எஃகுத் தொண்டை (புல்ககோவ்)

எஃகுத் தொண்டை

ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனசியேவிச் புல்ககோவ்

'ஒரு இளம் மருத்துவரின் குறிப்பேடு' (A Young Doctor's Notebook) என்ற தொகுப்பிலிருந்து. வெளியிடப்பட்டது: 1925[1]. மூலம்: மாக்சிம் மோஷ்கோவ் நூலகம்.

விக்கித் திட்டங்கள்

அப்படியொரு சூழலில், நான் தனித்து விடப்பட்டேன். என்னைச் சுற்றிலும் நவம்பர் மாதத்து இருளும் சுழன்றடிக்கும் பனியும் சூழ்ந்திருந்தன; வீடு பனியால் சூழப்பட்டிருந்தது, புகைபோக்கியில் காற்று ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. என் வாழ்வின் இருபத்து நான்கு ஆண்டுகளையும் ஒரு பெரிய நகரத்தில்தான் கழித்திருந்தேன்; பனிப்புயலின் ஓலம் நாவல்களில் மட்டுமே கேட்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையிலும் அவை ஓலமிடும் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது. இங்கு மாலைப் பொழுதுகள் மிக நீண்டதாக இருந்தன; நீல நிற நிழல்விளக்குக்குக் (lamp shade) கீழே இருந்த விளக்கு வெளிச்சம் கருமையான ஜன்னல் கண்ணாடியில் பிரதிபலித்தது; என் இடது கையின் மீது விழுந்த அந்த ஒளிக்கற்றையை உற்றுநோக்கியபடி நான் பகற்கனவுகளில் மூழ்கியிருப்பேன்.

நாற்பது வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில் இருந்த அந்த மாவட்ட நகரத்தைப் பற்றி நான் கனவு கண்டேன். அங்கிருந்து தப்பித்து அந்த நகரத்திற்குச் செல்ல நான் ஏங்கினேன்.

அங்கே மின்சாரம் இருந்தது; கலந்தாலோசிக்க நான்கு மருத்துவர்கள் இருந்தனர்—அல்லது குறைந்தபட்சம், அங்கே தனிமை இவ்வளவு பயங்கரமாக இருந்திருக்காது. ஆனால் அங்கிருந்து தப்பிச் செல்ல வழியே இல்லை; அத்தகைய எண்ணம் வெறும் கோழைத்தனம் என்பதை நானே சில சமயங்களில் உணர்ந்துகொண்டேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதற்காகத்தானே நான் மருத்துவம் பயின்றேன்...

"...ஆனால் சிக்கலான பிரசவத்திற்காக ஒரு பெண்ணை அழைத்து வந்தால் என்ன செய்வது? அல்லது, குடல் இறக்கச் சிக்கல் (strangulated hernia) கொண்ட ஒரு நோயாளி வந்தால்? நான் என்ன செய்வேன்? தயவுசெய்து எனக்கு ஏதேனும் ஆலோசனை கூறுங்கள்." நாற்பத்தெட்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் நான் சிறப்பான தேர்ச்சியுடன் பட்டம் பெற்றிருந்தேன்; ஆனால் சிறப்பான தேர்ச்சி என்பது வேறு, குடல் இறக்க அறுவை சிகிச்சை என்பது முற்றிலும் வேறான ஒன்று. குடல் இறக்கச் சிக்கலுக்கான அறுவை சிகிச்சையை ஒரு பேராசிரியர் செய்வதை நான் ஒருமுறை பார்த்திருக்கிறேன். அவர் அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டிருக்க, நான் அரங்கத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். குடல் இறக்கம் பற்றிய எண்ணம் வந்தாலே என் முதுகெலும்பில் குளிர்ந்த வியர்வை வழிந்தோடும். ஒவ்வொரு மாலையும் தேநீர் அருந்தியபடி நான் ஒரே நிலையில் அமர்ந்திருப்பேன்: என் இடதுபுறத்தில் மகப்பேறு அறுவை சிகிச்சை குறித்த கையேடுகள் இருந்தன, அவற்றின் மேல் பகுதியில் சிறிய அளவிலான 'டோடர்லின்' (Döderlein) நூல் இருந்தது; வலதுபுறத்தில், அறுவை சிகிச்சை குறித்த விளக்கப்படங்களுடன் கூடிய பத்து வெவ்வேறு நூல்கள் இருந்தன. நான் முனகிக்கொண்டும், புகைபிடித்துக்கொண்டும், குளிர்ந்த கறுப்புத் தேநீரைக் குடித்துக்கொண்டும் இருந்தேன்...

பிறகு நான் உறங்கிவிட்டேன்—அந்த இரவு எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது: நவம்பர் 29. கதவு பலமாகத் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு நான் விழித்தேன். ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, என் கால்சட்டையை அணிந்துகொண்டிருந்தபோதே, அறுவை சிகிச்சை குறித்த அந்த உன்னதமான புத்தகங்களின் மீது என் கெஞ்சும் பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தேன். முற்றத்தில் பனிச்சறுக்கு வண்டியின் (sleigh) சத்தம் கேட்டது; என் செவித்திறன் இயல்புக்கு மீறிய கூர்மையுடன் இருந்தது. அந்தச் சூழல் குடல் இறக்கம் (hernia) அல்லது கருவின் குறுக்கு நிலை (transverse fetal lie) போன்ற சிக்கல்களை விடவும் பயங்கரமானதாக இருந்தது: இரவு பதினொரு மணிக்கு, நிகோல்ஸ்கோயேவில் உள்ள என் மருத்துவமனைக்கு ஒரு சிறுமி கொண்டு வரப்பட்டிருந்தாள். உதவியாளர் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னார்:

"மிகவும் மெலிந்த ஒரு சிறுமி... அவள் இறக்கும் நிலையில் இருக்கிறாள்... தயவுசெய்து மருத்துவமனைக்கு வாருங்கள், மருத்துவரே..."

முற்றத்தைக் கடந்து, மருத்துவமனை நுழைவாயிலில் இருந்த மண்ணெண்ணெய் விளக்கை நோக்கி நான் நடந்ததும், அது ஏதோ மந்திரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது போல அலைபாய்வதைப் பார்த்ததும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. வரவேற்பறை ஏற்கனவே வெளிச்சமாக இருந்தது; மருத்துவ அங்கிகள் அணிந்த என் உதவியாளர்கள் குழுவினர் முழுமையாகத் தயாராகி எனக்காகக் காத்திருந்தனர். அவர்கள்: டெம்யான் லுக்கிச்—இளம் வயதினராக இருந்தாலும் மிகுந்த திறமை கொண்ட மருத்துவ உதவியாளர் (*feldsher*)—மற்றும் அன்னா நிகோலாயெவ்னா, பெலஜேயா இவனோவ்னா ஆகிய அனுபவம் வாய்ந்த இரண்டு மருத்துவச்சிகள். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் வெறும் இருபத்து நான்கு வயதுடைய மருத்துவர்; மருத்துவக் கல்வியை முடித்துவிட்டு, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் நிகோல்ஸ்கோயே மருத்துவமனையின் பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டிருந்தேன்.

அந்த மருத்துவ உதவியாளர் கம்பீரமாக கதவைத் திறந்தார்; அந்தத் தாயார் உள்ளே நுழைந்தார். அவர் அணிந்திருந்த கம்பளி பூட்ஸ் காலணிகளுடன் தரையில் சறுக்கிக்கொண்டு, உள்ளே பறந்து வருவது போலத் தோன்றினார்; அவர் தலையில் கட்டியிருந்த துணியில் இருந்த பனி இன்னும் உருகியிருக்கவில்லை. அவர் ஒரு பொட்டலத்தை ஏந்தியிருந்தார்; அதிலிருந்து சீரான இடைவெளியில் சீழ்க்கை போன்ற சத்தமும் 'ஸ்ஸ்' என்ற ஒலியும் வந்துகொண்டிருந்தன. அந்தத் தாயின் முகம் வேதனையில் சுருங்கியிருந்தது; அவர் அமைதியாக அழுதுகொண்டிருந்தார். அவர் தனது ஆட்டுத்தோல் கோட் மற்றும் தலைக்குட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, அந்தப் பொட்டலத்தை அவிழ்த்தபோது, ​​சுமார் மூன்று வயதுடைய ஒரு சிறுமியை நான் கண்டேன். நான் அவளைப் பார்த்தேன்—அந்தக் கணத்தில் அறுவை சிகிச்சை, என் தனிமை, மற்றும் பல்கலைக்கழகப் பயிற்சியின் பாரம் என அனைத்தையும் மறந்துவிட்டேன்; அந்தக் குழந்தையின் அழகில் மயங்கி, மற்ற அனைத்தையும் முற்றிலுமாக மறந்துபோனேன். அவளை எதனுடன் ஒப்பிடுவது? இதுபோன்ற குழந்தைகள் மிட்டாய் பெட்டிகளில் மட்டுமே காணப்படுவார்கள்—அவளது தலைமுடி பழுக்கத் தொடங்கிய தானியக் கதிரின் நிறத்தில், இயற்கையாகவே பெரிய சுருள்களாக அமைந்திருந்தது. அவளது கண்கள் நீல நிறத்திலும் மிகப் பெரியதாகவும் இருந்தன; கன்னங்கள் பொம்மையின் கன்னங்களைப் போலிருந்தன. தேவதைகள் அப்படித்தான் சித்தரிக்கப்படுவார்கள். ஆயினும், அவளது கண்களின் ஆழத்தில் ஒரு விசித்திரமான, மங்கலான நிழல் படிந்திருந்தது; அது பயம் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்—அவளால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. "அவள் ஒரு மணி நேரத்திற்குள் இறந்துவிடுவாள்," என்று நான் உறுதியாக நினைத்தேன்; என் இதயம் வேதனையுடன் சுருங்கியதுc...

ஒவ்வொரு மூச்சின்போதும், அந்தச் சிறுமியின் கழுத்தின் அடிப்பகுதியில் உள்ள பள்ளம் உள்நோக்கி இழுக்கப்பட, கழுத்து நரம்புகள் புடைத்தன; அதேவேளையில் அவளது சருமத்தின் நிறம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலிருந்து மங்கலான ஊதா நிறத்திற்கு மாறியது. அந்த அறிகுறிகளை நான் உடனடியாக அடையாளம் கண்டு மதிப்பிட்டேன். நிலைமையை உடனே புரிந்துகொண்ட நான்—முதன்முறையாக—முற்றிலும் துல்லியமான ஒரு நோயறிதலைச் செய்தேன்; மிக முக்கியமாக, அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவச்சிகள் அதே முடிவுக்கு வந்த அதே தருணத்தில் நானும் அதைச் செய்தேன்: "இச்சிறுமிக்கு 'டிப்தீரியடிக் க்ரூப்' (diphtheritic croup) பாதிப்பு உள்ளது; அவளது தொண்டை ஏற்கனவே சவ்வுப் படலங்களால் அடைபட்டுள்ளது, விரைவில் அது முழுமையாக அடைத்துக்கொள்ளும்..."

"இந்தச் சிறுமிக்கு எவ்வளவு நாட்களாக உடல்நலக்குறைவு?" என்று என் மருத்துவக் குழுவினரிடையே நிலவிய பதற்றமான அமைதியைக் கலைத்துக்கொண்டு கேட்டேன்.

"ஐந்து நாட்கள், ஐந்து நாட்கள்," என்று அந்தத் தாய் என்னையே உற்றுநோக்கியபடி கூறினாள்; அவளது கண்களில் கண்ணீர் இல்லை, ஆனால் ஆழ்ந்த வேதனை தெரிந்தது.

"டிப்தீரியடிக் க்ரூப்," என்று பற்களைக் கடித்தபடி மருத்துவ உதவியாளரிடம் முணுமுணுத்தேன்; பின்னர் தாயை நோக்கித் திரும்பினேன்: "என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்? என்னதான் நினைத்தீர்கள்?" அப்போதுதான், எனக்குப் பின்னால் கண்ணீர் ததும்பும் குரல் ஒன்று ஒலித்தது:

"ஐந்தாவது குழந்தை ஐயா—இது ஐந்தாவது!"

நான் திரும்பிப் பார்த்தேன்; தலைக்குட்டையணிந்த, வட்டமான முகமுடைய மூதாட்டி ஒருவர் சத்தமின்றி நகர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தார். *இத்தகைய மூதாட்டிகள் இல்லாமலே இருந்திருக்கலாம்,* என்று ஆபத்து குறித்த இருண்ட முன்னுணர்வுடன் நினைத்தேன்; பிறகு சொன்னேன்:

"சும்மா இருங்கள் பாட்டி—நீங்கள் இடையூறாக இருக்கிறீர்கள்." பின்னர் தாயிடம் மீண்டும் கேட்டேன்: "என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்? ஐந்து நாட்களா? என்ன?"

திடீரென்று, ஒரு இயந்திரத்தனமான அசைவுடன், அந்தத் தாய் சிறுமியை அந்த மூதாட்டியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, எனக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள்.

"அவளுக்கு அந்த மருந்தைத் தாருங்கள்," என்று கூறியபடியே அவள் தன் நெற்றியைத் தரையில் மோதி வணங்கினாள். "அவள் இறந்துவிட்டால் நான் தூக்குப்போட்டுக்கொள்வேன்."

"இப்போதே எழுந்து நில்," என்று நான் பதிலளித்தேன், "இல்லையென்றால் நான் உன்னுடன் பேசவே மாட்டேன்."

அந்தத் தாய் வேகமாக எழுந்தாள்—அவளது அகன்ற பாவாடை சலசலக்க—அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து சிறுமியைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டு, அவளை மெல்ல ஆட்டத் தொடங்கினாள். அந்த வயதான பெண் கதவு நிலையை நோக்கிப் பிரார்த்திக்கத் தொடங்கினாள்; அதேவேளையில், அந்தச் சிறுமி பாம்பின் சீறல் போன்ற சத்தத்துடன் மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மருத்துவ உதவியாளர் சொன்னார்:

"அவர்கள் எல்லோரும் அப்படித்தான்..."...செய்து கொண்டிருந்தார். அவரது மீசை ஒரு பக்கமாகத் திரும்பியிருந்தது.

"அப்படியானால், அவள் இறந்துவிடுவாளா?" என்று அம்மா என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்; அவர் கண்களில் கொதிக்கும் கோபம் தெரிந்தது.

"ஆம், இறந்துவிடுவாள்," என்று நான் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் கூறினேன்.

பாட்டி உடனே தன் பாவாடையை அள்ளி, அதைக் கொண்டே கண்களைத் துடைக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் அம்மாவோ என்னிடம் கடுமையான, கரகரப்பான குரலில் கத்தினார்:

"அவளுக்கு ஏதாவது கொடுங்கள்—உதவி செய்யுங்கள்! மருந்துக் சொட்டுகளைக் கொடுங்கள்!"

அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தது, ஆனாலும் நான் உறுதியாக இருந்தேன்.

"நான் அவளுக்கு என்ன மாதிரியான சொட்டு மருந்தைக் கொடுக்க வேண்டும்? சொல்லுங்கள். அந்தப் பெண் மூச்சுத் திணறுகிறாள்; அவளது தொண்டை ஏற்கனவே அடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. என்னிடமிருந்து பதினைந்து வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில், ஐந்து நாட்களாக அந்தக் குழந்தையைத் துன்பப்பட விட்டிருக்கிறீர்கள். இப்போது, ​​நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?"

"உங்களுக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும், டாக்டரே," என்று பாட்டி என் இடது தோளுக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு செயற்கையான, கெஞ்சும் குரலில் சொன்னார்; அந்த நொடியே அவர் மீது எனக்கு அருவருப்பு ஏற்பட்டது.

"அமைதியாக இருங்கள்!" என்று நான் அவரிடம் கூறினேன். பிறகு, மருத்துவ உதவியாளரைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தப் பெண்ணை அழைத்து வருமாறு உத்தரவிட்டேன். அம்மா அந்தக் குழந்தையை மருத்துவச்சியிடம் கொடுத்தார்; அந்தப் பெண் துடித்துக்கொண்டே கத்த முயன்றாள், ஆனால் அவளது குரல் ஏற்கனவே போய்விட்டிருந்தது. அம்மா அவளைக் காக்க முயன்றார், ஆனால் நாங்கள் அவரை விலக்கிவிட்டு, பிரஷர் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பெண்ணின் தொண்டையைப் பார்த்தேன். அதுவரை, லேசான பாதிப்புகளைத் தவிர (அவை விரைவில் மறக்கப்பட்டுவிட்டன), டிப்தீரியா (diphtheria) நோயை நான் பார்த்ததே இல்லை. தொண்டைக்குள் வெண்மையான, சொரசொரப்பான, கரகரப்புச் சத்தத்தை எழுப்பும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது. திடீரென்று அந்தப் பெண் மூச்சை வெளியே விட்டு என் முகத்தில் துப்பினாள்; ஆனாலும்—என் சொந்த சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருந்ததால்—என் கண்களுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து நேருமோ என்ற பயம் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

"நிலைமை இதுதான்," என்று என் சொந்த நிதானத்தைக் கண்டு நானே வியந்தபடி சொன்னேன். "விஷயம் என்னவென்றால், காலம் கடந்துவிட்டது. அந்தப் பெண் இறந்துகொண்டிருக்கிறாள். அவளைக் காப்பாற்ற ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது: அது அறுவை சிகிச்சை." நான் சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கே அதிர்ச்சியாக இருந்தது, ஆனாலும் மௌனமாக இருந்திருக்க முடியாது. "அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டால் என்ன செய்வது?" என்ற எண்ணம் என் மனதில் மின்னல் வேகத்தில் தோன்றியது.

"என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று அம்மா கேட்டார். "நாங்கள் அவளது தொண்டையின் கீழ்ப்பகுதியில் ஒரு வெட்டு ஏற்படுத்தி, ஒரு வெள்ளிக்குழாயைச் செருக வேண்டும்—அப்போதுதான் அவளால் சுவாசிக்க முடியும்; அதன் பிறகு, ஒருவேளை அவளைக் காப்பாற்றலாம்," என்று நான் விளக்கினேன்.

நான் ஏதோ பைத்தியக்காரனைப் போலப் பேசுவதாக நினைத்து அந்தத் தாயார் என்னைப் பார்த்தார்; தன் கைகளால் அந்தப் பெண்ணை மறைத்துக்கொண்டார். அதே சமயம் பாட்டி மீண்டும் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்:

"கடவுளே! அவர்களை வெட்ட விடாதீர்கள்! என்ன சொல்கிறீர்கள்? தொண்டையிலா...?"

"ஓரிரு போங்கள், பாட்டி!" என்று நான் வெறுப்புடன் அவளிடம் கூறினேன். "கற்பூர ஊசி (camphor injection) போடுங்கள்," என்று மருத்துவ உதவியாளரிடம் சொன்னேன்.

ஊசியைப் பார்த்ததும் தாயார் அந்தப் பெண்ணை என்னிடமிருந்து விலக்கி வைக்க முயன்றார்; ஆனால், கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை என்று நாங்கள் விளக்கினோம்.

"அதனால் அவளுக்கு உதவுமா?" என்று தாயார் கேட்டார்.

"அதனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது."

உடனே தாயார் விம்மி அழத் தொடங்கினார்.

"நிறுத்துங்கள்," என்றேன் நான். என் கைக்கடிகாரத்தை வெளியே எடுத்து, "யோசித்துப் பார்க்க உங்களுக்கு ஐந்து நிமிடங்கள் தருகிறேன். நீங்கள் சம்மதிக்காவிட்டால், ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நான் அந்தச் சிகிச்சையை மேற்கொள்ள மாட்டேன்," என்று கூறினேன்.

"நான் சம்மதிக்கவில்லை!" என்று தாயார் உறுதியாகச் சொன்னார்.

"நாங்கள் சம்மதிக்கவில்லை!" என்று பாட்டியும் அதனுடன் சேர்த்துக் கூறினார்.

"சரி, உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்," என்று நான் உணர்ச்சியற்ற குரலில் சொன்னேன். அதே சமயம் என் மனதிற்குள் இப்படி நினைத்தேன்: "அவ்வளவுதான்! எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நான் என் கருத்தைச் சொன்னேன், சிகிச்சையை முன்மொழிந்தேன்—அந்த மருத்துவச்சிகளின் வியப்பு நிறைந்த கண்களைப் பாருங்கள். அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள், நான் தப்பித்துக்கொண்டேன்." ஆனால், இப்படி நினைத்த அடுத்த கணமே, எனக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு குரலில் வேறொருவர் என்னுள் பேசினார்: "உங்களுக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டதா? சம்மதிக்கவில்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்? அந்தப் பெண்ணை நீங்கள் அழித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். சம்மதியுங்கள். உங்களுக்குச் சிறிதும் இரக்கம் இல்லையா?"

"இல்லை!" என்று தாயார் மீண்டும் அலறினார்.

என் மனதின் ஆழத்தில் நான் இப்படி நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்: "நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்? அந்தப் பெண்ணைக் கொல்லப் போகிறேன்." ஆனால் அந்த 'மற்றொரு குரல்' வேறு ஒன்றைச் சொன்னது:

"வாருங்கள், சம்மதியுங்கள்—சீக்கிரம், சீக்கிரம்! சம்மதியுங்கள்! அவளது விரல் நகங்கள் ஏற்கனவே நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கிவிட்டன."

"இல்லை! இல்லை!"

"சரி அப்படியானால், அவர்களை வார்டுக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அவர்கள் அங்கே உட்கார்ந்திருக்கட்டும்."

மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த நடைபாதையின் வழியாக அவர்கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்கள். பெண்கள் அழுதுகொண்டிருப்பதையும், அந்தச் சிறுமி மூச்சுவிடத் திணறுவதையும் என்னால் கேட்க முடிந்தது. மருத்துவ உதவியாளர் உடனடியாகத் திரும்பி வந்து சொன்னார்:

"அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டார்கள்!"

எனக்குள் ஒருவிதமான அச்சம் இறுக்கிக்கொண்டது; ஆனாலும் நான் தெளிவாகச் சொன்னேன்: "கத்தி, கத்தரிக்கோல், ரிட்ராக்டர்கள் (retractors) மற்றும் ப்ரோப் (probe) ஆகியவற்றை உடனடியாகக் கிருமி நீக்கம் செய்யுங்கள்!"

ஒரு நிமிடம் கழித்து, பனிப்புயல் ஒரு அரக்கனைப் போலச் சுழன்று வீசிக்கொண்டிருந்த முற்றத்தைக் கடந்து என் இருப்பிடத்திற்கு ஓடினேன். நிமிடங்களை எண்ணியபடியே ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் பக்கங்களைப் புரட்டினேன்; அதில் 'டிரக்கியோட்டமி' (tracheotomy - மூச்சுக்குழாய் அறுவை சிகிச்சை) குறித்த ஒரு வரைபடம் கிடைத்தது. அதில் எல்லாம் தெளிவாகவும் எளிமையாகவும் இருந்தது: திறக்கப்பட்ட தொண்டை, மூச்சுக்குழாய்க்குள் செலுத்தப்படும் கத்தி. அதிலிருந்த விளக்கவுரையைப் படிக்க முயன்றேன், ஆனால் ஒன்றும் புரியவில்லை; வார்த்தைகள் என் கண்களுக்கு முன்னால் ஆடுவது போல் தோன்றின. டிரக்கியோட்டமி அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படுவதை நான் இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை. "சரி, இப்போது தாமதமாகிவிட்டது," என்று நினைத்தேன். அந்த வரைபடத்தின் நீல நிறங்களையும் தெளிவான சித்திரத்தையும் வேதனையுடன் பார்த்தேன்; ஒரு கடினமான, பயங்கரமான பணி என் மீது சுமத்தப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். பிறகு, பனிப்புயலைப் பற்றிய உணர்வே இல்லாமல் மருத்துவமனைக்குத் திரும்பினேன்.

காத்திருப்பு அறையில், நீண்ட பாவாடை அணிந்த ஒரு பெண் என்னை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்; ஒரு குரல் புலம்பத் தொடங்கியது:

"ஐயோ டாக்டர், அந்தப் பாவம் செய்த சிறுமியின் தொண்டையை எப்படி அறுப்பீர்கள்? இப்படிப்பட்ட ஒன்றை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியுமா? அந்த முட்டாள் பெண் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டாள். ஆனால் நான் சம்மதம் தெரிவிக்கவில்லை—இல்லை, நான் தெரிவிக்கவில்லை. சொட்டு மருந்து மூலம் சிகிச்சை அளிக்க ஒப்புக்கொள்வேன், ஆனால் அவளது தொண்டையை அறுக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்."

"அந்த வயதான பெண்ணை இங்கிருந்து வெளியேற்றுங்கள்!" என்று நான் கத்தினேன்; அந்த ஆவேசத்தில், "நீதான் அந்த முட்டாள் பெண்! நீதான்!" என்றும் சொன்னேன். "அப்படியானால் *அவள்*தான் புத்திசாலியா? எதுவாக இருந்தாலும், யாரும் உன்னிடம் கேட்கவில்லை! அவளை இங்கிருந்து வெளியேற்றுங்கள்!"

மகப்பேறு உதவியாளர் அந்த வயதான பெண்ணை உறுதியாகப் பிடித்து வார்டுக்கு வெளியே தள்ளினார்.

"எல்லாம் தயாராகிவிட்டது!" என்று மருத்துவ உதவியாளர் திடீரென அறிவித்தார். நாங்கள் சிறிய அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் நுழைந்தோம். ஒரு மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாலிருந்து பார்ப்பது போல, அங்கு மின்னும் மருத்துவக் கருவிகள், கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசமான விளக்கு மற்றும் எண்ணெய் பூசப்பட்ட துணி (oilcloth) ஆகியவை என் கண்களில் பட்டன... அதற்குச் சற்று முன்பு, நான் அந்தத் தாயைப் பார்க்க வெளியே சென்றிருந்தேன்; அவர்கள் மிகுந்த சிரமப்பட்டுத்தான் அவளது கைகளிலிருந்து அந்தச் சிறுமியைப் பிரித்தெடுத்திருந்தார்கள். அப்போது, ​​"என் கணவர் இங்கே இல்லை. அவர் வெளியூருக்குச் சென்றிருக்கிறார். அவர் திரும்பி வந்து நான் செய்ததை அறிந்துகொண்டால்... என்னைக் கொன்றுவிடுவார்!" என்று ஒரு கரகரப்பான குரல் சொல்வதை நான் கேட்டேன்.

"அவர் அவளைக் கொன்றுவிடுவார்," என்று அந்த முதிய பெண்மணி திகில் கலந்த பார்வையுடன் என்னையே பார்த்தபடி மீண்டும் கூறினாள்.

"அவர்களை அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் அனுமதிக்காதீர்கள்!" என்று நான் உத்தரவிட்டேன்.

அறுவை சிகிச்சை அறையில் நாங்கள் மட்டும் தனியாக இருந்தோம்—மருத்துவக் குழுவினர், நான் மற்றும் லிட்கா எனும் அந்தச் சிறுமி. நிர்வாணமாக மேஜையின் மீது அமர்ந்திருந்த அவள், அமைதியாக அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவர்கள் அவளைப் படுக்க வைத்து அசையாமல் பிடித்துக்கொண்டனர்; அவளது கழுத்து கழுவப்பட்டு அயோடின் கொண்டு துடைக்கப்பட்டது. நான் அறுவை சிகிச்சைக்கான கத்தியை (scalpel) கையில் எடுத்தபோது, ​​"நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்?" என்று எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டேன். அந்த அறையில் மிகுந்த அமைதி நிலவியது. நான் கத்தியை எடுத்து, அவளது பருமனான, வெண்மையான கழுத்தில் செங்குத்தாக ஒரு கீறலை ஏற்படுத்தினேன். ஒரு துளி இரத்தம் கூட வரவில்லை. தோலின் விளிம்புகள் விலகித் திறந்த அந்த வெண்மையான கோட்டின் வழியே, நான் இரண்டாவது முறையாகக் கத்தியைச் செலுத்தினேன். அப்போதும், இரத்தத்தின் சுவடு கூடத் தெரியவில்லை. மெதுவாக, மருத்துவப் பாடப் புத்தகங்களில் உள்ள வரைபடங்களை நினைவுகூர முயன்றபடி... அப்போதும் ஒரு துளி இரத்தம் கூட வரவில்லை. மருத்துவப் படப்புத்தகங்களில் (medical atlases) பார்த்த வரைபடங்களை மெல்ல நினைவுகூர்ந்தபடி, கூர்மையற்ற ஒரு கருவியைக் (probe) கொண்டு மென்மையான திசுக்களைப் பிரித்தெடுக்கத் தொடங்கினேன். அப்போது, ​​காயத்தின் ஆழமான பகுதியிலிருந்து அடர் நிற இரத்தம் பீறிட்டு வெளியேறி, அந்த இடத்தையே மூழ்கடித்து அவள் கழுத்து வழியாக வழிந்தோடியது. மருத்துவ உதவியாளர் பஞ்சுத் துணிகளைக் கொண்டு அதைத் துடைக்க முயன்றார், ஆனால் இரத்தப்போக்கு நிற்கவில்லை. பல்கலைக்கழகத்தில் கற்றவற்றை நினைவுகூர்ந்து, காயத்தின் விளிம்புகளை இடுக்கி (forceps) கொண்டு பிடித்து நிறுத்த முயன்றேன்; ஆனால் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. உடல் நடுங்கியது, என் நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது. மருத்துவக் கல்லூரிக்குச் சென்றதையும், இப்படிப்பட்ட ஒரு பாழடைந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததையும் நினைத்து மிகவும் வருந்தினேன். கோபமும் விரக்தியும் கலந்த நிலையில், காயத்திற்கு அருகிலிருந்த திசுக்களுக்குள் கண்மூடித்தனமாக இடுக்கியைச் செலுத்தி இறுக்கினேன்; உடனடியாக இரத்தப்போக்கு நின்றது. காஸ் பேட்களைக் (gauze pads) கொண்டு காயத்தைச் சுத்தம் செய்தோம்; அந்த இடம் சுத்தமாகத் தெரிந்தாலும், நிலைமை முற்றிலும் குழப்பமாக இருந்தது. மூச்சுக்குழாயின் (trachea) அறிகுறியே எங்கும் காணப்படவில்லை. என் கண்முன் இருந்த காயம், வரைபடங்களில் பார்த்தது போலச் சிறிதும் இல்லை. இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் கடந்து சென்றன; அந்த நேரத்தில், மூச்சுக்குழாயைத் தேடி, முதலில் அறுவை சிகிச்சைக் கத்தியாலும் (scalpel) பின்னர் ஆய்வுக் கருவியாலும் (probe) காயத்தைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளை இயந்திரத்தனமாகவும் தடுமாற்றத்துடனும் குத்திப் பார்த்தேன். இரண்டாவது நிமிடம் முடிவதற்குள், அதைக் கண்டுபிடிக்கும் நம்பிக்கையை நான் இழந்துவிட்டேன். "எல்லாம் முடிந்துவிட்டது," என்று நினைத்தேன். "நான் ஏன் இதைச் செய்தேன்? இந்த அறுவை சிகிச்சையைப் பரிந்துரைக்காமலே இருந்திருக்கலாம்; லிட்கா என் வார்டிலேயே அமைதியாக இறந்திருப்பாள். இப்போது அவள் கிழிந்த தொண்டையுடன் இறக்கப் போகிறாள்; அவள் எப்படியும் இறந்திருப்பாள் என்பதையோ, அல்லது அந்தக் காயத்தை நான் ஏற்படுத்தியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதையோ என்னால் ஒருபோதும் நிரூபிக்க முடியாமல் போய்விடும்..." மருத்துவச்சி அமைதியாக என் நெற்றியைத் துடைத்துவிட்டாள். "கத்தியைக் கீழே போட்டுவிட்டு, 'அடுத்து என்ன செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்று சொல்"—இதுதான் என் எண்ணமாக இருந்தது; என் தாயின் கண்களை நான் மனக்கண்ணில் கண்டேன். மீண்டும் கத்தியை எடுத்து, லிட்காவின் உடலில் ஆழமான, கூர்மையான, ஆனால் எந்தத் திட்டமும் இல்லாத ஒரு வெட்டை ஏற்படுத்தினேன். திசுக்கள் விலகின; திடீரென்று மூச்சுக்குழாய் என் கண்முன் வெளிப்பட்டது.

"ரிட்ராக்டர்கள் (Retractors)!" என்று கரகரத்த குரலில் கேட்டேன்.

மருத்துவ உதவியாளர் அவற்றை என்னிடம் கொடுத்தார். ஒரு ரிட்ராக்டரை ஒரு பக்கத்திலும், மற்றொன்றை அதற்கு எதிர் பக்கத்திலும் செலுத்தினேன்; அவற்றில் ஒன்றை உதவியாளரிடம் கொடுத்தேன். இப்போது என்னால் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத்தான் பார்க்க முடிந்தது: மூச்சுக் குழாயின் சாம்பல் நிற வளையங்கள். நான் கூர்மையான கத்தியை மூச்சுக் குழாய்க்குள் செலுத்தினேன்—அடுத்த கணமே உறைந்து போனேன். மூச்சுக் குழாய் வெட்டுப்பட்ட இடத்திலிருந்து வெளியே எழும்பி வந்தது; என் உதவியாளருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதோ என்று என் மனதில் மின்னல் வேகத்தில் ஒரு எண்ணம் ஓடியது: அவர் திடீரென அதை வெளியே இழுக்கத் தொடங்கினார். எனக்குப் பின்னால் இருந்த இரண்டு மருத்துவச்சிகளும் அதிர்ச்சியில் மூச்சடைத்துப் போயினர். நான் நிமிர்ந்து பார்த்தபோதுதான் உண்மை புரிந்தது: மூச்சுமுட்டும் வெப்பத்தால் அந்த உதவியாளர் மயக்கமடைந்து கொண்டிருந்தார்; அதே சமயம், காயத்தை விரித்து வைக்கும் கருவியை (retractor) விடாமல் பிடித்துக்கொண்டே, மூச்சுக் குழாயையும் பலமாக இழுத்துக் கொண்டிருந்தார். 'எல்லாம் எனக்கு எதிராகவே நடக்கின்றன—இது விதியின் விளையாட்டு' என்று நினைத்தேன். 'நிச்சயமாக அந்தப் பெண்ணை நாம் கொன்றுவிட்டோம்.' பிறகு எனக்குள்ளேயே உறுதியாகச் சொல்லிக்கொண்டேன்: 'வீட்டுக்குச் சென்றதும், நான் என்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்ளப் போகிறேன்...' சரியாக அந்த நேரத்தில், மிகுந்த அனுபவம் வாய்ந்த அந்த மூத்த மருத்துவச்சி, ஒரு வேட்டை விலங்கைப் போல அந்த உதவியாளரை நோக்கிப் பாய்ந்து, அவரிடமிருந்து அந்தக் கருவியைப் பிடுங்கிக்கொண்டு, பற்களைக் கடித்தபடி சொன்னார்:

"தொடருங்கள், மருத்துவரே..."

உதவியாளர் தரையில் பலத்த சத்தத்துடன் சரிந்து விழுந்தார், ஆனால் நாங்கள் அவரைப் பார்க்கவில்லை. நான் கத்தியை மூச்சுக் குழாயில் செலுத்தி, பிறகு அந்த வெள்ளிக் குழாயை உள்ளே நுழைத்தேன். அது மென்மையாக உள்ளே சென்றது, ஆனாலும் லிட்கா அசைவற்று இருந்தாள். காற்று அவள் மூச்சுக் குழாய்க்குள் சரியாகச் செல்லவில்லை. நான் ஒருமுறை ஆழமாக மூச்சை இழுத்துவிட்டு அப்படியே நின்றேன்; இனி நான் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. யாரிடமாவது மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்றும், என் அவசர புத்திக்கும்—முதலிலேயே மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்ததற்கும்—வருந்த வேண்டும் என்றும் தோன்றியது. அங்கே ஒரு கனத்த அமைதி நிலவியது. லிட்காவின் முகம் நீல நிறமாக மாறுவதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் நம்பிக்கையை இழந்து கதறி அழத் தொடங்கும் தருணத்தில், திடீரென லிட்கா உடல் குலுங்கினாள்; குழாய் வழியாக அருவி போல அருவருப்பான ரத்தக் கட்டிகள் வெளியே பீய்ச்சி அடித்தன, காற்று சீறல் சத்தத்துடன் அவள் தொண்டைக்குள் நுழைந்தது—பிறகு அந்தப் பெண் மூச்சுவிடத் தொடங்கி, ஓவென அழவும் ஆரம்பித்தாள். அந்தத் தருணத்தில், அந்த மருத்துவ உதவியாளர் பாதி எழுந்திருந்தார்; வெளிறிய முகத்துடனும் வியர்வையுடனும், அவர் அவளது தொண்டையைப் பயத்துடனும் வெறுமையுடனும் பார்த்தார், பிறகு காயத்தை தைப்பதில் எனக்கு உதவத் தொடங்கினார்.

தூக்கக் கலக்கத்தாலும் கண்களை மறைக்கும் வியர்வையாலும் மங்கலாகத் தெரிந்த அந்தச் சூழலில், மருத்துவச்சிகளின் மகிழ்ச்சியான முகங்களை நான் கண்டேன்; அவர்களில் ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார்:

"மிகச் சிறப்பாக அந்த அறுவை சிகிச்சையைச் செய்தீர்கள், மருத்துவரே." அவள் என்னைக் கேலி செய்வதாக நினைத்து, புருவங்களுக்கு அடியிலிருந்து அவளைக் கோபத்துடனும் அதிருப்தியுடனும் முறைத்துப் பார்த்தேன். அப்போது கதவுகள் திறந்துகொள்ள, ஒரு புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்று உள்ளே வீசியது. ஒரு துணியில் சுற்றப்பட்ட நிலையில் லிட்கா வெளியே கொண்டு வரப்பட்டாள்; அடுத்த கணமே அவளது தாய் வாசலில் தோன்றினாள். அவளது கண்கள் ஒரு காட்டு விலங்கின் கண்களைப் போல இருந்தன. அவளது குரலைக் கேட்டதும் என் முதுகில் வியர்வை வழிந்தோடியது; அறுவை சிகிச்சை மேஜையிலேயே லிட்கா இறந்திருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன். ஆனாலும் நான் மிகவும் அமைதியான குரலில் அவளுக்குப் பதிலளித்தேன்:

"அமைதியாக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள். அவள் உயிருடன் இருக்கிறாள். அவள் பிழைத்துக்கொள்வாள் என்று நம்புகிறேன். ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள், நாங்கள் அந்தக்குழாயை அகற்றும் வரை அவளால் ஒரு வார்த்தை கூட பேச முடியாது, அதனால் பதற்றமடைய வேண்டாம்."

அப்போதுதான், எங்கிருந்தோ திடீரென அந்த வயதான பாட்டி எழுந்து வந்து சிலுவைக்குறி வரைந்துகொண்டாள்—முதலில் கதவுப்பிடியை நோக்கி, பிறகு என்னை நோக்கி, இறுதியாக மேற்கூரையை நோக்கி. ஆனால் இம்முறை நான் அவள் மீது கோபப்படவில்லை. நான் திரும்பி, லிட்காவுக்குக் கற்பூர ஊசி (camphor injection) போடுமாறும், அவளருகே அமர்ந்திருக்க ஆட்களை முறைப்படி நியமிக்குமாறும் உத்தரவிட்டேன். பிறகு முற்றத்தைக் கடந்து என் அறைக்குச் சென்றேன். என் அலுவலகத்தில் நீல நிற விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது நினைவிருக்கிறது; டோடர்லின் (Döderlein) அங்கே இருந்தார், புத்தகங்கள் அங்கங்கே சிதறிக் கிடந்தன. முழு உடையும் அணிந்தபடியே சோபாவிற்குச் சென்று படுத்தேன்; அடுத்த கணமே என்னைச் சுற்றியிருந்த சூழலைப் பற்றிய உணர்வை இழந்தேன்; கனவு கூட இல்லாமல் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினேன்.

ஒரு மாதம் கடந்தது, பிறகு இன்னொன்றும். அதற்குள் நான் பலவற்றைப் பார்த்திருந்தேன்—லிட்காவின் தொண்டைப் பிரச்சனையை விட மிக மோசமான விஷயங்களை. அவளைப் பற்றிய நினைவே எனக்கு இல்லாமல் போயிருந்தது. எங்கும் பனி படர்ந்திருந்தது, நோயாளிகளின் எண்ணிக்கையும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. பிறகு, புத்தாண்டு காலத்தில் ஒரு பெண் என் மருத்துவ அறைக்குள் நுழைந்தாள்; அவள் ஒரு சிறுமியின் கையைப் பிடித்து அழைத்து வந்திருந்தாள். அந்தச் சிறுமி மிகவும் தடிமனாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்ததால் ஒரு மரக்கட்டை போலத் தெரிந்தாள். அந்தப் பெண்ணின் கண்கள் பிரகாசித்தன. நான் உற்றுப் பார்த்தேன்—அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்.

"ஆ, லிட்கா! சரி, எல்லாம் எப்படி இருக்கிறது?"

"ஓ, எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது."

அவர்கள் லிட்காவின் தொண்டையை மூடியிருந்த துணிகளை அகற்றினார்கள். அவள் கூச்சத்துடனும் பயத்துடனும் இருந்தாள், ஆனால் நான் அவளது தாடையை மெல்ல உயர்த்திப் பார்த்தேன். அவளது இளஞ்சிவப்பு நிறக் கழுத்தில், தையல்களால் ஏற்பட்ட இரண்டு மெல்லிய கோடுகள் குறுக்கிடும் வகையில் ஒரு செங்குத்தான பழுப்பு நிறத் தழும்பு இருந்தது.

"எல்லாம் சரியாகிவிட்டது," என்று நான் சொன்னேன். "இனி நீங்கள் மீண்டும் வரத் தேவையில்லை."

"நன்றி டாக்டர், நன்றி," என்று அந்தத் தாய் கூறினார்; பிறகு லிட்காவிடம், "அந்த ஐயாவுக்கு நன்றி சொல்!" என்று சொன்னார்.

ஆனால் லிட்கா என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச மறுத்துவிட்டாள். என் வாழ்நாளில் அவளை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை. நான் அவளை மறக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் நோயாளிகள்... ...எனது பணிச்சுமை தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு நாள் நான் நூற்றுப் பத்து நோயாளிகளைப் பரிசோதிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. காலை ஒன்பது மணிக்குத் தொடங்கி, மாலை எட்டு மணிக்குத்தான் பணி முடிந்தது. எனது மருத்துவ அங்கியை (medical coat) கழற்றும்போது நான் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது மூத்த மருத்துவ உதவியாளர் (midwife-feldsher) என்னிடம் கூறினார்:

“இவ்வளவு அதிகமான நோயாளிகள் வந்ததற்கு அந்த ‘டிரக்கியோட்டமி’ (மூச்சுக்குழாய் அறுவை சிகிச்சை) தான் காரணம். கிராமங்களில் மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் தெரியுமா? பாவம் அந்த லிட்காவுக்கு, அவளது சொந்தத் தொண்டைக்குப் பதிலாக, நீங்கள் ஒரு எஃகுத் தொண்டையைப் பொருத்தித் தைத்துவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். அவளைப் பார்ப்பதற்காகவே மக்கள் அந்தக் கிராமத்திற்குச் சிறப்புப் பயணம் மேற்கொள்கிறார்கள். இதோ, உங்களுக்குக் கிடைத்த புகழ் இதுதான் டாக்டர்—வாழ்த்துகள்.”

“அவள் உண்மையில் எஃகுத் தொண்டையுடன்தான் வாழ்கிறாளா?” என்று நான் கேட்டேன்.

“நிச்சயமாக. டாக்டர், நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டீர்கள். பதற்றமடையாமல் நிதானத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் உங்கள் விதம்... அது மிகவும் அருமை!”

“ம்ம்... எனக்கு ஒருபோதும் பதற்றம் ஏற்படுவதில்லை,” என்று நான் சொன்னேன்—எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லாமலேயே. உண்மையில், கூச்சப்படுவதற்குக் கூட என்னிடம் போதிய ஆற்றல் இல்லை; நான் வெறுமனே வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டேன். ‘குட் நைட்’ (இரவு வணக்கம்) சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குப் புறப்பட்டேன். பெரிய பனித்துகள்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன, அவை எல்லாவற்றையும் மறைத்துக்கொண்டிருந்தன. ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருக்க, என் வீடு தனிமையாகவும் அமைதியாகவும் கம்பீரமாகவும் நின்றிருந்தது. நான் நடந்து சென்றபோது எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசைதான் இருந்தது: அது தூங்குவது மட்டுமே.

குறிப்புகள்

முதலில் லெனின்கிராட் இதழான *க்ராஸ்னாயா பனோரமா* (Krasnaya Panorama - ‘சிவப்புப் பனோரமா’) என்பதில், 1925-ஆம் ஆண்டு, இதழ் எண் 33-இல், “ஒரு இளம் மருத்துவரின் கதை” என்ற துணைத் தலைப்புடன் வெளியிடப்பட்டது.