பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 2 / அத்தியாயம் 3

 மூன்றாம் அத்தியாயம். துப்பாக்கிச் சண்டை (The Duel)
I.

மறுநாள் பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு, திட்டமிடப்பட்ட துப்பாக்கிச் சண்டை நடைபெற்றது. எப்படியாவது சண்டையிட வேண்டும் என்ற ஆர்டெமி பாவ்லோவிச் ககானோவின் தீவிரமான விருப்பமே, இந்த விவகாரம் இவ்வளவு விரைவாக முடிவுக்கு வரக் காரணமானது. தனது எதிராளியின் நடத்தையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் அவர் கடும் கோபத்தில் இருந்தார். ஒரு மாத காலமாக அவர் அந்த மனிதரைத் தொடர்ந்து அவமானப்படுத்தியும், அந்த மனிதர் பொறுமையை இழக்கவே இல்லை. அவரே நேரடியாகச் சண்டைக்கு அழைப்பு விடுக்கத் தகுந்த காரணம் ஏதும் இல்லாததால், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தரப்பிலிருந்தே ஒரு சவால் வர வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தனது குடும்பத்திற்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானத்தால் ஸ்டாவ்ரோகின் மீது அவர் கொண்டிருந்த தீவிர வெறுப்புதான் இதற்கான உண்மையான காரணம்; ஆனால், அதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள அவருக்கு ஏனோ கூச்சமாக இருந்தது. மேலும், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஏற்கனவே இருமுறை பணிவாக மன்னிப்பு கேட்டிருந்த நிலையில், அந்த வெறுப்பை ஒரு காரணமாகக் காட்டுவது பொருத்தமற்றது என்று அவர் கருதினார். அந்த மனிதர் ஒரு வெட்கங்கெட்ட கோழை என்று அவர் முடிவுக்கு வந்தார்; ஷாதோவிடமிருந்து அறை வாங்கிய பிறகும் அவர் எப்படி அதைச் சகித்துக்கொண்டார் என்பது அவருக்குப் புரியவில்லை. எனவே, மிகவும் கடுமையான தொனியில் அமைந்த ஒரு கடிதத்தை அனுப்ப அவர் தீர்மானித்தார்; அந்தக் கடிதமே நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முன்வரச் செய்தது. முந்தைய நாளே அந்தக் கடிதத்தை அனுப்பிவிட்டு, மிகுந்த பதற்றத்துடனும் ஆவலுடனும் சவாலுக்காகக் காத்திருந்தார். நம்பிக்கைக்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் இடையே ஊசலாடிக்கொண்டிருந்த அவர், முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக, முந்தைய நாள் மாலையிலேயே மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் ட்ரோஸ்டோவ் என்பவரைத் தனது சார்பாளராக (second) நியமித்துக்கொண்டார். அவர் ககானோவின் நண்பரும், பள்ளிக்காலத் தோழரும், அவர் மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்தவருமாவார். எனவே, மறுநாள் காலை ஒன்பது மணிக்கு கிரிலோவ் தனது நோக்கத்துடன் வந்தடைந்தபோது, ​​சூழல் ஏற்கனவே முழுமையாகத் தயாராக இருந்தது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் முன்வைத்த அனைத்து மன்னிப்புகளும், விட்டுக்கொடுக்கும் சலுகைகளும் ஆரம்பத்திலிருந்தே மிகக் கடுமையான தொனியில் நிராகரிக்கப்பட்டன. முந்தைய நாள் மட்டுமே இந்த விவகாரத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்த மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச், முன்வைக்கப்பட்ட இந்த அசாதாரணமான சமரச யோசனைகளைக் கேட்டு வியப்படைந்து, வாயைப் பிளந்துகொண்டார்; அங்கேயே சமரசத்தை ஏற்படுத்திவிட வேண்டும் என்று அவர் எண்ணினார். ஆனால், தனது எண்ணங்களை முன்கூட்டியே உணர்ந்துகொண்ட ஆர்டெமி பாவ்லோவிச், இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே நடுங்கத் தொடங்கியதைக் கண்ட அவர், மௌனம் காத்தார், ஒன்றும் பேசவில்லை. தனது நண்பருக்கு வாக்கு அளித்திருக்காவிட்டால், அவர் அங்கிருந்து உடனே கிளம்பியிருப்பார்; ஆனால் வாக்கு கொடுத்திருந்ததால், விவகாரம் முடிவுக்கு வரும்போது ஏதேனும் ஒரு வகையில் உதவலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அங்கேயே தங்கிவிட்டார். கிரிலோவ் சவாலை முன்வைத்தார்; ஸ்டாவ்ரோஜின் விதித்த அனைத்து நிபந்தனைகளும் எவ்வித ஆட்சேபனையுமின்றி, அப்படியே உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. கூடுதலாக ஒரு நிபந்தனை முன்வைக்கப்பட்டது—அது மிகவும் கடுமையான ஒன்று: முதல் முறை துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியும் முடிவு கிடைக்கவில்லை என்றால், இரு தரப்பினரும் நெருங்கி வந்து இரண்டாவது முறையாகச் சுட வேண்டும்; அப்போதும் முடிவு கிடைக்கவில்லை என்றால், மூன்றாவது முறையாகவும் நெருங்கி வந்து சுட வேண்டும். கிரிலோவ் முகம் சுளித்து, மூன்றாவது முறையைத் தவிர்க்க முயன்றார்; ஆனால், எந்தச் சலுகையும் கிடைக்காததால், வேறு வழியின்றி ஒப்புக்கொண்டார். இருப்பினும், "மூன்று முறை வரை அனுமதிக்கலாம், ஆனால் நான்கு முறை என்பது முற்றிலும் இயலாத காரியம்" என்று நிபந்தனை விதித்தார். இதற்கு அவர்கள் இணங்கினர். அவ்வாறாக, பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு, பிரைகோவோவில் அந்த மோதல் நிகழ்ந்தது. இது நகரின் புறநகர்ப் பகுதியில், ஒருபுறம் ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்கும் மறுபுறம் ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலைக்கும் இடையில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய தோப்பில் நடந்தது. முந்தைய நாள் பெய்த மழை முற்றிலும் நின்றிருந்தது, ஆனால் வானிலை இன்னும் ஈரப்பதத்துடனும், குளிருடனும், காற்றோட்டத்துடனும் இருந்தது. குளிர்ந்த வானத்தில் தாழ்ந்த, மங்கலான, சிதைந்த மேகங்கள் வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன; மரங்களின் உச்சிகள் அசைந்து சலசலத்தன, மரங்களின் வேர்ப்பகுதிகள் கரகரவென ஒலியெழுப்பின—மிகவும் இருண்ட, சோகமான காலைப் பொழுதாக அது இருந்தது.

ககானோவும் மவ்ரிகோ நிகோலாயெவிச்சும், ஆர்டெமி பாவ்லோவிச் ஓட்டி வந்த நேர்த்தியான, இரு குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியில் அந்த இடத்திற்கு வந்தனர்; அவர்களுடன் ஒரு பணியாளரும் இருந்தார். அதே நேரத்தில், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சும் கிரிலோவும் வந்து சேர்ந்தனர்—அவர்கள் வண்டியில் வரவில்லை, குதிரைகளில் வந்தனர்; அவர்களுடனும் குதிரை மீதே அமர்ந்திருந்த ஒரு பணியாளர் இருந்தார். இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் குதிரை ஏறியிராத கிரிலோவ், சேணத்தின் மீது நிமிர்ந்து கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தார். அவர் தனது வலது கையில் துப்பாக்கிகள் இருந்த கனமான பெட்டியைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்—அதை யாரிடமும் ஒப்படைக்கவில்லை—அதே சமயம் இடது கையால், அனுபவமின்மையின் காரணமாக, குதிரையின் கடிவாளத்தை அடிக்கடி இழுத்துத் திருப்பிக்கொண்டிருந்தார். இதனால் குதிரை தன் தலையை ஆட்டி, பின்னங்கால்களால் எழுந்து நிற்க முயன்றது; ஆனால், குதிரை மீது அமர்ந்திருந்தவர் இதைப் பற்றிக் கவலைப்படவே இல்லை. ககனோவ்—எப்போதும் சந்தேகப்படுபவரும், மிக எளிதில் ஆழமான மனக்கசப்புக்கு உள்ளாகக்கூடியவருமான அவர்—இவர்கள் குதிரையில் வந்ததை ஒரு புதிய அவமதிப்பாகக் கருதினார். தனது எதிரிகள் வெற்றியின் மீது எவ்வளவு உறுதியாக இருந்தார்கள் என்றால், காயமடைந்த ஒருவரை அழைத்துச் செல்ல வண்டியைக் கூட கொண்டு வரத் தேவையில்லை என்று நினைத்துவிட்டார்கள் என்று அவர் அர்த்தம் கொண்டார். அவர் தனது வண்டியிலிருந்து இறங்கினார்; கோபத்தால் அவரது முகம் வெளிறிப்போயிருந்தது. கைகள் நடுங்குவதை உணர்ந்த அவர், இதைப் பற்றி மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச்சிடம் கூறினார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தலைவணங்கியபோது, ​​ககனோவ் அதற்கு எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார். துணையாக வந்தவர்கள் (seconds) குலுக்கல் முறையில் முடிவு செய்ததில், கிரிலோவின் துப்பாக்கிகளைப் பயன்படுத்துவது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. எல்லைக் கோடு குறிக்கப்பட்டது, எதிராளிகள் தங்களுக்குரிய இடங்களில் நிறுத்தப்பட்டனர்; வண்டிகள், குதிரைகள் மற்றும் பணியாளர்கள் சுமார் முன்னூறு அடிகள் பின்னோக்கி அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். துப்பாக்கிகளில் குண்டுகள் ஏற்றப்பட்டு, சண்டையிடப்போகிறவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

கதை விரைவாக நகர்வதால், விரிவான வர்ணனைகளுக்கு இடமில்லாமல் போனது வருத்தத்திற்குரியது; இருப்பினும், சில விஷயங்களைக் குறிப்பிடுவது அவசியமாகிறது. மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச் மிகவும் கவலையுடனும், ஏதோ சிந்தனையிலும் ஆழ்ந்திருந்தார். இதற்கு மாறாக, கிரிலோவ் மிகுந்த அமைதியுடனும், அலட்சியத்துடனும் காணப்பட்டார். அவர் தனது கடமைகளை மிகத் துல்லியமாகச் செய்தார், ஆனால் எந்தவித ஆரவாரமும் இன்றி இருந்தார்; நடக்கப்போகும் அந்த முக்கியமான, தவிர்க்க முடியாத முடிவைப் பற்றி அவருக்கு எந்தவித ஆர்வமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வழக்கத்தை விட அதிக வெளிறிய முகத்துடன் இருந்தார்; அவர் ஒரு மேலங்கியையும், மென்மையான வெள்ளை நிறத் தொப்பியையும் அணிந்திருந்தார். அவர் மிகவும் சோர்வாகத் தெரிந்தார், அவ்வப்போது புருவத்தைச் சுளித்துக்கொண்டார்; தனது மனநிலை சரியில்லை என்பதை மறைக்க அவர் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. ஆனால், இந்தத் தருணத்தில் ஆர்தெமி பாவ்லோவிச் அனைவரையும் விடத் தனித்துத் தெரிந்தார்; அவரைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் குறிப்பிடுவது மிகவும் அவசியமாகும்.
II

இதுவரை, அவரது தோற்றத்தைப் பற்றி நாம் எங்கும் குறிப்பிடவில்லை. அவர் மிகுந்த உயரமும், வெளுத்த நிறமும் கொண்டவர்; சாதாரண மக்கள் சொல்வது போல, நன்கு உண்டு கொழுத்த—கிட்டத்தட்ட பருமனான—உருவம் கொண்டவர்; மெல்லிய, வெளிர் பொன்னிற முடியைக் கொண்டிருந்தார்.
சுமார் முப்பத்து மூன்று வயது மதிக்கத்தக்க அவர், பார்ப்பதற்கு வசீகரமான தோற்றம் கொண்டவர். கர்னல் பதவியில் இருந்தபோது அவர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார்; ஒருவேளை அவர் ஜெனரல் பதவி வரை உயர்ந்திருந்தால், இன்னும் கம்பீரமான தோற்றத்துடன் காணப்பட்டிருப்பார்—நிச்சயமாக, ஒரு சிறந்த போர்க்களத் தளபதியாகவும் அவர் திகழ்ந்திருக்கக்கூடும்.

அவரது குணாதிசயத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அவர் ஏன் பணியிலிருந்து விலகினார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, கிளப் ஒன்றில் நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின் என்பவர் அவரது தந்தையை அவமானப்படுத்தியபோது, ​​அது அவரது குடும்பப் பெயருக்குக் களங்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்த நிகழ்வு அவரை நீண்டகாலமாக, மிகுந்த வேதனையுடன் வாட்டி வந்தது. தனது தந்தைக்கு நேர்ந்த அந்த அவமானத்திற்குப் பிறகு, தொடர்ந்து ராணுவத்தில் பணியாற்றுவது கௌரவக்குறைவான செயல் என்று அவர் கருதினார். அந்தச் சம்பவம் யாருக்கும் தெரியாது என்றாலும், தான் அங்கு இருப்பது தனது படைப்பிரிவுக்கும் சக அதிகாரிகளுக்கும் ஒரு களங்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். உண்மையில், அந்த அவமானச் சம்பவத்திற்கு முன்பே, முற்றிலும் வேறொரு காரணத்திற்காக அவர் பணியிலிருந்து விலக எண்ணியிருந்தார்; ஆனால், அதுவரை அவர் ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லை. விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், அந்த ஆரம்பகால எண்ணத்திற்கு—அல்லது பணியிலிருந்து விலகத் தூண்டிய அந்த முதல் உந்துதலுக்கு—காரணம், பிப்ரவரி 19-ஆம் தேதியன்று வெளியிடப்பட்ட, பண்ணையடிமைகளை விடுவிப்பதற்கான 'மேனிஃபெஸ்டோ' (அறிவிக்கை) ஆகும். எங்கள் மாகாணத்தின் பெரும் நிலப்பிரபுக்களில் ஒருவரான ஆர்டெமி பாவ்லோவிச், அந்த அறிவிக்கையினால் பெரிய அளவில் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அந்த நடவடிக்கையின் மனிதாபிமானத்தன்மையையும், அதன் மூலம் கிடைக்கக்கூடிய பொருளாதார நன்மைகளையும் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்டவராகவே இருந்தார். இருப்பினும், அந்த அறிவிக்கை வெளியானதும், ஏதோ தன்னைத் தனிப்பட்ட முறையில் அவமதித்தது போல அவர் உணர்ந்தார். இது ஒரு ஆழ்மனதின் உணர்வு—விளக்க முடியாத, ஆனால் மிகவும் தீவிரமான ஒரு உள்ளுணர்வு. தனது தந்தை இறக்கும் வரை அவர் எந்த உறுதியான நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை; அதே சமயம், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த சில முக்கிய பிரமுகர்களிடையே, தனது "உன்னதமான" சிந்தனைப் போக்குக்காக அவர் அறியப்பட்டிருந்தார்—அவர்களுடன் அவர் தொடர்ந்து நெருக்கமான தொடர்பைப் பேணி வந்தார். அவர் தன்னைத்தானே தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளும் இயல்புடையவர்; தனது அக வாழ்க்கையை மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாத்து வந்தார். மேலும், ரஷ்யாவில் இன்னும் காணக்கூடிய, ஒரு குறிப்பிட்ட வகை பிரபுக்களின் பிரிவைச் சேர்ந்தவர் அவர்; இவர்கள் தங்கள் வம்சாவளியின் தொன்மையையும் தூய்மையையும் மிக உயர்வாகக் கருதுபவர்கள்—இத்தகைய விஷயங்களில் அவர்கள் அளவுக்கு அதிகமான ஆர்வம் காட்டுவார்கள். அதே சமயம், அவர் ரஷ்ய வரலாற்றை வெறுத்தார்; ரஷ்ய வழக்க வழக்கங்களை ஒருவித நாகரிகமற்ற, முரட்டுத்தனமான பழக்கங்களாகவே கருதினார். செல்வந்தர்களின் மற்றும் உயர்குடியினரின் வாரிசுகளுக்காக அமைக்கப்பட்ட, மிகச் சிறந்த இராணுவ அகாதமியில் தனது முழு கல்வியையும் பயின்ற அவர், சிறுவயதிலேயே சில கற்பனைவாதக் கருத்துகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார். கோட்டைகள், இடைக்கால வாழ்க்கை, அந்த காலத்தின் பிரம்மாண்டமான அலங்காரங்கள் மற்றும் வீரயுகம் (chivalry) ஆகியவற்றின் மீது அவருக்கு ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. மாஸ்கோ ஜார் ஆட்சிக் காலத்தில், ஒரு ரஷ்ய பிரபு (boyar) ஜாரால் உடல் ரீதியான தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்படலாம் என்ற எண்ணமே அவருக்கு மிகுந்த அவமானத்தை அளித்தது; அத்தகைய ஒப்பீடுகளை நினைக்கும்போதே அவர் அவமானத்தால் முகம் சிவந்து போவார். தனது பணியை நுணுக்கமாக அறிந்த, மிகக் கடுமையான ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் இந்த மனிதர், உள்ளுக்குள் ஒரு கனவு காண்பவராகவே இருந்தார். அவருக்குச் சிறந்த பேச்சாற்றல் இருந்ததாகவும், எந்தவொரு சபையிலும் மற்றவர்களுக்கு ஈடாகப் பேசும் திறன் கொண்டவர் என்றும் கூறப்பட்டது; ஆனால், முப்பத்து மூன்று ஆண்டுகால வாழ்க்கையில் அவர் ஒருபோதும் வாய்திறந்து பேசியதில்லை. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் உயர்குடி வட்டாரங்களில் அவர் புழங்கிய காலத்திலும், ஒருவித அதீத இறுமாப்புடனேயே இருந்தார். வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பிய நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் சந்தித்தது, அவரை கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளியது. இப்போது, ​​துப்பாக்கிச் சண்டையிடும் இடத்தின் எல்லையில் நின்றுகொண்டிருந்த அவர், மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருந்தார். இந்த நிகழ்வு ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நடக்காமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் அவரை வாட்டியது; சிறு தாமதம் ஏற்பட்டால் கூட அவர் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. சண்டையைத் தொடங்குவதற்கான சமிக்ஞையை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, கிரிலோவ் திடீரெனப் பேசத் தொடங்கியபோது (இது வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காக மட்டுமே என்று அவர் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டாலும்), அவரது முகத்தில் மிகுந்த வேதனையும் மன உளைச்சலும் தெரிந்தது:

“நான் இதை வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகத்தான் செய்கிறேன்...” கையில் துப்பாக்கிகள் இருக்கும் இந்த வேளையில், சண்டையைத் தொடங்குவதற்கான கட்டளையை வழங்குவதற்கு முன்பாக, ஒருமுறை சமரசத்திற்கு முயற்சிப்பது பொருத்தமாக இருக்காதா? இது ஒரு ‘செகண்ட்’ (துணை நிற்பவர்) செய்ய வேண்டிய கடமைதானே. சரியான தருணத்தில், இதுவரை மௌனம் காத்து வந்த மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்—நேற்று முதலே தான் காட்டிய இணக்கத்தாலும் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையாலும் மனதிற்குள் கடும் வேதனை அடைந்திருந்த அவர்—திடீரென்று கிரில்லோவின் ஆலோசனையைப் பற்றிக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்:

“திரு. கிரில்லோவின் கருத்துக்களை நான் முழுமையாக ஆதரிக்கிறேன்... துப்பாக்கிச் சண்டையின் எல்லையில் (barrier) வைத்து சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது என்பது ஒரு தவறான எண்ணம்; ஒருவேளை இது பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு வேண்டுமானால் பொருத்தமாக இருக்கலாம்... மேலும், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இதில் என்ன அவமானம் இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை—தயவுசெய்து தவறாக நினைக்காதீர்கள், இதை நான் எப்போதோ சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பலவிதமான மன்னிப்புகள் கோரப்படுகின்றன அல்லவா?”

அவர் முகம் சிவந்து போனது. அவர் இவ்வளவு நீளமாகவும், இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டும் பேசுவது மிகவும் அபூர்வமான ஒன்று.

“எந்த வகையான மன்னிப்பையும் வழங்க நான் மீண்டும் தயாராக இருக்கிறேன்,” என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மிகுந்த அவசரத்துடன் குறுக்கிட்டார்.

“இப்படிச் செய்வது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?” என்று ககனோவ் ஆவேசமாகக் கத்தினார். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சை நோக்கித் திரும்பி, ஆத்திரத்தில் தரையைத் தன் காலால் பலமாக மிதித்தார். “இவருக்கு விளக்கிச் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் உண்மையிலேயே என் சார்பாளராக (second) இருந்தால், என் எதிரியாக இல்லையென்றால், மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்!”—அவர் தன் துப்பாக்கியால் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சைச் சுட்டிக்காட்டினார்—“இத்தகைய விட்டுக்கொடுப்புகள் அவமானத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்துகின்றன என்பதை இவருக்குப் புரியவையுங்கள்! நான் இவரை அவமானப்படுத்தியிருக்கிறேன் என்பதையே இவர் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை! துப்பாக்கிச் சண்டையின் எல்லையிலிருந்து விலகிச் செல்வதில் எந்த அவமானமும் இல்லை என்று இவர் நினைக்கிறார்! அப்படியானால், என்னை இவர் என்னவாகக் கருதுகிறார்? உங்கள் முன்னிலையில் கூடவா இப்படிச் செய்கிறார்... நீங்களோ என் சார்பாளர்! என் கவனத்தைச் சிதறடித்து, நான் குறி தவற வேண்டும் என்பதற்காகவே இப்படிச் செய்கிறீர்களா!” அவர் மீண்டும் தரையை மிதித்தார்; பேசும்போது அவர் வாயிலிருந்து எச்சில் துளிகள் தெறித்தன.

“பேச்சுவார்த்தைகள் முடிந்துவிட்டன. கட்டளைக்காகக் காத்திருங்கள்!” என்று கிரில்லோ உரத்த குரலில் கத்தினார். “ஒன்று! இரண்டு! மூன்று!” ‘மூன்று’ என்று சொன்னதும், இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினர். ககனோவ் உடனடியாகத் தன் துப்பாக்கியை உயர்த்தி, ஐந்தாவது அல்லது ஆறாவது அடியிலேயே சுட்டார். ஒரு நொடி தயங்கிய அவர், தான் குறி தவறிவிட்டதை உணர்ந்ததும், வேகமாக எல்லையை நோக்கி நடந்தார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சும் முன்னேறி வந்து, தன் துப்பாக்கியை உயர்த்தினார்—ஆனால் வழக்கத்திற்கு மாறாக மிக உயரத்தில் பிடித்துக்கொண்டு—எந்தவிதக் குறிப்பும் வைக்காமல் சுட்டார். அதன்பிறகு அவர் ஒரு கைக்குட்டையை எடுத்து, அதைத் தனது வலது கைச் சுண்டு விரலைச் சுற்றிச் சுற்றிக்கொண்டார். அப்போதுதான், ஆர்டெமி பாவ்லோவிச்... செய்யவில்லை என்பதை அவர்கள் கவனித்தனர்.
அவர் யாரையும் குறிவைக்கவில்லை; ஆனால், குண்டு அவரது விரலின் சதைப்பகுதியை—எலும்பைத் தொடாமல்—லேசாக உரசிச் சென்றது; ஒரு சிறிய கீறலைத் தவிர வேறொன்றும் நிகழவில்லை. இரு தரப்பினருக்கும் இன்னும் திருப்தி ஏற்படவில்லை என்றால், துப்பாக்கிச் சண்டையைத் தொடரலாம் என்று கிரிலோவ் உடனடியாக அறிவித்தார்.

“நான் சொல்கிறேன்,” என்று ககனோவ் கரகரத்த குரலில் கூறினார்—அவரது தொண்டை வறண்டு போயிருந்தது—மீண்டும் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சை நோக்கித் திரும்பி, “இந்த மனிதர்”—ஸ்டாவ்ரோகினைச் சுட்டிக்காட்டி—“வேண்டுமென்றே, திட்டமிட்டே வானத்தை நோக்கிச் சுட்டார்! இது மற்றொரு அவமானம்! துப்பாக்கிச் சண்டையைச் சாத்தியமற்றதாக்க அவர் முயல்கிறார்!”

“விதிகளுக்கு உட்பட்டு, நான் விரும்பியபடி சுடுவதற்கு எனக்கு உரிமை உண்டு,” என்று நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் உறுதியாகக் கூறினார்.

“இல்லை, அவருக்கு அந்த உரிமை இல்லை! அவரிடம் விளக்குங்கள்—விளக்குங்கள்!” என்று ககனோவ் கத்தினார்.

“நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சின் நிலைப்பாட்டை நான் முழுமையாக ஆதரிக்கிறேன்,” என்று கிரிலோவ் அறிவித்தார்.

“அவர் ஏன் என்னைக் கொல்லாமல் விடுகிறார்?” என்று ககனோவ் ஆத்திரத்துடன் கூச்சலிட்டார், எதையும் கவனத்தில் கொள்ளாமல். “அவரது இந்த கருணையை நான் வெறுக்கிறேன்… அதன் மீது துப்புகிறேன்… நான்…”

“உங்களை அவமதிக்கும் எண்ணம் எனக்குச் துளியும் இல்லை என்று உறுதியளிக்கிறேன்,” என்று நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் சற்றே பொறுமையின்மையுடன் கூறினார். “நான் வானத்தை நோக்கிச் சுட்டேன், ஏனென்றால் இனி யாரையும் கொல்ல நான் விரும்பவில்லை—உங்களையோ அல்லது வேறு யாரையுமோ; இதற்கும் உங்களுக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் அவமதிக்கப்பட்டதாகக் கருதவில்லை; இது உங்களுக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பது வருத்தத்திற்குரியதுதான். ஆனால், எனது உரிமைகளில் யாரும் தலையிடுவதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்.”

“அவருக்கு ரத்தச் சிந்தனை என்றால் அவ்வளவு பயம் என்றால், அவரிடமே கேளுங்கள்: பிறகு ஏன் அவர் என்னைச் சண்டைக்கு அழைத்தார்?” என்று ககனோவ் மீண்டும் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சிடம் கேட்டார்.

“அவர் உங்களைச் சண்டைக்கு அழைக்காமல் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?” என்று கிரிலோவ் குறுக்கிட்டார். “நீங்கள் யாரிடமும் எந்த வார்த்தையையும் கேட்கத் தயாராக இல்லை—பிறகு, உங்களை விட்டு அவர் எப்படித்தான் தப்பிக்க முடியும்?” “நான் ஒரே ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்,” என்று கூறினார் மவ்ரிகோவி நிக்கோலாயெவிச். அவர் மிகுந்த சிரமத்துடனும் மனவேதனையுடனும் அந்த விவகாரம் குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். “ஒரு தரப்பினர் தான் வானத்தை நோக்கிச் சுடப்போவதாக முன்கூட்டியே அறிவித்துவிட்டால், அந்தத் துப்பாக்கிச் சண்டையைத் தொடர்ந்து நடத்த முடியாது... இதற்கான காரணங்கள் மிகவும் நுணுக்கமானவை, அதே சமயம்... மிகத் தெளிவானவை...”

“நான் ஒவ்வொரு முறையும் வானத்தை நோக்கித்தான் சுடுவேன் என்று ஒருபோதும் சொல்லவில்லை!” என்று கத்தினார் ஸ்டாவ்ரோஜின்; அவரது பொறுமை முற்றிலும் கரைந்து போயிருந்தது. “எனக்கு என்ன எண்ணம் இருக்கிறது என்றோ, அடுத்த முறை நான் எப்படிச் சுடப்போகிறேன் என்றோ உங்களுக்குத் தெரியாது... துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு நான் எந்தத் தடையும் ஏற்படுத்தவில்லை.”

“அப்படியானால், இந்த மோதலைத் தொடரலாம்,” என்று ககானோவிடம் கூறினார் மவ்ரிகோவி நிக்கோலாயெவிச்.

“பெரியோர்களே, உங்கள் இடங்களுக்குச் செல்லுங்கள்!” என்று கட்டளையிட்டார் கிரிலோவ்.

அவர்கள் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் நெருங்கினர்; மீண்டும் ககானோவ் குறி தவறவிட்டார், ஸ்டாவ்ரோஜின் மீண்டும் வானத்தை நோக்கிச் சுட்டார். இந்தச் சுடுதல்கள் குறித்து விவாதித்திருக்கலாம்—நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் தான் சரியாகத்தான் சுட்டதாக வாதிட்டிருக்க முடியும், ஆனால் அவரே வேண்டுமென்றே குறி தவறவிட்டதை ஒப்புக்கொண்டிருந்தார். அவர் தனது துப்பாக்கியை நேராக வானத்தையோ அல்லது மரத்தையோ நோக்கி நீட்டவில்லை; மாறாக, தனது எதிராளியை நோக்கியே குறி வைப்பது போலத் தெரிந்தது, ஆனால் உண்மையில் அவர் எதிராளியின் தொப்பிக்கு மேலே சுமார் ஒரு ‘அர்ஷின்’ (சுமார் 70 செ.மீ) உயரத்தில் குறி வைத்திருந்தார். இந்த இரண்டாவது முறை, அவர் இன்னும் தாழ்வாகக் குறி வைத்தார்—இது பார்ப்பவர்களுக்கு இன்னும் நம்பகமானதாகத் தெரிந்தது—ஆனால், ககானோவை வேறு விதமாக நம்ப வைக்க முடியவில்லை.

“மீண்டும்!” என்று பற்களுக்கிடையே சீறினார் அவர். “எதுவும் மாறப்போவதில்லை! சவால் விடுத்தது நான், எனவே எனது உரிமையைப் பயன்படுத்துகிறேன். நான் மூன்றாவது முறையாகச் சுடப்போகிறேன்... என்ன நடந்தாலும் சரி.”

“அவ்வாறு செய்ய உங்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு,” என்று சுருக்கமாகக் கூறினார் கிரிலோவ். மவ்ரிகோவி நிக்கோலாயெவிச் எதுவும் பேசவில்லை. அவர்கள் மூன்றாவது முறையாகத் தத்தமது இடங்களில் நின்றனர், கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது; இம்முறை ககானோவ் எல்லைக்கோடு வரை நடந்து சென்று, அங்கேயே—பன்னிரண்டு அடிகள் தொலைவில்—நின்று குறி வைக்கத் தொடங்கினார். அவரது கைகள் மிகவும் பலமாக நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததால், துல்லியமாகச் சுட முடியவில்லை. ஸ்டாவ்ரோஜின் தனது துப்பாக்கியைக் கீழ்நோக்கிப் பிடித்தபடி, எதிராளி சுடும் வரை அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார். “மிகவும் தாமதம்—குறி வைப்பதற்கு இவ்வளவு நேரமா!” என்று கிரிலோவ் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கத்தினான். “சுடு! சுடு!” அந்த நொடியே ஒரு துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டது; நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் தலையிலிருந்த மென்மையான வெள்ளை நிறத் தொப்பி கீழே விழுந்தது. அது மிகத் துல்லியமான குறி; தொப்பியின் மேற்பகுதி மிகக் கீழே துளைக்கப்பட்டிருந்தது— இன்னும் கால் ‘வெர்ஷோக்’ (சுமார் 1.7 செ.மீ) கீழே பட்டிருந்தால், எல்லாம் முடிந்திருக்கும். கிரிலோவ் தொப்பியை எடுத்து நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் கொடுத்தான்.

“சுடு! எதிராளியை காக்க வைக்காதே!” என்று மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கூச்சலிட்டார். ஸ்டாவ்ரோஜின், கிரிலோவுடன் சேர்ந்து தொப்பியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​தான் சுட வேண்டியதை மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. திடுக்கிட்ட ஸ்டாவ்ரோஜின், ககனோவைப் பார்த்துவிட்டு, முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். இம்முறை, முன்னெப்போதையும் விட எந்தவிதமான மென்மையுமின்றி, பக்கவாட்டில் இருந்த தோப்பை நோக்கிச் சுட்டான். துப்பாக்கிச் சண்டை முடிவுக்கு வந்தது. ககனோவ் ஏதோ நிலைகுலைந்து போனது போல நின்றுகொண்டிருந்தார். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் அவரை அணுகி ஏதோ சொல்ல முயன்றார், ஆனால் ககனோவுக்கு அது புரியவில்லை என்று தோன்றியது. அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, ​​கிரிலோவ் தனது தொப்பியைக் கழற்றி மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சை நோக்கித் தலையசைத்தான். ஸ்டாவ்ரோஜின் தனது முந்தைய கண்ணியத்தைக் கைவிட்டான்; தோப்பை நோக்கிச் சுட்ட பிறகு, அவன் மீண்டும் எல்லைக் கோட்டை நோக்கித் திரும்பக்கூட இல்லை. மாறாக, தனது துப்பாக்கியைக் கிரிலோவின் கைகளில் திணித்துவிட்டு, குதிரைகளை நோக்கி விரைந்தான். அவனது முகத்தில் ஒருவித வன்மம் தெரிந்தது; அவன் மௌனமாக இருந்தான். கிரிலோவும் எதுவும் பேசவில்லை. இருவரும் குதிரைகளின் மீது ஏறி வேகமாகச் சென்றனர்.
III

“ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்?” என்று கிரிலோவிடம் அவன் பொறுமையின்றி கேட்டான். அப்போது அவர்கள் வீட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

“உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கிரிலோவ் பதிலளித்தான்; அப்போது அவனது குதிரை தூக்கிக்குதிக்கவே, அவன் கிட்டத்தட்ட கீழே விழப் பார்த்தான்.

ஸ்டாவ்ரோஜின் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

“அந்த… முட்டாளை நான் புண்படுத்த விரும்பவில்லை, ஆனாலும் மீண்டும் அவனைப் புண்படுத்திவிட்டேன்,” என்று அவன் மெதுவாகக் கூறினான். — ஆம், நீங்கள் அவரை மீண்டும் புண்படுத்திவிட்டீர்கள், — என்று கிரிளோவ் கறாராகக் கூறினார், — அதுமட்டுமின்றி, அவர் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல.

— ஆனால், என்னால் இயன்றவரை அனைத்தையும் செய்தேனே.

— இல்லை.

— அப்படியானால், நான் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்?

— நீங்கள் சவால் விடுத்திருக்கக் கூடாது.

— அப்படியானால், முகத்தில் அடி வாங்கியிருக்க வேண்டுமா?

— ஆம் — முகத்தில் அடி வாங்கியிருந்தாலும் கூட.

— எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை! — என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் ஒருவித வன்மத்துடன் கூறினார். — மற்றவர்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்காத ஒன்றை ஏன் அனைவரும் என்னிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறார்கள்? மற்றவர்கள் பொறுத்துக்கொள்ளாத விஷயங்களை நான் ஏன் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்? வேறெவராலும் சுமக்க முடியாத சுமைகளை நான் ஏன் சுமக்க வேண்டும்?

— நீங்களே அத்தகைய சுமைகளைத் தேடிக்கொள்கிறீர்கள் என்றுதான் நான் நினைத்தேன்.

— நானா சுமைகளைத் தேடுகிறேன்?

— ஆம்.

— நீங்கள்… இதைக் கவனித்திருக்கிறீர்களா?

— ஆம்.

— அவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறதா?

— ஆம்.

சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. ஸ்டாவ்ரோஜின் மிகுந்த மன உளைச்சலில் காணப்பட்டார் — இந்த உண்மையை உணர்ந்ததே அவரை நிலைகுலையச் செய்தது போலிருந்தது.

— நான் சுடாமல் இருந்ததற்குக் காரணம், யாரையும் கொல்ல விரும்பவில்லை என்பது மட்டுமே; அதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை, உறுதியாகச் சொல்கிறேன் —அவன் பதற்றத்துடனும் அவசரத்துடனும் பேசினான்; ஏதோ தன்னைத்தானே நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயல்வது போல இருந்தது.

“நீ அவனை அவமானப்படுத்தியிருக்கக் கூடாது.”

“அப்படியானால் நான் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்?”

“நீ அவனைக் கொன்றிருக்க வேண்டும்.”

“நான் அவனைக் கொல்லவில்லை என்பதில் உனக்கு வருத்தமா?”

“எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. நீ அவனை உண்மையிலேயே கொல்ல விரும்புகிறாய் என்றுதான் நான் நினைத்தேன். உனக்கே என்ன தேடுகிறாய் என்று தெரியவில்லை.”

“நான் ஒரு சுமையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்,” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினான் ஸ்டாவ்ரோஜின்.

“உன் கைகளில் ரத்தம் படிவதை நீ விரும்பவில்லை என்றால், பிறகு ஏன் அவனை ஒரு கொலையைச் செய்ய அனுமதித்தாய்?”

“நான் அவனுக்குச் சவால் விடுக்காமல் இருந்திருந்தால், அவன் எப்படியும் என்னைக் கொன்றிருப்பான்—துப்பாக்கிச் சண்டையே இல்லாமலேயே.”

“அதை நீ எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஒருவேளை அவன் உன்னைக் கொன்றிருக்க மாட்டானோ என்னவோ.”

“அப்படியானால், வெறும் அடி-உதை மட்டும்தானா?”

“அதை நீ எப்படிச் சொல்ல முடியும்? உன் சுமையைச் சுமந்துகொள். இல்லையென்றால், அதில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை.”

“உன் பெருமை நரகத்திற்குப் போகட்டும்! எனக்கு யாரிடமிருந்தும் எந்தப் பெருமையும் தேவையில்லை!”

“தேவை என்றுதான் நான் நினைத்தேன்,” என்று மிகுந்த அமைதியுடன், அதே சமயம் ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தும் தொனியில் கூறினான் கிரிலோவ்.

அவர்கள் வீட்டின் முற்றத்திற்குள் நுழைந்தனர்.

“உள்ளே வருகிறாயா?” என்று கேட்டான் நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்.

“வேண்டாம், நான் வீட்டிற்குப் போகிறேன். விடைபெறுகிறேன்.” அவன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி, தன் பெட்டியை அக்குளில் இடுக்கிக்கொண்டான்.

“குறைந்தது என் மீது உனக்குக் கோபம் ஏதுமில்லைதானே?” என்று கேட்டபடி தன் கையை நீட்டினான் ஸ்டாவ்ரோஜின்.

“நிச்சயமாக இல்லை!” என்று பதிலளித்த கிரிலோவ், திரும்பி வந்து அவனது கையைப் பற்றிக்கொண்டான். “என் சுமை லேசானதாக இருந்தால்—அது என் இயல்பு என்பதால்—உன் சுமை ஒருவேளை கனமானதாக இருக்கலாம், அது உன் இயல்பு. இதில் வெட்கப்பட வேண்டிய பெரிய காரணம் எதுவுமில்லை—இருந்தாலும், ஒருவேளை, கொஞ்சம் வெட்கப்படலாம்.”

“எனக்கு ஒரு பலவீனமான குணம் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் நான் வலிமையானவன் என்று ஒருபோதும் காட்டிக்கொண்டதில்லை.”

“அப்படி இருக்கவும் முயலாதே; நீ வலிமையானவன் அல்ல. தேநீர் அருந்த வீட்டிற்கு வா.”

நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் உள்ளே சென்றான்; அவனது மனம் மிகுந்த குழப்பத்திலும் அமைதியின்மையிலும் இருந்தது. IV

நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் எட்டு நாள் உடல்நலக்குறைவுக்குப் பிறகு முதன்முறையாகக் குதிரை சவாரி செய்ய வெளியே சென்றதைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, வண்டியைத் தயார் செய்யச் சொல்லிவிட்டு, "தனது பழைய வழக்கப்படி, கொஞ்சம் தூய காற்றைச் சுவாசிக்க" என்று கூறிக்கொண்டு தனியாகப் புறப்பட்டுச் சென்றார் என்பதை அலெக்ஸி யெகோரோவிச்சிடமிருந்து அவர் உடனே அறிந்துகொண்டார். "எட்டு நாட்களாகிவிட்டன அல்லவா... தூய காற்றைச் சுவாசிப்பது என்றால் என்னவென்பதையே மறந்துபோகும் நிலைதான்!" என்று அவர் கூறியிருந்தார்.

"அவர் தனியாகச் சென்றாரா, அல்லது தார்யா பாவ்லோவ்னாவுடன் சென்றாரா?" என்று முதியவரிடம் குறுக்கிட்டுக் கேட்டார் நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச். தார்யா பாவ்லோவ்னா "உடல்நிலை சரியில்லை என்று கூறி அவருடன் செல்ல மறுத்துவிட்டதாகவும், இப்போது தனது அறையிலேயே இருப்பதாகவும்" அவர் பதிலளித்ததைக் கேட்டதும், நிகோலாயின் புருவங்கள் தீவிரமாகச் சுருங்கின.

"கேளுங்கள், முதியவரே," என்று திடீரென ஒரு முடிவுக்கு வந்தவர் போல அவர் கூறினார், "இன்று நாள் முழுவதும் அவரைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள். அவர் என் அறை இருக்கும் திசையை நோக்கி வருவதைக் கண்டால், உடனே தடுத்து நிறுத்தி, என்னால் அவரைச் சந்திக்க முடியாது என்று சொல்லிவிடுங்கள்—குறைந்தது அடுத்த சில நாட்களுக்காவது... இது என் தனிப்பட்ட வேண்டுகோள் என்றும், சரியான நேரம் வரும்போது நானே அவரை அழைத்துக்கொள்வேன் என்றும் அவரிடம் கூறுங்கள்—புரிகிறதா?"

"உங்கள் செய்தியை நான் அவரிடம் தெரிவித்துவிடுகிறேன், ஐயா," என்று மிகுந்த மனவேதனையுடன், கண்களைக் கீழே தாழ்த்தியபடி பதிலளித்தார் அலெக்ஸி யெகோரோவிச்.

"ஆனால் கவனமாக இருங்கள்—அவர் தானாக முன்வந்துதான் என்னிடம் வருகிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு மட்டும் இதைச் செய்யுங்கள்."

"கவலைப்படாதீர்கள் ஐயா, எந்தத் தவறும் நடக்காது. அவர் எப்போதும் என் மூலமாகவே வந்துள்ளார்; என் உதவியையே அவர் எப்போதும் நாடியிருக்கிறார்."

"எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும், அவர் தானாக முன்வந்து வந்தால் மட்டுமே இதைச் செய்யுங்கள். எனக்குத் தேநீர் கொண்டு வாருங்கள்—முடிந்தவரை சீக்கிரம்."

அந்த முதியவர் வெளியே சென்ற அடுத்த கணமே, அதே கதவு திறக்கப்பட, தார்யா பாவ்லோவ்னா வாசலில் தோன்றினார். அவரது முகம் வெளிறிப்போயிருந்தாலும், அவர் அமைதியான தோற்றத்துடன் இருந்தார்.

"நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?" என்று வியப்புடன் கேட்டார் ஸ்டாவ்ரோஜின். “நான் இங்கேயேதான் நின்றுகொண்டிருந்தேன். அவர் கிளம்பிச் சென்றதும் உங்களைப் பார்க்க உள்ளே வரலாம் என்று காத்திருந்தேன். அவரிடம் நீங்கள் சொன்ன அறிவுறுத்தல்களைக் கேட்டுவிட்டேன். அவர் இப்போது வெளியேறியபோது, ​​நான் வலதுபுறமிருந்த மறைவிடத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டேன்—அவர் என்னைக் கவனிக்கவில்லை.”

“உன்னுடன் உறவை முறித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் நீண்டகாலமாகவே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன், தாஷா… தற்போதைக்காவது. உன் குறிப்பைப் பெற்றிருந்தும், என்னால் இன்று இரவு உன்னைச் சந்திக்க முடியவில்லை. நானே உனக்குக் கடிதம் எழுத நினைத்தேன், ஆனால் எனக்கு எழுதத் தெரியாது,” என்று அவர் சற்றே எரிச்சலுடன் கூறினார்—அவரது தொனியில் ஒருவித அருவருப்பும்கூட வெளிப்பட்டது.

“நானும்கூட, நாம் பிரிந்துவிடுவதுதான் நல்லது என்றுதான் நினைத்தேன். நம்முடைய இந்தத் தொடர்பைப் பற்றி வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு அதிகப்படியான சந்தேகம் வந்துவிட்டது.”

“வரட்டும், அதைப் பற்றிக் கவலை இல்லை.”

“அவர் தேவையில்லாமல் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? அப்படியானால்… இதுதான் முடிவா?”

“இதற்கு ஒரு முடிவு இருக்கும் என்று இன்னும் உறுதியாக நம்புகிறாயா?”

“ஆம், நம்புகிறேன்.”

“இந்த உலகில் எதுவுமே முழுமையாக முடிந்துவிடுவதில்லை.”

“இங்கே ஒரு முடிவு இருக்கும். நேரம் வரும்போது என்னை அழையுங்கள், நான் மீண்டும் வருகிறேன். இப்போதைக்கு… விடைபெறுகிறேன்.”

“அது எப்படிப்பட்ட முடிவாக இருக்கும்?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையுடன் கேட்டார்.

“உங்களுக்குக் காயம் ஏதும் ஏற்படவில்லையே? மேலும்… ரத்தம் ஏதும் சிந்தவில்லையே?” என்று அவர், முடிவைப் பற்றிய கேள்வியைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அவரிடம் கேட்டார்.

“எல்லாம் மிகவும் முட்டாள்தனமாக முடிந்துவிட்டது; நான் யாரையும் கொல்லவில்லை—கவலைப்படாதே. எப்படியும், இன்று மற்றவர்களிடமிருந்து இதைப் பற்றி நீ தெரிந்துகொள்வாய். எனக்கு உடல்நிலை சற்று சரியில்லை.”

“அப்படியானால் நான் கிளம்புகிறேன். இன்று திருமண அறிவிப்பு ஏதும் இருக்காதல்லவா?” என்று அவர் சற்றுத் தயக்கத்துடன் கேட்டார்.

“இன்றும் இல்லை, நாளையும் இல்லை. அதற்கு அடுத்த நாள்? யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை அதற்குள் நாம் அனைவரும் இறந்துபோயிருக்கலாம், அதுவே நல்லதுதான். என்னை விட்டுவிடு… தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடு.”

“மற்றொருவரை… வேறொரு பாவம் செய்த, மனநிலை பிறழ்ந்த ஆன்மாவை நீங்கள் அழிவுக்கு உள்ளாக்கமாட்டீர்கள் அல்லவா?” “பைத்தியக்காரத்தனமானவர்களை—அவர்களை மட்டுமல்ல, மற்றவர்களையும்—நான் பாழாக்க மாட்டேன்; ஆனால், அறிவுள்ளவளான உன்னைத்தான் நான் பாழாக்கப் போகிறேன் என்று தோன்றுகிறது. நான் எவ்வளவு கீழானவன், எவ்வளவு இழிவானவன் என்றால், நீ சொன்னது போல, ‘இறுதி வேளையில்’ உன்னை நான் கூப்பிடக்கூடும்; அப்போது, ​​உனக்கு இவ்வளவு அறிவு இருந்தும், நீ என்னிடம் வந்துவிடுவாய். நீ ஏன் உன்னை இப்படி அழித்துக்கொள்கிறாய்?”

“இறுதியில், உன்னுடன் எஞ்சியிருக்கப்போவது நான் மட்டும்தான் என்று எனக்குத் தெரியும்… அதற்காகத்தான் நான் காத்திருக்கிறேன்.”

“ஒருவேளை, இறுதியில் நான் உன்னை அழைக்கவில்லை என்றால்—உன்னை விட்டு ஓடிவிட்டேன் என்றால் என்ன செய்வாய்?”

“அப்படி நடக்காது; நீ நிச்சயமாக அழைப்பாய்.”

“அதில் என் மீது மிகுந்த அவமதிப்பு இருக்கிறது.”

“அதில் அவமதிப்பு *மட்டும்* இல்லை என்பது உனக்குத் தெரியும்தானே?”

“அப்படியானால், அதில் அவமதிப்பும் இருக்கிறதா?”

“நான் அதைச் சரியாகச் சொல்லவில்லை என்று நினைக்கிறேன். கடவுளே சாட்சி, உனக்கு என்னைப் போன்ற ஒருவரின் தேவை ஒருபோதும் ஏற்படக்கூடாது என்றுதான் நான் மனதார விரும்புகிறேன்.”

“இந்தக் கருத்தும் முந்தைய கருத்தைப் போன்றதே. நானும் உன்னை அழித்துவிடக் கூடாது என்றுதான் விரும்புகிறேன்.”

“நீ என்னை ஒருபோதும், எந்த வகையிலும் அழித்துவிட முடியாது—இது உனக்கு மற்ற யாரை விடவும் நன்றாகவே தெரியும்,” என்று தார்யா பாவ்லோவ்னா விரைவாகவும் உறுதியாகவும் கூறினாள். “உன்னுடன் இல்லையென்றால், நான் ஒரு செவிலியராகவோ அல்லது நோயாளிகளைப் பராமரிப்பவளாகவோ மாறிவிடுவேன்; அல்லது நற்செய்தி நூல்களை விற்கும் பணியைச் செய்வேன். இதைத்தான் நான் முடிவு செய்திருக்கிறேன். என்னால் யாருடைய மனைவியாகவும் இருக்க முடியாது; இது போன்ற வீடுகளில் என்னால் வாழவும் முடியாது. எனக்கு அது தேவையில்லை… உனக்கு எல்லாமே தெரியுமே.”

“இல்லை, உனக்கு உண்மையில் என்ன வேண்டும் என்பதை என்னால் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியவில்லை; உனக்கு என் மீது ஏதோ ஒரு ஆர்வம் இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது—”...பழைய காலத்து செவிலியர்களைப் போல—அவர்கள் ஏன் என்று தெரியவில்லை, மற்ற நோயாளிகளை விட ஒரு குறிப்பிட்ட நோயாளி மீது மட்டும் அதிக அக்கறை காட்டுவார்கள்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இறுதிச் சடங்குகளில் அடிக்கடி தென்படும் அந்தப் பக்திமானான முதிய பெண்களைப் போல; அவர்கள் எல்லாப் பிணங்களையும் விட, ஓரளவு பார்க்க நன்றாக இருக்கும் சில பிணங்களின் மீது மட்டும் ஒரு தனி ஈடுபாடு காட்டுவார்கள். ஏன் என்னை இவ்வளவு விசித்திரமாகப் பார்க்கிறாய்?

“உங்களுக்கு உடல்நிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறதா?” என்று அவள் கவலையுடன் கேட்டாள், அவனை ஒரு விசித்திரமான, கூர்மையான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினாள். “ஐயோ கடவுளே! என்னைக் கைவிட்டுவிட்டு, என்னால் தனியாகச் சமாளிக்க முடியும் என்று நினைக்கும் மனிதர் இவர்தானா!”

“கேள், தாஷா, சமீபகாலமாக எனக்குப் பேய்களும் பிசாசுகளும் தென்படுகின்றன. நேற்றுதான், பாலத்தின் மீது ஒரு குட்டிப் பிசாசு என்னிடம் வந்து, லெப்யாட்கினையும் மரியா திமோஃபேயெவ்னாவையும் கொன்றுவிடச் சொன்னது—அப்படிச் செய்தால் என் சட்டப்பூர்வ திருமணத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரலாம், தடயங்களையும் முழுமையாக மறைத்துவிடலாம் என்று அது கூறியது. அது முன்பணமாக மூன்று ரூபிள் கேட்டது; ஆனால், இந்த முழு வேலைக்கும் மொத்தம் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபிள் செலவாகும் என்றும் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டது. என்ன ஒரு சிக்கனமான பிசாசு! அச்சு அசலாக ஒரு கணக்காளரைப் போலவே இருக்கிறான்! ஹா-ஹா!”

“ஆனால், அது உண்மையிலேயே ஒரு பேய்தான் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“ஓ, இல்லை—அது பேயெல்லாம் இல்லை! அது ‘பெட்கா’ எனும் கைதி—சிறை முகாமிலிருந்து தப்பி வந்த ஒரு கொள்ளைக்காரன். ஆனால் அது விஷயமல்ல; நான் என்ன செய்தேன் தெரியுமா? என் பையில் இருந்த எல்லாப் பணத்தையும் அவனிடம் கொடுத்துவிட்டேன். இப்போது, ​​நான் அவனுக்கு முன்பணம் கொடுத்துவிட்டேன் என்று அவன் உறுதியாக நம்பிவிட்டான்!”

“நீங்கள் அவனை இரவில் சந்தித்தீர்களா? அவன் இப்படி ஒரு யோசனையை முன்வைத்தானா? நீங்கள் அவர்களின் வலையில் முழுமையாகச் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா?”

“சரி, இருக்கட்டும். உன் உதடுகளில் ஒரு கேள்வி தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது—உன் கண்களிலேயே அது தெரிகிறது,” என்று அவன் ஒருவிதமான குரூரமான, எரிச்சலூட்டும் புன்னகையுடன் கூறினான்.

தாஷா பதற்றமடைந்தாள்.

“எந்தக் கேள்வியும் இல்லை—எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை! நீங்கள் எதுவும் பேசாமல் இருப்பதே நல்லது!” என்று அவள் பதற்றத்துடன் கூவினாள், ஏதோ ஒரு கேள்வியைத் தடுத்து நிறுத்த முயல்வது போல. “அப்படியானால், நான் பெட்காவின் ‘கடைக்கு’ச் செல்ல மாட்டேன் என்பதில் நீங்கள் உறுதியாக இருக்கிறீர்களா?”

“ஐயோ கடவுளே!” அவள் தன் கைகளை மேலே உயர்த்தி, “ஏன் என்னை இப்படி வதைக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள்.

“என் முட்டாள்தனமான கேலிக்காக என்னை மன்னித்துவிடு—அவர்களிடமிருந்து ஏதோ சில கெட்ட பழக்கங்களை நான் கற்றுக்கொண்டேன் போலிருக்கிறது. நேற்று இரவு முதல் எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு—தொடர்ந்து, இடைவிடாமல், நீண்ட நேரம், மிக அதிகமாகச் சிரித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு தீராத உந்துதல் ஏற்படுகிறது. ஏதோ என்னுள் சிரிப்பு நிரம்பி வழிவது போல உணர்கிறேன்… இதோ! அம்மா வந்துவிட்டார்; அவருடைய வண்டி வாசலில் வந்து நிற்பதை வைத்தே என்னால் அதை உணர முடிகிறது.”

தாஷா அவனது கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

“கடவுள் உன்னை அந்தப் பிசாசிடமிருந்து காப்பாற்றட்டும்—மேலும்… என்னை அழை, சீக்கிரம் என்னை அழை!”

“ஓ, எனக்கு என்ன ‘பிசாசு’ இருக்கப்போகிறது? அது வெறும் ஒரு சிறிய, அருவருப்பான, நோய்வாய்ப்பட்ட, சளி பிடித்த ஒரு குட்டிப் பேய் தான்—சொல்லப்போனால், அது ஒரு தோல்வியுற்ற பிறவி. ஆனால் சொல், தாஷா—நீ எதையோ சொல்ல அஞ்சி, அதை உள்ளேயே மறைத்து வைத்திருக்கிறாயா?”

அவள் வலியுடனும், அதே சமயம் ஒருவிதக் குற்றச்சாட்டைக் குறிக்கும் பார்வையுடனும் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, கதவை நோக்கித் திரும்பினாள்.

“கேள்!” என்று அவன் அவளுக்குப் பின்னால் கூவினான்; அவனது முகத்தில் ஒரு தீய, விகாரமான புன்னகை தவழ்ந்தது. “ஒருவேளை… சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் அந்த கடைக்குச் சென்று, பிறகு உன்னை அழைத்தால்… அந்த கடைக்குப் பிறகும் நீ வருவாயா?”

அவள் திரும்பிப் பார்க்காமலும், எந்தப் பதிலும் சொல்லாமலும், தன் முகத்தைக் கைகளால் மறைத்துக்கொண்டு வெளியேறினாள்.

“அந்த கடைக்குப் பிறகும் கூட அவள் வருவாள்!” என்று அவன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்—அவனது முகபாவனை ஒருவிதமான தீவிரமான அருவருப்புடன் கூடிய ஏளனமாக மாறியது. “ஒரு தாதி! ஹ்ம்ப்!… ஒருவேளை, எனக்குத் தேவைப்படுவது இதுவாகத்தான் இருக்குமோ?”

குறிப்பு:

இந்த நாவல் *தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்* (The Russian Messenger) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற பெயரில் வெளியானது. 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இது தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.