் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றுகொண்டிருக்கையில், என் தாத்தா முணுமுணுத்தார்: “அந்தப் பாவம் ஸ்வான்! அவர்கள் அவரை என்ன ஒரு வேடத்தில் நடிக்க வைக்கிறார்கள்! அந்தப் பெண் தன் ‘சார்லஸ்’ஸுடன் தனித்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, அவரை அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்லச் செய்கிறார்கள்—அது அவர்தான்; நான் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்! மேலும் அந்தச் சிறுமி, இதிலெல்லாம் சிக்கிக்கொண்டு...”...அவமானம்!”)—கில்பெர்ட்டின் தாய் அவளிடம் எந்தப் பதிலடியும் கொடுக்காமல் பேசிய சர்வாதிகாரத் தொனி என்மீது ஏற்படுத்திய தாக்கம்—அவளை மற்றவருக்குக் கீழ்ப்படியக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டவளாகவும், எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தவள் அல்லாதவளாகவும் எனக்கு வெளிப்படுத்தியது—என் துன்பத்தை ஓரளவு தணித்தது, எனக்குள் சிறிதளவு நம்பிக்கையை மீட்டளித்தது, என் காதலைக் குறைத்தது. ஆயினும் மிக விரைவாக, அந்தக் காதல் எனக்குள் மீண்டும் பொங்கி எழுந்தது; அவமானமடைந்த என் இதயம் தன்னை கில்பெர்ட்டின் நிலைக்கு உயர்த்திக்கொள்ளவோ அல்லது அவளைத் தன் நிலைக்கு இழுத்துச் செல்லவோ முயன்ற ஒரு எதிர்வினை அது. நான் அவளை நேசித்தேன்; அவளைப் புண்படுத்தவும், காயப்படுத்தவும், என்னை நினைவுகூரச் செய்யவும் எனக்கு நேரமோ—அல்லது உத்வேகமோ—கிடைக்காததை எண்ணி வருந்தினேன். அவள் மிகவும் அழகாகத் தோன்றியதால், நான் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்று, தோள்களைக் குலுக்கியபடியே அவளைப் பார்த்து இவ்வாறு கத்த விரும்பினேன்: “நீ எவ்வளவு அசிங்கமாக இருக்கிறாய்! எவ்வளவு கோரமாக இருக்கிறாய்! நீ எனக்குள் எவ்வளவு அருவருப்பை நிரப்புகிறாய்!” இருப்பினும், மீற முடியாத இயற்கை விதிகளின் காரணமாக, என் இனப் பிள்ளைகளுக்கு எட்டாத ஓர் மகிழ்ச்சியின் முன்மாதிரிப் பிம்பமாக, ஒரு சிறு செம்பட்டை முடியுடைய சிறுமியின் பிம்பத்தை நான் என்றென்றைக்குமாக என்னுடன் சுமந்துகொண்டு அங்கிருந்து சென்றேன். அவளது தோலில் இளஞ்சிவப்புப் புள்ளிகள் தென்பட்டன; அவள் ஒரு மண்வெட்டியைப் பிடித்தபடி, நீண்ட, குறும்புத்தனமான, உணர்ச்சியற்ற பார்வைகளை என் திசையில் வீசியவாறு சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். ஏற்கெனவே, அவளும் நானும் ஒன்றாக அவள் பெயரை உச்சரிப்பதைக் கேட்ட அந்த இளஞ்சிவப்பு முள்முட்களுக்குக் கீழே இருந்த இடத்தை, நறுமணத் தூபத்தைப் போல அவள் பெயர் புனிதப்படுத்தியிருந்த அந்த வசீகரம், அவளுக்கு அருகில் வந்த அனைத்தின் மீதும் பரவி, பூசி, அதன் நறுமணத்தால் நிரப்பத் தயாராக இருந்தது: என் சொந்தப் பிள்ளைகள் அறிந்துகொள்ளும் விவரிக்க முடியாத நல்வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்த அவளது தாத்தா பாட்டி, பங்குத் தரகரின் உன்னதமான தொழில், மற்றும் பாரிஸில் அவள் வாழ்ந்த துயரம் நிறைந்த சாம்ப்ஸ்-எலிசே பகுதி என அனைத்தையும் அது ஆட்கொள்ளவிருந்தது.

நாங்கள் திரும்பியதும் என் தாத்தா, “லியோனி, நீ இன்னும் முன்னதாகவே எங்களுடன் இருந்திருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறேன். நீ டான்சன்வில்லை அடையாளம் கண்டுகொள்ள மாட்டாய்,” என்றார். எனக்குத் துணிச்சல் இருந்திருந்தால், நீ மிகவும் நேசித்த அந்த இளஞ்சிவப்பு முள் செடிகளிலிருந்து உனக்காக ஒரு கிளையை வெட்டிக் கொடுத்திருப்பேன். இவ்வாறு, நாங்கள் மேற்கொண்ட நடைப்பயணத்தைப் பற்றி என் தாத்தா என் அத்தை லியோனியிடம் விவரிப்பார்—அவர் அத்தையின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பவா அல்லது என்றாவது ஒரு நாள் அத்தையை வெளியே வரச் செய்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கு இன்னும் முழுமையாக அற்றுப்போகவில்லை என்பதாலாவோ, எது எப்படியோ அவர் அவ்வாறு செய்வார். உண்மையில், இந்தத் தோட்டத்தின் மீது அத்தைக்கு ஒரு காலத்தில் அளவற்ற அன்பு இருந்தது; அதற்கும் மேலாக, மற்ற அனைவருக்கும் தன் வீட்டுக்கதவை அடைத்துக்கொண்ட பிறகும் கூட, அத்தை ஏற்றுக்கொண்ட மிகக் கடைசி வருகையாளர்கள் ஸ்வானுடையவர்களே ஆவர். இப்போது அவர் அத்தையின் உடல்நலம் விசாரிக்க வரும்போதெல்லாம் (எங்கள் வீட்டில் அவர் இன்னும் சந்திக்க விரும்பிய ஒரே நபர் அத்தை மட்டுமே), அத்தை அவரிடம், தான் களைப்படைந்திருப்பதாகவும், ஆனால் அடுத்த முறை வரும்போது அவரை உள்ளே அனுமதிப்பதாகவும் சொல்லச் சொல்வது வழக்கம்—அதைப் போலவே, அந்த மாலையிலும் அத்தை இவ்வாறு கூறினார்: "ஆம், ஏதோ ஒரு நல்ல நாளில், நான் வண்டியில் ஏறித் தோட்டத்தின் வாயில் வரை சென்று வருவேன்." அவள் முழு மனதுடன் பேசினாள். அவள் ஸ்வானையும் டான்சன்வில்லையும் மீண்டும் பார்க்க மிகவும் ஆசைப்பட்டாள்; ஆனால் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்ற வெறும் ஆசையே அவளிடம் எஞ்சியிருந்த சக்தியையெல்லாம் உறிஞ்சிவிட்டது; அந்த ஆசையை உண்மையில் நிறைவேற்றுவது அவளால் தாங்க முடியாததாக இருந்திருக்கும். சில சமயங்களில், நல்ல வானிலை அவளுக்கு ஒரு சிறு உத்வேகத்தைத் திரும்பக் கொடுக்கும்; அவள் எழுந்து உடை அணிவாள்; ஆனாலும், அவள் பக்கத்து அறைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பே சோர்வு அவளை ஆட்கொள்ளும், மேலும் தன்னை மீண்டும் படுக்கையில் போடுமாறு கெஞ்சுவாள். அவளுக்குள் தொடங்கியிருந்தது—ஒருவேளை, வழக்கத்தை விட சற்று முன்னதாகவே—முதுமையின் அந்த மாபெரும் துறவுதான்; அது மரணத்திற்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு, தன் கூட்டுப்புழுவுக்குள் தன்னைச் சுற்றிக்கொள்கிறது—இந்த நிகழ்வை, முதுமை வரை நீடிக்கும் வாழ்க்கையின் முடிவில் ஒருவர் காணலாம்; ஒரு காலத்தில் ஒருவரையொருவர் மிகவும் ஆழமாக நேசித்த முன்னாள் காதலர்களுக்கு இடையிலோ, அல்லது ஆன்மீகப் பிணைப்புகளால் பிணைக்கப்பட்ட நண்பர்களுக்கு இடையிலோகூட இதைக் காணலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டிற்குப் பிறகு, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்க்கத் தேவையான பயணத்தையோ அல்லது வெளியூர்ப் பயணத்தையோ மேற்கொள்வதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள், கடிதம் எழுதுவதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள், மேலும் இந்த உலகில் இனி தங்களுக்குள் எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது என்பதை அறிந்துகொள்கிறார்கள். என் அத்தைக்கு, தான் மீண்டும் ஸ்வானைப் பார்க்கப் போவதில்லை என்பதும், இனிமேல் வீட்டை விட்டு வெளியேறவே முடியாது என்பதும் நன்றாகவே தெரிந்திருக்க வேண்டும்; ஆயினும், இந்தத் திட்டவட்டமான சிறைவாசம் அவருக்கு மிகவும் எளிதாக அமைந்திருக்க வேண்டும். அதற்குக் காரணம், எங்கள் பார்வையில், அதை இன்னும் வேதனையடையச் செய்திருக்க வேண்டிய அதே காரணம்தான்: அதாவது, அவருடைய பலம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வந்ததால் இந்தத் தனிமை அவர் மீது திணிக்கப்பட்டது. இந்த பலவீனம், ஒவ்வொரு செயலையும், ஒவ்வொரு அசைவையும் உண்மையான துன்பமாக இல்லாவிட்டாலும், சோர்வின் ஆதாரமாக மாற்றுவதன் மூலம், செயலற்ற தன்மை, தனிமை மற்றும் மௌனத்திற்கு ஓய்வின் புத்துணர்ச்சியூட்டும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இனிமையை வழங்கியது.

என் அத்தை அந்த இளஞ்சிவப்பு முள்வேலியைப் பார்க்கப் போகவில்லை, ஆனாலும் ஒவ்வொரு கணமும் நான் என் பெற்றோரிடம், அவர் போகப் போவதில்லையா என்றும், கடந்த காலத்தில் அவர் அடிக்கடி டான்சன்வில்லுக்குச் சென்றிருக்கிறாரா என்றும் கேட்பேன். எனக்குத் தெய்வங்களைப் போலப் பெருந்தன்மையாகத் தோன்றிய மல்லே ஸ்வானின் பெற்றோர் மற்றும் தாத்தா பாட்டிகளைப் பற்றிப் பேச வைக்க நான் முயற்சிப்பேன். எனக்கு கிட்டத்தட்ட ஒரு புராணக்கதை போல ஆகிவிட்ட அந்த 'ஸ்வான்' என்ற பெயரைப் பொறுத்தவரை, நான் என் பெற்றோருடன் பேசும்போதெல்லாம், அவர்கள் அதை உச்சரிப்பதைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தில் தவிப்பேன்; நானே அதை உச்சரிக்கத் துணிய மாட்டேன், ஆனால் நான் அவர்களிடமிருந்து வெகுதூரம் ஒதுக்கப்பட்டதாக உணரக்கூடாது என்பதற்காக, கில்பெர்ட் மற்றும் அவளது குடும்பத்தைச் சுற்றியுள்ள விஷயங்கள்—அவளைப் பற்றிய விவகாரங்கள்—நோக்கி அவர்களைத் திசைதிருப்புவேன். ...அவளை. பின்னர், மிகத் திடீரென—உதாரணமாக, என் தாத்தாவின் உத்தியோகபூர்வப் பதவி அவருக்கு முன்பிருந்தே எங்கள் குடும்பத்திடம்தான் இருந்துவந்தது என்றோ, அல்லது என் அத்தை லியோனி காண விரும்பிய அந்த இளஞ்சிவப்பு ஹாவ்தார்ன் (hawthorn) வேலி பொது நிலத்தில்தான் அமைந்திருக்கிறது என்றோ நம்புவதுபோல் பாவனை செய்து—என் தந்தையை நான் கட்டாயப்படுத்துவேன்; என் கூற்றைத் திருத்தி, அவரே அறியாமலேயே—அல்லது அவராகவே விரும்பிச் சொல்வதுபோல—அவர் என்னிடம் இவ்வாறு கூறும்படி செய்வேன்: "இல்லை, அந்தப் குறிப்பிட்ட பதவி ஸ்வானின் தந்தைக்குச் சொந்தமானது; அந்த வேலி ஸ்வானின் பூங்காவிற்குரிய ஒரு பகுதியாகும்." அந்தத் தருணத்தில், நான் என் மூச்சைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்—ஏனெனில், அந்தப் பெயர் தனக்குரிய இடத்தில் வந்து அமர்ந்துகொண்டபோது எழுந்த அந்த உணர்வு அவ்வளவு தீவிரமானதாக இருந்தது...நான் அதைக் கேட்ட அந்த நொடியில், மற்ற எல்லாப் பெயர்களை விடவும் முழுமையானதாக எனக்குத் தோன்றிய அந்தப் பெயர், மூச்சுத்திணற வைக்கும் அளவுக்கு என் மனதில் பதிந்திருந்தது. ஏனெனில், நான் அதை மனதிற்குள் பலமுறை முன்னரே உச்சரித்திருந்ததால் அது மிகவும் கனமாக இருந்தது. என் பெற்றோரிடம் அதைக் கேட்கத் துணிந்ததற்கே நான் வெட்கப்பட்ட ஓர் இன்பத்தை அது எனக்கு அளித்தது; ஏனெனில், அந்த இன்பம் மிகவும் பெரிதாக இருந்ததால், அதை எனக்குப் பெற்றுத் தருவதற்காக அவர்கள் நிச்சயம் மிகுந்த சிரமப்பட்டிருக்க வேண்டும்—அதுவும் எந்தப் பிரதிபலனும் இல்லாமல், ஏனெனில் அது அவர்களுக்கு இன்பமானதல்ல. எனவே, விவேகத்தின் காரணமாக, நான் அந்த உரையாடலை வேறு திசைக்குத் திருப்பினேன். தயக்கத்தின் காரணமாகவும் கூட. ஸ்வான் என்ற அந்தப் பெயரில் நான் கொண்டிருந்த அத்தனை தனித்துவமான கவர்ச்சிகளையும், அவர்கள் அதை உச்சரித்த அந்த நொடியிலேயே நான் அதில் மீண்டும் கண்டுகொண்டேன். அப்போது, ஒரேயடியாக, என் பெற்றோரும் அவற்றை உணராமல் இருக்க முடியாது என்றும்—அவர்கள் என் கண்ணோட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்றும்—அவர்கள், தங்கள் பங்கிற்கு, என் கனவுகளைக் கண்டு, மன்னித்து, அரவணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. மேலும், நான் அவர்களை வென்று, அவர்களின் மனதைக் கெடுத்துவிட்டதைப் போல, மிகவும் பரிதாபமாக உணர்ந்தேன்.

அந்த வருடம்—வழக்கத்தை விடச் சற்று முன்னதாகவே, நாங்கள் பாரிஸ் திரும்புவதற்கான நாளை என் பெற்றோர் நிர்ணயித்திருந்தபோது—நாங்கள் புறப்பட்ட அன்று காலையில், ஒரு புகைப்படத்திற்காக என் தலைமுடியைச் சுருட்டி, நான் அதுவரை அணிந்திராத ஒரு தொப்பியைக் கவனமாக என் தலையில் வைத்து, ஒரு வெல்வெட் கோட்-உடையை என் முதுகில் மாட்டிய பிறகு—என் தாய்—எல்லா இடங்களிலும் என்னைத் தேடிய பிறகு—டான்சன்வில்லுக்கு அருகிலுள்ள அந்தச் சிறிய செங்குத்தான பாதையில், ஹாவர்ன் மரங்களுக்கு விடைபெற்று, அவற்றின் முட்கள் நிறைந்த கிளைகளை என் கைகளால் சுற்றிக்கொண்டு கண்ணீருடன் என்னைக் கண்டார்; மேலும்—தன் வீண் ஆபரணங்களால் பாரம் சுமந்த ஒரு சோக இளவரசியைப் போல—அந்த முடிச்சுகளையெல்லாம் போடும்போது, என் நெற்றியில் சுருள்களை நேர்த்தியாக அமைக்க அவ்வளவு சிரத்தை எடுத்துக்கொண்ட அந்த அதிகாரத் தோரணையுள்ள கரத்திற்கு நான் நன்றிகெட்டவளாக நடந்துகொண்டேன்; என் கிழித்தெறியப்பட்ட சுருள் காகிதங்களையும், புத்தம் புதிய தொப்பியையும் என் கால்களால் மிதித்துச் சென்றேன். என் கண்ணீரால் என் தாய் மனம் கலங்கவில்லை, ஆனாலும், என் சிதைந்த தொப்பியையும் தொலைந்துபோன மேலங்கியையும் கண்டதும் அவரால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை. நான் அவர் சொல்வதைக் கேட்கவில்லை; "ஓ, என் பாவப்பட்ட சின்னஞ்சிறு முள் செடிகளே," என்று நான் அழுதேன், "எனக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தவோ, அல்லது என்னைப் பிரியும்படி கட்டாயப்படுத்தவோ விரும்புவது நீங்கள் அல்ல. நீங்கள்—நீங்கள் எனக்கு ஒருபோதும் வலியை ஏற்படுத்தியதில்லை! அதனால், நான் உங்களை எப்போதும் நேசிப்பேன்." மேலும், என் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே, நான் வளர்ந்ததும் மற்ற மனிதர்களின் அர்த்தமற்ற வாழ்க்கையைப் பின்பற்ற மாட்டேன் என்றும், பாரிஸில் கூட, வசந்த கால நாட்களில், மக்களைச் சந்தித்து வீண் அரட்டைகளைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக, முதல் ஹாவ்தார்ன் பூக்கள் பூப்பதைக் காண கிராமப்புறங்களுக்குப் புறப்படுவேன் என்றும் அவர்களிடம் சபதம் செய்தேன்.

நாங்கள் வயல்வெளிகளுக்குள் நுழைந்ததும், மெசெக்லிஸ் திசையில் எங்கள் பயணத்தின் மீதமுள்ள பகுதிக்கு அவற்றை விட்டு நாங்கள் மீண்டும் வெளியேறவே இல்லை. கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு வழிப்போக்கனைப் போல, காற்று அவற்றை இடைவிடாமல் கடந்து சென்றது; என்னைப் பொறுத்தவரை, அதுவே காம்ப்ரேயின் உண்மையான ஆவியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், நாங்கள் வந்தடையும் நாளில், நான் உண்மையிலேயே காம்ப்ரேயில் இருக்கிறேன் என்பதை உணர்வதற்காக, நான் அதைத் தேடிச் செல்வேன்—அது கரடுமுரடான புற்களின் ஊடாக விரைந்து செல்வதைக் கண்டு, அதன் பின்னால் ஓடுமாறு என்னைத் தூண்டும். மெசெக்லிஸ் திசையில், பல மைல்களுக்கு எந்த நிலப்பரப்புத் தடையையும் சந்திக்காத அந்த விரிந்த சமவெளியைக் கடந்து செல்லும்போது, காற்று எப்போதும் நம் பக்கம் இருந்தது. மடம்வாசெல் ஸ்வான் சில நாட்கள் தங்குவதற்காக அடிக்கடி லானுக்குச் செல்வார் என்பது எனக்குத் தெரியும்; அது பல லீக்குகள் தொலைவில் அமைந்திருந்தாலும்—இடையில் எந்தத் தடையும் இல்லாததால் அந்தத் தொலைவு ஈடுசெய்யப்பட்டது—வெப்பமான பிற்பகல்களில், தொலைதூர அடிவானத்திலிருந்து எழும் ஒரு மெல்லிய காற்று, தொலைதூர கோதுமை வயல்களை வளைத்து, அந்த பரந்த வெளி முழுவதும் ஒரு அலையைப் போலப் பரவி, என் காலடியில் இருந்த செயின்ஃபோயின் மற்றும் க்ளோவர் செடிகளுக்கு மத்தியில்—முணுமுணுப்பாகவும் இதமாகவும்—வந்து தங்குவதை நான் காணும்போது, எங்கள் இருவருக்கும் பொதுவான அந்தச் சமவெளி, எங்களை மேலும் நெருக்கமாக்கி, ஒன்றிணைப்பது போலத் தோன்றியது; அந்தக் காற்று அவளுக்கு மிக அருகில் கடந்து சென்றதாகவும், அது அவளிடமிருந்து எனக்குச் சொன்ன ஏதோ ஒரு செய்தி என்றும்—என்னால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும்—நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன், அது கடந்து செல்லும்போது நான் அதை முத்தமிடுவேன். இடதுபுறத்தில் சாம்பியூ என்ற கிராமம் இருந்தது (பங்குத் தந்தையின் கூற்றுப்படி *கேம்பஸ் பகானி*). வலப்புறத்தில், கோதுமை வயல்களுக்கு அப்பால், செயிண்ட்-ஆண்ட்ரே-டெஸ்-ஷாம்ப்ஸின் இரண்டு கிராமிய, நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்பட்ட கோபுரங்களைக் காண முடிந்தது—அவை இரண்டு கோதுமைக் கதிர்களைப் போல, கூம்பு வடிவிலும், செதில் செதிலாகவும், தேன்கூடு போன்ற அறைகளுடனும், நேர்த்தியாகப் பொறிக்கப்பட்டு, பொன்னிறமாகவும் மணிகள் போலவும் மாறியிருந்தன.

சீரான இடைவெளிகளில், வேறு எந்தப் பழ மரத்தின் இலைகளுடனும் ஒருபோதும் குழப்பிக்கொள்ள முடியாத, அவற்றின் ஈடு இணையற்ற அலங்கார இலைகளுக்கு மத்தியில், ஆப்பிள் மரங்கள் தங்கள் அகன்ற வெண் பட்டு இதழ்களை விரித்தன, அல்லது நாணத்துடன் சிவந்த மொட்டுகளின் கூச்சமான கொத்துக்களைத் தொங்கவிட்டன. மெசெக்லிஸ் திசையில்தான், சூரிய ஒளி படும் பூமியின் மீது ஆப்பிள் மரங்கள் வீசும் வட்டமான நிழலையும், மறையும் சூரியன் இலைகளுக்குக் கீழே சாய்வாகப் பின்னும் அந்தத் தொட்டுணர முடியாத தங்கப் பட்டு இழைகளையும் நான் முதன்முதலில் கவனித்தேன்; அவற்றை என் தந்தை தன் கைத்தடியால் குறுக்கிடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் அவை ஒருபோதும் தங்கள் பாதையிலிருந்து விலகுவதில்லை. சில சமயங்களில், பிற்பகல் வானத்தில், நிலவு கடந்து செல்லும்—மேகத்தைப் போல வெண்மையாக, பதுங்கியவாறு, ஒளியற்று, இன்னும் நடிக்கும் நேரம் வராத ஒரு நடிகையைப் போல; அவள் அரங்கத்திலிருந்து, தெருவோர உடையில், தன் சக நடிகைகளை ஒரு கணம் பார்த்து, தன் மீது கவனம் ஈர்க்க விரும்பாமல் பின்னணியில் ஒதுங்கி நிற்பாள். ஓவியங்களிலும் புத்தகங்களிலும் அவளது பிம்பத்தை மீண்டும் கண்டறிவதை நான் விரும்பினேன்; ஆயினும், ப்ளாக் என் கண்களையும் மனதையும் இன்னும் நுட்பமான இணக்கங்களுக்குப் பழக்கப்படுத்துவதற்கு முந்தைய அந்த ஆரம்ப ஆண்டுகளில், இந்தக் கலைப்படைப்புகள் அவற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன.
...இன்று எனக்கு நிலவு அழகாகத் தோன்றும் இடம் அது—அன்று நான் அடையாளம் கண்டிருக்க முடியாத ஓர் அழகு. உதாரணமாக, அது செயிண்டினின் ஏதேனும் ஒரு நாவலாகவோ, அல்லது க்ளேயரின் ஒரு நிலக்காட்சி ஓவியமாகவோ இருக்கலாம்; அதில் நிலவு வானத்தில் ஒரு கூர்மையான வெள்ளி அரிவாளைப் போலப் படர்ந்திருக்கும். அந்த வெகுளித்தனமான, முழுமையற்ற தன்மையுடைய படைப்புகள் என் சொந்த எண்ணங்களைப் பிரதிபலித்தன; அவற்றை நான் ரசிப்பதைக் கண்டு என் பாட்டியின் சகோதரிகள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். குழந்தைகள் முதிர்ச்சியடைந்தவுடன் உறுதியாகப் போற்றும் படைப்புகளையே அவர்களுக்கு முன் வைக்க வேண்டும் என்றும், குழந்தைகள் தொடக்கத்திலிருந்தே அவற்றை விரும்புவதன் மூலம் நல்ல ரசனையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்றும் அவர்கள் நம்பினார்கள். இதற்குக் காரணம், அழகியல் தகுதிகளை, திறந்த கண்களால் உணராமல் இருக்க முடியாத பௌதீகப் பொருட்களாக அவர்கள் கருதியதுதான்; அவற்றின் சமமானவற்றை ஒருவரின் இதயத்திற்குள் மெதுவாக வளர்க்க வேண்டிய அவசியமே அவர்களுக்கு இருந்ததில்லை.

திரு. வின்டூயில், மெசெக்லிஸ் திசையில்—மான்ட்ஜூவைனில்—ஒரு பெரிய குளத்தின் அருகே, புதர் நிறைந்த கரையின் பின்புலத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு வீட்டில் வசித்து வந்தார். அதன் விளைவாக, ஒருவர் அடிக்கடி சாலையில் குதிரை வண்டியை முழு வேகத்தில் ஓட்டிச் செல்லும் அவருடைய மகளைக் காண நேர்ந்தது. இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டிலிருந்து, அவள் தனியாகக் காணப்படவில்லை, மாறாக ஒரு வயதான பெண் தோழியுடன் காணப்பட்டாள்—அந்தப் பகுதியில் சந்தேகத்திற்குரிய பெயர் பெற்ற ஒரு பெண்—அவள் இறுதியில் மான்ட்ஜூவைனில் நிரந்தரமாகக் குடியேறினாள். மக்கள் சொல்வார்கள்: “பாவம் திரு. வின்டூயில், உள்ளூர் வதந்திகளைக் கவனிக்காமல் இருப்பதற்கும், சிறு தவறான பேச்சுக்கே எளிதில் புண்படும் தன் மகளை, அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணைத் தன் வீட்டில் தங்க அனுமதிப்பதற்கும், பாசத்தால் முற்றிலும் குருடாகி இருக்க வேண்டும். அவள் ஒரு மேலான பெண் என்றும், பெருந்தன்மையான உள்ளம் கொண்டவள் என்றும், அவள் வளர்க்கத் தவறிய அசாதாரணமான இசைத் திறமைகள் அவளிடம் இருந்தன என்றும் அவர் கூறுகிறார். நிச்சயமாக அவள் தன் மகளுடன் சேர்ந்து இசையில் ஈடுபடவில்லை என்பதை அவர் உறுதியாக நம்பலாம்.” திரு. வின்டூயிலும் அவ்வாறே கூறினார்; உண்மையில், ஒரு நபர் யாருடன் உடலுறவு கொள்கிறாரோ, அவருடைய பெற்றோரிடம்—குறிப்பாக அவர்களின் ஒழுக்க குணங்களுக்காக—எவ்வளவு போற்றுதலைத் தவறாமல் தூண்டுகிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அநியாயமாக இகழப்படும் உடல்ரீதியான காதல், ஒவ்வொரு மனிதனையும் தன்னிடம் உள்ள நற்குணம் மற்றும் தன்னலமின்மையின் மிகச்சிறிய கூறுகளைக் கூட வெளிப்படுத்தத் தூண்டுகிறது; அதனால், அந்த நற்பண்புகள் அவனது நெருங்கிய வட்டாரத்தில் உள்ளவர்களின் கண்களில்கூடப் பிரகாசிக்கின்றன. டாக்டர் பெர்செபியட்—அவரது கம்பீரமான குரலும் அடர்த்தியான புருவங்களும், அவர் விரும்பும் வரை ஒரு 'வில்லன்' பாத்திரத்தை ஏற்க அவருக்கு உதவின (உடல் தோற்றத்தின் அடிப்படையில் அத்தகைய பாத்திரத்திற்கு அவர் பொருத்தமற்றவராக இருந்தபோதிலும்); அதே சமயம், ஒரு 'நற்பண்பு மிக்க முரட்டு மனிதர்' என்ற தனது அசைக்க முடியாத—ஆனால் உண்மையில் அவருக்குத் தகுதியற்ற—புகழுக்கு எவ்விதக் களங்கமும் ஏற்படாமல் அவரால் பார்த்துக்கொள்ள முடிந்தது—அவர், ஒரு கரகரத்த குரலில் பின்வருமாறு அறிவிப்பதன் மூலம், பங்குத்தந்தையையும் அங்கிருந்த மற்ற அனைவரையும் கண்ணீர் வரும் வரை சிரிக்க வைக்கும் கலையை நன்கு அறிந்திருந்தார்: “என்ன! அவள் தன் தோழியான மடம்வாசெல் வின்டூயலுடன் சேர்ந்து 'இசை' பயில்வதாகத் தெரிகிறது. அது உங்களுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துவதாகத் தெரிகிறதே. எனக்கு அதைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது. நேற்றைய தினம், அந்தப் பெரியவர் வின்டூயலே என்னிடம் இதைச் சொன்னார். சொல்லப்போனால், அந்தப் பெண்ணுக்கு இசையை நேசிப்பதற்கான முழு உரிமையும் உண்டு. ஒரு குழந்தையின் கலை ஆர்வத்திற்குத் தடையாக நிற்கும் ஆள் நான் அல்ல. வின்டூயலும் அத்தகையவர் அல்ல என்றே தோன்றுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, அவரும் கூட 'இசை' பயில்கிறார்—தன் மகளின் தோழியுடன் சேர்ந்துதான். ஆஹா, கடவுளே! அந்த வீட்டில் அவர்கள் நிச்சயமாகவே நிறைய 'இசை' பயில்கிறார்கள். நீங்கள் எதற்காகத்தான் இப்படிச் சிரிக்கிறீர்கள்? நான் சொல்கிறேன், அந்த மக்கள் *மிக அதிகமாகவே* 'இசை' பயில்கிறார்கள். அன்று ஒரு நாள், கல்லறையின் அருகே அந்தப் பெரியவர் வின்டூயலை நான் சந்தித்தேன். அவரால் தன் சொந்தக் கால்களிலேயே நிற்கக்கூட முடியவில்லை.” எங்களைப் போலவே, அந்தச் சமயத்தில் திரு. வின்டூயல் தனக்குத் தெரிந்தவர்களைக் காண்பதைத் தவிர்ப்பதையும், அவர்களைக் கண்டதும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வதையும், சில மாதங்களிலேயே வெளிப்படையாகவே முதுமையடைவதையும், துயரத்தால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்படுவதையும், தன் மகளின் மகிழ்ச்சியை நேரடி நோக்கமாகக் கொள்ளாத எந்தவொரு செயலையும் செய்ய இயலாதவராகிப் போவதையும், தன் மனைவியின் கல்லறைக்கு முன்பாகவே முழு நாட்களையும் செலவிடுவதையும் கண்டவர்களுக்கு—அவர் துயரத்தால் செத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும், அல்லது அவரைச் சுற்றிப் பரவிக்கொண்டிருந்த வதந்திகள் பற்றி அவருக்குத் தெரியாது என்று நினைப்பதும் மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும். அவருக்கு அந்த வதந்திகள் பற்றித் தெரிந்திருந்தது; ஒருவேளை அவர் அவற்றை நம்பியும்கூட இருந்திருக்கலாம். எத்தகைய உயர்ந்த நற்பண்புகளைக் கொண்டவராக இருந்தாலும் சரி, சூழ்நிலைகளின் சிக்கல்கள் காரணமாக—ஒரு நாள்—தாங்கள் மிகக் கடுமையாகக் கண்டிக்கும் அதே தீய குணத்துடனே மிக நெருக்கமான பரிச்சயத்துடன் வாழ நேரிடாத மனிதர் எவரும் இருக்க முடியாது; மேலும், அந்தத் தீய குணம், அவர்களை அணுகித் துன்புறுத்துவதற்காகச் சில குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளின் உருவத்தில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு வரும்போது, ​​அதன் உண்மையான தன்மையை அவர்களால் முழுமையாக அடையாளம் கண்டுகொள்ளவும் முடிவதில்லை: அதாவது, அவர்கள் நேசிப்பதற்குப் பல காரணங்களைக் கொண்ட ஒருவரிடமிருந்து வரும் விசித்திரமான வார்த்தைகளாகவோ, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட மாலையில் வெளிப்படும் விளக்கமுடியாத ஒரு மனப்பான்மையாகவோ அந்தத் தீய குணம் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது. ஆயினும், திரு. வின்டூயில் போன்ற ஒரு மனிதருக்கு, அத்தகைய சூழ்நிலைகளில் ஒன்றிற்கு—அது 'போஹீமியன்' (கலைஞர்கள்) உலகிற்கு மட்டுமே உரியது எனத் தவறாகக் கருதப்படும் ஒன்று—தன்னை ஒப்புக்கொடுப்பதில், மற்ற எவரையும் விடப் பன்மடங்கு அதிகமான துன்பம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அத்தகைய சூழ்நிலைகள் எப்போதுமே ஒரு 'தீயகுணம்' (vice) தன் இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளத் தேவையான இடத்தையும் பாதுகாப்பையும் கோரும்போதுதான் எழுகின்றன—அந்தத் தீயகுணமோ, ஒரு குழந்தையின் கண்களின் நிறத்தை அதன் தாய் தந்தையரின் நிறங்களின் கலவையால் இயற்கை உருவாக்குவது போலவே, சில சமயங்களில் தாய் தந்தையரின் நற்பண்புகளையே ஒன்றிணைப்பதன் மூலம் இயற்கையாலேயே அக்குழந்தையிடம் மலரச் செய்யப்படுவதாகும். ஆனால், திரு. வின்டூயில் தன் மகளின் நடத்தையைப் பற்றி அறிந்திருந்திருக்கக்கூடும் என்ற உண்மையால் மட்டும், அவள் மீது அவர் கொண்டிருந்த பக்தி குறைந்துவிட்டது என்று அர்த்தமாகாது. உண்மைகள் என்பவை, நம் நம்பிக்கைகள் குடிகொண்டிருக்கும் உலகிற்குள் ஊடுருவுவதில்லை; அந்த நம்பிக்கைகளை உருவாக்கியவை உண்மைகள் அல்ல; அவற்றை அழித்துவிடவும் உண்மைகளால் இயலாது. உண்மைகள் அந்த நம்பிக்கைகளின் மீது இடைவிடாத மறுப்புகளைத் தொடுக்கக்கூடும், ஆயினும் அவற்றைப் பலவீனப்படுத்த இயலாது; மேலும், ஒரு குடும்பத்திற்குள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தடையின்றித் தொடரும் துரதிர்ஷ்டங்களின் அல்லது நோய்களின் ஒரு பெரும் பனிச்சரிவு கூட—...தன் கடவுளின் நன்மையையோ அல்லது தன் மருத்துவரின் திறமையையோ சந்தேகிக்க. ஆனால், திரு. வின்டூய் (M. Vinteuil) தன் மகளையும் தன்னையும் உலகின் கண்ணோட்டத்தில்—அவர்களின் நற்பெயரின் அடிப்படையில்—சிந்தித்துப் பார்த்தபோது; பொதுமக்களின் மதிப்பீட்டில் தாங்கள் வகிக்கும் இடத்திற்குள் தங்களையும் தன் மகளையும் இருத்திப் பார்க்க முயன்றபோது—அவர் அந்தச் சமூகத் தீர்ப்பை, காம்ப்ரேயின் (Combray) மிகவும் விரோதமான ஒரு குடிமகன் எப்படி அளித்திருப்பானோ, அதே துல்லியத்துடன் அளித்தார். அவர் தன்னையும் தன் மகளையும் இழிவின் ஆழமான படுகுழியில் வீழ்ந்தவர்களாகக் கண்டார்; அதன் விளைவாக, சமீப காலமாக அவரது நடத்தையில் ஒருவித பணிவு குடிகொண்டிருந்தது—தன்னைவிட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்களை (அவர்கள் அதுவரை தன்னைவிடத் தாழ்ந்த நிலையில் இருந்திருந்தாலும்கூட) கீழிருந்து நோக்கும்போது வெளிப்படும் ஒருவித மரியாதை அது; அத்துடன், மீண்டும் அவர்களின் நிலைக்கு உயர முயலும் ஒரு முனைப்பும் அவரிடம் தோன்றியிருந்தது—இது, எந்தவொரு சமூக வீழ்ச்சிக்கும் ஏறக்குறைய இயல்பாகவே ஏற்படும் ஒரு பின்விளைவாகும். ஒரு நாள், நாங்கள் ஸ்வான் (Swann) என்பவருடன் காம்ப்ரேயின் ஒரு தெருவில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​திரு. வின்டூய் மற்றொரு தெருவிலிருந்து வெளிப்பட்டு, எங்களைத் தவிர்த்துச் செல்லக்கூட நேரமில்லாத வகையில், மிகத் திடீரென எங்கள் எதிரே வந்து நின்றார். அப்போது ஸ்வான்—தன் அனைத்து தார்மீகக் предуமுடிவுகளும் தகர்ந்துபோன நிலையில், பிறரின் இழிவை ஒரு சாக்காகக் கொண்டு, அவர்களுக்கு நன்மையைச் செய்ய முற்படும் அந்த 'உலகியல் மனிதருக்கே' உரிய பெருந்தன்மையுடன்—திரு. வின்டூயுடன் நீண்ட நேரம் உரையாடினார் (அதுவரை அவர் திரு. வின்டூயிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியதில்லை). மேலும், எங்களிடமிருந்து விடைபெறுவதற்கு முன், ஒரு நாள் தன் மகளை டான்சன்வில்லுக்கு (Tansonville) விளையாட அனுப்புவாரா என்று அவரிடம் கேட்டார். இது, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கேட்டிருந்தால் திரு. வின்டூய்க்கு மிகுந்த சீற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடிய ஒரு அழைப்பாகும்; ஆனால் இப்போது, ​​அது அவரை அளவற்ற நன்றியுணர்ச்சியால் நிரப்பியது—எந்தளவென்றால், அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு ஒருவித 'தகாத செயலைச்' (indiscretion) செய்துவிடக்கூடாது என்று அவர் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் அளவுக்கு அந்த நன்றியுணர்ச்சி மேலோங்கியிருந்தது. தன் மகளை நோக்கி ஸ்வான் காட்டிய அந்த அன்பு, அவருக்குள்ளேயே ஒரு மிகவும் கண்ணியமான மற்றும் மகிழ்ச்சியளிக்கும் ஆதரவுச் சக்தியாகத் தோன்றியது; எனவே, அந்த அன்பின் தூய, 'பிளாட்டோனிய' (platonic) இனிமையைச் சிதையாமல் அப்படியே பாதுகாத்து வைப்பதற்காகவேனும், அதை நடைமுறையில் பயன்படுத்திக்கொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்தது என்று அவர் உணர்ந்தார்.

"எத்துணைச் சிறந்த மனிதர்!" என்று ஸ்வான் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு அவர் எங்களிடம் கூறினார்—அவர் பேசிய அந்த உற்சாகமும் கூடிய மரியாதையுணர்ச்சி, கூர்மையான அறிவுடைய மற்றும் அழகான நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் அதே உணர்வுதான்; அதுவே, ஒரு 'டச்சஸ்' (Duchess) அழகற்றவராகவும் அறிவற்றவராகவும் இருந்தாலும்கூட, அவர் காட்டும் ஈர்ப்பின் வசப்பட்டுப் போவதைப் போன்ற ஒரு உணர்வுமாகும். “என்ன ஒரு அற்புதமான மனிதர்! அவர் இவ்வளவு பொருத்தமற்ற ஒரு திருமணத்தைச் செய்துகொண்டது எவ்வளவு பரிதாபம்.”

மேலும்—மிகவும் நேர்மையான மனிதர்களிடம்கூட பாசாங்குத்தனம் ஆழமாகக் கலந்திருப்பதாலும், ஒருவருடன் உரையாடும்போது, அவர் இல்லாத அடுத்த கணமே தங்கள் கருத்தை வெளிப்படுத்திவிடுவதாலும்—என் பெற்றோரும் திரு. வின்டூயிலுடன் சேர்ந்து ஸ்வானின் திருமணத்தைக் கண்டித்தனர்; மான்ட்ஜூவைனில் அவர் உண்மையில் மீறவில்லை என்பதை அவர்கள் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுவது போலத் தோன்றிய கொள்கைகள் மற்றும் ஒழுக்கங்களின் பெயரால் அவர்கள் அவ்வாறு செய்தனர் (அதே வகையைச் சேர்ந்த கண்ணியமான மக்கள் என்ற முறையில், அவருடன் சேர்ந்து அந்தக் கொள்கைகளை அவர்கள் வலியுறுத்தியதால் இது நிகழ்ந்தது). திரு. வின்டூயில் தன் மகளை ஸ்வானைப் பார்க்க அனுப்பவில்லை. அதற்காக வருந்திய முதல் ஆள் ஸ்வான்தான். ஏனெனில், திரு. வின்டூயிலிடம் விடைபெற்ற போதெல்லாம், சில காலமாகத் தன்னைப் போன்றே அதே பெயரைக் கொண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைப் பற்றிய சில தகவல்களை அவரிடம் கேட்க நினைத்திருந்ததை அவர் நினைவு கூர்வார்—அவர் தன் உறவினர் என்று அவர் நம்பினார். மேலும் இந்தக் குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பத்தில், திரு. வின்டூயில் தனது மகளை டான்சன்வில்லுக்கு அனுப்பும்போதெல்லாம், அவரிடம் சொல்ல வேண்டியதை மறக்கக் கூடாது என்று அவன் உறுதியாகத் தீர்மானித்திருந்தான். காம்ப்ரேயைச் சுற்றி நாங்கள் மேற்கொண்ட இரண்டு நடைப்பயணங்களில், மெசெக்லிஸ் பக்கத்திலான நடைப்பயணம்தான் குறுகியதாக இருந்ததாலும், அந்தக் காரணத்தினாலேயே அது நிச்சயமற்ற வானிலைக் காலங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்ததாலும், மெசெக்லிஸ் பக்கத்தில் காலநிலை பெரும்பாலும் மழையாகவே இருந்தது. மேலும், நாங்கள் ரூசான்வில் காடுகளின் எல்லையை ஒருபோதும் கண் பார்வையிலிருந்து இழக்கவில்லை; அதன் ஆழத்தில் நாங்கள் தஞ்சம் புக முடிந்தது.

பெரும்பாலும், சூரியன் தனது நீள்வட்ட வடிவத்தைச் சிதைக்கும் ஒரு மேகத்திற்குப் பின்னால் மறைந்துவிடும்; அதன் விளிம்பில் அது மஞ்சள் நிறம் பூசியிருக்கும். கிராமப்புறங்களில் இருந்து அதன் பிரகாசம்—ஒளி அல்ல—வறண்டு போயிருந்தது; அங்கு எல்லா உயிர்களும் உறைந்துபோனது போல் தோன்றியது. அதே சமயம், ரூசான்வில் எனும் சிறிய கிராமம், தனது வெண்மையான மலைத்தொடர்களின் கூர்மையான மேடுபள்ளங்களை வானத்திற்கு எதிராக, கிட்டத்தட்ட பிரமிக்க வைக்கும் ஒரு துல்லியத்துடனும் நேர்த்தியுடனும் செதுக்கியிருந்தது. ஒரு மெல்லிய காற்று ஒரு காக்கையைப் பறக்கச் செய்யும், ஆனால் அது மீண்டும் தொலைவில் அமர்ந்துவிடும். மேலும், வெண்மையாகும் வானத்திற்கு எதிராக, தொலைதூரக் காடுகள் இன்னும் நீலமாகத் தோன்றின—பழைய நாட்டுப்புற வீடுகளில் உள்ள கண்ணாடிகளுக்கு மேலிருக்கும் அலங்காரப் பலகைகளை அலங்கரிக்கும் அந்த *காமாயோ* வண்ணங்களில் தீட்டப்பட்டது போல.

ஆனால் மற்ற நேரங்களில், மழை பெய்யத் தொடங்கும்—கண்ணாடிக் கடையின் ஜன்னலில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய கப்புச்சின் துறவி காற்றழுத்தமானி மூலம் நாங்கள் எச்சரித்த அதே மழைதான் அது. அந்த மழைத்துளிகள்—ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பறக்கும் வலசைப் பறவைகளைப் போல—வானத்திலிருந்து நெருக்கமான வரிசைகளில் இறங்கி வரும். அவை சிதறவில்லை; தங்கள் வேகமான பயணத்தின்போது தாறுமாறாக அலைந்து திரியவில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு துளியும் தன் இடத்தில் நிலைத்து நின்று, அடுத்த துளியைத் தனக்குப் பின்னால் இழுத்துச் செல்லும்; தவிட்டுக் குருவிகள் விடைபெறும் தருணத்தை விட வானம் இன்னும் இருள் சூழும் வரை இது தொடரும். நாங்கள் காடுகளில் தஞ்சம் அடைவோம். அவற்றின் பயணம் முடிந்துவிட்டதாகத் தோன்றும்போதும், சில பின்தங்கிய துளிகள்—பலவீனமான, மெதுவான துளிகள்—இன்னும் மிதந்து வந்துகொண்டிருக்கும். ஆனாலும், நாங்கள் விரைவில் எங்கள் மறைவிடத்திலிருந்து வெளியே வருவோம், ஏனெனில் அந்த மழைத்துளிகள் இலைகளுக்கு இடையில் தங்குவதில் மகிழ்ச்சி அடைவது போல் தோன்றும்; மேலும், நிலம் ஏற்கெனவே கிட்டத்தட்ட காய்ந்திருந்த நிலையிலும்கூட, பல நீர்த்துளிகள் ஒரு இலையின் நரம்புகளின் மீது, சூரிய ஒளியில் புத்துணர்ச்சியுடன் பளபளத்தபடி, மெதுவாகத் தங்கி, திடீரென்று கிளையின் முழு நீளத்திற்கும் சறுக்கி இறங்கி, நேராக எங்கள் மூக்கின் மீது வந்து விழும்.

பல நேரங்களில், நாங்கள் செல்வதும் உண்டு...செயிண்ட்-ஆண்ட்ரே-டெஸ்-ஷாம்ப்ஸ் தேவாலயத்தின் முகமண்டபத்தின் கீழ், கல் புனிதர்கள் மற்றும் குலப்பிதாக்களுடன் கூட்ட நெரிசலில் தஞ்சம் புகுவதற்காக. அந்தத் தேவாலயம் எவ்வளவு உண்மையான பிரெஞ்சுத் தன்மையுடன் இருந்தது! நுழைவாயிலுக்கு மேலே, புனிதர்கள்—கைகளில் லில்லி மலரை ஏந்தியிருக்கும் வீர-மன்னர்கள்—மற்றும் திருமண, இறுதிச் சடங்குக் காட்சிகள், ஃபிரான்சுவாவின் ஆன்மாவில் இருந்திருக்கக்கூடியதைப் போலவே சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஃபிரான்சுவா சமையலறையில், புனித லூயிஸைப் பற்றி—அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருப்பதைப் போல—எளிதாகப் பேசுவதைப் போலவே, அந்தச் சிற்பியும் அரிஸ்டாட்டில் மற்றும் வர்ஜில் பற்றிய சில சுவாரஸ்யமான கதைகளை விவரித்திருந்தார்; அதுவும் பொதுவாக, என் தாத்தா பாட்டியை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் "நீதிமான்கள்" குறைந்தவர்கள் என்று அவர்களை அவமானப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் பேசுவார். மத்தியகாலக் கலைஞரும் (பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை நிலைத்திருந்த) மத்தியகால விவசாயப் பெண்ணும் கொண்டிருந்த பண்டைய அல்லது கிறிஸ்தவ வரலாறு குறித்த கருத்துக்கள்—அவற்றின் எளிய உள்ளத்தின் அரவணைப்பால் எவ்வளவு துல்லியமின்மையால் வேறுபடுத்தப்பட்டதோ, அதே அளவு துல்லியமின்மையாலும் வேறுபடுத்தப்பட்டிருந்த—புத்தகங்களிலிருந்து பெறப்படவில்லை, மாறாக, ஒரே நேரத்தில் தொன்மையானதும் உடனடியானதுமான ஓர் மரபிலிருந்து பெறப்பட்டவை என்பதை உணர முடிந்தது: அது தொடர்ச்சியான, வாய்மொழி, சிதைக்கப்பட்ட, அடையாளம் காண முடியாத, ஆயினும் துடிப்பாக உயிரோட்டம் மிக்கதாக இருந்தது. காம்ப்ரேயைச் சேர்ந்த மற்றொரு உருவத்தையும் நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்—செயின்ட்-ஆண்ட்ரே-டெஸ்-சாம்ப்ஸின் கோதிக் சிற்பத்திற்குள் கிட்டத்தட்ட உடனிருந்து, அதன் நிழலாகவே காட்டப்பட்டிருந்தவர்—காம்ப்ரேயைச் சேர்ந்த காமுவின் கடையில் வேலை செய்யும் சிறுவனான இளம் தியோடர் ஆவார். உண்மையில், ஃபிரான்சுவாவுக்கு அவனுடன்—ஒரு சக நாட்டவராகவும் சமகாலத்தவராகவும்—அத்தகைய வலுவான உறவுமுறை இருந்தது. அதனால், என் அத்தை லியோனி மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டு, அவரைப் படுக்கையில் புரட்டிப் போடுவதையோ அல்லது அவரது கை நாற்காலியில் தூக்கி வைப்பதையோ ஃபிரான்சுவாவால் தனியாகச் செய்ய முடியாத போதெல்லாம், சமையலறைப் பணிப்பெண்ணை மாடிக்கு வரவைத்து என் அத்தையிடம் தயவு காட்ட அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, அவள் தியோடரை அழைப்பாள். இப்போது, அந்தச் சிறுவன்—சரியாகவே, அவ்வளவு மோசமானவனாகக் கருதப்பட்டான்—செயின்ட்-ஆண்ட்ரே-டெஸ்-ஷாம்ப்ஸை அலங்கரித்திருந்த அந்த உணர்வாலும்—குறிப்பாக, ஃபிரான்சுவா "பாவப்பட்ட நோயாளிகளுக்கும்" "தன் பாவப்பட்ட எஜமானிக்கும்" உரியது என்று கருதிய அந்த மரியாதையுணர்வாலும்—ஊடுருவியிருந்தான். அதனால், அவன் என் அத்தையின் தலையைத் தலையணையில் தூக்கி வைத்தபோது, மயங்கி விழும் கன்னி மேரியைச் சுற்றி—கையில் மெழுகுவர்த்தியுடன்—சுழன்று திரியும் புடைப்புச் சிற்பங்களில் உள்ள சிறு தேவதைகளின் அப்பாவித்தனமான மற்றும் ஆர்வமிகுந்த தோற்றத்தை அவன் கொண்டிருந்தான்; செதுக்கப்பட்ட அந்தக் கல் முகங்கள்—குளிர்காலக் காடுகளைப் போலவே சாம்பல் நிறத்துடனும், வெறுமையுடனும் திகழ்ந்தவை—ஒரு ஆழ்ந்த உறக்கமோ அல்லது ஒரு காத்திருப்பின் நிலையோ மட்டுமே என்பது போலவும்; சாதாரண மக்களின் எண்ணற்ற முகங்களில்—தியோடரின் முகத்தைப் போலவே பக்தி உணர்வுடனும், கூர்மையுடனும், கனிந்த ஆப்பிளின் செந்நிறத்துடன் பொலிவுடனும்—மீண்டும் உயிர்பெற்று மலரத் தயாராக இருப்பது போலவும் தோன்றின. அந்தச் சிறு தேவதைகளின் உருவங்களைப் போலக் கல்லோடு ஒட்டி அழுத்தப்பட்டிருக்காமல், முகப்பிலிருந்து தனித்து நின்று—மனித இயல்புக்கு மீறிய பிரம்மாண்டத்துடன், ஈரமான தரையில் தன் பாதங்கள் படாதிருக்க ஒரு பீடத்தின் மீது (ஒரு சிறிய மேடை மீது நிற்பது போல) நின்றுகொண்டிருந்தது ஒரு புனிதரின் சிலை: பூசலான கன்னங்கள், குதிரை மயிரால் நெய்யப்பட்ட பைக்குள் இருக்கும் கனிந்த திராட்சைக் கொத்து போலத் தன் ஆடையை உப்பச் செய்யும் உறுதியான மார்பகம்; குறுகிய நெற்றி, குட்டையான துடுக்குத்தனமான மூக்கு, ஆழமாகப் பதிந்த கண்கள்; அத்துடன் அப்பகுதியின் கிராமத்துப் பெண்களுக்கே உரிய அந்த உறுதி, உணர்ச்சியற்ற நிதானம் மற்றும் துணிச்சலான தோற்றம் ஆகியவற்றை அது கொண்டிருந்தது. அந்தச் சிலையில் நான் தேடாத ஒரு இனிமையை ஊட்டிய இந்த ஒற்றுமையை—எங்களைப் போலவே அங்கே அடைக்கலம் தேடி வந்திருந்த ஏதேனும் ஒரு கிராமத்துப் பெண் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டி உறுதிப்படுத்துவாள்; செதுக்கப்பட்ட இலைகளுக்கு அருகிலேயே வளர்ந்திருக்கும் 'வால்-பெல்லிட்டரி' (wall-pellitory) செடிகளின் இலைகளைப் போலவே, அந்தப் பெண்ணின் இருப்பும்—இயற்கையோடு நேரடி ஒப்பீடு செய்வதன் மூலம்—அந்தக் கலைப்படைப்பின் உண்மைத்தன்மையை ஒருவரால் எடைபோட முடியும் என்பதைக் காட்டுவதற்காகவே அமைந்திருப்பது போலத் தோன்றியது. எங்களுக்கு முன்னால், தொலைவில்—வாக்களிக்கப்பட்ட பூமியாகவோ அல்லது சபிக்கப்பட்ட நிலமாகவோ—'ரூசைன்வில்' (Roussainville) நகரம் விரிந்து கிடந்தது; அதன் மதில்களுக்குள் நான் ஒருபோதும் காலெடுத்து வைத்ததில்லை. சில சமயங்களில்—எங்களுக்கு மழை நின்றுவிட்ட பிறகும் கூட—வேதகாலத்து கிராமம் ஒன்றைப் போலவே, புயலின் ஈட்டிகள் அனைத்தும் சாய்வாகப் பாய்ந்து அதன் குடியிருப்பாளர்களின் வீடுகளைச் சாட்டையடி கொடுப்பது போலத் தாக்கித் தண்டித்துக்கொண்டிருக்கும் ரூசைன்வில்; அல்லது, தந்தையாம் கடவுளால் மன்னிக்கப்பட்டு—பீடத்தின் மீதுள்ள புனிதப் பொருளைச் சுற்றியுள்ள கதிர்களைப் போலவே, சீரற்ற நீளங்களைக் கொண்ட பொன்னிறக் கதிர்களைத் தன் மீண்டும் உதித்த சூரியன் மூலம் அதன் மீது பொழிந்துகொண்டிருக்கும் ரூசைன்வில்.
600