யாரோ இந்த ரோஜாக்களைக் கலைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் & நீல நிற நாய் கண்கள் - கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்

 யாரோ இந்த ரோஜாக்களைக் கலைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் - கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்
google translate from spanish
==============================
இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை, மழையும் நின்றுவிட்டது; அதனால் என் கல்லறைக்கு ஒரு கொத்து ரோஜாக்களை எடுத்துச் செல்லத் திட்டமிட்டுள்ளேன். சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை ரோஜாக்கள்—அவள் பலிபீடங்களையும் மலர் வளையங்களையும் அலங்கரிக்க வளர்க்கும் அதே ரக ரோஜாக்கள். மனதை அழுத்தும் அந்த மந்தமான குளிர்காலச் சூழல் காலைப் பொழுதை ஒருவித சோகத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது; அதுவே, ஊர் மக்கள் தங்கள் இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யும் அந்த மலையின் நினைவை என்னுள் தூண்டியது. அது மரங்கள் ஏதுமற்ற, தரிசு நிலம்; காற்று வீசிச் சென்ற பிறகு எஞ்சும் சிறு துகள்களைத் தவிர வேறெதுவும் அங்கு தங்குவதில்லை. இப்போது மழை நின்றுவிட்டதாலும், நண்பகல் வெயில் சரிவில் உள்ள வழுவழுப்பான களிமண் தரையை இறுகச் செய்திருக்கும் என்பதாலும், என் சிறுவயது உடல்—நத்தை ஓடுகள் மற்றும் வேர்களுக்கு இடையே கலந்து சிதைந்துபோயுள்ள அந்த இடம்—அமைந்திருக்கும் மேட்டுப் பகுதிக்கு என்னால் செல்ல முடியும்.

அவள் தன் புனிதர்களின் உருவங்களுக்கு முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருக்கிறாள். பலிபீடத்தை நெருங்கி, அங்கிருக்கும் மிகவும் புதிய, துடிப்பான ரோஜாக்களை எடுப்பதற்கான என் முதல் முயற்சி தோல்வியடைந்த பிறகு, நான் அந்த அறையில் அசைவற்று நின்றதிலிருந்து அவள் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருக்கிறாள். ஒருவேளை இன்று நான் அதைச் சாதித்திருக்கலாம்; ஆனால் அந்தச் சிறிய விளக்கு அணைந்து எரியத் தொடங்கியது; அதனால் தன் தியான நிலையிலிருந்து விடுபட்ட அவள், தலையை உயர்த்தி நாற்காலி இருக்கும் மூலையைப் பார்த்தாள். "மீண்டும் காற்றுதான் வீசுகிறது" என்று அவள் நினைத்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பலிபீடத்திற்கு அருகில் ஏதோ ஒன்று கீச்சிட்டது உண்மைதான்; நீண்ட காலமாக அங்கு தேங்கிக்கிடந்த நினைவுகளின் அடுக்கு ஏதோ கிளறப்பட்டது போல, அந்த அறை ஒரு கணம் அலைபாய்வது போல் தோன்றியது. அப்போதுதான் ரோஜாக்களை எடுப்பதற்கு நான் இன்னொரு வாய்ப்புக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன்; ஏனெனில் அவள் விழித்திருந்து நாற்காலியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள், மேலும் அவள் முகத்திற்கு அருகில் என் கைகள் அசைந்த சத்தத்தை அவள் உணர்ந்திருக்கக்கூடும். இப்போது அவள் அறையை விட்டு வெளியேறி—சிறிது நேரத்தில்—அடுத்த அறைக்குச் சென்று, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அவள் வழக்கமாகக் கொள்ளும் அந்த அளவான குட்டித் தூக்கத்தை மேற்கொள்ளும் வரை நான் காத்திருக்க வேண்டும். அப்போது ரோஜாக்களுடன் நான் வெளியேறி, அவள் மீண்டும் இந்த அறைக்கு வந்து நாற்காலியை உற்றுப் பார்ப்பதற்குள் திரும்பி வரக்கூடும்.

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை இன்னும் கடினமாக இருந்தது. அவள் தியான நிலைக்குச் செல்வதற்கு நான் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. வீட்டில் நிலவிய தனிமையின் தீவிரம் திடீரெனக் குறைந்துவிட்டதோ என்ற உறுதியான எண்ணத்தால் அவதிப்படுவது போல, அவள் அமைதியின்றியும் கவலையுடனும் காணப்பட்டாள். ரோஜாக்கள் அடங்கிய கொத்துடன் அறைக்குள் பலமுறை அங்கும் இங்கும் நடந்த பிறகு, அவள் அவற்றை பலிபீடத்தில் வைத்தாள். பின்னர் அவள் வெளியே உள்ள நடைபாதைக்குச் சென்று, உள்ளே ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, அடுத்த அறைக்குச் சென்றாள். அவள் அந்த விளக்கைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியும். பிறகு, அவள் மீண்டும் வாசலைக் கடந்து வந்தபோது, ​​தாழ்வாரத்தின் வெளிச்சத்தில் அவளைப் பார்த்தேன்—அடர் நிறச் சிறிய ஜாக்கெட்டும் இளஞ்சிவப்பு நிறக் காலுறைகளும் அணிந்திருந்தாள். நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே அறையில் என் படுக்கைக்கு அருகே குனிந்து நின்று, "இப்போது அவர்கள் தாங்குக் கட்டைகளைப் (splints) பொருத்திவிட்டார்கள்; அவன் கண்கள் திறந்திருக்கின்றன, ஆனால் அவை இறுகிப்போய்விட்டன," என்று சொன்ன அதே சிறுமியைப் போலவே அவள் தெரிந்தாள். அந்தத் தொலைதூர ஆகஸ்ட் மாதப் பிற்பகலில், பெண்கள் அவளை அறைக்குள் அழைத்து வந்து, பிணத்தைக் காட்டி, "அழு. அவன் உனக்கு ஒரு சகோதரனைப் போல இருந்தான்," என்று சொன்னபோது அவள் எப்படி இருந்தாளோ, அப்படியே இப்போதும் இருந்தாள்; அப்போது மழையில் நனைந்தபடியே சுவரில் சாய்ந்து நின்று, அழுதுகொண்டே அவர்கள் சொன்னதைக் கீழ்ப்படிந்தாள்.

கடந்த மூன்று அல்லது நான்கு ஞாயிற்றுக்கிழமைகளாக, நான் அந்த ரோஜாக்களை நெருங்க முயற்சித்து வருகிறேன். ஆனால் அவளோ அந்த பீடத்திற்கு முன்னால் காவல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்; இந்த வீட்டில் அவள் வசித்த இருபது ஆண்டுகளில் நான் ஒருபோதும் கண்டிராத ஒருவிதத் திடுக்கிடும் கவனத்துடன் அந்த மலர்களைக் கண்காணித்து வருகிறாள். கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, அவள் விளக்கை எடுத்துவர வெளியே சென்றபோது, ​​சிறந்த ரோஜாக்களைக் கொண்டு ஒரு பூங்கொத்தை என்னால் அடுக்க முடிந்தது. என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு மிக அருகில் நான் சென்றிருந்தேன். ஆனால் நான் என் நாற்காலிக்குத் திரும்ப முற்பட்டபோது, ​​தாழ்வாரத்தில் மீண்டும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது; நான் விரைவாக பீடத்தின் மீது ரோஜாக்களை மீண்டும் பழையபடி அடுக்கினேன்; அப்போது அவள் கையில் விளக்கை உயர்த்தியபடி வாசலில் தோன்றுவதைக் கண்டேன்.

அவள் அந்த அடர் நிறச் சிறிய ஜாக்கெட்டையும் இளஞ்சிவப்பு நிறக் காலுறைகளையும் அணிந்திருந்தாள்; ஆனாலும் அவள் முகத்தில் ஏதோ ஒரு வெளிப்பாட்டின் ஒளி (phosphorescence) தெரிந்தது. இருபது ஆண்டுகளாகத் தோட்டத்தில் ரோஜாக்களை வளர்த்து வந்த பெண்ணைப் போல அவள் அப்போது தெரியவில்லை; மாறாக, அந்த ஆகஸ்ட் மாதப் பிற்பகலில் உடை மாற்றுவதற்காக அடுத்த அறைக்கு அழைத்து வரப்பட்ட அதே சிறுமியைப் போலத் தெரிந்தாள்—அவளே இப்போது நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பருமனான உடலுடனும் முதுமையுடனும் விளக்குடன் திரும்பி வருகிறாள்.

குளிர்ந்த அடுப்பங்கரையில் இருபது ஆண்டுகளாகக் காய்ந்து கிடந்த போதிலும், அன்று மதியம் என் காலணிகளில் படிந்திருந்த காய்ந்த சேற்றுப் படலம் இன்னும் அப்படியே இருந்தது. ஒரு நாள், நான் அவற்றை எடுக்கச் சென்றேன். கதவுகள் சீல் வைக்கப்பட்ட பிறகு, வாசலில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ரொட்டித் துண்டும் கற்றாழைச் சருகும் அகற்றப்பட்ட பிறகு, மற்றும் வீட்டுப் பொருட்கள் அனைத்தும் அப்புறப்படுத்தப்பட்ட பிறகு இது நடந்தது. அதாவது, இத்தனை காலமும் நான் அமர்ந்திருந்த அந்த மூலையில் உள்ள நாற்காலியைத் தவிர, மற்ற எல்லாப் பொருட்களும் அகற்றப்பட்டுவிட்டன. அந்தச் காலணிகள் உலர வைப்பதற்காக வெளியே வைக்கப்பட்டிருந்ததும், வீட்டை விட்டு வெளியேறியபோது யாரும் அவற்றைப் பற்றிக் கூட நினைவுகூரவில்லை என்பதும் எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் நான் அவற்றை எடுத்துவரச் சென்றேன்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவள் திரும்பினாள். எவ்வளவு காலம் கடந்துவிட்டதென்றால், அந்த கஸ்தூரியின் மணம்...அறையின் வாசனையுடன் தூசியின் மணமும், பூச்சிகளின் அந்த உலர்ந்த, மெல்லிய துர்நாற்றமும் கலந்திருந்தன. நான் வீட்டில் தனியாக, ஒரு மூலையில் அமர்ந்து காத்திருந்தேன். சிதைந்துபோகும் மரத்தின் சலசலப்புக்கும், மூடிய இடைவெளிகளில் தேங்கிப் பழசான காற்றின் அசைவுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை நான் அப்போது அறிந்திருந்தேன். பிறகு அவள் வந்தாள். கையில் ஒரு சூட்கேஸ், தலையில் பச்சை நிறத் தொப்பி, மற்றும் அன்று முதல் இன்றுவரை அவள் கழற்றாத அந்தச் சிறிய பருத்திப் பையுடன் அவள் வாசலில் நின்றாள். அவள் இன்னும் ஒரு சிறுமியாகவே இருந்தாள். உடல் எடை கூடத் தொடங்கவில்லை; இப்போது இருப்பதைப் போல அவளது காலுறைகளுக்குக் கீழே கணுக்கால்கள் வீங்கியிருக்கவும் இல்லை. அவள் கதவைத் திறந்தபோது நான் தூசியும் சிலந்தி வலைகளுமாக மூடியிருந்தேன்; அறையின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இருபது ஆண்டுகளாகக் கீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தச் சிள்வண்டு திடீரென அமைதியானது. ஆனால் அதையெல்லாம் மீறி - சிலந்தி வலைகள், தூசி, சிள்வண்டின் திடீர் மௌனம் மற்றும் அந்தப் புதிய வருகையாளரின் இளமை ஆகிய அனைத்தையும் தாண்டி - புயல் வீசிய அந்த ஆகஸ்ட் மதிய வேளையில், லாயத்தில் பறவைக் கூடுகளைச் சேகரிக்க என்னுடன் வந்திருந்த அந்தச் சிறுமியை அவளிடம் நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். கையில் சூட்கேஸ், தலையில் பச்சை நிறத் தொப்பியுடன் வாசலில் நின்ற அவள், திடீரெனக் கத்தத் தொடங்கிவிடுவாள் போலவும், உடைந்த ஏணியின் படியைப் பற்றிக்கொண்டு புல்வெளியில் நான் மல்லாக்கக் கிடந்தபோது அவள் சொன்ன அதே வார்த்தைகளைச் சொல்வாள் போலவும் தோன்றியது. அவள் கதவை முழுமையாகத் திறந்தபோது, ​​கீல் முனகும் சத்தம் கேட்டது; யாரோ உத்திரத்தில் சுத்தியலால் அடிப்பது போல மேற்கூரையில் இருந்த தூசி கீழே கொட்டியது. பிறகு, வெளிச்சம் நிறைந்த வாசற்படியில் சற்று தயங்கியபடி அறைக்குள் பாதி தூரம் எடுத்து வைத்த அவள், தூங்குபவரை எழுப்புவது போன்ற குரலில், "பையனே! பையனே!" என்று அழைத்தாள். நானோ கால்களை நீட்டியபடி, அசையாமல் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன்.

அவள் அந்த அறையைப் பார்க்க மட்டுமே வந்திருப்பாள் என்று நான் நினைத்தேன், ஆனால் அவள் அந்த வீட்டிலேயே தங்கினாள். அவள் அறையைத் திறந்து காற்றோட்டம் வரச் செய்தாள்; அது அந்தச் சூட்கேஸைத் திறந்து அதிலிருந்த பழைய, ஒருவிதமான வாசனையை வெளியே விட்டது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. மற்றவர்கள் அங்கிருந்த மரச்சாமான்களையும் துணிகளையும் பெட்டிகளில் எடுத்துச் சென்றிருந்தனர். அவளோ அந்த அறையின் வாசனைகளை மட்டுமே தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றிருந்தாள்; இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவற்றை மீண்டும் கொண்டு வந்து, உரிய இடங்களில் வைத்து, அந்தச் சிறிய வழிபாட்டு மேடையை முன்பிருந்தது போலவே மீண்டும் அமைத்தாள். காலத்தின் இடைவிடாத உழைப்பு அழித்தவற்றை மீட்டெடுக்க அவளது இருப்பு மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. அப்போதிருந்து, அவர் அடுத்த அறையில்தான் உணவருந்தி உறங்குகிறார்; ஆனால் பகல் பொழுதை இந்த அறையிலேயே கழித்து, புனிதர்களுடன் மௌனமாக உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறார். மதிய வேளையில், கதவோரத்திலிருக்கும் ஊஞ்சல் நாற்காலியில் அமர்ந்து, பூக்கள் வாங்க வருபவர்களைக் கவனித்துக்கொண்டே துணிகளைச் சரிசெய்கிறார். துணிகளைச் சரிசெய்யும்போதெல்லாம் அவர் ஊஞ்சலாடிக்கொண்டே இருப்பார். யாராவது ரோஜா மலர்க்கொத்து வாங்க வந்தால், அவர்கள் கொடுக்கும் நாணயத்தை இடுப்பில் கட்டியிருக்கும் கைக்குட்டையின் ஒரு மூலையில் செருகிவிட்டு, தவறாமல் இப்படிச் சொல்வார்: "வலதுபுறம் இருப்பவற்றை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; இடதுபுறம் இருப்பவை புனிதர்களுக்கானவை."

இருபது ஆண்டுகளாக அவர் இதே ஊஞ்சல் நாற்காலியில் அமர்ந்து, சிறிய வேலைகளைச் செய்துகொண்டும், ஊஞ்சலாடிக்கொண்டும், அந்த நாற்காலியைப் பார்த்தபடியும் இருக்கிறார். தன் குழந்தைப் பருவத்து மதியப் பொழுதைப் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தச் சிறுவனைக் கவனிப்பது போலல்லாமல், பாட்டிக்கு ஐந்து வயதாக இருந்தபோதிலிருந்தே இந்த மூலையில் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஊனமுற்ற பேரனைக் கவனிப்பது போலவே அவர் நடந்துகொள்கிறார்.

ஒருவேளை இப்போது அவர் மீண்டும் தலையைக் குனிந்தால், நான் அந்த ரோஜாக்களுக்கு அருகில் செல்லலாம். அது சாத்தியமானால், நான் குன்றின் மீது ஏறி, அவற்றை அந்த மேட்டில் வைத்துவிட்டு, என் நாற்காலிக்குத் திரும்புவேன்; அவர் அந்த அறைக்குத் திரும்பாத நாளுக்காகவும், அடுத்த அறைகளில் கேட்கும் சத்தங்கள் அடங்கும் நாளுக்காகவும் காத்திருப்பேன். அன்று எல்லாம் மாறிவிடும்; ஏனென்றால், பாழடைந்த வீட்டில் தனியாக வசிக்கும் அந்த ரோஜாக்களுக்குச் சொந்தமான பெண்ணை குன்றின் மீது கொண்டு செல்ல நான்கு ஆண்கள் தேவை என்று யாரிடமாவது சொல்வதற்காக நான் மீண்டும் வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருக்கும். அதன்பிறகு, நான் அந்த அறையில் நிரந்தரமாகத் தனியாக இருப்பேன். ஆனால், அவரோ மனநிறைவுடன் இருப்பார். ஏனெனில், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தன் பீடத்திற்கு வந்து ரோஜாக்களைக் கலைத்துச் சென்றது கண்ணுக்குத் தெரியாத காற்று அல்ல என்பதை அன்று அவர் அறிந்துகொள்வார்.
$
===================================

நீல நிற நாய் கண்கள் - கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்  
பிறகு அவள் என்னைப் பார்த்தாள். அவள் என்னை முதன்முறையாகப் பார்ப்பதாக நான் நினைத்தேன். ஆனால் பின்னர், அவள் படுக்கைக்கருகே உள்ள மேஜைக்குப் பின்னால் நடந்தபோது—அவளது வழுவழுப்பான, எண்ணெய் பசை கொண்ட பார்வை என் தோள் மீதும் முதுகின் மீதும் படிந்திருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது—நான்தான் அவளை முதன்முறையாகப் பார்க்கிறேன் என்பதை உணர்ந்தேன். நான் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தேன். நாற்காலியின் ஒரு பின்னங்கால் மீது அதைச் சமநிலைப்படுத்தித் திருப்பும் முன், அதன் கடுமையான, வீரியமான புகையை உள்ளிழுத்தேன். அப்போது அவளை அங்கே கண்டேன்; ஒவ்வொரு இரவும் அவள் எப்படி இருந்தாளோ அப்படியே: அந்த மேஜைக்கு அருகில் நின்று என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சில நிமிடங்கள், நாங்கள் அதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்யவில்லை—ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டோம். நாற்காலியின் ஒரு பின்னங்கால் மீது சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் அமர்ந்து நான் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவளோ, தனது நீண்ட, அசையாத கையை அந்த மேஜை மீது வைத்தபடி நின்று என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மற்ற எல்லா இரவுகளையும் போலவே, அவளது இமைகள் ஒளியில் பிரகாசிப்பதை என்னால் காண முடிந்தது. அப்போதுதான் அந்த வழக்கமான விஷயம் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது; நான் அவளிடம், "நீல நிற நாய் கண்கள்," என்று சொன்னேன். மேஜை மீதிருந்த கையை எடுக்காமலே அவள் என்னிடம், "ஆம். இனி அதை நாம் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டோம்," என்று கூறினாள். "நீல நிற நாய் கண்கள். அதை நான் எல்லா இடங்களிலும் எழுதியிருக்கிறேன்," என்று பெருமூச்சு விட்டபடி அவள் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
அவள் அலங்கார மேஜையை (vanity) நோக்கி நடப்பதை நான் பார்த்தேன். ஒரு கணித ரீதியான ஒளிக்கற்றையின் ஊடாகத் திரும்பி என்னைப் பார்த்தபடி, கண்ணாடியின் வட்ட வடிவப் பரப்பில் அவள் தெரிவதை நான் கண்டேன். தகிக்கும் சாம்பல் நிறத்திலான அந்தப் பெரிய கண்களால் அவள் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன்—இளஞ்சிவப்பு நிற முத்துச் சிப்பி பதிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய பெட்டியைத் திறந்தபடியே அவள் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தன் மூக்கில் பவுடர் பூசுவதைப் பார்த்தேன். அதை முடித்ததும், அவள் பெட்டியை மூடிவிட்டு எழுந்து, மீண்டும் அந்த மேஜையை நோக்கி நடந்தாள்; அப்போது, ​​"யாராவது இந்தக் கனவைக் கண்டு, என் பொருட்களைத் தேடிப் புரட்டிவிடுவார்களோ என்று எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது," என்று கூறினாள். கண்ணாடியின் முன் அமர்வதற்கு முன்பு அவள் சூடுபடுத்திக் கொண்டிருந்த அதே நீண்ட, நடுங்கும் கையை அவள் அந்தச் சுடருக்கு மேலே நீட்டினாள். அவள், "உனக்குக் குளிர் தெரியவில்லையா?" என்று கேட்டாள். நான், "சில சமயங்களில்," என்று பதிலளித்தேன். அவள், "இப்போது உனக்கு அது தெரிய வேண்டும்," என்றாள். அப்போதுதான், ஏன் என்னால் அந்த நாற்காலியில் தனியாக இருக்க முடியவில்லை என்பது எனக்குப் புரிந்தது. அந்தத் தனிமையின் உறுதியை எனக்கு அளித்தது அந்தக் குளிர்தான். "இப்போது அதை உணர்கிறேன்," என்று நான் சொன்னேன். "விசித்திரமாக இருக்கிறது, ஏனென்றால் இரவு அமைதியாக இருக்கிறது. ஒருவேளை போர்வையோ அல்லது துணியோ என் மேலிருந்து நழுவியிருக்கலாம்." அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் மீண்டும் கண்ணாடியை நோக்கி நகரத் தொடங்கினாள்; நான் என் இருக்கையில் திரும்பி, அவளுக்கு என் முதுகைக் காட்டிக்கொண்டேன். அவளைப் பார்க்காமலே அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவள் மீண்டும் கண்ணாடியின் முன் அமர்ந்து என் முதுகைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியும்—அந்தப் பார்வை கண்ணாடியின் ஆழம் வரை சென்று, அங்கிருந்து திரும்பி (அவள் கை இரண்டாவது முறையாகத் தடவுவதற்கு முன்பே) முதல் முறை தடவியதால் உதட்டில் படிந்திருந்த லிப்ஸ்டிக்கை வந்தடைந்தது. எனக்கு முன்னால் அந்த வழுவழுப்பான சுவர் இருந்தது—அது ஒரு பார்வை தெரியாத கண்ணாடியைப் போல இருந்தது; அதில் எனக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் அவளைப் பார்க்க முடியவில்லை என்றாலும், அந்தச் சுவருக்குப் பதிலாக ஒரு கண்ணாடி இருந்திருந்தால் அவள் எங்கே இருப்பாள் என்று என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்தது. "நான் உன்னைப் பார்க்கிறேன்," என்று அவளிடம் சொன்னேன். சுவரில், அவள் தன் கண்களை உயர்த்தி, இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் என் முதுகைப் பார்ப்பது போல எனக்குத் தெரிந்தது—கண்ணாடியின் ஆழத்தில், சுவர் நோக்கித் திரும்பியிருக்கும் என் முகத்துடன். பிறகு அவள் மீண்டும் இமைகளைக் கீழே இறக்கி, பேசாமல் தன் மார்புக் கவசத்தின் (bodice) மீது பார்வையை நிலைநிறுத்தியதைக் கண்டேன். நான் மீண்டும் அவளிடம், "நான் உன்னைப் பார்க்கிறேன்," என்றேன். அவள் மீண்டும் தன் மார்புக் கவசத்திலிருந்து கண்களை உயர்த்தினாள். "அது சாத்தியமே இல்லை," என்று அவள் சொன்னாள். ஏன் என்று நான் கேட்டேன். அவள் மீண்டும் தன் மார்புக் கவசத்தின் மீது பார்வையை நிலைநிறுத்தியபடியே, "ஏனென்றால் உன் முகம் சுவரை நோக்கித் திரும்பியிருக்கிறது," என்று சொன்னாள். பிறகு நான் இருக்கையைச் சுழற்றினேன். என் வாயில் சிகரெட் கவ்வியிருந்தது. கண்ணாடியை எதிர்கொண்டபோது, ​​அவள் மீண்டும் படுக்கைக்கருகே இருந்த மேஜை (nightstand) அருகே நின்றிருந்தாள். இப்போது அவள் கைகள் தீச்சுடரின் மீது விரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன—சுடப்படும் கோழியின் விரிந்த சிறகுகளைப் போல—அவள் விரல்களின் நிழல் அவள் முகத்தின் மீது விழுந்திருந்தது. "எனக்குக் குளிர் எடுக்கப்போகிறது என்று நினைக்கிறேன்," என்று அவள் சொன்னாள். "இது உறைபனி நிலவும் நகரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்." அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்; அவளது செம்பு நிறத் தோல் திடீரென்று சோகமாகத் தெரிந்தது. "அதற்கு ஏதாவது செய்," என்று நான் சொன்னேன். அவள் மேலிருந்து—அதாவது மார்புக் கவசத்திலிருந்து—ஆரம்பித்து, ஒவ்வொரு ஆடையாகக் கழற்றத் தொடங்கினாள். நான் அவளிடம், "நான் சுவரை நோக்கித் திரும்பப் போகிறேன்," என்று சொன்னேன். அவள் சொன்னாள், "இல்லை. நீ என்னை எப்படியும் பார்ப்பாய்; உன் முதுகு திரும்பியிருந்தபோது என்னை எப்படிப் பார்த்தாயோ, அதேபோலத்தான்." அவள் பேசி முடிப்பதற்குள்ளேயே, அவள் தன் ஆடைகளை முழுவதுமாகவே களைந்துவிட்டிருந்தாள்; அந்தச் செம்பு நிறத் தோலின் நீண்ட பரப்பின் மீது தீச்சுடர் நாக்கைப் போலத் தீண்டிக்கொண்டிருந்தது. "உன்னை இப்படித்தான் நான் எப்போதும் பார்க்க விரும்பினேன்—தடிகளால் அடிபட்டது போல ஆழமான பள்ளங்கள் நிறைந்த உன் வயிற்றுப் பகுதியை." அவளது நிர்வாணத்தின் முன்னால் என் வார்த்தைகள் தடுமாறத் தொடங்கியதை நான் உணர்வதற்கு முன்பே, படுக்கைக்கருகே இருந்த விளக்கின் ஒளியில் தன்னைச் சூடுபடுத்திக்கொண்டபடி அவள் அசையாமல் நின்றாள்; பிறகு, "சில நேரங்களில் நான் உலோகத்தால் ஆனவள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்றாள். அவள் ஒரு கணம் மௌனமானாள். தீச்சுடரின் மீது அவளது கைகளின் நிலை சற்று மாறியது. நான் சொன்னேன், "சில சமயங்களில், வேறு கனவுகளில், நீ ஏதோ ஒரு அருங்காட்சியகத்தின் மூலையில் இருக்கும் வெண்கலச் சிலை மட்டுமே என்று நான் நம்பியிருக்கிறேன். ஒருவேளை அதனால்தான் உனக்குக் குளிர்வதாக உணர்கிறாயோ என்னவோ." அதற்கு அவள் சொன்னாள், "சில நேரங்களில், என் இதயத்தைச் சுருட்டிப் பிடித்தபடி நான் உறங்கும்போது, ​​என் உடல் ஒரு முட்டையாகவும், என் தோல் ஒரு மெல்லிய உலோகத் தகடாகவும் மாறுவதை உணர்கிறேன். அப்போது, ​​எனக்குள் இரத்தம் வேகமாகப் பாயும்போது, ​​யாரோ தங்கள் விரல் கணுக்களால் என் வயிற்றில் தட்டுவது போல இருக்கிறது; படுக்கையின் மீது என் செம்பு உடல் படும் சத்தம் எனக்குக் கேட்கிறது. அது எப்படி இருக்கிறது என்றால், நீ..." "...நீங்கள் சொன்னது போலவே: தகரத்தால் ஆனது." அவள் படுக்கைக்கருகே இருந்த மேஜையை நோக்கி நகர்ந்தாள். "உங்கள் குரலைக் கேட்க நான் விரும்பியிருப்பேன்," என்று நான் சொன்னேன். அதற்கு அவள் சொன்னாள்: "நாம் எப்போதாவது சந்தித்தால், நான் இடது பக்கமாகத் திரும்பித் தூங்கும்போது என் விலா எலும்புகள் மீது உங்கள் காதை வையுங்கள்; அப்போது நான் அதிர்வதை நீங்கள் கேட்பீர்கள். நீங்கள் அதைச் செய்ய வேண்டும் என்று நான் எப்போதும் விரும்பியிருக்கிறேன்." அவள் பேசும்போது ஆழமாக மூச்சு விடுவதை நான் கேட்டேன். பல ஆண்டுகளாக அவள் வேறு எதையும் செய்யவில்லை என்று அவள் கூறினாள். "நீல நிற நாய் கண்கள்" (Blue dog eyes) என்ற அந்த அடையாளச் சொற்றொடரின் மூலம் நிஜ உலகில் என்னைக் கண்டுபிடிப்பதற்கே அவள் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்திருந்தாள். தெருவில் நடக்கும்போது அவள் அதை உரக்கச் சொல்வாள்—தன்னைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரே ஒரு நபரிடம் பேசுவது போல: "ஒவ்வொரு இரவும் உங்கள் கனவில் வந்து, 'நீல நிற நாய் கண்கள்' என்று சொல்லும் நபர் நான்தான்." உணவகங்களுக்குச் சென்று, உணவை ஆர்டர் செய்வதற்கு முன்பாகவே பணியாளர்களிடம் "நீல நிற நாய் கண்கள்" என்று சொல்வாள் என்று அவள் கூறினாள். ஆனால் பணியாளர்கள் மரியாதையுடன் தலைவணங்குவார்களே தவிர, தங்கள் கனவில் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதை ஒருபோதும் நினைவுகூர மாட்டார்கள். அதன் பிறகு, அவள் நாப்கின்களில் "நீல நிற நாய் கண்கள்" என்று எழுதுவாள்; மேஜைகளின் வார்னிஷ் பூச்சின் மீது தன் கத்தியால் அந்தச் சொற்றொடரைக் கீறி வைப்பாள். ஹோட்டல்கள், ரயில் நிலையங்கள் மற்றும் பொதுக் கட்டிடங்களின் பனிமூடிய ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் தன் ஆள்காட்டி விரலால் "நீல நிற நாய் கண்கள்" என்று எழுதுவாள். ஒருமுறை, ஒரு மருந்தகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, ​​என்னைப் பற்றிய கனவு கண்ட ஒரு இரவில் தன் அறையில் உணர்ந்த அதே வாசனையை அவள் அங்கு உணர்ந்ததாகச் சொன்னாள். மருந்தகத்தின் சுத்தமான, புதிய டைல்ஸ் பதிக்கப்பட்ட தரையைப் பார்த்தபடி, "அவர் அருகில் எங்கோ இருக்க வேண்டும்" என்று அவள் நினைத்தாள். அவள் விற்பனையாளரை அணுகி, "'நீல நிற நாய் கண்கள்' என்று என்னிடம் சொல்லும் ஒரு மனிதனைப் பற்றி நான் எப்போதும் கனவு காண்கிறேன்," என்று கூறினாள். அந்த விற்பனையாளர் அவள் கண்களை உற்றுப் பார்த்து, "உண்மையில், அம்மணி, உங்கள் கண்களும் அப்படியே இருக்கின்றன," என்று பதிலளித்ததாக அவள் சொன்னாள். "என் கனவில் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன மனிதனை நான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்," என்று அவள் அவனிடம் கூறினாள். அந்த விற்பனையாளர் சிரித்துக்கொண்டே கவுண்டரின் மறுபக்கத்திற்குச் சென்றான். அவள் அங்கேயே நின்று, அந்தச் சுத்தமான டைல்ஸ்களையும் அந்த வாசனையையும் கவனித்தபடி இருந்தாள். பிறகு அவள் தன் கைப்பையைத் திறந்து, முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, டைல்ஸ் தரையில் தன் லிப்ஸ்டிக்கைப் பயன்படுத்திப் பெரிய சிவப்பு எழுத்துக்களில் "நீல நிற நாய் கண்கள்" என்று எழுதினாள். சற்று முன் சென்றிருந்த விற்பனையாளர் திரும்பி வந்தான். அவன் அவளிடம், "அம்மணி, நீங்கள் டைல்ஸில் கறை ஏற்படுத்திவிட்டீர்கள்," என்று சொன்னான். அவன் அவளிடம் ஒரு ஈரமான துணியைக் கொடுத்து, "இதைச் சுத்தம் செய்," என்று சொன்னான். அவளோ—அந்தப் படுக்கை மேஜை அருகிலேயே—முழு மதியப் பொழுதையும் தரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, தரை ஓடுகளைத் துடைத்தபடியும், "நீல நிற நாய் கண்கள்" (Eyes of a blue dog) என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டும் கழித்தாள்; இறுதியில் வாசலில் ஒரு கூட்டம் கூடி அவளைப் பைத்தியம் என்று அழைத்தது.
அவள் பேசி முடித்தபோது, ​​நான் இன்னும் அந்த மூலையில் நாற்காலியில் அமர்ந்து சமநிலை தவறாமல் இருந்தேன். "உன்னைக் கண்டடைவதற்கான அந்தச் சொற்றொடரை ஒவ்வொரு நாளும் நினைவில் கொள்ள முயற்சிக்கிறேன்," என்று நான் சொன்னேன். "நாளை அதை மறக்கமாட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆனாலும், தூக்கம் கலைந்து எழும்போது, ​​உன்னைக் கண்டடைய உதவும் அந்த வார்த்தைகளை நான் எப்போதும் மறந்துவிடுகிறேன்." அதற்கு அவள், "தொடக்கத்திலிருந்தே நீயாகவேதான் அவற்றை உருவாக்கிக்கொண்டாய்," என்றாள். நான் அவளிடம், "உன் சாம்பல் நிறக் கண்களைப் பார்த்ததால்தான் அவற்றை உருவாக்கினேன். ஆனால் அடுத்த நாள் காலையில் அவை எனக்கு நினைவிருப்பதில்லை," என்று சொன்னேன். படுக்கை மேஜை அருகே கைகளை இறுக்கமாக மூடியபடி நின்றிருந்த அவள், ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்: "எந்த நகரத்தில் வைத்து அதை எழுதினேன் என்பது இப்போது நினைவிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்."
தீச்சுடரின் வெளிச்சத்தில் அவளது இறுக்கி மூடிய பற்கள் மின்னின. "இப்போது உன்னைத் தொட விரும்புகிறேன்," என்று நான் சொன்னேன். ஒளியையே உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்த அவள் தன் முகத்தை உயர்த்தினாள்; அவளைப் போலவே, அவளது கைகளைப் போலவே, சுட்டெரிக்கும் ஒரு பார்வையை அவள் வீசினாள். மூலையில் அமர்ந்து முன்னும் பின்னும் அசைந்துகொண்டிருந்த என்னை அவள் பார்ப்பதை நான் உணர்ந்தேன். "இதைப்பற்றி நீ என்னிடம் முன்னெப்போதும் சொன்னதில்லை," என்று அவள் சொன்னாள். "இப்போது சொல்கிறேன், இது உண்மைதான்," என்று நான் பதிலளித்தேன். படுக்கை மேஜையின் மறுபக்கத்திலிருந்து அவள் ஒரு சிகரெட் கேட்டாள். என் விரல்களுக்கு இடையே இருந்த சிகரெட் துண்டு மறைந்துபோயிருந்தது; நான் புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்ததையே மறந்துவிட்டிருந்தேன். அவள், "நான் அதை எங்கே எழுதினேன் என்பது ஏன் நினைவில் வரவில்லை என்று தெரியவில்லை," என்றாள். நான் அவளிடம், "நாளை என்னால் அந்த வார்த்தைகளை நினைவில் கொள்ள முடியாமல் போவதற்குக் காரணமான அதே விஷயம்தான் இதற்கும் காரணம்," என்று சொன்னேன். அவள் சோகத்துடன், "இல்லை," என்றாள். "சில சமயங்களில் அதையும் நான் கனவில்தான் கண்டேன் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது." நான் எழுந்து படுக்கை மேஜையை நோக்கி நடந்தேன். அவள் சற்றுத் தொலைவில் இருந்தாள்; கையில் சிகரெட்டையும் தீப்பெட்டியையும் ஏந்தியபடி, படுக்கை மேஜையைக் கடந்து அவளை நோக்கி நடந்தேன். நான் சிகரெட்டை அவளுக்கு நீட்டினேன். நான் தீக்குச்சியை உரசும் முன்பே, அவள் அதைத் தன் உதடுகளுக்கு இடையே பிடித்துக்கொண்டு, தீச்சுடரை நெருங்கும்படி முன்னோக்கிச் சாய்ந்தாள். "உலகின் ஏதோ ஒரு நகரத்தில், எல்லாச் சுவர்களிலும் அந்த வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும்: 'நீல நிற நாயின் கண்கள்' (Eyes of a blue dog)," என்று நான் சொன்னேன். "நாளை எனக்கு அவை நினைவிருந்தால், நான் உன்னைத் தேடி வருவேன்." அவள் மீண்டும் தலையை உயர்த்தினாள்; அவளது உதடுகளுக்கு இடையே இருந்த சிகரெட்டின் முனை ஏற்கனவே பற்றிக்கொண்டிருந்தது. "'நீல நிற நாயின் கண்கள்'..." என்று அவள் பெருமூச்சுடன் நினைவுகூர்ந்தாள்; சிகரெட் அவளது தாடையை நோக்கிச் சரிந்திருக்க, ஒரு கண் பாதியளவு மூடியிருந்தது. பிறகு, விரல்களுக்கு இடையே சிகரெட்டைப் பிடித்தபடி புகையை உள்ளிழுத்த அவள், "இது ஏதோ ஒரு தனி உணர்வு... எனக்குள் ஒரு கதகதப்பு பரவுகிறது," என்று உற்சாகத்துடன் கூறினாள். அந்த வார்த்தைகளை அவள் உண்மையில் வாய்விட்டுச் சொன்னது போலவே இல்லை; மாறாக, நான் "I’m warming..." (நான் கதகதப்படைகிறேன்...) என்று வாசிக்கும்போது, ​​அவள் அந்தத் காகிதத் துண்டைச் சுடருக்கு அருகில் பிடித்திருந்தது போலவும்—அது எரிந்து கொண்டே இருக்க, நான் "...up" (அடைகிறேன்) என்று வாசித்து முடிப்பதற்குள், அந்தக் காகிதம் முழுவதுமாக எரிந்து சுருங்கி, சாம்பல் துகள்களாகித் தரையில் விழுவதற்கு முன்பாகவே அவள் அதைத் தன் கட்டைவிரலுக்கும் ஆள்காட்டி விரலுக்கும் இடையே சுழற்றிக்கொண்டிருந்தது போலவும்—ஒருவிதமான கதகதப்பும் அதே சமயம் பிடிபடாத மர்மமும் கலந்த குரலில் அவள் அதைப் பேசினாள். "இப்போது பரவாயில்லை," என்று நான் சொன்னேன். "சில சமயங்களில் உன்னை இப்படிப் பார்ப்பது எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது. படுக்கைக்கருகே உள்ள மேஜை அருகே நீ நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும்போது."
நாங்கள் பல வருடங்களாகச் சந்தித்து வந்தோம். சில சமயங்களில், நாங்கள் ஒன்றாக இருக்கும்போது, ​​யாராவது வெளியே ஒரு தேக்கரண்டியைக் கீழே போடுவார்கள், நாங்கள் விழித்துக்கொள்வோம். மெல்ல மெல்ல, எங்கள் நட்பு என்பது பொருட்களுக்கும், மிகச் சாதாரண நிகழ்வுகளுக்கும் கீழ்ப்பட்டது என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தோம். அதிகாலையில் ஒரு தேக்கரண்டி கீழே விழுவதோடு, எங்கள் சந்திப்புகள் எப்போதும் இப்படித்தான் முடிவடையும்.

இப்போது, ​​இரவு மேசை அருகே, அவள் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் நாற்காலியை அதன் பின்னங்கால்களில் சுழற்றி, சாம்பல் நிறக் கண்களைக் கொண்ட ஒரு அந்நியரை எதிர்கொண்ட அந்தத் தொலைதூரக் கனவிலிருந்து, அவள் இதற்கு முன்பும் என்னை இப்படிப் பார்த்திருக்கிறாள் என்பது எனக்கு நினைவிருந்தது. அந்தக் கனவில்தான் நான் அவளிடம் முதன்முதலில், "நீங்கள் யார்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவள், "எனக்கு நினைவில்லை" என்றாள். நான், "ஆனால் நாம் இதற்கு முன்பு சந்தித்திருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன்" என்றேன். அவள், அலட்சியமாக, "நான் ஒருமுறை உன்னைப் பற்றி, இதே அறையைப் பற்றி கனவு கண்டதாக நினைக்கிறேன்" என்றாள். நான், "அது சரிதான். எனக்கு இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது" என்றேன். அதற்கு அவள், "என்ன ஒரு விசித்திரம். நாம் மற்ற கனவுகளில் சந்தித்தது உண்மைதான்" என்றாள்.

அவள் தன் சிகரெட்டை இரண்டு முறை இழுத்தாள். நான் இன்னும் இரவு மேசைக்கு முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று அவளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். அவளை மேலும் கீழும் பார்த்தேன், அவள் இன்னும் செம்பாகவே இருந்தாள்; ஆனால் இனி கடினமான, குளிர்ந்த உலோகமாக இல்லாமல், மஞ்சள் நிற செம்பாக, மென்மையாகவும், வளைக்கக்கூடியதாகவும் இருந்தாள். "நான் உன்னைத் தொட விரும்புகிறேன்," என்று மீண்டும் சொன்னேன். நான் அவளைத் தொடுவதற்கு முன்பே, அவள், "நீ எல்லாவற்றையும் பாழாக்கிவிடுவாய்," என்று மீண்டும் சொன்னாள். "ஒருவேளை, நீ இரவு மேசைக்குப் பின்னால் சென்றால், நாம் உலகின் எந்த மூலையில் என்று தெரியாமல் திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொள்வோம்." ஆனால் நான், "அது ஒரு பொருட்டல்ல," என்று வற்புறுத்தினேன். அதற்கு அவள், "நாம் தலையணையைத் திருப்பினால், மீண்டும் சந்திப்போம். ஆனால் நீயோ, விழிக்கும்போது, ​​எல்லாவற்றையும் மறந்திருப்பாய்," என்றாள். நான் மூலையை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தேன். அவள் பின்னால் நின்று, சுடரின் மீது தன் கைகளைச் சூடாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். நான் இன்னும் இருக்கைக்கு அருகில் கூட வரவில்லை, அதற்குள் அவள் எனக்குப் பின்னால், "நான் நள்ளிரவில் விழிக்கும்போது, ​​தலையணையின் இழைகள் என் முழங்காலைச் சுட, படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டு, விடியும் வரை 'நீல நாய் கண்கள்' என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன்," என்று சொல்வதைக் கேட்டேன். பிறகு நான் என் முகத்தைச் சுவரில் அழுத்தியபடி நின்றேன். "ஏற்கனவே விடிந்துவிட்டது," என்று அவளைப் பார்க்காமல் சொன்னேன். "கடிகாரம் இரண்டு அடித்தபோதே நான் விழித்திருந்தேன், அதுவும் ரொம்ப நேரத்திற்கு முன்பு." நான் கதவண்டை சென்றேன். நான் கைப்பிடியைப் பிடித்ததும், அதே, மாறாத அவளுடைய குரலை மீண்டும் கேட்டேன்: "அந்தக் கதவைத் திறக்காதே," என்றாள் அவள். "இந்த நடைபாதை முழுவதும் கலக்கமான கனவுகள் நிறைந்திருக்கின்றன." நான் அவளிடம், "உனக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவள், "ஏனென்றால், சற்று முன்பு நான் அங்கே இருந்தேன், என் இதயத்தின் மீது நான் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்ததும் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது," என்றாள். நான் கதவைச் சற்றே திறந்து வைத்திருந்தேன். நான் கதவின் பலகையைச் சிறிதளவு நகர்த்தினேன், ஒரு குளிர்ச்சியான, மெல்லிய காற்று மேல்மண்ணின், ஈரமான வயல்களின் புத்துணர்ச்சியான வாசனையை எனக்குக் கொண்டு வந்தது. அவள் மீண்டும் பேசினாள். சத்தமில்லாத கீல்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்த இலையை இன்னும் அசைத்தபடியே நான் திரும்பி அவளிடம், “இங்கே வெளியே ஒரு நடைபாதை இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. எனக்கு கிராமப்புறத்தின் வாசனை வருகிறது,” என்றேன். அவளோ, சற்று விலகிய நிலையில், என்னிடம், “இது உன்னை விட எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்,” என்றாள். “விஷயம் என்னவென்றால், அங்கே ஒரு பெண் கிராமப்புறத்தைப் பற்றிக் கனவு காண்கிறாள்.” அவள் சுடரின் மீது தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவள் தொடர்ந்தாள், “அவள்தான், கிராமத்தில் ஒரு வீட்டிற்காக எப்போதும் ஏங்கியவள், நகரத்தை விட்டு வெளியேற முடியாதவள்.” அந்தப் பெண்ணை முந்தைய கனவில் பார்த்தது எனக்கு நினைவிருந்தது, ஆனால் கதவு ஏற்கெனவே சற்றே திறந்திருந்ததால், இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் நான் காலை உணவிற்காகக் கீழே செல்ல வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான், “எப்படியிருந்தாலும், நான் இங்கிருந்து வெளியேறி எழுந்திருக்க வேண்டும்,” என்றேன்.

வெளியே, காற்று ஒரு கணம் படபடத்து, பின்னர் அடங்கியது, படுக்கையில் புரண்டு படுத்த ஒருவரின் மூச்சுவிடும் சத்தம் எனக்குக் கேட்டது. கிராமப்புறக் காற்று அடங்கியது. வேறு எந்த வாசனையும் இல்லை. “நாளை அதை வைத்து உன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்வேன்,” என்றேன். "தெருவில் ஒரு பெண் சுவரில் 'நீல நாய் கண்கள்' என்று எழுதும்போது நான் உன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்வேன்." அதற்கு அவள், சாத்தியமற்றதிற்கும், அடைய முடியாததிற்கும் சரணடைவதைக் காட்டும் ஒரு சோகப் புன்னகையுடன், "இருப்பினும், பகல் நேரத்தில் உனக்கு எதுவும் நினைவில் இருக்காது," என்றாள். அவன் மீண்டும் தன் கைகளை இரவு மேசையின் மீது வைத்தான், ஒரு கசப்பான மூடுபனியால் அவன் முகம் இருண்டிருந்தது: "விழித்தெழுந்ததும், தான் கண்ட கனவில் எதையும் நினைவில் கொள்ளாத ஒரே மனிதன் நீதான்."