II.

ஈஸ்டருக்கு முந்தைய கடைசி வாரத்தில் நாங்கள் ரயிலில் வந்து சேர்ந்தபோது, தொலைவிலிருந்து—பத்து லீக் சுற்றளவிற்கு—காம்ப்ரே ஒரு தேவாலயமாக மட்டுமே காட்சியளித்தது; அது அந்த ஊரைச் சுருக்கமாகக் கூறி, அதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி, அதைப் பற்றியும் அதன் சார்பாகவும் தொலைதூர நாடுகளுக்கு எடுத்துரைத்தது. மேலும், ஒருவர் நெருங்கிச் செல்லும்போது, திறந்தவெளிகளில், காற்றிலிருந்து காத்துக்கொண்டு, அதன் உயரமான, கருமையான போர்வையைச் சுற்றி, ஒரு மேய்ப்பவள் தன் ஆடுகளை அணைப்பதைப் போல, நெருக்கமாக அமைந்திருந்த வீடுகளின் சாம்பல் நிற, கம்பளி போன்ற முதுகுகள் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தன. அந்த வீடுகளை, ஆங்காங்கே காணப்படும் இடைக்காலக் கோட்டைச் சுவர்களின் எச்சங்கள், ஒரு பழங்குடி ஓவியர் வரைந்த சிறிய ஊரைப் போல கச்சிதமான வட்ட வடிவில் சூழ்ந்திருந்தன. வாழ்வதற்கு, காம்ப்ரே சற்று சோகமானதாக இருந்தது—அதன் தெருக்களைப் போலவே. உள்ளூர் கருங்கற்களால் கட்டப்பட்டு, வெளிப்புறப் படிக்கட்டுகளுடன், தங்களுக்கு முன்னால் நிழல்களை வீசும் முகப்புச் சாய்வுக்கூரைகளைக் கொண்ட அந்த வீடுகள், மிகவும் மங்கலாக இருந்ததால், பகல் வெளிச்சம் மங்கத் தொடங்கியவுடன், வரவேற்பறைகளில் உள்ள திரைகளை விலக்க வேண்டியிருந்தது. புனிதர்களின் கம்பீரமான பெயர்களைத் தாங்கிய தெருக்கள் (அவர்களில் பலர் காம்ப்ரேயின் பிரபுக்களாக இருந்தவர்கள்): ரூ செயிண்ட்-ஹிலேர்; ரூ செயிண்ட்-ஜாக்—அங்குதான் என் அத்தையின் வீடு இருந்தது; ரூ செயிண்ட்-ஹில்டெகார்ட்—அதன் மீதுதான் தோட்டத்தின் வாசல் திறந்தது; மற்றும் ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரிட்—அது அவரது தோட்டத்தின் சிறிய பக்கவாட்டு வாசலுக்கு இட்டுச் சென்றது. மேலும், காம்ப்ரேயின் இந்தத் தெருக்கள் என் நினைவின் மிகவும் தொலைதூரப் பகுதியில் இருக்கின்றன—இப்போது எனக்கு இந்த உலகத்தை ஆடையணிவிக்கும் வண்ணங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வண்ணங்களில் தீட்டப்பட்டிருப்பதால்—உண்மையில், சதுக்கத்தில் அவற்றுக்கு மேலே உயர்ந்து நின்ற தேவாலயத்துடன் சேர்த்து, அவை அனைத்தும் ஒரு மாய விளக்கால் வீசப்படும் பிம்பங்களை விடவும் எனக்கு மிகவும் கற்பனையானவையாகத் தோன்றுகின்றன. மேலும், சில தருணங்களில், ரூ செயிண்ட்-ஹிலேர் வீதியில் இன்னமும் உலாவ முடிவதும்—ரூ டி ல'ஓசோவில் (ஓசோ ஃப்ளெஷேவின் அந்தப் பழைய விடுதியில், அதன் அடித்தள ஜன்னல்களிலிருந்து எழுந்த சமையல் மணம், இன்னமும் அவ்வப்போது, அதே விட்டுவிட்டும் அதே இதமாகவும் எனக்குள் எழுகிறது) ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுக்க முடிவதும்—கோலோவுடன் அறிமுகமாவதையோ அல்லது ஜெனிவியேவ் டி பிரபாண்டுடன் உரையாடுவதையோ விட, மறுவுலகத்துடனான ஒரு தொடர்பு மிகவும் அற்புதமாகவும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

நாங்கள் வசித்து வந்த என் தாத்தாவின் அத்தை—என் பெரிய அத்தை—அந்த அத்தை லியோனியின் தாயார் ஆவார். அந்த அத்தை லியோனி, தன் கணவரான என் மாமா ஆக்டேவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, முதலில் காம்ப்ரேயையும், பின்னர் காம்ப்ரேயில் உள்ள தன் வீட்டையும், பிறகு தன் அறையையும், இறுதியாகத் தன் படுக்கையையும் விட்டு வெளியேற மறுத்துவிட்டார். அவர் இனிமேலும் கீழே வருவதில்லை; துக்கம், உடல் தளர்ச்சி, நோய், மாறாத மன உளைச்சல் மற்றும் பக்தி ஆகியவற்றின் நிலையற்ற நிலையில், தொடர்ந்து படுக்கையிலேயே இருந்தார். அவருடைய தனிப்பட்ட அறைகள் ரூ செயிண்ட்-ஜாக் தெருவை நோக்கியிருந்தன—அந்தத் தெரு, இன்னும் தொலைவில் கிராண்ட்-ப்ரேவுக்கு இட்டுச் சென்றது (நகரின் நடுவில், மற்ற மூன்று தெருக்களுக்கு இடையில் பசுமையாகவும் செழிப்பாகவும் இருந்த பெட்டிட்-ப்ரேவைப் போலல்லாமல்). அந்தத் தெரு, அதன் சீரான, சாம்பல் நிறத் தோற்றத்துடனும், ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு கதவிற்கும் முன்னால் உயர்ந்து நிற்கும் மூன்று உயரமான மணற்கல் படிகளுடனும், ஒரு கோதிக் சிற்பியால் நேரடியாகக் கல்லில் செதுக்கப்பட்ட ஒரு குறுகிய பாதையைப் போலத் தோன்றியது; அவர் ஒரு பிறப்புக் காட்சியையோ அல்லது கல்வாரியையோ செதுக்குவது போல அது காட்சியளித்தது. உண்மையில், என் அத்தை இப்போது அருகருகே இருந்த இரண்டு அறைகளில் மட்டுமே வசித்து வந்தார்; ஒரு அறையில் மதியப் பொழுதைக் கழிக்க, மற்றொன்று காற்றோட்டத்திற்காகச் சுத்தம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவை, சில நாடுகளில் நம் கண்களுக்குப் புலப்படாத எண்ணற்ற புரோட்டோசோவாக்களால் காற்றின் அல்லது கடலின் பெரும் பகுதிகள் ஒளியூட்டப்படுவது அல்லது நறுமணமூட்டப்படுவது போல, நற்பண்புகள், ஞானம் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களால் அங்கு வெளிப்படும் ஆயிரக்கணக்கான நறுமணங்களால் நம்மை மயக்கும் வகையான கிராமப்புற அறைகளாக இருந்தன: அந்தச் சூழலே தனக்குள் நிறுத்தி வைத்திருக்கும் ஒரு முழுமையான, ரகசியமான, கண்ணுக்குப் புலப்படாத, செழிப்பான மற்றும் ஒழுக்கநெறி சார்ந்த வாழ்க்கை; நிச்சயமாக, அவை இயற்கையான நறுமணங்கள்தான்—அருகிலுள்ள கிராமப்புறங்களைப் போல, காலநிலையின் சாயலைக் கொண்டிருந்தன—ஆயினும், ஏற்கெனவே வீட்டுக்குரியதாகவும், மனிதத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும், தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் இருந்தன; பழத்தோட்டத்திலிருந்து அலமாரிக்குச் சென்ற அந்த ஆண்டின் அனைத்துப் பழங்களிலிருந்தும் வடித்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு நேர்த்தியான, கடின உழைப்புடன் கூடிய, தெளிவான கூழ்; பருவகாலத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், இப்போது அது வீட்டு அலங்காரப் பொருட்களின் மற்றும் வீட்டு வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகி, உறைபனியின் கடுமையான காரத்தை சூடான ரொட்டியின் இனிமையால் தணித்தது; சோம்பேறியாக இருந்தாலும், ஒரு கிராமத்துக் கடிகாரத்தைப் போல நேரந்தவறாததாக இருந்தது. நிதானமாகவும் அதே சமயம் ஒழுங்காகவும்; கவலையற்றும் அதே சமயம் முன்னெச்சரிக்கையுடனும்; துணி இஸ்திரி செய்யும் இயந்திரத்தின் நறுமணமும், அதிகாலைப் பொழுதுகளின் நறுமணமும், பக்தியின் நறுமணமும்—மிகுந்த கவலையை மட்டுமே தரும் ஓர் அமைதியிலும், அதற்குள் ஒருபோதும் வாழ்ந்திராமல் அதைக் கடந்து செல்பவர் எவருக்கும் கவிதையின் மாபெரும் களஞ்சியமாகச் செயல்படும் ஓர் உரைநடைப் பாணியிலும் ஆனந்தம் கொள்கின்றன. அங்குள்ள காற்று, ஊட்டமளிக்கும், சுவைமிகுந்த ஓர் அமைதியின் சாரத்தால் நிறைந்திருந்தது; ஒருவித பேராசையுடன் கூடிய விருப்பு வெறுப்புடன் மட்டுமே நான் அதில் அடியெடுத்து வைப்பேன்—குறிப்பாக, புனித வாரத்தின் அந்த இன்னும் குளிரான காலைப் பொழுதுகளில், நான் காம்ப்ரேக்கு அப்போதுதான் வந்திருந்ததால் அதை மிகச் சிறப்பாகச் சுவைப்பேன். என் அத்தைக்கு காலை வணக்கம் சொல்ல உள்ளே செல்வதற்கு முன், நான் முன் அறையில்—ஒருவர் நுழையும் முதல் அறை—ஒரு கணம் காத்திருக்க வைக்கப்பட்டேன்; அங்கே சூரியன் (இன்னும் குளிர்காலச் சூரியன்) நெருப்பின் முன் தன்னைச் சூடேற்றிக்கொள்ள வந்திருந்தது; இரண்டு செங்கல் நெருப்புத் தாங்கிகளுக்கு இடையில் ஏற்கனவே மூட்டப்பட்டிருந்த நெருப்பு, அறை முழுவதும் கரி வாசனையைப் பூசி, அதனை ஒரு பெரிய கிராமப்புற 'நெருப்பிடம்-மூலைகள்' அல்லது ஒரு மாளிகையின் பரந்த புகைபோக்கி-மூலைகள் போன்ற ஒன்றாக மாற்றியிருந்தது—அத்தகைய இடங்களில் ஒருவர், மழை, பனி, அல்லது ஏதேனும் ஒரு பேரழிவுப் பெருவெள்ளம் கூட வெளியே வந்துவிட வேண்டும் என்று இரகசியமாக விரும்புவார்; அதன் மூலம், தனது ஓய்விடத்தின் வசதியுடன் குளிர்காலத் தனிமையின் கவித்துவத்தையும் சேர்த்துக்கொள்வார். நான் தொழுகைப் பீடத்திலிருந்து, புடைப்பு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட வெல்வெட் துணியால் மெத்தையிடப்பட்ட கைப்பிடி நாற்காலிகள் வரை சில அடிகள் முன்னும் பின்னுமாக நடந்து செல்வேன்—ஒவ்வொன்றிலும் தவறாமல் பின்னப்பட்ட ஒரு ஆன்டிமகாசர் பொருத்தப்பட்டிருக்கும்—அவற்றை மாவைப் போலச் சுடும் நெருப்பு, அறையின் காற்றிலேயே அடர்த்தியாகவும் கட்டிகளாகவும் பரவியிருந்த அந்தப் பசியைத் தூண்டும் நறுமணங்களை மேலும் தூண்டிக்கொண்டிருந்தது—அந்த நறுமணங்களை நெருப்பு ஏற்கெனவே தன் வேலையில் ஈடுபடுத்தியிருந்தது...—மேலும் அந்த விடியற்காலையின் ஈரமான, சூரிய ஒளி படர்ந்த புத்துணர்ச்சியைச் "சுமந்து வர"—அவர் அந்தப் பக்கங்களைப் புரட்டுவார், அவற்றின் ஓரங்களுக்குப் பொன்முலாம் பூசுவார், விளிம்புகளைச் சுருள் மடிப்புகளாக அமைப்பார், அவற்றை உப்பச் செய்வார்; இவ்வாறு அவற்றிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத, ஆனால் கைகளால் உணரக்கூடிய ஒரு கிராமியப் பலகாரத்தை அவர் வடிவமைப்பார். அது ஒரு பிரம்மாண்டமான "சுருள் பலகாரம்" போன்றது; அலமாரி, இழுப்பறைகள் கொண்ட பெட்டி மற்றும் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சுவர் காகிதம் ஆகியவற்றிலிருந்து வரும்—கூர்மையான, நுட்பமான மற்றும் புகழ்பெற்ற—ஆனால் சற்று வறண்ட நறுமணங்களைச் சுவைத்துப் பார்த்த பிறகும், நான் மீண்டும் மீண்டும்—எனக்கே தெரியாத ஒரு ஏக்கத்துடன்—அந்தப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட படுக்கை விரிப்பிலிருந்து வரும், சற்றே மத்திமமான, திகட்டக்கூடிய, சுவையற்ற, செரிமானமாகாத மற்றும் பழம் போன்ற நறுமணத்தில் திளைக்கவே திரும்பி வருவேன்.

அடுத்த அறையில், என் அத்தை தனக்குத்தானே மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டிருப்பதை என்னால் கேட்க முடிந்தது. அவர் ஒருபோதும் கிசுகிசுப்பிற்கு மேலான குரலில் பேசியதில்லை; ஏனெனில், தன் தலைக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்து, தளர்ந்துபோய் கிடப்பதாக அவர் நம்பினார்—மிக உரக்கப் பேசினால், அது தன் இடத்திலிருந்து விலகிவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். ஆயினும், அவரால் நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருக்கவும் முடிந்ததில்லை—தனியாக இருக்கும்போதுகூட அல்ல—ஏனெனில் பேசுவது தன் தொண்டைக்கு நன்மை பயக்கும் என்று அவர் கருதினார்; அவ்வாறு பேசுவதன் மூலம், தொண்டைப் பகுதியில் இரத்தம் தேங்கிவிடுவதைத் தடுத்து, அதனால் தனக்கு ஏற்படும் மூச்சுத்திணறல் மற்றும் பதற்றத் தாக்குதல்களின் தீவிரத்தைக் குறைக்கலாம் என்று அவர் நினைத்தார். மேலும், அவர் வாழ்ந்து வந்த அந்த முழுமையான செயலற்ற நிலையில், தனக்கு ஏற்படும் மிகச்சிறிய உடல் உணர்வுகளுக்கும் அவர் அதீத முக்கியத்துவம் அளித்தார்; அந்த உணர்வுகளுக்கு அவர் ஒருவித இயங்குதன்மையை அளித்தார்—அதன் காரணமாக அவற்றை மனதிற்குள்ளேயே அடக்கி வைத்துக்கொள்வது அவருக்குக் கடினமாக இருந்தது. அவற்றை யாருடனாவது பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நபர் இல்லாததால், தனக்குத்தானே அவற்றை அறிவித்துக்கொள்வார்; இவ்வாறு அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் அந்தத் தொடர் உரையாடலே, அவருடைய ஒரே செயல்பாடாக அமைந்திருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, தன் எண்ணங்களை உரக்கச் சிந்திக்கும் பழக்கத்திற்கு ஆளானதால், அடுத்த அறையில் வேறு யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதில் அவர் எப்போதும் கவனம் செலுத்தியதில்லை; அதனால், அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வதை நான் பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன்: "நான் தூங்கவே இல்லை என்பதை நான் கண்டிப்பாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்" (ஏனெனில், ஒருபோதும் தூங்குவதில்லை என்பது அவர் கொண்டிருந்த ஒரு பெரும் பாவனை—நாங்கள் அனைவரும் பேசும்போது அதற்கு மதிப்பளித்து, அதை உறுதிப்படுத்தும் வகையிலேயே பேசுவோம்: காலையில், ஃபிரான்சுவாஸ் அவரை "தூக்கத்திலிருந்து எழுப்ப" வருவதில்லை, மாறாக அவர் அறைக்குள் "நுழைவதே" வழக்கம்; பகல் நேரத்தில் என் அத்தை சற்று கண்ணயர விரும்பினால், அவர் "சிந்திக்க" அல்லது "ஓய்வெடுக்க" விரும்புவதாகவே சொல்லப்பட்டது; மேலும், உரையாடலின் போக்கில் தன்னை மறந்து, "என்னைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பியது..." என்றோ அல்லது "நான் கனவு கண்டேன்..." என்றோ அவர் எப்போதாவது சொல்லிவிட்டால், உடனே முகம் சிவந்துபோய், தன் பேச்சைத் திருத்திக்கொள்வார்). சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நான் அவளை முத்தமிட உள்ளே செல்வேன்; ஃபிரான்சுவா தன் தேநீரைக் காய்ச்சிக் கொண்டிருப்பாள்; அல்லது, என் அத்தை கலக்கமாக உணர்ந்தால், அதற்குப் பதிலாகத் தன் மூலிகைக் கஷாயத்தைக் கேட்பாள். அப்போது, மருந்துக் கடைப் பையிலிருந்து தேவையான அளவு லிண்டன் பூக்களை ஒரு தட்டில் உலுக்கி எடுக்கும் பொறுப்பு எனக்கு வந்தது—அந்த அளவைத்தான் பின்னர் கொதிக்கும் நீரில் சேர்க்க வேண்டும். தண்டுகள் காய்ந்ததால், அவை ஒரு விசித்திரமான பந்தலாக வளைந்திருந்தன; அதன் பின்னிப்பிணைந்த இழைகளுக்குள் வெளிறிய பூக்கள் மலர்ந்திருந்தன—ஒரு ஓவியர் அவற்றை மிகவும் அலங்காரமான முறையில் அடுக்கி வைத்தது போல. இலைகள், தங்கள் தோற்றத்தை இழந்தோ அல்லது மாற்றிக்கொண்டோ, மிகவும் மாறுபட்ட பொருட்களைப் போலக் காட்சியளித்தன—ஒரு ஈயின் ஒளி ஊடுருவும் இறக்கை, ஒரு லேபிளின் வெள்ளை நிற அடிப்பகுதி, ஒரு ரோஜா இதழ்—ஆயினும், ஒரு கூட்டை உருவாக்குவது போல அனைத்தும் ஒன்றாகக் குவிக்கப்பட்டு, நசுக்கப்பட்டு, அல்லது பின்னப்பட்டிருந்தன. ஒரு செயற்கைத் தயாரிப்பில் நீக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய, மருந்தாளரின் வசீகரமான ஆடம்பரச் செலவான அந்த ஆயிரக்கணக்கான சிறிய, பயனற்ற விவரங்கள், எனக்கு ஒரு இன்பத்தை அளித்தன—ஒரு அறிமுகமானவரின் பெயரைக் காணும்போது வியக்கும் ஒரு புத்தகத்தைப் போலவே—அவென்யூ டி லா கரேவில் நான் முன்பு பார்த்ததைப் போலவே, இவை உண்மையான எலுமிச்சை மரங்களின் தண்டுகள்தான் என்பதை உணரும் இன்பம் அவை. அந்தத் தண்டுகள், அவை அசல் பிரதிகள் அல்ல, மாறாக அவையே அசல் மரங்கள் என்பதாலும், அவை முதிர்ச்சியடைந்ததாலும் துல்லியமாக மாற்றப்பட்டிருந்தன. மேலும், ஒவ்வொரு புதிய அம்சமும் முந்தைய ஒன்றின் உருமாற்றமாகவே இருந்ததால், அந்தச் சிறிய சாம்பல் நிற உருண்டைகளில், ஒருபோதும் பூக்காத பச்சை மொட்டுகளை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த மென்மையான, நிலவொளி போன்ற இளஞ்சிவப்புப் பொலிவு—சிறு தங்க ரோஜாக்களைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பூக்களை, மெல்லிய தண்டுகளின் அடர்ந்த காட்டிற்கு மத்தியில் தனித்துக் காட்டியது—ஒரு காலத்தில் "வண்ணமயமாக" இருந்த மரத்தின் பாகங்களுக்கும், அவ்வாறு இல்லாத பாகங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டிற்கான ஓர் அடையாளமாகச் செயல்பட்டது (சுவரில் அழிக்கப்பட்ட ஒரு சுவரோவியத்தின் முந்தைய இடத்தை இன்றும் வெளிப்படுத்தும் மங்கலான தடயத்தைப் போலவே). மருந்தாளரின் காகிதப் பைக்குள் மலர்வதற்கு முன்பு, ஒரு காலத்தில் வசந்தகால மாலைகளைத் தங்கள் நறுமணத்தால் நிரப்பிய அதே இதழ்கள்தான் இவை என்பதை அது எனக்குக் காட்டியது. அந்த இளஞ்சிவப்பு, மெழுகுவர்த்தி போன்ற சுடர் இன்னும் அவற்றின் நிறமாகவே இருந்தது—எனினும் அது இப்போது பாதி அணைந்து, இனிமேல் அவற்றிற்கே உரியதும், மலர்களின் அந்திப்பொழுதை ஒத்ததுமான அந்தச் சுருங்கிய வாழ்விற்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. விரைவில், என் அத்தை கொதிக்கும் கஷாயத்தில் இருந்து ஒரு சிறிய மேட்லினை அள்ளி, அதன் வாடிய இலைகள் அல்லது மங்கிய மலர்களின் சுவையை ரசிப்பார். அது போதுமான அளவு மென்மையானதும், அதிலிருந்து ஒரு சிறு துண்டை எனக்குக் கொடுப்பார். அவரது படுக்கையின் ஒருபுறம், எலுமிச்சை மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு பெரிய மஞ்சள் நிற இழுப்பறைப் பெட்டியும், மருந்தகமாகவும் பலிபீடமாகவும் ஒரே நேரத்தில் பயன்படும் ஒரு மேசையும் இருந்தன. அங்கே, கன்னி மரியாளின் ஒரு சிறு சிலைக்கும் விச்சி-செலஸ்டின்ஸ் மதுப் புட்டிக்கும் மேலே, திருப்பலி நூல்களும் மருத்துவச் சீட்டுகளும் இருந்தன: தனது படுக்கையிலிருந்தபடியே, தேவாலய ஆராதனைகளையும் உணவு முறையையும் பின்பற்றுவதற்குத் தேவையான அனைத்தும் அங்கே இருந்தன. இதன் மூலம், அவர் தனது பெப்சின் மருந்தை உட்கொள்ளும் நேரத்தையோ அல்லது மாலை ஆராதனை நேரத்தையோ தவறவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்தார். மறுபுறம், அவரது படுக்கை ஜன்னலுக்கு ஓரமாக அமைந்திருந்தது; தெரு அவரது கண்களுக்கு நேராகத் தெரிந்தது. அங்கே, காலை முதல் இரவு வரை, தனது சலிப்பைப் போக்கிக்கொள்ளவும் பாரசீக இளவரசர்களைப் போலவும், அவர் காம்ப்ரேயின் தொன்றுதொட்ட தினசரி வரலாற்றுப் புத்தகத்தைப் படிப்பார். பின்னர் அதைப்பற்றி F-உடன் விவாதிப்பார்.
ஃபிரான்சுவாஸ்.

நான் என் அத்தையுடன் இருந்த ஐந்து நிமிடங்களுக்குள்ளாகவே, நான் அவருக்குச் சோர்வை ஏற்படுத்திவிடுவேனோ என்ற அச்சத்தில், அவர் என்னை மீண்டும் அனுப்பிவிட்டார். அவர் தனது துயரம் தோய்ந்த, வெளிறிய, உயிரற்ற நெற்றியை என் உதடுகளுக்கு அருகில் நீட்டினார்—அந்நெற்றியில், அந்த அதிகாலைப் பொழுதில், அவர் இன்னும் தனது செயற்கை முடியைச் சூடியிருக்கவில்லை; மேலும் அங்கே அவரது மண்டையோட்டு எலும்பு முடிச்சுகள், முள் கிரீடத்தின் கூர்முனைகளைப் போலவோ அல்லது ஜெபமாலை மணிகளைப் போலவோ வெளியே தெரிந்தன—அப்போது அவர் என்னிடம் இவ்வாறு கூறுவார்: "சரி மகனே, என் பாவம் பிடித்த குழந்தையே, நீ கிளம்பு; போய் திருப்பலிக்குத் தயாராகு. கீழே உனக்கு ஃபிரான்சுவாஸ் எதிர்ப்பட்டால், அவளிடம் என்னுடன் அதிக நேரம் அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டாம் என்றும், எனக்கு ஏதேனும் தேவைப்படுகிறதா என்று பார்க்க விரைவில் மேலே வருமாறும் சொல்."

உண்மையிலேயே ஃபிரான்சுவாஸ்—பல ஆண்டுகளாக என் அத்தையிடம் பணிபுரிந்து வந்தவள்; பிற்காலத்தில் ஒருநாள் அவள் நிரந்தரமாக எங்கள் குடும்பப் பணியாளராகவே மாறிவிடுவாள் என்று அப்போது சற்றும் எதிர்பார்த்திராதவள்—நாங்கள் அங்கே தங்கியிருந்த மாதங்களில் என் அத்தையைச் சற்றுப் புறக்கணித்தே வந்தாள். என் சிறுவயதில் ஒரு காலம் இருந்தது—நாங்கள் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்குச் செல்லத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, என் அத்தை லியோனி இன்னும் குளிர்காலத்தை பாரிஸில் உள்ள தன் தாயாரின் வீட்டில் கழித்துக்கொண்டிருந்த காலம் அது—அப்போது ஃபிரான்சுவாஸை எனக்கு அவ்வளவாகத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதனால், ஒவ்வொரு ஜனவரி முதல் தேதியன்றும், நாங்கள் என் பெரிய அத்தையின் வீட்டுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, என் அம்மா என் கையில் ஒரு ஐந்து ஃபிராங்க் நாணயத்தை வைத்துவிட்டு இவ்வாறு கூறுவார்: "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதைத் தவறுதலாக வேறு யாரிடமும் கொடுத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள். நான் 'காலை வணக்கம், ஃபிரான்சுவாஸ்' என்று கூறும் வரை காத்திருந்து, அதன் பிறகுதான் இதை அவளிடம் கொடுக்க வேண்டும்—நான் அவ்வாறு கூறும்போது, ​​உன் கையை மெதுவாகத் தொட்டு உணர்த்துவேன்." நாங்கள் என் அத்தையின் மங்கலான வெளிக்கூடத்தை அடைந்த மறுகணமே, அங்கே நிழல்களுக்கு நடுவே—பளபளக்கும் வெண்ணிறத் தொப்பியின் விளிம்புகளுக்கு அடியில் (அத்தொப்பி, சர்க்கரை இழைகளால் பின்னப்பட்டது போலக் கெட்டியாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் காட்சியளிக்கும்)—வரவிருக்கும் வெகுமதியை எதிர்பார்த்து மலரும் நன்றியுணர்வின் புன்னகை அலைகளை நாங்கள் காண முடிந்தது. அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தவள் ஃபிரான்சுவாஸ் தான்; ஒரு சிறிய நடைபாதையின் கதவுச் சட்டத்திற்குள், ஒரு கோவிலின் சுவர்ப்பொந்தில் நிற்கும் புனிதரின் சிலையைப்போல, அசைவற்று நின்றுகொண்டிருந்தாள். அந்தக் கோவில் போன்ற இருண்ட சூழலுக்குச் சற்றுப் பழகிப்போன பிறகுதான், அவளது முகத்தில் மனிதகுலத்தின் மீதான சுயநலமற்ற அன்பை—மேல்தட்டு மக்கள் மீதான ஒரு மென்மையான மரியாதையை—நம்மால் காண முடிந்தது; புத்தாண்டுப் பரிசுகள் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை, அவளது இதயத்தின் மிக உயர்ந்த தளங்களில் அந்த மரியாதையுணர்வை மேலும் மெருகேற்றிப் பிரகாசிக்கச் செய்திருந்தது. அம்மா என் கையை பலமாக கிள்ளிவிட்டு, உரத்த குரலில், “காலை வணக்கம், ஃபிரான்சுவா!” என்று கூறுவார். அந்தச் சைகையைப் பெற்றதும், என் விரல்கள் விரிந்துகொள்ளும்; நான் கையில் வைத்திருந்த நாணயத்தைக் கீழே போடுவேன். அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக, பதற்றத்துடன் கூடியதாயினும், நீட்டப்பட்டிருந்த ஒரு கை காத்திருக்கும். ஆனால், நாங்கள் ‘கோம்ப்ரே’ (Combray) நகருக்குச் செல்லத் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே, ஃபிரான்சுவாவை விட எனக்கு நன்கு அறிமுகமானவர் வேறு யாரும் இருக்கவில்லை; நாங்கள் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவர்களாக இருந்தோம். எங்களை—குறைந்தபட்சம் அந்த முதல் சில ஆண்டுகளிலாவது—என் அத்தையை எத்துணை உயர்வாக மதித்தாளோ, அதே அளவு உயர்வாகவே அவளும் மதித்தாள்; ஆனால், எங்களின் மீது அவளுக்குச் சற்று அதிகமான பாசமும் இருந்தது. ஏனெனில், அந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற கௌரவத்துடன் (குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே ஓடும் ரத்தத்தின் மூலம் பின்னப்பட்டிருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பிணைப்புகளை, எந்தவொரு கிரேக்கத் துயர நாடக ஆசிரியரைப் போலவே அவளும் மிகுந்த பக்தியுடன் போற்றினாள்), அவளுக்கு அன்றாட எஜமானர்களாக இல்லாததால் ஏற்படும் ஒரு தனித்துவமான ஈர்ப்பையும் நாங்கள் அவளுக்கு அளித்தோம். எனவே, அவள் எங்களை எத்துணை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றாள் தெரியுமா! நாங்கள் வந்திறங்கிய அந்த நாளில் (அது ஈஸ்டர் பண்டிகைக்கு முந்தைய நாள்; அப்போது காற்று பெரும்பாலும் உறைந்துபோகும் அளவுக்குக் குளிராகவே இருக்கும்), வானிலை இன்னும் சற்று சிறப்பாக இல்லையே என்று அவள் வருத்தப்பட்டாள். மேலும், தன் மகள் மற்றும் மருமகன்களைப் பற்றிய செய்திகளை அம்மா விசாரிக்கும்போது—அவளுடைய பேரன் நல்ல பையனா, அவனுக்காக என்னென்ன திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன, அவன் தன் பாட்டியைப் போலவே வளர்வானா என்றெல்லாம் கேட்கும்போது—அவள் எத்துணை உணர்வுபூர்வமாகப் பதிலளித்தாள்!

வேறு யாரும் அருகில் இல்லாத நேரங்களில்—ஃபிரான்சுவாவின் பெற்றோர் இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தாலும், அவள் இன்னும் அவர்களை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அறிந்திருந்த அம்மா—அவளிடம் மிகுந்த மென்மையுடன் அவர்களைப் பற்றிப் பேசுவார்; அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆயிரக்கணக்கான விவரங்களை அவளிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வார்.

ஃபிரான்சுவாவுக்குத் தன் மருமகனைப் பிடிக்கவில்லை என்பதையும், தன் மகளுடன் செலவிடும் நேரத்திலிருந்து அவள் பெறும் மகிழ்ச்சியை அந்த மருமகன் கெடுத்துவிடுகிறான் என்பதையும் அம்மா உணர்ந்திருந்தார்; ஏனெனில், அந்த மருமகன் அருகில் இருக்கும்போதெல்லாம், ஃபிரான்சுவாவால் தன் மகளுடன் அவ்வளவு சுதந்திரமாகப் பேச முடிவதில்லை. எனவே, ஃபிரான்சுவா அவர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது—அவர்கள் கோம்ப்ரேவிலிருந்து சில மைல் தொலைவிலேயே வசித்து வந்தார்கள்—அம்மா அவளைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறுவார்: “சொல்லு ஃபிரான்சுவா, ஒருவேளை ஜூலியன் வெளியூர் சென்றிருந்து, மார்கரிட் உனக்கு மட்டுமே சொந்தமாக அந்த நாள் முழுவதும் கிடைத்தால், நீ மிகவும் ஏமாற்றமடைந்துவிடுவாய் அல்லவா? ஆனாலும், எப்படியோ அந்த ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு நீ சமாதானமாகிவிடுவாய், இல்லையா?” ஃபிரான்சுவா சிரித்துக்கொண்டே சொல்வாள்: “மேடம் எல்லாவற்றையும் அறிவார்; மேடம் எக்ஸ்-ரேயை விட மோசமானவர்”—அவள் அந்த ‘எக்ஸ்’ என்ற எழுத்தை, ஒரு செயற்கையான சிரமத்துடனும் தன்னைத்தானே கேலி செய்துகொள்ளும் புன்னகையுடனும் உச்சரித்தாள்; அப்படி ஒரு கற்றறிந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தியதற்காக, ஒரு அறிவற்ற பெண்ணை—‘மேடம் ஆக்டேவிற்காகக் கொண்டுவந்த வகை, அது உங்கள் இதயத்தின் ஆழம் வரை பார்க்கக்கூடியது!’—தன்னையே அத்தகைய கவனத்திற்கு உள்ளாக்கியதில் திகைத்துப்போய், ஒருவேளை யாரும் தன் அழுகையைப் பார்க்கக்கூடாது என்பதற்காக, அவள் மறைந்துவிடுவாள்; ஏனென்றால், ஒரு விவசாயப் பெண்ணாகத் தன் வாழ்க்கை—தன் இன்பங்களும் துன்பங்களும்—மற்றொருவருக்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடும், அல்லது தன்னைத் தவிர வேறு ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சிக்கோ துக்கத்திற்கோ ஆதாரமாக அமையக்கூடும் என்ற அந்த இனிய உணர்வை அவளுக்கு முதன்முதலில் வழங்கியவர் மாமன் தான். நாங்கள் தங்கியிருந்த நாட்களில், என் அத்தை அவளுடைய சேவைகள் இல்லாமல் சிறிது காலம் சமாளித்துக் கொள்ளப் பழகிக்கொண்டாள்; ஏனெனில், அந்தப் பணிப்பெண்ணின் வேலையை என் அம்மா எவ்வளவு பாராட்டினார் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அவள் மிகவும் புத்திசாலியாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும் இருந்தாள்; அதிகாலை ஐந்து மணிக்குத் தன் சமையலறையில் (மெருகூட்டப்படாத பீங்கானால் செய்யப்பட்டது போலத் தோற்றமளிக்கும் மடிப்புகளற்ற, இறுக்கமான மடிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு தொப்பியின் கீழ்) அவள் எப்படித் தோற்றமளித்தாளோ, அதேபோலத் திருப்பலிக்காக உடையணிந்திருந்தபோதும் அழகாகக் காட்சியளித்தாள். அவள் உடல்நிலை சரியிருந்ததோ இல்லையோ, ஒரு குதிரையைப் போல உழைத்து, எல்லாவற்றையும் சிறப்பாகச் செய்தாள்—ஆனாலும், சத்தமின்றி, எதையுமே செய்வது போலத் தோன்றாமல் அதைச் செய்தாள். என் அத்தையின் பணிப்பெண்களில், அம்மா சுடுதண்ணீரோ அல்லது கறுப்புக் காபியோ கேட்டால், அவற்றைச் சூடாகக் கொண்டு வந்து கொடுத்த ஒரே பெண் அவள்தான். எந்தவொரு வீட்டிலும், ஒரு அந்நியரிடம் மிக மோசமான முதல் அபிப்ராயத்தை ஏற்படுத்தும் வேலையாட்களில் அவளும் ஒருத்தி—ஒருவேளை அவர்கள்......அவருடைய நன்மதிப்பைப் பெற அவர்கள் மெனக்கெடுவதில்லை; அவர் மீது எந்தவிதமான தனிப்பட்ட அக்கறையையும் காட்டுவதில்லை. ஏனெனில், அவரைத் தங்களுக்குச் சற்றும் தேவை இல்லை என்பதையும்—தங்கள் பணி நீக்கம் செய்யப்படுவதற்கு வெகு முன்னரே, அவர்தான் இங்கிருந்து வெளியேற்றப்படுவார் என்பதையும் அவர்கள் நன்கு அறிவர். மாறாக, இவர்களே—தங்கள் பணியாளர்களின் உண்மையான திறன்களைச் சோதித்தறிந்த எஜமானர்களால்—மிகவும் போற்றப்படுபவர்கள் ஆவர். அந்த எஜமானர்கள், பார்வையாளர்களைக் கவரும் மேலோட்டமான வசீகரத்தையோ அல்லது அடிமைத்தனமான பேச்சையோ சற்றும் பொருட்படுத்துவதில்லை; ஏனெனில், அத்தகைய வெளிவேஷங்கள் பெரும்பாலும், சரிசெய்யவே முடியாத ஒரு திறமையின்மையை மறைப்பதற்கே பயன்படுகின்றன என்பதை அவர்கள் அறிவர்.

ஃபிரான்சுவா, என் பெற்றோருக்குத் தேவையான அனைத்தும் கிடைத்துவிட்டன என்பதை முதலில் உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு, என் அத்தைக்கு 'பெப்சின்' (pepsin) மருந்து கொடுப்பதற்காகவும், மதிய உணவிற்கு அவருக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்பதற்காகவும் மாடியிலுள்ள அத்தையின் அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே அவள் சென்றதும், ஏதேனும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு குறித்துத் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்குமாறோ அல்லது விளக்கம் அளிக்குமாறோ அவள் உடனடியாக அழைக்கப்படாமல் இருந்த சந்தர்ப்பங்கள் மிக மிக அரிதே:

—“ஃபிரான்சுவா, சற்று நினைத்துப் பார்: திருமதி கூபில் (Mme Goupil) தன் சகோதரியை அழைத்துச் செல்வதற்காக, குறித்த நேரத்தை விடக் கால் மணி நேரத்திற்கும் மேலாகத் தாமதமாகத்தான் இவ்வழியே சென்றார்; அவர் வழியில் எங்கேயாவது தாமதித்துக்கொண்டிருந்தால், 'எலிவேஷன்' (Elevation) சடங்கு முடிந்த பிறகு அவர் வந்து சேர்ந்தாலும் எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமிருக்காது.”

—“ஓ! அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை,” என்று ஃபிரான்சுவா பதிலளிப்பாள்.

—“ஃபிரான்சுவா, நீ இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் முன்னதாகவே மாடிக்கு வந்திருந்தால், திருமதி இம்பேர் (Mme Imbert) இவ்வழியே சென்றதைப் பார்த்திருப்பாய்; அவர் கையில் வைத்திருந்த 'அஸ்பாரகஸ்' (asparagus) காய்கள், 'மதர் காலோ' (Mother Callot) விற்பவற்றை விட இருமடங்கு பருமனாக இருந்தன. அவருடைய பணிப்பெண்ணிடம் விசாரித்து, அந்தக் காய்களை அவர் எங்கிருந்து வாங்கினார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முயற்சி செய். இந்த ஆண்டில், அஸ்பாரகஸ் காய்களைப் பலவிதமான முறைகளில் சமைத்து எங்களுக்குப் பரிமாறி வரும் நீயே—நம் விருந்தினர்களுக்காகவும் அதே போன்ற காய்கள் சிலவற்றை வாங்கியிருக்கலாமே.”

—“அவை அந்தப் பங்குத் தந்தையின் (Curé) தோட்டத்திலிருந்து வந்திருந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை,” என்று ஃபிரான்சுவா கூறினாள்.

—“ஆ! அதை என்னால் முழுமையாக நம்ப முடிகிறது, என் பாவம் ஃபிரான்சுவா,” என்று என் அத்தை தன் தோள்களைக் குலுக்கியவாறே பதிலளித்தாள்— “பங்குத் தந்தையின் தோட்டத்திலிருந்தா! அவர் அந்தச் சப்பையான, சிறிய அஸ்பாரகஸ் துண்டுகளைத் தவிர வேறு எதையும் பயிரிடுவதில்லை என்பது உனக்கே நன்றாகத் தெரியுமே—அவையெல்லாம் வெறும் அற்பமானவை.” “நான் சொல்கிறேன், அந்தக் காய்கள் என் கையைப் போலவே பருமனாக இருந்தன. நிச்சயமாக உன் கையைப் போல அல்ல—ஆனால், இந்த ஆண்டில் மீண்டும் மிகவும் மெலிந்துபோன என் பாவம் கையைப் போல.”

—“ஃபிரான்சுவா, அந்த மணி ஓசையை நீ கேட்கவில்லையா? அது என் தலையையே பிளந்துவிடுவது போலிருந்தது!”

—“இல்லை, திருமதி ஆக்டேவ் (Madame Octave).” —“ஆ, என் பாவம் நிறைந்த பெண்ணே, உன் தலை மிகவும் உறுதியானது—அதற்காக நீ அந்த நல்ல இறைவனுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். அது மாகுலோன்; அவள் டாக்டர் பிபெரோவை அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தாள். அவர் அவளுடனேயே உடனே வெளியேறினார்; அவர்கள் ‘ரூ டி லோய்சோ’ (Rue de l’Oiseau) தெருவை நோக்கித் திரும்பினார்கள். அங்கே ஏதோ ஒரு குழந்தை உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.”

—“ஆ, என் இறைவா!” என்று பெருமூச்சுவிட்டாள் ஃபிரான்சுவா. உலகின் ஏதோ ஒரு தொலைதூர மூலையில், தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒருவருக்கு ஏதேனும் துயரம் நேர்ந்தது என்று கேள்விப்பட்டாலே, அவள் உடனே வருந்திப் புலம்பத் தொடங்கிவிடுவாள்.

—“ஃபிரான்சுவா—அப்படியென்றால், யாருக்காக அந்த மரண மணி ஒலித்தது? ஆ, என் இறைவா—அது நிச்சயமாக மேடம் ரூசோவுக்காகத்தான் இருக்க வேண்டும்! உன்னால் நம்ப முடிகிறதா? கடந்த இரவில் அவள் இறந்துவிட்டாள் என்பதை நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். ஆ, அந்த நல்ல இறைவன் என்னை அவனடி சேர்க்க இதுவே சரியான தருணம்; என் பாவம் நிறைந்த ஆக்டேவ் இறந்ததிலிருந்து, என் அறிவுத்திறன் என்னவாகிவிட்டது என்றே எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் இதோ நான், உன் நேரத்தை வீணடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன், என் பெண்ணே.”

—“அப்படியொன்றும் இல்லை, மேடம் ஆக்டேவ்; என் நேரம் ஒன்றும் அவ்வளவு விலைமதிப்பானது அல்ல—அதை உருவாக்கியவன் அதை நமக்கு விற்றுவிடவில்லை. என் அடுப்புத் தீ அணைந்துவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய மட்டுமே நான் இப்போது செல்கிறேன்.”

இவ்வாறு, அந்த காலைப் பொழுதில், ஃபிரான்சுவாவும் என் அத்தையும் இணைந்து அன்றைய நாளின் முதல் நிகழ்வுகளைப் பற்றிப் பேசி ஆராய்ந்தனர். ஆயினும் சில சமயங்களில், அந்த நிகழ்வுகள் மிகவும் மர்மமானதாகவும் தீவிரமானதாகவும் மாறிவிடும்; அப்போது ஃபிரான்சுவா மாடிக்கு வரும் நேரம் வரை காத்திருக்க என் அத்தையால் இயலாது. அத்தகைய தருணங்களில், அந்த வீடெங்கும் நான்கு முறை பலத்த மணி ஓசைகள் ஒலிக்கும்.

—“ஆனால், மேடம் ஆக்டேவ்,” என்று ஃபிரான்சுவா கேட்பாள், “உங்களின் பெப்சின் (pepsin) மருந்தை உட்கொள்வதற்கான நேரம் இன்னும் வரவில்லையே.” “உங்களுக்கு மயக்கம் வருவது போல உணர்கிறீர்களா?” —“இல்லை, ஃபிரான்சுவா,” என்றாள் என் அத்தை— “அதாவது, ஆம்; உனக்கே நன்றாகத் தெரியும், இக்காலத்தில் எனக்கு மயக்கம் *வராத* தருணங்கள் மிக மிக அரிதானவை என்று. ஒரு நாள், திருமதி ரூஸோவைப் போலவே நானும் இறந்து போவேன்—எனக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்ளக்கூட நேரம் கிடைக்காமல். ஆனால் அதற்காக நான் மணியடிக்கவில்லை. நான் இப்போது உன்னை எவ்வளவு தெளிவாகப் பார்க்கிறேனோ, அதே தெளிவுடன்—எனக்குச் சற்றும் அறிமுகமில்லாத ஒரு சிறுமியுடன் திருமதி கூப்பிலைப் பார்த்தேன் என்று உனக்குத் தோன்றவில்லையா? காமுவின் கடைக்குச் சென்று, இரண்டு பென்னி மதிப்புள்ள உப்பை வாங்கி வா. அந்தச் சிறுமி யார் என்று தியோடரால் சொல்ல முடியாவிட்டால் அதுவே ஒரு ஆச்சரியம்தான்.”

—“ஆனால் அது திரு. பியூபினின் மகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்,” என்றாள் ஃபிரான்சுவா; அன்று காலையிலிருந்து ஏற்கனவே இரண்டு முறை காமுவின் கடைக்குச் சென்று வந்திருந்த அவளுக்கு, உடனடியாக ஒரு விளக்கத்தை அளித்துவிடுவதே வசதியாகத் தோன்றியது.

—“திரு. பியூபினின் மகளா! ஓ, என்ன ஃபிரான்சுவா, இப்படிச் சொல்கிறாயே! *அவளை* என்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாது என்றா நினைக்கிறாய்!”

—“நான் அந்த உயரமான பெண்ணைச் சொல்லவில்லை, திருமதி ஆக்டாவ்; நான் அந்தச் சிறுமியைச் சொல்கிறேன்—ஜூயி நகரில் உள்ள விடுதிப் பள்ளியில் தங்கிப் படிக்கும் அந்தச் சிறுமியை. இன்று காலையில்தான் நான் அவளைப் பார்த்தது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

—“ஆ! அப்படியானால்...” என்றாள் என் அத்தை. “அவள் விடுமுறைக்காக வீட்டிற்கு வந்திருக்க வேண்டும். அதுதான் விஷயம்! வேறு எங்கும் தேடத் தேவையில்லை; அவள் விடுமுறைக்காக வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள். அப்படியானால், எந்த நேரத்திலும் திருமதி சாஸராத் மதிய உணவிற்காகத் தன் சகோதரியின் வீட்டுக் கதவை வந்து தட்டும் காட்சியைக் கூட நாம் பார்க்கலாம். அதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்! சற்று முன்புதான், கலோபின் கடையைச் சேர்ந்த அந்தச் சிறுவன் ஒரு ‘டார்ட்’ (பழக்காரம்) எடுத்துக்கொண்டு கடந்து சென்றதை நான் பார்த்தேன்! நீயே பார்—அந்தப் பழக்காரம் திருமதி கூப்பிலின் வீட்டிற்குத்தான் போயிருக்கும்.”

—“திருமதி கூப்பிலின் வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வந்துவிட்டால், திருமதி ஆக்டாவ், சற்று நேரத்திலேயே அந்த வீட்டார் அனைவரும் மதிய உணவிற்காக உள்ளே வருவதையும் நீ பார்த்துவிடலாம்—ஏனெனில் மணி இப்போது வெகுவாக ஆகிவிட்டது,” என்றாள் ஃபிரான்சுவா; அவள், கீழே சென்று தன் வேலைகளைக் கவனிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில்......மதிய உணவு உண்ண—என் அத்தைக்கு இந்த எதிர்பார்ப்பிற்குரிய பொழுதுபோக்கை விட்டுச் செல்வதில் எனக்குச் சிறிதும் வருத்தமில்லை.

“ஓ, நண்பகலுக்கு முன் அது நடக்காது,” என்று என் அத்தை ஒருவிதப் பணிவு கலந்த தொனியில் பதிலளிப்பார்; அதே சமயம், கடிகாரத்தின் மீது ஒரு பதற்றமான—ஆனால் யாருக்கும் தெரியாத—பார்வையை வீசுவார். ஏனெனில், உலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்தவரான அவரே, திருமதி கூபில் (Mme Goupil) மதிய உணவிற்கு வரப்போகிறார் என்பதை அறிவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார் என்பதை—அந்த மகிழ்ச்சி அவரை இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகக் காத்திருக்க வைக்கப்போகிறது என்றாலும்—வெளியே காட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் கவனமாக இருந்தார். “அதுவும், அந்த நேரம் என் சொந்த மதிய உணவு நேரத்துடனே ஒத்துப்போகும்!” என்று தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போலத் தாழ்ந்த குரலில் அவர் சேர்த்துச் சொன்னார். அவரைப் பொறுத்தவரை, அவருடைய சொந்த மதிய உணவே அவருக்குப் போதுமான ஒரு பொழுதுபோக்காக அமைந்திருந்தது; அதோடு ஒரே நேரத்தில் நிகழும் வேறு எந்தத் தொந்தரவையும் அவர் விரும்பவில்லை. “குறைந்தபட்சம், என் ‘கீரீம் முட்டைகளை’ (creamed eggs) ஒரு தட்டையான தட்டில் பரிமாற மறக்கமாட்டாய் அல்லவா?” அந்தத் தட்டுகளில்தான் சித்திரங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன; ஒவ்வொரு வேளை உணவின்போதும், அன்று தன் முன் வைக்கப்பட்ட தட்டில் வரையப்பட்டிருந்த குறிப்பிட்ட காட்சியின் கீழே எழுதப்பட்டிருந்த வாசகத்தைப் படிப்பதில் என் அத்தை மகிழ்ச்சி கண்டார். அவர் தன் மூக்குக்கண்ணாடியை அணிந்துகொண்டு அந்த வாசகங்களை வாசிப்பார்—*அலி பாபாவும் நாற்பது திருடர்களும்*, *அலாவுதீனும் அற்புத விளக்கும்*—பிறகு, புன்னகைத்தவாறே: “மிக நன்று, மிக நன்று,” என்று கூறுவார்.

“நான் காமுவின் கடைக்குச் சென்றிருக்கலாம்...” என்று ஃபிரான்சுவா (Françoise) குறிப்பிட்டார்; ஏனெனில், என் அத்தை இனி தன்னை அங்கே அனுப்பப்போவதில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்.

“ஓ இல்லை, இப்போது அதற்கு அவசியமில்லை; அது நிச்சயமாகத் குமாரி பியூபின் (Mlle Pupin) தான். என் பாவம் ஃபிரான்சுவா, எந்தப் பயனும் இல்லாமல் உன்னை இவ்வளவு தூரம் மாடிக்கு வரவழைத்ததற்காக நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்.” ஆனால், ஃபிரான்சுவாவை அழைப்பதற்குத் தன்னிடம் ஒரு வலுவான காரணம் இருந்தது என்பதை என் அத்தை நன்கு அறிந்திருந்தார்; ஏனெனில் காம்ப்ரே (Combray) நகரில், ஒருவருக்கு “முன்பின் தெரியாத” ஒரு நபர் என்பது, புராணக் கதைகளில் வரும் கடவுளைப் போலவே நம்பமுடியாத ஒரு கற்பனைப் பிறவியாகவே கருதப்பட்டது. சொல்லப்போனால், ‘ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரி’ (Rue du Saint-Esprit) வீதியிலோ அல்லது சதுக்கத்திலோ (Square) எப்போதாவது அத்தகைய வியக்கத்தக்க ‘அந்நியர்கள்’ தோன்றியிருந்தால்—அவர்களைப் பற்றி முறையாக விசாரித்து, இறுதியில் அந்தப் புதிரான நபரை, “நமக்குத் தெரிந்த ஒரு நபராகவே”—அது தனிப்பட்ட முறையில் தெரிந்தவராகவோ அல்லது வெறும் விவரங்களின் அடிப்படையில் (குடிமை நிலை அடிப்படையில்) தெரிந்தவராகவோ இருக்கலாம்—மாற்றிவிடும் முயற்சியில் வெற்றி பெறாத ஒரு நிகழ்வு கூட இதுவரை நடந்ததில்லை; காம்ப்ரே மக்களுடன் அந்த அந்நியருக்கு இருந்த குறிப்பிட்ட உறவுமுறையின் அடிப்படையில், அவர்கள் இறுதியில் ‘நமக்குத் தெரிந்தவர்’ என்ற வட்டத்திற்குள்ளேயே கொண்டுவரப்பட்டுவிடுவார்கள். அது திருமதி சௌட்டனின் மகன்—இராணுவ சேவையிலிருந்து திரும்பியவன்; அல்லது அபே பெர்த்ரோவின் மருமகள்—மடாலயப் படிப்பை முடித்துவிட்டுப் புதிதாக வெளியே வந்தவள்; அல்லது அந்தப் பங்குத் தந்தையின் சகோதரன்—ஷாடோடன் நகரில் வரி வசூலிப்பவராகப் பணியாற்றி, அப்போதுதான் ஓய்வுபெற்றிருந்தவர் அல்லது விடுமுறையைக் கழிக்க வந்திருந்தவர். அவர்களைக் கண்ணுற்றதும், காம்ப்ரே நகரில் நமக்குத் தெரியாத மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் ஒருவிதப் பரவசத்தை ஏற்படுத்தும்—காரணம், அவர்களை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ளவோ ​​அல்லது இன்னாரென்று இனங்காணவோ நம்மால் இயலாமல் போயிருக்கும். ஆயினும், திருமதி சௌட்டனும் அந்தப் பங்குத் தந்தையும் தங்கள் "பயணிகள்" வருகையை எதிர்பார்த்திருப்பதாக வெகு காலத்திற்கு முன்பே அறிவித்திருந்தனர். மாலையில், வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், எங்கள் நடைப்பயண விவரங்களை அத்தையிடம் விவரிப்பதற்காக நான் மாடிக்குச் செல்வேன்; அப்போது, ​​பழைய பாலத்திற்கு அருகே, என் தாத்தாவுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரை நாங்கள் சந்தித்ததாக நான் அறியாமையினால் குறிப்பிட்டுவிட்டால்—அவர் உடனே வியப்புடன் கூவுவார்: "தாத்தாவுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரா? ஆஹா! நிச்சயமாக அவருக்குத் தெரிந்திருக்காது!" ஆயினும், இந்தச் செய்தியால் சற்றுத் தூண்டப்பட்டவராய், அவர் அந்த விஷயத்தின் ஆழத்தை அறிய விரும்புவார்; உடனே என் தாத்தா வரவழைக்கப்படுவார். "மாமா, தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்; பழைய பாலத்திற்கு அருகே நீங்கள் சந்தித்தது யாரை?" — "...உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரையோ?" — "ஏன், ஆம்," என்று என் தாத்தா பதிலளிப்பார், "அது பிராஸ்பர்; திருமதி பூய்போஃப்பின் தோட்டக்காரரின் சகோதரர்." — "ஆஹா, அப்படியா," என்று என் அத்தை நிம்மதியடைந்து, முகத்தில் லேசான நாணத்துடன் கூறுவார்; தன் தோள்களைக் குலுக்கி, ஒருவித நையாண்டிப் புன்னகையுடன் அவர் மேலும் சொல்வார்: "ஆனால் இவனோ, நீங்கள் உங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மனிதரைச் சந்தித்ததாக என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தானே!" அப்போது நான் அடுத்த முறை இன்னும் எச்சரிக்கையாக நடந்துகொள்ளுமாறும், இத்தகைய சிந்தனையற்ற பேச்சுகளால் அத்தையை மீண்டும் வருத்தமடையச் செய்யக்கூடாது என்றும் அறிவுறுத்தப்படுவேன். காம்ப்ரே நகரில் உள்ள ஒவ்வொருவரும்—மனிதர்களாயினும் சரி, விலங்குகளாயினும் சரி—அத்தனை நெருக்கமாக அறியப்பட்டிருந்தனர்; எப்போதேனும் என் அத்தைக்கு "முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத" ஒரு நாய் அவ்வழியே கடந்து செல்வதைக் காண நேர்ந்தால், அவரால் அதைப்பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து மீளவே இயலாது; அந்தப் புதிரான நிகழ்வின் மர்மத்தை அவிழ்க்கவே அவர் தன் துப்பறியும் திறமையையும், கிடைக்கும் ஒவ்வொரு ஓய்வு நேரத்தையும் அர்ப்பணிப்பார்.

— "அது திருமதி சாஸராத்தின் நாயாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று ஃபிரான்சுவா சொல்வாள்—ஒருவேளை மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் அல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அத்தையின் மனதை அமைதிப்படுத்தும் நோக்கத்துடனும், அவர் "அதற்காகத் தன் மூளையைக் கசக்கிக்கொள்ளக் கூடாது" என்பதற்காகவும் அவள் அவ்வாறு கூறுவாள்.
$

 —“திருமதி. Sazerat-வின் நாய் எனக்குத் தெரியாதா என்ன!” என்று பதிலளித்தாள் என் அத்தை; எதையும் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடனேயே அணுகும் அவளது மனம், வெறும் வாய்மொழி கூற்றை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

—“ஆ! அப்படியென்றால், அது திரு. Galopin Lisieux-விலிருந்து அழைத்து வந்திருக்கும் அந்தப் புதிய நாயாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.”

—“ஆ! ஒருவேளை அதுவாகவும் இருக்கலாம்.”

—“கேள்விப்பட்டவரை, அது மிகவும் கனிவான ஒரு பிராணியாம்,” என்று மேலும் கூறின Françoise—இத்தகவலை அவள் Théodore-இடமிருந்து பெற்றிருந்தாள்——“மனிதனைப் போலவே புத்திசாலித்தனமானது; எப்போதும் நல்ல மனநிலையில், எப்போதும் அன்பாக, எப்போதும் ஏதேனும் ஒரு நேர்த்தியான செயலைச் செய்துகொண்டே இருக்குமாம். அந்த வயதிலேயே இவ்வளவு வசீகரமான குணம் கொண்ட ஒரு விலங்கைக் காண்பது மிகவும் அரிது. திருமதி. Octave, நான் இப்போது உங்களிடமிருந்து விடைபெறத்தான் வேண்டும்; இங்கே நின்று பேசிக்கொண்டிருக்க எனக்கு நேரமில்லை. மணி கிட்டத்தட்ட பத்தாகப் போகிறது; என் அடுப்பு இன்னும் பற்றவைக்கப்படவே இல்லை; அதோடு, நான் இன்னும் என் ‘asparagus’ (சதாவரி) காய்களைச் சீர்படுத்தி வைக்க வேண்டியிருக்கிறது.”

—“என்ன, Françoise? இன்னும் ‘asparagus’-ஆ? என்ன இது, இந்த வருடம் உனக்கு அதன் மீது ஒரே மோகமாக இருக்கிறதே! இதைப் பார்த்தே எங்கள் பாரிஸ் விருந்தினர்களுக்குச் சலிப்பு தட்டிவிடப் போகிறது!”

—“ஓ அப்படியெல்லாம் இல்லை, திருமதி. Octave; அவர்களுக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும். அவர்கள் தேவாலயத்திலிருந்து நல்ல பசியுடன் திரும்பி வருவார்கள்; அப்போது நீங்களே பார்ப்பீர்கள்—நிச்சயமாக அவர்கள் அதை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கமாட்டார்கள்.”

—“ஆனால் அவர்கள் இப்போதே தேவாலயத்திற்குச் சென்றிருப்பார்கள் அல்லவா? இனிமேல் நேரத்தை வீணடிக்காமல் இருப்பதுதான் உனக்கு நல்லது. போ, உன் காலை உணவுத் தயாரிப்பு வேலைகளைக் கவனிக்கச் செல்.”

என் அத்தை Françoise-உடன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த வேளையில், நான் என் பெற்றோருடன் திருப்பலிக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். அந்தத் தேவாலயம் எனக்கு எவ்வளவு பிடித்திருந்தது! இப்போதும் அதன் நினைவுகள் என் மனதில் எவ்வளவு தெளிவாகப் பதிந்திருக்கின்றன! நாங்கள் உள்ளே நுழையும் அதன் பழைய முகப்பு வாயில்—ஒரு சல்லடை போலக் கருமையாகவும் துளைகள் நிறைந்தும் காணப்பட்டது—மூலைகளில் வளைந்தும் ஆழமாகத் தேய்ந்தும் போயிருந்தது (அது இட்டுச் சென்ற புனித நீர் தொட்டியைப் போலவே). தேவாலயத்திற்குள் நுழையும்போது கிராமத்துப் பெண்களின் மேலாடைகள் அதன் மீது மென்மையாக உரசிச் செல்வதும், புனித நீரில் நனைப்பதற்காக அவர்களின் கூச்ச சுபாவம் கொண்ட விரல்கள் அத்தொட்டிக்குள் மூழ்குவதும்—பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்ததன் விளைவாக—ஒரு அழிவு சக்தியைப் பெற்றுவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது; தினமும் வண்டியின் சக்கரம் மோதும் ஒரு கல் தூணில் அதன் தடம் பதிவது போலவே, இங்கும் அந்தத் தேய்மானம் கற்களை வளைத்து, அவற்றில் ஆழமான பள்ளங்களைச் செதுக்கி வைத்திருந்தது. அதன் கல்லறைக் கற்கள்—அவற்றின் அடியில், அங்கே அடக்கம் செய்யப்பட்ட காம்ப்ரேயின் மடாதிபதிகளின் மேன்மையான சாம்பல், பாடகர் குழுவிற்கு ஒருவித ஆன்மீகத் தளத்தை அமைத்திருந்தது—தாங்களாகவே இனி வெறும் உயிரற்ற, கடினமான பொருளாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில் காலம் அவற்றை மென்மையாக்கி, அவற்றின் சொந்த சதுர விளிம்புகளின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் தேனைப் போலப் பாயச் செய்திருந்தது—இங்கே அவை அந்த விளிம்புகளை ஒரு பொன்னிற அலை போல வழிந்தோடி, பூத்துக் குலுங்கும் கோதிக் தூண் முகப்பின் வழியே பாய்ந்து, பளிங்கின் வெண் ஊதா மலர்களை மூழ்கடித்திருந்தன; அதே சமயம் மற்ற இடங்களில்—அதே விளிம்புகளை எட்டாமல்—அவை பின்வாங்கி, நீள்வட்ட வடிவ லத்தீன் கல்வெட்டை மேலும் சுருக்கி, அந்தச் சுருக்கப்பட்ட எழுத்துக்களின் அமைப்பில் மற்றொரு விசித்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தி, மற்ற எழுத்துக்கள் விகிதாச்சாரமின்றி நீட்டப்பட்டிருந்த ஒரு வார்த்தையின் இரண்டு எழுத்துக்களை ஒன்றாக இணைத்திருந்தன. சூரியன் அரிதாகத் தென்படும் அந்த நாட்களில் அதன் வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் அவ்வளவு பிரகாசமாக மின்னியதில்லை, அதனால்—வெளியே எவ்வளவு சாம்பல் நிறமாக இருந்தாலும்—தேவாலயத்தின் உள்ளே வானிலை நன்றாக இருக்கும் என்று ஒருவர் உறுதியாக நம்பலாம்; குறிப்பாக, ஒரு ஜன்னலின் முழு உயரமும், சீட்டுக்கட்டு ராஜாவைப் போன்ற ஒரு ஒற்றை உருவத்தால் நிரம்பியிருந்தது; அது அங்கே, வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையில் தொங்கியபடி, ஒரு கட்டிடக்கலை விதானத்தின் கீழ் வாழ்ந்தது. (அதன் சாய்வான, நீல நிறப் பிரதிபலிப்பில்—சில சமயங்களில் வார நாட்களில், நண்பகலில், ஆராதனை இல்லாத நேரத்தில்—அந்த தேவாலயம், காற்றோட்டமாகவும், காலியாகவும், மேலும் மனிதத்தன்மையுடனும், ஆடம்பரமாகவும், அதன் விலை உயர்ந்த தளபாடங்கள் மீது சூரிய ஒளி பட்டு, ஒரு இடைக்கால பாணி விடுதியில் உள்ள செதுக்கப்பட்ட கல் மற்றும் வண்ணக் கண்ணாடி மண்டபத்தைப் போல, கிட்டத்தட்ட வசிக்கத் தகுந்ததாகத் தோன்றும் அந்த அரிதான தருணங்களில்—திருமதி சசெராட் ஒரு கணம் மண்டியிட்டு, தெருவின் குறுக்கே உள்ள இனிப்புக் கடையில் இருந்து சற்றுமுன் வாங்கிய, மதிய உணவிற்காக வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லவிருந்த, இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு சிறிய *பெட்டிட் ஃபோர்ஸ்* பொட்டலத்தை அருகிலுள்ள பூந்தொட்டியின் மீது வைப்பதை ஒருவர் காணக்கூடும்); மற்றொரு காட்சியில், அதன் அடிவாரத்தில் ஒரு போர் நடந்துகொண்டிருந்த இளஞ்சிவப்புப் பனிமலை ஒன்று, வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலின் மீதே நேரடியாக உறைந்து படிந்திருந்தது போலத் தோன்றியது. அதனால், அதன் கொந்தளிப்பான பனிக்கலந்த மழையால் அந்த ஜன்னல், பனித்துகள்கள் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கண்ணாடித் தகடு போல உப்பிக் காணப்பட்டது—ஆயினும், அந்தப் பனித்துகள்கள் ஏதோவொரு விடியலால் ஒளிரூட்டப்பட்டிருந்தன (சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அதே விடியல்தான் பலிபீடத்தின் பீடத்தை மிகவும் புத்துணர்ச்சியான வண்ணங்களால் செந்நிறமாக்கிக் கொண்டிருந்தது; அந்த வண்ணங்கள், கல்லில் நிரந்தரமாகப் பதிந்த நிறங்களைப் போலத் தோன்றாமல், வெளி உலகிலிருந்து ஒரு கணநேர ஒளிக்கீற்றால் அங்கே வீசப்பட்ட சாயல்களைப் போலத் தெரிந்தன); மேலும் இந்த ஜன்னல்கள் அனைத்தும் மிகவும் பழமையானவையாக இருந்ததால், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, நூற்றாண்டுகளின் தூசியால் மின்னும் அவற்றின் வெள்ளி நிறப் பழமைப் பூச்சையும், அவற்றின் மென்மையான கண்ணாடிப் பின்னலின் இழைகள்—பளபளத்தாலும் நூலிழை வரை தேய்ந்துபோன நிலையிலும்—ஒருவர் காண முடிந்தது. குறிப்பாக, அவற்றில் ஒன்று இருந்தது: அது நூறு சிறிய செவ்வக வடிவக் கண்ணாடித் தகடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு உயரமான அறை; அதில் நீல நிறமே மேலோங்கி இருந்தது—அது, ஆறாம் சார்லஸ் மன்னரை மகிழ்விக்கப் பயன்பட்டிருக்கக்கூடிய சீட்டுக்கட்டுகளைப் போலவே, ஒரு மாபெரும் சீட்டுக்கட்டைப் போலக் காட்சியளித்தது. ஆனால், திடீரென ஒரு சூரியக் கதிர் அதன் வழியே பாய்ந்ததா, அல்லது என் அலைபாயும் பார்வை, சில சமயம் மங்கலாகவும் சில சமயம் மீண்டும் ஒளிரவும் இருந்த அந்தக் வண்ணக் கண்ணாடியின் மீது பட்டு, ஒரு அசையும், விலைமதிப்பற்ற சுடரைப் பற்றவைத்ததா என்பது தெரியவில்லை; அடுத்த கணமே அது ஒரு மயிலின் பின்னலைப் போன்ற மினுமினுப்பான பளபளப்பைப் பெற்றது. பின்னர் அது நடுங்கி அலைந்து, இருண்ட, பாறைகள் நிறைந்த கூரையிலிருந்து ஈரமான சுவர்களின் வழியே வழிந்தோடும் ஒரு அற்புதமான, சுடர்விடும் சாரல் மழையாக மாறியது—வளைந்து நெளியும் சுண்ணக்கல் விழுதுகளால் பளபளக்கும் ஏதோவொரு குகையின் மையப் பகுதி வழியாக, தங்கள் ஜெபப் புத்தகங்களைச் சுமந்து செல்லும் என் பெற்றோரை நான் பின்தொடர்வது போல இருந்தது; ஒரு கணம் கழித்து, சிறிய வைரக்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஜன்னல்கள், ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்ட நீலக்கற்களைப் போன்ற உடையாத கடினத்தன்மையையும், ஆழ்ந்த ஒளிபுகும் தன்மையையும் பெற்றிருந்தன......ஒரு பிரம்மாண்டமான மார்புத் தசை, ஆயினும் அதன் பின்னால், அந்தச் செல்வங்கள் அனைத்தையும் விட மேலாக நேசிக்கப்பட்ட, ஒரு கணநேர, சூரிய ஒளிப் புன்னகையை உணர முடிந்தது; அது, இரத்தினக்கற்களை நனைத்த மென்மையான நீல அலைகளிலும், சதுக்கத்தின் நடைபாதைக் கற்களிலும், சந்தையின் வைக்கோலிலும் தெளிவாகத் தெரிந்தது; மேலும், ஈஸ்டருக்கு முன்பு நாங்கள் வந்தடைந்த அந்த முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்கூட, புனித லூயிஸின் வாரிசுகளின் காலத்திலிருந்து வரும் ஒரு வரலாற்று வசந்தத்தைப் போல, கண்ணைப் பறிக்கும், பொன்னிறமான கண்ணாடி மறவா மலர்களின் விரிப்பை மலரச் செய்து, பூமி இன்னும் வெறுமையாகவும் கருமையாகவும் இருக்கிறது என்பது எனக்கு ஆறுதல் அளித்தது.

இரண்டு உயர் நெசவுத் திரைச்சீலைகள் எஸ்தரின் முடிசூட்டு விழாவைச் சித்தரித்தன (பாரம்பரியத்தின்படி, அகஸ்வேருவுக்கு பிரான்ஸ் மன்னனின் முகத்தோற்றமும், எஸ்தருக்கு அவர் காதலித்த குவர்மண்டஸ் நகரத்து சீமாட்டியின் முகத்தோற்றமும் வழங்கப்பட்டிருந்தன) — அவற்றின் வண்ணங்கள் மங்கும்போது, ஒரு புதிய வெளிப்பாட்டையும், ஒரு புதிய புடைப்பையும், ஒரு புதிய ஒளியையும் அளித்திருந்தன: எஸ்தரின் உதடுகளில் ஒரு ரோஜா நிறத் தீற்றல் மிதந்து, அவற்றின் கோடுகளின் வரையறைகளுக்கு அப்பால் மிதந்தது; அவளது ஆடையின் மஞ்சள் நிறம் மிகவும் வழுவழுப்பாகவும், செழுமையாகவும் பரவி, பின்வாங்கும் சூழலுக்கு எதிராகத் தெளிவாகத் தனித்துத் தெரிந்து, ஒருவித திடப்பொருளைப் பெற்றது; மேலும், பட்டு மற்றும் கம்பளித் துணியின் கீழ்ப்பகுதிகளில் தெளிவாக இருந்தும், மேல் பகுதிகளில் "மங்கிப்" போயிருந்த மரங்களின் பசுமை, அடர்ந்த அடிமரங்களுக்கு மேலே உயரமான, மஞ்சள் நிறக் கிளைகளை வெளிறிய வண்ணங்களில் தனித்து நிற்கச் செய்தது; அவை பொன்னிறமாகவும், கண்ணுக்குத் தெரியாத சூரியனின் திடீர், சாய்வான ஒளியால் பாதி அழிக்கப்பட்டது போலவும் தோன்றின. இவை அனைத்தும், இன்னும் பலவும்—எனக்கு கிட்டத்தட்ட புராணக் கதாபாத்திரங்களாகத் தோன்றிய நபர்களிடமிருந்து தேவாலயத்திற்கு வந்திருந்த விலைமதிப்பற்ற பொருட்கள் (புனித எலோயால் உருவாக்கப்பட்டு டகோபர்ட்டால் பரிசளிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தங்கச் சிலுவை; போர்பிரி மற்றும் எனாமல் பூசப்பட்ட செம்பினால் செய்யப்பட்ட, ஜெர்மானிய லூயிஸின் மகன்களின் கல்லறை)—இவை அனைத்தும், நாங்கள் எங்கள் இருக்கைகளை நோக்கிச் செல்லும்போது, தேவதைகள் வந்து செல்லும் ஒரு பள்ளத்தாக்கிற்குள் நுழைவதைப் போல நான் தேவாலயத்திற்குள் முன்னேறிச் செல்வேன் என்பதைக் குறித்தது; அங்கே ஒரு விவசாயி, ஒரு பாறையிலோ, மரத்திலோ, அல்லது ஒரு குளத்திலோ, அவர்களின் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பயணத்தின் தொட்டுணரக்கூடிய தடயத்தைக் கண்டு வியப்படைவான். இவையனைத்தும், எனக்கு அந்தத் தேவாலயத்தை, நகரத்தின் பிற பகுதிகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றாக மாற்றின: சொல்லப்போனால்—அது ஒரு நான்கு பரிமாண வெளியில் (நான்காவது பரிமாணம் என்பது காலம்) நிலைபெற்றிருக்கும் ஒரு கட்டிடமாகத் திகழ்ந்தது; நூற்றாண்டுகள் நெடுகிலும் விரிந்து பரந்த அதன் மைய மண்டபம்—ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்கும், ஒரு சிற்றாலயத்திலிருந்து வேறொன்றுக்கும் நீண்டு—வெறும் சில மீட்டர்களை மட்டுமல்லாமல், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்த பல காலகட்டங்களையே வென்று கடந்து வந்ததைப் போலத் தோன்றியது; அக்காலகட்டங்களிலிருந்து அது வெற்றியுடன் மீண்டு வந்தது. பதினொன்றாம் நூற்றாண்டின் கரடுமுரடான, ஆவேசமான தன்மையை அது தன் சுவர்களின் தடிமனுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்தது—கற்கள் நிரப்பப்பட்டு அடைக்கப்பட்ட கனத்த வளைவுகளுடன் கூடிய அந்த நூற்றாண்டு, தேவாலய முகப்பிற்கு அருகே உள்ள மணிமண்டபப் படிக்கட்டுகளின் அருகில் செதுக்கப்பட்டிருந்த ஆழமான பிளவின் வழியாக மட்டுமே வெளிப்பட்டது; அங்கும் கூட, அது தனக்கு முன்னால் நளினத்துடன் நின்றிருந்த அழகிய கோதிக் பாணி வளைவுகளால் பாதி மறைக்கப்பட்டிருந்தது—அது, ஒரு இளைய சகோதரனை—கிராமியத் தோற்றத்துடனும், முகம் சுளிக்கும் இயல்புடனும், எளிய ஆடையுடனும் இருப்பவனை—அந்நியர்களின் பார்வையிலிருந்து காப்பதற்காக, புன்னகையுடன் அவனுக்கு முன்னால் வந்து நிற்கும் மூத்த சகோதரிகளைப் போலவே இருந்தது; மேலும், அந்தச் சதுக்கத்திற்கு மேலே வானில் உயர்ந்து நின்ற அதன் கோபுரம்—புனித லூயி மன்னனை ஒரு காலத்தில் உற்று நோக்கியிருந்தது; இப்போதும் அவனை நோக்கியபடியே இருப்பது போலத் தோன்றியது. ...மேலும், அதன் நிலவறையுடன் சேர்ந்து, அது ஒரு 'மெரோவிஞ்சிய' காலத்து இரவுக்குள் ஆழமாக மூழ்கியது—அங்கு, ஒரு பிரம்மாண்டமான கல் வவ்வாலின் சவ்வு போன்ற வலிமையான வளைவுக்கூரையின் அடியில், இருளில் தடவிக்கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது—தியோடோர் மற்றும் அவனது சகோதரி ஆகியோர், ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், சிகேபெர்ட்டின் (Sigebert) சிறு மகளின் கல்லறையை எங்களுக்குக் காட்டினர்; அந்தக் கல்லறையின் மீது—ஒரு தொல்லுயிர் படிமத்தின் (fossil) அச்சு போல—ஒரு ஆழமான பள்ளம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது; அல்லது கதையின்படி சொல்வதானால், “ஃபிராங்கிய இளவரசி படுகொலை செய்யப்பட்ட அந்த மாலையில், தங்கச் சங்கிலிகளால் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ஒரு படிக விளக்கு—தற்போது தேவாலயத்தின் பின்பகுதி (apse) அமைந்திருக்கும் இடத்தில்—தானாகவே அந்தச் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுபட்டு, படிகம் உடையாமலோ அல்லது அதனுள் இருந்த சுடர் அணையாமலோ, கல்லுக்குள் மென்மையாக ஊடுருவிச் சென்றது; அதன் எடையைத் தாங்கிக்கொள்ளும் வகையில் அந்தக் கல் மென்மையாக வழிவிட்டது,” என்று சொல்லப்பட்டது.

கோம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தின் பின்பகுதி—அதைப் பற்றி உண்மையில் பேசவே முடியுமா? அது மிகவும் கரடுமுரடாகவும், கலைநயம் ஏதுமின்றியும், ஏன்—ஆன்மீகப் பக்தி உணர்வு கூட அற்றதாகவும் இருந்தது. வெளியிலிருந்து பார்க்கும்போது—அதன் முகப்பு அமைந்திருந்த தெருச் சந்திப்பு சற்று தாழ்வான மட்டத்தில் இருந்ததால்—அதன் கரடுமுரடான கல் கட்டுமானம், மெருகூட்டப்படாத, கூழாங்கற்கள் துருத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு அடித்தளத்திலிருந்து எழுந்து நின்றது; அந்த அடித்தளத்தில், தேவாலயத்திற்குரிய சிறப்புத் தன்மை என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவுமே இருக்கவில்லை. வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் மிக அதிக உயரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன போலத் தோன்றின, மேலும் அந்த முழு அமைப்பும் ஒரு தேவாலயத்தின் தோற்றத்தை விட ஒரு சிறைச்சாலையின் சுவரைப் போலவே காட்சியளித்தது. உண்மையில், பிற்காலத்தில்—நான் கண்டிருந்த அந்த அற்புதமான அரைவட்டக் கோயில்களையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்தபோது—அவற்றையும் காம்ப்ரேயின் அரைவட்டக் கோயிலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியிருக்காது. ஆயினும், ஒரு நாள், ஒரு சிறிய மாகாணத் தெருவின் மூலையில் திரும்பியபோது—மூன்று குறுகிய சந்துகளின் சந்திப்பை நோக்கியவாறு—உயரமாக அமைக்கப்பட்ட ஜன்னல்களால் துளைக்கப்பட்டு, காம்ப்ரேயின் அரைவட்டக் கோயிலைப் போலவே அதே சமச்சீரற்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்த ஒரு கரடுமுரடான, மேடான சுவரைக் கண்டேன். எனவே, சார்ட்ரஸ் அல்லது ரீம்ஸில் நான் கேட்டுக்கொண்டது போல, அங்கே மத உணர்வு எந்த சக்தியுடன் வெளிப்படுத்தப்பட்டது என்று நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்ளவில்லை; மாறாக, என்னையறியாமல் நான் கூச்சலிட்டேன்: “தேவாலயம்!”

தேவாலயம்! பரிச்சயமானது; அதன் வடக்கு வாசல் அமைந்திருந்த ரூ செயிண்ட்-ஹிலேர் தெருவில், அதன் இரண்டு அண்டை வீடுகளான திரு. ராபினின் மருந்தகம் மற்றும் திருமதி. லோய்சோவின் வீடு ஆகியவற்றுடன் எந்தப் பிரிவுமின்றி ஒட்டியிருந்த பொதுச் சுவர்களை அது கொண்டிருந்தது; தனக்கென ஒரு தெரு எண்ணைக் கொண்டிருக்கக்கூடிய காம்ப்ரேயின் ஒரு சாதாரண குடிமகனாக அது இருந்தது...
காம்ப்ரேயின் தெருக்களில் எண்கள் இடப்பட்டிருந்தன—காலையில் தபால்காரர் தன் சுற்றுப்பயணத்தின்போது, திருமதி லோய்சோவின் வீட்டிற்குள் நுழைவதற்கு முன்பும், திரு. ராபினின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறும்போதும் நின்று சென்றிருக்க வேண்டிய இடம் போலத் தோன்றிய இடங்களில்கூட—அவளுக்கும், அவளைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் இடையில், என் மனத்தால் ஒருபோதும் கடக்க முடியாத ஒரு எல்லைக்கோடு இருந்தது. திருமதி லோய்சோவின் ஜன்னலில் ஃபுச்சியா மலர்கள் இருந்தன என்பது ஒரு பொருட்டல்ல—தலைகுனிந்து, தங்கள் கிளைகளை எல்லா திசைகளிலும் கட்டுப்பாடின்றிப் படரவிடும் ஒரு கெட்ட பழக்கத்தைப் பெற்றிருந்த அந்த மலர்கள், போதுமான அளவு பெரிதாக வளர்ந்தவுடன், தேவாலயத்தின் இருண்ட முகப்பில் தங்கள் ஊதா நிற, அடர்த்தியான கன்னங்களைச் சென்று குளிர்விப்பதைத் தவிர வேறு அவசரமான பணி எதுவும் இல்லாதது போலத் தோன்றின—இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அந்த ஃபுச்சியாக்கள் எனக்குப் புனிதமானவையாக மாறவில்லை; அந்த மலர்களுக்கும் அவை சாய்ந்திருந்த கறுத்துப்போன கல்லுக்கும் இடையில், என் கண்கள் எந்த இடைவெளியையும் காணாவிட்டாலும், என் மனம் ஒரு படுகுழியை ஒதுக்கி வைத்திருந்தது.

காம்ப்ரே நகரம் இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாத தூரத்தில், செயிண்ட்-ஹிலேர் தேவாலயத்தின் கோபுரத்தை வெகு தொலைவிலிருந்தே அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்; அது தனது மறக்க முடியாத நிழலுருவத்தை அடிவானத்தில் பதித்திருந்தது. ஈஸ்டர் வாரத்தில் பாரிஸிலிருந்து எங்களை அழைத்து வந்த ரயிலில் இருந்து என் தந்தை அதைக் காணும்போது—வானத்தின் ஒவ்வொரு மடிப்பிலும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக சறுக்கிச் சென்று, அதன் சிறிய இரும்புக் காற்று திசைகாட்டியை எல்லா திசைகளிலும் ஓடவிட்டுக் கொண்டிருக்கும்—அவர் எங்களிடம் கூறுவார்: “வாருங்கள், போர்வைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நாம் வந்துவிட்டோம்.” காம்ப்ரேயிலிருந்து நாங்கள் வழக்கமாக மேற்கொள்ளும் மிக நீண்ட நடைப்பயணங்களில் ஒன்றில், ஒரு குறுகிய சாலை திடீரென ஒரு பரந்த பீடபூமியில் விரிந்து செல்லும் ஓர் இடம் இருந்தது; அடிவானத்தில் கரடுமுரடான காடுகளால் சூழப்பட்டிருந்த அந்தப் பீடபூமிக்கு மேலே—தனித்து—செயின்ட்-ஹிலேர் கோபுரத்தின் மெல்லிய நுனி எழுந்து நின்றது; ஆயினும் அது மிகவும் மென்மையாகவும், இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலும் தோன்றியதால், வானத்தில் ஒரு நகத்தால் வெறுமனே கீறப்பட்டது போலிருந்தது—இயற்கையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லாத இந்த நிலப்பரப்பிற்கு, இந்த ஓவியத்திற்கு, அந்த ஒரு சிறிய கலைத் தீற்றலையும், அந்த ஒற்றை மனித அடையாளத்தையும் வழங்குவது போல. அருகில் சென்று, உயரம் குறைவாக இருந்தபோதிலும் அதன் அருகே நின்றுகொண்டிருந்த, சதுர வடிவ, பாதி சிதைந்த கோபுரத்தின் எச்சங்களை ஒருவர் காண முடிந்தபோது, எல்லாவற்றையும் விட அதன் கற்களின் அடர் செந்நிறம் ஒருவரைக் கவர்ந்தது; மேலும், பனிமூட்டமான ஒரு இலையுதிர்காலக் காலையில், திராட்சைத் தோட்டங்களின் புயல் போன்ற ஊதா நிறத்திற்கு மேலே உயர்ந்து நின்றபோது, அது வர்ஜீனியா க்ரீப்பர் கொடியின் நிறத்தை ஒத்த ஒரு ஊதா நிறச் சிதைவு போலத் தோன்றியது.

அடிக்கடி, நாங்கள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும்போது, அந்தச் சதுக்கத்தில் என் பாட்டி என்னை நிறுத்தி அதையே உற்றுப் பார்க்கச் சொல்வார். அதன் கோபுரத்தின் ஜன்னல்களிலிருந்து—ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக ஜோடியாக, மனித முகங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் மற்றவற்றுக்கும் அழகையும் கண்ணியத்தையும் அளிக்கும் அந்தத் துல்லியமான, தனித்துவமான இடைவெளியில்—அது சீரான இடைவெளியில் காகங்களின் கூட்டங்களை வெளிவிடும் அல்லது விழவிடும். ஒரு கணம், அவை கரைந்தபடி வட்டமிடும்; தங்களைக் கண்டுகொள்ளாதது போல் துள்ளி விளையாட அனுமதித்த அந்தக் பழங்காலக் கற்கள், திடீரென வாழத் தகுதியற்றவையாக மாறி, எல்லையற்ற கொந்தளிப்பின் ஏதோவொரு தத்துவத்தைப் பரப்பி, தங்களைத் தாக்கி விரட்டியடித்தது போலத் தோன்றும். பின்னர், மாலை நேரக் காற்றின் ஊதாப் பட்டுப் போன்ற மென்மையில் எல்லாத் திசைகளிலும் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பயணித்த பிறகு, அவை திடீரென அமைதியடைந்து, கோபுரத்திற்குள் தங்களைத் தொலைத்துக்கொள்ளத் திரும்பும்—முன்பு அச்சுறுத்தலாகத் தோன்றிய அக்கோபுரம், இப்போது மீண்டும் சாந்தமானதாக மாறியிருந்தது—சில அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இறங்கி, அசைவற்றுத் தோன்றும் (ஒருவேளை ஏதேனும் பூச்சியைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்), ஒரு கடற்பறவை அலையின் முகட்டில் ஒரு மீனவனின் அசைவின்றி வட்டமிடுவதைப் போல, ஒரு சிறு கோபுரத்தின் நுனியில் அமர்ந்திருக்கும். ஏன் என்று சரியாகத் தெரியாமலேயே, என் பாட்டி செயிண்ட்-ஹிலேர் தேவாலயத்தின் கோபுரத்தில் அநாகரிகம், பகட்டு, மற்றும் சிறுமைத்தனம் இல்லாத அந்த நிலையைக் கண்டார்; அதுவே அவரை இயற்கையையும் (என் பெரிய அத்தையின் தோட்டக்காரரைப் போல மனிதனின் கை அதன் வளர்ச்சியைத் தடுக்காத பட்சத்தில்) மற்றும் மேதைகளின் படைப்புகளையும் நேசிக்கவும், அவை நன்மை பயக்கும் செல்வாக்கு மிக்கவை என்று நம்பவும் தூண்டியது. உண்மையில், ஒருவர் கண்ணால் காணக்கூடிய தேவாலயத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும், அதற்குள் பொதிந்திருந்த ஒருவித சிந்தனையால் மற்ற எந்தக் கட்டிடத்திலிருந்தும் அதை வேறுபடுத்திக் காட்டியது; ஆயினும், அதன் கோபுரத்தில்தான் அது தன்னை உணர்ந்துகொண்டு, ஒரு தனித்துவமான மற்றும் பொறுப்பான இருப்பை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டது போலத் தோன்றியது. அந்தக் கோபுரமே அதன் சார்பாகப் பேசியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் பாட்டி, உலகில் தான் மிகவும் நேசித்த ஒன்றை, அதாவது இயற்கையான தன்மையுடன் கூடிய ஒரு தனித்துவமான தோற்றத்தை, காம்ப்ரே கோபுரத்தில் மிகத் துல்லியமாகக் கண்டார் என்று நான் நம்புகிறேன்—அது எவ்வளவு தெளிவற்றதாக இருந்தாலும் சரி. கட்டிடக்கலையில் பயிற்சி பெறாத அவர், "குழந்தைகளே, நீங்கள் விரும்பினால் என்னைப் பார்த்துச் சிரியுங்கள்; விதிகளின்படி இது அழகாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இதன் விசித்திரமான, பழங்காலத் தோற்றம் என்னைக் கவர்கிறது. இது பியானோ வாசித்தால், வறண்ட, நொறுங்கும் தன்மையுடன் வாசிக்காது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்" என்று கூறுவார். அவள் அதையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது—பிரார்த்தனையில் இணைந்த கைகளைப் போல, உயர்ந்து செல்லச் செல்ல நெருங்கி வரும் அதன் கல் சரிவுகளின் மென்மையான இறுக்கத்தையும், தீவிரமான சாய்வையும் தன் கண்களால் பின்தொடர்ந்தபோது—அந்தக் கோபுரத்தின் உயர்ந்து செல்லும் ஒளிப் பரவலுடன் அவள் மிகவும் நெருக்கமாக ஒன்றிப்போனாள்; அதனால் அவளுடைய பார்வையும் அதனுடன் சேர்ந்து பறப்பது போலத் தோன்றியது. அதே நேரத்தில், அவள் அந்தப் பழைய, தேய்ந்த கற்களைப் பார்த்துப் பாசத்துடன் புன்னகைத்தாள்—அவற்றின் மேல் பகுதிகள் மட்டுமே மறையும் சூரியனால் இன்னும் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தன—அந்தச் சூரிய ஒளி மண்டலத்திற்குள் நுழைந்த கணத்திலிருந்து—ஒளியால் மென்மையாக்கப்பட்டு—திடீரென்று வெகு உயரத்திற்கு ஏறிச் சென்றது போலத் தோன்றிய அந்தக் கற்கள், ஒரு மெல்லிசை ஒரு ஆக்டேவ் மேலே *தலைக்குரலில்* இசைக்கப்படுவது போல, தொலைவில் இருப்பது போல் காட்சியளித்தன.

செயின்ட்-ஹிலேரின் அந்தக் கோபுரமே, நகரத்தின் அனைத்துத் தொழில்களுக்கும், அனைத்து நேரங்களுக்கும், ஒவ்வொரு பார்வைப்புள்ளிக்கும் அவற்றின் வடிவத்தையும், அவற்றின் மகுட மகிமையையும், அவற்றின் புனிதத்தையும் வழங்கியது. என் படுக்கையறையிலிருந்து, என்னால் பார்க்க முடியவில்லை...
அதன் அடிப்பகுதியைத் தவிர, அது சிலேட்டுக் கற்களால் வேயப்பட்டிருந்தது; ஆனால், ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்—ஒரு வெப்பமான கோடைக் காலையில்—அந்தச் சிலேட்டுகள் ஒரு கருப்புச் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பதைக் காணும்போது, நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன்: "கடவுளே! ஒன்பது மணி! அதற்கு முன்பாக அத்தை லியோனியை முத்தமிட எனக்கு நேரம் வேண்டுமென்றால், நான் உயர் திருப்பலிக்குத் தயாராக வேண்டும்." அந்தச் சதுக்கத்தில் சூரிய ஒளி என்ன நிறத்தில் இருக்கும் என்பது எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்—சந்தையின் வெப்பமும் தூசியும், மற்றும் திருப்பலிக்கு முன்பு அம்மா ஒருவேளை நின்று செல்லக்கூடிய கடையின் முகப்பால் விழும் நிழலும்—கடை உரிமையாளர் அவளுக்காகக் காண்பிக்கும் சில கைக்குட்டைகளை வாங்குவதற்காக, வெளுக்கப்படாத லினன் துணியின் மணம் கமழும் காற்றில் அவள் அடியெடுத்து வைப்பாள் (அவ்வாறு செய்யும்போது தன் முதுகை வளைத்துக்கொள்வார்); அவர் கடையை மூடத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோதே, தன் ஞாயிற்றுக்கிழமை மேலங்கியை அணிந்து கைகளைக் கழுவுவதற்காகப் பின் அறைக்குள் நுழைந்திருப்பார்; மிகவும் சோகமான சூழ்நிலைகளில்கூட, ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் தன் கைகளை ஒன்றாகத் தேய்த்துக்கொள்ளும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது—ஒருவிதமான துணிச்சலுடனும், கொண்டாட்ட மனப்பான்மையுடனும், வெற்றியுடனும்.

திருப்பலிக்குப் பிறகு, வழக்கத்தை விடப் பெரிய பிரியோச் ரொட்டி ஒன்றைக் கொண்டுவரச் சொல்ல தியோடோரிடம் நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது—ஏனென்றால், எங்கள் உறவினர்கள் நல்ல வானிலையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு திபெர்சியிலிருந்து எங்களுடன் மதிய உணவு உண்ண காரில் வந்திருந்தனர்—நாங்கள் அந்தக் கோபுரத்தை எதிர்கொண்டிருப்போம்; ஏதோ ஒரு பெரிய, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிரியோச் ரொட்டியைப் போலத் தங்க முலாம் பூசப்பட்டு, சுடப்பட்டிருந்த அதன் மேற்பரப்பு, செதில்களாலும், பிசுபிசுப்பான சூரிய ஒளித் துளிகளாலும் மின்னியது—அது தன் கூர்மையான முனையை நீல வானத்தில் நீட்டியிருந்தது. மாலையில், நான் என் நடைப்பயணத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, என் அம்மாவிடம் இரவு வணக்கம் சொல்லி, அவரை மீண்டும் பார்க்க முடியாத அந்தத் தருணத்தை—இப்போது வேகமாக நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது—நினைத்தபோது, அதற்கு மாறாக, மங்கிவரும் ஒளியில் அந்தக் கோபுரம் மிகவும் மென்மையாகத் தோன்றியது; அதன் பாரத்தால் நெகிழ்ந்து, அதற்கு இடமளிக்கச் சற்றே குழிந்து, இப்போது அதன் விளிம்புகளைச் சுற்றி மீண்டும் மேலேறிச் செல்லும் வெளிறிய வானத்தின் மீது, பழுப்பு நிற வெல்வெட் மெத்தை போல ஆழமாகப் பதிந்து அது ஓய்வெடுப்பது போல் காட்சியளித்தது. மேலும், அதைச் சுற்றி வட்டமிடும் பறவைகளின் கூக்குரல்கள் அதன் அமைதியை மேலும் ஆழப்படுத்துவது போலவும், அதன் கோபுரத்தை இன்னும் உயரத்திற்கு எழுப்புவது போலவும், அதற்கு விவரிக்க முடியாத ஒரு தன்மையை அளிப்பது போலவும் தோன்றின.

தேவாலயம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அதன் பின்னால் சென்று வேலைகளைச் செய்ய வேண்டியிருந்தபோதுகூட, வீடுகளுக்கு இடையில் திடீரென அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகத் தோன்றி நிற்கும் அந்தக் கோபுரத்தைச் சார்ந்தே அனைத்தும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது; ஒருவேளை, தேவாலயம் இல்லாமல் அது அவ்வாறு தோன்றியபோது, அது இன்னும் அதிக நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாக இருந்திருக்கலாம். மேலும் நிச்சயமாக, இந்த வழியில் பார்க்கும்போது இன்னும் அழகாகத் தோன்றும் பலவும் உள்ளன; கூரைகளுக்கு மேலே உயர்ந்து நிற்கும் கோபுரங்களின் சித்திரங்கள் என் நினைவில் உள்ளன—காம்ப்ரேயின் மந்தமான தெருக்களால் உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கலைத்தன்மையைக் கொண்ட பிம்பங்கள் அவை. நார்மண்டியில், பால்பெக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு விசித்திரமான சிறிய நகரத்தில், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இரண்டு வசீகரமான மாளிகைகளை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்; அவற்றை நான் பிரியமானவையாகவும் வணக்கத்திற்குரியவையாகவும் பெரிதும் மதிக்கிறேன்; அவற்றின் மாடங்களிலிருந்து ஆற்றை நோக்கிச் சரிந்து செல்லும் அழகிய தோட்டத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, அவற்றுக்கு இடையில், அவை மறைத்து வைத்திருக்கும் ஒரு தேவாலயத்தின் கோதிக் கோபுரம் உயர்ந்து நிற்கிறது. அது அவற்றின் முகப்புகளை முழுமையாக்கி மகுடம் சூட்டுவது போல் தோன்றுகிறது, ஆயினும் அது மிகவும் வித்தியாசமான—மிகவும் விலையுயர்ந்த, வளையங்கள் நிறைந்த, இளஞ்சிவப்பு நிற, பளபளப்பான—ஒரு பொருளால் செய்யப்பட்டிருப்பதால், அது அவற்றின் ஒரு பகுதியாக இல்லை என்பதை உடனடியாக உணர முடிகிறது; கடற்கரையில் பதிக்கப்பட்டிருக்கும் இரண்டு வழவழப்பான கூழாங்கற்களுக்கு இடையில், எனாமல் பூசப்பட்ட, கூம்பு வடிவ கோபுரத்தின் கருஞ்சிவப்பு நிற, அரண்கொண்ட கூர்முனை ஒன்று அதன் ஒரு பகுதியாக இல்லாததைப் போலவே இதுவும் உள்ளது. பாரிஸில் கூட—நகரின் மிகவும் அசிங்கமான மாவட்டங்களில் ஒன்றில்—எனக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட சாளரம் பற்றித் தெரியும்; அங்கிருந்து, ஒரு முன்புறம், ஒரு நடுப்பகுதி, மற்றும் பல தெருக்களின் அடுக்கப்பட்ட கூரைகளால் ஆன ஒரு பின்புறத்தையும் தாண்டி, ஒரு ஊதா நிற மணியைக் காண முடியும்—சில நேரங்களில் அது செந்நிறமாகவும், அல்லது மற்ற நேரங்களில் (வளிமண்டலத்தால் வெளிப்படுத்தப்படும் அந்த உன்னதமான "சான்றுகளில்") சாம்பலிலிருந்து வடிக்கப்பட்ட கருப்பாகவும் தோன்றும்—அது செயிண்ட்-அகஸ்டின் குவிமாடத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; அது பாரிஸின் இந்தக் குறிப்பிட்ட காட்சிக்கு, பிரானேசியின் சில ரோமானியக் காட்சிகளின் தன்மையை அளிக்கிறது. ஆனால், என் நினைவுகள் எவ்வளவுதான் ரசனையுடன் அவற்றைச் செதுக்கியிருந்தாலும், இந்தச் சிறிய செதுக்கு ஓவியங்கள் எதிலும், நான் நெடுங்காலமாக இழந்திருந்த ஒன்றை என்னால் பதியவைக்க முடியவில்லை: அதாவது, ஒரு பொருளை வெறும் காட்சிப் பொருளாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு தனித்துவமான, ஒப்பற்ற ஜீவனாக நம்ப வைக்கும் அந்த உணர்வு. அதனால், தேவாலயத்திற்குப் பின்னால் உள்ள தெருக்களிலிருந்து காணப்பட்ட காம்ப்ரே கோபுரத்தின் பல்வேறு கோணங்களைப் பற்றிய நினைவைப் போல, அவற்றுள் எதுவும் என் வாழ்வின் ஆழமான, பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியில் ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லை. ஐந்து மணி அளவில், அஞ்சலைப் பெற அஞ்சல் நிலையத்திற்கு நடந்து செல்லும் வேளையில்—இடதுபுறம், சில வீடுகளுக்கு அப்பாலேயே அது நின்று கொண்டிருக்க, அதன் தனித்த கோபுரம் கூரை வரிசைகளுக்கு மேலாக வான எல்லையை திடீரென உயர்த்தி நிற்க—ஒருவர் அதைக் கண்ணுற்றாலும் சரி; அல்லது, அதற்கு மாறாக, திருமதி. Sazerat-ஐச் சந்தித்து நலம் விசாரிக்க எண்ணி, அதே கூரை வரிசையை—இப்போது அதன் மறுபக்கம் சரிந்து தாழ்ந்த நிலையில்—கண்களால் பின்தொடர்ந்து சென்று, அந்தக் கோபுரத்தைக் கடந்ததும் வரும் இரண்டாவது தெருவில் திரும்ப வேண்டும் என்று உணர்ந்தாலும் சரி; அல்லது மீண்டும், ரயில் நிலையத்தை நோக்கி இன்னும் சற்றுத் தொலைவு துணிந்து சென்றபோது, ​​ஏதோ ஒரு அறியாத கணத்தில் தன் சுழற்சியின் நடுவே பிடிபட்ட ஒரு திடப்பொருளைப் போல, புதிய விளிம்புகளையும் பரப்புகளையும் தன் பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தில் வெளிப்படுத்தியவாறு, ஒருவர் அதை ஒரு கோணத்தில் நோக்கினாலும் சரி; அல்லது Vivonne ஆற்றங்கரையிலிருந்து பார்க்கும்போது—காட்சிக்கோணத்தின் விளைவால் திரண்டு, வலுவுடன் மேல்நோக்கி உந்தப்பட்ட அதன் அரைவட்டப் பகுதி—அக்கோபுரம் தன் சிகரத்தை வானத்தின் இதயத்திற்குள் பாய்ச்சுவதற்காக மேற்கொண்ட பெரும் முயற்சியிலிருந்தே அதுவும் முகிழ்த்தெழுவது போலத் தோன்றினாலும் சரி: ஒருவரின் பார்வை எப்போதுமே அந்தக் கோபுரத்திடமே திரும்ப வேண்டியிருந்தது; மற்ற அனைத்தையும் ஆதிக்கம் செலுத்தியது எப்போதுமே அந்தக் கோபுரமே ஆகும்—வீடுகளுக்கு ஒரு எதிர்பாராத சிகரத்தைச் சூட்டியவாறு, மனிதக் கூட்டத்திற்குள் தன் உடல் மறைந்திருக்கவும், நான் ஒருபோதும் அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாத வகையிலும், கடவுளின் விரலைப் போல அது என் முன்னே உயர்ந்து நின்றது......அதன் பொருட்டு அவளுடன் சேர்ந்து நானும் மகிழ்வேன். இன்றும் கூட—ஏதேனும் ஒரு பெரிய மாகாண நகரத்திலோ அல்லது பாரிஸின் எனக்குப் பரிச்சயமற்ற ஒரு பகுதியிலோ—எனக்குச் செல்ல வேண்டிய வழியைச் சுட்டிக்காட்டிய ஒரு வழிப்போக்கர், நான் திரும்ப வேண்டிய தெருவின் மூலையில், ஒரு அடையாளச் சின்னமாகத் தொலைவில் தெரியும் ஏதேனும் ஒரு மருத்துவமனை மணிக்கூண்டு கோபுரத்தையோ அல்லது கன்னியாஸ்திரி மடத்தின் கூர்ங்கோபுரத்தையோ எனக்குக் காட்டினால்; மேலும், அந்தத் தொலைவில் தெரியும் கோபுரத்தில், என் நினைவாற்றலால் மங்கலாகவேனும் அந்த அன்பிற்குரிய, மறைந்துபோன உருவத்தின் சாயலைக் காண முடிந்தால்—அப்போது அந்த வழிப்போக்கர்—நான் வழிதவறிச் சென்றுவிடவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளத் திரும்பிப் பார்த்தால்—ஒருவேளை பெரும் வியப்புடன் என்னைக் காண்பார்: நான் அந்த கோபுரத்தின் முன் மணிக்கணக்கில் அசைவற்று நின்று கொண்டிருப்பேன்; நான் புறப்பட்ட பயணத்தையோ அல்லது நான் நிறைவேற்ற வேண்டிய பணியையோ முற்றிலும் மறந்துவிட்டு, வெறுமனே நினைவுகூர முயன்று கொண்டிருப்பேன்—என் ஆழ்மனதிற்குள், மறதியின் பிடியிலிருந்து மீட்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள், இப்போது உலர்ந்து, புதிதாகக் கட்டமைக்கப்படுவதை நான் உணர்ந்துகொண்டிருப்பேன்; பின்னர்—சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி—அவரிடம் வழி கேட்டபோது இருந்ததை விடவும் மிகுந்த பதற்றத்துடன், நான் மீண்டும் என் வழியைத் தேடத் தொடங்குவேன்; நான் ஒரு தெருவில் திரும்புவேன்... ஆனால்... அந்த வழி என் சொந்த இதயத்திற்குள்ளேயே இருக்கிறது...

திருப்பலி வழிபாட்டிலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில், நாங்கள் அடிக்கடி திரு. லெக்ராண்டினைச் சந்திப்போம்; பொறியாளர் எனும் தன் தொழில் காரணமாகப் பாரிஸிலேயே தங்கியிருக்க வேண்டிய அவர், நீண்ட கோடை விடுமுறைக் காலங்களைத் தவிர்த்து, மற்ற நேரங்களில் சனிக்கிழமை மாலை முதல் திங்கட்கிழமை காலை வரை மட்டுமே காம்ப்ரேயில் (Combray) உள்ள தன் தோட்ட இல்லத்திற்கு வந்து செல்ல முடிந்தது. அவர் எத்தகைய மனிதர்களில் ஒருவர் என்றால்—அவர்கள் தங்கள் அறிவியல் துறையில் சிறப்பான வெற்றிகளைப் பெற்றிருந்தாலும், அத்துறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு வகையான பண்பாட்டையும்—இலக்கிய மற்றும் கலை சார்ந்த பண்பாட்டையும்—கொண்டிருப்பார்கள்; அவர்களின் தொழில்சார் நிபுணத்துவத்திற்கு இந்தப் பண்பாடு பயன்படாவிட்டாலும், அவர்களின் உரையாடல்களைச் செழுமைப்படுத்த அது பெரிதும் உதவும். பல இலக்கியவாதிகளையும் விட அதிகப் புலமை வாய்ந்தவராகவும் (திரு. லெக்ராண்டின் ஒரு எழுத்தாளராகச் சிறிதளவு நற்பெயரைப் பெற்றிருந்தார் என்பது அக்காலத்தில் எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை; ஒரு புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளர் அவருடைய கவிதைகளுக்கு மெட்டு அமைத்திருந்தார் என்பதைக் கேள்விப்பட்டபோது நாங்கள் பெரிதும் வியந்துபோனோம்), பல ஓவியர்களை விடவும் அதிக "கலைத்திறன் எளிமை" (facility) வாய்க்கப்பெற்றவராகவும் திகழும் இவர்கள், தாங்கள் தற்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை, உண்மையில் தங்களுக்குப் பொருத்தமான வாழ்க்கை அல்ல என்று கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்; இதன் விளைவாக, தங்கள் நடைமுறைப் பணிகளில் அவர்கள் ஒன்று விசித்திரமான மனப்போக்குடன் கலந்த ஒருவிதப் பற்றற்ற தன்மையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்; அல்லது, இகழ்ச்சியும், கசப்புணர்வும், அதே சமயம் மிக நுணுக்கமான கவனமும் கலந்த—தொடர்ச்சியானதும், இறுமாப்புடையதுமான—ஒரு தீவிர ஈடுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். உயரமான உருவம், நேர்த்தியான உடல்வாகு; நீண்ட பொன்னிற மீசைகளால் சூழப்பட்ட, சிந்தனைமிக்கதும் பண்பட்டதுமான முகம்; அதிலிருந்து வெளிப்படும் நீலநிறக் கண்கள்—அவற்றில் ஒருவித உலகப்பற்று நீங்கிய சோர்வு குடிகொண்டிருந்தது. எவரும் கண்டிராத அரிய பண்பாடும், உரையாடும் கலையில் நிகரற்ற திறமையும் கொண்ட அவரை—எப்போதும் ஒரு முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டிய என் குடும்பத்தினரின் பார்வையில்—அவர் ஒரு உயர்குடி மகனுக்குரிய இலக்கணத்தின் முழு வடிவமாகத் திகழ்ந்தார்; வாழ்க்கையை மிக உன்னதமான, மிக நுட்பமான முறையில் அணுகிய ஒருவராக அவர்கள் அவரைக் கருதினர். என் பாட்டி அவர்மீது வைத்த ஒரே விமர்சனம் என்னவென்றால், அவர் சற்று அதிகமாகவே 'நூலில் எழுதியதுபோல'ப் பேசினார் என்பதும்; அவரது பேச்சில், எப்போதும் தடையின்றி அசைந்தாடும் அவரது 'லாவலியர்' கழுத்துப்பட்டைகளிலும், பள்ளிச்சிறுவனைப் போன்ற தோற்றத்தை அவருக்கு அளித்த நேர்த்தியான கோட்டிலும் (jacket) காணப்பட்ட அந்த இயல்பான எளிமை இல்லை என்பதுமே ஆகும். உயர்குடியினர், மேட்டுக்குடியினர் மற்றும் சமூகப் பெருமிதப் பகட்டு ஆகியவற்றுக்கு எதிராக அவர் அடிக்கடி நிகழ்த்தும் உணர்ச்சிமிக்கச் சாடல்களைக் கண்டு என் பாட்டி வியப்படைந்தார்—"பாவங்களுக்கு மன்னிப்பு உண்டு என்று புனித பவுல் கூறியபோது, ​​மன்னிப்பே இல்லாத பாவம் என்று அவர் குறிப்பிட்டது நிச்சயமாக இந்த அகம்பாவத்தைத்தான்," என்று அவர் முழங்குவார்.

சமூக அந்தஸ்தை நாடும் பெருவிருப்பம் (Social ambition) என்பது என் பாட்டியால் உணர்ந்துகூடப் பார்க்க முடியாத—சொல்லப்போனால், புரிந்துகொள்ளவே முடியாத—ஒரு உணர்வாக இருந்தது; எனவே, அதைச் சாடுவதற்காக ஒருவர் இவ்வளவு தீவிரமான உணர்ச்சியைச் செலவிடுவது அவருக்கு முற்றிலும் அர்த்தமற்றதாகவே தோன்றியது. மேலும், பால்பெக் (Balbec) அருகே வசிக்கும் கீழ் நார்மண்டிப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒருவருக்குத் தன் சொந்தச் சகோதரியையே திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்த திரு. லெக்ராண்டின் (M. Legrandin) அவர்கள், உயர்குடியினருக்கு எதிராக இவ்வளவு வன்மையாகத் தாக்குதல்களைத் தொடுப்பதும்—புரட்சியின்போது உயர்குடியினர் அனைவரையும் கில்லட்டின் கருவி மூலம் சிரச்சேதம் செய்யத் தவறியதற்காகப் புரட்சியையே குறை கூறுமளவுக்குச் செல்வதும்—மிகவும் நாகரிகமற்ற செயல் என்று என் பாட்டி கருதினார். "வணக்கம் நண்பர்களே!" என்று எங்களைச் சந்திக்க வரும்போதெல்லாம் அவர் கூறுவார். "இங்கே இவ்வளவு காலம் தங்கியிருக்கும் வாய்ப்பு உங்களுக்குக் கிடைத்திருப்பது உங்கள் அதிர்ஷ்டம்; ஆனால் நான் நாளைக்கே பாரிஸுக்குத் திரும்ப வேண்டும்—என் 'நாய்க்கூட்டிற்கு' (kennel)!"

"ஓ!" என்று அவர் மேலும் கூறுவார்—அது அவருக்கு மட்டுமே உரித்தான, மென்மையான நையாண்டி கலந்த, ஏக்கமும் லேசான கவனச்சிதறலும் கொண்ட ஒரு புன்னகையுடன். "நிச்சயமாக, என் வீட்டில் கற்பனை செய்யக்கூடிய அத்தனை பயனற்ற பொருட்களும் நிறைந்துள்ளன. ஆனால் அங்கே அத்தியாவசியமான ஒன்று மட்டும் இல்லை: அதுதான் இங்கே இருப்பதைப் போன்ற ஒரு பரந்த வானம். 'சிறுவனே, உன் வாழ்க்கைக்கு மேலே எப்போதும் ஒரு துண்டு வானம் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்,' என்று என் பக்கம் திரும்பி அவர் கூறினார். 'உன்னிடம் ஒரு அழகான ஆன்மா இருக்கிறது—அது மிக அரிய பண்புகள் கொண்டது, ஒரு கலைஞனுக்குரிய இயல்பு கொண்டது; அதற்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்து கிடைக்காமல் அதை வாட விட்டுவிடாதே.'" நாங்கள் திரும்பியதும், திருமதி கூபில் திருப்பலிக்குத் தாமதமாக வந்தாரா என்று கேட்டு என் அத்தை ஆளனுப்பி விசாரித்தபோது, ​​எங்களால் அவருக்குப் பதிலளிக்க இயலவில்லை. மாறாக, தேவாலயத்திற்குள் ஒரு ஓவியர் அமர்ந்து, 'தீயவன் கில்பர்ட்' (Gilbert the Wicked) சித்தரிக்கப்பட்ட வர்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலை அப்படியே வரைந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று கூறி, நாங்கள் அவரது குழப்பத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தினோம். உடனடியாக மளிகைக் கடைக்கு அனுப்பப்பட்ட ஃபிரான்சுவா, வெறுங்கையோடு திரும்பினாள்; தியோடோர் அங்கு இல்லாததே இந்தத் தோல்விக்குக் காரணமாக அமைந்தது. தேவாலயத்தின் பண் பாடுபவராகவும் (இப்பொறுப்பு தேவாலயத்தைப் பராமரிக்கும் கடமையையும் உள்ளடக்கியது), மளிகைக் கடை உதவியாளராகவும் என இரட்டைப் பணிபுரிந்த தியோடோர், சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினருடனும் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தார்; அதன் விளைவாக, உள்ளூர் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் அவர் விரல்நுனியில் அறிந்திருந்தார்.

“ஆ!” என்று பெருமூச்சுவிட்டார் என் அத்தை. “யூலாலி என்னைச் சந்திக்க வரும் நேரம் எப்போது வருமோ என்று ஏங்குகிறேன். நான் அறிந்துகொள்ள விரும்பும் விஷயங்களை எனக்குச் சொல்லக்கூடிய ஒரே நபர் உண்மையில் அவள்தான்.”

யூலாலி ஒரு நொண்டி நடையுடைய, எப்போதும் பரபரப்பாக இயங்கும், காது கேளாத மூதாட்டி ஆவார். சிறுவயது முதலே திருமதி டி லா பிரெட்டோனரியின் சேவையில் இருந்த அவர், அம்மையார் காலமான பிறகு அப்பணியிலிருந்து “ஓய்வு” பெற்றிருந்தார்; பின்னர், தேவாலயத்திற்கு மிக அருகிலேயே ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கத் தொடங்கினார். அங்கிருந்து அவர் அடிக்கடி கீழே இறங்கி வருவார்—சில சமயங்களில் வழக்கமான வழிபாடுகளில் கலந்துகொள்வதற்காகவும், மற்ற நேரங்களில் ஒரு சிறு பிரார்த்தனை செய்வதற்காகவோ அல்லது தியோடோருக்கு ஏதேனும் உதவி செய்வதற்காகவோ அவர் வருவார்; எஞ்சிய நேரங்களில்...மற்ற நேரங்களில், அவள் நோயுற்றவர்களை—எடுத்துக்காட்டாக, என் அத்தை லியோனியை—சந்திக்கச் செல்வாள்; அங்கே, திருப்பலி அல்லது மாலைத் திருப்பலியின்போது நிகழ்ந்தவற்றை அவர்களுக்கு விவரித்துக் கூறுவாள். தனது முன்னாள் எஜமானர்களின் குடும்பத்தினர் தனக்கு அளித்த சிறிய ஓய்வூதியத்துடன், அவ்வப்போது பங்குத் தந்தையருக்கோ அல்லது காம்ப்ரேயின் மதகுருமார்கள் வட்டாரத்தில் செல்வாக்குமிக்க வேறு ஒருவருக்கோ துணி துவைத்துத் தருவதன் மூலம் கிடைக்கும் கூடுதல் வருமானத்தைச் சேர்த்துக்கொள்வதை அவள் இழிவாகக் கருதவில்லை. தனது கருப்பு நிறத் துணி மேலங்கியின் மீது, துறவறப் பெண்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் ஒரு சிறிய வெள்ளை நிறத் தலைக்குல்லாயை அவள் அணிந்திருந்தாள்; அதேவேளை, ஒரு தோல் நோய் காரணமாக அவளது கன்னங்களின் சில பகுதிகளும், வளைந்த மூக்கும் 'பால்சம்' மலரைப் போன்ற ஆழ்ந்த இளஞ்சிவப்பு நிறத்தைப் பெற்றிருந்தன. என் அத்தை லியோனிக்கு அவளது வருகைகளே பெரும் பொழுதுபோக்காக அமைந்தன; ஏனெனில், அக்காலகட்டத்தில் பங்குத் தந்தையரைத் தவிர வேறு யாரையும் அவள் சந்திப்பதே இல்லை. என் அத்தை மற்ற பார்வையாளர்கள் அனைவரையும் படிப்படியாகத் தவிர்த்துவிட்டாள்; ஏனெனில், அவளது பார்வையில், அவள் வெறுத்த இரண்டு வகையிலான மனிதர்களில் ஏதேனும் ஒரு வகையைச் சேர்ந்தவர்களாக அவர்கள் இருந்ததே அவர்கள் இழைத்த குற்றமாகத் தெரிந்தது. முதல் வகையினர்—மிகப்பெரிய குற்றவாளிகள் என்றும், அவள் முதலில் தவிர்த்தவர்கள் என்றும் கருதப்பட்ட இவர்கள்—அவளை "தன் நோய்களையே நினைத்து உழல வேண்டாம்" என்று அறிவுறுத்தியவர்களாவர். மேலும் இவர்கள்—நேரடியாகச் சொல்லாவிட்டாலும், சில ஒப்புதலில்லா மௌனங்கள் அல்லது ஐயப்புன்னகைகள் வாயிலாகவே வெளிப்படுத்தினாலும்—ஒரு புரட்சிகரமான கோட்பாட்டை முன்வைத்தனர்: அதாவது, படுக்கையிலும் மருந்துகளிலும் கிடப்பதைவிட, வெயிலில் மேற்கொள்ளும் ஒரு சிறிய நடைப்பயணமும், நன்கு சமைக்கப்படாத (rare) இறைச்சி உணவும் அவளுக்கு அதிக நன்மையை அளிக்கும் என்பதே அக்கோட்பாடாகும் (ஆனால் உண்மையில், பதினான்கு மணி நேரம் தொடர்ந்து படுத்திருக்கும் அவளால், இரண்டு வாய் 'விச்சி' நீரைக்கூடச் சிரமப்பட்டுத்தான் குடிக்க முடிந்தது!). மற்றொரு வகையினர், அவள் தன்னைப்பற்றி நினைத்துக்கொள்வதைவிட அவள் மிகவும் தீவிரமான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக—அல்லது, அவள் தானே கூறிக்கொள்வது போலவே மிகவும் தீவிரமான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக—நம்பியது போல் தோன்றியவர்களாவர். ஆகவே, அவள்—சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகும், ஃபிரான்சுவாவின் மறைமுகமான வற்புறுத்தலின் பேரிலும்—மேலே வர அனுமதித்திருந்தவர்கள்; மேலும் அவர்கள் தங்கள் வருகையின்போது, ​​பயத்துடன் தயங்கி, "ஒரு நல்ல நாளில் நீங்கள் உங்களைச் சற்றுத் தட்டி எழுப்பிக்கொண்டால் நன்றாக இருக்கும் என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா?" என்று கேட்டு, தனக்கு அளிக்கப்பட்ட அந்தச் சலுகைக்குத் தாங்கள் எத்துணைத் தகுதியற்றவர்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தியவர்கள்—அல்லது, இதற்கு மாறாக, அவள் அவர்களிடம், "நான் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறேன், மிகச் சோர்வாக; இதுவே முடிவு, என் பாவம் நண்பர்களே," என்று கூறியபோது, ​​அதற்குப் பதிலாக, "ஆஹா! ஒருவருக்கு உடல்நலம் இல்லையென்றால் அப்படித்தான் இருக்கும்! ஆனால் நீங்கள் இன்னும் நீண்ட காலத்திற்கு இதே நிலையில் தொடர்ந்து வாழ முடியும்," என்று பதிலளித்தவர்கள்—அந்த மக்கள், இவ்விரு குழுவினரும் சரி, இனி ஒருபோதும் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்பது உறுதியாகிவிட்டது. படுக்கையில் இருந்தபடியே, 'ரூ டு செயிண்ட்-எஸ்பிரி' (Rue du Saint-Esprit) தெருவில், தன் வீட்டை நோக்கி வருவதாகத் தெரிந்த அம்மக்களில் ஒருவரை என் அத்தை கண்ணுற்றபோது அவள் முகத்தில் தோன்றிய திகிலைக் கண்டு ஃபிரான்சுவாவுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது என்றால்; அல்லது வீட்டு மணி ஒலித்ததைக் கேட்டபோது அத்தை காட்டிய பதற்றத்தைக் கண்டு அவள் சிரித்தாள் என்றால்—ஒரு நல்ல குறும்புச் செயலைக் கண்டு சிரிப்பது போல—அம்மக்களைத் திருப்பி அனுப்புவதற்காக என் அத்தை கையாளும், எப்போதும் பலனளிக்கக்கூடிய தந்திரங்களைக் கண்டு அவள் இன்னும் உரக்கச் சிரித்தாள்; மேலும், அத்தையைப் பார்க்காமலேயே அவர்கள் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிச் செல்லும்போது அவர்கள் முகத்தில் தெரியும் சோர்வைக் கண்டும் அவள் சிரித்தாள். ஆனால், தன் மனதின் ஆழத்தில், அவள் தன் எஜமானியைப் பெரிதும் மதித்தாள்; அம்மக்களை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்த காரணத்தினாலேயே, என் அத்தை அம்மக்கள் அனைவரையும் விட உயர்ந்தவர் என்று அவள் கருதினாள். சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் அத்தை ஒரே நேரத்தில் மூன்று விஷயங்களை எதிர்பார்த்தாள்: தான் கடைப்பிடிக்கும் வாழ்க்கை முறையை மற்றவர்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும்; தன் துன்பங்களைக் கண்டு இரக்கப்பட வேண்டும்; மற்றும் தன் எதிர்காலம் குறித்துத் தனக்கு நம்பிக்கையூட்ட வேண்டும்.

சரியாக இந்த இடத்தில்தான் யூலாலி (Eulalie) மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டாள். என் அத்தை அவளிடம் ஒரே நிமிடத்தில் இருபது முறை, "இதுவே முடிவு, என் பாவம் யூலாலி," என்று கூறலாம்; அதற்கு இருபது முறையும் யூலாலி, "மேடம் ஆக்டேவ் அவர்களே, உங்கள் நோயின் தன்மையை நீங்களே நன்கு அறிந்திருப்பதால், நீங்கள் நூறு வயது வரை வாழ்வீர்கள்—நேற்றுதான் மேடம் சாஸரின் (Sazerin) என்னிடம் இதைக் கூறினார்," என்று பதிலளிப்பாள். (யூலாலியின் மிக உறுதியான நம்பிக்கைகளில் ஒன்று—வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மூலம் கிடைத்த எத்தனையோ மறுப்புச் சான்றுகளாலும் அசைக்க முடியாத ஒரு நம்பிக்கை—மேடம் சாஸராத் (Sazerat) என்பவரின் பெயர் மேடம் சாஸரின் என்பதே ஆகும்.)

"நான் நூறு வயது வரை வாழ வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை," என்று என் அத்தை பதிலளிப்பாள்; ஏனெனில், தன் வாழ்நாளுக்கு ஒரு துல்லியமான எல்லையை நிர்ணயிப்பதை அவள் விரும்பவில்லை.
$

 "நான் கலைஞர்களை ஆராதிக்கிறேன்," என்று இளஞ்சிவப்பு உடை அணிந்திருந்த அந்தப் பெண்மணி பதிலளித்தார்; "பெண்களை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் அவர்கள் மட்டுமே... அவர்களும், உங்களைப் போன்ற அந்த அரிதான ஆத்மாக்களும்—அதாவது *மேட்டுக்குடியினரும்*. என் அறியாமையை மன்னிக்கவும், என் நண்பரே: வோலாபெல் என்பவர் யார்? உங்கள் படுக்கையறையில் உள்ள சிறிய கண்ணாடி முகப்பு புத்தக அலமாரியில் இருப்பவை தங்க விளிம்பு கொண்ட புத்தகங்களா? அவற்றை எனக்குக் கடனாகக் கொடுப்பதாக நீங்கள் வாக்குறுதி அளித்தீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; நான் அவற்றை மிகுந்த கவனத்துடன் பார்த்துக்கொள்வேன்."

என் அறையின் மங்கலான குளிர்ச்சியானது, தெருவின் சுட்டெரிக்கும் சூரிய ஒளிக்கும், நிழலுக்கும் சூரிய ஒளிக்கும் உள்ள அதே உறவைக் கொண்டிருந்தது—அதாவது, அதுவும் அதே அளவு ஒளியுடன் இருந்தது—மேலும் அது என் கற்பனைக்கு கோடையின் முழுமையான காட்சியைக் கொடுத்தது; நான் உண்மையில் வெளியே நடந்து சென்றிருந்தால், என் புலன்கள் அக்காட்சியைத் துண்டு துண்டாக மட்டுமே அனுபவித்திருக்க முடியும். இவ்வாறு, அது என் ஓய்வுடன் கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போனது—என் புத்தகங்களில் விவரிக்கப்பட்ட சாகசங்கள் அதற்கு உயிரூட்டியதால், அந்த ஓய்வு, ஓடும் நீரோடையில் ஓய்வெடுக்கும் அசைவற்ற கையைப் போலவே, சீறிப்பாயும் செயல்பாடுகளின் பேரலையின் அதிர்ச்சியையும் உயிரோட்டத்தையும் தாங்கிக்கொள்ளும் திறன் பெற்றிருந்தது.

ஆனாலும், வானிலை மிகவும் சூடாகி மோசமானாலும், ஒரு இடியுடன் கூடிய மழையோ அல்லது திடீரென ஒரு சிறு புயலோ வீசியிருந்தாலும்கூட, என் பாட்டி வந்து என்னை வெளியே செல்லும்படி கெஞ்சுவார். அதனால், என் வாசிப்பை முற்றிலுமாகக் கைவிட மனமில்லாமல், நான் குறைந்தபட்சம் அதைத் தோட்டத்தில், செஸ்ட்நட் மரத்தின் அடியில், பிரம்பு மற்றும் துணியால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய கூடாரத்திற்குள் தொடர்வேன்; அங்கே, அதன் ஆழமான மறைவிடங்களில் அமர்ந்துகொண்டு, என் பெற்றோரைப் பார்க்க வரக்கூடிய எந்தவொரு பார்வையாளர்களின் கண்களிலிருந்தும் நான் பாதுகாப்பாக மறைந்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டேன்.

மேலும், என் சொந்த மனமும்கூட, அதுபோன்ற மற்றொரு கூடாரம் போல இருக்கவில்லையா—நான் வெளியுலகை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோதிலும், நான் புதைந்திருப்பதாக உணர்ந்த ஒரு ஆழமான மறைவிடம்? நான் ஒரு புறப் பொருளை உணரும்போதெல்லாம், அதைப் பார்க்கும் என் பிரக்ஞையே எனக்கும் அந்தப் பொருளுக்கும் இடையில் குறுக்கிட்டு, அதன் பௌதிகப் பொருளுடன் நான் ஒருபோதும் நேரடித் தொடர்பு கொள்ள முடியாதபடி ஒரு மெல்லிய, ஆன்மீகப் பின்னல் போல அதைச் சூழ்ந்துவிடும். ஒருவிதத்தில், நான் அவளுடன் தொடர்பு கொள்வதற்கு முன்பே அவள் ஆவியாகிவிடுவாள்—ஈரமான பொருளின் அருகே கொண்டுவரப்படும் ஒளிவீசும் ஒரு பொருள் அதன் ஈரப்பதத்தைத் தொடத் தவறுவதைப் போல, ஏனெனில் அதற்கு முன்பாக எப்போதும் ஒரு ஆவியாதல் மண்டலம் உருவாகியிருக்கும். நான் வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் உணர்வுநிலை எனக்கு முன்னால் ஒரே நேரத்தில் விரித்த, மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலைகளின் அந்த மின்னும் திரைக்குள் (எனக்குள் ஆழமாகப் புதைந்திருந்த பேரவாக்கள் முதல், தோட்டத்தின் தொலைவில் என் கண்களுக்கு முன்னால் தெரிந்த அடிவானத்தின் புறக்காட்சி வரை), எனக்குள் முதன்மையாக நின்ற அம்சம்—மிகவும் அந்தரங்கமான பகுதி, மற்ற அனைத்தையும் வழிநடத்திய, தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் சுக்கான்—நான் வாசித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தின் தத்துவச் செழுமையிலும் அழகிலும் நான் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையும், அந்தப் புத்தகம் எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றை எனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற என் விருப்பமுமே ஆகும். நான் அதை காம்ப்ரேயில் வாங்கியிருந்தாலும்கூட—போராஞ்சின் மளிகைக் கடைக்கு வெளியே அதைக் கண்டபோது (ஃபிரான்சுவா காமுவின் கடையில் பொருட்கள் வாங்குவது போல அங்கே வாங்குவதற்கு அது வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தது, ஆனாலும் ஒரு எழுதுபொருள் மற்றும் புத்தகக் கடையாக அது மிகவும் சிறப்பாகப் பொருட்கள் நிரம்பியிருந்தது)—அக்கதவின் இரு பக்கங்களிலும் அலங்கரித்திருந்த துண்டுப் பிரசுரங்கள் மற்றும் தொடர் வெளியீடுகளின் அந்த மொசைக்கிற்கு மத்தியில் அது கயிறுகளால் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது (ஒரு பேராலயத்தின் நுழைவாயிலை விடவும் அதிக மர்மமானதும், எண்ணங்கள் அதிகம் விதைக்கப்பட்டதுமான ஒரு கதவு)—அதற்குக் காரணம், ஏதோவொரு ஆசிரியரோ அல்லது சக பள்ளி மாணவனோ அதை அவ்வாறு குறிப்பிட்டதைக் கேட்டிருந்ததால்தான் நான் அதை ஒரு தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த படைப்பாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். அந்த நேரத்தில், பாதி கண்ணால் கண்ட, பாதி புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த உண்மைகளுக்கும் அழகுகளுக்கும் உரிய இரகசியத்தை அவர்கள் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது—அவற்றைப் பற்றிய அறிவே எனது ஒவ்வொரு எண்ணத்தின் தெளிவற்ற, ஆனால் நீடித்த இலக்காக இருந்தது.

இந்த மைய நம்பிக்கையைத் தொடர்ந்து—நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த காலம் முழுவதும், உண்மையைக் கண்டறிவதை நோக்கி, உள்ளிருந்து வெளிநோக்கி இடைவிடாத இயக்கங்களை அது நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தது—நான் பங்கேற்றுக்கொண்டிருந்த அந்தச் செயலால் எனக்குள் கிளர்ந்தெழுந்த உணர்ச்சிகள் வந்தன; ஏனெனில், ஒரு முழு வாழ்நாளில் நடப்பதை விடவும், அந்தப் பிற்பகல்கள் பெரும்பாலும் நாடகீயமான நிகழ்வுகளால் அடர்த்தியாக நிறைந்திருந்தன. நான் படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்தில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த நிகழ்வுகள் இவையே; ஃபிரான்சுவா சொல்வது போல, அவர்கள் சித்தரித்த கதாபாத்திரங்கள் "உண்மையானவர்கள்" அல்ல என்பது உண்மைதான். ஆயினும், ஒரு உண்மையான நபரின் மகிழ்ச்சி அல்லது துயரம் நமக்குள்ளே கிளர்த்தும் அனைத்து உணர்வுகளும், அந்த மகிழ்ச்சி அல்லது துயரத்தின் ஒரு பிம்பத்தின் ஊடகத்தின் வழியாக மட்டுமே எழுகின்றன; நமது உணர்ச்சிகளின் இயங்குமுறையில்—அங்கு பிம்பமே ஒரே அத்தியாவசியமான கூறாக உள்ளது—உண்மையான மனிதர்களை முற்றிலுமாக நீக்கிவிடுவதில் உள்ள எளிமைப்படுத்தல் ஒரு தீர்க்கமான முன்னேற்றமாக அமையும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டதில்தான் முதல் நாவலாசிரியரின் சாதுரியம் அடங்கியிருந்தது. ஒரு நிஜ மனிதர் மீது நாம் எவ்வளவுதான் ஆழ்ந்த பரிவு கொண்டிருப்பினும், அவர் பெரும்பாலும் நமது புலன்களின் வாயிலாகவே உணரப்படுகிறார்—இதன் பொருள் என்னவென்றால், அவர் நமக்கு ஒரு மூடிய புதிராகவே எஞ்சி நிற்கிறார்; நமது உணர்வுநிலையால் தாங்கி உயர்த்த இயலாத ஒரு 'இறந்த சுமையாகவே' அவர் நமக்குத் தோன்றுகிறார். துரதிர்ஷ்டம் அவரைத் தாக்கும்போது, ​​அவரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் முழுமையான பிம்பத்தின் மிகச்சிறிய ஒரு பகுதியின் வாயிலாகவே நாம் அதனால் பாதிக்கப்படுகிறோம்; சொல்லப்போனால், தன்னைப்பற்றி அவரே கொண்டிருக்கும் முழுமையான பிம்பத்தின் ஒரு சிறு பகுதியின் வாயிலாகவே, அவரும் அத்துயரத்தால் உள்ளம் உருகுகிறார். ஆன்மாவால் ஊடுருவி அறிய இயலாத இத்தகைய பகுதிகளை, அதே அளவுள்ள 'பருப்பொருள் சாராத' பகுதிகளால்—அதாவது, நமது ஆன்மாவால் உள்வாங்கிக்கொள்ள இயலும் பகுதிகளால்—மாற்றி அமைக்கும் அந்தப் புதிய சிந்தனையை உருவாக்கியதில்தான், அந்த நாவலாசிரியரின் மேதைமை வெளிப்படுகிறது. அப்படியிருக்கையில், இந்த 'புதிய வகை உயிரினங்களின்' செயல்களும் உணர்வுகளும் நமக்கு நிஜமானவையாகத் தோன்றினால், அதில் என்ன குறை இருக்க முடியும்? ஏனெனில், நாம் அவர்களை நமக்கே உரியவர்களாக ஆக்கிக்கொண்டுவிட்டோம்; அவர்கள் நமது அகத்திலேயே விரிகிறார்கள்—நாம் புத்தகத்தின் பக்கங்களை ஆவலோடு பரபரவெனப் புரட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணத்தில்—நமது இருப்பின் தாளலயத்தின் மீதே அவர்கள் முழு ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள்......நமது மூச்சுக்காற்றும், நமது பார்வையின் தீவிரமும். நாவலாசிரியர் நம்மை இத்தகையதொரு மனநிலையில் இருத்திய பிறகு—அம்மனநிலையில், முற்றிலும் அகவயமான பிற மனநிலைகளைப் போலவே, ஒவ்வொரு உணர்வும் பத்து மடங்காகத் தீவிரமடைகிறது; அங்கே, அவரது நூல் ஒரு கனவைப் போலவே நம்மை நிலைகுலையச் செய்கிறது—எனினும், உறக்கத்தில் நாம் காணும் கனவுகளை விட இது மிகத் தெளிவானது; இதன் நினைவோ மிக நீண்ட காலத்திற்கு நிலைத்திருக்கக்கூடியது—அத்தகைய நிலையில், இதோ பாருங்கள்: ஒரே ஒரு மணி நேரத்திற்குள், சாத்தியமான அத்தனை இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் அவர் நம்முள் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறார். நிஜ வாழ்க்கையில், இந்த இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் ஒரு பகுதியளவேனும் அனுபவிக்க நமக்குப் பல ஆண்டுகள் தேவைப்படும்; அவற்றின் மிகத் தீவிரமான வடிவங்களோ நமக்கு ஒருபோதும் வெளிப்படாமலே போய்விடும்—ஏனெனில், அவை மிக மெதுவாக நிகழ்ந்து விரிவடையும் தன்மையே, அவற்றை உணர்ந்துகொள்ளும் திறனை நம்மிடமிருந்து பறித்துவிடுகிறது. (ஆகவே, நிஜ வாழ்க்கையில் நமது இதயம் மாறுகிறது—இதுவே மிகக் கொடுமையான வேதனையாகும்; ஆயினும், வாசிப்பின் மூலமாக, கற்பனையின் தளத்தில்தான் நாம் இதை உணர்கிறோம்: உண்மையில், சில இயற்கை நிகழ்வுகள் நிகழ்வது போலவே—இதய மாற்றமும் மிக மெதுவாகவே நிகழ்கிறது; அதன் ஒவ்வொரு தனித்த நிலையையும் நாம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கூர்ந்து நோக்க முடிந்தாலும், அந்த மாற்றத்தின் உண்மையான உணர்வை நாம் நேரடியாக உணரும் வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைப்பதில்லை.)

இந்நூலில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை விடவும் என் உடலுக்குள் ஊடுருவி நிற்காத நிலையில், அடுத்து என் கண்முன்னே—பாதியளவு நிழலுருவாக—அந்நிகழ்வுகள் அரங்கேறிய நிலப்பரப்பு தோன்றியது; நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த நூலிலிருந்து தலையை உயர்த்திப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என் கண்களுக்குத் தென்பட்ட நிஜமான நிலப்பரப்பை விடவும், இந்நூலில் சித்தரிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பே என் சிந்தனைகளின் மீது மிக அதிக ஆதிக்கம் செலுத்தியது. இவ்வாறாகவே, இரண்டு கோடைக்காலங்களில்—காம்ப்ரே (Combray) தோட்டத்தின் வெப்பத்திற்கு நடுவே—அப்போது நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த நூல், மலைகளும் நதிகளும் நிறைந்த ஒரு தேசத்தின் மீதான ஏக்கத்தால் என்னை நிரப்பியது: அங்கே நான் பல மர அறுவை ஆலைகளைக் காண்பேன்; அங்கே—தெளிந்த நீருக்கு அடியில்—நீர்ச்செடிகளின் (watercress) கொத்துகளுக்கு நடுவே மரத்துண்டுகள் ஊறிக்கிடந்து சிதைந்து கொண்டிருக்கும்; அங்கே—அருகிலேயே—தாழ்வான சுவர்களின் மீது ஊதா மற்றும் செந்நிறப் பூங்கொத்துகள் உயரமாகப் படர்ந்திருக்கும். என்னை நேசிக்கக்கூடிய ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய கனவு என் சிந்தனையிலிருந்து ஒருபோதும் அகலாதிருந்ததால், அந்த குறிப்பிட்ட கோடைக்காலங்களில், அக்கனவும் அந்தப் பாயும் நீரின் புத்துணர்ச்சியால் ஊடுருவப்பட்டு உயிர்பெற்றது. நான் எப்பெண்ணைக் கற்பனையில் சிருஷ்டித்தாலும், அவளுக்கு இருபுறமும் ஊதா மற்றும் செந்நிறப் பூங்கொத்துகள்—ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கும் நிறங்களைப் போலவே—உடனடியாக எழுந்து நின்றன. நாம் கனவில் காணும் ஒரு பிம்பம், நமது பகற்கனவின் சூழலில் தற்செயலாகத் தோன்றும் பிற வண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பால் மெருகூட்டப்பட்டும் மேம்படுத்தப்பட்டும், எப்போதும் நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தே கிடக்கிறது என்பது மட்டுமே இதற்குக் காரணமல்ல. ஏனெனில், நான் வாசித்த புத்தகங்களில் விவரிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள்—எனது கண்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த 'காம்பிரே' (Combray) பகுதியின் நிலப்பரப்புகளை விட—எனது கற்பனையில் மிகத் தெளிவாகவும் உயிரோட்டத்துடனும் பதிந்திருந்தன; உண்மையில், அந்த இரு நிலப்பரப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று மிகவும் ஒத்தவையாகவே இருந்திருக்கக்கூடும். மாறாக—எழுத்தாளரின் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனாலும், அவரது வார்த்தைகளை ஏதோ ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடாகவே கருதி, என் மனம் அவற்றை நோக்கி மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் பாய்ந்து சென்றதாலும்—அந்நிலப்பரப்புகள் எனக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவையாகத் தோன்றின. (நான் வாழ்ந்த கிராமப்புறச் சூழலிலோ, குறிப்பாக எங்கள் தோட்டத்திலோ—ஒரு தோட்டக்காரனின் வழக்கமான ரசனைக்குட்பட்டு, எந்தவித உயிரோட்டமும் இன்றி அமைந்திருந்த அத்தோட்டத்தை என் பாட்டி இகழ்ந்து ஒதுக்கினார்—இத்தகைய உணர்வை நான் அரிதாகவே பெற்றிருந்தேன்). மாறாக, அந்தப் புத்தக நிலப்பரப்புகள், இயற்கையின் ஒரு உண்மையான பகுதியாகவும், ஆழமாக ஆராய்ந்து அறியத் தகுந்தவையாகவும் எனக்குத் தோன்றின.

நான் ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும்போதெல்லாம், அதில் விவரிக்கப்பட்ட இடங்களுக்கு நேரில் சென்று பார்க்கும் அனுமதியை என் பெற்றோர் எனக்கு அளித்திருந்தால், உண்மையை வென்றெடுக்கும் பாதையில் நான் ஒரு மகத்தான, ஈடு இணையற்ற முன்னேற்றத்தை அடைந்திருப்பதாகவே உணர்ந்திருப்பேன். ஏனெனில், ஒருவன் எப்போதும் தன் சொந்த ஆன்மாவாலேயே சூழப்பட்டிருப்பதைப் போன்ற உணர்வைப் பெற்றிருந்தாலும், அது ஏதோ அசைவற்ற ஒரு சிறைக்கூடத்திற்குள் அடைபட்டிருப்பதைப் போன்றதல்ல; மாறாக, அவன் தன் ஆன்மாவுடன் இணைந்து ஒரு முடிவற்ற அலைப்பெருக்கில் அடித்துச் செல்லப்படுவதைப் போன்றே உணர்கிறான். அந்த ஆன்ம எல்லைகளைக் கடந்து, வெளியுலகை எட்ட அவன் தீவிரமாக முயல்கிறான்; ஆனால் இறுதியில் அவனுக்குக் கிடைப்பதோ ஒருவித விரக்தி மட்டுமே. ஏனெனில், தன்னைச் சுற்றிலும் எப்போதும் அதே ஒத்த எதிரொலியையே அவன் கேட்கிறான்; அது வெளியிலிருந்து வரும் எதிரொலி அல்ல, மாறாக அவனது அகமனதின் அதிர்வுகளே மீண்டும் அவனுக்கே எதிரொலிப்பதாகும். தன் ஆன்மா குறிப்பிட்ட பொருட்களின் மீது வீசிய ஒளியின் பிரதிபலிப்பை—அதன் காரணமாகவே மதிப்புமிக்கவையாக மாறியுள்ள அப்பொருட்களில்—மீண்டும் கண்டடைய அவன் முயல்கிறான்; ஆயினும் அவன் ஏமாற்றத்தையே அடைகிறான். ஏனெனில், இயற்கையின் எதார்த்தத்தில் அப்பொருட்களைக் காணும்போது, ​​நமது சிந்தனைக்குள்ளே அவை குறிப்பிட்ட சில கருத்துக்களுடன் கொண்டிருந்த நெருக்கத்தினால் பெற்றிருந்த அந்த ஈர்ப்பும் அழகும், அங்கே காணப்படாமல் இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். சில சமயங்களில், நம்மைச் சாராத வெளியுலகில் இருப்பதை நாம் தெளிவாக உணரும்—ஆனால் ஒருபோதும் நம்மால் முழுமையாக எட்ட முடியாத—பிற மனிதர்களைச் சென்றடைவதற்காகவும், அவர்கள் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்காகவும், ஒருவன் தன் ஆன்மாவின் அனைத்து ஆற்றல்களையும் திறமையாகவும், பேரொளியாகவும் உருமாற்றிக்கொள்கிறான். எனவே, நான் நேசித்த பெண்ணைச் சுற்றிலும், அந்தத் தருணத்தில் நான் மிகவும் விரும்பிய இடங்களை நான் எப்போதும் கற்பனை செய்து பார்த்தேன் என்றால்—அவளே என்னை அந்த இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்றும், எனக்காக ஒரு அறியப்படாத உலகின் வாயிலைத் திறந்துவிட வேண்டும் என்றும் நான் விரும்பினேன் என்றால்—அது வெறும் கருத்துக்களின் தற்செயலான இணைப்பினால் விளைந்த விளைவு மட்டுமல்ல; இல்லை, காரணம் என்னவென்றால், பயணம் மற்றும் காதல் பற்றிய என் கனவுகள் வெறும் கணங்களாகவே இருந்தன—என் வாழ்வின் அனைத்து சக்திகளின் ஒரே, தளராத எழுச்சிக்குள், பளபளக்கும், அசைவற்றது போல் தோன்றும் ஒரு நீர்ப்பீச்சின் வெவ்வேறு உயரங்களில் குறுக்குவெட்டுகளை உருவாக்குவது போல, அந்தக் கணங்களை நான் இப்போது செயற்கையாகப் பிரித்து வைக்கிறேன்.

இறுதியாக, என் நனவுக்குள் ஒரே நேரத்தில் அருகருகே அமைந்திருந்த நிலைகளை—உள்ளிருந்து வெளிநோக்கி—தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்து, அவற்றைச் சூழ்ந்திருந்த உண்மையான அடிவானத்தை அடையும் முன்பே, நான் வேறு வகையான இன்பங்களைக் கண்டறிகிறேன்: வசதியாக அமர்ந்திருப்பதன் இன்பம், காற்றின் இனிய நறுமணத்தை உள்ளிழுப்பதன் இன்பம், ஒரு பார்வையாளரால் தொந்தரவு செய்யப்படாமல் இருப்பதன் இன்பம்; மற்றும்—செயின்ட்-ஹிலேர் தேவாலயத்தின் கோபுரத்திலிருந்து மணி அடித்தபோது—ஏற்கனவே கழிந்திருந்த அந்தப் பிற்பகலின் பகுதி, துண்டு துண்டாகக் கரைந்து போவதைப் பார்ப்பதன் இன்பம், இறுதியில் கணக்கைப் போட அனுமதிக்கும் அந்த இறுதி ஓசையைக் கேட்கும் வரை, அதன்பிறகு ஏற்பட்ட நீண்ட அமைதி—வானத்திற்குள்—ஒரு தொடக்கத்தைக் குறிப்பது போல் தோன்றியது.
...நீலம் — ஃபிரான்சுவாஸ் எனக்காகத் தயாரித்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறந்த இரவு உணவு வரும்வரை, வாசிப்பதற்காக எனக்கு இன்னும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த முழு நேரமும் அந்த நீல நிறத்தில் விரிந்திருந்தது; நான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் புத்தகத்தின் கதாநாயகனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றதில் நான் அடைந்த களைப்புகளிலிருந்து, அந்த உணவு என்னை மீட்டெடுத்துப் புத்துணர்ச்சி அளிப்பதாக அமையவிருந்தது. ஒவ்வொரு மணி நேரமும் கடக்கும்போது, ​​முந்தைய மணி ஒலித்துச் சில கணங்களே ஆகியிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது; அடுத்த மணி நேரம் ஒலித்து, வானத்தில் முந்தைய மணியின் அடையாளத்திற்குச் சரியாக அருகிலேயே தன்னைச் செதுக்கிக்கொள்ள வரும்போது, ​​அந்த இரண்டு பொன்னிற அடையாளங்களுக்கு இடையே விரிந்திருந்த அந்தச் சிறிய நீல வளைவிற்குள் அறுபது நிமிடங்கள் அடங்கியிருக்க முடியும் என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. சில சமயங்களில், உண்மையில், இவ்வாறு 'முன்கூட்டியே' ஒலிக்கும் மணி, முந்தைய மணியைவிட இரண்டு முறை கூடுதலாக ஒலிக்கும்; ஆகையால், ஒரு மணி நேர ஒலியை நான் கேட்கத் தவறியிருந்தேன் — ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்திருந்தது, ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை அது நிகழவே இல்லை; ஆழ்ந்த உறக்கத்தைப் போலவே மந்திர சக்தி வாய்ந்ததாக அமைந்திருந்த எனது வாசிப்பின் மயக்கம், என் செவிகளைத் தன் வசப்படுத்தி, அமைதியின் அந்த நீலப் பரப்பிலிருந்து அந்தப் பொன்னிற மணி ஒலியைத் துடைத்தழித்திருந்தது. காம்ப்ரே தோட்டத்திலிருந்த செஸ்நட் மரத்தடியில் கழிந்த அந்த அழகான ஞாயிறு பிற்பகல்களே — எனது சொந்த வாழ்க்கையின் சாதாரண நிகழ்வுகளிலிருந்து நான் கவனமாக உங்களை விடுவித்து, அதற்குப் பதிலாக, விரைந்து ஓடும் நீரோடைகளால் செழித்த ஒரு நிலத்தில் சாகசங்களும் விசித்திரமான ஏக்கங்களும் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கையை நான் உங்களுக்குள் புகுத்தியிருந்தேன் — உங்களைப் பற்றி நான் நினைக்கும்போதெல்லாம், அந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் இன்றும் என் கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறீர்கள்; ஆம், உண்மையில் நீங்கள் அதை உங்களுக்குள்ளேயே தாங்கியிருக்கிறீர்கள்; நான் வாசிப்பில் முன்னேறிச் செல்லச் செல்லவும், பகலின் வெப்பம் தணியத் தொடங்கிய நேரத்திலும் கூட — அமைதியும், ஒலிநயமும், நறுமணமும், தெளிவும் நிறைந்த உங்கள் மணி நேரங்களின் — ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றி, மெல்ல நகர்ந்து, இலைகளின் நிழல் படர்ந்த படிகத்திற்குள் — அந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் படிப்படியாக வடிவமைத்து, உங்களுக்குள்ளேயே சிறைப்படுத்திக்கொண்டீர்கள்.

சில சமயங்களில் — பிற்பகலின் நடுவேயே கூட — எனது வாசிப்பிலிருந்து நான் திடுமெனப் பிரிக்கப்படுவதுண்டு; தோட்டக்காரரின் மகள் ஒருத்தி, பைத்தியக்காரி போல ஓடிவந்து, தன் பாதையில் குறுக்கிட்ட ஒரு ஆரஞ்சு மரத்தைத் தள்ளிவிட்டு, தன் விரலைக் கீறிக்கொண்டு, பல்லை உடைத்துக்கொண்டு, "அதோ வருகிறார்கள்! அதோ வருகிறார்கள்!" என்று கூச்சலிடுவாள் — அந்தச் காட்சியின் எதையும் தவறவிடாமல் பார்ப்பதற்காக, ஃபிரான்சுவாசும் நானும் கூட அவளோடு சேர்ந்து ஓடிவருவதற்காகவே அவள் அவ்வாறு செய்வாள். கோட்டைப் படையினரின் பயிற்சி ஒத்திகைகளுக்காக, துருப்புக்கள் காம்ப்ரே வழியாகப் பயணிக்கும் நாட்கள் அவை; பொதுவாக அவர்கள் 'ரூ செயிண்ட்-ஹில்டெகார்ட்' (Rue Sainte-Hildegarde) வீதி வழியாகவே செல்வது வழக்கம். எங்கள் வேலையாட்கள், வாசலுக்கு வெளியே நாற்காலிகளில் வரிசையாக அமர்ந்து, Combray நகரின் ஞாயிறு கால நடைப்பயணிகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில்—தங்களையும் அவர்கள் கண்ணில் படும்படி காட்டிக்கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில்—தோட்டக்காரரின் மகள், 'Avenue de la Gare' சாலையில் சற்றுத் தொலைவில் அமைந்திருந்த இரண்டு வீடுகளுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி வழியாக, போர்வீரர்களின் தலைக்கவசங்கள் மின்னும் ஒளியைக் கண்டாள். வேலையாட்கள் அவசர அவசரமாகத் தங்கள் நாற்காலிகளை உள்ளே எடுத்துச் சென்றனர்; ஏனெனில், கவசப்படை வீரர்கள் (Cuirassiers) 'Rue Sainte-Hildegarde' சாலை வழியாக அணிவகுத்துச் செல்லும்போது, ​​சாலையின் முழு அகலத்தையும் அவர்களே ஆக்கிரமித்துக்கொள்வார்கள்; பாய்ந்து செல்லும் குதிரைகள் வீடுகளுக்கு மிக அருகிலேயே சீறிப் பாய்ந்து செல்லும்; கரைபுரண்டு ஓடும் வெள்ளத்திற்குப் போதிய இடமளிக்காத ஆற்றங்கரைகளைப் போலவே, சாலையோர நடைபாதைகளையும் அவை மூழ்கடித்துவிடும்.

“பாவம் அந்தக் குழந்தைகள்,” என்று Françoise கூறினாள்; வாசலை அடைந்த உடனேயே அவள் கண்களில் கண்ணீர் தளும்பத் தொடங்கிவிட்டது. “பாவம் அந்த இளைஞர்கள்; புல்வெளியைப் போலவே அவர்களும் வெட்டிச் சாய்க்கப்படுகிறார்களே! அதைப் பற்றி நினைத்தாலே என் நெஞ்சம் பதறுகிறது,” என்று கூறிவிட்டு, அவள் தன் கையைத் தன் இதயத்தின் மீது வைத்துக்கொண்டாள்—சரியாக, அந்தப் பதற்றத்தை அவள் உணர்ந்த இடத்தின் மீதே.

“வாழ்க்கையை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காத அந்த இளைஞர்களைப் பார்ப்பது ஒரு சிறந்த விஷயம் தானே, திருமதி Françoise?” என்று தோட்டக்காரன் கேட்டான்; அவளைச் சீண்டிவிட்டு, அவளிடமிருந்து ஒரு எதிர்வினையை வரவழைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் அவன் இப்படிக் கேட்டான்.

அவன் பேசியது வீண் போகவில்லை:

“வாழ்க்கையை ஒரு பொருட்டாக மதிக்கவில்லையா? அப்படியென்றால், வாழ்க்கையைத் தவிர வேறு எதைத்தான் ஒருவன் பொருட்டாக மதிக்க முடியும்? வாழ்க்கைதானே, அந்த நல்ல இறைவன் ஒருவருக்கு இருமுறை வழங்காத ஒரே பரிசு! ஐயோ, கடவுளே! ஆனால் அது உண்மைதான்—அவர்கள் உண்மையில் வாழ்க்கையை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை! 1870-ஆம் ஆண்டில் நான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்; இந்த இழிவான போர்களில் அவர்களுக்கு மரணத்தைப் பற்றிய பயமே இருப்பதில்லை; அவர்கள் பைத்தியக்காரர்களுக்குச் சற்றும் குறைந்தவர்கள் அல்ல; அதற்கும் மேலாக, அவர்களைத் தூக்கிலிடுவதற்குத் தேவையான கயிற்றின் விலைக்கும் கூட அவர்கள் தகுதியற்றவர்கள்—அவர்கள் மனிதர்கள் அல்ல, அவர்கள் சிங்கங்கள்.” (Françoise-ஐப் பொறுத்தவரை, ஒரு மனிதனைச் சிங்கத்துடன் ஒப்பிடுவது—அந்தச் சொல்லை அவள் 'li-on' என்றுதான் உச்சரிப்பாள்—எந்த வகையிலும் ஒரு புகழ்ச்சியாகத் தோன்றவில்லை.)

'Rue Sainte-Hildegarde' சாலை மிகவும் கூர்மையான வளைவைக் கொண்டிருந்ததால், தொலைவிலிருந்து யாரேனும் வருவதை அங்கிருந்து பார்க்க இயலாது; அதற்கு மாறாக, 'Avenue de la Gare' சாலையில் அமைந்திருந்த அந்த இரண்டு வீடுகளுக்கு இடையிலான குறுகிய இடைவெளி வழியாகவே, சூரிய ஒளியில் மின்னிக்கொண்டும் ஓடிக்கொண்டும் வரும் புதிய தலைக்கவசங்களை நாங்கள் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். இன்னும் எத்தனை வீரர்கள் கடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளத் தோட்டக்காரன் விரும்பினான்; மேலும் அவனுக்குத் தாகமும் எடுத்திருந்தது—ஏனெனில், சூரியன் மிகக் கடுமையாகச் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்தது. பின்னர், திடீரென்று—முற்றுகையிடப்பட்ட ஒரு கோட்டையிலிருந்து பாய்ந்து வருவது போல—அவனது மகள் வெளியே பாய்ந்து வருவாள்; தெரு முனையை அடைந்து, நூறு முறை மரணத்தையே துணிந்து எதிர்கொண்டவளாய், ஒரு குவளை *கோகோ* பானத்தையும், திபெர்ஸி மற்றும் மெசெக்லீஸ் திசையிலிருந்து இடைவிடாத ஓடையெனச் சுமார் ஆயிரம் பேர் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற செய்தியையும் சுமந்துகொண்டு எங்களிடம் திரும்புவாள். இப்போது சமாதானமாகிவிட்ட ஃபிரான்சுவாஸும் தோட்டக்காரரும், போர் மூளும் பட்சத்தில் மேற்கொள்ளவேண்டிய சரியான நடவடிக்கை குறித்து விவாதிக்கத் தொடங்கினர்:

“பார் ஃபிரான்சுவாஸ்,” என்று தோட்டக்காரன் சொல்வான், “ஒரு புரட்சிதான் எவ்வளவோ சிறந்தது; ஏனெனில், ஒரு புரட்சி அறிவிக்கப்படும்போது, ​​அதில் பங்கேற்க உண்மையாகவே விரும்புபவர்கள் மட்டுமே அதில் கலந்துகொள்கிறார்கள்.”

“ஆமாம், அது சரிதான்! குறைந்தபட்சம் அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; அது மிகவும் நேரடியானது.”

போர் அறிவிக்கப்பட்ட உடனேயே, அனைத்து ரயில் சேவைகளும் உடனடியாக நிறுத்தப்பட்டுவிடும் என்று தோட்டக்காரன் தவறாக எண்ணியிருந்தான்.

“அது இயல்புதானே!” என்று ஃபிரான்சுவாஸ் சொன்னாள். “மக்கள் தப்பி ஓடுவதைத் தடுப்பதற்காகத்தான்!”

அதற்குத் தோட்டக்காரன் இவ்வாறு பதிலளிப்பான்: “ஆஹா, அவர்கள் மிகவும் தந்திரமான ஆட்கள்!” ஏனெனில், போரை என்பது அரசு மக்கள் மீது நிகழ்த்த முயலும் ஒரு வகையான இழிவான தந்திரத்தைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்று அவனால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை—அந்தத் தந்திரத்திலிருந்து தப்பித்து ஓடுவதற்குரிய வசதி மட்டும் மக்களுக்கு இருந்திருந்தால், உடனடியாக அங்கிருந்து ஓடிவிடாத ஒரே ஒரு ஆத்மா கூட இருந்திருக்காது என்று அவன் உறுதியாக நம்பினான்.

ஆனால் ஃபிரான்சுவாஸ் அவசரமாக என் அத்தையின் பக்கத்திற்குத் திரும்பிச் செல்வாள்; நான் என் புத்தகத்திற்குத் திரும்புவேன்; வேலைக்காரர்கள் மீண்டும் வீட்டு வாசற்படியில் அமர்ந்துகொண்டு, வெளிச்சம் மங்குவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்......வீரர்கள் கிளப்பிய தூசியும், அவர்கள் ஏற்படுத்திய பரபரப்பும். அந்த அமைதி நிலவிய பிறகும் வெகு நேரம் வரை, வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு நடைப்பயணிகளின் கூட்டம் காம்ப்ரே (Combray) நகரின் வீதிகளில் திரண்டு நின்றது. ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும்—அப்படி அமர்வது வழக்கமில்லாத வீடுகளில் கூட—வேலைக்காரர்களோ அல்லது வீட்டு எஜமானர்களே கூட அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தவாறு, வாசற்படியைச் சுற்றி ஒரு விசித்திரமான இருண்ட விளிம்பை உருவாக்கினர்; இது, கடல் அலை பின்வாங்கிய பிறகு கடற்கரையில் விட்டுச்செல்லும் கடற்பாசிகளும் சிப்பிகளும் சேர்ந்து உருவாக்கும், ஒருவித 'கிரேப்' (crêpe) துணி போன்ற அல்லது வேலைப்பாடு மிக்க பின்னல் போன்ற தோற்றத்தை ஒத்திருந்தது.

இத்தகைய நாட்கள் தவிர, மற்ற நேரங்களில் நான் வழக்கமாக அமைதியாகப் புத்தகம் வாசிக்க முடிந்தது. ஆனால், ஒருமுறை ஸ்வான் (Swann) என்பவர் வருகை தந்தபோது ஏற்பட்ட இடையூறும், அவர் கூறிய கருத்துகளும்—சரியாக நான் எனக்கு முற்றிலும் புதியவரான பெர்காட் (Bergotte) என்பவரின் புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில் இது நிகழ்ந்தது—ஒரு விசித்திரமான விளைவை ஏற்படுத்தின: அதன்பிறகு நீண்ட காலத்திற்கு, என் கனவுகளில் தோன்றும் பெண்களில் ஒருத்தியின் உருவம், ஊதா நிறப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சுவரின் பின்னணியில் தோன்றாமல், முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு பின்னணியில்—ஒரு கோதிக் தேவாலயத்தின் வாசலில்—தோன்றலாயிற்று.

பெர்காட் பற்றி நான் முதன்முதலில் கேள்விப்பட்டது, என்னைவிட வயதில் மூத்தவரும், நான் ஆழ்ந்த மரியாதை கொண்டிருந்தவருமான என் பள்ளித் தோழன் பிளாக் (Bloch) மூலமாகத்தான். *La Nuit d’Octobre* என்ற நூலின் மீது எனக்கிருந்த ரசனையை நான் அவனிடம் வெளிப்படுத்தியபோது, ​​அவன் ஒரு எக்காளத்தின் முழக்கத்தைப் போன்ற உரத்த குரலில் சிரித்துவிட்டு என்னிடம் இவ்வாறு கூறினான்: "அந்த மியூஸே (Musset) என்பவன் மீது உனக்கிருக்கும் அந்தத் தரமற்ற ஈர்ப்பைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இரு. அவன் மிகவும் கேடு விளைவிக்கக்கூடிய ஒரு நபர்; சொல்லப்போனால், ஒரு கொடூரமான மிருகம். எனினும் ஒன்றை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்: அவனும்—அந்த ராசின் (Racine) என்பவனும் கூட—தங்கள் வாழ்நாளில் தலா ஒரு கவிதையை இயற்றியுள்ளனர்; அவை நல்ல தாளநயத்துடன் அமைந்தவை; மேலும்—என் பார்வையில் அதுவே ஒரு கவிதைக்குரிய மிகச்சிறந்த தகுதி—அவை எவ்விதப் பொருளையும் உணர்த்தாதவை. அந்தக் கவிதை வரிகள் இவைதாம்: ‘La blanche Oloossone et la blanche Camire’ மற்றும் ‘La fille de Minos et de Pasiphaé’." அந்த இரண்டு அயோக்கியர்களுக்கும் அவப்பெயரைத் தேடித்தரும் வகையில், என் அன்பிற்குரிய ஆசிரியரும்—அழியாத கடவுளர்களுக்கே உகந்தவருமான—ஃபாதர் லெகாண்ட் (Father Leconte) எழுதிய ஒரு கட்டுரையின் மூலமாகவே, இந்த வரிகள் என் கவனத்திற்கு வந்தன. அதைப் பற்றிப் பேசுகையில், இதோ ஒரு புத்தகம்—இதை வாசிப்பதற்குத் தற்போது என்னிடம் நேரமில்லை—ஆனால், அந்த மகத்தான மனிதரால் (பெர்காட்) பரிந்துரைக்கப்பட்டதாக இது தெரிகிறது. அவர்—அல்லது எனக்குச் சொல்லப்பட்டது போல—அந்த நூலாசிரியரான திரு. பெர்கோட் என்பவரை மிகவும் நுட்பமான குணம் கொண்டவராகக் கருதுகிறார்; மேலும், அவர் அவ்வப்போது விளக்குவதற்குச் சற்றுக் கடினமான மென்மையைக் காட்டினாலும், அவருடைய வார்த்தை எனக்கு ஒரு டெல்ஃபிக் தீர்க்கதரிசியாகவே விளங்குகிறது. ஆகவே, இந்தக் கவித்துவமான உரைநடைப் பகுதிகளைப் படியுங்கள்; மேலும், ‘பாகவதம்’ மற்றும் ‘தி கிரேஹவுண்ட் ஆஃப் மேக்னஸ்’ ஆகியவற்றை எழுதிய அந்த மாபெரும் தாளப் படைப்பாளர் உண்மையாகப் பேசியிருந்தால், அப்பல்லோவின் பெயரால், அன்புள்ள குருவே, நீங்கள் ஒலிம்பஸின் அமுதமயமான இன்பங்களைச் சுவைப்பீர்கள்.” அவர் என்னை எப்படி அழைத்தாரோ, அதேபோலவே தானும் "அன்பு எஜமானரே" என்று என்னை அழைக்குமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டது ஒரு நையாண்டித் தொனியில்தான் இருந்தது. ஆயினும், உண்மையில், இந்த விளையாட்டிலிருந்து நாங்கள் ஒருவித இன்பத்தையே பெற்றோம்; ஏனெனில், பொருட்களுக்குப் பெயரிடுவதன் மூலமே அவற்றை நாம் உண்மையில் படைக்கிறோம் என்று நம்பும் வயதிற்கு நாங்கள் இன்னும் மிக நெருக்கமாகவே இருந்தோம்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, பிளாக்குடன் உரையாடுவதன் மூலமோ அல்லது அவரிடம் மேலதிக விளக்கங்களைக் கேட்பதன் மூலமோ, அவர் என் உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திய அமைதியின்மையை என்னால் தணிக்க இயலவில்லை. அழகான கவிதைகள்—எந்தக் கவிதைகளிலிருந்து நான், என் பங்கிற்கு, முழுமையான உண்மையின் வெளிப்பாட்டைத் தவிர வேறெதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை—அவை எதையுமே குறிக்காத காரணத்தினாலேயே இன்னும் அதிக அழகுடன் திகழ்கின்றன என்று அவர் அறிவித்தபோது, ​​என் மனதில் எழுந்த அந்த அமைதியின்மையை என்னால் போக்க முடியவில்லை. சொல்லப்போனால், பிளாக் மீண்டும் எங்கள் வீட்டிற்கு அழைக்கப்படவில்லை. ஆரம்பத்தில், அவர் நன்றாகவே வரவேற்கப்பட்டார். என் பள்ளித் தோழர்களில் மற்றவர்களை விட ஒருவருடன் நான் நெருங்கிய நட்பு கொள்ளும்போதெல்லாம்—அதன் பிறகு அவரை வீட்டிற்கு அழைத்து வரும்போதெல்லாம்—அந்தச் சிறுவன் தவறாமல் ஒரு யூதனாகவே இருப்பான் என்று என் தாத்தா கூறுவது வழக்கம்; கொள்கையளவில் பார்த்தால், இந்த உண்மை அவருக்கு வருத்தத்தை அளித்திருக்காது—ஏனெனில் அவருடைய நண்பரான ஸ்வானும் யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவரே—ஆனால், நான் தேர்ந்தெடுக்கும் நண்பர்கள் பொதுவாகவே அந்தச் சிறுவர் கூட்டத்திலேயே சிறந்தவர்களாக இருப்பதில்லை என்று அவர் உணர்ந்திருக்காவிட்டால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகியிருக்கும். எனவே, நான் ஒரு புதிய நண்பனை வீட்டிற்கு அழைத்து வரும்போதெல்லாம், அவர் முணுமுணுக்காமல் இருப்பது மிக அரிதான நிகழ்வாகவே இருந்தது—இயற்கையாகவே, அவர் வெறும் மெட்டை மட்டுமே பாடுவார் (Ti la lam ta lam, talim)—அவர் பாடுவது *La Juive* என்ற நாடகத்திலிருந்து வரும் "O God of Our Fathers" என்ற பாடலாகவோ அல்லது "Israel, Break Your Chains" என்ற பாடலாகவோ இருக்கும்; ஆயினும், என் நண்பன் அந்த மெட்டை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, அதற்கான உண்மையான வரிகளைப் பாடிவிடுவானோ என்று நான் எப்போதும் அஞ்சினேன்.

அவர்களைக் கண்களால் காண்பதற்கு முன்பே—அவர்களின் பெயர்களைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே (பெரும்பாலும் அந்தப் பெயர்களில் யூதத் தன்மையைக் குறிக்கும் எந்த அடையாளமும் இருக்காது)—என் நண்பர்களில் உண்மையில் யூதர்களாக இருப்பவர்களின் யூதப் பின்னணியை மட்டுமல்லாமல், சில சமயங்களில், அவர்களின் குடும்பங்களை வாட்டி வதைக்கும் குறிப்பிட்ட உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளைக் கூட அவரால் ஊகித்து அறிய முடிந்தது.

—"இன்று இரவு நம் வீட்டிற்கு வரவிருக்கும் உன் நண்பனின் பெயர் என்ன?"

—"டுமாண்ட், தாத்தா."

—"டுமாண்ட்! ஓ, எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறதே."

என்று கூறிவிட்டு அவர் பாடுவார்:

"வில்லாளர்களே, விழிப்போடு காவல் காருங்கள்!
இடைவிடாமல், அமைதியாகக் காவல் நில்லுங்கள்";
$
மேலும், எங்களிடம் மிகத் திறமையாகச் சில குறிப்பிட்ட கேள்விகளைக் கேட்ட பிறகு, அவர் திடீரென, "எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!" என்று முழங்குவார்—அல்லது, அங்கு வந்திருப்பவர் நோயாளியே ஆக இருந்து—அவரைத் தான் அறியாமலே, ஒரு மறைமுக விசாரணையின் மூலம் தனது பூர்வீகத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்திருந்தால்—அப்போது, ​​தனக்கு இனி எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை என்பதை எங்களுக்கு உணர்த்தும் வகையில், அவர் எங்களை உற்றுநோக்கியவாறே, மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுப்பார்:

"இந்த அச்சம் கொண்ட இஸ்ரவேலனின்—
என்ன! இவனை நீங்களா இங்கே அழைத்து வந்தீர்கள்?"

அல்லது:

"தந்தை வழி வயல்கள், ஹெப்ரோன், இனிய பள்ளத்தாக்கு."

அல்லது இன்னும் சொல்லப்போனால்:

"ஆம், நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்தவன்."

என் தாத்தாவின் இந்தச் சிறு விசித்திரப் பழக்கங்கள் எவையும், என் நண்பர்கள் மீது அவருக்குத் துளியும் துவேஷம் இருந்தது என்பதைக் குறிக்கவில்லை. ஆனால், வேறு சில காரணங்களுக்காக ப்ளோக் (Bloch) என் பெற்றோரின் அதிருப்திக்கு ஆளானார். அவர் முதலில் என் தந்தையை எரிச்சலூட்டத் தொடங்கினார்; ப்ளோக் மழையில் நனைந்து வந்ததைக் கண்ட என் தந்தை, அவரிடம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இவ்வாறு கேட்டார்:

—"ஆனால், ஐயா ப்ளோக், வெளியே வானிலை எப்படி இருக்கிறது? மழை பெய்ததா? எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை; காற்றழுத்தமானி (barometer) மிகச் சிறப்பாகவே இருந்தது."

இதற்கு அவரிடமிருந்து பின்வரும் பதில் மட்டுமே கிடைத்தது:

—"ஐயா, மழை பெய்ததா என்பதை என்னால் நிச்சயமாகச் சொல்ல இயலாது. பௌதிக நிகழ்வுகளின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டு, நான் மிகவும் உறுதியாக வாழ்ந்து வருகிறேன்; அதனால், அவற்றை எனக்குத் தெரிவிக்கும் சிரமத்தை என் புலன்கள் எடுத்துக்கொள்வதில்லை."

—"ஆனால், என் பாவம் பையனே," ப்ளோக் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு என் தந்தை என்னிடம் கூறினார், "உன் நண்பன் ஒரு முட்டாள். என்ன! வானிலை எப்படி இருக்கிறது என்பதைக்கூட அவனால் என்னிடம் சொல்ல முடியவில்லை! அடடா, அதைவிட சுவாரஸ்யமான விஷயம் வேறு என்ன இருக்கிறது! அவன் ஒரு அறிவிலி."

அதன் பிறகு ப்ளோக் என் பாட்டியின் அதிருப்திக்கு ஆளானார்; ஏனெனில், மதிய உணவுக்குப் பிறகு—தான் சற்று உடல்நலம் குன்றி இருப்பதாக என் பாட்டி குறிப்பிட்டபோது—அவர் ஒரு விம்மலை அடக்கிக்கொண்டு, தன் கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துக்கொண்டார்.

—"அதை எப்படி நீ உண்மையானதாகக் கருத முடியும்?" என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார். "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவனுக்கு என்னைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதே; ஒருவேளை, அவன் பைத்தியமாக இருந்தால் ஒழிய." இறுதியாக, அவர் அனைவரையும் அதிருப்திக்குள்ளாக்கினார்; ஏனெனில்—மதிய உணவிற்கு ஒன்றரை மணி நேரம் தாமதமாக, உடல் முழுவதும் சேறு பூசிய நிலையில் வந்த அவர்—மன்னிப்பு கேட்பதற்குப் பதிலாக, பின்வருமாறு கூறினார்:

—“வளிமண்டலச் சீர்குலைவுகளாலோ அல்லது காலத்தின் மரபுசார் பிரிவுகளாலோ நான் ஒருபோதும் ஆட்கொள்ளப்படுவதில்லை. அபின் புகைக்கும் குழாயையும், மலாய் கிரிஸ் கத்தியையும் மீண்டும் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டுவர நான் மனமுவந்து விரும்புவேன்; ஆனால், அவற்றைவிடப் பன்மடங்கு கேடுவிளைவிக்கக்கூடிய—மேலும், முற்றிலும் முதலாளித்துவ மனப்பான்மை கொண்ட—கருவிகளான கடிகாரம் மற்றும் குடை ஆகியவற்றால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”

எது எப்படியாயினும், அவர் மீண்டும் காம்ப்ரேவிற்கே திரும்பினார். ஆயினும், என் பெற்றோர் எனக்கு அமைய வேண்டும் என்று விரும்பிய வகையிலான நண்பர் அவர் அல்ல; என் பாட்டியின் உடல்நலக்குறைவுக்காக அவர் சிந்திய கண்ணீர், பாசாங்கானது அல்ல என்று என் பெற்றோர் காலப்போக்கில் நம்பத் தொடங்கினர்; ஆனால்—அது உள்ளுணர்வாலோ அல்லது அனுபவத்தாலோ இருக்கட்டும்—நமது உணர்ச்சிப் பெருக்கங்கள், நமது பிற்காலச் செயல்களின் மீதோ அல்லது நமது வாழ்க்கை நடத்தையின் மீதோ மிகக் குறைந்த ஆதிக்கத்தையே செலுத்துகின்றன என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்; மேலும், தார்மீகக் கடமைகளுக்கு அளிக்கும் மரியாதை, நண்பர்களிடம் காட்டும் விசுவாசம், ஒரு பணியை நிறைவேற்றுதல் அல்லது ஒரு ஒழுங்குமுறையைக் கடைப்பிடித்தல் ஆகியவை—அந்தத் தற்காலிகமான, தீவிரமான, ஆனால் பயனற்ற உணர்ச்சிப் பெருக்குகளைவிட—கண்மூடித்தனமான பழக்கவழக்கங்களிலேயே உறுதியான அடித்தளத்தைக் காண்கின்றன என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். பிளாக்கிற்குப் பதிலாக, வேறு சில தோழர்களே எனக்கு அமைய வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினர்; அத்தோழர்கள், முதலாளித்துவ ஒழுக்கநெறிகளின் விதிகளின்படி நண்பர்களுக்கு வழக்கமாக அளிக்கப்படும் அளவைத் தாண்டி எனக்கு எதையும் வழங்கமாட்டார்கள்—அதாவது, ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் என் மீது திடீரெனப் பாசம் பொங்கியதால் மட்டும், எதிர்பாராத விதமாக எனக்கு ஒரு பழக்கூடையை அனுப்பிவைக்கும் வகையிலான நண்பர்களாக அவர்கள் இருக்கமாட்டார்கள்; மாறாக, நட்பு சார்ந்த கடமைகள் மற்றும் கோரிக்கைகளின் நியாயமான சமநிலையை—தங்கள் கற்பனை அல்லது உணர்ச்சியின் தூண்டுதலால் மட்டும்—எனக்குச் சாதகமாக மாற்ற இயலாத அவர்கள், அதே காரணத்தினால் அச் சமநிலையை எனக்குப் பாதகமாக மாற்றவும் இயலாதவர்களாகவே இருப்பார்கள். நமது குறைகள் கூட, அத்தகைய இயல்புடையவர்களை—என் பெரிய அத்தை அத்தகைய இயல்புக்கு ஒரு மிகச்சிறந்த முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தார்—நமக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்வதிலிருந்து தடுக்க இயலாது; பல ஆண்டுகளாகத் தன்னிடமிருந்து விலகி நின்று, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாத தன் மருமகளுக்கு, அவர் தன் முழுச் சொத்தையும் உயிலாக எழுதி வைத்திருந்தார்; அந்த விலகலுக்காக அவர் தன் உயிலில் எந்த மாற்றத்தையும் செய்யவில்லை; ஏனெனில், அந்த மருமகளே அவருக்கு உயிரோடு இருந்த மிக நெருங்கிய உறவினர் என்பதாலும், அதுவே "செய்ய வேண்டிய முறையான செயல்" என்பதாலும் அவர் அவ்வாறு செய்தார்.

ஆனால் எனக்கு பிளாக்கை மிகவும் பிடித்திருந்தது; என் பெற்றோரோ என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்கவே விரும்பினர்; மினோஸ் மற்றும் பாசிஃபே ஆகியோரின் மகளின் அர்த்தமற்ற அழகைக் குறித்து, நானே எனக்குள் எழுப்பிய தீர்க்க முடியாத கேள்விகள்—அவருடனான எத்தகைய புதிய உரையாடல்களை விடவும்—என்னை அதிகம் சோர்வடையச் செய்தன; மேலும், என் தாய் அத்தகைய உரையாடல்களைத் தீங்கானவை என்று கருதினாலும் கூட, அக்கேள்விகளே என்னை உடல்நலம் குன்றியவனாக உணரச் செய்தன. சொல்லப்போனால், காம்ப்ரேயில் அவர் தொடர்ந்து வரவேற்கப்பட்டிருப்பார்—ஆனால் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இரவு உணவின் போது நடந்த நிகழ்வு மட்டும் குறுக்கிடாமல் இருந்திருந்தால். அந்த விருந்தின்போதுதான், "பெண்கள் அனைவரும் காதலைத் தவிர வேறெதையும் சிந்திப்பதில்லை; மேலும், இறுதியில் ஒருவரின் பிடிவாதத்தை உடைத்து வெல்ல முடியாத பெண் என்று எவருமே இல்லை" என்னும் செய்தியை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார் (இச்செய்தி பிற்காலத்தில் என் வாழ்வில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி, முதலில் அதை மகிழ்ச்சியானதாகவும், பின்னர் துயரம் நிறைந்ததாகவும் மாற்றியது). அதைத் தொடர்ந்து, என் பெரிய அத்தை தன் இளமைக்காலத்தில் மிகவும் அமைதியற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்ததாகவும், அக்காலத்தில் அவர் ஒரு 'பரத்தையாக' (kept woman) இருந்ததாகவும், மிகவும் நம்பகமான ஒரு தரப்பிடமிருந்து தான் கேள்விப்பட்டதாக அவர் என்னிடம் உறுதியளித்துக் கூறினார். இந்த விஷயங்களை என் பெற்றோரிடம் எடுத்துரைக்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை; அதன் விளைவாக, பிளாக் (Bloch) அடுத்த முறை வந்தபோது, ​​அவர் வீட்டு வாசலிலேயே தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார்; பின்னர் நான் அவரைத் தெருவில் சந்தித்தபோது, ​​அவர் என்னிடம் மிகுந்த பாராமுகத்துடனும் கடுமையுடனும் நடந்துகொண்டார்.

இருப்பினும், பெர்காட் (Bergotte) அவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் கூறியது உண்மையே.

முதல் சில நாட்களில்—நாம் பிற்காலத்தில் ஆழமாக நேசிக்கப்போகும் ஒரு இசை மெட்டை, தொடக்கத்தில் நம்மால் முழுமையாகப் பிரித்தறிந்து ரசிக்க முடியாதது போலவே—அவருடைய எழுத்து நடையில் அமைந்திருந்த, நான் பிற்காலத்தில் மிகவும் ஆழமாகப் போற்றவிருந்த அந்தச் சிறப்பம்சங்கள் எனக்குத் தென்படாமலே இருந்தன. நான் படித்துக்கொண்டிருந்த அவருடைய நாவலை என் கையிலிருந்து கீழே வைக்கவே இயலாத நிலையில் இருந்தேன்; ஆயினும், அந்நாவலின் கதைக்களத்தின் மீதே என் ஆர்வம் முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதாக நான் நம்பினேன்—இது, காதலின் ஆரம்பக் கணங்களில் ஒருவன் ஏதேனும் ஒரு சமூகக் கூட்டத்திலோ அல்லது கேளிக்கையிடத்திலோ தினமும் ஒரு பெண்ணைத் தேடி அலைவது போன்றதே ஆகும்......ஈர்ப்பு—தான் எவற்றால் கவரப்பட்டிருப்பதாக நம்புகிறானோ, அந்த அழகுகளாலேயே ஈர்க்கப்படும் ஒரு நிலை. அப்போது, ​​குறிப்பிட்ட சில தருணங்களில் அவர் பயன்படுத்த விரும்பிய, அரிதானதும் கிட்டத்தட்ட பழமையானதுமான சில சொற்றொடர்களை நான் கவனித்தேன்—அத்தருணங்களில், இணக்கத்தின் ஒரு மறைமுகமான எழுச்சியும், ஓர் அக முன்னுரையும் அவரது நடையை மெருகேற்றி உயர்த்தும்; இத்தகைய தருணங்களில்தான் அவர், "வாழ்வின் வீணான கனவு" குறித்தும், "அழகிய தோற்றங்களின் வற்றாத பெருவெள்ளம்" குறித்தும், "புரிந்துகொள்வதிலும் நேசிப்பதிலும் உள்ள பயனற்றதும் ஆயினும் இன்பம் பயப்பதுமான வேதனை" குறித்தும், "பேராலயங்களின் வணக்கத்திற்குரியதும் எழில்மிகுந்ததுமான முகப்பை என்றென்றும் மேன்மைப்படுத்தும் அசைவுறும் உருவங்கள்" குறித்தும் பேசத் தொடங்குவார்—எனக்கு முற்றிலும் புதியதான ஒரு முழுமையான தத்துவத்தை, அற்புதமான படிமங்கள் வாயிலாக அவர் வெளிப்படுத்தும் தருணங்கள் அவை; உண்மையில், அப்போது எழுந்து கொண்டிருந்த அந்த 'யாழ்-இசையை' (harp-song) தட்டி எழுப்பியவையே அந்தப் படிமங்கள்தாம் என்று தோன்றியது—அந்த இசைக்குத் துணையாக நின்று, அவை உண்மையிலேயே மிக உன்னதமான ஒன்றை அதற்கு வழங்கின. பெர்காட்டின் (Bergotte) இத்தகைய பத்திகளில் ஒன்று—மற்றவற்றிலிருந்து நான் தனியே பிரித்தெடுத்த மூன்றாவது அல்லது நான்காவது பத்தி அது—முந்தைய பத்திகளில் நான் கண்ட இன்பத்திற்கு ஈடில்லாத ஒரு மகிழ்ச்சியை எனக்கு அளித்தது; என் இருப்பின் மிக ஆழமான ஒரு தளத்தில்—தடைகள் யாவும், பிரிவுகள் யாவும் துடைத்தெறியப்பட்டதாகத் தோன்றிய, மிகவும் ஒருங்கிணைந்ததும் பரந்ததுமான ஒரு தளத்தில்—நான் அந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதாக உணர்ந்தேன். ஏனெனில், அரிதான சொற்றொடர்களுக்கான அதே ரசனையையும், அதே இசைமயமான வெளிப்பாட்டையும், அதே இலட்சியவாதத் தத்துவத்தையும்—முந்தைய தருணங்களில் (நான் உணராவிட்டாலும்) என் இன்பத்திற்கு உண்மையான ஊற்றாக அமைந்திருந்த அதே கூறுகளை—அதில் நான் மீண்டும் கண்டுகொண்டபோது, ​​பெர்காட்டின் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட, என் மனதின் மேற்பரப்பில் ஒரு நேர்கோட்டுப் பாதையை மட்டுமே வரையும் ஒரு தனித்த பத்தியின் முன்னிலையில் நான் நிற்பதாக இனி நான் உணரவில்லை; மாறாக, பெர்காட்டின் "இலட்சியப் பத்தியின்" (ideal passage) முன்னிலையில் நிற்பதாகவே உணர்ந்தேன்: அது அவரது அனைத்து நூல்களுக்கும் பொதுவான ஒரு பத்தியாகும்; அதனோடு இப்போது ஒன்றிணைந்து கலந்துகொண்டிருந்த ஒத்த பத்திகள் அனைத்தும் சேர்ந்து, அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழத்தையும், ஒரு குறிப்பிட்ட விரிவையும் வழங்கின—அதன் வாயிலாக, என் சொந்த ஆன்மாவே அளவிட முடியாத அளவிற்கு விரிவடைந்தது போல எனக்குத் தோன்றியது.
$
பெர்கோட் (Bergotte) மீதான எனது ரசனையில் நான் முற்றிலும் தனித்திருக்கவில்லை; என் தாயாரின் மிகுந்த கலைநயம் வாய்ந்த ஒரு நண்பருக்கும் அவரே மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளராகத் திகழ்ந்தார். சொல்லப்போனால், பெர்கோட்டின் புதிதாக வெளியான நூலைப் படிப்பதற்காகவே, டாக்டர் டு போல்போன் (Dr. du Boulbon) தனது நோயாளிகளைக் காத்திருக்கச் செய்வார். பெர்கோட் மீதான இந்தச் சிறப்பு ஈர்ப்பின் முதல் விதைகளில் சில, அவரது மருத்துவ ஆலோசனை அறையிலிருந்தும்—கோம்ப்ரே (Combray) நகருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பூங்காவிலிருந்தும்—தான் முளைத்தெழுந்தன. அக்காலத்தில் மிகவும் அரிதாகக் காணப்பட்ட இந்த ரசனை வகை, இன்று உலகெங்கும் பரவலாக வியாபித்துள்ளது; இதன் மிகச்சிறந்த, அதே சமயம் சர்வ சாதாரணமாகிவிட்ட மலர்களை ஐரோப்பா, அமெரிக்கா என எங்கும்—மிகச்சிறிய கிராமங்களில் கூட—இன்று காண முடிகிறது. பெர்கோட்டின் நூல்களில் என் தாயாரின் நண்பரும்—டாக்டர் டு போல்போனும் கூட—எதை மிகவும் விரும்பி ரசித்தார்களோ, அதையே நானும் ரசித்தேன்: அதுதான் அந்த இசைமயமான ஓட்டம், அந்தப் பழமையான சொற்றொடர் அமைப்புகள், மற்றும் வேறு சில எளிய, நன்கு அறிமுகமான சொற்கள்—அவற்றை அவர் பயன்படுத்திய இடத்தின் தனித்துவத்தால், அவை அவரது தரப்பிலான ஒரு விசேஷ உணர்திறனை வெளிப்படுத்துவது போல் தோன்றின. இறுதியாக, அவரது சோகமயமான பத்திகளில் வெளிப்படும் ஒருவிதத் திடீர் முறிவுத் தன்மையையும், கிட்டத்தட்டக் கரகரப்பான குரல் தொனியையும் அவர்கள் ரசித்தனர். இதில் தான் தனது படைப்புகளின் ஆகச்சிறந்த வசீகரம் அடங்கியுள்ளது என்பதை அவரே உணர்ந்திருந்திருக்க வேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை. ஏனெனில், அவர் எழுதிய பிற்கால நூல்களில், ஏதேனும் ஒரு மகத்தான உண்மையை அல்லது புகழ்பெற்ற ஒரு பேராலயத்தின் பெயரை அவர் குறிப்பிட நேரும்போதெல்லாம், தனது கதைப்போக்கை அவர் இடைநிறுத்திவிடுவார். பின்னர், ஒரு வேண்டுதல், ஒரு நேரடி விளிப்பு அல்லது ஒரு நீண்ட பிரார்த்தனை வடிவில், தனது முந்தைய படைப்புகளில் உரைநடைக்குள் மறைந்திருந்த—மேலோட்டமான அலைகளின் அசைவுகள் மூலம் மட்டுமே அப்போது உணர முடிந்த—அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்குகளுக்கு அவர் முழுச் சுதந்திரம் அளிப்பார். அவ்வாறு மறைந்திருந்தபோது, ​​அந்த உணர்வுகள் இன்னும் இனிமையாகவும் இசைநயம் மிக்கதாகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில், அப்போது அவற்றின் மெல்லிய முணுமுணுப்பு எங்கே தொடங்கியது, எங்கே ஓய்ந்தது என்பதைத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்ட இயலாத நிலை இருந்தது. அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுதியதாகத் தெளிவாகத் தெரிந்த இந்தப் பத்திகளே, எங்களுக்கும் மிகவும் பிடித்தமானவையாக அமைந்தன. என்னைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை நான் மனப்பாடமாகவே அறிந்திருந்தேன். அவர் மீண்டும் தனது கதைப்போக்கைத் தொடரும்போதெல்லாம், எனக்குள் ஒருவித ஏமாற்ற உணர்வு எழும். பைன் மரக் காடுகள், ஆலங்கட்டி மழை, 'நோட்ரே-டேம் டி பாரிஸ்' (Notre-Dame de Paris) பேராலயம், 'அதாலி' (Athalie) அல்லது 'ஃபெத்ரா' (Phèdre) போன்ற—அதுவரை எனக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருந்த அழகுகளைப் பற்றி அவர் பேசும்போதெல்லாம்—ஒரே ஒரு படிமத்தின் வாயிலாக, அந்த அழகை எனது உணர்வுலகில் அவர் பிரம்மாண்டமாக வெடிக்கச் செய்துவிடுவார். ஆகவே, அவர் பிரபஞ்சத்தின் பல்வேறு கூறுகளை எனக்கு அருகில் கொண்டுவந்து காட்டாவிடில், எனது பலவீனமான புலனுணர்வால் எத்தனையோ பகுதிகளைப் பிரித்தறிந்து கொள்ள இயலாமலே போய்விடும் என்பதை உணர்ந்தவனாய், அனைத்துப் பொருட்களையும் குறித்து — எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் நேரில் காணும் வாய்ப்பு கிடைக்கக்கூடிய விஷயங்களைக் குறித்து — அவரது கருத்தை, அவரது உருவகத்தை அறிந்துகொள்ள நான் பெரிதும் ஏங்கினேன். குறிப்பாக, பண்டைய பிரெஞ்சு நினைவுச் சின்னங்கள் மற்றும் சில கடல் காட்சிகளைக் குறித்து அவரது கருத்தை அறிய விழைந்தேன்; ஏனெனில், தனது நூல்களில் அவர் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்திக் குறிப்பிட்ட விதம், அவற்றை அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவமும் அழகும் வாய்ந்தவையாகக் கருதியதை மெய்ப்பித்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், அவரது கருத்து என்னவென்பது எனக்குத் தெரியாமலேயே இருந்தது. அவரது கருத்து எனது கருத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாகவே இருக்கும் என்பதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயமில்லை; ஏனெனில், நான் எய்த முயன்று கொண்டிருந்த ஒரு 'அறியப்படாத உலகத்திலிருந்து' அவரது கருத்துகள் தோன்றியிருந்தன. அத்தகைய ஒரு பரிபூரணமான அறிவாற்றலிடம் எனது சொந்தச் சிந்தனைகள் வெறும் திறமையின்மையாகவே தோன்றும் என்று உறுதியாக நம்பிய நான், அவற்றை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிந்துவிட்டிருந்தேன். அதனால், எப்போதாவது தற்செயலாக — அவரது நூல்களில் ஒன்றில் — நான் ஏற்கனவே என் மனதிற்குள் எண்ணியிருந்த ஒரு கருத்தை நான் காண நேர்ந்தால், என் இதயம் பூரித்துப்போகும்; ஏதோ ஒரு கடவுள், தனது கருணையினால், அந்தக் கருத்தை எனக்குத் திரும்ப அளித்து, அது முற்றிலும் சரியானதும் அழகானதுமே என்று அங்கீகரித்ததைப் போல நான் உணர்வேன். சில சமயங்களில், இரவில் உறக்கம் வராத வேளைகளில் நான் என் பாட்டிக்கும் தாய்க்கும் எழுதியனுப்பிய கடிதங்களில் குறிப்பிட்டிருந்த அதே விஷயங்களையே, அவரது நூலின் ஒரு பக்கம் அப்படியே எடுத்துரைப்பதாக அமைந்திருக்கும். அந்த அளவுக்கு, பெர்கோட்டின் (Bergotte) அந்தப் பக்கம், எனது கடிதங்களின் தொடக்கத்தில் இடம்பெறவே உருவாக்கப்பட்ட முன்னுரை வாசகங்களின் தொகுப்பு போலவே எனக்குத் தோன்றும். பிற்காலத்தில், நான் எனக்கென ஒரு நூலை எழுதத் தொடங்கியபோதுகூட, பெர்கோட்டின் எழுத்துக்களுக்குள்ளேயே எனது சில வாக்கியங்களுக்கு இணையானவற்றைக் கண்டறிந்தேன் — அந்த வாக்கியங்களின் தரம் போதாது என்று கருதி, நான் எனது எழுத்துப் பணியைத் தொடராமல் கைவிட்டிருந்த வாக்கியங்கள் அவை. ஆனால், அவரது நூலில் அவற்றை வாசித்தபோது மட்டுமே — அப்போதுதான் முதன்முறையாக — அவற்றை என்னால் உண்மையாகவே ரசிக்க முடிந்தது. ஏனெனில், நானே அவற்றை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் மனதில் நான் உணர்ந்தவற்றை அவை துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கின்றனவா என்பதை உறுதி செய்வதிலேயே நான் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தேன்; நான் நினைத்ததை அப்படியே 'படம்பிடித்துக் காட்டுவதில்' தவறிவிடுவேனோ என்ற அச்சத்திலேயே உழன்றுகொண்டிருந்ததால், நான் எழுதுவது ரம்மியமாக இருக்கிறதா என்று என்னையே கேட்டுக்கொள்ள எனக்குச் சிறிதும் அவகாசம் இருக்கவில்லை! ஆயினும் உண்மையில், இத்தகைய வாக்கியங்களையும், இத்தகைய சிந்தனைகளையுமே நான் உண்மையாகவே நேசித்தேன். எனது அந்தத் தவிப்பு மிகுந்த, திருப்தியற்ற முயற்சிகளே எனது அன்பின் அடையாளங்களாகத் திகழ்ந்தன — ஒருவேளை, இன்பம் அற்றதாக இருக்கலாம்; ஆயினும், அது மிகவும் ஆழமானதொரு அன்பாகவே இருந்தது. ஆகவே, வேறொருவரின் படைப்பில் அத்தகைய வாக்கியங்களை நான் திடீரெனக் காண நேர்ந்தபோது—அதாவது, இப்போது அனைத்துத் தயக்கங்களிலிருந்தும் சுய-கண்டனங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, இனி என்னை நானே வருத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமின்றி—அவற்றின் மீது எனக்கிருந்த ரசனைக்கு என்னால் இறுதியாகப் பேரானந்தத்துடன் என்னை ஒப்புக்கொடுக்க முடிந்தது; இது, சமையல் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இல்லாத ஒரே ஒரு தருணத்தில், தன் சொந்தப் பசியைத் தணித்துக்கொள்ளும் ஓய்வை இறுதியாகக் கண்டடையும் ஒரு சமையல்காரரைப் போன்றதாகும். ஒரு நாள், பெர்கோட்டின் (Bergotte) ஒரு புத்தகத்தில்—ஒரு வயதான வேலைக்காரியைப் பற்றியும், அந்த எழுத்தாளரின் கம்பீரமான மற்றும் தீவிரமான உரைநடையால் மேலும் அதிக எள்ளல் தன்மையைப் பெற்றிருந்த—ஒரு நகைச்சுவைத் துணுக்கை நான் காண நேர்ந்தது; அது, ஃபிரான்சுவாஸைப் (Françoise) பற்றிப் பேசும்போது என் பாட்டியிடம் நான் அடிக்கடி கூறியிருந்த ஒரு கருத்தைப் போலவே அச்சு அசலாக இருந்தது. மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், 'உண்மையின் கண்ணாடிகளாகத் திகழும்' தன் புத்தகங்களில் ஒன்றில் இடம்பெறுவது தகுதியற்றது என்று அவர் கருதவில்லை என்பதைக் கண்டேன்—அது, எங்கள் நண்பரான திரு. லெக்ராண்டின் (M. Legrandin) குறித்து நான் ஒருமுறை கூறியிருந்த கருத்தைப் போன்றே அமைந்திருந்தது (ஃபிரான்சுவாஸ் மற்றும் திரு. லெக்ராண்டின் குறித்த இந்தக் கருத்துக்கள், உண்மையில், பெர்கோட் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையில், அவருக்காகவே நான் மிகத் திட்டமிட்டுத் தியாகம் செய்திருக்கக்கூடிய வகையைச் சேர்ந்தவையாகும்...).

 ...ஆர்வமற்றதாகக் கருதும்), திடீரென்று என் எளிய வாழ்க்கையும் சத்தியத்தின் உலகங்களும் நான் நம்பியது போல் அவ்வளவு தனித்தனியானவை அல்ல என்றும், சில விஷயங்களில் அவை ஒன்றிணைகின்றன என்றும் எனக்குத் தோன்றியது; மேலும், நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்து, மீண்டும் கிடைத்த தந்தையின் கரங்களில் இருப்பது போல அந்த எழுத்தாளரின் பக்கங்களைப் படித்து நான் அழுதேன்.

அவருடைய புத்தகங்களை வைத்துப் பார்க்கையில், குழந்தைகளை இழந்து, ஒருபோதும் ஆறுதல் காணாத, மெலிந்த, ஏமாற்றமடைந்த ஒரு வயோதிகராக பெர்கோட்டை நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். அதனால் நான் படித்தேன்—அவருடைய உரைநடையை மனதிற்குள் பாடினேன்—ஒருவேளை அது உண்மையில் எழுதப்பட்டதை விட அதிக *இனிமையுடனும்*, அதிக *மெதுவாகவும்* இருந்தது, மேலும் மிக எளிய வாக்கியம் கூட ஒரு மென்மையான, அரவணைக்கும் தொனியில் என்னிடம் பேசியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அவருடைய தத்துவத்தை நேசித்தேன்; அதற்கு என்னை என்றென்றும் அர்ப்பணித்திருந்தேன். அது, நான் மேல்நிலைப் பள்ளியில், குறிப்பாக "தத்துவம்" என்று அழைக்கப்படும் வகுப்பில் சேரும் வயதை அடைய என்னை ஆவலுடன் காத்திருக்க வைத்தது. ஆயினும், அந்த வகுப்பு பெர்கோட்டின் சிந்தனைகளின் வழியே வாழ்வதைத் தவிர வேறு எதையும் கொண்டிருக்கக் கூடாது என்று நான் விரும்பினேன்; மேலும், நான் இறுதியில் என்னை அர்ப்பணிக்கப் போகும் தத்துவஞானிகள், அவருக்கும் அவருக்கும் எந்த விதத்திலும் ஒத்திருக்க மாட்டார்கள் என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டிருந்தால், வாழ்நாள் முழுவதும் காதலிக்க விரும்பும் ஒரு காதலனின் விரக்தியை நான் உணர்ந்திருப்பேன்; ஆனால், வரும் ஆண்டுகளில் அவன் வேறு பல காதலிகளை ஏற்றுக்கொள்வான் என்று அவனிடம் சொல்லப்படும்போது அந்த விரக்தி வெளிப்படும்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, நான் தோட்டத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, என் பெற்றோரைப் பார்க்க வந்திருந்த ஸ்வான் என்னைத் தடுத்தான்.

"என்ன படித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? நான் பார்க்கலாமா? ஏன், பெர்கோட்? அவருடைய புத்தகங்களை உங்களுக்கு யார் பரிந்துரைத்தது?" அது ப்ளாக் என்று அவனிடம் சொன்னேன்.

ஆ, ஆம்! நான் ஒருமுறை இங்கே பார்த்த அந்தப் பையன்—பெலினியின் இரண்டாம் மெஹ்மத் ஓவியத்தை அப்படியே அச்சு அசலாக ஒத்திருப்பவன். ஓ, என்ன ஒரு தத்ரூபம்! அவனுக்கும் அதே வளைந்த புருவங்கள், அதே கழுகு மூக்கு, அதே எடுப்பான கன்ன எலும்புகள் இருக்கின்றன. அவன் ஒரு தாடியை வளர்த்தவுடன், அப்படியே அச்சு அசலாக மாறிவிடுவான். எப்படியிருந்தாலும், அந்தப் பையனுக்கு நல்ல ரசனை இருக்கிறது, ஏனென்றால் பெர்கோட் உண்மையிலேயே ஒரு வசீகரமான மனம் கொண்டவர். நான் பெர்கோட்டை (Bergotte) எவ்வளவு பெரிதும் போற்றுவது போல் தோன்றினேன் என்பதைக் கண்ட ஸ்வான்—தன்னுடன் அறிமுகமானவர்களைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசாதவர்—ஒரு விதிவிலக்காக, கருணை மேலிட என்னிடம் கூறினார்:

—“எனக்கு அவரை நன்றாகவே தெரியும்; உங்கள் புத்தகத்தின் முகப்பில் அவர் சில வரிகள் எழுதித் தருவது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்குமென்றால், நான் அவரை அவ்வாறு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்ள முடியும்.” அதை ஏற்றுக்கொள்ள எனக்குத் துணிவு வரவில்லை; மாறாக, பெர்கோட்டைப் பற்றி ஸ்வானிடம் கேள்விகள் கேட்டேன். “அவர் எந்த நடிகரை அதிகம் விரும்புவார் என்று உங்களால் சொல்ல முடியுமா?”

—“ஒரு நடிகரையோ? எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும்: லா பெர்மா (La Berma) என்ற நடிகைக்கு இணையாக வேறு எந்த ஆண் கலைஞரையும் அவர் கருதுவதில்லை; மற்ற அனைவரையும் விட அவளையே அவர் உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கிறார். அவள் நடித்ததை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?”

—“இல்லை ஐயா; நான் நாடக அரங்குகளுக்குச் செல்ல என் பெற்றோர் அனுமதிப்பதில்லை.”

—“அது வருத்தத்திற்குரியது. நீங்கள் கண்டிப்பாக அவர்களிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும். *ஃபெத்ரா* (Phèdre) அல்லது *லெ சித்* (Le Cid) நாடகங்களில் லா பெர்மாவின் நடிப்பு—வேண்டுமென்றால் அவளை வெறும் நடிகை என்று நீங்கள் சொல்லலாம்; ஆனால் ஒன்று தெரியுமா? கலைகளுக்குள் இருக்கும் அந்த ‘படிநிலை’ (hierarchy) வேறுபாடுகளுக்கு நான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை!” (அவர் என் பாட்டியின் சகோதரிகளுடன் உரையாடியபோது பலமுறை என் கவனத்தை ஈர்த்தது போலவே, இப்போதும் ஒரு விஷயத்தை நான் கவனித்தேன்: அவர் எப்போதெல்லாம் தீவிரமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாரோ, அல்லது ஒரு முக்கியமான பொருளைப் பற்றிய தன் கருத்தை மறைமுகமாக உணர்த்தும் ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறாரோ, அப்போதெல்லாம் அச்சொற்றொடரை ஒரு விசித்திரமான, இயந்திரத்தனமான மற்றும் நையாண்டி கலந்த குரல் தொனியால் தனிமைப்படுத்திக் காட்ட அவர் மிகுந்த கவனம் எடுத்துக்கொண்டார்—அது அச்சொற்றொடரை மேற்கோள் குறிகளுக்குள் அடைப்பது போலிருந்தது. அச்சொற்றொடரைத் தன் சொந்தக் கருத்தாக ஏற்றுக்கொள்வதில் அவருக்கு விருப்பம் இல்லாதது போல் தோன்றியது; அவர் சொல்வது இதுதான்: “அந்த *படிநிலை*—தெரியுமல்லவா? அந்த முட்டாள்தனமான மனிதர்கள் அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்.” ஆனால் அப்படியென்றால், அது *உண்மையிலேயே* முட்டாள்தனமான விஷயம் என்றால், அவர் ஏன் அந்த ‘படிநிலை’ என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?) ஒரு கணம் கழித்து அவர் மேலும் கூறினார்: “அது உங்களுக்கு ஒரு மகத்தான கலைப்படைப்பிற்கு இணையான ஒரு தரிசனத்தை வழங்கும்—எனக்குத் தெரியவில்லை... எதைப் போலவென்றால்...” —இங்கே அவர் சிரிக்கத் தொடங்கினார்— “சார்ட்ரஸ் (Chartres) தேவாலயத்தில் உள்ள அந்த *அரசிமார்களின்* (Queens) சிற்பங்களைப் போல!” அதுவரை, ஒருவன் தன் சொந்தக் கருத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்வதைத் தவிர்க்கும் இந்த மனப்பாங்கு, எனக்கு இயல்பாகவே ஒரு நேர்த்தியான, ‘பாரிஸ் நகரத்துக்கே உரிய’ பண்பாகத் தோன்றியிருந்தது—என் பாட்டியின் சகோதரிகளிடம் காணப்பட்ட அந்தப் பிற்போக்குத்தனமான, பிடிவாதமான மனப்பாங்கிற்கு முற்றிலும் முரணான ஒன்றாக அது என் கண்ணில் பட்டது. ஸ்வான் பழகி வந்த அந்தச் சிறிய வட்டத்திற்குள், இது ஒரு தனித்துவமான நகைச்சுவை பாணியாக இருக்கலாம் என்றும் நான் சந்தேகித்தேன். அது எத்தகைய வட்டம் என்றால்—முந்தைய தலைமுறையினரின் உணர்ச்சிமயமான கவித்துவத்திற்கு எதிர்வினையாக—துல்லியமான சிறிய விவரங்கள் (ஒரு காலத்தில் அநாகரிகமானவையாகக் கருதப்பட்டவை) மிகத் தீவிரமாக மீட்டெடுக்கப்பட்டுப் போற்றப்பட்டன; அதே வேளையில், வெறும் "அழகிய சொற்றொடர்கள்" பேசுவது கடுமையாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது, ​​உலகத்தைப் பற்றிய ஸ்வானின் இந்த மனப்பான்மையில், எனக்குச் சற்று அதிர்ச்சியளிக்கும் ஒன்று தென்பட்டது. அவர் தனக்கென ஒரு சொந்தக் கருத்தை வெளிப்படுத்தத் துணியாதவர் போலவும், மிகத் துல்லியமான விவரங்களைச் சேகரித்து வழங்குவதில் மட்டுமே நிம்மதி காண்பவர் போலவும் தோன்றினார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் உண்மையில் ஒரு கருத்தையே—அதாவது, அத்தகைய விவரங்களின் துல்லியத்தன்மைக்கு உண்மையில் மதிப்பிருக்கிறது என்ற ஒரு வலியுறுத்தலையே—வெளிப்படுத்துகிறார் என்பதை அவர் அப்போது உணரவில்லையா? அம்மா என் அறைக்கு வரப்போவதில்லை என்பதால் நான் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அந்த இரவு விருந்து நிகழ்வு எனக்கு அப்போது நினைவுக்கு வந்தது—சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான், 'இளவரசி டி லியோன் இல்லத்தில் நடைபெறும் நடன விருந்துகள் எவ்வித முக்கியத்துவமும் அற்றவை' என்று அவர் கருத்துத் தெரிவித்திருந்தார். ஆயினும், அத்தகைய இன்பங்களை அனுபவிப்பதற்கே அவர் தன் வாழ்வையே அர்ப்பணித்திருந்தார். இவை அனைத்தும் எனக்கு முற்றிலும் முரண்பாடானவையாகத் தோன்றின. வேறு எந்த ஒரு வாழ்வுக்காகத்தான் அவர், விஷயங்களைப் பற்றித் தான் உண்மையில் என்ன நினைக்கிறார் என்பதை மனதார வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை—அவர் மேற்கோள் குறிகளுக்குள் அடைத்துச் சொல்லத் தேவையில்லாத தீர்ப்புகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பை—காத்திருப்புப் பட்டியலில் வைத்திருந்தார்? மேலும், தான் ஒரே நேரத்தில் கேலிக்குரியவை என்று கூறிக்கொண்டிருந்த செயல்களில்—அத்தகைய மிக நுணுக்கமான பணிவுடன்—ஈடுபடுவதை நிறுத்துவதற்கான வாய்ப்பைத்தான் அவர் எதற்காகக் காத்திருந்தார்? பெர்கோட்டைப் பற்றி ஸ்வான் என்னிடம் பேசிய விதத்தில், நான் வேறொரு விஷயத்தையும் கவனித்தேன்—அது, இதற்கு நேர்மாறாக, ஸ்வானுக்கு மட்டுமே உரித்தான தனித்தன்மை அல்ல; மாறாக, அக்காலகட்டத்தில், அந்த எழுத்தாளரைப் போற்றிய அனைவரிடமும் காணப்பட்ட ஒரு பொதுவான பண்பாக அது திகழ்ந்தது: என் அம்மாவின் தோழியிடமும் சரி, டாக்டர் டு பூல்பனிடமும் சரி, அப்பண்பு சமமாகவே காணப்பட்டது. ஸ்வானைப் போலவே அவர்களும் பெர்கோட்டைப் பற்றிக் கூறும்போது: "அவர் ஒரு..." என்றுதான் தொடங்குவார்கள்.

 "ஒரு வசீகரமான மனம்—மிகவும் தனித்துவமானது; விஷயங்களை வார்த்தைகளால் கோர்ப்பதில் அவருக்கென ஒரு தனி பாணி உண்டு—ஒருவேளை சற்றே திட்டமிட்டது போல இருக்கலாம், ஆனால் மிகவும் இனிமையானது. கையொப்பத்தைப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அது அவருடைய படைப்பு என்பதை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்." ஆனாலும், "அவர் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர்; அவரிடம் பெரும் திறமை இருக்கிறது" என்று சொல்லும் அளவிற்கு யாரும் சென்றிருக்க மாட்டார்கள். அவரிடம் திறமை இருக்கிறது என்று கூட அவர்கள் சொல்லவில்லை. அது அவர்களுக்குத் தெரியாததால் அவர்கள் அதைச் சொல்லவில்லை. நமது பொதுவான கருத்துக்களின் அருங்காட்சியகத்தில் "பெரும் திறமை" என்ற பெயரைத் தாங்கியுள்ள மாதிரியை, ஒரு புதிய எழுத்தாளரின் குறிப்பிட்ட தோற்றத்தில் நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்வதில் மிகவும் மெதுவாக இருக்கிறோம். இந்தத் தோற்றம் புதியதாக இருப்பதால், நாம் திறமை என்று அழைப்பதை இது முழுமையாக ஒத்திருப்பதாக நாம் காண்பதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, நாம் தனித்துவம், வசீகரம், நுட்பம், வலிமை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறோம்; பின்னர், ஒரு நாள், இதுதான்—சரியாக இதுதான்—திறமை என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.

"பெர்கோட்டின் படைப்புகளில் ஏதேனும் ஒன்றில் அவர் லா பெர்மாவைப் பற்றி எழுதியுள்ளாரா?" என்று நான் திரு. ஸ்வானிடம் கேட்டேன்.

நான் நம்புகிறேன்—ரேசின் பற்றிய அவருடைய சிறு புத்தகத்தில்; ஆனாலும் அது அச்சிடப்பட்டு விற்பனையில் இல்லாமல் போயிருக்க வேண்டும். இருப்பினும், ஒருவேளை மறுபதிப்பு வந்திருக்கலாம். நான் விசாரிப்பேன். அதுமட்டுமின்றி, நீங்கள் விரும்பும் எதையும் நான் பெர்கோட்டிடம் கேட்கலாம்; வருடத்தில் ஒரு வாரம்கூட அவர் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்தாமல் இருப்பதில்லை. அவர் என் மகளின் சிறந்த நண்பர். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பழைய நகரங்கள், பேராலயங்கள் மற்றும் மாளிகைகளைப் பார்க்கச் செல்வார்கள்.

சமூகப் படிநிலைகள் பற்றி எனக்குச் சிறிதும் தெரியாததால், திருமதி மற்றும் செல்வி ஸ்வான் ஆகியோருடன் நாங்கள் பழகுவதில் என் தந்தை நீண்ட காலமாக உணர்ந்திருந்த சாத்தியமின்மையானது, அவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் இடையே பெரும் தூரங்கள் இருப்பதாக என்னை எண்ண வைத்து, என் பார்வையில் அவர்களுக்கு ஒருவித கௌரவத்தை அளித்திருந்தது. எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரியான திருமதி சசெராட் மூலம் நான் கேள்விப்பட்டபடி, திருமதி ஸ்வான் தன் கணவரை மகிழ்விப்பதற்காக அல்ல, மாறாக திரு. டி சார்லஸை மகிழ்விப்பதற்காகவே அவ்வாறு செய்தாள் என்றும், அதனால் என் அம்மா தன் தலைக்குச் சாயம் பூசிக்கொள்ளவோ உதட்டுச்சாயம் பூசிக்கொள்ளவோ இல்லை என்றும் நான் வருந்தினேன். மேலும், நாங்கள் அவருடைய பார்வையில் அவமதிப்புக்குரியவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நான் நினைத்தேன்; இது குறிப்பாக செல்வி ஸ்வான் காரணமாக எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது. அவள் மிகவும் அழகான சிறுமி என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தது, மேலும் நான் அவளைப் பற்றி அடிக்கடி கனவு காண்பேன், ஒவ்வொரு முறையும் அவளுக்கு அதே வசீகரமான, கற்பனையான முகத்தையே கற்பனை செய்துகொள்வேன். ஆனால், அன்று நான் ஒன்றை அறிந்துகொண்டேன்: மச்சான் ஸ்வான் அத்தகைய அரிய அந்தஸ்து கொண்ட ஒரு ஜீவன்—எத்தனை சிறப்புரிமைகளுக்கு மத்தியிலும், தன் இயல்பான சூழலில் இருப்பது போல உலவிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் தன் பெற்றோரிடம் இரவு உணவிற்கு யாராவது வருகிறார்களா என்று கேட்டால், அவர்கள் ஒளி நிறைந்த அந்தச் சொற்களால்—அவருக்கு வெறும் ஒரு பழைய குடும்ப நண்பராக இருந்த அந்தப் பொன்னான விருந்தாளியின் பெயரான பெர்கோட்டின் பெயரைக் கூறி—பதிலளிப்பார்கள்; அவரைப் பொறுத்தவரை, அந்தரங்கமான உணவு மேசை உரையாடல்—எனக்கு என் பெரிய அத்தையின் உரையாடலுக்கு இணையானது—பெர்கோட் தன் புத்தகங்களில் குறிப்பிட முடியாத, நான் கேட்க ஏங்கியிருந்த அத்தனை விஷயங்களைப் பற்றிய அவரது வார்த்தைகளைக் கொண்டிருந்தது; இறுதியாக, அவர் நகரங்களுக்குச் செல்லும்போது, அவர்—அறியப்படாதவராக இருந்தாலும் மகிமைமிக்கவராக—மனிதர்களிடையே இறங்கிவரும் தெய்வங்களைப் போல அவருடன் நடந்து செல்வார்; அந்தத் தருணத்தில், மச்சான் ஸ்வான் போன்ற ஒருவரின் அளவற்ற மதிப்பையும், அவருடைய பார்வையில் நான் எவ்வளவு முரட்டுத்தனமாகவும் அறியாமையாகவும் தோன்ற வேண்டும் என்பதையும் நான் உணர்ந்துகொண்டேன். அவளுடைய தோழியாக ஆவது என்பது எவ்வளவு இனிமையானது என்பதையும், அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்பதையும் நான் ஆழமாக உணர்ந்ததால், ஒரே நேரத்தில் ஆசையும் விரக்தியும் என்னுள் நிறைந்திருந்தன. இப்போது நான் அவளைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம், அவள் ஒரு பேராலயத்தின் முகமண்டபத்தில் நின்று, சிலைகளின் முக்கியத்துவத்தை எனக்கு விளக்குவதையும், என்னைப் பற்றி நல்லெண்ணம் கொண்ட ஒரு புன்னகையுடன், பெர்கோட்டைத் தன் தோழியாக எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதையும் கற்பனை செய்தேன். மேலும், பேராலயங்கள் எனக்குள் எழுப்பிய எண்ணங்களின் வசீகரமும்—இல்-டி-பிரான்ஸின் மலைச்சரிவுகள் மற்றும் நார்மண்டியின் சமவெளிகளின் வசீகரமும்—நான் மடம் ஸ்வானைப் பற்றி உருவாக்கியிருந்த பிம்பத்தின் மீது எப்போதும் அதன் பிரதிபலிப்புகளை வீசியது: அது அவளைக் காதலிக்கும் விளிம்பில் இருப்பதுதான். ஒரு நபர் நமக்குத் தெரியாத ஒரு வாழ்க்கையில்—அவர்களின் காதல் நமக்கு நுழைவு அனுமதி வழங்கும் ஒரு வாழ்க்கையில்—பங்கேற்கிறார் என்று நாம் நம்புவதுதான், காதல் பிறப்பதற்குத் தேவையான அனைத்திலும், அது மிகவும் உயர்வாக மதிக்கும் ஒன்றாகும்; அதற்காகவே அது மற்ற அனைத்தையும் எளிதாகக் கடந்து செல்லத் தயாராக இருக்கிறது. ஒரு ஆணை அவனது உடல் தோற்றத்தை மட்டுமே வைத்து மதிப்பிடுவதாகக் கூறும் பெண்கள் கூட, அந்த உடலமைப்பில் ஒரு தனித்துவமான வாழ்வின் வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறார்கள். அதனால்தான் அவர்கள் ராணுவ வீரர்களையும் தீயணைப்பு வீரர்களையும் விரும்புகிறார்கள்; அந்தச் சீருடை முகத்தைப் பொறுத்தவரை அவர்களைக் குறைவாகக் கவலைப்பட வைக்கிறது. மார்புக் கவசத்திற்கு அடியில், அவர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட இயல்புடைய ஒரு இதயத்தை முத்தமிடுவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்—அது துணிச்சலானது, அதே சமயம் மென்மையானது; மேலும், தான் செல்லும் அயல்நாடுகளில் மிகவும் கவரத்தக்க வெற்றிகளை ஈட்டுவதற்கு, ஒரு இளம் பேரரசருக்கோ அல்லது இளவரசருக்கோ, ஒரு பங்குத் தரகருக்கு அத்தியாவசியமாகத் தேவைப்படக்கூடிய அந்தச் சீரான முக அமைப்பின் தேவை இருப்பதில்லை.

நான் தோட்டத்தில் வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது—ஞாயிற்றுக்கிழமை தவிர வேறு எந்த நாளிலும் நான் இச்செயலில் ஈடுபடுவதை என் பாட்டி (great-aunt) ஒருபோதும் புரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டார்; ஞாயிறு மட்டுமே தீவிரமான எதிலும் ஈடுபடுவது தடைசெய்யப்பட்ட நாளாகும், அந்நாளில் அவரேகூடத் தையல் வேலை செய்வதைத் தவிர்த்துவிடுவார்—என் அத்தை லியோனி, யூலாலியின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தபடியே, ஃபிரான்சுவாஸுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். (வார நாட்களில் என்றால், என் பாட்டி என்னிடம் இவ்வாறு கூறியிருப்பார்: "என்ன? நீ இன்னும் வாசிப்பதில் பொழுதைக் கழிக்கிறாயா? இது ஒன்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை இல்லையே!"—இங்கே 'பொழுதுபோக்கு' என்ற சொல்லிற்கு அவர் குழந்தைத் தனம் மற்றும் நேர விரயம் ஆகிய அர்த்தங்களை ஏற்றிப் பேசியிருப்பார்.) திருமதி கூபில் சற்றுமுன் அவ்வழியே கடந்து சென்றதை அவர் ஃபிரான்சுவாஸிடம் தெரிவித்தார்—"குடை ஏதுமின்றி, ஷாட்டோடூனில் (Châteaudun) தனக்காகத் தைத்துக்கொண்ட அந்தப் பட்டு ஆடையை அணிந்தபடி. ஒருவேளை அவரிடம்..."...மாலை ஆராதனைக்கு இன்னும் அவள் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது; அவள் நனைந்துவிடவும் கூடும்.”

—“ஒருவேளை, ஒருவேளை” (அதன் அர்த்தம்: ஒருவேளை இல்லை), என்றாள் ஃபிரான்சுவா, இன்னும் சாதகமான ஒரு மாற்று வழியின் சாத்தியக்கூறை முற்றிலுமாக நிராகரிக்காமல்.

—“ஓ!” என்றாள் என் அத்தை, தன் நெற்றியில் அடித்துக்கொண்டாள். “அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது—உயர்வு ஆராதனைக்கு முன்பு அவள் உண்மையில் தேவாலயத்தை அடைந்தாளா என்பதை நான் கண்டுபிடிக்கவே இல்லை. நான் யூலாலியிடம் கேட்க நினைவில் கொள்ள வேண்டும்... ஃபிரான்சுவா, கோபுரத்தின் பின்னால் உள்ள அந்தக் கருமேகத்தையும், பலகைக் கூரைகளின் மீது விழும் அந்த அபாயகரமான சூரிய ஒளியையும் பார்; நிச்சயமாக மழையில்லாமல் இந்த நாள் கடந்து போகாது. இது இப்படியே இருக்க முடியாது; மிகவும் சூடாக இருக்கிறது. மேலும் எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு நல்லது, ஏனென்றால் புயல் ஓயும் வரை, என் விச்சி தண்ணீர் கீழே இறங்காது,” என்று என் அத்தை மேலும் கூறினார்—அவரது மனதில், திருமதி கூபில் தன் ஆடையைப் பாழாக்கிவிடுவாரோ என்ற பயத்தை விட, தன் விச்சி தண்ணீர் விரைவாகக் கீழே இறங்க வேண்டும் என்ற ஆசை எல்லையற்ற அளவில் மேலோங்கி இருந்தது.

—“ஒருவேளை, ஒருவேளை.”

—“விஷயம் என்னவென்றால், சதுக்கத்தில் மழை பெய்யும்போது, ​​தங்குவதற்கு அதிக இடமில்லை.”

—“என்ன? மூன்று மணியா?” என் அத்தை திடீரென்று முகம் வெளிறிப்போய்க் கூச்சலிட்டார். “ஆனால் அப்போது மாலை ஆராதனை தொடங்கியிருக்க வேண்டும்! நான் என் பெப்சினை மறந்துவிட்டேன்! என் விச்சி தண்ணீர் ஏன் என் வயிற்றில் அவ்வளவு கனமாக இருந்தது என்று இப்போது புரிகிறது.” ஊதா நிற வெல்வெட்டால் பைண்ட் செய்யப்பட்டு, தங்கத்தில் பதிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு திருப்பலிப் புத்தகத்தை நோக்கி விரைந்த என் அத்தை, தன் அவசரத்தில், திருவிழா நாட்களின் பக்கங்களைக் குறிக்கும் மஞ்சள் நிறக் காகித சரிகையின் ஓரங்களைக் கொண்ட அந்தப் புனித அட்டைகளை நழுவ விட்டாள். அவள் தன் சொட்டு மருந்துகளை விழுங்கிக்கொண்டே, தன்னால் முடிந்தவரை வேகமாக அந்தப் புனித நூல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினாள்; ஆனாலும், அவள் விச்சி நீரை அருந்தி இவ்வளவு நேரம் கழித்து எடுத்துக்கொண்ட பெப்சின், அந்த நீரை விழுங்க உதவுமா என்ற நிச்சயமற்ற தன்மையால், அவற்றின் அர்த்தத்தைப் பற்றிய அவளது புரிதல் சற்றே மங்கலாக இருந்தது. "மூன்று மணி—காலம் எவ்வளவு வேகமாகப் பறக்கிறது என்பது நம்பமுடியாதது!"

ஜன்னல் கண்ணாடியில் ஏதோ மோதியது போன்ற ஒரு மெல்லிய தட்டு; அதைத் தொடர்ந்து, தலைக்கு மேலுள்ள ஜன்னலிலிருந்து விழும் மணல் துகள்கள் போல இலேசான, மென்மையான, பரந்த ஒரு சலசலப்பு; பின்னர் அந்தச் சலசலப்பு பரவி, நிலைபெற்று, ஒரு தாளத்தை ஏற்று, திரவமாக, எதிரொலியாக, இசையாக, எண்ணற்றதாக, உலகளாவியதாக மாறியது: அது மழை.

"சரி, ஃபிரான்சுவா! நான் உன்னிடம் என்ன சொன்னேன்?" மழை இறங்குவதைப் பாருங்கள்! ஆனால், தோட்டக் கதவில் இருந்த சின்ன மணியின் ஓசையை நான் கேட்டதாக நினைக்கிறேன்; இப்படிப்பட்ட வானிலையில் அங்கே யார் தான் இருக்கக்கூடும் என்று போய்ப் பாருங்கள்."

ஃபிரான்சுவா திரும்பி வந்தாள்:

"அது திருமதி அமேதி (என் பாட்டி); அவர் உலா செல்வதாகச் சொன்னார். மேலும், மழையும் பலமாகப் பெய்கிறது."

"அது எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமளிக்கவில்லை," என்று என் அத்தை வானத்தை நோக்கிக் கண்களை உருட்டியபடி கூறினார். "அவருடைய மனம் மற்றவர்களைப் போலச் செயல்படவில்லை என்று நான் எப்போதும் சொல்வதுண்டு. இப்போது அங்கே நான் இருப்பதை விட அவர் இருந்திருந்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பேன்."

"திருமதி அமேதி—அவர் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவர்," என்று ஃபிரான்சுவா மென்மையாகக் கூறினாள். என் பாட்டிக்குச் சற்று "மனநிலை சரியில்லை" என்று தான் நம்புவதாகக் கூறிய அந்த ஒரு கருத்தை, மற்ற வேலைக்காரிகளுடன் அவள் தனியாக இருக்கும் தருணத்திற்காக ஒதுக்கி வைத்தாள்.
$
“சரி, அந்த வாய்ப்பு இப்போது கைநழுவிவிட்டது! யூலாலி இனி வரப்போவதில்லை,” என்று என் அத்தை பெருமூச்சுவிட்டார்; “இந்தக் காலநிலையைப் பார்த்தே அவள் பயந்து வராமல் போயிருக்க வேண்டும்.”

“ஆனால் மணி இன்னும் ஐந்து ஆகவில்லையே, மேடம் ஆக்டேவ்; இப்போதுதான் நாலரை மணி ஆகிறது.”

“இப்போதுதான் நாலரையா? அதற்குள்ளாகவே, அந்தச் சொற்பமான பகல் ஒளியையாவது பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, நான் அந்தச் சிறிய திரைச்சீலைகளை விலக்கிவிட வேண்டியதாயிற்று. அதுவும் நாலரை மணிக்கேவா! ‘ரோகேஷன்’ நாட்களுக்கு (Rogation Days) இன்னும் ஒரு வாரமே இருக்கும் நிலையில்! ஆஹா, என் பாவம் பிரான்சுவாஸ், நல்ல கடவுள் நம் மீது உண்மையிலேயே கோபம் கொண்டிருக்க வேண்டும். அதோடு, இக்காலத்து மனிதர்களும் வரம்பு மீறிச் செல்கிறார்கள்! என் பாவம் ஆக்டேவ் அடிக்கடி சொல்வது போல, நாம் கடவுளை அறவே மறந்துவிட்டோம்; இப்போது அவர் நம்மிடம் பழி தீர்த்துக்கொள்கிறார்.”

என் அத்தையின் கன்னங்களில் ஒரு செம்மை படர்ந்தது; அது யூலாலி வந்ததைக் குறிப்பதாகும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, யூலாலி உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்ட மறுகணமே பிரான்சுவாஸ் மீண்டும் உள்ளே வந்தாள்—தன் வார்த்தைகள் அத்தைக்கு நிச்சயம் மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று அவள் உறுதியாக நம்பியதால், அந்த மகிழ்ச்சிக்கு ஏற்றவாறு தன் முகபாவனையை அமைத்துக்கொண்டு அவள் புன்னகைத்தாள்—மேலும், (நேரடிப் பேச்சைப் பயன்படுத்தாவிட்டாலும்) ஒரு நல்ல வேலைக்காரியைப் போல, வந்தவர் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளை அப்படியே நம்பிக்கையுடன் தான் திரும்பச் சொல்வதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் வகையில், ஒவ்வொரு சொல்லையும் கவனமாக உச்சரித்துக்கொண்டு அவள் அறிவித்தாள்:

“மேடம் ஆக்டேவ் ஓய்வெடுக்காமல் இருந்து, அவரைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டால், திருத்தந்தை (Curé) மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார்—சொல்லொணா ஆனந்தம் கொள்வார். திருத்தந்தை உங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்க விரும்பவில்லை. திருத்தந்தை கீழே காத்திருக்கிறார்; அவரை வரவேற்பறைக்குச் செல்லுமாறு நான் கூறிவிட்டேன்.”

உண்மையில், திருத்தந்தையின் வருகைகள் பிரான்சுவாஸ் நினைத்த அளவுக்கு என் அத்தைக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதில்லை; சொல்லப்போனால், அவர் வந்திருப்பதை அறிவிக்கும்போதெல்லாம் அந்த வேலைக்காரி தன் முகத்தில் பூசிக்கொள்ள வேண்டியிருப்பதாக உணர்ந்த அந்தப் பெருமகிழ்ச்சிப் பாவனைக்கும், உடல்நலம் குன்றியிருந்த அத்தையின் உண்மையான உணர்வுகளுக்கும் இடையே எவ்விதப் பொருத்தமும் இருக்கவில்லை. அந்தப் பங்குத் தந்தை—நான் அவரிடம் அதிகம் உரையாடாமல் போனதற்காக வருந்தும் அளவுக்கு ஒரு சிறந்த மனிதர்; ஏனெனில், கலைகளைப் பற்றி அவருக்கு ஏதும் தெரியாவிட்டாலும், சொற்பிறப்பியல் (etymology) துறையில் அவர் நல்ல புலமை பெற்றிருந்தார்—சிறப்பு விருந்தினர்களுக்குத் திருச்சபையைப் பற்றிய தகவல்களை அளிப்பதில் பழகிப்போனவர் (காம்ப்ரே பங்குத் திருச்சபையைப் பற்றி ஒரு புத்தகமே எழுதவும் அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்); அவர் முடிவில்லாத விளக்கங்களை அளித்து அத்தையைச் சோர்வடையச் செய்வார்—அதுவும், அந்த விளக்கங்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கும். ஆனால், எப்போதாவது அவருடைய வருகையும் யூலலியின் வருகையும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்துவிட்டால், அந்தச் சூழல் என் அத்தைக்கு மிகவும் சங்கடமானதாகவே மாறிவிடும். எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் தன்னைச் சூழ்ந்துகொள்வதை விட, யூலாலியின் நட்பை முழுமையாக அனுபவிப்பதையே அவள் பெரிதும் விரும்பியிருந்தாள். ஆனாலும், அந்தப் பாதிரியாரைச் சந்திக்க மறுக்க அவளுக்குத் துணிவில்லை; அவர் புறப்பட்ட அதே நேரத்தில் யூலாலியும் புறப்பட்டுச் செல்ல வேண்டாம் என்று சைகை காட்டினாள். அவர் சென்ற பிறகு, அவர்கள் இருவரும் மட்டும் சிறிது நேரம் தனியாக இருக்கப் போவதாகவும் குறிப்பிட்டாள்.

“குருவே,” அவள் ஆரம்பித்தாள், “என்ன இது நான் கேள்விப்படுகிறேன்—ஒரு ஓவியர் உங்கள் தேவாலயத்திற்கு உள்ளேயே ஒரு வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலைப் பிரதி எடுப்பதற்காகத் தனது ஓவியத் தாங்கியை அமைத்திருக்கிறாராம்? சொல்லப்போனால், என் வயதை எட்டியும் இப்படி ஒரு விஷயத்தை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை! அடுத்து மக்கள் என்னதான் கண்டுபிடித்துவிடுவார்களோ? அதிலும் அவர் இந்தத் தேவாலயத்திலேயே மிகவும் அசிங்கமான ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் என்று நினைத்தால்!”

அதுதான் மிகவும் அசிங்கமானது என்று நான் சொல்ல மாட்டேன்; ஏனென்றால், செயிண்ட்-ஹிலேரில் உண்மையிலேயே பார்க்கத் தகுந்த பகுதிகள் இருந்தாலும், வேறு சில பகுதிகள் உண்மையிலேயே பழமையானவை—என் பரிதாபகரமான பேராலயத்தில், முழு மறைமாவட்டத்திலேயே இன்னும் சீரமைக்கப்படாத ஒரே பேராலயம் அதுதான்! அடக் கடவுளே, அதன் முகப்பு மண்டபம் அழுக்காகவும் பழமையாகவும் இருக்கிறது, ஆனாலும்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அது ஒருவித கம்பீரமான தன்மையைக் கொண்டுள்ளது; எஸ்தர் திரை ஓவியங்களுக்காகக் கூட ஒருவர் சலுகை அளிக்கலாம்—தனிப்பட்ட முறையில், நான் அவற்றுக்காக இரண்டு காசு கூட கொடுக்க மாட்டேன்—ஆனால் கலை ஆர்வலர்கள் அவற்றை சென்ஸின் ஓவியங்களுக்கு அடுத்தபடியாகவே மதிப்பிடுகிறார்கள். மேலும், ஓரளவு யதார்த்தமான சில விவரங்களுடன், உண்மையான கூர்நோக்கு மனப்பான்மைக்குச் சான்றளிக்கும் மற்ற விவரங்களையும் அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் அந்த வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்களைப் பற்றி யாரும் என்னிடம் பேச வேண்டாம். இரண்டு நடைபாதைக் கற்கள்கூட ஒன்றுக்கொன்று சமமாக இல்லாத ஒரு தேவாலயத்தில், வெளிச்சத்தை உள்ளே விடாத—மேலும் என்னால் வரையறுக்கவே முடியாத ஒரு நிறத்தின் பிரதிபலிப்புகளால் கண்ணை ஏமாற்றும்—ஜன்னல்களை அப்படியே விட்டுவிடுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? அதிலும், அவை காம்ப்ரேயின் மடாதிபதிகள் மற்றும் குவர்மாண்டஸின் பிரபுக்களின்—அதாவது பிரபாந்தின் முன்னாள் கோமன்களின்—கல்லறைகள் என்ற சாக்கில் அவற்றை எனக்கு மாற்றித் தர மறுக்கிறார்கள். அவர்கள்தான் இன்றைய குவர்மாண்டஸ் கோமகனின் நேரடி மூதாதையர்கள், மேலும் அந்தக் கோமகியின் மூதாதையரும் ஆவர், ஏனெனில் அவர் தன் உறவினரை மணந்த ஒரு *குவர்மாண்டஸ் சீமாட்டி* ஆவார். (என் பாட்டி—மக்களின் மீது சற்றும் ஆர்வமில்லாத காரணத்தால், காலப்போக்கில் அனைவரின் பெயர்களையும் குழப்பிக்கொள்ளத் தொடங்கியவர்—குயர்மாந்தஸ் (Guermantes) கோமட்டியாரின் பெயர் எப்போதெல்லாம் குறிப்பிடப்படுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அவர் திருமதி டி வில்பாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) உறவினராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பார். அதைக் கேட்டு அனைவரும் வெடித்துச் சிரிப்பார்கள்; அவரோ, ஒரு குறிப்பிட்ட முறைசார் அறிவிப்பு அட்டையைச் சுட்டிக்காட்டி தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயல்வார்: “அந்த அட்டையில் எங்கேயோ ‘குயர்மாந்தஸ்’ என்ற பெயர் இருந்ததாக எனக்கு நினைவு.” அந்த ஒரு முறை மட்டும், நான் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அவருக்கு எதிராக நின்றேன்; ஏனெனில், அவருடைய பழைய உறைவிடப் பள்ளித் தோழிக்கும், பிராபாந்தின் ஜெனிவீவின் (Geneviève of Brabant) வம்சாவளியைச் சேர்ந்த அந்தப் பெண்மணிக்கும் இடையே ஏதேனும் தொடர்பு இருக்கக்கூடும் என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.)—“ரூசைன்வில்லை (Roussainville) பாருங்கள்: இன்று அது விவசாயிகளைக் கொண்ட ஒரு சாதாரணப் பகுதியாக மட்டுமே உள்ளது; ஆனால் கடந்த காலங்களில், அந்தப் பகுதி தனது பெரும் செழிப்பிற்கு, கம்பளித் தொப்பிகள் மற்றும் கடிகாரங்களின் வர்த்தகத்தையே சார்ந்திருந்தது. (ரூசைன்வில் என்ற பெயரின் மூலத்தைப் பற்றி எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை. இதன் அசல் பெயர் ‘ரூவில்’ (*Radulfi villa*) ஆக இருந்திருக்கும் என்பதை நான் தயங்காமல் நம்புவேன்—சத்தூரூ (*Castrum Radulfi*) என்ற ஊரைப் போலவேதான் இதுவும்—ஆனால் அதைப் பற்றி நான் உங்களிடம் வேறொரு சமயத்தில் பேசுகிறேன். சரி! அந்தத் தேவாலயத்தில் மிகச் சிறந்த வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் உள்ளன—அவற்றில் ஏறக்குறைய அனைத்தும் நவீன காலத்தைச் சேர்ந்தவையே—அவற்றுள், ‘லூயி-பிலிப் காம்ப்ரேக்குள் நுழைதல்’ (*Entry of Louis-Philippe into Combray*) என்ற கம்பீரமான சித்திரமும் அடங்கும்; அந்தச் சித்திரம் உண்மையில் காம்—...பிரேயில் உள்ள அந்த ஜன்னல்—சார்ட்ரஸின் புகழ்பெற்ற வண்ணக் கண்ணாடிகளுக்குப் போட்டியாகக் கூறப்படும் ஒன்று. உண்மையில், நேற்றுதான் நான் டாக்டர் பெர்சிபியடின் சகோதரரைச் சந்தித்தேன்—அவர் ஒரு அமெச்சூர் கலை ஆர்வலர்—அவர் அதை இன்னும் ஒரு சிறந்த கைவினைப் படைப்பாகக் கருதுகிறார்.

"ஆனால்," நான் அவரிடம் குறிப்பிட்டேன்—தற்செயலாக, மிகவும் பண்பான மனிதராகத் தோன்றும் மற்றும் எல்லாக் கணக்குகளின்படியும் தூரிகையில் ஒரு உண்மையான வித்தகரான இந்தக் கலைஞரிடம்—"இந்த ஜன்னலில் அப்படி என்னதான் விசேஷமாகக் காண்கிறீர்கள்? இது மற்றவற்றை விட இன்னும் சற்று அடர் நிறமாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது."

"எனக்கு முற்றிலும் உறுதியாகத் தெரியும்," என்று என் அத்தை சோர்வாகக் கூறினார்—ஏனெனில் அவர் களைப்பின் தொடக்கத்தை உணரத் தொடங்கியிருந்தார்—"நீங்கள் மான்செக்னியரிடம் கேட்டால், அவர் உங்களுக்கு ஒரு புத்தம் புதிய ஜன்னலை மறுக்க மாட்டார்."

"அதை நீங்கள் நம்பலாம், மேடம் ஆக்டேவ்," என்று பங்குத் தந்தை பதிலளித்தார். ஆனால், ஜெனிவியேவ் டி பிரபாந்தின் (எப்படியிருந்தாலும், அவர் குவர்மண்டஸின் ஒரு இளம் பெண்) நேரடி வம்சாவளியைச் சேர்ந்த, குவர்மண்டஸின் பிரபுவான, கொடிய கில்பர்ட், புனித ஹிலேரிடம் பாவ மன்னிப்புப் பெறுவதை அது சித்தரிக்கிறது என்று நிரூபித்ததன் மூலம், இந்த பரிதாபகரமான ஜன்னலின் மீது முதன்முதலில் கவனத்தை ஈர்த்தவர் மான்செக்னூர் அவர்களே.

“ஆனால் புனித ஹிலேர் எங்கே இருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை!”

ஆனால் அவர் அங்கே இருக்கிறார்! ஜன்னலின் மூலையில் மஞ்சள் நிற அங்கி அணிந்த ஒரு பெண்ணை நீங்கள் கவனித்ததில்லையா? சரி! அவர்தான் புனித ஹிலாரி—அல்லது சில மாகாணங்களில் அறியப்படும் பெயரான செயிண்ட்-இல்லியர்ஸ்; அல்லது செயிண்ட்-ஹெலியர்; அல்லது ஜூரா பிராந்தியத்தில், செயிண்ட்-யீலி. இருப்பினும், *சான்க்டஸ் ஹிலாரியஸ்* என்பதன் இந்த பல்வேறு திரிபுகள், புனிதர்களின் பெயர்கள் எவ்வாறு பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன என்பதற்கான மிகவும் விசித்திரமான உதாரணங்கள் அல்ல. உதாரணமாக, உங்கள் பாதுகாவல் புனிதரான, என் அன்புக்குரிய யூலாலியை—*சான்க்டா யூலாலியா*—எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: பர்கண்டியில் அவர் என்னவாகிவிட்டார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? மிகவும் எளிமையாக, செயிண்ட்-எலோய்: அவர் ஒரு ஆண் புனிதராக மாறிவிட்டார்! “சொல்லுங்கள், யூலாலி: நீங்கள் இறந்த பிறகு ஒரு ஆணாக மாற்றப்பட விரும்புவீர்களா?” — “திரு. லெ க்யூரே எப்போதும் ஒரு நகைச்சுவையைத் தயாராக வைத்திருப்பார்.” — “கில்பர்ட்டின் சகோதரரான ‘திக்குவாய் சார்லஸ்’ — அவர் ஒரு பக்திமான்; ஆயினும், தனது தந்தையான ‘பைத்தியக்கார பெப்பின்’ (மனநோயின் விளைவாக இறந்தவர்) என்பவரை மிக இளம் வயதிலேயே இழந்ததால், எவ்விதக் கட்டுப்பாட்டையும் அறியாத ஒரு இளைஞனுக்குரிய ஆணவத்துடன் அவர் முழு அதிகாரத்தையும் செலுத்தினார். ஒரு நகரத்தில் வசிக்கும் ஏதேனும் ஒரு குடிமகனின் முகம் அவருக்குப் பிடிக்காமல் போன அந்த கணமே, அந்த நகரத்தின் கடைசி மனிதன் வரை அனைவரையும் படுகொலை செய்ய அவர் உத்தரவிடுவார். சார்லஸைப் பழிவாங்கத் துணிந்த கில்பர்ட், காம்ப்ரே தேவாலயத்தை எரித்துச் சாம்பலாக்கினார் — அதாவது, அதன் மூல வடிவமான பழைய தேவாலயத்தை. அந்தத் தேவாலயம், தியோடேபர்ட் என்பவர் — பர்கண்டியர்களுடன் போரிடச் செல்லும்போது, ​​இங்கருகே உள்ள திபெர்ஸி (*Theodeberciacus*) என்னுமிடத்திலிருந்த தனது நாட்டுப்புற எஸ்டேட்டிலிருந்து தனது அரசவையினருடன் புறப்படுகையில் — புனித ஹிலாரி தனக்கு வெற்றியை அருளினால், அந்தப் புனிதரின் கல்லறைக்கு மேலே ஒரு தேவாலயத்தைக் கட்டுவதாக நேர்ந்து கொண்டு எழுப்பியதாகும். கில்பர்ட் மற்ற பகுதிகள் அனைத்தையும் எரித்துவிட்டதால், தற்போது அதன் ‘கல்லறை அறை’ (crypt) மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது — தியோடோர் உங்களை நிச்சயமாக அந்த அறைக்கு அழைத்துச் சென்றிருப்பார். அதன் பின்னர், ‘வெற்றியாளர் வில்லியம்’ (இதை அந்தப் பாதிரியார் *Guilôme* என்று உச்சரித்தார்) என்பவரின் உதவியுடன், அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான சார்லஸை கில்பர்ட் தோற்கடித்தார் — இதனால்தான் இத்தனை ஆங்கிலேயப் பயணிகள் இங்கு வந்து சுற்றுலா காண்கின்றனர். ஆயினும், காம்ப்ரே மக்களின் அன்பை வெல்வதில் அவர் வெற்றி பெற்றதாகத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், அவர் திருப்பலி முடிந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவரது தலையைத் துண்டித்தனர். எவ்வாறாயினும், இது குறித்த அனைத்து விவரங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு சிறிய கையேடு தியோடோரிடம் உள்ளது; அதை அவர் உங்களுக்குக் கடனாகத் தரக்கூடும்.

“ஆனால் எங்கள் தேவாலயத்தின் மிகவும் விசித்திரமான அம்சம் — இதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை — அதன் மணி கோபுரத்திலிருந்து கிடைக்கும் காட்சியாகும்; அது உண்மையிலேயே மிக அற்புதமானது. நிச்சயமாக, உங்களைப் போன்ற மென்மையான உடல்வாகு கொண்ட ஒருவருக்கு, எங்கள் கோபுரத்திலுள்ள தொண்ணூற்றேழு படிகளிலும் ஏறுமாறு நான் ஒருபோதும் பரிந்துரைக்க மாட்டேன் — இந்தப் படிகளின் எண்ணிக்கை, மிலன் நகரின் புகழ்பெற்ற குவிமாடத்தில் உள்ள படிகளின் எண்ணிக்கையில் சரியாகப் பாதியாகும்.” ஆரோக்கியமான ஒருவரைக் கூட இது சோர்வடையச் செய்யப் போதுமானது. அதிலும் குறிப்பாக, மண்டை உடைந்துவிடாமல் இருக்க ஒருவர் குனிந்தபடியே ஏற வேண்டியிருப்பதாலும், படிக்கட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு சிலந்தி வலையையும் தன் உடைகளுடன் சேர்த்துச் சேகரிக்க வேண்டியிருப்பதாலும் இது இன்னும் கடினமாகிறது. எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் கண்டிப்பாக கதகதப்பான ஆடை அணிய வேண்டும், என்று அவர் மேலும் கூறினார் (அந்த மணிக்கூண்டில் ஏற முடியும் என்ற எண்ணத்திலேயே என் அத்தை அடைந்த சீற்றத்தை அவர் கவனிக்கவில்லை), ஏனென்றால் அங்கே மேலே சென்றதும் கடுமையான குளிர் காற்று வீசும்! சிலர் மரணத்தின் குளிரையே உணர்ந்ததாகக் கூறுகிறார்கள். பரவாயில்லை; ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், வெகு தொலைவிலிருந்து கூட குழுக்கள் வந்து அந்தப் பரந்த காட்சியின் அழகை ரசிக்கின்றன, மேலும் அவர்கள் மெய்மறந்து வீடு திரும்புகிறார்கள். இதோ பாருங்கள்: அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, வானிலை நன்றாக இருந்தால், அங்கே நிச்சயமாக ஒரு கூட்டத்தைக் காண்பீர்கள், ஏனெனில் அது பிரார்த்தனை ஞாயிறாக இருக்கிறது. மேலும், அங்கிருந்து ஒருவர் உண்மையிலேயே ஒரு மாயாஜாலக் காட்சியைக் கண்டு ரசிக்கிறார் என்பதையும், சமவெளியின் காட்சிகள் தமக்கே உரிய தனித்துவத்துடன் தென்படுகின்றன என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். வானிலை தெளிவாக இருக்கும்போது, வெர்னூய்ல் வரை உள்ள அனைத்தையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொதுவாகத் தனித்தனியாக மட்டுமே காணக்கூடிய விஷயங்களை ஒரே பார்வையில் காண முடிகிறது—உதாரணமாக, விவோன் நதியின் போக்கும், உயரமான மரங்களின் திரையால் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும் செயிண்ட்-அசிஸ்-லெஸ்-கோம்ப்ரேயின் அகழிகளும்; அல்லது, ஜூய்-லெ-விகோம்ட்டின் பல்வேறு கால்வாய்களும் (உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, காடியாகஸ் வைஸ் கோமிடிஸ்). நான் ஜூய்-லெ-விகோம்ட்டிற்குச் சென்ற ஒவ்வொரு முறையும், கால்வாயின் ஒரு பகுதியை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; பிறகு, ஒரு மூலையைத் தாண்டியதும், இன்னொன்றைப் பார்ப்பேன்—ஆனால் அதற்குள், என்னால் முதல் கால்வாயைப் பார்க்க முடியாது. அவற்றை என் மனதில் கோர்க்க நான் எவ்வளவு முயன்றாலும், அதன் விளைவு ஒருபோதும் அவ்வளவு பிரமிப்பூட்டுவதாக இருந்ததில்லை. இருப்பினும், செயிண்ட்-ஹிலேரின் மணிக்கூண்டிலிருந்து பார்க்கும்போது, அது வேறு கதை: அது ஒரு முழுமையான வலையமைப்பாகத் தோன்றுகிறது, அதில் அந்த முழுப் பகுதியும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. ஆனாலும், அங்கே தண்ணீர் எதுவும் தென்படவில்லை; மாறாக, அவை நகரத்தை மிக நேர்த்தியாகக் கால் பகுதிகளாகப் பிரிக்கும் பெரும் பிளவுகளைப் போல இருக்கின்றன; அதன் காரணமாக, அதன் துண்டுகள் இன்னும் ஒன்றாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பிரியோச் ரொட்டியைப் போல அது காட்சியளிக்கிறது.
...ஒன்றாகவே உள்ளன; ஆயினும், அவை ஏற்கனவே துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டன. அதைச் சரியாகச் செய்யவேண்டுமெனில், ஒருவர் ஒரே நேரத்தில் செயிண்ட்-ஹிலேரின் மணி கோபுரத்திலும், ஜூய்-லெ-விகாம்ட்டிலும் இருக்க வேண்டியிருக்கும்.”

அந்தப் பாதிரியார் என் அத்தையை அந்த அளவுக்குச் சோர்வடையச் செய்திருந்தார் என்றால், அவர் அங்கிருந்து கிளம்பிய மறுகணமே, என் அத்தை யூலாலியைத் திருப்பி அனுப்ப வேண்டிய நிலைக்கு ஆளானார்.

—“இதோ, என் பாவம் யூலாலி,” என்று அவர் மெல்லிய குரலில் கூறுவார்; அதே சமயம், தன் கைக்கெட்டும் தூரத்திலேயே வைத்திருக்கும் ஒரு சிறிய பணப்பையிலிருந்து ஒரு நாணயத்தை எடுத்து நீட்டுவார், “நீ உன் பிரார்த்தனைகளில் என்னை மறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே இதைத் தருகிறேன்.”

—“ஓ, ஆனால், மேடம் ஆக்டேவ், நான் இதை வாங்கிக்கொள்ளலாமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை—நான் இங்கு வருவது அதற்காக அல்ல என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்!” என்று யூலாலி ஒவ்வொரு முறையும் அதே தயக்கத்துடனும் கூச்சத்துடனும் கூறுவாள்—அதுவே முதல் முறை என்பது போல—மேலும், அவளது முகத்தில் தெரியும் அந்த அதிருப்தி கலந்த பாவனை என் அத்தைக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றியதே தவிர, அவருக்குச் சற்றும் வருத்தத்தை அளிக்கவில்லை; ஏனெனில், ஒருவேளை ஏதேனும் ஒரு நாளில், அந்த நாணயத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும்போது, ​​யூலாலி வழக்கத்தைவிடச் சற்றுக்குறைவான அதிருப்தியுடன் காணப்பட்டால், என் அத்தை இவ்வாறு கூறுவார்:

—“யூலாலிக்கு என்ன ஆயிற்று என்றே எனக்குப் புரியவில்லை; நான் வழக்கமாகத் தரும் அதே தொகையைத்தான் இப்போதும் கொடுத்தேன், ஆனாலும் அவள் முகத்தில் மகிழ்ச்சியே தெரியவில்லை.” —“அவள் குறை கூறுவதற்கு ஏதேனும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை,” என்று பெருமூச்சுவிட்டாள் ஃபிரான்சுவா. என் அத்தை தனக்கோ அல்லது தன் குழந்தைகளுக்கோ அளிக்கும் எப்பொருளையும் அவள் அற்பமான சில்லறையாகவே கருதும் வழக்கம் கொண்டிருந்தாள்; அதே சமயம், ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும் யூலாலியின் கையில்—ஃபிரான்சுவாவின் கண்ணில் படாதவாறு மிகக் கவனமாக—வைக்கப்படும் அந்தச் சில நாணயங்களை, நன்றியற்ற ஒருத்தி மீது வீணாகச் செலவிடப்படும் பெரும் பொக்கிஷங்களாகவே அவள் நோக்கினாள். என் அத்தை யூலாலிக்கு அளித்த பணத்தைத் தான் அடைய வேண்டும் என்று ஃபிரான்சுவா ஆசைப்பட்டாள் என்பதல்ல இதன் பொருள். தன் எஜமானியின் செல்வம், அனைவரின் பார்வையிலும் அவளது பணியாளரின் மதிப்பையும் அந்தஸ்தையும் ஒருங்கே உயர்த்திக் காட்டுமென்பதை அவள் நன்கு அறிந்திருந்தாள்; அத்தையினுடைய ஏராளமான பண்ணைகள், பங்குத் தந்தையின் அடிக்கடி நிகழும் நீண்டகால வருகைகள், மற்றும் அங்கே நுகரப்படும் விச்சி (Vichy) நீர் பாட்டில்களின் அபரிமிதமான எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் காரணமாகவே—தானும்—ஃபிரான்சுவா—காம்ப்ரே, ஜூய்-லெ-விகோம்ட் மற்றும் பிற இடங்களில் ஒரு தனித்துவமிக்க, புகழ்பெற்ற நபராகத் திகழ்வதாக அவள் கருதினாள்; இத்தகைய எண்ணங்களே அவளுக்குப் போதுமான மனநிறைவை அளித்தன. என் அத்தையின் செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதில் மட்டுமே அவள் மிகுந்த சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடித்தாள்; அத்தையின் செல்வத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு அவளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தால்—அதுவே அவளது கனவாகவும் இருந்தது—அவள் அதனைப் பிறர் அபகரித்துக்கொள்வதிலிருந்து ஒரு தாயின் ஆவேசத்துடன் காத்திருப்பாள். ஆயினும், இயல்பாகவே ஈகை குணம் கொண்டவள் என்று அவள் அறிந்திருந்த என் அத்தை, தன் தர்ம சிந்தனைகளுக்கு முழுச் சுதந்திரம் அளித்திருந்தாலும், அதை அவள் ஒரு பெரிய குறையாகக் கருதியிருக்க மாட்டாள்—ஆனால், அந்தத் தர்மம் குறைந்தபட்சம் செல்வந்தர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன். அத்தகைய செல்வந்தர்களுக்கு என் அத்தையின் பரிசுகள் தேவைப்படுவதில்லை என்பதால், அவர்கள் அப்பரிசுகளுக்காக மட்டுமே அத்தையை நேசிப்பதாக எவரும் ஐயப்பட முடியாது என்று அவள் ஒருவேளை கருதியிருக்கலாம். மேலும், அத்தையைப் போலவே உயர்ந்த பொருளாதார அந்தஸ்து கொண்டவர்களுக்கும்—திருமதி. சாஸரா, திரு. ஸ்வான், திரு. லெக்ராண்டின், திருமதி. கூபில் போன்றவர்களுக்கும்—அதாவது, அத்தையின் "சம அந்தஸ்தில்" இருப்பவர்களுக்கும், "ஒருவருக்கொருவர் பொருத்தமாகத் திகழ்பவர்களுக்கும்" அப்பரிசுகள் அளிக்கப்பட்டபோது, ​​அவை அவளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவையாகத் தோன்றின. வேட்டைக்குச் செல்வது, நடன விருந்துகளை நடத்துவது, சமூக ரீதியான சந்திப்புகளை மேற்கொள்வது எனச் செல்வந்தர்கள் வாழும் அந்த விசித்திரமான, ஆடம்பரமான வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அங்கமாகவே அப்பரிசுகள் அவளுக்குத் தெரிந்தன—அத்தகைய வாழ்க்கையை அவள் ஒரு புன்னகையுடன் வியந்து போற்றினாள். ஆனால், என் அத்தையின் ஈகைக்கு இலக்காகும் நபர்கள், ஃபிரான்சுவா "என்னைப்போன்றவர்கள்—என்னைவிடச் சிறந்தவர்கள் அல்லாதவர்கள்" என்று குறிப்பிடும் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால், நிலைமை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது; அத்தகைய நபர்களை அவள் அனைவரையும் விட அதிகமாக இகழ்ந்தாள்—அவர்கள் அவளை மரியாதையுடன் விளித்தாலன்றி. அவர்கள் தங்களை 'மேடம் ஃபிரான்சுவா' என்று அழைத்து, 'அவருக்குக் கீழானவர்கள்' என்று கருதினார்கள். மேலும், தனது அறிவுரையையும் மீறி, என் அத்தை தன் சொந்த விருப்பங்களைப் பின்பற்றி, தகுதியற்றவர்கள் மீது தன் பணத்தை வீணடிப்பதை ஃபிரான்சுவா கண்டபோது—அப்படித்தான் ஃபிரான்சுவா நம்பினாள்—யூலாலி மீது வாரி இறைக்கப்பட்ட கற்பனையான தொகைகளுடன் ஒப்பிடுகையில், என் அத்தை *தனக்கு* அளித்த பரிசுகள் மிகவும் அற்பமானவை என்று அவள் கருதத் தொடங்கினாள். காம்ப்ரேயின் சுற்றுவட்டாரத்தில், யூலாலியின் வருகைகள் மூலம் கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு அவள் எளிதாக வாங்கியிருக்கக்கூடிய அளவுக்குப் பெரிய பண்ணை எதுவும் இல்லை என்று ஃபிரான்சுவா கருதினாள். ஃபிரான்சுவாவின் அளவற்ற, மறைக்கப்பட்ட செல்வத்தைப் பற்றி யூலாலியும் இதே மதிப்பீட்டைச் செய்தாள் என்பது உண்மைதான். வழக்கமாக, யூலாலி சென்ற பிறகு, ஃபிரான்சுவா அவளைப் பற்றி இரக்கமின்றி தீர்க்கதரிசனம் கூறுவாள். அவள் யூலாலியை வெறுத்தாள், ஆனாலும் அவளுக்குப் பயந்தாள், மேலும் யூலாலி இருக்கும்போதெல்லாம் அவளுக்காக ஒரு 'இனிமையான முகத்தை'க் காட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தை உணர்ந்தாள். அவள் சென்ற பிறகு, என் அத்தை அதை ஈடுசெய்தார்—நிச்சயமாக, அவளுடைய பெயரை அவர் நேரடியாகக் குறிப்பிடவில்லை, ஆனால் தீர்க்கதரிசனமான தீர்க்கதரிசனங்களை உரைப்பதன் மூலம்; பிரசங்கியின் போதனைகளைப் போன்ற பொதுவான இயல்புடைய பொன்மொழிகள் அவை, ஆனாலும் அவற்றின் குறிப்பிட்ட பயன்பாடு என் அத்தையின் கவனத்திலிருந்து தப்பவில்லை. யூலாலி தனக்குப் பின்னால் கதவை மூடிவிட்டாளா என்று பார்ப்பதற்காகத் திரையின் ஓரத்தில் எட்டிப் பார்த்த பிறகு, அவர் கூறுவார்: “முகஸ்துதி செய்பவர்கள் தங்களை எப்படி நல்லவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டு பணத்தை அள்ளிக்கொள்வது என்று அறிந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் பொறுமையாக இருங்கள்—ஒரு நல்ல நாளில், நல்ல ஆண்டவர் அவர்கள் அனைவரையும் தண்டிப்பார்,” என்று அந்த ஓரக்கண்ணால் பார்த்தும், சூசகமான தொனியுடனும் பேசுவார்—யோவாவைப் போல, அத்தாலியாளை மட்டுமே நினைத்துக்கொண்டு, அவர் இவ்வாறு அறிவிக்கிறார்:

துன்மார்க்கரின் சந்தோஷம் வெள்ளம்போல் வடிந்துபோகிறது.

ஆனால், பங்குத் தந்தையும் வந்து சென்றபின்—அவருடைய ஓயாத தங்குதல் என் அத்தையின் சக்தியை முற்றிலுமாகச் சோர்வடையச் செய்திருந்தபோது—ஃபிரான்சுவா, யூலாலிக்குப் பின்னாலேயே அறையை விட்டு வெளியேறி, "மேடம் ஆக்டேவ், நீங்கள் ஓய்வெடுக்க நான் உங்களை விட்டுச் செல்கிறேன்; நீங்கள் மிகவும் சோர்வாகத் தெரிகிறீர்கள்," என்று சொல்வாள்.

என் அத்தை பதில்கூடச் சொல்லாமல், இறந்துபோனவள் போலக் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அதுவே அவளுடைய கடைசிப் பெருமூச்சாக இருக்கப்போவது போலத் தோன்றிய ஒரு பெருமூச்சை மட்டும் விடுவாள். ஆனாலும், ஃபிரான்சுவா கீழே சென்ற மறுகணமே, வீடு முழுவதும் நான்கு பலத்த தட்டுகள் எதிரொலிக்கும், படுக்கையில் சட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்த என் அத்தை அலறுவாள்.
—“யூலாலி ஏற்கெனவே கிளம்பிவிட்டாளா? உயிர்த்தெழுதலுக்கு முன் மேடம் கூபில் திருப்பலிக்கு வந்துவிட்டாரா என்று அவளிடம் கேட்கவே மறந்துவிட்டேன், நம்புவீர்களா! அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடுங்கள்—விரைவாக!”

ஆனால், யூலாலியைப் பின்தொடர்ந்து பிடிக்க முடியாமல், ஃபிரான்சுவா ஏற்கெனவே திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள்.