மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)அத்தியாயம் 2 : சோடோம் மற்றும் கோமோரா

மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)
கல்லிமார்ட், 1923 (தொகுதி 9: சோடோம் மற்றும் கோமோரா, பக். 233–337),
கல்லிமார்ட், 1923 (தொகுதி 10: சோடோம் மற்றும் கோமோரா, பக். 7–147).
சோடோம் மற்றும் கோமோரா – பகுதி 2 – அத்தியாயம் 2


அத்தியாயம் இரண்டு


ஆல்பர்ட்டினின் மர்மங்கள். — கண்ணாடியில் அவள் காணும் இளம் பெண்கள். — அறிமுகமில்லாத பெண்மணி. — மின்தூக்கிப் பணியாளன். — மேடம் டி காம்ப்ரிமர். — திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டின் இன்பங்கள். — மோரலின் விசித்திரமான குணாதிசயத்தின் முதல் சித்திரம். — வெர்டுரின் தம்பதியினரின் இல்லத்தில் திரு. டி சார்லஸ் விருந்து உண்கிறார்.


தனிமையில் மேற்கொண்ட இந்த நடைப்பயணம் எனக்குத் தரும் இன்பம், என் பாட்டி குறித்த நினைவுகளை மங்கச் செய்துவிடுமோ என்று அஞ்சினேன்; எனவே, அவர் அனுபவித்த ஒரு பெரும் உணர்வுப்பூர்வமான துயரத்தை நினைவுகூர்வதன் மூலம் அந்த நினைவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முயன்றேன். என் அழைப்பிற்கிணங்க, அந்தத் துயரம் என் இதயத்திற்குள் தன்னைத்தானே கட்டமைத்துக்கொள்ள முயலும்; அதன் பிரம்மாண்டமான தூண்கள் மேல்நோக்கி எழும்பும். ஆனால், அதற்கேற்ப என் இதயம் மிகச் சிறியதாக இருந்தது—அவ்வளவு பெரிய துயரத்தைத் தாங்கும் வலிமை எனக்கு இல்லை—துயரம் முழுமையாக உருப்பெறும் தருணத்தில் என் கவனம் சிதறிவிடும்; அலைகள் தங்கள் வளைவை முழுமையாக அமைப்பதற்கு முன்பே சரிந்து விழுவதைப் போல, அந்தத் துயரத்தின் வளைவுகளும் ஒன்றோடொன்று இணைவதற்கு முன்பே சரிந்துவிடும். ஆயினும், என் பாட்டியின் மரணம் குறித்த என் துயரம் தணிந்து வருவதை என் கனவுகள் மட்டுமே எனக்கு உணர்த்தின; ஏனெனில், அவர் 'இல்லாதவர்' (இறந்தவர்) என்ற என் எண்ணத்தின் பாரம் அவர் மீது கனமாக இல்லாதவாறு அந்தக் கனவுகளில் அவர் தோன்றினார். அவர் இன்னும் உடல்நலக்குறைவுடன் இருந்தாலும் குணமடைந்து வருவதைக் காண்பேன்; அவர் முன்னேற்றம் கண்டிருப்பதை உணர்வேன். அவர் தான் அனுபவித்த துன்பங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட முற்பட்டால், முத்தங்களால் அவரை அமைதிப்படுத்தி, அவர் இப்போது நிரந்தரமாகக் குணமடைந்துவிட்டார் என்று உறுதியளிப்பேன். மரணம் என்பது உண்மையில் ஒரு நோய், அதிலிருந்து ஒருவரால் மீண்டு வர முடியும் என்பதைச் சந்தேகிப்பவர்களுக்கு நான் காட்ட விரும்பினேன். ஆனால், கடந்த காலத்தில் அவரிடம் இருந்த அந்தச் செழுமையான, இயல்பான துடிப்பு இப்போது என்னால் காண முடியவில்லை. அவரது வார்த்தைகள் வெறும் பலவீனமான, பணிவான பதில்களாகவே இருந்தன—அவை கிட்டத்தட்ட என்னுடைய வார்த்தைகளின் எதிரொலியாகவே இருந்தன; என் சொந்த எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை அவர்.

மீண்டும் ஒரு உடல்ரீதியான காம வேட்கையை உணரும் நிலையில் நான் இல்லாவிட்டாலும், ஆல்பர்ட்டின் எனக்குள் மகிழ்ச்சிக்கான ஒருவித ஏக்கம் அல்லது விருப்பத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினாள். நமக்குள்ளேயே எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கும் பரஸ்பர பாசம் சார்ந்த சில கனவுகள், ஒருவித ஈர்ப்பின் மூலம், நாம் இன்பம் துய்த்த ஒரு பெண்ணின் நினைவோடு (அந்த நினைவு சற்றே மங்கலாகியிருக்கும் பட்சத்தில்) இயல்பாகவே ஒன்றிணைகின்றன. இந்த உணர்வு ஆல்பர்ட்டினின் முகத்தின் சில அம்சங்களை என் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது—அவை உடல்ரீதியான காமத்தால் தூண்டப்படும் தோற்றங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவை; மென்மையானவை, ஆனால் உற்சாகம் குறைந்தவை. மேலும், இந்த உணர்வு காமத்தைப் போல அவசரமானதாக இல்லாததால், பால்பெக்கிலிருந்து ஆல்பர்ட்டின் கிளம்புவதற்கு முன் அவளை மீண்டும் சந்திக்க முயலாமல், அந்த உணர்வை நிறைவேற்றிக்கொள்வதை அடுத்த குளிர்காலம் வரை கூட நான் மனமுவந்து ஒத்திவைத்திருப்பேன். ஆயினும், துயரம் இன்னும் தீவிரமாக இருக்கும்போதே கூட, உடல்ரீதியான காமம் மீண்டும் விழித்துக்கொள்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நீண்ட நேரம் ஓய்வெடுக்க வேண்டியிருந்த என் படுக்கையிலிருந்து, ஆல்பர்ட்டின் வந்து நாங்கள் முன்பு விளையாடிய விளையாட்டுகளை மீண்டும் தொடர வேண்டும் என்று நான் ஏங்கினேன். ஒரு குழந்தையை இழந்த தம்பதியினர், அதே அறையில் விரைவில் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து, இறந்துபோன அந்தச் சிறு குழந்தைக்கு ஒரு சகோதரனையோ சகோதரியையோ உருவாக்கிக்கொள்வதை நாம் காண்பதில்லையா? அந்த நாளில் கடல் காட்சியளித்த விதத்தைப் பார்ப்பதற்காக ஜன்னலுக்குச் சென்று, இந்த ஆசையிலிருந்து என் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப முயன்றேன். முதல் ஆண்டைப் போலவே, கடலின் தோற்றம் ஒரு நாளுக்கும் அடுத்த நாளுக்கும் இடையே அரிதாகவே ஒரே மாதிரியாக இருந்தது. ஆயினும், சொல்லப்போனால், அவை அந்த முதல் ஆண்டின் கடல் காட்சிகளுடன் மிகக் குறைந்த அளவே ஒற்றுமை கொண்டிருந்தன. அதற்குக் காரணங்கள் பலவாக இருக்கலாம்: இப்போது புயல்களுடன் கூடிய வசந்த காலம் நிலவியது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்; அல்லது முதல் வருகையின் அதே காலகட்டத்தில் நான் வந்திருந்தாலும் கூட, மாறுபட்ட மற்றும் நிலையற்ற வானிலை அந்த மென்மையான, மூடுபனி சூழ்ந்த, நுட்பமான கடல் அலைகளை இந்தக் கடற்கரையை நெருங்கவிடாமல் தடுத்திருக்கலாம்—அந்த அலைகளை நான் ஒரு காலத்தில் சுட்டெரிக்கும் நாட்களில் கடற்கரையில் அமைதியாக உறங்குவதைப் போலவும், அவற்றின் நீல நிற மார்புப்பகுதி மென்மையான, சீரான துடிப்போடு கண்ணுக்குத் தெரியாத வகையில் ஏறி இறங்குவதாகவும் பார்த்திருந்தேன்; அல்லது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு காலத்தில் நான் வேண்டுமென்றே கவனிக்காமல் விட்ட அம்சங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்க எல்ஸ்டிர் (Elstir) எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்ததால், முதல் ஆண்டில் என்னால் காண முடியாத காட்சிகளில் என் கண்கள் இப்போது நிலைத்திருந்தன. மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸுடன் (Mme de Villeparisis) நான் மேற்கொண்ட கிராமப்புற நடைப்பயணங்களுக்கும், நிலையான பெருங்கடலின் திரவத்தன்மை கொண்ட, எட்டமுடியாத, புராணத் தன்மை வாய்ந்த இருப்புக்கும் இடையே ஒரு காலத்தில் எனக்குள் இருந்த அந்தத் தீவிரமான முரண்பாடு இப்போது இல்லை. சொல்லப்போனால், சில நாட்களில் கடலே கூட ஒரு கிராமப்புறக் காட்சியைப் போலத் தோன்றியது. வானிலை மிகச் சிறப்பாக அமையும் அந்த அரிதான நாட்களில், நீர்ப்பரப்பின் மீது வெப்பம் ஒரு தூசு படிந்த வெண்மையான பாதையை—கிராமத்துச் சாலை ஒன்றைப் போல—வரைந்து காட்டும்; அதன் பின்னணியில், ஒரு மீன்பிடிப் படகின் மெல்லிய பாய்மரக் கம்பம் கிராமத்துத் தேவாலயத்தின் கோபுரத்தைப் போல உயர்ந்து நிற்கும். தொலைவில் ஒரு இழுவைப்படகின் புகைபோக்கி மட்டுமே தெரிந்து, வெகுதொலைவில் உள்ள ஒரு தொழிற்சாலையைப் போலப் புகையைக் கக்கிக்கொண்டிருக்கும்; அதேவேளையில் அடிவானத்தில், பாய்மரத்தால் உருவானதாக இருந்தாலும் திடமான சுண்ணாம்புக்கல் அமைப்பைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒரு தனித்த, வட்டமான வெண் சதுரம்—மருத்துவமனை அல்லது பள்ளி போன்ற ஏதோவொரு தனிமையான கட்டிடத்தின் சூரிய ஒளி படும் மூலையை நினைவூட்டும். மேலும், சூரிய ஒளியுடன் மேகங்களும் காற்றும் இணையும் அந்த நாட்களில், அந்த முதல் பார்வையில் தோன்றிய மாயத்தோற்றத்தை (அல்லது தவறான கணிப்பை) அவை உறுதிப்படுத்தி, கற்பனையில் எழுந்த அந்த எண்ணத்தை மேலும் வலுப்படுத்தும்; ஏனெனில், அங்குள்ள தெளிவான வண்ணப் பகுதிகள் ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கும் விதம்—கிராமப்புறங்களில் வெவ்வேறு பயிர்கள் பயிரிடப்பட்டிருக்கும் நிலப்பரப்பின் வண்ணக் கலவையை ஒத்திருக்கும்......கடல் மேற்பரப்பின் கடுமையான, மஞ்சள் நிறத்திலான, கிட்டத்தட்ட சேறு கலந்தது போன்ற சீரற்ற தன்மைகள்; சுறுசுறுப்பான மாலுமிகள் ஏதோ அறுவடை செய்வது போல் தோன்றிய ஒரு படகை மறைத்து நின்ற அலைகளின் மேடுபள்ளங்கள்—புயல் வீசும் நாட்களில் இவை அனைத்தும் கடலை, நான் முன்பு பயணம் செய்த மற்றும் விரைவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளவிருந்த சாலைகளைப் போலவே—பல்வகைத்தன்மை கொண்டதாகவும், உறுதியானதாகவும், கரடுமுரடானதாகவும், மக்கள் நடமாட்டம் மிக்கதாகவும், நாகரிகம் சார்ந்ததாகவும் மாற்றிக் காட்டின. ஒரு நாள், என் விருப்பத்தை மேலும் அடக்க முடியாமல், மீண்டும் படுக்கைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, நான் ஆடை அணிந்துகொண்டு இன்கார்வில்லிலிருந்து (Incarville) ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) அழைத்து வரப் புறப்பட்டேன். அவளை டூவில் (Douville) வரை என்னுடன் வருமாறு கேட்பேன்; அங்கிருந்து ஃபெட்டர்னில் (Féterne) உள்ள மேடம் டி கேம்ப்ரேமரை (Mme de Cambremer) மற்றும் லா ராஸ்பெலியரில் (La Raspelière) உள்ள மேடம் வெர்டுரினையும் (Mme Verdurin) சந்திக்கச் செல்வேன். அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஆல்பர்ட்டின் கடற்கரையில் எனக்காகக் காத்திருப்பாள், இருட்டிய பிறகு நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாகத் திரும்புவோம். நான் அந்தச் சிறிய உள்ளூர் ரயிலில் ஏறினேன்—அதன் பல்வேறு வட்டாரப் பெயர்களை நான் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ஆல்பர்ட்டின் மற்றும் அவளது நண்பர்களிடமிருந்து அறிந்திருந்தேன்: எண்ணற்ற வளைவுகள் மற்றும் திருப்பங்கள் இருந்ததால் *le Tortillard* (வளைந்து நெளிந்து செல்பவர்); மிக மெதுவாக நகர்ந்ததால் *le Tacot* (பழைய துருப்பிடித்த வண்டி); பாதசாரிகளை விலகிச் செல்ல எச்சரிக்கும் பயங்கரமான சைரன் ஒலி எழுப்பியதால் *le Transatlantique*; *le Decauville* மற்றும் *le Funi* (பாறையின் மீது ஏறினாலும் அது ஒரு 'ஃபியூனிகுலர்' (funicular) ரயில் அல்ல, அதேபோல் 60 செ.மீ தண்டவாள இடைவெளி இருந்தாலும் அது முழுமையான 'டெகாவ்வில்' (Decauville) வகையும் அல்ல); பால்பெக் (Balbec) முதல் கிரால்வாஸ்ட் (Grallevast) வரை ஆங்கர்வில் (Angerville) வழியாகச் சென்றதால் *le B.A.G.*; மற்றும் தெற்கு நார்மண்டி டிராம்வே பாதையின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததால் *le Tram* அல்லது *le T.S.N.* எனப் பல பெயர்கள் அதற்கு இருந்தன. நான் ஒரு பெட்டியில் அமர்ந்தேன்; அதில் நானே ஒரே பயணியாக இருந்தேன். சூரியன் பிரகாசமாக இருந்தது, வெப்பம் மூச்சுமுட்டும் வகையில் இருந்தது; நான் நீல நிறத் திரையை இறக்கிவிட்டேன், அதன் வழியாக ஒரே ஒரு சூரிய ஒளிக்கீற்று மட்டுமே உள்ளே நுழைந்தது. ஆனால் உடனடியாக, பாரிஸிலிருந்து பால்பெக்கிற்கு நாங்கள் புறப்பட்டபோது ரயிலில் அமர்ந்திருந்த என் பாட்டி என் நினைவுக்கு வந்தார்—அப்போது, ​​நான் பீர் குடிப்பதைப் பார்த்து வேதனை அடைந்த அவர், அதைப் பார்க்க விரும்பாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டு தூங்குவது போல் நடித்திருந்தார். என் தாத்தா 'கோக்னாக்' (cognac) மதுவை அருந்தும்போது அவள் அடைந்த துயரத்தைக் கண்டு ஒரு காலத்தில் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை; ஆனால், அவளோ எனக்குத் தீங்கானது என்று கருதிய அந்த மதுவை நான் வேறொருவரின் அழைப்பின் பேரில் அருந்துவதைப் பார்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அதை நான் விரும்பியபடி தாராளமாக அருந்த அனுமதிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட வலியையும் அவளுக்கு நான் அளித்திருந்தேன். அதிலும் மோசமாக, என் கோபப் பிரவாகங்களாலும் மூச்சுத் திணறல்களாலும், அவளையே எனக்கு உதவவும் ஏன் அதை ஊக்குவிக்கவும் கூட நான் கட்டாயப்படுத்தினேன்; ஆழ்ந்த மனச்சோர்வுடனும், எதையும் பார்க்க விரும்பாததால் கண்களை மூடிக்கொண்டும், அமைதியாக அவள் வெளிப்படுத்திய அந்தத் தோற்றம் என் மனக்கண்ணில் இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. அத்தகையதொரு நினைவு, ஒரு மந்திரக்கோலின் வீச்சைப் போல, சிறிது காலமாக நான் இழந்து கொண்டிருந்த என் ஆன்மாவை மீட்டெடுத்தது; இறந்துபோன ஒரு பெண்ணை முத்தமிட வேண்டும் என்ற தீவிரமான தாகம் என் உதடுகளை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்த நிலையில், ரோஸ்மாண்ட்டுடன் (Rosemonde) நான் என்ன செய்திருக்க முடியும்? என் பாட்டி அனுபவித்த வேதனை என் இதயத்தில் பொங்கி எழுந்து அது மிக வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) மற்றும் வெர்டுரின்களிடம் (Verdurins) நான் என்ன சொல்லியிருக்க முடியும்? என்னால் அந்த ரயில் பெட்டியில் தொடர்ந்து இருக்க முடியவில்லை. 'மெய்ன்வில்-லா-டெய்ன்டுரியர்' (Maineville-la-Teinturière) நிலையத்தில் ரயில் நின்றவுடனேயே, என் முந்தைய திட்டங்களைக் கைவிட்டுவிட்டு நான் கீழே இறங்கினேன்; பாறை முகட்டை நோக்கிச் சென்று, அதன் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் பாதைகளில் நடக்கத் தொடங்கினேன். மெய்ன்வில் (Maineville) பகுதிக்குக் கணிசமான முக்கியத்துவமும் ஒரு விசித்திரமான புகழும் கிடைத்திருந்தது; ஏனெனில், பல சூதாட்ட விடுதிகளை நிர்வகித்து வந்த ஒருவர்—இன்பத்தை விற்பனை செய்பவர்—அங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு இடத்தில், ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹோட்டலுக்கு இணையான பகட்டான ஆடம்பரத்துடன் கூடிய ஒரு விடுதியைக் கட்டியிருந்தார் (அதைப் பற்றி நாம் பிறகு பார்ப்போம்). வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், பிரெஞ்சு கடற்கரைப் பகுதியில் உருவாக்கப்பட்ட முதல் உயர்தர 'இன்ப விடுதி' அதுதான்; அதுபோன்ற விடுதிகளில் அதுவே தனித்துவமானதும் கூட. ஒவ்வொரு துறைமுக நகரத்திலும் இது போன்ற இடங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன; ஆனால் அவை மாலுமிகளுக்கும், அழகிய காட்சிகளை ரசிப்பவர்களுக்கும் மட்டுமே ஏற்றவை. அத்தகைய ரசனை கொண்டவர்கள், அந்த விடுதியின் உரிமையாளர்—அருகிலுள்ள பழமையான தேவாலயத்தைப் போலவே வயதானவராகவும், மதிப்பிற்குரியவராகவும், பாசி படிந்தவராகவும் தோற்றமளிப்பவர்—மீன்பிடிப் படகுகளின் வருகைக்காகத் தன் விடுதியின் வாசலில் நிற்பதைப் பார்த்து மகிழ்வார்கள்.

மேயரிடம் குடும்பத்தினர் விடுத்த பயனற்ற எதிர்ப்புகளையும் மீறித் துணிச்சலாக நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பகட்டான 'இன்ப விடுதி'யிலிருந்து விலகி, நான் பாறை முகட்டை நோக்கிச் சென்று, பால்பெக் (Balbec) நகரை நோக்கிய வளைவுப் பாதைகளில் நடக்கத் தொடங்கினேன். 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் அழைப்பு என் காதில் விழுந்தது, ஆனால் நான் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. ஆப்பிள் மலர்களுக்கு அருகில் வசித்த, அவ்வளவு வசதியில்லாத அவர்கள், அந்தப் பெரும் சைடர் தயாரிப்பாளர்களின் மகள்களுக்குரிய புத்தம் புதிய, ரோஜா இதழ்கள் போன்ற மேனியை ஏற்றுக்கொண்டபோதிலும், அந்த மலர்கள் சற்றே கனமானவை என்று கருதினார்கள். தங்களுக்குப் பெரிய செல்வம் இல்லை என்றாலும், தாங்கள் அதிகளவில் விரும்பப்படுகிறோம் என்பதையும், வசீகரிக்க ஒரு எளிமையான, கலைந்த வெண்மை மட்டுமே தங்களுக்குத் தேவை என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

நான் திரும்பியதும், ஹோட்டல் காவலாளி ஒரு மரணத்தை அறிவிக்கும் கருப்பு விளிம்பு கொண்ட கடிதத்தை என்னிடம் கொடுத்தார்; அதில் கையெழுத்திட்டவர்களில் மார்க்விஸ் மற்றும் மார்க்விஸ் டி கோன்வில், விகோம்ட் மற்றும் விகோம்டெஸ் டி ஆம்ஃப்ரேவில், கோம்ட் மற்றும் கோம்டெஸ் டி பெர்ன்வில், மார்க்விஸ் மற்றும் மார்க்விஸ் டி கிரெயின்கோர்ட், கோம்ட் டி அமெனோன்கோர்ட், கோம்டெஸ் டி மெய்ன்வில், கோம்ட் மற்றும் கோம்டெஸ் டி ஃபிராங்கெட்டோ, மற்றும் கோம்டெஸ் டி ஷாவர்னி (பிறப்புப் பெயர் டி ஐகிள்வில்) ஆகியோர் அடங்குவர்—அவளைப் பற்றிக் கேட்டபோது, ​​அதற்கான காரணம் எனக்கு இறுதியாகப் புரிந்தது......மார்கிஸ் டி காம்ப்ரிமர் (இயற்பெயர் டு மெஸ்னில் லா கிச்சார்ட்) மற்றும் மார்கிஸ் மற்றும் மார்கிஸ் டி காம்ப்ரிமர் ஆகியோரின் பெயர்களை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டபோதும், காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தின் உறவினரான மறைந்த அந்தப் பெண்மணி 'எலியனோர்-யூஃப்ராசி-ஹம்பர்ப்டைன் டி காம்ப்ரிமர், காம்டெஸ் டி கிரிக்கெடோட்' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தபோதும் அது எனக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. அந்த மாகாணக் குடும்பத்தின் பெயர்ப் பட்டியல்—மிகவும் நெருக்கமான கையெழுத்தில் பல வரிகளை நிரப்பியிருந்தது—அதில் சாமானியர்கள் எவரும் இல்லை; அதே சமயம் மிக உயர்ந்த புகழ்பெற்ற பட்டங்களும் இல்லை. மாறாக, அப்பகுதியின் முக்கிய இடங்களின் பெயர்களிலிருந்து உருவான உள்ளூர் பிரபுக்களின் பெயர்களே அதில் நிறைந்திருந்தன; அவை மகிழ்ச்சியான முடிவுகளைக் (*-ville*, *-court*) கொண்டோ அல்லது சில சமயங்களில் சற்று அடக்கமான முடிவுகளைக் (*-tot*) கொண்டோ ஒலித்தன. தங்கள் கோட்டைகளின் கூரை ஓடுகள் அல்லது தேவாலயங்களின் சுவர்ப்பூச்சுகளுக்குள் தங்களை மறைத்துக்கொண்டு, வளைவு கூரைகளுக்கு மேலோ அல்லது பிரதான கட்டிடங்களுக்கு மேலோ தங்கள் தலைகளைச் சற்றே நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்த இடங்கள்—நார்மன் பாணி விளக்குக் கோபுரங்களையோ அல்லது மிளகு-சாடி வடிவக் கூரைகளையோ (pepper-pot roof) மட்டுமே வெளிக்காட்டிக்கொண்டிருந்தன. ஐம்பது லீக் (league) சுற்றளவுக்குள் இருந்த அழகான கிராமங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுதிரட்டி, இடைவெளியோ அல்லது அந்நியர்களின் ஊடுருவலோ இன்றி, அந்த உயர்குடிப் பின்னணியும் கருப்பு விளிம்பும் கொண்ட கடிதத்தின் செவ்வக வடிவக் கட்டத்திற்குள் மிக நேர்த்தியாக அணிவகுத்து நிறுத்தியது போல அவை காட்சியளித்தன.

என் தாயார் தனது அறைக்குத் திரும்பியிருந்தார்; மேடம் டி செவிக்னேவின் (Madame de Sévigné) இந்த வாக்கியத்தைப் பற்றி அவர் சிந்திக்கலானார்: "உங்களைப் பற்றிய என் சிந்தனைகளைத் திசைதிருப்ப விரும்புபவர்கள் யாரையும் நான் காணவில்லை; மறைமுகமான வார்த்தைகளில் அவர்கள் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், உங்களைப் பற்றி நான் சிந்திப்பதைத் தடுக்க வேண்டும் என்பதுதான்; அது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது" — ஏனெனில், 'முதல் தலைவர்' (First President) அவரிடம் தன்னை வேறு விஷயங்களில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டு கவனத்தைத் திசைதிருப்ப வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார். என்னிடம் அவர் ரகசியமாக, "அது பார்மா இளவரசி (Princess of Parma)" என்று கூறினார். அந்த நீதிபதி எனக்குச் சுட்டிக்காட்டிய பெண்மணிக்கும், அந்த அரச குடும்பத்துப் பெண்மணிக்கும் இடையே எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பதைப் பார்த்ததும் என் பயம் மறைந்துபோனது. ஆனால், மேடம் டி லக்சம்பர்க்கின் வீட்டிலிருந்து திரும்பும் வழியில் இரவு தங்குவதற்காக அவர் ஒரு அறையை முன்பதிவு செய்திருந்ததால், புதிதாக வந்து இறங்கும் எந்தப் பெண்ணையும் மக்கள் பார்மா இளவரசி என்று தவறாக நினைக்கும் சூழல் உருவானது; அது என்னை மாடிக்குச் சென்று, எனது பரண் அறையில் (attic room) என்னைத்தானே பூட்டிக்கொள்ளத் தூண்டியது.

அங்கே தனியாக இருக்க நான் விரும்பவில்லை. அப்போது மணி நான்குதான் ஆகியிருந்தது. ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) என்னுடன் வந்து அந்த மதியத்தின் மீதமுள்ள நேரத்தைக் கழிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவளை அழைத்து வருமாறு ஃபிரான்சுவாவிடம் (Françoise) நான் கூறினேன்.

ஆல்பர்ட்டின் என் மனதில் ஏற்படுத்தவிருந்த அந்த வேதனையான, இடைவிடாத அவநம்பிக்கை—குறிப்பாக, 'கொமோரா' (Gomorrah) பாணியிலான அந்த விசித்திரமான தன்மையைக் கொண்ட அவநம்பிக்கை—அந்தத் தருணத்தில்தான் தொடங்கியது என்று சொன்னால் அது பொய்யாகவே இருக்கும். இருப்பினும், அன்று முதல்—இது முதல் முறை இல்லையென்றாலும்—எனது காத்திருப்பு ஒருவித பதற்றத்துடனேயே இருந்தது. ஃபிரான்சுவா சென்ற பிறகு, அவள் திரும்பி வர வெகுநேரம் ஆனதால் நான் நம்பிக்கையிழக்கத் தொடங்கினேன். நான் விளக்கு எதையும் ஏற்றவில்லை. பகல் வெளிச்சம் மங்கிக்கொண்டிருந்தது. காற்று 'கேசினோ'வின் (Casino) கொடியை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அலைகள் உயர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த அமைதியான கடற்கரையில்—அந்தப் பதற்றமான, நிம்மதியற்ற வேளையின் தெளிவற்ற உணர்வை ஒரு குரலாக மொழிபெயர்த்துத் தீவிரப்படுத்துவது போல—ஹோட்டலுக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஒரு சிறிய 'பேரல் ஆர்கன்' (barrel organ) இசைக்கருவி வியன்னா வால்ட்ஸ் (Viennese waltzes) இசையை வாசித்துக்கொண்டிருந்தது. இறுதியாக ஃபிரான்சுவா வந்தாள், ஆனால் தனியாக. "என்னால் முடிந்தவரை வேகமாகச் சென்றேன், ஆனால் தன் தலைமுடி சரியாக அமையவில்லை என்று நினைத்ததால் அவள் வர விரும்பவில்லை. தலைமுடியில் 'போமேட்' (pomade) பூசுவதற்கு அவள் ஒரு மணி நேரமாவது செலவிட்டிருப்பாள்; குறைந்தது ஐந்து நிமிடங்களாவது ஆகியிருக்கும். இங்கே இப்போது வாசனை திரவியக் கடை போன்ற மணம் வீசப்போகிறது. அவள் வருகிறாள்; கண்ணாடியின் முன் தன்னைச் சரிசெய்துகொள்ள அங்கேயே தங்கிவிட்டாள். நான் அவளை அங்கேயே சந்திப்பேன் என்று நினைத்தேன்." ஆல்பர்ட்டின் வருவதற்கு இன்னும் நீண்ட நேரம் பிடித்தது. ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் அவள் வெளிப்படுத்திய மகிழ்ச்சியும் கனிவும் என் சோகத்தைப் போக்கின. (அன்று அவள் சொன்னதற்கு மாறாக) தான் இந்த முழுப் பருவக்காலமும் இங்கேயே தங்கப்போவதாக அவள் அறிவித்தாள்; மேலும், முதல் வருடத்தில் நாங்கள் சந்தித்தது போலவே தினமும் சந்திக்கலாமே என்றும் கேட்டாள். நான் அப்போது மிகவும் சோகமாக இருப்பதாகவும், பாரிஸில் நான் வழக்கமாகச் செய்தது போலவே—கடைசி நேரத்தில்—அவ்வப்போது அவளை வரவழைக்கவே விரும்புவதாகவும் அவளிடம் கூறினேன். "எப்போதாவது நீ மனச்சோர்வாக உணர்ந்தாலோ அல்லது என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலோ, தயங்க வேண்டாம்," என்று அவள் கூறினாள். "என்னை வரவழைத்தால் போதும்; நான் உடனே வந்துவிடுவேன். ஹோட்டலில் ஏதேனும் சலசலப்பு அல்லது அவப்பெயர் ஏற்படுமோ என்று நீ கவலைப்படாவிட்டால், நீ விரும்பும் வரை நான் இங்கேயே தங்குவேன்." திரும்பி வரும் வழியில் ஃபிரான்சுவாஸ் மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்தாள்—எனக்காகச் சிரமம் எடுத்துக்கொண்டு என்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்திய போதெல்லாம் அவள் அப்படித்தான் இருப்பாள். ஆயினும், அந்த மகிழ்ச்சிக்கும் ஆல்பர்ட்டினுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை; அடுத்த நாளே ஃபிரான்சுவாஸ் அந்த ஆழமான வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்: "ஐயா, அந்த இளம் பெண்ணைச் சந்திக்காமல் இருப்பது நல்லது. அவளுடைய குணம் எப்படிப்பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியும்; அவள் உங்களுக்கு மனவேதனையைத் தவிர வேறு எதையும் தரமாட்டாள்." ஆல்பர்ட்டினைத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்த உணவருந்தும் அறையின் வழியாகப் பார்மா இளவரசியைக் கண்டேன். நான் கண்ணில் படாமல் பார்த்துக்கொண்டே அவளை உற்று நோக்கினேன். ஆயினும், கெர்மான்ட்ஸ் இல்லத்தில் என்னைப் புன்னகைக்க வைத்த அந்த அரசகுலத்துக்கே உரிய கண்ணியமான நடத்தையில் ஒருவித கம்பீரம் இருந்ததை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அரசர்கள் எங்கு சென்றாலும் அது அவர்களுக்குச் சொந்தமான இடமாகவே அமைகிறது என்பது ஒரு கோட்பாடு; மரபுசார் நெறிமுறைகள் இதனை உயிரற்ற, அர்த்தமற்ற சடங்குகளாக மாற்றுகின்றன—உதாரணமாக, ஒரு வீட்டு உரிமையாளர் தன் சொந்த வீட்டிற்குள்ளேயே இருக்கும்போதும் கையில் தொப்பியை ஏந்தியிருக்க வேண்டும் என்ற விதி; தான் இப்போது தன் சொந்த அதிகார எல்லைக்குள் இல்லை, மாறாக இளவரசரின் முன்னிலையில் இருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டுவதே இதன் நோக்கம். பார்மா இளவரசி இந்த எண்ணத்தை உணர்வுபூர்வமாகத் திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்தியிருக்காமல் இருக்கலாம்......ஆனால் அந்த மனப்பான்மை அவளிடம் எவ்வளவு ஆழமாக ஊறியிருந்தது என்றால், அந்தச் சூழலுக்கேற்ப அவள் தானாகவே மேற்கொண்ட ஒவ்வொரு செயலும் அதையே பிரதிபலித்தது. மேஜையை விட்டு எழுந்தபோது, ​​அவள் 'ஏமே' (Aimé) என்பவருக்கு தாராளமான சன்மானத்தை (tip) வழங்கினாள்; அது, அவர் அவளுக்காகவே அங்கு பணிபுரிந்தவர் என்பது போலவும், ஒரு பெரிய எஸ்டேட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது தனக்கென நியமிக்கப்பட்ட பணிவிடைக்காரருக்கு வெகுமதி அளிப்பது போலவும் இருந்தது. சன்மானம் அளிப்பதோடு அவள் நின்றுவிடவில்லை; கனிவான புன்னகையுடன், தன் தாயார் அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த வகையிலான சில அன்பான மற்றும் பாராட்டுக்குரிய வார்த்தைகளையும் அவள் கூறினாள். அந்த ஹோட்டல் மிகச் சிறப்பாக நடத்தப்படுவதாகவும், நார்மண்டி பகுதி செழிப்பாக இருப்பதாகவும், உலகின் மற்ற எந்த நாட்டையும் விட தனக்கு பிரான்ஸ் நாடே மிகவும் பிடிக்கும் என்றும் அவரிடம் சொல்லும் அளவுக்கு அவள் நெருக்கமாகப் பேசினாள். மது பரிமாறுபவருக்காகவும் (wine steward) அவள் ஒரு நாணயத்தை வழங்கினாள்; அவரைத் தான் வரவழைத்து, தன் திருப்தியைத் தெரிவிப்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்—ஒரு தளபதி ஆய்வை முடித்த பிறகு செயல்படுவதைப் போலவே அது இருந்தது. அதே நேரத்தில், அவளுக்கான பதிலுடன் லிஃப்ட் இயக்குபவன் (lift-boy) அங்கு வந்தான்; அவனுக்கும் ஒரு வார்த்தை, ஒரு புன்னகை மற்றும் சன்மானம் கிடைத்தது—அனைத்துமே, தான் அவர்களைப் போன்றவளே என்பதை உணர்த்தும் வகையிலான ஊக்கமளிக்கும், பணிவான கருத்துகளுடன் வழங்கப்பட்டன. தங்களை நோக்கிப் புன்னகைப்பவரைப் பார்த்துத் திரும்பவும் அகலமாகப் புன்னகைக்காமல் இருப்பது நாகரிகமற்ற செயல் என்று ஏமே, மது பரிமாறுபவர், லிஃப்ட் இயக்குபவர் மற்றும் பிறர் நினைத்ததால், விரைவில் அவள் ஊழியர்கள் குழுவால் சூழப்பட்டாள்; அவர்களுடன் அவள் கனிவாக உரையாடினாள். ஆடம்பர ஹோட்டல்களில் இத்தகைய நடத்தை அரிதானது என்பதால், சதுக்கத்தில் சென்றவர்கள்—அவள் யார் என்று தெரியாத நிலையில்—அவளை 'பால்பெக்' (Balbec) ஹோட்டலுக்கு அடிக்கடி வருபவர் என்று கருதினர்; சாதாரண பின்னணி அல்லது தொழில்முறைத் தொடர்பு (ஒருவேளை ஷாம்பெயின் விற்பனையாளரின் மனைவியாக இருக்கலாம்) காரணமாக, உண்மையான உயர்குடி விருந்தினர்களை விடப் பணியாளர்களுக்கு நெருக்கமானவராக அவள் அவர்களுக்குத் தெரிந்தாள். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் 'பார்மா' (Parma) அரசவையையும், அந்த இளவரசிக்கு வழங்கப்பட்ட அறிவுரைகளையும் நினைவுகூர்ந்தேன்—அவை ஒரு பகுதி மதரீதியானதாகவும், ஒரு பகுதி அரசியல் ரீதியானதாகவும் இருந்தன; அவர் சாதாரண மக்களை, ஒரு நாள் ஆட்சி செய்வதற்கு அவர்களைத் தன் பக்கம் இழுக்க வேண்டியது போலவோ—அல்லது சொல்லப்போனால், ஏற்கனவே ஆட்சி செய்துகொண்டிருப்பது போலவோ—நடத்திக்கொண்டார். நான் என் அறைக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் அங்கே நான் தனியாக இல்லை. மென்மையான, இனிமையான தொடுதலுடன் யாரோ ஒருவர் 'ஷூமன்' (Schumann) இசையமைத்த பாடல்களை வாசிப்பதை என்னால் கேட்க முடிந்தது. ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், மனிதர்கள்—நாம் மிகவும் நேசிப்பவர்கள் கூட—சில சமயங்களில் நம்மிடமிருந்து வெளிப்படும் சோகம் அல்லது எரிச்சலால் சோர்வடையக்கூடும். ஆயினும், எந்தவொரு மனிதராலும் ஈடுசெய்ய முடியாத அளவுக்கு எரிச்சலூட்டும் ஆற்றல் கொண்ட ஒன்று உண்டு: அதுதான் பியானோ. ஆல்பர்ட்டின் தனது நண்பர்களைச் சந்திக்கச் சில நாட்கள் வெளியூர் செல்லும் தேதிகளை என்னைக் குறித்துக்கொள்ளச் செய்திருந்தாள்; அந்த மாலைப் பொழுதுகளில் அவளைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டால் என்பதற்காக அவர்களின் முகவரிகளையும் எழுதி வைத்திருக்கச் செய்திருந்தாள்—ஏனெனில் அவர்களில் யாரும் வெகு தொலைவில் வசிக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, அவளைத் தேடிச் செல்லும் முயற்சியில், ஒரு இளம் பெண்ணிலிருந்து அடுத்தவருக்கு என மலர் போன்ற பிணைப்புகளின் ஒரு சங்கிலித் தொடர் அவளைச் சுற்றி இயல்பாகவே உருவானது. அவளுடைய தோழிகள் பலரும்—அப்போது நான் அவள் மீது காதல் கொண்டிருக்கவில்லை—ஏதோ ஒரு கடற்கரையில் எனக்கு மகிழ்ச்சியான தருணங்களை அளித்தனர் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத் துணிகிறேன். அந்த அன்பான இளம் தோழிகள் எண்ணிக்கை அளவில் எனக்குப் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் சமீபத்தில் அவர்களைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தபோது, ​​அவர்களின் பெயர்கள் என் நினைவில் வெள்ளமெனப் பெருகி வந்தன. அந்த ஒரே பருவத்தில், அவர்களில் பன்னிருவர் எனக்குத் தங்கள் கணநேர இன்பங்களை வழங்கினர் என்று கணக்கிட்டேன். பிறகு இன்னொரு பெயர் என் நினைவுக்கு வந்தது, அதனால் எண்ணிக்கை பதின்மூன்றானது. அந்த எண்ணிக்கையோடு நிறுத்துவதில் ஒருவிதமான குழந்தைத் தனமான குரூரம் இருப்பதை உணர்ந்தேன். ஐயோ, நான் முதல் ஒருத்தியை—அதாவது இப்போது இல்லாத ஆல்பர்ட்டினை—மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன்; அவளையும் சேர்த்தால் எண்ணிக்கை பதினான்கானது.

கதையின் போக்கிற்குத் திரும்புவோம்: இன்கார்வில்லில் (Incarville) இல்லாத நாட்களில் ஆல்பர்ட்டின் எங்கே இருப்பாள் என்று நான் யூகித்தனோ, அந்த இளம் பெண்களின் பெயர்களையும் முகவரிகளையும் நான் எழுதி வைத்திருந்தேன்; ஆயினும், அந்நாட்களில் அவளுக்குப் பதிலாக மேடம் வெர்டுரினைச் (Mme Verdurin) சந்திப்பதே மேல் என்று நான் அடிக்கடி நினைத்தேன். மேலும், வெவ்வேறு பெண்களின் மீதான நமது விருப்பங்கள் எப்போதும் ஒரே தீவிரத்தன்மையுடன் இருப்பதில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட மாலையில், ஒரு பெண்ணின்றி இருக்கவே முடியாது என்று நாம் உணரலாம்; ஆனால் அதற்குப் பிறகு, ஒன்று அல்லது இரண்டு மாதங்களுக்கு அவள் நம்மிடம் எந்த உணர்ச்சியையும் தூண்டாமல் போகலாம். அதுமட்டுமின்றி, மனநிலையில் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கான காரணங்கள்—அவற்றை ஆராய இது இடமல்ல—எப்படிப்பட்டவை என்றால், உடலுறவின் தீவிரமான உடல் சோர்வுக்குப் பிறகு, நம்முடைய அந்தத் தற்காலிக 'முதுமை' போன்ற நிலையை ஆக்கிரமிக்கும் பெண்ணின் பிம்பம், நெற்றியில் மட்டும் முத்தமிட விரும்பும் ஒரு பெண்ணாகவே இருக்கிறது. ஆல்பர்ட்டினைப் பொறுத்தவரை, நான் அவளை அரிதாகவே சந்தித்தேன்; அவளின்றி இருக்கவே முடியாத அந்தச் சில மாலைப் பொழுதுகளில் மட்டுமே அவளைச் சந்தித்தேன். பால்பெக்கிலிருந்து (Balbec) வெகு தொலைவில் அவள் இருக்கும்போது அத்தகைய விருப்பம் என்னை ஆட்கொண்டால்—அதாவது ஃபிரான்சுவாஸால் (Françoise) அவளை அழைத்து வர முடியாத தூரத்தில் அவள் இருந்தால்—நான் லிஃப்ட் இயக்குபவனை எக்ரெவில் (Egreville), லா சோன் (La Sogne) அல்லது செயிண்ட்-ஃப்ரிச்சூ (Saint-Frichoux) ஆகிய இடங்களுக்கு அனுப்பி, அவளைத் தன் வேலையைச் சற்று முன்னதாகவே முடித்துவிட்டு வருமாறு கேட்டுக்கொள்வேன். அவன் என் அறைக்குள் வருவான், ஆனால் கதவைத் திறந்தே வைத்திருப்பான்; அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே தொடங்கி முடிவில்லாத துப்புரவுப் பணிகளை உள்ளடக்கிய, மிகவும் கடினமான தனது "வேலையை" அவர் மிகுந்த மனசாட்சியுடன் செய்துவந்த போதிலும், ஒரு கதவை மூடுவதற்குத் தேவையான முயற்சியை மேற்கொள்ள அவரால் இயலவில்லை. கதவு திறந்திருப்பதை யாராவது சுட்டிக்காட்டினால், அவர் திரும்பிச் சென்று, தனது முழு பலத்தையும் திரட்டி அதைச் சற்றே தள்ளி மூடுவார். அந்தத் தனித்துவமான 'ஜனநாயகப் பெருமிதத்துடன்' அவர் அவ்வாறு செய்வார்—சட்டம், மருத்துவம் அல்லது இலக்கியம் போன்ற நெரிசல் மிகுந்த துறைகளில் உள்ளவர்கள் ஒருவரையொருவர் வெறும் "சக ஊழியர்" (colleague) என்று மட்டுமே அழைத்துக்கொள்ளும் சூழலில் (இச்சொல்லை அவர்... போன்ற மிகச் சில உயர்மட்ட அமைப்புகளுக்கு மட்டுமே உரியதாகக் கருதினார்) காணப்படாத ஒரு பண்பு அது.
...உதாரணமாக அந்த அகாடமிகள்... ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் மின்தூக்கியை (elevator) இயக்கும் அந்தப் பணியாளரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர் என்னிடம், "என் பணிநேரத்தை (shift) என் சக ஊழியர் ஒருவரைக்கொண்டு கவனித்துக்கொள்ளச் சொல்கிறேன்," என்று கூறுவார். இருப்பினும், தனது 'ஊதியத்தை' உயர்த்திக்கொள்ளும் முயற்சியாக, சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்து கொடுத்துப் பணம் பெறுவதை அந்தப் பெருமித உணர்வு அவருக்குத் தடுக்கவில்லை; இத்தகைய செயல்கள் ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) அவரை வெறுக்கச் செய்தன: "ஆம், அவரை முதல்முறை பார்க்கும்போது ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல வெகுளித்தனமாகத் தெரிவார்; ஆனால் சில நாட்களிலோ கரடியைப் போல முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்வார். அவர்கள் எல்லோருமே பணத்தாசை பிடித்தவர்கள்." யூலாலியை (Eulalie) அவர் அடிக்கடி அப்படித்தான் வகைப்படுத்தியிருந்தார்; அதே வகையில்தான்—வருங்காலத்தில் இதனால் விளையவிருந்த துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது வருத்தமளிக்கும் விதமாக—ஆல்பர்டினையும் (Albertine) அவர் வகைப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தார். ஏனெனில், வசதி வாய்ப்புகள் குறைவான என் தோழிக்குச் சிறிய பொருட்களையோ அல்லது சிறு அணிகலன்களையோ வாங்கித் தருமாறு நான் 'மாமன்' (Maman)-இடம் கேட்பதை அவர் அடிக்கடி பார்த்தார்; திருமதி போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) வீட்டில் வீட்டு வேலைகள் அனைத்தையும் செய்ய ஒரே ஒரு பணிப்பெண் மட்டுமே இருந்த நிலையில், என் இத்தகைய நடத்தையை ஃபிரான்சுவாஸ் மன்னிக்க முடியாத ஒன்றாகக் கருதினார். வெகு விரைவில், அந்த மின்தூக்கிப் பணியாளர்—நான் 'சீருடை' (livery) என்று அழைத்த, ஆனால் அவர் 'டியூனிக்' (tunic) என்று குறிப்பிட்ட அந்த உடையைக் களைந்துவிட்டு—வைக்கோல் தொப்பி அணிந்து, கையில் ஒரு கைத்தடியை ஏந்தி, ஒருவிதத் திட்டமிடப்பட்ட நடை மற்றும் நிமிர்ந்த தோரணையுடன் காட்சியளிப்பார்; ஏனெனில், ஒரு 'தொழிலாளி' அல்லது 'மின்தூக்கிப் பணியாளருக்கான' பாவனைகளை ஒருபோதும் கைக்கொள்ளக்கூடாது என்று அவர் தாய் அவருக்கு அறிவுறுத்தியிருந்தார். வேலை நேரம் முடிந்ததும் தொழிலாளி என்ற நிலையிலிருந்து விடுபடும் ஒருவருக்குப் புத்தகங்கள் எவ்வாறு அறிவுலகத்தை அறிமுகப்படுத்துமோ, அதேபோல வைக்கோல் தொப்பியும் கையுறைகளும் அந்த மின்தூக்கிப் பணியாளருக்கு ஒருவித நேர்த்தியான தோற்றத்தை அளித்தன; மாலை வேளையில் விருந்தினர்களை மேலே அழைத்துச் சென்று கீழே இறக்கிவிடும் பணியை முடித்ததும், அறுவை சிகிச்சைக்கான உடையைக் கழற்றிவிட்ட இளம் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரையோ அல்லது சீருடையைக் கழற்றிவிட்ட குவாட்டர்மாஸ்டர் செயிண்ட்-லூப்பையோ (Saint-Loup) போல, தன்னை ஒரு முழுமையான உலகியல் மனிதராக அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார். அவரிடம் லட்சிய உணர்வுக்கோ அல்லது மின்தூக்கியை இயக்கும்போது பயணிகளைத் தளங்களுக்கு இடையே சிக்கிக்கொள்ள வைக்காமல் பாதுகாப்பாகக் கையாளும் திறனுக்கோ எந்தக் குறையும் இருக்கவில்லை. ஆயினும், அவரது பேச்சுவழக்கில் குறைபாடுகள் இருந்தன. அவரது லட்சியத்தின் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது; ஏனெனில், தான் சார்ந்திருக்கும் காவலாளியைப் (concierge) பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர் "என் காவலாளி" என்று கூறுவார்—பாரிஸில் ஒரு பெரிய மாளிகையை (footman-கள் *hôtel particulier* என்று அழைக்கும் வகையிலான வீடு) வைத்திருக்கும் ஒருவர் தனது வாயிற்காவலரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் அதே தொனியில்தான் அவரும் பேசுவார். அந்த மின்தூக்கி (lift) இயக்குபவரின் பேச்சைப் பொறுத்தவரை, ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு நாளைக்கு ஐம்பது முறை "லிஃப்ட்!" என்று கூப்பிடுவதைக் கேட்ட பிறகும், அவர் மட்டும் எப்போதும் "அஸான்ஸர்" (Accenseur - பிரெஞ்சு மொழியில் மின்தூக்கி) என்று மட்டுமே சொல்வது விசித்திரமாக இருந்தது. அவரிடம் மிகவும் எரிச்சலூட்டும் சில விஷயங்கள் இருந்தன: நான் அவரிடம் எதைச் சொன்னாலும், அவர் "நிச்சயமாக!" (You bet!) அல்லது "யோசித்துப் பாருங்கள்!" (Just imagine!) போன்ற சொற்றொடர்களைக் கொண்டு குறுக்கிடுவார். இந்த வெளிப்பாடுகள், ஒன்று நான் சொன்னது மிகத் தெளிவான விஷயம் என்றும் அதை யார் வேண்டுமானாலும் நினைத்திருக்கலாம் என்றும் உணர்த்துவது போலவோ, அல்லது அந்த விஷயத்தை என் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்ததே அவர்தான் என்பது போல அதற்கான பெருமையை அவரே எடுத்துக்கொள்வது போலவோ அமைந்திருந்தன. அவருக்குத் தோன்றியிருக்கவே வாய்ப்பில்லாத விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதுகூட, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் "நிச்சயமாக!" அல்லது "யோசித்துப் பாருங்கள்!" என்று இரண்டு நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை அவர் கூறுவார்; இது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஊட்டியது. அதனால், அவருக்கு எதுவும் புரியவில்லை என்பதைக் காட்டுவதற்காகவே நான் உடனடியாக அதற்கு நேர்மாறான ஒன்றைக் கூறுவேன். ஆனாலும், எனது இரண்டாவது கருத்துக்கு—அது முதலாவது கருத்துடன் முரண்பட்டதாக இருந்தபோதிலும்—அவர் அதேபோல "நிச்சயமாக!" அல்லது "யோசித்துப் பாருங்கள்!" என்றே பதிலளிப்பார்; அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்வதைத் தவிர்க்கவே முடியாதது போல அது இருந்தது. சில தொழில்முறைச் சொற்களை—அவற்றின் நேரடிப் பொருளில் பயன்படுத்தினால் மிகச் சரியாக இருந்திருக்கும் சொற்களை—அவர் உருவகப் பொருளில் மட்டுமே பயன்படுத்துவதையும், அதன் மூலம் அவற்றைச் சற்று அபத்தமான, புத்திசாலித்தனமாகத் தோன்ற விரும்பும் ஒரு பாணியில் வெளிப்படுத்துவதையும் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை; *pédaler* (மிதிவண்டியை மிதித்தல்) என்ற வினைச்சொல் இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம். உண்மையில் மிதிவண்டியில் பயணம் செய்தபோது அவர் அந்தச் சொல்லை ஒருபோதும் பயன்படுத்தியதில்லை. ஆனால், குறித்த நேரத்தில் வந்து சேர அவர் வேகமாக நடந்து வந்திருந்தால், தான் வேகமாக நடந்ததைக் குறிக்க, "நாங்கள் 'பெடலிங்' (pedaled) செய்தோம்!" என்று சொல்வார். அந்த மின்தூக்கி இயக்குபவர் குட்டையானவராகவும், சீரற்ற உடல்வாகு கொண்டவராகவும், மிகவும் அழகற்றவராகவும் இருந்தார். ஆனாலும், யாராவது அவரிடம் உயரமான, மெலிந்த, ஒல்லியான ஒரு இளைஞனைப் பற்றிக் கூறும்போது, ​​"ஆ! ஆம், எனக்குத் தெரியும்—என்னுடைய உயரத்திலிருக்கும் ஒருவர்தானே?" என்று சொல்வதைத் அது தடுக்கவில்லை. ஒரு நாள், நான் அவரிடமிருந்து ஒரு பதிலுக்காகக் காத்திருந்தபோது—படிக்கட்டில் யாரோ ஏறி வருவதைக் கேட்ட நாங்கள், பொறுமையிழந்து என் படுக்கையறை கதவைத் திறந்திருந்தேன்—அப்போது 'எண்டிமியன்' (Endymion) போல மிக அழகான, குறைபாடற்ற முகவெட்டு கொண்ட ஒரு 'பெல்-பாய்' (bellboy) அங்கு வந்ததைக் கண்டேன்; அவர் எனக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்மணியை அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தார். மின்தூக்கி (elevator) ஓட்டுநர் திரும்பி வந்தபோது, ​​அவரது பதிலுக்காக நான் எவ்வளவு ஆவலுடன் காத்திருந்தேன் என்பதையும், 'ஓட்டல் டி நார்மண்டி'யைச் (Hôtel de Normandie) சேர்ந்த ஒரு 'பெல்-பாய்' (bellboy) வந்ததை அவர்தான் வந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று நான் தவறாக நினைத்ததையும் அவரிடம் விவரித்தேன். "ஆ! ஆம், அவரை எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் கூறினார்; "அங்கே அப்படிப்பட்டவர் ஒருவர் மட்டும்தான் இருக்கிறார்—என்னுடைய உயரத்திலிருக்கும் ஒரு இளைஞன். அவர் பார்ப்பதற்கு என்னைப்போலவே இருப்பார், அதனால் ஒருவரைப் பார்த்துவிட்டு இன்னொருவர் என்று தவறாக நினைத்துவிடக்கூடும்; அவர் என் சகோதரனின் அச்சு அசலான மறுவடிவம்." சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாவற்றையும் முதல் கணத்திலிருந்தே புரிந்துகொண்டவர் போலக் காட்டிக்கொள்ள அவர் விரும்பினார்; அதனால், அவருக்கு ஏதேனும் அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்படும்போதெல்லாம், "ஆம், ஆம், ஆம், ஆம், ஆம், எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது," என்று அவர் கூறுவார்; அந்தப் பேச்சில் இருந்த துடிப்பும் புத்திசாலித்தனமான தொனியும் என்னைச் சிறிது காலம் நம்ப வைத்துவிட்டன. ஆனால் மனிதர்களைப் பழகப் பழக, அரிக்கும் தன்மை கொண்ட கலவையில் நனைக்கப்பட்ட உலோகத்தைப் போல அவர்கள் மாறிவிடுகிறார்கள்: அவர்களின் நல்ல பண்புகள் படிப்படியாக மறைவதை நாம் காண்கிறோம் (சில சமயங்களில் அவர்களின் குறைகள் மறைவதைப் போலவே). அவருக்கு என் அறிவுறுத்தல்களை வழங்குவதற்கு முன், அவர் மின்தூக்கியின் கதவை மூடிவிடாமல் திறந்து வைத்திருந்ததை நான் கவனித்தேன்; எங்கள் பேச்சு மற்றவர்களுக்குக் கேட்டுவிடக்கூடும் என்று அஞ்சியதால், நான் அதை அவரிடம் சுட்டிக்காட்டினேன்;அவர் என் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, கதவின் இடைவெளியைச் சற்று குறைத்துவிட்டுத் திரும்பினார். "உன்னை மகிழ்விக்கவே இதைச் செய்கிறேன். ஆனால் இந்தத் தளத்தில் நம் இருவரைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை." உடனே, ஒருவர் கடந்து செல்வதை நான் கேட்டேன்; பிறகு இருவர், அதன்பின் மூவர். இது எனக்கு எரிச்சலூட்டியது—ஓரளவு ஒட்டுக்கேட்பவர்களால் ஏற்படும் ஆபத்து காரணமாக இருந்தாலும், முக்கியமாக, இதைக் கண்டு அவர் சற்றும் ஆச்சரியப்படவில்லை என்பதைப் பார்த்ததாலேயே அந்த எரிச்சல் ஏற்பட்டது; அது வழக்கமான நடமாட்டம் மட்டுமே. "ஓ, அது பக்கத்து அறையைச் சேர்ந்த பணிப்பெண், தன் பொருட்களை எடுத்துச் செல்கிறாள். ஓ! அது பரவாயில்லை; அது வைன் பரிமாறும் பணியாளர், தன் சாவிகளுடன் மேலே வருகிறார். இல்லை, இல்லை, அது ஒன்றுமில்லை—நீ தொடர்ந்து பேசலாம்; அது பணிக்குச் செல்லும் என் சக ஊழியர்." அவர்கள் கடந்து செல்வதற்கான காரணங்கள் எதுவுமே, அவர்கள் என் பேச்சைக் கேட்டுவிடுவார்களோ என்ற எண்ணத்தால் எனக்கு ஏற்பட்ட எரிச்சலைக் குறைக்காததால், நான் அவருக்கு ஒரு கண்டிப்பான உத்தரவிட்டேன்: கதவை முழுமையாக மூட வேண்டாம் (ஏனெனில் "மோட்டார் சைக்கிளை" விரும்பிய அந்த மிதிவண்டி ஓட்டுநருக்கு அதற்கான வலிமை இருக்கவில்லை)—ஆனால் அதை இன்னும் கொஞ்சம் சாத்தி வைக்க வேண்டும். "அப்படிச் செய்தால், நமக்குச் சற்று அமைதி கிடைக்கும்." உண்மையில், எங்களுக்கு எவ்வளவு அமைதி கிடைத்ததென்றால், ஒரு அமெரிக்கப் பெண் உள்ளே நுழைந்து, பிறகு அறையைத் தவறாக நினைத்துவிட்டதாக மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு வெளியேறினார். "அந்த இளம் பெண்ணை நீ என்னிடம் அழைத்து வரப்போகிறாய்," என்று நான் அவரிடம் சொன்னேன்; அதற்கு முன் நானே என் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி கதவை ஓங்கி மூடியிருந்தேன் (இதனால் ஜன்னல் ஏதேனும் திறந்திருக்கிறதா என்று பார்க்க மற்றொரு உதவியாளர் ஓடி வந்தார்). "பெயர் உனக்கு நினைவிருக்கும்: மட்மோசெல் ஆல்பர்ட்டின் சைமோனெட் (Mlle Albertine Simonet). எப்படியும் அது அந்த உறையிலேயே இருக்கிறது. இது என்னிடமிருந்து வந்த செய்தி என்று அவளிடம் சொல். அவள் மிகவும் விருப்பத்துடனேயே வருவாள்," என்று நான் மேலும் கூறினேன்; அவரை ஊக்குவிக்கவும், அதே சமயம் என்னை நானே அதிகம் அவமானப்படுத்திக்கொள்வதைத் தவிர்க்கவும் அப்படிச் சொன்னேன். "அப்படி நினைக்கிறாயா?" "இல்லை—சொல்லப்போனால், அவள் விருப்பத்துடன் வருவது இயல்பானதாக இருக்காது. பெர்ன்வில்லிலிருந்து (Berneville) இங்கு வருவது ஒரு பெரிய சிரமம்." "புரிகிறது!" "உன்னுடன் திரும்பி வருமாறு அவளிடம் சொல்." "ஆம், ஆம், ஆம், ஆம், எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது," என்று அவர் பதிலளிப்பார்; அந்தத் துல்லியமான, பண்பட்ட தொனி என் மீது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே எந்த 'நல்ல அபிப்பிராயத்தையும்' ஏற்படுத்தாத ஒன்றாக மாறிவிட்டிருந்தது. ஏனெனில், அது ஏதோ இயந்திரத்தனமானது என்றும், அதன் வெளிப்படையான தெளிவுக்குப் பின்னால் பெரும் தெளிவின்மையும் முட்டாள்தனமும் மறைந்திருக்கின்றன என்றும் எனக்குத் தெரியும். "எப்போது திரும்பி வருவீர்கள்?" "நான் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்," என்று அந்த லிஃப்ட்-பையன் கூறினான்—'ne' உடன் வரும் தேவையற்ற 'pas' என்ற சொல்லைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று பெலிஸ் (Bélise) விதித்திருந்த விதியைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றிய அவன், எப்போதும் ஒரே ஒரு எதிர்மறைச் சொல்லை மட்டுமே பயன்படுத்துவான். "நான் எளிதாகச் சென்று வரலாம். தற்செயலாக, இன்று மதியம் இருபது பேருக்கான ஒரு தனிப்பட்ட மதிய உணவு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்ததால், ஊழியர்களுக்கான ஓய்வு நேரம் ரத்து செய்யப்பட்டது. உண்மையில் இன்று மதியம் வெளியே செல்லும் முறை என்னுடையதுதான். ஆனால் இன்று மாலைதான் நான் வெளியே செல்லவே முடிகிறது. என் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறேன். அதனால் விரைவாகச் சென்று வர முடியும்." ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் வந்து, "நீங்கள் வெகுநேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது ஐயா, ஆனால் அந்த இளம் பெண் என்னுடன் திரும்பி வருகிறார். அவர் கீழே இருக்கிறார்," என்று சொல்வான். "ஆ! நன்றி—கதவு காப்பாளர் (doorman) என் மீது கோபப்பட மாட்டாரா?" "மான்சியர் பால் (Monsieur Paul) தானா? நான் எங்கே சென்றிருந்தேன் என்பதுகூட அவருக்குத் தெரியாது. தலைமை காப்பாளரால்கூட ஒன்றும் சொல்ல முடியாது." ஆனால் ஒருமுறை, "அவளை நீ கட்டாயம் அழைத்து வர வேண்டும்," என்று நான் அவனிடம் சொன்னபோது, ​​அவன் புன்னகைத்தபடியே கூறினான்: "தெரியுமா, நான் அவளைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அவள் அங்கே இல்லை. என்னால் அதற்கு மேல் அங்கே காத்திருக்க முடியவில்லை; ஹோட்டலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட என் சக ஊழியரைப் போல நானும் ஆகிவிடுவேனோ என்று பயந்தேன்" (ஏனெனில், ஒரு வேலையில் சேர்வதைப் பற்றிப் பேசும்போது 'அஞ்சல் துறையில் சேர [rentrer] விரும்புகிறேன்' என்று சொல்லும் அந்த லிஃப்ட்-பையன், 'r' என்ற எழுத்தை உச்சரிக்காமல் விடுவான்—அது தன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது தன் மீதான விமர்சனத்தின் கடுமையைக் குறைக்கவோ அல்லது வேறொருவரைப் பற்றிப் பேசும்போது மென்மையாகவும் தந்திரமாகவும் குறிப்பால் உணர்த்தவோ இருக்கலாம்—அதே சமயம் 'அவர் வெளியேற்றப்பட்டார்' [envoyé] என்று சொல்லும்போது அந்த 'r' ஒலியைத் தவிர்ப்பான்). அவன் புன்னகைத்தது தீய எண்ணத்தினால் அல்ல, மாறாகத் தயக்கத்தினால். தனது தவறை ஒரு வேடிக்கையான விஷயமாகக் கையாள்வதன் மூலம் அதன் தீவிரத்தைக் குறைக்கலாம் என்று அவன் நினைத்தான். அதேபோல, "அவளை நான் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பது உனக்குத் தெரியும்" என்று அவர் என்னிடம் கூறியபோது, ​​அந்த விஷயம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் என்று அவர் நம்பியதால் அப்படிச் சொல்லவில்லை. மாறாக, எனக்கு அது தெரியாது என்பதில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—மேலும் முக்கியமாக, அந்த எண்ணமே அவரைப் பெரிதும் அச்சுறுத்தியது. அந்தச் செய்தியை என்னிடம் தெரிவிக்கும் வார்த்தைகளை நேரடியாக உச்சரிப்பதன் மூலம் ஏற்படும் வேதனையைத் தவிர்ப்பதற்காகவே அவர் "உனக்குத் தெரியும்" என்று கூறினார். தவறு ஒன்றில் சிக்கிக்கொள்ளும்போது சிரிப்பொலியை வெளிப்படுத்துபவர்கள் மீது ஒருபோதும் கோபப்படக்கூடாது. அவர்கள் ஏளனத்தினால் அப்படிச் செய்வதில்லை; மாறாக, நம்முடைய அதிருப்தியை நினைத்து அவர்கள் நடுங்குவதாலேயே அவ்வாறு செய்கிறார்கள். சிரிப்பவர்களிடம் நாம் மிகுந்த இரக்கத்தையும் மென்மையையும் காட்ட வேண்டும். ஒரு உண்மையான வலிப்பு நோயைப் போலவே, மின்தூக்கி (elevator) தொடர்பான அந்தச் சம்பவத்தால் ஏற்பட்ட பதற்றம், அவரது முகத்தில் ஒருவிதமான இரத்த ஓட்டப் பெருக்கையும் (apoplectic flush), அதே சமயம் அவரது பேச்சில் ஒருவிதமான மாற்றத்தையும்—அதாவது திடீரென மிக நெருக்கமான தொனியில் பேசும் தன்மையையும்—ஏற்படுத்தியிருந்தது. இறுதியில் அவர் விளக்கினார்: ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) எக்ரவில்லில் (Egreville) இல்லை என்றும், அவர் ஒன்பது மணி வரை திரும்ப மாட்டார் என்றும், ஒருவேளை—அதாவது "தற்செயலாக"—அவர் முன்னதாகவே திரும்பிவிட்டால் அந்தச் செய்தி அவருக்குத் தெரிவிக்கப்படும் என்றும் கூறினார்; எப்படியாயினும், அதிகாலை ஒரு மணிக்குள் அவர் என் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பிவிடுவார்.

இருப்பினும், அந்த மாலைப் பொழுதில் என் கொடூரமான சந்தேகம் உருப்பெறத் தொடங்கவில்லை. இல்லை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தச் சம்பவம் சில வாரங்களுக்குப் பிறகுதான் நிகழ்ந்தது என்றாலும்—அது கோட்டார்ட் (Cottard) கூறிய ஒரு கருத்திலிருந்துதான் தோன்றியது. அன்று, ஆல்பர்ட்டினும் அவரது நண்பர்களும் என்னை இன்கார்வில் (Incarville) சூதாட்ட விடுதிக்கு (casino) அழைத்துச் செல்ல விரும்பினர்; அதிர்ஷ்டவசமாக நான் அவர்களுடன் அங்கு செல்லவில்லை (ஏனெனில், என்னை பலமுறை அழைத்திருந்த மேடம் வெர்டுரின்-ஐ [Mme Verdurin] சந்தித்து வர நான் விரும்பியிருந்தேன்).
...இன்கார்வில்லிலேயே (Incarville) டிராம் வண்டி பழுதாகி, அதைச் சரிசெய்ய நீண்ட நேரம் பிடிக்கும் என்ற சூழல் ஏற்படாமல் இருந்திருந்தால்... பழுது பார்க்கும் பணி முடியும் வரை அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​மருத்துவ ஆலோசனைக்காக அங்கு வந்திருந்த டாக்டர் கோட்டார்டை (Dr. Cottard) நான் எதிர்பாராத விதமாக நேருக்கு நேர் சந்தித்தேன். நான் எழுதிய கடிதங்கள் எதற்கும் அவர் பதிலளிக்காததால், அவரை வாழ்த்தவோ அல்லது பேசவோ நான் சற்று தயங்கினேன். ஆனால், எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகத் தங்கள் நட்பை வெளிப்படுத்துவதில்லை அல்லவா? நாகரிக உலகின் மனிதர்களைப் போலக் கடுமையான சமூக மரபுகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவராக இல்லாத கோட்டார்ட், வெளிப்படையாகத் தெரியாத—அல்லது சில சமயங்களில் மறுக்கப்பட்ட—நல்லெண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தார்; அவற்றை வெளிப்படுத்தும் தருணம் வரும் வரை அவை யாருக்கும் தெரிவதில்லை. அவர் என்னிடம் மன்னிப்பு கோரினார், என் கடிதங்கள் தமக்குக் கிடைத்ததை உறுதிப்படுத்தினார், மேலும் வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரிடம் நான் அங்கு வந்திருப்பதைப் பற்றிக் கூறியதாகவும் தெரிவித்தார்; அவர்கள் என்னைச் சந்திக்க மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தனர், அவர்களைச் சந்திக்குமாறு அவரும் எனக்கு அறிவுறுத்தினார். அன்று மாலை அவர்களுடன் இரவு உணவு அருந்த உள்ளூர் ரயிலில் செல்லவிருந்த அவர், என்னையும் அதே ரயிலில் அழைத்துச் செல்ல விரும்பினார். நான் தயங்கியதாலும், ரயில் புறப்படுவதற்கு இன்னும் சிறிது நேரம் இருந்ததாலும் (டிராம் பழுது நீங்க நீண்ட நேரம் ஆகும் என்பதால்), நான் அவரை அங்கிருந்த சிறிய கேசினோவிற்கு (Casino) அழைத்துச் சென்றேன்; நான் முதன்முதலில் அங்கு வந்த மாலைப் பொழுதில் மிகவும் சோர்வூட்டும் இடமாகத் தோன்றிய அந்த இடம், இப்போது ஆண் துணைகள் இல்லாததால் ஒன்றாக நடனமாடும் இளம் பெண்களின் ஆரவாரத்தால் நிறைந்திருந்தது. ஆண்ட்ரீ (Andrée) என்னிடம் மெல்ல நடந்து வந்தாள்; கோட்டார்டுடன் வெர்டுரின் தம்பதியினரைப் பார்க்கச் செல்லத் தயாராக இருந்த நான், இறுதியில் அவரது அழைப்பை மறுத்துவிட்டேன்; ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) இருக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பம் எனக்குள் எழுந்தது. ஏனென்றால், அவளது சிரிப்பொலியை நான் அப்போதுதான் கேட்டிருந்தேன். அந்தச் சிரிப்பு இளஞ்சிவப்பு நிற கார்னேஷன் மலர்களையும் நினைவூட்டியது—அவள் உரசிச் சென்றதாகத் தோன்றிய அந்த நறுமணம் மிக்க இதழ்கள்; ஜெரேனியம் (geranium) மலரின் வாசனையைப் போலவே கூர்மையானதும், உணர்வுகளைத் தூண்டுவதும், பல விஷயங்களை வெளிப்படுத்துவதுமான அந்தச் சிரிப்பு, தொட்டு உணரக்கூடிய, சற்று உறுத்தக்கூடிய மற்றும் ரகசியமான சில துகள்களையும் தன்னுடன் சுமந்து செல்வது போல் தோன்றியது.
35
எனக்கு அறிமுகமில்லாத அந்த இளம் பெண்களில் ஒருவர் பியானோ அருகே அமர்ந்தார்; ஆண்ட்ரே (Andrée) தன்னுடன் வால்ட்ஸ் (waltz) நடனமாடுமாறு ஆல்பர்ட்டினிடம் (Albertine) கேட்டுக்கொண்டார். அந்தச் சிறிய கேசினோவில் (Casino) அந்த இளம் பெண்களுடன் தொடர்ந்து இருக்கப்போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியில், அவர்கள் எவ்வளவு சிறப்பாக நடனமாடுகிறார்கள் என்று கோட்டார்டிடம் (Cottard) கூறினேன். ஆனால் அவரோ—ஒரு மருத்துவரின் கண்ணோட்டத்திலிருந்தும், நான் அந்தப் பெண்களை அறிவேன் என்பதைப் புறக்கணிக்கும் வகையிலான ஒருவித நாகரிகமற்ற தன்மையுடனும் (நான் அவர்களை வாழ்த்துவதை அவர் பார்த்திருக்கக்கூடும் என்றாலும்)—இப்படிப் பதிலளித்தார்: "ஆம், ஆனால் தங்கள் மகள்களை இத்தகைய பழக்கங்களுக்கு ஆளாக அனுமதிக்கும் பெற்றோர்கள் மிகவும் விவேகமற்றவர்கள். என் மகள்களை நான் நிச்சயமாக இங்கு வர அனுமதிக்கமாட்டேன். குறைந்தபட்சம் அவர்கள் அழகாகவாவது இருக்கிறார்களா? அவர்களது முகத் தோற்றத்தை என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இதோ பார்," என்று கூறி, மெதுவாக வால்ட்ஸ் நடனமாடிக்கொண்டிருந்த—ஒருவரோடு ஒருவர் நெருக்கமாக ஒட்டியிருந்த—ஆல்பர்ட்டினையும் ஆண்ட்ரேயையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்; "என் கண்ணாடியை (eyeglass) மறந்துவிட்டதால் என்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை, ஆனால் அவர்கள் நிச்சயமாகச் சிற்றின்பத்தின் உச்சத்தில் இருக்கிறார்கள். பெண்கள் முதன்மையாகத் தங்கள் மார்பகங்களின் மூலமாகவே அந்த இன்பத்தை உணர்கிறார்கள் என்பதை மக்கள் போதுமான அளவு உணர்வதில்லை. அதோ பார், அவர்களுடைய மார்பகங்கள் முழுமையாக ஒன்றோடொன்று தொட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன." உண்மையில், ஆண்ட்ரேயின் மார்பும் ஆல்பர்ட்டினின் மார்பும் இடைவெளியின்றி ஒன்றையொன்று தொட்டுக்கொண்டிருந்தன. கோட்டார்டின் அந்தப் பேச்சை அவர்கள் கேட்டார்களா அல்லது ஊகித்தார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் நடனத்தைத் தொடர்ந்தபடியே அவர்கள் சற்று விலகி நின்றனர். அந்தத் தருணத்தில், ஆண்ட்ரே ஆல்பர்ட்டினிடம் ஏதோ சொன்னார்; அதற்கு ஆல்பர்ட்டின், நான் முன்பே கேட்டிருந்த அதே ஆழமான, ஊடுருவும் தன்மையுள்ள சிரிப்பால் சிரித்தார். ஆனால் இம்முறை அது எனக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வு வேதனையானதாகவே இருந்தது; ஏதோ ஒரு ரகசியமான, சிற்றின்பம் சார்ந்த பரவசத்தை ஆல்பர்ட்டின் வெளிப்படுத்துவது போலவும், அதை ஆண்ட்ரேயை உணர வைப்பது போலவும் தோன்றியது. அந்தச் சிரிப்பு, ஏதோ ஒரு அறியப்படாத கொண்டாட்டத்தின் தொடக்க அல்லது முடிவு இசைக் குறிப்புகளைப் போல ஒலித்தது. நான் கோட்டார்டுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்; அவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோதே என் கவனம் சிதறியிருந்தது, நான் சற்று முன் பார்த்த அந்த நிகழ்வைப் பற்றியே அவ்வப்போது நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். கோட்டார்டின் பேச்சு சுவாரஸ்யமாக இருந்ததாலல்ல அது; அந்தத் தருணத்தில் சூழல் சற்று கசப்பானதாக மாறியிருந்தது, ஏனெனில் டாக்டர் டு போல்போனை (Dr. du Boulbon) நாங்கள் பார்த்தோம், ஆனால் அவர் எங்களைப் பார்க்கவில்லை. பால்பெக் (Balbec) வளைகுடாவின் மறுபக்கத்தில் சிறிது காலம் செலவிட அவர் அங்கு வந்திருந்தார்; அங்கு அவரது மருத்துவச் சேவைக்கு மிகுந்த தேவை இருந்தது. விடுமுறையில் இருக்கும்போது மருத்துவம் பார்ப்பதில்லை என்று கோட்டார்ட் (Cottard) வழக்கமாகக் கூறினாலும், அந்தக் கடற்கரைப் பகுதியில் தனக்கென ஒரு குறிப்பிட்ட வாடிக்கையாளர் வட்டத்தை உருவாக்க அவர் விரும்பினார்; ஆனால் டு போல்போன் (du Boulbon) அந்த லட்சியத்திற்கு ஒரு தடையாக இருந்தார். உண்மையில், பால்பெக் (Balbec) ஊர் மருத்துவரால் கோட்டார்டுக்குப் பெரிய இடையூறு எதுவும் இருக்கவில்லை. அவர் மிகுந்த கடமை உணர்வுள்ள, எல்லாவற்றையும் அறிந்த ஒரு மருத்துவர்; ஒரு சிறிய அரிப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டால் கூட, உடனே அதற்கான களிம்பு, லோஷன் அல்லது பூச்சு மருந்தைச் சிக்கலான மருத்துவச் சொற்களைக் கொண்டு பரிந்துரைத்துவிடுவார். மேரி ஜினெஸ்ட் (Marie Gineste) தனது அழகான பாணியில் சொல்வது போல, காயங்களையும் புண்களையும் 'மந்திரத்தால் குணப்படுத்துவது' போலச் சரிசெய்ய அவருக்குத் தெரியும். இருப்பினும், அவருக்குப் பெரிய புகழ் ஏதும் இருக்கவில்லை. ஆனாலும், அவர் கோட்டார்டுக்குச் சிறியதொரு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியிருந்தார். தனது தற்போதைய பேராசிரியர் பதவியை மாற்றி 'மருத்துவ சிகிச்சை முறை' (therapeutics) சார்ந்த பதவிக்குச் செல்ல விரும்பியதிலிருந்து, கோட்டார்ட் 'நச்சுத்தன்மை' (intoxications) தொடர்பான விஷயங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தார். 'நச்சுத்தன்மை' என்பது ஒரு ஆபத்தான மருத்துவப் புதுமையாக இருந்தாலும், அது மருந்தாளுநர்கள் பயன்படுத்தும் மருந்துச் சீட்டுகளின் (labels) விவரங்களைப் புதுப்பிக்க உதவியது; முன்பு நச்சுத்தன்மை வாய்ந்ததாகக் கருதப்பட்ட மருந்துகள் இப்போது நச்சுத்தன்மையற்றவை அல்லது நச்சை நீக்கக்கூடியவை என்று அறிவிக்கப்பட்டன. இதுவே அப்போது விற்பனையை அதிகரிக்கப் பயன்பட்ட முக்கிய உத்தியாக இருந்தது; ஒரு தயாரிப்பு கவனமாகச் சுத்திகரிக்கப்பட்டது (antiseptized) என்ற பழைய உத்தரவாதம், காலாவதியான ஒரு போக்கின் மங்கலான அடையாளமாக மாறி, மருந்துச் சீட்டின் அடிப்பகுதியில் படிக்க முடியாத சிறிய எழுத்துக்களில் மட்டுமே இடம்பெற்றிருந்தது. நோயாளிகளுக்கு நம்பிக்கையூட்டவும் இந்த 'நச்சுத்தன்மை' கோட்பாடு உதவியது; தங்கள் பக்கவாதம் வெறும் நச்சுத்தன்மை சார்ந்த ஒரு நோய் மட்டுமே என்பதை அறியும்போது அவர்கள் நிம்மதியடைந்தனர். ஒருமுறை, பால்பெக் நகருக்கு ஒரு 'கிராண்ட் டியூக்' (Grand Duke) வந்திருந்தார்; கண்ணில் கடுமையான வீக்கத்தால் அவதிப்பட்ட அவர் கோட்டார்டை அழைத்தார். கோட்டார்ட்—சில நூறு பிராங்க் நோட்டுகளுக்காக (குறைந்த தொகைக்கு அந்தப் பேராசிரியர் மெனக்கெட மாட்டார்)—அந்த வீக்கத்திற்கு நச்சுத்தன்மையே காரணம் என்று கூறி, நச்சை நீக்கும் சிகிச்சை முறையைப் பரிந்துரைத்தார். ஆனால் கண்ணில் இருந்த வீக்கம் குறையாததால், அந்த கிராண்ட் டியூக் பால்பெக் ஊர் மருத்துவரை நாடினார்; அவர் வெறும் ஐந்து நிமிடங்களில் கண்ணில் இருந்த ஒரு தூசியை அகற்றிவிட்டார். அடுத்த நாளே, அந்தப் பிரச்சனை இருந்ததற்கான அறிகுறியே இல்லாமல் போய்விட்டது. இருப்பினும், நரம்பியல் கோளாறுகளில் நிபுணத்துவம் பெற்ற ஒரு புகழ்பெற்ற மருத்துவர் அவருக்கு மிகவும் ஆபத்தான போட்டியாளராக இருந்தார். அவர் சிவந்த நிறமும் மகிழ்ச்சியான சுபாவமும் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்; நரம்புத் தளர்ச்சி நோயாளிகளுடன் தொடர்ந்து பழகினாலும் அவரது உடல்நலம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது ஒரு காரணம்; மற்றொன்று, நோயாளிகளைச் சந்திக்கும்போதும் விடைபெறும்போதும் அவர் வெளிப்படுத்தும் உற்சாகமான சிரிப்பு அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டியது—அதே கைகள் பின்னர் நோயாளிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் 'ஸ்ட்ரெய்ட்-ஜாக்கெட்' (straitjacket) சட்டையை மாட்ட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டாலும் கூட. இருப்பினும், சமூகத்தில் அவரிடம் அரசியல் அல்லது இலக்கியம் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம், அவர் கவனமான பரிவுடன் செவிமடுப்பார்; "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்பது போன்ற ஒரு பாவனையுடன், ஆனால் உடனடியாக எந்த ஒரு முடிவையும் எடுக்காமல், ஏதோ ஒரு கலந்தாலோசனையை நடத்துவது போலக் கேட்பார். ஆனால் இறுதியில், அவருடைய அத்தனை திறமைகளுக்கும் மேலாக, அவர் ஒரு நிபுணராகவே இருந்தார். அதன் விளைவாக, கோட்டார்டின் முழு ஆத்திரமும் டு போல்பன் மீது திரும்பியது. வெர்டூரின்களின் நண்பரான அந்தப் பேராசிரியரை விட்டுவிட்டு, அவர்களைச் சென்று பார்ப்பதாக உறுதியளித்துவிட்டு, நான் விரைவில் வீடு திரும்பினேன்.

ஆல்பர்டைன் மற்றும் ஆண்ட்ரீயைப் பற்றிய அவருடைய வார்த்தைகளால் ஏற்பட்ட காயம் ஆழமானது, ஆனாலும், அந்தத் துன்பத்தின் கடுமையை நான் உடனடியாக உணரவில்லை—சில நேரங்களில் மட்டுமே பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் விஷங்களைப் போல......சிறிது காலத்திற்கு.

அவளை அழைத்து வர லிஃப்ட்-பையன் சென்ற அந்த மாலையில், அவன் உறுதியளித்திருந்தும் ஆல்பர்ட்டின் வரவில்லை. ஒருவரின் வசீகரத்தை விட, "இல்லை, இன்று இரவு எனக்கு நேரம் இல்லை" என்பது போன்ற ஒரு வாக்கியமே காதலைத் தூண்டுவதில் அதிகப் பங்கு வகிக்கிறது என்பது உண்மைதான். நண்பர்களுடன் இருக்கும்போது அத்தகைய வார்த்தைகளை நாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட மனச்சித்திரத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காமலே மாலை முழுவதும் மகிழ்ச்சியாகக் கழிக்கிறோம்; ஆனால் அதே வேளையில், அந்தச் சித்திரம் மனதின் ஆழத்தில் தேவையான 'டெவலப்பிங் ஃப்ளூயிட்' (புகைப்படத்தை உருவாக்கும் திரவம்) போன்ற சூழலில் ஊறிக்கொண்டிருக்கிறது; வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அந்தப் புகைப்படம் முழுமையாகத் தெளிவாகத் தெரிவதை நாம் உணர்கிறோம். முந்தைய நாள் அற்பமான காரணத்திற்காகத் தூக்கி எறிந்திருக்கக்கூடிய வாழ்க்கையிலிருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது என்பதை அப்போது உணர்கிறோம்; ஏனெனில், மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சாத ஒருவரால் கூட, பிரிவைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்க்கத் துணிய முடிவதில்லை.

மேலும், அந்த நேரம்—லிஃப்ட்-பையன் குறிப்பிட்ட ஒரு மணி அல்ல, மாறாக மூன்று மணி—கடந்து சென்ற பிறகு, அவள் வருவாளா என்ற எதிர்பார்ப்பு குறைந்துபோகும் அந்தப் பழைய வேதனையிலிருந்து நான் விடுவிக்கப்பட்டேன். அவள் வரமாட்டாள் என்ற உறுதி எனக்கு முழுமையான அமைதியையும் புத்துணர்ச்சியையும் அளித்தது; நான் அவளைச் சந்திக்காத பல இரவுகளில் இதுவும் ஒன்று—இதுவே நான் எடுத்துக்கொண்ட அடிப்படை நிலைப்பாடு. அந்த நிலையிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அடுத்த நாளோ அல்லது வேறு நாட்களிலோ அவளைச் சந்திப்பேன் என்ற எண்ணம்—அந்த வெறுமையை பின்னணியாகக் கொண்டு—இனிமையாகத் தோன்றியது. சில சமயங்களில், காத்திருக்கும் மாலைப் பொழுதுகளில் ஏற்படும் வேதனை, உட்கொண்ட மருந்தின் விளைவாகவும் இருக்கலாம். அந்த உணர்வைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதால், அவள் வராததால்தான் தனக்குக் கவலை ஏற்படுகிறது என்று பாதிக்கப்பட்டவர் நம்புகிறார். அத்தகைய சூழலில், சில நரம்பியல் கோளாறுகளைப் போலவே, காதலும் ஒருவிதமான உடல்ரீதியான அசௌகரியத்திற்கு அளிக்கப்படும் தவறான விளக்கத்திலிருந்தே உருவாகிறது. அந்த விளக்கத்தை நாம் திருத்த வேண்டியதில்லை—குறைந்தது காதலைப் பொறுத்தவரையிலாவது; ஏனெனில் காதல் என்பது, அதன் காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், எப்போதும் ஒரு தவறான புரிதலின் அடிப்படையிலேயே அமைகிறது. மறுநாள், தான் இப்போதுதான் எக்ரெவில்லிக்குத் (Egreville) திரும்பியதாகவும்—அதனால் எனது கடிதம் சரியான நேரத்தில் கிடைக்கவில்லை என்றும்—நான் அனுமதித்தால் அன்று மாலை என்னைச் சந்திக்க வருவதாகவும் ஆல்பர்ட்டின் எழுதியிருந்தாள். அவளது கடிதத்தில் உள்ள வார்த்தைகளுக்குப் பின்னாலும்—அவள் ஒருமுறை தொலைபேசியில் என்னிடம் பேசிய வார்த்தைகளுக்குப் பின்னாலும்—என்னை விட அவள் அதிகம் விரும்பிய மனிதர்களும் இன்பங்களும் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. அவள் என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள் என்பதை அறியத் துடிக்கும் வேதனையான ஆர்வத்தாலும், ஒருவரது உள்ளத்தில் எப்போதும் தங்கியிருக்கும் அந்த மறைந்திருக்கும் அன்பாலும் நான் மீண்டும் ஒருமுறை மிகுந்த கலக்கமடைந்தேன்; அது என்னை ஆல்பர்ட்டினுடன் பிணைத்துவிடும் என்று ஒரு கணம் நினைத்தேன், ஆனால் அது அங்கேயே சற்றே அசைந்து நின்றதே தவிர, உண்மையாகவே வேரூன்றாமல் அதன் இறுதி அதிர்வுகளும் மறைந்துபோயின.

பால்பெக்கில் நான் தங்கியிருந்த முதல் முறை, ஆல்பர்ட்டினின் இயல்பை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்—ஒருவேளை ஆண்ட்ரேயும் அப்படித்தான் நினைத்திருக்கலாம். நான் அதை ஒருவிதமான லேசான மனப்போக்கு அல்லது சலனத்தன்மை என்று கருதினேன்; அதே சமயம், தோட்ட விருந்து, கழுதை சவாரி அல்லது சுற்றுலா போன்ற நிகழ்ச்சிகளைத் தவிர்க்காமல் கலந்துகொள்ளும் அவளது ஆர்வத்தைத் தடுக்க எங்கள் கெஞ்சல்கள் அனைத்தும் பயனற்றுப் போய்விடுமோ என்றும் நான் யோசித்தேன். பால்பெக்கில் நான் இரண்டாவது முறையாகத் தங்கியிருந்தபோது, ​​அந்தச் சலனத்தன்மை வெறும் வெளிவேடம் மட்டுமே என்றும், தோட்ட விருந்து என்பது ஒரு சாக்குப்போக்கு அல்லது முழுமையான புனைவு மட்டுமே என்றும் எனக்குச் சந்தேகம் எழத் தொடங்கியது. நிகழ்வுகள் பல வடிவங்களை எடுத்தன (அல்லது சரியாகச் சொல்வதானால், முற்றிலும் ஒளிபுகாத ஒரு கண்ணாடிக்கு அப்பால் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமலே, அதன் இந்தப் பக்கத்திலிருந்து நான் உணர்ந்தவை அவை). ஆல்பர்ட்டின் என்மீது மிகுந்த பாசத்தை வெளிப்படுத்துவாள். பிறகு நேரத்தைப் பார்ப்பாள்; ஏனெனில், இன்ஃப்ரேவில்லில் வசிக்கும் ஒரு பெண்மணியைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்—அவர் தினமும் மாலை ஐந்து மணிக்கு விருந்தினர்களைச் சந்திப்பதாகத் தெரிகிறது. சந்தேகத்தால் வாட்டப்பட்டு—அதோடு உடல்நலமும் சரியில்லாமல்—நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் என்னுடன் தங்குமாறு கேட்பேன், கெஞ்சுவேன் கூட. ஆனால் அது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது (எப்படியும் அவளுக்கு ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே இருந்தன); ஏனெனில், அப்படிச் செய்வது அந்தப் பெண்மணியை அதிருப்திக்குள்ளாக்கும்—அவர் விருந்தோம்பல் பண்பு இல்லாதவர், எளிதில் கோபப்படுபவர், மேலும் ஆல்பர்ட்டினின் கூற்றுப்படி, சலிப்பூட்டும் சுபாவம் கொண்டவர். "ஆனால் ஒரு சந்திப்பைத் தவிர்க்கலாமே." "முடியாது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகப் பண்பாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று என் அத்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்." "ஆனால் நீ பலமுறை பண்பற்ற முறையில் நடந்துகொள்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேனே." "அது வேறு; இந்தப் பெண்மணி அதைத் தவறாக எடுத்துக்கொண்டு என் அத்தையிடம் எனக்குச் சிக்கலை உண்டாக்குவார். ஏற்கனவே என் அத்தைக்கும் எனக்கும் இடையே சுமூகமான உறவு இல்லை. நான் அவளைக் குறைந்தபட்சம் ஒரு முறையாவது சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் வற்புறுத்துகிறார்." "ஆனால் அவர்தான் தினமும் விருந்தினர்களைச் சந்திக்கிறாரே." தான் சொன்னதையே முரண்பட்டுக் கூறியதை உணர்ந்த ஆல்பர்ட்டின், தனது விளக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டாள். "நிச்சயமாக அவர் தினமும் விருந்தினர்களைச் சந்திக்கிறார். ஆனால் இன்று அவருடைய வீட்டில் சில நண்பர்களைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். அதன் மூலம், எங்களுக்கு அவ்வளவு சலிப்பு ஏற்படாது." "அப்படியானால், ஆல்பர்ட்டின், என்னைவிட அந்தப் பெண்மணியையும் உன் நண்பர்களையும்தான் நீ அதிகம் விரும்புகிறாயா? ஒருவேளை அந்தச் சந்திப்பு சற்றே சலிப்பூட்டுவதாக அமையக்கூடும் என்ற காரணத்துக்காக, என்னை இங்கே தனியாகவும், உடல்நலமில்லாமலும், துயரத்துடனும் விட்டுவிட்டுச் செல்லவே நீ விரும்புகிறாயா?" "அந்தச் சந்திப்பு சலிப்பூட்டுவதாக இருந்தாலும் எனக்குப் பிரச்சினையில்லை. ஆனால், அவர்கள் மீதான அக்கறையால்தான் நான் அப்படிச் செய்கிறேன். என் வண்டியிலேயே அவர்களைத் திரும்ப அழைத்துச் செல்லவிருக்கிறேன். இல்லையென்றால், அவர்கள் வீடு திரும்புவதற்கு வேறு வழியே இருக்காது." இன்ஃப்ரேவில்லிலிருந்து (Infreville) இரவு பத்து மணி வரையிலும் கூட ரயில்கள் உள்ளன என்பதை நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் சுட்டிக்காட்டினேன். "அது உண்மைதான், ஆனால், இரவு உணவிற்காக அங்கேயே தங்குமாறு எங்களைக் கேட்கக்கூடும் அல்லவா? அவர் மிகவும் விருந்தோம்பல் குணம் கொண்டவர்." "சரி, நீ அதை மறுக்கலாமே." "அது என் அத்தையை மீண்டும் கோபப்படுத்திவிடும்." "அதுமட்டுமின்றி, நீ இரவு உணவை முடித்துவிட்டுப் பத்து மணி ரயிலைப் பிடிக்கவும் முடியுமே." "அதற்கு நேரம் மிகவும் குறைவாகவே இருக்கும்." "அப்படியானால், நான் ஒருபோதும் நகரத்திற்குச் சென்று இரவு உணவை முடித்துவிட்டு ரயிலில் திரும்ப முடியாதா? ஆனால் கேள், ஆல்பர்ட்டி...""நாம் மிக எளிமையான ஒன்றைச் செய்வோம்: அந்தத் திறந்தவெளி காற்று எனக்கு நல்லது என்று தோன்றுகிறது; உன்னால் அந்தப் பெண்மணியை விட்டு வர முடியாது என்பதால், நான் உன்னுடன் 'இன்ஃப்ரேவில்' (Infreville) வரை நடந்து வருகிறேன். கவலைப்படாதே, நான் 'டூர் எலிசபெத்' [அந்தப் பெண்மணியின் இல்லம்] வரை செல்லமாட்டேன்; அந்தப் பெண்மணியையோ அல்லது உன் நண்பர்களையோ நான் பார்க்கமாட்டேன்." ஆல்பர்ட்டின் ஏதோ ஒரு மோசமான அதிர்ச்சியை எதிர்கொண்டவள் போலத் தெரிந்தாள். அவள் பேச்சு தடுமாறியது. கடல் குளியல் தனக்கு ஒத்துவருவதில்லை என்று அவள் கூறினாள். "நான் கூட வருவது உனக்குச் சிரமமாக இருக்குமோ?" "அப்படி எப்படிச் சொல்லலாம்? உன்னுடன் வெளியே செல்வதுதான் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி என்பதை நீ நன்றாக அறிவாயே." அவளிடம் திடீரென ஒரு மனமாற்றம் ஏற்பட்டது. "நாம் இருவரும் சேர்ந்து நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளவிருப்பதால்," என்று அவள் கூறினாள், "ஏன் நாம் பால்பெக் (Balbec)-கின் மறுபகுதிக்குச் செல்லக்கூடாது? நாம் இருவரும் சேர்ந்து இரவு உணவு சாப்பிடலாம். அது மிக நன்றாக இருக்கும். உண்மையில், கடற்கரையின் அந்தப் பகுதி மிகவும் அழகாக இருக்கும். இன்ஃப்ரேவில் மற்றும் அந்தப் பகுதிகள்—அந்தச் சிறிய 'பசலைக்கீரை-பச்சை' நிற இடங்கள்—எனக்குச் சலிப்பைத் தருகின்றன." "ஆனால் உன் அத்தையின் தோழியைச் சென்று பார்க்காவிட்டால் அவர் கோபப்படுவாரே." "ஓ, அவர் அதை மறந்துவிடுவார்." "இல்லை, மற்றவர்களை வருத்தப்படுத்தக்கூடாது." "ஆனால் அவர் அதைக் கவனிக்கவே மாட்டார்; அவருக்கு தினமும் விருந்தினர்கள் வருவார்கள். நான் நாளை சென்றாலும், மறுநாள் சென்றாலும், ஒரு வாரம் கழித்து அல்லது இரண்டு வாரம் கழித்துச் சென்றாலும்—அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை." "உன் நண்பர்கள்?" "ஓ! அவர்கள் பலமுறை என்னைக் கழற்றிவிட்டிருக்கிறார்கள். இப்போது என் முறை." "ஆனால் நீ குறிப்பிடும் திசையிலிருந்து ஒன்பது மணிக்கு மேல் திரும்பி வர ரயில்கள் இல்லையே." "அதனால் என்ன? ஒன்பது மணி என்பது மிகச் சரியான நேரம். அதுமட்டுமின்றி, திரும்பி வருவதைப் பற்றிய கவலை நம்மைத் தடுக்க அனுமதிக்கக்கூடாது. நாம் எப்படியும் ஒரு வண்டியையோ அல்லது மிதிவண்டியையோ கண்டுபிடித்துவிடலாம்—அல்லது, அது கிடைக்கவில்லை என்றால், நம்மிடம் நம் சொந்தக் கால்கள் இருக்கின்றனவே." " 'எப்படியாவது ஏதாவது கிடைத்துவிடும்' என்று எவ்வளவு எளிதாகச் சொல்கிறாய், ஆல்பர்ட்டின்!" "இன்ஃப்ரேவில் பக்கம், அந்தச் சிறிய மரத்தாலான ரயில் நிலையங்கள் ஒன்றுக்கொன்று அருகிலேயே இருக்கும் இடங்களில்—ஆம், அது சாத்தியம். ஆனால் அந்தப் பக்கம்... அது அப்படியல்லவே." "அங்கும் கூடத்தான். உன்னை பத்திரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் திரும்ப அழைத்து வருவதாக நான் உறுதியளிக்கிறேன்." ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம் சொல்ல விரும்பாத ஒரு திட்டத்தை எனக்காகக் கைவிடுவதையும், அதனால் என்னைப் போலவே துயருறப்போகும் வேறொருவர் அங்கு இருப்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். அவளுடன் நான் வருவதில் பிடிவாதமாக இருந்ததால், அவள் விரும்பியதைச் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்து, எந்தவிதப் பூசலும் இன்றி அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள். நிலைமை முற்றிலும் கைமீறிப் போய்விடவில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஏனெனில், பல பரிமாணங்களைக் கொண்ட வாழ்க்கையைக் கொண்ட மற்ற பெண்களைப் போலவே, அவளிடமும் ஒரு நிலையான பிடிப்பு இருந்தது: அதுவே ஐயமும் பொறாமையும் ஆகும். சொல்லப்போனால், அவள் வேண்டுமென்றே அவற்றை வரவழைத்துக்கொள்ளவில்லை—மாறாக, அவற்றைத் தவிர்க்கவே முயன்றாள். ஆனால் காதலர்கள் மிகுந்த சந்தேகப் புத்தி கொண்டவர்கள் என்பதால், பொய்யை உடனடியாகக் கண்டறிந்துவிடுவார்கள். எனவே, மற்றவர்களைப் போலவே ஆல்பர்ட்டினுக்கும் ஒரு விஷயம் அனுபவப்பூர்வமாகத் தெரிந்திருந்தது (அந்த அறிவு பொறாமையிலிருந்து வந்தது என்பதை அவள் அறியாமலேயே): ஒரு மாலைவேளையில் தான் கழற்றிவிட்ட நபர்களை எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதுதான் அது. எனக்காக அவள் புறக்கணிக்கும் அந்த நபர் துயருறுவார்; அதனாலேயே அவளை இன்னும் அதிகமாக நேசிப்பார் (அதற்குக் காரணம் பொறாமைதான் என்பதை ஆல்பர்ட்டின் உணரவில்லை); அந்தத் துயரிலிருந்து விடுபட, தானாகவே அவளிடம் திரும்பி வருவார்—நானும் அப்படித்தான் செய்திருப்பேன். ஆனால் நான் யாருக்கும் வலியளிக்கவோ, என்னை நானே வருத்திக்கொள்ளவோ, அல்லது அந்த மோசமான விசாரணை மற்றும் இடைவிடாத, பலதரப்பட்ட கண்காணிப்புப் பாதையில் பயணிக்கவோ விரும்பவில்லை. "வேண்டாம் ஆல்பர்ட்டின், உன் மகிழ்ச்சியை நான் கெடுக்க விரும்பவில்லை; இன்ஃப்ரெவில்லில் (Infreville) இருக்கும் அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கச் செல்—அல்லது அவள் யாருக்காக ஒரு மறைமுகத் திரையாகச் செயல்படுகிறாளோ அவளைச் சந்திக்கச் செல்; எனக்கு அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை." "நான் உன்னுடன் வராததற்குக் உண்மையான காரணம், நீ அதை விரும்பவில்லை என்பதுதான்—என்னுடன் நீ மேற்கொள்ளும் நடைப்பயணம், நீ உண்மையில் மேற்கொள்ள விரும்பிய பயணம் அல்ல; நீயே அறியாமல் ஐந்து முறைக்கு மேல் உனது பேச்சிலேயே முரண்பட்டதே அதற்கான சான்று." தான் கவனிக்காத அந்த முரண்பாடுகள் மிகவும் தீவிரமானவையாக இருந்திருக்கக்கூடுமோ என்று பாவம் ஆல்பர்ட்டின் அஞ்சினாள். தான் என்ன பொய்களைச் சொன்னோம் என்று துல்லியமாகத் தெரியாத நிலையில் அவள் கூறினாள்: "நான் முரண்பட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. கடல் காற்று என் சிந்தனை ஓட்டத்தைக் கலைத்துவிடுகிறது. நான் எப்போதும் பெயர்களைக் குழப்பிக்கொள்கிறேன்." மேலும்—அவளை நம்புவதற்கு எனக்குப் பெரிய அளவில் மென்மையான உறுதிமொழிகள் எதுவும் தேவைப்பட்டிருக்காது என்பதை அது நிரூபித்தது—நான் மங்கலாக மட்டுமே சந்தேகித்திருந்த ஒரு விஷயத்தை அவள் ஒப்புக்கொண்டதைக் கேட்டபோது, ​​ஒரு புண் ஏற்படுத்தும் வலியை நான் உணர்ந்தேன். "சரி, அப்படியானால் நான் கிளம்புகிறேன்," என்று அவள் ஒரு சோகமான குரலில் கூறினாள்—இருப்பினும், என்னுடன் அந்த மாலையைக் கழிக்காமல் இருப்பதற்கு நான் ஒரு சாக்குப்போக்கை அளித்திருந்ததால், வேறொரு நபரைச் சந்திப்பதற்குத் தாமதமாகிவிட்டதா என்று நேரத்தைப் பார்க்கவும் அவள் தவறவில்லை. "நீங்கள் மிகவும் கொடூரமானவர். உங்களுடன் ஒரு நல்ல மாலையைக் கழிக்க என் திட்டங்கள் அனைத்தையும் மாற்றிக்கொண்டேன், ஆனால் நீங்கள்தான் அதை மறுக்கிறீர்கள்—அதோடு என் மீது பொய் சொல்வதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறீர்கள். இவ்வளவு கொடூரமாக உங்களை நான் இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை. கடல்தான் என் கல்லறையாக இருக்கும். இனி நான் உங்களை ஒருபோதும் பார்க்கமாட்டேன்." (அவள் மறுநாளே திரும்பி வருவாள் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தாலும்—அவள் வந்தாள்—இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது என் இதயம் படபடத்தது.) "நான் கடலில் மூழ்கிவிடுவேன்; என்னை நானே தண்ணீரில் வீசிக்கொள்வேன்." "சாஃபோவைப் (Sappho) போலவா?" "அது இன்னொரு அவமரியாதை; நான் சொல்வதை மட்டுமல்ல, நான் செய்வதையும் கூட நீங்கள் சந்தேகிக்கிறீர்கள்." "ஆனால் அன்பே, நான் அதை எந்த உள்நோக்கத்துடனும் சொல்லவில்லை, சத்தியமாக; சாஃபோ கடலில் குதித்தாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே." "இல்லை, நீங்கள் அப்படிச் சொன்னீர்கள்—என் மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கையே இல்லை." கடிகாரத்தில் மணி ஆவதற்கு இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் இருப்பதை அவள் கவனித்தாள்; அ...ஒரு சந்திப்பைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அவள் பயந்தாள். அதனால், மிகச் சுருக்கமான ஒரு பிரியாவிடையைத் தேர்ந்தெடுத்து (அடுத்த நாள் என்னைச் சந்திக்க வந்தபோது அதற்காக அவள் மன்னிப்புக் கேட்டாள்; அன்று அந்த நபருக்கு அநேகமாக நேரம் இருந்திருக்காது), கலக்கமான முகத்துடன் "என்றென்றைக்குமாக குட்பை" என்று கூவிக்கொண்டே அவள் அவசரமாகச் சென்றாள். ஒருவேளை அவள் உண்மையிலேயே கலக்கத்தில்தான் இருந்திருக்கலாம். ஏனென்றால், அந்தத் தருணத்தில் அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதை என்னை விட நன்றாக அறிந்திருந்ததாலும்—என்னை விடத் தன்னையே கடுமையாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் நடத்திக்கொண்டிருந்ததாலும்—அவள் என்னை விட்டுச் சென்ற விதத்திற்குப் பிறகு, நான் அவளை மீண்டும் சந்திக்க விரும்புவேனா என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் இருந்திருக்கக்கூடும். ஆனாலும், அவள் என் மீது அக்கறை கொண்டிருந்தாள் என்று நான் நம்புகிறேன்—அந்த நபர் என்னை விட அதிகப் பொறாமைப்படும் அளவிற்கு.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பால்பெக்கில் உள்ள கேசினோ நடன மண்டபத்தில் நாங்கள் இருந்தபோது, ​​ப்ளாக்கின் சகோதரியும் உறவினரும் உள்ளே வந்தனர்—அவர்கள் இருவருமே மிகவும் அழகான இளம் பெண்களாக வளர்ந்திருந்தனர். இருப்பினும், என் தோழிகளின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, நான் அவர்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. ஏனெனில், அவர்களில் இளையவளான என் உறவினர், நான் முதல் முறை சந்தித்தபோது அறிமுகமான அந்த நடிகையுடன் வெளிப்படையாக வாழ்ந்து வந்தாள். இதைப் பற்றி நான் மெதுவாகக் குறிப்பிட்டதும், ஆன்ட்ரீ என்னிடம், "ஓ! அந்த விஷயத்தில் நானும் ஆல்பர்டைனைப் போலவே உணர்கிறேன்; எங்கள் இருவரையும் அந்த அளவுக்குப் பேரதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் விஷயம் வேறு எதுவும் இல்லை" என்றாள். ஆல்பர்டைனைப் பொறுத்தவரை, நாங்கள் அமர்ந்திருந்த சோஃபாவில் என்னுடன் பேசத் தொடங்கியபோது, ​​அவள் அந்த இரண்டு ஒழுக்கமற்ற இளம் பெண்களுக்கும் முதுகைக் காட்டினாள். ஆனாலும், இந்த நிகழ்வுக்குச் சற்று முன்பு—அதாவது, மல்லே ப்ளாக்கும் அவளுடைய உறவினரும் தோன்றிய அந்தத் தருணத்தில்—என் தோழியின் கண்களில் திடீரென ஒரு ஆழ்ந்த கவனப் பார்வை தோன்றியதை நான் கவனித்திருந்தேன்; அது சில சமயங்களில் அந்தக் குறும்புக்காரப் பெண்ணின் முகத்திற்கு ஒரு தீவிரமான, ஏன் கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கொடுத்து, சோகத்தின் சுவட்டையும் விட்டுச்செல்லும் ஒரு பாவனையாக இருந்தது. ஆனால் ஆல்பர்டைன் உடனடியாகத் தன் பார்வையை என் பக்கம் திருப்பினாள்—ஆனாலும் அவளுடைய கண்கள் விசித்திரமாக அசைவற்று, கனவு காண்பது போல இருந்தன. மல்லே ப்ளோக்கும் அவளுடைய உறவினரும் உரக்கச் சிரித்து, தகாத கூச்சல்களை எழுப்பியபடி இறுதியாகக் கிளம்பிய பிறகு, நான் ஆல்பர்டைனிடம், (நடிகையின் தோழியான) அந்தச் சின்னப் பொன்னிறப் பெண், முந்தைய நாள் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வண்டி ஊர்வலத்தில் பரிசு வென்ற அதே பெண் அல்லவா என்று கேட்டேன். "ஓ! எனக்குத் தெரியாது," என்றாள் ஆல்பர்டைன். "அவர்களில் ஒருத்தி பொன்னிறப் பெண்ணா? சொல்லப்போனால், அவர்கள் என் கவனத்தை அவ்வளவாக ஈர்ப்பதில்லை; நான் அவர்களை ஒருபோதும் உற்றுப் பார்த்ததில்லை. அவர்களில் ஒருத்தி பொன்னிறப் பெண்ணா?" என்று அவள் தன் மூன்று தோழிகளிடம், பற்றற்ற விசாரணை பாணியில் கேட்டாள். ஆல்பர்டைன் கடற்கரை நடைபாதையில் தினமும் இவர்களைச் சந்திப்பதால், இந்த அறியாமை பாசாங்கு செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிக அதிகமாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. "அவர்களும் நம்மை அவ்வளவாகப் பார்ப்பதாகத் தெரியவில்லை," என்று நான் ஆல்பர்டைனிடம் சொன்னேன்—ஒருவேளை (நான் அந்த எண்ணத்தை உணர்வுபூர்வமாக மனதில் கொள்ளவில்லை என்றாலும்) அவள் அவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை என்பதையும், பொதுவாகச் சொல்லப்போனால், மிகவும் சீரழிந்த பெண்கள்கூட தங்களுக்குத் தெரியாத இளம் பெண்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை என்பதையும் அவளுக்குக் காட்டி, அவளுக்கு எந்த வருத்தமும் ஏற்படாமல் தடுக்கும் நம்பிக்கையில் அப்படிச் சொன்னேன். "அவர்கள் நம்மைப் பார்க்கவில்லையா?" என்று ஆல்பர்டைன் அலட்சியமாகப் பதிலளித்தாள். "அவர்கள் முழு நேரமும் அதை மட்டும்தான் செய்தார்கள்." "ஆனால் அது உனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை," என்றேன் நான்; "நீ அவர்களுக்குப் பின்புறமாக நின்றிருந்தாய்." "ஓ, அப்படியா?" என்று அவள் பதிலளித்தாள், எங்களுக்கு எதிரே சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய கண்ணாடியைச் சுட்டிக்காட்டினாள்—நான் அதைக் கவனிக்கவில்லை, ஆனால் இப்போதுதான் உணர்ந்தேன், என் தோழி என்னிடம் பேசும்போது தன் அழகான, சிந்தனைமிக்க கண்களை அதில் நிலைநிறுத்தியிருந்தாள். கோட்டார்ட் என்னுடன் அந்தச் சிறிய இன்கார்வில் சூதாட்ட விடுதிக்குள் நுழைந்த நாளிலிருந்து—அவன் கூறிய கருத்தை நான் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும்—ஆல்பர்டைன் எனக்கு முன்போல் தெரியவில்லை; அவளைப் பார்த்தாலே எனக்குக் கோபம் வந்தது. அவள் எனக்கு எவ்வளவு வித்தியாசமாகத் தெரிந்தாளோ, அதே அளவுக்கு நானும் மாறிவிட்டிருந்தேன். நான் இனி அவளுக்கு நல்வாழ்த்துக்கள் கூறவில்லை; அவள் முன்னிலையில் இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி—இந்த விஷயம் அவளுக்குத் தெரியவந்தால்—அவளைப் பற்றி மிகவும் காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளில் பேசினேன். இருப்பினும், சில சமரசங்கள் நிகழ்ந்தன. ஒரு நாள், ஆல்பர்டைன் மற்றும் ஆண்ட்ரீ இருவரும் எல்ஸ்டிரைப் பார்க்க வந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டதை நான் அறிந்தேன். திரும்பி வரும் வழியில், பள்ளி மாணவிகளைப் போல "வேகமான" இளம் பெண்களைப் போல நடித்து, அதன் மூலம் என் இதயத்தைப் பிழிந்தெடுக்கும் ஒரு ரகசிய, கன்னித்தன்மையான பரவசத்தைப் பெற அவர்கள் எண்ணியிருக்கிறார்கள் என்று சந்தேகித்து, அவர்களை சங்கடப்படுத்தவும், ஆல்பர்டைன் எதிர்பார்த்திருந்த மகிழ்ச்சியை அவளுக்குக் கிடைக்காமல் செய்யவும் எண்ணி, நான் முன்னறிவிப்பின்றி எல்ஸ்டிரின் வீட்டிற்குச் சென்றேன். ஆனால் அங்கே ஆண்ட்ரீயை மட்டுமே கண்டேன்; ஆல்பர்டைன் வேறு ஒரு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள், அது அவளுடைய அத்தை வரவிருந்த நாள். அப்போது கோட்டார்ட் தவறாகக் கணித்திருக்க வேண்டும் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்; ஆண்ட்ரீ தன் தோழி இல்லாமல் அங்கே இருந்ததால் என் மீது ஏற்பட்ட நல்ல அபிப்ராயம் நீடித்தது, அது ஆல்பர்டைன் மீது ஒரு மென்மையான அணுகுமுறையை வளர்த்தது. ஆயினும், எளிதில் குணமடையாத, மிகச்சிறிய விஷயம்கூட மீண்டும் நோய்வாய்ப்படச் செய்யக்கூடிய நலிந்த மனிதர்களின் பலவீனமான உடல்நிலையைப் போலவே இந்த உணர்வுகளும் நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. ஆல்பர்டைன், ஆண்ட்ரீயை சில விளையாட்டுகளில் ஈடுபடத் தூண்டுவாள்; அவை எல்லை மீறிச் செல்லாவிட்டாலும், ஒருவேளை முற்றிலும் தீங்கற்றவையாக இருக்கவில்லை. இந்தச் சந்தேகத்தால் வாட்டப்பட்டு, நான் இறுதியில் அவளை விரட்டிவிடுவேன். அரிதாக...அதிலிருந்து நான் மீண்ட அடுத்த கணமே, அது வேறொரு வடிவில் மீண்டும் முளைத்துவிடும். ஆண்ட்ரே (Andrée) தனது இயல்பான நளினமான அசைவுகளில் ஒன்றோடு, பாதி மூடிய கண்களுடன் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) தோளில் அன்பாகத் தன் தலையைச் சாய்த்து அவள் கழுத்தில் முத்தமிடுவதை நான் பார்த்திருக்கலாம்; அல்லது அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்திருக்கலாம்; அல்லது குளிக்கச் செல்லும்போது அவர்கள் தனியாக இருந்ததைப் பார்த்த ஒருவர் ஏதோ ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லியிருக்கலாம்—இவை அனைத்தும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள காற்றில் சாதாரணமாக மிதக்கும் அற்பமான விஷயங்கள். பெரும்பாலான மக்கள் இவற்றை நாள் முழுவதும் உள்வாங்கினாலும் அவர்களின் உடல்நலத்திற்கோ மனநிலைக்கோ எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை; ஆனால், மனதளவில் பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய ஒருவருக்கு இவை நோய்த்தன்மையைக் கொடுத்துப் புதிய துயரத்தை உருவாக்குகின்றன. சில சமயங்களில், ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் பார்க்காமலோ அல்லது அவளைப் பற்றி யாரும் பேசக் கேட்காமலோ இருந்தபோதிலும், ஜிசெல்லுக்கு (Gisèle) அருகில் அவள் நின்றிருந்த ஒரு தோரணை என் நினைவுக்கு வரும்—அப்போது அது மிகவும் அப்பாவித்தனமானதாகத் தோன்றியிருக்கலாம்—ஆனால் இப்போது அது நான் மீண்டும் அடைந்திருந்த மன அமைதியைக் குலைக்கப் போதுமானதாக இருந்தது; ஆபத்தான கிருமிகளைச் சுவாசிக்க நான் வெளியே செல்ல வேண்டியிருக்கவில்லை—கோட்டார்ட் (Cottard) சொல்வது போல, நானே எனக்குள் விஷத்தை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் எண்ணங்கள் ஸ்வான் (Swann) ஓடெட் (Odette) மீது கொண்டிருந்த காதலைப் பற்றியும், ஸ்வான் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் எப்படி முட்டாளாக்கப்பட்டு ஏமாற்றப்பட்டார் என்பதைப் பற்றியும் சிந்திக்கத் தொடங்கும். இறுதியில், நான் சிந்தித்துப் பார்த்தால், ஆல்பர்ட்டினின் முழு ஆளுமையையும் படிப்படியாகக் கட்டமைக்கவும், என்னால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாத அவளது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் மிகுந்த வேதனையுடன் புரிந்துகொள்ளவும் என்னை இட்டுச் சென்றது ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவும், ஒரு நிலையான எண்ணமும்தான்: அதாவது, மேடம் ஸ்வானின் (Mme Swann) குணாதிசயம் எனக்கு விவரிக்கப்பட்ட விதம். இந்தக்கதைகள் என் கற்பனையைத் தூண்டி, ஆல்பர்ட்டின் ஒரு நல்லொழுக்கமுள்ள இளம் பெண்ணாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு விலைமகளின் ஒழுக்கக்கேட்டையும் ஏமாற்றும் திறனையும் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை என்னுள் விதைத்தன; ஒருவேளை நான் அவளைக் காதலித்திருந்தால் எனக்குக் காத்திருந்திருக்கக்கூடிய துயரத்தைப் பற்றி நான் அப்போது ஆழ்ந்து சிந்திப்பேன்.

ஒரு நாள், கிராண்ட் ஹோட்டலுக்கு (Grand Hotel) முன்னால் இருந்த திறந்தவெளியில் நாங்கள் கூடியிருந்தபோது, ​​நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் மிகக் கடுமையான, அவமானகரமான வார்த்தைகளைப் பேசினேன். ரோஸ்மாண்ட் (Rosemonde) அதைக் கவனித்துச் சொன்னாள்: "அட, அவளிடம் உன் அணுகுமுறை எவ்வளவு மாறிவிட்டது! முன்பு அவளையே மையமாக வைத்திருந்தாய்—அவள் சொல்வதுதான் சட்டமாக இருந்தது—ஆனால் இப்போது அவளை நாய்களுக்கு உணவாகப் போடுவதற்குக்கூடத் தகுதியற்றவளாகக் கருதுகிறாய்." ஆல்பர்ட்டின் மீதான எனது மனநிலையை மேலும் உறுதிப்படுத்தும் விதமாக, நான் ஆண்ட்ரேவிடம் மிகுந்த கனிவைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தேன்—அவளுக்கும் அதே தீய பழக்கம் இருந்தபோதிலும், உடல்நலக்குறைவு மற்றும் நரம்புத் தளர்ச்சி காரணமாக அவளது செயல் எனக்கு அதிக மன்னிப்புக்குரியதாகத் தோன்றியது. அப்போதுதான் மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் குதிரை வண்டி எங்கள் கண்ணில் பட்டது. நாங்கள் நின்றுகொண்டிருந்த மூலைக்கு அருகில், நடைபாதைக்குச் செங்குத்தாக அமைந்திருந்த தெருவிலிருந்து இரண்டு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அந்த வண்டி வெளியே வந்தது. அப்போது எங்களை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்த 'முதல் தலைவர்' (First President), வண்டியைக் கண்டதும், எங்கள் கூட்டத்தில் தான் இருப்பதை அவர்கள் பார்த்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகத் துரிதமாகப் பக்கவாட்டில் விலகிச் சென்றார்; பின்னர், மார்க்கிஸ் (Marquise) தன்னை கவனித்துவிடக்கூடும் என்று எண்ணி, தனது தொப்பியை அகற்றி கம்பீரமான பாவனையுடன் தாழ்வாக வணங்கினார். ஆனால், 'ரூ டி லா மெர்' (Rue de la Mer) வீதி வழியாகத் தொடர்ந்து செல்லும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட அந்த வண்டி, ஹோட்டலின் நுழைவாயிலுக்குள் சென்று மறைந்தது. சுமார் பத்து நிமிடங்கள் கடந்த நிலையில், மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த லிஃப்ட்-பையன் என்னிடம், "அது மார்க்கிஸ் டி காம்ப்ரிமர்; அவர் உங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கிறார் ஐயா," என்று கூறினான். "நான் அறைக்குச் சென்று பார்த்தேன், வாசிப்பு அறையிலும் தேடினேன்—ஆனால் உங்களைக் காணவில்லை. நல்லவேளையாக, கடற்கரையில் தேடிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது." அவன் தன் விளக்கத்தை முடிப்பதற்குள்ளேயே, மார்க்கிஸ்—அவரது மருமகள் மற்றும் மிகுந்த சம்பிரதாயமான நடத்தை கொண்ட ஒரு கனவானுடன்—என்னை நோக்கி நடந்து வந்தார்; அநேகமாக அவர் அருகிலுள்ள ஒரு இடத்திற்கு காலை நேரச் சந்திப்புக்கோ அல்லது தேநீர் அருந்தவோ சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்தார். அவர் சற்று குனிந்த நிலையில் காணப்பட்டார்—அதற்குக் காரணம் முதுமை மட்டுமல்ல, தான் சந்திக்கும் மனிதர்களுக்கு முன்னால் முடிந்தவரை 'சிறப்பாக அலங்கரித்துக்கொண்டவளாக'த் தோன்ற வேண்டும் என்பதற்காக, தனது அந்தஸ்துக்கு ஏற்ற ஆடம்பரமான பல பொருட்களை அணிந்திருந்ததால் ஏற்பட்ட பாரமும்தான் அது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், லெக்ராண்டினுக்கு (Legrandin) நாங்கள் பால்பெக் (Balbec) செல்வது தெரிந்துவிடக்கூடாது என்று என் பாட்டி ஒரு காலத்தில் மிகவும் அஞ்சியிருந்த அந்த 'காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தின் ஹோட்டல் வருகை'தான் இப்போது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அக்காலத்தில், நடக்கவே வாய்ப்பில்லை என்று பாட்டி கருதிய ஒரு நிகழ்வைக் குறித்து எழுந்த அச்சங்களைக் கண்டு அம்மா சிரிப்பார். ஆனால், லெக்ராண்டினின் எந்தத் தலையீடுமின்றி, வேறு வழிகளில் அந்த நிகழ்வு இப்போது நடந்தேறியது. "நான் உங்களுக்குத் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்றால், இங்கே சிறிது நேரம் தங்கலாமா?" நான் அவளிடம் சற்று முன்பு சொன்ன கொடூரமான வார்த்தைகளால் அவள் கண்களில் சில கண்ணீர்த் துளிகள் தங்கியிருந்தன; நான் அதைப் பார்க்காதது போல் தோன்றினாலும், ஒருவித திருப்தியுணர்வுடன் அதைக் கவனித்தேன். "நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்." நீலக்கல் ஊசி பொருத்தப்பட்ட ஒரு இறகுத் தொப்பி, திருமதி டி கேம்ப்ரெமரின் விக் மீது ஒழுங்கற்ற முறையில் அமர்ந்திருந்தது—அது, அதன் காட்சிப்படுத்தல் அவசியமான ஆனால் போதுமான ஒரு சின்னத்தைப் போல, அதன் இருப்பிடம் ஒரு அலட்சியத்தின் விஷயமாகவும், அதன் நேர்த்தி மரபு சார்ந்ததாகவும், அதன் அசைவின்மை அர்த்தமற்றதாகவும் இருந்தது. வெப்பம் அதிகமாக இருந்தபோதிலும், அந்த நல்ல பெண்மணி, டால்மேட்டிக் போன்ற ஒரு கருமணிப் போர்வையை அணிந்திருந்தார்; அதன் மேல் ஒரு எர்மைன் சால்வை தொங்கியது—அது வெப்பநிலை அல்லது பருவத்துடன் தொடர்பில்லாதது போல் தோன்றியது, மாறாக......அந்தச் சடங்கின் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு அமைந்திருந்தது. மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் மார்பில், ஒரு சிறிய சங்கிலியில் இணைக்கப்பட்ட 'பாரனஸ்' (baroness) பட்டத்திற்கான சிறு கிரீடம் போன்ற அணிகலன், மார்பில் அணியும் சிலுவை பதக்கத்தைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நபர் உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட பாரிஸ் நகரின் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர்; அவர் காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தினருடன் மூன்று நாட்கள் தங்குவதற்காக வந்திருந்தார். மிகுந்த தொழில் அனுபவம் காரணமாகத் தங்கள் சொந்தத் தொழிலையே சற்றே அலட்சியமாகப் பார்க்கும் வகையைச் சேர்ந்தவர் அவர்—அதாவது, "வழக்குகளை நான் சிறப்பாக வாதாடுவேன் என்பது எனக்குத் தெரியும், அதனால் அதைச் செய்வதில் எனக்கு இப்போது எந்தச் சுவாரஸ்யமும் இல்லை" என்றோ, அல்லது "அறுவை சிகிச்சையைச் சிறப்பாகச் செய்ய எனக்குத் தெரியும், அதனால் அதைச் செய்வதில் எனக்கு இப்போது ஆர்வம் இல்லை" என்றோ சொல்லக்கூடிய மனிதர் அவர். அறிவுக்கூர்மையும் கலைநயமும் கொண்ட இவர்கள், வெற்றிகளால் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட முதிர்ச்சியை அடையும்போது, ​​சக கலைஞர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட—தங்களுக்குச் சிறந்த ரசனையையும் நுணுக்கமான புரிதலையும் அளிக்கும்—அந்த 'அறிவு' மற்றும் 'கலைத்தன்மை' தங்களைச் சுற்றி ஒளிர்வதை உணர்கிறார்கள். ஒரு மாபெரும் கலைஞரின் படைப்புகள் மீது மட்டுமல்லாமல், மிகச் சிறந்த மற்றும் தனித்துவமான ஒரு கலைஞரின் படைப்புகள் மீதும் அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வம் கொள்கிறார்கள்; தங்கள் தொழிலின் மூலம் ஈட்டும் கணிசமான வருமானத்தைக் கொண்டு அத்தகைய கலைஞரின் படைப்புகளை வாங்குகிறார்கள். காம்ப்ரிமரின் நண்பர்—மிகவும் இனிமையான குணம் கொண்டவர் அவர்—தேர்ந்தெடுத்த கலைஞர் 'லெ சிடானர்' (Le Sidaner) ஆவார். அவர் புத்தகங்களைப் பற்றி நன்றாகப் பேசக்கூடியவர்; ஆனால், தங்களை முழுமையாக ஆளத்தெரிந்த உண்மையான மேதைகளின் படைப்புகளைப் பற்றி அவர் பேசுவதில்லை. அந்த ரசனைமிக்க மனிதரிடம் இருந்த ஒரே எரிச்சலூட்டும் பழக்கம், சில குறிப்பிட்ட சொற்றொடர்களை—உதாரணமாக, "பெரும்பாலும்" (for the most part) என்பது போன்றவற்றை—அடிக்கடி பயன்படுத்துவதாகும்; இது அவர் பேசும் விஷயங்களுக்கு ஒருவித முக்கியத்துவத்தையும் அதே சமயம் முழுமையற்ற தன்மையையும் அளித்தது. ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூவிடம் (Robert de Saint-Loup) வாக்குறுதி அளித்தபடியே, பால்பெக் (Balbec) அருகே அவரது நண்பர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு காலை நேரக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தித் தன்னைச் சந்திக்க வந்ததாக மேடம் டி காம்ப்ரிமர் என்னிடம் கூறினார். "அவர் விரைவில் இப்பகுதிக்கு வந்து சில நாட்கள் தங்கவிருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா?" "அவரது மாமா சார்லஸ் (Charlus), தனது நாத்தனாரான லக்சம்பர்க் டச்சஸ் (Duchesse de Luxembourg) உடன் அங்கு தங்கியிருக்கிறார்; செயிண்ட்-லூப் அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தித் தனது அத்தையைச் சந்தித்து மரியாதை செலுத்தவும், தான் மிகவும் விரும்பப்படும் மற்றும் மதிக்கப்படும் தனது பழைய படைப்பிரிவை (regiment) பார்வையிடவும் திட்டமிட்டுள்ளார். அவரைப் பற்றி அளவற்ற புகழ்ச்சியுடன் பேசும் அதிகாரிகளை நாங்கள் அடிக்கடி சந்திக்கிறோம். நீங்கள் இருவரும் ஃபெடர்ன் (Féterne) பகுதிக்கு வந்து எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளித்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!" நான் ஆல்பர்ட்டினையும் (Albertine) அவளது நண்பர்களையும் அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினேன். மாடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) தனது மருமகளை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியின் சாதாரண உயர்குடி மக்களுடன் பழக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டபோது வழக்கமாக மிகவும் இறுக்கமாகவும், தன் கௌரவம் பாதிக்கப்படக்கூடும் என்ற அச்சத்தில் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் நடந்துகொள்ளும் அந்தப் பெண்மணி, இப்போது பிரகாசமான புன்னகையுடன் கையை நீட்டினார்; ராபர்ட் டி செயின்ட்-லூவின் (Robert de Saint-Loup) நண்பரைச் சந்திப்பதில் அவர் பாதுகாப்பும் மகிழ்ச்சியும் உணர்ந்தார்—ராபர்ட் அவரிடம் அந்த நண்பரைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, ​​அவர் கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினருடன் நெருங்கிய தொடர்பில் இருப்பவர் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் (ராபர்ட் வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொண்டதை விட அதிக சமூகத் திறமையுடன் அந்த அறிமுகத்தைச் செய்திருந்தார்). ஆக, தன் மாமியாரைப் போலன்றி, மாடம் டி காம்ப்ரேமர் இரண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையான நாகரிகப் பண்புகளைக் கொண்டிருந்தார். அவரது சகோதரர் லெக்ராண்டின் (Legrandin) மூலமாக நான் அவரை அறிந்திருந்தால், அவர் என்னிடம் காட்டியிருக்கக்கூடியது அந்த முதல் வகையான—உலர்வான மற்றும் சகித்துக்கொள்ள முடியாத—நடத்தையாகத்தான் இருந்திருக்கும்; ஆனால் கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்தினரின் நண்பரான எனக்கு, அவர் அளவற்ற புன்னகையை வழங்கினார். விருந்தினர்களை வரவேற்பதற்கு அந்த விடுதியில் மிகவும் வசதியான இடம் வாசிப்பு அறைதான்—ஒரு காலத்தில் மிகவும் அச்சமூட்டிய அந்த இடத்திற்குள், இப்போது நான் ஒரு வீட்டின் உரிமையாளரைப் போலவோ அல்லது மனநலக் காப்பகத்தில் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்து மருத்துவரால் சாவியைப் பெறும் அளவுக்கு நம்பிக்கை பெற்ற அமைதியான மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் போலவோ, சுதந்திரமாக ஒரு நாளைக்கு பத்து முறை வந்து சென்றேன். எனவே, மாடம் டி காம்ப்ரேமரை அங்கு அழைத்துச் செல்ல நான் முன்வந்தேன். அந்த அறை இனி எனக்குள் எந்தத் தயக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை—அதே சமயம் அதில் பழைய ஈர்ப்பும் ஏதுமில்லை, ஏனெனில் மனிதர்களின் முகங்கள் மாறுவதைப் போலவே இடங்களின் தோற்றமும் நமக்கு மாறிவிடுகிறது—அதனால் நான் எந்தவிதமான பதற்றமும் இன்றி அந்த யோசனையை முன்வைத்தேன். ஆனால் அவர் அதை மறுத்துவிட்டு வெளியே இருக்கவே விரும்பினார்; எனவே நாங்கள் விடுதியின் திறந்தவெளி மொட்டை மாடியில் அமர்ந்தோம். அங்கே, 'மாடம் டி செவிக்னே' (Madame de Sévigné) எழுதிய புத்தகத் தொகுப்பு ஒன்றை நான் கண்டெடுத்தேன்; என்னைச் சந்திக்க விருந்தினர்கள் வருகிறார்கள் என்ற செய்தியைக் கேட்டதும் அம்மா அவசரமாக அங்கிருந்து வெளியேறியபோது, ​​அதை எடுத்துச் செல்ல அவருக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை. அந்நியர்களின் வருகையை என் பாட்டியைப் போலவே அவரும் மிகவும் அஞ்சினார்; ஒருவேளை சிக்கிக்கொண்டால் தப்பிக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்று பயந்து, அவர் அங்கிருந்து மிக வேகமாக ஓடிவிடுவார்; அந்த வேகம் என் அப்பாவையும் என்னையும் எப்போதும் சிரிக்க வைக்கும். மாடம் டி காம்ப்ரேமர் தனது குடையின் கைப்பிடியுடன் சேர்த்து, பல வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பைகள், ஒரு சிறிய கைப்பை, கார்னெட் (garnet) கற்கள் தொங்கும் தங்க நிறப் பை மற்றும் லேஸ் (lace) கைக்குட்டை ஆகியவற்றை வைத்திருந்தார். அவற்றை ஒரு நாற்காலியில் வைப்பது அவருக்கு இன்னும் வசதியாக இருந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; ஆயினும், அவரது மேய்ப்புப் பணி சார்ந்த கடமைகளையும் சமூகச் சேவைகளையும் கைவிடுமாறு அவரிடம் கேட்பது முறையற்றதாகவும் பயனற்றதாகவும் இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. சிதறிக்கிடக்கும் கடற்பறவைகள் வெண் மலர்களைப் போல மிதந்துகொண்டிருந்த அமைதியான கடலை நாங்கள் உற்றுநோக்கினோம். சாதாரண சமூக உரையாடல்கள் நம்மை ஒருவித மேலோட்டமான நிலைக்குத் தள்ளிவிடுவதாலும், நமக்குள்ளேயே இருப்பதை அறியாத பண்புகளால் அல்லாமல், நம்முடன் இருப்பவர்கள் மதிக்கும் என்று நாம் நம்பும் குணநலன்கள் மூலமாகவே அவர்களைக் கவர விரும்பியதாலும், மேடம் டி காம்ப்ரிமரிடம் (திருமணத்திற்கு முன் லெக்ராண்டின்) அவரது சகோதரர் பேசியிருக்கக்கூடிய அதே பாணியில் நான் இயல்பாகவே பேசத் தொடங்கினேன். "அவற்றிற்கு," என்று கடற்பறவைகளைக் குறிப்பிட்டு நான் கூறினேன், "அல்லி மலர்களின் அமைதியும் வெண்மையும் இருக்கின்றன." உண்மையில், தங்களை அலைக்கழிக்கும் அந்தச் சிறிய அலைகளுக்கு அவை ஏதோ அசைவற்ற இலக்குகள் போலத் தோன்றின; ஆனால் அந்த அலைகளோ, ஏதோ ஒரு நோக்கத்துடன் இயங்குவது போலவும், உயிர் பெற்றுத் துடிப்பது போலவும் காட்சியளித்தன. பால்பெக் (Balbec) கடற்கரையில் நாங்கள் ரசித்த அந்த அற்புதமான கடல் காட்சியைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசுவதில் அந்த மூத்த மார்க்கிஸ் (Dowager Marquise) ஒருபோதும் சலிப்படைந்ததில்லை; அவர் என்னை நினைத்து பொறாமைப்பட்டார், ஏனெனில் லா ராஸ்பெலியரிலிருந்து (La Raspelière) — அந்த வருடம் அவர் அங்கு தங்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது — அவரால் அலைகளை வெகு தொலைவிலிருந்து மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. அவருக்கு இரண்டு விசித்திரமான பழக்கங்கள் இருந்தன; அவை கலைகளின் மீதான — குறிப்பாக இசையின் மீதான — அவரது தீவிரமான காதலிலிருந்தும், அவரது பற்களின் குறைபாட்டிலிருந்தும் உருவானவை. அழகியல் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம், இனச்சேர்க்கை காலங்களில் சில விலங்குகளுக்கு ஏற்படுவது போல, அவரது உமிழ்நீர் சுரப்பிகள் அளவுக்கு அதிகமாகச் செயல்படத் தொடங்கும்; இதனால், பற்களற்ற அந்த மூதாட்டியின் வாயிலிருந்து, லேசான மீசை அரும்பியிருந்த உதடுகளின் ஓரங்கள் வழியாகச் சில துளிகள் கசிந்து வெளியேறும். மூச்சைப் பிடித்து இழுப்பது போல, ஒரு பெருமூச்சுடன் அவர் உடனடியாக அவற்றை மீண்டும் உள்ளே விழுங்கிவிடுவார். இறுதியாக, இசை மிகச் சிறப்பாக இருந்தால், அவர் உற்சாகத்தில் கைகளை உயர்த்தி, சில சுருக்கமான கருத்துகளை வெளியிடுவார் — அவற்றை அவர் தீவிரமாக மென்று, தேவைப்பட்டால் மூக்கின் வழியாகவும் வெளிப்படுத்துவார். பால்பெக்கின் சாதாரணமான கடற்கரை உண்மையில் ஒரு "கடல் காட்சியை" வழங்கக்கூடும் என்பது எனக்கு ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை; ஆனால் மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் (Mme de Cambremer) எளிய வார்த்தைகள் அந்த விஷயத்தில் என் சிந்தனையை மாற்றின. மறுபுறம் — அதை நான் அவரிடமே சொன்னேன் — மலையின் உச்சியில் அமைந்துள்ள லா ராஸ்பெலியரிலிருந்து தெரியும் தனித்துவமான காட்சியைப் பற்றி மக்கள் புகழ்ந்து பேசுவதை நான் எப்போதும் கேட்டிருக்கிறேன்; அங்குள்ள இரண்டு அடுப்புகளைக் (fireplaces) கொண்ட பெரிய வரவேற்பறையில், ஒரு வரிசை ஜன்னல்கள் வழியாகத் தோட்டங்களையும் மரங்களின் இலைகளையும் தாண்டி பால்பெக்கிற்கு அப்பால் விரிந்து கிடக்கும் கடலைப் பார்க்கலாம்; அதே சமயம் மற்றொரு வரிசை ஜன்னல்கள் பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தவாறு அமைந்திருக்கும். "எவ்வளவு கனிவான வார்த்தைகள், எவ்வளவு அழகாகச் சொன்னீர்கள்: இலைகளுக்கு ஊடாகத் தெரியும் கடல்." "அது மிகவும் மகிழ்ச்சியளிக்கிறது; அது பார்ப்பதற்கு... ஒரு விசிறியைப் போல இருக்கிறது." உமிழ்நீரை விழுங்கித் தன் மீசையைத் துடைத்துக்கொள்ள அவர் எடுத்த அந்த ஆழமான மூச்சிலிருந்து, அந்தப் பாராட்டு உண்மையானது என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால் லெக்ராண்டின் (Legrandin) குடும்பத்தில் பிறந்த அந்த மார்க்கிஸ் மட்டும் சலனமற்று இருந்தார்; என் வார்த்தைகள் மீதல்ல, மாறாகத் தன் மாமியாரின் வார்த்தைகள் மீதான தனது அலட்சியத்தையே அவர் வெளிப்படுத்தினார். உண்மையில், அந்த வயதான பெண்ணின் அறிவுத்திறனை அவர் அலட்சியப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவரது கனிவான சுபாவத்தையும் குறை கூறினாள்; மக்கள் 'காம்ப்ரேமர்' (Cambremer) குடும்பத்தினர் மீது போதுமான அளவு உயர்வான அபிப்பிராயத்தைக் கொண்டிருக்க மாட்டார்களோ என்று அவள் எப்போதும் அஞ்சினாள். "என்ன ஒரு அழகான பெயர் அது," என்று நான் கூறினேன். "அந்தப் பெயர்களின் தோற்றத்தை அறிய எவருக்கும் ஆவலாக இருக்கும்." "அதைப் பற்றி நான் உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும்," என்று அந்த வயதான பெண் மென்மையாகப் பதிலளித்தார். "அது எங்கள் குடும்பச் சொத்து—என் பாட்டி அராச்செபெல் (Arrachepel) அவர்களுடையது. இது மிகவும் புகழ்பெற்ற குடும்பம் அல்ல என்றாலும், இது ஒரு நல்ல, மிகத் தொன்மையான மாகாணக் குடும்பம்." "புகழ்பெற்றது அல்ல என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று அவரது மருமகள் கடுகடுப்புடன் குறுக்கிட்டாள். "பாயக்ஸ் (Bayeux) கதீட்ரலில் உள்ள ஒரு முழு வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்திலும் அவர்களின் குடும்பச் சின்னம் இடம்பெற்றுள்ளது; மேலும் அவ்ரான்ச் (Avranches) நகரின் முக்கிய தேவாலயத்தில் அவர்களின் நினைவுக் கல்லறைகள் உள்ளன. இந்தப் பழைய பெயர்கள் உங்களுக்கு ஆர்வமூட்டுவதாக இருந்தால்," என்று அவள் மேலும் கூறினாள், "நீங்கள் ஒரு வருடம் தாமதமாக வந்துவிட்டீர்கள். இங்கிருந்து வெகு தொலைவில், காம்ப்ரே (Combray) பகுதியில் எனக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் உள்ள இடத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மதகுருவுக்காக—மறைமாவட்டங்களை மாற்றுவதில் உள்ள சிரமங்கள் இருந்தபோதிலும்—நாங்கள் கிரிக்கெட்டோட் (Criquetot) பகுதியில் ஒரு பணி வாய்ப்பைப் பெற்றுத் தந்திருந்தோம்; அந்த நல்ல பாதிரியார் அங்கு நரம்புத் தளர்ச்சியால் (neurasthenia) அவதிப்பட்டு வந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது முதுமைக்குக் கடல் காற்று ஒத்துக்கொள்ளவில்லை; அவரது நரம்புத் தளர்ச்சி மோசமடைந்தது, அதனால் அவர் காம்ப்ரேவுக்கே திரும்பிச் சென்றுவிட்டார். ஆனால் அவர் எங்கள் அண்டை வீட்டாராக இருந்த காலத்தில், பழைய ஆவணங்களை ஆராய்வதில் பொழுதைக் கழித்தார்; அப்பகுதியின் பெயர்கள் குறித்து ஒரு சுவாரஸ்யமான சிறு புத்தகத்தையும் எழுதினார். அது அவருக்குள் ஒரு ஆர்வத்தைத் தூண்டியது; ஏனெனில், இப்போது அவர் தனது இறுதிக்காலத்தைக் காம்ப்ரே மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறங்கள் குறித்த ஒரு பெரிய நூலை எழுதுவதில் செலவிடுவதாகத் தெரிகிறது." "ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியைச் சுற்றியுள்ள இடங்கள் குறித்த அவரது சிறு புத்தகத்தை நான் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன். அது மிகவும் சிரத்தை எடுத்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பு. எங்கள் பழைய 'ராஸ்பெலியர்' (Raspelière) இல்லத்தைப் பற்றி அதில் பல சுவாரஸ்யமான விஷயங்களை நீங்கள் வாசிக்கலாம்—அதைப்பற்றி என் மருமகள் மிகவும் அடக்கமாகவே பேசுகிறாள்." "எது எப்படியோ, இந்த வருடம்," என்று மூத்த மேடம் டி காம்ப்ரேமர் பதிலளித்தார், " 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இனி எங்களுடையது அல்ல; அது எனக்குச் சொந்தமானதும் அல்ல. ஆனால் உங்களுக்குள் ஒரு ஓவியரின் ஆன்மா இருப்பதை அறிய முடிகிறது; நீங்கள் நிச்சயமாக ஓவியம் வரைய வேண்டும். மேலும் ஃபெட்டர்ன் (Féterne) இல்லத்தை உங்களுக்குக் காட்ட நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்—அது 'லா ராஸ்பெலியர்'-ஐ விட மிகச் சிறந்தது." கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) தம்பதியினர் அந்த வீட்டை வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினருக்கு வாடகைக்கு விட்டதிலிருந்து, அதன் அமைவிடம் குறித்த அவர்களின் பார்வை திடீரென மாறியது. பல ஆண்டுகளாக, கடல் மற்றும் பள்ளத்தாக்கு ஆகிய இரண்டையும் ஒரே இடத்தில் காணக்கூடிய தனித்துவமான சிறப்பம்சத்தைக் கொண்ட இடமாகவே அது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது; ஆனால் இப்போது, ​​அங்கு சென்று வர வேண்டிய தொடர்ச்சியான ஏற்ற-இறக்கப் பாதைகள் ஒரு பெரும் சிரமமாக அவர்களுக்குத் தோன்றத் தொடங்கின. சுருக்கமாகச் சொன்னால், வருமானத்தை அதிகரிப்பதை விட, தங்கள் குதிரைகளுக்கு ஏற்படும் சிரமத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே மேடம் டி கேம்ப்ரேமர் அந்த வீட்டை வாடகைக்கு விட்டார் என்று கூட நினைக்கத் தோன்றியது. ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியில் கடல் மிக அருகில் அமைந்திருப்பதில் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; ஏனெனில், அங்கு தங்கியிருந்த அந்த இரண்டு மாதங்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், நீண்ட காலமாக அவர் கடலை மேலிருந்து ஒரு பரந்த காட்சியாக மட்டுமே பார்த்து வந்திருந்தார். "என் வயதில் நான் இப்போதுதான் கடலை முழுமையாக உணர்கிறேன்; அதை எவ்வளவு ரசிக்கிறேன் தெரியுமா! அது எனக்கு மிகுந்த புத்துணர்ச்சியைத் தருகிறது! ஃபெட்டர்னில் வசிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் என்றால், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) வீட்டை மிகக் குறைந்த வாடகைக்குக் கூட நான் விட்டுக்கொடுப்பேன்..." என்று அவர் கூறுவார்.
54
“மீண்டும் சுவாரஸ்யமான விஷயங்களுக்கு வருவோம்,” என்று லெக்ராண்டினின் சகோதரி பேசத் தொடங்கினார்—அவர் அந்த வயதான மார்க்கிஸை ‘அம்மா’ என்று அழைத்தாலும், காலப்போக்கில் அவரிடம் ஒருவிதத் திமிரான போக்கைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்—“நீங்கள் அல்லி மலர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்; கிளாட் மோனே வரைந்த அந்த ஓவியங்கள் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். என்னவொரு மேதை அவர்! இது எனக்கு இன்னும் அதிக ஆர்வத்தைத் தருகிறது, ஏனென்றால் காம்ப்ரேக்கு அருகில்—அதாவது எனக்குச் சொந்தமாக நிலம் இருப்பதாக நான் உங்களிடம் சொன்ன அந்த இடத்திற்கு அருகில்...” ஆனால் அவர் காம்ப்ரே பற்றிய பேச்சைத் தொடர விரும்பவில்லை. “ஆ! அதுதான் சமகால ஓவியர்களில் மிகச் சிறந்தவரான எல்ஸ்டிர் எங்களிடம் குறிப்பிட்ட அந்த ஓவியத் தொடராக இருக்க வேண்டும்,” என்று ஆல்பர்ட்டின் உற்சாகமாகக் கூறினாள்; அதுவரை அவள் எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள். “ஆ! அந்த இளம் பெண்மணிக்குக் கலைகளின் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு இருப்பதை அறிய முடிகிறது,” என்று மேடம் டி காம்ப்ரேமர் கூச்சலிட்டார்; அப்போது அவர் ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்து, வாயில் ஊறிய உமிழ்நீரை விழுங்கிக்கொண்டார். “லெ சிடானரை (Le Sidaner) நான் அதிகம் விரும்புவதை நீங்கள் மன்னிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன், இளம் பெண்மணியே,” என்று அந்த வழக்கறிஞர் ஒருவிதப் புரிதலுடனான புன்னகையுடன் கூறினார். மேலும், எல்ஸ்டிரின் சில ‘துணிச்சலான’ பாணிகளைத் தாமே சுவைத்திருந்தாலோ அல்லது மற்றவர்கள் சுவைத்ததைப் பார்த்திருந்தாலோ ஏற்படும் உணர்வுடன் அவர் மேலும் கூறினார்: “எல்ஸ்டிர் திறமைசாலிதான்; சொல்லப்போனால் அவர் ஒரு முன்னோடி (avant-garde) கலைஞராகவே திகழ்ந்தார், ஆனால் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவர் காலத்திற்கேற்பத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை—தன் வாழ்க்கையை வீணடித்துக்கொண்டார்.” எல்ஸ்டிர் விஷயத்தில் அந்த வழக்கறிஞரின் கருத்தை மேடம் டி காம்ப்ரேமர் ஏற்றுக்கொண்டார்; ஆனால்—அவரது விருந்தினருக்குப் பெரும் ஏமாற்றத்தை அளிக்கும் வகையில்—மோனேயை லெ சிடானருக்கு இணையான நிலையிலேயே வைத்தார். அவரை முட்டாள் என்று சொல்லிவிட முடியாது; எனக்குச் சிறிதும் பயன்படாத ஒரு புத்திசாலித்தனம் அவரிடம் தாராளமாகவே இருந்தது. சரியாக அந்த நேரத்தில், சூரியன் தாழ்ந்து செல்லும்போது, ​​கடற்பறவைகள் மஞ்சள் நிறமாக மாறின—மோனேயின் அதே ஓவியத் தொடரில் உள்ள மற்றொரு ஓவியத்தில் இடம்பெற்ற அல்லி மலர்களைப் போலவே அவை தெரிந்தன. நான் அவரை அறிவேன் என்று கூறினேன்—மேலும், பெயர் சொல்லத் துணியாத அந்தச் சகோதரனின் பேச்சுவழக்கைப் போலவே பேசி—அவர் முந்தைய நாளே வந்திருக்கலாம், அது ஒரு வருத்தத்திற்குரிய விஷயம் என்றும் சொன்னேன்; ஏனெனில் அதே நேரத்தில் அவர் ‘பூசின்’ (Poussin) பாணியிலான ஒளிச் சூழலை ரசித்திருக்க முடியும். கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்தினருக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு நார்மன் நாட்டுப்புற நிலப்பிரபு அவரிடம், “நீங்கள் முந்தைய நாளே வந்திருக்க வேண்டும்” என்று சொல்லியிருந்தால், மேடம் டி காம்ப்ரேமர்-லெக்ராண்டின் நிச்சயமாக அவமதிக்கப்பட்ட உணர்வுடன் நிமிர்ந்து நின்றிருப்பார். ஆனால் நான் இன்னும் அதிக நெருக்கத்துடன் பழகியிருந்தாலும் கூட, அவர் மென்மையான, மலர்ந்த முகத்துடனான கனிவான பண்பை மட்டுமே வெளிப்படுத்தியிருப்பார்; அந்த அழகான பிற்பகல் வேளையின் இதமான சூழலில், அவளது ஆளுமை எனும்—மிகவும் அரிதாகவே அணுகக்கூடிய—செழுமையான தேன்கூட்டை நான் என் விருப்பப்படி ஆராய்ந்து ரசிக்க முடிந்தது; நான் அவளுக்கு வழங்கத் தவறிய அந்தச் சிற்றுண்டிகளுக்கு (petits fours) மாற்றாக அந்த உரையாடல் அமைந்தது. ஆனால், 'பூசின்' (Poussin) என்ற பெயர், அந்தச் சமூகப் பெண்மணியின் கனிவான இயல்பை மாற்றாவிட்டாலும், கலை ரசனையில் ஈடுபாடுள்ள ஒருவரின் (dilettante) எதிர்ப்பைக் கிளறியது. அப்பெயரை அடுத்தடுத்து ஆறு முறை கேட்டதும், அவர் நாக்கினால் உதட்டில் ஒருவித 'கிளிக்' (clicking) ஒலியை எழுப்பினார்; இது பொதுவாகத் தவறாக நடந்துகொள்ளும் குழந்தையை எச்சரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் ஒலி—அதாவது, ஒரு செயலைத் தொடங்கியதற்கான கண்டனமாகவும், அதைத் தொடரக்கூடாது என்பதற்கான தடையாகவும் அது அமைந்தது. "கடவுள் ஆணையாய் சொல்கிறேன், மோனே (Monet) போன்ற ஒரு மேதையைப் பற்றிப் பேசிய பிறகு, பூசின் போன்ற திறமையற்ற, தேய்ந்துபோன பழைய பாணியைக் கொண்ட ஒருவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடாதீர்கள். வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன்: அவர் எனக்கு மிகுந்த சலிப்பைத் தரும் ஒருவராகவே தோன்றுகிறார். என்ன சொல்வது? அவரால் வரையப்படுபவற்றை என்னால் 'ஓவியம்' என்று கூடச் சொல்ல முடியாது. மோனே, தேகா (Degas), மானே (Manet)—ஆம், *அவர்கள்* தான் உண்மையான ஓவியர்கள்!" "இது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அப்போது அவரது சொந்த எண்ணம் உருவாவதை உணரும் வகையில் காற்றில் ஏதோ ஒரு புள்ளியை உற்றுநோக்கினார்—அப்பார்வையில் தேடலும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தன. "இது மிகவும் சுவாரஸ்யமானது—முன்பெல்லாம் நான் மானேவையே அதிகம் விரும்பினேன். இப்போது, ​​நிச்சயமாக மானேவை நான் இன்னும் மதிக்கிறேன், ஆனால் மோனேவை இன்னும் அதிகமாக விரும்புகிறேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆஹா, அந்தப் பேராலயங்கள் (cathedrals)!" தனது ரசனை மாறிய விதத்தை எனக்கு விளக்குவதில் அவர் மிகுந்த அக்கறையையும் அதே சமயம் மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தினார். அவரது பார்வையில், அந்த ரசனை கடந்து வந்த பல்வேறு கட்டங்கள், மோனேவின் ஓவியப் பாணிகள் (manners) எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் தோன்றியது. மேலும், அவர் தனது ரசனைகளையும் விருப்பங்களையும் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டதற்காக நான் பெருமைப்படவோ அல்லது மகிழ்ச்சியடையவோ எந்தக் காரணமும் இருக்கவில்லை; ஏனெனில், மிகவும் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட ஒரு கிராமத்துப் பெண்மணியின் முன்னிலையில் கூட, அத்தகைய கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தாமல் அவரால் ஐந்து நிமிடங்கள் கூட இருக்க முடியாது. மொஸார்ட் மற்றும் வாக்னருக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை அறியாத அவ்ராஞ்செஸைச் சேர்ந்த ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி, மேடம் டி கேம்ப்ரெமரின் முன்னிலையில், "நாங்கள் பாரிஸில் தங்கியிருந்தபோது சுவாரஸ்யமான எதையும் பார்க்கவில்லை; ஒருமுறை ஓபரா-கோமிக் சென்றோம்—அங்கு *பெல்லியாஸ் எட் மெலிசாண்டே* அரங்கேற்றப்பட்டது—அது பயங்கரமானது," என்று குறிப்பிட்டபோது, மேடம் டி கேம்ப்ரெமர் உள்ளுக்குள் கொதித்தது மட்டுமல்லாமல், "ஆனால் அதற்கு மாறாக, அது ஒரு சிறிய தலைசிறந்த படைப்பு," என்று கூச்சலிடவும், "அந்தக் கருத்தை விவாதிக்கவும்" தூண்டப்பட்டார். இது ஒருவேளை காம்ப்ரேயிடமிருந்து வந்த ஒரு பழக்கமாக இருக்கலாம்; என் பாட்டியின் சகோதரிகளிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டது—அவர்கள் இதை "நல்ல காரணத்திற்காகப் போராடுவது" என்று அழைத்தனர், மேலும் பிலிஸ்டியர்களுக்கு எதிராகத் தங்கள் தெய்வங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று தெரிந்த வாராந்திர இரவு விருந்துகளை விரும்பினர். அதேபோல், மேடம் டி கேம்ப்ரெமரும், மற்றவர்கள் அரசியலுக்காகச் சண்டையிடுவதைப் போலவே, கலைக்காகச் சண்டையிட்டுத் தன் கோபத்தைத் தூண்டிக்கொள்ள விரும்பினார். நடத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும் ஒரு நண்பரை அவள் எப்படி ஆதரிப்பாளோ, அதேபோல டெபுஸ்ஸியையும் ஆதரிப்பாள். ஆயினும், "ஆனால் இல்லை, இது ஒரு சிறிய தலைசிறந்த படைப்பு" என்று சொல்வதன் மூலம், தான் அந்த இடத்தில் அமர்த்திய நபரிடம், இறுதியில்... கலைப் பண்பாட்டின் முழு வளர்ச்சிப் படிநிலையையும் தன்னிச்சையாக உருவாக்கிவிட முடியாது என்பதை அவள் நிச்சயமாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தாள்.
...அதைப் பற்றி விவாதிக்காமலே அவர்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். "பூசின் (Poussin) பற்றி லெ சிடானர் (Le Sidaner) என்ன நினைக்கிறார் என்று நான் அவரிடம் கேட்க வேண்டும்," என்று அந்த வழக்கறிஞர் என்னிடம் கூறினார். "அவர் அதிகம் பேசாத, ஒதுங்கியிருக்கும் சுபாவம் கொண்டவர்; ஆனாலும் அவரைப் பேச வைக்க நான் முயற்சிப்பேன்."

"அதுமட்டுமல்ல," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) தொடர்ந்தார், "எனக்குச் சூரிய அஸ்தமனம் என்றால் பிடிக்காது; அவை மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கும் வகையிலும், நாடகத்தன்மை கொண்டவையாகவும் (operatic) இருக்கின்றன. அதனால்தான் என் மாமியாரின் வீடு எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; அங்கு தெற்குப் பகுதியின் தாவரங்கள் நிறைந்திருக்கும். நீங்களே பார்ப்பீர்கள்—அது மான்டே கார்லோவில் உள்ள பூங்கா போலத் தோற்றமளிக்கும். அதனால்தான் எனக்கு நீர்ப்பரப்பின் உங்கள் பக்கம் அதிகம் பிடித்திருக்கிறது. அது ஒருவிதமான சோகமும் உண்மையான தன்மையும் கொண்டது; அங்கு கடலே தெரியாத ஒரு சிறிய பாதை இருக்கிறது. மழை நாட்களில் சேறு மட்டுமே இருக்கும்—அதுவே ஒரு தனி உலகம் போலத் தோன்றும். இது வெனிஸ் நகரம் போன்றது: எனக்கு 'கிராண்ட் கெனால்' (Grand Canal) பிடிக்காது, ஆனால் அங்கிருக்கும் சிறிய சந்துகளைப் போல மனதைத் தொடும் வேறெதையும் நான் கண்டதில்லை. உண்மையில், இது அந்த இடத்தின் சூழலைப் (atmosphere) பொறுத்த விஷயம்."

"ஆனால்," என்று நான் அவரிடம் கூறினேன்—மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் பார்வையில் பூசினின் மதிப்பை உயர்த்த ஒரே வழி, அவர் மீண்டும் பிரபலமாகிவிட்டார் என்பதை அவருக்குத் தெரியப்படுத்துவதுதான் என்று உணர்ந்ததால்—"ஷான்டில்லியில் (Chantilly) உள்ள பூசினின் ஓவியங்களை விட அழகானவை வேறெதுவும் இல்லை என்று திரு. டெகாஸ் (Degas) கருதுகிறார்." "அப்படியா? ஷான்டில்லியில் உள்ளவை எனக்குத் தெரியாது," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் கூறினார்—அவருக்கு டெகாஸுடன் முரண்பட விருப்பமில்லை—"ஆனால் லூவ்ரில் (Louvre) உள்ளவற்றைப் பற்றி என்னால் சொல்ல முடியும், அவை மிகவும் மோசமானவை." "அவர் அவற்றையும் பெரிதும் பாராட்டுகிறார்." "நான் அவற்றை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும்." "இப்போது என் மனதில் அதெல்லாம் சற்று மங்கலாக இருக்கிறது," என்று சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு அவர் பதிலளித்தார்—பூசின் குறித்த சாதகமான முடிவை அவர் விரைவில் எடுக்கவிருப்பது, நான் இப்போது பகிர்ந்துகொண்ட செய்தியைச் சார்ந்திருக்கவில்லை; மாறாக, லூவ்ரில் உள்ள பூசினின் ஓவியங்களை அவர் மீண்டும்—இம்முறை உறுதியாக—ஆய்வு செய்து, அதன் மூலம் தன் கருத்தை மாற்றிக்கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெறுவதையே சார்ந்திருந்தது என்பது போல அது அமைந்திருந்தது. அவள் பூசின் (Poussin) ஓவியங்களை இன்னும் ரசிக்கத் தொடங்கவில்லை என்றாலும், அது குறித்த தனது முடிவை மறுபரிசீலனைக்காக ஒத்திவைத்திருந்தாள்; இது ஒரு வகையில் தனது முந்தைய கருத்தை ஓரளவு திரும்பப் பெறுவதைப் போன்றதே. அவளுக்கு மேலும் சங்கடம் அளிக்க விரும்பாத நான், ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியில் உள்ள அற்புதமான மலர்களைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டிருந்த விஷயங்களை அவளுடைய மாமியாரிடம் கூறினேன். வீட்டின் பின்புறம் இருந்த சிறிய கிராமத்து பாதிரியார் இல்லத் தோட்டத்தைப் பற்றி அவர் அடக்கத்துடன் பேசினார்; காலையில் கதவைத் திறந்து, தனது காலை நேர ஆடையை அணிந்துகொண்டு, மயில்களுக்கு உணவளிக்கவும், முட்டைகளைச் சேகரிக்கவும், ஜின்னியா அல்லது ரோஜா மலர்களைப் பறிக்கவும் அவர் அங்கு செல்வார். மேஜை விரிப்பின் மீது அலங்காரமாக அடுக்கப்பட்ட அந்த மலர்கள்—அவை கிரீம் கலந்த முட்டை உணவுகள் அல்லது பொரித்த உணவுகளைச் சுற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது—அவருக்குத் தனது தோட்டத்துப் பாதைகளை நினைவூட்டின. "உண்மைதான், எங்களிடம் நிறைய ரோஜாக்கள் உள்ளன," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்; "எங்கள் ரோஜாத் தோட்டம் வீட்டிற்கு மிக அருகில் உள்ளது—சில நாட்களில் அதன் மணம் எனக்குத் தலைவலியை உண்டாக்கிவிடும். லா ராஸ்பெலியர் (La Raspelière) மாடியில் அமர்ந்திருப்பது மிகவும் இனிமையாக இருக்கும்; அங்கு காற்று ரோஜாக்களின் மணத்தைக் கொண்டுவரும், ஆனால் அந்த மணம் மூச்சுமுட்டும் அளவுக்குத் தீவிரமாக இருக்காது." நான் மருமகளின் பக்கம் திரும்பினேன்: "மாடிகளை நோக்கி வீசும் அந்த ரோஜாக்களின் மணம் அச்சு அசலாக *பெல்லியாஸ்* (Pelléas) இசை நாடகத்தை நினைவூட்டுகிறது," என்று நான் கூறினேன், "அது நவீனத்துவ ரசனைக்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது. அந்த இசைக்கோவையில் அந்த மணம் எவ்வளவு தீவிரமாக உணரப்படுகிறது என்றால்—எனக்கு வைக்கோல் ஒவ்வாமை (hay fever) மற்றும் ரோஜா ஒவ்வாமை (rose fever) ஆகிய இரண்டும் இருப்பதால்—அந்தக் காட்சியை நான் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்குத் தும்மல் வந்துவிடும்."

"*பெல்லியாஸ்* எவ்வளவு ஒரு அற்புதமான படைப்பு!" என்று மேடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) உற்சாகத்துடன் கூறினார். "எனக்கு அது என்றால் கொள்ளைப் பிரியம்." விளையாட்டாகக் கிண்டல் செய்யும் ஒரு காட்டுப் பெண்ணைப் போல என்னை நெருங்கி—காற்றில் இல்லாத இசைக்குறிப்புகளைத் தன் விரல்களால் வாசிப்பது போலச் செய்து—அவர் ஒரு பாடலை முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்; அது *பெல்லியாஸ்* நாடகத்தில் வரும் 'பிரிவுப் பாடல்' (farewell) என்று நான் ஊகித்தேன். அந்தத் தருணத்தில் அந்தக் காட்சியை எனக்கு நினைவூட்டுவது அவசியமென்றோ, அல்லது தனக்கு அது நினைவிருக்கிறது என்பதை எனக்குக் காட்டுவதற்காகவோ அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அதைத் தொடர்ந்தார். "இது *பார்சிஃபால்* (Parsifal) படைப்பை விடவும் அழகானது என்று நான் நினைக்கிறேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார், "ஏனெனில் *பார்சிஃபால்* படைப்பில், மிகச்சிறந்த அழகிய பகுதிகள் மெல்லிசைத் தொடர்களின் ஒரு ஒளிவட்டத்துடன் வருகின்றன—மெல்லிசையாக இருப்பதால் அவை நிலையற்றவையாகிவிடுகின்றன." "நீங்கள் ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞர் என்பது எனக்குத் தெரியும், மேடம்," என்று நான் அந்த மூத்த அம்மையாரிடம் கூறினேன். "நீங்கள் வாசிப்பதைக் கேட்க நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்." உரையாடலில் கலந்துகொள்வதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு, மேடம் டி காம்ப்ரிமர்-லெக்ராண்டின் கடலைப் பார்த்தவாறு நின்றார். தனது மாமியார் இசை மீது உண்மையான ஈடுபாடு கொண்டவர் அல்ல என்று கருதிய அவர், அந்த இசைத்திறனை—உண்மையில் அது மிகச் சிறப்பான ஒன்றாக இருந்தபோதிலும்—வெறும் பெயரளவுத் திறனாகவே கருதினார்; அது ஒரு சுவாரஸ்யமற்ற, வெறும் தொழில்நுட்பத் திறன் வெளிப்பாடாகவே அவருக்குத் தோன்றியது. ஷோபனின் எஞ்சியிருந்த ஒரே சீடர், அந்த மேதையின் வாசிப்பு பாணியும்—அவரது 'உணர்வும்'—தனக்கு அடுத்தபடியாக மேடம் டி காம்ப்ரிமருக்கு மட்டுமே கடத்தப்பட்டது என்று சரியாகவே கூறியிருந்தார்; ஆயினும், ஷோபனைப் போல வாசிப்பது என்பது லெக்ராண்டினின் சகோதரிக்கு ஒரு பாராட்டுக்குரிய விஷயமாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில், அந்தப் போலந்து நாட்டு இசைக்கலைஞரை அவர் அளவுக்கு அதிகமாகவே வெறுத்தார். "ஓ! அவை பறக்கத் தொடங்குகின்றன," என்று ஆல்பர்ட்டின் கூச்சலிட்டாள்; அப்போது கடற்பறவைகள் (seagulls) தங்கள் மலர் போன்ற தோற்றத்தை ஒரு கணம் உதறிவிட்டு, சூரியனை நோக்கி ஒன்றாக மேலே எழும்பிச் சென்றுகொண்டிருந்தன. "அவற்றின் பிரம்மாண்டமான இறக்கைகள் அவற்றை நடக்கவிடாமல் தடுக்கின்றன," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் கூறினார்; அவர் கடற்பறவைகளை 'ஆல்பட்ராஸ்' (albatross) பறவைகளுடன் குழப்பிக்கொண்டார். "எனக்கு அவற்றை மிகவும் பிடிக்கும்; ஆம்ஸ்டர்டாமில் நான் அவற்றைப் பார்த்திருக்கிறேன்," என்று ஆல்பர்ட்டின் கூறினாள். "அவை கடலின் வாசனையைக் கொண்டிருக்கின்றன; தெருக்களின் கற்களுக்கு ஊடாகக்கூட அந்த வாசனையைச் சுவாசிக்க அவை வருகின்றன. — ஆ! அப்படியானால் நீங்கள் ஹாலந்துக்குச் சென்றிருக்கிறீர்கள்—உங்களுக்கு வெர்மீரின் (Vermeer) ஓவியங்கள் பற்றித் தெரியுமா?" என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் அதிகாரத் தோரணையில் கேட்டார்.
...'உங்களுக்கு கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரைத் தெரியுமா?' என்று கேட்பதற்குப் பயன்படுத்தும் அதே தொனியில் அவள் கேட்டாள்—ஏனெனில், உயர்குடிப் பெருமித மனப்பான்மை (snobbery) என்பது தான் குறிவைக்கும் நபரை மாற்றிக்கொண்டாலும், அதன் பேசும் பாணியை ஒருபோதும் மாற்றிக்கொள்வதில்லை. ஆல்பர்ட்டின் 'இல்லை' என்று பதிலளித்தாள்; அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும் மனிதர்கள் என்று அவள் நினைத்திருந்தாள். ஆனால் அவள் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை. "உங்களுக்காகச் சிறிது இசை வாசிப்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) என்னிடம் கூறினார். "ஆனால், உங்களுக்குத் தெரியும், உங்கள் தலைமுறைக்கு இனி ஆர்வமூட்டாத இசைத் துணுக்குகளை மட்டுமே நான் வாசிக்கிறேன். நான் சோபனின் (Chopin) இசையைத் தீவிரமாக நேசிக்கும் சூழலில் வளர்ந்தவள்," என்று அவர் தாழ்ந்த குரலில் கூறினார்; ஏனெனில் அவர் தனது மருமகளைக் கண்டு சற்று அஞ்சினார். சோபனின் இசையை இசையாகவே கருதாத அந்த மருமகள், 'அவரது இசையை நன்றாக வாசிப்பது' அல்லது 'மோசமாக வாசிப்பது' ஆகிய சொற்றொடர்களுக்கே அர்த்தமில்லை என்று கருதினாள். தனது மாமியாருக்குத் தொழில்நுட்பத் திறன் இருப்பதையும், முத்துச் சிதறல் போன்ற தெளிவுடன் அவர் இசைக்கோர்ப்புகளை (runs) வாசிப்பதையும் அவள் ஒப்புக்கொண்டாள். "அவர் ஒரு உண்மையான இசைக்கலைஞர் என்று என்னை யாராலும் சொல்ல வைக்க முடியாது," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர்-லெக்ராண்டின் (Mme de Cambremer-Legrandin) முடிவாகக் கூறுவார். தன்னை ஒரு 'முற்போக்குவாதி'யாகக் கருதியதாலும்—கலையைப் பொறுத்தவரை 'இடதுசாரிப் போக்கு' (புதிய மாற்றங்களை ஆதரிக்கும் போக்கு) எப்போதும் போதாது என்று நினைத்ததாலும்—இசை என்பது முன்னேற்றம் அடைவது மட்டுமல்லாமல், அது ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணிக்கிறது என்றும் அவர் கற்பனை செய்தார். ஒரு வகையில் டெபுஸ்ஸி (Debussy) என்பவர் வாக்னரை (Wagner) விட ஒரு படி மேலே சென்ற 'சூப்பர்-வாக்னர்' (super-Wagner) என்று அவர் கருதினார். டெபுஸ்ஸி வாக்னரிடமிருந்து முழுமையாக விடுபட்டிருக்கவில்லை என்பதை அவர் உணரத் தவறினார்—ஏனெனில், ஒரு எதிரியைத் தற்காலிகமாக வீழ்த்திய பிறகு, அவனிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட ஆயுதங்களையே அவனுக்கு எதிரான இறுதி விடுதலைக்கும் பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. அதே சமயம், 'மிகவும் முழுமையான' (அதாவது அனைத்தும் மிகத் தெளிவாக விவரிக்கப்பட்ட) இசைப் படைப்புகள் குறித்து மக்கள் சலிப்படையத் தொடங்கியிருந்த நிலையில், அதற்கு நேர்மாறான ஒரு தேவையை டெபுஸ்ஸி பூர்த்தி செய்ய முயன்றுகொண்டிருந்தார். இயல்பாகவே, கோட்பாடுகள் இந்த மனப்போக்கிற்குத் தற்காலிக ஆதரவை அளித்தன—மத அமைப்புகளுக்கு எதிரான சட்டங்கள் அல்லது கிழக்குப் பகுதிக்கு எதிரான போர்களை (இயல்புக்கு மாறான போதனைகள், 'மஞ்சள் அபாயம்' [Yellow Peril] போன்றவை) ஆதரிக்கும் அரசியல் கோட்பாடுகளைப் போலவே இவையும் இருந்தன. அவசரமான ஒரு காலகட்டத்திற்கு விரைவான கலை தேவை என்று கூறப்பட்டது—எதிர்காலப் போர் இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் நீடிக்காது என்றோ, அல்லது குதிரை வண்டிகள் விரும்பிய ஒதுக்குப்புறமான இடங்களை ரயில்வேயின் வருகை கைவிடச் செய்துவிடும் என்றோ மக்கள் நம்பியது போல இது இருந்தது; ஆனால் பிற்காலத்தில் தானியங்கி வாகனங்களே அந்த இடங்களை மீண்டும் பிரபலமாக்கின. கேட்பவரின் கவனத்திற்கு அதிகச் சுமை கொடுக்கக்கூடாது என்று மக்கள் அறிவுறுத்தினர்—மனிதர்களிடம் பல்வேறு நிலைகளிலான கவனத் திறன்கள் இல்லை என்பது போலவும், அந்த நிலைகளில் மிக உயர்ந்ததை தட்டி எழுப்புவதே கலைஞனின் பணி அல்ல என்பது போலவும் அவர்கள் கருதினர். சாதாரணமான ஒரு கட்டுரையின் பத்து வரிகளைப் படித்தவுடனேயே சலிப்புடன் கொட்டாவி விடும் அதே மக்கள், 'ரிங்' (Ring) இசை நாடகத் தொடரைக் கேட்பதற்காக ஆண்டுதோறும் 'பேயிரூத்' (Bayreuth) நகருக்குப் பயணம் மேற்கொண்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், ஒரு காலகட்டத்தில் டெபுஸ்ஸி (Debussy) மாஸ்ஸெனெட்டைப் (Massenet) போல மேலோட்டமானவராகக் கருதப்படும் நிலையும், மெலிசாண்டின் (Mélisande) உணர்வுப்பூர்வமான நடுக்கம் மனோனின் (Manon) நடுக்கத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்ல என்று புறக்கணிக்கப்படும் நிலையும் நிச்சயம் வரவிருந்தது. ஏனெனில், நுண்ணுயிரிகள் மற்றும் இரத்த அணுக்களைப் போலவே, கோட்பாடுகளும் சிந்தனைப் பள்ளிகளும் ஒன்றையொன்று விழுங்கி அழிக்கின்றன; அந்தப் போராட்டத்தின் மூலமே அவை வாழ்வின் தொடர்ச்சியை உறுதி செய்கின்றன. ஆனால், அந்தக் காலம் இன்னும் வரவில்லை.

பங்குச் சந்தையில் ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் பங்குகள் ஏற்றம் காணும்போது அந்தத் துறை சார்ந்த அனைத்துப் பங்குகளும் பயனடைவதைப் போலவே, முன்பு புறக்கணிக்கப்பட்ட பல எழுத்தாளர்களும் இந்தச் சூழல் மாற்றத்தால் பயனடைந்தனர். இதற்குக் காரணம், அவர்கள் அந்தப் புறக்கணிப்புக்குத் தகுதியற்றவர்களாக இருந்திருக்கலாம்; அல்லது, விமர்சகர்கள் அவர்களை முன்னிறுத்திப் புதுமையைப் பறைசாற்றிக்கொள்ளும் வாய்ப்பை அவர்களே ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கலாம். தற்போதைய கலை இயக்கத்தின் தாக்கத்திற்கு உட்படாத தனித்துவமான திறமையாளர்களைக்கூட மக்கள் மறக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து தேடி வெளிக்கொண்டு வந்தனர்; அத்தகைய கலைஞர்களின் பெயர்களைப் புதிய மேதைகளில் ஒருவர் சாதகமாகக் குறிப்பிட்டிருப்பதே இதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. பெரும்பாலும் இது நிகழ்வதற்குக் காரணம், ஒரு மேதை—அவரது சிந்தனைப் பள்ளி எவ்வளவு தனித்துவமானதாக இருந்தாலும்—தனது சொந்த உண்மையான உணர்திறனின் அடிப்படையிலேயே மதிப்பிடுவதுதான். அவர் எங்கு திறமையைக் கண்டாலும் அதற்கு உரிய அங்கீகாரம் அளிப்பார்; ஏன், முழுமையான திறமை இல்லாவிட்டாலும் கூட—ஒருவேளை தனது இளமைப் பருவத்தின் இனிய தருணத்தோடு தொடர்புடைய, தன்னை ஈர்த்த ஒரு உத்வேகமாக அது இருந்தால்கூட—அதனை அவர் மதித்துப் பாராட்டுவார். வேறு சில சமயங்களில், கடந்த காலக் கலைஞர் ஒருவர் தனது ஒரு படைப்பில் சாதித்த விஷயம், அந்த மேதை தானும் செய்ய முயன்றதாகப் பின்னர் உணர்ந்த விஷயத்தோடு ஒத்ததாக அமைந்திருக்கலாம். அதனால், அவர் அந்தக் கலைஞரைத் தனது முன்னோடியாகக் கருதினார்; முற்றிலும் மாறுபட்ட வடிவத்தில் இருந்தாலும், ஒரு கணத்திற்காவது அல்லது ஒரு பகுதியிலாவது தனது சொந்த முயற்சியோடு தொடர்புடைய ஒரு செயல்பாட்டை அவரிடம் கண்டு பாராட்டினார். பூசின் (Poussin) படைப்புகளில் டர்னரின் (Turner) சாயல்களையும், மாண்டெஸ்கியூவின் (Montesquieu) எழுத்துக்களில் ஃப்ளாபெர்ட்டின் (Flaubert) சொற்றொடர்களையும் காண முடியும். சில சமயங்களில், அந்த மேதையின் சிறப்பு விருப்பம் குறித்த பேச்சு ஒரு தவறான புரிதலின் அடிப்படையிலும் எழுந்திருக்கலாம்—எங்கிருந்து தோன்றியது என்றே தெரியாத அந்தப் புரிதல், அந்தச் சிந்தனைப் பள்ளி முழுவதும் பரவியிருக்கக்கூடும். ஆயினும், அவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்ட அந்தப் பெயர், அந்த 'மேதை'யின் (Master) ஆதரவு எனும் பெருமதிப்பைப் பெற்றது—அதுவும் மிகச் சரியான தருணத்தில் கிடைத்தது; ஏனெனில், ஒரு மேதையின் தேர்வு என்பது உண்மையான ரசனையையும் ஒருவித சுதந்திரத்தையும் வெளிப்படுத்தக்கூடும்; ஆனால், சிந்தனைப் பள்ளிகளோ கோட்பாடுகளால் மட்டுமே வழிநடத்தப்படுபவை. இவ்வாறாக, பல்வேறு திசைகளில் விலகிச் சென்று மீண்டும் திரும்புவது எனும் தனது இயல்பான போக்கைப் பின்பற்றிய அந்த மனம், ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்புத் தொகுப்பின் மீது புதியதொரு வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது; நீதி அல்லது புதுப்பித்தலுக்கான தேவை, அல்லது டெபுசியின் (Debussy) ரசனை—அல்லது அவரது খেয়ালபுத்திகள், அல்லது அவர் உண்மையில் சொல்லாத கருத்துகள் கூட—இவற்றின் காரணமாக, அப்படைப்புகளுடன் சோபனின் (Chopin) படைப்புகளும் இணைக்கப்பட்டன. முழுமையான நம்பிக்கைக்குரிய நடுவர்களால் முன்னிறுத்தப்பட்டும், *பெல்லியாஸ்* (Pelléas) படைப்பு ஏற்படுத்திய பாராட்டுக்களால் பயனடைந்தும், இப்படைப்புகள் புதியதொரு பொலிவைப் பெற்றன; அவற்றை மீண்டும் நிகழ்த்திக் கேட்காதவர்கள் கூட......அவர்கள் மீது அன்பு செலுத்த அவர்கள் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்ததால், சுதந்திரம் என்ற மாயைக்குள் இருந்தபோதிலும், தங்களையும் அறியாமலேயே அதைச் செய்தனர். ஆனால் மேடம் டி காம்ப்ரேமர்-லெக்ராண்டின் (Mme de Cambremer-Legrandin) ஆண்டின் ஒரு பகுதியை மாகாணங்களில் கழித்தார். பாரிஸில் இருந்தபோதும், உடல்நலக்குறைவு காரணமாக அவர் தனது நேரத்தின் பெரும்பகுதியை அறையிலேயே கழித்தார். இதில் உள்ள குறைபாடு அவரது மொழிநடைத் தேர்வில் தெளிவாகத் தெரிந்தது—அதாவது, நாகரிகமானவை என்று அவர் நம்பிய சொற்றொடர்கள் உண்மையில் எழுத்து வடிவிலேயே அதிகம் பயன்படுத்தப்படுபவை; உரையாடலின் மூலம் அல்லாமல் வாசிப்பதன் மூலம் அவற்றைக் கற்றுக்கொண்டதால், இந்த நுணுக்கத்தை அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. புதிய சொற்றொடர்களைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு உரையாடல் எவ்வளவு அவசியமோ, அவ்வளவு அவசியம் கருத்துக்களைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு அது அவசியமில்லை. ஆயினும், *நாக்டர்ன்ஸ்* (Nocturnes) இசைக்கோவைகளின் இந்த மறுமலர்ச்சி பற்றி விமர்சகர்கள் இன்னும் அறிவிக்கவில்லை; இளம் தலைமுறையினரின் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலமாகவே அது பரவியிருந்தது. மேடம் டி காம்ப்ரேமர்-லெக்ராண்டினுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியவில்லை. அவருக்கு அதைத் தெரியப்படுத்துவதில் நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்—பில்லியர்ட்ஸ் விளையாடுபவர் இலக்கு பந்தை அடிக்க மேஜையின் விளிம்பில் பந்தை மோதவிட்டுத் திசைமாற்றி அடிப்பது போல, நான் அந்த விஷயத்தை அவரது மாமியாரிடம் கூறினேன்—ஷோபான் (Chopin) காலாவதியாகிவிடவில்லை என்றும், அவர் டெபுஸ்ஸியின் (Debussy) விருப்பமான இசையமைப்பாளர் என்றும் சுட்டிக்காட்டினேன். "ஓ, அது சுவாரஸ்யமானது," என்று அந்த மருமகள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கூறினார்; *பெல்லியாஸ்* (Pelléas) படைப்பாளி எறிந்த ஒரு முரண்பாடான கருத்து போல அதை அவர் கருதினார். இருப்பினும், இனி அவர் ஷோபானின் இசையை ஒரு புதிய மரியாதையுடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் கேட்பார் என்பது உறுதியானது. இவ்வாறு, அந்த மூத்த அம்மையாரின் (dowager) விடுதலைக்கான தருணத்தை அறிவித்த எனது வார்த்தைகள், அவர் முகத்தில் நன்றியுணர்வையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மகிழ்ச்சியையும் கொண்டு வந்தன. *லாட்யூட், அல்லது முப்பத்தைந்து ஆண்டுகால சிறைவாசம்* (Latude, or Thirty-Five Years of Captivity) என்ற நாடகத்தில் வரும் லாட்யூட்டின் கண்களைப் போல அவரது கண்கள் ஜொலித்தன; கைதிகள் இறுதியாக "உயிரூட்டும் காற்றை" சுவாசிக்கும்போது பீத்தோவன் தனது *ஃபிடெலியோ* (Fidelio) இசையில் மிகச்சரியாகச் சித்தரித்த அந்த விரிவடையும் உணர்வுடன், அவரது மார்பு கடல் காற்றை உள்வாங்கியது. அந்த மூத்த அம்மையாரைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனது மீசை போன்ற ரோமங்கள் கொண்ட உதடுகளால் என் கன்னத்தில் முத்தமிடப் போகிறார் என்று நான் நினைத்தேன். "என்ன? உங்களுக்கு ஷோபான் பிடிக்குமா? அவருக்கு ஷோபான் பிடிக்கும், அவருக்கு ஷோபான் பிடிக்கும்!" என்று அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்ட, மூக்கடைப்புத் தொனியில் கூச்சலிட்டார்; அவள், "என்னது? மேடம் டி ஃப்ராங்குடோவையும் (Mme de Franquetot) உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டிருக்கக்கூடும்—ஆனால் ஒரு வித்தியாசம்: மேடம் டி ஃப்ராங்குடோவுடனான என் அறிமுகம் அவளுக்குச் சற்றும் முக்கியமற்ற விஷயமாக இருந்திருக்கும்; ஆனால் ஷோபனைப் (Chopin) பற்றிய எனது பாராட்டு அவளை ஒருவிதக் கலைசார்ந்த பரவசத்தில் ஆழ்த்தியது. வாயிலிருந்து வழிந்த அதிகப்படியான உமிழ்நீர் மட்டுமே அவளது உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. ஷோபனின் இசையை மறு உருவாக்கம் செய்வதில் டெபுஸ்ஸி (Debussy) ஆற்றிய பங்கை அறிந்துகொள்ள முயலவே இல்லை என்றாலும், எனது கருத்து சாதகமானது என்பதை அவள் உணர்ந்துகொண்டாள். இசை மீதான ஆர்வம் அவளை ஆட்கொண்டது. "எலோடி! எலோடி! அவருக்கு ஷோபனைப் பிடிக்கும்!" என்று கத்தினாள்; அவளது மார்பு ஏறி இறங்கியது, கைகளை காற்றில் வீசினாள். "ஆ! நீங்கள் ஒரு இசைக்கலைஞர் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று கூவினாள். "நீங்களே ஒரு கலைஞராக இருப்பதால், இதை ஏன் விரும்புகிறீர்கள் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இது மிகவும் அழகானது!" ஷோபன் மீதான தனது தீவிர ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்த, டெமோஸ்தீனஸைப் (Demosthenes) போல கடற்கரையில் உள்ள கூழாங்கற்கள் அனைத்தையும் வாயில் நிரப்பிக்கொண்டது போல அவளது குரல் கரகரப்பாக ஒலித்தது. இறுதியாக, அந்த உமிழ்நீர் தெறிப்பு அடங்கியது—அது அவளது முகத்திரையிலும் (veil) பட்டிருந்தது, அதைச் சரியான நேரத்தில் அவள் மறைக்கத் தவறியதால் அது ஆங்காங்கே தெறித்து நனைந்திருந்தது—பின்னர், ஷோபனைப் பற்றிய நினைவால் அவளது மீசையில் படிந்திருந்த நுரை போன்ற உமிழ்நீரை அவள் தனது வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கைக்குட்டையால் துடைத்துக்கொண்டாள்.

"கடவுளே," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர்-லெக்ராண்டின் (Mme de Cambremer-Legrandin) என்னிடம் கூறினார், "என் மாமியார் சற்று அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்; என் மாமா டி ஷெனுவில் (de Ch’nouville) இரவு உணவிற்கு வரவிருக்கிறார் என்பதை அவர் மறந்துவிட்டார். அதுமட்டுமின்றி, 'கன்கான்' (Cancan) காத்திருப்பதை விரும்புவதில்லை." 'கன்கான்' யார் என்பது எனக்கு மர்மமாகவே இருந்தது; அது ஒரு நாயாக இருக்குமோ என்று நான் யோசித்தேன். ஆனால் ஷெனுவில் (Ch’nouville) குடும்பத்து உறவினர்களைப் பொறுத்தவரை—அங்கேதான் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. காலம் செல்லச் செல்ல, அந்தப் பெயரைக் குறிப்பிட்ட அந்தப் பாணியில் உச்சரிப்பதில் அந்த இளம் மார்க்கிஸ் (marquise) முன்பு கொண்டிருந்த மகிழ்ச்சி குறைந்துவிட்டது—அந்த உச்சரிப்பை ரசிப்பதுதான் அந்தக் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொள்வதற்கான அவரது முடிவில் ஒரு காரணியாக இருந்தபோதிலும் கூட. மற்ற உயர்குடி வட்டாரங்களில், ஷெனுவில் குடும்பத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அந்தப் பெயருடன் வரும் 'de' (டி) என்ற சொல்லில் உள்ள 'e' என்ற ஒலியற்ற எழுத்தை (mute e) உச்சரிக்காமல் விடுவதே வழக்கமாக இருந்தது—குறிப்பாக அந்தச் சொல் உயிரெழுத்தில் முடியும் ஒரு பெயருக்குப் பின் வரும்போது (ஏனெனில் இல்லையெனில், 'de' என்பதை அழுத்திச் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்; ஏனெனில் 'Madam’ d’ Ch’nonceaux' என்று சொல்வதை நாக்கு மறுத்துவிடும்). மக்கள் "மான்சியர் டி'செனூவில்" என்று சொல்வார்கள். கேம்ப்ரேமர்களிடையே, இந்த மரபு தலைகீழாக இருந்தது, ஆனாலும் அதே அளவு கண்டிப்பானது: *செனூவில்* என்ற பெயரின் உச்சரிக்கப்படாத *e* எழுத்துதான் தவறாமல் நீக்கப்பட்டது. அந்தப் பெயருக்கு முன்னால் *மான் கசின்* அல்லது *மா கசின்* என்று வந்தாலும், அது எப்போதும் "*ச்'நூவில்*" என்றே உச்சரிக்கப்பட்டது, ஒருபோதும் *செனூவில்* என்று உச்சரிக்கப்படவில்லை. (இந்த செனூவில்களின் தந்தையைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் அவரை *நோத்ரே ஓன்கிள்* என்று அழைத்தனர்; ஃபெட்டர்னில் அவர்கள் *நோத்ரே ஓன்க்* என்று சொல்லும் அளவுக்குப் போதுமான "உயர்தரமானவர்கள்" அல்ல—கெர்மாண்டேக்கள் அவ்வாறு செய்திருப்பார்கள், அவர்கள் வேண்டுமென்றே மெய்யெழுத்துக்களை நீக்கி, வெளிநாட்டுப் பெயர்களை பிரெஞ்சுமயமாக்கும் தங்கள் பாணியால், பழைய பிரெஞ்சு அல்லது ஒரு நவீன வட்டார மொழியைப் புரிந்துகொள்வது போலக் கடினமாக இருந்தது.) அந்தக் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொள்பவர் எவருக்கும் "*ச்'நூவில்*" என்பதன் உச்சரிப்பு குறித்து உடனடியாக அறிவுரை வழங்கப்படும்—இது மல்லே லெக்ராண்டின்-கேம்ப்ரேமருக்குத் தேவைப்படாத ஒரு எச்சரிக்கை. ஒருமுறை, ஒரு இடத்திற்குச் சென்றிருந்தபோது, அவள் ஒரு சிறுமி, தான் வழக்கமாக *Uzès* மற்றும் *Rohan* என்று உச்சரித்துப் பழகியிருந்த புகழ்பெற்ற பெயர்களை உடனடியாக அடையாளம் காணாமலேயே, "*ma tante d’Uzai*" மற்றும் "*mon onk de Rouan*" என்று சொல்வதைக் கேட்டாள்; அவள்......உணவு மேஜையில், பயன்பாடு தெரியாத ஒரு புதிய வகை உணவு உண்ணும் கருவியைக் கண்டு, அதைக் கொண்டு சாப்பிடத் துணியாமல் திகைப்பும் தர்மசங்கடமும் அவமானமும் கொள்ளும் ஒருவரின் நிலை அது. ஆயினும், அன்று இரவும் மறுநாளும் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்: "என் அத்தை டி'உஸே" (d’Uzai) — இதில் கடைசி 's' எழுத்து உச்சரிக்கப்படாமல் விடப்பட்டது; இந்த விடுபடல் முந்தைய நாள் அவரைத் திகைக்க வைத்திருந்தாலும், இப்போது அது மிக அவசியமான ஒன்றாகத் தோன்றியது. ஒரு தோழி 'டச்சஸ் டி'உஸேஸ்' (Duchesse d’Uzès) அவர்களின் மார்பளவுச் சிலையைப்பற்றிக் குறிப்பிட்டபோது, ​​மட்மோசெல் லெக்ராண்டின் எரிச்சலுடனும் ஆணவத்துடனும் பதிலளித்தார்: "குறைந்தபட்சம் அதைச் சரியாகவாவது உச்சரிக்கலாமே: *மாம் டி'உஸே* (Mame d’Uzai)." அந்தத் தருணத்திலிருந்தே அவர் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டார்: திடப் பொருட்கள் படிப்படியாக நுட்பமான கூறுகளாக உருமாறுவதைப் போல, தன் தந்தையிடமிருந்து கண்ணியமான முறையில் தனக்குக் கிடைத்த பெரும் சொத்து, தான் பெற்ற விரிவான கல்வி, சோர்போன் பல்கலைக்கழகத்தில் கரோ (Caro) மற்றும் ப்ரூனெட்டியர் (Brunetière) ஆகியோரின் விரிவுரைகளிலும் லாம்ரூ (Lamoureux) இசை நிகழ்ச்சிகளிலும் தான் காட்டிய தீவிர ஈடுபாடு — இவை அனைத்தும் இறுதியில் ஆவியாகி, "என் அத்தை டி'உஸே" என்று ஒரு நாள் சொல்லும் இன்பத்தில் முழுமை பெறவே விதிக்கப்பட்டிருந்தன. திருமணத்திற்குப் பிந்தைய ஆரம்ப நாட்களில், தான் நேசித்த மற்றும் தியாகம் செய்யத் துணிந்த நண்பர்களுடன் அல்லாமல், தான் விரும்பாத மற்றவர்களுடன் தொடர்பில் இருக்க அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்; அந்த மற்றவர்களிடம் (திருமணத்திற்கான காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று என்பதால்) "நான் உங்களை என் அத்தை டி'உஸேவிடம் அறிமுகப்படுத்துகிறேன்" என்று சொல்ல அவர் விரும்பினார். அத்தகைய உறவை ஏற்படுத்துவது மிகவும் கடினம் என்று தெரிந்தபோது, ​​"நான் உங்களை என் அத்தை டி ஷெனுவில்லிடம் (de Ch’nouville) அறிமுகப்படுத்துகிறேன்" என்றும், "உஸே (Uzai) குடும்பத்தினருடன் உங்களை விருந்துண்ணச் செய்கிறேன்" என்றும் சொல்ல அவர் எண்ணியிருந்தார். திரு. டி காம்ப்ரேமருடன் (M. de Cambremer) நிகழ்ந்த திருமணம், மட்மோசெல் லெக்ராண்டினுக்கு அந்த வாக்கியங்களில் முதலாவதைச் சொல்லும் வாய்ப்பை அளித்தது, ஆனால் இரண்டாவதை அல்ல; ஏனெனில், அவரது கணவர் வீட்டு உறவினர்கள் புழங்கிய சமூக வட்டம், அவர் கற்பனை செய்திருந்த — மற்றும் தொடர்ந்து கனவு கண்டுகொண்டிருந்த — வட்டத்திலிருந்து மாறுபட்டதாக இருந்தது. இவ்வாறு, செயின்ட்-லூவைப் (Saint-Loup) பற்றி என்னிடம் பேசும்போது—ராபர்ட்டின் (Robert) சொற்றொடர் ஒன்றை இதற்காகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு (ஏனெனில், அவளிடம் பேசும்போது நான் லெக்ராண்டினின் [Legrandin] சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தினாலும், ஒருவித எதிர்-தாக்கத்தின் காரணமாக, ராபர்ட் அந்தச் சொற்றொடர்களை ரேச்சலிடமிருந்து [Rachel] கடன் வாங்கினார் என்பது தெரியாமலேயே அவள் ராபர்ட்டின் பாணியில் பதிலளிப்பாள்)—தனது கட்டைவிரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் ஒன்றாக இணைத்து, மிக நுட்பமான ஏதோ ஒன்றைச் சிக்கவைத்துப் பார்ப்பது போல கண்களைப் பாதியளவு மூடியபடி அவள் இப்படிக் கூறினாள்: "அவன் மிகச் சிறந்த மனப்பண்பு கொண்டவன்." அவள் அவனை மிகவும் மனதாரப் புகழ்ந்ததால், அவள் அவன் மீது காதல் கொண்டிருந்தாள் என்று ஒருவருக்குத் தோன்றியிருக்கலாம் (உண்மையில், அவன் டோன்சியர்ஸில் [Doncières] பணியில் இருந்தபோது ராபர்ட் அவளுடைய காதலனாக இருந்ததாக வதந்திகள் இருந்தன); ஆனால் உண்மையில், அவள் அவ்வாறு பேசியதற்குக் காரணம், நான் அவளுடைய வார்த்தைகளை அவளிடமே திரும்பச் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காகவும், பின்வரும் விஷயத்திற்கு வழிவகுப்பதற்காகவுமே ஆகும்: "நீங்கள் டச்சஸ் டி கெர்மாண்டஸுடன் (Duchesse de Guermantes) மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கிறீர்கள். என் உடல்நிலை சரியில்லாததால் நான் அரிதாகவே வெளியே செல்கிறேன்; அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நண்பர்கள் வட்டத்துடன் மட்டுமே பழகுகிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும்—அது மிகவும் சரியானது என்றே நான் கருதுகிறேன்—அதனால் எனக்கு அவரைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே தெரியும்; ஆனாலும், அவர் உண்மையிலேயே உயர்ந்த பண்புகள் கொண்ட ஒரு பெண்மணி என்பதை நான் அறிவேன்." மேடம் டி கேம்ப்ரிமருக்கு (Mme de Cambremer) டச்சஸைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது என்பதை அறிந்திருந்ததாலும், அவளைப் போலவே எளிமையானவளாகத் தோன்ற விரும்பியதாலும், நான் அந்த விஷயத்தை மேலோட்டமாகக் கடந்து சென்று, அவளுடைய சகோதரரான திரு. லெக்ராண்டினைத்தான் எனக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும் என்று மார்க்கிஸிடம் (Marquise) கூறினேன். அந்தப் பெயரைச் சொன்னதும், மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் விஷயத்தில் நான் கையாண்ட அதே மழுப்பலான பாவனையை அவளும் மேற்கொண்டாள்; ஆனால் அதனுடன் அதிருப்தியையும் வெளிப்படுத்தினாள், ஏனெனில் நான் அதைச் சொன்னது என்னை அவமானப்படுத்திக்கொள்ள அல்ல, மாறாக அவளை அவமானப்படுத்தவே என்று அவள் சந்தேகித்தாள். ஒரு லெக்ராண்டினாகப் பிறந்ததற்காக அவள் மிகுந்த மனவேதனையில் ஆழ்ந்திருந்தாளா? குறைந்தது, அவளுடைய கணவரின் சகோதரிகள் மற்றும் நாத்தனார்கள்—யாருடனும் பழகாத, எதையும் புரிந்துகொள்ளாத, அதே சமயம் மேடம் டி கேம்ப்ரிமரின் புத்திசாலித்தனம், கல்வி, செல்வம் மற்றும் நோய்வாய்ப்படுவதற்கு முன்பு அவளிடமிருந்த உடல் அழகு ஆகியவற்றைக் கண்டு பொறாமைப்பட்ட அந்த மாகாணத்து உயர்குடிப் பெண்கள்—அப்படித்தான் கூறினார்கள். "அவள் அதைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் சிந்திப்பதில்லை; அதுதான் அவளைக் கொன்று கொண்டிருக்கிறது," என்று அந்தப் பொறாமை பிடித்த பெண்கள் மேடம் டி கேம்ப்ரிமரைப் பற்றி யாரிடமாவது—குறிப்பாக ஒரு சாதாரண மனிதரிடம்—பேசும்போதெல்லாம் சொல்வார்கள். அவர் ஒரு ஆணவம் பிடித்த முட்டாளாக இருந்தால், சாதாரணக் குடும்பப் பின்னணியின் இழிநிலையை வலியுறுத்துவதன் மூலம் தாங்கள் அவருக்குக் காட்டிய பெருந்தன்மையின் மதிப்பை உயர்த்திக்காட்டவும்; அல்லது, அவர் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவராகவும் உணர்ச்சிவசப்படுபவராகவும் இருந்து அந்தப் பேச்சைத் தன் மீது தொடுக்கப்பட்டதாகக் கருதினால், கனிவாக நடத்துவது போல நடித்துக்கொண்டே மறைமுகமாக அவமானப்படுத்துவதில் இன்பம் காணவும்—இப்படிப்பட்ட நோக்கங்களுக்காகவே அவர்கள் இதைச் செய்தார்கள். ஆயினும், தங்கள் நாத்தனாரைப் பற்றித் தாங்கள் சொல்வதுதான் உண்மை என்று அந்தப் பெண்கள் எவ்வளவு உறுதியாக நம்பியிருந்தாலும், அவர்கள் தவறு இழைத்திருந்தார்கள். 'லெக்ராண்டின்' (Legrandin) குடும்பத்தில் பிறந்திருந்ததைப்பற்றி அவள் கவலைப்பட்டதே இல்லை; ஏனெனில், அந்த உண்மையைப்பற்றிய நினைவே அவளுக்கு இல்லாமல் போயிருந்தது. நான் அதை அவளுக்கு நினைவூட்டியபோது அவள் அதிருப்தி அடைந்து மௌனமானாள்; என் பேச்சுக்கு விளக்கம் அளிப்பதோ அல்லது அதை உறுதிப்படுத்துவதோ தேவையற்றது என்று கருதியவளாக, ஒன்றும் புரியாதவள் போல அவள் அமைதி காத்துவிட்டாள்.

"நாங்கள் எங்கள் பயணத்தை முன்கூட்டியே முடித்துக்கொள்வதற்கு எங்கள் உறவினர்கள் முக்கியக் காரணம் அல்ல," என்று மூத்த மேடம் டி கேம்ப்ரிமர் (Dowager Mme de Cambremer) கூறினார்—'ஷ்னுவில்' (Ch’nouville) என்று உச்சரிப்பதில் உள்ள சலிப்பு அவரது மருமகளை விட இவருக்கே அதிகமாக இருந்திருக்கக்கூடும். "ஆனால் என் கணவர்," என்று அந்த வழக்கறிஞரைச் சுட்டிக்காட்டியபடி அவர் தொடர்ந்தார், "அதிகமான ஆட்களை அழைத்து வந்து உங்களைச் சிரமப்படுத்திவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில், தன் மனைவியையும் மகனையும் இவ்வளவு தூரம் அழைத்து வரத் துணியவில்லை. அவர்கள் எங்களுக்காகக் கடற்கரையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு நிச்சயம் சலிப்பு தட்டியிருக்கும்." அவர்களைத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டுமாறு நான் அவரிடம் கேட்டுவிட்டு, அவர்களை அழைத்து வர ஓடினேன். அந்த...அவளுக்கு *Ranunculaceae* (ரனன்குலேசியே) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சில மலர்களைப் போன்ற வட்டமான முகம் இருந்தது; அவளது கண்ணின் ஓரத்தில், தாவரத்தின் அமைப்பை ஒத்த ஒரு பெரிய தழும்பு போன்ற அடையாளம் காணப்பட்டது. மனிதத் தலைமுறைகள் தங்கள் பண்புகளை ஒரு தாவரக் குடும்பத்தைப் போலவே தக்கவைத்துக்கொள்வதைப் போல, ஒரு தாவர வகையை வகைப்படுத்த உதவியிருக்கக்கூடிய அதே அடையாளம், அவளது மகனின் கண்ணுக்குக் கீழேயும்—அவனது தாயின் வாடிய முகத்தில் இருந்ததைப் போலவே—உப்பிய நிலையில் காணப்பட்டது. அவனது மனைவியிடமும் மகனிடமும் நான் காட்டிய கனிவான கவனம் அந்த வழக்கறிஞரை நெகிழச் செய்தது. பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் தங்கியிருப்பது குறித்து அவர் ஆர்வம் காட்டினார். "இங்கு பெரும்பாலும் வெளிநாட்டினரே நிறைந்திருப்பதால், நீங்கள் ஒருவித அந்நியத்தன்மையை உணரக்கூடும்." அவர் பேசும்போது என்னை உற்று நோக்கினார்; வெளிநாட்டினரை விரும்பாதவர் என்றாலும்—அவர்களில் பலர் அவரது வாடிக்கையாளர்களாக இருந்தபோதிலும்—அவரது அந்த வெறுப்புணர்வை நான் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்பதில் அவர் கவனமாக இருந்தார். ஒருவேளை நான் அதிருப்தி அடைந்திருந்தால், அவர் பின்வாங்கி இப்படிச் சொல்லியிருப்பார்: "இயல்பாகவே, மேடம் X... ஒரு அழகான பெண்ணாக இருக்கலாம். ஆனால் இது கொள்கை சார்ந்த விஷயம்." அக்காலத்தில் வெளிநாட்டினர் குறித்து எனக்கு எந்தவிதமான உறுதியான கருத்துகளும் இல்லாததால், நான் எந்த அதிருப்தியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை; அதனால் அவர் நிம்மதி அடைந்தார். பாரிஸில் உள்ள தனது வீட்டிற்கு வந்து 'லெ சிடானர்' (Le Sidaner) ஓவியங்களின் தொகுப்பைப் பார்க்குமாறு அவர் என்னை அழைத்தார்; அத்துடன் 'கேம்ப்ரேமர்' (Cambremers) குடும்பத்தினரையும் அழைத்து வருமாறு கூறினார்—அவர்களுடன் எனக்கு நெருங்கிய நட்பு இருப்பதாக அவர் வெளிப்படையாகவே கருதினார். "லெ சிடானரைச் சந்திக்க நான் உங்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கிறேன்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்; அந்தப் பாக்கியம் நிறைந்த நாளுக்காகவே நான் காத்திருப்பேன் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். "அவர் எவ்வளவு அற்புதமான மனிதர் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். அவரது ஓவியங்கள் உங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும். நிச்சயமாக, பெரும் ஓவியச் சேகரிப்பாளர்களுடன் என்னால் போட்டியிட முடியாது; ஆனால், அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஓவியங்களில் அதிக எண்ணிக்கையிலானவற்றை நான் வைத்திருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன். பால்பெக் பகுதியிலிருந்து வருவதால், அந்த ஓவியங்கள் உங்களுக்கு இன்னும் அதிக ஆர்வமூட்டுவதாக இருக்கும்; ஏனெனில் அவை பெரும்பாலும் கடல் சார்ந்த காட்சிகளையே (seascapes) கருப்பொருளாகக் கொண்டவை." அதே தாவரத்தைப் போன்ற அடையாளத்தைக் கொண்டிருந்த அவரது மனைவியும் மகனும் மிகுந்த கவனத்துடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். பாரிஸில் உள்ள அவர்களது வீடு, லெ சிடானருக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு கோவிலைப் போன்றது என்பதை உணர முடிந்தது. அத்தகைய கோவில்கள் நோக்கமற்றவை அல்ல. கடவுளுக்கே தன்னைப் பற்றிய ஐயங்கள் எழும்போது, ​​தனது படைப்புகளுக்காகவே தங்கள் வாழ்வை அர்ப்பணித்த மனிதர்களின் மறுக்க முடியாத சாட்சியங்களைக் கொண்டு, தன்னைப் பற்றிய பிம்பத்தில் உள்ள விரிசல்களை அவரால் எளிதாக நிரப்பிக்கொள்ள முடியும்.
70
தன் மருமகள் கொடுத்த சைகையைத் தொடர்ந்து, மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) இருக்கையை விட்டு எழத் தயாரான நிலையில் என்னிடம், "நீங்கள் ஃபெட்டர்னில் (Féterne) தங்க விரும்பாததால், இந்த வாரத்தில் ஒரு நாள்—உதாரணமாக நாளை—மதிய உணவிற்காவது வரக்கூடாதா?" என்று கேட்டார். மேலும், என் சம்மதத்தைப் பெற விரும்பிய அவர் கனிவுடன், "நீங்கள் மீண்டும் காம்ட் டி கிரிஸ்னோயை (Comte de Crisenoy) சந்திக்கலாம்" என்றும் கூறினார்—ஆனால் உண்மையில் அவரை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை, ஏனென்றால் எனக்கு அவரைத் தெரியவே தெரியாது. அவர் என் முன் வேறு சில கவர்ச்சிகரமான வாய்ப்புகளை அடுக்கத் தொடங்கியவர், சட்டென்று பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார். 'முதல் தலைவர்' (First President), அவர் ஹோட்டலில் இருப்பதை அறிந்ததும், தந்திரமாக அவரைத் தேடிச் சென்று, அவர் வரும் வரை காத்திருந்து, பின்னர்—தற்செயலாகச் சந்தித்தது போல பாவனை செய்து—அவரை மரியாதையுடன் அணுகினார். எனக்கு விடுத்த மதிய உணவுக்கான அழைப்பை அவருக்கும் நீட்டிக்க மேடம் டி காம்ப்ரிமருக்கு விருப்பமில்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன். ஆயினும், என்னை விட நீண்ட காலமாகவே அவருக்கு அந்தப் பெண்மணி அறிமுகமானவர் தான்; பால்பெக்கில் (Balbec) நான் முதன்முதலில் தங்கியிருந்தபோது நான் மிகவும் பொறாமைப்பட்ட ஃபெட்டர்ன் காலை நேரக் கூடல்களில் அவர் பல ஆண்டுகளாகத் தவறாமல் கலந்துகொண்டவர்களில் ஒருவராக இருந்தவர். ஆனால் உயர்குடி சமூகத்தில், நீண்ட கால அறிமுகம் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிப்பதில்லை. மக்கள் தங்கள் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் புதிய அறிமுகங்களுக்கு மதிய உணவை ஒதுக்கவே அதிகம் விரும்புகிறார்கள்—குறிப்பாக செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) போன்றவர்களின் மதிப்புமிக்க மற்றும் சிறப்பான பரிந்துரையுடன் அவர்கள் வரும்போது. 'முதல் தலைவர்' தான் என்னிடம் பேசியதைக் கேட்கவில்லை என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் கணக்கிட்டாலும், தன் மனசாட்சியைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள, அவரிடம் மிகவும் கனிவான வார்த்தைகளில் பேசினார். பொதுவாகக் கண்ணுக்குத் தெரியாத 'ரிவ்பெல்' (Rivebelle) கடற்கரைப் பகுதி சூரிய ஒளியில் பொன்னிறமாக ஜொலித்துக்கொண்டிருக்க, அடிவானத்தில் ஃபெட்டர்னுக்கு அருகில் ஒலிக்கும் 'ஏஞ்சலஸ்' (Angelus) மணி ஓசையை நாங்கள் மெல்லியதாகக் கேட்டோம்; அந்த ஒலி நீரிலிருந்து எழுவது போலவும்—இளஞ்சிவப்பு மற்றும் வெள்ளி நிறத்தில், மிக மெல்லியதாக—பிரகாசமான நீல வானத்திலிருந்து பிரித்தறிய முடியாத வகையிலும் இருந்தது. "அதுவும் கூட 'பெல்லியாஸ்' (Pelléas) நாடகத்தின் காட்சியைப் போலவே இருக்கிறது," என்று நான் மேடம் டி காம்ப்ரிமர்-லெக்ராண்டினிடம் (Mme de Cambremer-Legrandin) கூறினேன். "நான் எந்தக் காட்சியைச் சொல்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்." "எனக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று அவர் பதிலளித்தார்; ஆனால், "எனக்கு அதைப் பற்றிச் சிறிதும் தெரியாது" என்பதே அவரது குரலிலும் முகத்திலும் வெளிப்பட்டது—அவரது முகத்தில் எந்த நினைவின் தடயமும் இல்லை, மேலும் காற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அவரது புன்னகையும் அதைத்தான் உணர்த்தியது. மணி ஓசை இவ்வளவு தூரம் ஒலித்து வருவதைக் கண்டு வியந்த அந்த மூதாட்டி, நேரத்தை உணர்ந்து எழுந்து நின்றார். "இருப்பினும்," என்று நான் குறிப்பிட்டேன், "பொதுவாக பால்பெக் (Balbec) பகுதியிலிருந்து அந்தக் கடற்கரையைப் பார்க்கவோ அல்லது அதன் ஒலியைக் கேட்கவோ முடியாது. வானிலை மாறியிருக்க வேண்டும்; அதனால் பார்வை மற்றும் ஒலி ஆகிய இரண்டின் எல்லைகளும் விரிவடைந்திருக்கலாம். அல்லது, ஒருவேளை அவர்கள் உங்களை அழைத்துச் செல்ல வருகிறார்களோ—ஏனெனில் நீங்கள் புறப்படுவதற்கான சமிக்ஞையை அவர்கள் செய்வதைப் பார்க்கிறேன்; உங்களுக்கு அவை இரவு உணவிற்கான மணியாக அமைகின்றன." மணி ஓசையைப் பற்றிக் கவலைப்படாத தலைமை நீதிபதி, அந்தி வேளையில் நடைபாதை வெறிச்சோடிக் கிடப்பதைக் கண்டு ஏமாற்றத்துடன் ஒருமுறை அதை எட்டிப் பார்த்தார். "நீங்கள் ஒரு உண்மையான கவிஞர்," என்று மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) என்னிடம் கூறினார். "உங்களிடம் ஒரு துடிப்பான, கலைநயம் மிக்க ஆன்மாவை உணர முடிகிறது; வாருங்கள், உங்களுக்காக நான் சோபனின் (Chopin) இசையை வாசிக்கிறேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அப்போது பரவசத்தில் கைகளை உயர்த்தியபடி, கூழாங்கற்கள் ஒன்றோடொன்று உரசும்போது ஏற்படும் சத்தத்தைப் போன்ற ஒரு கரகரப்பான குரலில் அவர் பேசினார். பின்னர் உணவு அல்லது எச்சிலை விழுங்கும் செயல் நிகழ்ந்தது; அப்போது அந்த மூதாட்டி, இயல்பாகவே தனது உதட்டின் மேல் இருந்த மெல்லிய 'அமெரிக்க பாணி' மீசை முடியை கைக்குட்டையால் துடைத்துக்கொண்டார். தலைமை நீதிபதி அறியாமலேயே எனக்கு ஒரு பெரிய உதவியைச் செய்தார்; மார்க்கிஸ் (Marquise) அம்மையாரை அவரது குதிரை வண்டிக்கு அழைத்துச் செல்ல அவர் அம்மையாரின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்—முரட்டுத்தனம், துணிச்சல் மற்றும் பகட்டுத்தன்மை ஆகியவற்றின் கலவையால் உந்தப்பட்டு அவர் மேற்கொண்ட அந்தச் செயல், மற்றவர்கள் செய்யத் தயங்கக்கூடியதாக இருந்தாலும், உயர்குடிச் சமூகத்தில் அது அவ்வளவு மோசமானதாகக் கருதப்படுவதில்லை. மேலும், என்னைப் போலல்லாமல், பல ஆண்டுகளாகவே அவர் அத்தகைய நடத்தையைக் கொண்டிருந்தார். மனதிற்குள் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தாலும், அவரது செயலைப் பின்பற்றத் துணியாமல், நான் மேடம் டி காம்ப்ரிமர்-லெக்ராண்டினுடன் (Mme de Cambremer-Legrandin) நடந்து சென்றேன்; அவர் நான் கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்தைப் பார்க்க விரும்பினார். மேடம் டி செவிக்னேவின் (Mme de Sévigné) பெயரைச் சொன்னதும் அவர் உதடுகளைச் சுளித்தார்; செய்தித்தாள்களில் படித்த ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்தி—ஆனால் அச்சொல்லைப் பேசும்போது பெண்மைத் தன்மை கொண்டதாக மாற்றி, பதினேழாம் நூற்றாண்டு எழுத்தாளர் ஒருவருக்குப் பயன்படுத்தியது ஒரு விசித்திரமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது—அவர் என்னிடம் கேட்டார்: "அவருக்கு உண்மையிலேயே *திறமை* இருப்பதாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?" மார்க்கிஸ் அம்மையார் தனது பணியாளரிடம் ஒரு பேஸ்ட்ரி கடையின் முகவரியைக் கூறினார்; பயணத்தைத் தொடரும் முன் அங்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது—அந்தி நேரத் தூசியால் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் காட்சியளித்த அந்தச் சாலையில், தொலைவில் தெரிந்த குன்றுகள் பெரிய விலங்குகளின் இடுப்புப் பகுதிகளைப் போல நீல நிறத்தில் கம்பீரமாகத் தெரிந்தன. குளிருக்கு உணர்திறன் கொண்ட தனது குதிரைகளில் ஒன்று போதுமான அளவு கதகதப்பாக இருந்ததா என்றும், மற்றொன்றின் குளம்பு அதற்கு வலியை ஏற்படுத்துகிறதா என்றும் அவர் தனது வயதான சாரதியிடம் கேட்டார். "நாம் செய்ய வேண்டிய ஏற்பாடுகள் குறித்து நான் உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதுகிறேன்," என்று அவர் என்னிடம் தாழ்ந்த குரலில் கூறினார். "என் மருமகளுடன் நீங்கள் இலக்கியம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்; அவள் மிகவும் அருமையானவள்," என்றும் அவர் சேர்த்துக் கூறினார்—உண்மையில் அவருக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை என்றாலும்; தன் மகன் ஏதோ ஒரு வசதிக்காக மட்டும் அந்தத் திருமணத்தைச் செய்துகொண்டதாகத் தோன்றிவிடக்கூடாது என்பதற்காக, கனிவின் காரணமாகவே அவர் அப்படிச் சொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். "அதுமட்டுமல்லாமல்," என்று மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் முணுமுணுக்கும் தொனியிலும் அவர் மேலும் கூறினார், "அவளுக்குக் கலை உணர்வு மிக அதிகம்!" பிறகு, தலையசைத்துத் தன் குடையின் கைப்பிடியை உயர்த்தியவாறே அவர் தனது குதிரை வண்டியில் ஏறினார்; மத உறுதிப்படுத்தல் பயணத்தை மேற்கொள்ளும் ஒரு முதிய ஆயரைப் போல, தனது உயர்பதவிக்குரிய கம்பீரமான தோரணைகளுடன் பால்பெக் (Balbec) நகரின் வீதிகள் வழியாக வண்டியில் சென்றார்.

அந்த வண்டி அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றதும், நான் என் நண்பர்களுடன் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​தலைமை நீதிபதி என்னிடம் கண்டிப்பான குரலில் கூறினார்: "அவர் உங்களை மதிய உணவிற்கு அழைத்திருந்தார். அவருக்கும் எனக்கும் இடையே சுமூகமான உறவு இல்லை. நான் அவரைப் புறக்கணிப்பதாக அவர் நினைக்கிறார்."
என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் மிகவும் இயல்பானவன். யாருக்காவது என் உதவி தேவைப்பட்டால், "இதோ இருக்கிறேன்" என்று சொல்ல எப்போதும் தயாராக இருப்பேன். ஆனால் அவர்கள் என்னை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயன்றார்கள். "ஆ! அதைத்தான்..." என்று ஒரு நுணுக்கமான விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல விரலை உயர்த்திக்கொண்டு, ஒருவிதத் தெளிவான பாவனையுடன் அவர் கூறினார், "அதை நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டேன். அது என் விடுமுறைக்காலச் சுதந்திரத்தில் தலையிடுவது போன்றது. நான் உறுதியாக மறுக்க வேண்டியிருந்தது. நீங்களும் அவளும் ஒரு நல்ல ஜோடிதான். என் வயதுக்கு வரும்போது, ​​இந்த உலகம் எவ்வளவு அற்பமானது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள்; அப்போது, ​​அத்தகைய அற்பமான விஷயங்களுக்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்ததற்காக வருத்தப்படுவீர்கள். சரி, இரவு உணவுக்கு முன் நான் கொஞ்சம் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளப் போகிறேன். போய் வருகிறேன், குழந்தைகளே!" என்று அவர் காற்றில் கத்தினார்; அவர் ஏற்கனவே ஐம்பது அடிகள் தூரம் சென்றுவிட்டது போல அந்தச் சத்தம் ஒலித்தது.

ரோஸ்மாண்ட் மற்றும் ஜிசெலிடம் விடைபெற்ற பிறகு, அவர்கள் ஆச்சரியப்படும்படியாக, ஆல்பர்ட்டின் அவர்களுடன் செல்லாமல் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள். "சரி, ஆல்பர்ட்டின், என்ன செய்கிறாய்? மணி என்னவென்று தெரியுமா?" "நீங்கள் உள்ளே செல்லுங்கள்," என்று அவள் அதிகாரத் தொனியில் பதிலளித்தாள். "நான் அவரிடம் ஒரு விஷயம் பேச வேண்டும்," என்று என்னைக் காட்டி, ஒருவித அடக்கமான பாவனையுடன் அவள் மேலும் கூறினாள். ரோஸ்மாண்ட் மற்றும் ஜிசெல் என் மீது ஒரு புதிய மரியாதையுடன் என்னைப் பார்த்தார்கள். ஒரு கணத்திற்காவது—ரோஸ்மாண்ட் மற்றும் ஜிசெலின் பார்வையில் கூட—வீட்டிற்குச் செல்லும் நேரத்தையோ அல்லது தன் தோழிகளையோ விட ஆல்பர்ட்டினுக்கு நான் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவனாக இருந்தேன் என்பதும், அவர்கள் அறிய முடியாத சில முக்கியமான ரகசியங்களை நான் அவளுடன் பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடும் என்பதும் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. "இன்று இரவு உன்னைப் பார்க்க முடியாதா?" "தெரியாது; அது அவரைப் பொறுத்தது." "எது எப்படியோ, நாளை சந்திப்போம்." அவளுடைய தோழிகள் அங்கிருந்து சென்றதும், "என் அறைக்குச் செல்லலாம் வா," என்று அவளிடம் கூறினேன். நாங்கள் மின்தூக்கியில் (லிஃப்ட்) ஏறினோம்; அதை இயக்குபவரின் முன்னிலையில் அவள் மௌனமாக இருந்தாள். எஜமானர்களின்—தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வார்களே தவிர ஊழியர்களிடம் ஒருபோதும் பேசாத அந்த விசித்திரமான மனிதர்களின்—அந்தரங்க விஷயங்களை அறிந்துகொள்ளத் தங்கள் சொந்தக் கவனிப்புத் திறனையும் ஊகத்தையும் நம்பியிருக்க வேண்டிய சூழல், 'ஊழியர்களிடம்' (லிஃப்ட்-பாய் பணிப்பெண்களையும் மற்றவர்களையும் அப்படித்தான் அழைத்தான்) 'எஜமானர்களை' விடச் சிறந்ததொரு 'ஊகிக்கும் திறனை' வளர்த்திருந்தது. ஒரு திறனுக்கான தேவை அதிகரிக்கும்போதோ அல்லது குறையும்போதோ, அத்திறன் தேய்ந்துபோகவோ அல்லது வலுப்பெற்று நுட்பமாக மாறவோ செய்கிறது. ரயில் போக்குவரத்து வந்ததிலிருந்து, ரயிலைத் தவறவிடக்கூடாது என்ற கட்டாயம் நிமிடங்களைக் கவனிக்க நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது; ஆனால், வானியல் அறிவு மிக எளிமையானதாகவும் வாழ்க்கை அவசரம் குறைந்ததாகவும் இருந்த பண்டைய ரோமானியர்களுக்கு, நிமிடங்கள் மட்டுமல்ல, குறிப்பிட்ட நேரங்கள் என்ற கோட்பாடு கூட அரிதாகவே இருந்தது. அந்த வகையில், ஆல்பர்ட்டினும் நானும் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்ததை அந்த லிஃப்ட்-பாய் உணர்ந்திருந்தான்—அதை தன் சக ஊழியர்களிடம் சொல்லவும் எண்ணியிருந்தான். ஆயினும், அவனுக்குச் சூழ்நிலைக்கேற்ப நடந்துகொள்ளும் பக்குவம் இல்லாததால், அவன் என்னிடம் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தான். இருப்பினும், என்னை மின்தூக்கியில் அழைத்துச் செல்வதில் அவன் காட்டும் வழக்கமான நட்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியான உணர்வுக்குப் பதிலாக, அவன் முகத்தில் ஒருவிதமான ஆழ்ந்த சோகமும் கவலையும் படர்ந்திருப்பதை நான் கவனித்தேன். அதற்கான காரணம் தெரியாத நிலையில்—ஆல்பர்ட்டின் மீதே என் கவனம் அதிகம் இருந்தபோதிலும்—அவன் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் நோக்கில், சற்றுமுன் அங்கிருந்து சென்ற அந்தப் பெண் 'மார்க்கிஸ் டி கேம்ப்ரேமர்' (Marquise de Cambremer) என்றும், 'டி கேம்பெம்பெர்ட்' (de Camembert) அல்ல என்றும் அவனிடம் கூறினேன். ஒரு தளத்தைக் கடக்கும்போது, ​​ஒரு பெரிய தலையணையைச் சுமந்து சென்ற அருவருப்பான தோற்றமளித்த பணிப்பெண் ஒருத்தியை நான் பார்த்தேன்; நான் வெளியேறும்போது சன்மானம் (டிப்) கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அவள் என்னை மரியாதையுடன் வரவேற்றாள். பால்பெக்கிற்கு (Balbec) நான் முதன்முதலில் வந்த மாலையில் நான் தீவிரமாக விரும்பிய அந்தப் பெண் இவள்தானா என்பதை அறிய நான் விரும்பினேன், ஆனால் என்னால் அதை ஒருபோதும் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. அந்த லிஃப்ட்-பாய் என்னிடம் உறுதியாகச் சொன்னான்—பொய்ச் சாட்சிகள் பலரிடம் காணப்படும் அதே நேர்மையான பாவனையுடன், அதே சமயம் தன் முகத்திலிருந்த சோக உணர்வு மாறாமலே—அந்த மார்க்கிஸ் உண்மையில் தன்னை 'கேம்பெம்பெர்ட்' என்ற பெயரிலேயே அறிவிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டதாகக் கூறினான். சொல்லப்போனால், அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த ஒரு பெயரை அவன் அடையாளம் கண்டுகொண்டது இயல்பானதே. மேலும், லிஃப்ட்-பாய் அல்லாத பலரிடமும் காணப்படும் பிரபுக்கள் மற்றும் பட்டங்கள் குறித்த தெளிவற்ற புரிதலே அவனிடமும் இருந்ததால், 'கேம்பெம்பெர்ட்' என்ற பெயர் அவனுக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாகத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அந்தப் பெயர் ஒரு பாலாடைக்கட்டியின் (cheese) பெயராக இருந்ததால்... அந்தப் பெயர் பரவலாக அறியப்பட்ட ஒன்று என்பதால், அத்தகைய புகழ்பெற்ற பெயரிலிருந்து ஒரு 'மார்க்கி' (Marquis) பட்டம் உருவானதில் ஆச்சரியமில்லை—அல்லது, அந்தப் பட்டம்தான் அந்தச் சீஸ் (cheese) வகைக்குப் புகழைத் தேடித்தந்ததோ என்னவோ! ஆயினும், நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதாகத் தெரிய விரும்பாததாலும், எஜமானர்களின் மிகச் சிறிய விருப்பங்களும் நிறைவேற்றப்படுவதையும், அவர்களின் அப்பட்டமான பொய்களும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதையும் அவர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்பதை அறிந்திருந்ததாலும், ஒரு நல்ல வேலையாளாக அவன் என்னிடம் இனிமேல் "காம்ப்ரேமர்" (Cambremer) என்றே சொல்வதாக உறுதியளித்தான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், காம்ப்ரேமர் என்ற பெயரும் குடும்பமும் நன்கு அறியப்பட்ட அந்த ஊரிலோ அல்லது அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலோ உள்ள எந்தவொரு கடைக்காரரோ அல்லது விவசாயியோ அந்த லிஃப்ட்-பையன் (lift-boy) செய்த தவறைச் செய்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், "பால்பெக் கிராண்ட் ஹோட்டல்" (Grand Hotel at Balbec) ஊழியர்கள் யாரும் உள்ளூரைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. அவர்கள் பியாரிட்ஸ் (Biarritz), நீஸ் (Nice) மற்றும் மான்டே கார்லோ (Monte Carlo) ஆகிய இடங்களிலிருந்து—அங்கிருந்த அனைத்து உபகரணங்களுடனும்—நேரடியாக வந்தவர்கள்; ஒரு குழு டோவில் (Deauville)-க்கும், மற்றொரு குழு டினார்ட் (Dinard)-க்கும் அனுப்பப்பட்டிருந்தது, மூன்றாவது குழு பால்பெக்கிற்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.

இருப்பினும், அந்த லிஃப்ட்-பையனின் கவலையும் தவிப்பும் அதிகரித்தபடியே இருந்தன. வழக்கமான புன்னகைகள் மூலம் தன் விசுவாசத்தைக் காட்டுவதை அவன் இப்படி மறந்திருக்கிறான் என்றால், அவனுக்கு ஏதோ ஒரு துரதிர்ஷ்டம் நேர்ந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவன் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கலாம். அப்படி நடந்திருந்தால், அவன் தொடர்ந்து அங்கேயே வேலை செய்வதை உறுதிசெய்ய நான் முயல வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன்.
தனது பணியாளர்கள் விஷயத்தில் நான் எடுக்கும் எந்த முடிவையும் ஏற்றுக்கொள்வதாக அந்த மேலாளர் உறுதியளித்திருந்தார்: "நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் உங்கள் விருப்பப்படி செய்யலாம்; அதற்கு நான் முன்கூட்டியே ஆதரவளிக்கிறேன்." திடீரென்று, மின்தூக்கியிலிருந்து (elevator) வெளியே வந்ததும், அதை இயக்கும் அந்த ஊழியரின் முகத்தில் தெரிந்த துயரத்தையும் நிலைகுலைந்த தோற்றத்தையும் நான் புரிந்துகொண்டேன். ஆல்பர்ட்டின் என்னுடன் இருந்ததால், மேலே செல்லும்போது நான் வழக்கமாக அவருக்குக் கொடுக்கும் அந்த ஐந்து-பிராங்க் நாணயத்தை நான் அவருக்குக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் அந்த முட்டாள்—மற்றவர்கள் முன்னிலையில் சன்மானம் (டிப்ஸ்) கொடுத்துக் காட்டிக்கொள்ள நான் விரும்பவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக—இனிமேல் எனக்கு எதுவும் கிடைக்காது என்றும், எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்றும் நினைத்து நடுங்கத் தொடங்கினார். நான் பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கிவிட்டதாக (டியூக் டி கெர்மாண்டஸ் கூறுவது போல) அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார்; அவரது அந்தக் கணிப்பு அவர் மனதில் என் மீதான பரிதாபத்தையல்ல, மாறாக ஒரு பயங்கரமான, சுயநலமான ஏமாற்றத்தையே தூண்டியது. முந்தைய நாள் நான் கொடுத்திருந்த—அதிகமான தொகையாக இருந்தாலும் அவர் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த—அந்தப் பணத்தை ஒரு நாள் கூட நிறுத்திவைக்கத் துணியாதபோது, ​​என் தாயார் நினைத்தது போல நான் அவ்வளவு நியாயமற்றவள் அல்ல என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆயினும், அவரது வழக்கமான மகிழ்ச்சியான முகபாவனைக்கு (அதில் அவர் என் மீது கொண்டிருந்த பற்றின் அடையாளத்தையே நான் கண்டிருந்தேன்) இதுவரை நான் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அளித்து வந்த அர்த்தம், இப்போது உறுதியற்றதாகத் தோன்றியது. விரக்தியின் உச்சத்தில் அந்த ஐந்து மாடி உயரக் குழியில் தன்னைத்தானே தூக்கி வீசிக்கொள்ளத் தயாராக இருந்த மின்தூக்கி ஊழியரைப் பார்த்தபோது, ​​நான் ஒரு விஷயத்தை யோசித்தேன்: ஒருவேளை ஒரு புரட்சியின் மூலம் எங்கள் சமூக நிலைகள் தலைகீழாக மாறியிருந்தால்—அவரே ஒரு வசதியான வர்க்கத்தினராக (bourgeois) மாறியிருந்தால்—எனக்காக மரியாதையுடன் மின்தூக்கியை இயக்குவதற்குப் பதிலாக, அவரே என்னைக் அந்தக் குழியில் வீசியிருப்பாரோ? மேலும், சாதாரண மக்களில் சில பிரிவினரிடையே, உயர் சமூகத்தை விட அதிகப்படியான கபடம் அல்லது இரட்டை வேடம் இருக்கிறதோ என்றும் நான் யோசித்தேன்—உயர் சமூகத்தில், நாம் இல்லாதபோதுதான் நம்மைப் பற்றி இழிவாகப் பேசுவார்கள்; ஆனால் நாம் பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கியிருக்கிறோம் என்பதற்காகவே நம்மை அவமதிக்கும் வகையிலான அணுகுமுறையை அவர்கள் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள். இருப்பினும், பால்பெக் (Balbec) ஹோட்டலில் இருந்த அந்த மின்தூக்கி ஊழியர், அத்தகையோரில் மிகவும் பணத்தாசை பிடித்தவர் என்று சொல்லிவிட முடியாது. இந்த விஷயத்தில், பணியாளர்கள் இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டனர்: ஒருபுறம், விருந்தினர்களிடையே வேறுபாடு காணும் பணியாளர்கள் இருந்தனர். இவர்கள், ஆடம்பரமான ஆனால் பண்பாடற்ற ஒரு புதிய பணக்காரரின் பொறுப்பற்ற தாராள மனப்பான்மையை (அவரது முன்னிலையில் மட்டும் அது 'கருணை' என்று அழைக்கப்பட்டாலும்) விட, ஒரு வயதான பிரபுவின் நியாயமான 'டிப்' (tip) தொகையையே அதிகம் மதித்தனர். ஏனெனில், அந்தப் பிரபு ஜெனரல் டி போட்ரீலிஸிடம் (General de Beautreillis) நல்ல வார்த்தை சொல்லி, காவலர் அறையில் இருபத்தெட்டு நாட்கள் அடைக்கப்படும் தண்டனையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றும் நிலையில் இருந்தார். மறுபுறம், பிரபுத்துவம், அறிவு, புகழ், சமூக அந்தஸ்து மற்றும் நற்பண்புகள் போன்ற எதையும் பொருட்படுத்தாத பணியாளர்களும் இருந்தனர்; அவர்களுக்குப் பணம் மட்டுமே முக்கியமாகத் தெரிந்தது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை ஒரே ஒரு படிநிலைதான் இருந்தது: ஒருவரிடம் உள்ள பணம்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒருவர் வாரி வழங்கும் பணம். பல உயர்தர விடுதிகளில் பணியாற்றியதன் மூலம் தனக்கு உலகியல் நுணுக்கங்கள் நன்கு தெரியும் என்று உரிமை கோரினாலும், அனேகமாக ஏமே (Aimé) கூட இந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவராகவே இருந்திருக்கலாம். அதிகபட்சமாக, அவர் அத்தகைய மதிப்பீடுகளைச் சமூக ரீதியாகவோ அல்லது குடும்பத் தொடர்புகள் மூலமாகவோ வெளிப்படுத்துவார்—உதாரணமாக, லக்சம்பர்க் இளவரசியைப் (Princesse de Luxembourg) பற்றிக் கேட்கும்போது, ​​"அவர்களிடம் நிறைய பணம் இருக்கிறதா?" என்று கேட்பார். (பாரிஸில் ஒரு வாடிக்கையாளருக்குத் தலைமைப் பணியாளரை ஏற்பாடு செய்வதற்கு முன்போ அல்லது பால்பெக் (Balbec) விடுதியில் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் இடதுபுறம் கடல் தெரியும் மேஜையை உறுதி செய்வதற்கு முன்போ, தகவல்களைச் சேகரிக்கவோ அல்லது ஏற்கனவே அறிந்த விவரங்களை உறுதிப்படுத்தவோ இந்தக் கேள்வி கேட்கப்படும்). பணத்தின் மீது அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தபோதிலும், லிஃப்ட் இயக்குபவனைப் (lift-boy) போல முட்டாள்தனமான பதற்றத்துடன் அதை அவர் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியதில்லை. சொல்லப்போனால், அந்த லிஃப்ட் இயக்குபவனின் அறியாமை விஷயங்களை எளிதாக்கியிருக்கலாம். ஒரு பிரம்மாண்டமான விடுதி அல்லது ரேச்சல் (Rachel) நடத்தியது போன்ற ஒரு நிறுவனத்தில் இதுதான் வசதி; உண்மை என்னவென்றால், இடைத்தரகர்கள் இல்லாவிட்டால், ஒரு ஊழியரின் அல்லது ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சியற்ற முகத்தில் நூறு பிராங்க் நோட்டை—ஆயிரம் பிராங்க் நோட்டைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை—காண்பித்தாலே (அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அது வேறொருவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டாலும் கூட), உடனடியாக ஒரு புன்னகையும் சேவை செய்வதற்கான ஆர்வமும் வெளிப்படும். இதற்கு மாறாக, அரசியலிலோ அல்லது காதலன்-காதலி இடையிலான உறவிலோ, பணத்திற்கும் ஒருவரின் இணக்கமான செயல்பாட்டிற்கும் இடையே பல விஷயங்கள் குறுக்கிடுகின்றன. உண்மையில், பணம் யாருக்குப் புன்னகையை வரவழைக்கிறதோ, அவர்களே அந்தப் பணத்திற்கும் புன்னகைக்கும் இடையிலான உள் தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகிறார்கள்; அவர்கள் தங்களை மிகவும் பண்பட்டவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்—உண்மையிலேயே அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். மேலும், "நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்; நாளை என்னை பிணவறையில் காணலாம்" என்பது போன்ற பாவனையான உரையாடல்களை இது வடிகட்டி நீக்கிவிடுகிறது. அதனால்தான் நாகரிகமான சமூகத்தில் நாவலாசிரியர்களையோ அல்லது கவிஞர்களையோ நாம் அரிதாகவே சந்திக்கிறோம்—குறிப்பிடக்கூடாத விஷயங்களைப் பற்றித் துல்லியமாகப் பேசும் அந்த உன்னதமான மனிதர்களை.

நாங்கள் இருவரும் தனியாகி நடைபாதையில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம், "என் மீது உனக்கு என்ன குறை?" என்று கேட்டாள். அவளிடம் நான் காட்டிய கடுமை எனக்கும் வேதனையைத் தந்திருந்ததா? அல்லது, அவளை அச்சம் மற்றும் கெஞ்சும் நிலைக்குத் தள்ளுவதற்காக நான் மேற்கொண்ட ஒரு அறியாத தந்திரமா அது? அந்த நிலையை அடைவதன் மூலம் அவளைக் கேள்வி கேட்டு, அவளைப் பற்றி நான் நீண்ட காலமாக மனதில் கொண்டிருந்த இரண்டு அனுமானங்களில் எது உண்மையானது என்பதைக் கண்டறிய முடியுமென நினைத்தேனா? எது எப்படியாயினும், அவளது கேள்வியைக் கேட்டதும், நீண்ட காலமாக விரும்பிய இலக்கை அடைந்த ஒருவரைப் போல நான் திடீரென மகிழ்ச்சியடைந்தேன். பதிலளிப்பதற்கு முன், நான் அவளை என் அறைக்கதவு வரை அழைத்துச் சென்றேன். கதவு திறந்ததும், அறைக்குள் நிறைந்திருந்த இளஞ்சிவப்பு ஒளி வெளியே வழிந்தோடியது; அந்த ஒளி, மாலை வேளைக்காக இழுத்துவிடப்பட்டிருந்த வெண்மையான மஸ்லின் திரைகளை, விடியற்காலை நிறத்திலான 'டமாஸ்க்' (damask) துணியாக மாற்றியிருந்தது. நான் ஜன்னலை நோக்கி நடந்தேன்; கடற்பறவைகள் மீண்டும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன......அலைகளின் மீது; ஆனால் இப்போது அவை இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தன. நான் இதை ஆல்பர்ட்டினிடம் சுட்டிக்காட்டினேன். "பேச்சை மாற்றாதே," என்று அவள் கூறினாள்; "என்னைப் போலவே வெளிப்படையாக இரு." நான் பொய் சொன்னேன். முதலில் ஒரு உண்மையை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவளிடம் கூறினேன்—அதாவது, நீண்ட காலமாக ஆண்ட்ரே (Andrée) மீது நான் கொண்டிருந்த தீவிரமான காதலைப் பற்றிய ஒப்புதல் அது. நாடக மேடைக்கு ஏற்ற எளிமையுடனும் வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் நான் அதைச் சொன்னேன்; ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில், உண்மையில் இல்லாத ஒரு காதலைப் பற்றிக் கூறும்போது மட்டுமே அத்தகைய வெளிப்பாட்டை ஒருவர் அரிதாகக் காட்டுவார். பால்பெக்கிற்கு (Balbec) நான் முதன்முறையாகச் செல்வதற்கு முன்பு கில்பெர்ட்டிடம் (Gilberte) சொன்ன அதே பொய்யை—சிறிய மாற்றத்துடன்—மீண்டும் கையாண்டேன். இப்போது அவளைக் காதலிக்கவில்லை என்று அவளை நம்பவைப்பதற்காக, ஒரு காலத்தில் அவளைக் காதலிக்கும் நிலைக்கு மிக அருகில் சென்றிருந்தேன் என்பதையும் நான் ஒப்புக்கொண்டேன்; ஆனால் அதிக காலம் கடந்துவிட்டதாகவும், இப்போது அவள் எனக்கு ஒரு நல்ல தோழியைத் தவிர வேறில்லை என்றும், நான் விரும்பியிருந்தாலும் கூட, அவள் மீது தீவிரமான உணர்வுகளைக் கொண்டிருப்பது இனி சாத்தியமில்லை என்றும் கூறினேன். மேலும், ஆல்பர்ட்டினிடம் என் பற்றின்மையை (உணர்ச்சியற்ற தன்மையை) இவ்வாறு வலியுறுத்தியதன் மூலம்—ஒரு குறிப்பிட்ட சூழல் மற்றும் நோக்கத்தின் காரணமாக—நான் ஒரு விஷயத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டினேன்: அதாவது, ஒரு பெண் தங்களை நேசிக்கக்கூடும் என்றோ அல்லது தாங்களே ஒரு பெண்ணை உண்மையாக நேசிக்க முடியும் என்றோ நம்ப முடியாத அளவுக்குத் தங்களைப் பற்றி ஆழமான சந்தேகம் கொண்டவர்களிடம் காதல் கொள்ளும் அந்த 'இருமுனைத் தன்மை' கொண்ட உணர்வு ஓட்டத்தைத்தான் நான் வெளிப்படுத்தினேன். பலதரப்பட்ட பெண்களிடம் பழகினாலும், ஒரே மாதிரியான நம்பிக்கைகளையும் கவலைகளையும் கொண்டிருப்பதையும், ஒரே மாதிரியான காதல் கற்பனைகளை வளர்த்துக்கொள்வதையும், ஒரே மாதிரியான வார்த்தைகளைப் பேசுவதையும் அவர்கள் நன்கு அறிவார்கள்; தங்கள் உணர்வுகளும் செயல்களும் காதலிக்கும் பெண்ணுடன் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைக்கப்படவில்லை என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள்; மாறாக, பாறைகளை மோதிச் செல்லும் அலைகளைப் போல, அந்தப் பெண்ணைக் கடந்து செல்வதும், அவள் மீது மோதுவதும், அவளைச் சுற்றிச் சுழல்வதுமாக அவை அமைகின்றன. தங்கள் சொந்த நிலையற்ற தன்மை குறித்த உணர்வு, தாங்கள் தீவிரமாக விரும்பும் அந்தப் பெண் பதிலுக்குத் தங்களை நேசிக்கவில்லை என்ற சந்தேகத்தை மேலும் ஆழமாக்குகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம் விருப்பங்களின் ஊற்றின் முன் நிற்கும் ஒரு தற்செயலான நிகழ்வாகவே அவள் இருக்கிறாள் என்றால், அவளுடைய விருப்பங்களுக்கும் நாமே இலக்காக இருக்க வேண்டும் என்று விதி ஏன் தீர்மானிக்க வேண்டும்? எனவே, சக மனிதர்களால் தூண்டப்படும் சாதாரண உணர்வுகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட—காதலை உருவாக்கும் அந்தத் தனித்துவமான—உணர்வுகளை அவளிடம் கொட்டித் தீர்க்க வேண்டிய தேவை இருந்தபோதிலும், நம் மென்மையான உணர்வுகளையும் நம்பிக்கைகளையும் ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம் நாம் ஒரு படி முன்னோக்கிச் செல்கிறோம்; ஆயினும், அவளை அதிருப்திக்குள்ளாக்கிவிடுவோமோ என்ற உடனடி அச்சமும், நாம் பயன்படுத்திய மொழி அவளுக்காகவே பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்படவில்லை என்ற உணர்வால் ஏற்பட்ட தர்மசங்கடமும் என்னுள் ஒரு எதிர்-அலைவை (counter-rhythm) உருவாக்கின. அதாவது, அந்த மொழி மற்றவர்களுக்காகவும் பயன்பட்டது, இனியும் பயன்படக்கூடியது; அவள் நம்மை நேசிக்காவிட்டால் நம்மைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது; எனவே, அறிவிலிகளிடம் நுட்பமான சொற்றொடர்களைப் பேசித் திணிக்கும் ஒரு பண்டிதனைப் போல, நம் வார்த்தைகள் சுவையற்றதாகவும் துணிச்சலானதாகவும் (அல்லது வரம்பு மீறியதாகவும்) மாறிவிடக்கூடும். இந்த அச்சமும் அவமானமும் ஒரு பின்வாங்கல் உணர்வைத் தூண்டின; சுயமரியாதையையும் கட்டுப்பாட்டையும் மீண்டும் நிலைநாட்டத் தாக்குதல் பாணியிலான அணுகுமுறையை மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது—இதற்காக, முன்பு வெளிப்படுத்திய பரிவை திடீரென விலக்கிக்கொள்ளவோ ​​அல்லது பின்வாங்கவோ கூட நேரிட்டது. இந்த இரட்டை அலைவுத்தன்மை ஒரு காதல் உறவின் பல்வேறு கட்டங்களிலும், அது போன்ற பிற காதல்களின் நிலைகளிலும், தங்களை உயர்வாக மதிப்பிடுவதை விடத் தங்களை ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்வதில் சிறந்து விளங்கும் தனிநபர்களிடமும் காணக்கூடிய ஒன்றாகும். ஆல்பர்ட்டினிடம் நான் பேசிய தொனி வழக்கத்தை விடச் சற்று அழுத்தமாக இருந்ததென்றால், அதற்குக் காரணம், என் மென்மையான உணர்வுகள் கோரும் அந்த மாறுபட்ட மனநிலைக்கு (அல்லது அலைவுத்தன்மைக்கு) மிக விரைவாகவும் தீவிரமாகவும் மாறவே நான் அப்படிச் செய்தேன்.

நீண்ட கால இடைவெளியின் காரணமாக அவளை இனி நேசிக்க முடியாது என்று நான் கூறியதை ஆல்பர்ட்டின் நம்புவது கடினமாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியதால், என் குணாதிசயத்தின் இந்த விசித்திரமான தன்மையை நிரூபிக்கச் சில உதாரணங்களை முன்வைத்தேன். அதாவது, மற்றவர்களுடனான உறவில்—அது அவர்கள் தவறுனாலோ அல்லது என் தவறுனாலோ—அவர்களை நேசிப்பதற்கான தருணத்தை நான் நழுவவிட்டிருந்தேன்; பின்னர் எவ்வளவுதான் விரும்பினாலும் அந்தத் தருணத்தை மீண்டும் பெற முடியவில்லை. இவ்வகையில், அவளைப் புதிதாக நேசிக்க முடியாததற்காக—ஒரு நாகரிக மீறலுக்காக மன்னிப்பு கேட்பது போல—நான் அவளிடம் மன்னிப்பு கோருவது போலவும், அதே சமயம் அதற்கான உளவியல் காரணங்கள் எனக்கு மட்டுமே உரியவை என்பது போல அவற்றை விளக்குவது போலவும் தோன்றினேன். ஆயினும், இத்தகைய விளக்கத்தின் மூலம்—அதாவது கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) விஷயத்தில் நிலைமை உண்மையில் அப்படித்தான் இருந்தது (ஆல்பர்ட்டின் விஷயத்தில் அது முற்றிலும் வேறாக இருந்தபோதிலும்)—என் கூற்றுகளை நம்பகமானதாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தேன்; அதே சமயம் அந்தக் கூற்றுகள் உண்மையல்ல என்று எனக்குள்ளே தெரிந்திருந்தும், அவற்றை நம்புவது போல பாவனை செய்தேன். எனது "வெளிப்படைத்தன்மையை" ஆல்பர்ட்டின் பாராட்டினாள் என்பதையும், எனது வாதத்தின் தெளிவை அவள் உணர்ந்துகொண்டாள் என்பதையும் புரிந்துகொண்ட நான், எனது அந்த வெளிப்படைத்தன்மைக்காக மன்னிப்பு கோரினேன்; உண்மையைச் சொல்வது எப்போதும் மற்றவர்களை அதிருப்திக்குள்ளாக்கும் அபாயம் கொண்டது என்றும், எப்படியாயினும் எனது விளக்கம் அவளுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவே தோன்றியிருக்கக்கூடும் என்றும் கூறினேன். மாறாக, எனது நேர்மைக்காக அவள் எனக்கு நன்றி தெரிவித்ததோடு, மிகவும் இயல்பானதும் பரவலானதுமான அத்தகைய மனநிலையைத் தான் மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டதாகவும் கூறினாள்.

ஆண்ட்ரே (Andrée) மீது தனக்கு இருந்ததாகக் கூறப்பட்ட கற்பனையான உணர்வைப் பற்றி ஆல்பர்ட்டினிடம் (Albertine) ஒப்புக்கொண்டதும் — அதேவேளையில், ஆல்பர்ட்டின் மீதே ஒருவிதமான அலட்சியம்......முற்றிலும் உண்மையானதாகவும் மிகைப்படுத்தல் இல்லாததாகவும் தோன்றுவதற்காக, நான் அவளிடம் சாதாரணமாக (ஒருவித நாகரிகத்தின் காரணமாக) ஒரு கருத்தைக் கூறினேன்; அதை அப்படியே நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்றும் சொன்னேன். இதனால், அது காதலின் வெளிப்பாடு என்று ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தவறாகக் கருதிவிடுவாளோ என்ற அச்சமின்றி, நீண்ட காலமாக நான் எனக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்திருந்த ஒரு மென்மையான தொனியில் அவளிடம் பேச முடிந்தது—அந்த மென்மை எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. என் மனதிற்கு நெருக்கமான அந்தத் தோழியை நான் கிட்டத்தட்ட வருடிக்கொடுக்கும் உணர்வுடன் இருந்தேன்; நான் நேசித்த அந்தத் தோழியைப் பற்றிப் பேசும்போது என் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. ஆனால், விஷயத்தின் மையப்பகுதிக்கு வந்தபோது, ​​காதல் என்றால் என்ன—அதன் நுட்பமான உணர்வுகள், அதன் வேதனைகள்—எல்லாம் அவளுக்குத் தெரியும் என்று நான் கூறினேன். நீண்ட காலத் தோழியாக இருப்பதால், எனக்கு இழைக்கப்படும் பெரும் துயரத்திற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க அவள் முன்வருவாள் என்று நம்பினேன். நேரடியாக அல்ல—ஏனெனில் நான் காதலித்தது அவளை அல்ல (அவளைப் புண்படுத்தாமல் இதை மீண்டும் சொல்லத் துணிந்தால்)—மாறாக, ஆண்ட்ரே (Andrée) மீதான என் காதலின் வழியாக என்னை பாதிப்பதன் மூலம் அந்தத் துயரத்தைத் தீர்க்கலாம் என்று கூறினேன். நான் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, ஆல்பர்ட்டினுக்கு ஒரு பறவையைச் சுட்டிக்காட்டினேன். அது எங்களுக்கு வெகு தொலைவில், கடற்கரையின் முழு நீளத்தையும் கடந்து மிக வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. அதன் சிறகுகள் சீரான தாளகதியில் காற்றை அறைந்து கொண்டிருந்தன; சிவப்பு நிறக் காகிதத் துண்டுகள் சிதறிக் கிடப்பது போல ஆங்காங்கே மின்னும் ஒளியுடன் கூடிய அந்த கடற்கரையின் மீது, அது தன் வேகத்தைக் குறைக்காமலோ, கவனத்தைச் சிதறவிடாமலோ, பாதையை மாற்றாமலோ சென்றது—ஒரு அவசரமான மற்றும் மிக முக்கியமான செய்தியைச் சேர்க்க விரைந்து செல்லும் தூதுவனைப் போல. "அதுவாவது நேராக விஷயத்திற்குச் செல்கிறது!" என்று ஆல்பர்ட்டின் ஒருவிதக் குறைகூறும் தொனியில் சொன்னாள். "நான் உன்னிடம் என்ன சொல்ல விரும்பினேன் என்பது உனக்குத் தெரியாததால்தான் நீ அப்படிச் சொல்கிறாய். ஆனால் அதைச் சொல்வது மிகவும் கடினம், அதனால் அதைச் சொல்லாமலே விட்டுவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன்; நிச்சயமாக நான் உன்னை கோபப்பட வைப்பேன்; அதனால் விளையக்கூடிய ஒரே பலன் என்னவென்றால், நான் நேசிக்கும் பெண்ணுடன் எனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்காது, அதே சமயம் ஒரு நல்ல தோழியையும் நான் இழந்துவிடுவேன்." "ஆனால் நான் கோபப்பட மாட்டேன் என்று உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்." அவள் மிகவும் மென்மையாகவும், சோகத்துடன் கூடிய பணிவுடனும், என்னிடமிருந்து மகிழ்ச்சியை எதிர்பார்ப்பவளாகவும் தெரிந்தாள்; என் தாயை முத்தமிடும்போது கிடைக்கும் அதே மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் புதிய முகத்தை முத்தமிடத் துடிக்கும் என் உணர்வை நான் சிரமப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டேன். மேல்நோக்கிய இளஞ்சிவப்பு நிற மூக்குடன், குறும்புக்கார மற்றும் அடங்காத பூனையைப் போல விழிப்புடனும் வெட்கச் சிவந்தும் காணப்பட்ட அந்த முகம் இப்போது அப்படி இல்லை; அதற்குப் பதிலாக, அவளது ஆழ்ந்த துயரத்தின் மத்தியில், அது உருகிப்போனது போலத் தோன்றியது—பரந்த, தட்டையான, தொய்வான முகபாவனைகளாக மாறி, அது தூய கனிவாக மாறியது. அவளுடன் தொடர்பில்லாத ஒரு நாள்பட்ட பைத்தியக்காரத்தனமாக எனது காதலை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அவளது நிலையில் நின்று யோசித்தபோது, ​​அந்த நல்ல பெண்ணைப் பார்த்து என் மனம் நெகிழ்ந்தது—அதாவது, எப்போதும் கனிவுடனும் நியாயத்துடனும் நடத்தப்படப் பழகிய அவளை, ஒரு 'நல்ல நண்பன்' என்று அவள் நம்பியிருந்த ஒருவன் வாரக்கணக்கில் துன்புறுத்தி, அந்தத் துன்புறுத்தல் இறுதியாக உச்சத்தை எட்டியிருந்த சூழலில் அவளைப் பற்றி நான் எண்ணிப் பார்த்தேன். எங்கள் இருவருக்கும் அப்பாற்பட்ட, முற்றிலும் மனிதநேயம் சார்ந்த ஒரு கண்ணோட்டத்தை நான் மேற்கொண்டதால்தான்—அதில் எனது பொறாமை கலந்த காதல் மறைந்துபோயிருந்தது—ஆல்பர்ட்டின் மீது எனக்கு ஆழ்ந்த பரிதாபம் ஏற்பட்டது; அவளை நான் காதலிக்காமல் இருந்திருந்தால் இந்தப் பரிதாபம் இவ்வளவு தீவிரமாக இருந்திருக்காது. மேலும், காதலை வெளிப்படுத்துவதற்கும் முறித்துக்கொள்வதற்கும் இடையிலான அந்தத் தாளகதி போன்ற ஊசலாட்டத்தில் (இதுவே ஒருவரை மற்றொருவருடன் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைப்பதற்கான மிக உறுதியான, அதே சமயம் ஆபத்தான வழியாகும்)—அந்தச் சுழற்சியின் ஒரு பகுதியாக அமையும் விலகி நிற்கும் கட்டத்தில்—மனிதப் பரிதாபத்தின் ஏற்ற இறக்கங்களை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதில் என்ன பயன்? ஏனெனில், பரிதாபம் என்பது காதலுக்கு முரணானதாக இருந்தாலும்—ஒருவேளை அதே மூலத்திலிருந்தே அறியாமலேயே தோன்றியிருந்தாலும்—எப்படியாயினும் அது அதே விளைவுகளையே ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு பெண்ணுக்காகச் செய்த அனைத்தையும் பின்னர் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​அன்பை வெளிப்படுத்தவோ, பதிலுக்கு அன்பு பெறவோ அல்லது நன்மதிப்பைப் பெறவோ செய்யப்பட்ட செயல்களை விட, காதலித்த பெண்ணிடம் தவறுக்கு ஈடுசெய்யும் மனிதத் தேவைக்காகச் செய்யப்பட்ட செயல்களே—வெறும் தார்மீகக் கடமையின் அடிப்படையில், அவளைக் காதலிக்காதது போலவே—மிக முக்கியமானவையாகத் தெரிவதை ஒருவர் உணர்கிறார். "ஆனால் நான் என்னதான் செய்திருக்க முடியும்?" என்று ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம் கேட்டாள். அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது; அது மின்தூக்கி (lift) இயக்கும் பணியாளராக இருந்தார்; ஆல்பர்ட்டினின் அத்தை, தனது குதிரை வண்டியில் அந்த விடுதியின் வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​அவள் அங்கே இருக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில் அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வண்டியை நிறுத்தியிருந்தார். தான் கீழே வர முடியாது என்றும், தனக்காகக் காத்திருக்காமல் அவர்கள் இரவு உணவு அருந்த வேண்டும் என்றும், தான் எப்போது திரும்புவேன் என்று தெரியாது என்றும் ஆல்பர்ட்டின் தகவல் அனுப்பினாள். "ஆனால் உன் அத்தை கோபப்பட மாட்டாளா?" "அப்படியெல்லாம் இல்லை! அவளுக்கு எல்லாம் நன்றாகப் புரியும்." அவ்வாறாக, அந்தத் தருணத்தில்—ஒருவேளை மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழாத வகையில்—அந்தச் சூழலில் என்னுடனான உரையாடல் ஆல்பர்ட்டினுக்கு எவ்வளவு வெளிப்படையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் தோன்றியது என்றால், அது மற்ற எல்லாவற்றையும் விட முன்னுரிமை பெற வேண்டிய ஒன்றாக இருந்தது; மேலும்—குடும்ப மரபுகளை இயல்பாகவே மனதிற்கொண்டு, திரு. போண்டெம்ப்ஸின் (M. Bontemps) தொழில் வாழ்க்கை ஆபத்தில் இருந்த தருணங்களில் எந்தவொரு பயணமும் ஒரு சிரமமாகக் கருதப்படாததை நினைவுகூர்ந்த என் தோழிக்கு, இரவு உணவு நேரத்தை இதற்காக விட்டுக்கொடுப்பதை அவரது அத்தை மிகவும் இயல்பான ஒன்றாகவே கருதுவார் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. வழக்கமாகத் தனது குடும்பத்தினருடன் கழித்திருக்கக்கூடிய அந்த நேரத்தை, ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) எனக்காக ஒதுக்கி—எனக்கு அளித்து—நான் விரும்பியபடி அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வழிவகுத்திருந்தார். இறுதியாக, அவரது வாழ்க்கை முறையைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்ட விஷயங்களையும், ஆழ்ந்த வெறுப்புணர்வு இருந்தபோதிலும்......அதே தீய பழக்கம் கொண்ட பெண்கள் என்னுள் ஏற்படுத்திய உணர்வு—அவளுக்கு உடந்தையானவள் என்று நான் குற்றம் சாட்டப்படும் வரை நான் சிந்திக்காத ஒரு விஷயம் அது; ஆண்ட்ரேவை நான் எவ்வளவு நேசித்தேன் என்பதை அறிந்திருந்த அவளால், அதனால் நான் அடைந்த வேதனையை எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கும். மற்ற பெண்களைப் பற்றியும் என்னிடம் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அவர்கள் மீது எனக்கு எந்த ஈர்ப்பும் இருக்கவில்லை என்று கூறியிருந்தால் அது இன்னும் புத்திசாலித்தனமாக இருந்திருக்கலாம். ஆயினும், கோட்டார்ட் என்னிடம் வெளியிட்ட அந்தத் திடீர், பயங்கரமான தகவல் என்னை ஆழமாகத் தாக்கியது—என் மனதை ஊடுருவிச் சென்றது—அது அப்படியே, வேறெந்த கூடுதல் அர்த்தமும் இன்றி என்னை உலுக்கியது. வால்ட்ஸ் நடனத்தின்போது அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்ட விதத்தை கோட்டார்ட் என் கவனத்திற்குக் கொண்டு வராதவரை, ஆல்பர்ட்டின் ஆண்ட்ரேவை நேசிக்கிறாள்—அல்லது குறைந்தபட்சம் அவளுடன் நெருக்கமான, வருடும் வகையிலான விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுகிறாள்—என்ற எண்ணம் எனக்கு ஒருபோதும் தோன்றியிருக்காது; அதேபோல, அந்த எண்ணத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட மற்றொரு விஷயத்தை—அதாவது, பாசத்தையோ அல்லது அன்பையோ ஒரு காரணமாகக் கூடக் காட்ட முடியாத வகையில் ஆல்பர்ட்டின் ஆண்ட்ரேவைத் தவிர வேறு பெண்களுடனும் உறவு வைத்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை—என்னால் ஊகித்து உணர முடியவில்லை. அது உண்மையில்லை என்று என்னிடம் உறுதியாகச் சொல்வதற்கு முன்பே, தன்னைப் பற்றி அப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் பேசப்பட்டிருப்பதை அறிந்த எவரையும் போலவே, ஆல்பர்ட்டினும் கோபத்தையும் மனவேதனையையும் வெளிப்படுத்தினாள்; தன்னைப்பற்றி அவதூறு பரப்பிய அந்த அடையாளம் தெரியாத நபர் யார் என்பதை அறியும் தீவிர ஆர்வத்தையும், அந்தப் பொய்யை அம்பலப்படுத்த அந்த நபரை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் விருப்பத்தையும் அவள் காட்டினாள். ஆயினும், குறைந்தது என் மீது அவளுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை என்று அவள் எனக்கு உறுதியளித்தாள். "அது உண்மையாக இருந்திருந்தால், நான் அதை உன்னிடம் ஒப்புக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால் ஆண்ட்ரேவும் நானும் அத்தகைய விஷயங்களை வெறுக்கிறோம். குட்டையான முடி, ஆண்களைப் போன்ற நடத்தைகள் மற்றும் நீ விவரிக்கும் பாணி கொண்ட பெண்களைப் பார்க்காமலேயே நாங்கள் இந்த வயதை எட்டவில்லை; அத்தகைய விஷயங்களை விட எங்களுக்கு அருவருப்பான வேறெதுவும் இல்லை." ஆல்பர்ட்டின் தனது வார்த்தையைத் தவிர வேறு எதையும் எனக்கு அளிக்கவில்லை—எந்த ஆதாரமும் இல்லாத, உறுதியான வாக்குறுதி அது. ஆயினும், அதுவே என்னை அமைதிப்படுத்தக்கூடிய மிகச் சிறந்த விஷயமாக இருந்தது; ஏனெனில், பொறாமை என்பது ஒருவிதமான நோய்க்கூறு போன்ற சந்தேகங்களின் வகையைச் சார்ந்தது—அத்தகைய சந்தேகங்கள் ஒரு கூற்றின் நம்பகத்தன்மையை விட, அந்தக் கூற்று எவ்வளவு உறுதியாகவும் ஆணித்தரமாகவும் முன்வைக்கப்படுகிறது என்பதாலேயே அதிகம் களையப்படுகின்றன. உண்மையில், காதலின் இயல்பே நம்மை ஒரே நேரத்தில் அதிக சந்தேகமும் அதிக நம்பிக்கையும் கொண்டவர்களாக மாற்றுவதுதான்—மற்ற பெண்களை விட நாம் நேசிக்கும் பெண்ணையே எளிதில் சந்தேகிக்க வைப்பதும், அதே சமயம் அவள் மறுக்கும் விஷயங்களை அதிக அளவில் நம்புவதும் காதலின் இயல்பு. எல்லாப் பெண்களும் கற்புநெறி தவறாதவர்கள் அல்ல என்பதை—அல்லது அத்தகையதொரு சாத்தியக்கூறு இருப்பதைக்கூட—ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் ஒருவருக்கு இருக்க வேண்டும்; அதேவேளையில், அத்தகைய நற்பண்பு கொண்டவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பி, அதன் மூலம் மனநிறைவு கொள்ளும் விருப்பமும் அவரிடம் இருக்க வேண்டும். வலியைத் தேடுவதும், அதே சமயம் அதிலிருந்து தப்பிக்க முயல்வதும் மனித இயல்பு. இத்தகைய உணர்வுகளைத் தூண்டும் கூற்றுகள் எளிதில் உண்மையானவை என்று நமக்குத் தோன்றுகின்றன; பலனளிக்கும் ஒரு மருந்தின் தன்மையை யாரும் குறை கூறுவதில்லை. மேலும், நாம் நேசிக்கும் நபர் எவ்வளவு பன்முகத்தன்மை கொண்டவராக இருந்தாலும், அவர்கள் நமக்குச் சொந்தமானவர்களாகத் தோன்றும்போதோ அல்லது தங்கள் விருப்பங்களை வேறொரு திசையில் செலுத்துவதாகத் தோன்றும்போதோ, அவர்கள் குறைந்தபட்சம் இரண்டு அடிப்படை ஆளுமைகளை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்கள். இதில் முதல் ஆளுமை, இரண்டாவது ஆளுமையின் உண்மையை நாம் நம்புவதைத் தடுக்கும் தனித்துவமான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது; அத்துடன், அந்த இரண்டாவது ஆளுமை ஏற்படுத்தும் துயரத்தைத் தணிப்பதற்கான ரகசியத்தையும் அதுவே தன்வசம் கொண்டுள்ளது. நேசிக்கப்படும் அந்த நபர், ஒருபுறம் துயரத்தை ஏற்படுத்துபவராகவும், மறுபுறம் அந்தத் துயரத்தை தற்காலிகமாக நிறுத்திவைக்கும் அதே வேளையில் அதைத் தீவிரப்படுத்தவும் கூடிய மருந்தாகவும் விளங்குகிறார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ஸ்வானின் (Swann) கதை என் கற்பனையிலும் உணர்வுப்பூர்வமான புரிதலிலும் ஏற்படுத்திய வலுவான தாக்கத்தின் காரணமாக, நான் விரும்பியதை விட நான் அஞ்சிய விஷயமே உண்மை என்று நம்பும் நிலைக்கு நான் முன்பே தயாராகியிருந்தேன். இதன் விளைவாக, ஓடெட் (Odette) குறித்த கதையை நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) உறுதிமொழிகள் அளித்த ஆறுதல் ஒரு கணம் கேள்விக்குறியானது. ஆனால் நான் எனக்குள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டேன்: மோசமான சூழலையும் கருத்தில் கொள்வது சரியானதுதான்—ஸ்வானின் துயரத்தைப் புரிந்துகொள்ள நான் அவர் நிலையில் நின்று யோசித்தபோதும் சரி, அல்லது இப்போது அந்த விஷயம் என்னைப் பாதிக்கும் நிலையில் அது வேறொருவருடையது போல உண்மையை ஆராய முற்படும்போதும் சரி—ஆனாலும், எனக்கே நான் இழைக்கும் கொடுமையின் காரணமாக (அதாவது, ஒரு போர்வீரன் தன் இடத்தின் பயன்பாட்டைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் ஆபத்து நிறைந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல), ஒரு அனுமானம் மிகவும் வேதனையானது என்பதாலேயே அது மற்றவற்றை விட உண்மையானது என்று கருதும் தவறை நான் செய்யக்கூடாது. கண்ணியமான நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண்ணான ஆல்பர்ட்டினுக்கும், சிறுவயதிலேயே தன் தாயால் விலைமாதாக விற்கப்பட்ட ஓடெட்டிற்கும் இடையே ஒரு பெரும் இடைவெளி இல்லையா? ஒருவரின் வார்த்தையை மற்றவரின் வார்த்தையுடன் ஒப்பிட்டு எடைபோட முடியாது. மேலும், ஸ்வானிடம் ஓடெட் கொண்டிருந்த நோக்கத்தைப் போன்றதொரு பொய் சொல்வதற்கான காரணம் எதுவும் ஆல்பர்ட்டினிடம் இல்லை. அப்படியிருந்தும், ஆல்பர்ட்டின் மறுத்த அதே விஷயத்தைத்தான் ஓடெட் அவரிடம் ஒப்புக்கொண்டிருந்தாள். மற்ற கருதுகோள்களை விட ஒன்று எனக்குக் குறைவான மனவேதனையைத் தருகிறது என்பதற்காகவே அதை ஆதரித்திருந்தால் எத்தகைய தீவிரமான தர்க்கப் பிழையைச் செய்திருப்பேனோ, அதே போன்றதொரு—ஆனால் நேர்மாறான—பிழையைச் செய்திருப்பேன்; அதாவது, அவர்களின் சூழ்நிலைகளில் உள்ள அந்த எதார்த்தமான வேறுபாடுகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு, ஒடெட் (Odette) குறித்து நான் அறிந்திருந்தவற்றின் அடிப்படையில் மட்டுமே என் தோழியின் நிஜ வாழ்க்கையை நான் கட்டமைத்திருப்பேன். என் கண்முன்னே ஒரு புதிய ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) இருந்தாள்—பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் தங்கியிருந்த முதல் காலகட்டத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் அவளைச் சில முறை மட்டுமே நான் கண்டிருந்தாலும்—அவள் வெளிப்படையானவளாகவும் கனிவானவளாகவும் இருந்தாள்; என் மீதான அன்பின் காரணமாக, என் சந்தேகங்களை மன்னித்து, அவற்றை நீக்கவும் முயன்றுகொண்டிருந்த ஆல்பர்ட்டின் அவள். அவள் என்னை என் படுக்கையில் தனக்கு அருகிலேயே அமர வைத்தாள். அவள் செய்ததற்கா நான் அவளுக்கு நன்றி தெரிவித்தேன்...நாங்கள் சமாதானமாகிவிட்டோம் என்றும், இனி அவளிடம் ஒருபோதும் கடுமையாக நடந்துகொள்ள மாட்டேன் என்றும் அவளுக்கு உறுதியளித்தேன். அப்படியிருந்தும், இரவு உணவிற்காக அவள் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் என்று ஆல்பர்ட்டினிடம் கூறினேன். தற்போதைய சூழலில் நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லையா என்று அவள் என்னிடம் கேட்டாள். பிறகு, என்னை வருடுவதற்காக என் தலையைத் தன் பக்கம் இழுத்தாள்—அத்தகையதொரு வருடுதலை அவள் எனக்கு இதற்கு முன் அளித்ததில்லை; எங்கள் சண்டை தீர்ந்ததாலேயே அது கிடைத்திருக்கலாம்—அவள் தன் நாக்கினால் என் உதடுகளை மென்மையாக வருடி, அவற்றைச் சற்றுப் பிளக்க முயன்றாள். ஆரம்பத்தில், நான் என் உதடுகளைத் திறக்கவில்லை. "நீ எவ்வளவு மோசமானவன்!" என்று அவள் கூறினாள்.

அன்று மாலையே நான் அங்கிருந்து கிளம்பியிருக்க வேண்டும்; அவளை மீண்டும் ஒருபோதும் சந்தித்திருக்கக் கூடாது. பரஸ்பர அன்பு என்பதே இல்லாத சில மனிதர்கள் இருப்பதால், 'பதில் அன்பு கிடைக்காத காதல்' என்பது உண்மையில் காதலின் ஒரு வடிவமே; அத்தகைய காதலில் மகிழ்ச்சியை ஒரு போலி வடிவத்தில்தான் உணர முடியும் என்பதை நான் அப்போதே உணர்ந்திருந்தேன். ஒரு பெண்ணின் கருணையோ, அவளது விருப்பமோ அல்லது வெறும் தற்செயல் நிகழ்வோ—எதுவாயினும்—நாம் உண்மையாகவே நேசிக்கப்பட்டால் எப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளும் செயல்களும் வெளிப்படுமோ, அதே போன்றவற்றை மிகச்சரியான தற்செயல் நிகழ்வாக அமைத்துத் தரும் அந்தத் தனித்துவமான தருணங்களில் மட்டுமே அந்த மகிழ்ச்சி கிடைக்கிறது. அந்தச் சிறிய மகிழ்ச்சித் துணுக்கை ஆர்வத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ரசித்திருப்பதே புத்திசாலித்தனமாக இருந்திருக்கும்—அந்தத் துணுக்கு இல்லாவிட்டால், குறைவான எதிர்பார்ப்புகள் கொண்ட அல்லது அதிர்ஷ்டம் மிக்க இதயங்களுக்கு மகிழ்ச்சி என்றால் என்னவென்றே தெரியாமலே நான் இறந்திருப்பேன்; அந்தத் தருணத்தில் மட்டுமே எனக்கு வெளிப்பட்ட ஒரு பரந்த, நிலையான மகிழ்ச்சியின் ஒரு பகுதிதான் அது என்று கருதியிருக்கலாம்; மேலும்—மறுநாள் அந்த மாயையை பொய்யாக்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காக—அந்த ஒரு தருணத்தின் செயற்கையான சூழலால் மட்டுமே கிடைத்த அந்த ஒரு விஷயத்தைத் தாண்டி, வேறு எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருந்திருக்கலாம். நான் பால்பெக்கிலிருந்து (Balbec) வெளியேறி, தனிமையில் ஒதுங்கியிருந்து, காதலால் மென்மையாக்கப்பட்ட அந்தக்குரலின் எஞ்சிய அதிர்வுகளுடன் இணக்கமாக இருந்திருக்க வேண்டும்—அந்தக் குரலிடம் நான் வேறு எதையும் கேட்டிருக்க மாட்டேன், அது என்னிடம் மீண்டும் பேசாமலிருந்தாலே போதும் என்று நினைத்திருப்பேன்; ...ஏனெனில், இனிமேல் மாறுபட்டதாகவே இருக்கக்கூடிய ஒரு புதிய வார்த்தையை உச்சரிப்பதன் மூலம், மகிழ்ச்சியின் அடிப்படை நாதம் எனக்குள் நீண்ட நேரம் தங்கியிருந்த அந்த உணர்வுப்பூர்வமான அமைதியை—இசைக்கருவியின் 'பெடல்' (pedal) ஒலியைப் போல நீடித்திருந்த அந்த அமைதியை—ஒரு கசப்பான தொனியால் காயப்படுத்திவிடுவேனோ என்ற பயம் எனக்கு இருந்தது.

ஆல்பர்ட்டினுடனான உரையாடலால் மனத்தெளிவு பெற்ற நான், மீண்டும் என் தாயுடன் அதிக நேரத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினேன். என் பாட்டி இளமையாக இருந்த காலத்தைப் பற்றி என்னிடம் மென்மையாகப் பேசுவதை அவள் மிகவும் விரும்பினாள். அந்த வாழ்வின் இறுதிக்காலத்தை என் துயரங்களால் நான் நிழல் படியச் செய்திருக்கக்கூடும் என்று எண்ணி என்னை நானே குறைத்துக்கொள்ளக்கூடும் என அஞ்சிய அவள், என் ஆரம்பகாலப் படிப்புகள் என் பாட்டிக்கு ஒருவித மனநிறைவை அளித்த அந்த நாட்களைப் பற்றி அடிக்கடி நினைவுபடுத்துவாள்; அந்த நிறைவு உணர்வு அதுவரை என்னிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டிருந்தது. நாங்கள் மீண்டும் 'கோம்ப்ரே' (Combray) பற்றியும் பேசுவோம். அங்கே நான் வாசிக்கும் பழக்கம் கொண்டிருந்ததை என் அம்மா குறிப்பிடுவாள்; அதேபோல 'பால்பெக்'கிலும் (Balbec) நான் வேலை செய்யாத நேரங்களில் வாசிப்பது நல்லது என்றும் சொல்வாள். 'கோம்ப்ரே' நினைவுகளையும், அந்த அழகான ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்ட தட்டுகளின் நினைவுகளையும் என்னைச் சுற்றி வைத்துக்கொள்ளும் விதமாக, 'ஆயிரத்தோர் இரவுகள்' (The Thousand and One Nights) நூலை மீண்டும் வாசிக்க விரும்புவதாக நான் அவளிடம் கூறினேன். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு 'கோம்ப்ரே'யில் என் பெயர் தினத்திற்காக (name-day) எனக்குப் புத்தகங்களை வழங்கியதைப் போலவே, என்னைத் ஆச்சரியப்படுத்த விரும்பிய என் அம்மா, 'ஆயிரத்தோர் இரவுகள்' நூலின் 'கல்லாண்ட்' (Galland) மற்றும் 'மார்ட்ரஸ்' (Mardrus) ஆகிய இருவரின் மொழிபெயர்ப்புப் பதிப்புகளையும் ரகசியமாக வரவழைத்தாள். இருப்பினும், அந்த இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகளையும் பார்த்த பிறகு, நான் 'கல்லாண்ட்'டின் பதிப்பையே வாசிக்க வேண்டும் என்று அவள் பெரிதும் விரும்பினாள்; ஆனாலும், அறிவுசார் சுதந்திரத்தின் மீதான மரியாதை மற்றும் என் அக வாழ்க்கையில் தவறான முறையில் தலையிட்டுவிடுவோமோ என்ற அச்சம் காரணமாக அவள் என் தேர்வில் தலையிடத் தயங்கினாள். மேலும், ஒரு பெண்ணாகத் தனக்குத் தேவையான இலக்கிய நிபுணத்துவம் இல்லை என்றும், தனக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் விஷயங்களின் அடிப்படையில் ஒரு இளைஞனின் வாசிப்புப் பொருளைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது என்றும் அவள் கருதினாள். சில கதைகளை வாசித்தபோது, ​​அவற்றின் கருப்பொருளில் இருந்த ஒழுக்கக்கேடும் மொழியின் முரட்டுத்தனமும் அவளுக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்தின. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—தன்னுடைய தாயின் மார்புப் பதக்கம் (brooch), குடை, மேலங்கி மற்றும் 'மேடம் டி செவிக்னே' (Madame de Sévigné) எழுதிய நூல் ஆகியவற்றை மட்டுமல்லாமல், அவரது சிந்தனை மற்றும் பேச்சுப் பழக்கவழக்கங்களையும் ஒரு புனிதப் பொருளைப் போலப் போற்றிப் பாதுகாத்து வந்த என் அம்மா, ஒவ்வொரு தருணத்திலும் தன் தாய் என்ன கருத்தைச் சொல்லியிருப்பார் என்பதை அறிய முயன்றாள்; அந்த நிலையில், 'மார்ட்ரஸ்'ஸின் புத்தகத்தை என் பாட்டி நிச்சயம் கண்டித்திருப்பார் என்பதில் அவளுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. கோம்ப்ரேயில் (Combray) இருந்தபோது, ​​மெசெக்லிஸ் (Méséglise) நோக்கி நடைப்பயணம் மேற்கொள்ளும் முன் நான் அகஸ்டின் தியரியின் (Augustin Thierry) நூலைப் படித்துக்கொண்டிருப்பேன். என் வாசிப்பிலும் நடைப்பயிற்சியிலும் என் பாட்டிக்கு மகிழ்ச்சி இருந்தாலும், "அப்போது மெரோவெச் ஆட்சி செய்கிறார்" (Then Merovech reigns) என்ற கவிதை வரியுடன் பெயர் பிணைக்கப்பட்டிருந்த அந்த மன்னரை 'மெரோவிக்' (Merowig) என்று குறிப்பிடுவதைக் காணும்போது அவர் கடும் அதிருப்தி அடைவார்; அதேபோல், தான் நீண்டகாலமாகப் பயன்படுத்தி வந்த 'கார்லோவிஞ்சியன்ஸ்' (Carlovingians) என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக 'கரோலிஞ்சியன்ஸ்' (Carolingians) என்று சொல்லவும் அவர் மறுத்துவிடுவார். இறுதியாக, ஹோமரின் கடவுள்களுக்கு பிளாக் (Bloch) — லெகோன்ட் டி லைலின் (Leconte de Lisle) பாணியைப் பின்பற்றி — சூட்டியிருந்த கிரேக்கப் பெயர்களைப் பற்றி என் பாட்டி என்ன நினைத்தார் என்பதை நான் அவரிடம் கூறினேன்; மிகச் சாதாரணமான விஷயங்களுக்குக் கூட கிரேக்க எழுத்துக்கூட்டல்களைப் பயன்படுத்துவதையே இலக்கியத் திறமை என்று நம்பிய பிளாக், அதை ஒரு மதக் கடமை போலவே கடைப்பிடித்தார். உதாரணமாக, தனது வீட்டில் பரிமாறப்பட்ட மது உண்மையான 'நெக்டர்' (nectar) என்று ஒரு கடிதத்தில் குறிப்பிட வேண்டியிருந்தால், அவர் அதை 'k' எழுத்தைக் கொண்டு 'nektar' என்று எழுதுவார்; இத்தகைய வழக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் லாமார்டினின் (Lamartine) பெயரை அவர் ஏளனம் செய்யவும் முடிந்தது. இப்போது, ​​யுலிஸஸ் (Ulysses) மற்றும் மினெர்வா (Minerva) ஆகிய பெயர்கள் இடம்பெறாத ஒரு 'ஒடிஸி' (Odyssey) காவியத்தை, அவர் உண்மையான 'ஒடிஸி'யாகக் கருதமாட்டார் என்றால், அட்டைப்படத்திலேயே சிதைக்கப்பட்டிருந்த அந்த வடிவத்தைப் பார்த்திருந்தால் அவர் என்ன சொல்லியிருப்பாரோ......*ஆயிரத்தொரு இரவுகள்* (The Thousand and One Nights) நூலைத் திறந்தபோது, ​​ஷஹ்ராஸாத் (Scheherazade) மற்றும் தினார்ஸாத் (Dinarzade) ஆகிய அழியாத, நன்கு பரிச்சயமான பெயர்கள், தான் எப்போதும் உச்சரித்து வந்த விதத்தில் அச்சிடப்படவில்லை என்பதைக் கண்டாள்; முஸ்லிம் கதைகளுக்கு இப்பெயர்களைப் பயன்படுத்துவது பொருத்தமானதா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்க, அந்த வசீகரமான கலீஃபாவும் சக்திவாய்ந்த ஜின்களும் முறையே "கலிஃபத்" (Khalifat) மற்றும் "ஜென்னிஸ்" (Gennis) என்று குறிப்பிடப்பட்டு, தங்கள் அடையாளத்தையே இழந்தது போல அடையாளம் காண முடியாதவாறு இருந்தனர். ஆயினும், என் அம்மா அந்த இரண்டு தொகுதிகளையும் என்னிடம் கொடுத்தார்; நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்ல முடியாத அளவுக்குச் சோர்வாக இருக்கும் நாட்களில் அவற்றை வாசிப்பதாக நான் அவரிடம் கூறினேன்.

இருப்பினும், அத்தகைய நாட்கள் அடிக்கடி அமைவதில்லை. மதிய நேரச் சிற்றுண்டி அருந்த நாங்கள்—அல்பர்ட்டின், அவளது தோழிகள் மற்றும் நான்—பழைய காலத்தைப் போலவே ஒரு 'கூட்டமாக' மலைமுகட்டிலோ அல்லது மேரி-அன்டோனெட் பண்ணையிலோ கூடுவது வழக்கம். ஆனால், அல்பர்ட்டின் எனக்கு அந்தப் பெரும் இன்பத்தை அளிக்கும் தருணங்களும் இருந்தன. அவள், "இன்று நான் சிறிது நேரம் உன்னுடன் தனியாக இருக்க விரும்புகிறேன்; நாம் இருவரும் மட்டும் சந்திப்பது இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்," என்று சொல்வாள். பிறகு, தனக்குச் சில வேலைகள் இருப்பதாகவும்—அதோடு, தான் யாருக்கும் கட்டுப்பட்டவள் அல்ல என்றும்—கூறுவாள். மற்றவர்கள் (நாங்கள் இல்லாமலே நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டு சிற்றுண்டி அருந்த நேர்ந்தாலும்) எங்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி இருக்க, நாங்கள் இருவரும்—காதலர்களைப் போலத் தனியாக—பகாடெல் (Bagatelle) அல்லது குரோயி டி ஹியூலான் (Croix d’Heulan) பகுதிக்குச் செல்வோம்; அதே வேளையில், எங்களை அங்கே தேடிப் பார்க்கவே நினைக்காத, ஒருபோதும் அங்கு செல்லாத அந்த நண்பர்கள் கூட்டம், நாங்கள் வருவதை எதிர்பார்த்து மேரி-அன்டோனெட் பண்ணையில் நீண்ட நேரம் காத்திருக்கும். அந்த நாட்களின் வெப்பம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது; வெயிலில் வேலை செய்யும் பண்ணை ஆட்களின் நெற்றியிலிருந்து வியர்வைத் துளிகள்—ஒரு நீர்த்தொட்டியிலிருந்து சொட்டும் நீரைப் போல—நேராகவும், சீராகவும், அவ்வப்போது கீழே விழுவதையும், அதற்கிடையே அருகிலுள்ள பழத்தோட்டங்களில் மரங்களிலிருந்து பழுத்த பழங்கள் கீழே விழுவதையும் நான் காண்கிறேன்; மறைந்திருக்கும் ஒரு பெண்ணைச் சுற்றியுள்ள மர்மம் இன்றும் என்னைக் கவர்ந்திழுக்கிறது—என் வாழ்வில் வரும் எந்தவொரு காதலின் மிக முக்கியமான அம்சம் அதுவே. ஒரு பெண்ணைப் பற்றி என்னிடம் சொல்லப்பட்டால்—சாதாரண சூழலில் நான் அவளைப் பற்றிச் சற்றும் சிந்திக்காமல் இருந்திருக்கலாம்—ஆனால் வானிலை ஒரு குறிப்பிட்ட தன்மையுடன் இருந்து, அந்தச் சந்திப்பு ஒரு தொலைதூரப் பண்ணை வீட்டில் நிகழவிருந்தால், அவளைச் சந்திப்பதற்காக என் வாராந்திரத் திட்டங்கள் அனைத்தையும் நான் மாற்றியமைத்துக்கொள்வேன். அத்தகைய வானிலையும் சந்திப்பும் அவளது இயல்புக்கு ஏற்றவை அல்ல என்று எனக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தத் தூண்டிலில்—எனக்கு நன்கு பரிச்சயமான ஒன்றுதான் அது—நான் சிக்கிக்கொண்டேன்; அதுவே என்னைக் கட்டிப்போடப் போதுமானதாக இருந்தது. குளிர்காலத்தில், ஒரு நகரத்தில், நான் இந்தப்பெண்ணை விரும்பியிருக்கக்கூடும்; ஆனால் அப்போது காதல் உணர்வோ அல்லது காதலில் விழும் நிலையோ இருந்திருக்காது. இருப்பினும், சூழ்நிலைகள் என்னை அதனுடன் பிணைத்துவிட்ட பிறகு, அந்தக் காதல் குறைவான வலிமை கொண்டதாக இருப்பதில்லை—அது ஒருவிதமான சோகம் கலந்ததாக இருக்கிறது; வாழ்க்கையில் மனிதர்கள் வகிக்கும் பங்கு எவ்வளவு சிறியது என்பதை உணரும்போது அவர்கள் மீதான நம் உணர்வுகள் எப்படி ஒருவித சோகத்தை அடைகிறதோ, அதேபோலத்தான் இதுவும். மேலும், நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும் என்று நாம் நம்பிய அந்தப் புதிய காதல், நம்முடைய வாழ்க்கையுடனேயே முடிந்துபோகும் ஒரு கடைசி காதலாகவும் அமைந்துவிடுகிறது.

பால்பெக் (Balbec) கடற்கரையில் அப்போது வெகு சிலரே இருந்தனர்; இளம் பெண்களும் குறைவாகவே காணப்பட்டனர். சில சமயங்களில், கடற்கரையில் நின்று கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணை நான் கவனிப்பேன்—பார்ப்பதற்குச் சாதாரணமானவளாகத் தெரிவாள்—ஆனால் பல தற்செயலான நிகழ்வுகள் அவளை, ஒரு காலத்தில் நான் நெருங்கத் துடித்த அதே பெண்ணாக அடையாளம் காட்டின; அந்தப் பெண் தன் தோழிகளுடன் 'மெர்ரி-கோ-ரவுண்ட்' (சுழலும் விளையாட்டு) அல்லது உடற்பயிற்சிக் கூடத்திலிருந்து வெளியே வரும்போது நான் அவளை நெருங்க மிகவும் விரும்பியிருந்தேன். அவள் உண்மையில் அதே பெண்ணாக இருந்தால் (இதைப் பற்றி ஆல்பர்ட்டினிடம் (Albertine) சொல்லாமல் இருக்க நான் கவனமாக இருந்தேன்), அப்படியானால் நான் மிகவும் வசீகரமானவள் என்று கற்பனை செய்துகொண்டிருந்த அந்த இளம் பெண் உண்மையில் இருக்கவே இல்லை என்றாகிறது. ஆயினும், என்னால் எந்த முடிவிற்கும் வர முடியவில்லை; ஏனெனில், கடற்கரையில் அந்த இளம் பெண்களின் முகங்கள் நிலையான அளவிலோ அல்லது வடிவத்திலோ இருப்பதில்லை. எனது எதிர்பார்ப்பு, விருப்பத்தின் பதற்றம் அல்லது ஒருவிதமான மனநிறைவு, அவர்கள் அணிந்திருந்த ஆடைகள், அவர்களின் நடை வேகம் அல்லது அவர்கள் அசையாமல் நிற்கும் நிலை ஆகியவற்றால் அந்த முகங்கள் சுருங்கியும், விரிந்தும், உருமாறியும் தெரிந்தன. ஆனால் அருகில் பார்க்கும்போது, ​​அவர்களில் இருவர் அல்லது மூவர் எனக்கு மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அவளை 'அவென்யூ டெஸ் டமாரிஸ்' (Avenue des Tamaris) வீதிக்கோ அல்லது மணல் மேடுகளுக்கோ—அல்லது இன்னும் சிறப்பாக, குன்றின் உச்சிக்கோ—அழைத்துச் செல்ல நான் ஏங்கினேன். ஆனால், அலட்சியத்திற்கு மாறாக, விருப்பம் என்பது நிறைவேற்றத்தின் தொடக்கத்தைக் (அது ஒருதலைப்பட்சமானதாக இருந்தாலும்) குறிக்கும் துணிச்சலைக் கொண்டிருந்தாலும், எனது விருப்பத்திற்கும் அவளை முத்தமிடக் கேட்கும் செயலுக்கும் இடையே தயக்கம் மற்றும் கூச்சம் எனும் ஒரு பரந்த, வரையறுக்கப்படாத இடைவெளி இருந்தது. அதனால் நான் அந்தப் பேஸ்ட்ரி கடைக்கும் கஃபேவுக்கும் (café) சென்று, ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஏழு அல்லது எட்டு கிளாஸ் 'போர்ட்' (port) மதுவை அருந்துவேன். ஆசைக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான அந்தப் பெரிய இடைவெளியை மது உடனடியாக நீக்கி, இரண்டையும் இணைக்கும் ஒரு பாலத்தை அமைத்துவிடும். அங்கே தயக்கத்திற்கோ அல்லது பயத்திற்கோ இடமே இருக்காது. அந்த இளம் பெண் நேராக என்னிடமே பறந்து வருவாள் என்று எனக்குத் தோன்றும். நான் அவளருகே நடந்து செல்வேன்; அப்போது வார்த்தைகள் தானாகவே என் உதடுகளிலிருந்து வெளிவரும்: "உன்னுடன் ஒரு நடை செல்ல எனக்கு விருப்பம். அந்தப் பாறை முகட்டுக்குச் செல்ல உனக்கு விருப்பமில்லையா? காற்று வீசாமல் அந்த நகர்த்தக்கூடிய வீட்டை—தற்போது ஆளில்லாமல் இருக்கும் அந்த வீட்டை—மறைத்து நிற்கும் சிறு மரத்தோப்புக்குப் பின்னால், அங்கே உன்னைத் தொந்தரவு செய்ய யாரும் இருக்கமாட்டார்கள் அல்லவா?" வாழ்க்கையின் எல்லாச் சிக்கல்களும் மறைந்துவிடும்; எங்கள் உடல்கள் ஒன்றிணைவதற்கு இனி எந்தத் தடையும் இருக்காது. குறைந்தது, என்னைப் பொறுத்தவரை எந்தத் தடையும் இருக்காது. ஏனெனில், அவை உண்மையில் காற்றில் கரைந்து மறைந்துவிடவில்லை.
...போர்ட் (port) மதுவை அருந்தாத அவளுக்கு. ஒருவேளை அவள் அதை அருந்தியிருந்து, அதனால் அவளது பார்வையில் இந்த உலகின் எதார்த்தத்தன்மை சற்றே மங்கியிருந்தால்—அப்போது அவளுக்குச் சாத்தியமானதாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடிய அந்த நீண்ட காலக் கனவு, என் கைகளில் வீழ்வதாய் இருந்திருக்காது; அது முற்றிலும் வேறொன்றாகவே இருந்திருக்கும்.

அங்கே இளம் பெண்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், 'சீசன்' (சுற்றுலாப் பருவம்) இன்னும் தொடங்காத அந்த நேரத்தில், அவர்கள் நீண்ட காலம் தங்குவதும் இல்லை. 'கோலியஸ்' (coleus) செடியின் இலைகளைப் போன்ற சிவந்த நிறம், பச்சை நிறக் கண்கள் மற்றும் சிவந்த கன்னங்களைக் கொண்ட ஒரு பெண்ணை எனக்கு நினைவிருக்கிறது; அவளது முகம் ஒரே நேரத்தில் இருவிதத் தன்மையுடனும் லேசான தன்மையுடனும், சில மரங்களின் இறக்கைகள் கொண்ட விதைகளைப் போலத் தோன்றியது. எந்தக் காற்று அவளை பால்பெக்கிற்கு (Balbec) கொண்டு வந்தது என்றோ, அல்லது எந்தக் காற்று அவளை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றது என்றோ எனக்குத் தெரியாது. அது எவ்வளவு திடீரென்று நிகழ்ந்தது என்றால், அவள் நிரந்தரமாகச் சென்றுவிட்டாள் என்பதை உணர்ந்த பிறகுதான், அதுவரை ஆல்பர்ட்டினிடம் (Albertine) கூட வெளிப்படுத்தத் துணியாத ஒரு துயரத்தை நான் உணர்ந்தேன்.

அவர்களில் பலர் எனக்குச் சிறிதும் அறிமுகமில்லாத அல்லது பல ஆண்டுகளாக நான் பார்த்திராத இளம் பெண்கள் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். அவர்களைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே, நான் அவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதுவது வழக்கம். அவர்களின் பதில் காதல் சாத்தியம் என்ற நம்பிக்கையை அளித்தால்—அது எப்பேர்ப்பட்ட மகிழ்ச்சி! ஒரு பெண்ணுடனான நட்பின் தொடக்கத்தில்—அது ஒருபோதும் முழுமை பெறாத உறவாக இருந்தாலும் சரி—அவர்களிடமிருந்து வந்த முதல் கடிதங்களைப் பிரிந்து இருக்கவே மனம் வராது. அழகிய, புதிதாகப் பறிக்கப்பட்ட மலர்களைப் போல அவற்றை எப்போதும் அருகிலேயே வைத்திருக்க விரும்புவோம்; அந்த மலர்களின் நறுமணத்தை ஆழமாகச் சுவாசிப்பதற்காகவே அவற்றை உற்றுநோக்கி நிற்பது போல, அந்தக் கடிதங்களையும் நாம் அவ்வப்போது வாசிப்போம். மனப்பாடமாகத் தெரிந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் வாசிப்பதில் ஒரு மகிழ்ச்சி உண்டு; அதே சமயம், முழுமையாக நினைவில் இல்லாத வரிகளில், ஒரு குறிப்பிட்ட சொற்றொடரில் உள்ள பாசத்தின் அளவை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முயல்வோம். அவள் "உங்கள் அன்பான கடிதம்" (Your dear letter) என்று எழுதியிருந்தாளா? அந்த இனிமையான உணர்வுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய ஏமாற்றம்—மிக வேகமாக வாசித்ததாலோ அல்லது கடிதம் எழுதியவரின் தெளிவற்ற கையெழுத்தாலோ ஏற்பட்ட ஏமாற்றம் அது; அவள் "மேலும் உங்கள் அன்பான கடிதம்" (And your dear letter) என்று எழுதவில்லை, மாறாக "இந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்ததும்" (Upon seeing this letter) என்று எழுதியிருந்தாள். ஆயினும், கடிதத்தின் மற்ற பகுதிகள் மிகவும் கனிவானவை. ஓ, நாளை மீண்டும் அத்தகைய மலர்கள் வரட்டும். ஆனால், அது மட்டுமே போதுமானதாக இருக்கவில்லை; எழுதப்பட்ட வார்த்தைகளை ஒருவரின் பார்வை மற்றும் குரலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. ஒரு சந்திப்பு ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது—அவள் மாறாமல் இருந்திருக்கலாம்—ஆனால், ஒரு வர்ணனை அல்லது தனிப்பட்ட நினைவின் அடிப்படையில் 'ஏரியின் மங்கை'யைச் (Lady of the Lake) சந்திப்போம் என்று எதிர்பார்த்த இடத்தில், 'பூட்ஸ் அணிந்த பூனை'யை (Puss in Boots) எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. எப்படியிருந்தாலும் அடுத்த நாள் அவளை மீண்டும் பார்க்க ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது, ஏனெனில் அது உண்மையில் அவள்தான், மேலும் ஒருவன் விரும்பியவளும் அவளே. ஆயினும், ஒருவனின் கனவுக்கன்னி மீதான இத்தகைய ஆசைகளுக்கு, எந்தவொரு குறிப்பிட்ட அம்சத்தின் அழகும் கண்டிப்பாகத் தேவைப்படுவதில்லை. இந்த ஆசைகள் வெறுமனே ஒரு குறிப்பிட்ட ஜீவன் மீதான ஏக்கம்; நறுமணங்களைப் போல தெளிவற்றவை—ஸ்டைராக்ஸ் புரோதைராயா மீதான ஏக்கமாகவும், குங்குமப்பூ தெய்வீக ஏக்கமாகவும், நறுமணப் பொருட்கள் ஹேரா மீதான ஏக்கமாகவும், மிரர் ஞானிகளின் நறுமணமாகவும், மன்னா நைக்கே மீதான ஏக்கமாகவும், தூபம் கடலின் நறுமணமாகவும் இருந்தது போல. ஆனால் ஓர்ஃபிக் கீதங்களில் போற்றப்படும் நறுமணங்கள், அவை கௌரவிக்கும் தெய்வங்களை விட மிகக் குறைவானவையே. மிரர் ஞானிகளின் நறுமணம், ஆனால் அது புரோட்டோகோனோஸ், நெப்டியூன், நெரியஸ் மற்றும் லெட்டோ ஆகியோரின் நறுமணமும் ஆகும்; தூபம் கடலின் நறுமணம், ஆனால் அது அழகிய டைக், தெமிஸ், சிர்சி, ஒன்பது மியூஸ்கள், ஈயோஸ், நிமோசைன், டே மற்றும் டைகாயோசைன் ஆகியோரின் நறுமணமும் ஆகும். ஸ்டைராக்ஸ், மன்னா, மற்றும் நறுமணப் பொருட்களைப் பொறுத்தவரை, அவற்றுக்கு உத்வேகம் அளிக்கும் தெய்வங்களின் பட்டியலை முடிவில்லாமல் கூறிக்கொண்டே போகலாம், அந்த அளவுக்கு அவை ஏராளமாக உள்ளன. ஆம்பியெடிஸ் தூபத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா நறுமணங்களுக்கும் உரிமை கோருகிறாள், அதே சமயம் கையா பீன்ஸ் மற்றும் நறுமணப் பொருட்களை மட்டுமே நிராகரிக்கிறாள். இளம் பெண்கள் மீது நான் கொண்டிருந்த ஏக்கங்களின் விஷயமும் அப்படித்தான் இருந்தது. பெண்களை விட எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்த இந்த ஏக்கங்கள், ஒன்றுக்கொன்று வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்திருந்த ஏமாற்றங்களாகவும் துக்கங்களாகவும் மாறின. நான் ஒருபோதும் மிராவை விரும்பியதில்லை. அதை நான் ஜூபியன் மற்றும் பிரின்செஸ் டி குயர்மாண்டஸுக்காக ஒதுக்கி வைத்திருந்தேன், ஏனெனில் அது புரோட்டோகோனோஸின் விருப்பப் பொருளாகும்—"இரு பாலினத்தவரையும் கொண்ட, காளையைப் போல கர்ஜிக்கும், பல களியாட்டங்களை விரும்பும், நினைவில் நிற்கும், விவரிக்க முடியாத, ஆர்கியோஃபான்ட்களின் பலிகளுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் இறங்கும்."

ஆனால் விரைவில் அந்தப் பருவம் முழு வீச்சில் இருந்தது; ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய வருகை இருந்தது; இன்பமான 'ஆயிரத்தொரு இரவுகள்' வாசிப்பிற்குப் பதிலாக திடீரென அதிகரித்த எனது நடைப்பயிற்சிகளின் எண்ணிக்கை, இன்பமற்றதும், அவை அனைத்தையும் நஞ்சாக்கியதுமான ஓர் காரணத்திலிருந்து உருவானது. கடற்கரை இப்போது இளம் பெண்களால் நிரம்பி வழிந்தது; கோட்டார்ட் என் மனதில் விதைத்திருந்த எண்ணம்—புதிய சந்தேகங்களை நேரடியாகத் தூண்டாவிட்டாலும்—அந்த விஷயத்தில் என்னை உணர்வுப்பூர்வமாகவும் பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய நிலையிலும் வைத்திருந்தது; அத்தகைய எண்ணங்கள் வேரூன்றிவிடக்கூடாது என்பதில் நான் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருந்தேன். அதனால், பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு ஒரு இளம் பெண் வந்திறங்கிய அந்தத் தருணத்திலேயே எனக்குள் ஒருவிதமான உறுத்தலும் பதற்றமும் ஏற்பட்டது. அந்தப் புதிய பெண்ணுடன் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) பழக்கம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது—அல்லது முடிந்தால், அவள் கண்ணில் கூட படக்கூடாது—என்பதற்காக, நான் அவளிடம் வெகு தொலைவில் உள்ள இடங்களுக்குச் சுற்றுலா செல்லலாம் என்று முன்மொழிவேன். இயல்பாகவே, நாகரிகமற்ற நடத்தையோ அல்லது மோசமான பெயரோ வெளிப்படையாகத் தெரிந்த பெண்களைக் கண்டு நான் இன்னும் அதிகமாக அஞ்சினேன்; அத்தகைய மோசமான பெயர் வெறும் அவதூறுதான், அதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்று என் காதலியிடம் நம்பவைக்க முயன்றேன். ஆனால், அந்த ஒழுக்கக்கேடான பெண்ணுடன் அவள் நட்பு கொள்ள முயலக்கூடுமோ, அல்லது என்னால் அந்தப் பெண்ணைத் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லையே என்று வருந்தக்கூடுமோ, அல்லது—அதிகமான உதாரணங்களைப் பார்க்கும்போது—பரவலாகக் காணப்படும் ஒரு தீய பழக்கம் அவ்வளவு தவறானதாக இருக்க முடியாது என்று நம்பத் தொடங்கிவிடுவாளோ என்ற (எனக்கே இன்னும் முழுமையாகத் தெரியாத) அச்சமே என்னை அப்படிச் செய்யத் தூண்டியது என்பதை எனக்குள்ளேயே ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருந்தேன். தவறு செய்த ஒவ்வொரு பெண்ணின் மீதான குற்றச்சாட்டையும் மறுப்பதன் மூலம், நான் எதைச் சாதிக்க முயன்றேன் என்றால்......பெண்களுக்கு இடையிலான ஓரினச்சேர்க்கை (sapphism) என்பதே இல்லை என்று வாதிடும் அளவிற்கு நான் சென்றேன். இன்னார் அல்லது இன்னார் என்று குறிப்பிடப்படும் பெண்களின் அந்த 'மோசமான பழக்கம்' குறித்த எனது அவநம்பிக்கையை ஆல்பர்ட்டினும் ஏற்றுக்கொண்டாள்: "இல்லை, அது அவள் மேற்கொள்ள முயலும் ஒரு பாவனை (persona) மட்டுமே என்று நான் நினைக்கிறேன்; கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காகவே அவள் அப்படிச் செய்கிறாள்." ஆயினும், அவர்களின் அப்பாவிக் தன்மையை ஆதரித்து வாதிட்டதற்காக நான் ஒருகணம் வருந்தினேன்; ஏனெனில், அத்தகைய நாட்டங்கள் ஏதுமற்ற ஒரு பெண், அத்தகைய தோற்றத்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதை ஒரு பெருமையாகவோ அல்லது சாதகமான விஷயமாகவோ கருதி, அந்த 'பாவனையை' மேற்கொள்ளக்கூடும் என்று ஆல்பர்ட்டின் நம்பியது எனக்கு அதிருப்தியை அளித்தது. பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு இனி எந்தப் பெண்களும் வரக்கூடாது என்று நான் விரும்பினேன்; வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரிடம் மேடம் புட்பஸ் (Mme Putbus) வருகை தரும் நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்ததால், அவரது பணிப்பெண் (அவரது பாலியல் விருப்பங்கள் குறித்து செயின்ட்-லூப் என்னிடம் மறைக்காமல் கூறியிருந்தார்) கடற்கரைக்கு வந்து, நான் ஆல்பர்ட்டினுடன் இல்லாத ஒரு நாளில் அவளைத் தவறான பாதைக்கு இழுக்க முயலக்கூடுமோ என்ற எண்ணம் என்னைக் கலங்கடித்தது. வெர்டுரின் தம்பதியினர் என் மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்ததையும், என்னை 'துரத்திச் செல்வது' போலத் தோன்ற விரும்பாதபோதிலும் நான் அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் பெரிதும் விரும்பியதையும் கோட்டார்ட் (Cottard) தெளிவுபடுத்தியிருந்தார். எனவே, பாரிஸில் கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர் அனைவரையும் அழைத்து வந்து அவர்களைச் சந்திக்க வைப்பதாக உறுதியளிப்பதன் மூலம், மேடம் வெர்டுரினைச் சம்மதிக்க வைத்து, மேடம் புட்பஸை இனி தங்க வைக்க முடியாது என்று கூறுவதற்கு ஏதேனும் ஒரு காரணத்தை உருவாக்கச் சொல்லி, அவரை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக அங்கிருந்து அனுப்பிவிட முடியுமா என்றும் நான் யோசித்தேன். இத்தகைய எண்ணங்கள் இருந்தபோதிலும் - முக்கியமாக ஆண்ட்ரேவின் (Andrée) வருகைதான் எனக்குக் கவலையளித்தாலும் - ஆல்பர்ட்டினின் வார்த்தைகள் எனக்கு அளித்த அமைதி உணர்வு இன்னும் ஓரளவு நீடித்திருந்தது; — மேலும், ஆண்ட்ரே ரோஸ்மாண்ட் (Rosemonde) மற்றும் ஜிசெலுடன் (Gisèle) கிளம்பிச் செல்லவிருந்ததாலும், ஆல்பர்ட்டினுக்கு அருகில் இன்னும் சில வாரங்கள் மட்டுமே இருக்கவிருந்ததாலும், எனக்கு அவளது (ஆண்ட்ரேவின்) தேவை விரைவில் குறையும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதோடு, அந்தச் சமயத்தில், எனக்குள் எஞ்சியிருந்த சந்தேகங்களைப் போக்கவோ அல்லது அவை மீண்டும் தலைதூக்காமல் தடுக்கவோ ஏற்ற வகையிலேயே ஆல்பர்ட்டின் தனது செயல்களையும் பேச்சையும் அமைத்துக்கொண்டதாகத் தோன்றியது. ஆண்ட்ரேவுடன் ஒருபோதும் தனியாக இருக்காதவாறு அவள் பார்த்துக்கொண்டாள்; நாங்கள் திரும்பும்போதெல்லாம் அவளை அவளது கதவு வரை நான் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்றும், நாங்கள் வெளியே செல்ல வேண்டியிருக்கும்போது அங்கேயே வந்து அவளை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்றும் அவள் வலியுறுத்தினாள். அதேபோல, ஆண்ட்ரேவும் ஆல்பர்ட்டினைச் சந்திப்பதைத் தவிர்ப்பது போலவே நடந்துகொண்டு, அதற்காகப் பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டாள். எங்களுக்குள் நடந்த உரையாடலைப் பற்றி ஆல்பர்ட்டின் தன் தோழியிடம் மனம் திறந்து பேசி, எனது அபத்தமான சந்தேகங்களைப் போக்குமாறு அவளிடம் கேட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதற்கு, அவர்களுக்கு இடையே வெளிப்பட்ட இந்த புரிதல் மட்டுமே ஒரே சான்றாக இருக்கவில்லை.
100
இக்காலகட்டத்தில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் உள்ள கிராண்ட்-ஹோட்டலில் ஒரு சர்ச்சை வெடித்தது; ஆனால் அது என் மனவேதனையின் போக்கைச் சிறிதும் மாற்றவில்லை. சில காலமாக, ப்ளாக்கின் (Bloch) சகோதரி ஒரு முன்னாள் நடிகையுடன் ரகசிய உறவு வைத்திருந்தார்; அந்த உறவு விரைவில் அவர்களுக்குள் மட்டுமே திருப்தி தருவதாக அமையவில்லை. பிறர் கண்ணில் படுவது அவர்களின் இன்பத்திற்கு ஒருவித விகாரமான கிளர்ச்சியைத் தருவதாக அமைந்தது; தங்கள் ஆபத்தான அந்த உறவை மற்றவர்களின் பார்வையில் வெளிப்படுத்த அவர்கள் விரும்பினர். சீட்டு விளையாடும் அறையில், 'பக்கரா' (baccarat) மேஜையைச் சுற்றித் தொடங்கிய அந்தச் செயல், முதலில் வெறும் தடவல்களாகவே—அதாவது நட்புரீதியான நெருக்கமாகவே—கருதப்படக்கூடியதாக இருந்தது. பின்னர் அவர்கள் துணிச்சல் மிக்கவர்களாக மாறினர். இறுதியாக, ஒரு மாலை வேளையில், பிரம்மாண்டமான நடன அரங்கின் ஒரு மூலையில் இருந்த சோபாவில்—அங்கு வெளிச்சம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது—அவர்கள் தங்கள் சொந்த படுக்கையறையில் இருப்பது போலவே எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி நடந்துகொண்டனர். தங்கள் மனைவிகளுடன் அருகில் இருந்த இரண்டு அதிகாரிகள் இது குறித்து ஹோட்டல் மேலாளரிடம் புகார் அளித்தனர். ஒரு கணம், அவர்களின் புகார் பலனளிக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால் அவர்களுக்கு ஒரு பின்னடைவு இருந்தது: அவர்கள் வசிக்கும் இடமான நெட்டஹோல்மிலிருந்து (Netteholme) பால்பெக்கிற்கு மாலை நேரத்தில் வந்திருந்ததால், ஹோட்டல் மேலாளருக்கு அவர்களால் எந்தப் பயனும் இருக்கவில்லை. ஆனால், மேலாளர் அவரிடம் என்னதான் கூறினாலும் அல்லது அது அவருக்குத் தெரியாமலே இருந்தாலும், மட்மோசெல் ப்ளாக் (Mlle Bloch)—திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டின் (M. Nissim Bernard) பாதுகாப்பைப் பெற்றிருந்தார். இதற்கான காரணத்தை விளக்க வேண்டும். திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் குடும்ப விழுமியங்களை மிக உயர்ந்த அளவில் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு மனிதர். ஒவ்வொரு ஆண்டும், அவர் தனது மருமகனுக்காக பால்பெக்கில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வில்லாவை (villa) வாடகைக்கு எடுப்பார்; எந்த அழைப்பும் அவரைத் தன் சொந்த வீட்டில்—உண்மையில் அது *அவர்கள்* இருவரின் வீடு—தவிர வேறு எங்கும் உணவருந்தத் தூண்ட முடியாது. ஆயினும், அவர் அங்கு ஒருபோதும் மதிய உணவு உண்பதில்லை. தினமும் நண்பகல் வேளையில் அவர் கிராண்ட்-ஹோட்டலிலேயே இருப்பார். உண்மை என்னவென்றால், மற்றவர்களைப் போலவே அவரும் ஒரு இளம் நடனக் கலைஞரை—ஒரு "கிளார்க்" (clerk) என்று அழைக்கப்படுபவரை—வைத்திருந்தார்; நாம் முன்பே குறிப்பிட்ட 'பெல்-பாய்'களைப் (bellboys) போன்ற அந்த இளைஞர், *எஸ்தர்* (Esther) மற்றும் *அதாலி* (Athalie) ஆகிய நாடகங்களில் வரும் இளம் இஸ்ரேலியர்களை நினைவூட்டுபவராக இருந்தார். உண்மையில், திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டிற்கும் அந்த இளம் பணியாளருக்கும் இடையிலான நாற்பது வயது இடைவெளி, அந்த இளைஞரை இத்தகைய விரும்பத்தகாத உறவிலிருந்து காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும். ஆனால், ரசின் (Racine) அந்த நாடகப் பாடல்களில் மிக ஞானத்துடன் கூறியது போல:

என் இறைவா, தன் தொடக்க நிலையில் உள்ள ஒரு நற்பண்பு,
இத்தகைய ஆபத்துகளுக்கு இடையே எவ்வளவு தடுமாற்றமான அடிகளுடன் நடக்கிறது! உன்னைத் தேடி, தூய்மையான நிலையை ஏங்கும் ஓர் ஆன்மா,
தன் பாதையில் சிதறிக் கிடக்கும் தடைகளை எப்படிக் காண்கிறது?

'உயர்குடிச் சமூகம்' சார்ந்த உலகத்திலிருந்து அந்த இளம் பணிவிடையாளர் (waiter) வெகு தொலைவில் இருந்தபோதிலும், பால்பெக் (Balbec) ஆலய-மாளிகைக்குள் ஜோட் (Joad) வழங்கிய அறிவுரையை அவன் கவனத்தில் கொள்ளத் தவறிவிட்டான்:

செல்வத்தின் மீதும் தங்கத்தின் மீதும் நம்பிக்கை வைக்காதே.

"பாவிகள் பூமியை நிறைத்திருக்கிறார்கள்" என்ற எண்ணத்திற்கு அவன் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்திருக்கலாம். எது எப்படியாயினும்—திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் (M. Nissim Bernard) இவ்வளவு விரைவான விளைவை எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும்—முதல் நாளிலிருந்தே,

பயத்தினாலோ அல்லது வருடிவிடும் ஆசையினாலோ,
அந்தத் தூய்மையான கரங்கள் தன்னை அணைத்துக்கொள்வதை அவன் உணர்ந்தான்.

இரண்டாம் நாளில், திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் அந்தப் பணிவிடையாளரை நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, ​​"அந்தத் தொடுதல் அவனது தூய்மையைக் கெடுத்தது." அந்தத் தருணத்திலிருந்து, அந்த இளைஞனின் வாழ்க்கை மாறியது. தலைமைப் பணிவிடையாளர் கட்டளையிட்டபடியே அவன் ரொட்டியையும் உப்பையும் சுமந்து சென்றாலும், அவனது முகம் முழுவதுமே இவ்வாறு பாடியது:

மலருக்கு மலர், இன்பத்திற்கு இன்பம் என,
ஆசை காட்டும் திசையில் நாம் அலைவோம்.
நிலையற்ற நம் வாழ்நாளின் காலம் நிச்சயமற்றது—
இன்றே வாழ்வை அனுபவிக்க விரைவோம்!
...கௌரவமும் உயர் பதவியும்
குருட்டுத்தனமான, இழிவான கீழ்ப்படிதலின் பரிசுகள்.
சோகமான, கைவிடப்பட்ட தூய்மைக்காக
குரல் எழுப்ப யார் முன்வருவார்கள்?

அன்று முதல், திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் மதிய உணவின்போது தனது இருக்கையில் அமர்வதைத் தவறவிடவில்லை—ஒரு நாடகக் குழுவின் பெண் பாடகியை (chorus girl) ஆதரிக்கும் நபர் இசைக்குழுவிற்கான இருக்கையில் அமர்வதைப் போல (இருப்பினும், இந்தப் பெண் பாடகி மிகவும் தனித்துவமான வகையைச் சேர்ந்தவர், இன்னும் தனது 'டெகாஸ்' (Degas) ஓவியரைச் சந்திக்கக் காத்திருப்பவர்). உணவருந்தும் அறையின் குறுக்கே—பனை மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருக்கும் காசாளரின் தொலைதூர இருக்கை வரை—அனைவருக்கும் சேவை செய்யத் துடிக்கும் அந்தப் பருவ வயதினனின் அசைவுகளைக் காண்பது திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது (அவர் அவனது ஆதரவாளராக மாறியதிலிருந்து, தன் மீதான கவனம் சற்று குறைந்திருந்தாலும் கூட). ஒருவேளை, தன்னை ஒருவர் போதுமான அளவு நேசிக்கிறார் என்று தெரிந்த பிறகு, அதே அன்பான தன்மையை அவரிடம் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அந்த இளம் "ஆலயச் சிறுவன்" (altar boy) நினைத்திருக்கலாம்; அல்லது அந்த அன்பு அவனுக்கு எரிச்சலூட்டியிருக்கலாம்; அல்லது அது வெளிப்பட்டால் மற்ற வாய்ப்புகளை இழக்க நேரிடும் என்று அவன் அஞ்சியிருக்கலாம். ஆயினும், திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் இந்த விலகி நிற்கும் தன்மையிலும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டார்; ஏனெனில், அது எதை மறைத்து வைத்திருந்தது என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஹீப்ரு மரபு சார்ந்த இயல்பினாலோ அல்லது கிறிஸ்தவ உணர்வுகளை அவமதிக்கும் விருப்பத்தினாலோ—அந்தச் சிறுவன் யூதராகவோ அல்லது கத்தோலிக்கராகவோ இருந்தாலும்—ராசின் (Racine) பாணியிலான இந்தச் சடங்கில் அவர் ஒரு தனித்துவமான மகிழ்ச்சியைக் கண்டார். ஒருவேளை அது 'எஸ்தர்' (Esther) அல்லது 'அதாலி' (Athalie) நாடகத்தின் உண்மையான அரங்கேற்றமாக இருந்திருந்தால், கால இடைவெளி காரணமாக அந்த நாடக ஆசிரியர் ஜான் ராசினைச் சந்திக்க முடியாமலும், அதனால் தனது சீடருக்கு இன்னும் முக்கியமானதொரு பாத்திரத்தைப் பெற்றுத் தர முடியாமலும் போனதை திரு. பெர்னார்ட் வருந்தியிருப்பார். ஆனால், அந்த மதிய உணவுச் சடங்கு எந்தவொரு எழுத்தாளராலும் உருவாக்கப்பட்டதல்ல என்பதால், உணவக மேலாளர் மற்றும் ஏமே (Aimé) ஆகியோருடன் நல்லுறவைப் பேணுவதிலேயே அவர் திருப்தி கொண்டார்; இதன் மூலம் அந்த "இளம் இஸ்ரேலியர்" விரும்பிய பதவிக்கு—அதாவது உதவித் தலைமைப் பணியாளராகவோ அல்லது ஒரு பிரிவின் தலைமைப் பணியாளராகவோ—உயர்த்தப்படுவதை அவர் உறுதி செய்தார். உண்மையில் அந்தச் சிறுவனுக்கு 'வைன் ஸ்டீவர்ட்' (wine steward) பணி வழங்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் திரு. பெர்னார்ட் அதை மறுக்குமாறு அவனைச் செய்தார்; இல்லையெனில், பச்சை நிற உணவறையில் அவன் சுறுசுறுப்பாக இயங்குவதைப் பார்க்கவோ, அல்லது ஒரு அந்நியரைப் போல அவனிடமிருந்து சேவையைப் பெறவோ அவரால் தினமும் அங்கு வர முடிந்திருக்காது. அந்த மகிழ்ச்சி எவ்வளவு தீவிரமானதாக இருந்ததென்றால், ஆண்டுதோறும் திரு. பெர்னார்ட் பால்பெக் (Balbec) நகருக்குத் திரும்பி வந்து, அங்கிருந்து விலகி... தனது மதிய உணவை உட்கொண்டார்.
...திரு. ப்ளோக் கண்ட பழக்கவழக்கங்கள்—முதலாவதில், மற்ற எல்லாவற்றையும் விட அவர் விரும்பிய இந்தக் கடற்கரையின் அழகான ஒளி மற்றும் சூரிய அஸ்தமனங்கள் மீதான ஒரு கவித்துவமான ரசிப்பு; இரண்டாவதில், வயதான ஒரு பிரம்மச்சாரிக்குரிய தீராத விசித்திரப் பழக்கம்.

உண்மையில், திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டின் உறவினர்கள் கொண்டிருந்த இந்தத் தவறான கருத்து—அவர் ஆண்டுதோறும் பால்பெக்கிற்குத் திரும்புவதற்கான உண்மையான காரணத்தையோ அல்லது பண்டித குணம் கொண்ட திருமதி ப்ளோக் அவரது "சமையலறையில் கழித்த இரவுகள்" என்று அழைத்ததையோ சந்தேகிக்காதவர்கள்—உண்மையில் ஒரு ஆழமான, நுட்பமான உண்மையாகும். ஏனெனில், பால்பெக் கடற்கரை மீதான காதல், உணவகத்திலிருந்து தெரியும் கடல் காட்சி, மற்றும் தனது பணிப்பெண்களில் இளம் பெண்களில் ஒருவரை—வேறு வகையான 'ராட் டி லோபெரா'வைப் போல (இன்னும் தனது டெகாஸுக்காகக் காத்திருக்கும் ஒன்று)—தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அவரது ஆசையைத் தூண்டிய ஒரு வெறித்தனமான பழக்கம் ஆகியவற்றின் துல்லியமான கலவையைப் பற்றி திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டுக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை. அதன் விளைவாக, திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட், கிராண்ட் ஹோட்டல் டி பால்பெக் என்று அறியப்பட்ட அந்த 'நாடக அரங்கத்தின்' மேலாளருடனும், மேடை இயக்குநரும் தள மேலாளருமான ஐமேவுடனும் சிறந்த உறவுகளைப் பேணி வந்தார். இந்த முழு விவகாரத்திலும் ஐமேவின் பங்கு முற்றிலும் வெளிப்படையாக இருக்கவில்லை. ஒருவர் இறுதியில் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி ஒரு முக்கியப் பாத்திரத்தைப் பெற முடியும்—ஒருவேளை தலைமைப் பணியாளர் பதவியாக இருக்கலாம். இதற்கிடையில், திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட்டின் மகிழ்ச்சி—எவ்வளவு கவித்துவமாகவும் அமைதியான சிந்தனையுடனும் இருந்தாலும்—சமூகத்திற்குள் செல்வதன் மூலம் தங்கள் காதலியைச் சந்திக்க நேரிடும் என்பதை எப்போதும் அறிந்திருக்கும் (உதாரணமாக, கடந்த காலத்தில் ஸ்வானைப் போல) பெண்களைக் கவரும் ஆண்களின் இயல்பை ஓரளவு ஒத்திருந்தது. திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் அமர்ந்த உடனேயே, அவர் விரும்பியவர் பழங்கள் அல்லது சுருட்டுகள் அடங்கிய தட்டேந்தியபடி மேடைக்கு வருவதைக் காண்பார். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு காலையும்—தன் மருமகளை முத்தமிட்ட பிறகு, என் நண்பர் ப்ளாக்கின் வேலையைப் பற்றி விசாரித்த பிறகு, மற்றும் நீட்டிய உள்ளங்கையிலிருந்து தன் குதிரைகளுக்குச் சர்க்கரைக் கட்டிகளை ஊட்டிய பிறகு—மதிய உணவிற்காக கிராண்ட் ஹோட்டலுக்குச் செல்ல அவர் ஒருவித பதற்றமான அவசரத்தை உணர்வார். அவரது வீட்டில் தீப்பிடித்திருந்தாலோ, அல்லது அவரது மருமகளுக்குப் பக்கவாதம் ஏற்பட்டிருந்தாலோ, அவர் சந்தேகமின்றி அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் வெளியேறியிருப்பார். எனவே, (அவர் நோய்ப் பீதியாளர் என்பதால்) அவரைப் படுக்கையிலேயே முடக்கி, தேநீர் நேரத்திற்கு முன்பு தனது இளம் நண்பனை அனுப்பி வைக்குமாறு ஐமேயிடம் கேட்கும்படி கட்டாயப்படுத்தக்கூடிய ஒரு சளிப்பிடிப்பு ஏற்படுவதை அவர் கொள்ளை நோயைப் போல அஞ்சினார்.
130
மேலும், பால்பெக் விடுதியை உருவாக்கியிருந்த தாழ்வாரங்கள், தனி அறைகள், ஓய்வறைகள், உடை மாற்றும் அறைகள், சமையலறைகள் மற்றும் காட்சியகங்கள் ஆகியவற்றின் அந்த முழு சிக்கலான அமைப்பையும் அவர் விரும்பினார். ஒரு கீழைநாட்டவரின் தொன்மையான உள்ளுணர்வுடன், அவர் அந்தப்புரங்களை விரும்பினார்; மாலையில் அவர் வெளியே செல்லும்போது, அவற்றின் வளைந்து நெளிந்த பாதைகளை அவர் திருட்டுத்தனமாக ஆராய்வதை ஒருவர் காண முடிந்தது.

இளம் சீடர்களைத் தேடும் தனது முயற்சியில், பாதாள அறைகள் வரை துணிந்து சென்றும், எல்லாவற்றையும் மீறி, கண்ணில் படாமலும் ஒரு அவதூறை ஏற்படுத்தாமலும் இருக்க முயன்ற திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட், *லா ஜூயிவ்* நூலிலிருந்து இந்த வரிகளை நினைவு கூர்ந்தார்:

ஓ எங்கள் பிதாக்களின் கடவுளே,
எங்களிடையே இறங்கி வாருங்கள்,

எங்கள் இரகசியங்களை மறையுங்கள்,
தீயவர்களின் கண்களிலிருந்து!

ஆனால் நானோ, ஒரு வயதான வெளிநாட்டுப் பெண்மணியுடன் பணிப்பெண்களாக பால்பெக்கிற்கு வந்திருந்த இரண்டு சகோதரிகள் பகிர்ந்துகொண்ட அறைக்குச் செல்வேன். ஹோட்டல் வழக்கில், அவர்கள் *courrières* என்று அழைக்கப்பட்டனர்—இந்தச் சொல்லை ஃபிரான்சுவா தவறாகப் புரிந்துகொண்டார்; ஒரு *courrier* அல்லது *courrière* என்பவர் சிறுசிறு வேலைகளைச் செய்வதற்காக மட்டுமே இருக்கிறார் என்று கற்பனை செய்துகொண்டு, அவர்களை *coursières* என்று அழைத்தார். ஹோட்டல்களோ, "அவர் ஒரு *courrier de cabinet*" என்று மக்கள் பாடிய காலத்திலிருந்து அந்தப் பயன்பாட்டை மிகவும் கண்ணியமாகத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருந்தன.

விருந்தினர் பணிப்பெண்களின் அறைகளுக்குச் செல்வதிலும், பணிப்பெண்கள் விருந்தினரின் அறைக்குச் செல்வதிலும் எதிர்கொண்ட சிரமங்கள் இருந்தபோதிலும், நான் மிக விரைவாக, முற்றிலும் அப்பாவத்தனமானதாக இருந்தாலும், இந்த இரண்டு இளம் பெண்களான மல்லே மரி ஜினெஸ்ட் மற்றும் திருமதி செலெஸ்ட் அல்பாரெட்டுடன் ஒரு கலகலப்பான நட்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டேன். மத்திய பிரான்சின் உயரமான மலைகளின் அடிவாரத்தில், ஓடைகள் மற்றும் பெருவெள்ளங்களுக்கு அருகில் பிறந்த அவர்கள் (அவர்களின் குடும்ப வீட்டிற்குக் கீழேயும் தண்ணீர் ஓடி, ஒரு ஆலைச் சக்கரத்தைச் சுழற்றியது, மேலும் அந்த வீடு பலமுறை வெள்ளத்தால் பேரழிவுக்கு உள்ளாகியிருந்தது), அந்த அடிப்படை இயல்பின் ஏதோவொன்றைத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. மேரி ஜினெஸ்ட் மிகவும் சீராக வேகமாகவும், திடீர் திடீரெனவும் செயல்பட்டாள்; செலெஸ்ட் அல்பாரெட் மிகவும் மந்தமாகவும், சோம்பலாகவும்—ஒரு ஏரியைப் போலப் பரந்து விரிந்தவளாக—இருந்தபோதிலும், எல்லாவற்றையும் அடித்துச் சென்று தங்கள் பாதையில் உள்ள அனைத்தையும் பாழாக்கும் வெள்ள நீரின் மற்றும் சுழல் நீரோட்டங்களின் ஆபத்தை நினைவூட்டும் பயங்கரமான சீற்றங்களுக்கு ஆளானாள். நான் இன்னும் படுக்கையில் இருக்கும்போதே, அவர்கள் அடிக்கடி காலையில் என்னைப் பார்க்க வருவார்கள். பள்ளியில் எதையும் கற்காத, வேண்டுமென்றே அறியாமையில் இருப்பவர்களைப் போலத் தோன்றினாலும், அவர்களின் பேச்சில் ஒருவித இலக்கிய நயம் இருந்தது; அந்த இயல்பான, கட்டுக்கடங்காத தொனி இல்லையென்றால், அவர்களின் வார்த்தைகள் ஏதோ செயற்கையானவை என்று ஒருவர் நினைத்திருக்கக்கூடும். என்னைப் பற்றிய அவளது கருத்துக்கள் சில பாராட்டுகளையும் (என்னை முகஸ்துதி செய்வதற்காக அல்ல, மாறாக செலஸ்டின் விசித்திரமான மேதமையை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்காக) சில விமர்சனங்களையும் (அவை தவறானவையாக இருந்தாலும் ஆழ்ந்த உண்மையான உணர்வுடன் சொல்லப்பட்டவை) கொண்டிருந்தன. நான் 'குரோசண்ட்' (croissant) அப்பத்தை பாலில் நனைத்துச் சாப்பிடும்போது, ​​ஒருவித நெருக்கமான பாணியில்—அதே சமயம் மெருகேற்றப்படாத பேச்சுவழக்கில்—செலஸ்ட் இப்படிச் சொல்வாள்: "ஓ, காகத்தின் சிறகைப் போன்ற கருமையான முடியைக் கொண்ட குட்டிச் சாத்தானே—ஓ, குறும்புக்காரப் பிசாசே! உன்னை உருவாக்கும்போது உன் அம்மா என்ன நினைத்திருப்பார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது; ஏனென்றால் நீ அச்சு அசலாக ஒரு பறவை போலவே இருக்கிறாய். இதைப் பார் மேரி—அவன் தன் இறகுகளைச் சீரமைத்துக்கொள்வது போலத் தோன்றவில்லையா? அவன் கழுத்தைத் திருப்பும் விதத்தைப் பார்—எவ்வளவு நெகிழ்வானது! அவன் உடல் எவ்வளவு லேசாகத் தெரிகிறது; அவன் பறக்கக் கற்றுக்கொள்வது போலவே தோன்றுகிறது. ஆஹா, நீ செல்வந்தர்களுக்கு மத்தியில் பிறந்திருப்பது உன் அதிர்ஷ்டம்; இல்லையென்றால் உன் கதி என்னவாகியிருக்கும்—இவ்வளவு வீண் செலவு செய்பவனான உனக்கு? இதோ பார், படுக்கையில் பட்டதற்காகவே அவன் தன் 'குரோசண்ட்' அப்பத்தை தூக்கி எறிகிறான். அதோ—பாலைக் கீழே கொட்டுகிறான். இரு, உன் மீது ஒரு துணியை (napkin) விரித்து விடுகிறேன்; உனக்கு அதைச் சரியாகக் கையாளத் தெரியாது. உன்னைப் போல முட்டாள்தனமாகவும், தடுமாற்றத்துடனும் செயல்படும் ஒருவரை நான் பார்த்ததே இல்லை." அப்போது மேரி ஜினெஸ்டின் குரல் சீற்றத்துடன் பாய்ந்து வருவதைக் கேட்கலாம்; அவள் தன் சகோதரியைக் கடிந்துகொள்வாள்: "போதும் செலஸ்ட், வாயை மூடுவாயா? அந்தப் பெரியவரிடம் (Monsieur) அப்படிப் பேசுவதற்கு உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடித்திருக்கிறது?" செலஸ்ட் வெறும் புன்னகையை மட்டுமே பதிலாகத் தருவாள்; மேலும்—என் கழுத்தில் துணி கட்டப்படுவதை நான் வெறுத்ததால்—அவள் இப்படிச் சொல்வாள்: "இல்லை மேரி, அவனைப் பார்—*பிங்*—அதோ, ஒரு பாம்பைப் போல நேராக நிமிர்ந்து நிற்கிறான். உண்மையான பாம்புதான் அவன், சொல்கிறேன் கேள்." உண்மையில், விலங்கினங்களை வைத்து ஒப்பிட்டுப் பேசுவதில் அவளுக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருந்தது; அவள் கூற்றுப்படி, நான் எப்போது தூங்கினேன் என்று சொல்லவே முடியாது—இரவு முழுவதும் ஒரு விட்டில் பூச்சியைப் போல அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பேன், பகலிலோ அந்த அணில்களைப் போல மிக வேகமாகச் செயல்படுவேன்—"தெரியுமா மேரி, நம் ஊரில் இருக்குமே அந்த அணில்கள், எவ்வளவு சுறுசுறுப்பானவை என்றால் கண்களால் கூட அவற்றைப் பின்தொடர முடியாது." "ஆனால் செலெஸ்ட், சாப்பிடும்போது நாப்கின் (துணி) அணிந்திருப்பது அவருக்குப் பிடிக்காது என்பது உனக்குத் தெரியுமே." "அவருக்கு அது பிடிக்கவில்லை என்பதல்ல விஷயம்; தன் பிடிவாதத்தை யாராலும் மாற்ற முடியாது என்பதைக் காட்டவே அவர் அப்படிச் செய்கிறார். அவர் ஒரு பிரபு; தான் ஒரு பிரபு என்பதை அவர் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார். தேவைப்பட்டால் நாம் பத்து முறை படுக்கை விரிப்புகளை மாற்றலாம், ஆனால் அவர் மட்டும் பணியவே மாட்டார். நேற்று போட்ட விரிப்புகள் பயன்பாட்டிற்குப் பிறகு மாற்றப்பட வேண்டிய நிலையில் இருந்தன, ஆனால் இன்று போட்ட விரிப்புகளோ இப்பதான் விரிக்கப்பட்டன, அதற்குள்ளேயே அவற்றை மாற்ற வேண்டிய சூழல் வந்துவிட்டது. ஆ! ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறக்க வேண்டியவர் அல்ல அவர் என்று நான் சொன்னது சரிதான். பார், அவர் தலைமுடி சிலிர்த்து நிற்கிறது; கோபத்தில் ஒரு பறவையின் இறகுகளைப் போல அது உப்பி வருகிறது. பாவம், அந்தச் சின்னஞ்சிறு *ப்ளூமிஸ்ஸூ* (ploumissou)!" இந்தச் சமயத்தில் மேரி மட்டுமல்ல, நானும் ஆட்சேபம் தெரிவித்தேன்; ஏனென்றால், நான் என்னை ஒரு பிரபுவாகவே உணரவில்லை. ஆனால் எனது அடக்கத்தின் உண்மையான தன்மையை செலெஸ்ட் ஒருபோதும் நம்பியதில்லை; என் பேச்சை இடையில் மறித்து அவள் இப்படிச் சொல்வாள்: "ஆ! தந்திரமான நரியே! ஆ! மென்மையான உள்ளம் கொண்டவரே! ஆ! தந்திரக்காரப் பேயே! தந்திரக்காரர்களிலேயே பெரிய தந்திரக்காரர், குறும்புக்காரர்களிலேயே பெரிய குறும்புக்காரர்!" "ஆ! மோலியேர்!" (அவளுக்குத் தெரிந்த ஒரே எழுத்தாளரின் பெயர் அதுதான், ஆனால் அதை அவள் எனக்குப் பொருத்திப் பேசினாள்; அதன் மூலம் அவள் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால்...)...நாடகங்களை இயற்றவும் அவற்றில் நடிக்கவும் கூடிய ஒருவரிடம்.) "செலெஸ்ட்!" என்று மேரி அதிகாரத் தொனியில் கூவுவாள்; 'மொலியர்' (Molière) என்ற பெயர் அவளுக்குத் தெரியாததால், அது ஏதோ ஒரு புதிய வகையான அவச்சொல்லாக இருக்குமோ என்று அவள் அஞ்சினாள். செலெஸ்ட் மீண்டும் புன்னகைப்பாள்: "அப்படியானால், அவருடைய அலமாரியில் இருந்த அந்தப் புகைப்படத்தை நீ பார்க்கவில்லையா—அவர் சிறுவனாக இருந்தபோது எடுக்கப்பட்ட படம்? அவர் எப்போதும் மிக எளிமையாகவே உடை அணிந்திருந்ததாக நம்மை நம்ப வைக்க முயன்றார். ஆனால் அதில், அந்தச் சிறிய கைத்தடியுடன், விலங்கு ரோமங்கள் மற்றும் லேஸ் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட ஆடையில் அவர் காட்சியளிக்கிறார்—அத்தகைய ஆடைகளை எந்த இளவரசனும் கூட வைத்திருந்ததில்லை. ஆனாலும், அவருடைய மகத்தான கம்பீரத்துடனும், அதைவிட ஆழமான கனிவுடனும் ஒப்பிடுகையில் அது ஒன்றுமே இல்லை." "அப்படியா," என்று மேரி ஒரு காட்டாற்றைப் போல முழங்குவாள், "இப்போது நீ அவருடைய அலமாரிகளைத் துருவிப் பார்க்கிறாயா." மேரியின் அச்சத்தைப் போக்க, திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் செய்து கொண்டிருந்ததைப் பற்றி அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்று நான் கேட்டேன். "ஓ, ஐயா, இவை எல்லாம் இருக்கின்றன என்றே நான் நம்பியிருக்க மாட்டேன்—இவற்றைப் பார்க்க ஒருவர் இங்குதான் வந்திருக்க வேண்டும்." பிறகு, செலெஸ்ட்டை விடவும் ஆழமான ஒரு கருத்தைச் சொல்லி அவள் ஆச்சரியப்படுத்தினாள்: "ஆ, பாருங்கள் ஐயா, ஒரு வாழ்க்கை எத்தகைய விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை யாராலும் அறிய முடியாது." பேச்சை மாற்ற, என் தந்தையின் வாழ்க்கையைப் பற்றி அவளிடம் பேசினேன்—அவர் எப்படி இரவும் பகலும் உழைத்தார் என்பது பற்றி. "ஆ, ஐயா, அத்தகைய வாழ்க்கையில் ஒருவர் தனக்கென்று எதையும் வைத்துக்கொள்வதில்லை—ஒரு நிமிடம் கூட இல்லை, ஒரு இன்பம் கூட இல்லை; அனைத்தும், முற்றிலும் அனைத்தும் மற்றவர்களுக்கான தியாகம்; அவை மற்றவர்களுக்காகவே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைகள்." "பாருங்கள், செலெஸ்ட்—அவர் படுக்கை விரிப்பின் மீது கையை வைப்பதும், அந்த 'குரோசண்ட்' (croissant) அப்பத்தை எடுப்பதும்—எவ்வளவு கம்பீரம்! அவர் மிகச் சாதாரணமான செயல்களைச் செய்தாலும், பிரான்ஸின் உயர்குலப் பெருமை அனைத்தும்—பைரனீஸ் மலைத்தொடர் வரை—அவருடைய ஒவ்வொரு அசைவிலும் வெளிப்படுவது போல் இருக்கிறது."

உண்மையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த இந்தச் சித்திரத்தைக் கேட்டு நிலைகுலைந்து, நான் மௌனமாக இருந்தேன்; செலெஸ்ட் இதை ஒரு புதிய தந்திரமாகப் பார்த்தாள்: "ஆ! '...மிகவும் தூய்மையாகத் தோன்றும் அதே வேளையில் பலவற்றை மறைக்கும் நெற்றி, பாதாம் பருப்பின் உட்பகுதியைப் போலப் புத்துணர்ச்சியும் கனிவும் கொண்ட கன்னங்கள், மென்மையான சாடின் துணி போன்ற சிறிய கைகள், கூர்மையான நகங்கள்' போன்றவை. "பாருங்கள், மேரி, அவர் பாலை அருந்தும் விதத்தைப் பாருங்கள்; அந்த பக்திபூர்வமான பாவனையைப் பார்க்கும்போது எனக்கு இறைவனைத் தொழ வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது. எவ்வளவு தீவிரமான பார்வை! யாராவது ஒருவர் இப்போதே அவருடைய ஓவியத்தை வரைய வேண்டும்." அவரிடம் ஒரு குழந்தைக்குரிய அனைத்துப் பண்புகளும் உள்ளன. அவர்களைப் போலவே பால் அருந்துவதுதான் உங்கள் சருமத்தை இவ்வளவு பொலிவாக வைத்திருக்கிறதா? ஆஹா! இளமை! ஆஹா! அழகான சருமம்! உங்களுக்கு ஒருபோதும் முதுமை வராது. நீங்கள் கொடுத்துவைத்தவர்; யாருடைய மீதும் கை ஓங்க வேண்டிய அவசியம் உங்களுக்கு இருக்காது, ஏனெனில் உங்கள் விருப்பத்தை மற்றவர் மீது திணிக்கக்கூடிய கண்கள் உங்களிடம் உள்ளன. இதோ பாருங்கள்—அவருக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. மறுக்க முடியாத ஒரு உண்மையைப்போல அவர் அங்கே நிமிர்ந்து நிற்கிறார்.

"இரு வசீகரப் பெண்கள்" என்று நான் அழைத்த அந்த இரு பெண்கள் என்னுடன் அப்படிப் பேசிக்கொண்டிருப்பதை ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) அறவே விரும்பவில்லை. அங்கு நடக்கும் அனைத்தையும் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கத் தன் ஊழியர்களைப் பணித்திருந்த அந்த மேலாளர், அறைப் பணிப்பெண்களுடன் உரையாடுவது ஒரு விருந்தினரின் கண்ணியத்திற்குக் குறைவான செயல் என்று என்னிடம் தீவிரமாகச் சுட்டிக்காட்டினார். என்னைப் பொறுத்தவரை—அந்த விடுதியில் தங்கியிருந்த மற்ற பெண் விருந்தினர்களை விட இந்த "வசீகரப் பெண்கள்" உயர்ந்தவர்கள் என்று நான் கருதினேன்—எனவே, என் விளக்கங்களை அவர் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள மாட்டார் என்ற உறுதியுடன் அவர் முகத்திற்கு நேராகவே சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டேன். அந்தச் சகோதரிகள் மீண்டும் வருவார்கள். "மேரி, அந்தச் சிறந்த முக அமைப்பைப் பார்." "ஓ, ஒரு கச்சிதமான சிறு வடிவம் அது—கண்காட்சிப் பெட்டியில் இருக்கும் மிக விலையுயர்ந்த பொருளைவிடவும் அழகானது; ஏனெனில், அதில் அசைவும் உண்டு, வார்த்தைகளும் உண்டு—பகலும் இரவும் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருக்கக்கூடிய வார்த்தைகள் அவை."

ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்மணி அவர்களைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல முடிந்தது ஒரு அதிசயமே; ஏனெனில், வரலாறு அல்லது புவியியல் எதையும் அறியாத அவர்கள், ஆங்கிலேயர்கள், ஜெர்மானியர்கள், ரஷ்யர்கள் மற்றும் இத்தாலியர்கள்—அந்த 'அந்நியக் கிருமிகள்'—மீது இயல்பாகவே வெறுப்பு கொண்டிருந்தனர்; சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர, அவர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்களை மட்டுமே விரும்பினர். தங்கள் சொந்த ஊர் நதிகளின் நெகிழ்வான களிமண்ணின் ஈரப்பதம் அவர்கள் முகங்களில் இன்னும் அப்படியே தங்கியிருந்தது; அதனால், ஹோட்டலில் ஒரு அந்நியர் தங்கியிருப்பதைப் பற்றிப் பேச்சு வரும்போதெல்லாம், அவர் சொன்னதை அப்படியே திரும்பச் சொல்வதற்காக, செலெஸ்டும் மேரியும் தங்கள் முகங்களையே அவருடைய முகத்தைப் போல மாற்றிக்கொள்வார்கள்—அவர்களின் வாய்கள் அவருடைய வாயாகவும், கண்கள் அவருடைய கண்களாகவும் மாறும்; அந்த அற்புதமான நாடக முகமூடிகளை அப்படியே பாதுகாத்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றச் செய்யும். செலெஸ்ட், மேலாளரோ அல்லது என் நண்பர்களில் ஒருவரோ சொன்னதை விவரிப்பது போல பாவனை செய்தாலும், அந்தச் சிறிய கதையாடலுக்குள், பிளாக் (Bloch) அல்லது தலைமை நீதிபதி போன்றவர்களின் குறைகளைத் தந்திரமாகச் சித்தரிக்கும் கருத்துக்களை, வெளிப்படையாகத் தெரியாதவாறு புகுத்திவிடுவாள். தான் அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு சாதாரண வேலையைப் பற்றிய அறிக்கையாக அதை மறைத்துச் செய்தாலும், அது ஒரு மிகச்சிறந்த, தனித்துவமான சித்திரமாக அமைந்திருக்கும். அவர்கள் எதையும் படிப்பதில்லை, செய்தித்தாள்கூட இல்லை. ஆனால் ஒரு நாள், என் படுக்கையில் ஒரு புத்தகத்தைக் கண்டார்கள். அது செயிண்ட்-லெஜர் லெஜர் (Saint-Léger Léger) எழுதிய, அற்புதமான ஆனால் அதிகம் அறியப்படாத கவிதைகளின் தொகுப்பு. செலெஸ்ட் சில பக்கங்களைப் படித்துவிட்டு என்னிடம் கேட்டாள்: "இவை கவிதைகள் என்று உறுதியாகச் சொல்கிறீர்களா? ஒருவேளை இவை புதிர்களாக இருக்கலாமோ?" இயல்பாகவே, சிறுவயதில் ஒரே ஒரு கவிதையை—*இங்கே கீழே, எல்லா லைலாக் (lilac) மலர்களும் மடிந்துபோகின்றன*—மட்டும் கற்றுக்கொண்ட ஒருவருக்கு, கவிதைக்கும் சாதாரண பேச்சுக்கும் இடையிலான அந்த மாறுபட்ட பாணியைப் புரிந்துகொள்வதில் சிரமம் இருந்திருக்கும். எதையும் கற்றுக்கொள்ள அவர்கள் காட்டிய பிடிவாதமான மறுப்புக்கு, அவர்கள் பிறந்த பகுதியின் ஆரோக்கியமற்ற சூழலும் ஒரு காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன். ஆயினும், எந்தவொரு கவிஞரையும் போலவே அவர்களும் சிறந்த திறமை படைத்தவர்களாக இருந்தனர்; மேலும், பொதுவாகக் கவிஞர்களிடம் இருப்பதைவிட அதிக அடக்கம் அவர்களிடம் இருந்தது; ஏனெனில், செலெஸ்ட் ஏதாவது குறிப்பிடத்தக்க விஷயத்தைச் சொல்லி, அது தெளிவாக நினைவில் இல்லாததால் நான் அதைத் திரும்பச் சொல்லச் சொன்னால், தான் அதை மறந்துவிட்டதாகவே உறுதியாகக் கூறுவாள். அவர்கள் ஒருபோதும் புத்தகங்களைப் படிப்பதில்லை, ஆனால் அவர்கள் ஒருபோதும்......அல்லது.

இந்த மிகவும் எளிமையான பெண்களின் இரண்டு சகோதரர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள் என்பதை அறிந்த ஃபிரான்சுவா மிகவும் வியப்படைந்தாள்—ஒருவர் டூர்ஸ் பேராயரின் மருமகள், மற்றவர் ரோடெஸ் ஆயரின் உறவினர். அந்த மேலாளருக்கு, இது ஒரு பொருட்டாக இருந்திருக்காது. செலெஸ்ட் சில சமயங்களில் தன்னைப் புரிந்துகொள்ளாததற்காகத் தன் கணவனைக் கடிந்துகொள்வாள், ஆனால் அவனோ அவளை எப்படிச் சகித்துக்கொள்கிறான் என்று நான் வியப்படைந்தேன். ஏனெனில் சில சமயங்களில்—நடுங்கிக்கொண்டு, சீற்றத்துடன், எல்லாவற்றையும் அழித்துக்கொண்டு—அவள் வெறுக்கத்தக்கவளாக இருந்தாள். நமது இரத்தத்தின் உப்புக் கலந்த திரவம், ஆதி கடல் மூலகத்தின் ஒரு உள்ளார்ந்த எச்சம் மட்டுமே என்று சொல்லப்படுகிறது. அதுபோலவே, செலெஸ்ட்—தன் கோபக் காலங்களில் மட்டுமல்ல, மனச்சோர்வின் தருணங்களிலும்கூட—தன் தாய்நாட்டின் நீரோடைகளின் தாளத்தைப் பின்பற்றினாள் என்று நான் நம்புகிறேன். அவள் களைத்துப்போகும்போது, அது அவற்றின் இயல்பிலேயே இருக்கும்; அவள் உண்மையிலேயே வற்றிப்போயிருப்பாள். அப்போது எதனாலும் அவளை மீண்டும் உயிர்ப்பித்திருக்க முடியாது. பிறகு, திடீரென்று, அவளுடைய கம்பீரமான, நெகிழ்வான, உயர்ந்த உடலமைப்பிற்குள் இரத்த ஓட்டம் மீண்டும் தொடங்கும். அவளுடைய நீல நிறத் தோலின் ஒளிபுகும் தன்மைக்குக் கீழே நீர் பாய்ந்தது. அவள் சூரியனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, மேலும் அடர் நீல நிறமாக மாறுவாள். அந்தத் தருணங்களில், அவள் உண்மையிலேயே ஒரு தேவதையைப் போல இருந்தாள்.
150
1பிளாக்கின் (Bloch) மாமா ஏன் ஒருபோதும் வீட்டில் மதிய உணவு உண்பதில்லை என்பதற்கான காரணத்தை அவரது குடும்பத்தினர் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை; ஒரு வயதான, திருமணம் ஆகாத ஆணின் விசித்திரமான பழக்கம் என்றோ அல்லது ஒரு நடிகையுடனான உறவின் விளைவாக ஏற்பட்ட கட்டாயம் என்றோ அவர்கள் அதை ஆரம்பத்திலிருந்தே ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால், பால்பெக் (Balbec) ஹோட்டல் மேலாளரைப் பொறுத்தவரை, திரு. நிசிம் பெர்னார்ட் (M. Nissim Bernard) தொடர்பான எந்தவொரு விஷயமும் ஒரு 'விலக்கப்பட்ட' (taboo) தலைப்பாகவே இருந்தது. அதனால்தான், அந்த மாமாவிடம் கலந்தாலோசிக்காமலே, அவர் அந்தப் பெண்ணுக்கு (பிளாக்கின் உறவினருக்கு) எதிராகச் செயல்படத் துணியவில்லை; அதே சமயம், சற்று நிதானத்துடனும் விவேகத்துடனும் நடந்துகொள்ளுமாறு அவளுக்கு அறிவுரை வழங்கினார். சில நாட்களாகத் தங்களைக் கேசினோவிலும் கிராண்ட் ஹோட்டலிலும் நுழைய அனுமதிக்கமாட்டார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த இளம் பெண்ணும் அவளது தோழியும், நிலைமை சுமூகமானதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; தங்களைத் தவிர்த்து ஒதுக்கியிருந்த தங்கள் தந்தையர்களிடம், தாங்கள் எதைச் செய்தாலும் தப்பித்துக்கொள்ள முடியும் என்பதைக் காட்டிக்கொள்ள அவர்கள் விரும்பினர். நிச்சயமாக, அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய அந்தப் பொது இடத்துச் சம்பவத்தை அவர்கள் மீண்டும் நிகழ்த்தவில்லை. ஆயினும், மெல்ல மெல்ல, யாருக்கும் தெரியாமலேயே அவர்கள் தங்கள் பழைய நடத்தைகளுக்கே திரும்பினர். ஒரு மாலை வேளையில், கேசினோவிலிருந்து சோர்வுடன் வெளியேறிக்கொண்டிருந்தபோது—அல்பர்ட்டின் (Albertine) மற்றும் பிளாக் ஆகியோருடன் நான் இருந்தேன்—அந்த ஜோடி ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடியும் இடைவிடாமல் முத்தமிட்டபடியும் எங்களைக் கடந்து சென்றனர்; அவர்கள் எங்களுக்கு அருகில் வந்தபோது, ​​கிசுகிசுப்பான சிரிப்பு, உரத்த சிரிப்பு மற்றும் கண்ணியமற்ற கூச்சல்களை எழுப்பினர். தன் சகோதரியை அடையாளம் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக பிளாக் தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்; அதே சமயம், அந்த விசித்திரமான, அருவருப்பான பேச்சு அல்பர்ட்டினை நோக்கியதாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் என்னை மிகவும் வேதனைப்படுத்தியது.

மற்றொரு சம்பவம் 'கோமோரா' (Gomorrah) சார்ந்த உலகத்தைப் பற்றி இன்னும் தீவிரமாகச் சிந்திக்க என்னைத் தூண்டியது. கடற்கரையில் ஒரு அழகான, மெலிந்த, வெளிறிய நிறமுடைய இளம் பெண்ணை நான் பார்த்தேன்; அவளது கண்களின் மையத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட கதிர்கள் வடிவியல் ரீதியாக அவ்வளவு பிரகாசமாக இருந்தன, அவளது பார்வை ஏதோ ஒரு நட்சத்திரக் கூட்டத்தையே நினைவூட்டியது. அல்பர்ட்டினை விட இந்தப் பெண் எவ்வளவு அழகானவள் என்றும், அல்பர்ட்டினுடனான உறவைக் கைவிடுவது எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமானதாக இருக்கும் என்றும் நான் சிந்தித்தேன். அந்த அழகான பெண்ணின் முகம், ஒரு இழிவான வாழ்க்கையின்—அதாவது தொடர்ந்து அநாகரிகமான வழிகளை நாடும் வாழ்க்கையின்—கண்ணுக்குத் தெரியாத தாக்கத்தால் சற்று வாடியிருந்தது; அதனால் அவளது மற்ற முக அம்சங்களை விட மேன்மையானதாகத் தெரிந்த அவளது கண்கள், வெறும் பசியையும் ஆசைகளையும் மட்டுமே வெளிப்படுத்துவது போல் தோன்றின. ஆயினும் மறுநாள், கேசினோவில் எங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​அவள் இடைவிடாமல் அல்பர்ட்டினையே உற்று நோக்குவதை நான் கவனித்தேன்; கலங்கரை விளக்கத்தின் சுழலும் ஒளிக்கற்றைகளைப் போல அவளது கண்கள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அது அல்பர்ட்டினுக்கு ஏதோ சிக்னல் கொடுப்பது போல இருந்தது. என் தோழி மீது அப்படி ஒரு கூர்மையான கவனம் செலுத்தப்படுவதைக் கண்டு நான் வருத்தமடைந்தேன்; இடைவிடாது வீசப்பட்ட அந்தப் பார்வைகள், மறுநாள்க்கான ஒரு காதல் சந்திப்பைக் குறிக்கும் வழக்கமான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்குமோ என்று நான் அஞ்சினேன். யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை இது அவர்களின் முதல் சந்திப்பாக இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். அந்தப் பிரகாசமான கண்களைக் கொண்ட பெண் முந்தைய ஆண்டிலேயே பால்பெக்கிற்கு (Balbec) வந்திருக்கக்கூடும். ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) அவளுடைய விருப்பங்களுக்கோ அல்லது அவளது தோழி ஒருவரின் விருப்பங்களுக்கோ ஏற்கனவே இணங்கியிருக்கலாம்; அதுவே அந்தப் பெண்ணுக்கு அத்தகைய வெளிப்படையான சைகைகளை அனுப்பும் உரிமையை அளித்திருக்கலாம். அவை நிகழ்காலத்திற்கான ஒரு கோரிக்கையைத் தாண்டி, கடந்த காலத்தில் பகிரப்பட்ட மகிழ்ச்சியான தருணங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்துவனவாக இருந்தன.

அப்படியானால், முன்மொழியப்பட்ட அந்தச் சந்திப்பு ஒரு முதல் சந்திப்பாக இருக்காது; மாறாக, முந்தைய ஆண்டுகளில் பகிரப்பட்ட ரகசிய உறவுகளின் தொடர்ச்சியாகவே இருக்கும். உண்மையில், அந்தப் பார்வைகள் "வருவாயா?" என்று கேட்கவில்லை. அந்த இளம் பெண் ஆல்பர்ட்டினைப் பார்த்த கணமே, சட்டென்று தன் தலையைத் திருப்பி, நினைவுகள் ததும்பும் ஒரு பார்வையை அவள் திசையில் வீசினாள்; என் தோழிக்கு அந்த நினைவுகள் இல்லையோ என்ற அச்சமோ அல்லது வியப்போ அவளிடம் இருந்தது போல் தோன்றியது. அவளைத் தெளிவாகப் பார்த்தும், ஆல்பர்ட்டின் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாமல் அமைதியாக இருந்தாள்; அதன் விளைவாக, அந்த மற்ற பெண்—தனது முன்னாள் காதலி ஒரு புதிய காதலனுடன் இருப்பதைப் பார்க்கும் ஒரு ஆண் காட்டும் அதே நிதானத்துடன்—அவளைப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அவள் அங்கேயே இல்லாதது போல அவளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டாள். ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த இளம் பெண்ணின் விருப்பங்கள் குறித்தும், அவள் கடந்த காலத்தில் ஆல்பர்ட்டினை அறிந்திருந்ததற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறித்தும் எனக்கு ஆதாரம் கிடைத்தது. பெரும்பாலும், கேசினோ நடன அரங்கில் இரண்டு இளம் பெண்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பும்போது, ​​ஒருவித ஒளிர்வு நிகழ்வு ஏற்படும்—ஒருவரிடமிருந்து மற்றவருக்கு நீளும் பாஸ்பரஸ் போன்ற ஒளிப்பாதை அது. ஒரு குறிப்பு: எடையற்றதாகத் தோன்றினாலும், வளிமண்டலத்தின் ஒரு பகுதியையே ஒளிரச் செய்யும் இத்தகைய 'ஆஸ்ட்ரல்' (astral) அல்லது சூட்சுமக் குறிகள் மூலமாகத்தான், சிதறிப்போன 'கொமோரா' (Gomorrah) சமூகம்—ஒவ்வொரு நகரத்திலும் கிராமத்திலும்—தனது பிரிந்த உறுப்பினர்களை மீண்டும் ஒன்றிணைத்து, அந்த விவிலிய நகரத்தை மறுசீரமைக்க முற்படுகிறது; அதேவேளையில், அவ்வப்போது நிகழும் அந்த மறுசீரமைப்பிற்காகவேனும், ஏக்கம் கொண்டவர்களாலும், பாசாங்கு செய்பவர்களாலும், சில சமயங்களில் 'சோடோம்' (Sodom) நகரத்தின் துணிச்சலான நாடுகடத்தப்பட்டவர்களாலும் இத்தகைய முயற்சிகள் எல்லா இடங்களிலும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

ஒருமுறை, ஆல்பர்ட்டின் அடையாளம் காணாதது போல் நடித்த அந்த அறிமுகமில்லாத பெண்ணை, பிளாக்கின் (Bloch) உறவினர் ஒருவர் கடந்து சென்ற அதே கணத்தில் நான் பார்த்தேன். அந்த இளம் பெண்ணின் கண்கள் பிரகாசித்தன; ஆனாலும், அந்த யூதப் பெண்ணை அவளுக்குத் தெரியாது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவளை அவள் முதன்முறையாகப் பார்த்தபோது ஒருவிதமான விருப்பத்தை உணர்ந்தாள்—ஆயினும் அதில் உறுதியான தன்மை குறைவாகவே இருந்தது; ஆல்பர்ட்டின் விஷயத்தில் அவள் கொண்டிருந்த அந்தத் திடமான நம்பிக்கை இதில் இருக்கவில்லை. ஆல்பர்ட்டினின் நட்புறவை அவள் எந்தளவுக்கு பெரிதாக நம்பியிருந்தாளென்றால், அவளது குளிர்ந்த நடத்தையை எதிர்கொண்டபோது, ​​ஒரு அந்நியரைப் பார்ப்பது போன்ற ஆச்சரியத்தையே அவள் உணர்ந்திருந்தாள்—அதாவது பாரிஸ் நகர் நன்கு பரிச்சயமானவராயினும் அங்கு நிரந்தரமாக வசிக்காத ஒருவர், சிறிது காலம் தங்குவதற்காகத் திரும்பி வந்திருக்கும் ஒருவரைப் போல...2...சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, தான் மகிழ்ச்சியான மாலைப் பொழுதுகளைக் கழித்து வந்த அந்தச் சிறிய திரையரங்கிற்குப் பதிலாக, அங்கே ஒரு வங்கி கட்டப்பட்டிருப்பதை அவன் கண்டான்.

ப்ளாக்கின் (Bloch) உறவினர் ஒரு மேஜை அருகே சென்று அமர்ந்து, ஒரு பத்திரிகையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். விரைவில், ஒரு இளம் பெண் வந்து அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தாள்; அவள் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். ஆனால் மேஜைக்கு அடியில், அவர்களின் கால்கள் சற்றே அசைவதையும், பின்னர் கால்களும் கைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைவதையும் காண முடிந்தது. வார்த்தைகள் பரிமாறப்பட்டன, உரையாடல் தொடங்கியது; அந்த இளம் பெண்ணின் அப்பாவிக் கணவன்—அவளை எங்கும் தேடிக்கொண்டிருந்தவன்—தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு பெண்ணுடன் அன்றைய மாலைக்கான திட்டங்களை அவள் வகுத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு திகைத்தான். தன் கணவனிடம், ப்ளாக்கின் உறவினரைத் தனது பால்ய காலத் தோழி என்று அவள் அறிமுகப்படுத்தினாள்—அப்போது அந்தப் பெண்ணின் பெயரைத் தெரிந்துகொள்ள மறந்துவிட்டதால், புரியாத ஒரு பெயரைச் சொன்னாள். ஆயினும், கணவனின் முன்னிலையே அவர்களின் நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்தியது; கான்வென்ட் பள்ளியில் படித்த காலத்திலிருந்தே ஒருவரையொருவர் அறிவோம் என்று கூறிக்கொண்டு, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மிகவும் நெருக்கமான முறையில் (பிரெஞ்சு மொழியில் 'tu' என்று விளித்து) பேசத் தொடங்கினர். இந்தச் சம்பவம் குறித்துப் பின்னர் அவர்கள் மூவரும்—ஏமாற்றப்பட்ட கணவனும் சேர்த்து—மனதாரச் சிரித்து மகிழ்ந்தனர்; அந்த மகிழ்ச்சி அவர்களுக்குள் புதியதொரு பாச உணர்வைத் தூண்டியது.

ஆல்பர்ட்டினைப் (Albertine) பொறுத்தவரை, கேசினோவிலோ அல்லது கடற்கரையிலோ எந்தவொரு இளம் பெண்ணிடமும் அவள் அளவுக்கு அதிகமான நெருக்கத்தைக் காட்டியதாக நான் சொல்ல முடியாது. உண்மையில், அவர்களின் உரையாடல்கள் மிகவும் உணர்ச்சியற்றதாகவும் சாதாரணமாகவும் இருந்தன—அந்தப் பாவனை வெறும் நாகரிகமான நடத்தையைத் தாண்டி, சந்தேகத்தைத் திசைதிருப்பும் ஒரு தந்திரமாகத் தோன்றியது. சில பெண்களிடம் அவள் மிக உரத்த குரலில், விரைவாகவும், அதே சமயம் கண்ணியமாகவும் பதிலளிப்பாள்: "ஆம், நான் ஐந்து மணிக்குப் பிறகு டென்னிஸ் மைதானத்திற்குச் செல்வேன். நாளை காலை எட்டு மணிக்கு நீச்சல் அடிப்பேன்"—என்று சொல்லிவிட்டு, உடனே அந்த நபரிடமிருந்து விலகிச் சென்றுவிடுவாள். இவை அனைத்தும் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் ஒரு உத்தியாகவே தோன்றின: ஒரு சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்வது அல்லது—மிகவும் சாத்தியமானதாக—ஏற்கனவே ரகசியமாக ஏற்பாடு செய்த ஒன்றை, "கவனத்தை ஈர்க்காதவாறு" காட்டிக்கொள்ள, சற்றே முக்கியமற்றதாகத் தோன்றும் அந்த வார்த்தைகளை உரக்கச் சொல்வது போன்றவை. பின்னர், அவள் தன் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாகச் செல்வதைப் பார்க்கும்போது, ​​சற்று முன்புதான் மிகச் சுருக்கமாகப் பேசிய அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கத்தான் அவள் செல்கிறாள் என்று நான் நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அதிகபட்சமாக, கடற்கரையின் ஒரு மூலையில் ஒரு அழகான இளம் பெண் காரிலிருந்து இறங்கும்போது, ​​ஆல்பர்ட்டின் தானாகவே திரும்பிப் பார்ப்பாள். அவள் உடனே விளக்கினாள்: "குளியலறைக்கு (bathhouse) முன்னால் அவர்கள் ஏற்றியிருக்கும் புதிய கொடியை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் இன்னும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டிருக்கலாம். பழைய கொடி மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. ஆனால் இது அதைவிடவும் அசிங்கமாக இருப்பதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது."

ஒருமுறை, வெறும் குளிர்ந்த மனப்பான்மையுடன் மட்டும் அவள் நின்றுவிடவில்லை; அதனால் நான் இன்னும் அதிக மனவேதனைக்குள்ளானேன். அவ்வப்போது தன் அத்தையின் தோழியை—அதாவது மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) வீட்டிற்கு இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்க வரும் 'சந்தேகத்திற்குரிய நடத்தை' கொண்ட அந்தப் பெண்ணை—அவள் சந்திக்க நேரிடலாம் என்பதால் நான் எரிச்சலடைவதை அவள் அறிந்திருந்தாள். இனிமேல் அவளைத் தான் கண்டுகொள்ளவோ ​​அல்லது வாழ்த்துச் சொல்லவோ மாட்டேன் என்று ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம் கனிவுடன் கூறியிருந்தாள். அந்தப் பெண் இன்கார்வில்லுக்கு (Incarville) வரும்போதெல்லாம், "சொல்லப்போனால், அவள் இங்கே வந்திருக்கிறாள் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? யாராவது உன்னிடம் சொன்னார்களா?" என்று ஆல்பர்ட்டின் கேட்பாள்—தான் அவளை ரகசியமாகச் சந்திக்கவில்லை என்பதைக் காட்டுவது போல. ஒரு நாள், இதைச் சொல்லும்போது அவள் மேலும் கூறினாள்: "ஆம், கடற்கரையில் அவளை நான் சந்தித்தேன்; வேண்டுமென்றே—முற்றிலும் நாகரிகமற்ற முறையில்—அவளைக் கடந்து செல்லும்போது அவள் மீது லேசாக உரசினேன்; சொல்லப்போனால் அவளை இடித்துத் தள்ளினேன்." ஆல்பர்ட்டின் இதைச் சொன்னபோது, ​​நீண்ட காலமாக நான் நினைத்திராத மேடம் போன்டெம்ப்ஸின் ஒரு பேச்சு எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது: என் முன்னிலையிலேயே மேடம் ஸ்வானிடம் (Mme Swann), தன் மருமகள் ஆல்பர்ட்டின் எவ்வளவு துணிச்சலானவள் என்று அவர் பெருமையுடன்—அதை ஒரு நற்பண்பாகவே கருதி—கூறியதும், ஒரு அதிகாரியின் மனைவியிடம் அந்தப் பெண்ணின் தந்தை ஒரு சமையலறை உதவியாளராக இருந்தவர் என்று கூறியதும் நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால் நாம் நேசிக்கும் ஒரு பெண் உதிர்க்கும் வார்த்தை நீண்ட காலத்திற்குத் தன் தூய்மையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதில்லை; அது கெட்டுப்போகிறது, அழுகிப்போகிறது. ஓரிரு இரவுகளுக்குப் பிறகு, ஆல்பர்ட்டின் சொன்ன அந்த வார்த்தையை நான் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தேன்; அது அவளுக்குப் பெருமை சேர்த்த அந்த 'மோசமான வளர்ப்பை' (அது எனக்குச் சிரிப்பை மட்டுமே வரவழைத்தது) குறிப்பதாகத் தோன்றவில்லை—மாறாக முற்றிலும் வேறொன்றைக் குறிப்பதாகத் தோன்றியது: அதாவது, ஆல்பர்ட்டின்—ஒருவேளை குறிப்பிட்ட நோக்கமின்றியோ அல்லது அந்தப் பெண்ணை ஆத்திரமூட்டவோ அல்லது கடந்த கால நெருக்கமான உறவு முயற்சிகளை (ஒரு காலத்தில் அவை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கலாம்) அவளுக்கு வெறுப்புடன் நினைவூட்டவோ—அவள் மீது வேகமாக உரசினாள்; பொது இடத்தில் நடந்ததால் நான் இதைப் பற்றி அறிந்திருக்கக்கூடும் என்று அவள் நினைத்தாள்; மேலும், இது குறித்து ஏற்படக்கூடிய தவறான புரிதல்களை முன்கூட்டியே தவிர்க்க விரும்பினாள்.

அப்போதுதான், ஆல்பர்ட்டின் வேறு பெண்களை நேசிக்கக்கூடும் என்ற என் பொறாமை உணர்வு திடீரென முடிவுக்கு வரவிருந்தது. ⁂

நானும் ஆல்பர்டைனும் உள்ளூர் குறுகிய பாதை இரயில்வேயின் பால்பெக் நிலையத்திற்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தோம். மோசமான வானிலை காரணமாக நாங்கள் அங்கு செல்வதற்கு ஹோட்டல் பேருந்தில் வந்திருந்தோம். எங்களுக்கு அருகில், கண்ணில் காயம்பட்டிருந்த திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் நின்று கொண்டிருந்தார். அவர் சமீபத்தில், 'ஆக்ஸ் செரிசியர்ஸ்' என்றழைக்கப்படும் ஒரு பரபரப்பான உள்ளூர் பண்ணையைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞனுடன், *அதாலி* பாடகர் குழு சிறுவனுக்குத் துரோகம் செய்து கொண்டிருந்தார். அந்தச் சிவந்த முகமும், திடீரெனத் தோன்றும் முக அமைப்பும் கொண்ட இளைஞனைப் பார்த்தால், அவனுக்குத் தலையாக ஒரு தக்காளி இருப்பது போலத் தோன்றியது. அதே போன்ற ஒரு தக்காளிதான் அவனது இரட்டைச் சகோதரனின் தலையாக இருந்தது. எதையும் பொருட்படுத்தாத ஒரு பார்வையாளருக்கு, இத்தகைய கச்சிதமான இரட்டை ஒற்றுமைகளில் ஒரு தனி அழகு உண்டு—இயற்கை, ஒரு கணம் தொழிற்சாலையாக மாறியது போல, ஒரே மாதிரியான விளைபொருட்களை உற்பத்தி செய்வது போல் தோன்றும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டின் கண்ணோட்டம் வேறுவிதமாக இருந்தது, மேலும் இந்த ஒற்றுமை...3...அவர்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடு மேலோட்டமானது மட்டுமே. 'தக்காளி எண் 2' (Tomato No. 2) பெண்களுக்கு மட்டுமே சேவை செய்வதில் மகிழ்ச்சி கண்டார்; ஆனால் 'தக்காளி எண் 1' (Tomato No. 1) சில ஆண்களின் ரசனைக்கேற்ப இறங்கிச் செயல்படுவதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆயினும், 'தக்காளி எண் 1'-உடன் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களின் நினைவால் உந்தப்பட்டு, திரு. பெர்னார்ட் (M. Bernard) 'ஆக்ஸ் செரிசியர்ஸ்' (Aux Cerisiers) உணவகத்திற்கு வரும்போதெல்லாம்—அவருக்குக் கிட்டப்பார்வைக் குறைபாடு இருந்ததால் (உண்மையில், அவர்களைக் குழப்பிக்கொள்ள அக்குறைபாடு இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை)—அந்த முதிய இஸ்ரேலியர், அறியாமலேயே 'ஆம்ஃபிட்ரியன்' (Amphitryon) பாத்திரத்தை ஏற்று, அந்த இரட்டைச் சகோதரரை நோக்கி, "இன்று மாலை என்னுடன் ஒரு சந்திப்புக்கு (date) வருகிறீர்களா?" என்று கேட்பார். உடனே அவருக்குக் கடுமையான அடி விழும். முதல் சகோதரரிடம் தொடங்கிய உரையாடலை இரண்டாவது சகோதரரிடம் தொடர்ந்ததால், ஒரே உணவின்போதுகூட இது பலமுறை நடந்தது. காலப்போக்கில், இந்த நினைவுகளின் தொடர்பு காரணமாக, அவருக்குத் தக்காளிகள் மீதே—உண்ணக்கூடிய வகையாக இருந்தாலும் சரி—அருவருப்பு ஏற்பட்டது; அதனால் 'கிராண்ட்-ஹோட்டல்' (Grand-Hôtel) உணவகத்தில் வேறொருவர் தக்காளியை ஆர்டர் செய்வதைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அவர் மெல்லிய குரலில் கூறுவார்: "மன்னிக்கவும் ஐயா, அறிமுகம் இல்லாத உங்களிடம் பேசுவதற்கு. ஆனால் நீங்கள் தக்காளி ஆர்டர் செய்வதைக் கேட்டேன். இன்று அவை அழுகிய நிலையில் உள்ளன. உங்கள் நன்மைக்காகவே இதைச் சொல்கிறேன்; எனக்கு இதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை—நான் அவற்றை ஒருபோதும் உண்பதில்லை." அந்த அந்நியர், எந்தவித சுயநலமும் இல்லாத அந்தப் பெருந்தன்மையான அண்டை வீட்டாரை மனதார நன்றி கூறிப் பாராட்டுவார்; பிறகு பணியாளரைத் திரும்ப அழைத்து, தன் முடிவை மாற்றிக்கொள்வது போல நடிப்பார்: "வேண்டாம், யோசித்துப் பார்த்ததில்... தக்காளி வேண்டாம்." இந்த வழக்கமான நிகழ்வை அறிந்திருந்த ஐமே (Aimé), தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டு நினைப்பார்: "முதிய திரு. பெர்னார்ட் ஒரு தந்திரசாலி; ஆர்டரை மீண்டும் மாற்றுவதற்கு ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்." தாமதமாக வந்துகொண்டிருந்த டிராம் வண்டிக்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​தனது கண்ணில் ஏற்பட்டிருந்த காயம் காரணமாக, திரு. பெர்னார்ட் என்னையும் ஆல்பர்ட்டினையும் (Albertine) வாழ்த்திப் பேச விரும்பவில்லை. எங்களுக்கும் அவரிடம் பேசும் ஆர்வம் குறைவாகவே இருந்தது. ஆயினும், அந்தத் தருணத்தில் ஒரு மிதிவண்டி அதிவேகமாக எங்களை நோக்கி வராமல் இருந்திருந்தால், அந்தச் சந்திப்பைத் தவிர்த்திருக்க முடியாது; மூச்சிரைக்க அந்த மிதிவண்டியிலிருந்து 'பெல்-பாய்' (bellboy) கீழே குதித்தார். நாங்கள் புறப்பட்ட சிறிது நேரத்திலேயே திருமதி வெர்டுரின் (Mme Verdurin) தொலைபேசியில் அழைத்து, மறுநாள் இரவு உணவிற்கு என்னை வருமாறு கேட்டிருந்தார்; அதற்கான காரணம் விரைவில் தெரியவரும். பின்னர், அந்த அழைப்பு குறித்த விவரங்களை என்னிடம் கூறிய பிறகு, அந்தப் பணியாளர் எங்களை விட்டுச் சென்றார்; முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரிடம் சுதந்திரமாக நடந்துகொள்வது போலக் காட்டிக்கொண்டாலும், தங்களுக்குள் அதிகாரப் படிநிலையை மீண்டும் நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் அந்த ஜனநாயக மனப்பான்மை கொண்ட "ஊழியர்களைப்" போலவே—அதாவது, தாமதமாக வந்தால் காவலாளியும் வாயிற்காப்பாளரும் அதிருப்தி அடையக்கூடும் என்று கருதுபவர்களைப் போலவே—அவனும், "என் எஜமானர்களுக்காக நான் இப்போது கிளம்புகிறேன்," என்று கூறினான்.

ஆல்பர்ட்டினின் நண்பர்கள் சிறிது காலத்திற்குச் சென்றிருந்தனர். அவளை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க நான் விரும்பினேன். பால்பெக்கில் (Balbec) என்னுடன் தனியாகப் பொழுதைக் கழிப்பதில் அவள் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள் என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அந்த மகிழ்ச்சியை ஒருபோதும் முழுமையாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். மகிழ்ச்சியைத் தருபவரிடம் அல்ல, அதை அனுபவிப்பவரிடமே அந்த நிறைவின்மைக்கான காரணம் இருக்கிறது என்பதை இன்னும் உணராத வயதில் (சிலர் அந்த நிலையைத் தாண்டிச் செல்வதே இல்லை) ஆல்பர்ட்டின் இருந்தாள்; எனவே, தனது ஏமாற்றத்திற்கு என்னையே காரணமாகக் கருதும் வாய்ப்பு அவளுக்கு இருந்தது. அதற்குப் பதிலாக, சூழ்நிலையே அதற்குக் காரணம் என்று அவள் நினைக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன்—அதாவது, நாங்கள் தனியாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பைத் தடுக்கும் அதே வேளையில், என்னைத் தவிர்த்து அவள் கேசினோவிலோ அல்லது கடற்கரை நடைபாதையிலோ தனியாகத் தங்குவதையும் தடுக்கும் வகையிலான சூழ்நிலைகளை நானே திட்டமிட்டு உருவாக்கினேன். அதனால்தான், அன்று நான் செயின்ட்-லூவைச் (Saint-Loup) சந்திக்கச் சென்றபோது, ​​என்னுடன் டோன்சியர்ஸிற்கு (Doncières) வருமாறு அவளிடம் கேட்டேன். அவளை ஒரு வேலையில் ஈடுபடுத்தும் நோக்கத்துடன், அவள் முன்பு கற்றுக்கொண்டிருந்த ஓவியம் வரையும் கலையை மீண்டும் மேற்கொள்ளுமாறு நான் பரிந்துரைத்தேன். ஓவியம் வரையும்போது, ​​தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாளா அல்லது இல்லையா என்று கேட்டுக்கொள்ளும் எண்ணம் அவளுக்கு வராது. வெர்டுரின் (Verdurin) மற்றும் கேம்ப்ரேமர் (Cambremers) குடும்பத்தினருடன் அவ்வப்போது உணவருந்த அவளையும் மகிழ்ச்சியுடன் அழைத்துச் சென்றிருப்பேன்—நான் அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு நண்பரை அவர்கள் நிச்சயமாக வரவேற்றிருப்பார்கள்—ஆனால், மேடம் புட்பஸ் (Mme Putbus) இன்னும் 'லா ராஸ்பெலியரில்' (La Raspelière) வந்து சேரவில்லை என்பதை நான் முதலில் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதை நேரில் சென்றுதான் சரிபார்க்க முடியும்; ஆனால், மறுநாள் கழித்து ஆல்பர்ட்டின் தன் அத்தையுடன் சுற்றுப்புறப் பகுதிகளுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது எனக்கு முன்கூட்டியே தெரியும் என்பதால், புதன்கிழமையன்று என்னைச் சந்திக்க முடியுமா என்று கேட்டு மேடம் வெர்டுரினுக்குத் தந்தி அனுப்பும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன். ஒருவேளை மேடம் புட்பஸ் அங்கு இருந்தால், அவளுடைய பணிப்பெண்ணைச் சந்தித்து, அவள் பால்பெக்கிற்கு வரும் அபாயம் ஏதேனும் உள்ளதா—அப்படி வந்தால் எப்போது வருவாள்—என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ப ஆல்பர்ட்டினை அன்று வேறு இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடு செய்திருப்பேன். நான் என் பாட்டியுடன் பயணம் செய்தபோது இல்லாத ஒரு புதிய பாதையில் (வட்டப் பாதையில்) சென்ற அந்த உள்ளூர் ரயில், இப்போது 'டான்சியர்ஸ்-லா-கூபில்' (Doncières-la-Goupil) வழியாகச் சென்றது. இது முக்கியமான ரயில்கள் நின்று செல்லும் ஒரு பெரிய நிலையமாகும்; நான் பாரிஸிலிருந்து செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) சென்று திரும்பப் பயன்படுத்திய விரைவு ரயிலும் இதில் அடங்கும். மோசமான வானிலை காரணமாக, 'கிராண்ட்-ஹோட்டல்' (Grand-Hôtel) வாகன சேவை எங்களை (ஆல்பர்ட்டினையும் என்னையும்) பால்பெக்-பிளாஜில் (Balbec-Plage) உள்ள சிறிய டிராம் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.

அந்தச் சிறிய ரயில் இன்னும் வந்து சேரவில்லை; ஆனால், அது விட்டுச் சென்ற புகைக் கூட்டம் மட்டும் மெதுவாகவும் சோம்பேறித்தனமாகவும் தெரிந்தது. ஒரு மந்தமான மேகத்தைப் போல மாறியிருந்த அந்தப் புகை, 'கிரிக்கெட்டோட்' (Criquetot) குன்றுகளின் பசுமையான சரிவுகளில் மெல்ல மேலேறிக்கொண்டிருந்தது. இறுதியாக, செங்குத்தாக மேலே உயர்ந்த புகைக்குப் பின்னால், அந்தச் சிறிய டிராம் மெதுவான வேகத்தில் நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்தது. அதில் ஏறக் காத்திருந்த பயணிகள் அதற்கு வழிவிட ஒதுங்கி நின்றனர்; ஆனால், அது மிக மெதுவாகச் செல்லும் வாகனம் என்பதை அறிந்திருந்ததால், அவர்கள் எந்த அவசரமும் காட்டவில்லை...4...நல்ல சுபாவம் கொண்ட, கிட்டத்தட்ட மனிதத்தன்மை வாய்ந்த ஒரு ரயில் அது—நிலைய அதிகாரியின் கனிவான சைகைகள் மற்றும் என்ஜின் ஓட்டுநரின் தீவிர கண்காணிப்பில், ஒரு தொடக்க நிலை ஓட்டுநர் ஓட்டும் மிதிவண்டியைப் போல அது வழிநடத்தப்பட்டது; யாரையும் மோதித் தள்ளும் அபாயம் ஏதுமின்றி, விரும்பிய இடத்திலெல்லாம் அது நின்றது.

வெர்டுரின் தம்பதியினரின் தொலைபேசி அழைப்பிற்கான காரணத்தை எனது தந்தி விளக்கியது; அது மிகச் சரியான நேரத்தில் வந்து சேர்ந்தது. ஏனெனில், புதன்கிழமை—அதாவது அடுத்த நாளுக்கு அடுத்த நாள்—என்பது பாரிஸில் நடப்பதைப் போலவே 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இல்லத்திலும் திருமதி வெர்டுரின் நடத்தும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான விருந்துக்கான நாளாக இருந்தது; இந்த விஷயம் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. திருமதி வெர்டுரின் வெறும் "விருந்து"களை நடத்துவதில்லை; அவர் "புதன்கிழமை நிகழ்வுகள்" (Wednesdays) என்றே அவற்றை அழைத்தார். அந்தப் புதன்கிழமை நிகழ்வுகள் ஒரு கலைப்படைப்பைப் போன்றவை. அவற்றுக்கு ஈடு இணையே இல்லை என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தாலும், திருமதி வெர்டுரின் அவற்றுக்கிடையே நுட்பமான வேறுபாடுகளைக் குறிப்பிடுவார். "கடந்த புதன்கிழமை நிகழ்வு முந்தையதைப்போல சிறப்பாக அமையவில்லை," என்று அவர் சொல்வார். "ஆனால் அடுத்தது நான் நடத்தியதிலேயே மிகச் சிறந்த ஒன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்." சில சமயங்களில் அவர் வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொள்வார்: "இந்த குறிப்பிட்ட புதன்கிழமை நிகழ்வு மற்றவற்றுக்கு இணையானதாக இல்லை. ஆனால், அடுத்த நிகழ்வில் உங்களுக்காக ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது." பாரிஸ் பருவத்தின் இறுதி வாரங்களில், கிராமப்புறத்திற்குப் புறப்படுவதற்கு முன், அந்தத் தலைவி புதன்கிழமை நிகழ்வுகளின் முடிவை அறிவிப்பார். அது வழக்கமாக வருபவர்களைத் (habitués) தூண்டுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது: "இன்னும் மூன்று புதன்கிழமை நிகழ்வுகள் மட்டுமே உள்ளன; இரண்டே இரண்டுதான் பாக்கி," என்று அவர் சொல்வார்; உலகம் அழியப்போகிறது என்று சொல்லும்போது பயன்படுத்தும் அதே தொனியில் அவர் பேசுவார். "நிச்சயமாக நீங்கள் அடுத்த புதன்கிழமை நிகழ்வைத் தவறவிடமாட்டீர்கள் அல்லவா? அதுதான் அந்தப் பிரம்மாண்டமான நிறைவு விழா." ஆயினும், அந்த நிறைவு என்பது ஒரு பாவனைதான்; ஏனெனில் அவர் உடனே எச்சரிப்பார்: "இப்போது, ​​அதிகாரப்பூர்வமாக, இனி புதன்கிழமை நிகழ்வுகள் இல்லை. அதுதான் இந்த ஆண்டின் கடைசி நிகழ்வு. ஆனால் நான் புதன்கிழமைகளில் இங்கேயேதான் இருப்பேன். நாமே ஒரு சிறிய புதன்கிழமை நிகழ்வை வைத்துக்கொள்ளலாம்—நமக்குள்ளேயே; யாருக்குத் தெரியும்? இந்த நெருக்கமான சிறிய புதன்கிழமை நிகழ்வுகள் எல்லாவற்றிலும் மிகவும் மகிழ்ச்சியானவையாக அமையக்கூடும்." 'லா ராஸ்பெலியர்' இல்லத்தில், அந்த "புதன்கிழமை நிகழ்வுகள்" இயல்பாகவே குறைந்த அளவிலான பங்கேற்பாளர்களைக் கொண்டதாக இருந்தன; இருப்பினும், எந்தவொரு மாலைப் பொழுதிலும் அவ்வழியே வரும் நண்பர் ஒருவரை அழைக்கலாம் என்பதால், கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளுமே ஒரு புதன்கிழமை நிகழ்வு போலவே உணர்வைத் தந்தது. "விருந்தினர்களின் பெயர்கள் எனக்குச் சரியாக நினைவில்லை, ஆனால் மார்கிஸ் டி கேமம்பெர்ட் வருகிறார் என்பது மட்டும் எனக்குத் தெரியும்," என்று லிஃப்ட் பையன் என்னிடம் சொல்லியிருந்தான்; கேம்ப்ரெமர்களைப் பற்றிய எங்கள் விளக்கங்களின் நினைவானது, அந்தப் பழைய பெயரின் நினைவை நிரந்தரமாக அகற்றத் தவறியிருந்தது—அந்தப் பழைய பெயரின் கடினமான உண்மையான பெயருடன் அந்த இளம் ஊழியர் போராடும்போதெல்லாம், அதன் பரிச்சயமான, அர்த்தமுள்ள அசைகள் அவருக்குக் கைகொடுத்தன; மேலும், சோம்பேறித்தனத்தினாலோ அல்லது வெறும் ஆழமாகப் பதிந்த பழக்கத்தினாலோ அல்லாமல், தர்க்கம் மற்றும் தெளிவுக்கான தேவையை அவை பூர்த்தி செய்ததால், அவர் உடனடியாக அவற்றை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயணம் முழுவதும் நான் ஆல்பர்டைனை முத்தமிடக்கூடிய ஒரு காலிப் பெட்டியைக் கண்டுபிடிக்க நாங்கள் விரைந்தோம். எதுவும் கிடைக்காததால், ஏற்கெனவே ஒரு வயதான, அசிங்கமான, பெரிய முகமும் ஆண்போன்ற பாவனையும் கொண்ட பெண்மணி அமர்ந்திருந்த ஒரு பெட்டியில் நாங்கள் ஏறினோம்; அவள் தனது ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கான சிறந்த உடையை அணிந்துகொண்டு *ரெவ்யூ டெஸ் டூ-மாண்ட்ஸ்* படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது அநாகரிகமான தோற்றத்திற்கு மத்தியிலும், அவளுக்குப் பகட்டான ரசனைகள் இருந்தன, மேலும் அவள் எந்த சமூக வகுப்பைச் சேர்ந்தவளாக இருக்கலாம் என்று கற்பனை செய்து நான் என்னை மகிழ்வித்துக்கொண்டேன்; அவள் ஒரு உயர்தர விபச்சார விடுதியின் உரிமையாளராகத்தான் இருக்க வேண்டும்—பயணம் செய்யும் ஒரு தலைவியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் உடனடியாக முடிவு செய்தேன். அவளது முகமும் உடல்மொழியும் அதை அப்பட்டமாகக் காட்டின. அதுவரை எனக்குத் தெரியாத ஒரே விஷயம், இது போன்ற பெண்கள் *Revue des Deux-Mondes* என்ற பத்திரிகையைப் படிப்பார்கள் என்பதுதான். ஆல்பர்டைன் கண்ணடித்துப் புன்னகைத்தபடி அவளை எனக்குச் சுட்டிக்காட்டினாள். அந்தப் பெண்மணி மிகவும் கண்ணியமாகத் தோற்றமளித்தார்; மேலும், அடுத்த நாள் அந்தச் சிறிய இரயில் பாதையின் முடிவில் உள்ள புகழ்பெற்ற திருமதி வெர்டூரினின் வீட்டிற்கு நான் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன் என்பதும், ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூப் ஒரு இடைப்பட்ட நிலையத்தில் எனக்காகக் காத்திருந்தார் என்பதும், இன்னும் சற்றுத் தொலைவில் ஃபெட்டெர்னில் தங்குவதன் மூலம் நான் திருமதி டி கேம்ப்ரெமரை மிகவும் மகிழ்வித்திருப்பேன் என்பதும் எனக்குத் தெரிந்திருந்ததால், இந்த முக்கியமான பெண்மணியைப் பார்த்தபோது என் கண்கள் கிண்டலுடன் மின்னின; அவளுடைய பகட்டான ஆடை, தொப்பியில் இருந்த இறகுகள், மற்றும் 'ரெவ்யூ டெஸ் டூ மாண்ட்ஸ்' பத்திரிகையின் பிரதி ஆகியவற்றின் காரணமாக, அவள் என்னை விடப் பெரிய செல்வாக்குள்ளவள் என்று நம்புவது போல் தோன்றியது. அவள் திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டை விட அதிக நேரம் ரயிலில் தங்கமாட்டாள் என்றும், குறைந்தபட்சம் டூட்டன்வில்லிலாவது இறங்கிவிடுவாள் என்றும் நான் நம்பினேன், ஆனால் அப்படி நடக்கவில்லை. ரயில் எவ்ரெவில்லில் நின்றது, ஆனாலும் அவள் இருக்கையிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். இதே நிலைதான் மான்ட்மார்ட்டின்-சுர்-மெர், பார்வில்-லா-பிங்கார்ட், மற்றும் இன்கார்வில் ஆகிய இடங்களிலும் ஏற்பட்டது; எனவே, விரக்தியின் காரணமாக, டோன்சியர்ஸிற்கு (Doncières) முந்தைய கடைசி நிலையமான செயின்ட்-ஃப்ரிஷூவிலிருந்து (Saint-Frichoux) ரயில் புறப்பட்டதும், அந்தப் பெண்மணியைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நான் ஆல்பர்ட்டினைக் (Albertine) கட்டிப்பிடிக்கத் தொடங்கினேன். டோன்சியர்ஸில், செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) என்னைச் சந்திக்க ரயில் நிலையத்திற்கு வந்திருந்தான்; அவன் தன் அத்தையுடன் தங்கியிருந்ததால் எனது தந்தி அவனுக்குத் தாமதமாகவே கிடைத்ததாகவும், முன்கூட்டியே திட்டமிட முடியாத சூழலில் இருந்ததால் என்னுடன் ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே செலவிட முடிவதாகவும் அவன் என்னிடம் கூறினான். ஆனால், அந்த ஒரு மணி நேரம் எனக்கு மிக நீண்ட நேரமாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், ரயிலிலிருந்து இறங்கியதுமே ஆல்பர்ட்டினின் கவனம் முழுவதும் செயின்ட்-லூவின் மீதே இருந்தது. அவள் என்னுடன் உரையாட மறுத்தாள், நான் பேசும்போது மிகச் சுருக்கமாகவே பதிலளித்தாள், நான் அவளை நெருங்கியபோதெல்லாம் என்னை விலக்கிவிட்டாள். மறுபுறம், ராபர்ட்டுடன் (Robert) இருக்கும்போது அவள் வசீகரமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்திச் சிரித்தாள், விறுவிறுப்பாகப் பேசினாள், அவனது நாயுடன் விளையாடினாள்; மேலும், அந்த விலங்கைச் சீண்டும்போதே அதன் உரிமையாளரான ராபர்ட்டின் மீதும் வேண்டுமென்றே உரசிக்கொண்டாள். ஆல்பர்ட்டின்... அந்த நாளில்... என்பதை நான் நினைவுகூர்ந்தேன்.5
...அவள் என்னை முதன்முறையாக முத்தமிட அனுமதித்தபோது, ​​அவளிடம் அத்தகைய ஆழமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி என் வேலையை மிகவும் எளிதாக்கிய அந்த அறியப்படாத 'காதல் தூண்டுபவர்' மீது நான் நன்றியுடன் புன்னகைத்திருந்தேன். இப்போது அவரை நினைக்கும்போது எனக்குள் ஒருவித அச்சம் எழுகிறது. ஆல்பர்ட்டின் மீது எனக்கு ஈடுபாடு இருப்பதை ராபர்ட் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவள் செய்த கேலிகளுக்கு அவன் பதிலளிக்கவில்லை—இது அவளை என் மீது அதிருப்தி கொள்ளச் செய்தது—மேலும் நான் தனியாக இருப்பது போல என்னிடம் பேசினான்; இதை அவள் கவனித்தபோது, ​​அவளது பார்வையில் என் மதிப்பு உயர்ந்தது. நான் டான்சியர்ஸில் (Doncières) தங்கியிருந்தபோது ஒவ்வொரு மாலையும் அவனுடன் சேர்ந்து விருந்துண்ட நண்பர்களில், அப்பகுதியில் இன்னும் இருப்பவர்களைத் தேடிப் பார்க்க விரும்புகிறேனா என்று ராபர்ட் கேட்டான். அவன் வழக்கமாக வெறுக்கும் ஒருவித எரிச்சலூட்டும் பாவனையில்—"அவர்களை மீண்டும் பார்க்க விரும்பாதபோது, ​​ஏன் இவ்வளவு விடாமுயற்சியுடன் அவர்களைக் கவர்ந்தாய்?" என்று—அவனே பேசிக்கொண்டிருந்ததால், நான் அவனது யோசனையை மறுத்துவிட்டேன்; ஆல்பர்ட்டிடமிருந்து விலகிச் செல்லும் அபாயத்தை நான் விரும்பாததாலும், அதே சமயம் அவர்களிடமிருந்து நான் இப்போது அந்நியப்பட்டுவிட்டதாலும் அவ்வாறு செய்தேன். அவர்களிடமிருந்து—அதாவது, என்னிடமிருந்தே நான் அந்நியப்பட்டிருந்தேன். பூமியில் நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அப்படியே மறுமையிலும் இருக்க வேண்டும் என்று நாம் தீவிரமாக விரும்புகிறோம். ஆயினும், அந்த மறுமைக்காகக் காத்திருக்காமலேயே, இந்த வாழ்க்கையிலேயே—சில ஆண்டுகள் கடந்த பிறகு—நாம் ஒரு காலத்தில் எப்படி இருந்தோமோ, அல்லது என்றென்றும் எப்படி இருக்க விரும்பினோமோ, அந்த நிலைக்கு நாம் துரோகம் இழைத்துவிடுகிறோம் என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்வதில்லை. வாழ்நாளில் ஏற்படும் மாற்றங்களை விட மரணம் நம்மை அதிகம் மாற்றிவிடும் என்று கருதாமலே கூட, அந்த மறுமையில் ஒரு காலத்தில் நாம் இருந்த அந்த 'சுய'த்தை (self) நாம் சந்திக்க நேர்ந்தால், நீண்ட காலமாகச் சந்திக்காத நெருங்கிய நண்பர்களிடமிருந்து விலகிச் செல்வதைப் போலவே நாமே நம்மிடமிருந்தும் விலகிச் செல்வோம்—உதாரணமாக, 'ஃபெய்சன் டோரே' (Faisan Doré) விடுதியில் ஒவ்வொரு மாலையும் சந்தித்து மகிழ்ந்த செயின்ட்-லூப்பின் நண்பர்களைப் போல; ஆனால் இப்போது அவர்களின் உரையாடல் எனக்கு வெறும் இடையூறாகவும் சங்கடமாகவும் மட்டுமே தோன்றும். இந்த வகையில், அங்கு ஒரு காலத்தில் எனக்கு மகிழ்ச்சியளித்தவற்றைத் தேடி மீண்டும் செல்ல விரும்பாததால், டான்சியர்ஸ் நகரின் வழியாகச் செல்லும் அந்த நடைப்பயணம், சொர்க்கத்தை அடைவதற்கான ஒரு முன்னோட்டமாகவே எனக்குத் தோன்றியிருக்கக்கூடும். சொர்க்கத்தைப் பற்றி—அல்லது சொல்லப்போனால், ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வரும் பல சொர்க்கங்களைப் பற்றி—நாம் அதிகம் கனவு காண்கிறோம்; ஆனால் நாம் இறப்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே அவை அனைத்தும் 'இழந்த சொர்க்கங்களாக' மாறிவிடுகின்றன; அங்கே நாம் சென்றால் நாமே வழிதவறியது போலவோ அல்லது அந்நியப்பட்டோ உணர்வோம்.

அவர் எங்களை ரயில் நிலையத்தில் விட்டுச் சென்றார். "நீங்கள் ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும்," என்று என்னிடம் கூறினார். "இங்கேயே காத்திருந்தால், என் மாமா சார்லஸைச் சந்திக்க வாய்ப்புள்ளது; அவரும் பாரிஸுக்குத் திரும்புகிறார், உங்கள் ரயிலுக்குப் பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்னதாகவே அவர் ரயில் புறப்படுகிறது. அவர் ரயில் கிளம்புவதற்குள் நான் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதால், அவரிடம் நான் ஏற்கனவே விடைபெற்றுவிட்டேன். உங்கள் தந்தி எனக்குக் கிடைக்காததால், அவரைப் பார்க்கும்போது உங்களைப் பற்றி அவரிடம் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை." செயிண்ட்-லூப் எங்களை விட்டுச் சென்ற பிறகு நான் ஆல்பர்ட்டினைக் கடிந்துகொண்டபோது, ​​அவள் இப்படிப் பதிலளித்தாள்: ரயில் நின்றபோது நான் அவளது இடுப்பைச் சுற்றி கையை வைத்து அவளைச் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்திருந்தால் அவனுக்கு ஏதேனும் தவறான எண்ணம் ஏற்பட்டிருக்கலாம்; அதைத் தவிர்க்கவே—முன்னெச்சரிக்கையாக—நான் அவளிடம் சற்றே விலகி, உணர்ச்சியற்றவள் போல நடந்துகொண்டதாகக் கூறினாள். உண்மையில், அவன் அந்த நிலையைக் கவனித்திருந்தான் (நான் அவனைப் பார்க்கவில்லை; இல்லையென்றால் ஆல்பர்ட்டினின் அருகில் இன்னும் கண்ணியமாக நின்றிருப்பேன்). அவன் என் காதில் கிசுகிசுக்கக்கூட நேரம் கிடைத்தது: "நீ என்னிடம் சொன்ன அந்த 'அகங்காரம் பிடித்த' பெண்களில் இவளும் ஒருத்தியா? அதாவது, 'நல்ல குடும்பப் பின்னணி' இல்லை என்று கருதி 'மடமொய்செல் டி ஸ்டெர்மேரியா'வுடன் (Mlle de Stermaria) பழக மறுத்தார்களே, அவர்களில் ஒருத்தியா?" நான் ராபர்ட்டிடம்—பாரிஸிலிருந்து டோன்சியர்ஸில் (Doncières) அவனைச் சந்திக்கச் சென்றபோதும், நாங்கள் மீண்டும் பால்பெக் (Balbec) பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும்—மிகவும் உண்மையாகவே ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லியிருந்தேன்: ஆல்பர்ட்டினிடம் எனக்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை என்றும், அவள் கற்பின் முழு உருவம் என்றும் கூறியிருந்தேன். அது உண்மையில்லை என்பதை நானே வெகு காலத்திற்கு முன்பே தெரிந்துகொண்டிருந்தாலும், ராபர்ட் அதை உண்மையாகவே நம்ப வேண்டும் என்று முன்பை விட அதிகமாக விரும்பினேன். ஆல்பர்ட்டினை நான் காதலிக்கிறேன் என்று ராபர்ட்டிடம் சொல்லியிருந்தாலே போதுமானதாக இருந்திருக்கும். நண்பன் ஒருவன் துன்பப்படுவதைத் தவிர்க்கத் தன் சொந்த இன்பத்தையே தியாகம் செய்யக்கூடியவர்களில் அவனும் ஒருவன்; அந்தத் துன்பத்தை அவனது சொந்தத் துன்பமாகவே அவன் உணர்வான். "ஆம், அவள் ஒரு குழந்தை போன்றவள்தான். ஆனால் அவளைப் பற்றி உனக்கு ஏதேனும் தெரியுமா?" என்று நான் கவலையுடன் கேட்டேன். "ஒன்றும் தெரியாது—நீங்கள் இருவரும் காதலர்களைப் போல நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததைத் தவிர."

"உன் நடத்தை நிலைமையைச் சரிசெய்ய எந்த வகையிலும் உதவவில்லை," என்று செயிண்ட்-லூப் எங்களை விட்டுச் சென்ற பிறகு நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் கூறினேன். "உண்மைதான்," என்று அவள் கூறினாள்; "நான் கவனக்குறைவாக நடந்துகொண்டேன், உன்னை காயப்படுத்தினேன்; அதற்காக உன்னைவிட நான்தான் அதிக வருத்தப்படுகிறேன். இனி ஒருபோதும் அப்படி நடக்காது என்பதை நீ காண்பாய்; தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடு," என்று சோகமான பார்வையுடன் தன் கையை நீட்டினாள். அந்தத் தருணத்தில், நாங்கள் அமர்ந்திருந்த காத்திருப்பு அறையின் மறுமுனையிலிருந்து, திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மெதுவாக நடந்து செல்வதைக் கண்டேன்; அவருக்குச் சற்றுப் பின்னால், அவரது பயணப் பெட்டிகளைச் சுமந்தபடி ஒரு பணியாளர் வந்து கொண்டிருந்தார். பாரிஸில், மாலை வேளைகளில் மட்டுமே அவரை நான் சந்தித்திருக்கிறேன்—அப்போது கருப்பு நிற 'டெயில்கோட்' (tailcoat) உடையை இறுக்கமாக அணிந்து, நிமிர்ந்த கம்பீரமான தோரணை, மற்றவர்களைக் கவரும் ஆர்வம் மற்றும் விறுவிறுப்பான உரையாடல் ஆகியவற்றால் அவர் ஒருவித அசைவற்ற கம்பீரத்துடன் காட்சியளிப்பார்; அதனால் அவர் எவ்வளவு வயதாகிவிட்டார் என்பதை நான் அப்போது உணர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது, ​​வெளிச்சம் நிறைந்த பகல் பொழுதில், அவரது தோற்றத்தை இன்னும் பருமனாகக் காட்டிய வெளிர் நிறப் பயண உடையை அணிந்து, தள்ளாடும் நடையுடன், பெருத்த தொப்பையையும் கிட்டத்தட்ட ஒரு குறியீட்டுத் தன்மையைக் கொண்ட பின்புறத்தையும் அசைத்தபடி அவர் நடந்து சென்றபோது, ​​பகல் வெளிச்சம் அவரது உதடுகளில் பூசப்பட்டிருந்த ஒப்பனையை—கிரீஸ்-பெயிண்ட் (greasepaint), அரிசி மாவு மற்றும் கோல்ட் கிரீம் (cold cream) கலந்த பூச்சு—கலைந்து போயிருந்த நிலையில் அப்பட்டமாகக் காட்டியது...6...அவரது மூக்கின் நுனியிலும், கருமை நிறத்திற்குச் சாயம் பூசப்பட்ட அவரது மீசையிலும்—அந்த மீசையின் கரிய நிறம் நரைக்கத் தொடங்கியிருந்த அவரது தலைமுடிக்கு முரணாக அமைந்திருந்தது—வெளிச்சத்தில் பார்க்கும்போது, ​​இன்னும் இளமை மாறாத ஒருவரின் துடிப்பான தோற்றமாகத் தோன்றக்கூடிய அனைத்தும் தெரிந்தன.

அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே—அவரது ரயில் புறப்படவிருந்ததால் அந்த உரையாடல் சுருக்கமாகவே இருந்தது—நான் வருவதை உணர்த்தும் வகையில் ஆல்பர்ட்டினின் ரயில் பெட்டியை அவ்வப்போது பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் திரு. டி சார்லஸை (M. de Charlus) நோக்கித் திரும்பியபோது, ​​தண்டவாளத்தின் மறுபுறம் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு ராணுவ வீரரை—அவரது உறவினர் ஒருவரை—அழைத்து வருமாறு அவர் என்னிடம் கூறினார்; அந்த வீரர் எங்கள் ரயிலில் ஏறப்போவது போன்ற நிலையில் நின்றிருந்தாலும், பால்பெக் (Balbec) நகருக்குச் செல்லும் திசைக்கு நேர்மாறான திசையை நோக்கிச் செல்லவிருந்தார். "அவர் படைப்பிரிவின் இசைக்குழுவைச் சேர்ந்தவர்," என்று திரு. டி சார்லஸ் என்னிடம் கூறினார். "நான் அங்குச் சென்று வரும் சிரமத்தைத் தவிர்க்கும் அளவுக்கு நீ இளமையாக இருப்பதும், நான் வயதானவனாக இருப்பதும் ஒரு வகையில் எனக்குக் கிடைத்த துரதிர்ஷ்டம் என்றாலும், உனக்கு அது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு." நான் அந்த வீரரை நோக்கிச் சென்றேன்; அவரது சட்டைக் கழுத்துப் பகுதியில் தைக்கப்பட்டிருந்த 'லைர்' (lyre) எனும் இசைக்கருவியின் சின்னத்தைக் கண்டு அவர் இசைக்குழுவைச் சேர்ந்தவர் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். ஆனால், நான் அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல முற்பட்டபோது, ​​என் மாமாவின் உதவியாளரின் மகனான மோரெல் (Morel) அங்கே இருப்பதைக் கண்டு நான் அடைந்த ஆச்சரியமும்—அதே சமயம் மகிழ்ச்சியும்—சொல்லொணாதது; அவன் பல பழைய நினைவுகளை எனக்குள் மீட்டுக்கொணர்ந்தான். திரு. டி சார்லஸ் சொன்ன செய்தியை அவனிடம் தெரிவிக்கவே நான் மறந்துவிட்டேன். "அப்படியானால், நீ டோன்சியர்ஸில் (Doncières) பணியில் இருக்கிறாயா?" "ஆம், நான் பீரங்கிப் படைப்பிரிவுடன் இணைக்கப்பட்ட இசைக்குழுவில் பணியமர்த்தப்பட்டுள்ளேன்." அவன் சுருக்கமாகவும் ஆணவத்துடனும் பதிலளித்தான். அவன் மிகுந்த தற்பெருமை கொண்டவனாக மாறியிருந்தான்; அவனது தந்தையின் தொழிலை எனக்கு நினைவூட்டும் வகையில் நான் அங்கு நின்றது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. திடீரென்று, திரு. டி சார்லஸ் எங்களை நோக்கி வேகமாக வருவதைக் கண்டேன்; நான் தாமதித்தது அவருக்குப் பொறுமையின்மையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. "இன்று மாலை நான் சிறிது இசை கேட்க விரும்புகிறேன்," என்று முன்னறிவிப்பு ஏதுமின்றி மோரெலிடம் கூறினார்; "அதற்காக நான் 500 பிராங்குகள் சன்மானம் அளிக்கிறேன்—இசை உலகில் உனக்கு நண்பர்கள் யாரேனும் இருந்தால், அவர்களுக்கு இது ஒருவேளை ஆர்வமூட்டும் விஷயமாக இருக்கலாம்." திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) ஆணவமான போக்கு எனக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தாலும், அவர் தனது இளம் நண்பருக்கு ஒரு 'வணக்கம்' கூட சொல்லாதது என்னைக்K வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ஆனால், அதைப் பற்றிச் சிந்திக்க அந்தப் பிரபு (Baron) எனக்கு அவகாசம் அளிக்கவில்லை. அன்புடன் தன் கையை நீட்டி, "விடைபெறுகிறேன், என் அருமை நண்பரே," என்று கூறி, நான் அங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும் என்பதற்கான சைகையைச் செய்தார். அதோடு, என் அன்பிற்குரிய ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) நீண்ட நேரம் தனியாக விட்டுவிட்டிருந்தேன். வண்டியில் ஏறியதும் அவளிடம், "கடற்கரை வாழ்க்கையும் பயணங்களும் எனக்கு ஒரு உண்மையை உணர்த்தின; அதாவது, இந்த உலக நாடக மேடையில் நடிகர்களை விடக் குறைவான அரங்க அமைப்புகளே உள்ளன; அதேபோல், நடிகர்களை விட 'சூழ்நிலைகள்' (situations) குறைவாகவே உள்ளன," என்று கூறினேன். "அப்படிச் சொல்லக் காரணம் என்ன?" "ஏனென்றால், திரு. டி சார்லஸ் இப்போதுதான் என்னிடம் ஒரு நண்பரை அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டார்—அந்த நபர் யார் என்று ரயில் நிலைய நடைமேடையில் வைத்து, என் சொந்த வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவராக நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேனோ, அவரேதான் அவர்." ஆயினும், இதைச் சொல்லும்போதே, எனக்குத் தோன்றாத அந்தச் சமூக ஏற்றத்தாழ்வு பற்றி அந்தப் பிரபுவுக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்க முடியும் என்று நான் யோசித்தேன். ஜூபியன் (Jupien) மூலமாகவோ அவருக்கு இது தெரிந்திருக்கலாம் என்று முதலில் நினைத்தேன்; ஏனெனில், ஜூபியனின் மகள் அந்த வயலின் கலைஞரின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்ததாக நினைவிருக்கிறது. ஆனால், பாரிஸுக்குப் புறப்பட இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களே இருந்த நிலையில், அந்தப் பிரபு இசை கேட்க விரும்பியதுதான் என்னை வியக்க வைத்தது. ஜூபியனின் மகளை மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தபோது, ​​உண்மையான காதலின் ஆழத்தை அறிய முடிந்தால், வாழ்க்கையில் இத்தகைய 'அடையாளம் காணுதல்கள்' முக்கியப் பங்கு வகிக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது; அப்போது திடீரென்று ஒரு எண்ணம் மின்னலெனத் தோன்றியது, நான் எவ்வளவு அப்பாவியாக இருந்திருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்தேன். திரு. டி சார்லஸுக்கு மோரெல் (Morel) பற்றிச் சிறிதும் தெரியாது, மோரெல்லுக்கும் திரு. டி சார்லஸைப் பற்றித் தெரியாது; 'லைர்' (lyre) சின்னம் பொறித்த சீருடை அணிந்திருந்த அந்த ராணுவ வீரரைப் பார்த்து ஈர்க்கப்பட்ட அதே வேளையில் சற்றுத் தயக்கமும் அடைந்திருந்த திரு. டி சார்லஸ், பதற்றத்தில், எனக்குத் தெரிந்த அந்த நபரையே தன்னிடம் அழைத்து வருமாறு என்னிடம் கேட்டிருந்தார். எது எப்படியோ, 500 பிராங்க்ஸ் சலுகை, அவர்களுக்கு இடையே முன்பின் அறிமுகம் இல்லாத குறையை ஈடு செய்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், எங்கள் டிராம் வண்டிக்கு மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்ததைக்கூட மறந்து அவர்கள் தொடர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருப்பதை நான் கண்டேன். மேலும், எம். டி சார்லஸ் மோரலையும் என்னையும் அணுகிய விதத்தை நினைவுகூர்ந்தபோது, தெருவில் ஒரு பெண்ணைக் கவர முயன்ற அவரது உறவினர்களில் சிலரைப்போலவே அவரும் இருந்தார் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். ஆனால், துரத்தப்பட்ட அந்தப் பெண் பாலினத்தை மாற்றியிருந்தார். ஒரு குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்தும்—நமக்குள் பல்வேறு பரிணாமங்கள் நிகழ்ந்தாலும்—நாம் நம்மை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வெளிப்படுத்த, நமது குடும்பப் பண்புகள் மேலும் மேலும் வெளிப்படுகின்றன. ஏனெனில், இயற்கை தனது சித்திரத்தின் வடிவத்தை இணக்கமாகத் தொடர்ந்தாலும், அது செல்லும் வழியில் பதிவுசெய்யும் பல்வேறு உருவங்களின் மூலம் அந்த அமைப்பின் சலிப்பை உடைக்கிறது. மேலும், எம். டி சார்லஸ் அந்த வயலின் கலைஞரை மதிப்பிட்ட அந்த இறுமாப்பான தோரணை, ஒருவரின் கண்ணோட்டத்தைப் பொறுத்து வித்தியாசமாகத் தெரிகிறது. அது உயர்குடி சமூகத்தின் முக்கால்வாசியினரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய ஒரு தோரணை—அவர்கள் மரியாதையுடன் தலைவணங்கியிருப்பார்கள்—ஆனால், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரைக் கண்காணிப்பில் வைத்த காவல்துறை அதிகாரியால் அல்ல.

"பாரிஸ் ரயில் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது, ஐயா," என்றார் சூட்கேஸ்களைச் சுமந்து சென்ற சுமைதூக்குபவர். "ஆனால் நான் ரயிலில் வரப்போவதில்லை; தயவுசெய்து அதையெல்லாம் சாமான்கள் வைக்கும் இடத்தில் வையுங்கள்!" என்று கூறிய எம். டி சார்லஸ், காவலாளியிடம் இருபது பிராங்குகளைக் கொடுத்தார். இந்தத் திடீர் திட்ட மாற்றத்தால் திகைத்துப்போன காவலாளி, அன்பளிப்பைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். இந்த தாராள மனப்பான்மை உடனடியாக ஒரு பூ விற்பவரைக் கவர்ந்தது. "இந்த கார்னேஷன் பூக்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—இதோ, இந்த அழகான ரோஜா, ஐயா; இது..."7"...உங்களுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டத்தைக் கொண்டுவரும்." பொறுமையிழந்த எம். டி சார்லஸ் அவளிடம் நாற்பது 'சூ' (sous) நாணயங்களை நீட்டினார்; அதற்குப் பதிலாக அந்தப் பெண் அவரை வாழ்த்திவிட்டு, மீண்டும் தன் பூக்களை அவரிடம் நீட்டினாள். "கடவுளே, அவள் எங்களை நிம்மதியாக விட்டுவிட்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்," என்று எம். டி சார்லஸ் கூறினார்—அவர் மோரலிடம் பேசும்போது கிண்டல், ஆதங்கம் மற்றும் சோர்வு கலந்த தொனியில் பேசினாலும், அந்த இளைஞனின் ஆதரவை நாடுவதில் ஒருவித ஆறுதலையும் கண்டுகொண்டார்—"நாங்கள் விவாதிக்க வேண்டிய விஷயமே ஏற்கனவே மிகவும் சிக்கலானதாக இருக்கிறது." ஒருவேளை, ரயில்வே ஊழியர் இன்னும் வெகுதூரம் செல்லாத நிலையில், எம். டி சார்லஸ் அதிக மக்கள் முன்னிலையில் பேசுவதை விரும்பாமல் இருந்திருக்கலாம்; அல்லது, இத்தகைய இடையீடுகள் அவரது ஆணவம் கலந்த கூச்ச சுபாவத்திற்கு, ஒரு சந்திப்பிற்கான கோரிக்கையை நேரடியாக முன்வைப்பதைத் தவிர்க்க உதவினவோ என்னவோ. பூ விற்கும் பெண்ணை நோக்கித் திரும்பிய அந்த இசைக்கலைஞர், வெளிப்படையான, அதிகாரமிக்க மற்றும் உறுதியான பாவனையுடன், அவளை விலக்கிவிடும் வகையில் தன் உள்ளங்கையை உயர்த்திக் காட்டினார்; அதாவது, அவர்களுக்கு அவளது பூக்கள் எதுவும் தேவையில்லை என்றும், அவள் அங்கிருந்து உடனடியாகச் சென்றுவிட வேண்டும் என்றும் சைகை செய்தார். எம். டி சார்லஸ் அந்த அதிகாரமிக்க, ஆண்மை ததும்பும் சைகையை மகிழ்ச்சியுடன் கவனித்தார்—அந்தச் சைகை ஒரு நேர்த்தியான கையால் செய்யப்பட்டது; உண்மையில் அந்தக் கைக்கு அந்த அசைவு மிகவும் கனமானதாகவும், முரட்டுத்தனமான பாரம் கொண்டதாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், தாடி கூட முளைக்காத அந்தப் பருவ வயதினரிடம் காணப்பட்ட முதிர்ச்சியான உறுதியும் நெகிழ்வுத்தன்மையும், கோலியாத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் இளம் டேவிட் (David) போன்ற தோற்றத்தை அவனுக்கு அளித்தன. சிறுவன் ஒருவன் தன் வயதுக்கு மீறிய தீவிரமான பாவனையை வெளிப்படுத்தும்போது ஏற்படும் புன்னகை போன்ற உணர்வு, அந்தப் பிரபுவின் (baron) பாராட்டுதலில் அறியாமலேயே கலந்திருந்தது. "என் பயணங்களின்போதும் என் காரியங்களில் உதவவும் என்னுடன் ஒருவரை வைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். அவர் என் வாழ்க்கையை எவ்வளவு எளிதாக்குவார்," என்று எம். டி சார்லஸ் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார்.

பாரிஸ் செல்லும் ரயில் (அதில் அந்தப் பிரபு ஏறவில்லை) அங்கிருந்து புறப்பட்டது. பின்னர் ஆல்பர்ட்டினும் நானும் எங்கள் ரயிலில் ஏறினோம்; எம். டி சார்லஸ் மற்றும் மோரல் ஆகியோருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை நான் அறியாமலே அது நிகழ்ந்தது. "நாம் இனி ஒருவருக்கொருவர் கோபப்படக்கூடாது; மீண்டும் ஒருமுறை உன் மன்னிப்பைக் கோருகிறேன்," என்று ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம் கூறினாள்; அவள் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) தொடர்பான சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டுக் கூறினாள். "நாம் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பாக இருக்க வேண்டும்," என்று அவள் மென்மையாகச் சேர்த்துக் கூறினாள். "உன் நண்பர் செயிண்ட்-லூப்பைப் பொறுத்தவரை, அவர் மீது எனக்குச் சிறிதளவாவது ஈடுபாடு இருப்பதாக நீ நினைத்தால், அது உன் மிகப்பெரிய தவறு. அவரைப் பற்றி எனக்குப் பிடித்த ஒரே விஷயம் என்னவென்றால், அவர் உன் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருப்பதாகத் தெரிவதுதான்." "அவன் மிகச் சிறந்த மனிதன்," என்று நான் கூறினேன்; அதே சமயம் ராபர்ட்டுக்கு இல்லாத கற்பனையான உயரிய பண்புகளை அவன் மீது சுமத்திவிடாமல் கவனமாக இருந்தேன்—ஆல்பர்ட்டின் தவிர வேறு யாருடனாவது நான் இருந்திருந்தால், அவனுடனான நட்பின் காரணமாக நிச்சயமாக அப்படிச் செய்திருப்பேன். "அவன் ஒரு மிகச் சிறந்த நபர்—வெளிப்படையானவன், அர்ப்பணிப்புள்ளவன், நம்பிக்கைக்குரியவன்—எந்தவொரு விஷயத்திற்கும் அவனை நம்பிச் சார்ந்திருக்கலாம்." இதைச் சொல்லும்போது, ​​என் பொறாமை உணர்வால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, செயிண்ட்-லூப் பற்றிய உண்மையை மட்டுமே நான் கூறினேன்; ஆயினும், நான் பேசியது உண்மையாகவே இருந்தது. மேலும், நான் பயன்படுத்திய அதே வார்த்தைகளைத்தான் மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸும் என்னிடம் அவனைப் பற்றிப் பேசும்போது பயன்படுத்தியிருந்தார்—அதாவது, நான் அவனை இன்னும் அறிந்திராத, அவனை முற்றிலும் மாறுபட்டவனாகவும் ஆணவம் பிடித்தவனாகவும் கற்பனை செய்துகொண்டிருந்த காலத்தில்; அப்போது நான் எனக்குள்ளேயே, "அவன் ஒரு உயர்குடிப் பிரபு என்பதால் மட்டுமே மக்கள் அவனை அன்பானவன் என்று நினைக்கிறார்கள்," என்று சொல்லிக்கொள்வேன். அதேபோல, "அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவான்," என்று அவர் என்னிடம் கூறியபோது—ஹோட்டலுக்கு வெளியே அவன் வெளியே செல்லத் தயாராக இருந்ததைப் பார்த்த பிறகு—அவனது அத்தையின் அந்த வார்த்தைகள் என்னை மகிழ்விப்பதற்காகச் சொல்லப்பட்ட வெறும் சம்பிரதாயமான உபசரிப்புப் பேச்சுக்கள் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், எனக்கு ஆர்வமூட்டும் விஷயமான 'வாசிப்பு' குறித்தும், செயிண்ட்-லூப்புக்கும் அதில் இருந்த ஈடுபாடு குறித்தும் சிந்தித்து அவர் உண்மையாகவே அதைச் சொன்னார் என்பதை நான் பின்னர் உணர்ந்துகொண்டேன்; இது, லா ரோச்ஃபோகால்ட் (அதாவது *Maxims* நூலின் ஆசிரியர்) என்ற அவனது முன்னோரைப் பற்றி ஒரு கதை எழுதிக்கொண்டிருந்த ஒருவரிடம், ராபர்ட்டிடம் ஆலோசனை கேட்க விரும்பிய அந்த நபரிடம், ஒரு நாள் நானும் "அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவான்," என்று உண்மையாகவே சொன்னது போன்றதுதான். உண்மை என்னவென்றால், நான் அவனை நன்கு அறிந்துகொண்டிருந்தேன். ஆயினும், நான் அவனை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, ​​என்னைப் போன்ற ஒரு புத்திசாலித்தனம் கொண்ட ஒருவன், இத்தகைய நேர்த்தியான ஆடை மற்றும் நடத்தைக்குள்ளே மறைந்திருக்க முடியும் என்று நான் நம்பவில்லை. அவனது வெளித்தோற்றத்தை வைத்து, அவனை வேறொரு இனத்தைச் சேர்ந்தவனாகவே நான் கருதினேன். இப்போது ஆல்பர்ட்டின் தான்—ஒருவேளை, என் மீதான அன்பின் காரணமாக செயிண்ட்-லூப் அவளிடம் சற்று விலகியிருந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்—ஒரு காலத்தில் நான் கொண்டிருந்த அதே எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினாள்: "ஓ! அவன் உண்மையிலேயே அவ்வளவு அர்ப்பணிப்புள்ளவனா? 'ஃபோபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றால், மக்கள் அவர்களுக்கு எல்லா நற்பண்புகளும் இருப்பதாகவே கருதுகிறார்கள் என்று நான் கவனிக்கிறேன்." ஆனால், செயிண்ட்-லூப் அந்த 'ஃபோபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியைச் சேர்ந்தவன் என்பது, அவன் தனது அந்தஸ்தின் பகட்டைத் துறந்து எனக்குத் தனது உண்மையான நற்பண்புகளை வெளிப்படுத்திய அந்த ஆண்டுகளில் நான் ஒருமுறை கூட சிந்திக்காத ஒரு விஷயமாக இருந்தது. அது மற்றவர்களைப் பற்றிய கண்ணோட்டத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு மாற்றம்—சாதாரண சமூகப் பழக்கத்தை விட நட்பில் அது ஏற்கெனவே அதிகமாகத் தெரிந்தது, ஆனால் காதலில் அது இன்னும் அதிகமாக இருந்தது. காதலில் ஆசை என்பது மிகப் பரந்த அளவில் செயல்பட்டு, சிறிதளவு உணர்ச்சியற்ற தன்மையையும் மிகப் பெரிதாக்கிவிடுகிறது. அதனால், செயிண்ட்-லூப் ஆரம்பத்தில் காட்டிய அந்த உணர்ச்சியற்ற தன்மையை விட மிகக் குறைவான ஒன்றே, ஆல்பர்டைனால் நான் அவமதிக்கப்படுவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளவும், அவளுடைய தோழிகளை வியக்கத்தக்க மனிதாபிமானமற்ற உயிரினங்களாகப் பார்க்கவும், மேலும் அந்த "சிறு குழுவைப்" பற்றிய எல்ஸ்டிரின் தீர்ப்பான "அவர்கள் நல்ல பெண்கள்" (செயின்ட்-லூப்பைப் பற்றி மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ் கொண்டிருந்த அதே உணர்வுதான்) என்பதற்கு, அழகு மற்றும் ஒருவித நேர்த்தியின் மீது ஒருவர் காட்டும் சகிப்புத்தன்மையே காரணம் என்று கருதவும் எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. ஆனாலும், நான் இதைக் கேட்கும்போது, ​​இதே தீர்ப்பைத்தானே நான் உடனடியாக வழங்கியிருப்பேன்...8...ஆல்பர்டைன் இப்படிச் சொன்னாளா: "எப்படியிருந்தாலும், அவன் பற்றுள்ளவனாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், அவனை மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்க விரும்பவில்லை, ஏனென்றால் அவன் நமக்கிடையே ஒரு பிளவை ஏற்படுத்திவிட்டான். நாம் இனி ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடக்கூடாது. அது நன்றாக இல்லை"? அவள் செயிண்ட்-லூப்பை விரும்புவது போல் தோன்றியதால், அவள் பெண்களை விரும்புகிறாள் என்ற எண்ணத்திலிருந்து நான் தற்காலிகமாக ஓரளவு விடுபட்டதாக உணர்ந்தேன்—அது அவளுடைய அந்த ஆசைக்கு முரணானது என்று நான் கற்பனை செய்திருந்தேன். மேலும், ஆல்பர்டைனின் ரப்பர் கோட்டிற்கு முன்னால்—அதில் அவள் மழை நாட்களின் அயராத அலைந்து திரிபவளாக, வேறொரு நபராக மாறியது போல் தோன்றினாள்; அந்தத் தருணத்தில், அது உடலோடு ஒட்டி, வளைந்து கொடுக்கும் தன்மையுடன், சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது; மழையிலிருந்து அவளுடைய ஆடைகளைக் காக்கும் ஒரு கவசமாகத் தோன்றுவதை விட, மழையில் நனைந்து, ஒரு சிற்பிக்காக அவளுடைய உருவத்தை அச்சு எடுப்பது போல என் தோழியின் உடலுக்கு ஏற்ப தன்னை வடிவமைத்துக் கொண்டது—நான் விரும்பிய மார்பைப் பொறாமையுடன் அணைத்திருந்த அந்த மேலாடையைக் கிழித்தெறிந்து, ஆல்பர்டைனை என் பக்கம் இழுத்து, சொன்னேன்: "ஆனால், சோம்பேறிப் பயணியே, உன் நெற்றியை அங்கே சாய்த்து, என் தோளில் கனவு காண மாட்டாயா?" நான் அவளது தலையை என் கைகளில் ஏந்தியவாறே, அந்திப் பொழுதில் விரிந்து பரந்து கிடந்த, அமைதியான, வெள்ளம் சூழ்ந்த புல்வெளிகளைச் சுட்டிக்காட்டினேன்; அவை, தொலைவில் நீல நிறத்தில் உருளும் குன்றுகளின் இணைத் தொடர்களால் மறைக்கப்பட்டிருந்த அடிவானத்தை எட்டின.

அடுத்த நாள்—அந்தப் புகழ்பெற்ற புதன்கிழமை—லா ராஸ்பெலியேரில் இரவு உணவு உண்ணச் செல்வதற்காக பால்பெக்கில் நான் சற்றுமுன் ஏறிய அதே சிறிய உள்ளூர் ரயிலில், கிரெயின்கோர்ட்-செயின்ட்-வாஸ்ட்டில் கோட்டார்டைத் தவறவிடக் கூடாது என்பதில் நான் கவலையாக இருந்தேன். அங்கேதான் நான் அவரைச் சந்திக்க முடியும் என்று திருமதி வெர்டூரினிடமிருந்து வந்த ஒரு புதிய தொலைபேசி அழைப்பு எனக்குத் தெரிவித்திருந்தது. அவர் என் ரயிலில் ஏறி, லா ராஸ்பெலியேரிலிருந்து நிலையத்திற்கு அனுப்பப்படும் பெட்டிகளைக் கண்டுபிடிக்க நான் எங்கே இறங்க வேண்டும் என்று சொல்லவிருந்தார். மேலும், டான்சியர்ஸுக்குப் பிறகு வரும் முதல் நிலையமான கிரெயின்கோர்ட்டில் அந்தச் சிறிய ரயில் ஒரு கணம் மட்டுமே நின்றதால், கோட்டார்டைக் காணத் தவறிவிடுவேனோ அல்லது அவர் என்னைப் பார்க்காமல் விட்டுவிடுவேனோ என்ற பயத்தில், நான் முன்கூட்டியே பெட்டியின் கதவருகே என்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டேன். அந்த அச்சங்கள் முற்றிலும் ஆதாரமற்றவை! அந்த 'சிறு குலம்' அதன் 'வழக்கமானவர்கள்' அனைவரையும் எந்த அளவிற்கு ஒரே மாதிரியாக வடிவமைத்திருந்தது என்பதை நான் உணர்ந்திருக்கவில்லை; அதன் விளைவாக, அவர்கள் நடைமேடையில் காத்திருந்தபோது—மேலும், முழுமையான மாலை நேர உடையில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்—அவர்களிடம் இருந்த ஒருவித தன்னம்பிக்கை, நேர்த்தி மற்றும் பரிச்சயத் தன்மையாலும், பொதுமக்களின் நெரிசலான கூட்டத்தைக் கடந்து செல்வது போன்ற பார்வைகளாலும் அவர்களை உடனடியாக அடையாளம் காண முடிந்தது—கண்ணைக் கவரும் எதுவும் இல்லாத ஒரு வெற்று இடம் அது—அவர்கள், முந்தைய நிலையத்தில் ஏறியிருந்த, வரவிருக்கும் உரையாடலின் எதிர்பார்ப்பில் ஏற்கனவே மின்னிய, சக வழக்கமான ஒருவரின் வருகைக்காக நோட்டமிட்டனர். ஒன்றாக உணவருந்தும் பழக்கத்தால் அந்தச் சிறு குழுவின் உறுப்பினர்கள் மீது பதிக்கப்பட்டிருந்த இந்தத் தனித்துவ அடையாளம், அவர்கள் பெருந்திரளாகக் கூடி, பயணிகளின் மந்தைக்கு மத்தியில் (பிரிஷோ *பெக்கஸ்* என்று அழைத்த) ஒரு பிரகாசமான திட்டாகத் திரண்டபோது அவர்களைத் தனித்துக் காட்டியது மட்டுமல்லாமல்—அவர்களின் மந்தமான முகங்களில் வெர்டூரின்களைப் பற்றிய எந்தச் சாயலையும், அல்லது லா ராஸ்பெலியரில் எப்போதாவது உணவருந்தும் எந்த நம்பிக்கையையும் காண முடியவில்லை. உண்மையில், அந்தச் சாதாரணப் பயணிகள், அவர்களில் சிலர் புகழ்பெற்றவர்களாக ஆகியிருந்தபோதிலும், இந்த "விசுவாசிகளின்" பெயர்கள் அவர்கள் கேட்கும்படி உச்சரிக்கப்பட்டிருந்தால், என்னைக் காட்டிலும் மிகக் குறைந்த ஆர்வத்தையே காட்டியிருப்பார்கள். நான் கேள்விப்பட்ட கதைகளின்படி, அவர்களில் பலர் நான் பிறப்பதற்கு முன்பே, அதாவது அது எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு நடந்தது என்பதை மிகைப்படுத்திக் கூறத் தூண்டும் அளவுக்குத் தொலைவான மற்றும் தெளிவற்ற ஒரு காலகட்டத்தில், சமூகத்தில் ஒன்றாக உணவருந்திக் கொண்டிருந்த நிலையில், இந்த மக்கள் இன்னும் சமூகத்தில் ஒன்றாக உணவருந்துவதைக் கண்டு நான் வியந்தேன். இந்த மனிதர்களின் தொடர்ச்சியான இருப்புக்கும்—உண்மையில் அவர்களின் முழு வீரியத்திற்கும்—மற்றும் நான் ஏற்கெனவே ஆங்காங்கே மறைந்துபோவதைக் கண்டிருந்த பல நண்பர்களின் அழிவிற்கும் இடையிலான முரண்பாடு, செய்தித்தாள்களின் பிந்தைய பதிப்பைப் படிக்கும்போது, ​​நாம் சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு செய்தியைக் காணும்போது நமக்கு ஏற்படும் அதே உணர்வை எனக்கு அளித்தது—உதாரணமாக, அடிப்படைக் காரணங்கள் அறியப்படாததால் நமக்குத் தன்னிச்சையாகத் தோன்றும் ஒரு அகால மரணம். மரணம் எல்லா மனிதர்களையும் ஒரே மாதிரியாகத் தாக்குவதில்லை; மாறாக, அதன் துயர அலையின் சீறிப்பாயும் அலை, பிற்காலத்தில் வரும் அலைகள் நீண்ட காலத்திற்கு விட்டுவைக்கும் மற்றவர்களின் அதே நிலையில் உள்ள ஒரு உயிரை அடித்துச் செல்கிறது என்ற உணர்வு அது. மேலும், செய்தித்தாள் இரங்கல் செய்திகளில் காணப்படும் விசித்திரமான ஆச்சரியக் கூறுக்கு, கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் பரவிவரும் பலதரப்பட்ட மரணங்கள் எவ்வாறு காரணமாக அமைகின்றன என்பதைப் பின்னர் காண்போம். காலப்போக்கில், மிக மோசமான உரையாடல் அநாகரிகத்துடன் கூட இணைந்து இருக்கக்கூடிய உண்மையான திறமைகள் வெளிப்பட்டு அங்கீகாரத்தைப் பெறுவது மட்டுமல்லாமல், நமது குழந்தைப்பருவக் கற்பனையில் ஒரு சில புகழ்பெற்ற பெரியவர்களுடன் மட்டுமே தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருந்த அந்த உயர்ந்த பதவிகளுக்குச் சாதாரண மனிதர்களும் உயர்கிறார்கள் என்பதையும் நான் கவனித்தேன்; பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர்களுடைய சீடர்கள்—இப்போது அவர்களே குருமார்களாக—அதே பாத்திரங்களை ஏற்று, தாங்கள் ஒரு காலத்தில் உணர்ந்த அதே மரியாதையையும் பிரமிப்பையும் தூண்டுவார்கள் என்று நாம் ஒருபோதும் சிந்திக்கவில்லை. ஆயினும், இந்த பக்தர்களின் பெயர்கள் *பெக்கஸ்*களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், அவர்களின் தோற்றம் கூட்டத்தின் கண்களில் அவர்களைத் தனித்துக் காட்டியது. ரயிலில் கூட—அவர்களுடைய அன்றாட நிகழ்வுகளின் தற்செயலான தேவைகள் அவர்களை எல்லாம் ஒன்றாகக் கொண்டுவந்து, அடுத்த நிறுத்தத்தில் ஏற்றிக்கொள்ள ஒரு தனி நபரை மட்டும் விட்டுச் சென்றபோது—அவர்கள் கூடியிருந்த பெட்டியானது, சிற்பி ஸ்கியின் முழங்கையால் வேறுபடுத்தப்பட்டு, "T" என்ற எழுத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.9
...தொலைவில் ஒரு ஆடம்பரப் பெட்டியைப் போல ஜொலிக்கும் கோட்டார்டின் [ரயில்]—குறிக்கப்பட்ட நிலையத்தில் தனியாக வந்துகொண்டிருந்த அந்த நண்பரை ஏற்றிக்கொள்ளும். பிரிக்கோட் (Brichot) மட்டுமே இந்த நம்பிக்கைக்குரிய சிக்னல்களைத் தவறவிட்டிருக்கக்கூடும்; ஏனெனில் அவருக்குப் பார்வைத் திறன் மிகக் குறைவு. ஆயினும், வழக்கமாக வருபவர்களில் ஒருவர் அந்தப் பார்வையற்றவருக்கு வழிகாட்டியாகச் செயல்படுவார்; அவருடைய வைக்கோல் தொப்பி, பச்சை நிறக் குடை மற்றும் நீல நிறக் கண்ணாடிகள் தென்பட்ட உடனேயே, அவர் மென்மையாகவும் அதே சமயம் அவசரமாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ரயில் பெட்டிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவார். எனவே, அந்த விசுவாசமான குழுவைச் சேர்ந்த ஒருவர்—அவர் ஒழுக்கக்கேடான செயல்களால் தீவிர சந்தேகத்திற்குரியவராக மாறினாலோ அல்லது "ரயிலில்" வராமலே இருந்தாலோ ஒழிய—வழியில் மற்றவர்களுடன் இணையத் தவறுவது என்பது கேள்விப்படாத ஒன்றாக இருந்தது. சில சமயங்களில் இதற்கு நேர்மாறானதும் நடக்கும்: குழுவைச் சேர்ந்த ஒருவர் மதிய வேளையில் சற்று தூரம் பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டு, மற்றவர்கள் அவரை வந்து சேரும் வரை பயணத்தின் ஒரு பகுதியைத் தனியாகக் கடக்க வேண்டியிருக்கும்; ஆயினும் அத்தகைய தனிமையிலும் கூட—ஒரு தனித்துவமான நபராக—அவர் எப்போதும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவார். அவர் நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த 'எதிர்காலம்' அவரை எதிரே அமர்ந்திருப்பவருக்குத் தனித்துத் தெரியச் செய்யும்; அவர்கள் தங்களுக்குள், "இவர் ஒரு முக்கியமான நபராகத்தான் இருக்க வேண்டும்" என்று நினைத்துக்கொள்வார்கள்—கோட்டார்ட் அல்லது சிற்பி ஸ்கி (Ski) அணிந்திருந்த மென்மையான தொப்பியைச் சுற்றிலும் கூட ஒரு மங்கலான ஒளிவட்டத்தைக் காண்பார்கள்; அடுத்த நிறுத்தத்தில், ஒரு நேர்த்தியான கூட்டம் (அது அவர்களின் இறுதி இலக்காக இருந்தால்) ரயில் பெட்டியின் வாசலில் அந்தப் பயணியை வரவேற்று, காத்திருக்கும் கார்களில் ஒன்றை நோக்கி அவருடன் நடந்து செல்வதைப் பார்க்கும்போது—அவர்கள் அனைவரும் டோவில் (Doville) நிலையப் பணியாளரிடமிருந்து ஆழ்ந்த வணக்கத்தைப் பெறுவார்கள்—அல்லது (அது ஒரு இடைநிறுத்தமாக இருந்தால்) அந்தப் பெட்டிக்குள் கூட்டம் கூட்டமாக நுழைவதைப் பார்க்கும்போது அவர்களுக்கு ஏற்படும் ஆச்சரியம் பாதியாகவே இருக்கும். குழுவினர் இதைத்தான் செய்தார்கள்—அதுவும் அவசரமாக, ஏனெனில் பலர் தாமதமாக வந்திருந்தனர்—நிலையத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ரயில் மீண்டும் புறப்படத் தயாராக இருந்த அந்தத் தருணத்தில்; ஜன்னல் வழியாக எனது சிக்னல்களைப் பார்த்திருந்த ரயில் பெட்டியை நோக்கி கோட்டார்ட் அவர்களை ஓட்டமாக அழைத்துச் சென்றார். "விசுவாசிகளில்" ஒருவரான பிரிக்கோட், காலப்போக்கில் இன்னும் அதிக ஈடுபாடு கொண்டவராக மாறினார்—மற்றவர்களின் வருகை குறைந்து வந்த அந்த ஆண்டுகளில் இவர் மட்டும் மாறாமல் இருந்தார். மங்கிவரும் பார்வைத்திறன் காரணமாக, பாரிஸில் கூட அவர் தனது மாலை நேர வேலைகளைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. மேலும், ஜெர்மானிய பாணியிலான அறிவியல் துல்லியத்தின் கருத்துக்கள் மனிதநேயக் கோட்பாடுகளை விஞ்சி ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியிருந்த "புதிய சோர்போன்" (New Sorbonne) மீது அவருக்குச் சிறிதும் ஈடுபாடு இருக்கவில்லை. அவர் இப்போது தனது விரிவுரைகள் மற்றும் தேர்வுப் பணிகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினார்; இதனால் சமூக வாழ்க்கையில் ஈடுபட அவருக்கு அதிக நேரம் கிடைத்தது—அதாவது, வெர்டுரின் தம்பதியினரின் வீட்டில் மாலைப் பொழுதைக் கழிப்பது அல்லது அவர்களுக்காக ஒரு "விசுவாசமான" உறுப்பினர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஏற்பாடு செய்யும் விருந்துகளில் கலந்துகொள்வது போன்றவற்றில் அவர் ஈடுபட்டார். சொல்லப்போனால், இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில், அவரது வேலையால் செய்ய முடியாத ஒரு காரியத்தை—அதாவது அந்தச் சிறிய குழுவிலிருந்து பிரிச்சோவை (Brichot) பிரித்துச் செல்வதை—காதல் கிட்டத்தட்ட சாதித்துவிட்டிருந்தது. ஆனால், விழிப்புடன் செயல்பட்ட மேடம் வெர்டுரின்—தனது வரவேற்பறை (salon) சார்ந்த நலன்களுக்காக, இத்தகைய நாடகங்களையும் "ஒழித்துக்கட்டும் நடவடிக்கைகளையும்" ஒருவிதமான பற்றற்ற மகிழ்ச்சியுடன் ரசிக்கத் தொடங்கியிருந்தவர்—அந்த ஆபத்தான நபரிடமிருந்து அவரை நிரந்தரமாகப் பிரித்துவிட்டார்; "விஷயங்களைச் சரிசெய்வது" மற்றும் "காயத்தின் மீது காய்ச்சிய இரும்பை வைப்பது" (வலிமிகுந்த தீர்வைச் செயல்படுத்துவது) எப்படி என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆபத்தான பெண்களில் ஒருவரின் விஷயத்தில் இது மிகவும் எளிதாக இருந்தது; அந்தப் பெண் வெறுமனே பிரிச்சோவின் துணி துவைப்பவராக இருந்தார். பேராசிரியரின் ஐந்தாவது மாடி வீட்டிற்குள் தடையின்றி நுழையக்கூடியவராகவும், படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் செல்வதை ஒரு பெருமையாகக் கருதுபவராகவும் இருந்த மேடம் வெர்டுரின், அந்தத் தாழ்ந்த குலத்துப் பெண்ணை வேலையிலிருந்து நீக்கினாலே போதுமானதாக இருந்தது. "என்னைப் போன்ற ஒரு பெண் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து உங்களுக்கு மரியாதை அளிக்கும்போது, ​​நீங்கள் எப்படி அத்தகைய ஒரு பெண்ணை உள்ளே அனுமதிக்கலாம்?" என்று அந்தத் தலைவி (Mistress) பிரிச்சோவிடம் கேட்டார். தனது முதுமைக்காலம் அவமானக் குழியில் வீழ்ந்துவிடாமல் காப்பாற்றியதற்காக மேடம் வெர்டுரின் செய்த உதவியை பிரிச்சோ ஒருபோதும் மறக்கவில்லை; அவர் மீது அவருக்கு இருந்த பற்று மேலும் அதிகரித்தது. ஆயினும்—இந்த மறுமலர்ச்சி அடைந்த பாசத்திற்கு மாறாக, அல்லது ஒருவேளை அதனாலேயே—மிகவும் பணிவான மற்றும் தான் சொல்வதை அப்படியே கேட்கும் ஒரு பக்தர் மீது அந்தத் தலைவி சலிப்படையத் தொடங்கினார். அப்படியிருந்தும், வெர்டுரின் தம்பதியினருடனான நெருங்கிய தொடர்பின் மூலம் பிரிச்சோ ஒருவிதமான சிறப்பைப் பெற்றிருந்தார்—இது சோர்போனில் இருந்த அவரது சக பேராசிரியர்களிடமிருந்து அவரை வேறுபடுத்திக் காட்டியது. அவர்கள் ஒருபோதும் அழைக்கப்படாத விருந்துகள் பற்றிய அவரது விவரிப்புகளைக் கேட்டு வியந்தனர்; புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்கள் அல்லது ஓவியர்களால் உருவாக்கப்பட்ட—இலக்கியத் துறையின் மற்ற பேராசிரியர்கள் யாருடைய திறமையையும் மதித்தார்களோ, ஆனால் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கும் நம்பிக்கை இல்லையோ, அத்தகையவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட—பத்திரிகை குறிப்புகள் அல்லது 'சலூன்' (Salon) கண்காட்சியில் இடம்பெற்ற ஓவியங்கள் ஆகியவற்றைக் கேட்டு அவர்கள் பிரமித்தனர். இறுதியாக, நகரத்துத் தத்துவஞானியான இவருடைய ஆடை அலங்கார நேர்த்தியால்—அந்த நேர்த்தியை அவர்கள் ஆரம்பத்தில் அசுத்தம் என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தனர்; ஆனால், ஒரு சந்திப்பின்போது மேல் தொப்பியைத் தரையில் வைப்பதே மிகவும் பொருத்தமானது என்றும், அதே சமயம் கிராமப்புற விருந்துகளில்—எவ்வளவு நேர்த்தியாக இருந்தாலும்—அதற்குப் பதிலாக ஒரு மென்மையான தொப்பியை அணிந்து, அதை இரவு விருந்து ஜாக்கெட்டுடன் அணிந்தால் மிகவும் சிறப்பாக இருக்கும் என்றும் அவர்களுடைய சக ஊழியர் அன்புடன் விளக்கினார். அந்தச் சிறிய குழு ரயில் பெட்டிக்குள் ஏறிய முதல் சில வினாடிகளுக்கு, என்னால் கோட்டார்டிடம் பேசக்கூட முடியவில்லை; அவர் மூச்சுத்திணறினார்—ரயிலைப் பிடிக்க ஓடியதால் அல்ல, மாறாகச் சரியான நேரத்தில் அதைப் பிடித்ததில் ஏற்பட்ட பெரும் வியப்பால்.10
...வெற்றியின் மகிழ்ச்சி மட்டுமே; ஒரு குறும்புத்தனமான விளையாட்டின் களிப்பு கலந்த உற்சாகம் அது. "ஆ! அருமையான விஷயம்!" என்று அவர் தன்னைச் சரிசெய்துகொண்டு கூறினார். "அடடா, மயிரிழையில் தப்பினோம்! ஆனால், இதைத்தான் கச்சிதமான தருணம் என்று சொல்வார்கள்!" என்று கண்ணடித்தபடியே மேலும் கூறினார்—அந்தச் சொற்றொடர் பொருத்தமானதா என்று கேட்க அல்ல, ஏனெனில் அவர் இப்போது மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் இருந்தார்; மாறாக, அது அவரது ஆழ்ந்த மனநிறைவின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. இறுதியாக, அந்தச் சிறிய குழுவின் மற்ற உறுப்பினர்களுக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது. பாரிஸில் 'டின்னர் ஜாக்கெட்' (dinner jacket) என்று அழைக்கப்படும் ஆடையை அவர்களில் ஏறக்குறைய அனைவரும் அணிந்திருந்ததைக் கண்டு நான் சற்றே எரிச்சலடைந்தேன். வெர்டுரின் தம்பதியினர் உயர்குடி சமூகத்தை நோக்கி ஒரு தயக்கமான மாற்றத்தை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்ததை நான் மறந்துவிட்டிருந்தேன்—டிரைஃபஸ் விவகாரத்தால் (Dreyfus Affair) அந்த மாற்றம் மந்தமடைந்திருந்தாலும், 'புதிய' இசையால் அது துரிதப்படுத்தப்பட்டிருந்தது; அந்த மாற்றத்தை அவர்கள் அப்போது மறுத்து வந்தனர், அது முழுமையாக நிறைவேறும் வரை மறுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள்—தோல்வியுற்றால் அவமானப்பட நேரிடும் என்பதால், ஒரு தளபதி தான் கைப்பற்றிய பிறகு மட்டுமே தனது ராணுவ இலக்குகளை அறிவிப்பதைப் போன்றதொரு அணுகுமுறை அது. உயர்குடி சமூகமும் அவர்களை நோக்கி நகரத் தயாராகவே இருந்தது. நாகரிக உலகின் முக்கியப் பிரமுகர்கள் யாரும் அவர்களைச் சந்திப்பதில்லை என்றாலும்—அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர்களாகவே அவர்கள் இருந்தனர்—சமூகம் அவர்களை அப்படித்தான் பார்த்தது. வெர்டுரின் தம்பதியினரின் வரவேற்பறை ஒரு 'இசை ஆலயமாக'க் கருதப்பட்டது. வின்ட்யூய்ல் (Vinteuil) தனது உத்வேகத்தையும் ஊக்கத்தையும் அங்கிருந்துதான் பெற்றார் என்று மக்கள் பேசிக்கொண்டனர். வின்ட்யூய்லின் 'சொனாட்டா' (Sonata) இசைக்கோவை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படாமலும், கிட்டத்தட்ட யாருக்கும் தெரியாமலும் இருந்தபோதிலும், அக்காலத்தின் மிகச்சிறந்த இசையமைப்பாளராகக் கருதப்பட்ட அவரது பெயருக்கு அபாரமான கௌரவம் இருந்தது. இறுதியாக, 'ஃபோபோர்க்' (Faubourg) பகுதியைச் சேர்ந்த சில இளைஞர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினரைப் (bourgeoisie) போலவே தாங்களும் பண்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பியதால், அவர்களில் மூவர் இசையைக் கற்றனர்; இந்தக் குழுவினரிடையே வின்ட்யூய்லின் 'சொனாட்டா' பெரும் புகழைப் பெற்றிருந்தது. தங்கள் சிந்தனையை விரிவுபடுத்திக்கொள்ளத் தங்களை ஊக்குவித்த புத்திசாலித்தனமான தங்கள் தாயாரிடம் அவர்கள் அதைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்; இசை நிகழ்ச்சிகளின்போது, ​​முன்வரிசை இருக்கையில் அமர்ந்து கையில் இசைக்குறிப்புத் தாள்களுடன் (score) இருக்கும் திருமதி வெர்டுரினை, தங்கள் மகன்களின் இசைப் படிப்பை மனதில் கொண்டு அந்தத் தாய்மார்கள் ஒருவித மரியாதையுடன் பார்ப்பார்கள். அதுவரை, வெர்டுரின் தம்பதியினரின் இந்த மறைமுகமான சமூக லட்சியம் இரண்டு வழிகளில் மட்டுமே வெளிப்பட்டிருந்தது. ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், கப்ரரோலா இளவரசியைப் பற்றி மேடம் வெர்டுரின் இப்படிச் சொல்வார்: "ஆ! அவர்தான் புத்திசாலி; அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த பெண்மணி. எனக்குப் பிடிக்காதது முட்டாள்களைத்தான்—அதாவது எனக்குச் சலிப்பூட்டும் மனிதர்கள்; அவர்கள் எனக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் அளவுக்கு எரிச்சலூட்டுவார்கள்." சமூகத்தில் மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்த கப்ரரோலா இளவரசி, உண்மையில் மேடம் வெர்டுரினைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தார் என்பதை இது ஒரு கூர்மையான கவனிப்பாளருக்கு உணர்த்தியிருக்கும். மேடம் ஸ்வானின் கணவர் இறந்த பிறகு, அவருக்கு ஆறுதல் கூறச் சென்றிருந்தபோதுகூட, அவர்களைத் தெரியுமா என்று கேட்டு அந்தப் பெயரை அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். "என்ன பெயர் அது?" என்று கேட்ட ஒடெட், திடீரென்று சோகமான முகபாவனையுடன் பதிலளித்தார். "வெர்டுரின்." "ஆ! அப்படியானால் யாரைச் சொல்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் வருத்தத்துடன் கூறினார்; "எனக்கு அவர்களைத் தெரியாது—அல்லது சரியாகச் சொன்னால், அவர்களைப் பற்றித் தெரியும் ஆனால் நெருக்கமாகத் தெரியாது; வெகு காலத்திற்கு முன்பு நண்பர்களின் வீடுகளில் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்; அவர்கள் நல்ல மனிதர்கள்தான்." கப்ரரோலா இளவரசி அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, ஒடெட் உண்மையைச் சொல்லியிருக்க விரும்பியிருப்பார். ஆனால், சட்டென்று அவர் உதட்டிலிருந்து வெளிப்பட்ட பொய், எந்தவொரு திட்டமிடலின் விளைவும் அல்ல; அது அவரது அச்சங்களையும் விருப்பங்களையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. தான் பேசுபவருக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு அது உண்மை என்று தெரிந்தாலும் கூட, அரசியல் ரீதியாக மறுப்பது புத்திசாலித்தனம் என்று கருதியதை அவர் மறுக்கவில்லை; மாறாக, எது உண்மையாக இருக்கக்கூடாது என்று அவர் விரும்பினாரோ அதையே மறுத்தார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர் தன் நிதானத்தை மீட்டெடுத்தார்; மேலும், கேள்விகளைக் கண்டு அஞ்சுபவளாகத் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக, ஒரு பெரிய பெண்மணி தான் ஒருமுறை டிராம் வண்டியில் பயணம் செய்ததை விவரிப்பது போன்ற ஒரு பாவனையுடன்—"மேடம் வெர்டுரின்? ஆமாம், எனக்கு அவரை நன்றாகத் தெரியும்," என்று கூறி, அடுத்தடுத்த கேள்விகளை முன்கூட்டியே எதிர்கொண்டார். "இப்போதெல்லாம் வெர்டுரின் தம்பதியினரைப் பற்றி நிறையப் பேசப்படுகிறது," என்று மேடம் டி சோவ்ரே குறிப்பிட்டார். ஒரு பிரபுத்துவப் பெண்மணிக்குரிய புன்னகையுடனும் அலட்சியத்துடனும் ஒடெட் பதிலளித்தார்: "ஆமாம், மக்கள் அவர்களைப் பற்றி அதிகம் பேசுவது உண்மைதான். அவ்வப்போது சமூகத்தில் இது போன்ற புதிய மனிதர்கள் தோன்றிக்கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள்"—தானும் அத்தகைய புதியவர்களில் ஒருவர்தான் என்பதை மறந்துபோய் அவர் அப்படிச் சொன்னார். "கப்ரரோலா இளவரசி அங்கு விருந்து உண்டார்," என்று மேடம் டி சோவ்ரே மேலும் கூறினார். "ஆ!" என்று கூறிய ஒடெட்டின் புன்னகை இன்னும் விரிவடைந்தது. "இதில் எனக்கு ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. புதிதாகத் திறக்கப்படும் 'சலூன்'களுக்கு (salon) முதலில் சென்று ஆதரவளிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்ட அந்தப் பெரிய பெண்மணிகள்—உதாரணமாக, கப்ரரோலாவின் இளவரசி (Princess of Caprarola) மற்றும் அவரைத் தொடர்ந்து வரும் கவுண்டஸ் மோலே (Comtesse Molé) போன்றவர்கள்—தான் எப்போதும் இத்தகைய விஷயங்களைத் தொடங்கி வைப்பார்கள்." இதைச் சொல்லும்போது, ​​அத்தகைய சந்தேகத்திற்குரிய நடவடிக்கைகளில் ஒருபோதும் ஈடுபடாத பெண்களாகத் தங்களையும் (அதாவது ஒடெட் மற்றும் மேடம் டி சுவ்ரே ஆகியோரை) முன்னிறுத்தும் வகையிலேயே ஒடெட் அந்தப் பெண்மணிகள் மீது ஆழ்ந்த அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

200