மார்செல் ப்ரூஸ்ட் 'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (In Search of Lost Time) (1920–1921) கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way) (தொகுதி 6, பக். 9–224).

 கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way)

மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (In Search of Lost Time) (1920–1921)
கல்லிமார்ட் (Gallimard), 1921 (தொகுதி 6, பக். 9–224).

முதல் பகுதி

காலையில் பறவைகள் எழுப்பும் கீச்சொலிகள் ஃபிரான்சுவாஸிற்கு (Françoise) சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றின. பணிப்பெண்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது; அவர்களின் காலடி ஓசைகள் அவளைக் கலக்கமடையச் செய்தன; அந்த ஓசைகளைக் கேட்டு அவள் அவர்களைப் பற்றி யோசித்தாள்—ஏனெனில் நாங்கள் வீடு மாறியிருந்தோம். உண்மைதான், எங்கள் பழைய வீட்டின் "ஆறாவது மாடியில்" பணிப்பெண்கள் இதேபோலத்தான் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்; ஆனால் அப்போது அவள் அவர்களை நன்கு அறிந்திருந்தாள்; அவர்களின் வருகையையும் போக்கையும் நட்புரீதியான நிகழ்வுகளாக மாற்றியிருந்தாள். இப்போது, ​​அந்த அமைதியைக் கூட அவள் ஒருவித வேதனையான கவனத்துடனேயே எதிர்கொண்டாள். நாங்கள் முன்பு வசித்த வீதி மிகுந்த இரைச்சல் மிக்கதாக இருந்தது; அதற்கு நேர்மாறாக, எங்கள் புதிய குடியிருப்புப் பகுதி மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. அதனால், தூரத்தில் மெல்லியதாகக் கேட்கும் ஒரு வழிப்போக்கனின் பாடல்—ஒரு இசைக்குழுவின் மெல்லிசைக் குறிப்பைப் போலத் தனித்து ஒலிக்கும்போது—புதிய சூழலில் அந்நியப்பட்டுப்போன ஃபிரான்சுவாஸின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது. "எல்லோராலும் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட" ஒரு கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேற நேர்ந்தபோது அவள் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானாள்; 'கோம்ப்ரே' (Combray) ஊரின் வழக்கப்படி கண்ணீருடன் தன் பெட்டிகளை அடுக்கினாள்; பழைய வீடே சிறந்தது என்று முழங்கினாள்; அப்போது நான் அவளைக் கேலி செய்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறியிருந்தது. புதிய வீட்டில், (எங்களை இன்னும் அறிந்திராத) காவலாளி அவளுக்குத் தேவையான மரியாதையை அளிக்கத் தவறியதால், அவள் உடல்நலம் குன்றும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தாள்; இதைக் கண்டபோது நான் அந்தப் பழைய பணிப்பெண்ணுடன் நெருக்கமானேன். அவளால் மட்டுமே என்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது; நிச்சயமாக, அந்த இளம் பணிஆள் (footman) ஒருபோதும் அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டான். 'கோம்ப்ரே' ஊரின் பண்புகளுக்கு முற்றிலும் முரணான இயல்புடைய அவனுக்கு, வேறொரு பகுதிக்குக் குடிபெயர்வது ஒரு விடுமுறைப் பயணம் போன்றதாக இருந்தது; புதிய சூழல் அவனுக்குப் பயணத்தால் கிடைக்கும் புத்துணர்ச்சியை அளித்தது. அவன் தன்னை ஏதோ கிராமப்புறத்தில் இருப்பது போல உணர்ந்தான்; சொல்லப்போனால், சரியாக மூடப்படாத ஜன்னல் கொண்ட ரயில் பெட்டியில் சளி பிடிப்பது போல அவனுக்கு ஏற்பட்ட சளித் தொல்லை கூட, ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டதற்கான மகிழ்ச்சியான உணர்வையே அவனுக்குத் தந்தது. அடிக்கடி பயணம் செய்யும் எஜமானர்களுக்காகவே ஏங்கிக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு, இப்படிப்பட்ட ஒரு சிறப்பான வேலை கிடைத்ததில் பெருமகிழ்ச்சி; அதனால் ஒவ்வொரு முறை தும்மும்போதும் அவன் அந்த மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினான். எனவே, அவனை முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டு, நான் நேராக ஃபிரான்சுவாஸிடம் சென்றேன்; ஒருமுறை அவளது கண்ணீரைப் பார்த்து நான் ஏளனமாகச் சிரித்திருந்தேன்—அப்போது அந்தப் பிரிவு என்னைச் சற்றும் பாதிக்கவில்லை; ஆனால் இப்போது என் துயரத்தை அவள் கடும் அலட்சியத்துடன் எதிர்கொண்டாள்—அதற்குக் காரணம், அவளும் அதே துயரத்தை உணர்ந்திருந்ததுதான். பதற்றமான மனநிலை கொண்டவர்களின் அந்த 'உணர்திறன்' பெரும்பாலும் சுயநலத்தையே வளர்க்கிறது; தாங்கள் எப்போதும் தீவிரமாகக் கவனித்துக்கொள்ளும் அதே உபாதைகளை மற்றவர்கள் வெளிப்படுத்துவதைப் பார்ப்பதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. தனக்கு ஏற்படும் மிகச்சிறிய அசௌகரியத்தைக் கூட கவனிக்காமல் விடாத ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise), நான் வலியால் துடிக்கும்போதெல்லாம் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வாள்; என் வேதனையைப் பார்த்து யாரும் பரிதாபப்படுவதையோ அல்லது அதை அங்கீகரிப்பதையோ கூட நான் காண முடியாதபடி செய்துவிடுவாள். எங்கள் புதிய வீட்டைப் பற்றி அவளிடம் பேச முயன்றபோதும் அவள் அதேபோலத்தான் நடந்துகொண்டாள். மேலும், நாங்கள் காலி செய்த பழைய வீட்டில் விட்டுவந்த சில துணிகளை எடுக்க இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் செல்ல வேண்டியிருந்தது—அப்போது இடமாற்றத்தின் காரணமாக எனக்குக் காய்ச்சல் இருந்தது; அதோடு, ஒரு பெரிய 'சைட்போர்டு' (sideboard) அலமாரியை என் கண்கள் இன்னும் 'செரிக்க' முடியாததால்—ஒரு காளையை முழுதாக விழுங்கிய போவா (boa) பாம்பைப் போல—நான் மிகுந்த அசௌகரியமான இறுக்கத்தை உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்து திரும்பிய ஃபிரான்சுவாஸ், பெண்களுக்கே உரிய அந்த நிலையற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்தினாள்: பழைய பவுல்வார்டில் (boulevard) வசிப்பது மூச்சுமுட்டுவது போல இருந்ததாகவும், அங்கு செல்லும் வழியில் தான் முற்றிலும் திசைமாறிப்போனதாகவும், அவ்வளவு மோசமான படிக்கட்டுகளைத் தான் பார்த்ததே இல்லை என்றும் கூறினாள்; 'உலகமே கொடுத்தாலும்'—அல்லது 'கோடிக்கணக்கான பணம்' (இது ஒரு கற்பனைத் தொகை மட்டுமே) கொடுத்தாலும்—அங்கு மீண்டும் வசிக்கப் போவதில்லை என்று உறுதியாகக் கூறினாள்; புதிய வீட்டில் எல்லாமே (குறிப்பாக சமையலறையும் நடைபாதைகளும்) மிகச் சிறப்பாக 'அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக' அவள் வாதிட்டாள். எனவே, இந்த புதிய வீட்டைப் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டிய நேரம் இது—என் பாட்டிக்குத் தூய்மையான காற்று தேவைப்பட்டதால் நாங்கள் குடியேறிய இந்த வீடு, 'ஓட்டல் டி கெர்மாண்டஸ்' (Hôtel de Guermantes) கட்டிடத் தொகுதியின் ஒரு பகுதியாக அமைந்திருந்தது. பெயர்கள்—அதாவது, நாம் கற்பனையில் உருவாக்கிய 'அறிய முடியாத ஒன்றின்' பிம்பத்தை நமக்கு அளித்து, அதே சமயம் ஒரு உண்மையான இடத்தையும் குறிக்கும் அந்தப் பெயர்கள்—நம்மை அந்த இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கத் தூண்டும் அந்த வயதில், ஒரு நகரத்திற்குள் அது கொண்டிருக்க முடியாத ஒரு 'ஆன்மாவை' (ஆனால் அந்தப் பெயரிலிருந்து அதை நம்மால் பிரிக்க முடியாத நிலை) நாம் தேடி அலைய நேரிடுகிறது. குறியீட்டு ஓவியங்கள் நகரங்களுக்கும் ஆறுகளுக்கும் ஒரு தனித்துவத்தை அளிப்பது போல, பெயர்கள் வெறும் இடங்களுக்கு மட்டும் தனித்துவத்தை அளிப்பதில்லை; அவை பௌதீக உலகத்தை மட்டும் வேறுபாடுகளாலும் அதிசயங்களாலும் நிரப்புவதில்லை, மாறாக சமூக உலகத்தையும் அவ்வாறே மாற்றுகின்றன: காடுகளுக்கு ஆவி தேவதைகளும் நீர்நிலைகளுக்குத் தெய்வங்களும் இருப்பது போல, ஒவ்வொரு புகழ்பெற்ற கோட்டைக்கும், மாளிகைக்கும் அல்லது அரண்மனைக்கும் ஒரு பெண்மணி அல்லது தேவதை இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சில சமயங்களில், தனது பெயருக்குள்ளேயே ஆழமாக மறைந்திருக்கும் அந்த மாயப் பெண்மணி, தன்னை உயிர்ப்பிக்கும் கற்பனை வாழ்விற்கு ஏற்ப உருமாறுகிறாள்; எனக்குள் 'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes) கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலின் விஷயத்திலும் இதுவே நிகழ்ந்தது—ஆண்டுகளாய் ஒரு மாய விளக்குக் கருவியின் (magic-lantern) ஸ்லைடு மற்றும் தேவாலயத்தின் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரம் ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் பிம்பத்தைத் தவிர வேறெதுவுமாக இல்லாமல் இருந்த அந்தச் சூழல்......அது மங்கத் தொடங்கியிருந்த வேளையில், முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையிலான கனவுகள் அதை மலைப்பகுதியின் காட்டாறுகள் எழுப்பும் நுரைக்கும் நீர்த்திவலைகளில் நனைத்தன.

ஆயினும், அந்தப் பெயருக்குரிய நிஜமான நபரை நாம் நெருங்கும்போது அந்த தேவதை (fairy) மறைந்துவிடுகிறது; ஏனெனில், அப்பெயர் அந்த நபரைப் பிரதிபலிக்கத் தொடங்குகிறது, அவளிடம் அந்த தேவதையின் அம்சம் ஏதும் எஞ்சுவதில்லை. அந்த நபரிடமிருந்து நாம் விலகிச் சென்றால் அந்த தேவதை மீண்டும் உயிர்பெறலாம்; ஆனால் அவளுக்கு அருகிலேயே நாம் தங்கியிருந்தால், அந்த தேவதை நிரந்தரமாக இறந்துவிடுகிறது—அப்பெயரும் அவளுடன் சேர்ந்து மறைகிறது. இது, தேவதை மெலுசின் (Melusine) மறைந்த நாளிலேயே அழிந்துபோகும் விதியைக் கொண்டிருந்த 'லுசிக்னன்' (Lusignan) வம்சத்தைப் போன்றது. அப்போது அந்தப் பெயர்—அதன் மீது பூசப்பட்ட பல அடுக்கு வர்ணங்களுக்கு அடியில், நாம் ஒருபோதும் முழுமையாக அறியாத ஒரு அந்நியரின் அசல் மற்றும் அழகான சித்திரத்தை மீண்டும் கண்டறியக்கூடிய அந்தப் பெயர்—வெறுமனே ஒரு சாதாரண அடையாள அட்டையாக மாறிவிடுகிறது; சாலையோரம் செல்லும் ஒருவரை நமக்குத் தெரியுமா அல்லது அவருக்கு நாம் வணக்கம் செலுத்த வேண்டுமா என்று சரிபார்க்க மட்டுமே அது பயன்படும். ஆனால், கடந்த காலத்தின் ஒரு உணர்வு—பல்வேறு கலைஞர்களின் இசை மற்றும் பாணியைப் பாதுகாத்து வைக்கும் ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளைப் போல—அந்தப் பெயரை ஒரு காலத்தில் நம் காதுகளுக்குத் தந்த தனித்துவமான தொனியுடன் மீண்டும் கேட்க நம் நினைவாற்றலைத் தூண்டினால் என்ன ஆகும்? பெயர் மாறாமல் அப்படியே தோன்றினாலும், ஒரே மாதிரியான ஒலிக்குறிப்புகளைக் கொண்ட அந்தப் பெயர் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் நமக்கு உணர்த்திய கனவுகளுக்கு இடையிலான பெரும் இடைவெளியை நாம் உணர முடிகிறது. நீண்ட காலத்திற்கு முந்தைய வசந்த காலத்தில் அப்பெயர் கொண்டிருந்த அந்த நினைவுகூரப்பட்ட ஒலிநயத்திலிருந்து—ஓவியர்கள் பயன்படுத்தும் சிறிய குழாய்களிலிருந்து நிறத்தை எடுப்பதைப் போல—நாம் அந்த நாட்களின் துல்லியமான, மறக்கப்பட்ட, மர்மமான மற்றும் புத்துணர்ச்சியூட்டும் நிறச்சாயலை மீட்டெடுக்க முடியும். ஒரு காலத்தில், ஏழை ஓவியர்களைப் போல, நமது ஒட்டுமொத்த கடந்த காலத்தையும் ஒரே கேன்வாஸில் விரித்து வைத்து, 'விருப்பத்தின் பேரில் செயல்படும் நினைவாற்றல்' (voluntary memory) எனும் வழக்கமான, சீரான நிறங்களைக் கொண்டு நாம் அதை வரைந்திருந்தோம்; ஆனால் உண்மையில், அந்த கடந்த காலத்தை உருவாக்கிய ஒவ்வொரு கணமும்—அசல் மற்றும் தனித்துவமான இசைவு கொண்ட ஒன்றை உருவாக்க—இன்று நமக்குத் தெரியாத அந்தக்காலத்து நிறங்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தன. உதாரணமாக, *Guermantes* (கெர்மான்ட்ஸ்) என்ற பெயர்—பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மட்மோசெல் பெர்செபிட் (Mlle Percepied) திருமண நாளன்று எனக்குக் கேட்ட அதே ஒலியை (இன்றைய உச்சரிப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அந்த ஒலியை) மீண்டும் பெற்று—திடீரென்று எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அந்தப் பெயர் எனக்கு மீண்டும் அந்த மென்மையான, பிரகாசமான, தூய ஊதா நிறத்தை (mauve) நினைவூட்டுகிறது; அந்த நிறம் இளம் டச்சஸ் (duchess) அணிந்திருந்த உப்பிய கழுத்துப்பட்டைக்கு (cravat) ஒரு வெல்வெட் போன்ற பளபளப்பைத் தந்திருந்தது; மேலும், பறிக்கப்படாத 'பெரிவிங்கிள்' (periwinkle) மலர் புதிதாக மலர்வதைப் போல, அவளது கண்களை நீல நிறப் புன்னகையுடன் பிரகாசிக்கச் செய்திருந்தது. அந்தக் காலத்தின் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) என்ற பெயர், ஆக்சிஜன் அல்லது வேறு ஏதேனும் வாயு நிரப்பப்பட்ட அந்தச் சிறிய பலூன்களைப் போன்றது: அதை உடைத்து அதனுள் இருப்பதை வெளியேற்றும்போது, ​​அந்தக் குறிப்பிட்ட ஆண்டின், அந்தக் குறிப்பிட்ட நாளின் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரின் காற்றை நான் சுவாசிக்கிறேன்—சதுக்கத்தின் மூலையில் வீசும் காற்றால் (மழையை முன்னறிவிக்கும் காற்று) கிளறப்பட்ட 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணம் கலந்த காற்று அது; அந்தக் காற்று சூரிய ஒளியை அவ்வப்போது விரட்டியடித்தும், பின்னர் அதைத் தேவாலய அறையின் சிவப்பு கம்பளி விரிப்பின் மீது பரவவிட்டும் விளையாடியது; அந்த ஒளி விரிப்பை ஒரு பிரகாசமான, கிட்டத்தட்ட இளஞ்சிவப்பு நிற 'ஜெரேனியம்' (geranium) மலரின் பொலிவுடன் ஜொலிக்கச் செய்தது; மேலும், கொண்டாட்டங்களுக்கு உன்னதத்தை அளிக்கும் அந்த மகிழ்ச்சிக்கு நடுவே, 'வாக்னர்' (Wagner) இசையின் இனிமை போன்ற ஒரு உணர்வையும் அது தந்தது. பெயர்கள் வெறும் நடைமுறைத் தேவைக்காக மட்டுமே பயன்படும் அன்றாட வாழ்க்கையின் தலைசுற்ற வைக்கும் சுழற்சியில் அவை தங்கள் நிறத்தை இழந்துவிடுகின்றன (மிக வேகமாகச் சுழலும் வண்ணப் பம்பரம் சாம்பல் நிறமாகத் தெரிவதைப் போல); ஆயினும், உயிரற்றதாகத் தோன்றும் அந்த எழுத்துக்களுக்குள், அந்தப் பெயரின் உண்மையான சாராம்சம் மீண்டும் துளிர்விட்டுத் தன் வடிவத்தையும் வரையறையையும் பெறுவதை நாம் உணரும் அந்த அரிதான தருணங்களைத் தாண்டி... கடந்த காலத்தை நினைவுகூரும்போது நம்மை அடித்துச் செல்லும் இடைவிடாத ஓட்டத்தை மெதுவாக்கவோ அல்லது நிறுத்தவோ முயன்று, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கும்போது, ​​நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் ஒரு பெயர் நமக்கு வழங்கிய பல்வேறு வண்ணங்களை நாம் படிப்படியாக மீண்டும் காண்கிறோம்—அவை அருகருகே அமைந்திருந்தாலும், ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட வண்ணங்களாகவே இருக்கின்றன.

அக்காலத்தில் என் மனதில் "கெர்மான்ட்ஸ்" என்ற பெயர் என்ன வடிவத்தை எடுத்திருந்தது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது—என் செவிலித்தாய் (அந்தப் பாடல் யாருக்காக இயற்றப்பட்டதோ அவரைப் பற்றி எனக்கிருக்கும் அதே அறியாமை அவருக்கும் இருந்திருக்கும்) "கெர்மான்ட்ஸ் மார்க்கிஸ் அம்மையாருக்குப் புகழ்" (Glory to the Marquise de Guermantes) என்ற பாடலின் இசைக்கேற்ப என்னை ஆட்டித் தாலாட்டியபோதா? அல்லது சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வயதான மார்ஷல் டி கெர்மான்ட்ஸ் —என் ஆயாவுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் வகையில்— 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் நின்று, "என்ன ஒரு அழகான குழந்தை!" என்று வியந்து, தனது பாக்கெட் அளவுள்ள இனிப்புப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சாக்லேட் துண்டை எடுத்துத் தந்தபோதா? எனது ஆரம்பகாலப் பருவத்தின் அந்த ஆண்டுகள் இப்போது எனக்குள் இல்லை; அவை எனக்கு வெளியேயானவை; என் பிறப்புக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளைப் போலவே, மற்றவர்களின் விவரணைகள் மூலமாக மட்டுமே நான் அவற்றைப் பற்றி அறிய முடியும். ஆயினும் பிற்காலத்தில், எனக்குள் நிலைத்திருக்கும் அதே பெயருடன் அடுத்தடுத்துத் தொடர்புடைய ஏழு அல்லது எட்டு வெவ்வேறு ஆளுமைகளை நான் காண்கிறேன்; அவற்றில் ஆரம்பகாலத்தில் தோன்றியவையே மிகவும் அழகானவை. நிலைக்க முடியாத ஒரு நிலையை யதார்த்தத்தின் கட்டாயத்தால் கைவிட நேர்ந்தபோது, ​​என் கனவு படிப்படியாகப் பின்வாங்கி ஒரு புதிய தற்காப்பு நிலையை அடைந்தது; ஆனால் அங்கிருந்தும் மீண்டும் பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அது தள்ளப்பட்டது. அதே வேளையில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) மாறியது போலவே அவரது இருப்பிடமும் மாறியது—அந்தப் பெயரிலிருந்தே உருவான அந்த இருப்பிடம்; தற்செயலாக நான் கேட்டறிந்த ஏதோ ஒரு குறிப்பு என் பகற்கனவுகளை மாற்றியமைக்க, அதற்கேற்ப ஆண்டுதோறும் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட அந்த இருப்பிடம்......மேகத்தின் அல்லது ஏரியின் மேற்பரப்பைப் போல ஒளி பிரதிபலிக்கும் தன்மையைப் பெற்றிருந்த அதன் கற்களிலேயே அவை பிரதிபலித்தன. தடிமன் ஏதுமற்ற—ஆரஞ்சு நிற ஒளிப்பட்டை மட்டுமே கொண்ட—ஒரு கோட்டை; அதன் உச்சியிலிருந்து பிரபுவும் அவர் மனைவியும் தங்கள் சிற்றரசர்களின் வாழ்வு மற்றும் மரணத்தைத் தீர்மானித்தனர். அந்தக் கோட்டை இருந்த இடத்திற்குப் பிறகு—பல இனிய பிற்பகல்களில் என் பெற்றோருடன் நான் 'விவோன்' (Vivonne) ஆற்றின் பாதையைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற 'கெர்மான்ட்ஸ் பாதை'யின் (Guermantes Way) முடிவில்—வேகமான நீரோட்டங்கள் நிறைந்த நிலப்பகுதி ஒன்று வந்தது; அங்கேதான் டச்சஸ் (Duchess) எனக்கு ட்ரவுட் (trout) மீன்களைப் பிடிக்கவும், சுற்றியுள்ள வேலிச் சுவர்களை அலங்கரித்த ஊதா மற்றும் சிவப்பு நிறக் கொத்துகளாக அமைந்த மலர்களின் பெயர்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் உதவினார். அதன்பின் வந்தது அந்தப் பூர்வீக நிலம்; காலங்களைக் கடந்து நிற்கும் மஞ்சள் நிறம் பூசிய, கோபுர உச்சிகள் கொண்ட கோபுரத்தைப் போல, பிரான்சின் மீது கம்பீரமாக உயர்ந்திருந்த அந்த ஆணவம் மிக்க கெர்மான்ட்ஸ் வம்சத்தின் கவித்துவமான பிரதேசம் அது. பாரிஸின் நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame de Paris) மற்றும் சார்ட்ரஸின் நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame de Chartres) ஆகியவை தோன்றுவதற்கு முன்பே, வானம் வெறுமையாக இருந்த காலத்திலேயே அது அங்கு உயர்ந்திருந்தது; லாவோன் (Laon) குன்றின் உச்சியில் பேராலயத்தின் மைய மண்டபம் (nave)—அரராட் மலையின் மீது அமர்ந்திருந்த பெருவெள்ள காலத்து 'நோவாவின் பேழை'யைப் போல—அமைவதற்கு முன்பே அது இருந்தது; அந்தப் பேழையானது, கடவுளின் கோபம் தணிந்ததா என்று பார்க்கப் பதற்றத்துடன் ஜன்னல்களிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் குலத்தலைவர்கள் மற்றும் நீதிமான்களால் நிறைந்திருந்தது; பூமியில் பெருகவிருந்த தாவரங்களின் மூல வடிவங்களை அது சுமந்து நின்றது; கோபுரங்களின் வழியாகவும் தப்பிச் செல்லும் விலங்குகளால் அது நிறைந்திருந்தது; அங்கே காளைகள் கூரையின் மீது அமைதியாக உலாவிக்கொண்டு, கீழே விரிந்து கிடந்த ஷாம்பெயின் (Champagne) சமவெளிகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; நாள் முடிவில் போவே (Beauvais) நகரிலிருந்து புறப்படும் பயணி, சூரிய அஸ்தமனத்தின் பொன்னிறத் திரைக்கு எதிராக விரிந்து நிற்கும் அந்தப் பேராலயத்தின் கருமையான, கிளை பரப்பிய இறக்கைகளைத் தன் பின்னால் சுழல்வதைக் காணாதிருந்த காலத்திலேயே அது இருந்தது. கெர்மான்ட்ஸ் எனும் அந்த இடம் ஒரு நாவலின் களம் போல இருந்தது—கற்பனை செய்து பார்க்கக் கடினமான, ஆனால் கண்டறிய மிகவும் ஆசைப்பட்ட ஒரு கற்பனை நிலப்பரப்பு அது; உண்மையான நிலங்கள் மற்றும் சாலைகளுக்கு இடையே அமைந்திருந்தாலும், திடீரென ஒரு குலச் சின்னம் சார்ந்த முக்கியத்துவத்தைப் பெறும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெறும் இரண்டு லீக் (league) தொலைவில் அது இருந்தது; அண்டை ஊர்களின் பெயர்களை நான் நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​அவை பார்னாசஸ் (Parnassus) அல்லது ஹெலிகான் (Helicon) மலைகளின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றின; நிலப்பரப்பு இயல் ஆய்வில் (topography) ஒரு மர்மமான நிகழ்வு தோன்றுவதற்குத் தேவையான அடிப்படை அம்சங்களைப் போலவே, அந்தப் பெயர்களும் எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கவையாகத் தோன்றின. கோம்ப்ரேயின் (Combray) வண்ணக் கண்ணாடிச் ஜன்னல்களுக்குக் கீழே வரையப்பட்டிருந்த அந்த அரசகுலச் சின்னங்களை என்னால் மீண்டும் காண முடிந்தது—ஜெர்மனி, இத்தாலி மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகளின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் திருமணங்கள் அல்லது கையகப்படுத்துதல்கள் மூலம் அந்தப் புகழ்பெற்ற குடும்பம் தன்னுள் இணைத்துக்கொண்ட பல்வேறு பிரபுத்துவப் பகுதிகளின் அடையாளங்களைச் சுமந்து நின்ற கேடயங்கள் அவை: வடக்கின் பரந்த நிலப்பரப்புகளும் தெற்கின் வலிமைமிக்க நகரங்களும் ஒன்றிணைந்து 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) எனும் பெயராக மாறின; அவை தங்கள் பௌதீக வடிவத்தை விடுத்து, குறியீட்டு ரீதியாகத் தங்கள் பச்சை நிறக் கோட்டைகளையும் வெள்ளி நிறக் கோபுரங்களையும் அந்த நீல நிறப் பின்னணியில் பதித்தன. புகழ்பெற்ற கெர்மான்ட்ஸ் திரைச்சீலைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்த நான் அவற்றை மனக்கண்ணில் கண்டேன்—மத்திய காலத்தைச் சேர்ந்த, நீல நிறத்திலான, சற்றே கனமான அந்தத் திரைச்சீலைகள், சில்டபெர்ட் (Childebert) அடிக்கடி வேட்டையாடிய அந்தப் பழமையான காட்டின் விளிம்பில், 'அமராந்த்' (amaranth) மலரின் நிறம் கொண்ட அந்தப் புகழ்பெற்ற பெயருக்குப் பின்னணியில் ஒரு மேகத்தைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தன. பாரிஸில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes)—அந்தப் பகுதியின் தலைவியையும் 'ஏரியின் மங்கையையும்' (Lady of the Lake)—ஒரு கணம் நெருங்குவதன் மூலமே, அந்த மர்மமான, தொலைதூரப் பகுதியின்—பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த அந்த உலகின்—ரகசியங்களை என்னால் அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; அவரது முகமும் வார்த்தைகளும் அந்தக் காடுகளின் மற்றும் நதிக்கரைகளின் உள்ளூர் அழகையும், அவரது குடும்ப ஆவணங்களில் உள்ள பழமையான மரபுகளின் தன்மைகளையும் கொண்டிருப்பதாக எனக்குப்பட்டது. ஆனால், பின்னர் நான் செயிண்ட்-லூவை (Saint-Loup) சந்தித்தேன்; பதினேழாம் நூற்றாண்டில் அவரது குடும்பம் அந்தக் கோட்டையைக் கையகப்படுத்திய பிறகுதான் அதற்கு 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயர் வந்ததாக அவர் என்னிடம் கூறினார். அதுவரை அவர்கள் அருகிலேயே வசித்து வந்தனர், மேலும் அவர்களின் பிரபுத்துவப் பட்டம் அந்தப் பகுதியிலிருந்து தோன்றியதல்ல. கெர்மான்ட்ஸ் கிராமம் அந்தக் கோட்டைக்குப் பின்னரே கட்டப்பட்டது என்பதால், கோட்டையின் பெயரே அதற்கும் சூட்டப்பட்டது; கோட்டையின் காட்சியை மறைக்காத வகையில் தெருக்களின் அமைப்பும் வீடுகளின் உயரமும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன; இன்றும் அந்த விதிமுறை அமலில் உள்ளது. அந்தத் திரைச்சீலைகளைப் பொறுத்தவரை, அவை பூஷே (Boucher) என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டவை—கலை ஆர்வம் கொண்ட ஒரு கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாங்கப்பட்டவை; துருக்கி சிவப்பு நிறத் துணிகள் மற்றும் மென்மையான மெத்தையிடப்பட்ட அலங்காரங்கள் கொண்ட, பார்ப்பதற்கே அருவருப்பான ஒரு வரவேற்பறையில், அவர் வரைந்த சுமாரான வேட்டைக்காட்சிகளுடன் அவை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. இந்தத் தகவல்கள் மூலம், செயிண்ட்-லூவ் அந்தக் கோட்டையுடன் 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயருக்குத் தொடர்பில்லாத புதிய கூறுகளை இணைத்தார்; இதனால், வெறும் பெயரின் ஒலியை வைத்து மட்டும் அந்தக் கோட்டையை என் கற்பனையில் கட்டமைப்பது எனக்கு இயலாததாகிவிட்டது. ஆகவே, அந்தக் கோட்டையின் ஏரிப் பிரதிபலிப்பு அந்தப் பெயரின் பின்னணியில் மங்கி மறைந்தது; திருமதி டி குவர்மண்டஸின் உண்மையான இல்லமாக எனக்குத் தோன்றிய இடம், அவருடைய பாரிஸ் மாளிகையான *ஹோட்டல் டி குவர்மண்டஸ்* தான். அதன் பெயரைப் போலவே அதுவும் தெளிவானதாக இருந்தது; ஏனெனில், எந்தவொரு தெளிவற்ற பௌதிகக் கூறுகளும் அதன் வெளிப்படைத்தன்மையை குறுக்கிடவோ மறைக்கவோ வரவில்லை. 'தேவாலயம்' என்பது கோவிலை மட்டுமல்ல, விசுவாசிகளின் கூட்டத்தையும் குறிப்பது போல, இந்த *ஹோட்டல் டி குவர்மண்டஸ்* அந்த இளவரசியின் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொண்ட அனைவரையும் உள்ளடக்கியிருந்தது; ஆயினும், நான் ஒருபோதும் பார்த்திராத இந்த நெருங்கியவர்கள், எனக்குப் புகழ்பெற்ற, கவித்துவமான பெயர்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. மேலும், பெயர்களாக மட்டுமே இருந்த மனிதர்களை நான் அறிந்திருந்ததால், அவர்கள் என்னை விரிவுபடுத்தவும் பாதுகாக்கவும் மட்டுமே உதவினர்......அந்த டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரைச் சுற்றியிருந்த மர்மம்—அவரைச் சுற்றி ஒரு பரந்த ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கியது, அது விளிம்புகளை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல மெல்ல மங்கி மறைந்தது.

அவர் நடத்திய விருந்துகளில்—அங்கு வந்த விருந்தினர்களுக்கு உடலோ, மீசையோ, பூட்ஸ் காலணிகளோ இருப்பதாகவோ அல்லது அவர்கள் சாதாரணமான—அல்லது மனித மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்த கண்ணோட்டத்தில் புதுமையான—ஒரு வாக்கியத்தைக் கூடப் பேசுவதாகவோ என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை—அந்தப் பெயர்களின் சுழல், 'ட்ரெஸ்டன்' (Dresden) பீங்கான் பொம்மை போன்ற தோற்றமளித்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அம்மையாரைச் சுற்றி ஒரு பேய் விருந்தோ அல்லது ஆவிகளின் நடனமோ நிகழ்த்தியிருந்தால் கூட அதிலிருக்கும் சாரத்தை விடக் குறைவான சாரத்தையே கொண்டிருந்தது; அது அவரது கண்ணாடி மாளிகையின் கடை ஜன்னலைப் போன்ற ஒரு வெளிப்படைத்தன்மையையே தக்கவைத்திருந்தது. பின்னர், செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த மதகுரு மற்றும் அவரது உறவினரின் தோட்டக்காரர்கள் பற்றிய கதைகளை என்னிடம் சொன்ன பிறகு, கெர்மான்ட்ஸ் மாளிகை—பழைய லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகத்தைப் போல—பாரிஸின் மையப்பகுதியிலேயே தனக்கென சொந்த நிலப்பரப்பால் சூழப்பட்ட ஒரு கோட்டையாக மாறியது; அது ஏதோ ஒரு பழமையான, விசித்திரமான முறையில் இன்றும் நீடிக்கும் சட்டத்தின் கீழ் பரம்பரை உரிமையால் நிர்வகிக்கப்பட்டது, மேலும் அதன் மீது அவர் இன்னும் நிலப்பிரபுத்துவச் சலுகைகளைச் செலுத்தி வந்தார். ஆயினும், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அம்மையாரின் இருப்பிடத்திற்கு அருகிலும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் அம்மையாரின் மாளிகையின் ஒரு பகுதியிலும் நாங்கள் குடியேறியபோது அந்தப் பிம்பமும் மறைந்துபோனது. அது அத்தகைய பழைய மாளிகைகளில் ஒன்றாகும்—ஒருவேளை இன்றும் அத்தகையவை இருக்கலாம்—அங்குள்ள முக்கிய முற்றத்தைச் சுற்றி (ஜனநாயகத்தின் எழுச்சியால் படிந்த வண்டல் மண்ணினாலோ அல்லது நிலப்பிரபுவைச் சுற்றி பல்வேறு தொழில்கள் குவிந்திருந்த முந்தைய காலங்களின் மரபினாலோ) பெரும்பாலும் பின்னால் அமைந்த கடைகள், பட்டறைகள் அல்லது ஒரு செருப்புத் தைப்பவர் அல்லது தையல்காரரின் கடை கூட அமைந்திருக்கும்—பொறியாளர்களின் அழகியல் பார்வை இன்னும் முழுமையாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவராத பேராலயங்களின் பக்கவாட்டில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் கடைகளைப் போல—அத்துடன் கோழிகளை வளர்த்து பூக்களைப் பயிரிடும் ஒரு பராமரிப்பாளர்-செருப்புத் தைப்பவரும் அங்கு இருப்பார்; மேலும் அதன் மறுமுனையில், பிரதான இல்லத்தில், ஒரு "கவுண்டஸ்" (countess) வசிப்பார்; அவர் தனது பழைய குதிரை வண்டியில் வெளியே செல்லும்போது—அவரது தொப்பியில் 'நாஸ்டர்டியம்' (nasturtium) மலர்கள் சூடப்பட்டிருக்கும், அவை காவலாளி வீட்டின் சிறிய தோட்டத்திலிருந்து தப்பி வந்ததைப் போலத் தோன்றும்—வண்டி ஓட்டுநருக்கு அருகில் ஒரு உதவியாளரும் இருப்பார், அவர் ஒவ்வொரு பிரபுத்துவ மாளிகையிலும் வருகை அட்டை (calling card) வழங்க வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்குவார்—அப்போது அவர், வாயிற்காவலரின் குழந்தைகள் மற்றும் அவ்வழியே செல்லும் நடுத்தர வர்க்கக் குடியேறிகள் மீது பாகுபாடின்றி புன்னகையையும் கையை அசைத்து வாழ்த்தையும் வீசுவார்; அந்தச் செயலில் ஒருவிதமான 'கர்வம் கலந்த கனிவு' மற்றும் 'சமத்துவப் பார்வை கொண்ட ஆணவம்' ஆகிய இரண்டும் கலந்திருக்கும். நாங்கள் குடியேறிய அந்த வீட்டில், முற்றத்தின் மறுமுனையில் வசித்த அந்தப் பெருமைமிக்க பெண்மணி ஒரு 'டச்சஸ்' (உயர்குடிப் பெண்) ஆவார்; அவர் நேர்த்தியான தோற்றமும் இளமையும் கொண்டவர். அவர் 'மேடம் டி கெர்மாண்ட்' (Mme de Guermantes); பிரான்சுவாஸ் (Françoise) மூலமாக அந்த வீட்டைப் பற்றிய பல தகவல்களை நான் விரைவில் தெரிந்துகொண்டேன். ஏனெனில், கெர்மாண்ட் குடும்பத்தினர் (அவர்களை பிரான்சுவாஸ் பெரும்பாலும் "கீழே இருப்பவர்கள்" என்றே குறிப்பிடுவாள்) அவளது சிந்தனையில் எப்போதும் நிறைந்திருந்தனர். காலையில் என் தாயாரின் தலைமுடியை வாரிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முற்றத்தை நோக்கித் தடைசெய்யப்பட்ட, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத ஒரு ரகசியப் பார்வையை வீசி, "அதோ பாருங்கள், இரண்டு கன்னியாஸ்திரிகள்; அவர்கள் நிச்சயமாகக் கீழே இருக்கும் அந்த இடத்திற்குத்தான் செல்கிறார்கள்" என்றோ, அல்லது "ஓ! ...சமையலறை ஜன்னலில் அருமையான ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவைகள்—அவை எங்கிருந்து வந்தன என்று கேட்கவே வேண்டியதில்லை; டியூக் (Duke) வேட்டைக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும்" என்றோ அவள் கூறுவாள். இப்படியே மாலை நேரம் வரை—அதாவது, நான் இரவு உடை அணிவதற்கு அவள் உதவி செய்யும்போது பியானோ இசையையோ அல்லது பாடலின் எதிரொலியையோ கேட்டால், "கீழே அவர்களுக்கு விருந்தினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்" என்று அவள் ஊகிப்பாள். "இது ஒரு கலகலப்பான கூடுகை." அத்தகைய தருணங்களில், அவளது இளமைக்காலத்துக்கே உரிய—உயிரோட்டமும் அதே சமயம் கண்ணியமும் கலந்த—ஒரு புன்னகை, (இப்போது நரைமுடியால் சூழப்பட்ட) அவளது சீரான முக அமைப்பில் தவழும்; அது அவளது முகத்தின் ஒவ்வொரு கோட்டையும் ஒரு கிராமிய நடனத்தைத் தொடங்குவது போல கச்சிதமான இணக்கத்துடனும், அமைதியுடனும், நேர்த்தியுடனும் ஒரு கணத்திற்கு நிலைநிறுத்தும்.

ஆயினும், கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) குடும்பத்தாரின் வாழ்வில் ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) ஆர்வத்தை மிகத் தீவிரமாகத் தூண்டிய—அதே சமயம் அவளுக்கு மிகுந்த மனநிறைவையும் அதே அளவு மனவேதனையையும் அளித்த—அந்தத் தருணம் எதுவென்றால், பெரிய வண்டிக் கதவுகள் அகலத் திறக்கப்பட்டு, டச்சஸ் (Duchess) தனது திறந்த குதிரை வண்டியில் (barouche) ஏறும் அந்தத் தருணம்தான். இது வழக்கமாக, எங்கள் வீட்டுப் பணியாளர்கள் 'மதிய உணவு' எனும் அந்தப் புனிதமான, மீறக்கூடாத சடங்கை—ஒருவிதமான 'பாஸ்கா' (Passover) பண்டிகையைப் போல—முடித்த சிறிது நேரத்திலேயே நிகழும். அந்த நேரத்தில் அவர்கள் எவராலும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாத நிலையில் இருப்பார்கள்; என் தந்தை கூட அவர்களை அழைப்பதற்காக மணி அடிக்கத் துணியமாட்டார். ஏனெனில், முதல் முறை மணி அடித்தாலும் சரி, ஐந்தாவது முறை அடித்தாலும் சரி, அவர்களில் எவரும் அசையப்போவதில்லை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அப்படிச் செய்வது நாகரிக மீறலாகவும், எந்தப் பலனும் தராத செயலாகவும், அதே சமயம் அவருக்குச் சங்கடத்தை விளைவிப்பதாகவும் அமையும். ஏனெனில், ஃபிரான்சுவாஸ் (தனது முதுமைக் காலத்தில், சூழலுக்கு ஏற்ப ஒரு குறிப்பிட்ட 'பாவனையை' மேற்கொள்ளும் வழக்கம் கொண்டவர்) அன்று முழுவதும் தனது முகத்தில் சிறிய, சிவப்பு நிற, ஆப்பு வடிவக் குறிகள் தென்படுமாறு வைத்துக்கொண்டு அவரை எதிர்கொள்வாள்—இது அவளது நீண்டகாலக் குறைகளையும், அதிருப்திக்கான ஆழமான காரணங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு குறியீட்டுச் செயலாக அமைந்தது. மேலும், அவள் இந்தக் குறைகளை உரக்கச் சொல்லவும் செய்வாள்—ஆனால், நாங்கள் அந்த வார்த்தைகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குத்தான் அது இருக்கும். அவள் இதை—எங்களுக்கு இது மனச்சோர்வையும், அவமானத்தையும், எரிச்சலையும் தருவதாகக் கருதி—நாள் முழுவதும் "இரகசிய முணுமுணுப்பு" (low masses) செய்வதாகக் குறிப்பிடுவாள்.

அந்தச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்ததும், ஆரம்பகாலத் திருச்சபையில் வழிபாட்டை நடத்துபவராகவும் அதே சமயம் இறைநம்பிக்கை கொண்டவராகவும் இருந்தவர்களைப் போல, ஃபிரான்சுவாஸ் தனக்காக ஒரு கடைசி கிளாஸ் ஒயினை ஊற்றிக்கொண்டு, தன் கழுத்திலிருந்து......தன் நாப்கினை மடித்து, உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த காபி மற்றும் சிவப்பு நிறம் கலந்த நீரின் கடைசித் துளிகளைத் துடைத்து, அதை அதன் வளையத்திற்குள் செலுத்தி, 'தனது' இளம் பணிாளனுக்கு ஒரு சோகமான பார்வையுடன் நன்றி தெரிவிப்பாள்—அவனோ அவளை மகிழ்விக்கத் துடித்துக்கொண்டு, "இன்னும் கொஞ்சம் திராட்சை சாப்பிடுங்கள் மேடம்; அவை மிகச் சிறந்தவை" என்று சொல்வான்; பிறகு, "இந்தக் கேவலமான சமையலறையில்" அதிக வெப்பமாக இருக்கிறது என்ற சாக்குப்போக்கில் ஜன்னலைத் திறக்கச் செல்வான். ஜன்னல் தாழ்ப்பாளைத் திருப்பி, காற்று வாங்க வெளியே அடியெடுத்து வைக்கும்போது, ​​அவள் முற்றத்தின் மறுமுனையை ஒரு சாதாரணப் பார்வையில் நோக்குவாள்; டச்சஸ் (Duchess) இன்னும் தயாராகவில்லை என்பதை ரகசியமாக உறுதிப்படுத்திக்கொள்வாள்; பூட்டப்பட்ட குதிரை வண்டியின் மீது ஒரு கணம் தன் பார்வையைச் செலுத்துவாள்—அப்பார்வை ஒரே நேரத்தில் ஏளனமும் தீவிர உணர்ச்சியும் கலந்ததாக இருக்கும்; இவ்வுலக விஷயங்களின் மீது தன் கண்களைச் சிறிது நேரம் திருப்பிய பிறகு, அவள் அவற்றை வானத்தை நோக்கி உயர்த்துவாள்—மென்மையான காற்றையும் சூரியனின் வெப்பத்தையும் கொண்டே வானத்தின் தூய்மையை அவள் ஏற்கனவே உணர்ந்திருப்பாள்—மேலும் கூரையின் விளிம்பிற்குக் கீழே உள்ள இடத்தைப் பார்ப்பாள்; அங்கே ஒவ்வொரு வசந்த காலத்திலும் புறாக்கள் கூடு கட்ட வரும்—என் படுக்கையறைச் சிம்னிக்கு நேர் மேலே—கோம்ப்ரேயில் (Combray) இருந்த அவளது சமையலறையில் கூவிக்கொண்டிருந்த அதே போன்ற புறாக்கள் அவை.

"ஆ! கோம்ப்ரே, கோம்ப்ரே!" என்று அவள் கதறுவாள். (அவள் இந்தப் பெயரை உச்சரித்த அந்தப் பாட்டு போன்ற தொனியைக் கேட்டு—அவளது முக அமைப்பில் உள்ள 'ஆர்லேசியன்' (Arlésienne) பாணியிலான தூய்மையைக் கொண்டு—அவள் தெற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவள் என்றும், அவள் வருந்தும் அந்த இழந்த தாயகம் உண்மையில் அவள் தத்தெடுத்த ஒரு இடம்தான் என்றும் ஒருவர் சந்தேகிக்கக்கூடும். ஆனால் அது தவறான கணிப்பாகவும் இருக்கலாம்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு மாகாணத்திற்கும் அதற்கே உரிய ஒரு "தெற்குப் பகுதி" இருப்பது போல் தோன்றுகிறது; தெற்குப் பகுதி மக்களுக்குரிய அந்த நீண்ட மற்றும் குறுகிய உயிரெழுத்துக்களுக்கு இடையிலான மென்மையான மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தும் சவோயார்டுகளையோ (Savoyards) அல்லது பிரெட்டன்களையோ (Bretons) நாம் எத்தனை முறை சந்திக்கிறோம்!) ஆ! கோம்ப்ரே, பாவம் நிறைந்த நிலமே, நான் உன்னை எப்போது மீண்டும் காண்பேன்? அந்த இளம் எஜமானரின் கேவலமான மணியோசையைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக—அவன் அரை மணி நேரம் கூட என்னைச் சும்மா இருக்க விடாமல் அந்தச் சபிக்கப்பட்ட தாழ்வாரத்தில் ஓட விடுகிறான்—உன் ஹாவ்தோர்ன் (hawthorn) செடிகள் மற்றும் நம்முடைய ஏழை லைலாக் (lilac) மலர்களுக்கு அடியில், ஃபிஞ்ச் (finch) பறவைகளின் கீச்சொலியையும், கிசுகிசுப்பதைப் போல முணுமுணுக்கும் விவோன் (Vivonne) நதியின் ஓசையையும் கேட்டுக்கொண்டு நாள் முழுவதும் எப்போது என்னால் கழிக்க முடியும்? அப்படியிருந்தும் கூட, நான் போதுமான வேகத்தில் செயல்படவில்லை என்று அவன் நினைக்கிறான்; அழைப்பு மணியை அடிப்பதற்கு முன்பே அந்த அழைப்பைக் கேட்க வேண்டியிருக்கும்; ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் அவர் கடும் கோபத்திற்கு ஆளாவார். ஐயோ! பாவம் காம்ப்ரே (Combray)! ஒருவேளை மரணத்தின்போது, ​​ஒரு கல்லைப் போல நான் கல்லறையில் வீசப்படும்போதுதான் உன்னை மீண்டும் காண்பேனோ என்னவோ. அப்போது, ​​உனது அழகான, பனி போன்ற வெண்மையான 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணத்தை நான் நுகர முடியாது. ஆயினும், மரணத்தின் நித்திரையிலும், உயிருடன் இருந்தபோது என்னைத் துயரத்திற்குள்ளாக்கிய அந்த மூன்று மணி ஓசைகளை நான் தொடர்ந்து கேட்பேன் என்று நம்புகிறேன்.

ஆனால் முற்றத்திலிருந்து வந்த அந்த மேலங்கித் தையல்காரரின் (waistcoat-maker) குரல் அவளது செயலைத் தடுத்தது—அவர் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைச் (Mme de Villeparisis) சந்திக்கச் சென்ற நாளில் என் பாட்டியை மிகவும் மகிழ்வித்தவர்; பிரான்சுவாஸின் (Françoise) மதிப்பிலும் அவருக்கு உயர்ந்த இடமே இருந்தது. எங்கள் ஜன்னல் திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்த அவர், தன் அண்டை வீட்டாரின் கவனத்தை ஈர்த்து 'காலை வணக்கம்' சொல்லச் சிறிது நேரமாக முயன்று கொண்டிருந்தார். முதுமை, எரிச்சல் மற்றும் அடுப்பின் வெப்பம் ஆகியவற்றால் விறைத்துப்போன எங்கள் வயதான சமையல்காரரின் முகத்தில், ஒரு காலத்தில் இளம்பெண்ணாக இருந்த பிரான்சுவாஸின் அந்தச் சேட்டைத்தனமான வசீகரம் அப்போது மென்மையை வரவழைக்கும்; ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், அதே சமயம் கண்ணியம், நெருக்கம் மற்றும் அடக்கம் கலந்த ஒரு அழகான பாவனையுடன் அவர் அந்தத் தையல்காரருக்கு வணக்கம் தெரிவிப்பார். ஏனெனில், முற்றத்தைப் பார்ப்பதன் மூலம் அம்மாவின் கட்டளையை அவர் மீறினாலும், ஜன்னல் வழியாக உரையாடும் அளவுக்குச் செல்ல அவர் துணியமாட்டார்—அப்படிச் செய்வது எஜமானியிடமிருந்து "நீண்டதொரு உபதேசத்தை" பெற்றுத்தரும் என்று பிரான்சுவாஸ் கருதினார். பூட்டப்பட்ட குதிரை வண்டியைக் காட்டும் அந்தப் பார்வையில் "நல்ல குதிரைகள், இல்லையா?" என்று கேட்பது போலவும், அதே சமயம் "என்ன ஒரு பழைய துருப்பிடித்த வண்டி!" என்று முணுமுணுப்பது போலவும் அவர் வெளிப்படுத்துவார். அவர் அப்படிச் செய்வதற்கு முக்கியக் காரணம், அந்தத் தையல்காரர் (மெல்லிய குரலில் பேசினாலும் கேட்கும் வகையில் தன் கையை வாயின் மீது வைத்துக்கொண்டு) இப்படிப் பதிலளிப்பார் என்பது அவருக்குத் தெரியும்: "நீங்கள் விரும்பினால் உங்களுக்கும் ஒன்று கிடைக்கலாம்—ஒருவேளை இதைவிடச் சிறந்ததாகக் கூட இருக்கலாம்—ஆனால் அத்தகைய விஷயங்கள் உங்களுக்கு ஏற்றவை அல்ல."

அதற்குப் பிரான்சுவாஸ்—"அவரவர் விருப்பம் அவரவருடையது; இங்கே நாங்கள் எளிமையையே விரும்புகிறோம்" என்பது போன்ற ஒரு அடக்கமான, ஆனால் மகிழ்ச்சியான பாவனையை வெளிப்படுத்தியபடி—அம்மா வந்துவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தில் ஜன்னலை மூடிவிடுவார். கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரை விட அதிக எண்ணிக்கையிலான குதிரைகளை வைத்திருந்திருக்கக்கூடியவர்களைக் குறிக்கும் அந்த "நீங்கள்" என்பது நாங்களே; ஆயினும், ஜூப்பியன் (Jupien) பன்மை வடிவத்தைப் பயன்படுத்தியது சரியே. ஏனெனில், சுய-பெருமிதம் சார்ந்த சில தனிப்பட்ட மனநிறைவுகளைத் தவிர—உதாரணமாக, இடைவிடாமல் இருமும்போதும், அவளது சளித் தொற்று மற்றவர்களுக்கும் பரவிவிடுமோ என்று வீட்டார் அஞ்சும்போதும், எரிச்சலூட்டும் ஒரு புன்னகையுடன் தனக்குச் சளியே இல்லை என்று வாதிடும் பழக்கம் போன்றவற்றைத் தவிர—பிரான்சுவாஸ் (Françoise) எங்களுடன் ஒரு கூட்டுயிரியாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்; பிரிக்கமுடியாத வகையில் ஒரு விலங்குடன் பிணைக்கப்பட்டு, அந்த விலங்கு தேடிப் பிடித்து, உண்டு, செரித்து வழங்கும் சத்துமிக்க எச்சத்தையே உணவாகக் கொண்டு உயிர்வாழும் தாவரங்களைப் போலவே அவளது வாழ்வும் அமைந்திருந்தது. எங்கள் நற்பண்புகள், செல்வம், வாழ்க்கை முறை மற்றும் சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் மூலம், அவளது அந்தச் சிறிய பெருமித உணர்வுகளுக்குத் தீனி போடும் விஷயங்களைச் செய்து தரும் பொறுப்பை நாங்களே ஏற்க வேண்டியிருந்தது; அந்த விஷயங்கள்......மதிய உணவு இடைவேளை எனும் சடங்கைத் தடையின்றி மேற்கொள்ளும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உரிமை—உணவு உண்ட பிறகு ஜன்னல் அருகே நின்று சற்றுத் தூய காற்றைச் சுவாசிப்பது, சிறு வேலைகளுக்காகத் தெருவில் சிறிது நேரம் உலாவுவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தன் அக்கா/தங்கை மகளைச் சந்திக்கச் செல்வது போன்ற பழைய வழக்கங்களைப் பின்பற்றுவது—அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய மனநிறைவை அளிக்கும் விஷயமாக இருந்தது. எனவே, அந்த ஆரம்ப நாட்களில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) எத்தகைய மனச்சோர்வால் வாடினாள் என்பதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடியும்; என் தந்தையின் பல்வேறு பட்டங்களும் கௌரவங்களும் இன்னும் அறியப்படாத அந்த வீட்டில், அவள் *'என்வி'* (ennui) என்று அழைத்த ஒருவித மனச்சோர்வுக்கு ஆளானாள். கார்னீயின் (Corneille) படைப்புகளிலோ அல்லது தங்கள் காதலிகள் அல்லது சொந்த ஊர்களைப் பிரிந்த ஏக்கத்தில் ஏற்படும் தாங்கொணா மனச்சோர்வால் (homesickness) தற்கொலை செய்துகொள்ளும் வீரர்களின் கடிதங்களிலோ காணப்படும் அந்தத் தீவிரமான அர்த்தத்தில்தான் அந்த *'என்வி'* எனும் சொல் இங்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஜூப்பியன் (Jupien) மூலமாகவே ஃபிரான்சுவாஸின் அந்த மனச்சோர்வு விரைவாகக் குணமானது; ஏனெனில், நாங்கள் ஒரு குதிரை வண்டியை வைத்திருக்க முடிவு செய்திருந்தால் அவளுக்குக் கிடைத்திருக்கக்கூடிய இன்பத்தை விடவும் மேலானதும், அதே அளவு தீவிரமானதுமான ஒரு இன்பத்தை அவர் அவளுக்கு உடனடியாக வழங்கினார். "நல்ல மனிதர்கள் அந்த ஜூப்பியன் குடும்பத்தினர்—மிகவும் கண்ணியமானவர்கள்; அதை அவர்கள் முகத்திலேயே காண முடிகிறது." சூழ்நிலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, எங்களிடம் குதிரை வண்டி இல்லாததற்குக் காரணம் எங்களுக்கு அதை வைத்திருக்க விருப்பம் இல்லாததுதான் என்பதை அனைவருக்கும் தெளிவுபடுத்த ஜூப்பியனுக்குத் தெரியும். அரசு அமைச்சகம் ஒன்றில் எழுத்தராகப் பணிபுரிந்ததால், ஃபிரான்சுவாஸின் இந்த நண்பர் வீட்டில் அதிக நேரம் செலவிடுவதில்லை. ஆரம்பத்தில் பாவாடை தைப்பவராக—என் பாட்டி ஒரு மகளைப் போல அரவணைத்து வளர்த்த அந்தப் பெண்ணுடன் இணைந்து—பணியாற்றிய அவர், அந்தத் தொழிலில் தனக்கிருந்த சாதகமான நிலையை இழந்தார். ஏனெனில், பாவாடைகளைச் சரிசெய்வதில் சிறு வயதிலேயே நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்த அந்த இளம் பெண், என் பாட்டி 'மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis) என்பவரைச் சந்தித்த பிறகு, பெண்களுக்கான முழுமையான ஆடை வடிவமைப்பிற்கு மாறி, பாவாடை தைப்பதில் தனி நிபுணத்துவம் பெற்றார். ஆரம்பத்தில் தையல்காரருக்கு உதவியாளராக—எளிய தையல் வேலைகள், அதாவது அலங்காரச் சுருக்கத் துணியை (ruffle) மீண்டும் இணைப்பது, பொத்தான் அல்லது 'ஸ்னாப்' (snap) வைப்பது, அல்லது கொக்கிகள் மூலம் இடுப்புப் பட்டியைச் சரிசெய்வது போன்ற பணிகளைச் செய்த அவர்—விரைவிலேயே 'இரண்டாம் நிலைத் தையல்காரர்' (second-hand) மற்றும் பின்னர் 'தலைமைத் தையல்காரர்' (head seamstress) நிலைக்கு உயர்ந்தார்; உயர்குடிப் பெண்களைத் தனது வாடிக்கையாளர்களாகக் கொண்ட அவர், வீட்டிலேயே—அதாவது எங்கள் முற்றத்தில்—பணியாற்றினார்; அவருடன் வழக்கமாகப் பயிற்சிப் பணியாளர்களாக அமர்த்தப்பட்ட ஒன்று அல்லது இரண்டு இளம் சக ஊழியர்களும் இருப்பார்கள். அதிலிருந்து, ஜூபியனின் (Jupien) இருப்பு அவ்வளவு அவசியமாக இருக்கவில்லை. உண்மைதான், அந்தப் பெண்—இப்போது வளர்ந்துவிட்ட நிலையில்—அடிக்கடி மேல்சட்டைகளை (waistcoats) தைக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் தன் தோழிகளின் உதவியுடன் அவருக்கு வேறு யாரும் தேவைப்படவில்லை. அதன் விளைவாக, அவரது மாமாவான ஜூபியன் வேறு வேலை தேடிக்கொண்டார். ஆரம்பத்தில், அவரால் மதிய வேளையில் வீட்டிற்குத் திரும்ப முடிந்தது; ஆனால் பின்னர், முன்பு உதவியாளராக மட்டுமே இருந்த பணியை முழுநேரப் பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டதால், இரவு உணவு நேரம் வரை அவரால் திரும்ப முடியவில்லை. அதிர்ஷ்டவசமாக, நாங்கள் குடியேறிய சில வாரங்கள் வரை அந்த "நிரந்தரப் பணி" அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை; எனவே, அந்த ஆரம்பக்கட்டக் கடினமான நாட்களில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) அதிகத் துன்பமின்றிச் சமாளிக்க ஜூபியன் தனது கனிவான உதவியை வழங்க முடிந்தது. மேலும், ஃபிரான்சுவாஸுக்கு ஒருவித "இடைக்காலத் தீர்வாக" அவர் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தார் என்பதை முழுமையாக ஒப்புக்கொண்டாலும், ஆரம்பத்தில் ஜூபியன் எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். சற்றுத் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அவரது கண்கள்—அனுதாபம், துயரம் மற்றும் கனவுத்தன்மை கலந்த ஒரு பார்வையால் நிறைந்திருந்தன—அவரது பருமனான கன்னங்கள் மற்றும் சிவந்த நிறம் ஏற்படுத்திய தோற்றத்தை முற்றிலும் மாற்றியமைத்தன; மாறாக, அவர் கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டவரையோ அல்லது பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தவரையோ போலத் தோன்றச் செய்தன. இது உண்மைக்கு வெகு தொலைவாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், அவர் பேசத் தொடங்கியதும்—உண்மையில் அவர் மிகச் சிறப்பாகவே பேசினார்—அவர் சற்று உணர்ச்சியற்றவராகவும், கேலி செய்பவராகவும் தெரிந்தார். அவரது தோற்றத்திற்கும் பேச்சுக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு ஒருவிதப் போலியான தன்மையை—கவர்ச்சியற்ற ஒன்றை—ஏற்படுத்தியது. இது, மற்ற அனைவரும் முறையான 'டெயில்ஸ்' (tails) எனப்படும் சிறப்பு விருந்து உடை அணிந்திருக்க, சாதாரண 'லவுஞ்ச் சூட்' (lounge suit) அணிந்து வந்த விருந்தினரைப் போலவோ, அல்லது அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரிடம் பேசும்போது சரியான சம்பிரதாய முகமன் தெரியாமல், சிக்கலைத் தவிர்க்க வாக்கியங்களை மிகச் சுருக்கமாக அமைத்துக்கொள்ளும் ஒருவரைப் போலவோ அவரைத் தர்மசங்கடமான நிலையில் உணர வைத்தது. ஆனால், ஜூபியனின் வாக்கியங்கள்—இது ஒரு ஒப்பீடு மட்டுமே என்றாலும்—அதற்கு நேர்மாறாக மிகவும் கவரும் வகையில் இருந்தன. ஒருவரை நன்கு அறிந்துகொண்ட பிறகு கவனிக்கத் தவறிவிடும் அந்த விஷயம்—அதாவது அவரது கண்கள் அவரது முகத்தையே ஆக்கிரமித்துக்கொள்வது போன்ற தோற்றம்—அதற்கு இணையாக, அவரிடம் ஒரு அரிய நுண்ணறிவை நான் விரைவில் கண்டுகொண்டேன்; அது நான் சந்தித்ததிலேயே மிகவும் இயல்பான இலக்கியத் தன்மை கொண்ட நுண்ணறிவுகளில் ஒன்றாகும். ஏனெனில், முறையான கல்வி இல்லாதிருந்தபோதிலும், மொழி வழங்கக்கூடிய மிகவும் சாமர்த்தியமான சொற்றொடர்களை அவன் பெற்றிருந்தான்—அல்லது, சில புத்தகங்களை மேலோட்டமாகப் படித்ததன் மூலமே அவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். நான் அறிந்திருந்த மிகவும் திறமையானவர்கள் மிக இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டனர். எனவே, ஜூபியனின் வாழ்க்கை குறுகியதாக இருக்கும் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். அவன் அன்பும் இரக்கமும் கொண்டவன்; மிகவும் மென்மையான மற்றும் தாராளமான உணர்வுகளைக் கொண்டிருந்தான். ஃபிரான்சுவாவின் வாழ்வில் அவனது பங்கு விரைவில் இன்றியமையாததாக இல்லாமல் போனது; அவள் அவனைத் தவிர்த்து வாழப் பழகிக்கொண்டாள்.

ஒரு பொட்டலத்தைக் கொண்டு வர டெலிவரி செய்பவரோ அல்லது வேலையாள் வந்தாலும்கூட, ஃபிரான்சுவா—அவனைக் கண்டுகொள்ளாதது போலவும், தன் வேலையைத் தொடர்ந்தபடியே பற்றற்ற பாவனையுடன் ஒரு நாற்காலியைச் சுட்டிக்காட்டுவது போலவும் தோன்றினாலும்—அம்மாவின் பதிலுக்காக அவன் சமையலறையில் காத்திருந்த அந்தச் சில கணங்களை மிகவும் திறமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வாள். அதனால், "நம்மிடம் இது இல்லையென்றால்..." என்ற அழியாத உறுதியுடன் அவன் அங்கிருந்து செல்வது அரிது.

 "...நாங்கள் விரும்பியது அதுவல்ல." எங்களிடம் "ஓரளவு பணம்" (Saint-Loup குறிப்பிட்ட 'பகுதிச் சுட்டுச் சொற்கள்' [partitive articles] பற்றிய இலக்கண நுணுக்கம் அவளுக்குத் தெரியாது; அதனால் அவள் "have *some* money" அல்லது "bring *some* water" என்றுதான் சொல்வாள்) இருப்பதை மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவளுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது—அதாவது நாங்கள் செல்வந்தர்கள் என்று உலகம் அறிய வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். இதற்குக் காரணம், அறம் இல்லாத வெறும் செல்வத்தை மட்டுமே அவள் உயர்ந்த நன்மையாகக் கருதினாள் என்பதல்ல; அதே சமயம், செல்வம் இல்லாத அறமும் அவளுக்கு உகந்ததாக இருக்கவில்லை. அவளைப் பொறுத்தவரை, அறம் நிலைபெற செல்வம் ஒரு இன்றியமையாத நிபந்தனையாக இருந்தது; செல்வம் இல்லையென்றால், அந்த அறம் மதிப்பையோ அல்லது ஈர்ப்பையோ கொண்டிருக்காது என்று அவள் கருதினாள். இவ்விரண்டையும் அவள் பிரிக்க முடியாதவையாகக் கண்டாள்; அதனால் ஒன்றின் பண்புகளை மற்றொன்றின் மீதும் ஏற்றிக் கூறினாள்—அறம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு வசதியுடன் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள், அதே வேளையில் செல்வத்திலும் நற்பண்பை வளர்க்கும் ஒரு தன்மையைக் கண்டாள்.

ஜன்னல் மீண்டும் மூடப்பட்டதும்—அதுவும் மிக விரைவாகவே மூடப்பட்டது, ஏனெனில் இல்லையென்றால் அம்மா அவள் மீது "எண்ணிப்பார்க்க முடியாத அத்தனை அவமானச் சொற்களையும்" பொழிந்திருப்பார்—பிரான்சுவாஸ் பெருமூச்சு விட்டபடியே சமையலறை மேஜையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்குவாள்.

"Rue de la Chaise-இல் வசிக்கும் கெர்மான்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினர் சிலர் உள்ளனர்," என்று அந்தப் பணியாள் கூறினான்; "அங்கே வேலை செய்த ஒரு நண்பன் எனக்கு இருந்தான்—அவன் அவர்களிடம் இரண்டாவது சாரதியாகவும் [coachman] குதிரை பராமரிப்பாளராகவும் இருந்தான். மேலும் எனக்கு இன்னொருவரையும் தெரியும்—அந்த நண்பன் அல்ல, அவனது மைத்துனன்—அவன் Baron de Guermantes-இன் வேட்டை நாய்களைக் கட்டுப்படுத்தும் பணியாளருடன் (whipper-in) இணைந்து ராணுவ சேவையைச் செய்தவன்." "மேலும், நீங்கள் தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்—அவர் ஒன்றும் என் தந்தை அல்ல!" என்று அந்த வேலையாள் மேலும் கூறினான். சமீபத்திய பிரபலமான பாடல்களை முணுமுணுப்பதைப் போலவே, தனது உரையாடலிலும் புதிய சொற்றொடர்களைத் தூவும் பழக்கம் அவனுக்கு இருந்தது. ஃபிரான்சுவா—வயதான அவளது கண்கள் காம்ப்ரே முழுவதையும் ஒரு தொலைதூர மூடுபனி வழியாகப் பார்ப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன—அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த நகைச்சுவையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனாலும் அதில் ஒரு நகைச்சுவை இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகள் உரையாடலின் மற்ற பகுதிகளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல், நகைச்சுவையாளன் என்று தனக்குத் தெரிந்த ஒருவனால் அழுத்தமாகக் கூறப்பட்டிருந்தன. எனவே, "அந்த விக்டர்—எப்போதும் ஒரே மாதிரிதான்!" என்று சொல்வது போல, ஒரு கனிவான வியப்புடன் அவள் புன்னகைத்தாள். வாழ்க்கையின் எல்லாத் தரப்பிலும், மக்கள் தங்களை அலங்கரித்துக்கொண்டு, சளி பிடிக்கும் அபாயத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் விரைந்து செல்லும் அந்த மரியாதைக்குரிய சமூக இன்பங்களைப் போன்றது இது என்பதை அறிந்தபோது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மேலும், மதகுருமார்களுக்கு எதிராகக் குடியரசு எடுக்கத் திட்டமிடுவதாகக் கூறப்படும் பயங்கரமான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக அவன் தொடர்ந்து கடுமையாகப் பேசியதால், அவள் அந்த வேலையாளை ஒரு நண்பனாகக் கருதினாள். ஃபிரான்சுவா நம்மை மறுப்பவர்களோ அல்லது நம்மை இணங்க வைக்க முயற்சிப்பவர்களோ அல்ல, மாறாக, துன்பகரமான செய்திகளை மிகைப்படுத்துபவர்களோ அல்லது புனைபவர்களோதான் நமது மிகக் கொடூரமான எதிரிகள் என்பதை நான் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள், நமது வேதனையைக் குறைக்கக்கூடிய அல்லது ஒருவேளை, நமது முழுமையான வேதனைக்காக, அரக்கத்தனமாகவும் வெற்றிபெற்றதாகவும் சித்தரிக்க முனையும் ஒரு தரப்பின் மீது சிறிதளவு மரியாதையை வளர்க்கக்கூடிய எந்தவொரு தணிக்கும் சூழலையும் கவனமாகத் தவிர்த்துவிடுகிறார்கள்.

"டச்சஸ் அந்தக் கூட்டத்தோடு தொடர்புடையவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்றாள் ஃபிரான்சுவா, ரூ டி லா ஷேஸின் குயர்மாண்டேக்களைப் பற்றிய உரையாடலை, ஒருவர் இசையின் *அண்டாண்டே* சுருதியில் மீண்டும் தொடங்குவது போல, தொடர்ந்தாள். "அவர்களில் ஒருவருக்கு, டியூக்கை மணந்த ஒரு உறவினர் இருந்தார் என்று எனக்கு யார் சொன்னார்கள் என்பது மறந்துவிட்டது. எப்படியிருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குடும்பக் 'கிளை'யைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்." "கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) ஒரு மகத்தான குடும்பம்!" என்று அவள் மரியாதையுடன் கூறினாள். பாஸ்கல் மதத்தின் உண்மையை பகுத்தறிவு மற்றும் வேதங்களின் அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் நிறுவியது போலவே, அவளும் அக்குடும்பத்தின் மகத்துவத்தை அதன் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் புகழின் சிறப்பு ஆகிய இரண்டின் அடிப்படையிலும் மதிப்பிட்டாள். ஏனெனில், இவ்விரு கருத்துகளுக்கும் 'மகத்தான' (great) என்ற ஒரே ஒரு சொல்லை மட்டுமே பயன்படுத்தியதால், அவை இரண்டும் ஒன்றே என்று அவளுக்குத் தோன்றியது—அவளுடைய சொற்களஞ்சியம், சில கற்களைப் போலவே, ஆங்காங்கே ஒரு குறைபாட்டைக் கொண்டிருந்தது; அது ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) சொந்த எண்ணங்களின் மீதே தெளிவற்ற தன்மையின் நிழலைப் பாய்ச்சியது.

"கோம்ப்ரேயிலிருந்து (Combray) பத்து லீக் (league) தொலைவில் உள்ள கெர்மான்ட்ஸில் தங்கள் கோட்டையைக் கொண்டவர்கள் இவர்களாகத்தான் இருப்பார்களோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; அப்படியானால், அல்ஜியர்ஸில் (Algiers) வசிக்கும் அவர்களின் உறவினருடனும் இவர்களுக்குத் தொடர்பு இருக்க வேண்டும்." (அல்ஜியர்ஸிலிருந்து வந்த அந்த உறவினர் யார் என்று நானும் என் தாயாரும் நீண்ட காலம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தோம்; இறுதியில், 'அல்ஜியர்ஸ்' என்ற பெயரால் ஃபிரான்சுவாஸ் 'ஆஞ்சர்ஸ்' (Angers) நகரத்தையே குறிப்பிட்டார் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். அருகில் இருப்பதை விட தொலைவில் இருப்பவை நமக்கு அதிக பரிச்சயமானவையாக இருக்கலாம். புத்தாண்டு சமயத்தில் எங்களுக்குக் கிடைத்த மோசமான பேரீச்சம்பழங்கள் (dates) காரணமாக 'அல்ஜியர்ஸ்' என்ற பெயர் தெரிந்திருந்த ஃபிரான்சுவாஸுக்கு, 'ஆஞ்சர்ஸ்' பற்றித் தெரியாது. அவளுடைய பேச்சு—பிரெஞ்சு மொழியைப் போலவே, குறிப்பாக அதன் இடப்பெயர்களைப் போலவே—பிழைகள் நிறைந்ததாக இருந்தது.) "அவர்களுடைய வீட்டுப் பொறுப்பாளரிடம் (butler) ஒரு வார்த்தை பேச விரும்பினேன். — என்ன பெயர் அவரைச் சொல்வார்கள்?" என்று ஒரு மரபுசார் நடைமுறை அல்லது விதிமுறை பற்றிய விஷயத்தை யோசிப்பது போல அவள் பேச்சை நிறுத்தினாள்; பிறகு அவளே பதில் சொன்னாள்: "ஆ, ஆம்! அன்டோயின் (Antoine)—அப்படித்தான் அவரை அழைப்பார்கள்,"—அன்டோயின் என்பது ஒரு பதவிப் பெயர் என்பது போல அவள் கூறினாள். "அவர்தான் என்னிடம் அதைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்க முடியும், ஆனால் அவர் ஒரு பெரிய பிரபு, மிகவும் பிடிவாதமானவர்; அவருடைய நாக்கு வெட்டப்பட்டதோ அல்லது பேசக் கற்றுக்கொள்ளவே மறந்துவிட்டாரோ என்று நினைக்கத் தோன்றும். அவரிடம் பேசினால் அவர் பதில் கூடச் சொல்லமாட்டார்," என்று ஃபிரான்சுவாஸ் மேலும் கூறினாள்; 'பதில் சொல்லுதல்' (give an answer) என்ற சொற்றொடரை மேடம் டி செவிக்னே (Mme de Sévigné) பயன்படுத்திய அதே பாணியில் அவளும் பயன்படுத்தினாள். "ஆனால்," என்று அவள் உண்மையான அக்கறையின்றிச் சேர்த்தாள், "என் சொந்தப் பானையில் என்ன சமைக்கப்படுகிறது என்பது தெரிந்திருக்கும் வரை, மற்றவர்களின் விஷயத்தில் நான் தலையிடுவதில்லை. எப்படியாயினும், இதில் எதுவும் வெளிப்படையானதாகத் தெரியவில்லை. மேலும்..."...அவன் ஒரு தைரியமானவன் அல்ல (இந்த மதிப்பீடு, காம்ப்ரேயில் இருந்தபோது ஃபிரான்சுவாவின் பார்வையில் ஆண்களைக் கொடூரமான மிருகங்களின் நிலைக்குக் குறைக்கும் தைரியத்தைப் பற்றிய அவளது எண்ணம் மாறிவிட்டதோ என்று ஒருவரை நம்ப வைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அது உண்மையல்ல. "தைரியம்" என்பது கடின உழைப்பை மட்டுமே குறித்தது). அவன் ஒரு திருடன் என்றும், காக்கையைப் போலத் திருடுவான் என்றும் சொல்கிறார்கள்—ஆனால் வதந்திகளை எப்போதும் நம்பிவிடக் கூடாது. வரவேற்பாளரின் விடுதி காரணமாக இங்குள்ள பணியாளர்கள் அனைவரும் வேலையை விட்டுச் செல்கிறார்கள்; அந்த வரவேற்பாளர்கள் பொறாமை குணம் கொண்டவர்கள், அவர்கள் டச்சஸின் மனதில் அவர்களுக்கு எதிராக நஞ்சூட்டுகிறார்கள். ஆனால், அன்டோயின் ஒரு உண்மையான சோம்பேறி என்றும், அவனது ‘அன்டோயினெஸ்’ அவனை விட ஒன்றும் சிறந்தவள் அல்ல என்றும் நீங்கள் நிச்சயமாகச் சொல்லலாம்,” என்று ஃபிரான்சுவா மேலும் கூறினார். பணியாள் மனைவியைக் குறிப்பதற்காக அன்டோயினின் பெயருக்கு ஒரு பெண்பால் வடிவத்தை உருவாக்கியதில், அவர் சந்தேகமின்றி *ஷானோயின்* மற்றும் *ஷானோயினெஸ்* பற்றிய தனது ஆழ்மன நினைவிலிருந்துதான் அதைப் பயன்படுத்தினார். இந்த விஷயத்தில் அவர் தவறாகப் பேசவில்லை. நோட்ர-டேமிற்கு அருகில், ரூ ஷானோயினெஸ் என்ற பெயரில் ஒரு தெரு இன்றும் உள்ளது. ஃபிரான்சுவா உண்மையில் சமகாலத்தவராக இருந்த அந்தப் பழைய பிரெஞ்சுக்காரர்களால் (அங்கு முழுக்க முழுக்க மதகுருமார்கள் மட்டுமே வசித்ததால்) அந்தப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. உண்மையில், உடனடியாகப் பிறகு, பெண்பால் பெயர்ச்சொற்களை உருவாக்கும் இந்த முறைக்கு மற்றொரு உதாரணத்தைக் காண முடிந்தது, ஏனெனில் ஃபிரான்சுவா மேலும் கூறினார்:

— ஆனால், குவர்மாண்டஸ் கோட்டை அந்த இளவரசிக்குச் சொந்தமானது என்பது முற்றிலும் நிச்சயம். மேலும், அவர்தான் இந்தப் பகுதியின் மேயரஸ். அது உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய விஷயம்.
50
"அதுவும் ஒரு விஷயம் தான்," என்று அந்தப் பணிவிடைக்காரன் (footman) அதில் பொதிந்திருந்த கிண்டலைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆர்வத்துடன் கூறினான்.

"அது ஒரு பெரிய விஷயம் என்று நினைக்கிறாயா, தம்பி? ஆனால் *அவர்களைப்* போன்றவர்களுக்கு, மேயராகவும் மேயர் மனைவியாகவும் இருப்பது ஒன்றுமே இல்லை. ஆ! ஒருவேளை 'ஷாட்டோ டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Château de Guermantes) எனக்குச் சொந்தமாக இருந்திருந்தால், பாரிஸில் என்னை நீங்கள் அதிகம் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள். எஜமானர்களுக்கு—அதாவது மான்சியர் மற்றும் மேடம் போன்ற வசதி படைத்தவர்களுக்கு—ஏன் இந்த மோசமான நகரத்திலேயே தங்கும் எண்ணம் வருகிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை; அவர்களுக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாதபோது, ​​உடனே 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்குச் செல்லலாமே! அவர்களுக்குத்தான் எக்குறையும் இல்லையே, பிறகு எதற்காக ஓய்வுபெறக் காத்திருக்கிறார்கள்? சாகும் வரை காத்திருக்கப் போகிறார்களா? ஆ! எனக்கு உண்பதற்கு வெறும் காய்ந்த ரொட்டியும், குளிர்காலத்தில் கதகதப்பிற்குச் சிறிது விறகும் மட்டுமே கிடைத்திருந்தால் கூட, நான் எப்போதோ கோம்ப்ரேவில் உள்ள என் சகோதரனின் எளிய வீட்டிற்குத் திரும்பியிருப்பேன். அங்கேதான் ஒருவன் உண்மையாகவே உயிர்ப்புடன் இருப்பதாக உணர்கிறான்; அங்கே முகத்தில் மோதும் விதமாக வரிசையாக வீடுகள் நிற்பதில்லை; சூழல் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கும் என்றால், இரவில் இரண்டு லீக் (league) தூரத்திற்கு அப்பால் தவளைகள் பாடுவதைக் கூடக் கேட்க முடியும்."

"அது உண்மையிலேயே அழகாக இருக்கும், மேடம்," என்று அந்த இளம் பணிவிடைக்காரன் உற்சாகத்துடன் கூறினான்; வெனிஸ் நகரின் 'கோண்டோலா' (gondola) படகு சவாரிகள் எவ்வளவு தனித்துவமானவையோ, அதேபோல அந்தக் கடைசி விவரமும் கோம்ப்ரேவின் தனிச்சிறப்பு என்று அவன் கருதியது போலத் தெரிந்தது.

மேலும், அந்த வீட்டில் 'வேலே டி ஷாம்பர்' (valet de chambre - அந்தரங்கப் பணியாளர்) அளவுக்கு நீண்ட காலம் இல்லாத புதிய பணியாளராக இருந்ததால், அவன் தனக்கு விருப்பமான விஷயங்களைப் பேசுவதை விட, ஃபிரான்சுவாவுக்கு (Françoise) விருப்பமான விஷயங்களைப் பற்றியே அவளிடம் பேசினான். தன்னை 'சமையல்காரர்' என்று யாராவது அழைத்தால் முகம் சுளிக்கும் ஃபிரான்சுவா, தன்னை 'வீட்டு நிர்வாகி' (housekeeper) என்று அழைத்த அந்தப் பணிவிடைக்காரன் மீது ஒரு தனிப் பாசம் கொண்டிருந்தாள்; இது, தங்களை 'யுவர் ஹைனஸ்' (Your Highness - உயர்திருவே) என்று அழைக்கும் நல்லெண்ணம் கொண்ட இளைஞர்களிடம் சில சிற்றரசர்கள் காட்டும் கருணை போன்றது.

"குறைந்தபட்சம் அங்கே நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள், எந்தப் பருவத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். இங்கே அப்படியல்ல—கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையைப் போலவே ஈஸ்டர் பண்டிகையின் போதும் ஒரு 'பட்டர் கப்' (buttercup) மலரைக் கூடப் பார்க்க முடியாது; என் வயதான உடலை வருத்தி எழுந்து நின்றால் கூட, 'ஏஞ்சலஸ்' (Angelus) மணி ஓசையை மிக மங்கலாகத்தான் கேட்க முடிகிறது. ஆனால் அங்கே, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அந்த ஓசை கேட்கும்; அது ஒரு சாதாரண மணிதான், ஆனால் மனதிற்குள் இப்படித் தோன்றும்: 'இதோ என் சகோதரன் வயல்வெளியிலிருந்து வீடு திரும்புகிறான்.' வெளிச்சம் மங்குவதையும், பூமியின் விளைச்சலுக்காக மணி ஒலிப்பதையும் நீங்கள் பார்க்கலாம்;" விளக்கை ஏற்றுவதற்கு முன் திரும்பிப் பார்க்க உங்களுக்கு நேரம் இருக்கிறது. இங்கே பகல் வருகிறது, பின் இரவு வருகிறது; விலங்குகளைப் போலவே நாமும், உண்மையில் என்ன செய்தோம் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாத நிலையிலேயே உறங்கச் செல்கிறோம்.

"மேசேக்லிஸ் (Méséglise) இடமும் மிகவும் அழகானது என்று சொல்வார்கள், அம்மா," என்று அந்த இளம் பணியாள் குறுக்கிட்டான். உரையாடல் சற்று நுட்பமான அல்லது பொதுவான திசையில் செல்வதை உணர்ந்த அவன், உணவு மேஜையில் நாங்கள் மேசேக்லிஸ் பற்றிப் பேசியது நினைவுக்கு வந்ததால் அப்படிச் சொன்னான்.

"ஓ, மேசேக்லிஸ்!" என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) சொல்வாள்; மேசேக்லிஸ், கோம்ப்ரே (Combray) அல்லது டான்சன்வில் (Tansonville) ஆகிய பெயர்கள் உச்சரிக்கப்படும்போதெல்லாம் அவள் உதடுகளில் ஒரு பரந்த புன்னகை தவழும். அந்த இடங்கள் அவளது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தன; எனவே, வேறு இடங்களில் அவற்றைப் பற்றிக் கேள்விப்படும்போது அவளுக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சி ஏற்படும். வகுப்பறையில் ஆசிரியர் ஒருவர், மாணவர்கள் ஒருபோதும் மேடையிலிருந்து வெளிவரும் என்று நினைக்காத ஒரு சமகாலப் பிரபலத்தின் பெயரைத் தற்செயலாகக் குறிப்பிடும்போது அடையும் மகிழ்ச்சியைப் போன்றது அது. மற்றவர்களுக்கு இல்லாத ஒரு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் அந்த இடங்களுக்குத் தனக்கு உண்டு என்ற உணர்விலிருந்தும் அவளது மகிழ்ச்சி பிறந்தது—அவை பல பயணங்களை ஒன்றாக மேற்கொண்ட பழைய நண்பர்களைப் போன்றவை; அவற்றில் தன்னையே அதிகம் கண்டுகொண்டதால், அவை ஏதோ நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவை என்பது போல அவள் அவற்றை நோக்கிப் புன்னகைப்பாள்.

"ஆம், தாராளமாகச் சொல்லலாம் தம்பி—மேசேக்லிஸ் மிகவும் அழகான இடம்தான்," என்று அவள் ஒரு புரிதல் கலந்த புன்னகையுடன் தொடர்ந்தாள்; "ஆனால் உனக்கு எப்படி மேசேக்லிஸ் பற்றித் தெரியும்?" "மேசேக்லிஸ் பற்றியா? அது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே; மக்கள் என்னிடம் அதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள்—சொல்லப்போனால் அடிக்கடி பேசியிருக்கிறார்கள்," என்று அவன் பதிலளிப்பான். தகவல்களைத் தருபவர்களுக்கே உரிய அந்தத் தவறான துல்லியத்தன்மையுடன் அவன் அப்படிச் சொல்வான்; நம்மைப் பற்றிய ஒரு விஷயம் மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை நாம் புறநிலையாக அறிய முயலும்போதெல்லாம், அவர்கள் அதைச் சாத்தியமற்றதாக்கிவிடுவார்கள்.

"ஆ! ஒன்று சொல்கிறேன் கேள், அந்த அடுப்புக்கு அருகில் இருப்பதை விட, வெளியே செர்ரி மரங்களுக்கு அடியில் இருப்பது மிகவும் இனிமையானது."

அவள் யூலாலியை (Eulalie) ஒரு நல்ல உள்ளம் கொண்டவள் என்றும் கூடச் சொன்னாள். ஏனெனில், யூலாலி (Eulalie) இறந்த பிறகு, அவள் உயிருடன் இருந்தபோது அவளைத் தனக்கு எவ்வளவு பிடிக்காமல் இருந்தது என்பதை ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) முற்றிலும் மறந்துவிட்டாள். வீட்டில் உணவின்றிப் பட்டினியால் வாடுபவர்கள், பின்னர் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களைப் போல வந்து, செல்வந்தர்களின் தயவால் 'ஆடம்பரம் காட்டுவதை' அவள் எப்போதும் வெறுப்பவள்; அந்த வகையில் யூலாலியையும் அவள் முன்பு வெறுத்திருந்தாள். ஆனால், ஒவ்வொரு வாரமும் என் அத்தையிடமிருந்து சாமர்த்தியமாக ஒரு நாணயத்தைப் பெற்றுச் சென்ற யூலாலியின் செயல் குறித்து அவளுக்கு இப்போது எந்தக் கோபமும் இல்லை. என் அத்தையைப் பொறுத்தவரை, அவரைப் புகழ்ந்து பேசுவதில் ஃபிரான்சுவாஸுக்குச் சலிப்பேற்பதில்லை.

"அப்படியானால் நீங்கள் உண்மையில் காம்ப்ரே (Combray) நகரத்திலேயே இருந்திருக்கிறீர்கள்—அதாவது அந்த அம்மையாரின் உறவினர் ஒருவரின் வீட்டில்?" என்று அந்த இளம் வீட்டுப் பணியாள் கேட்டான்.

"ஆம், மேடம் ஆக்டேவ் (Mme Octave) வீட்டில்—ஆஹா! அவர் ஒரு உண்மையான புனிதமான பெண்மணி; அங்கே எப்போதும் உணவு தாராளமாகக் கிடைக்கும்—அதுவும் மிகச் சிறந்த தரத்தில் இருக்கும். தாராள குணம் கொண்டவர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; இளம் கௌதாரி (partridge) அல்லது ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவை இறைச்சி என எதிலுமே அவர் கஞ்சத்தனம் காட்டியதில்லை. இரவு உணவுக்கு நீங்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் சென்றாலும், இறைச்சிக்கு ஒருபோதும் பற்றாக்குறை இருக்காது; அதுவும் உயர்தரமான இறைச்சியாக இருக்கும்; வெள்ளை ஒயின், சிவப்பு ஒயின் என அனைத்தும் கிடைக்கும்..."
...அதுதான் சரியாகத் தேவைப்பட்ட ஒன்று. (லா புரூயேர் பயன்படுத்திய அதே அர்த்தத்தில்தான் ஃபிரான்சுவாஸ் *plaindre* என்ற வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.) மாதக்கணக்கிலும் வருடக்கணக்கிலும் குடும்பத்துடன் தங்கியிருந்தது அவர்தான் என்றாலும், எல்லாவற்றிற்கான செலவும் அவர் தலையிலேயே விழுந்தது. (எங்களைப் பற்றிய இந்தக் குறிப்பில் குறை கூறுவது ஏதுமில்லை; ஏனெனில், *dépens* என்ற சொல் சட்டத்துறை சார்ந்த கலைச்சொல்லாக மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படாமல், வெறும் 'செலவு' என்ற பொருளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் ஃபிரான்சுவாஸ்.) ஆ! ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள், அவர் வீட்டில் யாரும் பசியுடன் வெளியேறியதே இல்லை. பங்குத் தந்தை அடிக்கடி சொல்வது போல, இறைவனின் சந்நிதிக்குச் செல்லத் தகுதியான ஒரு பெண்மணி யாரேனும் இருக்கிறார் என்றால், அது நிச்சயமாக அவர்தான். பாவம் அந்த அம்மையார்... அவரது மெல்லிய குரலில் அவர் என்னிடம் சொன்னது இப்போதும் என் காதில் ஒலிக்கிறது: "ஃபிரான்சுவாஸ், எனக்குத் தெரியும், நான் ஒருவேளை சாப்பிடாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கும் உணவும் நான் சாப்பிடுவதைப் போலவே மிகச் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்." நிச்சயமாக, அது அவருக்காக அல்ல. அவரை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்; ஒரு பை நிறைய செர்ரிப் பழங்களின் எடையைக் கூட அவர் கொண்டிருக்கவில்லை—அதைவிடக் குறைவாகவே இருந்திருப்பார். அவர் என் பேச்சை நம்பவே மாட்டார்; மருத்துவரிடம் செல்லவே விரும்பியதில்லை. ஆ! அவர் வீட்டில் அவசர அவசரமாக, அரைகுறையாகச் சமைத்த உணவை நீங்கள் ஒருபோதும் உண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. தன் வீட்டுப் பணியாளர்கள் நன்றாகச் சாப்பிட வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். ஆனால் இங்கே, இன்று காலையில் ஒரு வாய் உணவை அவசரமாகச் சாப்பிடக் கூட எங்களுக்கு நேரம் இருக்கவில்லை. எல்லாமே அவசர அவசரமாகத்தான் நடக்கின்றன.

என் தந்தை சாப்பிடும் 'ரஸ்க்' (காய்ந்த ரொட்டித் துண்டுகள்) வகைகளைப் பார்த்து அவருக்கு மிகுந்த எரிச்சல் ஏற்படும். அவர் பந்தாவுக்காகவும், தன்னை வெறுப்பேற்றுவதற்காகவுமே அவற்றைச் சாப்பிடுகிறார் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். "உண்மையைச் சொல்லப்போனால்," என்று அந்த இளம் பணியாளரும் ஒப்புக்கொள்வார், "இதுபோன்ற ஒன்றை நான் பார்த்ததே இல்லை!" எல்லா உலகத்தையும் பார்த்தது போலவும், பல நாடுகளின் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் ஆயிரம் ஆண்டுகால அனுபவ அறிவு அவரிடம் குடிகொண்டிருப்பது போலவும், அந்தக் கலாச்சாரங்கள் எதிலும் 'ரஸ்க்' பற்றிய குறிப்பே இல்லாதது போலவும் அவர் அப்படிச் சொன்னார். "ஆம், ஆம்," என்று வீட்டு நிர்வாகி முணுமுணுத்தார், "ஆனால் அதெல்லாம் மாறக்கூடும்; கனடாவில் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்யவிருக்கிறார்கள், அதற்காகத் தனக்கு இருநூறு ஆயிரம் பிராங்குகள் கிடைத்ததாக அமைச்சர் ஒருவர் அன்று இரவு எஜமானரிடம் கூறினார்." பட்லர் (வீட்டுப் பணியாளர் தலைவர்) அவரைச் சிறிதும் குறை கூறவில்லை—அவர் நேர்மையற்றவர் என்பதல்ல விஷயம்; ஆனால் எல்லா அரசியல்வாதிகளுமே ஊழல்வாதிகள் என்று நம்பிய அவர், லஞ்சம் வாங்கும் குற்றத்தை ஒரு சாதாரணத் திருட்டை விடக் குறைவான தீவிரமான ஒன்றாகவே கருதினார். அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வார்த்தைகளைத் தான் சரியாகத்தான் கேட்டோமா என்று அவர் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை; அதேபோல, குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரே என் தந்தையிடம் அப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னால், அவர் அங்கேயே வெளியேற்றப்பட்டிருப்பாரே, அந்தச் சூழலில் அது எவ்வளவு நம்பத்தகாதது என்பதையும் அவர் யோசிக்கவில்லை. ஆயினும், 'கோம்ப்ரே' (Combray) சார்ந்த அந்த வாழ்க்கைச் சிந்தனைமுறை, கனடாவில் நடக்கும் வேலைநிறுத்தங்கள் 'ரஸ்க்' (rusk) பிஸ்கட் நுகர்வில் ஏதேனும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) நம்புவதைத் தடுத்தது: "உலகம் உள்ளவரை," என்று அவர் சொல்வார், "எங்களை ஓயாமல் ஓட வைக்கும் எஜமானர்களும், அவர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் வேலையாட்களும் இருந்துகொண்டேதான் இருப்பார்கள்." இப்படி எப்போதும் பரபரப்பாக ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாடு ஒருபுறம் இருக்க, பிரான்சுவாஸின் மதிய உணவு நேரத்தை அளவிட அவர் பயன்படுத்திய அதே அளவுகோலைப் பயன்படுத்தாத என் தாயார், கடந்த பதினைந்து நிமிடங்களாகவே, "அவர்கள் அங்கே என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அவர்கள் மேஜையிலேயே இருக்கிறார்களே," என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். மேலும் அவர் தயக்கத்துடன் மூன்று அல்லது நான்கு முறை மணியை அடித்தார். அந்த மணியோசையை, தங்களை அழைக்கும் கட்டளையாகப் பிரான்சுவாஸோ, ஃபுட்மேனோ (பணியாளர்) அல்லது பட்லரோ கருதவில்லை; மாறாக, ஒரு இசை நிகழ்ச்சி மீண்டும் தொடங்குவதற்கு முன் இசைக்கருவிகள் சரிசெய்யப்படும்போது கேட்கும் முதல் ஒலிகளைப் போலவே அதைக் கருதினர்—அதாவது இடைவேளை முடிய இன்னும் சில நிமிடங்களே உள்ளன என்பதற்கான அறிகுறியாகவே அதைப் பார்த்தனர். எனவே, கதவைத் தட்டும் சத்தம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு, அது இன்னும் தீவிரமானபோது, ​​எங்கள் வேலையாட்கள் அதைக் கவனித்தனர்; வேலை மீண்டும் தொடங்க இன்னும் சிறிது நேரமே உள்ளது என்பதை உணர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டபடி அந்தச் சூழலை ஏற்றுக்கொண்டனர்: ஃபுட்மேன் வெளியே சென்று சிகரெட் பிடிப்பார்; பிரான்சுவாஸ்—எங்களைப் பற்றி "அவர்களுக்குச் சும்மா இருக்கவே தெரியவில்லை, எந்நேரமும் துடித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்" என்பது போன்ற சில கருத்துகளைச் சொன்ன பிறகு—ஆறாவது மாடியில் உள்ள தனது அறைக்குச் சென்று பொருட்களைச் சரிசெய்வார்; பட்லர், என் அறையிலிருந்து எழுதுவதற்கான காகிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தனது சொந்தக் கடிதப் போக்குவரத்தை விரைவாக முடித்துக்கொள்வார்.

பட்லரின் அந்த இறுமாப்பான தோரணை ஒருபுறம் இருந்தாலும், 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினர் தங்கள் மாளிகையில் ஏதோ காலங்காலமாகத் தொடரும் உரிமையின் அடிப்படையில் வசிக்கவில்லை என்றும், மாறாக மிகச் சமீபத்திய குத்தகை ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலேயே வசிக்கிறார்கள் என்றும் பிரான்சுவாஸ் ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னிடம் சொல்லியிருந்தார்; மேலும், அந்த மாளிகையிலிருந்து தெரியும் தோட்டம்—எனக்குத் தெரியாத அந்தப் பக்கத்தில் அமைந்திருந்தது—மிகச் சிறியதாகவும், அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள மற்ற தோட்டங்களைப் போலவே இருந்ததாகவும் அவர் கூறியிருந்தார். இறுதியாக நான் அறிந்துகொண்டேன், அங்கே ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ தூக்குமேடை, ஒரு அரணான ஆலை, ஒரு சலவைக்கூடம், தூண்களின் மீதிருந்த ஒரு புறாக்கூடம், ஒரு பொது சூளை, ஒரு தசமபாகக் களஞ்சியம், ஒரு வாயிற்காப்பகம், அல்லது நிலையான, இழுவை, அல்லது மிதக்கும் பாலங்கள் என எந்தப் பாலங்களின் அறிகுறியும் இல்லை—சுங்கவரிகள், எல்லைக் குறியீடுகள், பட்டயங்கள், சுவர்ப் பலகைகள், அல்லது மான்ட்ஜோய்கள் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ஆயினும், பால்பெக் வளைகுடா அதன் மர்மத்தை இழந்து, என்னைப் பொறுத்தவரை, உலகின் பல உப்புநீர்ப் பரப்புகளில் ஒன்றாக மட்டுமே மாறியிருந்த நிலையில், எல்ஸ்டிர் அது விஸ்லரின் "வெள்ளி-நீல இணக்கங்களைக் கொண்ட ஓப்பல் வளைகுடா" என்று என்னிடம் கூறி, அதன் தனித்துவத்தை திடீரென மீட்டெடுத்தது போலவே, "குவர்மண்டஸ்" என்ற பெயருடனும் தொடர்புடைய கடைசி குடியிருப்பு, ஃபிரான்சுவாவின் தட்டல்களால் அழிந்துபோனது, அப்போது எனது பழைய நண்பர் ஒருவர்......ஒருமுறை டச்சஸைப் (Duchess) பற்றி எங்களிடம் பேசும்போது இப்படிச் சொன்னார்: "ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனில் (Faubourg Saint-Germain) அவர்தான் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறார்; அந்தப் பகுதியிலேயே முதன்மையான இல்லம் அவருடையதுதான்." சொல்லப்போனால், ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையோ அல்லது இல்லமோ, நான் வரிசையாகக் கனவு கண்டுகொண்டிருந்த மற்ற இருப்பிடங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் ஒரு அற்பமான விஷயமாகவே இருந்தது. ஆயினும், இதுவே இறுதியானதாக அமையவிருந்த நிலையில், இதில்—எவ்வளவு சாதாரணமானதாக இருந்தாலும்—அதன் வெறும் பௌதிகத் தன்மைக்கு அப்பால், ஒரு ரகசியமான தனித்துவத்தை உணர்த்தும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது.

காலையில் அவர் நடந்து செல்வதையோ அல்லது மதிய வேளையில் குதிரை வண்டியில் வெளியேறுவதையோ பார்க்கும்போது, ​​அவருடைய தோற்றத்தில் அந்தப் பெயரைப் (Guermantes) பற்றிய மர்மத்தை என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை; எனவே, மேடம் டி கெர்மாண்டின் (Mme de Guermantes) வரவேற்பறையிலும் அவருடைய நண்பர்களிடையேயும் அந்த மர்மத்தைத் தேடுவது எனக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், காம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தில் அவர் எனக்குத் தோன்றியபோது—ஒரு கணநேர உருமாற்றக் காட்சியில்—அவருடைய கன்னங்கள் 'கெர்மாண்ட்' (Guermantes) என்ற பெயரின் நிறத்தையோ அல்லது தன்மையையோ சற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளாதவையாக இருந்தன; மேலும் விவோன் (Vivonne) நதிக்கரையில் மதிய வேளைகளில், சிதைந்துபோன என் கனவுக்குப் பதிலாக, ஒரு கடவுளோ அல்லது நிம்ஃப் (nymph) தேவதையோ உருமாறிய அன்னப்பறவையாகவோ அல்லது வில்லோ மரமாகவோ அவர் எனக்குத் தோன்றினார்—அவை இனி இயற்கையின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு, நீரின் மீது மிதக்கவோ அல்லது காற்றில் அசையவோ விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆயினும், நான் பார்வையைத் திருப்பிய அடுத்த கணமே அந்தத் தற்காலிகப் பிம்பங்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைந்துவிடும்—துடுப்பால் பிரிக்கப்பட்ட சூரிய அஸ்தமனத்தின் இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பச்சை நிறப் பிரதிபலிப்புகள் மீண்டும் ஒன்றிணைவதைப் போல—மேலும் என் சிந்தனைகளின் தனிமையில், அந்தப் பெயர் மீண்டும் அவருடைய முகத்தின் நினைவை ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். ஆனால் இப்போது நான் அவரை அடிக்கடி அவருடைய ஜன்னலிலோ, முற்றத்திலோ அல்லது தெருவிலோ பார்க்கிறேன்; 'கெர்மாண்ட்' என்ற பெயரை அவருடைய ஆளுமையுடன் இணைத்து—அவரை 'மேடம் டி கெர்மாண்ட்' என்று நினைத்துப் பார்க்க—என்னால் முடியாமல் போனதற்கு, என் மனம் நான் கோரிய அந்தச் செயலைச் செய்து முடிக்க இயலாததே காரணம் என்று நான் கருதினேன்; ஆனால் அவரோ—எங்கள் அண்டை வீட்டார்—அதே தவறைச் செய்வதாகத் தோன்றியது; அதிலும் முக்கியமாக, எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, எனக்கு இருந்த எந்தவிதமான மனத்தடைகளும் இன்றி, அது ஒரு தவறு என்ற சந்தேகம்கூட இல்லாமல் அதைச் செய்து கொண்டிருந்தார். எனவே, தனது ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) ஃபேஷனைப் பின்பற்றுவதில் மிகுந்த அக்கறை காட்டினார்; தன்னை மற்ற சாதாரணப் பெண்களைப் போன்ற ஒருவராகவே கருதிக்கொண்டு, சாதாரணப் பெண்கள் கூட தனக்கு இணையாகவோ அல்லது தன்னை விஞ்சும் வகையிலோ வெளிப்படுத்தக்கூடிய அந்த ஆடை நேர்த்தியை அவரும் அடைய விரும்பியது போல அது அமைந்திருந்தது. வீதியில் நன்கு ஆடை அணிந்திருந்த ஒரு நடிகையை அவர் வியப்புடன் பார்த்ததை நான் கண்டிருக்கிறேன்; அதேபோல, காலையில் அவர் நடைப்பயணமாக வெளியேறத் தயாராகும்போதும்—அவரது எட்டமுடியாத உயரிய வாழ்க்கையை அவர்களுக்கு மத்தியில் அவர் வெளிப்படுத்திய விதம் அவர்களின் அற்பத்தன்மையை மேலும் எடுத்துக்காட்டியது; அந்த மக்களின் அபிப்பிராயமே தனக்கான ஒரு தீர்ப்பாயமாக அமையக்கூடும் என்பது போல—கண்ணாடியின் முன் நின்று, தனக்குச் சற்றும் பொருந்தாத 'நேர்த்தியான பெண்மணி' என்ற பாத்திரத்தை அவர் ஏற்று நடித்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். எந்தவிதமான விலகலோ அல்லது கேலியோ இன்றி, மிகுந்த ஈடுபாடு, எரிச்சல் மற்றும் தற்பெருமையுடன் அவர் அதைச் செய்தார்; அரசவை நகைச்சுவை நாடகம் ஒன்றில் பணிப்பெண் வேடமேற்க ஒப்புக்கொண்ட ஒரு ராணியைப் போல அவர் நடந்துகொண்டார். தனது இயல்பான உயர்குடிப் பெருமையை மறந்து, ஒரு தெய்வீக அன்னப்பறவை தனது இனத்திற்கே உரிய அசைவுகளைச் செய்வது போல—அதாவது, தனது அலகின் இருபுறமும் வரையப்பட்ட கண்கள் எந்தப் பார்வையையும் கொண்டிருக்காத நிலையில், திடீரென ஒரு பொத்தானையோ அல்லது குடையையோ நோக்கிப் பாய்வது போல—தான் ஒரு கடவுள் என்பதை மறந்து வெறும் அன்னப்பறவையாகவே செயல்படுவதைப் போல, அவரும் தனது முகத்திரை சரியாக இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்து, கைகளைச் சீர்செய்து, கோட்டைச் சரிசெய்துகொள்வார். ஆனால், ஒரு நகரத்தின் ஆரம்பத் தோற்றத்தால் ஏமாற்றமடைந்த பயணி ஒருவர், அதன் அருங்காட்சியகங்களைப் பார்வையிடுவதன் மூலமோ, மக்களை அறிந்துகொள்வதன் மூலமோ அல்லது நூலகங்களில் பணிபுரிவதன் மூலமோ அதன் உண்மையான அழகைக் கண்டறியலாம் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதைப் போல, நானும் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் என்னை ஏற்றுக்கொண்டால்—நான் அவரது நண்பர்களில் ஒருவராக இருந்து, அவரது வாழ்க்கைக்குள் நுழைய முடிந்தால்—மற்றவர்களுக்கு அந்தப் பெயர் அதன் பளபளப்பான, ஆரஞ்சு நிற ஓட்டிற்குள் உண்மையில் எத்தகைய பொருளைக் கொண்டிருந்தது என்பதை நான் அறிந்துகொள்ள முடியும்; ஏனெனில், 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியில் கெர்மான்ட்ஸ் வட்டம் என்பது ஒரு தனித்துவமான விஷயம் என்று என் தந்தையின் நண்பர் கூறியிருந்தார்.

அங்கே வாழப்படுவதாக நான் கற்பனை செய்துகொண்ட வாழ்க்கை, நிஜ அனுபவத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரு மூலத்திலிருந்து உருவானது; அது மிகவும் தனித்துவமானதாக அமையவிருப்பதாகத் தோன்றியது. அதனால், அந்த டச்சஸின் (Duchess) மாலை நேர விருந்துகளில் நான் கடந்த காலத்தில் அறிந்த மனிதர்கள்—அதாவது நிஜ மனிதர்கள்—கலந்துகொள்வதை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், ஒரே இரவில் தங்கள் இயல்புகளை மாற்றிக்கொள்ள முடியாததால், நான் பழகியிருந்த அதே வகையான உரையாடலில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருப்பார்கள்; அவர்களுடைய துணைவர்கள் அதே சாதாரண மனித மொழியில் அவர்களுக்குப் பதிலளிக்கக் குனிந்திருக்கக்கூடும்; மேலும், ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையில் ஒரு மாலைப் பொழுதில், நான் ஏற்கனவே வாழ்ந்து அனுபவித்த தருணங்களைப் போன்றே இருந்த தருணங்கள் இருந்திருக்கும்—அது ஒரு சாத்தியமற்ற காரியம். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், என் மனம் சில சிக்கல்களால் கலக்கமடைந்திருந்தது; திருநற்கருணை அப்பத்தில் கிறிஸ்துவின் மெய்யான பிரசன்னம், ஃபாபோர்க்கின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையை விட எனக்கு அதிக தெளிவற்ற ஒரு மர்மமாகத் தோன்றவில்லை—அது வலது கரையில் அமைந்திருந்தது, அங்கே என் படுக்கையறையிலிருந்தே காலையில் மரச்சாமான்கள் நகர்த்தப்படும் சத்தத்தை என்னால் கேட்க முடிந்தது. ஆயினும், ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னிலிருந்து என்னைப் பிரிக்கும் அந்தக் கோடு, எவ்வளவு கற்பனையானதாக இருந்தாலும், அந்தக் காரணத்தினாலேயே அது இன்னும் அதிக உண்மையானதாகத் தோன்றியது; இது ஏற்கெனவே ஃபாபோர்க்தான்—என் தாய் சொல்லத் துணிந்த அந்த பூமத்திய ரேகையின் மறுபுறத்தில் விரிக்கப்பட்டிருக்கும் குவர்மாண்டஸ் வாசற்படி விரிப்புதான்—என்று நான் ஆழமாக உணர்ந்தேன்......ஒரு நாள் அவர்களின் கதவு திறந்திருந்தபோது அதைப் பார்த்திருந்தேன்; அது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. உண்மையில், அவர்களின் உணவு அறையும், மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த நீண்ட கூடமும் (அங்குள்ள சிவப்பு நிற மென்மையான இருக்கைகளை எங்கள் சமையலறை ஜன்னல் வழியாக நான் அவ்வப்போது காண முடியும்) எனக்கு 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதிக்கே உரிய அந்த மர்மமான வசீகரத்தைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றாமல் இருந்திருக்குமா? அது அந்தப் பகுதியின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவும், புவியியல் ரீதியாக அதனுள்ளேயே அமைந்திருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், அந்த உணவு அறையில் உபசரிக்கப்படுவது என்பது 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதிக்குச் சென்று அதன் சூழலைச் சுவாசிப்பதற்குச் சமம்; சொல்லப்போனால், இரவு உணவுக்கு முன் அந்தக் கூடத்தில் இருந்த தோல் சோபாவில் மேடம் டி கெர்மாண்டஸிற்கு (Mme de Guermantes) அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் அனைவரும் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களே. ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், வேறு இடங்களில்—அதாவது அந்தப் பகுதிக்கு வெளியே நடக்கும் சில விருந்துகளில்—நாகரிகம் என்ற பெயரில் கூடும் சாதாரணமான கூட்டத்திற்கு மத்தியில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்கும் சில மனிதர்களைக் காணலாம்; அவர்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே இருப்பார்கள்—அந்தப் பெயர்களை மனக்கண்ணில் காண முயலும்போது, ​​அவை ஒரு வீரர் சண்டை (tournament) அல்லது அரச வனம் போன்ற காட்சிகளை மாறி மாறி நினைவூட்டும். ஆனால் இங்கே—'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியின் முதன்மையான வரவேற்பறையில், அந்த மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட கூடத்தில்—அவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. அந்த ஆலயத்தைத் தாங்கி நிற்கும், விலையுயர்ந்த பொருட்களால் செதுக்கப்பட்ட தூண்களாக அவர்கள் திகழ்ந்தனர். முறைசாரா சந்திப்புகளுக்குக் கூட, மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் தனது விருந்தினர்களை அவர்களிலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்தார்; பன்னிருவர் அமர்ந்து உண்ணும் மேஜையைச் சுற்றி அவர்கள் கூடியிருக்கும்போது, ​​'செயின்ட்-சாப்பல்' (Sainte-Chapelle) தேவாலயத்தில் புனித மேஜைக்கு முன்னால் நிற்கும் அப்போஸ்தலர்களின் தங்கச் சிலைகளைப் போல—அதாவது புனிதத்தன்மையை நிலைநிறுத்தும் குறியீட்டுத் தூண்களைப் போல—அவர்கள் காட்சியளித்தனர். அந்த மாளிகையின் பின்புறம் உயர்ந்த சுவர்களுக்கு இடையே பரவியிருந்த தோட்டத்தைப் பொறுத்தவரை—அங்குதான் கோடைக்காலத்தில் இரவு உணவுக்குப் பிறகு மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் மதுபானங்களையும் ஆரஞ்சுப் பழச்சாற்றையும் பரிமாறச் சொல்வார்—அங்குள்ள இரும்பு நாற்காலிகளில் (தோல் சோபாவைப் போலவே நினைவுகளைத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டவை அவை) இரவு ஒன்பது முதல் பதினொரு மணி வரை அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதிக்கே உரிய அந்தத் தென்றலைச் சுவாசிக்காமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது என்று எனக்குத் தோன்றியது; அது, ஆப்பிரிக்காவில் இருப்பதை உணராமலே 'ஃபிகிக்' (Figuig) சோலையில் குட்டித் தூக்கம் போடுவது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வளவு சாத்தியமற்றது. கற்பனையும் நம்பிக்கையும் மட்டுமே சில பொருட்களையும் மனிதர்களையும் மற்றவற்றிலிருந்து தனித்துக்காட்டி, ஒரு தனித்துவமான சூழலை உருவாக்க முடியும். ஐயோ! 'ஃபோபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியின் அழகிய இடங்கள், இயற்கை அம்சங்கள், உள்ளூர்ச் சிறப்பம்சங்கள் மற்றும் கட்டிடக்கலைச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றில் கால் பதிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு ஒருபோதும் கிடைக்காது என்றே தோன்றியது. திறந்த கடலில் பயணிக்கும்போது—கரையிறங்கும் நம்பிக்கை ஏதுமற்ற நிலையில்—கரையோரத்தின் தேய்ந்துபோன வாசற்கால் மிதியடியையோ அல்லது ஒரு தனித்த பனை மரத்தையோ, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான தொழில் அல்லது தாவரத்தின் முதல் அறிகுறியையோ காணும்போது ஏற்படும் அந்தச் சிலிர்ப்பான உணர்வோடு மட்டுமே நான் திருப்தியடைய வேண்டியிருந்தது.

இருப்பினும், எனக்கு 'ஓட்டல் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Hôtel de Guermantes) என்பது அதன் நுழைவு வாயிலுடன் தொடங்கியிருக்கலாம்; ஆனால் டியூக்கின் (Duke) பார்வையில் அதன் எல்லைகள் வெகுதூரம் பரவியிருந்தன. அங்கு வசிப்பவர்கள் அனைவரையும் வெறும் குத்தகை விவசாயிகள், பாமரர்கள் அல்லது புரட்சிக் காலத்தில் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட சொத்துக்களை வாங்கியவர்கள் என்று கருதி, அவர்களின் கருத்துக்களுக்கு எந்த மதிப்பும் அளிக்காமல் அவர் நடந்துகொண்டார். காலையில் தனது படுக்கை ஆடையுடன் (nightshirt) ஜன்னல் அருகே நின்றுகொண்டு சவரம் செய்துகொள்வார்; பின்னர் முற்றத்திற்கு வருவார்—அப்போது நிலவும் வெப்பநிலையைப் பொறுத்து, சட்டையின் கைகளை மடித்துவிட்டபடியோ, பைஜாமாவுடனோ, அல்லது அரிதான நிறத்திலான அடர்த்தியான ரோமங்கள் கொண்ட ஸ்காட்டிஷ் ஜாக்கெட் அல்லது உள்ளே அணிந்திருக்கும் ஆடையின் விளிம்பைக்கூட மறைக்காத வெளிர் நிறக் குட்டையான கோட் அணிந்தோ வருவார்—அங்கு தனது குதிரை பராமரிப்பாளர்களில் ஒருவரை, புதிதாக வாங்கிய குதிரையைத் தனக்கு முன்னால் ஓட்டிச் செல்லச் சொல்வார். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, அந்தக் குதிரை ஜூபியனின் (Jupien) கடையின் முன்பகுதியைச் சேதப்படுத்தியது; அப்போது ஜூபியன் இழப்பீடு கேட்டது டியூக்கிற்கு மிகுந்த கோபத்தை மூட்டியது. "அந்தக் கட்டிடத்திலும் அந்தப் பகுதிக்கு உட்பட்ட திருச்சபையிலும் டச்சஸ் (Duchess) செய்யும் நன்மைகளைக் கருத்தில்கொண்டாவது, அந்த ஆள் நம்மிடம் எதையாவது கேட்பது ஒரு அநாகரிகமான செயல்," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் கூறினார். ஆனால் ஜூபியன் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நின்றார்; டச்சஸ் என்ன 'நன்மை' செய்தார் என்பது பற்றிய எந்தத் தெளிவும் அவரிடம் இல்லாதது போலவே தோன்றியது. உண்மையில் அவர் நன்மைகளைச் செய்தார்; ஆனால் ஒருவரால் அனைவருக்கும் நன்மை செய்ய முடியாது என்பதால், ஒருவருக்குச் செய்த உதவிகள் மற்றொருவருக்கு உதவாமல் இருப்பதற்கான ஒரு காரணமாகிவிடுகிறது—இதனால் அந்த இரண்டாவது நபரிடம் இன்னும் அதிகமான அதிருப்தி உருவாகிறது. மேலும், அறப்பணி என்ற கண்ணோட்டத்தைத் தாண்டிப் பார்த்தால், அந்தப் பகுதி—அது வெகுதூரம் பரவியிருந்தாலும்—டியூக்கிற்குத் தனது சொந்த முற்றத்தின் நீட்சியாகவும், தனது குதிரைகளுக்கான ஒரு பெரிய ஓடுதளமாகவும் மட்டுமே தோன்றியது. ஒரு புதிய குதிரை தனியாக ஓடுவதைப் பார்த்த பிறகு, அவர் அதற்குக் கடிவாளம் பூட்டி, சுற்றியுள்ள தெருக்கள் வழியாக ஓட்டிச் செல்வார்—குதிரைப்பாகலன் கடிவாளத்தைப் பிடித்தபடி வண்டியின் ஓரமாக ஓடுவான்—நடைபாதையில் காத்து நின்றிருந்த டியூக்கின் முன் அந்தக் குதிரையை மீண்டும் மீண்டும் கடந்து செல்ல வைப்பார்: அந்த மாபெரும் மனிதர், இலேசான வண்ண ஆடைகளை அணிந்து, வாயில் சுருட்டுடன், தலை நிமிர்ந்து, ஒற்றைக் கண்ணாடியுடன் ஆர்வத்துடன் நிற்பார்—அவர் குதிரை வண்டியின் மீது பாய்ந்து ஏறி, அதைச் சோதிப்பதற்காகத் தானே ஓட்டி, பின்னர் அந்தப் புதிய குதிரையுடன் சாம்ப்ஸ்-எலிசேவில் உள்ள தனது காதலியைச் சந்திக்கப் புறப்படும் தருணம் வரை இது தொடரும். முற்றத்தில், திரு. டி குவர்மண்டஸ், ஏறக்குறைய தனது சொந்த சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு தம்பதியினரை வரவேற்பார்: அவர்கள் அவருடைய உறவினர்கள்; தொழிலாள வர்க்கத் தம்பதியினரைப் போலவே, அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒருபோதும் வீட்டில் இருப்பதில்லை—ஏனெனில் மனைவி காலையில் எழுந்தவுடன் 'ஸ்கோலா'விற்கு எதிர்சுர இசை மற்றும் ஃபியூக் படிக்கச் சென்றுவிடுவார், அதே நேரத்தில் கணவர் தனது கலைக்கூடத்திற்கு மரச் செதுக்கல் வேலை செய்யச் சென்றுவிடுவார்......அலங்கார வேலைப்பாடுகள் கொண்ட தோல்; பின்னர் பாரன் மற்றும் பாரனஸ் டி நார்போயிஸ் — எப்போதும் கருப்பு உடை அணிந்திருப்பார்கள்; அந்தப் பெண் நாற்காலி வாடகைக்கு விடுபவர் போலவும், அவர் இறுதிச் சடங்கு நடத்துபவர் போலவும் தோற்றமளிப்பார்கள் — இவர்கள் நாளொன்றுக்கு பலமுறை தேவாலயத்திற்குச் செல்வார்கள். எங்களுக்குத் தெரிந்த முன்னாள் தூதரின் மருமகனும் மருமகளும்தான் இவர்கள்; என் தந்தை படிக்கட்டு வளைவில் ஒருவரைச் சந்தித்தாரே, அவர் எங்கிருந்து வருகிறார் என்று தெரியாமலேயே கடந்து சென்றாரே, அவர்தான் அந்தத் தூதர். ஏனெனில், ஐரோப்பாவின் மிகச் சிறந்த அரசியல்வாதிகளுடன் பழகிய, பிரபுத்துவத்தின் அற்பமான வேறுபாடுகளைப் பெரிதாகக் கருதாத ஒரு உயரிய நபர், இத்தகைய முக்கியத்துவமற்ற, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட, மதப்பற்று மிக்க பிரபுக்களுடன் தொடர்பில் இருக்கமாட்டார் என்றே என் தந்தை நினைத்திருந்தார். அவர்கள் சமீபத்தில்தான் அந்தக் கட்டிடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்திருந்தனர்; ஜூப்பியன் முற்றத்திற்கு வந்து அந்தப் பாரனிடம் (அவர் அப்போது திரு. டி கெர்மான்ட்ஸை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார்) ஒரு வார்த்தை பேச முற்பட்டபோது, ​​அவரது சரியான பெயர் தெரியாததால் அவரை "திரு. நார்போயிஸ்" என்று அழைத்தார்.

"ஆ! திரு. நார்போயிஸ் — ஆ! இது ஒரு அருமையான கண்டுபிடிப்பு! சற்றே பொறுங்கள்! வெகு விரைவில், அந்த ஆள் உங்களை 'குடிமகன் நார்போயிஸ்' என்று அழைக்கப்போகிறார்!" என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் அந்தப் பாரனை நோக்கி உற்சாகமாகக் கூறினார். தன்னை "டியூக்" (Duke) என்று அழைக்காமல் வெறும் "திரு" (Monsieur) என்று அழைத்ததற்காக ஜூப்பியன் மீது தனக்கிருந்த எரிச்சலை வெளிப்படுத்த அவருக்கு இது ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது.

ஒரு நாள், என் தந்தையின் தொழில் சார்ந்த தகவல் தேவைப்பட்டபோது, ​​திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவரை நேரில் வந்து சந்தித்தார். அதிலிருந்து, அண்டை வீட்டாராகச் செய்யக்கூடிய உதவிகளை அவரிடம் அடிக்கடி கேட்கத் தொடங்கினார்; என் தந்தை ஏதோ வேலையில் மும்முரமாக இருந்து, யாரையும் சந்திக்க விரும்பாமல் படிக்கட்டில் இறங்கி வருவதைப் பார்த்தால் போதும், அந்த டியூக் தனது குதிரை லாயத்து ஆட்களை விட்டுவிட்டு முற்றத்தில் என் தந்தையிடம் வருவார்; மன்னரின் பழைய உதவியாளர்களிடமிருந்து வந்த மரபான பணிவுடனும் உபசரிப்புடனும் தனது மேலங்கியின் காலரைச் சரிசெய்து கொண்டு, என் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொள்வார். தனது கையில் அதை வைத்துக்கொண்டு — ஒரு விலைமகள் காட்டும் துணிச்சலுடன், தனது விலையுயர்ந்த உடலின் தொடுதலை அவர் வெறுக்கவில்லை என்பதை நிரூபிப்பது போல அக்கரையைத் தடவிக் கொடுத்தபடியே — தர்மசங்கடத்துடன் அங்கிருந்து தப்பிக்கவே நினைத்துக் கொண்டிருந்த என் தந்தையை வண்டி செல்லும் நுழைவாயில் வரை அழைத்துச் செல்வார். ஒரு நாள் அவர் தனது மனைவியுடன் வண்டியில் புறப்பட்டபோது நாங்கள் அவரை வழியில் சந்தித்தோம்; அப்போது அவர் எங்களுக்கு மிகவும் கம்பீரமாகத் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்தினார்; அவர் அவளிடம் என் பெயரைச் சொல்லியிருக்கலாம்; ஆனால் அவள் அதை—அல்லது என் முகத்தை—நினைவில் வைத்திருப்பதற்கான வாய்ப்பு என்ன இருந்தது? அதோடு, அவளுடைய வாடகைதாரர்களில் ஒருவன் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுவது எத்தகையதொரு சாதாரணமான அறிமுகம்! மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வீட்டில் அந்த டச்சஸைச் (Duchess) சந்தித்திருந்தால் அது ஒரு சிறந்த அறிமுகமாக அமைந்திருக்கும்; என் பாட்டி மூலமாக என்னை வந்து சந்திக்குமாறு அவர் அழைத்திருந்தார்; இலக்கியத் துறையில் எனக்கு இருந்த ஆர்வத்தை அறிந்த அவர், தன் வீட்டில் எழுத்தாளர்களைச் சந்திக்கலாம் என்றும் கூறியிருந்தார். ஆனால், சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ள நான் இன்னும் மிகச் சிறியவன் என்று என் தந்தை கருதினார்; மேலும் என் உடல்நிலை கவலைக்குரியதாக இருந்ததால், புதிய சமூகத் தொடர்புகளுக்கான தேவையற்ற வாய்ப்புகளை எனக்கு அளிப்பதில் அவருக்கு விருப்பமில்லை.

மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) பணியாளர்களில் ஒருவன் ஃபிரான்சுவாஸுடன் (Françoise) அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருந்ததால், அவர் செல்லும் சில வரவேற்பறைகளின் பெயர்களை நான் கேள்விப்பட்டேன்; ஆனாலும் அவற்றை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், அவை அவருடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன—அவருடைய பெயரின் வழியாக மட்டுமே நான் பார்த்த வாழ்க்கை அது—ஆகவே, ஒரு வகையில் அவை கற்பனைக்கு எட்டாதவையாகத் தோன்றின அல்லவா? "இன்று இரவு பார்மா இளவரசியின் (Princess of Parma) வீட்டில் நிழல்-நாடக நிகழ்ச்சி (shadow-play party) ஒன்று இருக்கிறது," என்று அந்தப் பணியாளன் கூறினான், "ஆனால் நாங்கள் அங்கு செல்லவில்லை; ஏனெனில் மாலை ஐந்து மணிக்கு மேடம், டியூக் டி ஓமாலுடன் (Duke of Aumale) இரண்டு நாட்கள் தங்குவதற்காகச் ஷான்டில்லிக்கு (Chantilly) ரயிலில் செல்கிறார்; இருப்பினும் அவருடைய பணிப்பெண்ணும் (lady’s maid) உதவியாளரும் (valet) செல்கிறார்கள். நான் இங்கேயே தங்கிவிடுகிறேன். பார்மா இளவரசிக்கு இதில் மகிழ்ச்சி இருக்காது; அவர் டச்சஸுக்கு நான்கு முறைக்கு மேல் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார்."

"அப்படியானால் இந்த வருடம் நீங்கள் ஷாட்டோ டி கெர்மான்டஸுக்குச் (Château de Guermantes) செல்லவில்லையா?"

"நாங்கள் அங்கு செல்லாதது இதுவே முதல் முறை; டியூக்கிற்கு மூட்டுவலி (rheumatism) இருப்பதால், மைய வெப்பமூட்டும் வசதி (central heating system) பொருத்தப்படும் வரை அங்கு திரும்ப வேண்டாம் என்று மருத்துவர் தடை விதித்துள்ளார்—ஆனால் அதற்கு முன்பு, நாங்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜனவரி மாதம் வரை அங்கு தங்குவது வழக்கம். வெப்பமூட்டும் வசதி தயாராகவில்லை என்றால், மேடம் சில நாட்கள் கேன்ஸுக்குச் (Cannes) சென்று கெய்ஸ் டச்சஸுடன் (Duchess of Guise) தங்கக்கூடும், ஆனால் எதுவும் இன்னும் உறுதியாகவில்லை."

"நீங்கள் நாடக அரங்குக்குச் (theater) செல்வீர்களா?"
100
“நாங்கள் சில சமயங்களில் ஓபராவுக்கும், சில வேளைகளில் பார்மா இளவரசியின் (Princess of Parma) சந்தா செலுத்திச் செல்லும் நிகழ்ச்சிகளுக்கும் செல்கிறோம்—அவை வாரந்தோறும் நடைபெறும்; அங்குள்ள பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள் மிகவும் நேர்த்தியானவை—நாடகங்கள், ஓபரா என அனைத்தும் இடம்பெறும். டச்சஸ் (Duchess) அம்மாள் இதற்காகச் சந்தா எதுவும் செலுத்த விரும்பவில்லை, ஆனாலும் நாங்கள் செல்கிறோம்—சில சமயம் டச்சஸின் நண்பர் ஒருவரின் தனி அறையிலும் (box), சில சமயம் வேறொருவரின் அறையிலும், பெரும்பாலும் கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசியின் (Princess of Guermantes)—அதாவது டியூக்கின் (Duke) உறவினரான ஒருவரின் மனைவியின்—அறையிலும் அமர்கிறோம். அவர் பவேரியாவின் டியூக்கின் சகோதரி ஆவார்.”

“அப்படியென்றால், அங்கிருந்து வீடு வரை நடந்தே வருகிறீர்களா?” என்று அந்தப் பணியாள் கேட்டான். அவன் கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன் எஜமானர்களைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தான்—அது ஒருவித அரசியல் பார்வை போன்றது; அதன் காரணமாக, ஒரு டச்சஸின் சேவையில் இருப்பவரை நடத்துவது போலவே ஃபிரான்சுவாஸையும் (Françoise) மிகுந்த மரியாதையுடன் நடத்தினான். “நீங்கள் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருக்கிறீர்கள், மேடம்.”

“ஓ! என் பாழாய்ப்போன கால்கள்! சமமான தரையில் நடப்பது ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை” (சமமான தரை என்று அவள் குறிப்பிட்டது முற்றத்தையோ அல்லது தெருக்களையோ—அதாவது ஃபிரான்சுவாஸ் நடக்கத் தயங்காத இடங்களை, சுருக்கமாகச் சொன்னால் சமதளப் பரப்பை—குறித்தது), “ஆனால் அந்தத் தொல்லைபிடித்த படிக்கட்டுகள் தான்... போய் வருகிறேன் ஐயா; ஒருவேளை இன்று மாலை நாம் மீண்டும் சந்திக்கலாம்.”

டியூக்குகளின் மகன்கள் பெரும்பாலும் ‘இளவரசர்’ (Prince) என்ற பட்டத்தைக் கொண்டிருப்பார்கள் என்றும், தங்கள் தந்தையின் இறப்பு வரை அப்பட்டத்தைத் தக்கவைத்திருப்பார்கள் என்றும் அந்தப் பணியாள் அவளிடம் கூறியிருந்ததால், அவனுடன் தொடர்ந்து உரையாடுவதில் அவள் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினாள். பிரபுத்துவ வர்க்கத்தின் மீதான ஒருவித ஈர்ப்பும்—அதே சமயம் அதற்கு எதிரான கிளர்ச்சி மனப்பான்மையும் கலந்த ஒரு உணர்வு—பிரான்ஸ் நாட்டின் மண்ணிலிருந்தே பெறப்பட்டு, சாதாரண மக்களிடையே ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஏனெனில், நெப்போலியனின் மேதைமை பற்றியோ அல்லது கம்பியில்லாத் தந்தி முறை பற்றியோ அவளிடம் பேசினால் அவள் கவனத்தை ஈர்க்கவோ அல்லது அடுப்பிலிருந்து சாம்பலை அகற்றும்போதோ அல்லது மேஜையைச் சரிசெய்யும்போதோ அவளை ஒரு கணம் கூட நிறுத்தவோ முடியாது; ஆனால், கெர்மான்ட்ஸ் டியூக்கின் இளைய மகன் பொதுவாக ‘பிரின்ஸ் டி ஓலேரோன்’ (Prince d’Oléron) என்று அழைக்கப்படுகிறார் போன்ற விவரங்களை அறியும்போது, ​​“அற்புதம்!” என்று வியந்து, வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல் (stained-glass window) ஒன்றின் முன் நிற்பவரைப் போல மெய்மறந்து நின்றுவிடுவாள். டச்சஸ் அம்மையாரிடம் கடிதங்களைச் சேர்க்க அடிக்கடி வந்ததன் மூலம் அறிமுகமான பிரின்ஸ் டி அக்ரிகென்டின் (Prince d’Agrigente) உதவியாளரிடமிருந்து பிரான்சுவாஸ் ஒரு செய்தியை அறிந்துகொண்டாள்: மார்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப் (Marquis de Saint-Loup) மற்றும் மட்மோசெல் டி ஆம்ப்ரெசாக் (Mlle d’Ambresac) ஆகியோரின் திருமணம் குறித்த பேச்சு சமூகத்தில் பரவலாக இருந்ததும், அந்தத் திருமணம் கிட்டத்தட்ட உறுதியாகிவிட்டதும் அந்தச் செய்தியின் சாராம்சமாகும்.

அந்த வில்லா, அந்த நீராடும் அறை (bathing-machine) — அதாவது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) தனது வாழ்க்கையைச் செலவிட்ட அந்த இடங்கள் — அவரது நகரத்து இல்லத்தைப் போலவே மந்திரம் நிறைந்தவையாக எனக்குத் தோன்றின. கீஸ் (Guise), பார்மா (Parma) மற்றும் கெர்மான்ட்ஸ்-பவேரியா (Guermantes-Bavaria) போன்ற பெயர்கள், டச்சஸ் அம்மையாரின் விடுமுறைக்கால இருப்பிடங்களையும், அவரது குதிரை வண்டி செல்லும் பாதையோடு இணைந்த அன்றாட சமூக நடவடிக்கைகளையும் மற்ற இடங்களிலிருந்து தனித்துக்காட்டின. மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸின் வாழ்க்கை இத்தகைய விடுமுறை இடங்கள் மற்றும் கொண்டாட்டங்களால் ஆனது என்று கூறப்பட்டாலும், அவை அவரது உண்மையான இயல்பை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டவில்லை. ஒவ்வொரு இடமும் டச்சஸின் வாழ்க்கைக்கு ஒரு மாறுபட்ட பரிமாணத்தை அளித்தன; ஆனால், அவரைச் சூழ்ந்திருந்த மர்மத்தை அவை கலைக்காமல், வெறும் இடமாற்றம் மட்டுமே செய்தன. சாதாரண வாழ்க்கையின் அலைகளுக்கு மத்தியில் — ஒரு தடுப்புக்கு அப்பாலோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குள்ளோ — அந்த மர்மம் ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு நகர்ந்துகொண்டே இருந்தது. கார்னிவல் (Carnival) கொண்டாட்டங்களின்போது மத்திய தரைக்கடலைப் பார்த்தவாறு டச்சஸ் (Duchess) மதிய உணவு அருந்தலாம்; அல்லது மேடம் டி கீஸின் (Mme de Guise) இல்லத்தில்—பாரிஸ் உயர்குடிச் சமூகத்தின் அரசியாகத் திகழ்ந்த அவர், அங்குள்ள பல இளவரசிகளுக்கு மத்தியில் மற்றுமொரு சாதாரண விருந்தினராக மட்டுமே இருந்த அந்தச் சூழலில் (அந்த நிலையே எனக்கு அவரை இன்னும் நெகிழ்ச்சியானவராகவும், உண்மையானவராகவும் காட்டியது; ஒரு நடனக் கலைஞர் தனது அசைவுகளின் விசித்திரமான போக்கில் சக நடனக் கலைஞர்களின் பாத்திரங்களை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுக்கொள்வது போல அவர் மாறியிருந்தார்)—நிழல் நாடகங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது பார்மா இளவரசி (Princess of Parma) ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு மாலை விருந்தில், கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசியின் (Princess of Guermantes) தனி இருக்கை அறையிலிருந்து (box) சோக நாடகத்தையோ அல்லது ஓபராவையோ கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்...

ஒரு மனிதரின் உடலில் அவர்களின் வாழ்க்கையின் அனைத்து சாத்தியக்கூறுகளும்—அவர்களுக்குத் தெரிந்த, அவர்கள் சற்றுமுன் பிரிந்து வந்த அல்லது சந்திக்கச் செல்லும் மனிதர்களின் நினைவுகள் போன்றவை—அடங்கியிருப்பதைப் போலவே, மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) நான் காண நேர்ந்தபோதும் அது அமைந்திருந்தது. (அவர் மதிய உணவிற்காகப் பார்மா இளவரசியின் இல்லத்திற்கு நடந்து செல்கிறார் என்பதை ஃபிரான்சுவாஸிடமிருந்து நான் அறிந்திருந்தேன்). நண்பகல் வேளையில், இளஞ்சிவப்பு-வெள்ளை (flesh-colored) நிற சாடின் ஆடையை அணிந்து அவர் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தபோது—அவரது முகமும் அந்த ஆடையின் நிறத்திலேயே, சூரிய அஸ்தமனத்தின் போது தோன்றும் மேகத்தைப் போல இருந்தது—'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியின் அனைத்து இன்பங்களும் அந்தச் சிறிய உருவத்தில், ஒரு சிப்பியில் உள்ள முத்து போல, இளஞ்சிவப்பு நிற முத்துச் சிப்பியின் பளபளப்பான இரண்டு ஓடுகளுக்கு இடையே இருப்பது போல எனக்குத் தோன்றியது.

அமைச்சகத்தில் என் தந்தைக்கு ஒரு நண்பர் இருந்தார், அவர் பெயர் ஏ. ஜே. மோரோ (A. J. Moreau). மற்ற மோரோக்களிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்டிக்கொள்ள, அவர் எப்போதும் தனது பெயருக்கு முன்னால் அந்த இரண்டு முதலெழுத்துக்களையும் சேர்த்துக்கொண்டார்; அதனால் மக்கள் அவரைச் சுருக்கமாக "ஏ. ஜே." என்று அழைத்தனர். இந்த ஏ. ஜே.க்கு ஓபரா (Opéra) அரங்கில் நடைபெறும் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாலை நிகழ்ச்சிக்கான இருக்கை எப்படி கிடைத்தது என்று எனக்குத் தெரியாது; அவர் அதை என் தந்தைக்கு அனுப்பினார். 'லா பெர்மா' (La Berma)—அவரது நடிப்பை ஆரம்பத்தில் கண்டபோது ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு நான் மீண்டும் பார்க்காதவர்—'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகத்தின் ஒரு காட்சியில் நடிக்கவிருந்ததால், அந்த நுழைவுச்சீட்டை எனக்குத் தருமாறு என் பாட்டி என் தந்தையை வற்புறுத்தினார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்திருந்த லா பெர்மாவின் நடிப்பைக் காணக் கிடைத்த இந்த வாய்ப்பிற்கு நான் பெரிய முக்கியத்துவம் எதுவும் அளிக்கவில்லை. மேலும், ஒருவித சோக உணர்வுடனேயே நான் கவனித்தேன்......உடல்நலம் மற்றும் ஓய்வை விடவும் ஒரு காலத்தில் நான் பெரிதாக மதித்திருந்த விஷயங்கள் மீதான எனது அக்கறையின்மை. என் கற்பனையில் தென்பட்ட அந்த அரிய எதார்த்தத் துணுக்குகளை மிக அருகில் இருந்து உற்றுநோக்க வேண்டும் என்ற எனது தீவிர விருப்பம் குறைந்துவிட்டதல்ல இது. ஆனால், ஒரு சிறந்த நடிகையின் நடிப்பில் அவற்றை என் கற்பனை இனி காணவில்லை; எல்ஸ்டிரிடம் (Elstir) செல்லத் தொடங்கியதிலிருந்து, அந்த நடிப்பின் மீதும்—குறிப்பாக லா பெர்மாவின் (La Berma) சோக ரசனை மிக்க கலைத்திறன் மீதும்—நான் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை, சில திரைச்சீலை ஓவியங்கள் (tapestries) மற்றும் நவீன ஓவியங்களின் பக்கம் மாற்றிக்கொண்டேன். லா பெர்மாவின் நடிப்பு மற்றும் அங்க அசைவுகளுக்கு எனது நம்பிக்கையும் விருப்பமும் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் அளிக்காததால், என் இதயத்தில் நான் சுமந்து வந்திருந்த அவற்றின் 'பிம்பம்' (அல்லது 'இரட்டை வடிவம்') மெல்ல மெல்ல மங்கி மறைந்துபோனது; பண்டைய எகிப்தியர்களின் இறந்த ஆன்மாக்களின் பிம்பங்கள், தங்கள் இருப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளத் தொடர்ச்சியான ஊட்டச்சத்து தேவைப்பட்டது போல, இவையும் மறைந்தன. அந்தக் கலைத்திறன் மெலிந்து அற்பமானதாகிவிட்டது; அதில் ஆழமான ஆன்மா ஏதும் குடிகொண்டிருக்கவில்லை.

என் தந்தை பெற்றிருந்த டிக்கெட்டைப் பயன்படுத்தி ஓபரா (Opera) அரங்கின் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​எனக்கு முன்னால் ஒரு மனிதரைக் கண்டேன்; அவரது கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கண்டு அவர் 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்று நான் முதலில் நினைத்தேன். ஒரு பணியாளரிடம் தகவல் கேட்பதற்காக அவர் தலையைத் திருப்பியபோது, ​​நான் தவறு செய்திருப்பதை உணர்ந்தேன்; ஆயினும், அந்த அந்நியரை அதே சமூக வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராகக் கருதுவதில் நான் தயங்கவில்லை—அவரது ஆடையை மட்டுமல்லாமல், டிக்கெட் பரிசோதகர் மற்றும் பார்வையாளர்களை வழிநடத்தும் பெண் பணியாளர்களிடம் அவர் பேசிய விதத்தையும் வைத்து இதை முடிவு செய்தேன். ஏனெனில், தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், அக்காலத்தில் பிரபுத்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு செல்வந்தருக்கும், பெரும் நிதி அல்லது தொழில் துறையைச் சேர்ந்த ஒரு செல்வந்தருக்கும் இடையே மிகத் தெளிவான வேறுபாடு இருந்தது. பிந்தைய வகையைச் சேர்ந்த ஒருவர், தனக்குக் கீழே உள்ள ஒருவரிடம் கூர்மையான, ஆணவம் கலந்த தொனியில் பேசித் தனது மேட்டிமைத்தனத்தை நிலைநாட்ட முயலக்கூடும்; ஆனால் அந்தப் பெரும் பிரபுவோ—மென்மையானவராகவும் புன்னகைப்பவராகவும்—தாழ்மை மற்றும் பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்பதையும், சாதாரண பார்வையாளர்களில் ஒருவராகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதையும் தனது உயர்குடிப் பிறப்பின் ஒரு தனிச்சிறப்பாகவே கருதினார். அவர் தனக்குள் சுமந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தனித்துவமான, சிறிய உலகின் கடக்க முடியாத எல்லையை, ஒரு கனிவான புன்னகையின் பின்னால் மறைத்து வைத்திருந்ததைக் கண்டபோது, ​​அந்தத் தருணத்தில் அரங்கத்திற்குள் நுழைந்த பல செல்வந்த வங்கி உரிமையாளர்களின் மகன்கள் அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராகவே கருதியிருக்கக்கூடும்; ஆனால், அக்காலத்தில் பாரிஸில் தங்கியிருந்த ஆஸ்திரியப் பேரரசரின் மருமகனும் சாக்சனி இளவரசருமான ஒருவரின் உருவப்படம் சமீபத்தில் சித்திரங்கள் நிறைந்த இதழ்களில் வெளியாகியிருந்தது; அந்தப் படத்தோடு இவருக்கு இருந்த வியக்கத்தக்க ஒற்றுமையை அவர்கள் கவனிக்க நேர்ந்திராவிட்டால், அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராகவே நினைத்திருப்பார்கள். அவர் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினரின் நெருங்கிய நண்பர் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் நுழைவுச்சீட்டு சரிபார்ப்பவரிடம் சென்றபோது, ​​சாக்சனி இளவரசர்—அல்லது அவராகவே இருக்கலாம் என்று கருதப்பட்ட அந்த மனிதர்—புன்னகைத்தபடியே சொல்வதைக் கேட்டேன்: "எனக்கு அந்த 'பாக்ஸ்' (சிறப்பு இருக்கை அறை) எண் தெரியாது; அவருடைய உறவினர் என்னிடம், அவருடைய 'பாக்ஸ்' எது என்று கேட்டாலே போதும் என்று சொன்னார்."

அவர் உண்மையில் சாக்சனி இளவரசராகவே இருந்திருக்கலாம்; "அவருடைய உறவினர் என்னிடம், அவருடைய 'பாக்ஸ்' எது என்று கேட்டாலே போதும் என்று சொன்னார்" என்று அவர் கூறியபோது, ​​அவரது கண்கள் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐ (Duchesse de Guermantes) மனக்கண்ணில் கண்டிருக்கலாம் (அப்படியானால், கற்பனைக்கு எட்டாத அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையின் ஒரு தருணத்தை அவரது உறவினரின் 'பாக்ஸ்'-க்குள் நான் காண நேர்ந்திருக்கலாம்)—அந்த அளவுக்கு, அவரது அந்தப் புன்னகை தவழும் பார்வையும், அந்த எளிய வார்த்தைகளும் என் இதயத்தை வருடிச் சென்றன; சாத்தியமான மகிழ்ச்சி மற்றும் நிச்சயமற்ற அந்தஸ்து ஆகிய உணர்வுகளின் உணர்முனைகளால் அவை என் மனதை வருடின—எந்தவொரு அருவமான பகற்கனவையும் விட மேலாக அவை என் மனதைத் தொட்டன. குறைந்தபட்சம், அந்தப் பணியாளரிடம் அந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னதன் மூலம், அவர் தனது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு சாதாரண மாலையை, ஒரு புதிய உலகத்திற்கான சாத்தியமான நுழைவாயிலுடன் இணைத்துக் கொண்டிருந்தார்; 'பாத்' (bath - கீழ்மட்ட இருக்கை வரிசை) என்ற சொல்லைக் குறிப்பிட்ட பிறகு அவர் வழிநடத்தப்பட்ட அந்த நடைபாதை—அவர் அதில் அடியெடுத்து வைத்தபோது—ஈரப்பதத்துடனும் விரிசல்களுடனும் இருந்தது; அது ஏதோ கடல் குகைகளை நோக்கியோ அல்லது நீர் தேவதைகள் வசிக்கும் புராண காலத்து உலகத்தை நோக்கியோ செல்வது போல் தோன்றியது. என் கண்முன்னே தெரிந்ததெல்லாம் மாலை நேரத்துக்கான சிறப்பு ஆடை அணிந்த ஒரு கனவான் நடந்து செல்வது மட்டுமே; ஆனாலும், ஒரு திறமையற்ற ஒளிக்கற்றை இயக்குபவர் (spotlight operator) ஒளியை ஒருபோதும் சரியாகக் குவியப்படுத்த முடியாமல் தடுமாறுவதைப் போல, நானும் அவர் மீது ஒரு எண்ணத்தை ஏற்றிப் பார்த்தேன்: அதாவது, அவர் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐச் சந்திக்கச் செல்லும் சாக்சனி இளவரசர் என்ற எண்ணம். அவர் தனியாக நடந்து சென்றாலும், அவருக்கு வெளியேயும், தொட்டுணர முடியாததாகவும், பிரம்மாண்டமானதாகவும், ஒரு திரையில் விழும் பிம்பத்தைப் போலத் துடிப்பதாகவும் இருந்த அந்த எண்ணம், அவருக்கு முன்னால் சென்று அவரை வழிநடத்துவது போல் தோன்றியது; கிரேக்க வீரனுக்கு அருகில் நின்று அவனுக்கு வழிகாட்டும், மற்ற மனிதர்களுக்குத் தெரியாத அந்தத் தெய்வம் போல அது இருந்தது. எனது இருக்கையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​*ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகத்திலிருந்த ஒரு வரி என் நினைவுக்கு வராமல் நழுவிக்கொண்டே இருந்தது. அதை நான் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டபோது, ​​அதில் சரியான யாப்புச் சீர் அமையவில்லை; ஆயினும், அசை எண்ணிக்கையைச் சரிபார்க்கும் முயற்சியில் நான் ஈடுபடாததால், அந்த வரி மரபுசார் கவிதை விதிகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு தளத்தில் இயங்குவது போலத் தோன்றியது—எவ்வளவுக்கென்றால், அந்தச் சீரற்ற நீண்ட சொற்றொடரைச் செம்மையான பன்னிரண்டு-அசை கொண்ட வரியாக மாற்ற ஆறுக்கும் மேற்பட்ட அசைகளை நீக்க வேண்டியிருந்தாலும் கூட, நான் ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன். ஆனால் திடீரென்று அது என் நினைவுக்கு வந்தது: அந்நிய உலகம் ஒன்றின் பிடிவாதமான ஒழுங்கின்மை மாயாஜாலத்தைப் போல மறைந்துபோனது; அசைகள் உடனடியாக 'அலெக்சாண்ட்ரின்' (alexandrine) கவிதை நடையின் தாளகதிக்கு ஏற்ப அமைந்தன; நீரின் மேற்பரப்பில் எழுந்து வந்து உடையும் காற்றுக்குமிழி ஒன்றின் எளிமையுடனும் நேர்த்தியுடனும் அந்த அதிகப்படியான சுமை தானாகவே விலகிச் சென்றது. உண்மையில், நான் சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரும் சுமை, கவிதை யாப்பின் ஒரே ஒரு 'சீர்' (metrical foot) அளவுக்கு மட்டுமே இருந்தது.
வழக்கமாக மிக அருகில் காண வாய்ப்பே இல்லாத பிரபலங்களை நேரில் பார்க்கும் ஆவலில், தற்பெருமை விரும்பிகளும் வெறும் ஆர்வலர்களும் பாக்ஸ் ஆபீஸில் விற்கப்பட்ட 'ஆர்கெஸ்ட்ரா ஸ்டால்' (முன்பகுதி இருக்கை) டிக்கெட்டுகளை வாங்கி அமர்ந்திருந்தனர். உண்மையில், பொதுவாகத் தனிப்பட்ட முறையில் வைத்துக்கொள்ளப்படும் அவர்களின் உண்மையான சமூக வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை இங்கே பகிரங்கமாகவே காண முடிந்தது; ஏனெனில், பார்மா இளவரசி (Princess of Parma) தனது நண்பர்களை அந்த அரங்கின் தனி அறைகள் (boxes), பால்கனிகள் மற்றும் ஸ்டால்களில் அமர வைத்திருந்தார். இதனால் அந்த அரங்கம் ஒரு வரவேற்பறையைப் போல மாறியது; அங்கே அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளை மாற்றிக்கொண்டும், நண்பர்களுக்கு அருகில் அமர அங்கேயும் இங்கேயும் நகர்ந்துகொண்டும் இருந்தனர்.

எனக்கு அருகில் சில நாகரிகமற்ற மனிதர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். வழக்கமான பார்வையாளர்களைப் பற்றித் தெரியாத அவர்கள், அந்தப் பிரபலங்களின் பெயர்களை உரக்கக் கூப்பிடுவதன் மூலம் அவர்களைத் தங்களுக்குத் தெரியும் என்று காட்டிக்கொள்ள விரும்பினர். அந்தப் பிரபலங்கள் இந்த இடத்தை தங்கள் சொந்த வரவேற்பறையைப் போலவே நடத்துகிறார்கள் என்று அவர்கள் குறை கூறினர்—அதாவது, மேடையில் நடைபெறும் நாடகங்களை அவர்கள் கவனிப்பதே இல்லை என்று அவர்கள் கருதினர். ஆனால் உண்மை அதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது. 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) நடிப்பைக் காண டிக்கெட் வாங்கிய ஒரு புத்திசாலி மாணவன், தன் கையுறைகள் அழுக்காகாமல் பார்த்துக்கொள்வது, இடையூறு செய்யாமல் இருப்பது, தற்செயலாக அருகில் அமர்ந்திருப்பவருடன் இணக்கமாக நடந்துகொள்வது, அவ்வப்போது புன்னகைத்து ஒரு பார்வையை வீசுவது அல்லது கூட்டத்தில் தெரிந்த ஒரு அறிமுகமானவரின் பார்வையைத் தவிர்ப்பது (பின்னர் தயக்கத்துடன் அவரை வாழ்த்த முடிவு செய்து, ஆனால் அதற்குள் ஒலிக்கும் மூன்று தட்டுதல் சத்தங்களால் அங்கிருந்து ஓட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுவது)—இவற்றைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பான். அவன் அந்தப் பெண்ணை நெருங்க முயலும்போது, ​​பார்வையாளர்களின் கொந்தளிப்பான கூட்டத்தின் ஊடே—செங்கடல் வழியாக ஹீப்ரு மக்கள் சென்றது போல—அவர்களை எழும்பச் செய்து, ஆடைகளைக் கிழித்து அல்லது பூட்ஸ் கால்களால் மிதித்துக்கொண்டு அவசரமாகச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். மாறாக, அந்த நாகரிகமான கூட்டம் அமர்ந்திருந்த இடங்கள்—அதாவது பால்கனிக்கு அப்பால் அமைந்திருந்த தனி அறைகள் (boxes)—ஒரு சுவர் அகற்றப்பட்ட சிறிய, அந்தரத்தில் தொங்கும் வரவேற்பறைகளைப் போலவோ அல்லது நேபிள்ஸ் பாணி உணவகங்களின் தங்கச் சட்டமிட்ட கண்ணாடிகள் மற்றும் சிவப்பு இருக்கைகளைக் கண்டு தயங்காமல் 'பவாரோயிஸ்' (bavaroise) பானம் அருந்தச் செல்லும் சிறிய கஃபேக்களைப் போலவோ இருந்தன. இசை மற்றும் கலைக்கான இந்தக் கோவிலைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்களின் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட பகுதிகளில் அவர்கள் அலட்சியமாகத் தங்கள் கைகளை வைத்திருந்தனர்; அந்தத் தனி அறைகளை நோக்கித் தங்கள் உள்ளங்கைகளையும் வெற்றிக்குரிய இலைகளையும் (laurels) நீட்டிக்கொண்டிருந்த இரண்டு சிற்ப உருவங்கள் அவர்களுக்கு அளித்த ஆடம்பரமான மரியாதைகளைக் கண்டும் அவர்கள் சற்றும் அசைந்துகொடுக்கவில்லை. இத்தகைய சூழலில், அவர்கள் விரும்பியிருந்தால், அந்த நிகழ்ச்சியை முழு மனதுடன் கவனிப்பதற்கான மனச் சுதந்திரம் அவர்களுக்கு மட்டுமே இருந்திருக்கும். ஆரம்பத்தில், ஒரு தெளிவற்ற இருள் மட்டுமே நிலவியது; அதில் திடீரென—கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு ரத்தினத்தின் மின்னலைப் போல—இரண்டு புகழ்பெற்ற கண்களின் ஒளிவீச்சையோ, அல்லது கருப்புப் பின்னணியில் அமைக்கப்பட்ட நான்காம் ஹென்றியின் பதக்கத்தைப் போல, டியூக் டி'ஓமலின் (Duc d’Aumale) சாய்ந்த முகத்தோற்றத்தையோ ஒருவர் காண நேரிடலாம். அப்போது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்மணி அவரிடம், "என் பிரபுவே, உங்கள் மேலங்கியை அகற்ற என்னை அனுமதியுங்கள்," என்று கூற, இளவரசர், "ஆனால் உண்மையில்... ஓ, தாராளமாக, மேடம் டி'அம்ப்ரெசாக் (Madame d’Ambresac)," என்று பதிலளிப்பார். அந்த அரைமனதான மறுப்பையும் மீறி அப்பெண்மணி அதைச் செய்வார்; அத்தகைய கௌரவத்தைப் பெற்றதற்காக அனைவரும் அவரைப் பொறாமையுடன் பார்ப்பார்கள்.

இருப்பினும், மற்ற தனி அறைகளில்—கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும்—அந்த நிழல் நிறைந்த பகுதிகளில் வசித்த வெண்ணிறத் தேவதைகள் இருண்ட சுவர்களை ஒட்டிப் பின்வாங்கி, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருந்தனர். ஆனால், நிகழ்ச்சி விரியத் தொடங்கியதும், அவர்களின் தெளிவற்ற மனித உருவங்கள், தாங்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருந்த அந்த இருளின் ஆழத்திலிருந்து ஒவ்வொன்றாக மெல்ல விடுபட்டன; ஒளியை நோக்கி எழும்பி, தங்கள் அரை-நிர்வாண உடல்களை வெளிப்படுத்தியபடி, அந்த செங்குத்தான எல்லையில்—அதாவது ஒளி-நிழல் சங்கமிக்கும் அந்த இடைவெளியில்—வந்து நின்றனர். அங்கே, முத்துக்கள் கோர்க்கப்பட்ட கருஞ்சிவப்பு நிறக் கூந்தலுக்குக் கீழே (அக்கூந்தல் அலைகளின் ஏற்ற இறக்கத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டது போலத் தோன்றியது), இறகு விசிறிகளின் சிரிப்பொலி போன்ற, நுரை பொங்கும், காற்றோட்டமான அசைவுகளுக்குப் பின்னால் அவர்களின் ஒளிவீசும் முகங்கள் தெரிந்தன. அதற்கு அப்பால் இசைக்குழுவினர் அமரும் பகுதி இருந்தது—அது சாதாரண மனிதர்களின் உலகம்; இருண்ட அதே சமயம் ஒளி ஊடுருவக்கூடிய அந்த ராஜ்யத்திலிருந்து அது என்றென்றும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த ராஜ்யத்தின் எல்லைகள் ஆங்காங்கே நீர் தேவதைகளின் தெளிவான, பிம்பங்களை எதிரொலிக்கும் கண்களால் குறிக்கப்பட்டிருந்தன. ஏனெனில், கரையில் இருந்த "மடிக்கக்கூடிய இருக்கைகள்" மற்றும் இசைக்குழுவில் இருந்த அரக்கர்களின் உருவங்கள் ஆகியவை அந்தக் கண்களில் ஒளியியல் மற்றும் படுகோண விதிகளின்படி மட்டுமே பிரதிபலித்தன—நமது ஆன்மாவைப் போன்ற ஆன்மா அவற்றில் இல்லை என்பதை அறிந்து, புன்னகையையோ அல்லது ஒரு பார்வையையோ அளிப்பது முட்டாள்தனம் என்று நாம் கருதும் இரண்டு வகையான வெளி உலக எதார்த்தங்களைப் போலவே (அதாவது கனிமங்கள் மற்றும் நமக்கு அறிமுகமில்லாத மனிதர்கள்). இருப்பினும், தங்கள் ஆதிக்க எல்லையின் இப்பக்கத்தில், கடலின் ஒளிவீசும் புதல்விகள், ஆழமான பள்ளத்தின் பாறைகளைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த தாடி வைத்த ட்ரைட்டன்களை (கடல் தேவதூதர்கள்) நோக்கியோ, அல்லது மென்மையான கடல்பாசி இழைகளால் மூடப்பட்ட, பளபளப்பான கூழாங்கல் போன்ற மண்டை ஓட்டையும் பாறைப் படிகத்தாலான (rock crystal) கண்களையும் கொண்ட நீர்வாழ் அரை-தெய்வத்தை நோக்கியோ புன்னகைத்தபடி திரும்பினர். அவர்கள் இனிப்புகளை நீட்டியபடி அவர்களை நோக்கிச் சாய்ந்தனர்; சில வேளைகளில், நீர் பிளந்து ஒரு புதிய 'நெரீட்' (Nereid) வெளிப்படுவாள்; புன்னகையுடனும் நாணத்துடனும் தாமதமாக வந்த அவள், இருளின் ஆழத்திலிருந்து அப்போதுதான் மலர்ந்து வந்திருந்தாள். பின்னர், அந்த நிகழ்வு முடிந்ததும், தங்களை மேற்பரப்பிற்கு ஈர்த்த பூமியின் இனிய முணுமுணுப்புகளைக் கேட்கும் நம்பிக்கையைத் துறந்து, அவர்கள் அனைவரும் அந்த......அந்தப் பல்வேறு மங்கையர் இருளில் மறைந்துவிடுவார்கள். ஆனால், மனிதர்களின் படைப்புகளைக் காணும் மெல்லிய ஆவலால் ஈர்க்கப்பட்டு, நெருங்கவே முடியாத அந்த விசித்திரமான தேவதைகள் தங்கள் வாசற்படிகளில் வந்து நின்ற அந்த இடங்களுள்—மிகவும் புகழ்பெற்றது 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்ட்ஸ்' (Princesse de Guermantes) அமர்ந்திருந்த அந்த அரை-இருள் சூழ்ந்த தனி அறை (box) ஆகும்.

சிறிய தெய்வங்களின் விளையாட்டுகளைத் தொலைவிலிருந்து மேற்பார்வையிடும் ஒரு பெரும் தேவதையைப் போல, அந்த இளவரசி வேண்டுமென்றே சற்றுப் பின்னால், பவளப்பாறை போன்ற சிவப்பு நிறத்திலான ஒரு பக்கவாட்டு இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு அருகில் அகலமான, கண்ணாடி போன்ற பிரதிபலிப்பு ஒன்று (ஒருவேளை அது கண்ணாடியாக இருக்கலாம்) இருந்தது; அது, நீரின் ஒளி ஊடுருவும் படிகத்தன்மையின் வழியே பாயும் ஒளிக்கற்றை ஒன்றால் செங்குத்தாக வெட்டப்பட்ட—இருண்ட மற்றும் திரவத்தன்மை கொண்ட—ஒரு பகுதியைப் போலத் தோன்றியது. இறகு மற்றும் மலரின் இதழ் (corolla) கலந்த அமைப்பைக் கொண்ட—கடல் மலர்களைப் போன்ற—ஒரு பெரிய வெள்ளை மலர், பறவையின் சிறகைப் போல மென்மையாக அவரது நெற்றியிலிருந்து கன்னம் வரை இறங்கியிருந்தது; அது அவரது கன்னத்தின் வளைவை ஒருவித வசீகரமான, காதலுணர்வு மிக்க, உயிரோட்டமுள்ள நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் பின்பற்றியது. இளஞ்சிவப்பு நிற முட்டை ஒன்றை 'ஹால்சியன்' (halcyon) பறவையின் மென்மையான கூட்டில் வைத்தால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படி அந்தக் கன்னத்தை அது அரைகுறையாகச் சூழ்ந்திருந்தது. அவரது புருவங்கள் வரை நீண்டு, மீண்டும் கழுத்துப் பகுதியில் வெளிப்படும் வகையில் அவரது தலைமுடியின் மீது முத்துக்களுடன் கலந்த வெள்ளைச் சிப்பிகளால் ஆன ஒரு வலை அமைந்திருந்தது; அது அலைகளிலிருந்து புதிதாகக் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு கடல்சார் சித்திர வேலைப்பாடாகத் திகழ்ந்தது. சில சமயங்களில் அது நிழலில் மறைந்தாலும், இளவரசியின் கண்களின் பிரகாசமான அசைவு அவரது இருப்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அந்த அரை-இருள் சூழலில் இருந்த மற்ற அற்புதமான மங்கையரை விட அவரை மிக உயர்ந்த நிலையில் நிறுத்திய அந்த அழகு, அவரது கழுத்தின் பின்புறம், தோள்கள், கைகள் அல்லது இடுப்புப் பகுதிகளில் மட்டும் முழுமையாகவோ, பருப்பொருள் சார்ந்ததாகவோ அல்லது ஒட்டுமொத்தமாகவோ அடங்கியிருக்கவில்லை. ஆயினும், அவரது நேர்த்தியான, ஆனால் முழுமையடையாத அந்த உருவக்கோடே ஒரு துல்லியமான தொடக்கப் புள்ளியாக—தவிர்க்க முடியாத பிறப்பிடமாக—அமைந்திருந்தது; அந்தப் புள்ளியிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத கோடுகள் நீண்டு, அவரது பிம்பத்தை மேலும் விரிவுபடுத்தின. இருளின் பின்னணியில் ஒரு கனவுருவத்தின் நிழலைப் போல அந்தப் பெண்ணைச் சுற்றி உருவான அந்த அற்புதமான கோடுகள் அவை.

"அவர்தான் பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்ட்ஸ்," என்று என் அருகில் இருந்தவர் தனக்கு அடுத்திருந்த கனவானிடம் கூறினார்; அப்போது அந்தப் பட்டப்பெயர் கேலிக்குரியது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் 'பிரின்சஸ்' (Princess) என்ற சொல்லுக்கு முன்னால் 'p' என்ற எழுத்தை பலமுறை உச்சரித்து அழுத்தம் கொடுத்தார். “அவர் முத்துக்களை அணிவதில் நிச்சயமாகக் கஞ்சத்தனம் காட்டவில்லை. என்னிடம் அவ்வளவு முத்துக்கள் இருந்திருந்தால், அவற்றை இப்படி வெளிப்படையாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்க மாட்டேன்; அது அவ்வளவு நாகரிகமான செயலாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.”

இருப்பினும், அந்த இளவரசியை அடையாளம் கண்டுகொண்டதும், அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரின் மனதிலும் உண்மையான அழகின் ஆளுமை மீண்டும் மேலோங்கியது. ஏனெனில், லக்சம்பர்க் டச்சஸ் (Duchesse de Luxembourg), மேடம் டி மோரியன்வால் (Mme de Morienval), மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) போன்றோரின் முகங்களை அடையாளம் காண உதவியது, பெரிய சிவப்பு மூக்குடன் கூடிய பிளவுபட்ட உதடு (harelip) அல்லது சுருங்கிய கன்னங்களுடன் கூடிய மெல்லிய மீசை போன்ற அம்சங்களே ஆகும். அத்தகைய அம்சங்கள் நிச்சயமாகக் கவரும் தன்மை கொண்டவைதான்—ஏனெனில், அவை ஒரு புகழ்பெற்ற மற்றும் கம்பீரமான பெயரைக் குறிக்கும் குறியீடுகளாகச் செயல்பட்டன. அதே சமயம், அவை ஒருவிதமான உயர்குடித் தன்மையை அழகின்மையிலும் காண முடியும் என்ற எண்ணத்தையும் உருவாக்கின; ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியின் முகம் அழகாக இருக்கிறதா என்பது முக்கியமல்ல, அது தனித்துவமானதாக இருந்தால் போதும் என்ற கருத்தை அவை வலியுறுத்தின. ஆனால், சில கலைஞர்கள் தங்கள் பெயர்களை எழுத்துக்களால் குறிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, தங்கள் ஓவியத்தின் அடிப்பகுதியில் பட்டாம்பூச்சி, பல்லி அல்லது மலர் போன்ற அழகான வடிவங்களை வரைவது போல, அந்த இளவரசியும் தனது நேர்த்தியான உடல் மற்றும் முக அமைப்பைத் தனது இருக்கை அறையின் (box) ஒரு மூலையில் காட்சிப்படுத்தினார். இதன் மூலம், அழகு என்பது மிகச் சிறந்ததொரு கையொப்பமாக அமைய முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) - வழக்கமாகத் தனது நெருங்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மட்டுமே நாடகத்திற்கு அழைத்து வருபவர் - அங்கு வீற்றிருந்தது, உயர்குடிச் சமூகத்தின் மீது ஆர்வம் கொண்டவர்களின் பார்வையில், அந்த இருக்கை அறையில் நிகழ்ந்த காட்சிக்கு ஒரு நம்பகத்தன்மையின் முத்திரையாக அமைந்தது; அக்காட்சி, மியூனிக் மற்றும் பாரிஸில் உள்ள தனது அரண்மனைகளில் இளவரசி வாழ்ந்த தனிப்பட்ட, பிரத்யேக வாழ்க்கையை நினைவூட்டுவதாக இருந்தது.

நமது கற்பனை என்பது, குறிக்கப்பட்ட இசைக்கு மாறாக எப்போதும் வேறு ஒரு இசையை வாசிக்கும் பழுதடைந்த 'பேரல் ஆர்கன்' (barrel organ) கருவியைப் போன்றது; எனவே, 'பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்-பாவியர்' (Princesse de Guermantes-Bavière) என்ற பெயரைச் செவிமடுத்தாலே, பதினாறாம் நூற்றாண்டின் சில கலைப்படைப்புகள் குறித்த நினைவுகள் எனக்குள் எழுவது வழக்கம். இப்போது அவரை நேரில் கண்டபோது—அதாவது, வால் கோட் (tails) அணிந்த ஒரு பருமனான கனவானுக்குச் சர்க்கரை பூசப்பட்ட பழங்களை (glacé fruits) அவர் அளிப்பதைக் கண்டபோது—அந்த முந்தைய கற்பனைத் தொடர்புகளை நான் என் மனதிலிருந்து அகற்ற வேண்டியிருந்தது. நிச்சயமாக, அவரும் அவரது விருந்தினர்களும் சாதாரணமானவர்கள் என்ற முடிவுக்கு நான் வரவில்லை. அவர்களின் செயல்கள் வெறும் விளையாட்டு மட்டுமே என்பதை நான் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன்; அவர்களின் வாழ்க்கையின் உண்மையான நிகழ்வுகளுக்கு (அவற்றின் முக்கியப் பகுதி நிச்சயமாக இங்கே அரங்கேறவில்லை) ஒரு முன்னுரையாக, எனக்குத் தெரியாத சில சடங்குகளை அவர்கள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்—அதாவது, இனிப்புகளை நீட்டுவதும் அதை மறுப்பதுமாக பாவனை செய்வது. அந்தச் செயல் அதன் நேரடிப் பொருளை இழந்து, முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நடன அசைவைப் போல—உதாரணமாக, ஒரு நடனக் கலைஞர் தன் கால்விரல்களின் நுனியில் எழுந்து நின்று துப்பட்டாவைச் சுழற்றுவது போல—அமைந்திருந்தது. யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை, அந்த இனிப்புகளை நீட்டியபோது, ​​அந்தப் பெண்மணி (அவள் புன்னகைப்பதை நான் கண்டேன்) ஒருவித நையாண்டியுடன் இப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம்: "நீங்கள்..."
"...சில மிட்டாய்களா?" அதைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? மெரிமே (Mérimée) அல்லது மெய்லாக் (Meilhac) ஆகியோரின் பாணியை நினைவூட்டும் வகையிலான அந்தத் திட்டமிட்ட சுருக்கமான வார்த்தைகளில்—ஒரு தேவதை, ஒரு அரை-தெய்வத்திடம் (demigod) பேசிய அந்த வார்த்தைகளில்—நான் ஒரு சுவையான நுட்பத்தைக் கண்டிருப்பேன்; அந்த அரை-தெய்வமோ, அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த (நிச்சயமாகத் தங்கள் உண்மையான வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்கும் தருணத்திற்காக) உன்னதமான எண்ணங்களைப் புரிந்துகொண்டிருந்தான்; மேலும், அந்த விளையாட்டில் தானும் இணைந்து கொண்டு, அதே மர்மமான விளையாட்டுத்தனத்துடன், "ஆம், நான் ஒரு செர்ரி பழத்தை எடுத்துக்கொள்கிறேன்" என்று பதிலளித்தான். *Le Mari de la Débutante* நாடகத்தின் ஒரு காட்சியை நான் எவ்வளவு ஆர்வத்துடன் கவனித்தேனோ, அதே ஆர்வத்துடன் அந்த உரையாடலையும் நான் கேட்டிருப்பேன். அந்தக் காட்சியில் கவிதையோ அல்லது உயர்ந்த சிந்தனைகளோ (எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானவை, மெய்லாக் [Meilhac] எளிதாகச் சேர்த்திருக்கக்கூடியவை) இடம்பெறாதது ஒரு தனித்துவமான நேர்த்தியாக எனக்குத் தோன்றியது; அது ஒரு மரபுசார் நேர்த்தி, அதனாலேயே அது மிகுந்த மர்மமும் பாடமும் கொண்டதாக இருந்தது.

"அங்கே இருக்கும் அந்தப் பெரிய மனிதர்தான் மார்க்கிஸ் டி கனான்சே (Marquis de Ganançay)" என்று எனக்கு அருகில் இருந்தவர்—தனக்குப் பின்னால் கிசுகிசுக்கப்பட்ட பெயரைத் தவறாகக் கேட்டிருந்தாலும்—ஏதோ நன்கு அறிந்தவர் போலக் கூறினார்.

மார்க்கிஸ் டி பாலான்சி (Marquis de Palancy)—கழுத்தை நீட்டியும், முகத்தைச் சாய்வாக வைத்தும், தனது பெரிய வட்டமான கண்ணை ஒற்றைக் கண்ணாடியின் (monocle) மீது அழுத்தியபடியும்—அந்த ஒளி ஊடுருவும் நிழல்களுக்கு இடையே மெதுவாக நகர்ந்தார்; மீன் காட்சியகத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் செல்லும் ஒரு மீன், ஆர்வத்துடன் வேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருப்பதைப் போலவே, அரங்கில் அமர்ந்திருந்த பார்வையாளர்களைப் பற்றிய எந்த உணர்வும் அவரிடம் இல்லை. அவ்வப்போது அவர் அப்படியே நின்றுவிடுவார்—கனமான தோற்றத்துடனும், மூச்சு இரைப்புடனும், பாசி படிந்த பாறையைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்துடனும் அவர் காட்சியளித்தார்; அவர் வலியால் துடிக்கிறாரா, தூங்குகிறாரா, நீந்துகிறாரா, முட்டையிடுகிறாரா அல்லது சாதாரணமாக மூச்சு விடுகிறாரா என்பதைப் பார்வையாளர்களால் கணிக்க முடியவில்லை. அந்தத் தனி அறையுடன் (box) அவருக்கு இருந்த பரிச்சயமான பாவனையும், இளவரசி (Princess) அவருக்கு மிட்டாய்களை (bonbons) நீட்டியபோது அவர் காட்டிய அலட்சியமான மனப்பான்மையும் என்னுள் மிகுந்த பொறாமையைத் தூண்டின; அப்போது இளவரசி தன் அழகான கண்களால் அவரை நோக்கினார்—வைரத்தால் செதுக்கப்பட்டு, அறிவு மற்றும் நட்பின் வெளிப்பாட்டால் திரவ நிலைக்கு மாறியது போன்ற தோற்றமளிக்கும் கண்கள் அவை; ஆனால் அவை ஓய்வு நிலையில் இருக்கும்போது—அவற்றின் வெறும் பௌதீக அழகுக்கும், கனிமத் தன்மை கொண்ட ஒளிக்கும் மட்டுமே சுருங்கிவிடும்போது—சிறிய அசைவு ஏற்பட்டால் கூட, அவை மனிதத்தன்மையற்ற, கிடைமட்டமான மற்றும் அற்புதமான நெருப்புச் சுடர்களைத் தங்கள் ஆழத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தும். இருப்பினும், லா பெர்மா (La Berma) நடித்த *Phèdre* நாடகத்தின் பகுதி தொடங்கவிருந்தபோது, ​​இளவரசி தனது தனி அறையின் முன்பகுதிக்கு நகர்ந்தார்; அப்போது, ​​அவரே ஒரு நாடகக் காட்சித் தோற்றத்தைப் போல, ஒளியின் வேறொரு மண்டலத்தைக் கடந்து சென்றபோது, ​​அவரது ஆடையின் நிறம் மட்டுமல்ல, அதன் தன்மையே மாறுவதை நான் கண்டேன். அந்தத் தனி அறைக்குள்—இப்போது நீர்நிலை சார்ந்த தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு—இளவரசி, ஒரு கடல் தேவதையின் (Nereid) தோற்றத்திலிருந்து மாறி, வெள்ளை மற்றும் நீல நிறத் தலைப்பாகைகளை அணிந்து, *Zaïre* அல்லது *Orosmane* வேடமணிந்த ஒரு அற்புதமான சோக நாடக நடிகையைப் போலக் காட்சியளித்தார்; பின்னர், அவர்... முன் வரிசையில் இருந்த அவளது இருக்கையில், அவளது கன்னங்களின் இளஞ்சிவப்பு முத்து போன்ற மென்மையை அரவணைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த மென்மையான, அமைதியான கூடு—வசதியானதாகவும், ஒளிவீசுவதாகவும், வெல்வெட் துணி போன்ற மென்மையுடனும்—ஒரு பிரம்மாண்டமான 'சொர்க்கப் பறவை' (bird of paradise) போலத் தோன்றியது.

ஆயினும், 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Princesse de Guermantes) அமர்ந்திருந்த தனி அறையிலிருந்து என் கவனம் திசைதிருப்பப்பட்டது; அதற்குக்காரணம், தீப்பொறி பறக்கும் கண்களைக் கொண்ட, சாதாரணமான மற்றும் அழகற்ற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணி, தனக்குப் பின்னால் இரண்டு இளைஞர்களுடன் வந்து எனக்குச் சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்ததுதான். அப்போது திரை உயர்ந்தது. என் முந்தைய மனநிலை இப்போது இல்லவே இல்லை என்பதை நான் ஒருவித சோகத்துடன் உணர்ந்தேன்—அந்தக் காலத்தில், ஒரு அற்புதமான நிகழ்வைக் காண உலகின் எல்லைக்கே செல்லவும் நான் தயாராக இருப்பேன்; ஒரு வால்நட்சத்திரத்தையோ அல்லது கிரகணத்தையோ துல்லியமாக அவதானிக்க வானியலாளர்கள் ஆப்பிரிக்காவிலோ அல்லது அண்டிலிஸ் (Antilles) தீவுகளிலோ அமைக்கும் உணர்திறன் மிக்க தட்டுகளைப் (sensitive plates) போல என் மனதை நான் எப்போதும் தயார் நிலையில் வைத்திருப்பேன்; ...கலைஞரின் மோசமான மனநிலை அல்லது பார்வையாளர்களிடையே நடக்கும் ஏதேனும் ஒரு சம்பவம் போன்ற ஒரு 'மேகம்' அந்த நிகழ்ச்சியின் உச்சகட்ட தீவிரத்தைத் தடுத்துவிடுமோ என்று நான் அஞ்சுவேன்; ஒரு பலிபீடத்தைப் போல அதற்கெனவே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அந்த அரங்கத்திற்குச் சென்றால் ஒழிய, சிறந்த சூழலில் அதை நான் காண முடியாது என்று உணர்வேன்—அங்கே, அவளால் நியமிக்கப்பட்ட, சட்டையில் வெள்ளை மலர் அணிந்த நுழைவுச்சீட்டுப் பரிசோதகர்கள், மோசமான ஆடை அணிந்த மக்கள் நிறைந்த பகுதிக்கு மேலே உயர்ந்திருக்கும் அரங்கத்தின் தளம், அவளது புகைப்படம் தாங்கிய நிகழ்ச்சி நிரல்களை விற்கும் பணிப்பெண்கள், மற்றும் சதுக்கத்தில் உள்ள குதிரை-செஸ்ட்நட் (chestnut) மரங்கள் என அனைத்தும்—சிறிய சிவப்புத் திரைக்குப் பின்னால் அவளது தோற்றத்தின் ஒரு பகுதியாகவே (துணைப் பகுதியாகவேனும்) எனக்குத் தோன்றின; அக்காலத்தில் என் உணர்வுகளுடன் இணைந்திருந்த அந்தத் துணைகள், அந்த நம்பிக்கைக்குரிய விஷயங்கள் அனைத்தும் அந்த அனுபவத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதவையாகத் தோன்றின. *ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகம், அதில் வரும் "காதலை வெளிப்படுத்தும் காட்சி" (Declaration Scene) மற்றும் நடிகை லா பெர்மா (La Berma) ஆகியோர் அப்போது எனக்கு ஒரு முழுமையான, தனித்துவமான இருப்பைக் கொண்டிருந்தனர். அன்றாட அனுபவ உலகத்திலிருந்து விலகி, அவை தங்களுக்கென ஒரு தனித்தன்மையுடன் திகழ்ந்தன; நான் அவற்றை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, என்னால் முடிந்தவரை அவற்றை உள்வாங்க வேண்டியிருந்தது—கண்களையும் ஆன்மாவையும் முழுமையாகத் திறந்து வைத்திருந்தாலும், நான் மிகக் குறைந்த அளவே உள்வாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது. ஆயினும் வாழ்க்கை எவ்வளவு இனிமையாகத் தோன்றியது! நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவமின்மை ஒரு பொருட்டாகவே இருக்கவில்லை—வெளியே செல்வதற்குத் தயாராகும்போதோ அல்லது ஆடை அணியும்போதோ செலவிடும் நேரத்தைப் போலவே அதுவும் முக்கியமற்றதாக இருந்தது—ஏனெனில், அதைத் தாண்டி, முழுமையான அர்த்தத்தில்—நல்லதாகவும் ஆனால் அணுகுவதற்கு கடினமானதாகவும், முழுமையாக அடைந்துகொள்ள முடியாததாகவும்—மிகவும் உறுதியான உண்மைகள் இருந்தன: அவைதான் *ஃபெத்ரே* நாடகமும், லா பெர்மா தனது வசனங்களை வெளிப்படுத்திய விதமும் ஆகும். நாடகக் கலையில் முழுமை குறித்த இத்தகைய பகற்கனவுகளில் மூழ்கியிருந்த நிலையில்—அவற்றிலிருந்து கணிசமான அளவை ஒருவரால் பிரித்தெடுத்திருக்க முடியும்...அக்காலகட்டத்தில், பகலோ இரவோ எந்த நேரத்திலும் என் மனதை ஆராய்ந்து பார்த்திருந்தால், நான் மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஒரு மின்கலத்தைப் (battery) போலவே செயல்பட்டிருப்பேன். ஒரு கட்டத்தில், உயிருக்கே ஆபத்து என்று கருதக்கூடிய அளவுக்கு உடல்நலம் குன்றியிருந்தபோதும், 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) நடிப்பைக் காணச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தை நான் உணர்ந்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறியிருந்தது; தூரத்தில் நீல நிறத்தில் ஜொலிக்கும் மலை ஒன்று, அருகில் சென்று பார்க்கும்போது சாதாரணமான ஒன்றாகத் தெரிவதைப் போல, அந்த அனுபவங்கள் அனைத்தும் 'உன்னதமான தனித்துவம்' என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, மற்ற சாதாரண விஷயங்களைப் போலவே ஒன்றாகிவிட்டன; அங்கு நான் இருந்தேன் என்பதாலேயே அவற்றை அங்கீகரித்தேன். அந்த கலைஞர்கள் எனக்குத் தெரிந்த மனிதர்களைப் போன்றவர்களே; அவர்கள் *ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகத்தின் வரிகளைத் தங்களால் இயன்றவரை சிறப்பாகச் சொல்ல முயன்றனர். அந்த வரிகள் கூட, மற்ற எல்லாவற்றிலிருந்தும் தனித்து நிற்கும் உன்னதமான சாராம்சமாக இல்லாமல், அவை தோன்றிய பிரெஞ்சு கவிதை மரபின் பரந்த தொகுப்பில் கலந்துவிடக்கூடிய, வெவ்வேறு தரத்திலான கவிதை வரிகளாகவே எனக்குத் தோன்றின. என் ஆழ்மனதில் ஒருவித சோர்வு குடிகொண்டது; ஏனெனில், என் பிடிவாதமான மற்றும் தீவிரமான விருப்பத்திற்குரிய அந்த இலக்கு இப்போது இல்லையென்றாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கற்பனை உலகில் மூழ்கியிருக்கும் என் இயல்பு மட்டும் மாறாமல் இருந்தது. ஆண்டுதோறும் மாறக்கூடிய, அதே சமயம் என்னை திடீர் மற்றும் பொறுப்பற்ற செயல்களுக்குத் தூண்டக்கூடிய அந்த மனநிலை அப்படியே தொடர்ந்தது. உடல்நலக்குறைவு இருந்தபோதிலும், எல்ஸ்டிரின் (Elstir) ஓவியத்தையோ அல்லது கோதிக் பாணி திரைச்சீலையையோ (tapestry) காண ஒரு மாளிகைக்குச் சென்ற அந்த நாள், வெனிஸ் நகருக்கோ, 'லா பெர்மா'வின் நடிப்பைக் காணவோ அல்லது பால்பெக்கிற்கோ (Balbec) நான் புறப்பட்ட நாட்களைப் போலவே இருந்தது. அதனால் என்னால் முன்கூட்டியே உணர முடிந்தது: இப்போது நான் எதற்காக இவ்வளவு சிரமங்களையும், தூக்கமற்ற இரவுகளையும், வேதனையான நெருக்கடிகளையும் எதிர்கொள்கிறேனோ, அந்த விஷயம் விரைவில் எனக்கு எந்தவித ஈர்ப்பையும் தராமல் போய்விடும்; ஒரு கட்டத்தில் அந்த ஓவியத்தையோ அல்லது திரைச்சீலைகளையோ நின்று பார்க்கக்கூடத் தோன்றாமல், அவற்றை அலட்சியமாகக் கடந்து செல்லும் நிலை எனக்கு வரும். என் விருப்பத்திற்குரிய இலக்கு நிலையற்றதாக இருந்ததால், என் முயற்சியின் பயனற்ற தன்மையை நான் உணர்ந்தேன்; அதே சமயம், முன்பு நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத அந்த முயற்சியின் பிரம்மாண்டமான அளவையும் உணர்ந்தேன். இது, சோர்வாக இருப்பவர்களிடம் "நீங்கள் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள்" என்று யாராவது சுட்டிக்காட்டும்போது அவர்களின் சோர்வு இன்னும் இரட்டிப்பாவதைப் போன்ற ஒரு உணர்வாக இருந்தது. இதற்கிடையில், என் கற்பனை உலகமானது அதனுடன் தொடர்புடைய எல்லாவற்றிற்கும் ஒருவித சிறப்பையோ அல்லது மதிப்பையோ அளித்தது. எனது மிகத் தீவிரமான சிற்றின்ப வேட்கைகளில் கூட—அவை எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கியும் ஒரே கனவை மையமாகக் கொண்டதாகவும் இருந்தன—ஒரு உந்து சக்தியாக விளங்கிய ஒரு கருத்தை என்னால் அடையாளம் காண முடிந்தது: அந்தக் கருத்திற்காக நான் என் உயிரையே தியாகம் செய்திருக்கக்கூடும்; மேலும் அதன் மையத்தில்—கோம்ப்ரே (Combray) தோட்டத்திலிருந்த வாசிப்பு நேரங்களில் நான் கண்ட பகற்கனவுகளைப் போலவே—'பூரணத்துவம்' (perfection) எனும் கோட்பாடு அமைந்திருந்தது.

அரிசி (Aricie), இஸ்மென் (Ismène) மற்றும் ஹிப்போலிட்டஸ் (Hippolytus) ஆகியோரின் நடிப்பிலும் வசன உச்சரிப்பிலும் நான் முன்பு கவனித்திருந்த—நல்லெண்ணம் கொண்ட மென்மை அல்லது கோபத்தின் வெளிப்பாடுகளை—இப்போது நான் அதே போன்றதொரு தாராள மனப்பான்மையுடன் பார்ப்பதில்லை. அந்த நடிகர்கள்—அதே கலைஞர்கள்—குரலில் ஒரு வருடும் தன்மையையோ அல்லது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு மர்மத்தன்மையையோ கொண்டுவரவோ, அல்லது அங்கங்கே தங்கள் அசைவுகளில் ஒரு துயரமான வீச்சையோ அல்லது கெஞ்சும் மென்மையையோ சேர்க்கவோ, தங்கள் புத்திசாலித்தனத்தைக் குறைக்காமல் முயற்சிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. அவர்களின் குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள் குரலுக்குக் கட்டளையிடும்: "மென்மையாக இரு, ஒரு வானம்பாடியைப் போலப் பாடு, வருடு"—அல்லது, மாறாக, "கோபத்தில் கொதித்தெழு"—என்று கூறி, அந்தக் குரலைத் தங்கள் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் இழுத்துச் செல்ல முற்படும். ஆயினும், அந்தக் குரல்—அவர்களின் உச்சரிப்பு முறையிலிருந்து விலகி, கிளர்ந்தெழுந்து—பிடிவாதமாகத் தங்கள் இயல்பான குரலாகவே நீடித்தது; அதில் உள்ள உள்ளார்ந்த குறைகள் அல்லது வசீகரங்கள், அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணத்தன்மை அல்லது செயற்கைத்தன்மை ஆகியவற்றுடன் அது வெளிப்பட்டது. இதனால், வாசிக்கப்பட்ட கவிதைகளின் உணர்ச்சியால் மாற்றியமைக்க முடியாத ஒலிசார் அல்லது சமூகப் பண்புகளின் கலவை அங்கு வெளிப்பட்டது.

அதேபோல, கலைஞர்களின் அசைவுகள் தங்கள் கைகளிடமும் ஆடையிடமும் (peplos) "மகத்துவத்துடன் இருங்கள்" என்று சொல்லும். ஆயினும், கட்டுக்கடங்காத அந்த உடல் உறுப்புகள்—தாங்கள் ஏற்றுள்ள பாத்திரத்தை மறந்து—தோள்பட்டைக்கும் முழங்கைக்கும் இடையில் தங்கள் தசைப்பகுதியை (biceps) புடைக்கச் செய்தன; அவை அன்றாட வாழ்க்கையின் அற்பத்தன்மையையே தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தின; மேலும் ரசீன் (Racine) பாணியிலான நுணுக்கங்களுக்குப் பதிலாகத் தசைகளின் இணைப்புகளையே முன்னிலைப்படுத்தின. அவர்கள் உயர்த்திய ஆடை செங்குத்துக்கோட்டில் கீழே விழுந்தது; அப்போது புவிஈர்ப்பு விசைக்குச் சவால் விடுக்கும் ஒரே விஷயமாக இருந்தது அந்தத் துணியின் உயிரற்ற, மென்மையான நெகிழ்வுத்தன்மை மட்டுமே. அந்தத் தருணத்தில், எனக்கு அருகில் நின்றிருந்த அந்தச் சிறிய பெண்மணி இவ்வாறு கூவினாள்:

150

 கைதட்டல் கூட இல்லை! அவள் எவ்வளவு இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கிறாள் என்று பாருங்கள்! ஆனால் அவளுக்கு மிகவும் வயதாகிவிட்டது, இனி அவளால் இதைச் செய்ய முடியாது; இது போன்ற சமயங்களில், ஒருவர் கைவிட்டுவிட வேண்டும்.

அக்கம் பக்கத்தினரின் "அமைதியாக இரு" என்ற கூச்சல்களுக்கு மத்தியில், அவளுடன் வந்த அந்த இரண்டு இளைஞர்களும் அவளை அமைதிப்படுத்த முயன்றனர், மேலும் அவளது சீற்றம் இப்போது அவளது கண்களில் மட்டுமே கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. மேலும், அந்தச் சீற்றத்தை வெற்றி மற்றும் புகழின் மீது மட்டுமே செலுத்த முடிந்தது, ஏனெனில், அவ்வளவு பணம் சம்பாதித்திருந்த பெர்மா, கடனில் மூழ்கியிருந்தாள். தன்னால் கலந்துகொள்ள முடியாத வணிக அல்லது சமூக சந்திப்புகளைத் தொடர்ந்து ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருந்தாள்; அவள் ஒருபோதும் தங்காத, முன்பே முன்பதிவு செய்யப்பட்ட ஹோட்டல் அறைகளை ரத்து செய்வதற்காக, நகரம் முழுவதும் தூதர்களை ஓடவிட்டிருந்தாள்; தன் நாய்களைக் குளிப்பாட்டுவதற்காக அவளிடம் கடல் கடலளவு வாசனைத் திரவியங்கள் இருந்தன, மேலும் ஒவ்வொரு திரையரங்க மேலாளருக்கும் அபராதக் கட்டணங்களைச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. இன்னும் கணிசமான செலவுகள் இல்லாதிருந்தாலும்—கிளியோபாட்ராவைப் போல அவ்வளவு கவர்ச்சியற்றவளாக இல்லாதிருந்தாலும்—அவள் காற்றழுத்தக் குழாய் செய்திகளுக்கும் அர்பேன் வாடகைக் கார்களுக்கும் முழு மாகாணங்களையும் ராஜ்ஜியங்களையும் வீணடிப்பதற்கு ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்திருப்பாள். ஆனால் அந்த இளம் பெண், அதிர்ஷ்டமே அறியாத ஒரு நடிகையாக இருந்தாள்; பெர்மா மீது அவளுக்குக் கொடிய வெறுப்பு இருந்தது. பெர்மா அப்போதுதான் மேடையில் காலடி எடுத்து வைத்திருந்தாள். பிறகு—ஆஹா, அற்புதம்!—இரவில் நாம் கஷ்டப்பட்டு கற்க முயன்ற பாடங்கள், உறங்கிய பிறகு மனப்பாடம் செய்தது போல நமக்கு நினைவுக்கு வருவது போல; நமது நினைவின் தீவிர முயற்சிகளால் வீணாகத் துரத்தப்படும் இறந்தவர்களின் முகங்கள், நாம் அவர்களைப் பற்றி நினைப்பதை நிறுத்திய அடுத்த கணமே, உயிருள்ளவை போலவும் உயிரோட்டமாகவும் திடீரென நம் கண்களுக்கு முன் தோன்றுவது போல; அதுபோலவே, அதன் சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள நான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் முயன்றபோது என்னிடமிருந்து நழுவிச் சென்ற பெர்மாவின் திறமையும்—இப்போது, ​​பல வருட மறதிக்குப் பிறகு, இந்த அலட்சியமான வேளையில்—தெளிவான உண்மையின் வலிமையுடன் என் போற்றுதலை நிலைநாட்டியது. கடந்த காலத்தில், அந்தத் திறமையைத் தனித்துப் பிரித்தெடுக்கும் முயற்சியில், நான் கேட்பதிலிருந்து அந்தப் பாத்திரத்தையே மனதளவில் நீக்கிவிடுவது வழக்கம்—ஃபெட்ரே பாத்திரத்தில் நடித்த அனைத்து நடிகைகளுக்கும் பொதுவான ஓர் அம்சம் அந்தப் பாத்திரம்; அதை நான் முன்பே படித்து ஆராய்ந்திருந்ததால், அதை நீக்கிவிட்டு, திருமதி பெர்மாவின் திறமையை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் ஒன்றாக வைத்துக்கொள்ள முடியும். ஆயினும், பாத்திரத்திலிருந்து தனித்து நான் உணர முயன்ற அந்தத் திறமை, அதனுடன் பிரிக்கமுடியாதபடி பிணைந்திருந்தது. இது ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞரின் வாசிப்பைப் போன்றது—வின்டூயில் பியானோ வாசித்தபோது அப்படிப்பட்ட ஒருவராகவே இருந்தார் எனத் தோன்றுகிறது: அவருடைய வாசிப்பு ஒரு மிகச்சிறந்த பியானோ கலைஞருடையது; அதைக் கேட்கும்போது, ​​அந்த கலைஞரை ஒரு பியானோ கலைஞர் என்றே நினைக்கத் தோன்றுவதில்லை. இதற்குக் காரணம், அற்புதமான அலங்காரங்களால் இடையிடையே வெளிப்படும் தசை உழைப்பின் முழு அமைப்பையும், கேட்பவர் (எங்கே கவனம் செலுத்துவது என்று தெரியாமல்) திறமையை அதன் புலப்படும், பௌதிக யதார்த்தத்தில் கண்டதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் அந்த இசைக்குறிப்புகளின் சிதறலையும் தவிர்ப்பதன் மூலம், அந்த இசை வாசிப்பு மிகவும் ஒளிபுகும் தன்மையுடையதாகவும், விளக்கப்படும் படைப்பால் மிகவும் ஊடுருவியதாகவும் ஆகிவிடுகிறது. அதனால், அந்த இசைக்கலைஞரே பார்வையில் இருந்து மறைந்து, ஒரு தலைசிறந்த படைப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சாளரத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை ஆகிவிடுகிறார். அரிசி, இஸ்மீன், மற்றும் ஹிப்போலைட் ஆகியோரின் குரல்களையும் சைகைகளையும் ஒரு கம்பீரமான அல்லது மென்மையான எல்லையைப் போல வடிவமைத்திருந்த கலை நோக்கங்களை என்னால் பிரித்தறிய முடிந்தது; ஆனால் ஃபெட்ரே அவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டாள். அவளது வெளிப்பாட்டிலிருந்தும் தோரணையிலிருந்தும் அந்த உத்வேகம் நிறைந்த நுணுக்கங்களையும் விளைவுகளையும் பிரித்தெடுக்க என் மனம் தவறிவிட்டது—அவற்றின் மென்மையான பரப்புகளின் கடுமையான எளிமைக்குள், ஒருபோதும் மேற்பரப்பை உடைக்காத கூறுகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டது, அந்த அளவிற்கு அவை முழுமையிலும் ஆழமாக உள்வாங்கப்பட்டிருந்தன. லா பெர்மாவின் குரலில்—ஆன்மாவை எதிர்க்கும் உயிரற்ற பொருளின் ஒரு சிறு சுவடுகூட எஞ்சியிருக்கவில்லை—அரிசி அல்லது இஸ்மீனின் பளிங்குக் குரல்களில் வழிந்தோடும் கண்ணீரின் பெருக்கைக் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை (அந்தக் கண்ணீர் அவர்களை ஊடுருவத் தவறியிருந்தது); மாறாக, அது ஒரு சிறந்த வயலின் கலைஞரின் கருவியைப் போல, அதன் ஒவ்வொரு அணுவிலும் நளினமாக மென்மையாக்கப்பட்டிருந்தது—ஒரு கலைஞரின் "அழகான நாதம்" அவரது புறப் பண்புக்காக அல்ல, மாறாக ஆன்மாவின் மேன்மைக்காகப் புகழப்படுகிறது. மேலும், மறைந்துபோன தேவகன்னத்தின் இடத்தில் உயிரற்ற நீரூற்று தோன்றுவதைப் போல, இங்கு ஒரு புலப்படும், உறுதியான நோக்கம், விசித்திரமான தெளிவுள்ள, பொருத்தமான, மற்றும் குளிர்ச்சியான ஒரு குரல்வளமாக உருமாறியிருந்தது. அவளது கரங்கள்—கவிதைகளே, அவளது உதடுகளிலிருந்து குரலை வெளிக்கொணரும் செயலின் மூலம், தப்பி ஓடும் நீரால் அசைக்கப்படும் இலைகளைப் போல, அவளது மார்புக்கு எதிராக உயர்த்துவது போல் தோன்றின; அவளது மேடைப் பிரசன்னம்—மெதுவாகப் பண்படுத்தப்பட்டு, இன்னும் பரிணமித்துக்கொண்டிருந்தது; சக நடிகர்களின் சைகைகளில் தென்பட்டதை விட மிக ஆழமான பகுத்தறிவிலிருந்து பிறந்தது; ஆயினும், அந்தப் பகுத்தறிவு தனது திட்டமிட்ட மூலங்களைக் களைந்து ஒருவித ஒளியாக உருகி, ஃபெட்ரே என்ற கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றிச் செழுமையான, சிக்கலான கூறுகளைத் துடிக்கச் செய்தது—கவர்ச்சியடைந்த பார்வையாளர் அந்தக் கூறுகளை ஒரு கலைச் சாதனையாக அல்ல, மாறாக வாழ்வின் ஒரு யதார்த்தமாகவே எடுத்துக்கொண்டார்; அந்த வெள்ளைத் திரைகளும் கூட—களைத்துப்போனாலும் விசுவாசமுள்ளவையாக, ஒரே நேரத்தில் புறச்சமய மற்றும் ஜான்செனிசத் துன்பத்திலிருந்து நூற்கப்பட்ட உயிருள்ள பொருளைப் போலத் தோன்றின; அதைச் சுற்றி அவை ஒரு பலவீனமான, நடுங்கும் கூட்டுப்புழுவைப் போலச் சுருங்கின; இவை அனைத்தும்—குரல்கள், பாவனைகள், சைகைகள், திரைகள்—ஒரு கவிதை வரியாகிய அந்தக் கருத்தின் உடலைச் சுற்றியே இருந்தன (உடல்களைப் போலல்லாமல்......மனித இயல்பு என்பது ஆன்மாவை மறைக்கும் ஒரு ஒளிபுகாத் தடையைப் போல அதற்கு முன்னால் நிற்பதில்லை; மாறாக, ஆன்மா அதனூடே பரவி, அதிலேயே தன்னை மீண்டும் கண்டுகொள்ளும் ஒரு தூய்மையான, உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆடையைப் போலவே அது திகழ்கிறது. அவை ஆன்மாவை மறைப்பதற்குப் பதிலாக, தன்னுள் அதை உள்வாங்கி ஊடுருவச் செய்ததன் மூலம், அந்த ஆன்மாவையே இன்னும் மேன்மைமிக்கதாக மாற்றுகின்றன; அவை வெறும் பலதரப்பட்ட பொருட்களின் ஓட்டங்கள் மட்டுமல்ல—இப்போது ஒளி ஊடுருவக்கூடியவையாக மாறியுள்ள அவற்றின் அடுக்குகள், தங்களின் வழியே செல்லும் மையமான கதிரை இன்னும் செழுமையாக ஒளிவிலகல் செய்யவும், அந்தக் கதிர் உறைந்திருக்கும் சுடர்நிறைந்த பொருளை இன்னும் விரிவானதாகவும், மதிப்புமிக்கதாகவும், அழகானதாகவும் மாற்றவும் மட்டுமே பயன்படுகின்றன. ஆகவே, லா பெர்மாவின் (La Berma) நடிப்பு என்பது, மூலப் படைப்பைச் சூழ்ந்திருந்த மற்றொரு படைப்பாக—அதேபோல மேதமையால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட ஒன்றாக—அமைந்திருந்தது.
154
எனது அப்போதைய எண்ணம்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், கடந்த காலத்தில் நான் கொண்டிருந்த எண்ணத்தை விட இப்போது மிகவும் இனிமையானதாக இருந்தது—அடிப்படையில் வேறுபட்டதாக இருக்கவில்லை. ஒரே ஒரு மாற்றம் என்னவென்றால், நாடக மேதமை குறித்த முன்முடிவு கொண்ட, கருத்தியல் சார்ந்த, தவறான ஒரு அளவுகோலைக் கொண்டு நான் அதை இனி மதிப்பிடவில்லை; நாடக மேதமை என்பது துல்லியமாக *இதுதான்* என்பதை நான் இப்போது புரிந்துகொண்டிருந்தேன். லா பெர்மாவின் நடிப்பை முதல்முறை பார்த்தபோது எனக்கு ஏன் எந்த இன்பமும் கிடைக்கவில்லை என்பதற்கான காரணம் ஒரு கணம் எனக்குத் தோன்றியது: ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) கில்பெர்ட்டைச் (Gilberte) சந்தித்த அந்த நாட்களைப் போலவே, இப்போதும் நான் அவளை ஒரு அதீத ஏக்கத்துடனேயே அணுகியிருந்தேன். ஒருவேளை அந்த இரண்டு ஏமாற்றங்களுக்கும் இடையே அந்த ஒற்றுமை மட்டுமல்லாமல், இன்னும் ஆழமான வேறொரு ஒற்றுமையும் இருந்திருக்கலாம். தனித்துவமான ஒரு நபர், படைப்பு அல்லது நடிப்பு நம் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் தனித்தன்மை வாய்ந்தது. "அழகு", "பாணியின் விரிவு" அல்லது "உருக்கம்" போன்ற கருத்துகளுடன் நாம் அங்கு செல்கிறோம்—சாதாரணத் திறமை அல்லது சிறப்பம்சமற்ற முகத்தின் வெறும் செயல்திறனில் கூட நாம் காணக்கூடியதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளக்கூடிய பண்புகள் அவை; ஆயினும், நமது கூர்மையான மனம் ஒரு வடிவத்தின் அழுத்தமான இருப்பை எதிர்கொள்கிறது; அந்த வடிவத்திற்கு இணையான அறிவுசார் கருத்து எதுவும் நம்மிடம் இருப்பதில்லை, அது புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டிய ஒரு அறியப்படாத பண்பாக அது இருக்கிறது. அது ஒரு ஊடுருவும் இசைக் குறிப்பையோ அல்லது விசித்திரமான கேள்வி தொனிக்கும் குரலையோ கேட்கிறது. அது தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்கிறது: "இது அழகானதா?" "நான் உணர்வது மெச்சுகின்ற உணர்வா? வண்ணச் செழுமை, உயர்குணம், ஆற்றல் என்பதெல்லாம் இதைத்தான் குறிக்கிறதா?" அதற்கான பதிலாகக் கிடைப்பது ஒரு உயர்ந்த சுருதியிலான குரல், ஒரு விசித்திரமான கேள்வி தொனிக்கும் குரல்—ஒரு அந்நியரால் உருவாக்கப்படும் ஆளுமைமிக்க தாக்கம், முற்றிலும் உடல்சார்ந்த ஒன்று; அது "விளக்கத்தின் விரிவு"க்கு எந்த இடத்தையும் விட்டுவைப்பதில்லை. அதனால்தான், உண்மையாகவே அழகான படைப்புகள்—நாம் அவற்றை மனப்பூர்வமாகக் கவனிக்கும்போது—பெரும் ஏமாற்றத்தையே அளிக்கின்றன; ஏனெனில், நம்மிடம் உள்ள எண்ணங்களின் தொகுப்பில், அந்தத் தனித்துவமான உணர்வுக்கு இணையான ஒரு கருத்துகூட இருப்பதில்லை.

லா பெர்மாவின் (La Berma) நடிப்பு எனக்குத் துல்லியமாக உணர்த்தியது அதைத்தான். அதுதான் அது—உன்னதம், வெளிப்பாட்டில் உள்ள அறிவுத்திறன். பரந்த, கவித்துவமான, வலிமையான ஒரு விளக்கத்தின் சிறப்பம்சங்களை இப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன்; அல்லது சொல்லப்போனால், மக்கள் அந்தச் சொற்களைக் கொண்டு எதைக் குறிக்க ஒப்புக்கொண்டிருந்தார்களோ, அதைத்தான் நான் புரிந்துகொண்டேன்—புராணக் கதைகளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத நட்சத்திரங்களுக்கு செவ்வாய், வெள்ளி, சனி போன்ற பெயர்கள் சூட்டப்படுவதைப் போலத்தான் இதுவும். நாம் ஒரு உலகில் உணர்கிறோம், ஆனால் வேறொரு உலகில் சிந்திக்கிறோம் மற்றும் பெயரிடுகிறோம்; இவ்விரண்டிற்கும் இடையே ஒரு தொடர்பை நம்மால் ஏற்படுத்த முடியும், ஆனால் அவற்றுக்கு இடையிலான இடைவெளியை நம்மால் நிரப்ப முடியாது. லா பெர்மாவின் நடிப்பைக் காணச் சென்ற அந்த முதல் நாளில், மிகுந்த கவனத்துடன் அதைக் கேட்ட பிறகு, அந்த அனுபவத்தையும் "விளக்கத்தின் உன்னதம்" மற்றும் "தனித்துவம்" குறித்த எனது முன்கூட்டிய எண்ணங்களையும் ஒன்றிணைக்க நான் சிரமப்பட்டபோது, ​​நான் கடக்க வேண்டியிருந்தது இந்த இடைவெளியைத்தான்—இந்த ஆழமான பிளவைத்தான். ஒரு கணம் ஏற்பட்ட வெறுமைக்குப் பிறகே நான் கைதட்டினேன்; அந்தக் கைதட்டல் அந்த அனுபவத்திலிருந்து நேரடியாக எழுந்ததாகத் தோன்றவில்லை, மாறாக எனது முந்தைய எண்ணங்களுடனேயே—அதாவது "இறுதியாக நான் லா பெர்மாவைக் கேட்கிறேன்" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியுடனேயே—அது தொடர்புடையதாக இருந்தது. ஒரு நபர்—அல்லது ஆழ்ந்த தனித்துவம் கொண்ட ஒரு கலைப்படைப்பு—மற்றும் அழகு குறித்த ஒரு கருத்தியல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான இடைவெளி என்பது, அவர்கள் நமக்குள் தூண்டும் உண்மையான உணர்வுகளுக்கும், அன்பு அல்லது போற்றுதல் குறித்த நமது முன்கூட்டிய எண்ணங்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைப் போலவே மிகப் பெரியது. அதனால்தான் அவற்றை நம்மால் அடையாளம் காண முடிவதில்லை. லா பெர்மாவைக் கேட்டதிலிருந்து எனக்கு எந்த மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கவில்லை (கில்பெர்ட்டைப் பார்த்ததிலிருந்து கிடைத்ததை விடவும் குறைவானதே). "அப்படியானால், நான் அவரைப் போற்றவில்லை" என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆயினும், அக்காலத்தில் லா பெர்மாவின் நடிப்பின் ஆழத்தை அறிந்துகொள்வதே எனது ஒரே சிந்தனையாக இருந்தது; அதுவே எனது முழு கவனத்தையும் ஈர்த்திருந்தது, மேலும் அதில் உள்ள அனைத்தையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் வகையில் எனது மனதை முடிந்தவரை விரிவுபடுத்த நான் முயன்றேன். போற்றுதல் என்பதன் உண்மையான பொருள் இதுதான்—துல்லியமாக இதுதான்—என்பதை இப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன்.

லா பெர்மாவின் நடிப்பின் மூலம் வெளிப்பட்ட அந்த மேதைமை—உண்மையில் ரசீனின் (Racine) மேதைமையைத் தவிர வேறெதுவுமில்லையா?
160
முதலில், நான் அப்படித்தான் நினைத்தேன். 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) நாடகத்தின் காட்சிகள் முடிந்து, நடிகர்கள் மேடைக்கு வந்து பார்வையாளர்களின் கைதட்டலை ஏற்றுக்கொண்ட அந்தத் தருணத்தில், இந்த எண்ணம் என் மனதிலிருந்து அகன்றது. அப்போது, ​​அந்த முன்கோபக்கார மூத்த நடிகை தனது சிறிய உருவத்தை நிமிர்த்தி ஒரு கோணத்தில் நின்றுகொண்டு, முகபாவனைகள் ஏதுமின்றித் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றார்; மற்றவர்கள் கைதட்டியபோது தானும் அதில் இணையவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகக் காட்டும் விதமாக அவர் செய்த அந்தச் செயல், ஒரு பரபரப்பான எதிர்ப்பாக அமையுமென அவர் கருதினார்; ஆனால், உண்மையில் அது யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கவில்லை. அடுத்ததாக அரங்கேறிய நாடகம், முன்பு எனக்கு முக்கியமற்றதாகவும் விசித்திரமானதாகவும் தோன்றிய அந்தப் புதிய வகை நாடகங்களில் ஒன்றாகும்; புகழ் ஏதுமற்றவை என்பதாலேயே அவை அத்தகையதாகத் தோன்றின—ஏனெனில், அந்தந்தக் குறிப்பிட்ட மேடை நிகழ்த்துதலுக்கு அப்பால் அவற்றுக்கு வேறு எந்த இருப்பும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் எனக்கு...ஒரு சிறந்த நாடகத்தைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அந்த ஏமாற்றம் எனக்கு ஏற்படவில்லை; அதாவது, காலத்தால் அழியாத ஒரு கலைப்படைப்பின் தன்மை, வெறும் மேடை விளக்குகளின் எல்லைக்குள்ளும் ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவுள்ள நிகழ்த்துதலுக்குள்ளும் சுருங்கிப்போவதைக் கண்டு ஏற்படும் ஏமாற்றம் அது. சாதாரணமானதொரு நாடகத்தை எப்படி நிகழ்த்துவார்களோ, அதேபோலத்தான் இதையும் அவர்கள் நிகழ்த்தினார்கள் என்றாலும், பார்வையாளர்கள் பெரிதும் ரசித்த—எதிர்காலத்தில் பெரும் புகழ் பெறப்போகும்—ஒவ்வொரு வசனத்தின்போதும், அந்த வசனம் கடந்த காலத்தில் கொண்டிருந்த அறியப்படாத நிலையையும், எதிர்காலத்தில் அது அடையவிருக்கும் புகழையும் என் மனதிற்குள் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். இது ஒரு அறிவுசார்ந்த செயல்பாடு; இது, ஒரு சிறந்த படைப்பு முதன்முதலில் அரங்கேற்றப்படும்போது ஏற்படும் சூழலை கற்பனை செய்து பார்ப்பதற்கு நேர்மாறானது. அப்போது, ​​அந்தப் படைப்பின் தலைப்புகள்—முன்பின் கேள்விப்படாதவை—எழுத்தாளரின் மற்ற படைப்புகளுடன் ஒரே தரத்தில் நிலைத்து நிற்கும் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். மேலும், இந்த வேடமானது பிற்காலத்தில் அவளது மிகச்சிறந்த வேடங்களில் ஒன்றாக, 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) வேடத்திற்கு இணையாகக் கருதப்படவிருந்தது. அந்த நாடகத்தில் இலக்கியத் தரம் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால் 'ஃபெத்ரே' நாடகத்தில் அவள் எவ்வளவு உன்னதமாகத் திகழ்ந்தாளோ, அதே அளவு உன்னதத்துடன் இதிலும் 'லா பெர்மா' (La Berma) திகழ்ந்தாள். அப்போதுதான் நான் உணர்ந்தேன்: ஒரு சோக நாடக நடிகையைப் பொறுத்தவரை, எழுத்தாளரின் படைப்பு என்பது அவளது சொந்தமான, மிகச்சிறந்த நடிப்புப் படைப்பை உருவாக்குவதற்கான ஒரு மூலப்பொருள் மட்டுமே—அதுவே ஒரு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டியதில்லை. பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் சந்தித்த எல்ஸ்டிர் (Elstir) என்ற சிறந்த ஓவியர், ஒரு சாதாரணப் பள்ளி கட்டிடத்தையும், அதே சமயம் ஒரு கலைப்படைப்பாகவே திகழ்ந்த ஒரு பேராலயத்தையும் கொண்டு, சமமான சிறப்பம்சங்கள் கொண்ட இரண்டு ஓவியங்களை வரைந்ததைப் போன்றது இது. ஒரு ஓவியர் வீடு, வண்டி மற்றும் மனித உருவங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு ஒளிச் சேர்க்கையாக மாற்றுவதைப் போலவே, 'லா பெர்மா'வும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட—சமப்படுத்தப்பட்ட அல்லது தீவிரப்படுத்தப்பட்ட—வார்த்தைகளின் மீது பயம் மற்றும் மென்மை உணர்வுகளைப் பரப்பினாள்; ஆனால் ஒரு சாதாரண கலைஞரோ அந்த வார்த்தைகளை ஒவ்வொன்றாகத் தனித்தனியாக உச்சரித்திருப்பார். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அதன் தனித்துவமான தொனியைக் கொண்டிருந்தது; 'லா பெர்மா'வின் உச்சரிப்பு ஒருபோதும் கவிதையின் வரிகளை மறைக்கவில்லை. எதுகை அல்லது மோனையை (முந்தைய எதுகைக்கு ஒத்த அதே சமயம் மாறுபட்ட ஒன்றைக் கேட்கும்போது—அது முந்தையதாலேயே தூண்டப்பட்டாலும் ஒரு புதிய கருத்தின் மாறுபாட்டை அறிமுகப்படுத்துகிறது) கேட்கும்போது, ​​சிந்தனை மற்றும் சந்தம் (meter) ஆகிய இரண்டு அமைப்புகள் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அமைந்திருப்பதை உணர்வது—இதுவே ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சிக்கலான தன்மை அல்லது அழகின் கூறாகத் திகழ்கிறது அல்லவா? ஆயினும், 'லா பெர்மா' வார்த்தைகளையும்—கவிதை வரிகள் மற்றும் நீண்ட வசனங்களையும் கூட—அவற்றை விடப் பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்புகளுக்குள் இணைத்து வெளிப்படுத்தினாள். கவிஞர் ஒருவர் ஒரு சொல்லை எதுகை-மோனையின் (rhyme) விளிம்பில் ஒரு கணம் தயங்க வைத்துப் பிறகு பாயச் செய்வதிலோ, அல்லது இசைக்கலைஞர் ஒருவர் இசை நாடகத்தின் (libretto) பல்வேறு சொற்களை ஒரே தாளகதியில் இணைத்து அவற்றை எதிர்த்தும் அதே சமயம் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றும் செல்வதிலோ கொள்ளும் அதே மகிழ்ச்சியைப் போலவே, இந்தக் கட்டமைப்பு எல்லைகளில் அவர்கள் (நடிகர்கள்) நிற்கவோ அல்லது இடைநிறுத்தவோ கட்டாயப்படுத்தப்படுவதைக் காண்பது எனக்கு மிகுந்த இன்பத்தைத் தந்தது. எனவே, ரசீனின் (Racine) கவிதைகளில் அமைந்ததைப் போலவே நவீன நாடக ஆசிரியரின் வசனங்களிலும், துயரம், உயர்குணம் மற்றும் தீவிர உணர்ச்சி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பிம்பங்களை—அதாவது அவளது தனித்துவமான கலைப்படைப்புகளாகத் திகழ்ந்த அந்தப் பிம்பங்களை—எப்படிப் புகுத்துவது என்பது லா பெர்மாவுக்கு (La Berma) நன்கு தெரிந்திருந்தது; வெவ்வேறு மாதிரிகளைக் கொண்டு ஒரு ஓவியர் வரைந்த பல சித்திரங்களில் அவரை எப்படி அடையாளம் காண முடியுமோ, அதேபோல இந்தப் பிம்பங்களின் மூலமே அவளையும் அடையாளம் காண முடிந்தது.

லா பெர்மாவின் உடல்நிலைகளை (poses) உறைய வைக்கவோ—அதாவது, ஒரு கணத்தில் தோன்றி உடனே மறைந்து மீண்டும் ஒருபோதும் வராத ஒளியில் அவள் உருவாக்கிய அந்த அழகான வண்ண விளைவைப் பிடித்து வைக்கவோ—அல்லது ஒரு வசனத்தை நூறு முறை திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல வைக்கவோ நான் இனி விரும்பவில்லை. கவிஞர், துயர நாடக ஆசிரியர் அல்லது நாடகத்தை அரங்கேற்றிய சிறந்த அரங்க வடிவமைப்பாளர் ஆகியோரின் நோக்கங்களை விட எனது முந்தைய விருப்பம் அதிகப்படியானதாக இருந்தது என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்; ஒரு கவிதை வரியின் மீது கணநேரத்திற்கு வீசப்படும் அந்த வசீகரம், அந்த நெகிழ்வான மற்றும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் உடல் அசைவுகள், மற்றும் அடுத்தடுத்து அமையும் அந்தத் தோற்றக் காட்சிகள் (tableaux) ஆகியவை நாடகக் கலை உருவாக்க முயலும் நிலையற்ற விளைவாகவும், கணநேர இலக்காகவும், உயிருள்ள கலைப்படைப்பாகவும் இருக்கின்றன என்பதை நான் உணர்ந்தேன்—இவற்றை அப்படியே நிலைநிறுத்த முயலும் அளவுக்கு அதீத ஈடுபாடு கொண்ட பார்வையாளரின் கவனம் அந்த அழகையே அழித்துவிடும். லா பெர்மாவின் நடிப்பை மீண்டும் காண மற்றொரு நாள் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு இருக்கவில்லை; அவளது நடிப்பில் நான் முழுத் திருப்தி அடைந்திருந்தேன். கில்பெர்ட் (Gilberte) அல்லது லா பெர்மா என யாரையாவது நான் தீவிரமாக ரசித்து, அந்த ரசனைக்குரிய நபராலேயே ஏமாற்றமடையும் சூழல் ஏற்படும்போது மட்டுமே, முந்தைய நாள் எனக்குக் கிடைக்காத இன்பத்தை அடுத்த நாள் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தில் தேட முற்படுவேன். நான் அப்போது அனுபவித்த மகிழ்ச்சியை—ஒருவேளை இன்னும் பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியை—ஆழ்ந்து ஆராய முற்படாமலே, என் பள்ளித் தோழர்கள் சிலர் சொல்வது போல நானும் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: "லா பெர்மா தான் எனக்கு முதன்மையானவள்." ஆயினும், இந்த முன்னுரிமையும் அவளை 'முதலிடத்தில்' வைப்பதும் எனக்கு எத்தகைய அமைதியைத் தந்திருந்தாலும், அத்தகைய கூற்று லா பெர்மாவின் மேதமையின் உண்மையான தன்மையைச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை என்றே நான் உணர்ந்தேன்.

இரண்டாவது நாடகம் தொடங்கியபோது, ​​நான் மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) தனி இருக்கையை (box) நோக்கினேன். என் மனம் அந்த வெறுமையான காற்றில் தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்த ஒரு இன்பமான கோட்டை வரைந்த அசைவுடன், இளவரசி சற்றுமுன் தன் தலையை அந்தப் பெட்டியின் பின்புறம் திருப்பினாள்; அவளுடைய விருந்தினர்களும் பின்புறம் நோக்கியபடி நின்றுகொண்டிருந்தனர், அவர்கள் உருவாக்கிய அந்த இரட்டைக் கோட்டிற்கு இடையில், அவள் ஒரு தேவதையின் தன்னம்பிக்கையுடனும் கம்பீரத்துடனும் தோன்றினாள். ஆயினும், அவளிடம் ஒரு புதிய மென்மையும் இருந்தது—அவள் தாமதமாக வந்ததாலும், நிகழ்ச்சியின் நடுவில் அனைவரையும் எழுந்து நிற்க வைத்ததாலும் பிறந்த அந்த மென்மை, அவளைச் சூழ்ந்திருந்த வெள்ளைத் துணிகளுடன் கலந்து, ஒரு செயற்கையான கள்ளம் கபடமற்ற தன்மையையும், வெட்கத்தையும், லேசான தர்மசங்கடத்தையும் கொண்ட ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கி, அவளுடைய வெற்றிப் புன்னகையை மென்மையாக்கியது.
உள்ளே நுழைந்த டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) தன் உறவினரை நோக்கி நடந்து சென்று, முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த பொன்னிற முடி கொண்ட இளைஞருக்கு ஒரு மரியாதைக்குரிய வணக்கத்தை (curtsy) அளித்தார். பின்னர், அந்த அரங்கம் போன்ற இடத்தின் பின்புறம் குழுமியிருந்த 'கடல் அரக்கர்கள்' மற்றும் உயர்குடிப் பிரமுகர்களை—அதாவது 'ஜாக்கி கிளப்'பைச் சேர்ந்த அந்த அரை-தெய்வ மனிதர்களை (அந்தத் தருணத்தில், குறிப்பாக திரு. டி பாலன்சியாக இருக்க நான் மிகவும் விரும்பிய மனிதர்களை)—நோக்கித் திரும்பினார். கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக அவர்களுடன் தனக்கிருந்த அன்றாடப் பழக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில், ஒரு பழைய நண்பருக்கான இயல்பான பாவனையுடன் அவர்களை அவர் வரவேற்றார். அவர் தன் நண்பர்கள் மீது வீசிய அந்தப் புன்னகை கலந்த பார்வையில் ஒரு மர்மத்தை நான் உணர்ந்தேன்; ஆனால் அதன் புதிரை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அனைவரிடமும் கையை நீட்டியபோது நீல நிற ஒளியுடன் ஜொலித்த அந்தப் பார்வையை—அதன் நுணுக்கமான ஒளிச்சிதறல்களையோ அல்லது அதன் ஆழமான உணர்வுப் படிவங்களையோ என்னால் பகுப்பாய்வு செய்ய முடிந்திருந்தால்—அந்தத் தருணத்தில் அதில் வெளிப்பட்ட அறியப்படாத வாழ்க்கையின் சாராம்சத்தை நான் கண்டறிந்திருக்கக்கூடும். டச்சஸைத் தொடர்ந்து டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duc de Guermantes) வந்தார்; அவரது ஒற்றைக் கண்ணாடியின் (monocle) மின்னல், பற்களின் ஒளி, அவரது கார்னேஷன் மலர் அல்லது மடிப்புகள் கொண்ட சட்டையின் வெண்மை ஆகியவை அவரது புருவங்கள், உதடுகள் மற்றும் வால் கோட் (tailcoat) ஆகியவற்றைப் பிளந்து கொண்டு ஒளியை வெளிப்படுத்துவது போல் தோன்றின. தலையை அசைக்காமல், நீட்டிய கையை நேராக அவர்களின் தோள்களின் மீது வைத்து, தனக்கு வழிவிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த 'சிறிய அரக்கர்களை' மீண்டும் அமருமாறு சைகை செய்தார்; பின்னர் அந்தப் பொன்னிற முடி கொண்ட இளைஞருக்குத் தாழ்வாகக் குனிந்து மரியாதை செலுத்தினார். டச்சஸ் ஒரு விஷயத்தை ஊகித்திருந்தது போலத் தோன்றியது: ஜெர்மானியக் கவிதை அல்லது தீவிர உணர்ச்சி வெளிப்பாடு கொண்ட எதையும் 'மிகையானவை' (exaggerations) என்று கேலி செய்யும் இயல்புடையவர் அவர்; அந்த உறவினர், டச்சஸின் பார்வையில் 'நாடகத்தனமான வேடம்' (costumey) போலத் தோன்றும் ஒரு ஆடையை அணிந்திருப்பார் என்பதை அவர் முன்பே அறிந்திருக்கலாம்; அதனால் அவருக்கு ரசனை குறித்த ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்க அவர் விரும்பியிருக்கலாம். இளவரசியின் தலையிலிருந்து கழுத்து வரை வழிந்தோடும் அற்புதமான மென்மையான இறகுகளுக்கோ அல்லது சிப்பிகள் மற்றும் முத்துக்களால் ஆன வலைக்கோ பதிலாக, டச்சஸ் தன் தலைமுடியில் ஒரு எளிய 'எக்ரெட்' (aigrette - இறகு அலங்காரம்) மட்டுமே அணிந்திருந்தார்; அவரது கூர்மையான மூக்கு மற்றும் எடுப்பான கண்களுக்கு மேலே உயர்ந்திருந்த அந்த அலங்காரம், அவருக்குக் கொண்டை கொண்ட ஒரு பறவையின் தோற்றத்தை அளித்தது. மெல்லிய மஸ்லின் துணியின் வெண்மையான மடிப்புகளிலிருந்து அவரது கழுத்தும் தோள்களும் வெளிப்பட்டன; அந்தத் துணிக்கு எதிராக அன்னப்பறவை இறகுகளால் ஆன விசிறி ஒன்று அசைந்து கொண்டிருந்தது. ஆயினும், அந்த ஆடையே—அதன் மேலாடை, (உலோகக் கம்பிகள் மற்றும் மணிகள் அல்லது பளபளக்கும் கற்கள் போன்ற) எண்ணற்ற ஜரிகைகளால் மட்டுமே அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது—முற்றிலும் பிரிட்டிஷ் பாணியிலான ஒரு துல்லியத்துடன் அவளது உருவத்தை வடிவமைத்தது. ஆயினும், அவர்கள் இருவரின் ஆடைகளும் எவ்வளவுதான் வேறுபட்டிருந்தாலும், இளவரசி தனது நாற்காலியைத் தன் உறவினருக்கு விட்டுக்கொடுத்தவுடன், அந்த இரு பெண்களும் ஒருவரையொருவர் நோக்கித் திரும்பி, பரஸ்பரப் பாராட்டுகளுடன் பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.
165
அடுத்த நாள், இளவரசியின் சற்றே மிகையான அலங்காரத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது திருமதி டி குவர்மண்டஸ் புன்னகைக்கக்கூடும், ஆனால், இளவரசி இருந்தபோதிலும் வசீகரமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தார் என்று அவர் நிச்சயமாகக் கூறுவார்; மேலும், தன் உறவினரின் ஆடை பாணியில் சற்றே குளிர்ந்த, வறண்ட, மற்றும் "உயர்தர ஆடை" போன்ற ஒரு தன்மையை இயல்பாகவே கண்ட இளவரசியோ, அந்த எளிமையிலேயே ஒரு நேர்த்தியான நுட்பத்தைக் கண்டறிவார். மேலும், அவர்களுக்கு இடையேயான அந்த இணக்கம்—அவர்களின் பொதுவான வளர்ப்பினால் உருவான, உலகளாவிய, முன்னரே நிறுவப்பட்ட அந்த ஈர்ப்பு விசை—அவர்களின் ஆடைகளில் மட்டுமல்ல, அவர்களின் நடத்தையிலும் இருந்த வேறுபாடுகளைச் சமன் செய்தது. இளவரசியின் விரிந்த, இயல்பான பாணியானது, அவர்களுக்கு இடையே நீண்டிருந்த நேர்த்தியான தோரணையின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத, காந்த ஈர்ப்புக் கோடுகளுக்கு எதிராக மென்மையாக அடங்கிப் போனது; அதே சமயம், கோமளிகையின் நேர்மையான அடக்கம், அதே கோடுகளை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டு அசைந்தாட அனுமதித்து, வசீகரமாகவும் நளினமாகவும் மென்மையடைந்தது. அப்போது அரங்கேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நாடகத்தைப் போலவே—லா பெர்மா வெளிப்படுத்திய தனித்துவமான கவித்துவத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள, அவர் நடித்த (மேலும் அவரால் மட்டுமே நடிக்க முடிந்த) பாத்திரத்தை வேறு எந்த நடிகைக்கும் ஒப்படைக்கப்பட்டிருப்பதை ஒருவர் கற்பனை செய்து பார்த்தாலே போதும்—அதேபோலவே, பெட்டிகளை அண்ணாந்து பார்க்கும் ஒரு பார்வையாளர், அவற்றில் இரண்டில், பரோன் டி மோரியன்வாலுக்கு ஒரு விசித்திரமான, பகட்டான, மற்றும் மோசமான வளர்ப்பின் தோற்றத்தை மட்டுமே அளித்த ஒரு "ஏற்பாட்டை" (பிரின்செஸ் டி குயர்மான்டெஸின் ஏற்பாட்டை நினைவூட்டும் வகையில்) கண்டிருப்பார்; மேலும், குவர்மண்டஸ் கோமதியின் ஆடைகளையும் பகட்டையும் பிரதிபலிப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட, மிகுந்த சிரமமும் செலவும் நிறைந்த அந்த முயற்சியானது, திருமதி டி கேம்ப்ரெமரை, கம்பி போல விறைப்பாகவும், நிமிர்ந்தும், மெலிந்தும், கோணலாகவும், தலைமுடியில் சவ ஊர்தியின் இறகு ஒன்று செங்குத்தாக நின்றுகொண்டும் இருக்கும் ஏதோ ஒரு மாகாண உறைவிடப் பள்ளி மாணவியைப் போலக் காட்ட மட்டுமே உதவியது. ஒருவேளை அந்த மனிதருக்கு அங்கே எந்த வேலையும் இருந்திருக்கக்கூடாது; ஏனெனில், அங்கிருந்த தனிப்பிரிவு இருக்கைகள் (boxes)—குறிப்பாக மிக உயர்ந்த தளங்களில் இருந்தவை, கீழிருந்து பார்க்கையில் மனித மலர்கள் நிறைந்த பெரிய கூடைகளைப் போலவும், அவற்றின் வெல்வெட் தடுப்புகளின் சிவப்புப் பட்டைகளால் மேற்கூரையில் பிணைக்கப்பட்டிருப்பது போலவும் தோன்றின—அக்காலத்தின் மிகச் சிறந்த பெண்களுடன் இணைந்து ஒரு கணநேரக் காட்சியை உருவாக்கின; மரணம், அவப்பெயர், நோய் மற்றும் பிளவுகளால் விரைவில் மாறவிருந்த அந்தக் காட்சி, அந்தத் தருணத்தில் கவனம், வெப்பம், தலைசுற்றல், தூசி, நேர்த்தி மற்றும் சலிப்பு ஆகியவற்றால் அசைவற்று நின்றது; அது ஒருவிதமான நித்தியமான, துயரமிக்க தருணமாக—அதாவது, அறியாமலே எதையோ எதிர்பார்த்திருக்கும் அமைதியான மந்தநிலை கொண்ட தருணமாக—இருந்தது; பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், அது ஒரு குண்டு வெடிப்பதற்கோ அல்லது ஒரு... என்பதன் முதல் தீப்பிழம்பு தோன்றுவதற்கோ முந்தைய தருணமாகத் தோன்றுகிறது.
...தீ.
170
மாடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) அங்கு இருந்ததற்குக் காரணம் பார்மா இளவரசி (Princess of Parma) எடுத்த ஒரு நடவடிக்கையே ஆகும். உண்மையான உயர்குடிப் பிறப்பிற்குரிய இயல்பான எளிமையைக் கொண்டிருந்தாலும், அதே சமயம் பெருமித உணர்வும் கலைகள் மீதான ஆர்வத்திற்கு இணையான தொண்டுள்ளமும் கொண்ட அந்த இளவரசி, மாடம் டி காம்ப்ரிமர் போன்ற பெண்களுக்கு அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சில தனி இருக்கை அறைகளை (boxes) ஒதுக்கியிருந்தார். இவர்கள் மிக உயர்ந்த பிரபுத்துவ வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்றாலும், இளவரசியின் சமூகநலப் பணிகள் மூலம் அவர்களுடன் அவருக்குத் தொடர்பு இருந்தது. மாடம் டி காம்ப்ரிமர் தனது பார்வையை டச்சஸ் (Duchess) மற்றும் இளவரசி டி கெர்மாண்ட்ஸ் (Princess de Guermantes) ஆகியோர் மீது நிலைத்திருக்கச் செய்தார்; அவர்களுடன் நேரடி அறிமுகம் ஏதும் இல்லாததால், அவர்களிடம் ஒரு வாழ்த்தைப் பெற முயல்வது போன்ற தோற்றத்தை அளிக்கும் அபாயம் ஏதுமில்லை என்பது அப்பணியை அவருக்கு எளிதாக்கியது. ஆயினும், அந்த இரு உயர்குடிப் பெண்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதே அவர் சோர்வறியாத பொறுமையுடன் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்த இலக்காக இருந்தது. இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் அதில் வெற்றி பெற்றுவிடலாம் என்று அவர் கணக்கிட்டிருந்தார். ஆனால், குணப்படுத்த முடியாத ஒரு நோயால் தாக்கப்பட்ட அவர்—மருத்துவ அறிவு மிக்கவர் என்பதால் அந்த நோயின் தவிர்க்க முடியாத தன்மையை நன்கு அறிந்திருந்தார்—அவ்வளவு காலம் உயிர்வாழ்வோமா என்று அஞ்சினார். எவ்வாறாயினும், தனக்கு மிகச் சரியாக அறிமுகமில்லாத அந்தப் பெண்கள் அனைவரும், தங்கள் நண்பரான இளம் மார்க்கிஸ் டி போசெர்ஜென்ட் (Marquis de Beausergent)—அதாவது மாடம் டி ஆர்ஜென்கோர்ட்டின் (Mme d’Argencourt) சகோதரர்—தனக்கு அருகில் அமர்ந்திருப்பதைக் காண்பார்கள் என்பதை நினைத்து அன்று மாலை அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அந்த மார்க்கிஸ் இரு சமூக வட்டங்களிலும் புழங்கக்கூடியவர்; முதல் குழுவைச் சேர்ந்த பெண்களின் முன்னிலையில், இரண்டாம் குழுவைச் சேர்ந்த பெண்கள் அவரை ஒரு அலங்காரப் பொருளைப் போலக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினர். அவர் மாடம் டி காம்ப்ரிமருக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்தார்; தனது நாற்காலியைச் சாய்வாகப் போட்டுக்கொண்டு, தொலைநோக்கிக் கண்ணாடியின் (opera glasses) வழியாக மற்ற இருக்கை அறைகளைப் பார்க்கும் வகையில் அமர்ந்திருந்தார். அங்குள்ள அனைவரையும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது; அவர் யாரையாவது வாழ்த்தும்போது—அவரது நேர்த்தியான, நிமிர்ந்த தோரணையும், மெருகேறிய தோற்றமும், பொன்னிற முடியும் வெளிப்படுத்தும் அந்த இனிய கம்பீரத்துடன்—இருக்கையிலிருந்து பாதி எழுந்து நிற்பார்; அவரது நீல நிறக் கண்களில் புன்னகை தவழும், அதே சமயம் மரியாதையும் ஒருவித அலட்சியமும் கலந்த பாவனை அவரிடம் இருக்கும். இவ்வாறு அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​சரிவாக அமைந்த அந்த இருக்கை வரிசையின் சட்டகத்திற்குள் அவர் மிகச் சரியாகப் பொருந்தித் தெரிவார்; ஆணவமும் அதே சமயம் அரசவைக்குரிய கண்ணியமும் கொண்ட ஒரு பிரபுவைச் சித்தரிக்கும் பழைய ஓவியம் ஒன்றைப் போல அவர் காட்சியளிப்பார். மாடம் டி காம்ப்ரிமருடன் இது போன்ற சூழலில் நாடக அரங்குக்குச் செல்ல அவர் அடிக்கடி ஒப்புக்கொள்வார்; அரங்கத்திற்கு உள்ளேயும், வெளியே முகப்பு மண்டபத்திலும், தனக்கு அங்கே இருந்த மிகவும் புத்திசாலியான பெண் தோழிகள் கூட்டத்தின் நடுவே, அவர் பெருந்தன்மையுடன் அவள் பக்கத்திலேயே நிற்பார்—அவர்களை சங்கடப்படுத்தக் கூடாது என்பதற்காக, மரியாதைக்குரியவர்கள் இல்லாத இடத்தில் இருப்பது போல, அவர்களிடம் பேசுவதை அவர் தவிர்த்தார். டயானாவைப் போல அழகாகவும், நெளிவாகவும், ஈடு இணையற்ற ஒரு மேலங்கியைப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டு, அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்து, அனைவரின் பார்வைகளையும் கவரக்கூடிய இளவரசி டி குவர்மண்டஸ் தற்செயலாக அவ்வழியே கடந்து சென்றால் (மற்றவர்களை விட திருமதி டி கேம்ப்ரெமரின் பார்வை அதிகமாக), திரு. டி பியூசெர்ஜென்ட் தன் தோழியுடன் உரையாடலில் மூழ்கிவிடுவார்; அந்த இளவரசியின் கண்ணைப் பறிக்கும், நட்பான புன்னகைக்கு, வெளிப்படையான தயக்கத்துடன் மட்டுமே அவர் பதிலளிப்பார்; ஒருவேளை அந்தத் தருணத்தில் தன் இனிமையான குணம் ஒரு சங்கடமாக மாறியிருக்கக்கூடிய ஒரு மனிதருக்கே உரிய, பண்பான அடக்கத்தையும், கருணையான நிதானத்தையும் அவர் கடைப்பிடிப்பார்.

அந்தப் பெட்டி இளவரசிக்குச் சொந்தமானது என்று திருமதி டி கேம்ப்ரெமருக்குத் தெரியாவிட்டாலும்கூட, தன் விருந்தளிப்பவருக்கு மரியாதை செலுத்தும் ஆவலில், மேடையிலும் அரங்கத்திலும் நடந்த அந்த நிகழ்வில் திருமதி டி குவர்மண்டஸ் காட்டிய மிகுந்த ஆர்வத்தைக் கொண்டு, அவர்தான் விருந்தினர் என்பதை திருமதி டி குவர்மண்டஸ் அடையாளம் கண்டுகொண்டிருப்பார். ஆனால், இந்த மையவிலக்கு விசைக்கு இணையாக, அதே மரியாதை செலுத்தும் ஆசையிலிருந்து பிறந்த ஒரு எதிர்விசை, அந்த இளவரசியின் கவனத்தை மீண்டும் அவருடைய சொந்த ஆடையின் பக்கம் ஈர்த்தது: அவருடைய இறகுக்கச்சை, கழுத்தணி, மேலாடை, மற்றும் இளவரசியின் ஆடையின் பக்கம். இளவரசியைப் பொறுத்தவரை, அந்த உறவினர் தன்னை ஒரு குடிமகளாக, ஒரு அடிமையாக அறிவித்துக்கொள்வது போல் தோன்றியது—அவரைப் பார்ப்பதற்காக மட்டுமே அங்கு வந்தவள், அந்தப் பெட்டியில் இருப்பவர் வெளியேற விரும்பினால், அவரைப் பின்தொடர்ந்து வேறு இடத்திற்குச் செல்லத் தயாராக இருப்பவள். இதற்கிடையில், அரங்கத்தின் மற்ற பகுதிகள் வெறும் ஆர்வமுள்ள அந்நியர்களால் நிரம்பியிருப்பதாக அவர் கருதினார்—அங்கு அவருக்குப் பல நண்பர்கள் இருந்தபோதிலும், மற்ற வாரங்களில் அவர்களின் பெட்டிகளில் அவர் அமர்வார், மேலும் அவர்களிடம் அவர் தவறாமல் அதே பிரத்தியேகமான, சார்புநிலையான, வாராந்திர விசுவாசத்தைக் காட்டுவார். அன்று மாலை டச்சஸைக் கண்டதும் திருமதி டி கேம்ப்ரெமர் ஆச்சரியப்பட்டார். டச்சஸ் வழக்கமாக குவர்மாண்டஸில் மிகவும் தாமதமாகத் தங்குவார் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது, அதனால் அவர் இன்னும் அங்கேயேதான் இருப்பார் என்று அவர் கருதினார். ஆனாலும், சில சமயங்களில் பாரிஸில் நடக்கும் ஒரு கலைநிகழ்ச்சி அவருக்குச் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றினால், வேட்டைக் குழுவினருடன் தேநீர் அருந்தி முடித்த உடனேயே, திருமதி டி குவர்மாண்டஸ் தனது குதிரை வண்டிகளில் ஒன்றிற்குப் பூட்டிவிடுவார் என்று அவரிடம் சொல்லப்பட்டிருந்தது; சூரியன் மறையும் நேரத்தில், அவள் அந்திப் பொழுதின் காட்டின் வழியே ஒரு விறுவிறுப்பான நடையுடன் புறப்பட்டு, பின்னர் காம்ப்ரேயில் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காகச் சாலையின் வழியே சென்று, அதே மாலையில் பாரிஸை வந்தடைவாள். "ஒருவேளை அவள் லா பெர்மாவைக் கேட்பதற்காகவே குவர்மாண்டஸிலிருந்து வந்திருக்கலாம்," என்று திருமதி டி காம்ப்ரேமர் வியப்புடன் நினைத்தார். திரு. டி சார்லஸுடன் அவர் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தெளிவற்ற பேச்சுவழக்கில் ஸ்வான் கூறியதை அவர் நினைவு கூர்ந்தார்: "டச்சஸ் பாரிஸில் உள்ள மிகவும் உன்னதமானவர்களில் ஒருவர், மிகவும் பண்பட்ட, மிகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உயரடுக்கினர்." குவர்மாண்டஸ், பவேரியா, மற்றும் காண்டே ஆகிய பெயர்களிலிருந்து அந்த இரண்டு உறவினர்களின் வாழ்க்கையையும் எண்ணங்களையும் ஊகித்த என்னைப் பொறுத்தவரை (அவர்களை நேரில் பார்த்ததால், அவர்களின் முகங்களிலிருந்து என்னால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை)—நான் அவர்களின் தீர்ப்பை அறிய விரும்பியிருப்பேன்......உலகின் மிகச்சிறந்த விமர்சகரின் கருத்துக்களைக் காட்டிலும் *ஃபெத்ர்* (Phèdre) நாடகம் குறித்த அவர்களின் கருத்துக்களே எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றின. ஏனெனில், அந்த விமர்சகரின் கருத்துக்களில் நான் அறிவார்ந்த தன்மையை மட்டுமே கண்டிருப்பேன்—நிச்சயமாக அது என்னுடையதை விட உயர்ந்த அறிவாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அதே தன்மையைக் கொண்டதாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் டச்சஸ் (Duchess) மற்றும் இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princess de Guermantes) என்ன நினைத்தார்கள் என்பது—கவித்துவமான அந்த இரு பெண்களின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு விலைமதிப்பற்ற ஒரு பார்வையை அளித்திருக்கக்கூடிய அந்த விஷயம்—அவர்களின் பெயர்களின் மூலமாக மட்டுமே நான் கற்பனை செய்யக்கூடிய ஒன்றாக இருந்தது; அதற்கு நான் ஒரு விவரிக்க முடியாத வசீகரத்தை ஏற்றிக்கொண்டேன். மேலும், காய்ச்சலால் தவிக்கும் ஒருவனின் தாகத்துடனும் ஏக்கத்துடனும், *ஃபெத்ர்* நாடகம் குறித்த அவர்களின் கருத்தில் நான் தேடியது, கெர்மான்ட்ஸ் பகுதியை நோக்கி நான் நடந்து சென்ற அந்த கோடைக்காலப் பிற்பகல்களின் வசீகரத்தையே ஆகும்.
175
மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) அந்த இரு உறவினர்களும் என்ன மாதிரியான ஆடைகளை அணிந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறிய முயன்று கொண்டிருந்தார். என்னைப் பொறுத்தவரை, அந்த ஆடைகள் அவர்களுக்கு மட்டுமே உரிய தனித்துவமானவை என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—சிவப்பு நிறக் கழுத்துப்பட்டை அல்லது நீல நிற மடிப்பு விளிம்புகள் கொண்ட சீருடை ஒரு காலத்தில் கெர்மான்ட்ஸ் அல்லது கொண்டே (Condé) குடும்பங்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்ததைப் போன்றதல்ல அது; மாறாக, ஒரு பறவையின் இறகுகளைப் போன்றது—அவை அதன் அழகுக்கான வெறும் அலங்காரம் மட்டுமல்ல, அதன் உடலின் ஒரு நீட்சியுமாகும். அந்த இரு பெண்களின் ஆடைகளும் அவர்களின் அக வாழ்க்கையின் பனி போன்ற அல்லது பல வண்ணங்களில் ஜொலிக்கும் ஒரு வெளிப்பாடாக எனக்குத் தோன்றின. இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸ் வெளிப்படுத்திய சைகைகள்—ஏதோ ஒரு மறைவான சிந்தனையோடு தொடர்புடையவை என்று நான் உறுதியாக நம்பிய அந்தச் சைகைகள்—எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் தோன்றினவோ, அதேபோல இளவரசியின் நெற்றியிலிருந்து சரிந்து விழும் இறகுகளும், அவரது உறவினரின் மின்னும் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேலாடையும் ஏதோ ஒரு பொருளைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றின. ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் அது ஒரு தனித்துவமான அடையாளமாகத் தெரிந்தது—அதன் அர்த்தத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள நான் ஏங்கினேன்: ஜூனோ (Juno) தேவிக்கு மயில் எப்படிப் பிரிக்க முடியாததோ, அதேபோல அந்தப் பரதீசப் பறவை (bird of paradise) அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து பிரிக்க முடியாததாகத் தோன்றியது; மினெர்வா (Minerva) தேவியின் மின்னும், விளிம்பு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கவசத்தை (aegis) மற்றொரு பெண் எப்படி அணிய முடியாதோ, அதேபோல ஒரு பெண் மற்றொருவரின் அந்த மின்னும் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேலாடையை அணிந்துகொள்ள முடியும் என்று நான் கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்கவில்லை. குளிர்ந்த உருவகங்கள் வரையப்பட்டிருந்த அரங்கத்தின் கூரையை விட, அந்த விசேஷ இருக்கை அமைப்பை (box) நான் உற்றுநோக்கியபோது—வழக்கமான மேகங்கள் அற்புதமாக விலகியதன் மூலம், சொர்க்கத்தின் இரு தூண்களுக்கு இடையிலான ஒளிமிக்க இடைவெளியில், சிவப்பு விதானத்தின் கீழ் அமர்ந்து மனிதகுலத்தின் காட்சியை வேடிக்கை பார்க்கும் தேவர்களின் கூட்டத்தை நான் கண்டது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. அமரர்களின் பார்வையில் படாமல் இருக்கும் அமைதியான உணர்வுடன் கலந்த ஒருவிதப் பதற்றத்துடன், அந்தத் தற்காலிகமான தெய்வீக நிலையை நான் உற்றுநோக்கினேன்; டச்சஸ் (Duchess) என்னை ஒருமுறை தன் கணவருடன் பார்த்திருந்தாலும், நிச்சயமாக அதை நினைவில் வைத்திருக்க மாட்டார்; மேலும், அரங்கின் தனித்தன்மையற்ற, ஒன்றிணைந்த கூட்டத்தை—அதில் நானும் கரைந்துபோனதை மகிழ்ச்சியுடன் உணர்ந்தேன்—அவர் மேலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. ஒளிவிலகல் விதிகளின்படி, தனித்த அடையாளமற்ற ஒரு உயிரினமாகிய நான், அந்த நீல நிறக் கண்களின் உணர்ச்சியற்ற ஓட்டத்தில் மங்கலான வடிவமாகத் தெரிந்த அந்தத் தருணத்தில், திடீரென அந்தக் கண்களில் ஒரு ஒளிக்கீற்று மின்னியதைக் கண்டேன்: தெய்வீக நிலையிலிருந்து ஒரு பெண்ணாக மாறிய டச்சஸ்—எனக்கு ஆயிரம் மடங்கு அதிக அழகாகத் தோன்றினார்—தனது இருக்கை விளிம்பில் வைத்திருந்த, வெள்ளை கையுறை அணிந்த கையை உயர்த்தி, நட்புடன் அசைத்தார்; அப்போது இளவரசியின் (Princess) கண்களில் தோன்றிய அந்தத் தன்னிச்சையான பிரகாசத்தையும் தீப்பொலி போன்ற ஒளியையும் என் கண்கள் சந்தித்தன—தன் உறவினர் யாரை வரவேற்கிறார் என்று பார்க்கத் திரும்பியபோது அவளுக்கே தெரியாமல் அந்தக் கண்கள் ஒளிர்ந்தன—மேலும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அந்த உறவினர், தனது புன்னகையால் மின்னும் ஒரு தெய்வீக மழையை என் மீது பொழிந்தார்.
இப்போது, ​​தினமும் காலையில், அவர் வழக்கமாக வெளியே செல்லும் நேரத்திற்கு வெகு முன்னதாகவே, நான் ஒரு நீண்ட பாதையில் சுற்றிச் சென்று, அவர் வழக்கமாக நடந்து செல்லும் தெருவின் மூலையில் காத்திருப்பேன்; அவர் கடந்து செல்லும் தருணம் நெருங்கும்போது, ​​நான் வேறு திசையைப் பார்த்தபடி, ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போலத் திரும்பி நடப்பேன்; அவரை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது மட்டுமே என் கண்களை அவர் மீது உயர்த்துவேன்—ஆனாலும், அவரைப் பார்ப்பதை நான் சற்றும் எதிர்பார்க்காதது போலவே நடந்துகொள்வேன். உண்மையில், ஆரம்ப நாட்களில் அவரைத் தவறவிடக்கூடாது என்பதற்காக, நான் அவர் வீட்டின் வாசலிலேயே காத்திருப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் குதிரை வண்டி வருவதற்கான வாயில் திறக்கப்பட்டு, நான் எதிர்பார்த்த நபர் அல்லாத பலர் அடுத்தடுத்து வெளியே வரும்போதும், அதனால் ஏற்படும் ஏமாற்றமும் அதிர்ச்சியும் என் இதயத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கி, மெதுவாகவே தணியும். தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு சிறந்த நடிகைக்காக மேடைக்கு வெளியே காத்திருக்கும் ரசிகரோ அல்லது சிறைச்சாலையிலிருந்தோ அரண்மனையிலிருந்தோ எழும் சத்தத்தைக் கேட்டு, தண்டனை பெற்றவரையோ அல்லது ஒரு முக்கிய பிரமுகரையோ காணவோ, வசைபாடவோ அல்லது வெற்றி ஆரவாரத்துடன் சுமந்து செல்லவோ கூடிய ஆவேசமான அல்லது மெய்சிலிர்த்த கூட்டமோ—இவர்கள் எவருமே, அந்தப் பெருமைக்குரிய பெண்மணி வெளியே வருவதற்காகக் காத்திருந்தபோது நான் அடைந்த உணர்வுநிலையை அடைந்திருக்க முடியாது. எளிமையான உடையில் இருந்தபோதிலும், தனது நடை அழகின் மூலம்—அதாவது வரவேற்பறையிலோ அல்லது நாடக அரங்கின் தனி அறையிலோ நுழையும்போது அவர் வெளிப்படுத்தும் தோரணையில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட நடையின் மூலம்—தனது காலை நேர நடைப்பயிற்சியை (ஏனெனில், உலகிலேயே நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்பவர் அவர் ஒருவர்தான் என்று எனக்குத் தோன்றியது) நேர்த்தியின் கவிதையாகவும், அந்த இனிய காலநிலையின் மிகச்சிறந்த அலங்காரமாகவும், மிகவும் விசித்திரமான மலராகவும் மாற்றும் கலை அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, வாயிற்காவலர் எனது வழக்கமான நடவடிக்கையைக் கவனித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, நான் வெகு தொலைவிற்குச் செல்லத் தொடங்கினேன்.
...டச்சஸ் (Duchess) வழக்கமாகச் செல்லும் பாதையில் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளி வரை. அந்த நாடக அரங்க நிகழ்வு நடந்த மாலைக்கு முன்பாக, வானிலை நன்றாக இருக்கும் நாட்களில் மதிய உணவுக்கு முன் இது போன்ற சிறிய நடைப்பயிற்சிகளை நான் அடிக்கடி மேற்கொள்வதுண்டு; மழை பெய்திருந்தால், மேகங்கள் விலகி இடைவெளி கிடைக்கும்போது கீழே இறங்கி உலாவுவேன். அப்போது திடீரென—மழைநீரால் நனைந்து, சூரிய ஒளியில் பொன் பூசிய மேற்பரப்பு போல ஜொலிக்கும் நடைபாதையில் கால் வைக்கும்போது; பனிமூட்டத்தால் மங்கலாகி, சூரிய ஒளியில் செம்பொன் நிறமாக மாறிய தெருச் சந்திப்பின் அந்த அற்புதக் காட்சியில்—ஒரு பள்ளிச் சிறுமியும் அவளைத் தொடர்ந்து வரும் அவளது காப்பாளரும் (governess), அல்லது வெண்ணிறக் கைகளை மறைக்கும் சட்டையணிந்த பால் விற்பனைப் பெண்ணும் என் கண்ணில் படுவார்கள். நான் அசையாமல் நிற்பேன்; ஒரு கையை என் இதயத்தின் மீது அழுத்திக்கொள்வேன்—ஏனெனில் என் சொந்த வாழ்க்கைக்கு அப்பால் உள்ள வேறொரு வாழ்க்கையை நோக்கி அது துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் தெரு, அந்த நேரம், அந்தச் சிறுமி (சில சமயங்களில் நான் அவளைப் பின்தொடர்வதுண்டு) நுழைந்து மறைந்த அந்த வாசற்கதவு—மீண்டும் ஒருபோதும் வெளியே வராத அந்த இடம்—ஆகியவற்றை நினைவுகூர முயல்வேன். நல்லவேளையாக, மீண்டும் காண விரும்பிய அந்த இனிய காட்சிகளின் நிலையற்ற தன்மை, அவை என் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடாமல் தடுத்தது. அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதையோ அல்லது ஒரு வேலையையோ அல்லது ஒரு புத்தகத்தையோ தொடங்கத் தேவையான துணிச்சலை இன்னும் பெறாததையோ குறித்து நான் பெரிதாக வருந்தவில்லை. பாரிஸ் நகரின் தெருக்களைப் பார்க்கும்போது பூமி வாழ்வதற்கு மிகவும் இனிமையான இடமாகவும், வாழ்க்கை ஒரு சுவாரஸ்யமான பயணமாகவும் எனக்குத் தோன்றியது—பால்பெக் (Balbec) சாலைகளைப் போலவே இங்கும் அந்த அறிமுகமில்லாத அழகிகள் தென்பட்டனர்; மெசெக்லிஸ் (Méséglise) காட்டுப் பகுதிகளில் நான் அடிக்கடி காண விரும்பிய அதே அழகிகள் இவர்கள்; ஒவ்வொருவரும் ஒருவிதமான தீவிரமான காம இச்சையைத் தூண்டினர், அதை அவர்களால் மட்டுமே பூர்த்தி செய்ய முடியும் என்பது போலத் தோன்றியது.

ஓபரா (Opéra) அரங்கிலிருந்து திரும்பியதும், கடந்த சில நாட்களாக நான் மீண்டும் காண விரும்பியவர்களின் பட்டியலில் 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes)-இன் பிம்பத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டேன்: உயரமாக நின்றுகொண்டிருந்த அவர், வெளிர் பொன்னிற முடியை உயரமாகக் கட்டியிருந்த தோற்றம், மற்றும் தன் உறவினரின் தனி அறையிலிருந்து (box) என்னை நோக்கி அவர் வீசிய புன்னகையில் இருந்த மென்மையான உணர்வு ஆகியவை என் நினைவில் நின்றன. டச்சஸ் செல்லும் பாதையில் நானும் செல்வேன்; அதே சமயம்—முந்தைய நாள் நான் பார்த்த இரண்டு இளம் பெண்களைச் சந்திக்கும் நம்பிக்கையில்—பள்ளி வகுப்போ அல்லது மதப் பாட வகுப்போ (catechism lesson) முடியும் அந்தத் தருணத்தைத் தவறவிடாமலும் இருக்க முயல்வேன். ஆனால் இதற்கிடையில், அவ்வப்போது, ​​மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸின் அந்த ஜொலிக்கும் புன்னகையும், அது எனக்கு அளித்த மென்மையான உணர்வும் என் நினைவுக்கு வந்து கொண்டே இருந்தன. நான் என்ன செய்கிறேன் என்று முழுமையாக உணராமலே, அவற்றை ஓர் இடத்தில் பொருத்த முயல்வேன்—ஒரு பெண் தனக்குக் கிடைத்த விலையுயர்ந்த கற்கள் பதித்த பொத்தான் ஒன்றை, தான் அணிந்திருக்கும் ஆடையுடன் பொருத்தினால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசிப்பதைப் போல. நீண்ட காலமாக நான் மனதில் சுமந்து வந்திருந்த, ஆனால் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) குளிர்ந்த மனப்பான்மை, ஜிசெல்லின் (Gisèle) திடீர் விலகல் மற்றும் அதற்கு முன்பாக கில்பெர்ட்டிடமிருந்து (Gilberte) வேண்டுமென்றே நீண்ட காலம் பிரிந்திருந்த சூழல் ஆகியவற்றால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்த ரொமான்டிக் கனவுகளுடன் (ஒரு பெண்ணால் நேசிக்கப்படுவது அல்லது அவளுடன் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்வது போன்றவை) அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பேன்; பின்னர் அந்த இரு இளம் பெண்களில் ஒருவரின் பிம்பத்தை இந்தக் கனவுகளுக்கு அருகில் கொண்டு வருவேன்; உடனே அதற்கடுத்து, டச்சஸின் (Duchess) நினைவையும் அவற்றுடன் பொருத்த முயல்வேன். இந்தக் கனவுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், ஓபரா அரங்கில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) நான் கண்ட நினைவானது மிகச் சாதாரணமான ஒன்றாகத் தோன்றியது—ஒரு பிரம்மாண்டமான வால்நட்சத்திரத்தின் நீண்ட வால் பகுதிக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு சிறிய நட்சத்திரத்தைப் போல. மேலும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை அறிவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே இந்தக் கனவுகள் என்னிடம் இருந்தன; ஆனால் அந்த நினைவோ முழுமையற்றதாகவே என்னிடம் இருந்தது; சில சமயங்களில் அது என் பிடியிலிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடும். மற்ற அழகான பெண்களின் பிம்பங்களுடன் என் மனதிற்குள் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த அந்த நினைவானது, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே என்னிடம் இருந்த அந்த ரொமான்டிக் கனவுகளுடன் (வேறு எந்தப் பெண்ணின் பிம்பமும் கலக்காத வகையில்) ஒரு தனித்துவமான மற்றும் உறுதியான பிணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்ட தருணங்கள் அவை. அந்த நினைவை நான் மிகத் தெளிவாக மீட்டெடுத்த அந்தச் சில மணிநேரங்களில்தான், அது உண்மையில் என்ன என்பதைத் துல்லியமாக வரையறுக்க நான் முயன்றிருக்க வேண்டும்; ஆனால் அப்போது அது எனக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மாறப்போகிறது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை; அது மென்மையானதாக இருந்தது—என் மனதிற்குள் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை முதன்முதலில் சந்தித்தது போன்ற ஒரு உணர்வு; அது ஒரு முதல் ஓவியம்—உண்மையான ஒரே ஓவியம், நேரடி அனுபவத்திலிருந்து வரையப்பட்ட ஓவியம், உண்மையான மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் ஓவியம். அந்த நினைவைப்பற்றிச் சிறப்புக் கவனம் ஏதுமின்றி நான் வைத்திருந்த அந்தச் சில மணிநேரங்களில், அது மிகவும் வசீகரமானதாக இருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவசரமோ சோர்வோ இன்றி, கட்டாயமோ பதற்றமோ இன்றி, என் காதலைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இயல்பாகவே அந்த நினைவை நோக்கித்தான் திரும்பின. பிற்காலத்தில், அந்த எண்ணங்கள் அதன் மீது இன்னும் உறுதியாக நிலைபெற்றபோது, ​​அது அந்த எண்ணங்களிடமிருந்து அதிக வலிமையைப் பெற்றது; ஆனால் அதே வேளையில் அது மங்கலாகத் தொடங்கியது; விரைவில் என்னால் அதை மீண்டும் மீட்டெடுக்கவே முடியவில்லை. என் பகற்கனவுகளில் நான் அதை நிச்சயமாக முழுமையாகவே திரித்துவிட்டிருந்தேன்; ஏனெனில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸைப் (Mme de Guermantes) பார்க்கும்போதெல்லாம், நான் கற்பனை செய்திருந்ததற்கும் நேரில் கண்டதற்கும் இடையே ஒரு முரண்பாட்டை—ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய முரண்பாட்டை—நான் கவனித்தேன். இப்போது ஒவ்வொரு நாளும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தெருவின் மறுமுனையில் தோன்றிய அந்தத் தருணத்தில், அவரது உயரமான தோற்றத்தையும், மென்மையான கூந்தலுக்குக் கீழே தெளிவான பார்வையைக் கொண்ட அந்த முகத்தையும்—அதாவது நான் எதற்காக அங்கு வந்திருந்தேனோ அந்த அம்சங்கள் அனைத்தையும்—நான் காண முடிந்தது; ஆயினும், சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு—நான் தேடி வந்த அந்தச் சந்திப்பை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதாகத் தெரியக்கூடாது என்பதற்காகப் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பியிருந்துவிட்டு, அவரும் நானும் தெருவில் ஒரே இடத்தைச் சென்றடையும் தருணத்தில் அந்த டச்சஸை (Duchess) நிமிர்ந்து பார்த்தபோது—நான் கண்டது...அவளது முகத்தில் சிவந்த தழும்புகள் இருந்தன—அவை திறந்தவெளி காற்றினால் ஏற்பட்டவையா அல்லது 'ரோசாசியா' (rosacea) எனும் தோல் நோயினால் ஏற்பட்டவையா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. நான் தினமும் அவளுக்குத் தெரிவிக்கும் வாழ்த்துக்கு, அவள் மிகவும் சுருக்கமான ஒரு சைகையையே பதிலாக அளிப்பாள்; அந்தச் சைகையில் ஒருவித ஆச்சரியம் கலந்திருக்கும், அது அவளுக்கு அதிருப்தியை அளிப்பதாகத் தோன்றும். 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) நாடகத்தைப் பார்த்த அந்த மாலையில் அவளிடம் கண்ட கனிவான தன்மைக்கும் இதற்கும் வெகுவான வேறுபாடு இருந்தது. ஆயினும், சில நாட்களுக்கு என் காதல் எண்ணங்களில் அந்த இரண்டு இளம் பெண்களின் நினைவுகளும் 'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் (Mme de Guermantes) நினைவும் சமமற்ற முறையில் போட்டியிட்டன; இறுதியில் மற்றவர்களின் நினைவுகள் மங்கிப்போக, இவளது நினைவே தானாகவே மீண்டும் மீண்டும் மேலோங்கி நின்றது. என் காதல் சார்ந்த எண்ணங்கள் அனைத்தையும் நான் அவளிடமே—முழுக்க முழுக்கத் திட்டமிட்டும், என் விருப்பத்தின் பேரிலும், இன்பத்திற்காகவும்—மாற்றிக்கொண்டேன். மதபோதனை வகுப்பில் பார்த்த சிறுமிகள் பற்றியோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட பால் விற்பனைப் பெண் பற்றியோ நான் இனி நினைக்கவில்லை; அதே சமயம், தெருவில் நான் தேடி வந்த அந்த விஷயங்கள்—நாடக அரங்கில் ஒரு புன்னகை மூலம் உறுதியளிக்கப்பட்ட அந்த மென்மை உணர்வாகட்டும், அல்லது பொன்னிறக் கூந்தலுக்குக் கீழே தெரிந்த அந்த உருவமும் வெண்மையான முகமும் (தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது மட்டுமே அப்படித் தெரிந்த அம்சங்கள்) ஆகட்டும்—எதுவும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. இப்போது, ​​'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' பார்ப்பதற்கு எப்படி இருப்பாள் என்றோ அல்லது அவளை நான் எப்படி அடையாளம் கண்டுகொண்டேன் என்றோ என்னால் சொல்ல முடியாது; ஏனெனில், அவளது ஒட்டுமொத்த தோற்றத்தில், அவளது ஆடை மற்றும் தொப்பியைப் போலவே அவளது முகமும் ஒவ்வொரு நாளும் மாறுபட்டதாகவே எனக்குத் தோன்றியது.
180
ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில், மென்மையான, வழுவழுப்பான முகம் ஒன்று ஊதா நிறத் தொப்பிக்குக் கீழே என்னை நோக்கி வருவதைப் பார்க்கும்போது—அழகிய அம்சங்கள் அனைத்தும் இரண்டு நீல நிறக் கண்களைச் சுற்றிச் சீராக அமைந்திருக்க, மூக்கின் கோடு முகத்தோடு ஒன்றிப்போனது போலத் தோன்றிய அந்த முகத்தைக் காணும்போது—'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐ ஒருமுறையாவது பார்க்காமல் நான் வீடு திரும்பப் போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து நான் ஏன் மகிழ்ச்சிப் பரவசமடைந்தேன்? அதே சமயம், மற்றொரு நாளில், ஒரு பக்கவாட்டுத் தெருவில் அடர் நீல நிறத் தொப்பிக்குக் கீழே அவளைப் பார்த்தபோது—சிவப்பு நிறம் பூத்த கன்னத்தில் அமைந்த பறவையின் அலகு போன்ற மூக்கு மற்றும் கூர்மையான பார்வை கொண்ட கண் ஆகியவற்றுடன், ஒரு எகிப்தியத் தெய்வம் போலத் தெரிந்த அவளைப் பார்த்தபோது—ஏன் அதே பதற்றத்தை உணர்ந்தேன், அதே அலட்சியத்தை வெளிப்படுத்தினேன், மற்றும் முந்தைய நாள் போலவே வேறு பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பும் பாவனையை மேற்கொண்டேன்? ஒருமுறை, பறவையின் அலகைப் போன்ற மூக்கைக் கொண்ட ஒரு பெண்ணை மட்டுமல்ல, ஒரு பறவையையே நான் கண்டேன்: மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) ஆடையும் அவரது தலைக்கவசமும் கூட ரோமத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தன; உள்ளே வேறு எந்தத் துணியும் தெரியாததால், அடர்த்தியான, சீரான, பழுப்பு நிற மென்மையான இறகுகளைக் கொண்ட சில கழுகுகளைப் (vultures) போலவே அவரும் இயற்கையாகவே ரோமம் போர்த்தியது போலத் தோன்றினார். அந்த இயற்கையான ரோம அமைப்பிற்கு நடுவே, அவரது சிறிய தலை வளைந்து அந்தப் பறவை போன்ற அலகாக மாறியிருந்தது; அவரது எடுப்பான கண்கள் கூர்மையாகவும் நீல நிறத்திலும் இருந்தன.

ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில், மேடம் டி கெர்மான்டஸைப் பார்க்காமலே பல மணிநேரம் தெருவில் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது திடீரென்று—உயர்குடியினரும் சாமானிய மக்களும் கலந்திருந்த அந்தப் பகுதியில், இரண்டு பெரிய மாளிகைகளுக்கு இடையில் அமைந்திருந்த ஒரு பால்பொருட்கடையில்—நேர்த்தியான தோற்றமளித்த ஒரு பெண்ணின் தெளிவற்ற, அறிமுகமில்லாத முகம் தெரிந்தது; அவர் 'பெட்டிட்-சுவிஸ்' (Petit-Suisse) வகை சீஸ்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரது முக அம்சங்களை நான் முழுமையாக அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பே, அந்த டச்சஸின் (Duchess) பார்வை என் மீது பட்டது—அது அந்தப் பெண்ணின் முழு உருவமும் தெரிவதற்கு முன்பே மின்னல் வேகத்தில் என்னை வந்தடைந்தது. வேறு சில சமயங்களில், அவரைச் சந்திக்க முடியாமல் மதிய மணி அடிப்பதைச் செவிமடுக்கும்போது, ​​இனி காத்திருப்பதில் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்து சோகத்துடன் வீடு திரும்புவேன்; என் ஏமாற்றத்தில் மூழ்கி, அங்கிருந்து விலகிச் செல்லும் குதிரை வண்டியை வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று ஒரு விஷயம் எனக்குப் புரிந்தது: ஜன்னல் வழியாக ஒரு பெண்மணி தலையசைத்துச் செய்த சைகை எனக்காகத்தான் இருந்தது. வட்ட வடிவத் தொப்பி மற்றும் உயரமான இறகு அலங்காரத்திற்கு அடியில் தெரிந்த அந்த முகம்—சில சமயம் தளர்வாகவும் வெளிறியும், சில சமயம் இறுக்கமாகவும் துடிப்பாகவும் மாறிய அந்த முகம்—எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு அந்நியருடையது என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால் உண்மையில் அது மேடம் டி கெர்மான்டஸ்தான். அவர் எனக்கு அளித்த வாழ்த்துக்குப் பதிலளிக்காமலே அவரைப் போக விட்டுவிட்டிருந்தேன். சில சமயங்களில், வீடு திரும்பும்போது, ​​காவலாளியின் அறையின் (porter’s lodge) ஒரு மூலையில் அவர் நிற்பதைக் காண்பேன்; அங்கு, ஊடுருவிப் பார்க்கும் பார்வைகளை நான் வெறுக்கும் அந்த அருவருப்பான காவலாளி, குனிந்து வணங்கிக்கொண்டும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, 'புகார்களை' அல்லது 'தகவல்களை' அளித்துக்கொண்டும் இருப்பார். ஏனெனில், கெர்மான்டஸ் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஜன்னல் திரைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்து, தங்களால் கேட்க முடியாத அந்த உரையாடலைக் கவனித்துக்கொண்டே நடுங்குவார்கள்; அந்த உரையாடலுக்குப் பிறகு, அந்த 'காவலாளியால்' காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட எந்தவொரு பணியாளருக்கும் டச்சஸ் கண்டிப்பாக விடுமுறை மறுத்துவிடுவார். மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) வெளிப்படுத்திய பல்வேறு முகபாவனைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தன; அவரது ஆடையலங்காரத்தின் ஒட்டுமொத்த அமைப்பிற்குள் அந்த முகங்கள் சில சமயங்களில் குறுகியும் சில சமயங்களில் விரிந்தும் மாறுபட்ட பரப்பளவை ஆக்கிரமித்திருந்தன. இதனால், எனது காதல் என்பது சதை மற்றும் துணியின் ஒரு குறிப்பிட்ட அல்லது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் கலவையின் மீது மட்டும் நிலைபெற்றிருக்கவில்லை; இந்த அம்சங்கள் நாள்தோறும் ஒன்றுக்கொன்று இடமாறலாம் அல்லது கிட்டத்தட்ட முழுமையாக மாறவோ அல்லது புதுப்பிக்கப்படவோ செய்யலாம்—ஆனாலும் எனது மனக்கிளர்ச்சி சற்றும் குறையவில்லை. ஏனெனில், புதிய காலர் (collar) அல்லது கன்னத்தின் அறிமுகமில்லாத கோணம் ஆகியவற்றிற்கு அடியில் இருப்பது அதே மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தான் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். நான் நேசித்தது இவை அனைத்தையும் இயக்கிய கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த நபரைத்தான்—அது *அவரே*தான்: அவரது விரோதப் போக்கு எனக்கு வேதனையளித்தது, அவர் என்னை நெருங்கும் விதம் என்னை நிலைகுலையச் செய்தது; அவரது வாழ்க்கையை எனதாக்கிக்கொள்ளவும், அவரது நண்பர்களை அப்புறப்படுத்தவும் நான் ஏங்கினேன். அவர் நீல நிற இறகை அணிந்திருக்கலாம் அல்லது சிவந்த கன்னங்களுடன் காட்சியளிக்கலாம்; ஆயினும், அவரது செயல்கள்...தினமும் என்னைச் சந்திப்பதில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) எரிச்சலடைவதை நான் நேரில் உணராவிட்டாலும், காலை நேர நடைப்பயிற்சிக்காக நான் தயாராகும்போதெல்லாம் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) வெளிப்படுத்தும் பார்வையின் மூலம் அதை மறைமுகமாக அறிந்துகொண்டிருப்பேன்; அந்தப் பார்வையில் குளிர்ந்த தன்மை, அதிருப்தி மற்றும் பரிதாபம் ஆகியவை கலந்திருக்கும். என் பொருட்களைக் கேட்டவுடனேயே, கவலை ரேகைகள் படிந்த அவளது முகத்தில் ஒருவித அதிருப்தி அல்லது எதிர்ப்புணர்வு எழுவதை என்னால் உணர முடியும். ஃபிரான்சுவாஸின் நம்பிக்கையைப் பெற நான் முயற்சிக்கவே இல்லை; அதில் ஒருபோதும் வெற்றிபெற முடியாது என்று எனக்குத் தெரியும். எனக்கும் என் பெற்றோருக்கும் ஏற்படக்கூடிய எந்தவொரு விரும்பத்தகாத நிகழ்வையும் உடனடியாக அறிந்துகொள்ளும் ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் அவளிடம் இருந்தது—அதன் தன்மை எனக்கு ஒருபோதும் புரிந்ததில்லை. ஒருவேளை அது அமானுஷ்ய சக்தியாக இல்லாமல், அவளுக்கே உரித்தான தகவல் அறியும் வழிகளாக இருந்திருக்கலாம்; ஐரோப்பியக் குடியேற்றப் பகுதிக்கு அஞ்சல் வந்து சேரும் பல நாட்களுக்கு முன்பே பழங்குடியினர் சில செய்திகளை அறிந்துகொள்வது போல—அச்செய்திகள் மனதோடு மனம் பேசும் ஆற்றலால் (telepathy) அல்லாமல், மலைக்கு மலை தீ மூட்டி சிக்னல் கொடுப்பதன் மூலம் அவர்களுக்குக் கடத்தப்படுவது போல. அதேபோல, என் நடைப்பயிற்சி விஷயத்திலும், என் மீது அடிக்கடி மோதும் சூழல் குறித்து மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் வெளிப்படுத்திய சலிப்பை அவரது வேலையாட்கள் கேட்டிருக்கலாம்; அந்தப் பேச்சுகளை அவர்கள் ஃபிரான்சுவாஸிடம் சொல்லியிருக்கலாம். என்னைக் கவனித்துக்கொள்ள ஃபிரான்சுவாஸைத் தவிர வேறு ஒருவரை என் பெற்றோர் நியமித்திருக்கலாம் என்பது உண்மைதான், ஆனால் அதனால் எனக்கு எந்தப் பயனும் கிடைத்திருக்காது. ஒரு வகையில் பார்த்தால், மற்ற வேலையாட்களைப் போலன்றி ஃபிரான்சுவாஸ் ஒரு சாதாரண வேலையாள் மட்டுமல்ல. அவளது உணர்வுகள், அன்பு மற்றும் கருணை, கடுமை மற்றும் ஆணவம், புத்திசாலித்தனம் மற்றும் குறுகிய மனப்பான்மை, வெண்மையான சருமம் மற்றும் சிவந்த கைகள் என அனைத்திலும் அவள் ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணாகவே திகழ்ந்தாள்; அவளது பெற்றோர் "உறுதியான உள்ளூர் பின்னணி" கொண்டவர்களாக இருந்தும், தங்கள் செல்வத்தை இழந்ததால் அவளை வீட்டு வேலைக்கு அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருந்தது. எங்கள் வீட்டில் அவள் இருந்ததால், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கிராமப்புறச் சூழலும் பண்ணை வாழ்க்கையும் அப்படியே எங்கள் நடுவே வந்து சேர்ந்தன; இது ஒருவிதமான 'தலைகீழ் பயணம்' போன்றது—அதாவது, பயணி தேடிச் செல்லும் விடுமுறைக்கால இடமே பயணி இருக்கும் இடத்திற்குத் தேடி வருவது போன்றது. ஒரு பிராந்திய அருங்காட்சியகத்தின் காட்சிப் பெட்டியில், சில மாகாணங்களைச் சேர்ந்த கிராமத்துப் பெண்கள் இன்றும் உருவாக்கும் விசித்திரமான கைவினைப் பொருட்கள் அலங்கரித்திருப்பது போல, எங்கள் பாரிஸ் நகரத்து வீடும் ஃபிரான்சுவாஸின் வார்த்தைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது—அவ்வார்த்தைகள் பாரம்பரியமான உள்ளூர் உணர்வுகளால் உந்தப்பட்டவை மற்றும் பழமையான விதிகளால் வழிநடத்தப்படுபவை. அவற்றில்—வண்ண நூல்களைக் கொண்டு வரைவது போல—தனது சிறுவயது செர்ரி மரங்களையும் பறவைகளையும், தன் தாய் இறந்துபோன படுக்கையையும் (அப்படுக்கை இப்போதும் அவள் கண்முன்னே தெரிந்தது) அவளால் அடையாளம் காண முடிந்தது. ஆயினும், பாரிஸில் எங்கள் பணிக்கு வந்த பிறகு, அதே நிலையில் உள்ள மற்ற பணிப்பெண்களைப் போலவே, அவளும் மற்ற தளங்களில் இருந்த பணியாளர்களின் கருத்துகளையும் எழுதப்படாத விதிமுறைகளையும் பின்பற்றத் தொடங்கினாள். எங்களுக்குக் காட்ட வேண்டிய மரியாதையை ஈடுசெய்யும் விதமாக, நான்காவது தளத்தில் இருந்த சமையல்காரர் தன் எஜமானியைப் பற்றிக் கூறிய கடுமையான வார்த்தைகளை அவள் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள்; பணியாளருக்கே உரிய ஒருவித உற்சாகத்துடன் அவள் அதைச் செய்தபோது, ​​எங்கள் வாழ்க்கையிலேயே முதல் முறையாக, அந்த வெறுக்கத்தக்க நான்காவது தளத்து வாசியுடன் ஒருவித ஒற்றுமையை உணர்ந்தோம்; ஒருவேளை, உண்மையில் நாங்களும் 'எஜமானர்கள்'தானோ என்று எங்களுக்குள் நினைத்துக்கொண்டோம். ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) குணத்தில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றம் தவிர்க்க முடியாததாக இருந்திருக்கலாம். சில வாழ்க்கைகள் மிகவும் அசாதாரணமானவை; அவை தவிர்க்க முடியாமல் சில குறைபாடுகளை உருவாக்குகின்றன—வெர்சாய்ஸ் அரண்மனையில் அரசவைச் சூழலில் மன்னர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் போல; அது ஒரு ஃபாரோ (Pharaoh) அல்லது டோஜ் (Doge) மன்னரின் வாழ்க்கையைப் போலவே விசித்திரமானது—மன்னரின் வாழ்க்கையை விடவும், அந்த அரசவைச் சூழலில் இருந்தவர்களின் வாழ்க்கையே இன்னும் விசித்திரமானது. பணியாளர்களின் வாழ்க்கையோ சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இன்னும் விசித்திரமானது—சொல்லப்போனால் விசித்திரத்தின் உச்சம்—ஆனால் பழக்கம் மட்டுமே அதை நம்மிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருக்கிறது. ஆயினும், இன்னும் நுணுக்கமான விவரங்களில் பார்த்தால், நான் ஃபிரான்சுவாஸை வேலையை விட்டு நீக்கியிருந்தாலும், அதே போன்ற ஒரு பணியாளரையே கொண்டிருக்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். ஏனெனில், பின்னர் என் பணிக்கு வந்த மற்றவர்களும்—பணியாளர்களுக்குரிய பொதுவான பலவீனங்களைக் கொண்டிருந்தாலும்—என் சேவையில் இருந்தபோது விரைவான மாற்றத்திற்கு உள்ளானார்கள். தாக்குதலுக்கான விதிகள் எவ்வாறு எதிர்-தாக்குதலுக்கான விதிகளையும் தீர்மானிக்கின்றனவோ, அதேபோல—என் குணத்தின் கரடுமுரடான தன்மையால் பாதிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்க—அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் குணத்தில் அதே இடத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட மாற்றத்தை (ஒரு பள்ளத்தை) ஏற்படுத்திக்கொண்டனர்; அதே சமயம், என் பலவீனங்களைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் சொந்த ஆதிக்கப் பகுதிகளை (முனைப்புகளை) உருவாக்கிக்கொண்டனர். அந்தப் பலவீனங்கள் உண்மையில் பலவீனங்களாக இருந்ததாலேயே, அவற்றைப் பற்றியோ அல்லது அவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளிகளால் உருவான அந்தப் புடைப்புகளைப் பற்றியோ நான் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் என் பணியாளர்கள், படிப்படியாகக் கெட்டுப்போகும்போது, ​​அவற்றை எனக்கு வெளிப்படுத்தினார்கள். அவர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் பெற்றுக்கொண்ட குறைபாடுகள் மூலமாகவே, என்னுடைய இயல்பான மற்றும் மாறாத குறைபாடுகளை நான் அறிந்துகொண்டேன்; அவர்களின் குணம் என்னுடைய குணத்தின் ஒருவித எதிர்மறைப் பிம்பமாக (negative image) அமைந்திருந்தது. பணியாளர்களை "அந்த இனம், அந்த வகை" என்று குறிப்பிடும் மேடம் சஸெராட் (Mme Sazerat) என்பவரைப் பார்த்து நானும் என் தாயாரும் சிரிப்பது வழக்கம். இருப்பினும், ஃபிரான்சுவாவை (Françoise) வேறு யாரையாவது கொண்டு மாற்ற வேண்டும் என்று நான் விரும்பாததற்குக் காரணம் என்னவென்றால், அப்படி மாற்றப்படும் ஒருவரும் தவிர்க்க முடியாமல் அந்தப் பொதுவான பணிப்பெண்கள் இனத்தைச் சேர்ந்தவராகவும், அதே சமயம் எனது சொந்தப் பணிப்பெண்கள் வகையைச் சார்ந்தவராகவும் இருந்திருப்பார் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.
185
மீண்டும் ஃபிரான்சுவாவைப் பற்றிக் கூறவேண்டுமென்றால், என் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் நான்......பிரான்சுவாஸின் முகத்தில் ஏற்கனவே தயாராகத் தேங்கியிருக்கும் அனுதாப உணர்வைப் பார்க்க முடியாமல் போன அவமானத்தை நான் அனுபவித்தேன்; அவள் என் மீது பரிதாபப்படுவதைக் கண்டு கோபமடைந்து, நான் உண்மையில் ஒரு வெற்றியை அடைந்ததாக வாதிட முயன்றாலும், அவளது மரியாதையான—அதே சமயம் வெளிப்படையான—நம்பிக்கையின்மை மற்றும் தான் சொல்வதே சரி என்ற அவளது அசைக்க முடியாத மனப்பான்மை ஆகியவற்றின் முன் என் பொய்கள் பயனற்றுச் சிதறிப்போயின. ஏனெனில் அவளுக்கு உண்மை தெரிந்திருந்தது; அதை அவள் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டாள்; வாயில் ஏதோ சுவையான உணவை மென்று முடிப்பது போல உதடுகளைச் சற்றே அசைத்தாள். அவள் அதைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டாள்—அல்லது நீண்ட காலம் நான் அப்படித்தான் நம்பினேன்; ஏனெனில், வார்த்தைகள் மூலமாகத்தான் ஒருவன் உண்மையை மற்றவர்களுக்குத் தெரிவிக்க முடியும் என்று அக்காலத்தில் நான் நினைத்திருந்தேன். உண்மையில், என்னிடம் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் என் உணர்வுப்பூர்வமான மனதில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருந்தனவென்றால், என்னை நேசிப்பதாகச் சொன்ன ஒருவர் உண்மையில் என்னை நேசிக்கவில்லை என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை; ஒரு செய்தித்தாளிலோ அல்லது அஞ்சல் வழியாக வந்த கோரிக்கைக்குப் பதிலாகவோ, ஒரு பாதிரியாரோ அல்லது ஏதோ ஒரு அந்நியரோ எல்லா நோய்களுக்கும் உறுதியான தீர்வையோ அல்லது வருமானத்தை நூறு மடங்காக உயர்த்தும் வழியையோ அனுப்புவார் என்று படித்தால், அதைச் சற்றும் சந்தேகிக்காமல் நம்பும் பிரான்சுவாஸின் மனநிலையைப் போன்றது அது. (மறுபுறம், தலைச்சளிக்காக எங்கள் மருத்துவர் மிகச் சாதாரணமான ஒரு களிம்பைக் கொடுத்தால் போதும்—கடுமையான துன்பங்களைக்கூடத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளும் அவளே—அதை முகர்ந்துகொள்ள வேண்டிய சூழலைக் குறித்துப் புலம்புவாள்; அது தன் மூக்கிலிருந்து முடிகளைப் பிடுங்கி எடுப்பது போல இருப்பதாகவும், அதனுடன் வாழ்வதே சாத்தியமில்லை என்றும் பிடிவாதமாகச் சொல்வாள்.) ஆனால், உண்மை வெளிப்படுவதற்கு அது வார்த்தைகளால் சொல்லப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை எனக்கு முதலில் உணர்த்தியவள் பிரான்சுவாஸ்தான்—இந்த உண்மையை நான் பிற்காலத்தில், எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவரால் மீண்டும்—மேலும் வேதனையான சூழலில்—எடுத்துரைக்கப்பட்டபோதுதான் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டேன் (அது இந்நூலின் இறுதிப் பகுதிகளில் இடம்பெறும்). வார்த்தைகளுக்காகக் காத்திருக்காமலோ அல்லது அவற்றைக் கவனிக்காமலோ கூட, ஆயிரக்கணக்கான வெளிப்படையான அறிகுறிகள் மூலமாகவோ அல்லது—மனித இயல்பில்—பௌதிக உலகின் வளிமண்டல மாற்றங்களுக்கு இணையான கண்ணுக்குத் தெரியாத சில நிகழ்வுகள் மூலமாகவோ ஒருவன் உண்மையை இன்னும் நம்பகத்தன்மையுடன் அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதை அவள் உணர்த்தினாள். இதை நான் முன்பே ஊகித்திருக்கலாம்; ஏனெனில், அக்காலத்தில் நான் பலமுறை உண்மைக்கு மாறான விஷயங்களைப் பேசினாலும், அதே நேரத்தில் என் உடல் மற்றும் செயல்களின் தன்னிச்சையான வெளிப்பாடுகள் மூலம் உண்மையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன் (அவற்றை பிரான்சுவாஸ் மிகத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டாள்); நான் அதை முன்பே சந்தேகித்திருக்கலாம்; ஆனால் அப்படிச் செய்வதற்கு, அவ்வப்போது நானும் ஒரு பொய்யனாகவும் வஞ்சகம் செய்பவனாகவும் இருந்தேன் என்பதை நான் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆயினும், மற்ற அனைவரையும் போலவே என்னிடமும் பொய் மற்றும் வஞ்சகம் ஆகியவை சுயநலத்தால் (தற்காப்புக்கான ஒரு வழியாக) உடனடியாகவும் தற்செயலாகவும் தூண்டப்பட்டன. ஒரு உன்னதமான லட்சியத்தில் கவனம் செலுத்திய என் மனம், என் குணநலன் இத்தகைய அற்பமான, அவசரமான செயல்களை நிழலில் செய்துகொண்டிருந்ததை ஒருபோதும் திரும்பிப் பார்க்காமல் அனுமதித்துவிட்டது. மாலையில் ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் கனிவாக நடந்துகொண்டு என் அறையில் அமர அனுமதி கேட்டபோது, ​​அவளது முகம் ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாக மாறி, அவளுக்குள் இருந்த நன்மையையும் வெளிப்படைத்தன்மையையும் எனக்குக் காட்டுவது போல் தோன்றியது. ஆனால் ஜூப்பியன்—அவரிடம் இருந்த ஒருவிதமான விவேகமற்ற தன்மையை நான் பிற்காலத்தில்தான் அறிந்துகொண்டேன்—அவள் என்னைப் பற்றி, "தூக்கிலிடப் பயன்படும் கயிற்றின் விலைக்குக் கூட நான் தகுதியற்றவன்" என்றும், அவளுக்குச் செய்யக்கூடிய எல்லாத் தீமைகளையும் நான் செய்ய முயன்றதாகவும் கூறியதாகத் தெரிவித்தார். ஜூப்பியனின் இந்த வார்த்தைகள், ஃபிரான்சுவாஸுடனான என் உறவு குறித்த நான் அடிக்கடி நினைத்து மகிழ்ந்த பிம்பத்திற்கு (அதில், எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, ஃபிரான்சுவாஸ் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தாள்; என்னைப் புகழ்ந்து பேசும் வாய்ப்பை ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை) முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தை—பழக்கமில்லாத ஒரு வெளிச்சத்தில்—என் கண்முன் கொண்டு நிறுத்தின. அப்போதுதான் நான் உணர்ந்தேன்: நாம் பார்க்கும் தோற்றத்திற்கும் உண்மைக்கும் இடையே வேறுபாடு இருப்பது புற உலகத்திற்கு மட்டுமல்ல; மரம், சூரியன், வானம் ஆகியவற்றை நம் கண்களிலிருந்து மாறுபட்ட அமைப்பைக் கொண்ட உயிரினங்கள் பார்த்தால்—அல்லது பார்ப்பதற்கு கண்களுக்குப் பதிலாக வேறு உறுப்புகளைக் கொண்டு மரம், வானம், சூரியன் ஆகியவற்றிற்கு இணையான காட்சி சாராத உணர்வுகளைப் பெற்றிருந்தால்—அவை எப்படித் தெரியுமோ, அதேபோலத்தான் நாம் நேரடியாக உணர்வதாக நம்பும் அனைத்து உண்மைகளும் இருக்கலாம். ஜூப்பியன் எனக்கு ஒருமுறை காட்டிய அந்த நிஜ உலகின் திடீர் தரிசனம் மிகவும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. ஆயினும், இது ஃபிரான்சுவாஸை மட்டுமே பற்றியதாக இருந்தது; அவளிடம் எனக்குப் பெரிய ஈடுபாடு ஏதுமில்லை. எல்லா சமூக உறவுகளிலும் நிலைமை இப்படித்தான் இருக்குமா? காதலின் விஷயத்திலும் இதுவே உண்மையாக இருந்தால், அது என்னை எந்த அளவு ஆழ்ந்த விரக்திக்கு இட்டுச் செல்லும்? அது எதிர்காலம் வைத்திருந்த ரகசியம். அந்த நேரத்தில், அது ஃபிரான்சுவாஸ் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாக மட்டுமே இருந்தது. ஜூப்பியனிடம் அவள் சொன்னதை அவள் உண்மையாகவே நம்பினாளா? ஜூப்பியனுக்கும் எனக்கும் இடையே பிளவை ஏற்படுத்த—ஒருவேளை அவளுக்குப் பதிலாக ஜூப்பியனின் மகளை வேலைக்கு அமர்த்துவதைத் தடுக்க—அவள் அதைச் சொன்னாளா? எது எப்படியாயினும், ஃபிரான்சுவாஸ் என்னை நேசித்தாளா அல்லது வெறுத்தாளா என்பதை நேரடியாகவும் உறுதியாகவும் அறிந்துகொள்வது சாத்தியமற்றது என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன். ஒரு நபர்—நான் முன்பு நம்பியிருந்தது போல—தங்கள் குணங்கள், குறைகள், திட்டங்கள் மற்றும் நோக்கங்களுடன் நமக்கு முன்னால் தெளிவானவராகவும் அசைவற்றவராகவும் இருப்பதில்லை என்ற எண்ணத்தை எனக்கு முதன்முதலில் அவளே ஏற்படுத்தினாள்.
...நம்மை நோக்கி (வேலியின் ஊடாகப் பூப்பாத்திகளுடன் கூடிய ஒரு தோட்டத்தைப் பார்ப்பது போல) அமைந்திருந்தாலும், அது நாம் ஒருபோதும் ஊடுருவ முடியாத, நேரடி அறிவுக்கு எட்டாத ஒரு நிழலாகவே இருந்தது; அந்த நிழலைப் பற்றி நாம் சொற்கள் மற்றும் செயல்கள் மூலம் பல நம்பிக்கைகளை வளர்த்துக்கொள்கிறோம்—ஆனால் அவை அனைத்தும் போதுமானதாக இல்லாத, மேலும் முரண்பாடான தகவல்களையே தருகின்றன—அத்தகைய நிழலில் வெறுப்பும் அன்பும் ஒரே அளவிலான நம்பகத்தன்மையுடன் ஒளிர்கின்றன என்று நாம் கற்பனை செய்துகொள்ள முடிகிறது.

நான் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) உண்மையாகவே நேசித்தேன். கடவுளிடம் நான் கோரியிருக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி என்னவென்றால், அவள் மீது எல்லாவிதமான பேரிடர்களும் விழ வேண்டும் என்பதுதான்; அதனால் அவள் சீரழிந்து, அவமானப்பட்டு, என்னை விட்டு அவளைப் பிரித்து வைத்திருந்த அனைத்துச் சலுகைகளையும் இழந்து, வசிக்க வீடின்றி, அவளை வரவேற்க யாரும் முன்வராத நிலையில்—அவள் என்னிடம் தஞ்சம் தேடி வர வேண்டும். அவள் அப்படி வருவதை நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன். மேலும், சூழலிலோ அல்லது எனது உடல்நலத்திலோ ஏற்படும் மாற்றங்கள் காரணமாக, கடந்த காலத்தின் பதிவுகள் கொண்ட மறக்கப்பட்ட ஏதேனும் ஒரு சுருள் என் உணர்வின் மேற்பரப்பிற்கு வரும் மாலை வேளைகளில் கூட—எனக்குள் புதிதாகத் தூண்டப்பட்ட புத்துணர்ச்சியூட்டும் ஆற்றலைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதற்குப் பதிலாகவோ, அல்லது வழக்கமாக எனக்குப் பிடிபடாத எண்ணங்களை விளங்கிக்கொள்ள அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாகவோ, அல்லது இறுதியாக வேலையைத் தொடங்குவதற்குப் பதிலாகவோ—நான் சத்தமாகப் பேசுவதையும், அமைதியற்ற முறையில் வெளிப்படையாகச் சிந்திப்பதையும் (வெறும் பயனற்ற சொற்கள் மற்றும் சைகைகளின் ஓட்டமாக) விரும்பினேன்; அதாவது, வறுமையில் வீழ்ந்த அந்த டச்சஸ் (Duchess), அதிர்ஷ்ட மாற்றத்தால் செல்வந்தராகவும் சக்திவாய்ந்தவராகவும் மாறியிருந்த என்னிடம் வந்து கெஞ்சுவது போன்ற—உண்மைத்தன்மையற்ற, பலனளிக்காத ஒரு சாகசக் கதையை நான் பின்னிக்கொண்டிருந்தேன். என் இல்லத்தில் அவளை வரவேற்கும் போது நான் சொல்லவிருக்கும் வார்த்தைகளை ஒத்திகை பார்த்து, பல மணிநேரங்களை இத்தகைய கற்பனைக் காட்சிகளில் கழித்த பிறகும், அந்தச் சூழல் மாறாமலே இருந்தது; உண்மையில், துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் நேசிக்கத் தேர்ந்தெடுத்த அந்தப் பெண், பலவிதமான நன்மைகளை ஒருங்கே கொண்டிருந்தாள்—அதே காரணத்தினால், அவளது பார்வையில் எனக்கு எந்தவிதமான கௌரவமும் இருக்க முடியாது என்று நான் கருதினேன்; ஏனெனில், மிகச் சிறந்த நாகரிகத்தின் அடையாளமாகவும் பெண்களுக்குள் ஒரு ராணியாகவும் அவளை மாற்றிய தனிப்பட்ட வசீகரத்தைத் தவிர, அவளும் ஒரு செல்வந்தப் பொதுமகளுக்கு இணையான செல்வத்தைக் கொண்டிருந்தாள்.
190
ஒவ்வொரு காலையிலும் அவளது பாதையில் குறுக்கிடுவதன் மூலம் நான் அவளுக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகிறேன் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; இரு-மூன்று நாட்கள் அவளைச் சந்திக்காமல் இருப்பதற்கான துணிச்சல் எனக்கு இருந்திருந்தாலும் கூட, அத்தகைய பெரும் தியாகத்தை நான் செய்திருந்ததை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கவனிக்காமலே விட்டிருக்கலாம்; அல்லது என் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு காரணத்தால்தான் நான் வரவில்லை என்று நினைத்திருக்கலாம். உண்மையில், அவளைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க எனக்கு இருந்த ஒரே வழி, அதைச் செய்வதையே உடல்ரீதியாக இயலாததாக்குவதுதான்; ஏனெனில், அவளைச் சந்திக்க வேண்டும்—ஒரு கணமேனும் அவளது கவனத்தை ஈர்க்கும் நபராக, அவள் தன் வாழ்த்தை அல்லது உரையாடலைச் செலுத்தும் நபராக இருக்க வேண்டும்—என்ற இடைவிடாத உந்துதல், அவளுக்கு அதிருப்தி அளித்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தை விட வலிமையானதாக இருந்தது. நான் சிறிது காலம் வெளியூர் சென்றிருக்க வேண்டும்; ஆனால் அதற்கான துணிச்சல் எனக்கு இல்லை. சில சமயங்களில் நான் அதைப் பற்றி யோசிப்பேன். என் பயணப் பெட்டிகளை அடுக்கச் சொல்லி ஃபிரான்சுவாஸிடம் (Françoise) கூறுவேன், பிறகு உடனே அவற்றை மீண்டும் கலைத்துப் போடச் சொல்வேன். மேலும்—பிறரைப் போலப் பாவனை செய்யும் போக்கு மற்றும் பழங்காலத்தவர் போலத் தோன்றிவிடுவோமோ என்ற அச்சம் ஆகியவை எப்படி ஒருவரின் இயல்பான, தன்னம்பிக்கை மிக்க பேச்சுமுறையைக்கூடச் சிதைக்கின்றனவோ, அதேபோல—ஃபிரான்சுவாஸ் தன் மகளின் பேச்சுவழக்கிலிருந்து ஒரு சொற்றொடரைக் கடன் வாங்கி, நான் "பைத்தியம்" (nuts) என்று சொல்வாள். அவளுக்கு அது பிடிக்காது; நான் எப்போதும் "தடுமாறிக் கொண்டிருப்பதாக" (wavering) அவள் சொல்வாள்—ஏனெனில் நவீன காலத்தவர்களுடன் போட்டியிட முயலாத நேரங்களில், அவள் செயிண்ட்-சைமனின் (Saint-Simon) காலத்து மொழியையே பயன்படுத்துவாள். அதே சமயம், நான் ஒரு எஜமானுக்குரிய அதிகாரத் தோரணையில் பேசும்போது அவளுக்கு அது இன்னும் குறைவாகவே பிடித்திருந்தது. இது எனக்கு இயல்பானதல்ல என்பதையும், எனக்குப் பொருந்தாத ஒன்று என்பதையும் அவள் அறிவாள்—"கட்டாயப்படுத்திச் செய்யப்படும் எதுவும் எனக்குப் பொருந்தாது" என்று அவள் அதை வெளிப்படுத்துவாள். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை நெருங்க வைக்கும் ஒரு திசையில் செல்வதாக இருந்தால் மட்டுமே நான் அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கான துணிச்சலைப் பெற்றிருப்பேன். அது சாத்தியமில்லாத ஒன்றல்ல. ஏனெனில், காலையில் தெருவில் தனிமையாகவும் அவமான உணர்வுடனும் அலைந்து திரிந்து, அவளிடம் சொல்ல நினைத்த எந்தவொரு எண்ணமும் அவளைச் சென்றடையவில்லை என்று உணர்ந்து, முடிவே இல்லாத நடைப்பயணங்களில் முன்னும் பின்னும் நடந்து கொண்டிருந்த நிலையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில்... அவளிடமிருந்து வெகு தொலைவில்—ஆனால் அவளுக்குத் தெரிந்த, அதே சமயம் அறிமுகமானவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் மிகுந்த கவனம் கொண்ட மற்றும் என்னை மதிக்கக்கூடிய ஒருவரின் வீட்டிற்குச் சென்றால்—அவர் என்னைப் பற்றி அவளிடம் பேசி, நான் அவளிடமிருந்து விரும்பியதை இல்லாவிட்டாலும், என் விருப்பத்தையாவது அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தியிருக்க முடியும் அல்லவா? அப்படிச் செய்திருந்தால் நான் அவளுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக உணர்ந்திருப்பேன். ஒரு குறிப்பிட்ட செய்தியை அவளிடம் கொண்டு சேர்ப்பது குறித்து ஒருவருடன் கலந்தாலோசிக்கலாம் என்ற காரணத்தாலேயேனும், எனது தனிமையான, மௌனமான பகற்கனவுகளுக்கு ஒரு புதிய வடிவத்தை—அதாவது பேசப்படும், செயல்வடிவம் கொண்ட, முன்னேற்றத்தை உணர்த்தும், கிட்டத்தட்ட நனவாகும் நிலையை நெருங்கும் ஒரு வடிவத்தை—அளிக்க எனக்கு உதவியவர் அவர். டச்சஸின் மாளிகை, அவரது மாலை நேர விருந்துகள் மற்றும் அவருடனான நீண்ட உரையாடல்கள் ஆகியவற்றில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பைப் பெற்ற ஒருவரைத் துணைக்குக் கொண்டு, "கெர்மான்ட்ஸ்" (Guermantes) எனும் அந்த மர்மமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அவளது நடவடிக்கைகளில்—மறைமுகமாகவேனும், ஒரு நெம்புகோலைப் பயன்படுத்துவது போல—தலையிடுவது என்பது... அது......ஒவ்வொரு காலையும் தெருவில் நான் அவளை உற்றுப் பார்ப்பதை விட, தொலைவில் இருந்தாலும் அதிகப் பயனுள்ள ஒரு தொடர்பு?

செயின்ட்-லூப் என் மீது கொண்டிருந்த நட்பும் போற்றுதலும் தகுதியற்றதாகத் தோன்றியதுடன், என்னை உணர்ச்சியற்றவளாகவும் ஆக்கியிருந்தது. திடீரென்று, நான் அவற்றுக்கு மதிப்பு கொடுக்கத் தொடங்கினேன்; அவர் அவற்றை திருமதி டி குவர்மண்டஸிடம் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்பினேன்—அவ்வாறு செய்யும்படி அவரிடம் கேட்கும் திறனும் எனக்கு இருந்திருக்கும். ஏனெனில், ஒருவர் காதலில் விழுந்தவுடன், நிஜ வாழ்க்கையில் உரிமையற்றவர்களும் சலிப்பூட்டுபவர்களும் செய்வதைப் போலவே, தன்னிடம் உள்ள பல்வேறு சிறிய மறைக்கப்பட்ட நன்மைகளைத் தான் காதலிக்கும் பெண்ணிடம் வெளிப்படுத்த ஏங்குகிறார். அவள் அவற்றைப் பற்றி அறியாமல் இருக்கிறாள் என்று நினைப்பது வேதனையானது; அவை ஒருபோதும் கண்ணுக்குத் தெரியாததால், ஒருவேளை அவள் உங்களைப் பற்றிய தனது மனப் பிம்பத்தில், காணப்படாத நன்மைகளுக்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் சேர்த்துக் கொள்கிறாளோ என்ற எண்ணத்தில் ஒருவர் ஆறுதல் தேடுகிறார்.

நீண்ட காலமாக, செயிண்ட்-லூப்பால் பாரிஸுக்கு வர முடியவில்லை—அதற்குக் காரணம், அவர் கூறியது போல், அவருடைய இராணுவக் கடமைகளின் சுமையாலா, அல்லது மாறாக, ஏற்கனவே இரண்டு முறை உறவின் விளிம்பில் இருந்த அவருடைய காதலியால் ஏற்பட்ட மனவேதனையாலா என்பது தெரியவில்லை. நான் அந்தப் படைத்தளத்திற்கு வந்து அவரைச் சந்தித்தால் அது அவருக்கு எவ்வளவு நன்மை பயக்கும் என்று அவர் என்னிடம் அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறார்—பால்பெக்கிலிருந்து அவர் புறப்பட்ட மறுநாள், என் நண்பரிடமிருந்து நான் பெற்ற முதல் கடிதத்தின் உறையில் அந்த இடத்தின் பெயரைப் படித்தபோது, ​​அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. முற்றிலும் கிராமப்புற நிலப்பரப்பு தோற்றமளிப்பதை விட பால்பெக்கிற்கு மிக அருகில் இருந்த அது, பரந்த திறந்தவெளிகளால் சூழப்பட்டிருந்த சிறிய பிரபுத்துவ இராணுவ நகரங்களில் ஒன்றாகும்; அங்கே, நல்ல நாட்களில், ஒருவித விட்டுவிட்டுத் தோன்றும், எதிரொலிக்கும் மூடுபனி அடிக்கடி தூரத்தில் மிதந்து செல்லும். பாப்லர் மரங்களின் திரை, கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு நதியின் போக்கைத் தன் வளைவுகளால் கோடிட்டுக் காட்டுவது போல, ஒருவித மூடுபனி படர்ந்திருந்தது. அது, இராணுவப் பயிற்சியில் ஈடுபடும் ஒரு படைப்பிரிவின் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அசைவுகளை வெளிப்படுத்தியது. அந்த அளவிற்கு, தெருக்கள், பெருஞ்சாலைகள் மற்றும் சதுக்கங்களின் சூழலே ஒருவித நிரந்தரமான இசை மற்றும் போர் சார்ந்த துடிப்பைப் பெற்றிருந்தது. அங்கே, ஒரு வண்டி அல்லது டிராமின் மிக உரத்த சத்தம் கூட, அந்த அமைதியால் அதிஉணர்ச்சிவசப்பட்ட காதுகளுக்கு முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் எக்காள முழக்கங்களைப் போல ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அது பாரிஸிலிருந்து அவ்வளவு தொலைவில் இல்லை; விரைவு ரயிலில் இருந்து இறங்கியவுடன், வீட்டிற்குத் திரும்பி, என் தாயையும் பாட்டியையும் சந்தித்து, என் சொந்தப் படுக்கையில் உறங்கிவிட முடியாத நிலை எனக்கு இருந்தது. இதை நான் உணர்ந்தவுடனேயே, ஒரு வேதனையான ஏக்கத்தால் உந்தப்பட்டு, பாரிஸுக்குத் திரும்ப வேண்டாம் என்றும் அந்த நகரத்திலேயே தங்கிவிட வேண்டும் என்றும் முடிவெடுக்கும் மன உறுதி எனக்கு இல்லாமல் போனது. ஆனாலும், ஒரு சுமைதூக்குபவர் என் பயணப்பெட்டியை ஒரு வாடகைக் காருக்கு எடுத்துச் செல்வதைத் தடுப்பதற்கோ, அல்லது அவருக்குப் பின்னால் நான் நடந்து செல்லும்போது, ​​தனக்காகக் காத்திருக்கும் பாட்டி இல்லாத நிலையில் தன் சாமான்களைத் தானே கவனித்துக் கொள்ளும் ஒரு பயணியின் பற்றற்ற தோரணையை மேற்கொள்வதைத் தவிர்ப்பதற்கோ, அல்லது தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை நிறுத்திவிட்டு, தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பது துல்லியமாகத் தெரிந்தவர் போலத் தோன்றும் ஒருவனின் அலட்சியத்துடன் வண்டியில் ஏறி, இறுதியாக ஓட்டுநரிடம் குதிரைப்படை முகாமின் முகவரியைக் கொடுப்பதைத் தவிர்ப்பதற்கோ எனக்கு மனவுறுதி இல்லை. செயிண்ட்-லூப் வந்து நான் தங்கியிருந்த விடுதியில் இரவைக் கழிப்பார் என்றும், அதன் மூலம் இந்த அறிமுகமில்லாத நகரத்துடனான எனது முதல் சந்திப்பு அவ்வளவு அச்சமூட்டுவதாக இருக்காது என்றும் நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். ஒரு காவலாளி அவரை அழைத்து வரச் சென்றார், நான் முகாம் வாயிலில், நவம்பர் மாதக் காற்றால் அதிர்ந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தின் முன்னால் காத்திருந்தேன்—அந்த இடத்திலிருந்து, ஒவ்வொரு கணமும் (ஏனெனில் அது மாலை ஆறு மணி), ஆண்கள் ஜோடி ஜோடியாகத் தெருவில் வெளிவந்துகொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் சிறிது காலம் தங்கியிருந்த ஏதோவொரு கவர்ச்சியான துறைமுகத்தில் கரை இறங்குவது போலத் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தனர்.
195

செயிண்ட்-லூப் அமைதியின்றி அசைந்தாடிக்கொண்டே வந்தார்; அவரது ஒற்றைக் கண்ணாடி அதன் கயிற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. நான் என் வருகையைப் பற்றி யாருக்கும் தெரிவிக்கவில்லை, ஏனெனில் அவரது ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் கண்டு ரசிக்க நான் ஆவலாக இருந்தேன்.

"ஓ, என்ன ஒரு தொல்லை!" என்று அவர் திடீரென என்னைக் கண்டதும் கூச்சலிட்டார்; அவரது காது நுனிகள் வரை சிவந்து போனது. "நான் இப்போதுதான் இந்த வாரத்திற்குப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறேன்—இன்னும் ஏழு நாட்களுக்கு என்னால் வெளியே வர முடியாது!"

மேலும், இந்த முதல் இரவை நான் தனியாகக் கழிக்கப் போகிறேன் என்ற எண்ணத்தில் மூழ்கியிருந்த அவர்—ஏனெனில் பால்பெக்கில் அவர் அடிக்கடி கவனித்துத் தேற்றியிருந்த மாலை நேரக் கவலைகளை வேறு யாரையும் விட அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார்—தன் புலம்பல்களை நிறுத்திவிட்டு, என்னை நோக்கித் திரும்புவார்; சிறு புன்னகைகளையும், மென்மையான, பலவகைப்பட்ட பார்வைகளையும் (சில அவரது கண்களிலிருந்து நேராகவும், மற்றவை ஒற்றைக் கண்ணாடி வழியாகவும்) வழங்குவார். அவை அனைத்தும், என்னை மீண்டும் கண்டதில் அவர் உணர்ந்த உணர்ச்சியையும், மேலும் அந்த முக்கியமான விஷயமான—நமது நட்பையும்—குறித்தன; அதை நான் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனால் அது இப்போது எனக்கு முக்கியமானதாக இருந்தது.
200
“அடக் கடவுளே! நீங்கள் எங்கே தங்குகிறீர்கள்? நாங்கள் தங்கியிருக்கும் ஹோட்டலை நான் உங்களுக்குப் பரிந்துரைக்கவே மாட்டேன்; அது கண்காட்சி நடைபெறும் இடத்திற்கு மிக அருகில் உள்ளது, அங்குதான் கொண்டாட்டங்கள் தொடங்கவிருக்கின்றன—கூட்ட நெரிசலில் நீங்கள் சிக்கிக்கொள்வீர்கள். இல்லை, ‘ஹோட்டல் டி ஃபிளாண்ட்ரே’ (Hôtel de Flandre) சிறந்ததாக இருக்கும்; அது 18-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு பழைய மாளிகை, பழமையான திரைச்சீலைகள் (tapestries) கொண்டது. அது உண்மையிலேயே ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பழைய இல்லத்தின் தோற்றத்தைக் கொண்டுள்ளது.”

செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) ‘faire’ (செய்வது அல்லது உருவாக்குவது) என்ற வினைச்சொல்லை, ‘தோற்றமளிப்பது’ அல்லது ‘தெரிவது’ என்ற அர்த்தத்தில் அடிக்கடி பயன்படுத்தினார். ஏனெனில், எழுத்து மொழியைப் போலவே பேச்சு மொழியிலும் சில சமயங்களில் இத்தகைய அர்த்த மாற்றங்களும், வெளிப்பாட்டு நுணுக்கங்களும் தேவைப்படுகின்றன. பத்திரிகையாளர்கள் தாங்கள் பயன்படுத்தும் ‘நேர்த்தியான சொற்றொடர்கள்’ எந்த இலக்கியப் பாணியிலிருந்து வந்தன என்பதை அறியாதிருப்பதைப் போலவே, செயின்ட்-லூப்பின் சொல்லகராதியும்—அவரது பேச்சு நடையும் கூட—மூன்று வெவ்வேறு கலை ரசனை கொண்டவர்களின் (aesthetes) பாணியைப் பின்பற்றியே உருவானது; அவர்களில் யாரையும் அவர் நேரில் அறிந்திருக்கவில்லை, ஆயினும் அவர்களின் பேச்சு முறை அவரிடம் மறைமுகமாகப் பதிந்திருந்தது. “அதுமட்டுமின்றி,” என்று அவர் முடித்தார், “அந்த ஹோட்டல் உங்கள் ஒலி உணர்திறனுக்கு (auditory hypersensitivity) மிகவும் ஏற்றது. உங்களுக்குப் பக்கத்து அறையில் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள். அது ஒரு சிறிய நன்மைதான் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—நாளை வேறொரு பயணி வரக்கூடும் என்பதால், அத்தகைய நிலையற்ற நன்மைக்காக அந்த ஹோட்டலைத் தேர்ந்தெடுப்பது அர்த்தமற்றதாக இருக்கலாம். இல்லை, அதன் சூழல்தான் நான் அதைப் பரிந்துரைக்கக் காரணம். அறைகள் மிகவும் இனிமையானவை, வசதியான பழங்கால மரச்சாமான்கள் கொண்டவை; அதில் ஒருவிதமான மன அமைதியைத் தரும் தன்மை உள்ளது.” ஆனால் செயின்ட்-லூப்பைப் போலன்றி கலை உணர்வு குறைவாக இருந்த எனக்கு, ஒரு அழகான வீடு தரும் இன்பம் மேலோட்டமானதாகவோ அல்லது கிட்டத்தட்ட இல்லவே இல்லாததாகவோ இருந்தது; அது எனக்குள் எழும் பதற்றத்தைத் தணிக்க முடியவில்லை—கோம்ப்ரேயில் (Combray) என் அம்மா வந்து ‘குட் நைட்’ (goodnight) சொல்லத் தவறியபோது நான் உணர்ந்த அதே வேதனையான பதற்றம் அது; அல்லது பால்பெக்கிற்கு (Balbec) வந்திறங்கியபோது, ​​வெட்டிவேர் (vetiver) மணம் வீசிய அந்தப் பெரிய குகை போன்ற அறையில் நான் அனுபவித்த அதே பதற்றம் அது. எனது நிலையான பார்வையை வைத்தே செயின்ட்-லூப் இதைப் புரிந்துகொண்டார். “ஆனால், பாவம்... இந்த அழகான அரண்மனையைப் பற்றியெல்லாம் உனக்குச் சிறிதும் அக்கறை இருக்காது; உன் முகம் மிகவும் வெளிறிப்போயிருக்கிறது. பார்ப்பதற்கே மனமில்லாத அலங்காரத் திரைகளைப் பற்றி ஒரு முரடனைப் போல நான் உன்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். உன்னைத் தங்க வைக்கப்போகும் அறை எனக்குத் தெரியும்—சொல்லப்போனால், அது எனக்கு மிகவும் உற்சாகமூட்டும் இடமாகத் தோன்றுகிறது—ஆனால், உன்னைப் போன்ற உணர்வுப்பூர்வமான ஒருவருக்கு அது அப்படி இருக்காது என்பதை நான் அறிவேன். நான் உன்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று நினைக்காதே; எனக்கு அத்தகைய உணர்வு இல்லையென்றாலும், உன் நிலையில் இருந்து என்னால் நிச்சயம் விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.”

அப்போது முற்றத்தில் ஒரு குதிரையைப் பழக்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு ராணுவ அதிகாரி—குதிரையைத் தாவிக்குதிக்க வைப்பதிலேயே குறியாக இருந்து, மற்ற வீரர்களின் வணக்கங்களைப் புறக்கணித்து, தன் வழியில் குறுக்கிட்டவர்களைக் கடுமையாகத் திட்டித் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தவர்—செயின்ட்-லூவை (Saint-Loup) பார்த்துப் புன்னகைத்தார்; பின்னர், அவருடன் ஒரு நண்பர் இருப்பதைக் கவனித்துவிட்டு ராணுவ முறைப்படி வணக்கம் செலுத்தினார். ஆனால், அந்தத் தருணத்தில் குதிரை வாயில் நுரை தள்ளியபடி தன் முழு உயரத்திற்கு நிமிர்ந்து மிரண்டு நின்றது. செயின்ட்-லூப் பாய்ந்து சென்று அதன் தலையைப் பிடித்து, கடிவாளத்தை இறுக்கி, அந்தக் குதிரையைச் சாந்தப்படுத்திவிட்டு என்னிடம் திரும்பி வந்தார்.

“ஆம்,” என்று அவர் கூறினார், “உன் நிலையை நான் உணர்கிறேன் என்பதை உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—நீ படும் வேதனையை நினைத்து நானும் வருந்துகிறேன். இது எனக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளிக்கிறது,” என்று என் தோள் மீது அன்புடன் கையை வைத்தவாறே அவர் தொடர்ந்தார், “நான் உன்னுடன் தங்கியிருந்து, விடியும் வரை உன்னிடம் பேசியிருந்தால், ஒருவேளை உன் துயரத்தின் ஒரு பகுதியையாவது என்னால் போக்கியிருக்க முடியுமோ என்று நினைக்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது. நான் மகிழ்ச்சியுடன் உனக்குப் புத்தகங்களைத் தந்திருப்பேன், ஆனால் இந்த நிலையில் உன்னால் படிக்க முடியாது. மேலும், இங்கே எனக்குப் பதிலாக வேறொருவரை நியமிப்பது இயலாத காரியம்; என் காதலி என்னைப் பார்க்க வந்திருந்ததால், ஏற்கனவே தொடர்ந்து இரண்டு முறை அப்படிச் செய்திருக்கிறேன்.”

அவர் தன் நெற்றியைச் சுருக்கினார்; ஒருபுறம் எரிச்சலாலும், மறுபுறம் ஒரு மருத்துவர் என் துயரத்திற்குத் தீர்வு காண முயல்வதைப் போன்ற மன முயற்சியாலும் அந்தச் செயல் நிகழ்ந்தது.
210
“போய் என் அறையில் நெருப்பு மூட்டு,” என்று அவ்வழியே சென்ற ஒரு வீரரிடம் அவர் கூறினார். “வா, இன்னும் வேகமாகச் செய்—விரைவாகச் செயல்படு.” பிறகு, என்னை நோக்கித் திரும்பியபோது, ​​அவனது ஒற்றைக் கண்ணாடியும் (monocle) கிட்டப்பார்வை கொண்ட பார்வையும் எங்கள் நெருங்கிய நட்பை அங்கீகரிப்பது போல் தோன்றின:

“இல்லை! நீ, இங்கே—நான் உன்னைப் பற்றி அடிக்கடி நினைத்த அதே பகுதியில்—என் கண்களையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை; ஏதோ கனவு காண்பது போல் உணர்கிறேன். சரி, உன் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது? சற்று தேறியிருக்கிறதா? அதையெல்லாம் சற்று நேரத்தில் என்னிடம் சொல்லலாம். நாம் என் அறைக்குச் செல்லலாம்; முற்றத்தில் அதிக நேரம் நிற்க வேண்டாம்—மோசமான காற்று வீசுகிறது. எனக்கு அது இப்போது தெரிவதில்லை, ஆனால் இதற்குப் பழகாத உனக்குக் குளிரடித்துவிடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. உன் வேலையைப் பற்றிச் சொல்—ஏதாவது தொடங்கியிருக்கிறாயா? இல்லையா? நீ ஒரு விசித்திரமான ஆள்! உன்னைப் போன்ற திறமை எனக்கு இருந்திருந்தால், நான் காலை முதல் இரவு வரை எழுதிக்கொண்டே இருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். உனக்கோ, சும்மா இருப்பதே அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. என்ன ஒரு வருத்தம்! என்னைப் போன்ற சாதாரணத் திறமையுள்ளவர்கள்தான் எப்போதும் வேலை செய்யத் தயாராக இருக்கிறோம்; ஆனால் திறமைசாலிகள் அதைச் செய்வதே இல்லை! அதுமட்டுமல்ல, நான் உன் பாட்டியைப் பற்றி மட்டும் விசாரிக்கவில்லை. அவரிடமிருந்த ‘ப்ரூதோன்’ (Proudhon) புத்தகத்தின் பிரதியை இப்போதும் நான் எப்போதும் என்னிடமே வைத்திருக்கிறேன்.”

உயரமான, அழகான, கம்பீரமான தோற்றமளிக்கும் ஒரு அதிகாரி, படிக்கட்டிலிருந்து மெதுவாகவும் நிதானமாகவும் வெளியே வந்தார். செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) அவருக்கு வணக்கம் (salute) செலுத்தினான்; தனது உடலின் இயல்பான துடிப்பான அசைவுகளைச் சற்று அடக்கி, தன் கையைத் தொப்பியின் (kepi) விளிம்பு வரை உயர்த்தினான். ஆயினும், அவன் கையை அங்கே செலுத்திய வேகமும், உடலை நிமிர்த்திய அந்தத் துரிதமான அசைவும், வணக்கம் முடிந்ததும் கையைச் சட்டென்று கீழே போட்ட விதமும்—அதே வேளையில் தோள்பட்டை, கால் மற்றும் ஒற்றைக் கண்ணாடியின் நிலையை அவன் மாற்றியமைத்த பாணியும்—எப்படி இருந்ததென்றால்..அது ஒரு அமைதியான தருணமாக இருக்கவில்லை; மாறாக, அது ஒரு துடிப்பான பதற்றம் நிறைந்த தருணமாக இருந்தது. அப்போதுதான் நிகழ்ந்திருந்த அதீத அசைவுகளும், இனி நிகழவிருந்த அசைவுகளும் ஒன்றையொன்று சமன் செய்துகொண்டிருந்தன. ஆயினும், செயிண்ட்-லூவிற்கு (Saint-Loup) முற்றிலும் முரணான ஆளுமையைக் கொண்ட அந்த அதிகாரி—அமைதியானவர், கனிவானவர், கம்பீரமானவர் மற்றும் அதிகாரம் மிக்கவர்—அவசரமின்றித் தனது ராணுவத் தொப்பியை (kepi) நோக்கித் தன் கையை உயர்த்தினார்.

"நான் அந்த கேப்டனிடம் (captain) சற்று பேச வேண்டும்," என்று செயிண்ட்-லூ என்னிடம் கிசுகிசுத்தார்; "தயவுசெய்து என் அறைக்குச் சென்று எனக்காகக் காத்திருங்கள்—அது மூன்றாவது மாடியில் வலதுபுறம் உள்ள இரண்டாவது அறை; நான் சற்று நேரத்தில் உங்களை வந்து சந்திக்கிறேன்."

பின்னர், வேகமாக நடக்கத் தொடங்கிய அவர்—அவரது ஒற்றைக் கண் கண்ணாடி (monocle) எல்லா திசைகளிலும் தாறுமாறாக ஊசலாடிக் கொண்டிருக்க—கம்பீரமாகவும் நிதானமாகவும் இருந்த அந்த கேப்டனை நோக்கி நேராகச் சென்றார். அதே நேரத்தில் கேப்டனின் குதிரை கொண்டு வரப்பட்டது; குதிரை மீது ஏறுவதற்கு முன், அவர் சில உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது அசைவுகள் ஒரு வரலாற்று ஓவியத்தில் உள்ளதைப் போல நேர்த்தியாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தன; டான்சியர்ஸில் (Doncières) தான் தங்கியிருந்த வாடகை வீட்டிற்குத் திரும்புவதற்குப் பதிலாக, நெப்போலியனின் 'முதல் பேரரசு' (First Empire) காலத்து போருக்குப் புறப்படுவது போன்ற தோற்றத்தை அது அளித்தது. அந்த வீடு அமைந்திருந்த சதுக்கத்தின் பெயர்—நெப்போலியன் காலத்து ஆளுமை ஒருவரை அங்கு எதிர்பார்க்கும் ஒருவித முரண்நகைப்புடன்—'பிளேஸ் டி லா ரிபப்ளிக்' (Place de la République) என்று இருந்தது! நான் படிக்கட்டுகளில் ஏறத் தொடங்கினேன்; ஆணித்தலைகள் பதிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படிகளில் ஒவ்வொரு அடியிலும் வழுக்கி விழும் நிலையில் இருந்தேன். வழியில், வெறும் சுவர்களையும், இரு வரிசைகளாக அடுக்கப்பட்டிருந்த படுக்கைகள் மற்றும் பயணப் பைகளையும் (kit-bags) கொண்ட ராணுவ முகாம் அறைகளை நான் பார்த்தேன். நான் செயிண்ட்-லூவின் அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். மூடியிருந்த கதவுக்கு வெளியே நான் சிறிது நேரம் நின்றேன்; உள்ளே ஏதோ அசைவு தெரிந்தது—ஏதோ ஒன்று நகர்த்தப்படுவது, வேறொன்று கீழே விழுவது போன்ற சத்தம் கேட்டது; அறை காலியாக இல்லை, உள்ளே யாரோ இருக்கிறார்கள் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். ஆனால், அது அடுப்பில் எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்புதான். அது நிலையாக இருக்கவில்லை; விறகுக் கட்டைகளை அது தொடர்ந்து நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது—அதுவும் மிகவும் நேர்த்தியற்ற விதத்தில். நான் உள்ளே நுழைந்தேன்; நெருப்பு ஒரு கட்டையை உருட்டிவிட்டு இன்னொன்றைப் பற்றவைத்தது. அது அசையாமல் இருந்தபோதும்—சாதாரண மனிதர்களைப் போலவே—தொடர்ந்து சத்தங்களை எழுப்பியது. அந்தச் சத்தங்கள், தீப்பிழம்பு உயர்வதைப் பார்த்த கணத்தில் நெருப்பின் ஒலிகளாக எனக்குத் தெரிந்தன; ஆனால், நான் சுவருக்கு மறுபுறம் இருந்திருந்தால், யாரோ மூக்கு சிந்துவது அல்லது அங்குமிங்கும் நடப்பது போன்ற சத்தங்களாகவே அவற்றைக் கருதியிருப்பேன். இறுதியாக, நான் அந்த அறையில் அமர்ந்தேன். 'லிபர்ட்டி' (Liberty) வகை திரைச்சீலைகளும், 18-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பழைய ஜெர்மானியத் துணிகளும், கட்டிடத்தின் மற்ற பகுதிகளிலிருந்து வீசிய நாற்றத்திலிருந்து அந்த அறையைப் பாதுகாத்தன; அந்த நாற்றம் பழுப்பு நிற ரொட்டியின் வாசனையைப் போல கரடுமுரடானதாகவும், சப்பென்றதாகவும், ஏதோ ஒருவித அசுத்தம் கலந்ததாகவும் இருந்தது. அந்த அழகான அறையில்தான் நான் மகிழ்ச்சியுடனும் அமைதியுடனும் உணவருந்தி உறங்கியிருப்பேன். அங்கே செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) உடனிருப்பது போலவே எனக்குத் தோன்றியது: புகைப்படங்களுக்கு அருகில் இருந்த அவரது பாடப்புத்தகங்கள் (அவற்றில் என்னுடையதும், மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) புகைப்படமும் இருந்தன) மற்றும் அடுப்பில் எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பு ஆகியவை அதற்குக் காரணமாயின. அந்த நெருப்பு, மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் அமைதியுடனும் விசுவாசமாக காத்திருக்கும் ஒரு விலங்கைப் போல அடுப்பில் அடங்கி அமர்ந்திருந்தது; அவ்வப்போது மட்டும் அது ஒரு தணலை உதிர்த்தது அல்லது சுடரால் புகைபோக்கியின் சுவரை வருடியது. செயின்ட்-லூப்பின் கைக்கடிகாரத்தின் 'டிக்-டிக்' ஓசையை என்னால் கேட்க முடிந்தது; அது வெகு தொலைவில் இருந்திருக்க முடியாது. அந்த ஓசை எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை என்னால் பார்க்க முடியாததால், அது தொடர்ந்து இடம் மாறுவது போல் தோன்றியது; அது எனக்குப் பின்னாலிருந்தோ, முன்னாலிருந்தோ, வலது அல்லது இடது பக்கத்திலிருந்தோ வருவது போலவும், சில சமயங்களில் வெகு தொலைவில் இருப்பது போல மெலிந்து மறைவது போலவும் இருந்தது. திடீரென்று, மேஜையின் மீது அந்தக் கடிகாரத்தைக் கண்டேன். அதன் பிறகு, அந்த ஓசை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திலிருந்து மட்டுமே வருவதை உணர்ந்தேன்; அது அங்கிருந்து நகரவே இல்லை. அந்த ஓசையை அந்த இடத்தில்தான் கேட்பதாக நான் நம்பினேன்; ஆனால் உண்மையில் நான் அதை அங்கே கேட்கவில்லை, அங்கே பார்த்தேன்—ஏனெனில் ஒலிகளுக்கு என்று தனிப்பட்ட இருப்பிடம் ஏதுமில்லை. குறைந்தபட்சம், நாம் அவற்றை அசைவுகளுடன் தொடர்புபடுத்துகிறோம்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அந்த அசைவுகளைப் பற்றி அவை நமக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கின்றன, மேலும் அவற்றை அவசியமானதாகவும் இயல்பானதாகவும் தோன்றச் செய்கின்றன. நிச்சயமாக, காதுகள் முற்றிலும் அடைக்கப்பட்ட ஒரு நோயாளிக்கு நெருப்பின் சத்தம் கேட்காமல் போவதுண்டு—செயின்ட்-லூப்பின் அறையில் அந்த நேரத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பு, தணலையும் சாம்பலையும் உருவாக்கி அவற்றைச் சேகரிப்புப் பெட்டியில் (scuttle) கொட்டிக் கொண்டிருந்தது; அதேபோல, டோன்சியர்ஸ் (Doncières) நகரின் முக்கிய சதுக்கத்தில் சீரான இடைவெளியில் ஒலி எழுப்பிச் செல்லும் டிராம் வண்டிகளின் சத்தமும் அவருக்குக் கேட்காது. அந்த நோயாளி வாசிப்பில் ஈடுபட்டால், பக்கங்கள் அமைதியாகத் திரும்பும்; ஏதோ ஒரு தெய்வம் அவற்றைப் புரட்டுவது போல அது அமையும். குளியலுக்காகத் தண்ணீர் நிரப்பப்படும்போது எழும் கனத்த இரைச்சல் மென்மையாகவும் லேசாகவும் மாறி, ஒரு தெய்வீக இசை போல காற்றில் கரைந்து போகிறது. அந்த இரைச்சல் விலகி மெலிதாகும்போது, ​​நம் மீது செலுத்தும் ஆக்ரோஷமான தன்மையை அது இழந்துவிடுகிறது; சற்று முன்புதான், தலைக்கு மேலே உள்ள கூரையையே அதிர வைப்பது போல் தோன்றிய சுத்தியல் அடிகளால் நாம் நிலைகுலைந்து போயிருந்தோம்; ஆனால் இப்போது, ​​அந்த ஓசைகளை மென்மையாகக் கேட்டு ரசிக்கிறோம்—அவை லேசாகவும், வருடுவது போலவும், சாலையோரத்தில் தென்றலோடு விளையாடும் இலைகளின் மெல்லிய சலசலப்பைப் போலத் தொலைவிலிருந்தும் கேட்கின்றன. கேட்க முடியாத சீட்டுகளைக் கொண்டு ஒரு 'சொலிடேர்' (தனிநபர் சீட்டாட்டம்) விளையாட்டை விளையாடுவது போன்றது இது—எவ்வளவு அமைதியாக என்றால், அந்தச் சீட்டுகள் நகர்த்தப்படவே இல்லை என்றும், அவை தாமாகவே நகர்கின்றன என்றும், நம்முடன் விளையாட நாம் விரும்புவதை முன்கூட்டியே உணர்ந்து அவை நம்முடன் விளையாடத் தொடங்கிவிட்டன என்றும் கூடத் தோன்றுகிறது. இந்த வகையில், 'காதல்' என்று வரும்போது—அத்துடன் வாழ்க்கை மீதான காதல் மற்றும் புகழ் மீதான காதலையும் சேர்த்துக்கொள்வோம் (ஏனெனில், இவ்விரு உணர்வுகளையும் அனுபவிக்கும் மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள் அல்லவா)—நாம் ஒரு விஷயத்தில் யோசிக்க வேண்டியிருக்கலாம்: அதாவது, இரைச்சலை எதிர்கொள்வதற்கு.......அது நிற்குமாறு கெஞ்சியபடியே அவர்கள் தங்கள் காதுகளை அடைத்துக்கொள்கிறார்கள்; அவர்களையே பின்பற்றி நாமும் நம் கவனத்தையும் தற்காப்பு உணர்வையும் உள்நோக்கித் திருப்புகிறோம்; அப்போது அடக்கப்பட வேண்டிய இலக்காக நாம் கருதுவது, நாம் நேசிக்கும் அந்த வெளி மனிதரையல்ல, மாறாக அவர்கள் மூலம் நாம் துன்பப்படும் நம்முடைய சொந்தத் திறனையே ஆகும்.
220
மீண்டும் ஒலி பற்றிய விஷயத்திற்கு வருவோம்: காதுக்குழாயை அடைக்கும் அந்தப் பஞ்சுருண்டைகளின் கனத்தை அதிகரித்தால், அது மேலே உற்சாகமாக இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் சிறுமியின் இசையை மிக மெல்லிய ஒலியாக (*pianissimo*) மாற்றுகிறது; அந்த அடைப்பான்களில் ஒன்றின் மீது கொழுப்புத் தன்மையுள்ள ஒரு பொருளைப் பூசினால், உடனடியாக வீடு முழுவதும் அதன் ஆதிக்கம் நிலைநாட்டப்படுகிறது—அதன் விதிகள் வீட்டைத் தாண்டி வெளியேயும் பரவுகின்றன. வெறும் மெல்லிய ஒலி மட்டும் போதுமானதாக இருப்பதில்லை; அந்த அடைப்பான் உடனடியாக இசைக்கருவியின் மூடியை மூடவும், இசைப் பாடத்தை பாதியிலேயே நிறுத்தவும் காரணமாகிறது; மேலே அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருக்கும் அந்த மனிதர் திடீரென நடப்பதை நிறுத்துகிறார்; ஒரு நாட்டுத் தலைவர் வருகைக்காகக் காத்திருப்பது போல, குதிரை வண்டிகள் மற்றும் தெருவோர வாகனங்களின் ஓட்டம் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறது. ஆயினும், ஒலியை இவ்வாறு மழுங்கச் செய்வது சில சமயங்களில் தூக்கத்தைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, அதைக் குலைத்துவிடுகிறது. நேற்றுவரை, இடைவிடாத இரைச்சல்கள்—தெருவிலும் வீட்டிலும் நடக்கும் அசைவுகளைத் தொடர்ந்து விவரிப்பதன் மூலம்—ஒரு சலிப்பூட்டும் புத்தகத்தைப் போல நம்மை மெல்லத் தூக்கத்தில் ஆழ்த்தின; ஆனால் இன்று, நம் உறக்கத்தின் மீது பரவியிருக்கும் அமைதிக்கு மத்தியில், மற்றவற்றை விட உரத்த ஒரு சத்தம் மட்டும் தனியாகக் கேட்கிறது: பெருமூச்சைப் போல மென்மையானது, வேறு எந்த ஒலியுடனும் தொடர்பில்லாதது, மர்மமானது; அது வெளிப்படுத்தும் விளக்கத்திற்கான தேடலே நம்மைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பப் போதுமானதாக இருக்கிறது. நோயாளியின் காதுக்குழாயிலிருந்து பஞ்சுப் பொதிகளை ஒரு கணம் அகற்றினால் போதும், திடீரென்று அந்த ஒளி—அதாவது ஒலியின் முழுப் பிரவாகம்—மீண்டும் தோன்றுகிறது; அது கண்களைப் பறிக்கும் பிரகாசத்துடன் பிரபஞ்சத்தில் மறுபிறவி எடுக்கிறது; வெளியேற்றப்பட்ட இரைச்சல்களின் கூட்டம் முழு வேகத்தில் மீண்டும் பாய்ந்து வருகிறது; இசை பாடும் தேவதைகளால் உச்சரிக்கப்படுவது போல, குரல்கள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவதை ஒருவர் காண்கிறார். ஒரு கணத்திற்கு, வெறிச்சோடிய தெருக்கள், வேகமாக அடுத்தடுத்துச் செல்லும் பாடும் தெருவோர வாகனங்களின் சிறகடிப்புகளால் நிரம்புகின்றன. அந்த அறையிலேயே, நோயாளி இப்போது உருவாக்கியிருப்பது—புரோமிதியஸ் உருவாக்கிய நெருப்பையல்ல, மாறாக நெருப்பு எரியும் ஒலியைத்தான். மேலும், அந்தப் பஞ்சு அடைப்பான்களைச் சரிசெய்வதன் மூலம்—அதாவது அவற்றை இறுக்குவதன் மூலமோ அல்லது தளர்த்துவதன் மூலமோ—வெளி உலகின் ஒலிச் சூழலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள இரண்டு மிதிகளை (pedals) மாறி மாறி இயக்குவது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது.

ஆயினும், வெறும் கணநேரத்திற்கு மட்டும் நீடிக்காத அமைதிகளும் இருக்கின்றன. முற்றிலும் செவித்திறன் இழந்த ஒரு மனிதர், தனக்கு அருகிலேயே ஒரு குடுவை பாலைச் சூடாக்கும்போது, ​​அதன் திறந்த மூடியை உற்றுநோக்காமல் இருக்க முடியாது; ஏனெனில், பனிப்புயலைப் போன்ற அந்த வெண்மையான பிரதிபலிப்பு ஒரு எச்சரிக்கை அறிகுறியாகும்—மின் இணைப்பைத் துண்டிப்பதன் மூலம் (கடல் அலைகளை இறைவன் தடுத்து நிறுத்துவதைப் போல) அதைச் சரியாகக் கையாள்வது புத்திசாலித்தனம். கொதிக்கும் பாலின் அந்த மேலெழும், துடிக்கும் "முட்டை" போன்ற வடிவம் சாய்வான அலைகளாக மேலே எழும்புகிறது; பாலாடைப் படலத்தால் உருவான, பாதி சாய்ந்த "பாய்மரங்களை" அது உப்பச் செய்து உருண்டையாக்குகிறது, மேலும் முத்து போன்ற ஒரு பாய்மரத்தை அந்தப் புயலுக்குள் வீசுகிறது—மின்சாரப் புயலைத் தவிர்க்கும் வகையில் சரியான நேரத்தில் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டால், அந்தப் பாய்மரம் அங்கேயே சுழன்று, பின்னர் நகர்ந்து சென்று ஒரு மாக்னோலியா மலரின் இதழாக உருமாறும். ஆனால், அந்த நோயாளி சரியான நேரத்தில் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தவறினால்—இந்தப் பால் வெள்ளத்திற்குப் பிறகு அவரது புத்தகங்களும் கடிகாரமும் வெண்மையான கடலில் மூழ்கி, அதிலிருந்து சிரமத்துடன் வெளியே தெரியும் நிலையில் இருந்தால்—அவர் தனது வயதான வீட்டுப் பணிப்பெண்ணின் உதவியை நாட வேண்டியிருக்கும்; அவரோ, அந்த மனிதர் ஒரு புகழ்பெற்ற அரசியல்வாதியாகவோ அல்லது சிறந்த எழுத்தாளராகவோ இருந்தபோதிலும், அவருக்கு ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்கு இருக்கும் அறிவு கூட இல்லை என்று கூறுவார். வேறு சில சமயங்களில், அந்த மாயாஜால அறையில், மூடிய கதவுக்கு முன்னால், ஒரு கணம் முன்பு அங்கு இல்லாத ஒருவர் தோன்றுகிறார்—அவரது வருகை சத்தமின்றி நிகழ்ந்திருக்கிறது; அவர் வெறும் சைகைகளை மட்டுமே செய்கிறார்—பேச்சு மொழியை வெறுப்பவர்களுக்கு மன அமைதி தரும் அந்தச் சிறிய பொம்மலாட்ட நாடகங்களில் வரும் உருவங்களைப் போல. மேலும், முற்றிலும் செவித்திறன் இழந்த இந்த மனிதருக்கு—ஏனெனில் ஒரு புலன் உணர்வை இழப்பது, அதைப் பெறுவதைப் போலவே உலகிற்கு அழகைச் சேர்க்கிறது—ஒலி இன்னும் உருவாக்கப்படாத, ஏறக்குறைய ஏதேன் தோட்டத்தைப் போன்ற ஒரு பூமியில் அலைந்து திரிவது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. மிக உயர்ந்த நீர்வீழ்ச்சிகள் தங்கள் படிகத் திரைகளை அவருக்காக மட்டுமே விரிக்கின்றன—அசைவற்ற கடலை விட அமைதியாக, சொர்க்கத்தின் நீர்வீழ்ச்சிகளைப் போல. செவித்திறன் இழப்பதற்கு முன்பு, ஒரு அசைவுக்கான காரணத்தின் புலப்படும் வடிவமாகவே அவருக்கு ஒலி இருந்ததால், சத்தமின்றி அசையும் பொருட்கள் எந்தக் காரணமும் இல்லாமலே நகர்வது போல் தோன்றுகின்றன; ஒலித்தன்மை ஏதுமின்றி, அவை தன்னிச்சையான செயல்பாட்டை வெளிப்படுத்தி உயிருள்ளவையாகத் தோன்றுகின்றன; அவை அசைகின்றன, நிற்கின்றன, மற்றும் தானாகவே தீப்பிழம்பாக வெடிக்கின்றன. வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தின் இறக்கைகள் கொண்ட அரக்கர்களைப் போல, அவை தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் பறக்கின்றன. அண்டை வீட்டார் எவரும் இல்லாத அந்தச் செவித்திறனற்றவரின் தனிமையான வீட்டில், வீட்டு வேலைகள்—அவரது செவித்திறன் முழுமையாக மறைவதற்கு முன்பே மெல்ல மெல்ல மௌனம் சூழ்ந்திருந்த நிலையில், முன்னரே அமைதியாகவே செய்யப்பட்டு வந்தவை—இப்போது ஒருவித ரகசியத்தன்மையுடன் ஊமையர்களால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன; இது ஏதோ ஒரு தேவதைக் கதை மன்னருக்கு அளிக்கப்படும் சேவையைப் போன்றது. ஒரு நாடக மேடையைப் போலவே, அந்தச் செவித்திறனற்றவர் தனது ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கும் கட்டிடம்—அது ராணுவ முகாமோ, தேவாலயமோ அல்லது நகர மன்றமோ எதுவாக இருந்தாலும்—வெறும் ஒரு பின்னணித் தோற்றமே ஆகும். ஒருவேளை அது ஒரு நாள் இடிந்து விழுந்தால், தூசுப் படலத்தையும் கண்ணுக்குத் தெரியும் இடிபாடுகளையும் அது வெளிப்படுத்தக்கூடும்; ஆயினும், அது ஒரு நாடக அரங்கிலுள்ள அரண்மனையை விடவும் குறைவான 'பொருள்' தன்மையையே கொண்டுள்ளது—அதில்......அந்த மெல்லிய தன்மையால் அல்ல; அதன் கனமான, செதுக்கப்பட்ட கற்கள் உருண்டு விழும்போது, ​​எந்தவொரு இரைச்சலின் அநாகரிகத்தாலும் அந்த அமைதியின் தூய்மை களங்கமடையாமல், அது அந்த மாய உலகிற்குள் சென்றுவிடும்.

நான் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சிறிய இராணுவ அறையில் நிலவிய, மிகவும் சார்புடையதான அந்த மற்றொரு அமைதி இப்போது கலைந்தது. கதவு திறந்தது, செயிண்ட்-லூப் தன் ஒற்றைக் கண்ணாடியைக் கீழே போட்டுவிட்டு, சுறுசுறுப்பாக உள்ளே நுழைந்தார்.
225
"ஆ, ராபர்ட், உங்களுடன் இங்கே இருப்பது எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கிறது," என்று நான் அவரிடம் சொன்னேன்; "இங்கேயே உணவருந்தவும் உறங்கவும் அனுமதிக்கப்பட்டால் எவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கும்!"

உண்மையில், அது தடைசெய்யப்படாமல் இருந்திருந்தால், அந்தப் படைமுகாமின் மாபெரும் சமூகத்திற்குள், ஆயிரக்கணக்கான ஒழுக்கமான, கலங்காத மனவுறுதிகளாலும், ஆயிரக்கணக்கான கவலையற்ற ஆன்மாக்களாலும் நிலைநிறுத்தப்பட்ட அந்த அமைதி, விழிப்புணர்வு, மற்றும் மகிழ்ச்சி நிறைந்த சூழலால் நான் அங்கே எவ்வளவு தொந்தரவற்ற ஓய்வை அனுபவித்திருக்க முடியும்—அங்கே காலம் செயல்களின் வடிவத்தை எடுத்தது; மணியோசையின் துயரம் தோய்ந்த ஓசைக்கு பதிலாக, எக்காள முழக்கங்களின் அதே மகிழ்ச்சியான ஆரவாரம் ஒலித்தது; அதன் எதிரொலிக்கும் நினைவு—சிதைந்து தூளாக்கப்பட்டு—நகரின் கூழாங்கற்கள் மீது நிரந்தரமாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அது நிச்சயம் கேட்கப்படும் ஒரு குரலாகவும், இசைமயமானதாகவும் இருந்தது, ஏனெனில் அது கீழ்ப்படிதலுக்கான அதிகாரத்தின் கட்டளை மட்டுமல்ல, மகிழ்ச்சிக்கான ஞானத்தின் கட்டளையாகவும் இருந்தது.

"ஆ! அப்படியானால், தனியாக விடுதிக்குச் செல்வதை விட, என் அருகில் இங்கே தூங்க விரும்புகிறாயா?" என்று செயிண்ட்-லூப் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார்.

"ஓ, ராபர்ட், இதை நீங்கள் கிண்டலாகக் கையாள்வது கொடுமை," என்று நான் பதிலளித்தேன், "ஏனென்றால் அது சாத்தியமற்றது என்றும், நான் அங்கே மிகவும் துன்பப்படப் போகிறேன் என்றும் உங்களுக்குத் தெரியும்."
235

“சரி, நீங்கள் என்னைப் புகழ்கிறீர்கள்,” என்றான் அவன், “ஏனென்றால், நீங்களும் இன்று இரவு இங்கே தங்க விரும்புவீர்கள் என்று எனக்கும் அதே எண்ணம்தான் இருந்தது. அதைக் கேட்பதற்காகத்தான் நான் கேப்டனிடம் சென்றிருந்தேன்.”

“அவர் அனுமதி கொடுத்தாரா?” என்று நான் வியப்புடன் கேட்டேன்.

“சற்றும் சிரமமின்றி.”

“ஓ!” நான் அவரை மிகவும் விரும்புகிறேன்!

“இல்லை, இது ரொம்ப அதிகம். இப்போது நமது இரவு உணவைப் பார்த்துக்கொள்ள என் உதவியாளரை அழைக்கிறேன்,” என்று அவன் மேலும் கூற, நான் என் கண்ணீரை மறைக்கத் திரும்பினேன்.

செயின்ட்-லூப்பின் தோழர்களில் ஒருவர் அல்லது மற்றொருவர் அவ்வப்போது உள்ளே வருவார்கள். அவன் அவர்களை வெளியே துரத்திவிடுவான்.
250
— சரி, கிளம்புங்கள்.

அவர்களை அங்கேயே இருக்க அனுமதிக்குமாறு நான் அவனிடம் கேட்டேன்.

— அட இல்லை, அவர்கள் உன்னைச் சலிப்படையச் செய்து கொன்றுவிடுவார்கள்: பந்தயங்கள் அல்லது குதிரைகளைப் பராமரிப்பதைப் பற்றித் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசத் தெரியாத, நாகரிகமற்ற மனிதர்கள் அவர்கள். அதோடு, நான் மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த இந்த அருமையான தருணங்களை அவர்களால் பாழாக்கக்கூட நேரிடலாம். ஒரு விஷயம் கவனி, என் சக அதிகாரிகளின் தரம் குறைவான தன்மையைப் பற்றி நான் பேசும்போது, ​​ராணுவத்தில் அறிவார்ந்த திறமை இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. அது முற்றிலும் தவறு. எங்களிடம் போற்றத்தக்க ஒரு தளபதி (commandant) இருக்கிறார். அவர் ராணுவ வரலாற்றை ஒரு கணித நிரூபணம் போல—ஒரு வகையான இயற்கணிதத்தைப் போல—கையாண்டு பாடம் நடத்துகிறார். அழகியல் ரீதியாகப் பார்த்தால் கூட, அதில் ஒரு தனி அழகு இருக்கிறது—தொகுத்தறிதல் மற்றும் பகுத்தறிதல் என மாறி மாறி அமையும் அந்தப் பாணியை நீ நிச்சயம் ரசிப்பாய்.
256
— நான் இங்கே தங்குவதற்கு அனுமதி கொடுத்தது அந்த கேப்டன் (captain) தானே?

— இல்லை, கடவுளுக்கு நன்றி; எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் நீ "ஆராதிக்கும்" அந்த மனிதன் தான் பூமியிலேயே மிகப்பெரிய முட்டாள். வீரர்களுக்கான உணவுப் பங்கீடு மற்றும் சீருடைகள் விஷயத்தில் அவன் கச்சிதமானவன்; குவாட்டர்மாஸ்டர் சார்ஜென்ட் மற்றும் தலைமைத் தையல்காரருடன் மணிக்கணக்கில் செலவிடுவான். அவ்வளவுதான் அவனது சிந்தனை வரம்பு. மேலும், மற்றவர்களைப் போலவே, நான் குறிப்பிட்ட அந்தப் போற்றத்தக்க தளபதியை அவனும் மிகவும் இகழ்ச்சியாகவே பார்க்கிறான். யாரும் அந்த மனிதருடன் பழகுவதில்லை, ஏனென்றால் அவர் ஒரு 'ஃப்ரீமேசன்' (Freemason) மற்றும் பாவமன்னிப்பு கோரி தேவாலயத்திற்குச் செல்பவர் அல்ல. போரோடினோ இளவரசர் (Prince de Borodino) அந்தச் சாதாரண நடுத்தர வர்க்க மனிதனை ஒருபோதும் தன் வீட்டிற்குள் அனுமதிக்க மாட்டார். ஆனால், ஒரு சாதாரண விவசாயியின் கொள்ளுப் பேரனாக இருந்து—நெப்போலியனின் போர்கள் இல்லாவிட்டால் அவனும் ஒரு விவசாயியாகவே இருந்திருக்கக்கூடிய ஒருவன்—இப்படிப் பேசுவதற்குத் துணிச்சல் வேண்டும். சமூகத்தில் தனக்கு ஒரு தெளிவான அந்தஸ்து இல்லை—மீனும் இல்லை, இறைச்சியும் இல்லை என்பது போன்ற ஒரு நிலை—என்பதை அவன் ஓரளவுக்கு உணர்ந்திருக்கிறான். "அவன் 'ஜாக்கி கிளப்'பிற்கு (Jockey Club) அரிதாகவே செல்கிறான்—அங்கே தனக்கு இடமில்லை என்று உணர்கிறான்—அந்த 'இளவரசர்' என்று அழைக்கப்படுபவன்," என்று ராபர்ட் மேலும் கூறினான். அவனது வழிகாட்டிகளின் சமூகக் கோட்பாடுகளையும் பெற்றோரின் சமூகப் பாரபட்சங்களையும் ஒரே மாதிரியான 'அனுசரிப்பு மனப்பான்மையால்' (imitation) ஏற்றுக்கொண்ட அவன், ஜனநாயகத்தின் மீதான அன்பையும் அதே சமயம் பேரரசின் உயர்குடி வர்க்கத்தின் மீதான வெறுப்பையும் அறியாமலேயே தனக்குள் இணைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
260
நான் அவனது அத்தையின் புகைப்படத்தை உற்று நோக்கினேன்; அந்தப் புகைப்படம் செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) வசம் இருப்பதும், ஒருவேளை அதை அவர் எனக்குத் தரக்கூடும் என்பதும் என் மனதில் அவர் மீதான அன்பை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்தன; அதற்காக அவருக்குச் செய்யக்கூடிய ஆயிரம் சிறிய உதவிகளைச் செய்யவும் நான் ஆவலாக இருந்தேன். ஏனெனில், அந்தப் புகைப்படம் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுடனான (Mme de Guermantes) ஒரு கூடுதல் சந்திப்பைப் போன்றது—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒரு நீண்ட சந்திப்பைப் போன்றது. எங்கள் அறிமுகத்தில் ஒரு திடீர் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு, அவர் தனது தோட்டத்துத் தொப்பியுடன் என் அருகே வந்து நின்றது போலவும், முதல் முறையாக அவரது கன்னத்தின் வளைவு, கழுத்தின் பின்புறம் மற்றும் புருவங்களின் வளைவு ஆகியவற்றை நிதானமாக உற்றுநோக்க எனக்கு வாய்ப்பளித்தது போலவும் அது அமைந்திருந்தது. அவர் கடந்து செல்லும் வேகம், என் மனதில் எழுந்த பிரமிக்க வைக்கும் எண்ணங்களின் ஓட்டம் மற்றும் நினைவுகளின் நிலையற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் இதுவரை மறைக்கப்பட்டிருந்த அம்சங்கள் அவை. முன்பு கழுத்தை முழுமையாக மூடும் ஆடை அணிந்திருந்த ஒரு பெண்ணின் கழுத்தையும் கைகளையும் உற்றுநோக்குவதைப் போலவே, அந்த அம்சங்களை உற்றுநோக்குவதும் ஒரு இன்பமான கண்டுபிடிப்பாகவும், ஒரு சிறப்பான பாக்கியமாகவும் இருந்தது. பார்ப்பதற்கே தடைசெய்யப்பட்டது போல் தோன்றிய அந்த முக அமைப்புகளை—எனக்கு மதிப்புமிக்கதாகத் தோன்றிய ஒரே வடிவியல் (geometry) குறித்த ஒரு நூலைப் படிப்பது போல—நான் அங்கேயே உற்றுநோக்க முடிந்தது. பின்னர், ராபர்ட்டைப் பார்த்தபோது, ​​அவரும் ஏறக்குறைய அவரது அத்தையின் புகைப்படத்தைப் போலவே இருப்பதை உணர்ந்தேன்; அந்த ஒற்றுமை என்னை ஆழமாக நெகிழ வைத்தது. ஏனெனில், அவரது முகம் நேரடியாக அத்தையின் முகத்திலிருந்து உருவானது இல்லையென்றாலும், இருவருக்கும் ஒரு பொதுவான மரபுவழித் தொடர்பு இருந்தது. 'கோம்ப்ரே' (Combray) குறித்த என் மனச்சித்திரத்தில் பதிந்திருந்த டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸின் முக அம்சங்கள்—கழுகு போன்ற மூக்கு, கூர்மையான கண்கள்—அதே போன்ற மென்மையான, ஒல்லியான தோலால் ஆன மற்றொரு தளத்திலிருந்து ராபர்ட்டின் முகத்தை செதுக்கி எடுத்தது போலத் தோன்றின; அவரது முகத்தை அப்படியே அவர் அத்தையின் முகத்தின் மீது பொருத்திப் பார்க்கக்கூடிய அளவுக்கு அந்த ஒற்றுமை இருந்தது. பரந்த உலகில் தனித்துவத்துடன் திகழ்ந்த, ஒருபோதும் அதில் கரைந்துபோகாமல், தெய்வீகமானதொரு 'பறவை சார்ந்த' (ornithological) பெருமையுடன் தனித்து நின்ற அந்த வம்சாவளியின் அடையாளங்களான கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்துக்கே உரிய அந்த முக அம்சங்களை நான் பொறாமையுடன் உற்றுநோக்கினேன்; ஏனெனில், புராண காலத்திலிருந்தே ஒரு தேவதைக்கும் ஒரு பறவைக்கும் இடையிலான இணைப்பிலிருந்து அந்த வம்சம் தோன்றியதாகத் தோன்றியது.

அதற்கான காரணம் தெரியாமலேயே, என் உணர்ச்சிகரமான மனநிலையைக் கண்டு ராபர்ட் நெகிழ்ந்து போனார். நெருப்பின் கதகதப்பு மற்றும் ஷாம்பெயின் (Champagne) மதுவினால் ஏற்பட்ட இதமான உணர்வு அந்த உணர்ச்சிகளை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது; அந்த உணர்வின் விளைவாக என் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின, கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. நான் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கவுதாரிப் பறவை இறைச்சியை அது ஒருவிதமான வியப்புடன் உள்ளிறக்க உதவியது; அந்த வியப்பு, தனக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத ஒரு வாழ்க்கை முறையில், அந்த வாழ்க்கையில் இருக்கவே வாய்ப்பில்லை என்று தான் நம்பியிருந்த ஒன்றை எதிர்பாராத விதமாகக் கண்டடையும் ஒரு சாதாரண மனிதனின் (எந்த வகையைச் சார்ந்தவரானாலும் சரி) வியப்பைப் போன்றது—ஒரு மதச்சார்பற்ற சிந்தனையாளர் பாதிரியாரின் இல்லத்தில் அமர்ந்து மிகச் சிறந்ததொரு விருந்தை ரசிப்பது போல. மறுநாள் காலையில் விழித்தெழுந்ததும், நான் செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) அறை ஜன்னலுக்குச் சென்றேன்—அது உயரமான இடத்தில் அமைந்து, சுற்றியுள்ள கிராமப்புற நிலப்பரப்பு முழுவதையும் காணக்கூடிய வகையில் இருந்தது. அங்கு என் அண்டை வீட்டாரைப் போல அமைந்திருந்த அந்த நிலப்பரப்பைக் காணும் ஆவலில் ஒரு பார்வையைச் செலுத்தினேன்; முந்தைய இரவு நான் அங்கு வந்து சேர்ந்தபோது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டதாலும், இருளில் அந்த நிலப்பரப்பு ஏற்கனவே உறங்கிக்கொண்டிருந்ததாலும் என்னால் அதைப் பார்க்க முடிந்திருக்கவில்லை. அதிகாலையிலேயே நான் விழித்தெழுந்து ஜன்னலைத் திறந்திருந்தாலும், ஒரு கோட்டையின் ஜன்னல் வழியாகக் குளத்தைச் சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பைத் தெளிவாகக் காண்பது போல, அது என் கண்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, அது இன்னும் ஏதோ ஒன்றால் போர்த்தப்பட்டிருந்தது......எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாதவாறு அவளைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த மென்மையான, வெண்மையான பனிமூட்டம் எனும் காலைநேர ஆடையுடன் அவள் காட்சியளித்தாள். ஆயினும், படைவீரர் தங்குமிட முற்றத்தில் குதிரைகளைப் பராமரிக்கும் வீரர்கள் அவற்றைத் தயார் செய்து முடிப்பதற்குள்ளாகவே, அவள் அந்த ஆடையைக் களைந்துவிடுவாள் என்பது எனக்குத் தெரியும். அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில், படைவீரர் தங்குமிடத்திற்கு அருகிலேயே உயர்ந்திருந்த ஒரு சிறிய குன்றை மட்டுமே என்னால் காண முடிந்தது; நிழல் ஏதுமின்றி வெற்றுருவமாகக் காட்சியளித்த அந்த வறண்ட, கரடுமுரடான குன்று அது. பனிப்படலம் படிந்த ஜன்னல் திரைகளுக்கு ஊடாக, என்னை முதன்முறையாக உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்த அந்த அந்நியப் பொருளின் மீது என் பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தேன். ஆனால், படைவீரர் தங்குமிடத்திற்குச் சென்று வருவது எனக்குப் பழகிப்போன பிறகு, அந்தக் குன்று அங்கே இருக்கிறது என்ற உணர்வு—பார்வைக்குத் தெரியாதபோதும் அதுவே அதிக எதார்த்தமானதாகத் தோன்றியது; பால்பெக் (Balbec) நகரின் 'கிராண்ட் ஹோட்டல்' அல்லது பாரிஸில் உள்ள எங்கள் வீடு (அவை இல்லாதவை, இறந்துபோனவை—அதாவது அவற்றின் இருப்பையே நான் நம்பாத நிலை—என்றே நான் கருதினேன்) ஆகியவற்றைவிடவும் அதுவே உண்மையானதாக இருந்தது—இதன் விளைவாக, நான் அறியாமலேயே, டோன்சியர்ஸில் (Doncières) எனக்கு ஏற்பட்ட ஒவ்வொரு சிறிய உணர்வின் மீதும் அந்தக் குன்றின் பிம்பம் எப்போதும் நிழலாடியது. குறிப்பாக அன்றைய காலைப்பொழுதில்: அந்த வசதியான அறையில் செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) உதவியாளர் தயாரித்த சாக்லேட் பானம் எனக்கு ஒரு இதமான கதகதப்பை அளித்தது; அந்தக் குன்றை உற்றுநோக்குவதற்கு ஏற்ற ஒரு இடமாகவே அந்த அறை அமைந்திருந்தது (ஏனெனில், அக்குன்றின் அருகே நடந்து செல்வது போன்ற வேறு எதையும் செய்வதற்கான வாய்ப்பை அந்தப் பனிமூட்டம் தடுத்திருந்தது). குன்றின் வடிவங்களோடு ஊடுருவி, சாக்லேட் பானத்தின் சுவையுடனும் அக்காலகட்டத்தின் என் சிந்தனைகளுடனும் பின்னிப்பிணைந்த அந்தப் பனிமூட்டம்—நான் அதைப்பற்றித் தனியாகச் சிந்திக்காமலே—என் அன்றைய எண்ணங்கள் அனைத்திலும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது; பால்பெக் குறித்த என் நினைவுகளில் ஒரு மாபெரும், மங்காத தங்கத்தின் தன்மை கலந்திருந்ததைப் போலவோ, அல்லது காம்ப்ரே (Combray) குறித்த என் நினைவுகளில் அருகிலிருந்த கருமையான மணற்கல் படிக்கட்டுகள் ஒருவித மந்தமான தன்மையைச் சேர்த்ததைப் போலவோ அது அமைந்திருந்தது. இருப்பினும், அந்தப் பனிமூட்டம் காலைப்பொழுதில் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை; சூரியன் முதலில் அதன் மீது சில கதிர்களை வீசிப் பார்த்தது—அது பனிமூட்டத்தை மின்னும் துகள்களால் அலங்கரித்தது—இறுதியில் சூரியன் அதை முழுமையாக வென்றுவிட்டது. அந்த மலையின் சாம்பல் நிறச் சரிவு சூரியக் கதிர்களை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தது; ஒரு மணி நேரம் கழித்து நான் நகருக்குள் சென்றபோது, ​​அந்தக் கதிர்கள் இலையுதிர் கால இலைகளின் சிவப்பு நிறத்திற்கும், சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த தேர்தல் சுவரொட்டிகளின் சிவப்பு மற்றும் நீல நிறங்களுக்கும் ஒருவிதப் பொலிவையும் உற்சாகத்தையும் அளித்தன. அந்த உற்சாகம் என் மனதை உந்தித்தள்ளியது; நான் பாடிக்கொண்டே, மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதிப்பதைத் தடுத்துக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, அதே சமயம் என் கால்களால் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட பாதையில் ஒரு தாளகதியைத் தட்டிக்கொண்டே நடந்தேன்.
265
ஆனால் இரண்டாம் நாளிலேயே நான் ஒரு விடுதியில் தங்க வேண்டியதாயிற்று. அங்கே எனக்குச் சோகமே மிஞ்சும் என்பதை நான் முன்பே அறிந்திருந்தேன். அது ஒரு மூச்சுவிட முடியாத வாசனையைப் போன்றது; பிறந்தது முதல் ஒவ்வொரு புதிய அறையும்—அதாவது, *எந்த* அறையுமே—எனக்கு அத்தகைய உணர்வையே வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன. ஏனெனில், நான் வழக்கமாக வசிக்கும் அறையில் நான் முழுமையாக இருப்பதில்லை; என் எண்ணங்கள் வேறெங்கோ இருக்க, என் பழக்கம் மட்டுமே என் இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும். ஆனால், ஒரு புதிய தேசத்தில்—அதாவது, அந்தப் பழக்கத்திற்கு முன்பாகவே நான் தனியாக வந்து சேர்ந்த இடத்தில், என் 'சுயத்தை' (Self) அந்தச் சூழலோடு இணைக்க வேண்டிய இடத்தில்—அத்தகைய உணர்வற்ற 'பழக்கம்' எனும் பணியாளரிடம் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க முடியாது. அந்த 'சுயம்' என்பது பல ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே நான் மீண்டும் கண்டடையும் ஒன்று; ஆனாலும் அது எப்போதும் மாறாதது—கோம்ப்ரே (Combray) காலத்திலிருந்தும், பால்பெக்கிற்கு (Balbec) நான் முதன்முதலில் வந்த காலத்திலிருந்தும் மாறாதது; திறக்கப்படாத பெட்டிக்கு அருகில் தேற்ற முடியாத அழுகையுடன் அமர்ந்திருக்கும் அதே 'சுயம்' அது.

ஆனால், உண்மையில் நான் நினைத்தது தவறாகப் போனது. சோகமாக இருப்பதற்கு எனக்கு நேரமே இருக்கவில்லை, ஏனெனில் ஒரு கணம் கூட நான் தனியாக இருக்கவில்லை. அந்தப் பழைய அரண்மனையின் ஆடம்பரத்தின் எஞ்சிய பகுதிகள் அங்கே இருந்தன—நவீன விடுதிக்குத் தேவையற்ற அந்த ஆடம்பரம், எந்த நடைமுறைப் பயன்பாடும் இல்லாத நிலையில், ஒருவிதத் தனித்த உயிர்ப்பைப் பெற்றிருந்தது: வளைந்து நெளிந்து செல்லும் தாழ்வாரங்கள், அவற்றின் நோக்கமற்ற நடமாட்டங்களை நான் அடிக்கடி கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது; வரவேற்பறைகளைப் போல அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஆனால் நீண்ட தாழ்வாரங்களைப் போன்ற நுழைவுக்கூடங்கள்—அவை அந்த விடுதியின் ஒரு பகுதியாக இல்லாமல், அந்த இடத்திலேயே தனித்து இயங்கும் இடங்களாகத் தோன்றின; எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட அறைத் தொகுப்பிலும் (suite) அவற்றை இணைக்க முடியவில்லை, ஆனால் அவை என் அறையைச் சுற்றியே இருந்து எனக்குத் தங்கள் துணையை அளித்தன—அவை ஒருவிதச் செயலற்ற ஆனால் அமைதியான அண்டை வீட்டாரைப் போலவும், வாடகை அறைகளின் வாசலில் அமைதியாகத் தங்கியிருக்க அனுமதிக்கப்பட்ட கடந்த காலத்தின் சிறிய ஆவிகளைப் போலவும் இருந்தன; நான் அவற்றைச் சந்திக்கும் போதெல்லாம், அவை எனக்கு அமைதியான மரியாதையை அளித்தன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், 'வீடு' என்பது வெறும் தங்குமிடம்—அதாவது குளிரிலிருந்தும் பிறரின் பார்வையிலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாக்கும் ஒரு உறை—என்ற பொதுவான கருத்து இந்த இல்லத்திற்குச் சிறிதும் பொருந்தவில்லை; இது மனிதர்களின் சமூகத்தைப் போலவே உயிர்ப்புள்ள பல அறைகளின் தொகுப்பாகத் திகழ்ந்தது. அந்த அறைகள் அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தன; ஆயினும், வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது அவற்றை எதிர்கொள்ளவோ, தவிர்க்கவோ அல்லது வரவேற்கவோ வேண்டிய கட்டாயம் ஒருவருக்கு ஏற்பட்டது. அங்கு அத்துமீறி நுழையாமல் இருக்க ஒருவர் முயன்றார்; அதே சமயம், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே பழமையான தங்க நிறத் தூண்களுக்கு இடையே, ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்ட கூரையின் கீழ் கம்பீரமாக விரிந்து கிடந்த அந்தப் பெரிய வரவேற்பறையை மரியாதையின்றிப் பார்க்கவும் முடியவில்லை. அதைச் சுற்றிலும்—எந்தவொரு சீரான அமைப்பையும் பொருட்படுத்தாமல்—பரவியிருந்த சிறிய அறைகள் மீது ஒருவித நெருக்கமான ஆர்வம் ஏற்பட்டது; எண்ணற்ற அந்த அறைகள், வியப்புறுவது போலவும், ஒழுங்கற்ற முறையில் தோட்டத்தை நோக்கிச் சிதறிச் செல்வது போலவும் அமைந்திருந்தன; அங்கிருந்து உடைந்த விளிம்புகளைக் கொண்ட மூன்று கல் படிகள் வழியாக எளிதாகத் தோட்டத்திற்குள் இறங்கிச் செல்ல முடிந்தது.

மின்தூக்கியைப் (elevator) பயன்படுத்தாமலோ அல்லது பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டில் யாருடைய கண்ணிலும் படாமலோ நான் வெளியேறவோ அல்லது உள்ளே திரும்பவோ விரும்பினால், அதற்கென ஒரு சிறிய, தனிப்பட்ட படிக்கட்டு இருந்தது—அது...அதன் படிகள், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மிகத் திறமையாக இடைவெளிவிட்டு அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றின் படிநிலைகள், நமக்குள் ஒரு தனித்துவமான புலனுணர்வைத் தூண்டும் வண்ணம், மணம் அல்லது சுவையின் ஒத்திசைவுகளைப் போல, ஒரு கச்சிதமான விகிதாச்சாரத்தை உள்ளடக்கியதாகத் தோன்றின. ஆயினும், அவற்றில் ஏறுவதிலும் இறங்குவதிலும் உள்ள அந்தத் தனித்துவமான உணர்வைக் கண்டறிய நான் இங்கு வந்தாக வேண்டியிருந்தது—பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு ஆல்பைன் ஓய்விடத்தில், பொதுவாகக் கவனிக்கப்படாத மூச்சுவிடும் செயல், ஒரு நிலையான மகிழ்ச்சியின் ஊற்றாக இருக்க முடியும் என்பதை நான் கற்றுக்கொண்டதைப் போலவே. நீண்ட காலமாகப் பரிச்சயமான விஷயங்களால் மட்டுமே வழங்கப்படும் அந்த முயற்சியிலிருந்து விடுதலையை, நான் முதன்முதலில் அந்தப் படிகளில் கால் வைத்த கணத்திலேயே அனுபவித்தேன்; அவற்றை நான் உண்மையாக அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பே அவை பரிச்சயமானவையாகத் தோன்றின, ஒருவேளை அவற்றைத் தினமும் தாங்கிய முற்கால குருமார்களால் புகட்டப்பட்டிருக்கலாம்—நான் இன்னும் உருவாக்காத பழக்கவழக்கங்களின் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஆறுதலை அவை கொண்டிருந்தன; அந்தப் பழக்கவழக்கங்கள் என்னுடையதானவுடன் தவிர்க்க முடியாமல் அவற்றின் சில மாயாஜாலங்களை இழந்துவிடும். நான் ஒரு அறையைத் திறந்தேன்; எனக்குப் பின்னால் இரட்டைக் கதவுகள் மூடிக்கொண்டன, கனமான திரைச்சீலைகள் ஒருவித போதையூட்டும் இறையாண்மையை எனக்குள் புகுத்திய ஒரு அமைதியைக் கொண்டுவந்தன. செதுக்கப்பட்ட பித்தளையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு பளிங்கு நெருப்பிடம்—அதை வெறும் டைரக்டுவார் பாணியின் ஒரு உதாரணமாகக் கருதுவது ஒரு தவறாக இருந்திருக்கும்—படபடக்கும் நெருப்பின் கதகதப்பை அளித்தது; அதே சமயம், ஒரு சிறிய, தாழ்வான கை நாற்காலி, நான் கம்பளத்தின் மீது அமர்ந்திருப்பதைப் போல வசதியாக என்னை கதகதப்பாக்கிக் கொள்ள அனுமதித்தது. சுவர்கள் அறையை அரவணைத்து, அதை வெளி உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தின; ஆயினும், அந்த இடத்தை முழுமையாக்கிய கூறுகளை உள்ளே அனுமதித்து உள்ளடக்க, அவை புத்தக அலமாரிக்கு இடமளிக்கும் வகையில் பிரிந்து, படுக்கைக்காக ஒரு குழிவை உருவாக்கின; அதன் இருபுறமும் இருந்த தூண்கள், அந்த மாடத்தின் உயர்ந்த கூரையை லேசாகத் தாங்கின. அந்த அறை, அறையின் அகலத்திற்குச் சமமான இரண்டு அலமாரிகளாகப் பின்னோக்கி நீண்டிருந்தது; இவற்றில் இரண்டாவதின் சுவரில் ஒரு கவர்ச்சியான ஐரிஸ்-வேர் ஜெபமாலை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது—அதன் நறுமணம், அங்கு ஒருவர் தேடிய அமைதியான தியானத்திற்கு நறுமணமூட்டியது. இந்த அந்தரங்கமான இடத்திற்குள் நான் பின்வாங்கும் போது கதவுகளைத் திறந்து வைத்தால், அவை அதன் இணக்கத்தைக் குலைக்காமல் பரப்பளவை மும்மடங்காக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், என் கண்களுக்கு அந்த அடைப்பின் இன்பத்திற்குப் பிறகு விசாலத்தின் இன்பத்தை அளிப்பதோடு நின்றுவிடவில்லை; அவை என் தனிமையின் இன்பத்திற்கு ஒரு சுதந்திர உணர்வையும் சேர்த்தன—அந்தத் தனிமை, கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டபோதும் மீறப்படாமல் இருந்தது. இந்தச் சிறிய மூலை ஒரு முற்றத்தை நோக்கியிருந்தது—அடுத்த நாள் காலையில் அதைக் கண்டறிந்தபோது, ​​அது ஒரு அண்டை வீடாக அமைந்ததில் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்: உயரமான, ஜன்னல்களற்ற சுவர்களுக்கு இடையில் சிறைப்பட்டிருந்தது, ஆனாலும் தெளிவான வானத்திற்கு ஒரு மென்மையான ஊதா நிறத்தை அளிக்கப் போதுமானதாக இருந்த இரண்டு மஞ்சள் நிற மரங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தது.
270
படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு முன், என் அறையை விட்டு வெளியேறி, என் முழு மயக்கும் உலகத்தையும் சுற்றிப் பார்க்க விரும்பினேன். தூக்கமில்லாத விருந்தினருக்காகத் தன்னிடமிருந்த பொக்கிஷங்களை ஒவ்வொன்றாக முன்வைப்பது போல் தோன்றிய ஒரு நீண்ட காட்சிக்கூடத்தின் வழியே நான் நடந்தேன்: ஒரு மூலையில் செருகப்பட்டிருந்த ஒரு கை நாற்காலி; ஒரு ஸ்பினெட்; ஒரு கன்சோல் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த, சினரேரியா மலர்களால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு நீல நிற மண்பானை; மற்றும், ஒரு பழங்காலச் சட்டத்தில், கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணின் பேய் போன்ற உருவம்—அவளது பொடி பூசிய கூந்தல் நீலப் பூக்களால் பின்னப்பட்டிருந்தது, அவள் கையில் ஒரு கார்னேஷன் பூக்களின் பூங்கொத்து. மறுமுனையை அடைந்ததும், எந்த வாசலும் இல்லாத அந்த உறுதியான சுவர், "இப்போது நீ திரும்பிச் செல்ல வேண்டும், ஆனால் பார், இதுதான் உன் வீடு" என்று மிக எளிமையாகச் சொல்வது போல் தோன்றியது. இதற்கிடையில், அந்த மென்மையான கம்பளம், சளைக்காமல், "பிறகு எனக்குத் தூக்கம் வராவிட்டால், நான் எளிதாக வெறுங்காலுடன் திரும்பி வரலாம்" என்று சொல்வது போல் ஒலித்தது; மேலும், கிராமப்புறத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அடைப்பில்லாத ஜன்னல்கள், தாங்களும் உறக்கமின்றி விழித்திருந்து காவல் காப்பதாக எனக்கு உறுதியளித்தன, அதனால் நான் விரும்பும் போதெல்லாம் யாரையும் எழுப்பிவிடுவோமோ என்ற பயமின்றித் திரும்பி வரலாம். ஒரு திரைக்குப் பின்னால், சுவரால் தடுக்கப்பட்டு தப்பிக்க முடியாமல் அங்கே ஒளிந்திருந்த ஒரு சிறிய அலமாரியை மட்டுமே நான் கண்டேன்; அது மிகவும் கூச்சத்துடன் காணப்பட்டது, மேலும் நிலவொளியில் நீல நிறமாக மாறிய அதன் வட்ட ஜன்னலால் என்னை அச்சத்துடன் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. நான் படுத்தேன், ஆனால் அந்த மென்மயிர், சிறிய கட்டில் கால்கள், மற்றும் சிறிய நெருப்பிடம் ஆகியவற்றின் இருப்பு—பாரிஸில் எட்டாத ஒரு உச்சத்திற்கு என் கவனத்தைக் கூர்மையாக்கி—எனது பகற்கனவுகளின் வழக்கமான நடைமுறைக்கு நான் அடிபணியாமல் தடுத்தது. மேலும், இந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கவன நிலைதான் உறக்கத்தைச் சூழ்ந்து, அதன் மீது செயல்பட்டு, அதை மாற்றி, ஏதேனும் ஒரு நினைவுத் தொடருடன் அதை இணைப்பதால், அந்த முதல் இரவில் என் கனவுகளை நிரப்பிய காட்சிகள், என் உறக்கம் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் நினைவிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நினைவிலிருந்து எடுக்கப்பட்டிருந்தன. உறக்கத்தில் இருக்கும்போது, ​​என் வழக்கமான நினைவை நோக்கி மீண்டும் செல்ல நான் தூண்டப்பட்டால், அந்தப் பழக்கமில்லாத படுக்கையும், நான் புரண்டு படுக்கும்போதெல்லாம் என் உடல் தோரணையில் நான் காட்ட வேண்டியிருந்த மென்மையான கவனமும், என் கனவுகளின் புதிய இழையைச் சரிசெய்யவோ அல்லது நிலைநிறுத்தவோ போதுமானதாக இருந்தன. உறக்கம் என்பது வெளி உலகத்தைப் பற்றிய ஒரு புலனுணர்வைப் போன்றது. நமது பழக்கவழக்கங்களில் ஏற்படும் ஒரு சிறு மாற்றமே அதைக் கவித்துவமாக்கப் போதுமானது; ஆடை களைகையில் தற்செயலாகப் படுக்கையில் உறங்கிவிடுவது கூட, உறக்கத்தின் பரிமாணங்களை மாற்றி அதன் அழகை உணரச் செய்யப் போதுமானது. ஒருவன் விழித்தெழுகிறான், நான்கு மணியைக் காண்கிறான்......கடிகாரத்தைப் பார்க்கிறேன்; அதிகாலை நான்கு மணிதான் ஆகிறது. ஆனாலும், ஒரு முழு நாளே கடந்துவிட்டது போன்ற உணர்வு எனக்குள் எழுகிறது. நாமாகத் தேடி அடையாத அந்தச் சில நிமிடத் தூக்கம், ஏதோ ஒரு தெய்வீக உரிமையுடன் வானிலிருந்து இறங்கி வந்தது போலவும், ஒரு சக்கரவர்த்தியின் பொற்கோளத்தைப் போலப் பிரம்மாண்டமாகவும் முழுமையாகவும் அது அமைந்திருந்தது. வழக்கமாக, மெசெக்லீஸ் (Méséglise) நோக்கிய பயணத்திற்கு என் தாத்தா தயாராக இருக்க, எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் என்னை உறுத்த, என் ஜன்னலுக்குக் கீழே தினமும் கடந்து செல்லும் படைப்பிரிவின் இசைக்குழு எழுப்பும் ஓசை என்னை விழித்தெழச் செய்யும். ஆனால், இரண்டு அல்லது மூன்று முறை—மனித வாழ்க்கையை, அது மூழ்கும் தூக்கத்திலிருந்து பிரித்து விவரிக்க முடியாது என்பதால் இதைச் சொல்கிறேன்; இரவுதோறும் கடலால் சூழப்பட்ட தீபகற்பத்தைப் போல அந்தத் தூக்கம் வாழ்க்கையைச் சூழ்ந்துகொள்கிறது—இடையிலான அந்தத் தூக்கம் இசையின் அதிர்வைத் தாங்கும் அளவுக்கு வலிமையாக இருந்தது; அதனால் நான் எதையும் கேட்கவில்லை. மற்ற நாட்களில், அது ஒரு கணம் விலகியது; ஆனால் தூக்கத்தால் மென்மையாக்கப்பட்டிருந்த என் உணர்வு—மயக்க மருந்து கொடுக்கப்பட்ட உறுப்புகள், சுட்டெரிக்கும் சிகிச்சையின்போது இறுதிவரை எதையும் உணராமல், இறுதியில் ஒரு லேசான எரிச்சலை மட்டும் உணர்வதைப் போல—புல்லாங்குழல்களின் கூர்மையான இசைக் குறிப்புகளால் மிக மென்மையாகத் தீண்டப்பட்டது; அந்த இசை ஒரு தெளிவற்ற, குளிர்ந்த, காலைக்கால கீதமாய் என் உணர்வைத் தடவியது. அமைதி இசையாக மாறிய அந்தச் சிறிய இடைவேளைக்குப் பிறகு, டிராகூன் (dragoons) படைவீரர்கள் கடந்து செல்வதற்கு முன்பே தூக்கம் என்னை மீண்டும் ஆட்கொண்டது; அந்த உயர்ந்த, எதிரொலிக்கும் இசைத் தொகுப்பின் மலரும் இறுதித் துளிகளை அது திருடிக்கொண்டது. அந்த உயர்ந்த இசை நாதங்களால் தீண்டப்பட்ட என் உணர்வின் பரப்பு மிகச் சிறியதாகவும், தூக்கத்தால் பெரிதும் சூழப்பட்டும் இருந்ததால், பின்னர் செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த இசையைக் கேட்டேனா என்று கேட்டபோது, ​​நகரத்தின் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட தெருக்களில் எழும் சிறிய சத்தத்திற்குப் பிறகும் பகல் நேரத்தில் நான் கேட்கும் கற்பனை ஒலியைப் போலவே, அந்த இசைக்குழுவின் ஒலியும் என் கற்பனையாக இருந்திருக்கக்கூடுமோ என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஒருவேளை நான் அதை ஒரு கனவில் மட்டுமே கேட்டிருக்கலாம்—விழித்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தாலோ, அல்லது அதற்கு நேர்மாறாக, விழித்தெழாமல் அணிவகுப்பைப் பார்க்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சத்தாலோ தோன்றிய கனவு அது. ஏனெனில், ஒரு சத்தம் என்னை எழுப்பும் என்று எதிர்பார்த்த தருணத்தில் நான் தொடர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​தூக்க மயக்கத்திலும் நான் விழித்திருப்பதாகவே நம்புவதுண்டு; தூக்கத்தினால் நேரில் காண முடியாமல் போனாலும், அதில் கலந்துகொண்டிருப்பதாகவே நான் நம்பியிருந்த பல்வேறு காட்சிகளை, என் உறக்கத்தின் திரையில் மங்கலான நிழல்களாக நான் எனக்குள்ளேயே ஓடவிடுவேன்.

உண்மையில், பகலில் செய்திருக்கக்கூடிய செயல்கள் சில சமயங்களில் கனவில் மட்டுமே நிகழ்கின்றன—அதாவது, தூக்கம் மனநிலையை மாற்றிய பிறகு, விழித்திருக்கும்போது சென்ற பாதையிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு பாதையில் அவை பயணிக்கின்றன. அதே கதை புதிய திருப்பத்தை அடைந்து வேறொரு முடிவை எட்டுகிறது. ஆயினும், தூக்கத்தில் நாம் வசிக்கும் உலகம் மிகவும் தனித்துவமானது; தூக்கம் வராமல் தவிப்பவர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முடைய இந்த நிஜ உலகிலிருந்து தப்பிக்கவே விரும்புகிறார்கள். விழித்திருக்கும்போது தோன்றும் அதே போன்ற எண்ணங்களைச் சுமந்து, மணிக்கணக்கில் கண்களை மூடிக்கொண்டு தவித்த பிறகு, ஒரு நிமிடம் தர்க்க விதிகளுக்கும் நிகழ்கால எதார்த்தத்திற்கும் முற்றிலும் முரணான எண்ண ஓட்டத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதை உணரும்போது அவர்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கை பிறக்கிறது; இந்தச் சிறிய 'தவறான நிலை' (lapse), எதார்த்த உணர்விலிருந்து தப்பிப்பதற்கான கதவு திறப்பதைக் குறிக்கிறது—அதாவது எதார்த்தத்திலிருந்து சற்று விலகி நிற்பது; இந்த இடைவெளிதான் பல்வேறு தரத்திலான தூக்கத்தை அளிக்கிறது. ஆனால், எதார்த்தத்திற்கு முதுகைக் காட்டித் திரும்பும்போதே ஒரு பெரிய படி எடுத்துவைக்கப்படுகிறது; அதாவது, மந்திரவாதிப் பெண்களைப் போல 'தானாகத் தோன்றும் எண்ணங்கள்' (autosuggestions)—கற்பனை நோய்கள் அல்லது நரம்பியல் கோளாறுகளின் மறுவருகை போன்ற நச்சுக்கலவைகளைத் தயாரிக்கும் அந்த ஆரம்பகட்ட உள்மனப் பகுதிகளை அடையும்போதே அது நிகழ்கிறது. உணர்வற்ற தூக்கத்தில் வலிமை பெற்று, அந்தத் தூக்கத்தையே முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் அளவுக்கு வன்முறையாக வெடிக்கவிருக்கும் நெருக்கடிகள் அங்கு காத்திருக்கின்றன.
275
அருகிலேயே அந்தத் தனிப்பட்ட தோட்டம் உள்ளது; அங்கு—அபூர்வ மலர்களைப் போல—ஒன்றிலிருந்து ஒன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட தூக்க வகைகள் வளர்கின்றன: ஊமத்தை (datura), கஞ்சா (Indian hemp) மற்றும் ஈதர் சாறுகளால் வரும் தூக்கம்; பெல்லடோனா (belladonna), அபின் (opium), வலேரியன் (valerian) ஆகியவற்றால் வரும் தூக்கம்—இவை அனைத்தும் முன்நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு அந்நியர் வந்து அவற்றைத் தொட்டு மலரச் செய்யும் வரை இறுக்கமாக மூடியே இருக்கும் மலர்கள்; அந்த அந்நியர் அவற்றை மலரச் செய்து, வியப்பும் ஆச்சரியமும் நிறைந்த ஒரு மனிதருக்குள் நீண்ட நேரத்திற்கு அவற்றின் கனவு எனும் தனித்துவமான நறுமணத்தை வெளியிடுவார். தோட்டத்தின் மறுமுனையில் திறந்த ஜன்னல்களுடன் கூடிய ஒரு மடம் உள்ளது; அங்கே, தூங்குவதற்கு முன் கற்ற பாடங்கள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுவதைக் கேட்கலாம்—விழித்தெழுந்த பிறகுதான் அந்தப் பாடங்கள் உண்மையாகவே முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும். இதற்கிடையில், அந்த விழிப்புணர்வை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் விதமாக, நமது ஆழ்ந்த கவலையினால் மிகத் துல்லியமாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு 'உள்-எச்சரிக்கை கடிகாரம்' இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; இதனால், மணி ஏழு என்று தெரிவிக்க வீட்டுப் பணியாளர் வரும்போது, ​​நாம் ஏற்கனவே விழித்துத் தயாராக இருப்பதை அது உறுதி செய்கிறது. கனவுகளின் உலகிற்குத் திறக்கும் இந்தக் அறையின் மங்கலான சுவர்களில்—காதல் துயரங்களை மறக்கும் செயல் இடைவிடாது நடைபெறும் இடம் இது (பழைய நினைவுகள் நிறைந்த ஒரு பயங்கரக் கனவால் அச்செயல் தடைப்பட்டுச் சிதைக்கப்பட்டாலும், அது உடனடியாக மீண்டும் தொடரப்படுகிறது)—நாம் விழித்தெழுந்த பிறகும் நமது கனவுகளின் எச்சங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன; ஆயினும் அவை இருளில் மிகவும் மறைந்து கிடப்பதால், பெரும்பாலும் மதிய வேளையில் ஏதேனும் ஒரு சிந்தனைக் கதிர் தற்செயலாக அவற்றின் மீது படும்போதுதான் நாம் அவற்றை முதன்முறையாகக் காண்கிறோம்; அவற்றில் சில, உண்மையில், இணக்கமான முறையில்......நாம் உறங்கும்போது அவை தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், விழித்தெழுந்ததும் அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு மாறிவிடுகின்றன; அவற்றை அடையாளம் காண இயலாத நிலையில், மண்ணுக்கே திருப்பி அனுப்பும் அவசரம் மட்டுமே எஞ்சுகிறது—மிக வேகமாகச் சிதைந்துபோன சடலங்களைப் போலவோ, அல்லது மிகத் திறமையான சீரமைப்பாளராலும் வடிவத்தையோ அல்லது எஞ்சிய பகுதியையோ மீட்டெடுக்க முடியாத அளவுக்குத் தூசியாக மாறிப்போன பொருட்களைப் போலவோ அவை ஆகிவிடுகின்றன. வாயிலுக்கு அருகில் ஒரு கல் குவாரி உள்ளது; அங்குதான் ஆழ்ந்த உறக்கங்கள் கூடி, தலையை ஒரு கடினமான ஓட்டினால் மூடும் பொருட்களைச் சேகரிக்கின்றன. அந்த ஓடு எவ்வளவு கடினமானது என்றால், உறங்குபவரை எழுப்ப வேண்டுமானால்—அது ஒரு பொன்னான காலைப் பொழுதாக இருந்தாலும்—இளம் சீக்ஃப்ரைடைப் (Siegfried) போல கோடரியால் பலமான அடிகளைத் தொடுக்கும் முயற்சியை அவரது சொந்த மனமே மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அதற்கு அப்பால் கெட்ட கனவுகள் (nightmares) உள்ளன; தூக்கமின்மையை விட இவை அதிக சோர்வை ஏற்படுத்துவதாக மருத்துவர்கள் முட்டாள்தனமாக வாதிடுகின்றனர். ஆனால் உண்மையில், இவை சிந்தனையாளரை ஒருமுகப்பட்ட கவனத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கின்றன. இந்தக் கனவுகள் விசித்திரமான ஆல்பங்களைக் கொண்டுள்ளன; அவற்றில், நம் இறந்த உறவினர்கள் ஒரு கடுமையான விபத்தைச் சந்தித்திருப்பார்கள், ஆனால் அதே சமயம் அவர்கள் விரைவாகக் குணமடைவதற்கான வாய்ப்பும் அதில் இருக்கும். இதற்கிடையில், நாம் அவற்றை ஒரு சிறிய எலிக்கூண்டில் அடைத்து வைத்திருக்கிறோம்; அங்கு அவை வெள்ளெலிகளை விடச் சிறியதாகவும், பெரிய சிவப்பு நிறக் கொப்புளங்களால் மூடப்பட்டும் (ஒவ்வொரு கொப்புளத்தின் நுனியிலும் ஒரு இறகு இருக்கும்) காணப்படுகின்றன; மேலும் அவை சிசரோவைப் (Cicero) போன்ற மிகச் சிறந்த சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்துகின்றன. இந்த ஆல்பத்திற்கு அருகில் அலாரம் கடிகாரத்தின் சுழலும் தட்டு உள்ளது; இது ஒரு கணத்திற்கு நம்மை ஒரு பயங்கரமான உணர்வுக்கு ஆளாக்குகிறது—அதாவது, ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அழிக்கப்பட்ட ஒரு வீட்டிற்கு நாம் உடனடியாகத் திரும்ப வேண்டியிருக்கும் என்ற உணர்வு. உறக்கம் விலகும்போது, ​​அந்தப் பிம்பத்தின் மீது பல பிம்பங்கள் படிகின்றன; இறுதியில், கடிகாரத் தட்டு சுழல்வதை நிறுத்தும்போது தோன்றும் பிம்பம் மட்டுமே நிலைபெறுகிறது—அதுவே நாம் கண்களை அகல விரித்து விழித்திருக்கும்போது காணும் பிம்பத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. சில சமயங்களில் நான் எதையும் கேள்விப்படுவதில்லை; ஆழ்ந்த பள்ளத்தைப் போன்ற ஒரு உறக்கத்தில் நான் மூழ்கியிருப்பேன்—அப்பள்ளத்திலிருந்து சிறிது நேரம் கழித்து வெளியே இழுக்கப்படுவதை ஒருவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பான். அந்த உறக்கத்தில் உடல் கனமாகவும், அளவுக்கு அதிகமாக உண்ட உணவைச் செரிப்பதாகவும் இருக்கும்; ஹெர்குலஸை வளர்த்த நிம்ஃப் (nymph) தேவதைகளைப் போன்ற சுறுசுறுப்பான 'தாவர-இயல்பு' சக்திகள் (vegetative forces) கொண்டு வந்த அனைத்தையும் அது செரித்துக்கொண்டிருக்கும்—நாம் உறங்கும்போது அந்தச் சக்திகளின் செயல்பாடு இருமடங்காகிறது.

இது 'ஈய உறக்கம்' (leaden sleep) என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது முடிந்த பிறகு சில கணங்களுக்கு, ஒருவன் ஈயத்தால் செய்யப்பட்ட வெறும் உருவமாக மாறிவிட்டதைப் போல உணர்கிறான். அப்போது அவன் யாராகவும் இருப்பதில்லை. அப்படியிருக்க, தொலைந்துபோன ஒரு பொருளைத் தேடுவதைப் போலவே ஒருவன் தனது எண்ணங்களையும் ஆளுமையையும் தேடும்போது, ​​வேறொருவராக இல்லாமல் ஏன் தன்னையே மீண்டும் கண்டடைகிறான்? நாம் மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கும்போது, ​​முந்தைய ஆளுமையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு புதிய ஆளுமை ஏன் நமக்குள்ளே உருவாவதில்லை? அந்தத் தேர்வை எது தீர்மானிக்கிறது என்பதையோ, அல்லது நாம் ஆகக்கூடிய கோடிக்கணக்கான மனித வடிவங்களில், முந்தைய நாள் நாம் இருந்த அதே வடிவத்தை ஏன் சரியாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பதையோ நம்மால் காண முடிவதில்லை. ஒரு உண்மையான இடைவெளி ஏற்படும்போது (அது ஆழ்ந்த உறக்கமாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது விழித்திருக்கும் நம் இயல்புக்கும் கனவுகளுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத நிலையாக இருந்தாலும் சரி) எது நம்மை வழிநடத்துகிறது? அது ஒரு உண்மையான மரணம் போன்றது—இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தும் தருணமும், நாக்கின் மீது செய்யப்படும் சீரான அசைவு நம்மை மீண்டும் உயிருக்குக் கொண்டுவரும் தருணமும் இணைந்த ஒரு நிலை அது. ஒருவேளை அந்த அறை—ஒருமுறை மட்டுமே பார்த்திருந்தாலும்—பழைய நினைவுகள் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் புதிய நினைவுகளைத் தட்டி எழுப்பக்கூடும். அல்லது சில நினைவுகள் நம்முள் உறங்கிக்கொண்டிருந்து, உணர்வுநிலைக்கு வரக் காத்திருக்கலாம். உறக்கம் எனும் அந்த நன்மை பயக்கும் மன விலகல் நிலைக்குப் பிறகு விழித்தெழும் அந்த 'மறுபிறப்பு' நிகழ்வானது, மறக்கப்பட்ட ஒரு பெயர், ஒரு கவிதை வரி அல்லது ஒரு பாடலின் பல்லவி ஆகியவற்றை நினைவுகூரும் தருணத்தை அடிப்படையிலேயே ஒத்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை மரணத்திற்குப் பிந்தைய ஆன்மாவின் மறுபிறப்பைக் கூட நினைவாற்றல் சார்ந்த ஒரு நிகழ்வாகக் கருதலாம். உறக்கம் முடிந்ததும்—சூரிய ஒளி நிறைந்த வானம் என்னை ஈர்த்தாலும், குளிர்காலத்தின் வருகையை உணர்த்தும் அந்தத் தெளிவான மற்றும் குளிர்ந்த காலைப் பொழுதுகளின் குளிர் என்னை உள்ளேயே தடுத்து நிறுத்தியிருக்க—நான் என் தலையை உயர்த்தி, கழுத்தை நீட்டி மரங்களைப் பார்ப்பேன்; அங்குள்ள இலைகளில் ஆங்காங்கே தெரிந்த ஒன்று அல்லது இரண்டு தங்க அல்லது இளஞ்சிவப்பு நிறத் திட்டுக்கள், கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு வலையில் காற்றில் மிதப்பது போலத் தோன்றும்; அதே வேளையில், நான் என் உடலைப் போர்வையின் அடியில் பாதியளவு மறைத்து வைத்திருப்பேன். உருமாற்றம் அடையும் ஒரு கூட்டுப்புழுவைப் போல, நான் இருவேறு சூழல்களைத் தேவைப்படுத்தும் இருவேறு தன்மைகள் கொண்ட உயிரினமாக இருந்தேன்: என் கண்கள் நிறத்தை மட்டுமே கண்டு திருப்தியடைந்தன, அவற்றுக்கு வெப்பம் தேவையில்லை; ஆனால் என் மார்புப் பகுதியோ நிறத்தை விட வெப்பத்தையே பெரிதும் விரும்பியது. நெருப்பு மூட்டப்படும் வரை நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்; பின்னர், செயற்கையாக நான் வெப்பத்தை ஊட்டிய அந்த ஊதா மற்றும் தங்க நிறக் காலைப் பொழுதின்—மிகவும் தெளிவான மற்றும் மென்மையான—காட்சியை நான் ரசிப்பேன்; நான் நெருப்பைக் கிளறிவிடுவேன்; அது ஒரு நல்ல புகைக்குழாயைப் (pipe) போல எரிந்து புகையை வெளியிடும்; அந்தச் செயல் ஒருவித இன்பத்தைத் தரும்—அது ஒருபுறம் பருப்பொருள் சார்ந்த வசதியால் உருவானதால் சற்று முரட்டுத்தனமானதாகவும், மறுபுறம் தூய அழகின் பிம்பம் அதன் பின்னணியில் இருந்ததால் நுட்பமானதாகவும் இருந்தது. என் உடை மாற்றும் அறையின் சுவர்களில் அடர் சிவப்பு நிறப் பின்னணியில் கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற மலர்கள் கொண்ட காகிதம் (wallpaper) ஒட்டப்பட்டிருந்தது—அத்தகைய வடிவங்களுக்குப் பழகிக்கொள்வது எனக்குக் கடினமாக இருந்திருக்கும் என்று ஒருவர் நினைக்கக்கூடும். இருப்பினும், அவை எனக்கு ஏதோ புதுமையானவையாகவே தோன்றின; அவற்றுடன் மோதுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றோடு ஒன்றிப்போகும் நிலைக்கு என்னை அவை தள்ளின. என் நாளை நான் தொடங்கியிருந்த உற்சாகமான மனநிலையையும் பாடல்களையும் அவை மாற்றியமைத்தன; விருப்பமோ இல்லையோ, ஒரு பிரம்மாண்டமான பாப்பி மலரின் மையப்பகுதிக்கு என்னை அவை கொண்டு நிறுத்தின—அங்கிருந்து பார்த்தபோது, ​​பாரிஸில் எனக்குத் தெரிந்த உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு உலகமாக அது காட்சியளித்தது.
...அந்தப் புதிய வீட்டின் மகிழ்ச்சியான சூழல்—என் பெற்றோரின் வீட்டை விட வேறு திசையில் அமைந்திருந்ததுடன், தூய காற்றும் நிறைந்திருந்தது. சில நாட்களில், என் பாட்டியை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அல்லது அவருக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டிருக்குமோ என்ற அச்சம் என்னை வாட்டும்; அல்லது பாரிஸில் பாதியில் நின்ற ஏதோ ஒரு காரியம் மோசமாகச் சென்று கொண்டிருப்பது குறித்த நினைவாகவோ—அல்லது இங்கேயும் நான் சிக்கிக்கொண்ட ஏதோ ஒரு சிக்கலாகவோ அது இருக்கலாம். இத்தகைய கவலைகளில் ஏதோ ஒன்று என் தூக்கத்தைக் கெடுக்கும்; ஒரு கணத்தில் என் முழு இருப்பையும் ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும் சோகத்தை எதிர்த்து நிற்க முடியாமல் நான் தவிப்பேன். அப்போது, ​​ஹோட்டலிலிருந்து ஒருவரை ராணுவ முகாமுக்கு அனுப்பி, செயின்ட்-லூவிடம் (Saint-Loup) ஒரு குறிப்பைச் சேர்ப்பேன்; உடல்ரீதியாகச் சாத்தியமென்றால் (அது மிகவும் கடினம் என்று எனக்குத் தெரியும்), அவர் ஒரு கணம் வந்து பார்க்க முடியுமா என்று கேட்பேன். ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு அவர் வருவார்; அவர் அழைப்பு மணியை ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டவுடனேயே, என் கவலைகளிலிருந்து நான் விடுபட்டதாக உணர்வேன். அந்தக் கவலைகள் என்னை விட வலிமையானவை என்றாலும், அவற்றை விட அவர் வலிமையானவர் என்பது எனக்குத் தெரியும்; என் கவனம் அந்தக் கவலைகளிலிருந்து விலகி, முடிவெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்ட அவர் பக்கம் திரும்பும். அவர் உள்ளே நுழைந்தவுடனேயே, காலை முழுவதும் அவர் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிய அந்தத் திறந்தவெளிச் சூழல் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்வது போல் இருக்கும்—என் அறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, உயிரோட்டமான சூழல் அது; அதற்கு ஏற்றவாறு என் மனநிலையும் உடனடியாக மாறிவிடும்.
280
"உங்களைத் தொந்தரவு செய்வதற்கு மன்னிக்கவும்; ஏதோ ஒன்று என்னைத் துயரப்படுத்துகிறது—அதை நீங்கள் ஊகித்திருப்பீர்கள்."

"பரவாயில்லை; நீங்கள் என்னைப் பார்க்க விரும்புகிறீர்கள் என்று நினைத்தேன், அது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியளித்தது. நீங்கள் என்னை அழைத்ததில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனால் என்ன விஷயம்? எல்லாம் சரியாக இல்லையா? நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்?"

என் விளக்கங்களைக் கேட்டு அவர் துல்லியமாகப் பதிலளிப்பார்; ஆனால் அவர் பேசுவதற்கு முன்பே, அவர் என்னை அவரைப் போலவே உணர வைத்திருப்பார்; அவரை எப்போதும் பரபரப்பாகவும், விழிப்புடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் வைத்திருந்த முக்கியமான கடமைகளுக்கு மத்தியில், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு வரை ஒரு கணம் கூட நிம்மதியாக இருக்க முடியாதபடி என்னைத் துயரப்படுத்திய அந்தச் சிக்கல்கள்—இப்போது அவருக்கும் எனக்கும் அற்பமானவையாகத் தோன்றின; பல நாட்களாகக் கண்களைத் திறக்க முடியாமல் தவித்த ஒருவர் மருத்துவரை அழைப்பது போன்ற நிலை அது; மருத்துவர் திறமையாகவும் மென்மையாகவும் இமையைத் திறந்து, அதிலிருந்த மணல் துகளை அகற்றி அவரிடம் காட்டுவார்—அதன் மூலம் நோயாளி குணமடைந்து நிம்மதி அடைவார்; அதுபோலவே நானும் உணர்ந்தேன். எனது கவலைகள் அனைத்தும் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) அனுப்பி வைப்பதாக ஒப்புக்கொண்ட ஒரே ஒரு தந்திச் செய்தியாகச் சுருங்கிவிட்டன. வாழ்க்கை மிகவும் மாறுபட்டதாகவும், அழகாகவும் தோன்றியது; எனக்குள் ஒருவித அதீத ஆற்றல் பொங்கியதால், நான் ஏதேனும் செயல்புரிய விரும்பினேன்.
285
"இப்போது என்ன செய்யப் போகிறாய்?" என்று நான் செயிண்ட்-லூப்பிடம் கேட்டேன்.

"நான் உன்னை விட்டுச் செல்ல வேண்டும்; ஏனென்றால், இன்னும் நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களில் நாங்கள் அணிவகுப்புக்குப் புறப்படவிருக்கிறோம், அங்கே என் தேவை இருக்கிறது."

"அப்படியானால், நீ இங்கு வருவது உனக்கு மிகுந்த சிரமமாக இருந்ததா?"

"இல்லை, அது சிரமமாக இருக்கவில்லை; கேப்டன் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொண்டார். உனக்காகத்தான் நான் வருகிறேன் என்பதால், நான் கட்டாயம் வர வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்—இருப்பினும், நான் அந்தச் சலுகையைத் தவறாகப் பயன்படுத்திக்கொள்பவன் போலத் தெரிய நான் விரும்பவில்லை."
290
"ஆனால், நான் விரைவாக எழுந்து, நீங்கள் அணிவகுப்புப் பயிற்சி செய்யவிருக்கும் இடத்திற்கு வந்தால் என்ன? அது எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்; அத்துடன் இடைவேளைகளின்போது நாம் பேசிக்கொள்ளவும் முடியுமே."

"அதை நான் பரிந்துரைக்கமாட்டேன். உண்மையில் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாத ஒரு விஷயத்திற்காக நீ விழித்திருந்து உன்னையே வருத்திக்கொண்டாய். ஆனால் இப்போது அது உன்னை அலைக்கழிக்காத நிலையில், தலையணையில் சாய்ந்து நன்றாகத் தூங்கு; அது உன் நரம்புச் செல்களில் தாதுக்கள் குறைவதைத் (demineralization) தடுப்பதற்கு மிகவும் நல்லது. அதே சமயம், மிக விரைவாகத் தூங்கிவிடாதே; ஏனென்றால், எங்கள் அந்தத் தொல்லைதரும் இசைக்குழு உன் ஜன்னல்களுக்கு முன்னால் அணிவகுத்துச் செல்லவிருக்கிறது. ஆனால் அதற்குப் பிறகு உனக்கு நிம்மதி கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறேன்; இரவு உணவின்போது நாம் மீண்டும் சந்திக்கலாம்."
300
ஆனால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அந்தப் படைப்பிரிவின் களப் பயிற்சிகளைப் பார்க்க நான் அடிக்கடி செல்லத் தொடங்கினேன்—குறிப்பாக, இரவு உணவின்போது செயிண்ட்-லூவின் (Saint-Loup) நண்பர்கள் விவரித்த இராணுவக் கோட்பாடுகளில் எனக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்ட பிறகு. இசைக்கலைஞர்களின் வாழ்க்கையோடு நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்புள்ள சிற்றுண்டிச்சாலைகளுக்கு, இசையைத் தங்கள் முக்கியப் பாடமாகக்கொண்டு இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்பவர்கள் எப்படி விரும்பிச் செல்வார்களோ, அதேபோல அந்தப் படைப்பிரிவின் தளபதிகளை மிக அருகில் காண்பது என் நாட்களின் தீவிரமான விருப்பமாக மாறியது. அணிவகுப்பு மைதானத்தை அடைய நான் நீண்ட தூரம் நடக்க வேண்டியிருந்தது. மாலையில், இரவு உணவுக்குப் பிறகு, திடீர் தலைசுற்றல் ஏற்பட்டது போலத் தூக்கத்தின் வேகத்தால் என் தலை சில சமயங்களில் சரிந்துவிடும். மறுநாள் காலையில், செயிண்ட்-லூ என்னை 'ரிவெபெல்லே' (Rivebelle) உணவகத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற மறுநாள் காலையில் 'பால்பெக்' (Balbec) கடற்கரையில் நடந்த இசை நிகழ்ச்சியை நான் எப்படி கவனிக்காமல் விட்டேனோ, அதேபோலவே அந்தப் படைப்பிரிவின் இசைக்குழுவின் இசையையும் நான் கவனிக்கவில்லை என்பதை உணர்வேன். நான் எழுந்திருக்க முயன்றபோது, ​​என்னால் எழ முடியாத ஒரு சுகமான நிலையை உணர்ந்தேன்; சோர்வினால் உணர்திறன் மிக்கதாக மாறியிருந்த என் மூட்டுகள், தசைநார் போன்ற சத்துமிக்க வேர்முனைகளால் கண்ணுக்குத் தெரியாத, ஆழமான மண்ணில் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போல உணர்ந்தேன். நான் மிகுந்த வலிமையுடன் இருப்பதாக உணர்ந்தேன்; வாழ்க்கை எனக்கு முன்னால் பரந்து விரிந்து நீண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், 'கோம்ப்ரே' (Combray) பகுதியில் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) திசையில் நாங்கள் நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்ட மறுநாளில் அனுபவித்த அந்த ஆரோக்கியமான உடல் சோர்வு நிலைக்கு நான் மீண்டும் கொண்டு செல்லப்பட்டிருந்தேன். இளமைப் பருவத்தில் நாம் வாழ்ந்த ஒரு வீட்டிற்கோ அல்லது தோட்டத்திற்கோ மீண்டும் செல்லும்போது, ​​நாம் முன்பு யார் என்பதைச் சிறிது காலத்திற்கு மீண்டும் கண்டறிகிறோம் என்று கவிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், இவை ஆபத்தான பயணங்கள்; இவை வெற்றிகளைப் போலவே ஏமாற்றங்களையும் அளிக்கக்கூடியவை. நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு ஆண்டுகளை இணைக்கும் அந்த நிலையான இடங்களை நமக்குள் தேடுவதே சிறந்தது. ஆழ்ந்த சோர்வும் அதைத் தொடர்ந்து வரும் நல்ல இரவு உறக்கமும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றக்கூடும். உறக்கத்தின் மிக ஆழமான நிலைகளுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்வதன் மூலம்—அங்கே விழிப்புணர்வு வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்போ அல்லது நினைவுகளின் சிறு கீற்றோ நம் உள்மன உரையாடலை ஒளிரச் செய்வதில்லை (உண்மையில் அந்த உரையாடல் அங்கே முழுமையாக நின்றுவிடுகிறது)—அவை நம் உடலின் மண்ணையும் அடித்தளப் பாறையையும் முழுமையாகக் கிளறிவிடுகின்றன. அந்தச் செயல், நம் தசைகள் கிளைகளாகப் பிரிந்து முறுக்கிக்கொண்டு புதிய உயிரைச் சுவாசிக்கும் ஆழமான இடத்திற்கு நம்மை இட்டுச் சென்று, நாம் குழந்தைகளாக இருந்த அந்தத் தோட்டத்தை மீண்டும் கண்டறியச் செய்கிறது. அதை மீண்டும் காணப் பயணம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை; அதைக் கண்டறிய நாம் ஆழத்திற்குள் இறங்க வேண்டும். ஒரு காலத்தில் பூமியின் மேற்பரப்பை மூடியிருந்தவை இப்போது அதன் அடியில் புதைந்து கிடக்கின்றன; அந்த 'இறந்த நகரத்தை' (பழைய காலத்தை) காண ஒரு சாதாரண உலா போதாது—அதற்குத் தீவிரமான அகழ்வாராய்ச்சி தேவைப்படுகிறது. ஆயினும், அந்தப் பெரும் வரலாற்று மாற்றங்களை விட, சில கணநேரத் தோற்றங்களும் தற்செயலான உணர்வுகளும் நம்மை எவ்வாறு கடந்த காலத்திற்கு மிகத் திறம்பட அழைத்துச் செல்கின்றன என்பதை நாம் காண்போம்; அந்த உணர்வுகள் மிகத் துல்லியமானவை, லேசானவை, சரீரத் தன்மையற்றவை, தலைசுற்ற வைப்பவை, பிழையற்றவை மற்றும் அழியாதவை.

சில சமயங்களில், என் சோர்வு மிக அதிகமாக இருக்கும்: பல நாட்களாகத் தொடர்ந்து இராணுவப் பயிற்சிகளைப் பின்தொடர்ந்ததால், ஒருமுறை கூட என்னால் படுக்கைக்குச் செல்ல முடிந்ததில்லை. அத்தகைய சூழலில், ஹோட்டலுக்குத் திரும்புவது எவ்வளவு பெரிய பேறு! படுக்கையில் ஏறியபோது, ​​பதினேழாம் நூற்றாண்டின் நாம் விரும்பும் 'காதல் காவியங்களில்' (romances) வரும் மந்திரவாதிகள் மற்றும் சூனியக்காரர்களிடமிருந்து தப்பித்தது போன்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. எனது ஆழ்ந்த உறக்கமும், அதைத் தொடர்ந்து நீண்ட நேரம் படுக்கையில் கிடந்ததும் ஒரு அழகான தேவதைக் கதையைப் போல அமைந்தன. அது ஒரு இனிமையான அனுபவம்—அதே சமயம் புத்துணர்ச்சி அளிப்பதாகவும் இருந்தது. மிகக் கடுமையான துன்பத்திற்கும் ஒரு புகலிடம் உண்டு என்றும், வேறு வழியே இல்லையென்றாலும் ஒருவரால் எப்போதும் ஓய்வைக் கண்டடைய முடியும் என்றும் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். அத்தகைய சிந்தனைகள் என் மனதை வெகுதூரம் அழைத்துச் சென்றன.

பயிற்சி ஏதுமில்லாத நாட்களிலும், செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) வெளியே செல்ல முடியாத சூழலிலும், நான் பெரும்பாலும் அவனது இராணுவ முகாமிற்குச் சென்று அவனைச் சந்திப்பேன். அது வெகு தொலைவில் இருந்தது; நகரத்தை விட்டு வெளியேறி, இருபுறமும் பரந்த காட்சிகளை வழங்கும் அந்தப் பெரிய மேம்பாலத்தைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். அந்த உயரமான இடங்களில் எப்போதும் பலத்த காற்று வீசிக்கொண்டிருக்கும்; முற்றத்தைச் சுற்றி மூன்று பக்கங்களிலும் அமைந்திருந்த கட்டிடங்களுக்குள், காற்றுக் குகையைப் போல இடைவிடாத இரைச்சல் ஒலி கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். ராபர்ட் தனது கடமைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போது—அவனது அறைக்கு வெளியிலோ அல்லது உணவுக்கூடத்திலோ—நான் அவனது நண்பர்களுடன் (அவன் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்களுடன், அவன் இல்லாதபோதும் நான் சில சமயங்களில் அவர்களைச் சந்திப்பேன்) உரையாடிக்கொண்டிருப்பேன். அப்போது ஜன்னல் வழியாக நூறு மீட்டர் கீழே உள்ள கிராமப்புறக் காட்சியை நான் உற்று நோக்குவேன். அது வெற்று நிலப்பரப்பாகத் தெரிந்தாலும், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்த புதிய பயிர்கள்—பெரும்பாலும் மழையில் நனைந்து சூரிய ஒளியைப் பிரதிபலித்தபடி—பச்சை நிறக் கோடுகளை வரைந்திருந்தன; அவை எனாமல் பூச்சின் பளபளப்புடனும் ஒளி ஊடுருவும் தெளிவுடனும் காட்சியளித்தன. அந்தத் தருணங்களில், மக்கள் அவனைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கேட்கும்போது, ​​அவன் எவ்வளவு அன்புக்குரியவனாகவும் பிரபலமானவனாகவும் இருந்தான் என்பதை நான் விரைவாகப் புரிந்துகொண்டேன். மற்ற படைப்பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பல தன்னார்வலர்களிடையே—உயர்குடி சமூகத்தை வெளியிலிருந்து மட்டுமே பார்த்து, ஒருபோதும் உள்ளே நுழையாத, செல்வந்த முதலாளித்துவ இளைஞர்கள்—செயின்ட்-லூப்பின் குணத்தைப் பற்றி அவர்கள் அறிந்திருந்ததால் ஏற்பட்ட பாசம், பாரிஸில் சனிக்கிழமை இரவு விடுமுறையின்போது, ​​டியூக் டி'உஸேஸ் மற்றும் பிரின்ஸ் டி'ஓர்லியன்ஸுடன் 'கஃபே டி லா பே'யில் உணவருந்துவதை அவர்கள் அடிக்கடி கண்ட ஓர் இளைஞனின் கௌரவத்தால் மேலும் வலுப்பெற்றது. இதன் காரணமாக, அவனது அழகான முகம், அவனது ஒல்லியான நடை மற்றும் வணக்கம் செலுத்தும் விதம், அவனது ஒற்றைக் கண்ணாடியை இடைவிடாமல் அசைப்பது, மற்றும் அவனது கெப்பிகளின் "கவர்ச்சி" ஆகியவற்றில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது...
...மிக உயரமான காலர்கள் (collars), மற்றும் மிகவும் மெல்லிய, அதிகப்படியான இளஞ்சிவப்பு நிறத் துணியால் ஆன கால்சட்டைகள்—இவை அந்தப் படைப்பிரிவின் மிக நேர்த்தியான அதிகாரிகளிடமும் இல்லாத ஒரு விதமான 'நாகரிகத் தோரணையை' (chic) ​​வெளிப்படுத்தின; சொல்லப்போனால், ராணுவ முகாமில் எனக்குத் தங்குமிடம் ஏற்பாடு செய்து தந்த கம்பீரமான கேப்டன் கூட, இவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், அதிக இறுக்கமானவராகவும் கிட்டத்தட்ட சாதாரணமானவராகவும் தோன்றினார்.

"அந்தக் கேப்டன் ஒரு புதிய குதிரையை வாங்கியிருக்கிறார்," என்று ஒருவர் சொல்வார். "அவர் எத்தனை குதிரைகளை வேண்டுமானாலும் வாங்கிக்கொள்ளட்டும். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் 'அல்லே தே அகாசியா' (Allée des Acacias) சாலையில் நான் செயின்ட்-லூவைச் சந்தித்தேன்—அவருடைய குதிரை சவாரிதான் உண்மையான பாணியுடன் இருக்கும்!" என்று மற்றவர் பதிலளிப்பார்; அது நியாயமானதே. ஏனெனில், இந்த இளைஞர்கள் உயர்குடி வர்க்கத்தினர் புழங்கும் அதே சமூக வட்டங்களில் இல்லாவிட்டாலும், பணமும் ஓய்வு நேரமும் இருந்ததால், விலைகொடுத்துப் பெறக்கூடிய அனைத்து வகையான நேர்த்தியான விஷயங்களையும் அனுபவிப்பதில் அவர்கள் உயர்குடியினரிடமிருந்து சற்றும் வேறுபடவில்லை. சொல்லப்போனால், இவர்களது பாணி—உதாரணமாக ஆடைகள் விஷயத்தில்—ஒருவிதமான திட்டமிடப்பட்ட, குறைபாடற்ற தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; என் பாட்டி மிகவும் ரசித்த செயின்ட்-லூவின் தன்னிச்சையான, கவலையற்ற நேர்த்தியிலிருந்து இது மாறுபட்டிருந்தது. நாடகத்தைப் பார்த்துவிட்டு 'ஆய்ஸ்டர்' (oyster) சாப்பிடும்போது, ​​அருகிலுள்ள மேஜையில் அந்த ராணுவ அதிகாரி (non-commissioned officer) செயின்ட்-லூவைப் பார்ப்பது, பெரும் வங்கி உரிமையாளர்கள் அல்லது பங்குத் தரகர்களின் மகன்களான இவர்களுக்கு ஒரு சிறிய உற்சாகத்தைத் தருவதாக இருந்தது. விடுமுறையிலிருந்து திரும்பியதும் ராணுவ முகாமில் எத்தனை கதைகள் சொல்லப்பட்டன! ராபர்ட்டின் அதே படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த ஒருவரிடம் செயின்ட்-லூ "மிகவும் கனிவாக" நலம் விசாரித்திருப்பார்; அதே பிரிவைச் சாராத மற்றொருவரோ, செயின்ட்-லூவ் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை தனது ஒற்றைக் கண்ணாடியை (monocle) அவர் இருக்கும் திசையில் சரிசெய்து பார்த்ததால், அவர் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதாகவே நம்பியிருப்பார்.

"ஆம், என் சகோதரன் அவரை 'லா பே' (La Paix) உணவகத்தில் பார்த்தான்," என்று தன் காதலியுடன் நாளைக் கழித்த மற்றொருவர் கூறினார்; "அவருடைய கோட் (coat) அளவில் பெரியதாகவும், சரியாகப் பொருந்தாமலும் இருந்ததாகத் தெரிந்தது."

"அவருடைய மேல்சட்டை (waistcoat) எப்படி இருந்தது?" — அவர் வெள்ளை நிற மேல்சட்டையை அணியவில்லை, மாறாக பனை ஓலை போன்ற வடிவமைப்பு கொண்ட ஒரு வெளிர் ஊதா (mauve) நிறச் சட்டையை அணிந்திருந்தார்—அற்புதம்! 'ஜோக்கி கிளப்' (Jockey Club) பற்றி எதுவுமே தெரியாத, சாதாரணப் படைவீரர்களான அந்தப் பழைய ஆட்களுக்கு—அதாவது, ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் (திவாலானவர்களோ இல்லையோ, நல்ல வருமானம் உள்ளவர்களோ அல்லது கடனாளிகளோ, ஆனால் வீரர்களிடம் தாராள குணம் கொண்டவர்கள்) அனைவரையும் ஒரே வகையாகப் பார்க்கும் அந்த வீரர்களுக்கு—செயின்ட்-லூவின் நடை, ஒற்றைக் கண் கண்ணாடி (monocle), கால்சட்டை மற்றும் ராணுவத் தொப்பி (kepi) ஆகியவை, பிரபுத்துவத் தோற்றம் ஏதுமின்றித் தெரிந்தாலும், மிகுந்த ஆர்வத்தையும் அர்த்தத்தையும் கொண்டவையாக இருந்தன. அந்த விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களில், படைப்பிரிவின் மிகவும் பிரபலமான அந்த அதிகாரிக்கே உரிய தனித்துவமான குணத்தையும் பாணியையும் அவர்கள் கண்டுகொண்டனர்: மற்றவர்களிடமிருந்து மாறுபட்ட நடத்தை, மேலதிகாரிகள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமை—இவை அனைத்தும் வீரர்களிடம் அவர் காட்டிய கனிவான நடத்தையின் இயல்பான விளைவுகளாகவே அவர்களுக்குத் தோன்றின. செயின்ட்-லூவின் தொப்பியைப் பற்றிய சுவாரஸ்யமான தகவல்களை ஒரு மூத்த வீரர் விவரிக்கும்போது, ​​சோம்பேறிகளாகவும் நல்ல உணவை விரும்புபவர்களாகவும் இருந்த அந்தப் படைப்பிரிவினருக்கு, முகாமில் அருந்தும் காலை நேரக் காபியோ அல்லது படுக்கையில் எடுக்கும் மதிய நேர ஓய்வோ இன்னும் இனிமையானதாக அமைந்தது.

— என் தளவாடப் பையைப் (kit-bag) போல அவ்வளவு உயரமாக இருந்தது.

— சும்மா விடுங்க நண்பா, எங்களை ஏமாற்றப் பார்க்கிறீர்கள்; அது உங்கள் பையைப் போல அவ்வளவு உயரமாக இருந்திருக்க முடியாது—என்று ஒரு இளம் பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி இடையில் குறுக்கிட்டான்; அந்தப் பேச்சுவழக்கைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் தான் ஒரு புதியவன் (rookie) இல்லை என்று காட்டிக்கொள்ளவும், அதே சமயம் பேசுபவரை எதிர்த்துப் பேசுவதன் மூலம் தனக்கு மகிழ்ச்சியளித்த ஒரு தகவலை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும் அவன் விரும்பினான்.

— ஓ! அப்படியானால் அது என் பையைப் போல அவ்வளவு உயரமாக இல்லையா? நீயே அதை அளந்து பார்த்தாயோ என்னவோ? சொல்கிறேன் கேள், லெப்டினன்ட்-கர்னல் அவரைச் சிறையில் அடைத்துவிடுவது போல அதை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் என் அருமை செயின்ட்-லூ சற்றும் கலங்கிப்போகவில்லை: அவர் அங்குமிங்கும் நடந்தார், தலையைக் குனிந்தார், மீண்டும் நிமிர்த்தினார், அந்த ஒற்றைக் கண் கண்ணாடி வித்தையையும் தொடர்ந்து செய்தார். கேப்டன் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்று பார்க்க வேண்டும். ஆ! அவர் எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இது அவருக்கு நிச்சயம் பிடிக்காது. ஆனால் அந்தத் தொப்பியைப் பொறுத்தவரை—அதில் அப்படி ஒன்றும் பெரிய விசேஷம் இல்லை. சொல்லப்போனால், நகரத்தில் உள்ள அவர் வீட்டில் அதுபோன்ற தொப்பிகள் முப்பதுக்கும் மேற்பட்டவை இருக்கின்றனவாம்.

"அது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும், பெரியவரே? நம்முடைய அந்த 'புண்ணியவான்' கார்போரல் சொன்னாரா?" என்று அந்த இளம் பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி பண்டிதத்தனமாக வினவினான்; தான் புதிதாகக் கற்றுக்கொண்ட இலக்கண வடிவங்களை வெளிப்படுத்தவும், அவற்றைக்கொண்டு தன் பேச்சை அலங்கரிப்பதில் பெருமை கொள்ளவும் அவன் அப்படிப் பேசினான். “எனக்கு எப்படித் தெரியும்? அவனது உதவியாளரிடமிருந்துதான்!”

“அவன் ஏதோ கஷ்டத்தில் வாடுபவன் இல்லை என்பது மட்டும் நிச்சயம்!”

“எனக்குப் புரிகிறது! என்னிடம் இருப்பதைவிட அவனிடம் அதிக பணம் இருக்கிறது, அது உறுதி! அதோடு, தான் பயன்படுத்திய பழைய உடைகள் மற்றும் பொருட்களை எல்லாம் அவனுக்குக் கொடுத்துவிடுவான். அவனுக்கு ராணுவ உணவகத்தில் (mess) போதுமான உணவு கிடைப்பதில்லை. அப்போது என் நண்பன் டி செயிண்ட்-லூ (de Saint-Loup) அங்கு வந்து, சமையல்காரரிடம் காட்டமாகச் சொன்னான்: ‘அவனுக்கு நல்ல உணவு கிடைக்க வேண்டும்—அதற்கு எவ்வளவு செலவானாலும் சரி.’”

அந்த முதிய ராணுவ வீரர், சாதாரணமான அந்த வார்த்தைகளை மிகுந்த உணர்ச்சியுடனும் வீரியத்துடனும் பேசி வெளிப்படுத்தினார்; அவர் செய்த அந்தப் பாவனை (imitating) அங்கிருந்தவர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.

ராணுவ முகாமிலிருந்து வெளியே வந்ததும் நான் சிறிது நேரம் உலாவுவேன்; பின்னர், செயிண்ட்-லூவும் அவனது நண்பர்களும் தங்கியிருந்த ஹோட்டலில் அவனுடன் வழக்கமாகச் சாப்பிடச் செல்லும் நேரத்திற்கு முன்னதாகவே—சூரியன் மறைந்ததும்—ஓய்வெடுக்கவும் படிக்கவும் இரண்டு மணி நேரம் கிடைக்கும் வகையில் நான் என் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பிவிடுவேன். மாலை வேளையில் அந்தச் சதுக்கத்தில், கோட்டையின் வெடிமருந்து கிடங்கு கூரைகளின் பின்னணியில், அங்கிருந்த செங்கற்களின் நிறத்தோடு ஒத்துப்போகும் வகையிலான இளஞ்சிவப்பு நிறச் சிறு மேகங்கள் மெல்லத் தங்கியிருந்தன...
...ஒரு மெல்லிய மின்னொளியுடன் அந்த மாற்றத்தை மென்மையாக்கியது. என் நரம்புகளில் ஒரு ஜீவ ஊற்று பொங்கிப் பெருகியது; என் எந்த அசைவாலும் அதைத் தீர்த்துவிட முடியாது என்பது போல் இருந்தது; சதுக்கத்தின் தரைக்கற்களில் கால் பதித்த ஒவ்வொரு முறையும் நான் மீண்டும் மேலே எழும்புவது போல் உணர்ந்தேன்—என் குதிகால்களில் மெர்க்குரியின் (Mercury) சிறகுகள் இருப்பது போன்ற உணர்வு அது. அங்கிருந்த நீரூற்றுகளில் ஒன்றில் சிவப்பு நிற ஒளி பரவியிருக்க, மற்றொன்றில் நிலவொளி நீரை 'ஓபல்' (opal) கல்லின் நிறத்திற்கு மாற்றிக்கொண்டிருந்தது. அவற்றுக்கு இடையே, அந்த நேரத்தின் உந்துதலுக்குக் கட்டுப்பட்டு, 'ஸ்விஃப்ட்' (swift) பறவைகளையோ அல்லது வௌவால்களையோ போல, குழந்தைகள் கத்திக்கொண்டும் வட்டமிட்டு ஓடிக்கொண்டும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஹோட்டலுக்கு அருகில், பழைய தேசிய அரண்மனைகளும் பதினாறாம் லூயியின் ஆரஞ்சுப் பழத் தோட்டக் கட்டிடமும் (இப்போது சேமிப்பு வங்கி மற்றும் ராணுவத் தலைமையகம் அமைந்துள்ள இடம்) ஏற்கனவே ஏற்றப்பட்டிருந்த மங்கலான தங்க நிற எரிவாயு விளக்குகளால் உள்ளிருந்து ஒளிரச் செய்யப்பட்டிருந்தன; எஞ்சியிருந்த பகல் வெளிச்சத்தில், அந்த ஒளி பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் உயரமான, பரந்த ஜன்னல்களுக்கு (அவற்றில் சூரிய அஸ்தமனத்தின் கடைசிப் பிரதிபலிப்பு இன்னும் மறையாமல் இருந்தது) மிகப்பொருத்தமாக அமைந்திருந்தது—சிவப்பு கலந்த நிறம் கொண்ட கூந்தலை அலங்கரிக்கும் மங்கலான ஆமை ஓட்டு (tortoiseshell) ஆபரணத்தைப் போல அது இருந்தது. அந்த ஒளி என்னை என் சொந்த அறைக்கு—அதாவது அந்திப் பொழுதை எதிர்த்து நின்ற ஹோட்டலின் முகப்பில் உள்ள ஒரே ஒரு விளக்கு மற்றும் நெருப்புக்கு—திரும்பி வருமாறு அழைத்தது; இரவு முழுமையாக விழுவதற்கு முன், மதிய நேரத் தேநீர் அருந்தத் திரும்புவதைப் போல, வெறும் மகிழ்ச்சிக்காக நான் அந்த இடத்திற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். அறைக்குத் திரும்பிய பிறகும், வெளியே நான் உணர்ந்த அதே முழுமையான உணர்வு என்னுள் நீடித்திருந்தது. பொதுவாக நமக்குச் சாதாரணமாகவும் வெறுமையாகவும் தோன்றும் மேற்பரப்புகளுக்கு அது ஒரு முழுமையை அளித்தது—நெருப்பின் மஞ்சள் சுடர்; பள்ளி மாணவன் ஒருவன் இளஞ்சிவப்பு பென்சிலால் சுருள் சுருளாக வரைந்த ஓவியத்தைப் போல மாலைப் பொழுது கிறுக்கியிருந்த கரடுமுரடான வானநீல நிற காகிதம்; வட்ட மேஜையின் மீது இருந்த தனித்துவமான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட துணி—அங்கே பள்ளித் தாள்களின் கட்டு ஒன்றும், மைக்கூடும், பெர்கோட்டின் (Bergotte) நாவல் ஒன்றும் எனக்காகக் காத்திருந்தன. அன்று முதல், அந்தப் பொருட்கள் அனைத்தும் ஒரு சிறப்பான இருப்பைக் கொண்டிருப்பதாகவே எனக்குத் தோன்றுகின்றன; அவற்றை மீண்டும் காணும் வாய்ப்பு கிடைத்தால், அந்த இருப்பை அவற்றிலிருந்து என்னால் வெளிக்கொணர முடியும் என்று நான் உணர்கிறேன். ஒவ்வொரு காற்றுக்கும் ஏற்ப வானிலை காட்டி (weathercock) சுழன்று கொண்டிருந்த, நான் சற்று முன் விட்டு வந்த அந்தப் பகுதியை நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தேன். நீர்ப்பரப்பிற்கு மேலே நீளும் குழாய் வழியாகச் சுவாசிக்கும் ஒரு நீச்சல் வீரரைப் போல, இந்த அக்கம் பக்கத்துச் சூழலை என் பிடிமானமாகக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் ஒரு முழுமையான வாழ்வுடனும் திறந்த வெளிக்காற்றுடனும் நான் இணைக்கப்பட்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன். பசுமையான கால்வாய்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடும் கிராமப்புறக் காட்சியை மேலிருந்து ரசிக்கக்கூடிய அந்த உயர்ந்த இடமும், நான் விரும்பும் போதெல்லாம் அங்குள்ள கொட்டகைகளுக்கும் கட்டிடங்களுக்கும் செல்ல முடிந்த வாய்ப்பும் எனக்குக் கிடைத்த ஒரு விலைமதிப்பற்ற வரப்பிரசாதம்; அங்கு எனக்கு எப்போதும் அன்பான வரவேற்பு கிடைக்கும் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது.

ஏழு மணிக்கு, நான் உடை அணிந்து, செயின்ட்-லூப் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்கு அவனுடன் இரவு உணவு அருந்தச் செல்வேன். அங்கு நடந்து செல்வதை நான் மிகவும் விரும்பினேன். இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது; மூன்றாவது நாளிலேயே, இரவு தொடங்கியதும் பனிப்பொழிவை முன்னறிவிப்பது போலக் கடும் குளிர்காற்று வீசத் தொடங்கியது. நான் நடந்து செல்லும்போது, ​​மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) பற்றிய சிந்தனையை ஒரு கணம் கூட நிறுத்தியிருக்கக் கூடாது என்று எனக்குத் தோன்றும்; ஏனென்றால், அவளுக்கு நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்திற்காகத்தான் நான் ராபர்ட்டின் படைவீரர்கள் தங்கியிருக்கும் இந்த நகரத்திற்கு வந்திருந்தேன். ஆனால், ஒரு நினைவோ அல்லது துயரமோ நிலையானதல்ல, அது மாறிக்கொண்டே இருக்கக்கூடியது. சில நாட்களில் அவை வெகுதூரம் விலகிச் சென்றுவிடுவதால், அவற்றை நாம் அரிதாகவே காண முடிகிறது; அவை நிரந்தரமாக மறைந்துவிட்டன என்றும் நம்புகிறோம். அதனால், நான் வேறு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தினேன். நான் வழக்கமாக வசிக்கும் இடத்தைப் போலல்லாமல், இந்த நகரத்தின் தெருக்கள் எனக்கு வெறும் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குச் செல்லும் பாதைகளாக மட்டும் தோன்றவில்லை. இந்த அறிமுகமில்லாத உலகின் மக்களின் வாழ்க்கை எனக்கு வியக்கத்தக்கதாகத் தோன்றியது; பெரும்பாலும், இரவில் ஒளியேற்றப்பட்ட ஜன்னல்கள் என்னை நீண்ட நேரம் அசையாமல் நிற்க வைக்கும்; என்னால் ஒருபோதும் நுழைய முடியாத அந்த மக்களின் வாழ்க்கையின் உண்மையான அதே சமயம் மர்மமான காட்சிகளை அவை என் கண்களுக்கு வெளிப்படுத்தின. இங்கே, நெருப்பின் ஒளி ஒரு கரும்-சிவப்பு நிறக் காட்சியாக, ஒரு செஸ்ட்நட் (chestnut) விற்பனையாளரின் கடையை எனக்குக் காட்டியது; அங்கே இரண்டு கீழ்நிலை ராணுவ அதிகாரிகள்—தங்கள் பெல்ட்களை நாற்காலிகளில் கழற்றி வைத்துவிட்டு—சீட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு மந்திரவாதி அவர்களை இருளிலிருந்து ஒரு நாடகக் காட்சிப் பிம்பத்தைப் போல வெளிக்கொண்டு வருவதையோ, அல்லது தங்களைப் பார்க்க முடியாத ஒரு வழிப்போக்கனின் கண்களுக்கு அவர்கள் அந்தத் தருணத்தில் எப்படி இருந்தார்களோ அப்படியே அவர்களை வரவழைப்பதையோ அவர்கள் அறியவில்லை. ஒரு சிறிய பழைய பொருட்கள் விற்கும் கடையில், பாதி எரிந்த மெழுகுவர்த்தி ஒன்றின் சிவப்பு ஒளி ஒரு செதுக்கு வேலைப்பாட்டின் (engraving) மீது விழுந்து, அதை ஒரு ரத்தச் சிவப்பு நிற ஓவியமாக மாற்றியது; அதே வேளையில், இருளை எதிர்த்துப் போராடியவாறே, ஒரு பெரிய விளக்கிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒளி ஒரு தோல் துண்டிற்கு வெண்கல நிறத்தை அளித்தது; ஒரு குத்துவாளில் மின்னும் துகள்களைப் பதித்தது; வெறும் மட்டமான நகல்களாக இருந்த ஓவியங்களுக்கு—பழமையின் முதிர்ச்சியான பொலிவு அல்லது ஒரு சிறந்த கலைஞனின் வார்னிஷ் பூச்சு போல—விலைமதிப்பற்ற தங்க முலாம் பூசியது; இறுதியாக, மலிவான சிறு பொருட்களும் தரமற்ற ஓவியங்களும் மட்டுமே நிறைந்திருந்த அந்தச் சிற்றறையை, விலைமதிப்பற்ற ஒரு 'ரெம்ப்ராண்ட்' (Rembrandt) ஓவியமாகவே மாற்றியது. சில சமயங்களில், திறந்த ஜன்னல் கதவுகளைக் கொண்ட ஒரு விசாலமான, பழமையான குடியிருப்பை நோக்கி நான் என் கண்களை உயர்த்துவேன்; அங்கே, நிலத்திலும் நீரிலும் வாழும் தன்மையுடைய மனிதர்கள்—பகலில் நிலவும் சூழலிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சூழலுக்கு ஒவ்வொரு மாலையிலும் தங்களை மாற்றிக்கொண்டு—மெதுவாக நீந்திக்கொண்டிருப்பார்கள்; இரவு வேளையில் விளக்குகளின் கலன்களிலிருந்து இடைவிடாது கசிந்து, கல் மற்றும் கண்ணாடியால் ஆன சுவர்களின் விளிம்பு வரை அறைகளை நிரப்பும் அந்த அடர்த்தியான திரவத்தில் அவர்கள் நீந்துவார்கள்; அதற்குள்ளேயே அவர்கள்...
...அவர்கள் தங்கள் உடல்களை அசைத்தபோது, ​​மென்மையான, பொன்னிறச் சுழல்களை உருவாக்கின. நான் மீண்டும் நடக்கத் தொடங்குவேன்; பெரும்பாலும் கதீட்ரலைக் கடந்து செல்லும் அந்த இருண்ட சந்தில்—நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு 'மெசேக்லிஸ்' (Méséglise) பாதையில் நடந்தது போலவே—எனது தீவிரமான விருப்பம் என்னை ஒருகணம் நிலைகுலையச் செய்து நிறுத்திவிடும்; ஏதோ ஒரு பெண் தோன்றி அந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றப் போவது போன்ற உணர்வு ஏற்படும். அந்த இருளில், ஒரு ஆடை என் மீது உரசுவதை நான் திடீரென உணர்ந்தால், அந்தத் தீண்டலால் ஏற்பட்ட இன்பத்தின் தீவிரத்தன்மை காரணமாக, அது தற்செயலாக நிகழ்ந்தது என்பதை என்னால் நம்பவே முடியாது; அதனால், திடுக்கிட்ட அந்த வழிப்போக்கரை என் கைகளால் அணைத்துக்கொள்ள முயல்வேன். அந்த கோதிக் பாணி சந்தின் சூழல் எனக்குள் எத்தகைய எதார்த்த உணர்வை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்றால், அங்கே ஒரு பெண்ணை நான் நெருங்கி உறவு கொள்ள முடிந்திருந்தால், அது எங்களை இணைக்கும் ஏதோ ஒரு பழங்காலத்து சிற்றின்ப வடிவம் என்றே நான் நம்பியிருப்பேன்—அந்தப் பெண் ஒவ்வொரு இரவும் அங்கே நிற்கும் ஒரு தெருவோரப் பாலியல் தொழிலாளியாக இருந்தாலும்கூட; குளிர்காலம், அறிமுகமில்லாத சூழல், இருள் மற்றும் இடைக்காலத்து வளிமண்டலம் ஆகியவை அவளுக்கு ஒரு மர்மமான தோற்றத்தை அளித்திருந்தன. நான் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தேன்: மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) மறக்க முயற்சிப்பது என்ற எண்ணம் பயங்கரமானதாகத் தோன்றினாலும், அதுவே விவேகமானதாகவும்—முதன்முறையாக, சாத்தியமானதாகவும், ஒருவேளை எளிதானதாகவும் கூட—எனக்குத் தோன்றியது. அந்தப் பகுதியின் முழுமையான அமைதியில், எனக்கு முன்னால் குரல்களும் சிரிப்பொலியும் கேட்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அவை வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்த, லேசான போதையில் இருந்தவர்களின் குரல்களாக இருந்தன. அந்தச் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கிப் பார்த்து, அவர்களைக் காண நான் அங்கேயே நிற்பேன். ஆனால், நான் நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில், சுற்றியிருந்த அமைதி மிகவும் ஆழமாக இருந்ததால், வெகு தொலைவில் இருந்த ஒலிகள் கூட மிகத் தெளிவாகவும் வலுவாகவும் என்னிடம் வந்து சேர்ந்தன. இறுதியாக, அந்த மனிதர்கள் தோன்றினார்கள்—நான் கற்பனை செய்தது போல எனக்கு முன்னால் அல்ல, மாறாக வெகு பின்னால். தெருக்களின் சந்திப்பும் இடையில் இருந்த வீடுகளும் ஒலியின் திசைமாற்றத்தால் (refraction) ஒரு பிழையை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம், அல்லது அறியப்படாத மூலத்திலிருந்து வரும் ஒலியின் துல்லியமான இடத்தைக் கண்டறிவது கடினமாக இருந்திருக்கலாம்—எது எப்படியாயினும், தூரம் மற்றும் திசை ஆகிய இரண்டிலும் நான் தவறு செய்திருந்தேன்.

காற்று வீசத் தொடங்கியது. பனிப்பொழிவு நெருங்குவதை உணர்த்தும் வகையில் அது கூர்மையாகவும், மணல் துகள்கள் கலந்தது போலவும் இருந்தது; நான் பிரதான சாலைக்குத் திரும்பிச் சென்று அந்தச் சிறிய டிராம் வண்டியில் ஏறினேன். அதன் திறந்தவெளித் தளத்தில் நின்றிருந்த ஒரு அதிகாரி, நடைபாதையில் கடந்து சென்ற சில சிப்பாய்களின் சல்யூட் (வணக்கம்) மரியாதையை ஏற்றுக்கொண்டார்; குளிரால் முகம் சிவந்து, விறைத்துப்போயிருந்த அந்தச் சிப்பாய்கள் சற்று தடுமாற்றத்துடன் நடந்து சென்றனர், ஆனால் அந்த அதிகாரி அதைப் பொருட்படுத்தாதது போலத் தோன்றினார். அந்தச் சிவந்த நிறம்—இலையுதிர் காலத்திலிருந்து குளிர்காலத்தின் தொடக்கத்திற்குத் திடீரென மாறியதால் வடக்கே தள்ளப்பட்டது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்திய அந்த நகரில்—ப்ரூகல் (Brueghel) தனது மகிழ்ச்சியான, கொண்டாட்ட மனநிலையில் உள்ள, பனிக்காற்றால் சிவந்த கன்னங்களைக் கொண்ட கிராமத்து மனிதர்களுக்குத் தீட்டியிருந்த அந்தச் செழிப்பான முகச் சாயல்களை நினைவூட்டியது.

செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) மற்றும் அவனது நண்பர்களைச் சந்திக்கவிருந்த அந்த ஹோட்டலில்—விடுமுறைக்காலக் கொண்டாட்டங்களின் வருகையால் உள்ளூர் மக்களும் வெளியூர் பயணிகளும் திரண்டிருந்த அந்த இடத்தில்—நான் முற்றத்தைக் கடந்து சென்றபோது, ​​அங்கு வந்தவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகத் திரண்டிருந்தனர் (பழைய ஃபிளெமிஷ் ஓவியர்களின் 'பெத்லகேம் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு' ஓவியத்தை நினைவூட்டும் வகையில் அந்தக் காட்சி இருந்தது). அவர்கள் ஹோட்டல் உரிமையாளரிடமோ அல்லது அவரது உதவியாளர்களிடமோ—முறையான தோற்றம் இல்லாதவர்களை நகரின் வேறு தங்குமிடங்களுக்கு அனுப்ப முற்படும் அந்த உதவியாளர்களிடமோ—தங்களுக்கு உணவும் தங்குமிடமும் கிடைக்குமா என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்; அதே வேளையில், ஒரு பணியாளர் துடித்துக்கொண்டிருந்த கோழி ஒன்றின் கழுத்தைப் பிடித்தபடி அவசரமாகக் கடந்து சென்றார். என் நண்பர் எனக்காகக் காத்திருந்த சிறிய அறையை அடைவதற்கு முன் நான் கடந்து சென்ற அந்தப் பெரிய உணவருந்தும் அறையில்—மீன்கள், கொழுத்த கோழிகள், கேப்பர் கேலி (capercaillies) பறவைகள், வுட்காக் (woodcock) மற்றும் புறாக்கள் எனப் பல வகையான உணவுகள் கொண்டுவரப்பட்டன; அவை முழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஆவி பறக்கும் நிலையில் இருந்தன. நேரத்தை மிச்சப்படுத்த மரத்தாலான தரையில் சறுக்கிச் சென்றபடி வந்த மூச்சிரைக்கும் பணியாளர்கள் அவற்றை மிகப் பெரிய மேஜையின் மீது வைத்தனர்; அங்கு அவை உடனடியாகத் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டன. ஆனால் நான் அங்கு சென்றடைந்த நேரத்திற்குள் பலரது உணவு வேளைகள் முடிந்துவிட்டிருந்ததால், அவை உண்ணப்படாமலே குவியலாகக் கிடந்தன. இந்தக் காட்சி, பழைய காலத்து எளிமையான பாணியிலும் ஃபிளாண்டர்ஸ் (Flanders) பகுதிக்கே உரிய மிகைப்படுத்தப்பட்ட தன்மையிலும் சித்தரிக்கப்பட்ட ஒரு 'நற்செய்தி விருந்தை' (Gospel feast) நினைவூட்டியது. அந்த உணவுகளின் மிகுதியும் அவற்றைக் கொண்டு வந்தவர்களின் அவசரமும், உணவருந்துபவர்களின் ஆர்டர்களுக்குப் பதிலளிப்பதை விட, புனித நூலில் உள்ள கட்டளைகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட மரியாதையை வெளிப்படுத்துவது போலத் தோன்றியது—அதாவது, நூலின் வரிகள் மிகத் துல்லியமாகப் பின்பற்றப்பட்ட அதே வேளையில், உள்ளூர் வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட யதார்த்தமான விவரங்களுடன் அவை எளிமையாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தன; மேலும், உணவின் மிகுதி மற்றும் பணியாளர்களின் சுறுசுறுப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் அந்த விருந்தின் சிறப்பை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற அழகியல் மற்றும் மதரீதியான விருப்பமும் அதில் வெளிப்பட்டது. அவர்களில் ஒருவன் அறையின் மறுமுனையில், அந்தப் பெரிய மேஜைக்கு அருகில் அசையாமல் நின்றுகொண்டு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தான்; தாமதமாக வந்தவர்களின் உணவுகள் ஆறிப்போகாமல் இருக்க அங்கங்கே மூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த வெப்பமூட்டும் அடுப்புகளுக்கு இடையே என் பாதையை வகுத்துக்கொண்டு—அதே சமயம், அறையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த இனிப்பு வகைகளைத் தாங்கி நின்ற அந்தப் பிரம்மாண்டமான உருவத்தையும் கடந்து சென்றேன்; அது படிகத்தாலான வாத்தின் சிறகுகளின் மீது அமர்ந்திருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது பனிக்கட்டியால் ஆனது—நான் நேராக அந்தப் பணியாளரை நோக்கி நடந்தேன்; மற்றவர்களால் மோதித் தள்ளப்படும் அபாயம் இருந்தபோதிலும் நான் அப்படிச் சென்றேன், ஏனெனில் அவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டதாக எனக்குத் தோன்றியது...
...இத்தகைய புனிதமான கருப்பொருள்களில் வழக்கமாக இடம்பெறும் அந்த உருவம்; அதன் தட்டையான மூக்கு, அப்பாவித்தனமான தோற்றம் மற்றும் கச்சிதமற்ற ஓவியப் பாணி ஆகியவற்றை அவர் மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்திருந்தார்—அத்துடன் அந்தத் தேவதூதரின் முகத்தில் ஒரு கனவு போன்ற பாவனையும் இருந்தது; மற்றவர்கள் இன்னும் உணர்ந்துகூடப் பார்த்திராத ஒரு தெய்வீகச் சந்நிதியின் அற்புதத்தை அது முன்கூட்டியே உணர்த்தும் வகையில் அமைந்திருந்தது. விடுமுறைக்காலம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்த காரணத்தாலோ என்னவோ, இந்த ஓவியக் காட்சியில் 'கெருபிம்' (cherubim) மற்றும் 'செராபிம்' (seraphim) வகையைச் சேர்ந்த தேவதூதர்களின் ஒரு கூட்டமும் கூடுதலாகச் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. பொன்னிறக் கூந்தலும் பதினான்கு வயது மதிக்கத்தக்க முகமும் கொண்ட ஒரு இளம் இசைக்கலைஞர் தேவதூதர்—உண்மையில் எந்த இசைக் கருவியையும் வாசிக்காமல்—ஒரு 'காங்' (gong) அல்லது தட்டுகளின் குவியலுக்கு முன்னால் அமர்ந்து கனவுலகில் ஆழ்ந்திருந்தார்; அதே வேளையில், குழந்தைத் தன்மை மாறாத அந்தத் தேவதூதர்களை விட முதிர்ந்த தோற்றமுடைய மற்ற தேவதூதர்கள் அந்த விசாலமான கூடத்தில் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தனர்; பழங்காலக் கலைப் படைப்புகளில் காணப்படும் கூர்முனை கொண்ட இறக்கைகளைப் போல அவர்கள் உடலைச் சுற்றியிருந்த துணிகள் காற்றில் இடைவிடாது அசைந்தாடின. பனை ஓலைத் திரையால் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த மங்கலான பகுதியிலிருந்து—தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அங்கிருந்த தேவதூதர்கள் விண்ணுலகிலிருந்து இறங்கி வருவது போல் தோன்றியது—நான் விலகி, செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) அமர்வதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த சிறிய அறைக்குச் சென்றேன். அங்கே அவருடன் வழக்கமாக உணவருந்தும் நண்பர்கள் சிலரைக் கண்டேன்—அனைவருமே உயர்குடிப் பிறப்பினர்; ஆனால் ஒன்று அல்லது இரண்டு சாதாரணக் குடிமக்களும் அவர்களுடன் இருந்தனர். பள்ளிப் பருவத்திலேயே அந்த உயர்குடியினர் இவர்களைத் தங்கள் மனதிற்கு நெருக்கமானவர்களாகக் கருதி நட்பு பாராட்டியிருந்தனர்; இதன் மூலம், நேர்மையான நடத்தையும் தேவாலய வழிபாட்டில் பங்கேற்கும் பழக்கமும் கொண்டவர்களாக இருந்தால், சாதாரண நடுத்தர வர்க்கத்தினர் (குடியரசு ஆதரவாளர்களாக இருந்தாலும்கூட) மீது தங்களுக்கு எந்தவிதமான விரோதமும் இல்லை என்பதை அவர்கள் நிரூபித்திருந்தனர். உணவருந்த அமர்வதற்கு முன்பே, நான் செயிண்ட்-லூப்பை உணவுக்கூடத்தின் ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்று—மற்றவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், அவர்கள் காதில் விழாத வகையில்—அவரிடம் இப்படிக் கூறினேன்:

"ராபர்ட், இதைச் சொல்வதற்கு இது சரியான நேரமோ இடமோ அல்ல, ஆனால் இதற்கு ஒரு நொடிதான் ஆகும்." "நாம் மீண்டும் ராணுவ முகாமுக்குச் சென்றதும் இதைக் கேட்க மறந்துவிடுகிறேன்—உன் மேஜையில் புகைப்படம் வைத்திருக்கிறாயே, அது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அல்லவா?"

— "ஆமாம், அது என் அருமை அத்தைதான்."

— "ஓ, நிச்சயமாக—எனக்கு என்னவோ ஆகிவிட்டது; இது எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்ததுதான், ஆனால் என் நினைவிலிருந்து முற்றிலும் நழுவிவிட்டது." அடடா, உங்கள் நண்பர்களுக்குப் பொறுமை இழந்து கொண்டிருக்கலாம்—நாம் விரைவாகச் செல்வது நல்லது, அவர்கள் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்—அல்லது வேறு ஒரு சமயத்தில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்; அது பெரிய விஷயமல்ல.

— அப்படியெல்லாம் இல்லை, சும்மா நடந்து வாருங்கள்; அவர்கள் காத்திருப்பதற்காகத்தான் அங்கே இருக்கிறார்கள்.

— இல்லவே இல்லை, நான் கண்ணியமாக நடந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்; அவர்கள் மிகவும் நல்லவர்கள். அதோடு, எனக்கு இது அவ்வளவு முக்கியமான விஷயமும் இல்லை.
350
— அந்த 'நல்ல' ஓரியானை (Oriane) உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அந்த 'நல்ல ஓரியான்' — அல்லது அவர் சொல்லியிருக்கக்கூடிய 'அன்பிற்குரிய ஓரியான்' — என்ற சொற்கள், செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த அம்மையாரை (Mme de Guermantes) மிகவும் கனிவானவர் என்று கருதினார் என்பதைக் குறிக்கவில்லை. இச்சூழ்நிலையில், 'நல்ல', 'சிறந்த' அல்லது 'அன்பிற்குரிய' போன்ற சொற்கள், 'அந்த' (that) என்ற சுட்டுச்சொல்லை வலுப்படுத்தவே பயன்படுகின்றன; அதாவது, நன்கு அறிமுகமான நெருங்கிய நண்பரிடம் பேசும்போது அல்லாமல், ஒரு சாதாரண அறிமுகத்திடம் பேசும்போது, ​​ஒருவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடச் சரியான சொற்கள் கிடைக்காத நிலையில் இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 'நல்ல' என்பது உரையாடலில் ஒரு இடைவேளை நிரப்பியாகச் செயல்படுகிறது; "அவரை அடிக்கடி பார்க்கிறீர்களா?", "பல மாதங்களாக அவரைப் பார்க்கவில்லை", "செவ்வாய்க்கிழமை அவரைச் சந்திக்கிறேன்" அல்லது "அவர் இப்போது இளமையின் உச்சத்தில் இல்லை" என்பது போன்ற கருத்துகளைச் சொல்லும் வரை இது கால அவகாசத்தை அளிக்கிறது.

— அது அவருடைய புகைப்படம் என்பதில் எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அல்லது வேடிக்கையான உணர்வு ஏற்படுகிறது என்று சொல்ல முடியாது — ஏனென்றால் நாங்கள் இப்போது அவருடைய வீட்டில்தான் வசிக்கிறோம்; அவரைப் பற்றி நான் சில அசாதாரணமான விஷயங்களைத் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறேன் (அவை என்னவென்று துல்லியமாகச் சொல்வது கடினம் என்றாலும்), அவை அவரை எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒருவராக மாற்றியுள்ளன — இலக்கியக் கண்ணோட்டத்தில், உங்களுக்குப் புரிகிறதா... அதை எப்படிச் சொல்வது? பால்சாக் (Balzac) பாணியிலான கண்ணோட்டத்தில். நீங்கள் மிகவும் புத்திசாலி; என் கருத்தை உடனே புரிந்துகொள்கிறீர்கள். ஆனால் இதை இத்துடன் முடித்துக்கொள்வோம் — என் நடத்தையைப் பற்றி உங்கள் நண்பர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ!

— ஓ, அவர்கள் எதுவும் நினைக்கவில்லை; நீங்கள் மிகச் சிறந்தவர் என்று நான் அவர்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன், உங்களை விட அவர்கள் தான் அதிகத் தயக்கத்துடனும் பயத்துடனும் இருக்கிறார்கள்.

— நீங்கள் மிகவும் கனிவானவர். ஆனால் இப்போது விஷயத்திற்கு வருகிறேன்: நான் உங்களுக்குத் தெரிந்தவள் என்பது அந்த அம்மையாருக்குத் தெரியாது, இல்லையா?

— எனக்குத் தெரியவில்லை; கடந்த கோடைக்காலத்திற்குப் பிறகு நான் அவரைப் பார்க்கவில்லை, ஏனெனில் அவர் திரும்பியதிலிருந்து எனக்கு விடுப்பு எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

— நான் ஒரு முழு முட்டாள் என்று அவர் நினைப்பதாக என்னிடம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது, தெரியுமா?

— அதை நான் நம்பவில்லை; ஓரியான் ஒரு மேதை அல்ல, ஆனால் நிச்சயமாக முட்டாளும் இல்லை. — பொதுவாகவே, என் மீது உங்களுக்கு இருக்கும் நல்லெண்ணத்தை நீங்கள் வெளிப்படையாகப் பேசுவதை நான் விரும்புவதில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; எனக்குப் பெருமை பிடிக்கும் குணம் இல்லை. அதனால்தான், உங்கள் நண்பர்களிடம் (நாம் இப்போது அவர்களைச் சந்திக்கப் போகிறோம்) என்னைப் பற்றி நல்லவிதமாகப் பேசியதற்காக நான் வருந்துகிறேன். ஆனால் மேடம் டி கெர்மாண்ட்ஸைப் (Mme de Guermantes) பொறுத்தவரை—என்னைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்பதை அவரிடம்—சற்று மிகைப்படுத்திக் கூறினாலும்கூட—தெரிவித்தால், அது எனக்குச் செய்யும் பெரும் உதவியாக இருக்கும்.

— மகிழ்ச்சியுடன் செய்கிறேன்—என்னிடம் நீங்கள் கேட்பது இவ்வளவுதான் என்றால், அது ஒன்றும் கடினமான காரியம் அல்ல. ஆனால், உங்களைப் பற்றி அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்பதில் என்ன முக்கியத்துவம் இருக்கிறது? அதைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படவே மாட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்; எப்படியாயினும், விஷயம் அவ்வளவுதான் என்றால், நாம் எல்லோருக்கும் முன்னாலோ அல்லது தனியாக இருக்கும்போதோ அதைப் பற்றிப் பேசிக்கொள்ளலாம். இப்படி நின்றுகொண்டு—மிகவும் சங்கடமான நிலையில்—பேசுவது உங்களைச் சோர்வடையச் செய்துவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன்; நாம் தனியாகச் சந்தித்துப் பேச எவ்வளவோ வாய்ப்புகள் இருக்கின்றனவே.

அந்தச் சங்கடமான சூழல்தான் ராபர்ட்டிடம் பேசுவதற்கான தைரியத்தை எனக்கு அளித்தது; மற்றவர்கள் அருகில் இருந்தது ஒரு சாக்காக அமைந்ததால், என் கருத்துக்களைச் சுருக்கமாகவும் துண்டு துண்டாகவும் சொல்ல முடிந்தது. இது நான் சொன்ன பொய்யை—அவருக்கும் அந்த டச்சஸுக்கும் (Duchess) இடையிலான உறவுமுறை எனக்கு மறந்துவிட்டதாக நடிப்பதை—மறைப்பதை எளிதாக்கியது. மேலும், அவருடனான என் நட்பு, என் புத்திசாலித்தனம் போன்றவற்றை மேடம் டி கெர்மாண்ட்ஸ் தெரிந்துகொள்ள நான் ஏன் விரும்பினேன் என்பது குறித்த கேள்விகளைக் கேட்பதிலிருந்தும் அவரை அது தடுத்தது—அத்தகைய கேள்விகளுக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடிந்திருக்காது என்பதால், அவை என்னை இன்னும் அதிகமாகக் குழப்பியிருக்கும்.

— ராபர்ட், உன்னைப் போன்ற ஒரு புத்திசாலிக்கு இது புரியவில்லையே என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது: ஒரு நண்பருக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விஷயத்தைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருக்கக் கூடாது, அதைச் செய்துவிட வேண்டும். நீ என்னிடம் எதையேனும் கேட்டால்—உண்மையில் நீ என்னிடம் எதையாவது கேட்க வேண்டும் என்றுதான் நான் விரும்புகிறேன்—நான் ஒருபோதும் அதற்கான காரணங்களைக் கேட்கமாட்டேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன். என் விருப்பத்தைத் தாண்டி ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்; "மேடம் டி கெர்மாண்ட்ஸைச் சந்திக்க எனக்குத் தனிப்பட்ட விருப்பம் ஏதுமில்லை; ஆனால், உன்னைச் சோதித்துப் பார்ப்பதற்காகவேனும், நான் அவருடன் இரவு உணவு அருந்த விரும்புகிறேன் என்று உன்னிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்—அதை நீ செய்திருக்க மாட்டாய் என்று எனக்குத் தெரியும்."

"நான் அதைச் செய்திருப்பேன் என்பது மட்டுமல்ல, அதை நான் *நிச்சயம்* செய்வேன்."
...எனக்காக, ஆனால் நீங்கள் மறுத்துவிடுவீர்களோ என்று அஞ்சுகிறேன்; நாம் அந்தப் பரிச்சயமான *tu*-வைப் பயன்படுத்தினால் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை உண்டா?

— ஆட்சேபனையா? அடக் கடவுளே, இல்லவே இல்லை! ஆனந்தம்! ஆனந்தக் கண்ணீர்! ஈடு இணையற்ற பேரின்பம்!

— உங்களுக்கு எவ்வளவு நன்றி... *உங்களுக்கு* நன்றி. நீங்கள் ஆரம்பித்துவிட்டால்! உங்களுக்கு விருப்பமில்லையென்றால், திருமதி டி குவர்மண்டஸுக்காக நீங்கள் எதுவும் செய்யத் தேவையில்லை என்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது; அந்த *tu*-வே எனக்குப் போதும்.

— நாம் இரண்டையும் செய்வோம்.

— ஆ! ராபர்ட்! கேள்—இரவு உணவின்போது நான் மீண்டும் செயிண்ட்-லூப்பிடம் சொன்னேன் (ஓ! இந்த இடையிடையே வரும் உரையாடல் வேடிக்கையாக இருக்கிறது—அதுமட்டுமல்ல, ஏன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை)—நான் இப்போது உன்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்மணி உனக்குத் தெரியுமல்லவா?

— ஆம்.

"எப்போது?"

"நான் பாரிஸுக்கு வந்தவுடனேயே—ஒருவேளை மூன்று வாரங்களில்."

"பார்ப்போம்; தவிர, அவர் அதற்குச் சம்மதிக்க மாட்டார். நான் எவ்வளவு நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன் என்று சொல்லி முடியாது."

"ஓ, அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை." "அப்படிச் சொல்லாதீர்கள்; அது மிகவும் முக்கியமானது, ஏனெனில் நீங்கள் எத்தகைய நண்பர் என்பதை இப்போது நான் உணர்கிறேன். நான் உங்களிடம் கேட்பது முக்கியமானதோ இல்லையோ, விரும்பத்தகாததோ இல்லையோ—அல்லது அது எனக்கு உண்மையிலேயே முக்கியமோ அல்லது உங்களைச் சோதிப்பதற்காகக் கேட்கிறேனோ—எதுவாயினும் அது ஒரு பொருட்டல்ல: அதைச் செய்வதாக நீங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் உங்கள் மனதின் மற்றும் இதயத்தின் உயரிய பண்பை வெளிப்படுத்துகிறீர்கள். ஒரு அறிவற்ற நண்பராக இருந்திருந்தால், அவர் அதைப்பற்றித் தர்க்கித்திருப்பார்."

அவர் சரியாக அதைத்தான் செய்திருந்தார்; ஆனால் ஒருவேளை நான் அவரது பெருமை உணர்வைத் தூண்ட விரும்பியிருக்கலாம்; அல்லது நான் உண்மையாகவே கூட இருந்திருக்கலாம்—ஏனெனில், எனக்கு மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில்—அதாவது என் காதலில்—ஒருவர் எனக்கு எவ்வளவு பயனுள்ளவராக இருக்க முடியும் என்பதுதான் ஒருவரின் தகுதியை அளவிடுவதற்கான உண்மையான அளவுகோலாக எனக்குத் தோன்றியது. பிறகு நான் மேலும் சொன்னேன்—அது கபடத்தன்மையா அல்லது நன்றியுணர்வு, சுயநலம் மற்றும் ராபர்ட்டின் (ராபர்ட் மேடம் டி கெர்மான்டஸின் மருமகன்) இயல்பில் இயற்கை அமைத்திருந்த அந்த அம்மையாரின் அனைத்துப் பண்புகளாலும் உருவான உண்மையான பாசப்பெருக்கா என்பது தெரியவில்லை:

"ஆனால் இப்போது நாம் மற்றவர்களுடன் இணைய வேண்டும்; நான் உங்களிடம் கேட்ட இரண்டு விஷயங்களில் ஒன்றைத்தான்—அதாவது குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றைத்தான்—கேட்டிருக்கிறேன்; மற்றொன்று..."
400
— நான் யாரைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே?

— என்ன இது, என்னை ஏதோ வாலே (Valais) பகுதியைச் சேர்ந்த மந்தபுத்தி கொண்டவனாவோ அல்லது விவரம் தெரியாத அப்பாவியாகவோ நினைத்துக்கொண்டீர்களா?

— அவளுடைய புகைப்படத்தை எனக்குத் தரமாட்டீர்களா?

அதைச் சிறிது நேரம் என்னிடம் இரவலாகத் தரும்படி மட்டுமே அவனிடம் கேட்க நான் எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் பேசத் தொடங்கியபோது எனக்குச் சற்றுத் தயக்கம் ஏற்பட்டது; என் கோரிக்கை அத்துமீறலாகத் தெரியுமோ என்று அஞ்சினேன். அந்த உணர்வை மறைப்பதற்காக, மிகவும் இயல்பான ஒரு விஷயத்தைப் போல அதைத் துணிச்சலாகவும் நேரடியாகவும் கேட்டேன்.

— இல்லை, முதலில் நான் அவளிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும், என்று அவன் பதிலளித்தான்.

உடனேயே அவன் முகம் சிவந்தது. அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு மறைமுக நோக்கம் இருப்பதையும், அதே நோக்கத்தை என் மீதும் அவன் சுமத்துவதையும் நான் உணர்ந்தேன்; சில தார்மீகக் கட்டுப்பாடுகளால் அவன் என் காதலுக்கு முழுமனதுடன் உதவமாட்டான் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன்; அதற்காக அவன் மீது எனக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டது.

இருப்பினும், அவனது நண்பர்கள் முன்னிலையில் அவன் என்னிடம் நடந்துகொண்ட விதம் என் மனதைத் தொட்டது; அவனுடன் தனியாக இருந்தபோது இருந்ததை விட இது முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. அவன் வேண்டுமென்றே அப்படி நடந்துகொள்வதாக நான் நினைத்திருந்தால், அந்த அதிகப்படியான நட்புணர்வு என் கவனத்தை ஈர்த்திருக்காது; ஆனால் அது இயல்பாக வெளிப்பட்ட ஒன்று என்பதை நான் உணர்ந்தேன். நான் இல்லாதபோது என்னைப் பற்றி அவன் பேசிய விஷயங்கள், ஆனால் நாங்கள் தனியாக இருந்தபோது வெளிப்படுத்தாத அந்த எண்ணங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து அந்த நட்புணர்வு பிறந்திருந்தது. எங்கள் தனிப்பட்ட உரையாடல்களில், என்னுடன் பேசுவதில் அவன் கொண்ட மகிழ்ச்சியை நான் நிச்சயமாக உணர்ந்திருக்கிறேன்; ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி பெரும்பாலும் வார்த்தைகளாக வெளிப்படாமலே இருந்தது. ஆனால் இப்போது, ​​அவன் வழக்கமாக ரசிக்கக்கூடிய (ஆனால் வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளாத) கருத்துகளை நான் கூறும்போது, ​​தன் நண்பர்களிடம் நான் ஏற்படுத்திய தாக்கம் அவன் எதிர்பார்த்தபடி இருந்ததா என்பதை அறிய அவன் தன் கண் மூலமாகவே கவனித்தான்; நான் அவர்களைப் பற்றி அவனிடம் சொன்ன விஷயங்களுக்கு ஏற்றவாறு அந்தத் தாக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான். அறிமுக விழாவில் பங்கேற்கும் ஒரு இளம் பெண்ணின் தாய், தன் மகள் பேசும் வார்த்தைகளையும் பார்வையாளர்களின் எதிர்வினையையும் எவ்வளவு பதற்றத்துடன் கவனிப்பாளோ, அதேபோல அவனும் கவனித்தான். நாங்கள் தனியாக இருந்திருந்தால் அவனைச் சிரிக்க மட்டுமே வைத்திருக்கும் ஒரு விஷயத்தை நான் சொன்னால், அது மற்றவர்களுக்கு முழுமையாகப் புரியாமல் போய்விடுமோ என்று அவன் அஞ்சினான்; அதை நான் மீண்டும் சொல்லவோ அல்லது அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கவோ தூண்டும் வகையில் "என்ன? என்ன?" என்று கேட்பான். பிறகு, உடனடியாக மற்றவர்களை நோக்கித் திரும்பி—முற்றிலும் எதிர்பாராத விதமாக, மனதாரச் சிரித்த முகத்துடன் அவர்களைப் பார்த்து அவர்களின் சிரிப்புக்குக் காரணமாகி—என்னைப் பற்றிய அவனது அபிப்பிராயத்தை முதன்முறையாக எனக்கு வெளிப்படுத்தினான்; அந்த அபிப்பிராயத்தை அவன் பலமுறை அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். இதன் விளைவாக, செய்தித்தாளிலோ அல்லது கண்ணாடியிலோ ஒரு நபர் தன் சொந்தப் பெயரையோ அல்லது பிம்பத்தையோ காண்பது போல, நானும் திடீரென்று என்னை வெளியிலிருந்து பார்ப்பது போன்ற உணர்வைப் பெற்றேன்.

அப்படி ஒரு மாலைப் பொழுதில், மேடம் பிளாண்டே (Mme Blandais) பற்றிய ஒரு வேடிக்கையான கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினேன்; ஆனால் செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) ஏற்கனவே அதை அறிந்திருக்கிறார் என்பதை நினைவுகூர்ந்து பாதியிலேயே நிறுத்தினேன். உண்மையில், நான் அங்கு வந்த மறுநாளே அந்தக் கதையைச் சொல்ல முயன்றபோது, ​​"பால்பெக்கில் (Balbec) நீ அதை என்னிடம் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டாய்" என்று கூறி அவர் என்னைத் தடுத்திருந்தார். எனவே, அந்தக் கதை தனக்குத் தெரியாது என்றும், அது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்றும் கூறி, என்னைத் தொடர்ந்து சொல்லுமாறு அவர் வற்புறுத்தியபோது நான் ஆச்சரியமடைந்தேன். "உனக்கு ஒரு கணம் நினைவாற்றல் தவறியிருக்கலாம்," என்று நான் அவரிடம் கூறினேன், "ஆனால் விரைவில் அதை நீ அடையாளம் கண்டுகொள்வாய்." "இல்லை, நீ விஷயங்களை மாற்றி நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய் என்று சத்தியம் செய்கிறேன். நீ அதை என்னிடம் ஒருபோதும் சொன்னதில்லை. தொடர்ந்து சொல்." கதை சொல்லப்படும்போது, ​​அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய தனது பார்வையை என் மீதும், பின்னர் தன் நண்பர்கள் மீதும் மாறி மாறி ஆர்வத்துடன் செலுத்திக்கொண்டிருந்தார். அனைவரின் சிரிப்பொலிக்கு மத்தியில் நான் கதையை முடித்தபோதுதான் எனக்குப் புரிந்தது—அந்தக் கதை என் நகைச்சுவை உணர்வைப் பற்றித் தன் நண்பர்களிடம் ஒரு நல்ல அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கும் என்று அவர் கணக்கிட்டிருந்தார்; அதனால்தான் தனக்கு அந்தக் கதை தெரியாதது போல அவர் நடித்திருந்தார். நட்பு என்பது அப்படித்தான்.

மூன்றாவது மாலைப் பொழுதில், முந்தைய இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில் நான் பேச வாய்ப்பு கிடைக்காத அவரது நண்பர் ஒருவர் என்னுடன் நீண்ட நேரம் உரையாடினார்; அந்த உரையாடல் தனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அளித்தது என்பதை அவர் செயின்ட்-லூப்பிடம் தாழ்ந்த குரலில் சொல்வதை நான் கேட்டேன். உண்மையில், நாங்கள் இருவரும் மாலைப் பொழுதின் பெரும்பகுதியை 'சோட்டர்ன்ஸ்' (Sauternes) மதுவை அருந்தியபடியே கழித்தோம்—அந்த மதுவை நாங்கள் முழுமையாகக் குடித்து முடிக்கவே இல்லை. ஆண்களுக்கு இடையிலான அந்த அற்புதமான பிணைப்பு எனும் திரைக்குப் பின்னால் நாங்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்து வைக்கப்பட்டிருந்தோம்; எந்தவொரு உடல்ரீதியான ஈர்ப்பும் இல்லாத அந்த வகையான பிணைப்புதான் உண்மையில் மர்மமானதாகத் திகழ்கிறது. செயின்ட்-லூப் என் மீது கொண்டிருந்த உணர்வின் தன்மையும் அத்தகைய மர்மமானதாகவே இருந்தது—பால்பெக்கில் முதன்முதலில் எனக்குத் தோன்றிய அந்த உணர்வு, எங்கள் உரையாடல்களின் அறிவுசார் ஆர்வத்திலிருந்து வேறுபட்டிருந்தது; அது எந்தவொரு பொருள்சார் பிணைப்பும் இல்லாதது—கண்ணுக்குத் தெரியாதது மற்றும் தொட்டுணர முடியாதது; ஆயினும், ஒரு வாயு அல்லது 'ஃப்ளோஜிஸ்டன்' (phlogiston) போல அவர் தனக்குள் அதை உணர முடிந்தது; புன்னகையுடன் அதைப் பற்றிப் பேசும் அளவுக்கு அது அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தது. அந்தச் சிறிய அறையின் கதகதப்பில் சில நிமிடங்களில் மலரும் மலரைப் போல, ஒரே மாலையில் உருவான இந்த உறவில் இன்னும் வியக்கத்தக்க ஒரு அம்சம் இருந்திருக்கலாம். ராபர்ட் 'பால்பெக்' (Balbec) பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​'மடமொய்செல் டி'அம்ப்ரெசாக்'கை (Mlle d’Ambresac) மணப்பது என்பது உறுதியாகிவிட்டதா என்று அவரிடம் கேட்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை. அது உறுதியாகவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அத்தகைய விஷயமே இதுவரை பேசப்படவில்லை என்றும் அவர் என்னிடம் கூறினார்; அவர் அவளைப் பார்த்ததே இல்லை, அவள் யார் என்பதுகூட அவருக்குத் தெரியாது. அந்தத் திருமண ஏற்பாட்டைப் பற்றி அறிவித்திருந்த சமூகப் பிரமுகர்களில் யாரையாவது அந்தத் தருணத்தில் நான் சந்தித்திருந்தால், அவர்கள் மடமொய்செல் டி'அம்ப்ரெசாக் 'செயின்ட்-லூப்' (Saint-Loup) அல்லாத வேறொருவரை மணக்கவிருப்பதாகவும், செயின்ட்-லூப் மடமொய்செல் டி'அம்ப்ரெசாக் அல்லாத வேறொருவரை மணக்கவிருப்பதாகவும் என்னிடம் கூறியிருப்பார்கள். அதற்கு நேர்மாறாக அவர்கள் முன்பு—அதுவும் மிகச் சமீபத்தில்—கூறியிருந்த கணிப்புகளை அவர்களுக்கு நினைவூட்டி நான் அவர்களைப் பெரிதும் திகைக்க வைத்திருக்கக்கூடும். இத்தகைய சிறு விளையாட்டு தொடர்வதற்கும், பொய்யான செய்திகள் பெருகி மலைபோலக் குவிவதற்கும்......ஒவ்வொரு பெயரின் மீதும் மிகுந்த நம்பிக்கையை வைப்பது—அவர்களின் எளிதில் ஏமாறும் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு, இத்தகைய வீரர்களுக்கு நினைவாற்றலும் மிகக் குறைவாகவே அமைந்திருக்கிறது.

அங்கு இருந்த தனது மற்றொரு நண்பரைப் பற்றி செயின்ட்-லூப் என்னிடம் கூறியிருந்தார்; அவருடன் செயின்ட்-லூப் மிகவும் நெருக்கமாகப் பழகி வந்தார். ஏனெனில், டிரைஃபஸ் (Dreyfus) வழக்கின் மறுவிசாரணையை ஆதரித்த அந்த வட்டத்தைச் சேர்ந்த இருவர் மட்டுமே அவர்கள் இருவரும் ஆவர்.

"ஓ, அவரா? அவர் செயின்ட்-லூப் போன்றவர் அல்ல; அவர் ஒரு தீவிர வெறியர்," என்று என் புதிய நண்பர் என்னிடம் கூறினார். "அவர் நேர்மையான எண்ணத்துடன் செயல்படுவதும் இல்லை. ஆரம்பத்தில் அவர் இப்படிச் சொல்வார்: 'நாம் காத்திருக்க வேண்டும்; எனக்கு நன்கு தெரிந்த ஒருவர் அங்கு இருக்கிறார்—மிகவும் நுட்பமான சிந்தனையும் கனிவான குணமும் கொண்ட ஜெனரல் டி போயிஸ்-டெஃப்ரே (General de Boisdeffre); அவருடைய கருத்தை நாம் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.' ஆனால், டிரைஃபஸ் குற்றவாளி என்று போயிஸ்-டெஃப்ரே அறிவித்ததை அறிந்ததும், அந்த ஜெனரல் திடீரென மதிப்பற்றவராகிவிட்டார்; மதகுருமார்களின் ஆதிக்கமும் ராணுவத் தலைமையின் பாரபட்சமான எண்ணங்களுமே அவரை நேர்மையாகத் தீர்ப்பளிக்கவிடாமல் தடுக்கின்றன என்று அவர் குற்றம் சாட்டினார்—உண்மையில், டிரைஃபஸ் மீதான அந்தத் தீவிரமான ஈடுபாடு அவருக்குள் ஏற்படுவதற்கு முன்பு, நம் நண்பரை விட அதிக மதப்பற்றுள்ளவர் வேறு யாரும் இருந்ததில்லை (அல்லது குறைந்தது அப்படித்தான் இருந்தார்). பிறகு அவர் எங்களிடம் கூறினார்: எப்படியாயினும் உண்மை வெளிவரும், ஏனெனில் இவ்வழக்கு சௌசியரின் (Saussier) கைகளுக்குச் செல்கிறது; சௌசியர் ஒரு குடியரசு ஆதரவு ராணுவ வீரர் (நம் நண்பரோ தீவிர முடியாட்சி ஆதரவுக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்), அவர் உறுதியான மன உறுதி கொண்டவர், அசைக்க முடியாத மனசாட்சி உடையவர் என்று அவர் வர்ணித்தார். ஆனால் சௌசியர் எஸ்டர்ஹாஸியை (Esterhazy) குற்றமற்றவர் என்று அறிவித்தபோது, ​​அந்தத் தீர்ப்புக்கு அவர் புதிய விளக்கங்களைக் கண்டுபிடித்தார்—அந்த விளக்கங்கள் டிரைஃபஸை அல்ல, மாறாக ஜெனரல் சௌசியரையே மோசமாகச் சித்தரித்தன. சௌசியரின் கண்களை 'ராணுவ மனப்பான்மை' மறைத்துவிட்டதாக அவர் கூறினார் (குறிப்பு: அவரும் ஒரு மதப்பற்றுள்ளவரைப் போலவே தீவிர ராணுவ மனப்பான்மை கொண்டவர்தான்—அல்லது குறைந்தது அப்படித்தான் இருந்தார்; ஏனெனில் அவரைப் பற்றி இப்போது என்ன நினைப்பது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை). அத்தகைய கருத்துக்களை அவர் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவரது குடும்பத்தினர் மிகுந்த கவலையடைந்துள்ளனர்." "பாருங்கள்," என்று நான் கூறினேன்—என்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்வது போல் தோன்றாதவாறு பாதி அளவு செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) பக்கமும், உரையாடலில் அவரை ஈடுபடுத்தும் விதமாக மீதி பாதி அவரது நண்பர் பக்கமும் திரும்பி—"ஒருவரின் சூழல் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் என்பது முதன்மையாக 'அறிவுசார்' சூழலுக்கே பொருந்தும். ஒரு மனிதன் அவனது சிந்தனையாலேயே வரையறுக்கப்படுகிறான்; மனிதர்களை விடச் சிந்தனைகள் மிகக் குறைவாகவே இருப்பதால், ஒரே சிந்தனையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்களே. சிந்தனைக்கு எந்தவொரு பருப்பொருள் தன்மையும் இல்லாததால், ஒரு சிந்தனையைத் தன்னுள் கொண்டிருப்பவரைச் சுற்றி வெறும் உடல்ரீதியாக மட்டும் இருப்பவர்கள் அந்தச் சிந்தனையை மாற்றுவதற்கு எதுவும் செய்வதில்லை."

செயிண்ட்-லூப் இந்தக் கருத்துடன் மட்டும் திருப்தியடையவில்லை. மிகுந்த மகிழ்ச்சிப் பெருக்கில்—தனது நண்பர்களிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்வதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியால் அது இன்னும் கூடியிருந்தது—பந்தயத்தில் வெற்றிபெற்று வந்த குதிரையைத் துடைத்துவிடுவது போல என்னை உற்சாகமாகத் தடவிக்கொடுத்தபடியே, அவர் மிக வேகமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்: "தெரியுமா, எனக்குத் தெரிந்தவர்களிலேயே நீதான் மிகவும் புத்திசாலி." பிறகு தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு, "எல்ஸ்டிரையும் (Elstir) சேர்த்துத்தான்," என்று அவர் மேலும் கூறினார். "உனக்கு இதில் ஆட்சேபனை இல்லையே? புரிந்துகொள்—இது ஒரு சிறிய தயக்கம் அல்லது துல்லியமான அணுகுமுறைதான். ஒரு ஒப்பீடு: பால்சாக் (Balzac) என்பவரிடம், 'நீங்கள் இந்த நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த நாவலாசிரியர்—ஸ்டெண்டாலைப் (Stendhal) போலவே' என்று சொல்வதைப் போன்றது இது. அதிகப்படியான நேர்மை உணர்வு என்று வைத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் அடிப்படையில் அது ஒரு மிகப்பெரிய மரியாதை. இல்லையா? உனக்கு ஸ்டெண்டாலைப் பிடிக்காதா?" என்று அவர் கேட்டார்; என் தீர்ப்பின் மீது அவருக்கு இருந்த அப்பாவியான நம்பிக்கை அவரது பச்சை நிறக் கண்களில் தெரிந்த அந்த அழகான, புன்னகை தவழும், கிட்டத்தட்ட குழந்தையைப் போன்ற கேள்வியில் வெளிப்பட்டது. "ஆ! நல்லது, நீ என்னுடன் உடன்படுகிறாய் என்று தெரிகிறது. ப்ளோக் (Bloch) ஸ்டெண்டாலை வெறுக்கிறான்; அது முட்டாள்தனமான செயல் என்று நான் நினைக்கிறேன். 'தி சார்ட்டர்ஹவுஸ்' (The Charterhouse) ஒரு மகத்தான படைப்பு இல்லையா! நீ உடன்படுவது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. 'தி சார்ட்டர்ஹவுஸ்'-இல் உனக்கு மிகவும் பிடித்தது எது?" "பதில் சொல்," என்று அவர் இளமைக்கே உரிய வேகத்துடன் கேட்டார் (அவரது ஈர்க்கக்கூடிய உடல் வலிமை அந்தக் கேள்வியில் ஒருவித அச்சமூட்டும் தன்மையைக் கூட்டியது), "மோஸ்காவா (Mosca)? ஃபேப்ரிஸா (Fabrice)?" மோஸ்கா எனக்கு 'திரு. டி நார்பாய்ஸ்'-ஐ (M. de Norpois) ஓரளவு நினைவூட்டுகிறார் என்று நான் தயக்கத்துடன் பதிலளித்தேன். இதைக் கேட்டதும், அந்த இளம் சீக்ஃப்ரைட்-செயிண்ட்-லூப் (Siegfried-Saint-Loup) பலமாகச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். "ஆனால் மோஸ்கா மிகவும் புத்திசாலி, பண்டிதத்தனம் இல்லாதவர்," என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளேயே, ராபர்ட் "பிராவோ!" (Bravo!) என்று கத்துவதைக் கேட்டேன். அவர் கைகளைத் தட்டியபடியே, மூச்சு முட்டும் அளவுக்குச் சிரித்துக்கொண்டே, "மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள்! அருமை! நீங்கள் அற்புதம்," என்று கூச்சலிட்டார்.

அந்தத் தருணத்தில், செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) என் பேச்சை இடைமறித்தார்; ஏனெனில், புன்னகைத்தபடி ஒரு இளம் அதிகாரி என்னை அவருக்குச் சுட்டிக்காட்டி, "டுரோக் (Duroc)—அவர் அச்சு அசலாக டுரோக் போலவே இருக்கிறார்," என்று கூறியிருந்தார். அது எதைக் குறிக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால், அவரது முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் பாவனை—ஒருவிதத் தயக்கமும் மரியாதையும் கலந்த உணர்வு—வெறும் நட்பை விட மேலானதாக எனக்குத் தோன்றியது. நான் பேசும்போதெல்லாம், மற்றவர்களின் ஒப்புதல் அல்லது கருத்துகள் தேவையற்றவை என்று செயிண்ட்-லூ கருதினார்; அவர் முழுமையான அமைதியை விரும்பினார். யாராவது சத்தம் போட்டால் இசைக்குழுவின் நடத்துநர் தனது தடியால் தட்டி இசையை நிறுத்துவதைப் போல, இடையூறு செய்தவரை அவர் கண்டித்தார்: "ஜிபெர்க் (Gibergue)," என்று அவர் கூறினார், "ஒருவர் பேசும்போது நீங்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அதை நீங்கள் பிறகு சொல்லிக்கொள்ளலாம். சரி, தொடர்ந்து பேசுங்கள்," என்று என்னிடம் கூறினார்.

நான் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்; ஏனெனில், அவர் என்னை மீண்டும் முதலிலிருந்தே பேசச் சொல்லிவிடுவாரோ என்று நான் அஞ்சியிருந்தேன்.

"ஒரு கருத்துரு அல்லது லட்சியம் என்பது," என்று நான் தொடர்ந்தேன், "மனிதர்களின் சுயநலன்களிலோ அல்லது அவற்றின் பலன்களிலோ பங்குபெறாத ஒன்று என்பதால், அத்தகைய லட்சியத்திற்காக வாழும் மனிதர்கள் சுயநலத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுவதில்லை."

நான் பேசி முடித்ததும், "சொல்லுங்கள் நண்பர்களே, இது கண்களைத் திறக்கும் வகையிலான ஒரு கருத்துதானே?" என்று செயிண்ட்-லூ உற்சாகமாகக் கேட்டார்; கயிற்றின் மீது நடக்கும் ஒரு கலைஞரைப் பார்க்கும் அதே பதற்றமும் அக்கறையும் கலந்த பார்வையுடன் அவர் என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். "ஜிபெர்க், நீங்கள் எதைக் குறிப்பிட்டிச் சொன்னீர்கள்?"

— "நீங்கள் எனக்குக் கமாண்டன்ட் டுரோக்கை (Commandant Duroc) மிகவும் நினைவூட்டுகிறீர்கள் என்றுதான் நான் சொன்னேன். அவர் பேசுவதைக் கேட்பது போலவே எனக்குத் தோன்றியது."
"ஆனால் நான் இதைப்பற்றி அடிக்கடி யோசித்திருக்கிறேன்," என்று பதிலளித்தார் செயிண்ட்-லூப்; "நிச்சயமாக பல ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன, ஆனால் டுரோக்கிடம் இல்லாத ஆயிரம் நற்குணங்கள் இதில் இருப்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்."

ஸ்கோலா கான்டோரம் மாணவரான செயிண்ட்-லூப்பின் அந்த நண்பரின் சகோதரர், எந்தவொரு புதிய இசைப் படைப்பைப் பற்றியும் தனது தந்தை, தாய், உறவினர்கள் அல்லது சக கலைஞர்களின் கருத்துக்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு, மற்ற அனைத்து ஸ்கோலா மாணவர்களின் கருத்துக்களுடன் துல்லியமாக ஒத்துப்போகும் கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்ததைப் போலவே, இந்த உயர்குடிப் படைத்துறை அல்லாத அதிகாரியும் (நான் அவரைப் பற்றிப் பேசியபோது ப்ளாக் அவரைப் பற்றி ஒரு அசாதாரணமான மனப் பிம்பத்தை உருவாக்கினார்—அவரது பொதுவான அரசியல் அனுதாபங்கள் இருந்தபோதிலும், அவரது உயர்குடிப் பின்னணி, மத மற்றும் இராணுவ வளர்ப்பு காரணமாக முற்றிலும் மாறுபட்டவராகவும், ஏதோ ஒரு தொலைதூர தேசத்தைச் சேர்ந்தவரின் கவர்ச்சியான வசீகரத்தைக் கொண்டவராகவும் அவரைக் கற்பனை செய்தார்) பொதுவாக ட்ரேஃபஸார்டுகளின் மற்றும் குறிப்பாக ப்ளாக்கின் மனநிலையைப் போன்ற ஒரு "மனநிலையை" (அந்தச் சொல் அப்போது புழக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்தது) கொண்டிருந்தார்—அந்த மனநிலையில் அவரது குடும்ப மரபுகளுக்கும் தொழில் ஆர்வங்களுக்கும் துளியும் இடமில்லை. இது, ஒரு இளம் கீழைநாட்டு இளவரசியை மணந்த செயிண்ட்-லூப்பின் உறவினர் ஒருவரின் விஷயத்தைப் போலவே இருந்தது; அவள் விக்டர் ஹியூகோ அல்லது ஆல்ஃபிரட் டி விக்னியின் கவிதைகளுக்கு நிகரான சிறந்த கவிதைகளை எழுதுவதாகக் கூறப்பட்டது; ஆயினும், யாராலும் கற்பனை செய்ய முடியாத ஒரு மனதை அவள் பெற்றிருந்ததாகக் கருதப்பட்டது—அது 'அரேபிய இரவுகள்' அரண்மனையில் தனிமையில் வாழும் ஒரு கீழைநாட்டு இளவரசியின் மனம். அவளைச் சந்திக்கும் பாக்கியம் பெற்ற எழுத்தாளர்கள், ஷெஹெரஸாத்தை அல்ல, மாறாக ஆல்ஃபிரட் டி விக்னி அல்லது விக்டர் ஹியூகோவின் வரிசையிலான ஒரு மேதையை நினைவூட்டும் உரையாடலைக் கேட்ட ஏமாற்றத்தை—அல்லது, சொல்லப்போனால், மகிழ்ச்சியை—அனுபவித்தனர்.

நான் குறிப்பாக இந்த இளைஞனுடன் பேசுவதை மிகவும் ரசித்தேன்—உண்மையில், ராபர்ட்டின் மற்ற நண்பர்களுடனும், ராபர்ட்டுடனும் கூட—உள்ளூர் பகுதி, படைத்தள அதிகாரிகள் மற்றும் பொதுவாக இராணுவம் பற்றிப் பேசுவதை ரசித்தேன். நாம் உண்ணும், உரையாடும், மற்றும் நமது உண்மையான வாழ்க்கையை நடத்தும் சூழலில்—எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும்—அவற்றை நாம் மிகப் பெரிதாக்கப்பட்ட அளவில் பார்ப்பதால்தான் இது சாத்தியமானது; அவை அடையும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சியால்—அதனுடன் ஒப்பிடுகையில் உலகின் மற்ற பகுதிகள் இல்லாதது போலவும், அவற்றுடன் போட்டியிட முடியாதவை போலவும், ஒரு கனவைப் போல நிலையற்ற தன்மை கொண்டவையாகவும் தோன்றின—நான் அந்தப் பகுதியின் பல்வேறு ஆளுமைகளின் மீது ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கினேன்: செயின்ட்-லூவை (Saint-Loup) பார்க்கச் செல்லும்போது முற்றத்தில் நான் காணும் அதிகாரிகள், அல்லது நான் விழித்திருக்கும்போது என் ஜன்னல்களுக்கு முன்னால் அணிவகுத்துச் செல்லும் படைப்பிரிவினர் எனப் பலரையும் கவனிக்கலானேன். செயின்ட்-லூவ் மிகவும் போற்றிய அந்தப் படைத்தலைவரைப் (commandant) பற்றியும், "அழகியல் கண்ணோட்டத்தில் கூட" எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்கக்கூடிய ராணுவ வரலாறு குறித்த பாடத்திட்டத்தைப் பற்றியும் கூடுதல் விவரங்களை அறிய நான் விரும்பினேன். ராபர்ட்டைப் பொறுத்தவரை, சில சமயங்களில் அவனது வார்த்தை ஜாலங்கள் வெறும் வெற்றுப் பேச்சாகவே இருந்தன; ஆனால் வேறு சில சமயங்களில், அவனால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஆழமான கருத்துக்களை அவன் உள்வாங்கியிருப்பதையே அவை வெளிப்படுத்தின. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ராணுவத்தைப் பொறுத்தவரை, அந்த நேரத்தில் ராபர்ட் முக்கியமாக 'டிரைஃபஸ் விவகாரத்தில்' (Dreyfus Affair) மட்டுமே கவனம் செலுத்தி வந்தான். அவன் அதைப் பற்றி அரிதாகவே பேசினான்; ஏனெனில், அவன் அமர்ந்திருந்த மேஜையில் டிரைஃபஸை ஆதரிக்கும் ஒரே நபர் அவன்தான். மற்றவர்கள் மறுவிசாரணைக்குக் கடுமையாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர்—எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த என் புதிய நண்பரைத் தவிர; அவருடைய கருத்துக்கள் சற்று நிலையற்றதாகத் தோன்றின. சிறந்த அதிகாரியாகக் கருதப்பட்டவரும், டிரைஃபஸ்-எதிர்ப்பாளராகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு ராணுவத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தைக் கண்டித்தவருமான அந்த கர்னலின் தீவிர அபிமானியாக இருந்த என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர், ஒரு விஷயத்தை அறிந்திருந்தார்: டிரைஃபஸின் குற்றச்சாட்டில் தனக்குச் சந்தேகம் இருப்பதாகவும், பிக்கார்ட்டை (Picquart) இன்னும் உயர்வாக மதிப்பதாகவும் அந்த கர்னல் சில கருத்துக்களைத் தெரிவித்திருந்தார். எப்படியாயினும், இந்தக் கடைசி விஷயத்தில், கர்னலுக்கு "டிரைஃபஸ் ஆதரவு மனப்பான்மை" இருப்பதாகப் பரவிய வதந்தி ஆதாரமற்றதாகவே இருந்தது—எந்தவொரு பெரிய சர்ச்சையைச் சுற்றியும் தோன்றும் தெளிவற்ற மூலங்களைக் கொண்ட மற்ற வதந்திகளைப் போலவே இதுவும் இருந்தது. ஏனெனில், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, உளவுத்துறையின் முன்னாள் தலைவரிடம் விசாரணை நடத்தும் பொறுப்பு அந்த கர்னலுக்கு வழங்கப்பட்டபோது, ​​அவர் அந்த அதிகாரியை இதுவரை காணாத வகையிலான கொடூரத்துடனும் அவமதிப்புடனும் நடத்தினார். எது எப்படியாயினும், கர்னலிடமே நேரடியாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் அவர் ஈடுபடவில்லை என்றாலும், என் அண்டை வீட்டார் செயின்ட்-லூப்பிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கண்ணியமாகத் தெரிவித்தார். ரஷ்யாவில் யூதர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதை ஒரு கத்தோலிக்கப் பாதிரியார் கண்டிப்பதையும், சில இஸ்ரேலியர்களின் தாராள மனப்பான்மையை அவர் பாராட்டுவதையும் ஒரு கத்தோலிக்கப் பெண்மணி ஒரு யூதப் பெண்ணிடம் எந்தத் தொனியில் கூறுவாரோ, அதே போன்றதொரு தொனியில்தான் அவரும் பேசினார். அதாவது, கர்னல் என்பவர் ட்ரேஃபஸ் ஆதரவுக் கொள்கைக்கு (அல்லது குறைந்தது ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான ட்ரேஃபஸ் ஆதரவுக் கொள்கைக்காவது) தீவிரமான, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட எதிர்ப்பாளராகச் சித்தரிக்கப்பட்டாரோ, உண்மையில் அவர் அப்படிப்பட்டவர் அல்ல என்று அவர் கூறினார்.

"அது எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கவில்லை," என்று செயின்ட்-லூப் கூறினார், "ஏனெனில் அவர் ஒரு புத்திசாலி. ஆனாலும், அவரது பிறப்புச் சூழலால் ஏற்பட்ட முன்முடிவுகளும் - எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மதகுருமார்களின் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் (clericalism) - அவரது பார்வையை மறைக்கின்றன. ஆ!" என்று அவர் மேலும் கூறினார், "மேஜர் டுரோக் - நான் உங்களிடம் குறிப்பிட்ட அந்த ராணுவ வரலாற்றுப் பேராசிரியர் - அவர்தான் நம்முடைய கருத்துக்களை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டவர் என்று தோன்றுகிறது. சொல்லப்போனால், அவர் வேறுவிதமான கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தால் தான் நான் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பேன்; ஏனெனில் அவர் மிகச் சிறந்த அறிவாளி மட்டுமல்ல, ஒரு தீவிர-சோசலிஸ்ட் (Radical-Socialist) மற்றும் ஃப்ரீமேசன் (Freemason) அமைப்பைச் சேர்ந்தவரும் கூட."

ஓரளவு தன் நண்பர்களிடம் காட்டிய கண்ணியத்தின் காரணமாகவும் (ஏனெனில் ட்ரேஃபஸ் ஆதரவு நிலைப்பாட்டைச் செயின்ட்-லூப் வெளிப்படுத்துவது அவர்களுக்கு வேதனையளிப்பதாக இருந்தது), ஓரளவு அந்த உரையாடலின் மற்ற பகுதி எனக்கு அதிக ஆர்வமூட்டியதாலும், அந்த மேஜர் ராணுவ வரலாற்றை உண்மையான அழகியல் சார்ந்த ஒரு கலைப்படைப்பாக மாற்றிக் காட்டுகிறார் என்பது உண்மையா என்று நான் என் அண்டை வீட்டாரிடம் கேட்டேன்.

"அது முற்றிலும் உண்மை."

"ஆனால் ஏ—"அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?
450

 அவர்தான் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறார் என்பதையும், அந்தச் செய்தி அவருடைய காதலியைப் பற்றியது என்பதையும் உணர்ந்தபோது நான் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன். ஆயினும், இதன் விளைவாக ராபர்ட் என்னை நீண்ட காலத்திற்குத் தன் அத்தையைப் பார்க்க அழைத்துச் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்படும் என்பதை நான் விரைவில் புரிந்துகொண்டேன்.

அவருக்கும் அவருடைய காதலிக்கும் இடையே ஒரு சச்சரவு வெடித்திருந்தது என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்—அது கடிதம் மூலமாகவா அல்லது ரயில்களுக்கு இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஒரு காலை வேளையில் அவள் அவரைப் பார்க்க வந்ததால்தானா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. அதுவரை அவர்களுக்குள் நடந்த சச்சரவுகள்—அவை சிறியவையாக இருந்தாலும்கூட—எப்போதும் தீர்க்க முடியாதவையாகவே தோன்றின. ஏனெனில், அவள் அடிக்கடி மனநிலை மாற்றங்களுக்கு ஆளாவாள்; இருண்ட அறையில் தன்னைத்தானே பூட்டிக்கொண்டு, இரவு உணவிற்கு வரவோ அல்லது விளக்கம் அளிக்கவோ மறுக்கும் குழந்தைகளைப் போல, அவளும் காரணமே புரியாத விஷயங்களுக்காகக் காலால் தரையை உதைத்துக்கொண்டு அழுவாள்; பொறுமை இழந்து யாராவது அவளை அறைந்தால், அவள் இன்னும் அதிகமாக விம்மி அழுவாள். இந்த விரிசலால் செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) மிகுந்த வேதனைக்குள்ளானார்; ஆனால் அதை அப்படிச் சொல்வது மிக எளிமையானதாகிவிடும்; அது அவருடைய வலியின் உண்மையான தன்மையைச் சிதைப்பதாக அமையும். அவர் தனிமையில் விடப்பட்டபோது—அவருடைய உறுதியான நடத்தையைக் கண்டு அவள் கொண்டிருந்த மரியாதையுடனேயே அங்கிருந்து சென்றிருந்த தன் காதலியைப் பற்றி மட்டுமே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது—அந்த முதல் சில மணிநேரங்களின் பதற்றங்கள், அந்தச் சூழலின் இறுதியான நிலைக்கு முன்னால் மறைந்துபோயின; பதற்றம் நீங்குவது எவ்வளவு இனிமையானது என்றால், அந்தப் பிரிவு உறுதியானதும், அது அவருக்கு ஒரு சமரசத்தைப் போலவே ஒருவிதமான ஈர்ப்பை அளித்தது. சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அவர் அனுபவிக்கத் தொடங்கிய வேதனை ஒரு இரண்டாம் நிலை வலியாக—ஒருவிதமான பின்விளைவு அதிர்ச்சியாக—இருந்தது; அதாவது, அவள் ஒருவேளை சமரசம் செய்துகொள்ள விரும்பியிருக்கலாம்; அவரிடமிருந்து ஒரு வார்த்தைக்காக அவள் காத்திருக்கக்கூடும்; அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில், கோபத்தின் காரணமாக, அவள் ஒரு குறிப்பிட்ட மாலையில், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்துவிடக்கூடும்; அவருடைய வருகையை அறிவிக்கும் ஒரு தந்தி மட்டுமே அதைத் தடுத்திருக்கக்கூடும்... அவர் வீணடிக்கும் நேரத்தைப் பயன்படுத்தி வேறு யாராவது அவளை நெருங்கக்கூடும் என்றும், இன்னும் சில நாட்களில் அவளை மீண்டும் அடைவது சாத்தியமில்லாமல் போய்விடும் என்றும் அவர் எண்ணினார். இந்தச் சாத்தியக்கூறுகள் எதையும் அவர் அறிந்திருக்கவில்லை; அவருடைய காதலி கடைப்பிடித்த மௌனம் அவருடைய வேதனையை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது; அவள் டோன்சியர்ஸில் (Doncières) எங்காவது ஒளிந்திருக்கிறாளா அல்லது இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிட்டாளா என்று அவர் யோசிக்கும் நிலைக்கு அது தள்ளியது.

மௌனம் வலிமையின் ஆதாரம் என்று சொல்லப்படுகிறது; மிகவும் மாறுபட்ட ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால், அன்புக்குரியவர்கள் கையாளும் ஒரு கொடூரமான சக்தியாக இது அமைகிறது; காத்திருப்பவரின் பதற்றத்தை இது மேலும் அதிகரிக்கிறது. இருவரைப் பிரிக்கும் அதே விஷயம்தான் அவர்களை ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகவும் ஆக்குகிறது—அப்படியிருக்க, மௌனத்தை விடக் கடக்க முடியாத தடை வேறு என்ன இருக்க முடியும்? மௌனம் என்பது ஒரு வகையான சித்திரவதை என்றும், அதைத் தாங்கிக்கொள்ள நிர்ப்பந்திக்கப்படும் கைதியை அது பைத்தியம் பிடிக்கச் செய்துவிடும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், ஒருவரே மௌனமாக இருப்பதை விடவும் மோசமான சித்திரவதை எதுவென்றால், நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் மௌனத்தைத் தாங்கிக்கொள்வதுதான்! "இப்படி மௌனமாக இருக்க அவள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள்? ஒருவேளை அவள் என்னைத் தவிர வேறு ஆண்களுடன் தொடர்பில் இருக்கிறாளோ?" என்று ராபர்ட் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்வான். "இப்படி மௌனமாக இருக்க நான் என்ன செய்தேன்? ஒருவேளை அவள் என்னை வெறுக்கிறாளோ—என்றென்றைக்குமாக?" என்றும் அவன் யோசிப்பான்; அதற்காகத் தன்னைத்தானே குறைத்துக்கொள்வான். இவ்வாறு, பொறாமை மற்றும் குற்ற உணர்வு ஆகியவற்றின் மூலம் அந்த மௌனம் அவனை உண்மையிலேயே பைத்தியம் பிடிக்கச் செய்தது. மேலும், சிறைச்சாலைகளின் மௌனத்தை விடக் கொடூரமானது இது; இந்த மௌனமே ஒரு சிறைதான். இது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு தடைதான் என்றாலும், ஊடுருவ முடியாதது—கைவிடப்பட்ட காதலனின் பார்வையால் கூட ஊடுருவ முடியாத, இடையில் உள்ள அந்த வெறுமையான காற்றுவெளி அது. மௌனத்தை விடக் கொடூரமான வெளிச்சம் ஏதேனும் உண்டா? அது அருகில் இல்லாத ஒரு பெண்ணை மட்டுமல்ல, ஆயிரக்கணக்கான பெண்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது; அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு புதிய துரோகச் செயலில் ஈடுபட்டிருப்பதாக அது உணர்த்துகிறது. சில சமயங்களில், திடீரெனக் கிடைக்கும் ஒரு நிம்மதித் தருணத்தில், இந்த மௌனம் எந்த நேரத்திலும் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்றும், நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட கடிதம் வந்து கொண்டிருக்கிறது என்றும் ராபர்ட் நம்புவான். அவள் வருவதை அவன் மனக்கண்ணில் காண்பான்; மிகச்சிறிய சத்தத்தைக் கூடக் கூர்ந்து கவனிப்பான்; "கடிதம்! கடிதம்!" என்று முணுமுணுத்தபடியே மன அமைதி அடைவான். ஆயினும், பாசத்தின் அத்தகைய கற்பனைச் சோலையைக் கண்ட பிறகு, முடிவில்லாத மௌனம் எனும் நிஜமான பாலைவனத்தில் அவன் மீண்டும் அலைந்து கொண்டிருப்பான்.

வேறு சமயங்களில் தவிர்க்கலாம் என்று அவன் நம்பியிருந்த ஒரு பிரிவின் அனைத்து வேதனைகளையும்—அதன் ஒவ்வொரு துளி வலியையும்—அவன் முன்கூட்டியே அனுபவித்தான்; இது, ஒருபோதும் நிகழப்போகாத வெளிநாட்டுப் பயணத்திற்காகத் தங்கள் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து முடிக்கும் மனிதர்களைப் போன்றது—அவர்களின் எண்ணங்கள், அடுத்த நாள் எங்கே நிலைத்திருக்கப் போகிறோம் என்று தெரியாமல், அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும்; உடலிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட பிறகும் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் இதயத்தைப் போல, அந்த எண்ணங்கள் அவர்களிடமிருந்து விடுபட்டுத் தத்தளிக்கும். எவ்வாறாயினும், போரில் உயிர் பிழைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை மரணத்தை எதிர்கொள்ள உதவுவதைப் போலவே, தன் காதலி திரும்பி வரக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையே அந்தப் பிரிவைத் தாங்கிக்கொள்ளும் தைரியத்தை அவனுக்கு அளித்தது. மிகவும் பாழடைந்த பாறையின் மீதும் கூட முதலில் துளிர்க்கும் ஒரு தாவரத்தைப் போல, மிகக் குறைந்த வளமே தேவைப்படும் ஒரு விஷயம் 'பழக்கம்' என்பதால்—ஒருவேளை, அந்த உறவு முறிந்துவிட்டதாகப் பாவனை செய்வதன் மூலம் அவர் தொடங்கியிருந்தால், காலப்போக்கில் அதுவே அவருக்கு உண்மையான பழக்கமாக மாறியிருக்கக்கூடும். ஆனால், நிலவிய நிச்சயமற்ற தன்மை அவரை ஒருவித நிலையில் வைத்திருந்தது; அந்தப் பெண்ணின் நினைவுகளுடன் பிணைந்திருந்த அந்த நிலை, பார்ப்பதற்கு ஒரு காதலைப் போலவே இருந்தது. இருப்பினும், அவளுக்குக் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க அவர் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார்; ஏனெனில், சில குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளுடன் அவளுடன் வாழ்வதை விட, அவளற்று வாழ்வதில் உள்ள வேதனை குறைவானது என்றோ—அல்லது அவர்கள் நடந்துகொண்ட விதத்திற்குப் பிறகு... என்றோ அவர் நினைத்திருக்கலாம்.
...அவர்கள் பிரிந்துவிட்ட நிலையில், அவளிடம் இருந்து ஒரு மன்னிப்பு கோருவது அவசியமாக இருந்தது; ஏனெனில், காதல் இல்லையென்றாலும், அவள் தன் மீது கொண்டிருந்ததாக அவன் நம்பிய மதிப்பையும் மரியாதையையாவது தக்கவைத்துக்கொள்ள அது தேவைப்பட்டது. டான்சியர்ஸில் (Doncières) புதிதாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்த தொலைபேசியைப் பயன்படுத்தி, தன் காதலியின் சேவையில் அமர்த்தியிருந்த பணிப்பெண்ணிடம் தகவல்களைக் கேட்பதோ அல்லது அறிவுறுத்தல்களை வழங்குவதோ மட்டுமே அவனுக்குச் சற்று ஆறுதல் அளிப்பதாக இருந்தது. ஆனால், இந்தத் தொடர்புகொள்வது சிக்கலானதாகவும் அதிக நேரம் எடுப்பதாகவும் இருந்தது. ஏனெனில், ராபர்ட்டின் காதலி வெர்சாய்ஸ் (Versailles) அருகே ஒரு சிறிய வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள். தலைநகரின் அவலட்சணம் குறித்த அவளது இலக்கிய நண்பர்களின் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தாலும், முக்கியமாகத் தான் வளர்த்து வந்த பல நாய்கள், ஒரு குரங்கு, கேனரிப் பறவைகள் மற்றும் ஒரு கிளி (அதன் இடைவிடாத கூச்சலை பாரிஸில் இருந்த அவளது வீட்டு உரிமையாளர் இனி பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது என்று கூறிவிட்டிருந்தார்) ஆகியவற்றின் நலன் கருதியே அவள் அவ்வாறு செய்திருந்தாள். இதற்கிடையில், டான்சியர்ஸில் இருந்த அவனுக்கு இரவில் தூக்கமே இல்லாமல் போனது. ஒருமுறை என் வீட்டில் இருந்தபோது, ​​கடும் சோர்வினால் அவன் சிறிது நேரம் கண்ணயர்ந்தான். ஆனால் திடீரென்று அவன் பேசத் தொடங்கினான்; ஏதோ ஒரு நிகழ்வைத் தடுக்க ஓட வேண்டும் என்பது போல, "அவள் பேசுவது எனக்குக் கேட்கிறது, உனக்குக் கேட்கவில்லை... உனக்குக் கேட்கவில்லை..." என்று கூறினான். பிறகு அவன் விழித்துக்கொண்டான். கிராமப்புறத்தில் இருந்த ஒரு 'மார்ஷல் டெ லோஜிஸ்-ஷெஃப்' (ஒரு மூத்த படைவீரர் அதிகாரி) வீட்டில் இருப்பது போலத் தான் கனவு கண்டதாக என்னிடம் கூறினான். அந்த அதிகாரி அவனை வீட்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்குச் செல்லவிடாமல் தடுக்க முயன்றிருந்தார். அந்த அதிகாரி, மிகுந்த செல்வந்தரும் ஒழுக்கக்கேடானவருமான ஒரு லெப்டினன்ட்டை (தனது காதலியின் மீது காம இச்சை கொண்டவன் என்று ராபர்ட்டுக்குத் தெரிந்த ஒருவன்) விருந்தினராக வரவழைத்திருப்பதை செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) ஊகித்திருந்தான். திடீரென்று, அந்தக் கனவில், காம இச்சையின் உச்சத்தில் தன் காதலி வழக்கமாக எழுப்பும் அந்தத் தொடர்ச்சியான, சீரான சத்தங்களை அவன் தெளிவாகக் கேட்டான். அந்த அறைக்குத் தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு அந்த அதிகாரியை அவன் வற்புறுத்தினான்; ஆனால், அத்தகைய அநாகரிகமான செயலைக் கண்டு அதிருப்தி அடைந்த பாவனையுடன் அந்த அதிகாரி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார்—அந்தப் பாவனையைத் தன்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது என்று ராபர்ட் கூறினான். "என் கனவு அபத்தமானது," என்று மூச்சு வாங்கியபடியே அவன் மேலும் கூறினான்.

ஆனால், அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், சமரசம் செய்துகொள்ளும் நோக்கில் தன் காதலிக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு விடுக்க அவன் பலமுறை முற்பட்டதை என்னால் காண முடிந்தது. என் தந்தை அப்போதுதான் ஒரு தொலைபேசியை வாங்கியிருந்தார்; ஆனால் அது செயிண்ட்-லூப்பிற்கு எந்தளவுக்குப் பயன்பட்டிருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மேலும், செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) மற்றும் அவனது காதலிக்கு இடையே—அவள் எவ்வளவு பண்பட்டவளாகவும் உயரிய எண்ணம் கொண்டவளாகவும் இருந்தாலும் சரி—என் பெற்றோரையோ அல்லது அவர்கள் வீட்டில் உள்ள ஒரு தொலைபேசி கருவியையோ ஒரு இடைத்தரகராகப் பயன்படுத்துவது எனக்குச் சரியாகத் தோன்றவில்லை. செயின்ட்-லூ அனுபவித்த அந்தப் பயங்கரமான மனவேதனை அவன் மனதிலிருந்து மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. வெறுமையான, நிலைத்த பார்வையுடன் அவன் அந்த வேதனைமிக்க நாட்களில் என்னைச் சந்திக்க வந்தான்; அந்த நாட்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கடந்து சென்றபோது, ​​வார்ப்பிரும்பால் ஆன ஒரு அழகான கைப்பிடிச் சுவரின் வளைவைப் போன்றதொரு பாதையை எனக்குக் காட்டின; அந்த வளைவின் ஒரு முனையில் நின்றுகொண்டு, தன் காதலி என்ன முடிவெடுப்பாள் என்று ராபர்ட் (Robert) யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

இறுதியில், தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரா என்று அவள் அவனிடம் கேட்டாள். உறவு முறிவு தவிர்க்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை உணர்ந்த உடனேயே, மீண்டும் இணைவதிலுள்ள குறைபாடுகளையும் அவன் கண்டான். அதோடு, அவனது வேதனை ஏற்கனவே குறைந்திருந்தது; அந்த உறவு மீண்டும் தொடர்ந்தால்—ஒருவேளை சில மாதங்களுக்குப் பிறகு—மீண்டும் அந்த வலியின் கொடுமையைச் சந்திக்க நேரிடும் என்ற சூழலை அவன் கிட்டத்தட்ட ஏற்றுக்கொண்டிருந்தான். அவன் நீண்ட நேரம் தயங்கவில்லை. ஒருவேளை, தன் காதலியை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்—அதைச் செய்வதற்கான அதிகாரம் தனக்கு இருக்கிறது, எனவே அதைச் செய்வோம்—என்ற உறுதிப்பாடு அவனுக்குக் கிடைத்ததால்தான் அவன் தயங்கினானோ என்னவோ. இருப்பினும், தன் மனதைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்ளும் பொருட்டு, புத்தாண்டு தினத்தன்று பாரிஸுக்குத் திரும்ப வேண்டாம் என்று அவள் அவனிடம் கேட்டுக்கொண்டாள். ஆனால், அவளைப் பார்க்காமல் பாரிஸுக்குச் செல்லும் துணிச்சல் அவனுக்கு இல்லை. மறுபுறம், அவளுடன் பயணம் செய்ய அவள் ஒப்புக்கொண்டிருந்தாள்; ஆனால் அதற்கு முறையான விடுப்பு தேவைப்பட்டது, அதை கேப்டன் டி போரோடினோ (Captain de Borodino) அவனுக்கு வழங்க மறுத்துவிட்டார்.

"இது ஒரு தொல்லையாகிவிட்டது, ஏனென்றால் என் அத்தையைச் சந்திக்கும் பயணம் தள்ளிப்போகிறது." நான் அநேகமாக ஈஸ்டர் (Easter) பண்டிகையின்போது பாரிஸுக்குத் திரும்புவேன்.

— அப்படியானால் நம்மால் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸைச் (Mme de Guermantes) சந்திக்க முடியாது, ஏனென்றால் நான் அதற்குள் பால்பெக் (Balbec) சென்றுவிடுவேன். ஆனால் அது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை.

— பால்பெக்கிலா? ஆனால் நீ ஆகஸ்ட் மாதத்தில்தானே அங்கு சென்றிருந்தாய்?

— ஆம், ஆனால் இந்த ஆண்டு என் உடல்நலக் காரணங்களுக்காக நான் முன்னதாகவே அங்கு அனுப்பப்படுகிறேன்.

அவன் என்னிடம் சொன்ன விஷயங்களால், அவனது காதலி மீது நான் ஒரு மோசமான அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்வேனோ என்பதுதான் அவனது பெரும் அச்சமாக இருந்தது. "அவள் வெளிப்படையானவள், தன் உணர்வுகளில் முழுமையான ஈடுபாடு கொண்டவள்—அதனால் மட்டுமே அவள் சில சமயங்களில் தீவிரமாக நடந்துகொள்கிறாள். ஆனால் அவள் ஒரு உன்னதமான பெண்மணி. அவளிடம் உள்ள கவித்துவமான மென்மைத்தன்மையை உன்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாது. 'ஆல் சோல்ஸ் டே' (All Souls' Day) எனப்படும் இறந்தவர்களுக்கான நினைவு நாளில் அவள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் புரூஜஸ் (Bruges) நகருக்குச் செல்கிறாள். அது ஒரு நல்ல விஷயம் அல்லவா? நீ அவளை எப்போதாவது சந்தித்தால் அதை உணர்வாய்—அவளிடம் ஒருவித கம்பீரம் இருக்கிறது..." இலக்கிய வட்டாரங்களில் அப்பெண்ணைப் பற்றிப் பேசப்படும் பாணியில் ஆழ்ந்திருந்த அவர் மேலும் கூறினார்: "அவளிடம் விண்மீன்களைப் போன்றதொரு தன்மையும், தீர்க்கதரிசிக்குரிய ஒரு தன்மையும் கூட இருக்கிறது—நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று புரிகிறதா? அதாவது, கிட்டத்தட்ட ஒரு மதகுருவைப் போன்ற கவிஞரின் தன்மை."

இரவு உணவின்போது, ​​செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) பாரிஸுக்குத் திரும்பும் வரை காத்திருக்காமல், அவரது அத்தை என்னைச் சந்திக்க ஒப்புக்கொள்ளும் வகையிலான ஒரு காரணத்தை நான் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். பால்பெக் (Balbec) நகரில் செயின்ட்-லூப்பும் நானும் சந்தித்திருந்த சிறந்த ஓவியரான எல்ஸ்டிரின் (Elstir) ஓவியங்களை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தில் அத்தகையதொரு காரணத்தை நான் கண்டறிந்தேன். அந்தக் காரணத்தில் ஒரு உண்மையும் இருந்தது; ஏனெனில், எல்ஸ்டிரைச் சந்தித்த சமயங்களில், ஒரு புரிதலை நோக்கி என்னை இட்டுச் செல்ல அவரது ஓவியங்களை நான் நாடியிருந்தேன்......மேலும் தன்னைவிடச் சிறந்த விஷயங்களின் மீதான ஈடுபாடு—உண்மையான பனிவிலகல் காட்சி, ஒரு இயல்பான மாகாண நகரச் சதுக்கம், கடற்கரையில் உலவும் உயிருள்ள பெண்கள் (உண்மையில், நான் புரிந்து கொள்ளத் தவறிய எதார்த்தங்களை—உதாரணமாக, ஹாவ்தோர்ன் மலர்கள் பூத்த ஒரு பாதையை—அவர் ஓவியமாகத் தீட்ட வேண்டும் என்றே நான் விரும்பியிருப்பேன்; அவற்றின் அழகை எனக்காகப் பாதுகாத்து வைப்பதற்காக அல்ல, மாறாக அந்த அழகை எனக்கு வெளிப்படுத்துவதற்காக); ஆனால் இப்போது, ​​அதற்கு நேர்மாறாக, அந்த ஓவியங்களின் தனித்துவமும் வசீகரமுமே என் ஆர்வத்தைத் தூண்டின; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எல்ஸ்டிரின் (Elstir) பிற ஓவியங்களைப் பார்க்கவே நான் விரும்பினேன்.

மேலும், மற்ற அம்சங்களில் அவரைவிடச் சிறந்த ஓவியர்களின் தலைசிறந்த படைப்புகளிலிருந்து, இவருடைய மிகச் சிறிய படைப்புகள் கூட முற்றிலும் மாறுபட்டவையாக எனக்குத் தோன்றின. அவரது படைப்புலகம் என்பது, கடக்க முடியாத எல்லைகளையும் தனித்துவமான தன்மையையும் கொண்ட ஒரு மூடிய ராஜ்யம் போன்றது. அவரைப் பற்றிய ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டிருந்த அரிய இதழ்களை ஆர்வத்துடன் சேகரித்ததன் மூலம், அவர் முதலில் புராணக் கதைகளைச் சார்ந்த ஓவியங்களையே வரைந்திருந்தார் என்பதையும் (அவரது பணிமனையில் அவற்றில் இரண்டின் புகைப்படங்களை நான் பார்த்திருந்தேன்), பின்னர் நீண்ட காலம் ஜப்பானியக் கலைப் பாணியின் தாக்கத்தில் இருந்தார் என்பதையும், இயற்கைக்காட்சிகளையும் உயிரற்ற பொருட்களின் ஓவியங்களையும் (still lifes) மிகச் சமீபத்தில்தான் வரையத் தொடங்கியிருந்தார் என்பதையும் நான் அறிந்துகொண்டேன்.

அவரது பல்வேறு பாணிகளின் சிறப்பம்சங்களைக் கொண்ட சில படைப்புகள் மாகாணப் பகுதிகளில் காணப்பட்டன. 'லெஸ் ஆண்ட்லிஸ்' (Les Andelys) நகரில் உள்ள ஒரு வீட்டில் அவரது மிகச்சிறந்த இயற்கைக்காட்சி ஓவியம் ஒன்று இருந்தது; அந்த வீடு எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கதாகவும், பயணிக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதாகவும் இருந்தது—எப்படி 'சார்ட்ரஸ்' (Chartres) பகுதியில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், அரைவைக்கல் கட்டுமானத்தில் (millstone masonry) பதிக்கப்பட்ட அற்புதமான வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரம் (stained-glass window) எனக்கு அத்தகைய உணர்வை ஏற்படுத்தியதோ, அதேபோல. அந்த ஓவியத்தின் உரிமையாளரைச் சந்திக்கவும் எனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது—அதாவது, முக்கிய வீதியில் அமைந்துள்ள தனது கரடுமுரடான தோற்றமுடைய வீட்டில், ஒரு ஜோதிடரைப் போலத் தனித்து அமர்ந்து, எல்ஸ்டிரின் ஓவியம் எனும் அந்த "உலகத்தின் கண்ணாடியை" (mirrors of the world) உற்றுநோக்கும் மனிதரை (அவர் அந்த ஓவியத்தை பல ஆயிரம் பிராங்குகள் கொடுத்து வாங்கியிருக்கலாம்). ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி நம்மைப் போலவே சிந்திப்பவர்களின் இதயங்களையும் குணநலன்களையும் இணைக்கும் அந்தப் புரிதலின் பிணைப்புதான் என்னை அவர் பால் ஈர்த்தது. இப்போது, ​​எனக்கு மிகவும் பிடித்த அந்த ஓவியரின் மூன்று முக்கியமான படைப்புகள் 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes) என்பவருக்குச் சொந்தமானவை என்று அந்த இதழ்களில் ஒன்றில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. எனவே, செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) தனது நண்பரின் புரூஜஸ் (Bruges) பயணத்தைப் பற்றி என்னிடம் கூறிய அந்த மாலையில், இரவு உணவின்போது அவரது நண்பர்கள் முன்னிலையில், நான் மிகவும் இயல்பாகவே இப்படிக் கேட்டேன்:

"ஒரு நிமிடம், உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே? நாம் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்மணியைப் பற்றி ஒரே ஒரு கடைசி விஷயம். பால்பெக்கில் (Balbec) நான் சந்தித்த ஓவியர் எல்ஸ்டிரை (Elstir) உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?"

"நிச்சயமாக."

"அவரை நான் எவ்வளவு பெரிதாக மதித்தேன் என்பது நினைவிருக்கிறதா?"

"நன்றாகவே நினைவிருக்கிறது—அவருக்கு நாம் அனுப்பிய கடிதமும் கூட."

"சரி, அந்தப் பெண்மணியைச் சந்திக்க நான் விரும்புவதற்கான காரணங்களில் ஒன்று—மிக முக்கியமான காரணம் அல்ல, ஒரு இரண்டாம் நிலை காரணம் தான் (நான் யாரைச் சொல்கிறேன் என்று புரிகிறதா?)..."

"ஆம், ஆம்! எவ்வளவோ விஷயங்களை இடையில் பேசுகிறாயே!"

"...அது என்னவென்றால், அவரிடம் மிகச் சிறந்த எல்ஸ்டிர் ஓவியம் ஒன்று இருக்கிறது."

"ஓ, அது எனக்குத் தெரியாது."

"ஈஸ்டர் சமயத்தில் எல்ஸ்டிர் பால்பெக்கில் இருக்கக்கூடும்—அவர் இப்போது கிட்டத்தட்ட ஆண்டு முழுவதும் அந்தக் கடற்கரைப் பகுதியிலேயே தங்கியிருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கு முன் அந்த ஓவியத்தைப் பார்க்க நான் மிகவும் விரும்புகிறேன். உங்கள் அத்தையுடன் உங்களுக்கு எவ்வளவு நெருக்கம் என்று எனக்குத் தெரியாது—ஆனால் நீங்கள் அங்கு இருக்கமாட்டீர்கள் என்பதால், நான் தனியாகச் சென்று அந்த ஓவியத்தைப் பார்க்க அனுமதிக்குமாறு அவரிடம் கேட்க முடியுமா? நான் கேட்பதை அவர் மறுக்காதபடி எனக்காக ஒரு நல்ல வார்த்தை சொல்ல முடியுமா?"

"அது முடிந்துவிட்டதாகவே நினைத்துக்கொள்; நான் அவரிடம் பேசுகிறேன்—அதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்."
500
...திரும்பி வா.

"உங்கள் வார்த்தைகளின் உண்மையையோ, அல்லது நீங்கள் இப்போதைக்குக் கிளம்பும் எண்ணம் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையோ நான் சந்தேகிக்கவில்லை," என்று செயிண்ட்-லூப் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார், "ஆனால் நீங்கள் கிளம்புவது போலவே நடந்துகொண்டு, நாளை அதிகாலையில் வந்து என்னிடம் விடைபெறுங்கள்; இல்லையென்றால், உங்களை மீண்டும் பார்க்க முடியாத அபாயம் எனக்கு ஏற்படும். நான் இப்போது நகரத்தில் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருக்கிறேன்—கேப்டன் எனக்கு அனுமதி கொடுத்திருக்கிறார்—ஆனால் நான் இரண்டு மணிக்குள் படைமுகாமிற்குத் திரும்ப வேண்டும், ஏனென்றால் நாங்கள் நாள் முழுவதும் அணிவகுத்துச் செல்ல வேண்டும். நான் யாருடன் மதிய உணவு அருந்துகிறேனோ—இங்கிருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில்—அந்தப் பெரியவர், நான் இரண்டு மணிக்குள் படைமுகாமைச் சென்றடையும் வகையில் என்னை சரியான நேரத்தில் காரில் அழைத்துச் செல்வார் என்பதில் சந்தேகமில்லை."

அவர் பேசி முடிப்பதற்குள், யாரோ ஒருவர் என்னை என் தங்கும் விடுதியிலிருந்து அழைத்துச் செல்ல வந்தார்; தபால் நிலையத்திலிருந்து எனக்குத் தொலைபேசியில் அழைப்பு வந்தது. அது மூடப்படவிருந்ததால் நான் அவசரமாக அங்கு சென்றேன். எழுத்தர்களின் பதில்களில் 'தொலைதூர அழைப்பு' என்ற வார்த்தை மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருந்தது. நான் மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்தேன், ஏனென்றால் அழைப்பது என் பாட்டி. அலுவலகம் மூடப்படும் தருவாயில் இருந்தது. இறுதியாக, நான் தொடர்புகொண்டேன். "அது நீங்களா, பாட்டி?" அழுத்தமான ஆங்கில உச்சரிப்புடன் ஒரு பெண்ணின் குரல் பதிலளித்தது: “ஆம், ஆனால் உங்கள் குரல் எனக்குப் பரிச்சயமில்லை.” என்னிடம் பேசிய அந்தக் குரல் எனக்கும் பரிச்சயமில்லை; அதுமட்டுமல்லாமல், என் பாட்டி என்னை ஒருபோதும் முறைப்படி *vous* என்று அழைத்ததில்லை. இறுதியில், அந்த மர்மம் தெளிவானது. அவனது பாட்டி தொலைபேசியில் கேட்டிருந்த அந்த இளைஞனின் பெயர் ஏறக்குறைய என்னுடையதைப் போலவே இருந்தது, மேலும் அவன் அந்த விடுதியின் ஒரு இணைப்புக் கட்டிடத்தில் தங்கியிருந்தான். நான் என் பாட்டிக்குத் தொலைபேசி செய்ய விரும்பிய அதே நாளில் அந்த அழைப்பு வந்ததால், என்னைக் கேட்பது அவர்தான் என்பதில் எனக்கு ஒரு கணம் கூட சந்தேகம் ஏற்படவில்லை. தபால் நிலையமும் விடுதியும் இரட்டைத் தவறு செய்திருந்தது ஒரு வெறும் தற்செயல் நிகழ்வு என்று பின்னர் தெரியவந்தது.

அடுத்த நாள் காலை, நான் தாமதமாகிவிட்டேன்; அருகிலுள்ள அந்த மாளிகையில் மதிய உணவிற்காக ஏற்கெனவே புறப்பட்டுச் சென்றிருந்த செயிண்ட்-லூப்பை நான் தவறவிட்டேன். சுமார் ஒன்றரை மணியளவில், அவர் வரும்போது அங்கே இருப்பதற்கான ஒரு சிறு வாய்ப்புக்காக நான் படைவீரர் தங்குமிடத்திற்குச் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன், அப்போது—அங்கு செல்லும் வழிகளில் ஒன்றைக் கடக்கும்போது—நான் சென்றுகொண்டிருந்த அதே திசையிலிருந்து ஒரு தில்பரி வருவதைக் கண்டேன்; அது மிக அருகில் கடந்து சென்றதால், அதைத் தவிர்ப்பதற்காக நான் ஒதுங்கி நிற்க வேண்டியிருந்தது. ஒரு துணை அதிகாரி வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார், அவரது கண்ணில் ஒற்றைக் கண்ணாடி இருந்தது: அது செயிண்ட்-லூப். அவருக்குப் பக்கத்தில், அவருடன் மதிய உணவு உண்ட நண்பர் அமர்ந்திருந்தார்—ராபர்ட் வழக்கமாக உணவு உண்ணும் விடுதியில் நான் அவரை ஒருமுறை சந்தித்திருந்தேன். ராபர்ட் தனியாக இல்லாததால், அவரை அழைக்க எனக்குத் துணிவில்லை, ஆனால் அவர் வண்டியை நிறுத்தி என்னை ஏற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பி, ஒரு அந்நியர் முன்னிலையில் அளிக்கப்படும் விதமான ஒரு பரந்த வணக்கத்தைச் செலுத்தி அவரது பார்வையை ஈர்த்தேன். ராபர்ட்டுக்கு கிட்டப்பார்வை உண்டு என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அவர் என்னைப் பார்த்தால் நிச்சயம் அடையாளம் கண்டுகொள்வார் என்று நான் யூகித்தேன்; நடந்தது என்னவென்றால், அவர் அந்த வணக்கத்தைப் பார்த்து, வண்டியை நிறுத்தாமல் பதிலுக்கு வணக்கம் செலுத்தினார். புன்னகையின்றி, முகத்தில் ஒரு தசை கூட அசையாமல், வேகமாகச் சென்ற அவர், தனக்குத் தெரியாத ஒரு சிப்பாயைப் பார்த்தால் எப்படிச் செய்வாரோ, அதேபோல இரண்டு நிமிடங்கள் தனது கையைத் தனது கெப்பி தொப்பியின் விளிம்பிற்கு மேலே உயர்த்தியபடியே வைத்திருந்தார். படைவீரர் தங்குமிடம் இன்னும் சற்று தொலைவில் இருந்தாலும், நான் அதை நோக்கி ஓடினேன்; நான் அங்கு சென்றபோது, ​​நான் தங்க அனுமதிக்கப்படாத முற்றத்தில் படைப்பிரிவு அணிவகுத்துக்கொண்டிருந்தது. செயிண்ட்-லூப்பிடம் விடைபெறும் வாய்ப்பைத் தவறவிட்டதை எண்ணி நான் மனம் வருந்தினேன். நான் அவருடைய அறைக்குச் சென்றேன், ஆனால் அவர் அங்கு இல்லை. படைப்பிரிவு அணிவகுப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த, நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த படைவீரர்கள் குழுவிடம்—அணிவகுப்பிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்ட புதிய வீரர்கள், ஒரு இளம் பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி, மற்றும் ஒரு முன்னாள் படைவீரர்—அவரைப் பற்றி என்னால் விசாரிக்க முடிந்தது.

"நீங்கள் குவார்ட்டர்மாஸ்டர்-சார்ஜென்ட் செயிண்ட்-லூப்பைப் பார்க்கவில்லையா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"ஐயா, அவர் ஏற்கெனவே கீழே சென்றுவிட்டார்," என்றார் அந்த முன்னாள் படைவீரர். "நான் அதைப் பார்க்கவில்லை," என்றார் அந்த இளங்கலைப் பட்டதாரி.

"நீ அதைப் பார்க்கவில்லையா?" என்றார் அந்த மூத்த மாணவர்—என் பேச்சை மேலும் பொருட்படுத்தாமல். "நீ நமது புகழ்பெற்ற செயிண்ட்-லூப்பைப் பார்க்கவில்லையா—அவருடைய அந்தப் புதிய மேலங்கியால் அவர் என்னவெல்லாம் தோண்டியெடுத்திருக்கிறார் பார்! கேப்டன் அதைப் பார்க்கும்போது—அதிகாரித் தரம் வாய்ந்த துணி!"

"ஓ, என்ன இது—அதிகாரித் தரம் வாய்ந்த துணியா?" என்றார் அந்த இளம் இளங்கலைப் பட்டதாரி; அவன் தன் அறையில் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்ததால் அணிவகுப்புக்குச் செல்லவில்லை, மேலும் மூத்த அதிகாரிகளிடம் தைரியமாக நடந்துகொள்ள ஒருவித பதற்றத்துடன் முயன்றுகொண்டிருந்தான். “அந்த அதிகாரிகளுக்கான தரம் வாய்ந்த துணி—அது ஒரு சாதாரணமான பொருள்.”

“ஐயா?” என்று அந்த மேலங்கியைப் பற்றிப் பேசிய மூத்த அதிகாரி கோபம் நிறைந்த குரலில் கேட்டான்.
550
— ராபர்ட், நான் உன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்!

— நீ என்னை நேசிப்பது உன் நல்ல குணம்; ஆனால், நீ வாக்குறுதி அளித்தபடியும் ஏற்கனவே தொடங்கியபடியும், என்னிடம் நெருக்கமான 'து' (tu) எனும் விளிப்புச் சொல்லைப் பயன்படுத்தினால் அது இன்னும் சிறப்பானதாக இருக்கும்.

— நீ கிளம்பிச் செல்லத் திட்டமிடுவதில்லை என்று நம்புகிறேன், என்று ராபர்ட்டின் நண்பர்களில் ஒருவர் கூறினார். உனக்குத் தெரியும், செயின்ட்-லூப் விடுப்பில் சென்றாலும் அதனால் எந்த மாற்றமும் இருக்காது; நாங்கள் இங்கேயேதான் இருக்கிறோம். ஒருவேளை உனக்குக் கொஞ்சம் உற்சாகம் குறையலாம், ஆனால் அவன் இல்லாத குறையை நீ மறக்கும்படி செய்ய நாங்கள் எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வோம்.

உண்மையில், ராபர்ட்டின் காதலி தனியாக ப்ரூஜஸ் (Bruges) நகருக்குச் செல்லவிருப்பதாகக் கருதப்பட்ட வேளையில், ஒரு செய்தி வந்தது: முன்பு இதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்திருந்த கேப்டன் டி போரோடினோ (Captain de Borodino), இப்போது ராணுவ அதிகாரியான செயின்ட்-லூப் ப்ரூஜஸ் நகருக்குச் செல்ல நீண்ட விடுப்பை வழங்கியிருந்தார். நடந்தது இதுதான்: தனது அடர்த்தியான தலைமுடியைக் குறித்து மிகுந்த பெருமை கொண்டிருந்த அந்த இளவரசர், நகரின் முன்னணி முடிதிருத்துபவரிடம் வழக்கமாகச் செல்பவர்; அந்த முடிதிருத்துபவர் ஒரு காலத்தில் மூன்றாம் நெப்போலியனின் சொந்த முடிதிருத்துபவரிடம் பயிற்சி பெற்றவர். கேப்டன் டி போரோடினோவுக்கும் அந்த முடிதிருத்துபவருக்கும் இடையே நல்லுறவு இருந்தது; ஏனெனில், அந்த இளவரசர் கம்பீரமான தோரணை கொண்டிருந்தாலும், சாதாரண மக்களிடம் எளிமையாகப் பழகக்கூடியவர். ஆயினும், அந்த முடிதிருத்துபவர் செயின்ட்-லூப் மீதே அதிக மதிப்பு வைத்திருந்தார். இளவரசர் அவருக்குக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டணம் குறைந்தது ஐந்து ஆண்டுகளாக நிலுவையில் இருந்தது; மேலும் ஷாம்பு மற்றும் முடிவெட்டுவதற்கான கட்டணங்களைப் போலவே, 'போர்ச்சுகல்' லோஷன், 'ஓ டெஸ் சாவ்ரெய்ன்ஸ்' (Eau des Souverains), சுருள் முடி செய்வதற்கான கருவிகள், ரேஸர்கள் மற்றும் கத்தி கூர்மையாக்கும் பட்டைகள் ஆகியவற்றின் இருப்பும் அவரிடம் பெருகிக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் செயின்ட்-லூப் அப்போதே பணத்தைக் கொடுத்துவிடுவார்; மேலும் அவரிடம் பல குதிரை வண்டிகளும் சவாரி செய்வதற்கான குதிரைகளும் இருந்தன. தனது காதலியுடன் செல்ல முடியாமல் செயின்ட்-லூப் வருத்தமடைவதை அறிந்த முடிதிருத்துபவர், அந்த விஷயத்தை இளவரசரிடம் அன்புடன் எடுத்துரைத்தார். அப்போது இளவரசர் ஒரு வெள்ளை நிற மேலங்கி போர்த்தப்பட்டு, தலை பின்னோக்கிச் சாய்க்கப்பட்டு, கழுத்துப்பகுதி முடிதிருத்துபவரின் கத்திக்குத் திறந்த நிலையில் இருந்தது. அந்த இளைஞனின் காதல் சாகசங்கள் பற்றிய கதை, கேப்டன்-இளவரசரின் முகத்தில் போனபார்ட் காலத்துக்கே உரிய ஒரு கனிவான புன்னகையை வரவழைத்தது. அவர் தனது நிலுவைக் கட்டணத்தைப் பற்றி நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை; ஆயினும், ஒரு பிரபுவின் பரிந்துரை எத்தகைய நல்ல மனநிலையை உருவாக்கியிருக்குமோ, அதே போன்றதொரு நல்ல மனநிலையை அந்த முடிதிருத்துபவரின் பரிந்துரையும் அவருக்குள் ஏற்படுத்தியது. அவருக்கு விடுப்பு அளிக்கப்படும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டபோது அவர் முகவாயில் இன்னும் சோப்பு நுரை படிந்திருந்தது; அதே மாலைப் பொழுதே அதற்கான உத்தரவிலும் கையெழுத்தானது. இடைவிடாமல் தற்பெருமை பேசும் பழக்கம் கொண்டவரும், அதற்காகப் பொய் சொல்லும் அபாரத் திறமையைப் பயன்படுத்தித் தனக்கு இல்லாத சிறப்புகளை எல்லாம் தனக்குரியதாகக் கூறிக்கொள்பவருமான அந்த முடிதிருத்துபவர், செயிண்ட்-லூப்பிற்கு (Saint-Loup) ஒரு முக்கிய உதவியைச் செய்தபோது மட்டும், தனது பெருமையை முழங்கவில்லை. பொய் சொல்லத் தேவை இல்லாதபோது தற்பெருமை மறைந்து அடக்கம் குடிகொள்வது போல, அந்த விஷயத்தைப் பற்றி அவர் ராபர்ட்டிடம் (Robert) மீண்டும் ஒருபோதும் பேசவே இல்லை.

நான் டோன்சியர்ஸில் (Doncières) தங்கியிருக்கும் காலத்திலோ அல்லது நான் அங்கு மீண்டும் வரும்போதோ, ராபர்ட் அங்கு இல்லாத பட்சத்தில், தங்கள் வண்டிகள், குதிரைகள், வீடுகள் மற்றும் ஓய்வு நேரம் ஆகியவற்றை என் பயன்பாட்டிற்குத் தருவதாக அவனது நண்பர்கள் என்னிடம் கூறினர்; அந்த இளைஞர்கள் தங்கள் ஆடம்பரத்தையும், இளமையையும், வலிமையையும் என் பலவீனமான நிலைக்கு உதவும் வகையில் முன்வைத்ததில் உண்மையான தாராள மனப்பான்மை இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

"அதுமட்டுமல்லாமல்," என்று என்னைத் தங்குமாறு வற்புறுத்திய பிறகு செயிண்ட்-லூப்பின் நண்பர்கள் தொடர்ந்தனர், "நீங்கள் ஏன் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இங்கு வரக்கூடாது? இந்தச் சிறிய வாழ்க்கை முறையை நீங்கள் ரசிக்கிறீர்கள் என்பதை நீங்களே அறிவீர்கள்! ஒரு அனுபவசாலியைப் போலவே படைப்பிரிவில் நடக்கும் எல்லாவற்றிலும் நீங்கள் ஆர்வம் காட்டுகிறீர்கள்."

ஏனெனில், எனக்குப் பெயர்கள் தெரிந்த பல்வேறு அதிகாரிகளை, அவர்கள் எந்த அளவுக்குப் பாராட்டுக்குரியவர்கள் என்பதன் அடிப்படையில் வரிசைப்படுத்துமாறு நான் அவர்களிடம் ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்—பள்ளி நாட்களில் 'தேத்ர்-ஃபிரான்சே' (Théâtre-Français) நாடக நடிகர்களை என் வகுப்புத் தோழர்களைக் கொண்டு தரவரிசைப்படுத்தச் சொல்வது போலவே இது இருந்தது. மற்றவர்களை விட மேலானவர்களாக அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் ஜெனரல்களான கேலிஃபெட் (Galliffet) அல்லது நெக்ரியர் (Négrier) ஆகியோருக்குப் பதிலாக, செயிண்ட்-லூப்பின் நண்பர் ஒருவர், "ஆனால் நெக்ரியர் ஒரு சாதாரணமான ஜெனரல் தான்," என்று கூறிவிட்டு, 'பாவு' (Pau) அல்லது 'கெஸ்லின் டி போர்கோன்' (Geslin de Bourgogne) போன்ற புதிய, அதிகம் அறியப்படாத, சுவாரஸ்யமான ஒரு பெயரைச் சொன்னால், எனக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியம் ஏற்படும்; அது, முன்பு 'திரோன்' (Thiron) அல்லது 'ஃபெப்வ்ரே' (Febvre) போன்ற தேய்ந்துபோன பெயர்களுக்குப் பதிலாக 'அமௌரி' (Amaury) என்ற அசாதாரணமான பெயர் திடீரென அறிமுகமானபோது நான் உணர்ந்த அதே ஆச்சரியம். "நெக்ரியரை விடச் சிறந்தவரா? ஆனால் எந்த வகையில்? ஒரு உதாரணம் சொல்லுங்கள்." படைப்பிரிவின் இளநிலை அதிகாரிகளுக்கு மத்தியிலும் ஆழமான வேறுபாடுகள் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன்; மேலும், இந்த வேறுபாடுகளுக்கான காரணங்களைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம், இராணுவ மேன்மையின் உண்மையான சாராம்சத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்றும் நம்பினேன். நான் அடிக்கடி பார்த்திருந்தவர்களில் ஒருவரான பிரின்ஸ் டி போரோடினோவைப் பற்றிக் கேட்பதில் நான் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தேன். ஆயினும், செயிண்ட்-லூப்போ அல்லது அவரது நண்பர்களோ, அவர் தனது படைப்பிரிவின் குறைபாடற்ற நடத்தையை உறுதிசெய்த ஒரு சிறந்த அதிகாரி என்பதை ஏற்றுக்கொண்டபோதிலும், அந்த மனிதரை விரும்பவில்லை. நிச்சயமாக, கீழ்மட்டத்திலிருந்து உயர்ந்த சில ஃப்ரீமேசன்களைப் பற்றிப் பேசிய அதே தொனியில் அவரைப் பற்றிப் பேசாமல்—அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒதுங்கி இருந்து, வாரண்ட் அதிகாரிகளின் முரட்டுத்தனமான தோரணையைத் தக்கவைத்துக் கொண்டவர்கள்—அவர்கள் எம். டி போரோடினோவை மற்ற உயர்குடி அதிகாரிகளுடன் வகைப்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை; உண்மையில், அவரது நடத்தை அவரை அவர்களிடமிருந்தும், செயிண்ட்-லூப்பிடமிருந்தும் கூட வேறுபடுத்திக் காட்டியது. ராபர்ட் ஒரு சாதாரண இளநிலை அதிகாரி என்பதையும், அதனால் தாங்கள் பொதுவாகப் புறக்கணித்திருக்கக்கூடிய உயர் அதிகாரிகளால் அவர் அழைக்கப்படுவதைக் கண்டு அவரது செல்வாக்குமிக்க குடும்பத்தினர் மகிழ்ச்சியடையக்கூடும் என்பதையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவர்கள் அவரைத் தங்கள் விருந்து மேசைக்கு அழைத்துக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பையும் தவறவிடவில்லை.
...ஒரு இளம் *மரேஷல் டெ லோஜிஸ்* (maréchal des logis) அதிகாரிக்கு உதவக்கூடிய ஏதேனும் முக்கியப் பிரமுகர் அங்கு இருக்கும்போதெல்லாம்... அதே சமயம், போரோடினோவின் கேப்டன், ராபர்ட்டுடன் மிகச் சிறந்த, ஆனால் அலுவலக ரீதியான உறவை மட்டுமே பேணி வந்தார். உண்மை என்னவென்றால், அந்த இளவரசர்—அவரது தாத்தா பேரரசரால் (பின்னர் அப்பேரரசரின் குடும்பத்திலேயே அவர் திருமணம் செய்துகொண்டார்) மார்ஷல் மற்றும் இளவரசர்-டியூக் (prince-duke) ஆகிய பட்டங்களைப்பெற்றவர்; அவரது தந்தையோ மூன்றாம் நெப்போலியனின் உறவினரைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு நடவடிக்கைக்குப் பிறகு இருமுறை அமைச்சராகப் பணியாற்றியவர்—இவ்வளவு பின்னணி இருந்தும், செயின்ட்-லூப் மற்றும் கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) வர்க்கத்தினரின் பார்வையில் தமக்கு பெரிய மதிப்பில்லை என்று கருதினார்; அதே சமயம், அவர்களோ—அவரது கண்ணோட்டத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளாததால்—அவரது பார்வையில் முக்கியமற்றவர்களாகவே கருதப்பட்டனர். ஹோஹென்சோலெர்ன் (Hohenzollern) குடும்பத்துடன் உறவுமுறை இருந்தபோதிலும், செயின்ட்-லூப் தன்னை ஒரு உண்மையான பிரபுவாகப் பார்க்காமல், ஒரு விவசாயியின் பேரனாகவே பார்க்கிறார் என்று அவர் சந்தேகித்தார்; மாறாக, செயின்ட்-லூப்பை அவர், பேரரசரால் 'கவுண்ட்' (count) பட்டம் உறுதிசெய்யப்பட்ட ஒருவரின் மகனாகவே—அதாவது 'ஃபாபூர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) வட்டாரத்தில் "மறு உருவாக்கம் செய்யப்பட்ட கவுண்டுகள்" (remade counts) என்று கேலியாக அழைக்கப்பட்ட வகையைச் சேர்ந்தவராகவே—பார்த்தார்; மேலும் அந்தத் தந்தை, பேரரசரிடம் ஒரு மாகாண நிர்வாகப் பொறுப்பைக் (prefecture) கோரியதுடன், பின்னர் 'போரோடினோ இளவரசர்' (அரசரின் மருமகன் மற்றும் 'மான்சீக்னியர்' என்று அழைக்கப்பட்ட மாநில அமைச்சர்) என்பவரின் கீழ் ஒரு சாதாரணப் பதவியையும் வகித்தவர் என்பதையும் அவர் நினைவில் கொண்டிருந்தார்.

ஒருவேளை மருமகனை விடவும் மேலான உறவாக இருக்கலாம். போரோடினோவின் முதல் இளவரசி முதலாம் நெப்போலியனிடம்—அவர் எல்பா தீவுக்குச் சென்றபோது அவருடன் சென்றார்—நெருக்கம் காட்டியதாகவும், இரண்டாவது இளவரசி மூன்றாம் நெப்போலியனிடம் அவ்வாறே நடந்துகொண்டதாகவும் பேசப்பட்டது. அந்த கேப்டனின் அமைதியான முகம் முதலாம் நெப்போலியனை நினைவூட்டியது—உண்மையான முக அமைப்பில் இல்லாவிட்டாலும், அவரது முகபாவனையில் இருந்த கம்பீரமான தோரணையில் அது தெரிந்தது; அதே சமயம், அவரது சோகமான, கனிவான பார்வை மற்றும் தொங்கும் மீசை ஆகியவற்றில் மூன்றாம் நெப்போலியனை வலுவாக நினைவூட்டும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது; ...இது எவ்வளவு குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்ததென்றால், செடான் (Sedan) போருக்குப் பிறகு, பேரரசருடன் இணைய அனுமதி கோரி பிஸ்மார்க்கைச் சந்தித்தபோது—பிஸ்மார்க் முதலில் அவரை நிராகரித்திருந்தார்—அந்த இளைஞர் அங்கிருந்து வெளியேறத் திரும்பியபோது பிஸ்மார்க் அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்; அப்போது அந்த முக ஒற்றுமையைக் கண்டு வியந்த பிஸ்மார்க், தனது முடிவை மாற்றிக்கொண்டு அவரை மீண்டும் அழைத்தார்; மற்ற அனைவருக்கும் மறுத்த அதே அனுமதியை இவருக்கு மட்டும் வழங்கினார். படைப்பிரிவில் இருந்த 'ஃபௌபர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) சமூகத்தைச் சேர்ந்த செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அல்லது பிறருடனான உறவை வளர்த்துக்கொள்ள 'பிரின்ஸ் டி போரோடினோ' (Prince de Borodino) முன்வரவில்லை (அதே சமயம், சாதாரண பின்னணியைக் கொண்ட ஆனால் இனிமையான குணம் படைத்த இரண்டு லெப்டினன்ட்களை அவர் அடிக்கடி விருந்துக்கு அழைத்த போதிலும்). இதற்குக் காரணம், தனது ஏகாதிபத்தியப் பெருமிதத்தின் உயரத்தில் இருந்து அவர்களைப் பார்க்கும்போது, ​​தனக்குக் கீழே உள்ள அந்த மனிதர்களிடையே அவர் ஒரு வேறுபாட்டைக் கண்டதே ஆகும்: சிலர் தாங்கள் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்திருந்தனர்—அவர்களுடன் பழகுவதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சியே இருந்தது, ஏனெனில் கம்பீரமான வெளித்தோற்றத்திற்குப் பின்னால் அவர் எளிமையான மற்றும் கலகலப்பான இயல்பைக் கொண்டிருந்தார்—ஆனால் மற்றவர்களோ தங்களை உயர்ந்தவர்களாகக் கருதினர்; இந்த எண்ணத்தை அவரால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, 'மார்ஷல் டி X...' (Maréchal de X...) என்பவரால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட செயின்ட்-லூப்பை படைப்பிரிவில் இருந்த மற்ற அதிகாரிகள் அனைவரும் மிகவும் கொண்டாடினாலும், பிரின்ஸ் டி போரோடினோ தனது கடமை சார்ந்த விஷயங்களில் மட்டுமே அவரிடம் கனிவாக நடந்துகொண்டார் (உண்மையில் செயின்ட்-லூப் கடமையாற்றுவதில் மிகச் சிறந்தவராகவே இருந்தார்); ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பத்தில் தவிர்க்க முடியாத சூழலில் அழைப்பு விடுத்ததைத் தவிர, ஒருபோதும் அவரைத் தனது வீட்டிற்கு விருந்தினராக அழைக்கவில்லை. அந்தச் சந்திப்பு நான் அங்கு சென்றிருந்த சமயத்தில் நிகழ்ந்ததால், செயின்ட்-லூப் என்னையும் தன்னுடன் அழைத்து வருமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அன்று மாலை, கேப்டனின் மேஜையில் செயின்ட்-லூப்பைப் பார்த்தபோது, ​​இரு வகையான உயர்குடி வர்க்கத்தினருக்கும்—அதாவது பழைய பிரபுத்துவ வர்க்கம் மற்றும் 'எம்பயர்' (Empire) காலத்து பிரபுத்துவம்—இடையிலான வேறுபாட்டை, அவர்களின் நடத்தைகள் மற்றும் நேர்த்தியைக் கொண்டே என்னால் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. செயின்ட்-லூப் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்; அந்த வர்க்கத்தின் குறைகளைத் தனது அறிவுத்திறனால் அவர் முழுமையாக நிராகரித்திருந்தாலும், அவை அவரது ரத்தத்திலேயே ஊறியிருந்தன. ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக உண்மையான அதிகாரத்தைச் செலுத்தாத அந்த வர்க்கம், தங்கள் வளர்ப்பில் இயல்பாக அமைந்திருந்த அந்தப் பாதுகாப்பான கனிவை, குதிரையேற்றம் அல்லது வாள்வீச்சு போன்ற ஒரு பயிற்சியாகவே கருதியது—அதாவது தீவிரமான நோக்கமின்றி, வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காக வளர்த்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்று; மேலும் இது நடுத்தர வர்க்கத்தினரை (bourgeoisie) நோக்கியதாக இருந்தது (இந்தப் பிரபுத்துவ வர்க்கம் அவர்களை எவ்வளவு இகழ்ந்ததென்றால், தங்கள் நெருக்கமான பழக்கம் அவர்களுக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாகவும், சடங்குகள் இல்லாத தங்கள் நடத்தை அவர்களுக்குக் கௌரவம் அளிப்பதாகவும் அவர்கள் நம்பினர்). எனவே, செயின்ட்-லூப் தனக்கு அறிமுகப்படுத்தப்படும் எந்தவொரு சாதாரண மனிதருடனும்—அவர் பெயர் கூட தனக்குத் தெரியாத பட்சத்தில் கூட—நட்புடன் கைகுலுக்குவார்; மேலும் உரையாடும்போது—கால்களை மாற்றி மாற்றிப் போடுவதையோ அல்லது ஒரு காலை கையில் பிடித்தபடி சாய்ந்து அமர்வதையோ நிறுத்தாமல்—அம்மனிதரை "என் அன்பிற்குரியவரே" (my dear fellow) என்று அழைப்பார். இதற்கு நேர்மாறாக, 'பிரின்ஸ் டி போரோடினோ' (Prince de Borodino) தனது உயர்குடி அந்தஸ்தை ஒரு உண்மையான உரிமையாகவே கருதினார்; அந்த அந்தஸ்து என்பது வெறும் பெயரளவில் இல்லாமல், வீரமிக்க சேவைகளுக்காக வழங்கப்பட்டதும், பலருக்குத் தலைமை தாங்கும் மற்றும் மனித இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உயர் பதவிகளை நினைவூட்டுவதுமான பரம்பரைச் சொத்துக்களின் பலத்தைக் கொண்டிருந்தது. அவரது கம்பீரமான தோரணை மற்றும் அசைவுகள் மூலம் வெளிப்பட்ட அந்த உணர்வு, அவரது சிந்தனையிலும் உடலமைப்பிலும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. 'செயின்ட்-லூப்' (Saint-Loup) போன்றவர்கள் சாதாரண மனிதர்களின் தோளில் தட்டியோ அல்லது கையைப் பிடித்தோ பழகியிருக்கக்கூடிய அதே மனிதர்களை, இவர் ஒரு கம்பீரமான கனிவுடன் அணுகினார்; அவரது இயல்பான, புன்னகை பூத்த நட்புறவுப் பண்பை ஒருவித கண்ணியமான நிதானம் கட்டுப்படுத்தியது; அதேவேளையில் அவரது குரலில் ஒருவித நற்பண்பும் கனிவும் கலந்திருந்தன......நேர்மையானவராகவும், வேண்டுமென்றே கடைப்பிடிக்கப்பட்ட ஒரு கம்பீரமான நடத்தை உடையவராகவும் இருந்தார். இதற்குக் காரணம், அவர் மாபெரும் தூதரகங்களிலிருந்தும் அரசவையிலிருந்தும் அதிகம் விலகி இருக்கவில்லை என்பதில் சந்தேகமில்லை—அங்குதான் அவரது தந்தை மிக உயர்ந்த பதவிகளை வகித்திருந்தார்; மேலும், செயிண்ட்-லூப் தனது காலைக் கையில் பிடித்தபடி மேசையின் மீது முழங்கையை வைத்துச் சாய்க்கும் பழக்கம் அங்கு விரும்பத்தகாததாகக் கருதப்பட்டிருக்கும்—ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் இந்த முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை அவ்வளவாக இழிவாகக் கருதவில்லை என்பதே காரணம்; அதுவே முதல் பேரரசர் தனது தளபதிகளையும் பிரபுக்களையும் திரட்டிய மாபெரும் களஞ்சியமாகவும், இரண்டாவது பேரரசர் ஃபௌல்ட் மற்றும் ரூஹர் போன்ற மனிதர்களைக் கண்டறிந்த இடமாகவும் இருந்தது.

ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதுதான், ஒரு பேரரசரின் மகனாகவோ அல்லது பேரனாகவோ—ஒரு படைப்பிரிக்குத் தலைமை தாங்குவதைத் தவிர வேறு எந்த வேலையும் இல்லாத நிலையில்—அவரது தந்தையையும் தாத்தாவையும் ஆக்கிரமித்திருந்த கவலைகளுக்கு நடைமுறை ரீதியான வடிகால் எதுவும் அவருக்கு இருக்கவில்லை; எனவே, அந்தக் கவலைகள் எம். டி போரோடினோவின் நனவான எண்ணங்களில் உண்மையாகவே நிலைத்திருக்க முடியவில்லை. ஆயினும், ஒரு கலைஞனின் ஆன்மா அவன் இறந்த பிறகும் நீண்ட காலத்திற்கு ஒரு சிலையைத் தொடர்ந்து வடிவமைப்பதைப் போலவே, அந்தக் கவலைகள் அவருக்குள்ளும் உருவம் பெற்று—பொருள்பட்டு, உடலெடுத்து—அவரது முகமே அவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் வரை உருப்பெற்றிருந்தன. முதல் பேரரசரின் துள்ளலான குரலில் அவர் ஒரு பிரிகேடியரைக் கண்டிப்பார்; இரண்டாம் பேரரசரின் ஆழ்ந்த சோகத்துடன் சிகரெட் புகையை வெளியேற்றுவார். டான்சியர்ஸின் தெருக்களில் அவர் சாதாரண உடையில் நடந்து செல்லும்போது, அவரது பௌலர் தொப்பிக்குக் கீழிருந்து எட்டிப்பார்க்கும் கண்களில் ஒருவித ஒளி, அந்த கேப்டனுக்கு ஒரு அரச கம்பீரமான மாறுவேடத் தோற்றத்தை அளித்தது; பெர்த்தியர் மற்றும் மசேனாவுக்கு முன்னால் அவர்கள் நடுங்குவதைப் போலவே, அவரும், அவரைத் தொடர்ந்து வந்த அட்ஜுடண்ட் மற்றும் குவார்ட்டர்மாஸ்டர்-கிளர்க்கும் தலைமை குவார்ட்டர்மாஸ்டர்-சார்ஜென்ட்டின் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தபோது வீரர்கள் நடுங்கினர். தனது படைப்பிரிவின் கால்சட்டைகளுக்கான துணியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, டல்லேராண்டையே விஞ்சும் மற்றும் அலெக்சாண்டரையே ஏமாற்றும் திறன் கொண்ட ஒரு பார்வையால் அந்த தையல்கார-பிரிகேடியரை அவர் உற்று நோக்குவார்; மேலும் சில சமயங்களில், துருப்புக்களின் உபகரணங்களை ஆய்வு செய்யும்போது, அவர் ஒரு கணம் நின்று, தனது அற்புதமான நீலக் கண்களை ஒரு கனவுலகில் சஞ்சலவிடச் செய்து, மீசையை முறுக்கியபடி, ஒரு புதிய பிரஷ்யாவையும் ஒரு புதிய இத்தாலியையும் உருவாக்குவது போலத் தோற்றமளிப்பார். ஆனாலும் அடுத்த கணமே, மூன்றாம் நெப்போலியனின் பாத்திரத்திலிருந்து மீண்டும் முதலாம் நெப்போலியனின் பாத்திரத்திற்கு மாறி, ஒரு சிப்பாயின் உபகரணப் பெட்டி சரியாகப் பளபளப்பாக்கப்படவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டுவார் அல்லது வீரர்களின் உணவுப் பங்கீட்டைச் சுவைத்துப் பார்க்க வற்புறுத்துவார். தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் கூட, நடுத்தர வர்க்க அதிகாரிகளின் மனைவிகளுக்காக (அவர்கள் 'ஃப்ரீமேசன்' அமைப்பைச் சாராதவர்களாக இருக்கும் பட்சத்தில்), அவர் ஒரு தூதருக்குரிய 'ராயல்-ப்ளூ' (அடர் நீல) நிறத்திலான 'செவ்ரெஸ்' (Sèvres) வகை உணவுப் பாத்திரத் தொகுப்பை மட்டுமல்லாமல், பேரரசரிடமிருந்து பெற்ற பிற பரிசுகளையும் வெளியே எடுத்துக்காட்டுவார். (இந்தப் பாத்திரத் தொகுப்பு நெப்போலியனால் அவரது தந்தைக்கு வழங்கப்பட்டது; 'மெயில்' (Mail) வீதியில் அவர் வசித்த அந்தச் சாதாரண மாகாணத்து வீட்டில் அது மிகவும் விலைமதிப்பற்றதாகத் தோன்றியது—எப்படி ஒரு பழைய பண்ணை வீடு பரபரப்பான, செழிப்பான பண்ணையாக மாறிய பிறகு, அங்குள்ள கிராமியப் பாணியிலான அலமாரியில் இருக்கும் அரிய வகை பீங்கான் பொருட்களைச் சுற்றுலாப் பயணிகள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ரசிப்பார்களோ, அதேபோல). அவர் உயர்குடிக்குரிய கண்ணியமான, வசீகரமான நடத்தையையும்—உயர்மட்ட இராஜதந்திரப் பதவியில் பெரும் சாதனைகளைப் புரிந்திருக்கக்கூடிய அந்த நடத்தையை (ஆனால், சிலருக்கு 'உயர்குடியில் பிறந்தது' என்பதே வாழ்நாள் முழுவதும் மிக அநீதியான புறக்கணிப்புக்கு ஆளாக்கிவிடும் சாபமாக அமைந்தது)—அதே சமயம் இயல்பான பாவனைகள், கனிவு மற்றும் நளினம் ஆகியவற்றையும் வெளிப்படுத்தினார்; மேலும், அந்த அடர் நீல நிற எனாமல் பூச்சுக்கு அடியில், பேரரசரின் அந்தப் பார்வையின் எஞ்சிய அடையாளமாகத் திகழும் ஒரு மர்மமான, ஒளிவீசும் நினைவுப் பொருளையும் அவர் வைத்திருந்தார். டோன்சியர்ஸில் (Doncières) இளவரசருக்கு அறிமுகமான அந்த நடுத்தர வர்க்கத்தினர் குறித்து ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும்: லெப்டினன்ட்-கர்னல் மிக அழகாக பியானோ வாசிப்பார்; தலைமை மருத்துவ அதிகாரியின் மனைவி, இசைப் பள்ளியில் (Conservatoire) முதல் பரிசு வென்றவரைப் போலப் பாடுவார். லெப்டினன்ட்-கர்னல் மற்றும் அவரது மனைவியைப் போலவே, இவர்களும் ஒவ்வொரு வாரமும் திரு. டி போரோடினோவுடன் (M. de Borodino) இணைந்து உணவருந்துவார்கள். இளவரசர் விடுப்பில் பாரிஸுக்குச் செல்லும்போது மேடம் டி போர்டலெஸ் (Mme de Pourtalès), முராட் (Murat) குடும்பத்தினர் போன்ற உயர்தட்டுப் பிரபலங்களுடன் உணவருந்துவார் என்பதை அறிந்திருந்த அவர்களுக்கு, அவருடனான இந்தத் தொடர்பு ஒரு பெருமையாகவே இருந்தது. ஆயினும் அவர்கள் தங்களுக்குள் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டனர்: "அவர் வெறும் கேப்டன் (Captain) பதவியில் இருப்பவர்; நாங்கள் அவரைச் சந்திப்பதில் அவர் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். அதோடு, அவர் எங்களுக்கு ஒரு உண்மையான நண்பராகவும் இருக்கிறார்." ஆனால், பாரிஸுக்கு அருகில் ஒரு பணி இடத்தைப் பெற நீண்ட காலமாக முயற்சித்து வந்த திரு. டி போரோடினோ, 'போவே' (Beauvais) நகருக்குப் பணிமாற்றம் பெற்றபோது, ​​அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றார்; டோன்சியர்ஸ் நகரத்து நாடக அரங்கம் மற்றும் தனக்கு மதிய உணவை வழங்கிய சிறிய உணவகம் ஆகியவற்றை எப்படி மறந்தாரோ, அதேபோல அந்த இசை ஆர்வமுள்ள இரண்டு தம்பதியினரையும் அவர் முற்றிலும் மறந்துவிட்டார். அவருக்கு மிகுந்த கோபத்தை உண்டாக்கும் வகையில், அவருடன் பலமுறை உணவருந்திய அந்த லெப்டினன்ட்-கர்னல் மற்றும் தலைமை மருத்துவ அதிகாரி ஆகிய இருவருமே, அதன் பிறகு தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அவரிடமிருந்து எந்தத் தகவலையும் பெறவே இல்லை. ஒரு நாள் காலை, செயிண்ட்-லூப், என்னைப் பற்றிய செய்தியைத் தெரிவிப்பதற்காகவும், டான்சியர்ஸுக்கும் பாரிஸுக்கும் இடையில் தொலைபேசிச் சேவை இயங்கிக்கொண்டிருந்ததால், அவர் என்னுடன் பேசலாம் என்று பரிந்துரைப்பதற்காகவும் என் பாட்டிக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்ததாக ஒப்புக்கொண்டார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அன்றே அவர் என்னை தொலைபேசியில் அழைக்கச் சொல்லியிருந்தார், மேலும் மாலை நான்கு மணிக்குக் கால் மணி நேரத்திற்குள் தபால் நிலையத்தில் இருக்குமாறு எனக்கு அறிவுரை கூறினார். அந்த நாட்களில், இப்போது இருப்பது போல தொலைபேசி இன்னும் பரவலான பயன்பாட்டில் இருக்கவில்லை. ஆயினும்கூட, நாம் சந்திக்கும் புனித சக்திகளின் மர்மத்தை அகற்றுவதற்குப் பழக்கம் மிகக் குறைந்த நேரத்தையே எடுத்துக்கொள்கிறது. அதனால், எனக்கு உடனடியாகத் தொடர்பு கிடைக்காதபோது, ​​அந்தச் செயல்முறை சலிப்பூட்டுவதாகவும் சிரமமானதாகவும் இருக்கிறது என்பதே என் ஒரே எண்ணமாக இருந்தது—நான் ஒரு புகார் அளிக்கலாமா என்றும் கூட யோசித்தேன். இன்று நம் அனைவரையும் போலவே, அந்தச் செயல்முறை—அதன் திடீர் மாற்றங்களுடன்—எனக்குப் பிடிக்காத அளவுக்கு மிகவும் மெதுவாக இருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன். ஏனெனில், சில கணங்கள் மட்டுமே போதுமானதாக இருக்கும் அந்த அற்புதமான மயக்கத்தில், கண்ணுக்குப் புலப்படாத, ஆனால் உடனிருக்கும் அந்த நபரை......நாம் யாருடன் பேச விரும்பினோமோ, அவர்கள்—தாங்கள் வசிக்கும் நகரத்தில் (என் பாட்டியைப் பொறுத்தவரை அது பாரிஸ்), நம்முடையதிலிருந்து மாறுபட்ட வானத்தின் கீழும், வெவ்வேறு வானிலைச் சூழலிலும், நமக்குத் தெரியாத ஆனால் விரைவில் வெளிப்படவிருக்கும் சூழ்நிலைகள் மற்றும் கவலைகளுக்கு மத்தியிலும் தங்கள் மேஜையருகே அமர்ந்திருக்கும்போதே—நமது விருப்பம் கட்டளையிடும் அந்தத் தருணத்தில், தாங்கள் மூழ்கியிருக்கும் அந்தச் சூழலோடு சேர்த்து நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் கடந்து திடீரென நம் காதுக்கு மிக அருகில் வந்து சேர்கிறார்கள். ஒரு மந்திரவாதி, ஒருவரின் விருப்பத்திற்கிணங்க, ஒரு அமானுஷ்ய ஒளிவட்டத்தில் அவரது பாட்டியையோ அல்லது காதலியையோ—அவர்கள் உண்மையில் இருக்கும் அதே இடத்தில், பார்வையாளருக்கு மிக அருகிலும் அதே சமயம் வெகு தொலைவிலும்—புத்தகம் வாசிப்பதாகவோ, கண்ணீர் சிந்துவதாகவோ அல்லது பூக்களைப் பறிப்பதாகவோ தோன்றச் செய்யும் விசித்திரக் கதைக் கதாபாத்திரத்தைப் போன்றவர்கள் நாம். இந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்த, அந்த மந்திரப் பலகையின் அருகே நம் உதடுகளைக் கொண்டுவந்து அழைத்தால் மட்டும் போதும்—சில சமயங்களில் சற்று நீண்ட நேரமே அழைக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—முகமே தெரியாத ஆனால் தினமும் குரலைக் கேட்கும் அந்த 'விழிப்புடன் கூடிய கன்னியரை' (Vigilant Virgins) அழைக்க வேண்டும்; அவர்கள், தாங்கள் பொறாமையுடன் காவல் காக்கும் அந்தத் திகைப்பூட்டும் இருளின் வாயில்களில் நம்மை வழிநடத்தும் காவல் தேவதைகள்; அவர்களைப் பார்க்க நமக்கு அனுமதி இல்லையென்றாலும், அவர்களின் மூலமாகவே அருகில் இல்லாதவர்கள் நம் பக்கத்தில் தோன்றும் அந்த வல்லமை மிக்கவர்கள்; கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகின் 'டானைடுகள்' (Danaids) போல, இடைவிடாமல் ஒலி நிரம்பிய கலசங்களை காலி செய்து, நிரப்பி, கைமாற்றி விடுபவர்கள்; ஒரு நண்பரிடம் ரகசியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது—யாரும் கேட்கவில்லை என்று நம்பி நாம் கிசுகிசுக்கும்போது—"நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்" என்று கொடூரமாகக் கத்தும் முரண்நகை கொண்ட 'ஃபியூரிகள்' (Furies); மர்மத்தின் எப்போதும் எரிச்சலடையும் பணிப்பெண்கள், கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகின் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய பூசாரிகள்—அவர்கள்தான் தொலைபேசித் துறையின் அந்தப் பெண்கள்! நம்முடைய அழைப்பு இரவு நேரத்தில்—நமது காதுகளுக்கு மட்டுமே திறந்திருக்கும், அதே சமயம் பலவிதமான தோற்றங்கள் நிறைந்த அந்த இரவில்—ஒலித்த உடனேயே, ஒரு மெல்லிய ஒலி எழுந்தது; அது ஒரு அருவமான ஒலி, தூரம் என்பது இல்லாமலாக்கப்பட்டதைக் குறிக்கும் ஒலி; அதன்பின், நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் குரல் நம்மிடம் பேசியது.

அது அவள்தான்; அவளுடைய குரல்தான் அங்கேயே நம்மிடம் பேசியது. ஆனாலும், அது எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தது! எவ்வளவு முறை நான் அதை ஒருவித வேதனையுடன் கேட்டிருக்கிறேன்! நீண்ட பயணத்திற்கு முன், என் காதுக்கு மிக அருகில் ஒலித்த அந்த நபரின் முகத்தை நேரில் காண முடியாத சூழலில், மிகவும் நெருக்கமான உறவுகளிலும் உள்ள ஒருவித ஏமாற்றும் தன்மையை நான் ஆழமாக உணர்ந்தேன். அவர்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ள ஒரு கையை நீட்டினால் போதும் என்று தோன்றும் அதே கணத்தில், நாம் நேசிப்பவர்களிடமிருந்து எவ்வளவு தூரத்தில் இருக்க முடியும் என்பதையும் நான் புரிந்துகொண்டேன். அந்த குரல் மிக அருகில் ஒலித்தாலும், உண்மையில் நாங்கள் பிரிந்திருந்தோம்! அது ஒரு நிஜமான அருகாமைதான்; ஆனால் அதே சமயம், அது ஒரு நிரந்தரப் பிரிவின் முன்னறிவிப்பாகவும் இருந்தது! வெகு தொலைவிலிருந்து என்னிடம் பேசும் அந்த நபரைப் பார்க்க முடியாமல் நான் இப்படிச் செவிமடுக்கும்போதெல்லாம், மீளவே முடியாத ஆழமான இடத்திலிருந்து அந்தக் குரல் கதறுவது போல எனக்குத் தோன்றியது. ஒரு நாள் என்னை ஆட்கொள்ளவிருக்கும் அந்தப் பதற்றத்தையும் நான் அப்போது உணர்ந்தேன்—அதாவது, இனி ஒருபோதும் பார்க்க முடியாத ஒரு உடலோடு இணைந்திருக்காத, தனித்து ஒலிக்கும் அந்தக் குரல், எப்போதோ மண்ணோடு மண்ணாகிப்போன உதடுகளிலிருந்து வெளிப்பட்டு, காற்றில் கரைந்துபோகும் முன் நான் பிடித்துக்கொள்ள ஏங்கிய வார்த்தைகளை என் காதில் கிசுகிசுக்கும் அந்தத் தருணத்தின் பதற்றம் அது.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அன்று டான்சியர்ஸில் (Doncières) அந்த அதிசயம் நிகழவில்லை. நான் தபால் நிலையத்திற்குச் சென்றபோது, ​​என் பாட்டி ஏற்கனவே என்னைத் தேடியிருந்தார்; நான் தொலைபேசி அறைக்குள் நுழைந்தேன், ஆனால் இணைப்பு பிஸியாக இருந்தது—யாரோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்; மறுமுனையில் பதிலளிக்க யாரும் இல்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நான் ரிசீவரை (தொலைபேசி கைப்பிடியை) என் பக்கம் இழுத்தபோது, ​​அந்த மரத்துண்டு 'பஞ்சினெல்லோ' (Punchinello) பொம்மையைப் போலப் பேசத் தொடங்கியது; 'பஞ்ச்-அண்ட்-ஜூடி' (Punch-and-Judy) பொம்மையை அடக்குவது போல, அதை மீண்டும் அதன் தாங்கியில் வைத்து அமைதிப்படுத்தினேன்; ஆனால் 'பஞ்ச்' பொம்மையைப் போலவே, அதை மீண்டும் என் காதுக்கு அருகில் கொண்டு வந்த அடுத்த கணமே அது தன் உளறலைத் தொடர்ந்தது. இறுதியில், விரக்தியில், கடைசி நொடி வரை இடைவிடாமல் உளறிக்கொண்டிருந்த அந்தக் குரல் துணுக்கின் துடிப்பை அடக்கும் விதமாக நான் ரிசீவரை நிரந்தரமாகத் துண்டித்தேன்; பிறகு ஆபரேட்டரைத் தேடிச் சென்றேன், அவர் என்னிடம் சிறிது காத்திருக்குமாறு கூறினார். நான் பேசினேன்; சில கணங்கள் அமைதிக்குப் பிறகு, எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்று நான் தவறாக நினைத்திருந்த அந்தக் குரலை திடீரென்று கேட்டேன். ஏனெனில், அதுவரை என் பாட்டி என்னிடம் பேசும்போதெல்லாம், அவரது முகத்தில் வெளிப்படும் உணர்வுகளை—குறிப்பாக அவரது கண்களின் முக்கியப் பங்கை—கவனித்தே அவர் வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்; ஆனால் அன்றுதான் முதன்முறையாக அந்தக் குரலை மட்டும் தனியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவளது முகபாவனைகளின் துணையின்றி, அந்தக்குரல் மட்டும் தனியாக என் செவிகளை அடைந்த அந்தத் தருணத்தில், அதன் இயல்பில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்ததைக் கொண்டு அது எவ்வளவு மென்மையானது என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன்; ஒருவேளை, அது முன்னெப்போதும் இவ்வளவு மென்மையாக இருந்ததில்லை போலும். ஏனெனில், நான் வெகுதொலைவில் இருப்பதையும் துயருற்றிருப்பதையும் உணர்ந்த என் பாட்டி, ஒரு கல்வியாளராகத் தனது கடமை குறித்த 'கொள்கை'களுக்காக வழக்கமாக அடக்கி மறைத்துவைத்திருந்த தன் பாசத்தை, அச்சமயம் தடையின்றி வெளிப்படுத்தத் துணிந்திருந்தார். அது மென்மையாக இருந்தது, அதே சமயம் மிகுந்த சோகம் கலந்ததாகவும் இருந்தது—முதலாவதாக, அந்த மென்மையின் காரணமாகவே அது சோகமாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், மனிதர்களின் குரல்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் கடுமை, பிறரை எதிர்க்கும் குணம் அல்லது சுயநலம் ஆகிய அனைத்தும் நீக்கப்பட்டு, முற்றிலும் தூய்மையான மென்மை மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது போன்றதொரு தன்மை அதில் இருந்தது. அதீத மென்மையால் அது மிகவும் பலவீனமாகத் தோன்றியது; எந்தத் கணமும் அது உடைந்துபோகவோ அல்லது கண்ணீரின் தூய ஓடையாகக் கரைந்துபோகவோ கூடும் என்ற உணர்வை அது ஏற்படுத்தியது; மேலும், அவளது முகமெனும் முகமூடியின்றி, அந்தக் குரல் மட்டும் என் அருகே தனியாக ஒலித்தபோது, ​​நான்......அவள் வாழ்நாளில் அவளைத் தாக்கிய துயரங்கள் அவள் மீது ஏற்படுத்தியிருந்த தழும்புகளை நான் முதன்முறையாகக் கவனித்தேன்.

அந்தக் குரல் தனித்து ஒலித்ததால் மட்டுமே எனக்குள் அத்தகையதொரு புதிய, நெஞ்சை உருக்கும் உணர்வு தோன்றியதா? இல்லை; மாறாக, அந்தக் குரலின் தனிமை என்பது வேறொரு தனிமையின் குறியீடாகவும், வெளிப்பாடாகவும், நேரடி விளைவாகவும் இருந்தது: அது என் பாட்டியின் தனிமை—ஏனெனில், இப்போதுதான் முதன்முறையாக நான் அவளிடமிருந்து பிரிந்திருந்தேன். அன்றாட வாழ்வில் அவள் பிறப்பிக்கும் கட்டளைகள் அல்லது தடைகள்—அவள் மீதான என் பாசத்தை மூச்சுமுட்டச் செய்த கீழ்ப்படிதலின் சலிப்பு அல்லது கிளர்ச்சியின் வேகம்—அத்தருணத்தில் இல்லை; இனிமேலும் அவை இருக்கப்போவதில்லை (ஏனெனில், என்னை இனி தன் கட்டுப்பாட்டில் தன் அருகிலேயே வைத்துக்கொள்ள அவள் வற்புறுத்தவில்லை; மாறாக, என் உடல்நலன் மற்றும் பணிக்காக நான் 'டான்சியர்ஸ்' (Doncières) பகுதியிலேயே தங்கியிருக்க வேண்டும்—அல்லது குறைந்தது என் வருகையை முடிந்தவரை நீட்டிக்க வேண்டும்—என்ற விருப்பத்தையே அவள் வெளிப்படுத்தினாள்). எனவே, என் காதுடன் அழுத்தப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய கருவிக்குள் நான் உணர்ந்தது—தினமும் அதைச் சமன் செய்துகொண்டிருந்த முரண்பட்ட அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தவிர்க்க முடியாததாய் என்னைத் முழுமையாக ஆட்கொண்டது—எங்களுக்கு இடையிலான பரஸ்பர பாசம்தான். நான் அங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று அவள் கூறியபோது, ​​அதுவே என்னுள் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற பதற்றமான, தீவிரமான அவசியத்தை எழுப்பியது. அவள் எனக்கு இப்போது அளித்த அந்தச் சுதந்திரம்—அவள் ஒருபோதும் அனுமதிப்பாள் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்காத ஒன்று—திடீரென்று எனக்கு ஒரு சோகமான உணர்வைத் தந்தது; அது அவளது மறைவுக்குப் பிறகு எனக்குக் கிடைக்கக்கூடிய சுதந்திரத்தைப் போன்றிருந்தது (அப்போது நான் அவள் மீது அன்பு கொண்டிருந்தாலும், அவள் என்னை என்றென்றைக்குமாக விட்டுச் சென்றிருப்பாள் அல்லவா?). "பாட்டி, பாட்டி" என்று நான் கூவினேன்; அவளை அணைத்துக்கொள்ளத் துடித்தேன்; ஆனால் என் அருகில் அந்தக் குரல் மட்டுமே இருந்தது—என் பாட்டி இறந்த பிறகு என்னை வந்து சந்திக்கக்கூடிய ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவியைப் போலவே அதுவும் பிடிபடாத ஒன்றாக இருந்தது. "என்னுடன் பேசுங்கள்"; ஆனால் அப்போது—இன்னும் அதிகத் தனிமைக்கு ஆளான நிலையில்—திடீரென்று அந்தக் குரல் என் காதில் விழுவது நின்றது. என் பாட்டியால் இனி என்னைக் கேட்க முடியவில்லை; அவளுடனான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது; நாங்கள் நேருக்கு நேர் இல்லை, ஒருவருக்கொருவர் குரல் கேட்கும் நிலையில் இல்லை; இருளில் தத்தளித்தபடி நான் அவளை அழைத்துக் கொண்டே இருந்தேன்; அதேவேளையில், அவளது அழைப்புகளும் என்னை வந்தடையாமல் திசைமாறிப் போய்க்கொண்டிருக்கும் என்பதை உணர்ந்தேன். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு—நான் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது—ஒரு கூட்ட நெரிசலில் அவளைத் தொலைத்தபோது உணர்ந்த அதே வேதனை என்னை ஆட்கொண்டது. அவளை மீண்டும் காண முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற பயத்தை விட, அவள் என்னைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதையும், அவளை *நான்தான்* தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதையும் உணர்ந்ததால் எழுந்த வேதனை அது. இனி ஒருபோதும் பதிலளிக்க முடியாதவர்களிடம் பேசும்போது ஏற்படும் உணர்வைப் போன்றது அது—சொல்லப்படாமல் போன அனைத்தையும், தான் துன்பப்படவில்லை என்ற உறுதியையும் அவர்களிடம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று ஒருவன் ஏங்கும் அந்த உணர்வு. அன்புக்குரிய ஒருவரின் நிழல் உருவம் இருள் உலகிற்குள் நழுவிச் சென்றுவிட்டது போன்ற உணர்வு அது; அந்த இயந்திரத்தின் முன் தனியாக நின்றுகொண்டு, "பாட்டி, பாட்டி" என்று நான் வீணாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்—தனியாக விடப்பட்ட ஓர்ஃபியஸ் (Orpheus) தன் இறந்த காதலியின் பெயரைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதைப் போல. அஞ்சல் நிலையத்திலிருந்து வெளியேறி ராபர்ட்டின் உணவகத்திற்குச் செல்ல நான் முடிவு செய்தேன்; நான் திரும்பிச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு தந்தி வரக்கூடும் என்பதால், முன்னெச்சரிக்கையாக ரயிலின் நேர அட்டவணையைச் சரிபார்க்க விரும்புவதாக அவனிடம் கூறலாம் என்று நினைத்தேன். ஆயினும், இந்த முடிவை எடுப்பதற்கு முன், 'இரவின் புதல்வியர்', 'சொல்லின் தூதுவர்கள்' மற்றும் முகமற்ற அந்தத் தெய்வங்களை மீண்டும் ஒருமுறை அழைக்க நான் ஏங்கினேன்; ஆனால், அந்த விசித்திரமான மனநிலை கொண்ட காவலர்கள் அந்த அற்புதமான கதவுகளைத் திறக்கவில்லை—அல்லது ஒருவேளை அவர்களால் திறக்க முடியவில்லை போலும். அச்சுக்கலையின் மதிப்பிற்குரிய கண்டுபிடிப்பாளரையும், இம்ப்ரெஷனிஸ்ட் (Impressionist) ஓவியங்களை நேசித்த மற்றும் கார்களை ஓட்டிய இளம் இளவரசரையும் (இவர் போரோடினோவின் கேப்டனின் மருமகன் ஆவார்) அவர்கள் தங்கள் வழக்கப்படி சோர்வின்றி அழைத்தபோதிலும், குட்டன்பெர்க்கும் வாக்ராமும் (Wagram) அவர்களின் வேண்டுதல்களுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை; எனவே, நான் வேண்டிக்கொண்டிருந்த அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி செவிசாய்க்காது என்பதை உணர்ந்தவாறே நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டேன்.

ராபர்ட்டையும் அவனது நண்பர்களையும் சந்தித்தபோது, ​​என் மனம் இனி அவர்களுடன் இல்லை என்றோ அல்லது நான் அங்கிருந்து செல்வது என்பது ஏற்கனவே மாற்ற முடியாதபடி முடிவாகிவிட்டது என்றோ அவர்களிடம் நான் வெளிப்படுத்தவில்லை. செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) என்னை நம்புவது போலவே தோன்றியது; ஆனால், எனது தயக்கம் ஒரு பாவனை மட்டுமே என்பதையும், மறுநாள் நான் அவனை மீண்டும் பார்க்கப்போவதில்லை என்பதையும் அவன் முதல் நிமிடத்திலிருந்தே புரிந்துகொண்டிருந்தான் என்பதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன். அவனது நண்பர்கள்—தங்கள் உணவுகள் ஆறிப்போவதைப் பொருட்படுத்தாமல்—நான் பாரிஸுக்குத் திரும்புவதற்கான ரயிலைத் தேடுவதில் அவனுடன் ஈடுபட்டிருந்தபோதும், குளிர்ந்த நட்சத்திரம் நிறைந்த இரவில் ரயில்களின் விசில் சத்தம் கேட்டபோதும், பல மாலைப் பொழுதுகளில் சிலரின் நட்பும் மற்றவர்களின் தூரத்து வருகையும் எனக்கு அளித்த அந்த அமைதியை நான் நிச்சயமாக இனி உணரவில்லை. ஆனாலும் அன்று மாலை, வேறொரு வடிவில், அவை அதே பணியைச் செய்து கொண்டிருந்தன. நான் தனியாக அதைப் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயம் நீங்கியதும், என் புறப்பாடு குறித்த பாரம் என் மனதிலிருந்து குறைந்தது; என் துடிப்பான நண்பர்களின் (ராபர்ட்டின் தோழர்கள்) இயல்பான, ஆரோக்கியமான செயல்பாடுகளையும், அந்த வலிமைமிக்க இயந்திரங்களான ரயில்களின் இயக்கத்தையும் நான் உணர்ந்தபோது அந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது. டான்சியர்ஸ் (Doncières) மற்றும் பாரிஸ் இடையே காலை மாலை வேளைகளில் வந்து சென்ற அந்த ரயில்கள், என் பாட்டியிடமிருந்து நான் நீண்ட காலம் பிரிந்திருந்ததால் ஏற்பட்ட அந்த மிகக் கடினமான, தாங்கொணாத் தனிமையின் தன்மையை உடைத்து, அதை அன்றாடச் சாத்தியக்கூறுகளாக மாற்றின...
600|
அந்த இளம் பட்டதாரி இளைஞர், அந்த நீண்ட மேலங்கி (greatcoat) அதிகாரிகளுக்கான துணியால் செய்யப்பட்டதா என்று கேள்வி எழுப்பியதைக் கண்டு அவர் கடும் கோபமடைந்தார்; ஆனால்—பெங்குவெர்ன்-ஸ்டெரெடென் (Penguern-Stereden) என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த பிரெட்டன் இனத்தவரான அவர், ஆங்கிலேயரோ அல்லது ஜெர்மானியரோ பிரெஞ்சு மொழியைக் கற்க எவ்வளவு சிரமப்படுவார்களோ அதே அளவு சிரமப்பட்டுத்தான் அம்மொழியைக் கற்றிருந்தார்—எனவே உணர்ச்சிவசப்படும்போதெல்லாம், வார்த்தைகளைத் தேடிக்கொள்ளும் அவகாசத்திற்காக "மான்சியர்" (Monsieur) என்று இரண்டு அல்லது மூன்று முறை கூறுவார்; பின்னர், தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு, தனக்கு நன்கு தெரிந்த சில வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்தியபடியே தனது பேச்சாற்றலை வெளிப்படுத்துவார்; உச்சரிப்புச் சிக்கல்களை நிதானமாகக் கையாண்டு, அவசரம் காட்டாமல் பேசுவார்.

"ஓ! அப்படியானால் அது அப்படியான துணிதானா?" என்று அவர் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்; அவரது பேச்சின் வேகம் குறைந்து தீவிரம் கூடியபோது அவரது கோபமும் அதிகரித்தது. "ஓ! அப்படியானால் அது அப்படியான துணிதானா? அது அதிகாரிகளுக்கான துணி என்று நான் உங்களிடம் சொல்லும்போது—நான் அதைச் *சொல்கிறேன்* என்றால், நான் அதைச் *சொல்கிறேன்* என்றாலே—எனக்கு அது தெரியும் என்றுதானே அர்த்தம்."

"ஓ! புரிகிறது," என்று அந்த இளம் பட்டதாரி இளைஞர் அவரது வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். "இதுபோன்ற அபத்தமான கதைகளை எங்களிடம் சொல்லி ஏமாற்ற முடியாது."

"இதோ, கேப்டன் செல்கிறார் பாருங்கள். செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup)-ஐப் பாருங்கள்—அவர் காலை வீசி நடக்கும் விதத்தையும், அவரது முகத்தையும் பாருங்கள். அவரை ஒரு சாதாரண ராணுவ அதிகாரி (NCO) என்று நினைப்பீர்களா? அந்த ஒற்றைக் கண் கண்ணாடி (monocle)—ஆ! அதை அவர் எல்லா இடங்களிலும் அணிந்திருப்பார்."

நான் அங்கு இருப்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாத அந்தச் சிப்பாய்களிடம், நானும் ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கலாமா என்று கேட்டேன். அவர்கள் என்னைத் தடுக்கவும் இல்லை, நகர்ந்து வழிவிடவும் இல்லை. கேப்டன் டி போரோடினோ (Captain de Borodino) கம்பீரமாகத் தனது குதிரையில் சவாரி செய்து செல்வதைப் பார்த்தேன்; அவர் குதிரையை மெல்ல ஓட்டிச் சென்ற விதம், தான் ஆஸ்டர்லிட்ஸ் (Austerlitz) போர்க்களத்தில் இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் தோற்றத்தை அளித்தது. படைப்பிரிவு அணிவகுத்துச் செல்வதைப் பார்ப்பதற்காகச் சில வழிப்போக்கர்கள் ராணுவ முகாம் வாயிலுக்கு வெளியே கூடியிருந்தனர். குதிரையின் மீது நிமிர்ந்து அமர்ந்திருந்த அந்த இளவரசரின் முகம் சற்று சதைப்பற்றுடனும், கன்னங்கள் கம்பீரமான முழுமையுடனும், பார்வை தெளிவாகவும் இருந்தன; அவரும் ஏதோ ஒரு மாயத்தோற்றத்தின் பிடியில் இருந்திருக்க வேண்டும்—டிராம் வண்டி ஒன்று கடந்து சென்ற பிறகு, அதன் இரைச்சலுக்குப் பின்னால் எஞ்சியிருக்கும் அமைதியில், ஒரு மெல்லிய இசைத்தன்மை கொண்ட துடிப்பு ஊடுருவிச் செல்வது போல் எனக்குத் தோன்றும் அதே போன்றதொரு மாய உணர்வில் அவரும் இருந்திருக்கலாம். செயின்ட்-லூவிடம் (Saint-Loup) விடைபெறாமல் வந்தது குறித்து நான் வருந்தினேன்; ஆனாலும் நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன், ஏனெனில் என் பாட்டியிடம் திரும்புவதே என் ஒரே நோக்கமாக இருந்தது. அதுவரை, அந்தச் சிறிய நகரத்தில், என் பாட்டி தனியாக என்ன செய்துகொண்டிருப்பார் என்று நினைக்கும்போதெல்லாம், என்னுடன் இருக்கும்போது அவர் எப்படி இருப்பாரோ அப்படியே அவரை நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன்—அதாவது, என் வருகை இல்லாதது அவர் மீது என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதைச் சிந்திக்காமல், அந்தச் சூழலிலிருந்து என்னை மட்டும் விலக்கி வைத்து அவரை நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் இப்போது, ​​என்னிடமிருந்து உண்மையிலேயே பிரிந்துபோன, எதையும் ஏற்றுக்கொண்டு அமைதி பூண்ட, நான் இதுவரை அவரிடம் கண்டிராத வயதைக் கொண்ட, அந்தப் பாட்டியின் பிம்பத்திலிருந்து (இதுவரை கற்பனை செய்யாத, ஆனால் அவரது குரலால் திடீரென என் கண்முன் தோன்றிய பிம்பம்) நான் விரைவாக விடுபட வேண்டியிருந்தது; பால்பெக்கிற்கு (Balbec) நான் கிளம்பியபோது 'அம்மா'வை நினைத்துக்கொண்ட அதே வெறிச்சோடிய வீட்டில் அமர்ந்து, என்னிடமிருந்து வந்த கடிதத்தை இப்போது அவர் பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

ஐயோ, என் வருகை பற்றி அவருக்குத் தெரியாமலே நான் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்து, அவர் வாசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபோது, ​​சரியாக அந்தப் பிம்பத்தைத்தான் நான் கண்டேன். நான் அங்கே இருந்தேன்—அல்லது சரியாகச் சொன்னால், நான் அங்கே இருப்பதே அவருக்குத் தெரியாததால் நான் இன்னும் அங்கே இல்லாதது போலவே இருந்தது—யாராவது உள்ளே வந்தால் மறைத்துவிடக்கூடிய ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது எதிர்பாராத விதமாகச் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு பெண்ணைப் போல, என் முன்னிலையில் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தாத சிந்தனைகளில் அவர் ஆழ்ந்திருந்தார். என்னைப் பொறுத்தவரை—திரும்பி வரும் அந்தச் சிறிய கணத்தில் நம்முடைய சொந்த 'இல்லாமையை' (அதாவது நாம் அங்கு இல்லாத நிலையை) நாமே காண அனுமதிக்கும் அந்த அரிய வாய்ப்பின் காரணமாக—அங்கே ஒரு சாட்சி அல்லது பார்வையாளர் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தார்: பயணக் கோட் மற்றும் தொப்பி அணிந்த ஒரு மனிதன், அந்த வீட்டிற்கு அந்நியமானவன், இனி ஒருபோதும் பார்க்க முடியாத ஒரு இடத்தைப் புகைப்படம் எடுக்க வந்த ஒரு புகைப்படக் கலைஞர். என் பாட்டியை நான் பார்த்த அந்தத் தருணத்தில் என் கண்களில் இயந்திரகதியாகப் பதிவானது உண்மையில் ஒரு புகைப்படம் போன்றதே. நம் அன்புக்குரியவர்களை, நம்முடைய இடைவிடாத பாசத்தின் துடிப்பான இயக்கம் அல்லது ஓயாத ஓட்டத்திற்குள் வைத்துத்தான் நாம் எப்போதும் பார்க்கிறோம்; அந்தப் பாசம், அவர்களின் முகங்கள் காட்டும் பிம்பங்கள் நம்மை வந்தடைவதற்கு முன்பே, அவற்றை ஒரு சுழல் காற்று போல வாரிச் சுழற்றி, அவர்களைப் பற்றி நாம் எப்போதும் கொண்டிருக்கும் பிம்பத்தின் மீது மோதச் செய்து, அந்தப் பிம்பத்துடனேயே அவர்களை ஒன்றிணையச் செய்துவிடுகிறது. அவரிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையோ அல்லது வயது முதிர்வினால் உண்டான கனத்த தன்மையையோ நான் கவனிக்கத் தவறியிருக்க முடியுமா? ஏனெனில், என் பாட்டியின் நெற்றியிலும் கன்னங்களிலும், அவருடைய ஆன்மாவில் இருந்த மிக மென்மையான மற்றும் நிலையான பண்புகளின் வெளிப்பாட்டையே நான் ஏற்றிப் பார்த்தேன்; வழக்கமான ஒவ்வொரு பார்வையும் இறந்தகாலத்தை மீட்டுணரும் ஒரு மந்திரச் செயலாகவும்—அன்புக்குரிய ஒவ்வொரு முகமும் கடந்த காலத்தின் கண்ணாடியாகவும்—இருக்கையில், நான் வேறென்ன கண்டிருக்க முடியும்? சொல்லப்போனால், வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரணக் காட்சிகளில் கூட, சிந்தனைகள் நிறைந்த நம் கண்கள்—ஒரு செவ்வியல் துயர நாடகத்தைப் போலவே—நடப்பு நிகழ்வுக்குத் தொடர்பில்லாத பிம்பங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் காட்சிகளை மட்டுமே தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன. ஆனால், நம் கண்களுக்குப் பதிலாக ஒரு வெறும் பௌதிக வில்லை—அல்லது ஒரு புகைப்படத் தட்டு—அங்கிருக்கும் காட்சியைப் பதிவு செய்வதாகக் கொண்டால், (உதாரணமாக, 'இன்ஸ்டிட்யூட்' வளாகத்தில்) நாம் காண்பது வாடகை வண்டியை அழைக்க வெளியே வரும் ஒரு கல்விக்கழக உறுப்பினரை அல்ல; மாறாக, அவர் தள்ளாடும் நடை, பின்னோக்கி விழுவதைத் தவிர்க்க அவர் எடுக்கும் முயற்சிகள், அவர் கீழே விழும் அந்த வளைவுப் பாதை ஆகியவையே—அவர் மது போதையில் இருப்பது போலவோ அல்லது தரை பனிக்கட்டியால் மூடப்பட்டிருப்பது போலவோ அந்தக் காட்சி அமையும். தற்செயலான ஒரு கொடூரமான நிகழ்வு குறுக்கிட்டு......நாம் ஒருபோதும் காணக்கூடாத காட்சிகளிலிருந்து எங்கள் கண்களை மறைக்க அவர் காட்டிய அந்த விவேகமான, அன்பான அக்கறை—சம்பவ இடத்திற்கு முதலில் வந்து, தன்னிச்சையாகச் செயல்படும் மற்றவர்களால் முறியடிக்கப்படுகிறது; அவர்கள் ஒரு புகைப்படச் சுருளைப் (photographic film) போல இயந்திரகதியாகச் செயல்படுகிறார்கள். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே மறைந்துவிட்ட, ஆனால் அவரது மரணத்தை நாங்கள் எதிர்கொள்ளவே கூடாது என்று அவர் விரும்பிய அந்த அன்புக்குரியவருக்குப் பதிலாக, அவர்கள் எங்களுக்கு ஒரு புதிய உருவத்தைக் காட்டுகிறார்கள்—அவர் ஒரு நாளைக்கு நூறு முறை ஒரு நேசத்திற்குரிய, ஆனால் ஏமாற்றும் தோற்றத்தால் மூடி மறைத்திருந்த அந்த உருவத்தை. நீண்ட காலமாகத் தன்னைப் பார்க்காத ஒரு நோயாளி—தனது மனதிலிருக்கும் ஒரு சிறந்த பிம்பத்திற்கு ஏற்ப, தான் காண முடியாத தனது முகத்தை எப்போதும் கற்பனையில் வடிவமைத்துக்கொண்டிருப்பவர்—கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்க்கும்போது, ​​அந்த வெறிச்சோடிய, உயிரற்ற முகத்திற்கு நடுவே எகிப்திய பிரமிடைப் போல பிரம்மாண்டமாகத் தெரியும் இளஞ்சிவப்பு நிற, சாய்வான மூக்கைக் கண்டு திடுக்கிட்டுப் பின்வாங்குவதைப் போல; அதேபோல நானும்—என் பாட்டி என் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தவர், என் ஆன்மாவிற்குள் மட்டுமே அவரை நான் கண்டிருந்தேன், கடந்த காலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில், ஒன்றோடொன்று இணைந்த மற்றும் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்ட நினைவுகளின் ஊடாக அவரைப் பார்த்திருந்தேன்—திடீரென்று, எங்கள் வரவேற்பறையில் (அது ஒரு புதிய உலகின் பகுதி: காலத்தின் உலகம், "அவர் வயதானாலும் நன்றாக இருக்கிறார்" என்று அந்நியர்கள் பேசும் உலகம்), எனக்குத் தெரியாத ஒரு வயதான, தளர்ந்துபோன பெண்ணை முதன்முறையாகவும்—மிகக் குறுகிய கணத்திற்கு மட்டுமே, ஏனெனில் அவர் விரைவாக மறைந்துவிட்டார்—கண்டேன்: விளக்குக்குக் கீழே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த அவர், முகம் சிவந்து, உடல் தடித்து, கரடுமுரடான தோற்றத்துடன், நோயுற்று, திகைப்பில் ஆழ்ந்திருந்தார்; அவரது சற்று வெறித்தனமான கண்கள் ஒரு புத்தகத்தின் மீது அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன.

மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) எல்ஸ்டிர் (Elstir) ஓவியங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நான் கேட்டபோது, ​​செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) கூறினார்: "அவருக்குப் பதிலாக நான் உறுதியளிக்கிறேன்." துரதிர்ஷ்டவசமாக, உண்மையில் அவரே அவருக்குப் பதிலாகப் பதிலளித்தார். மற்றவர்களைப் பற்றிய சிறிய பிம்பங்களை நம் மனதில் வரிசைப்படுத்தி, அவற்றை நம் விருப்பப்படி இயக்கும்போது, ​​நாம் மற்றவர்களுக்காக எளிதாகப் பதிலளிக்கிறோம். அப்போதும் கூட, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அந்த நபரின் இயல்பிலிருந்து எழும் சிரமங்களை—அது நம்முடையதிலிருந்து மிகவும் மாறுபட்டது—நாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறோம்; மேலும் முரண்பட்ட மனநிலைகளை எதிர்கொள்ள, அவர்களைச் செல்வாக்குக்கு உட்படுத்தும் சக்திவாய்ந்த வழிகளை (சுயநலம், வற்புறுத்தல், உணர்வுபூர்வமான வேண்டுகோள்கள்) பயன்படுத்தத் தவறுவதில்லை. ஆயினும், நம்முடையதிலிருந்து மாறுபட்ட அந்த இயல்புகளைக் கற்பனை செய்வதும் நாமே; அந்தச் சிரமங்களை முறியடிப்பவர்களும் நாமே; அந்தச் செயல்திறன் மிக்க உந்துதல்களைச் சீரமைப்பவர்களும் நாமே. மற்றொருவர் நாம் விரும்பியபடி செயல்படும் வகையில் நம் மனதிற்குள் ஒத்திகை பார்த்த அசைவுகளை நிஜ வாழ்க்கையில் செயல்படுத்த முயலும்போது, ​​அனைத்தும் மாறிவிடுகின்றன; அப்போது நாம் எதிர்பாராத விதமான எதிர்ப்புகளைச் சந்திக்க நேரிடுகிறது; அவை சில சமயங்களில் கடக்க முடியாதவையாகவும் அமையலாம். அத்தகைய சக்திவாய்ந்த எதிர்ப்புகளில் ஒன்று சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அருவருப்பு உணர்வாகும்—ஒரு ஆணின் அன்பை ஏற்காத பெண், தன்னை நேசிக்கும் அந்த ஆணின் மீது கொள்ளும், கடக்க முடியாத மற்றும் கசப்பான அருவருப்பு அது. பாரிஸிலிருந்து செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) நீண்ட வாரங்கள் விலகி இருந்த அந்த நாட்களில், அவரது அத்தை—அவரிடம் இது குறித்துச் செய்யுமாறு செயிண்ட்-லூப் கண்டிப்பாகக் கடிதம் எழுதியிருப்பார் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை—எல்ஸ்டிரின் (Elstir) ஓவியங்களைப் பார்க்கத் தன் வீட்டிற்கு வருமாறு என்னை ஒருமுறை கூட அழைக்கவில்லை.

அந்த வீட்டில் இருந்த மற்றொருவரிடமிருந்தும்—ஜூபியனிடமிருந்தும் (Jupien)—நான் ஒருவிதமான குளிர்ந்த நடத்தையை எதிர்கொண்டேன். டோன்சியர்ஸிலிருந்து (Doncières) திரும்பியதும், என் அறைக்குச் செல்லும் முன்பே அவரிடம் நலம் விசாரிக்கச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தாரா? என் அம்மா 'இல்லை' என்றே கூறினார்; இதில் நான் ஆச்சரியப்படத் தேவையில்லை என்றும் சொன்னார். அது அவருடைய இயல்புதான் என்று ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) அவரிடம் கூறியிருந்தார்—அதாவது, திடீரெனவும் காரணமின்றியும் அவருக்குக் கோபம் வரும்; ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே அந்தச் சினம் தணிந்துவிடும்.

இருப்பினும், குளிர்காலம் முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. பல வாரங்களாக நீடித்த பலத்த காற்றும் புயல்களுக்கும் பிறகு, ஒரு காலை வேளையில் என் வீட்டின் புகைபோக்கியில் ஒரு சத்தம் கேட்டது. அதுவரை கடலோரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தை என்னுள் தூண்டிய, உருவமற்ற, நெகிழ்வான மற்றும் சோகமான காற்றின் ஓசைக்கு மாற்றாக, இப்போது அங்கு புறாக்களின் கூவல் கேட்டது—கட்டிடச் சுவரின் இடுக்குகளில் கூடு கட்டியிருந்த புறாக்களின் அந்த ஒலி, பல வண்ணங்களில் ஜொலிப்பதாகவும், எதிர்பாராததாகவும் இருந்தது. அது, ஒரு ஹைசிந்த் (hyacinth) மலர் தனது சத்தான இதயப் பகுதியை மெல்லப் பிளந்து, ஊதா நிறத்தில் பட்டுப் போன்ற மென்மையுடன் கூடிய தனது மலரை வெளிக்கொண்டு வருவதைப் போன்றிருந்தது; திறந்த ஜன்னல் வழியாக என் இருண்ட அறைக்குள் நுழைவது போல, அந்த மலர் வருகை ஒரு நல்ல நாளின் கதகதப்பையும், கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளியையும், சுகமான மந்தநிலையையும் உள்ளே கொண்டு வந்தது. அன்று காலை, புளோரன்ஸ் மற்றும் வெனிஸ் நகரங்களுக்குச் சென்றிருந்த காலத்திலிருந்தே நான் மறந்திருந்த ஒரு கஃபே-கச்சேரி (café-concert) பாடலின் மெட்டை நான் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாளின் சூழல் நம் இருப்பின் மீது எவ்வளவு ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது! நம் ஆழ்மனதில் பதிந்திருந்தாலும், விழிப்புணர்வுள்ள நினைவாற்றலால் ஒருபோதும் அடையாளம் காணப்படாத அந்த மெல்லிசைகளை, நாம் மறந்துபோன அந்த மறைவான இடங்களிலிருந்து அது வெளியே கொண்டு வருகிறது. எனக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த இசைக்கலைஞருடன், இன்னும் விழிப்புணர்வுள்ள ஒரு கனவு காண்பவரும் விரைவில் இணைந்துகொண்டார்; அந்த இசைக்கலைஞர் என்ன வாசித்துக் கொண்டிருந்தார் என்பதை நான் முழுமையாக அடையாளம் காண்பதற்கு முன்பே அந்த நிகழ்வு நடந்தது. பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு நான் சென்றடைந்தபோது, ​​அங்குள்ள தேவாலயத்தைப் பற்றி நான் நேரில் காண்பதற்கு முன்பே என் மனதில் இருந்த ஈர்ப்பு, நேரில் பார்த்த பிறகு ஏன் இல்லாமல் போனது என்பதற்கான காரணங்கள் அந்த இடத்திற்கு மட்டுமே உரியவை அல்ல என்பதை நான் தெளிவாக உணர்ந்தேன்; புளோரன்ஸ், பார்மா அல்லது வெனிஸ் போன்ற இடங்களிலும் கூட, காட்சிகளைக் காண்பதில் என் கண்களுக்குப் பதிலாக என் கற்பனை சக்தியால் செயல்பட முடியாது என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். ஒரு புத்தாண்டு தினத்தின் அந்திப் பொழுதில், சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு தூணின் முன் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​சில குறிப்பிட்ட விடுமுறை நாட்கள் மற்ற நாட்களிலிருந்து அடிப்படையில் வேறுபட்டவை என்று நம்புவதில் உள்ள மாயையை நான் கண்டுகொண்டது போலவே, இதையும் நான் உணர்ந்தேன். ஆயினும், காலத்தின் நினைவை என்னால் தடுக்க முடியவில்லை......புனித வாரத்தை நான் புளோரன்ஸ் நகரில் கழிப்பதாகக் கற்பனை செய்திருந்த அந்த நாட்கள்—'பூக்களின் நகரம்' (City of Flowers) எனப்படும் புளோரன்ஸின் சூழலைப் போலவே அவளைச் சூழ்ந்திருந்தன; அவை ஈஸ்டர் நாளுக்கு ஒரு புளோரன்ஸ்-சார்ந்த தன்மையையும், புளோரன்ஸ் நகருக்கு ஈஸ்டர் பண்டிகையின் தன்மையையும் அளித்தன. ஈஸ்டர் வாரத்திற்கு இன்னும் நீண்ட காலம் இருந்தது; ஆயினும், எனக்கு முன்னால் விரிந்து கிடந்த நாட்களில், இடைப்பட்ட நாட்களைத் தாண்டி அந்தப் புனித நாட்கள் மிகவும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தன. நிழலும் ஒளியும் கலந்த சூழலில் தொலைவில் தெரியும் கிராமத்து வீடுகளின் மீது விழும் சூரியக் கதிரைப் போல, அந்தப் புனித நாட்கள் அனைத்து சூரிய ஒளியையும் தமக்கே உரித்தாக்கிக் கொண்டன.

வானிலை இதமாக மாறியிருந்தது. என் பெற்றோரே என்னை நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தியதால், எனது காலை நேர உலாக்களைத் தொடர எனக்கு ஒரு சாக்குப்போக்கு கிடைத்தது. 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes)-ஐ அடிக்கடி சந்திக்க நேர்ந்ததால் நான் அந்த நடைப்பயிற்சிகளை நிறுத்த விரும்பினேன். ஆயினும், அதே காரணத்தினால்தான் நான் அந்த உலாக்களைப் பற்றித் தொடர்ந்து நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்; ஒவ்வொரு கணமும் அவற்றுக்கு ஒரு புதிய நியாயத்தை—மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுக்கும் அதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு நியாயத்தை—நான் கண்டுகொண்டேன்; மேலும், அவள் இல்லாவிட்டாலும் அதே நேரத்தில் நான் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருப்பேன் என்று என்னை நானே எளிதாக நம்பவைத்துக் கொண்டேன்.

ஐயோ! அவளைத் தவிர வேறு யாரைச் சந்தித்திருந்தாலும் அது எனக்கு ஒரு பொருட்டாக இருந்திருக்காது; ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரை, என்னைத் தவிர வேறு யாரைச் சந்தித்திருந்தாலும் அது அவளுக்குப் பொறுத்துக்கொள்ளக்கூடியதாக இருந்திருக்கும் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். அவளது காலை நேர நடைப்பயிற்சிகளின்போது, ​​முட்டாள்கள் என்று அவள் கருதிய மனிதர்கள் அவளை வாழ்த்துவது வழக்கம். ஆயினும், அவர்களின் வருகையை அவள் ஒருவேளை மகிழ்ச்சிக்கான வாய்ப்பாகக் கருதவில்லை என்றாலும், குறைந்தபட்சம் ஒரு தற்செயலான நிகழ்வாகவாவது கருதினாள். சில சமயங்களில் அவள் அவர்களுடன் பேசுவதற்காக நின்றுகூடப் பேசுவாள்; ஏனெனில், சில நேரங்களில் ஒருவன் தன்னை விட்டு வெளியே வந்து, மற்றொருவரின் ஆன்மாவின் விருந்தோம்பலை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்—அந்த ஆன்மா எவ்வளவு சாதாரணமானதாகவோ அல்லது அழகற்றதாகவோ இருந்தாலும், அது உண்மையாகவே 'மற்றொருவருடையதாக' இருக்கும் பட்சத்தில்; ஆனால் என் இதயத்திலோ, அவளைப் பொறுத்தவரை, அவளுக்குத் தன்னைத் தவிர வேறு எதுவும் கிடைத்திருக்காது என்ற எரிச்சல் அவளுக்கு இருந்தது. மேலும், அவளைப் பார்ப்பதைத் தவிர வேறு காரணங்களுக்காக நான் அதே பாதையில் சென்றாலும், அவள் கடந்து செல்லும் கணத்தில் ஒரு குற்றவாளியைப் போல நான் நடுங்குவேன்; சில சமயங்களில், என் அணுகுமுறை மிகையானது என்ற எண்ணத்தைத் தவிர்க்க, அவளது வாழ்த்தை நான் மிகக் குறைவாகவே ஏற்றுக்கொள்வேன் அல்லது அவளை வாழ்த்தாமலே உற்றுப் பார்ப்பேன்—இதன் விளைவாக அவள் மேலும் எரிச்சலடைவாள்; அத்துடன் என்னை ஒரு திமிர்பிடித்த, நாகரிகமற்ற மனிதனாகவும் அவள் கருதத் தொடங்கினாள். அவள் இப்போது மெல்லிய நிறத்திலான—அல்லது குறைந்தது வெளிறிய நிறத்திலான—ஆடைகளை அணிந்திருந்தாள். பழைய பிரபுத்துவ மாளிகைகளின் பிரம்மாண்டமான முகப்புகளுக்கு இடையே அமைந்திருந்த குறுகிய கடைகளுக்கு முன்னால்—வெண்ணெய், பழம் மற்றும் காய்கறி விற்பனையாளர்களின் கடைகளுக்கு மேலே—ஏற்கனவே வசந்த காலம் வந்துவிட்டது போல சூரியனிடமிருந்து காக்க மேற்கூரைகள் (awning) விரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தெருவில் அவள் நடந்து செல்வாள். தூரத்தில் நடந்து செல்வதையும், தன் குடையை விரிப்பதையும், தெருவைக் கடப்பதையும் நான் காணும் அந்தப் பெண்—கலை ரசனையாளர்கள் கருத்தின்படி—இத்தகைய அசைவுகளைச் செய்வதிலும் அவற்றை ஒரு மகிழ்ச்சியான காட்சியாக மாற்றுவதிலும் உயரிய கலைத்திறன் கொண்டவள் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வேன். ஆயினும், தனக்குள்ள இந்த பரவலான புகழைப் பற்றி அறியாமலே அவள் நடந்து சென்றாள்; அந்தப் புகழின் சாயல் கூட ஒட்டாத அவளது மெலிந்த, உறுதியான உடல், ஊதா நிற 'சுரா' (surah) துணிச் சால்வைக்கு அடியில் ஒரு கோணத்தில் வளைந்திருந்தது; அவளது தெளிவான, ஆனால் சற்றே சோகமான கண்கள் எதையோ தேடாமல் முன்னோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; ஒருவேளை அவை என்னையும் கண்டிருக்கலாம்; அவள் தன் உதட்டின் ஓரத்தைக் கடித்துக்கொண்டிருந்தாள்; ஒரு சிறந்த ஓவியர் தூரிகையால் தீட்டும் நுணுக்கமான அசைவுகளைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் அதே ஆர்வத்துடன், அவள் தன் கைகளை மறைக்கும் உறைப்பையை (muff) சரிசெய்வதையோ, பிச்சைக்காரனுக்குப் பிச்சையிடுவதையோ அல்லது தெருவோர வியாபாரியிடமிருந்து வயலட் மலர் கொத்தை வாங்குவதையோ நான் கவனித்தேன். அவள் என்னை நெருங்கி வாழ்த்துத் தெரிவிக்கும்போது—சில சமயங்களில் மெல்லிய புன்னகையுடன்—அது எனக்கு ஒரு அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய மிகச்சிறந்த 'வாஷ் டிராயிங்' (நீர்வர்ண ஓவியம்) ஒன்றை வரைந்து அளித்தது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அவளது ஒவ்வொரு ஆடையையும் நான் அவளது ஆன்மாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட அம்சத்தின் வெளிப்பாடாகவும், ஒரு இயல்பான மற்றும் அவசியமான சூழலாகவும் கருதினேன். 'லெண்ட்' (Lent) எனப்படும் தவக்காலத்தின் ஒரு காலை வேளையில், மதிய உணவுக்காக அவள் நகருக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​கழுத்துப் பகுதியில் சற்று இறக்கமாக வெட்டப்பட்ட மெல்லிய சிவப்பு நிற வெல்வெட் ஆடையை அணிந்திருந்த அவளை நான் சந்தித்தேன். மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) பொன்னிற கூந்தலுக்கு அடியில் அவளது முகம் ஒரு கனவுலகில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது. வழக்கத்தை விட எனக்குக் குறைவான சோகமே ஏற்பட்டது; ஏனெனில் அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தச் சோகமும்—அந்த ஆடையின் அடர் நிறம் அவளுக்கும் மற்ற உலகிற்கும் இடையே உருவாக்கிய ஒருவித தனிமையும்—அவளுக்கு ஒரு துயரமான மற்றும் தனிமையான தோற்றத்தை அளித்தன; அது எனக்கு ஒருவித நிம்மதியைத் தந்தது. அவளிடம் இருப்பதாக நான் ஒருபோதும் அறியாத ஒரு இதயத்தின் அடர் சிவப்பு நிறக் கதிர்களை அந்த ஆடை உருவகப்படுத்துவது போல் எனக்குத் தோன்றியது—ஒருவேளை நான் ஆறுதல்படுத்தியிருக்கக்கூடிய இதயம் அது; மென்மையான, நெகிழ்வான துணியின் மர்மமான ஒளிவட்டத்தில் மூழ்கியிருந்த அவள், ஆரம்பகால கிறிஸ்தவத்தின் ஒரு புனிதப் பெண்ணை எனக்கு நினைவூட்டினாள். அத்தகைய ஒரு தியாகியை என் முன்னிலையால் சங்கடப்படுத்துவதற்கு நான் வெட்கப்பட்டேன். "ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தெரு என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானதுதானே." "தெரு என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானது" — இந்த வார்த்தைகளுக்கு ஒரு புதிய பொருளைக் கொடுத்தவாறே நான் அதை மீண்டும் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்த, பெரும்பாலும் மழையால் வழுக்கும் தன்மையுடன் இருந்த அந்தத் தெருவில் — பழைய இத்தாலிய நகரங்களில் காணப்படுவது போன்றதொரு சிறப்பான தன்மையைப் பெற்றிருந்த அந்தச் சூழலில் — 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் தருணங்களை பொதுவெளியுடன் இணைத்து, அனைவரின் முன்னிலையிலும் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட விதம் என்னை வியக்க வைத்தது. மர்மமானவளாகவும், கூட்டத்தோடு இயல்பாக உரசிச் செல்பவளாகவும் இருந்தபோதிலும், மிகச்சிறந்த கலைப்படைப்புகளுக்கே உரிய அந்த உன்னதமான, செயற்கையற்ற கம்பீரம் அவளிடம் குடிகொண்டிருந்தது.
இரவு முழுவதும் விழித்திருந்த பிறகு காலையில் வெளியே சென்றால், மதிய வேளையில் சிறிது நேரம் படுத்து உறங்க முயற்சிக்குமாறு என் பெற்றோர் சொல்வார்கள். உறக்கம் என்பது இயல்பாகவே வரக்கூடிய ஒன்று; அதற்கெனப் பெரிய சிந்தனை எதுவும் தேவையில்லை; சொல்லப்போனால், சிந்தனையின்மையே அதற்குப் பெரிதும் உதவும். ஆனால், அந்தத் தருணங்களில் என்னிடம் இவை இரண்டுமே இல்லை. உறங்குவதற்கு முன்பே, "என்னால் உறங்க முடியாமல் போய்விடுமோ" என்ற எண்ணத்தில் நான் வெகுநேரம் மூழ்கியிருப்பேன்; அதனால் உறக்கம் வந்த பிறகும் அந்த எண்ணத்தின் ஒரு சிறு சுவடு என் ஆழ்மனதில் தங்கியிருக்கும். அது அந்த இருண்ட சூழலில் ஒரு மங்கலான ஒளிக்கீற்றைப் போலத் தெரிந்தாலும், என் உறக்கத்திலும் சில பிம்பங்களை உருவாக்கப் போதுமானதாக இருந்தது: முதலில், என்னால் உறங்க முடியவில்லை என்ற எண்ணம்; பிறகு—அந்த எண்ணத்தின் மறுபிம்பமாக—"நான் உறங்கவில்லை என்று நினைத்ததே உறக்கத்தில்தான்" என்ற எண்ணம்; அதன்பின், மேலும் ஒரு மாற்றத்தின் வழியாக, நான் விழித்தெழுந்து... ஒரு புதிய உறக்க நிலைக்குச் செல்வேன்; அங்கே என் அறைக்குள் நுழைந்த நண்பர்களிடம், "சற்று முன்பு உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​நான் உறங்கவில்லை என்று நம்பியிருந்தேன்" என்று சொல்ல விரும்புவேன். அந்த நிழல் போன்ற உணர்வுகள் மிகத் தெளிவற்றவை; அவற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள மிக நுட்பமான, அதே சமயம் முற்றிலும் பயனற்ற ஒரு உணர்திறன் தேவைப்பட்டிருக்கும். பிற்காலத்தில் வெனிஸ் நகரில், சூரியன் மறைந்து நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு—இரவு முழுமையாகக் கவிழ்ந்திருந்த வேளையில்—நான் அந்தப் பிம்பங்களைக் கண்டேன். கால்வாய்களின் மீது நீடித்திருந்த ஒளியின் இறுதிச் சுவடு (ஏதோ ஒரு ஒளியியல் கருவியின் 'பெடல்' (pedal) அழுத்தத்தால் நீட்டிக்கப்பட்டது போல) கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆனால் வலுவான எதிரொலியை எழுப்பியது; அதன் துணையுடன், நீரின் அந்தி நேரச் சாம்பல் நிறத்தை விடவும் அடர்ந்த கருமை கொண்ட வெல்வெட் போன்ற பரப்பில், அரண்மனைகளின் பிம்பங்கள் முடிவில்லாமல் விரிந்து கிடப்பதை நான் கண்டேன். என் கனவுகளில் ஒன்று, விழித்திருக்கும்போது என் கற்பனை அடிக்கடி உருவாக்க முயன்ற ஒரு காட்சியை—அதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட கடல் பகுதியையும் அதன் இடைக்கால வரலாற்றையும்—ஒன்றிணைத்ததாக அமைந்திருந்தது. என் கனவில், அலைகள் உறைந்துபோய் வண்ணக் கண்ணாடிச் சித்திரத்தைப் (stained glass) போலக் காட்சியளிக்கும் கடலுக்கு நடுவே ஒரு கோதிக் (Gothic) பாணி நகரத்தைக் கண்டேன். கடலின் ஒரு கிளை அந்நகரை இரண்டாகப் பிரித்திருந்தது; பச்சை நிற நீர் என் காலடியில் பரவியிருந்தது; மறுபுறக் கரையில், அது ஒரு கிழக்கத்திய தேவாலயத்தையும், பதினான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்தே நிலைத்திருந்த வீடுகளையும் தொட்டுச் சென்றது—அவை எவ்வளவு பழமையானவை என்றால், அவற்றை நெருங்கிச் செல்வதே காலத்தின் பின்னோக்கிய பயணமாக அமைந்திருக்கும். இயற்கையே கலையைக் கற்றுக்கொண்டது போன்றும், கடலே கோதிக் பாணியாக மாறியது போன்றும் அமைந்த அந்தக் கனவில்—சாத்தியமற்ற ஒன்றை அடைய ஏங்கியதும், அதை அடைந்துவிட்டதாக நம்பியதும்—எனக்கு ஏற்கனவே பலமுறை வந்த கனவு போலவே தோன்றியது. இருப்பினும், தூக்கத்தில் தோன்றும் கற்பனைகள் கடந்த காலத்தோடு இணைந்து பெருகும் இயல்புடையவை என்பதாலும், புதியனவாக இருந்தாலும் அவை பரிச்சயமானவையாகத் தோன்றும் என்பதாலும், நான் தவறுதலாக எண்ணிவிட்டதாக நினைத்தேன். ஆனால் உண்மையில், நான் அடிக்கடி இந்தக் கனவைக் கண்டிருக்கிறேன் என்பதைப் பின்னர் உணர்ந்துகொண்டேன்.

தூக்கத்தின் இயல்பான குறைபாடுகள் அனைத்தும் என் கனவிலும் குறியீட்டு ரீதியாகப் பிரதிபலித்தன: கண்கள் மூடிய நிலையில் தூங்குவதால், இருளில் அங்கிருந்த நண்பர்களின் முகங்களை என்னால் அடையாளம் காண முடியவில்லை; கனவில் முடிவில்லாத வாதங்களை நான் மேற்கொண்டாலும், அந்த நண்பர்களிடம் பேச முயன்ற கணமே என் தொண்டையில் ஒலி அடங்கிப்போவதை உணர்ந்தேன், ஏனெனில் தூக்கத்தில் தெளிவாகப் பேச முடியாது; அவர்களிடம் செல்ல விரும்பினேன் ஆனால் கால்களை அசைக்க முடியவில்லை, ஏனெனில் தூக்கத்தில் நடக்க முடியாது; திடீரென்று, அவர்கள் முன் தோன்றுவதற்கு வெட்கமாக உணர்ந்தேன், ஏனெனில் தூக்கத்தில் ஆடையின்றி இருப்போம். இவ்வாறு—கண்கள் மறைக்கப்பட்டு, இதழ்கள் மூடப்பட்டு, கால்கள் கட்டப்பட்டு, உடல் நிர்வாணமாக—என் தூக்கம் உருவாக்கிய அந்த உருவம், 'பொறாமை' (Envy) எனும் உணர்வை வாயில் பாம்புடன் ஜியோட்டோ (Giotto) சித்தரித்திருந்த அந்தப் புகழ்பெற்ற உருவகச் சித்திரங்களை ஒத்திருந்தது; அந்தச் சித்திரங்களின் பிரதிகளை ஸ்வான் (Swann) எனக்கு முன்பே அளித்திருந்தார்.

செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) சில மணிநேரங்களுக்கு மட்டுமே பாரிஸுக்கு வந்திருந்தார். தன் உறவினரிடம் என்னைப் பற்றிப் பேச வாய்ப்பே கிடைக்கவில்லை என்று என்னிடம் உறுதியாகக் கூறிய அதே வேளையில், அறியாமையாலோ அல்லது கவனக்குறைவாலோ ஒரு விஷயத்தை வெளிப்படுத்திவிட்டார்: "ஓரியான் (Oriane) அவ்வளவு நல்லவள் இல்லை; அவள் பழைய ஓரியான் இல்லை—யாரோ அவளை மாற்றிவிட்டார்கள்." "உறுதியாகச் சொல்கிறேன், அவளுக்காக மெனக்கெடுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவளுக்குத் தேவைக்கு அதிகமான முக்கியத்துவத்தை அளிக்கிறாய். என் இன்னொரு உறவினரான பாய்டியர்ஸை (Poictiers) உனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கட்டுமா?" என்று அவர் கேட்டார்; ஆனால் அந்த யோசனை எனக்குச் சிறிதும் ஈர்ப்பளிக்கவில்லை என்பதை அவர் உணரவில்லை. "அவள் மிகவும் புத்திசாலிப் பெண்—உனக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும். அவள் என் உறவினரான டியூக் டி பாய்டியர்ஸை (Duc de Poictiers) மணந்திருக்கிறாள்—அவர் நல்ல மனிதர்தான், ஆனால் அவளை ஒப்பிடும்போது சற்று எளிமையானவர். அவளிடம் உன்னைப் பற்றிச் சொன்னேன். உன்னை அழைத்து வருமாறு அவள் கேட்டாள். அவள் ஓரியானை விட மிகவும் அழகானவள், இளையவளும் கூட. அவள் அன்பானவள்—உண்மையிலேயே நல்ல குணம் கொண்டவள்." உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய இயல்புடைய ஒருவரை விவரிக்க, ராபர்ட் சமீபத்தில் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பயன்படுத்திய சொற்றொடர்கள் இவை: "அவள் ஒரு ட்ரேஃபஸார்ட் என்று நான் சொல்லவில்லை—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளுடைய சமூக வட்டத்தைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்—ஆனால் அவள் சொல்கிறாள்: 'அவன் நிரபராதியாக இருந்தால், பிசாசின் தீவில் இருப்பது அவனுக்கு எவ்வளவு கொடூரமாக இருக்கும்.' நான் சொல்வது புரிகிறதா? மேலும், அவள் தனது முன்னாள் ஆசிரியைகளுக்காக நிறைய செய்கிறாள்; சேவைப் படிக்கட்டுகளைப் பயன்படுத்தும்படி யாரையும் அவள் தடுத்தாள். நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், அவள் ஒரு அற்புதமான நபர். உள்ளுக்குள், ஓரியன் அவளை வெறுக்கிறாள், ஏனென்றால் அவர்கள் இருவரில் அவள்தான் அதிக புத்திசாலி என்று அவள் உணர்கிறாள்."

டச்சஸ் வெளியே சென்றிருந்தபோதுகூட, தனது வருங்கால மனைவியைச் சந்திக்க முடியாத ஒரு குவர்மாண்டஸ் பணியாளன் மீது அவள் பரிதாபம் கொண்டிருந்தாலும்—ஏனென்றால் வாயிற்காப்பாளர் உடனடியாக அதைப் புகாரளித்திருப்பார்—ஃபிரான்சுவா, செயிண்ட்-லூப்பின் வருகையைத் தவறவிட்டதில் மனமுடைந்து போயிருந்தாள்.
ஆனால் இப்போது அவளும் வெளியே கிளம்பிக்கொண்டிருந்தாள். எனக்கு அவள் தேவைப்படும் நாட்களில்தான் அவள் எப்போதும் வெளியே செல்வாள். அதுவும் பெரும்பாலும் பாரிஸுக்கு அண்மையில் வந்து சேர்ந்திருந்த அவளது மகள், சகோதரன் மற்றும் மருமகள் ஆகியோரைப் பார்க்கவே அவள் செல்வாள். குடும்ப உறவுகளைச் சார்ந்த அந்தச் சந்திப்புகள், அவளது சேவைகள் எனக்குக் கிடைக்காமல் போனதாலிருந்த என் எரிச்சலை மேலும் அதிகரித்தன; 'செயின்ட்-ஆண்ட்ரே-டே-ஷாம்ப்ஸ்' (Saint-André-des-Champs) போதனைகளின்படி, தவிர்க்க முடியாத அத்தியாவசியமான உறவுகளாகவே அவள் அவர்களைக் கருதுவாள் என்பதை நான் அறிவேன். அதனால், அவளது காரணங்களைக் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்குள் ஒரு நியாயமற்ற அதிருப்தி தோன்றும்; பிரான்சுவாஸ் (Françoise) விஷயங்களை விவரிக்கும் விதமே அந்த உணர்வை இன்னும் தீவிரமாக்கியது: அவள் "என் சகோதரனைப் பார்க்கச் சென்றேன்" என்றோ "என் மருமகளைப் பார்க்கச் சென்றேன்" என்றோ சொல்லமாட்டாள்; மாறாக, "அந்தச் சகோதரனைப் பார்க்கச் சென்றேன்" என்றோ, "அந்த மருமகளை (அல்லது கசாப்புக் கடைக்காரரின் மனைவியான என் மருமகளை) ஒருமுறை எட்டிப் பார்த்து நலம் விசாரித்தேன்" என்றோதான் சொல்வாள். அவளது மகளைப் பொறுத்தவரை, அவள் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்கே திரும்ப விரும்பினாள். ஆனால், நாகரிகமான - அதே சமயம் சற்று மட்டமான ரசனை கொண்ட - பாரிஸ் நகரப் பெண்ணின் பாணியில் சுருக்கமாகப் பேசும் அந்தப் பெண், 'L’Intran' (எல்'இன்ட்ரான்) செய்தித்தாள் கூட வாசிக்கக் கிடைக்காத நிலையில் 'கோம்ப்ரே'யில் கழிக்கப்படும் ஒரு வாரம் முடிவே இல்லாதது போலத் தோன்றும் என்று கூறுவாள். மலைப் பகுதியில் வசிக்கும் பிரான்சுவாஸின் சகோதரியைச் சந்திப்பதில் அவளுக்கு இன்னும் குறைவான விருப்பமே இருந்தது; ஏனெனில், "மலைகள்" என்பவை - "சுவாரஸ்யமான" (interesting) என்ற சொல்லுக்கு ஒரு மோசமான புதிய அர்த்தத்தைக் கொடுத்து அவள் சொல்வது போல - "அவ்வளவு ஒன்றும் *சுவாரஸ்யமானவை* அல்ல" என்று அவள் கருதுவாள். 'மேசேக்லிஸ்' (Méséglise) பகுதிக்குத் திரும்ப அவளுக்குச் சற்றும் விருப்பமில்லை; அங்குள்ள மக்கள் "மிகவும் முட்டாள்தனமானவர்கள்" என்றும், சந்தையில் வதந்திகளைப் பரப்பும் பெண்கள் - *பெட்ரூஸஸ்* (pétrousses) - அவளுடன் ஏதோ தூரத்து உறவு இருப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு, "அதோ பார் - அது மறைந்த பாசிரோவின் (Bazireau) மகள் அல்லவா?" என்று கூச்சலிடுவார்கள் என்றும் அவள் நினைப்பாள். "பாரிஸ் வாழ்க்கையின் சுவையை அறிந்த பிறகு" அங்குத் திரும்பிச் சென்று குடியேறுவதை விட இறந்துவிடவே அவள் விரும்புவாள். ஆனாலும், பாரம்பரியத்தில் ஊறிய பிரான்சுவாஸ், அந்தப் புதிய "பாரிஸ் நகரப் பெண்" (Parisienne) வெளிப்படுத்திய புதுமை மனப்பான்மையைப் பார்த்துப் பெருந்தன்மையுடன் புன்னகைப்பாள்; குறிப்பாக, "அம்மா, உனக்கு விடுமுறை கிடைக்கவில்லை என்றால், எனக்கு ஒரு *ப்நியூ* (pneu - விரைவுத் தபால்) அனுப்பினால் போதும்" என்று அவள் சொல்லும்போது. வானிலை மீண்டும் குளிராக மாறியிருந்தது. "வெளியே செல்வதா? எதற்காக? உயிருக்கே ஆபத்தை விலை கொடுத்து வாங்குவதற்கா?" என்று ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கேட்டாள். அவளுடைய மகள், அந்தச் சகோதரன் மற்றும் கசாப்புக் கடைக்காரப் பெண்மணி ஆகியோர் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்குச் சென்றிருந்த அந்த வாரத்தில், வீட்டிலேயே இருக்கவே அவள் விரும்பினாள். மேலும்—என் அத்தை லியோனியின் (Léonie) கொள்கைகளைத் தன் மனதில் மங்கலாகவேனும் சுமந்து நிற்கும் கடைசிப் பின்பற்றுநராக—இந்த வழக்கத்திற்கு மாறான வானிலையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது ஃபிரான்சுவாஸ், "இது கடவுளின் நீடித்த கோபம்!" என்று கூறுவாள். ஆனால் அவளது புகார்களுக்கு நான் ஒரு சோர்வான புன்னகையை மட்டுமே பதிலாக அளித்தேன்; இத்தகைய கணிப்புகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருந்தேன், ஏனெனில் எது நடந்தாலும் எனக்கு வானிலை இனிமையாகவே இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஃபியசோலே (Fiesole) குன்றின் மீது காலைச் சூரியன் பிரகாசிப்பதை நான் ஏற்கனவே கண்டேன்; அதன் கதிர்களில் நான் திளைத்தேன்; அவற்றின் தீவிரத்தால் என் இமைகளைச் சற்று மூடியவாறு புன்னகைத்தேன்; அப்போது அவை—அலபாஸ்டர் கல்லால் ஆன இரவு விளக்குகளைப் போல—இளஞ்சிவப்பு ஒளியால் நிறைந்தன. இத்தாலியிலிருந்து திரும்பியது வெறும் தேவாலய மணிகள் மட்டுமல்ல; இத்தாலியே அவற்றுடன் வந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் நான் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்த அந்தப் பயணத்தின் ஆண்டுவிழாவைக் கொண்டாடுவதற்குத் தேவையான பூக்கள் என் நம்பிக்கைக்குரிய கைகளுக்குக் கிடைக்காமல் போகாது; ஏனெனில் பாரிஸில் வானிலை மீண்டும் குளிராக மாறியிருந்ததால்—நோன்புக் காலத்தின் இறுதியில் நாங்கள் புறப்படத் தயாராகிக்கொண்டிருந்த அந்த மற்றொரு ஆண்டைப் போலவே—தெருவோரங்களில் உள்ள செஸ்ட்நட் மற்றும் பிளேன் மரங்களும், எங்கள் வீட்டு முற்றத்தில் உள்ள மரமும், அவற்றைத் தழுவிய அந்தத் திரவத்தன்மை கொண்ட பனிக்காற்றில் தங்கள் இலைகளை விரிக்கத் தொடங்கியிருந்தன; 'போன்டே வெக்கியோ' (Ponte Vecchio) பகுதியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நர்சிசஸ், ஜான்கில் மற்றும் அனிமோன் மலர்கள் தூய நீர் நிரம்பிய கிண்ணத்தில் மலர்வதைப் போலவே அவை இருந்தன.

வீட்டிற்குள் 'எம். டி நார்போயிஸ்' (M. de Noirpois) என்பவரைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம், அவர் எங்கு செல்கிறார் என்பதை 'ஏ.ஜே.' (A.J.) தனக்குத் தெரிவிப்பதாக என் தந்தை எங்களிடம் கூறினார்.

"அவர் 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis)-ஐப் பார்க்கச் செல்கிறார்; அவருக்கு அந்தப் பெண்ணை நன்றாகத் தெரியும்—எனக்கு அது தெரிந்திருக்கவில்லை. அவர் மிகவும் இனிமையானவர், சிறந்த அறிவுத்திறன் கொண்ட பெண்மணி என்று தெரிகிறது. நீ அவரைச் சென்று பார்க்க வேண்டும்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "சொல்லப்போனால், எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் திரு. டி கெர்மான்ட்ஸை (M. de Guermantes) மிகவும் உயரிய பண்புகள் கொண்ட ஒரு மனிதராகக் குறிப்பிட்டார்—ஆனால் நானோ அவரை ஒரு முரடர் என்றே நினைத்திருந்தேன். அவர் மிகுந்த அறிவாற்றலும் மிகச்சிறந்த ரசனையும் கொண்டவர் என்று தெரிகிறது; அவர் தனது குடும்பப் பெயர் மற்றும் உறவுமுறைகள் குறித்து மட்டுமே அதிகப் பெருமை கொள்கிறார். இருப்பினும், நார்போயிஸின் (Noirpois) கூற்றுப்படி, அவருக்கு இங்கு மட்டுமல்லாமல் ஐரோப்பா முழுவதிலும் மிக உயர்ந்த அந்தஸ்து உள்ளது. ஆஸ்திரிய மற்றும் ரஷ்யப் பேரரசர்கள் அவரை ஒரு நெருங்கிய நண்பரைப் போலவே நடத்துகிறார்களாம். மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) உங்கள் மீது மிகுந்த விருப்பம் கொண்டவர் என்றும், அவருடைய வரவேற்பறையில் நீங்கள் சுவாரஸ்யமான மனிதர்களைச் சந்திக்கக்கூடும் என்றும் முதியவர் நார்போயிஸ் என்னிடம் கூறினார். அவர் உங்களைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகப் பேசினார்; நீங்கள் அவரை அங்கே சந்திக்கலாம், அவர் உங்களுக்கு நல்ல ஆலோசனைகளை வழங்கக்கூடும்—குறிப்பாக நீங்கள் எழுத்துத் துறையில் ஈடுபட விரும்பினால். ஏனெனில், நீங்கள் எழுத்துத் தொழிலைத் தவிர வேறு எதையும் செய்யப்போவதில்லை என்பதை என்னால் காண முடிகிறது. அதை ஒரு சிறந்த தொழிலாகக் கருதலாம்—தனிப்பட்ட முறையில் நான் அதை உங்களுக்காக விரும்பியிருக்கமாட்டேன்—ஆனால் விரைவில் நீங்கள் ஒரு முழு மனிதராகிவிடுவீர்கள்; நாங்கள் எப்போதும் உங்கள் அருகிலேயே இருக்கப்போவதில்லை, எனவே உங்கள் விருப்பமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நாங்கள் குறுக்கே நிற்கக்கூடாது."

நான் எழுத்துப்பணியைத் தொடங்கியிருக்க முடிந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்! ஆனால் எந்தச் சூழலில் நான் இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருந்தாலும் (ஐயோ! மதுவை விடுவது, சீக்கிரம் படுக்கைக்குச் செல்வது, நன்றாகத் தூங்குவது மற்றும் ஆரோக்கியமாக இருப்பது போன்ற முயற்சிகளைப் போலவே)—அது மிகுந்த ஆர்வத்துடனோ, இந்த முறையைப் பின்பற்றி—அதை மகிழ்ச்சியுடன் செய்தாலும் சரி, அல்லது நடைப்பயிற்சியைத் தவிர்த்துச் செய்தாலும் சரி; ஒரு வெகுமதியாக அதைச் சேமித்து வைக்கத் தள்ளிப்போட்டாலும், அல்லது உடல்நலம் நன்றாக இருக்கும் ஒரு மணி நேரத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டாலும், அல்லது நோய்வாய்ப்பட்ட நாளில் கட்டாயமாகச் சும்மா இருக்க நேரிடும் நேரத்தைப் பயன்படுத்தினாலும்—என் முயற்சிகளின் முடிவில் எப்போதும் கிடைப்பது எழுத்துகளே இல்லாத ஒரு வெற்றுப் பக்கமாகவே இருந்தது. சீட்டுக்கட்டு எவ்வளவுதான் முன்னதாகவே கலைக்கப்பட்டிருந்தாலும், சில மாயாஜால வித்தைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட சீட்டைத்தான் கட்டாயம் எடுக்க வேண்டியிருக்கும் (forced card) அல்லவா? அதைப்போலவே இதுவும் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக அமைந்தது. எப்பாடுபட்டாவது தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் சில பழக்கவழக்கங்களின்—வேலை செய்யாமை, படுக்கைக்குச் செல்லாமை, தூங்காமை—ஒரு கருவியாக மட்டுமே நான் இருந்தேன். அந்தப் பழக்கங்களை நான் எதிர்க்காமல்—அதாவது, அன்றைய சூழலில் அவை பற்றிக்கொள்ளும் சாக்குகளுக்கு இணங்கி, அவற்றின் விருப்பப்படியே நடக்க அனுமதித்தால்—நான் பெரிய பாதிப்பு ஏதுமின்றி தப்பித்துவிடுவேன்: இரவின் இறுதியில் சில மணிநேர ஓய்வு கிடைக்கும், சிறிது வாசிக்க முடியும், அளவுக்கு மீறிய போதையில் மூழ்காமல் இருக்கவும் முடியும். ஆனால் அவற்றை நான் தடுக்க முயன்றால்—அதாவது சீக்கிரம் படுக்கைக்குச் செல்லவோ, தண்ணீர் மட்டுமே குடிக்கவோ அல்லது வேலை செய்யவோ பிடிவாதமாக முயன்றால்—அவை கோபமடைந்து கடுமையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும்: என்னை மோசமாக நோய்வாய்ப்படுத்தி, மது அருந்தும் அளவை இருமடங்காக்க என்னை நிர்பந்திக்கும்; இரண்டு நாட்களுக்குப் படுக்கைக்குச் செல்ல முடியாமலும், வாசிக்கக்கூட முடியாமலும் தவிப்பேன்; அடுத்த முறையாவது இன்னும் "நியாயமாக"—அதாவது, குறைவான "விவேகத்துடன்"—நடந்துகொள்வதாக எனக்கு நானே உறுதியளித்துக்கொள்வேன். இது, கொள்ளையனை எதிர்த்தால் கொல்லப்பட்டுவிடுவோம் என்ற பயத்தில் அவனுக்கு அடிபணிந்துபோகும் ஒரு பாதிக்கப்பட்ட நபரின் மனநிலையைப் போன்றது.

இதற்கிடையில், என் தந்தை 'திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes) என்பவரை ஓரிரு முறை சந்தித்திருந்தார். 'திரு. டி நார்போயிஸ்' (M. de Norpois) அவரிடம் அந்த டியூக் (Duke) ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மனிதர் என்று கூறியிருந்ததால், அவர் பேசுவதை என் தந்தை இப்போது கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினார். ஒருமுறை முற்றத்தில் அவர்கள் 'திருமதி டி வில்பாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis) பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். "அவர் எனக்குச் சொன்னார், அவள் அவருடைய அத்தை என்று—அவர் அந்தப் பெயரை 'விபாரிசி' (Viparisi) என்று உச்சரிக்கிறார். அவள் அசாதாரணமான புத்திசாலி என்றும் அவர் என்னிடம் கூறினார்." அவள் ஒரு "இலக்கியக் கூடத்தை" (literary salon) நடத்துகிறாள் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்—அந்தச் சொற்றொடரின் தெளிவற்ற தன்மை என் தந்தையைக் கவர்ந்தது; நினைவுக் குறிப்பு நூல்களில் அதை ஓரிரு முறை அவர் பார்த்திருந்தாலும், அதற்குத் துல்லியமான அர்த்தம் என்னவென்று அவர் ஒருபோதும் உணர்ந்ததில்லை. என் தாயார் அந்த மனிதரை மிகவும் உயர்வாக மதித்திருந்தார்; திருமதி டி வில்பாரிசிஸ் இலக்கியக் கூடம் நடத்துவதை அவர் சாதாரணமாகவோ அல்லது முக்கியமற்றதாகவோ கருதவில்லை என்பதைக் கண்ட என் தாயார், அது ஏதோ ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். என் பாட்டியின் மூலம் அந்த மார்க்கிஸ் (Marquise) அம்மையாரின் உண்மையான தகுதி என்னவென்று நீண்டகாலமாகவே அறிந்திருந்த போதிலும், அவரைப் பற்றிய ஒரு சாதகமான அபிப்பிராயத்தை அவள் உடனடியாகக் கொண்டாள். உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்பட்ட என் பாட்டிக்கு, ஆரம்பத்தில் அந்தச் சந்திப்பில் பெரிய ஈடுபாடு இருக்கவில்லை; போகப்போக அந்த ஆர்வமும் முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டது. நாங்கள் எங்கள் புதிய வீட்டிற்குக் குடிபெயர்ந்ததிலிருந்து, மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அவரைத் தங்களை வந்து சந்திக்குமாறு பலமுறை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் என் பாட்டியோ, தான் இப்போது வெளியே செல்வதில்லை என்று எப்போதும் பதிலளித்து வந்தார்—அவர் எழுதிய கடிதங்களில் ஒன்றைக்கூட அவரே ஒட்டி மூடுவதில்லை; அந்த வேலையை ஃபிரான்சுவாஸிடமே (Françoise) விட்டுவிடுவார் என்பது எங்களுக்குப் புரியாத ஒரு புதிய பழக்கமாக இருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அந்த "இலக்கியக் கூடத்தை" (literary salon) பற்றித் தெளிவான கற்பனை ஏதுமில்லாத நிலையில், பால்பெக் (Balbec) நகரைச் சேர்ந்த அந்த வயதான பெண்மணி ஒரு "மேஜை"யின் பின்னால் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டால் நான் பெரிதாக ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன்—உண்மையில் நடந்தது அதுதான்.

'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institut) அமைப்பில் 'மெம்பர் லிப்ரே' (membre libre - சுதந்திர உறுப்பினர்) பதவிக்கான தேர்தலில் போட்டியிடத் திட்டமிட்டிருந்த என் தந்தைக்கு, தூதரின் ஆதரவு தனக்கு அதிக வாக்குகளைப் பெற்றுத் தருமா என்பதை அறியும் ஆர்வமும் இருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) ஆதரவைச் சந்தேகிக்கத் துணியாவிட்டாலும், அது உறுதியாகக் கிடைக்கும் என்று அவர் நம்பவில்லை. அமைச்சகத்தில் அவருக்கு ஒரு தகவல் கிடைத்தபோது அவர் தீய வதந்திகள் ஏதேனும் இருக்குமோ என்று ஐயுற்றார்: அதாவது, 'இன்ஸ்டிடியூட்' அமைப்பில் அங்கிருக்கும் ஒரே பிரதிநிதியாகத் திகழ விரும்பும் திரு. டி நார்போயிஸ், என் தந்தையின் வேட்புமனுவை முறியடிக்க எல்லாவிதமான தடைகளையும் ஏற்படுத்துவார் என்று கூறப்பட்டது; மேலும், வேறொருவரை அவர் ஆதரித்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலில், என் தந்தையின் வேட்புமனு அவருக்கு மிகுந்த சங்கடத்தை ஏற்படுத்துவதாகவே அமைந்திருந்தது. ஆயினும், திரு. லெராய்-போலியூ (M. Leroy-Beaulieu) அவரைப் போட்டியிடுமாறு அறிவுறுத்தி, வெற்றி வாய்ப்புகளை அலசியபோது, ​​ஒரு விஷயம் என் தந்தையின் கவனத்தை ஈர்த்தது: இக்காரியத்தில் தனக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடிய சக ஊழியர்களின் பட்டியலில், அந்தப் புகழ்பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் திரு. டி நார்போயிஸின் பெயரைச் குறிப்பிடவில்லை. என் தந்தை அந்த முன்னாள் தூதரிடம் நேரடியாகக் கேட்கத் துணியவில்லை; ஆனால், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் இல்லத்திலிருந்து திரும்பும்போது தனது தேர்தல் வெற்றி உறுதியாகியிருக்கும் என்று அவர் நம்பினார். அந்தச் சந்திப்பு மிக விரைவில் நிகழவிருந்தது. திரு. டி நார்போயிஸின் பரிந்துரை என் தந்தைக்கு அகாடமியின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆதரவைப் பெற்றுத் தரக்கூடும் என்று தோன்றியது; தூதரின் உதவிகரமான குணம் அதற்கு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது—அவரை விரும்பாதவர்கள் கூட, பிறருக்கு உதவி செய்வதில் அவருக்கு இருந்த பேரார்வத்தை ஒப்புக்கொண்டனர். மேலும், அமைச்சகத்தில் மற்ற எந்த அதிகாரியையும் விட என் தந்தை மீதே அவரது ஆதரவுக்கரம் மிகத் தெளிவாக நீட்டப்பட்டிருந்தது. இருப்பினும், என் தந்தைக்கு மற்றொரு சந்திப்பு நிகழ்ந்தது—அது அவருக்கு மிகுந்த வியப்பையும், அதைத் தொடர்ந்து கடும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியது. தெருவில் அவர் மேடம் சஸெராட்டை (Mme Sazerat) எதிர்கொண்டார்; அவரது பொருளாதாரச் சூழல் காரணமாக, பாரிஸில் அவர் அவ்வப்போது ஒரு நண்பரின் வீட்டில் தங்குவது மட்டுமே சாத்தியமாக இருந்தது. மேடம் சஸெராட்டைப் போல என் தந்தைக்கு வேறு யாரும் சலிப்பை ஏற்படுத்தியதில்லை—எந்தளவுக்கு என்றால், வருடத்திற்கு ஒரு முறையாவது அம்மா அவரிடம் மென்மையான, கெஞ்சும் குரலில் இப்படிச் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்: "அன்பே, நாம் எப்போதாவது மேடம் சஸெராட்டை விருந்துக்கு அழைக்க வேண்டும்; அவர் வெகு நேரம் தங்கமாட்டார்," அல்லது, "கேளுங்கள் அன்பே, நான் உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்கப் போகிறேன்..."
...உங்களிடமிருந்து ஒரு பெரிய தியாகத்தை எதிர்பார்க்கிறேன்: மேடம் சஸேராட்டை (Mme Sazerat) ஒருமுறை சுருக்கமாகச் சென்று பார்த்து வாருங்கள். உங்களைத் தொந்தரவு செய்வது எனக்கு விருப்பமில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; ஆனாலும், நீங்கள் அப்படிச் செய்தால் அது மிகவும் கனிவான செயலாக இருக்கும். என் தந்தை சிரித்துக்கொண்டே, சற்று எரிச்சலடைந்தாலும், அந்தச் சந்திப்பை மேற்கொள்ளச் செல்வார். எனவே, மேடம் சஸெராட் (Mme Sazerat) அவருக்கு எந்தவிதமான மகிழ்ச்சியையும் அளிக்காதவராக இருந்தபோதிலும், அவரைத் தற்செயலாகச் சந்திக்கும்போது என் தந்தை அவரிடம் சென்று தன் தொப்பியை உயர்த்தி மரியாதை செலுத்துவார்; ஆனால், அவருக்குப் பெரும் வியப்பளிக்கும் வகையில், மேடம் சஸெராட் மிகக் குளிர்ந்ததொரு தலையசைப்பை மட்டுமே பதிலாக அளிப்பார்—ஏதோ ஒரு தவறு செய்தவருக்கோ அல்லது இனி வேறொரு கண்டத்தில் வாழ விதிக்கப்பட்டவருக்கோ நாகரிகத்திற்காகக் கட்டாயத்தின் பேரில் அளிக்கப்படும் வரவேற்பைப் போன்றதொரு அசைவு அது. என் தந்தை கோபத்துடனும் திகைப்புடனும் வீடு திரும்பினார். மறுநாள், என் தாயார் ஒரு வரவேற்பறையில் மேடம் சஸெராட்டைச் சந்தித்தார். அவர் கைகுலுக்க முன்வரவில்லை; மாறாக, ஒரு தெளிவற்ற, சோகமான பாவனையுடன் புன்னகைத்தார்—சிறுவயதில் விளையாடிய ஒருவருடன், பிற்காலத்தில் ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கை, ஒரு குற்றவாளியைத் திருமணம் செய்துகொண்டது அல்லது அதைவிட மோசமாக விவாகரத்து பெற்ற ஒருவரை மணந்தது போன்ற காரணங்களால் அனைத்துத் தொடர்புகளும் துண்டிக்கப்பட்ட பிறகு, அவரைப் பார்க்கும்போது வெளிப்படும் புன்னகையைப் போன்றது அது. உண்மையில், என் பெற்றோர்கள் மேடம் சஸெராட் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்தனர்; அவரும் அவர்கள் மீது அதே மரியாதையைக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் (என் தாயாருக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம் என்னவென்றால்) காம்ப்ரே (Combray) நகரில் அத்தகைய சிந்தனை கொண்ட ஒரே நபராகத் திகழ்ந்த மேடம் சஸெராட், 'டிரைஃபஸ்' (Dreyfus) விவகாரத்தில் டிரைஃபஸ் ஆதரவாளராக (Dreyfusard) இருந்தார். திரு. மெலின் (M. Méline)-இன் நண்பரான என் தந்தை, டிரைஃபஸ் குற்றவாளி என்றே உறுதியாக நம்பினார். மறுவிசாரணை கோரும் மனுவில் கையெழுத்திடுமாறு கேட்ட சக ஊழியர்களை அவர் எரிச்சலுடன் நிராகரித்திருந்தார். நான் வேறு ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுத்ததை அறிந்த பிறகு, அவர் ஒரு வாரம் என்னிடம் பேசவே இல்லை. அவருடைய கருத்துக்கள் நன்கு அறியப்பட்டவை; மக்கள் அவரை 'தேசியவாதி' என்று முத்திரை குத்தும் நிலைக்கு வந்திருந்தனர். என் பாட்டியைப் பொறுத்தவரை—பரந்த மனப்பான்மையுடன் கூடிய ஐயத்திற்கு இடமளிக்கும் திறன் கொண்ட குடும்பத்தின் ஒரே உறுப்பினர் அவர்தான்—டிரைஃபஸின் நிரபராதித்தன்மை பற்றிப் பேசப்படும்போதெல்லாம், அவர் ஒருவிதத் தலையசைப்பைச் செய்வார்; அதன் அர்த்தம் அப்போது எங்களுக்குப் புரியவில்லை—ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கும்போது இடையூறு செய்யப்பட்ட ஒருவரின் அசைவைப் போன்றது அது. என் தந்தை மீதான அன்புக்கும், நான் புத்திசாலியாகத் திகழ்வேன் என்ற நம்பிக்கைக்கும் இடையே ஊசலாடிய என் தாயார், ஒருவிதத் தீர்மானமற்ற நிலையில் இருந்தார்; அதை அவர் மௌனத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார். இறுதியாக, என் தாத்தா—ராணுவத்தின் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டவர் (அவரது நடுத்தர வயதில் 'தேசியப் படை'ப் பணி அவருக்கு ஒரு கசப்பான அனுபவமாக இருந்தபோதிலும்)—காம்ப்ரேயில் உள்ள வீட்டின் வாயிலைக் கடந்து செல்லும் ராணுவப் படைப்பிரிவைப் பார்க்கும்போது, ​​கர்னலும் கொடியும் கடந்து செல்லும் தருணங்களில் தன் தொப்பியைக் கழற்றாமல் இருந்ததே இல்லை. என் தந்தை மற்றும் தாத்தாவின் நேர்மையான மற்றும் கண்ணியமான வாழ்க்கையை நன்கு அறிந்திருந்த மேடம் சஸெராட், அவர்களை... அவர்களை அநீதியின் தூதுவர்களாகக் கருதினாள். தனிப்பட்ட குற்றங்களை மன்னிக்கலாம், ஆனால் ஒரு கூட்டுக்குற்றத்தில் பங்கேற்பதை மன்னிக்க முடியாது. அவன் ஒரு ட்ரேஃபஸ்-எதிர்ப்பாளன் என்று அவள் அறிந்த கணமே, தனக்கும் அவனுக்கும் இடையில் கண்டங்களையும் நூற்றாண்டுகளையும் அவள் ஏற்படுத்திக்கொண்டாள். இவ்வளவு பெரிய கால மற்றும் இடப் பிளவைக் கடந்து, அவளுடைய வாழ்த்து என் தந்தைக்கு ஏன் புலப்படாமல் போனது என்பதையும், அவர்களைப் பிரிக்கும் உலகங்களை ஒருபோதும் இணைத்திருக்க முடியாத கைக்குலுக்கல் அல்லது ஒரு வார்த்தை பேசுவதைக்கூட அவள் ஏன் ஒருபோதும் கருத்தில் கொள்ளவில்லை என்பதையும் இது விளக்குகிறது.

பாரிஸுக்கு வந்துகொண்டிருந்த செயிண்ட்-லூப், என்னை திருமதி டி வில்லேபாரிசிஸைச் சந்திக்க அழைத்துச் செல்வதாக உறுதியளித்திருந்தார். அங்கே—அவரிடம் சொல்லாமலேயே—நாங்கள் திருமதி டி குயர்மாண்டஸைச் சந்திக்கக்கூடும் என்று நான் நம்பினேன். ஒரு உணவகத்தில் தனது காதலியுடன் மதிய உணவிற்குத் தன்னுடன் சேருமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டார்; அதன்பிறகு நாங்கள் அவளை ஒரு ஒத்திகைக்கு அழைத்துச் செல்வோம். அவள் வசித்துவந்த பாரிஸின் புறநகர்ப் பகுதியிலிருந்து அன்று காலை நாங்கள் அவளை அழைத்து வரவிருந்தோம்.
650
நாங்கள் மதிய உணவு சாப்பிடவிருந்த உணவகம் (பணம் செலவழிக்கும் இளம் பிரபுக்களின் வாழ்க்கையில், அரேபியக் கதைகளில் வரும் விலை உயர்ந்த துணிகள் நிரம்பிய பெட்டிகளைப் போலவே உணவகங்களும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன) ஒரு குறிப்பிட்ட இடமாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் செயிண்ட்-லூப்பிடம் (Saint-Loup) கேட்டிருந்தேன். பால்பெக் (Balbec) சீசன் தொடங்குவதற்கு முன், 'மேத்ரெ டி ஹோட்டல்' (maître d’hôtel - உணவக மேலாளர்) பணியில் சேரவிருப்பதாக ஏமே (Aimé) என்னிடம் கூறியிருந்த உணவகம் அதுதான். அது எனக்கு மிகுந்த ஈர்ப்பை அளித்தது—ஏனெனில், நான் மிகக் குறைவான பயணங்களையே மேற்கொண்டாலும், பல பயணங்களைப் பற்றிய கனவுகளைக் கொண்டிருந்தேன். பால்பெக் குறித்த என் நினைவுகளில் மட்டுமல்லாமல், பால்பெக் எனும் இடத்தின் ஒரு பகுதியாகவே திகழ்ந்த ஒருவரை மீண்டும் சந்திப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியளித்தது; அவர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அங்கு செல்பவர். சோர்வு அல்லது படிப்பு காரணமாக நான் பாரிஸில் தங்க நேரிடும்போதுகூட, ஜூலை மாதத்தின் நீண்ட பிற்பகல் வேளைகளில், உணவருந்துபவர்களின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும்போது, ​​அந்தப் பெரிய உணவகத்தின் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் வழியாக சூரியன் கடலில் மறைவதை அவர் பார்த்திருப்பார். வெளிச்சம் மங்கும் அந்த நேரத்தில், கண்ணாடிக்கு அப்பால் தெரியும் தொலைதூர நீல நிறக் கப்பல்களின் அசையாத பாய்மரங்கள், ஒரு காட்சிப் பெட்டியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் விசித்திரமான இரவு நேரத்து வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப் போலத் தோன்றின. பால்பெக் எனும் வலிமையான காந்தத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஆளான அந்த உணவக மேலாளர், பதிலுக்கு எனக்கும் ஒரு காந்தமாக மாறினார். அவருடன் பேசுவதன் மூலம் பால்பெக்குடன் தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்றும், அந்தப் பயணத்தின் மந்திர உணர்வை அங்கேயே அனுபவிக்கலாம் என்றும் நான் நம்பினேன்.

அன்று காலை நான் மிக விரைவாகவே வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டேன். அப்போது ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) வருத்தத்துடன் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்: திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டிருந்த அந்த வீட்டுப் பணியாளரால், முந்தைய நாள் மாலையில் தனது வருங்கால மனைவியைச் சந்திக்க முடியாமல் போனதுதான் அந்த வருத்தம். ஃபிரான்சுவாஸ் அவரை அழுகை நிலையில் கண்டிருந்தார்; அவர் கட்டிடக் காவலாளியை (concierge) அறைய முற்பட்டாலும், வேலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் ஆர்வத்தில் தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டார்.

செயிண்ட்-லூப் தனது வீட்டு வாசலில் எனக்காகக் காத்திருந்த இடத்திற்குச் செல்லும் வழியில், நான் லெக்ராண்டினை (Legrandin) சந்தித்தேன்; காம்ப்ரே (Combray) நாட்களுக்குப் பிறகு அவருடனான தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. இப்போது அவரது நெற்றியின் இருபுறமும் முடி நரைத்திருந்தாலும், அவரது இளமையான மற்றும் கள்ளங்கபடமற்ற தோற்றம் மாறாமல் இருந்தது. அவர் நின்றார்.

"ஆ!" "இதோ பார்," என்று அவன் என்னிடம் கூறினான், "மிகவும் ஸ்டைலாக இருக்கிறாய்—அதுவும் ஒரு 'ஃப்ராக் கோட்' (frock coat) அணிந்து! என் சுதந்திர உணர்வுக்குச் சிறிதும் ஒவ்வாத உடை அது. உண்மைதான், நீ உலகியல் சார்ந்த மனிதனாக இருக்க வேண்டும்; உனக்குச் செய்ய வேண்டிய சந்திப்புகள் பல உள்ளன! ஆனால், பாதியளவு சிதைந்த ஒரு கல்லறையின் முன் நின்று கனவு காணும் என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, என் கழுத்துப்பட்டையும் (cravat) ஜாக்கெட்டும் மிகச் சரியானவை. உன் ஆன்மாவின் உயரிய தன்மையை நான் மதிக்கிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியும்; அதனால்தான், அந்நியர்களிடத்தில் (Gentiles) அதை நீ மறுத்துச் செயல்படுவதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. அந்த உயர்குடி வரவேற்பறைகளின் (salons) குமட்டல் தரும், மூச்சுவிட முடியாத சூழலைச் சிறிது நேரமாவது சகித்துக்கொள்வதன் மூலம், நீ தீர்க்கதரிசியின் கண்டனத்தையும் சாபத்தையும் உன் எதிர்காலத்தின் மீது வருவித்துக்கொள்கிறாய். அதை என்னால் இப்போது கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது: 'கவலைகளற்ற கூட்டத்தினர்' மற்றும் அந்தச் செல்வந்தர்களின் (châteaux) சமூகத்துடன் நீ பழகுகிறாய்; அதுதான் நவீன நடுத்தர வர்க்கத்தின் (bourgeoisie) தீய பண்பு. ஆ, அந்த உயர்குடியினர்! 'பயங்கரவாத ஆட்சி' (The Terror) காலத்தில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் தலையையும் வெட்டியிருக்காததுதான் உண்மையான தவறு. அவர்கள் அனைவரும் தீய எண்ணம் கொண்ட அயோக்கியர்கள்—அல்லது வெறும் முட்டாள்கள். சரி, என் பாவம் பிடித்த இளைஞனே, அது உனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்குமென்றால்... நீ ஏதோ ஒரு மதிய நேரத் தேநீர் விருந்தில் இருக்கும்போது, ​​உன் பழைய நண்பன் உன்னைவிட மகிழ்ச்சியாக இருப்பான்; ஏனெனில், நகரின் புறநகர்ப் பகுதியில் தனிமையில் அமர்ந்து, ஊதா நிற வானத்தில் இளஞ்சிவப்பு நிலவு எழுவதை அவன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். உண்மை என்னவென்றால், நான் இந்த பூமிக்குச் சொந்தமானவன் அல்ல; இங்கு நான் ஒரு அந்நியனாகவே உணர்கிறேன். புவிஈர்ப்பு விசையின் முழு வலிமைதான் என்னை இங்கே பிடித்து வைத்துள்ளது; இல்லையெனில் நான் வேறொரு உலகத்திற்குத் தப்பிச் சென்றிருப்பேன். நான் வேறொரு கிரகத்தைச் சேர்ந்தவன். விடைபெறுகிறேன்; விவோன் (Vivonne) பகுதியின் ஒரு விவசாயியின்—அதே சமயம் 'டானூப் நதிக்கரை விவசாயி'யாகவும் (Peasant of the Danube) நீடித்திருப்பவனின்—இந்த வெளிப்படையான பேச்சைத் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளாதே. உன் மீது எனக்கு நல்லெண்ணம் இருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்க, என் புதிய நாவலை உனக்கு அனுப்புகிறேன். ஆனால் அது உனக்குப் பிடிக்காது; அதில் போதுமான அளவு 'சிதைவுவாத' (decadent) தன்மையோ அல்லது 'நூற்றாண்டு முடிவுக்கால' (fin de siècle) பாணியோ இல்லை—அது மிகவும் நேரடியானது, மிகவும் நேர்மையானது." உன்னைப் பொறுத்தவரை, உனக்கு 'பெர்கோட்' (Bergotte) போன்றவர்கள் தேவை—அதை நீயே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறாய்—அதாவது, நுட்பமான இன்பங்களைத் தேடுபவர்களின் சலிப்படைந்த ரசனைக்கு ஏற்ற, ஏதோ ஒரு 'உயர்ந்த' அல்லது 'வித்தியாசமான சுவை' கொண்ட ஒன்று தேவைப்படுகிறது. உன் வட்டத்தில், நான் ஒரு 'பழைய போர்க்குதிரை'யாக (old warhorse) பார்க்கப்படுகிறேன் என்று நினைக்கிறேன்; என் எழுத்தில் உணர்வுகளைக் கலப்பது ஒரு தவறு—இக்காலத்தில் அது வழக்கத்தில் இல்லாத ஒன்று; அதோடு, சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையானது, அந்தப் பெருமை பேசும் உயர்குடிப் பெண்களுக்கு ஆர்வமூட்டும் அளவுக்குச் சிறப்பானதாக இருப்பதில்லை. சரி, அவ்வப்போது கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர முயலுங்கள்: "இதைச் செய்யுங்கள், நீங்கள் வாழ்வீர்கள்." விடைபெறுகிறேன், என் நண்பரே.

லெக்ராண்டினிடமிருந்து நான் ஏதோ கசப்பான மனநிலையுடன் பிரியவில்லை. சில நினைவுகள் பொதுவான நண்பர்களைப் போன்றவை—அவை எப்படிச் சமரசத்தை ஏற்படுத்துவது என்று அறிந்தவை; 'பட்டர்-கப்' (buttercup) மலர்கள் நிறைந்த வயல்களுக்கும் நிலப்பிரபுத்துவ காலத்து இடிபாடுகளுக்கும் இடையே அமைந்திருந்த அந்தச் சிறிய மரப்பாலம், விவோன் (Vivonne) ஆற்றின் இரு கரைகளையும் இணைத்தது போலவே என்னையும் லெக்ராண்டினையும் இணைத்தது.

வசந்த காலம் தொடங்கியிருந்தும் அகலமான சாலை ஓர மரங்களில் அப்போதுதான் முதல் இலைகள் துளிர்த்திருந்த பாரிஸ் நகரத்தை நாங்கள் விட்டு வந்திருந்தோம்; புறநகர் ரயில் எங்களை—செயின்ட்-லூவின் காதலி வசித்த கிராமத்தில்—இறக்கிவிட்டபோது, ​​அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சிறிய தோட்டமும் பூத்துக் குலுங்கும் பழ மரங்களின் பரந்த, வெண்மையான, பலிபீடம் போன்ற மலர்ச் குவியல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்ததைக் காண்பது ஒரு அற்புதமாக இருந்தது. மக்கள் குறிப்பிட்ட காலங்களில் அதைக் காண்பதற்காக வெகுதூரம் பயணம் செய்து செல்லும் அந்தத் தனித்துவமான, கவித்துவமான, ஆனால் நிலையற்ற உள்ளூர் திருவிழாக்களில் ஒன்றைப் போல அது இருந்தது—ஆனால் இது இயற்கையால் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு திருவிழா. செர்ரி மலர்கள் கிளைகளை மிகவும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு ஒரு வெண்மையான உறையை உருவாக்குவதால், தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது—முழுமையாகப் பூக்காத அல்லது...சூரிய ஒளி வீசினாலும் சற்று குளிராக இருந்த அந்த நாளில், புதர்களைச் சுற்றி எஞ்சியிருந்த பனிக்கட்டி என்று அந்தத் தோற்றத்தை ஒருவர் தவறாகக் கருதியிருக்கக்கூடும். ஆனால், உயர்ந்து நின்ற பேரிக்காய் மரங்கள் ஒவ்வொரு வீட்டையும் எளிய முற்றத்தையும் ஒரு வெண்மையால் போர்த்தியிருந்தன; அந்த வெண்மை மிகவும் பரந்ததாகவும், சீரானதாகவும், கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசம் கொண்டதாகவும் இருந்தது—கிராமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வீடும், அதைச் சுற்றியுள்ள இடமும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் 'முதல் திருவருட்சாதன' (First Communion) சடங்கிற்காகத் தயாராவது போல அது காட்சியளித்தது.

பாரிஸைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் இன்றும் தங்கள் எல்லைகளில் 17 மற்றும் 18-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பூங்காக்களைப் பாதுகாத்து வருகின்றன—இவை ஒரு காலத்தில் அரச அதிகாரிகளின் மற்றும் அரசரின் அந்தப்புரப் பெண்களின் பொழுதுபோக்கு இடங்களாக (folies) இருந்தவை. சாலை மட்டத்திற்குக் கீழே அமைந்திருந்த அத்தகைய பூங்கா ஒன்றில், நாற்றுப் பண்ணை நடத்துபவர் ஒருவர் பழ மரங்களை வளர்த்து வந்தார் (அல்லது முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெரிய பழத்தோட்டத்தின் அமைப்பை அவர் அப்படியே பராமரித்து வந்திருக்கலாம்). 'குயின்கங்க்ஸ்' (quincunx) எனப்படும் ஐந்தின் அமைப்பில் (நான்கு மூலைகளிலும் நடுவிலும் ஒன்று என) நடப்பட்டிருந்த அந்தப் பேரிக்காய் மரங்கள்—நான் முன்பு பார்த்த மரங்களை விட அதிக இடைவெளியுடனும், பூக்கள் முழுமையாக மலராத நிலையிலும் இருந்தன—தாழ்வான சுவர்களால் பிரிக்கப்பட்ட பெரிய வெண்மையான பூக்களின் நாற்கர வடிவங்களை உருவாக்கின. சூரிய ஒளி ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் வெவ்வேறு விதமாக ஒளிரச் செய்தது; இதனால் கூரையற்ற, திறந்தவெளி அறைகளாகத் திகழ்ந்த அந்த இடங்கள், பண்டைய கிரீட் (Crete) தீவில் காணப்படக்கூடிய 'சூரியனின் அரண்மனை' போன்ற தோற்றத்தை அளித்தன. அவை ஒரு நீர்த்தேக்கத்தின் பிரிவுகள் போலவோ அல்லது மீன்பிடித்தல் மற்றும் சிப்பி வளர்ப்பிற்காக மனிதனால் பிரிக்கப்பட்ட கடல் பகுதிகள் போலவோ தோன்றின; ஏனெனில், சூரிய ஒளி படும் கோணத்தைப் பொறுத்து, வசந்த காலத்து நீரோடைகளில் ஒளி விளையாடுவதைப் போலவே அந்த மரங்களின் மீதும் ஒளி விளையாடியது. இதனால், சூரிய ஒளியில் நனைந்த நுரை போன்ற பூக்களின் வெண்மை அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக அலைமோதியது; திறந்த பின்னல் போன்ற கிளைகளுக்கும் நீல வானம் நிறைந்த கிளைகளுக்கும் இடையே அவை மின்னின.

அது ஒரு பழமையான கிராமம்; சுடப்பட்ட தங்க நிறக் கற்களால் ஆன பழைய நகர மன்றம் அங்கு கம்பீரமாக இருந்தது. அதற்கு முன்னால், உள்ளூர் திருவிழாவிற்காக அலங்கரிக்கப்பட்டது போல, மூன்று பெரிய பேரிக்காய் மரங்கள் வெண்மையான சாடின் துணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கொண்டாட்டக் கம்பங்கள் மற்றும் சடங்குக்கான கொடிகளுக்குப் பதிலாக கம்பீரமாக நின்றன. அந்தப் பயணத்தின்போதுதான் ராபர்ட் (Robert) தனது காதலியைப் பற்றி என்னிடம் மிகவும் கனிவாகப் பேசினான். அவளுடைய வேர்கள் மட்டுமே அவன் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன; அவனது ராணுவ எதிர்காலம், சமூக அந்தஸ்து, குடும்பம்—இவை எதுவும் அவனுக்கு முக்கியமற்றவை அல்ல; ஆனாலும், அவனது காதலியைப் பற்றிய மிகச் சிறிய விவரங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இவை எதுவுமே பொருட்படுத்தத்தக்கதாக இருக்கவில்லை. அவளுக்கு மட்டுமே அவனது வாழ்வில் உயர்ந்த இடம் இருந்தது—கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர் அல்லது பூமியின் அனைத்து அரசர்களைக் காட்டிலும் அவளுக்கே அவன் அதிக முக்கியத்துவம் அளித்தான். அவள் மற்ற அனைவரையும் விட உயர்ந்தவள் என்று அவன் தனக்குள்ளேயே உணர்வுபூர்வமாகச் சொல்லிக்கொண்டானா என்பது எனக்குத் தெரியாது; ஆனால், அவளைச் சார்ந்த விஷயங்களைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் அவன் கவலைப்படவில்லை அல்லது அக்கறை காட்டவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். அவளால்தான் அவன் துயரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ந்தான்; ஒருவேளை அவளுக்காகக் கொலை செய்யும் நிலைக்குக்கூடச் செல்லக்கூடியவனாக இருந்தான். அவனது காதலி எதை விரும்பினாள், என்ன செய்தாள், அல்லது அவளது முகத்தின் குறுகிய எல்லைக்குள்—குறிப்பாக அவளது கம்பீரமான நெற்றிக்குக் கீழே—மறைந்திருந்து கணநேர உணர்வுகளாக வெளிப்பட்ட விஷயங்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர, வேறெதுவும் அவனுக்கு உண்மையான ஆர்வத்தையோ ஈர்ப்பையோ அளிக்கவில்லை. மற்ற விஷயங்களில் உணர்வுப்பூர்வமாகச் செயல்பட்டபோதிலும், அவளைத் தொடர்ந்து தன் பராமரிப்பில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு சிறப்பான திருமணத்தைப் பற்றி அவன் யோசித்தான். அவளை எந்த விலைக்கு அவன் மதிப்பிட்டான் என்று யாராவது கேட்டிருந்தால், அதற்கு ஈடான ஒரு விலையைக்கூட கற்பனை செய்திருக்க முடியாது என்றே நான் கருதுகிறேன். அவன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளாததற்குக் காரணம், அவனிடமிருந்து எதிர்பார்ப்பதற்கு இனி எதுவும் இல்லை என்ற நிலை வந்தவுடன் அவள் அவனை விட்டுச் சென்றுவிடுவாள்—அல்லது குறைந்தபட்சம் தன் விருப்பப்படி வாழ்வாள்—என்ற நடைமுறை சார்ந்த உள்ளுணர்வு அவனுக்கு இருந்ததுதான்; எனவே, நாளைய தினம் குறித்த எதிர்பார்ப்பின் மூலமே அவளைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. ஏனெனில், ஒருவேளை அவள் தன்னை நேசிக்கவில்லையோ என்று அவன் ஐயுற்றான். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, 'காதல்' என்று அறியப்படும் அந்தப் பொதுவான உணர்வு—எல்லா ஆண்களையும் போலவே—அவளையும் தன்னை நேசிக்கிறாள் என்று சில சமயங்களில் நம்புமாறு அவனைத் தூண்டியது. ஆயினும், நடைமுறையில், அவனது பணத்திற்காக மட்டுமே அவள் அவனுடன் இருக்கிறாள் என்ற உண்மையை அவளது காதல் மாற்றவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான்; அவனிடமிருந்து பெறுவதற்கு இனி எதுவும் இல்லை என்ற நிலை வரும் நாளில், அவளது இலக்கிய நண்பர்களின் கோட்பாடுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு—அவன் மீது அன்பு இருந்தபோதிலும் கூட—அவள் அவனை விட்டுச் செல்லத் துரிதப்படுவாள் என்று அவன் நம்பினான். "இன்று அவள் நல்ல மனநிலையில் இருந்தால்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார், "அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒரு பரிசை நான் அளிக்கப்போகிறேன். அது 'புஷரோன்' (Boucheron) கடையில் அவள் பார்த்த ஒரு கழுத்தணி. இப்போதைய நிலையில் அதன் விலை எனக்குச் சற்று அதிகம்—முப்பதாயிரம் ஃபிராங்குகள். ஆனால் பாவம், அவளுக்கு வாழ்க்கையில் பெரிய மகிழ்ச்சி ஏதுமில்லை. இதைப் பெற்றால் அவள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவாள். அதைப்பற்றி என்னிடம் அவள் குறிப்பிட்டிருந்தாள்; அதை அவளுக்குப் பரிசளிக்கக்கூடிய ஒருவர் தனக்குத் தெரியும் என்றும் சொல்லியிருந்தாள். அது உண்மையாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை; ஆனாலும் முன்னெச்சரிக்கையாக, என் குடும்பத்தின் நகைக்கடைக்காரரான புஷரோனிடம் அதை எனக்காக எடுத்து வைக்குமாறு ஏற்பாடு செய்துவிட்டேன். நீங்கள் அவளைச் சந்திக்கப்போகிறீர்கள் என்பதை நினைக்கும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது; அவள் ஒன்றும் பேரழகி என்று சொல்லிவிட முடியாது" (அவர் உண்மையில் அவளை அப்படி நினைக்கவில்லை என்பதையும், என் ஆர்வத்தை மேலும் தூண்டுவதற்காகவே அப்படிச் சொல்கிறார் என்பதையும் என்னால் உணர முடிந்தது), "ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளுக்குச் சிறந்த தீர்ப்பளிக்கும் திறன் உண்டு; உங்கள் முன்னிலையில் அவள் அதிகம் பேசத் தயங்கலாம், ஆனால் சந்திப்புக்குப் பிறகு உங்களைப் பற்றி அவள் என்ன சொல்லப்போகிறாள் என்பதை அறிய நான் ஆவலாக இருக்கிறேன். அவளுடைய வார்த்தைகள் முடிவில்லாமல் சிந்திக்கத் தூண்டுபவை; அவளிடம் ஏதோ ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தன்மை (Pythian quality) இருக்கிறது."

அவள் வசித்த வீட்டை அடைய நாங்கள் சிறிய தோட்டங்களைக் கடந்து சென்றோம்; செர்ரி மற்றும் பேரிக்காய் மரங்கள் பூத்துக் குலுங்கியதைக் கண்டதும் நான் அங்கேயே நின்றுவிட நேர்ந்தது.
...; நேற்றுவரை வாடகைக்கு விடப்படாத ஒரு சொத்தைப் போல வெறுமையாகவும் ஆள் அரவமின்றியும் இருந்த அவை, திடீரென அந்தப் புதிய வருகையாளர்களால் நிரப்பப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன; முந்தைய நாளே வந்திருந்த அவர்களின் அழகான வெண்ணிற ஆடைகளை, பாதைகளின் வளைவுகளில் உள்ள இரும்பு வேலிகளுக்கு இடையே காண முடிந்தது.

“கேள்,” ராபர்ட் என்னிடம் சொன்னான், “இவையெல்லாம் பார்க்கவும், கவித்துவமாக ரசிக்கவும் நீ விரும்புவதை நான் காண்கிறேன்; அதனால் இங்கேயே எனக்காகக் காத்திரு; என் தோழி ஒருத்தி அருகில் வசிக்கிறாள், அவளை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன்.”

அவனுக்காகக் காத்திருந்த வேளையில், நான் சிறிய தோட்டங்களைக் கடந்து சற்று தூரம் உலாவிச் சென்றேன். மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​சில சமயங்களில் ஜன்னல்களில் இளம் பெண்களைக் காண முடிந்தது; ஆயினும் திறந்த வெளியில்—தாழ்வான மேல் தளத்தின் உயரத்தில், அடர்ந்த இலைகளுக்கு இடையே—புதிய ஊதா நிற ஆடைகளை அணிந்த இளமையான 'லைலாக்' (lilac) மலர்க் கொத்துகள் காற்றில் அசைந்தாடின; தங்கள் இலைகள் நிறைந்த அந்த உயரமான இடத்தைப் பார்த்த பாதசாரியை அவை சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. அந்த மலர்களில், வசந்த காலத்தின் இதமான பிற்பகல் வேளைகளில் திரு. ஸ்வானின் (M. Swann) பூங்காவின் நுழைவாயிலில்—அந்தச் சிறிய வெள்ளை வாயிலுக்கு அப்பால்—ஒரு அழகான கிராமிய ஓவியம்போலத் திகழ்ந்த ஊதா நிற மலர்க் கூட்டங்களை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். புல்வெளிக்குச் செல்லும் ஒரு பாதையில் நான் நடந்தேன். காம்ப்ரே (Combray) பகுதியைப் போலவே அங்கும் குளிர்ந்த, சுறுசுறுப்பான காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது; ஆயினும், செழிப்பான, ஈரப்பதமான கிராமத்து மண்ணிலிருந்து—விவோன் (Vivonne) நதிக்கரையை ஒட்டியிருக்கக்கூடிய அந்த மண்ணிலிருந்து—ஒரு உயரமான வெள்ளை பேரிக்காய் மரம் எழுந்து நின்றது. தன் சக மரங்களைப் போலவே குறித்த நேரத்தில் மலர்ந்திருந்த அது, சூரியனை நோக்கிப் புன்னகைத்தபடி தன் மலர்களை ஏந்தியிருந்தது; அவை காற்றில் அசைந்தாலும், சூரியக் கதிர்களால் மெருகூட்டப்பட்டு வெள்ளிப் பூச்சு பூசப்பட்டதுபோலவும், திடமான ஒளியால் ஆன திரைச்சீலையைப் போலவும் காட்சியளித்தன. திடீரென்று, செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) தன் காதலியுடன் அங்கு தோன்றினான்; அவனுக்கு அன்பின் முழு வடிவமாகவும், வாழ்க்கையின் கற்பனைக்கு எட்டக்கூடிய அனைத்து இனிமைகளின் உறைவிடமாகவும் திகழ்ந்த அந்தப் பெண்; ஒரு புனித ஆலயத்தின் கருவறையில் தெய்வீக அம்சம் பொதிந்திருப்பதைப் போல அவளது ஆளுமை மர்மமான முறையில் அவளது உடலுக்குள் குடிகொண்டிருக்க, என் நண்பனின் ஓய்வற்ற கற்பனைக்கு எப்போதும் மையப்புள்ளியாகத் திகழ்ந்த அந்தப் பெண்; அவளை ஒருபோதும் முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியாது என்று அவன் உணர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்; அவளது பார்வையும் உடலும் எனும் திரைக்குப் பின்னால் இருந்த அவளது அக இயல்பு அவனுக்கு எப்போதும் ஒரு புதிராகவே இருந்தது—அந்தப் பெண்ணில், "கர்த்தரிடமிருந்து வந்த ரேச்சல்" (Rachel-when-from-the-Lord) என்று அழைக்கப்பட்டவளை நான் உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்; அவள்தான் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (அந்த உலகில் பெண்கள் தங்கள் நிலையை மிக விரைவாக மாற்றிக்கொள்வார்கள்—அப்படி மாற்றிக்கொள்ளும் பட்சத்தில்), அந்த விடுதியின் தலைவியிடம், "சரி, நாளை இரவு யாருக்காவது நான் தேவைப்பட்டால், என்னை வரவழைத்துக் கொள்ளுங்கள்" என்று கூறியிருந்தாள்.

அவர்கள் அவளை வரவழைத்தபோது, ​​அந்த "ஒருவருடன்" அறையில் தனியாக இருந்தபோது, ​​அவளிடமிருந்து என்ன எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. எனவே, விவேகமான முன்னெச்சரிக்கைக்காகவோ அல்லது ஒரு சடங்கு போன்ற வழக்கமாகவோ கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு முன் ஒரு பெண் ஆடையைக் களைவதைப் போலவே அவளும் தன் ஆடைகளைக் கழற்றத் தொடங்குவாள்; அந்த "ஒருவர்" நிர்வாணத்தை விரும்பாமல், அவளைத் தன் உள்ளாடையை (chemise) அணிந்திருக்கச் சொன்னால் மட்டுமே அவள் அதை நிறுத்துவாள்—இது, கூர்மையான செவித்திறன் கொண்ட சில மருத்துவர்கள், நோயாளிக்குக் குளிரடித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, ஒரு அடுக்குத் துணிக்கு மேலிருந்தே சுவாசத்தையும் இதயத் துடிப்பையும் கேட்பது போன்றது. இந்தப் பெண்ணைப் பொறுத்தவரை—அவளது வாழ்க்கை, எண்ணங்கள், கடந்த காலம் மற்றும் அவளை அடைந்திருக்கக்கூடிய ஆண்கள் என அனைத்தும் எனக்குச் சற்றும் முக்கியமற்ற விஷயங்களாகவே இருந்தன; அவள் அவற்றைப் பற்றி விவரித்திருந்தால் கூட, நான் வெறும் நாகரிகத்திற்காக மட்டுமே அதைக் கேட்டிருப்பேன், என் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைத்திருக்கமாட்டேன்—ஆனால், செயிண்ட்-லூவின் (Saint-Loup) கவலையும் வேதனையும் காதலும், எனக்கு வெறும் இயந்திரப் பொம்மை போலத் தெரிந்த அவளை, முடிவற்ற துயரத்தின் ஊற்றாகவும், வாழ்வின் சாராம்சமாகவும் மாற்றியிருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். இந்த இரண்டு பரிமாணங்களும் இவ்வளவு முரண்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தபோது (ஏனெனில் நான் முதலில் "கர்த்தரிடமிருந்து வந்த ரேச்சலை" ஒரு பாலியல் விடுதியில்தான் சந்தித்திருந்தேன்), ஆண்கள் யாருக்காக வாழ்கிறார்களோ, துன்பப்படுகிறார்களோ, தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்களோ, அத்தகைய பல பெண்கள்—தங்களுக்குள்ளாகவோ அல்லது மற்றவர்களுக்கு முன்னாலோ—எனக்கு ரேச்சல் எப்படி இருந்தாளோ அதே நிலையில்தான் இருக்கக்கூடும் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். அவளது வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு வேதனையான ஆர்வம் கொள்ள முடியும் என்ற எண்ணமே என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ராபர்ட்டுடன் அவளுக்கு நிகழ்ந்த பாலியல் உறவுகள் பற்றிய அனைத்தையும் என்னால் தெரிந்துகொண்டிருக்க முடியும்—அவை எனக்கு முற்றிலும் முக்கியமற்ற விஷயங்களாகத் தோன்றின—ஆனாலும் அவை அவனுக்கு எவ்வளவு ஆழமான வேதனையைத் தந்திருக்கும்! அவற்றை அறிந்துகொள்ள அவன் எதையும் கொடுத்திருப்பான், ஆனால் அவனால் ஒருபோதும் அதை அறிய முடியவில்லை!

மனித கற்பனை ஒரு முகத்தின் சிறிய பகுதியின் மீது—இந்தப் பெண்ணின் முகத்தைப் போல—எத்தகைய பிரம்மாண்டமான பிம்பத்தை ஏற்ற முடியும் என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன்; குறிப்பாக, கற்பனையே அந்த முகத்தை முதலில் வெளிப்படுத்தும் போது அது நிகழும் விதம் வியப்பிற்குரியது. அதே சமயம், பல பகற்கனவுகளின் மையப் பொருளாகத் திகழ்ந்த ஒன்று, முற்றிலும் சாதாரணமான அல்லது அற்பமான ஒரு அறிமுகத்தின் மூலம் நேர்மாறான சூழலில் சந்திக்கப்பட்டிருந்தால், அது எவ்வளவு பரிதாபகரமான, மதிப்பற்ற வெறும் பருப்பொருள் சார்ந்த ஒன்றாகச் சிதைந்துபோயிருக்கும் என்பதையும் நான் கண்டேன். ஒரு விபச்சார விடுதியில் இருபது ஃபிராங்க்குகளுக்கு எனக்கு முன்வைக்கப்பட்டபோது—அங்கே அவள் எனக்கு வெறும் இருபது ஃபிராங்க்குகளைச் சம்பாதிக்கத் துடிக்கும் ஒரு பெண்ணாக மட்டுமே தெரிந்தாள்—அப்போது அது இருபது ஃபிராங்க்குகளின் மதிப்புக்குக்கூடத் தகுதியற்றதாக எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால், அவளை முதலில் ஒரு அறிமுகமில்லாத, அறிந்துகொள்ளத் தூண்டும் அதே சமயம் பிடிதராத, எளிதில் வசப்படாத ஒரு மர்மமான நபராகக் கற்பனை செய்திருந்தால், அவளது மதிப்பு ஒரு மில்லியனுக்கும் மேலாகவும், குடும்பம் அல்லது பொறாமைப்படத்தக்க சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றைவிடவும் உயர்ந்ததாகவும் இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ராபர்ட்டும் நானும் பார்த்தது அதே மெலிந்த, குறுகிய முகத்தைத்தான். ஆனால் நாங்கள்......ஒருபோதும் சந்திக்காத இரண்டு எதிர் திசைகளில் நாங்கள் அவரை அணுகினோம்; அதன் ஒரே முகத்தை நாங்கள் ஒருபோதும் ஒரே விதமாகப் பார்த்ததில்லை. அந்த முகம்—அதன் பார்வைகள், புன்னகைகள், உதட்டசைவுகள்—எனக்கு ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் முகமாகவே தெரிந்திருந்தது; இருபது ஃபிராங்க்குகளுக்கு நான் விரும்பிய எதையும் செய்யக்கூடியவள் அவள். எனவே, அந்தப் பார்வைகளும் புன்னகைகளும் உதட்டசைவுகளும் எனக்குப் பொதுவான செயல்களின் வெளிப்பாடாகவே தோன்றினவே தவிர, அவற்றில் தனித்துவமான எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை; அவளுக்குள் இருக்கும் ஒரு மனித ஆளுமையைத் தேடி அறியும் ஆர்வம் கூட எனக்கு ஏற்படவில்லை. ஆனால், ஆரம்பத்தில் எனக்கு வழங்கப்பட்ட அந்த 'இணக்கமான முகம்', ராபர்ட்டைப் பொறுத்தவரை, பல நம்பிக்கைகள், ஐயங்கள், சந்தேகங்கள் மற்றும் கனவுகள் வழியாக அவர் அடைய முயன்ற ஒரு இலக்காக இருந்தது. மற்ற எவருக்கும் இருபது ஃபிராங்க்குகளுக்குக் கிடைத்த அதே விஷயத்தை—அதாவது அவளைத் தனக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ளவும், அதே சமயம் அவள் மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்காமல் தடுக்கவும்—அவர் பத்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான தொகையைச் செலவிட்டார். அந்த விலையில் அதை அவரால் பெற முடியாமல் போனதற்குக் காரணம் ஒரு கணத்தில் நிகழ்ந்த தற்செயலான மாற்றமாக இருக்கலாம்—அதாவது, தன்னை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்த அந்தப் பெண், ஒரு சந்திப்பு அல்லது வேறு ஏதேனும் காரணத்தால் அன்று தன்னை அணுக முடியாதவளாக மாற்றிக்கொண்டு பின்வாங்கும் தருணம் அது. உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய ஒரு ஆணுடன் அவள் பழக நேரிட்டால்—அவளுக்கு அது தெரிந்திருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி, குறிப்பாக அது அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கும் பட்சத்தில்—ஒரு பயங்கரமான விளையாட்டு தொடங்குகிறது. ஏமாற்றத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமலும், அதே சமயம் அந்தப் பெண்ணை விட்டு விலக முடியாமலும் அவர் அவளைத் துரத்துகிறார்; அவள் அவரிடமிருந்து நழுவிச் செல்கிறாள். இதன் விளைவாக, ஒரு கட்டத்தில் கிடைக்காது என்று அவர் கைவிட்ட அந்தப் புன்னகை, இறுதியில் அவருக்கு மிக உயர்ந்த இன்பங்களுக்கான விலையை விட ஆயிரம் மடங்கு அதிகச் செலவை ஏற்படுத்துகிறது. சில சமயங்களில்—அப்பாவித்தனமான கணிப்பும், துன்பத்தைக் கண்டு அஞ்சும் கோழைத்தனமும் இணைந்து ஒரு பெண்ணை அடைய முடியாத ஒரு சிலையாக மாற்றும் முட்டாள்தனத்திற்கு ஒருவரை இட்டுச் செல்லும்போது—அந்த உயர்ந்த இன்பங்களோ அல்லது முதல் முத்தமோ கூட ஒருபோதும் கிடைப்பதில்லை; 'உடல்சார்ந்த ஈடுபாடற்ற தூய காதல்' (platonic love) என்று தான் முன்வைத்த வாதங்களுக்கு முரணாக அமைந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில், அவற்றைக் கேட்கக்கூட ஒருவர் துணிவதில்லை. தான் மிகவும் நேசித்த பெண்ணின் முத்தம் எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்பதை அறியாமலே வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்வது மிகுந்த வேதனையை அளிக்கிறது. ஆனால், நல்லவேளையாக, செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) ரேச்சலின் முழுமையான அன்பையும் இன்பத்தையும் வென்றெடுத்தார். அதே சமயம், ஒரு 'லூயி' (louis) நாணயத்திற்கு அவை யாருக்கு வேண்டுமானாலும் கிடைத்திருக்கும் என்பது அவருக்கு அப்போது தெரிந்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாகக் கடும் வேதனைக்கு ஆளாகியிருப்பார்; இருப்பினும், அவற்றை தக்கவைத்துக்கொள்ள அவர் ஒரு மில்லியன் தொகையைக் கூட கொடுத்திருப்பார்—ஏனெனில், அவர் கற்றுக்கொண்ட எதுவும் அவர் தேர்ந்தெடுத்த பாதையிலிருந்து அவரை அசைத்திருக்க முடியாது (மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட, ஒருவரின் விருப்பத்திற்கு மாறாக ஏதோ ஒரு மாபெரும் இயற்கை விதியின் செயல்பாட்டால் மட்டுமே நிகழக்கூடிய ஒரு செயல் அது). அந்தப் பாதையில், அவர் நெய்த கனவுகளின் வழியாக மட்டுமே அந்த முகம் அவருக்குத் தோன்ற முடியும்; அங்கு அந்தப் பார்வைகள், புன்னகைகள் மற்றும் உதடுகளின் அசைவுகள் ஆகியவை மட்டுமே, ஒரு நபரின் உண்மையான இயல்பை அறியவும் அவரது விருப்பங்களை தனக்கு மட்டுமே சொந்தமாக்கவும் அவர் ஏங்கிய அந்த மனிதரின் வெளிப்பாடாக அமைந்திருந்தன. மெல்லிய காகிதத் தாள் ஒன்று இரண்டு வளிமண்டலங்களின் பிரம்மாண்டமான அழுத்தங்களுக்கு இடையே சிக்கிக்கொண்டால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படிப்பட்ட அமைதியுடன் அந்த மெல்லிய முகம் இருந்தது; அது ஒருபோதும் ஒன்றையொன்று சந்திக்காத, ஆனால் அதன் மீது குவியும் இரண்டு முடிவிலிகளுக்கு இடையே சமநிலையில் நிறுத்தப்பட்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது—ஏனெனில் அது அவற்றை விலக்கி வைத்திருந்தது. உண்மையில், நானும் ராபர்ட்டும் அவளை உற்றுநோக்கியபோது, ​​அந்த மர்மத்தின் ஒரே பக்கத்திலிருந்து நாங்கள் அவளைப் பார்க்கவில்லை.

எனக்கு முக்கியமற்றதாகத் தோன்றியது "Rachel quand du Seigneur" (இறைவனின் ராகேல்) என்ற பாடல் அல்ல; மாறாக, மனித கற்பனையின் ஆற்றல்—அதாவது காதல் வேதனைகள் எதன் மீது அமைந்திருந்தனவோ அந்த மாயை—தான் எனக்கு மிகப்பெரியதாகத் தோன்றியது. நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டிருப்பதை ராபர்ட் கவனித்தார். எதிரே இருந்த தோட்டத்தில் உள்ள பேரிக்காய் மற்றும் செர்ரி மரங்களின் அழகால் தான் நான் அப்படி உணர்ந்ததாக அவர் நினைக்கும் வகையில், என் பார்வையை அந்த மரங்களின் பக்கம் திருப்பினேன். அவை உண்மையில் என் மனதைத் தொட்டன; கண்களால் மட்டும் பார்க்காமல் இதயத்தால் உணரக்கூடிய விஷயங்களை அவையும் எனக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்தன. அந்தத் தோட்டத்தில் நான் பார்த்த புதர்களை வெளிநாட்டு தெய்வங்கள் என்று தவறாக நினைத்திருந்தேனே—அது, மற்றொரு தோட்டத்தில், விரைவில் நினைவு நாள் வரவிருக்கும் ஒரு நாளில், ஒரு மனித உருவத்தைப் பார்த்து அதை "தோட்டக்காரர் என்று நினைத்த" மக்தலேனாவின் (Magdalene) தவறைப் போன்றதுதானே? பொற்காலத்தின் நினைவுகளின் காவலர்கள், யதார்த்தம் என்பது நாம் நினைப்பது போன்றதல்ல என்பதற்கான வாக்குறுதியின் உத்தரவாததாரர்கள்—அதாவது கவிதையின் பிரம்மாண்டமும் அப்பாவித்தனத்தின் அற்புதமான ஒளிவீச்சும் அதற்குள் ஒளிரக்கூடும் என்பதையும், நாம் அடையப் பாடுபடும் வெகுமதியாக அது அமையக்கூடும் என்பதையும் உணர்த்துபவர்கள்—அதாவது குட்டித் தூக்கம் போடவும், மீன் பிடிக்கவும், வாசிக்கவும் ஏற்ற நிழலின் மீது அற்புதமாகச் சாய்ந்திருந்த அந்தப் பெரிய வெண்மையான உயிரினங்கள், உண்மையில் தேவதைகள் அல்லவா? செயிண்ட்-லூப்பின் (Saint-Loup) காதலியுடன் நான் சில வார்த்தைகள் பேசினேன். நாங்கள் கிராமத்தின் வழியாக ஒரு குறுக்கு வழியில் சென்றோம். அங்குள்ள வீடுகள் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தன. ஆயினும், அவர்களிலேயே மிகவும் பரிதாபகரமானவர்களுக்கு—அதாவது வெடிமருந்து மழையில் கருகிப்போனது போன்ற தோற்றமளித்தவர்களுக்கு—அருகில், அந்தச் சபிக்கப்பட்ட ஊரில் ஒரு நாள் தங்கியிருந்த ஒரு மர்மமான பயணி, ஒரு பேரொளி வீசும் தேவதையைப் போல, மலரும் அப்பாவிக் குணத்தின் சிறகுகளால் ஆன திகைப்பூட்டும் பாதுகாப்பை அதன் மீது விரித்து நின்றுகொண்டிருந்தது: அது ஒரு பேரிக்காய் மரம். செயிண்ட்-லூ என்னுடன் சில அடிகள் முன்னால் நடந்து வந்தான்:

— நாம் இருவரும் சேர்ந்து காத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பியிருப்பேன்—உன்னுடன் தனியாக மதிய உணவு அருந்துவதிலும், என் அத்தையின் வீட்டுக்குச் செல்லும் நேரம் வரும் வரை நாம் இருவரும் தனியாக இருப்பதிலும் நான் இன்னும் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பேன். ஆனால்..."பாவம் அந்தப் பெண்—அதில் அவளுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி; என்னிடம் அவள் மிகவும் அன்பாக நடந்துகொள்கிறாள்; அதனால் என்னால் மறுக்க முடியவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, அவளை உனக்குப் பிடிக்கும்; இலக்கிய ஆர்வம் கொண்டவள், உணர்ச்சிகரமான குணம் கொண்டவள். அவளுடன் உணவகத்தில் மதிய உணவு உண்பதே ஒரு தனி இன்பம்—அவள் மிகவும் இனிமையானவள், எந்தவித பாவனையும் இல்லாதவள், எதிலுமே மகிழ்ச்சி காணக்கூடியவள்."

இருப்பினும், அன்று காலையில்—ஒருவேளை அந்த ஒரு முறை மட்டுமே—ராபர்ட் ஒரு கணத்திற்கு அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து விடுபட்டான்; அதாவது, எண்ணற்ற அன்பான செயல்களின் மூலம் அவன் மெல்ல மெல்லக் கட்டமைத்திருந்த அந்தப் பிம்பத்திலிருந்து விலகி, சற்றுத் தொலைவில் வேறொரு ரேச்சலைக் கண்டான்: அவளைப் போலவே தோற்றமளிக்கும், ஆனால் முற்றிலும் மாறுபட்ட, ஒரு சாதாரண விலைமகளைப் போன்ற இன்னொரு பெண்ணை அவன் கண்டான். பாரிஸ் திரும்பும் ரயிலைப் பிடிக்க நாங்கள் அந்த அழகான பழத்தோட்டத்திலிருந்து கிளம்பிக்கொண்டிருந்தோம்; அப்போது ரயில் நிலையத்தில், எங்களுக்குச் சற்று முன்னால் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த ரேச்சலை, அவளைப் போன்றே தரக்குறைவான நடத்தையுள்ள சில பெண்கள் அடையாளம் கண்டு கூப்பிட்டனர். முதலில் அவள் தனியாக இருப்பதாக நினைத்து அவர்கள் சத்தமிட்டனர்: "ஏய் ரேச்சல், எங்களுடன் வருகிறாயா? லுசியென்னும் ஜெர்மைனும் பெட்டியில் இருக்கிறார்கள், அங்கே போதுமான இடமும் இருக்கிறது; வா, நாங்கள் ஸ்கேட்டிங் மைதானத்திற்குப் போகிறோம்." அவர்கள் அவளைத் தங்கள் காதலர்களான இரண்டு கடைப் பையன்களுக்கு (counter-jumpers) அறிமுகப்படுத்த முற்பட்டனர்; ஆனால் ரேச்சலின் முகத்தில் தெரிந்த லேசான சங்கடத்தைக் கவனித்த அவர்கள், சற்றுத் தொலைவில் இருந்த எங்களைப் பார்த்துவிட்டு, மன்னிப்பு கேட்டு விடைபெற்றனர்; அவளும் அவர்களுக்கு விடை கொடுத்தாள்—சற்றுத் தயக்கத்துடனும், அதே சமயம் நட்புறவுடனும். அவர்கள் இருவரும் போலி-நீர்நாய் (imitation-otter) ரோமக் கழுத்துப்பட்டை அணிந்திருந்த சாதாரண விலைமகள்கள்; செயின்ட்-லூ அவளை முதன்முதலில் சந்தித்தபோது அவள் எப்படி இருந்தாளோ, அப்படியே அவர்களும் இருந்தனர். அவனுக்கு அவர்களைத் தெரியாது—அவர்களின் பெயர்கள் கூடத் தெரியாது; ஆனால் தன் தோழியுடன் அவர்கள் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தார்கள் என்பதைப் பார்த்தபோது, ​​அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: அவளுடன் அவன் பகிர்ந்துகொண்ட வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு வாழ்க்கையில்—ஒரு 'லூயி' (louis) நாணயத்திற்கே பெண்களைப் பெறக்கூடிய அந்த உலகில்—இவளுக்கு ஒரு இடம் இருந்திருக்கலாம் அல்லது இன்னும் இருக்கலாம் என்று அவன் நினைத்தான்; ஏனெனில், அவனோ ரேச்சலுக்கு ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் பிராங்குகளுக்கும் அதிகமாகச் செலவழித்துக்கொண்டிருந்தான். அந்த வாழ்க்கையை மட்டுமல்லாமல், அதன் மையத்தில் தனக்குத் தெரிந்த ரேச்சலிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட இன்னொரு ரேச்சலையும் அவன் கண்டான்—அந்த இரண்டு விலைமகள்களைப் போலவே இருந்த, வெறும் இருபது பிராங்க் மதிப்புள்ள ஒரு ரேச்சலை அவன் கண்டான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு கணத்திற்கு, ரேச்சல் அவன் கண்முன்னே இரண்டாகப் பிளவுபட்டாள்; அவனுக்குத் தெரிந்த ரேச்சலுக்குச் சற்று அப்பால், அந்த 'விலைமகள்' ரேச்சலையும்—அதாவது, அந்த விலைமகள் வடிவமே உண்மையானது என்று வைத்துக்கொண்டால், *உண்மையான* ரேச்சலையும்—அவன் கண்டான். ராபர்ட்டின் மனதில் அப்போது ஒரு எண்ணம் தோன்றியிருக்கலாம்: பணக்காரப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம், தன் பெயரைக் காசுக்காக விற்றுவிடுதல்—இவை அனைத்தும் ரேச்சலுக்கு ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் பிராங்குகளைத் தொடர்ந்து கொடுப்பதற்காகவே செய்ய வேண்டியிருந்தன—அந்த நரகத்திலிருந்து அவன் எளிதாக விடுபட்டிருக்கலாம்; கடைக் குமாஸ்தாக்கள் தங்கள் விலைமகள்களின் அன்பைப் பெறுவது போலவே, இவனும் மிகக் குறைந்த செலவில் தன் காதலியின் அன்பைப் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் எப்படி? அவள் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லையே. அவளுக்கு இவ்வளவு ஆடம்பரமாக வசதிகள் செய்து தரப்படாவிட்டால், அவள் அவ்வளவு இனிமையாக இருந்திருக்க மாட்டாள்; அவனை ஆழமாகத் தொடும் அந்த வார்த்தைகளை அவள் பேசியிருக்கவோ அல்லது எழுதியிருக்கவோ மாட்டாள்—அவள் எவ்வளவு அன்பானவள் என்று பெருமையுடன் நண்பர்களிடம் எடுத்துச் சொல்லும்போது, ​​அவளை ஆடம்பரமாக வாழ வைத்ததையோ அல்லது அவளுக்கு எதையாவது கொடுத்ததையோ அவன் குறிப்பிடமாட்டான்; புகைப்படத்தில் எழுதப்பட்ட வரிகளோ அல்லது தந்திச் செய்தியின் இறுதி வாசகமோ, உண்மையில் அந்த ஒரு லட்சம் பிராங்குகள் மிகவும் செறிவான மற்றும் மதிப்புமிக்க வடிவமாக மாறியதன் வெளிப்பாடு என்பதை அவன் மறைத்துவிடுவான். ரேச்சலின் இந்த அரிய அன்பிற்குத் தான் பணம் கொடுக்கிறோம் என்பதை அவன் வெளிப்படுத்தாவிட்டாலும்—செலவுகளை ஏற்கும் காதலர்கள் மற்றும் பல கணவர்கள் மீதும் இத்தகைய எளிமையான வாதம் அபத்தமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும்—அவனது நோக்கம் பெருமை அல்லது வீண் கர்வம்தான் என்று சொல்வது தவறாகும். உயர்குடிச் சமூகத்தில் தனது புகழ்பெற்ற பெயருக்கும் அழகான முகத்திற்கும் கிடைத்திருக்கக்கூடிய அந்த வீண் கர்வத்திற்கான இன்பங்களை, எந்தச் செலவுமின்றி எளிதாகவே அடைந்திருக்க முடியும் என்பதை உணரும் அளவுக்குச் செயிண்ட்-லூப் புத்திசாலியாக இருந்தான்; சொல்லப்போனால், ரேச்சலுடனான அவனது உறவு அவனை அந்த உலகத்திலிருந்து சற்று விலக்கி வைத்ததுடன், அங்கு அவனது அந்தஸ்தையும் குறைத்ததுதான் செய்தது. இல்லை, அந்த குறிப்பிட்ட வகை பெருமை—அதாவது, தான் நேசிக்கும் பெண்ணிடமிருந்து அன்பின் வெளிப்பாடுகளை எந்தச் செலவுமின்றிப் பெறுவது போல் காட்டிக்கொள்ளும் விருப்பம்—அது காதலின் ஒரு பகுதியே ஆகும்: தான் மிகவும் நேசிக்கும் ஒருவரால் நேசிக்கப்படுபவனாகத் தன்னையே கற்பனை செய்துகொள்வதும், மற்றவர்களால் அவ்வாறே பார்க்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புவதுமே அது. அந்த இரண்டு விலைமகள்களும் தங்கள் பெட்டிக்குள் ஏறுவதற்கு வழிவிட்டு, ரேச்சல் எங்களை நோக்கி இன்னும் சற்று நெருங்கி வந்தாள்; ஆனாலும், லூசியன் மற்றும் ஜெர்மைன் ஆகிய பெயர்களும்—பெண்களின் செயற்கை உரோமத் துணி சால்வைகளும், கடை ஊழியர்களின் இறுக்கமான, பாசாங்குத்தனமான தோரணையும் கூட—அந்த 'புதிய' ரேச்சலை ஒரு கணம் அவன் மனதில் நிலைநிறுத்தின. ஒரு நொடியில், அவன் பிளேஸ் பிகாலை மையமாகக் கொண்ட ஒரு வாழ்க்கையைக் கற்பனை செய்தான்—அறியாத நண்பர்கள், இழிவான சாதாரண உறவுகள், மற்றும் நடைப்பயிற்சி அல்லது வெளியூர்ப் பயணங்கள் போன்ற எளிய இன்பங்கள் நிறைந்த பிற்பகல்களுடன்—கிளிச்சி பவுல்வர்டுக்கு அப்பால் உள்ள தெருக்களில் இருந்த சூரிய ஒளி, அவன் தன் காதலியுடன் நடந்த வெளிச்சத்திலிருந்து வேறுபட்டதாகத் தோன்றிய ஒரு பாரிஸில்; அது வேறுபட்டதாக இருந்தாக வேண்டும், ஏனெனில் காதலும்—அதனுடன் பிரிக்கமுடியாமல் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் துன்பமும்—போதையைப் போலவே, நாம் பொருட்களைப் பார்க்கும் விதத்தை மாற்றும் சக்தியைக் கொண்டுள்ளன. பழக்கமான நகரத்திற்குள், கிட்டத்தட்ட அறியப்படாத ஒரு பாரிஸை அவன் கண்டான்; அவனது காதல் விவகாரம் அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான வாழ்வின் தேடலாகத் தோன்றியது—ஏனெனில் ரேச்சல் சில வழிகளில் அவனைப் போலவே இருந்தாலும், அவள்...ரேச்சல் அவனுடன் வாழ்வது உண்மையிலேயே அவளுடைய நிஜ வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான்—அவன் அவளுக்குக் கொடுத்த பெருந்தொகையால், அதுவே அவளுடைய மிகவும் விலைமதிப்பற்ற பகுதியாகவும் இருந்தது; அந்தப் பகுதி அவளை அவளுடைய தோழிகளின் பொறாமைக்கு ஆளாக்கியதுடன், அவள் ஒரு நாள் கணிசமான சேமிப்பைச் சேர்த்த பிறகு, கிராமப்புறத்திற்கு ஓய்வுபெற்றுச் செல்லவோ அல்லது பெரிய நாடக அரங்குகளில் ஒரு தொழிலைத் தொடங்கவோ அவளுக்கு வாய்ப்பளித்தது. லூசியன் மற்றும் ஜெர்மெய்ன் யார் என்றும், அவள் அவர்களது பெட்டியில் சேர்ந்திருந்தால் அவர்கள் அவளிடம் என்ன சொல்லியிருப்பார்கள் என்றும், அவனும், ராபர்ட்டும், நானும் அங்கே இல்லாதிருந்தால், அவளும் அவளது தோழிகளும் அந்த நாளை எப்படிச் செலவழித்திருப்பார்கள் என்றும்—பனிச்சறுக்கு மைதானத்தின் இன்பங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு மாபெரும் இறுதி நிகழ்வாக ஒலிம்பியா மதுக்கடையில் முடிந்திருக்கக்கூடிய ஒரு நாள்—தன் காதலியிடம் கேட்க ராபர்ட் விரும்பியிருப்பான். ஒரு கணம், அதுவரை அவனுக்குச் சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றிய ஒலிம்பியாவைச் சுற்றியுள்ள பகுதி, அவனது ஆர்வத்தையும் வேதனையையும் ஒருங்கே கிளறியது; ரூ காமார்டினில் வெள்ளமெனப் பாய்ந்த வசந்தகாலச் சூரிய ஒளி—ராபர்ட்டைச் சந்திக்காமல் இருந்திருந்தால், ரேச்சல் அன்றே ஒரு லூயிஸ் சம்பாதிப்பதற்காக அங்கே சென்றிருக்கக்கூடும்—அவனுக்குள் ஒரு தெளிவற்ற ஏக்கத்தை எழுப்பியது. ஆனால், பதில் ஒன்று கல் போன்ற மௌனமாக இருக்கும், அல்லது ஒரு பொய்யாக இருக்கும், அல்லது தனக்கு மிகவும் வேதனையளிக்கும், ஆனால் எதையுமே வெளிப்படுத்தாத ஒன்றாக இருக்கும் என்று அவனுக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தபோது, ​​ரேச்சலிடம் கேள்வி கேட்பதில் என்ன பயன்? பணியாளர்கள் பெட்டியின் கதவுகளை மூடிக்கொண்டிருந்தனர்; நாங்கள் விரைவாக ஒரு முதல் வகுப்புப் பெட்டியில் ஏறினோம். ரேச்சலின் அற்புதமான முத்துக்கள், அவள் ஒரு பெரும் மதிப்புள்ள பெண் என்பதை ராபர்ட்டுக்கு நினைவூட்டின; அவன் அவளைத் தடவிக்கொடுத்து, தன் இதயத்திற்குள் மீண்டும் இழுத்துக்கொண்டான். அங்கே, அவன் அவளை உற்றுப் பார்த்தான்—முன்பு எப்போதும் செய்தது போலவே, தன் ஆழ்மனதில் பதிந்து—(ஒரு இம்ப்ரஷனிஸ்ட் ஓவியருக்குத் தகுதியான பிளேஸ் பிகாலில் அவளைப் பார்த்த அந்தச் சில கணங்களைத் தவிர)—பின் தொடர்வண்டி புறப்பட்டுச் சென்றது.

மேலும், அவள் ஒரு "இலக்கிய" ரகத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பது உண்மையாக இருந்தது. புத்தகங்கள், ஆர்ட் நூவோ, மற்றும் டால்ஸ்டாயின் தத்துவம் பற்றிய தனது பேச்சை அவள் சற்று நிறுத்தி, செயிண்ட்-லூப் அதிகமாக மது அருந்துவதைக் கண்டிப்பதற்காகவே நிறுத்தினாள்.

— ஆ! "நீ என்னுடன் ஒரு வருடம் தங்க முடிந்தால், பார்க்கலாம்; நான் உனக்குத் தண்ணீர் குடிக்க வைப்பேன், நீ மிகவும் நன்றாக இருப்பாய்."

"ஒப்புக்கொண்டேன்—போகலாம்."

"ஆனால் எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது என்பது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்" (ஏனெனில் அவள் நாடகக் கலையை மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டாள்). "அதுமட்டுமல்ல, உன் குடும்பத்தினர் என்ன சொல்வார்கள்?"

பின்னர் அவள் அவனது குடும்பத்தினரைக் கண்டிக்கத் தொடங்கினாள்—அந்த விமர்சனங்கள் எனக்கு முற்றிலும் சரியானவையாகத் தோன்றின, மேலும் ஷாம்பெயின் விஷயத்தில் ரேச்சலின் பேச்சைக் கேட்காதபோதிலும், செயிண்ட்-லூப் அவற்றுடன் முழுமையாக உடன்பட்டான். செயிண்ட்-லூப்பின் மீது மதுவின் விளைவைக் கண்டு மிகவும் அஞ்சியவளும், அவனது காதலியின் நன்மை பயக்கும் செல்வாக்கை உணர்ந்தவளுமான நான், அவனது குடும்பத்தினரிடம் நரகத்திற்குப் போகச் சொல்லுமாறு அவனுக்கு அறிவுரை கூற முற்றிலும் தயாராக இருந்தேன். நான் டிரேஃபஸைப் பற்றிக் குறிப்பிட்ட அந்த அறிவீனத்தால், அந்த இளம் பெண்ணின் கண்களில் கண்ணீர் ததும்பியது.

"பாவப்பட்ட அந்தத் தியாகி," என்று அவள் விம்மலை அடக்கிக்கொண்டு சொன்னாள்; "அங்கே அவரைச் சாக விட்டுவிடுவார்கள்."
700
— கவலைப்படாதே, ஸெஸெட்; அவன் திரும்பி வருவான், அவன் குற்றமற்றவன் என விடுவிக்கப்படுவான், தவறு ஒப்புக்கொள்ளப்படும்.

— ஆனால் அதற்குள் அவன் இறந்திருப்பான்! இருந்தாலும், குறைந்தபட்சம் அவனுடைய பிள்ளைகள் களங்கமற்ற பெயரையாவது தாங்குவார்கள். ஆனால் அவன் என்னவெல்லாம் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருப்பான் என்ற எண்ணம்தான் என்னைக் கொல்கிறது! மேலும், ராபர்ட்டின் தாய்—ஒரு பக்தியுள்ள பெண்—அவன் குற்றமற்றவனாக இருந்தாலும், அவன் பிசாசின் தீவிலேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று சொல்வதை உன்னால் நம்ப முடிகிறதா? இது திகிலூட்டுவதாக இல்லையா?

— ஆம், அது முற்றிலும் உண்மை; அவள் அப்படித்தான் சொல்கிறாள், ராபர்ட் உறுதிப்படுத்தினான். அவள் என் தாய்—அதை என்னால் மறுக்க முடியாது—ஆனால் அவளுக்கு ஸெஸெட்டின் உணர்திறன் இல்லை என்பது நிச்சயமாக உண்மைதான்.

உண்மையில், இந்த மதிய உணவுகள்—வெளித்தோற்றத்தில் மிகவும் இனிமையான நிகழ்வுகளாகத் தோன்றினாலும்—கிட்டத்தட்ட எப்போதும் மோசமாகவே முடிந்தன. ஏனென்றால், செயிண்ட்-லூப் தனது காதலியுடன் ஒரு பொது இடத்தில் தன்னைக் கண்டவுடன், அவள் அங்கிருக்கும் எல்லா ஆண்களையும் பார்ப்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்டு முகம் சுளிப்பான்; அவள் அவனது மோசமான மனநிலையைக் கவனிப்பாள்—அதை அவள் கிளறிவிடுவதன் மூலம் தன்னைத்தானே மகிழ்வித்துக் கொள்ளலாம், ஆனாலும் பெரும்பாலும், முட்டாள்தனமான கர்வத்தினாலும் அவனது தொனியால் புண்பட்டதாலும், அவனைச் சமாதானப்படுத்த முயற்சிப்பது போல் காட்டிக்கொள்ள அவள் மறுத்துவிடுவாள். அவள் இந்த மனிதரிடமிருந்தோ அல்லது அந்த மனிதரிடமிருந்தோ தன் கண்களை எடுக்காதது போல் பாசாங்கு செய்வாள்—உண்மையில், அது எப்போதும் ஒரு விளையாட்டு மட்டுமல்ல. ஏனென்றால், திரையரங்கிலோ அல்லது ஒரு காபிக்கடையிலோ அவர்களுக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு கனவான்—அல்லது அவர்கள் ஏறிய வாடகைக் காரின் ஓட்டுநர் கூட—கவர்ச்சியாக இருந்தால், ராபர்ட், தனது பொறாமையால் உடனடியாக உஷாராகி, தன் காதலிக்கு முன்பே அதைக் கவனித்துவிடுவான்; பால்பெக்கில் அவன் என்னிடம் சொன்ன அந்த இழிவான ஜீவன்களில் ஒருவனாக—பொழுதுபோக்கிற்காகப் பெண்களைச் சீரழித்து அவமதிக்கும் ஆண்களில் ஒருவனாக—அந்த மனிதனை அவன் உடனடியாகப் பார்ப்பான்; மேலும், தன் காதலியிடம் பார்வையைத் திருப்புமாறு கெஞ்சுவான், அதன் மூலம் அவள் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்பிய அதே மனிதனின் மீது அவளது கவனத்தை ஈர்ப்பான். இருப்பினும், சில சமயங்களில் ராபர்ட்டின் சந்தேகங்கள் மிகவும் நியாயமானவை என்று அவள் உணர்ந்ததால், அவன் அமைதியடைந்து ஒரு வேலையைச் செய்ய ஒப்புக்கொள்வான் என்பதற்காக, அவனைக் கிண்டல் செய்வதைக்கூட அவள் நிறுத்திவிடுவாள். அதன் மூலம், அந்த அந்நியனுடன் உரையாடலைத் தொடங்கவும், பெரும்பாலும் ஒரு சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்யவும், சில சமயங்களில் ஒரு குறுகிய கால உறவில் ஈடுபடவும்கூட அவளுக்கு நேரம் கிடைத்தது. நாங்கள் உணவகத்திற்குள் நுழைந்ததும், ராபர்ட் கவலையாகத் தெரிந்ததை நான் உடனடியாகக் கவனித்தேன். உண்மை என்னவென்றால், பால்பெக்கில் நாங்கள் கவனிக்கத் தவறிய ஒரு விஷயத்தை ராபர்ட் உடனடியாகக் கவனித்திருந்தான்—அவனுடைய அநாகரிகமான சக ஊழியர்களுக்கு மத்தியில், ஐமே, முற்றிலும் அறியாமலேயே, ஒரு அடக்கமான ஒளியுடன், அந்த காதல்மயமான கவர்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாள்; அது பல ஆண்டுகளாக அவளுடைய பொன்னிற முடியும் கிரேக்க மூக்கும் வெளிப்பட்டு, மற்ற பணியாளர்கள் கூட்டத்திலிருந்து அவனைத் தனித்துக் காட்டியது. இவர்களில் பெரும்பாலானோர் வயதானவர்கள். இவர்கள் மிகவும் அசிங்கமான மற்றும் தனித்துவமான குணாதிசயங்களைக் கொண்டிருந்தனர்: பாசாங்கு செய்யும் பங்குத் தந்தையர்கள், புனித நயவஞ்சக பாவமன்னிப்பு வழங்குபவர்கள், அல்லது—பெரும்பாலும்—முன்னாள் நகைச்சுவை நடிகர்கள். இவர்களின் சர்க்கரைக்கட்டி போன்ற நெற்றிகள் இப்போதெல்லாம், பழமையான சிறிய திரையரங்குகளின் எளிமையான வரலாற்று முகப்புகளில் காட்சிப்படுத்தப்படும் உருவப்படத் தொகுப்புகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன; அங்கே அவர்கள் வேலையாட்களாகவோ அல்லது தலைமைப் பூசாரிகளாகவோ சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களில், ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆள்சேர்ப்பு முறை மற்றும் ஒருவேளை பரம்பரை நியமன முறை ஆகியவற்றின் காரணமாக, இந்த உணவகம் ஏதோவொரு குறிசொல்லும் கல்லூரியைப் போல, இவர்களின் கம்பீரமான மூலவடிவத்தைப் பாதுகாத்து வந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஐமே எங்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டதால், அவரே எங்கள் ஆர்டரை எடுக்க வந்தார்; அதே நேரத்தில், அந்த இசை நாடகப் பூசாரிகளின் ஊர்வலம் மற்ற மேசைகளை நோக்கி நகர்ந்து சென்றது. ஐமே என் பாட்டியின் உடல்நலம் குறித்து விசாரித்தார், நான் அவருடைய மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளைப் பற்றிய செய்திகளைக் கேட்டேன். அவர் ஒரு குடும்பஸ்தர் என்பதால், அவர்களைப் பற்றி உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் பேசினார். அவர் புத்திசாலித்தனமான, ஆற்றல்மிக்க, அதே சமயம் மரியாதைக்குரிய தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தார். ராபர்ட்டின் காதலி அவரை ஒரு விசித்திரமான கவனத்துடன் கவனிக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால், லேசான கிட்டப்பார்வையால் ஒருவித மறைக்கப்பட்ட ஆழத்தைக் கொண்டிருந்த ஐமேயின் ஆழ்ந்த கண்கள், அவனது அசைவற்ற முகத்தோற்றத்திற்கு மத்தியில் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டவில்லை. பால்பெக்கிற்கு வருவதற்கு முன்பு பல ஆண்டுகளாக அவன் பணிபுரிந்த அந்த மாகாண விடுதியில், இப்போது சற்றே மஞ்சள் நிறமாகி, பொலிவிழந்து காணப்பட்ட அவனது அழகான முகத்தோற்றம் (அது, இளவரசர் யூஜின் ஓவியத்தைப் போல, எப்போதுமே காலியாக இருந்த ஒரு உணவறையின் கடைக்கோடியில், மிக நீண்ட காலமாக அதே இடத்தில் காணப்பட்டது) பலரின் ஆர்வமிகு பார்வைகளை ஈர்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இவ்வாறு, நீண்ட காலமாக—நிச்சயமாக கலை ரசனையாளர்கள் இல்லாத காரணத்தினாலேயே—அவன் தன் முகத்தின் கலைத்திறனை அறியாமலேயே இருந்தான்; மேலும், அவன் ஒரு குளிர்ந்த சுபாவம் கொண்ட மனிதனாக இருந்ததால், அதன் மீது கவனத்தை ஈர்க்கவும் அவன் பெரிதாக விரும்பவில்லை. அதிகபட்சமாக, நகரின் வழியாகச் செல்லும் ஏதேனும் ஒரு பாரிஸ் பெண் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்திருக்கலாம்—ஒருவேளை, தன் ரயிலைப் பிடிப்பதற்கு முன், தன் அறைக்கு வந்து தனக்குப் பரிமாறுமாறு அவனிடம் கேட்டிருக்கவும் கூடும்—மேலும், ஒரு நல்ல கணவனாகவும் மாகாணப் பணியாளராகவும் இருந்த அவனது வாழ்க்கையின் ஒளிபுகும், சலிப்பூட்டும், மற்றும் ஆழமான வெற்றிடத்திற்குள், ஒரு கணநேர ஆசையின் இரகசியத்தை, யாரும் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி புதைத்திருக்கலாம். ஆயினும், அந்த இளம் கலைஞனின் கண்கள் விடாப்பிடியாகத் தன் மீதே நிலைத்திருந்ததை ஐமே கவனித்திருக்க வேண்டும். எப்படியிருந்தாலும், அது ராபர்ட்டின் கவனத்திலிருந்து தப்பவில்லை; அவன் முகத்தில் ஒரு சிவந்த நிறம் பரவுவதை நான் கண்டேன்—திடீர் உணர்ச்சி அதிர்ச்சியின் போது முகத்தில் பரவும் அடர் சிவப்பு அல்ல, மாறாக ஒரு மங்கலான, பரவலான சிவந்த நிறம்.

“அந்தத் தலைமைப் பணியாளர் மிகவும் சுவாரஸ்யமானவர், ஸெஸெட்?” என்று அவன் தன் எஜமானியிடம் கேட்டான்—...ஐமேயை சற்றே திடீரென அனுப்பிவிட்ட பிறகு. "நீங்கள் அவனைப் பற்றி ஆய்வு செய்ய விரும்புகிறீர்கள் போலிருக்கிறது."

"இதோ ஆரம்பித்துவிட்டது—எனக்கு முன்பே தெரியும்!"

"ஆனால் என்னதான் ஆரம்பமாகிறது, என் அன்பே? நான் சொல்வது தவறாக இருந்தால், நான் சொன்னதை எல்லாம் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்—அது நியாயம்தான். ஆனால் அந்த அடிவருடியைப் பற்றி உங்களை எச்சரிக்க எனக்கு நிச்சயமாக உரிமை உண்டு—அவனை எனக்கு பால்பெக்கிலிருந்து தெரியும் (இல்லையென்றால் நான் அவனைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன்)—அவன் இந்த உலகிலேயே மிகப்பெரிய அயோக்கியர்களில் ஒருவன்."

அவள் ராபர்ட்டின் பேச்சைக் கேட்கத் தயாராக இருப்பது போல் தோன்றியது, மேலும் என்னுடன் ஒரு இலக்கிய உரையாடலைத் தொடங்கினாள், அதில் அவனும் சேர்ந்துகொண்டான். அவளுடன் பேசுவது எனக்குச் சற்றும் சலிப்பூட்டவில்லை, ஏனெனில் நான் போற்றிய படைப்புகளில் அவள் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாள், மேலும் என் கருத்துக்களைப் பெருமளவில் பகிர்ந்துகொண்டாள்; ஆயினும், திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் அவளிடம் திறமை இல்லை என்று கூறியதைக் கேட்டிருந்ததால், இந்தத் திறமை வளர்ப்புக்கு நான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. அவள் எல்லா விதமான விஷயங்களையும் நகைச்சுவையாகப் பேசும் விதம் கொண்டிருந்தாள்; கலை மற்றும் இலக்கிய வட்டங்களின் கலைச்சொற்களை எரிச்சலூட்டும் விதத்தில் அவள் பயன்படுத்தாமல் இருந்திருந்தால், அவள் உண்மையிலேயே மிகவும் இனிமையானவளாக இருந்திருப்பாள். அவள் இந்த வட்டார மொழியை எல்லாவற்றிற்கும் பயன்படுத்தினாள்; உதாரணமாக, ஒரு இம்ப்ரஷனிஸ்ட் ஓவியத்தையோ அல்லது ஒரு வாக்னேரியன் ஓபராவையோ குறிப்பிடும்போது "ஆ! அது நன்றாக இருக்கிறது" என்று சொல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்த அவள், ஒருமுறை ஒரு இளைஞன் அவளது காதில் முத்தமிட்டு, அவள் போலியாக நடுங்கியதால் நெகிழ்ந்து, அடக்கமாக நடித்தபோது, ​​"ஆம், ஒரு உணர்வாக, அது எனக்கு நன்றாக இருக்கிறது" என்று குறிப்பிட்டாள். ஆனால், என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தியது என்னவென்றால், அவள் ராபர்ட்டின் தனித்துவமான சொற்றொடர்களை அவன் முன்னிலையிலும், அவன் அவள் முன்னிலையிலும், அதுவே சாத்தியமான ஒரே மொழி என்பது போலப் பயன்படுத்துவாள்; பொதுவான சொத்தாக இருந்த ஒரு தனித்துவத்தின் உள்ளீடற்ற தன்மையை அவள் ஒருபோதும் உணர்ந்ததில்லை. சாப்பிடும்போது, ​​அவள் தன் கைகளால் அவ்வளவு கோணலாகச் செயல்படுவாள், அதனால் அவள் மேடையில் நடிக்கும்போதும் அதேபோல கோணலாக இருப்பாள் என்று ஒருவர் கருதியிருக்கலாம். காதலில் மட்டுமே அவள் தன் திறமையை மீண்டும் பெற்றாள்—ஒரு ஆணின் உடலை மிகவும் ஆழமாக நேசிக்கும் பெண்களுக்கு இருக்கும் அந்த நெகிழ்வான உள்ளுணர்வால்தான் அது சாத்தியமானது; தங்களின் உடலமைப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஓர் உடலமைப்புக்கு எது மிகுந்த இன்பத்தைத் தரும் என்பதை அவர்களால் உடனடியாக உணர முடியும்.

பேச்சு நாடகத்தைப் பற்றித் திரும்பும்போதெல்லாம் நான் அதில் கலந்துகொள்வதை நிறுத்திவிட்டேன், ஏனெனில் அந்த விஷயத்தில் ரேச்சல் மிகவும் வன்மமாக இருந்தாள். ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், அவர் ஒரு அனுதாபமான தொனியில், செயிண்ட்-லூப்பிற்கு எதிராக லா பெர்மாவைப் பாதுகாத்துப் பேசினார் (இது அவர் முன்னிலையில் அந்த நடிகையை அடிக்கடி தாக்கியதை நிரூபித்தது), அவர் கூறியதாவது: "ஓ, இல்லை, அவர் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பெண்மணி. நிச்சயமாக, அவர் செய்வது இப்போது நம்மை ஈர்ப்பதில்லை; அது நாம் இக்காலத்தில் தேடும் விஷயங்களுடன் முழுமையாகப் பொருந்துவதில்லை. ஆனால் நீங்கள் அவரை அவருடைய காலத்தின் பின்னணியில் பார்க்க வேண்டும்—நாம் அவருக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். அவர் சில அருமையான படைப்புகளைச் செய்திருக்கிறார், உங்களுக்குத் தெரியும். அதுமட்டுமின்றி, அவர் ஒரு பெரிய இதயம் கொண்ட, மிகவும் நல்ல ஆன்மா; நமக்கு ஆர்வமூட்டும் விஷயங்களில் அவர் இயல்பாக அக்கறை காட்டுவதில்லை, ஆனால் அவரிடம்—மிகவும் வசீகரிக்கும் முகத்துடன்—அறிவுத்திறன் என்ற ஒரு அருமையான குணமும் இருந்தது." (அனைத்து அழகியல் மதிப்பீடுகளும் ஒரே மாதிரியான கை அசைவுகளுடன் வருவதில்லை. ஓவியத்தைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது—தடிமனான, செழுமையான தூரிகை வேலைப்பாடு கொண்ட ஒரு சிறந்த பகுதியைச் சுட்டிக்காட்ட—ஒருவர் வெறுமனே தன் கட்டைவிரலை நீட்டுகிறார். ஆனால் ஒரு "அழகான மனதின் குணம்" அதைவிட அதிகமாகக் கோருகிறது: அதற்கு இரண்டு விரல்கள்—அல்லது, இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இரண்டு நகங்கள்—தேவைப்படுகின்றன; ஒரு தூசித் துகளைத் தட்டி விடுவதைப் போல.) ஆனால்—அந்த ஒரு விதிவிலக்கைத் தவிர—செயின்ட்-லூப்பின் எஜமானி மிகவும் புகழ்பெற்ற கலைஞர்களைப் பற்றி ஒருவித கிண்டலும் மேன்மையும் கலந்த தொனியில் பேசியது எனக்கு எரிச்சலூட்டியது, ஏனென்றால், அவர்களை விட அவள்தான் தாழ்ந்தவள் என்று நான்—தவறாக—நம்பினேன். நான் அவளை ஒரு சாதாரணக் கலைஞராகக் கருத வேண்டும் என்பதையும், அதற்கு மாறாக, அவள் வெறுத்தவர்களை நான் உயர்வாக மதிக்க வேண்டும் என்பதையும் அவள் நன்கு உணர்ந்திருந்தாள். ஆயினும் அவள் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை, ஏனெனில், இன்னும் அங்கீகாரம் பெறாத பெரும் திறமை—அவளுடையதைப் போல—தன்னைப் பற்றி எவ்வளவு உறுதியாக இருந்தாலும், ஒருவித பணிவைக் கொண்டிருக்கும்; மேலும், நாம் கோரும் மரியாதையை நமது மறைந்திருக்கும் திறமைகளைக் கொண்டு அளவிடுவதில்லை, மாறாக நாம் உண்மையில் அடைந்திருக்கும் தகுதியைக் கொண்டே அளவிடுகிறோம். (ஒரு மணி நேரம் கழித்து, நாடக அரங்கில், செயிண்ட்-லூப்பின் எஜமானி, தான் கடுமையாக விமர்சித்த அதே கலைஞர்களிடம் மிகுந்த மரியாதையைக் காட்டுவதை நான் கண்டேன்.) ஆக, என் மௌனம் அவள் மனதில் சிறிதளவு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், அவள் அன்று மாலை நாம் ஒன்றாக இரவு உணவு உண்ண வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினாள்; வேறு யாருடைய உரையாடலும் என்னுடையதைப் போல அவளுக்கு ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியளித்ததில்லை என்றும் எனக்கு உறுதியளித்தாள். நாங்கள் மதிய உணவிற்குப் பிறகு செல்லவிருந்த நாடக அரங்கிற்கு இன்னும் செல்லவில்லை என்றாலும், நாடகக் குழுவின் பழங்கால உருவப்படங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு அரங்க முகப்பில் நாங்கள் இருப்பது போலவே தோன்றியது; உதாரணமாக, தலைமைப் பணியாளர்களின் முகங்கள், ஒரு தலைமுறை தலைசிறந்த பலே-ராயல் நடிகர்களுடன் மறைந்து போனது போலத் தெரிந்தன. அவர்கள் அகாடமியன்கள் போலவும் காட்சியளித்தனர்: ஒரு பக்க மேசைக்கு முன்னால் நின்று, அவர்களில் ஒருவர் எம். டி ஜுசியூவின் பாவனையுடனும் பற்றற்ற ஆர்வத்துடனும் சில பேரிக்காய்களை ஆராய்ந்தார். அவனருகில் நின்றிருந்த மற்றவர்கள், இன்ஸ்டிடியூட்டின் அனுபவமிக்க உறுப்பினர்கள் பார்வையாளர்களை நோட்டமிட்டுக்கொண்டே, காதில் விழாதபடி கருத்துக்களைப் பரிமாறிக்கொள்வதைப் போல, ஆர்வமும் விலகலும் கலந்த பார்வைகளுடன் உணவருந்தும் அறையை நோக்கினர். அவர்கள் பரிச்சயமானவர்கள்......வழக்கமான வாடிக்கையாளர்களிடையே. எனினும், அன்றுதான் முதன்முதலாகப் பணியில் சேர்ந்த ஒரு புதிய பணியாளர் சுட்டிக்காட்டப்பட்டார்—ஆழ்ந்த கோடுகள் படிந்த மூக்கும், ஒருவிதப் போலிப் பக்தி கலந்த, அதீத பணிவு காட்டும் முகபாவனையும் கொண்டவர் அவர்; அனைவரும் அந்தப் புதியவரை ஆர்வத்துடன் நோக்கினர். ஆனால் விரைவில்—ஒருவேளை ராபர்ட்டை அகற்றிவிட்டு ஏமேவுடன் (Aimé) தனிமையில் இருப்பதற்காகவோ என்னவோ—அருகிலுள்ள மேஜையில் நண்பருடன் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்த ஒரு இளம் கல்வி உதவித்தொகை மாணவனை நோக்கி ரேச்சல் கண் ஜாடை செய்யத் தொடங்கினாள்.

"ஸேஸெட் (Zézette), அந்த இளைஞனை அப்படிப் பார்க்க வேண்டாம் என்று நான் உன்னைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்," என்று செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) கூறினான்; முன்னதாக அவன் முகத்தில் தோன்றிய தயக்கம் கலந்த சிவப்பானது இப்போது அடர் சிவப்பாக மாறி, அவனது இறுக்கமான முகபாவனையை மேலும் உப்பச் செய்து இருளடையச் செய்தது. "நீ நம்மை ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக்கப் போகிறாய் என்றால், நான் தனியாக மதிய உணவு அருந்திவிட்டு, நாடக அரங்கில் உனக்காகக் காத்திருக்கவே விரும்புகிறேன்."

அந்தத் தருணத்தில், ஏமேவிடம் ஒரு நபர் வந்து, அவரது குதிரை வண்டியின் வாசலில் ஒரு கனவான் அவரிடம் பேச விரும்புவதாகத் தெரிவித்தார். செயின்ட்-லூப், எப்போதும் பதற்றத்துடனும், அது தன் காதலிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டிய காதல் செய்தியாக இருக்குமோ என்ற அச்சத்துடனும் இருந்ததால், ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தான்; அப்போது 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) தனது 'கூபே' (coupé) வண்டியின் பின்புறத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான்—அவரது கைகளில் கருப்புப் பட்டைகள் கொண்ட வெள்ளை உறைகள் (gloves) இருந்தன, கோட் காலரில் ஒரு மலர் சூடப்பட்டிருந்தது.

"பார்த்தாயா," என்று அவன் என்னிடம் கிசுகிசுத்தான், "என் குடும்பத்தினர் இங்கேயும் என்னைத் துரத்துகிறார்கள். தயவுசெய்து—என்னால் இதைச் செய்ய முடியாது, ஆனால் தலைமைப் பணியாளர் உனக்கு நன்கு அறிமுகமானவர் என்பதால் (அவர் நிச்சயம் நம்மைப் பற்றி அவர்களுக்குக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுவார்), வண்டி இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டாம் என்று அவரிடம் சொல். குறைந்தபட்சம் என்னைத் தெரியாத ஒரு பணியாளராவது அங்கு செல்லட்டும். நான் யார் என்று தெரியாது என்று அவர்கள் என் மாமாவிடம் சொன்னால்—அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று எனக்குத் தெரியும்—அவர் இந்த உணவகத்திற்குள் வரமாட்டார்; இது போன்ற இடங்களை அவருக்குப் பிடிக்காது." ஆனால், வயதானும் பெண்களைத் துரத்தும் பழக்கம் குறையாத அவரைப் போன்ற ஒருவர், தொடர்ந்து எனக்கு அறிவுரை கூறுவதும், என்னைக் கண்காணிக்க இங்கு வருவதும் அருவருப்பான விஷயம் அல்லவா!

எனது அறிவுறுத்தலைப் பெற்ற ஏமே, தனது பணியாளர்களில் ஒருவரை அனுப்பி, தன்னால் வெளியே வர முடியாது என்றும், 'மார்க்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப்' (Marquis de Saint-Loup) பற்றி யாராவது கேட்டால், அவரைப் பற்றித் தெரியாது என்று கூறவும் உத்தரவிட்டார். அந்த வண்டி விரைவில் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றது. ஆனால் செயின்ட்-லூவின் காதலி—நாங்கள் கிசுகிசுத்துப் பேசியதைக் கேட்காதவள், ராபர்ட் தன் மீது குற்றம் சாட்டிய அந்த இளைஞனைப் பற்றித்தான் நாங்கள் பேசுகிறோம் என்று தவறாக நினைத்துக்கொண்டவள்—திடீரெனக் கோபத்துடன் வசைபாடத் தொடங்கினாள்.

“அப்படியா! இப்போது அந்த இளைஞன் விஷயமா? முன்கூட்டியே சொன்னதற்கு நன்றி; இப்படிப்பட்ட சூழலில் மதிய உணவு உண்பது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான விஷயம்! அவர் சொல்வதையெல்லாம் காதில் போட்டுக்கொள்ளாதீர்கள்; அவருக்குச் சற்று உணர்ச்சிவசப்படும் குணம் உண்டு; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக,” என்று என்னைப் பார்த்தவாறு அவள் தொடர்ந்தாள், “பொறாமைப்படுவது ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவைப் போல கம்பீரமாகத் தெரியும் என்று நினைத்துத்தான் அவர் அப்படிப் பேசுகிறார்.”

அவள் கைகளையும் கால்களையும் அலைபாயவிட்டபடி, பதற்றமடையத் தொடங்கினாள்.

“ஆனால், ஸெஸெட் (Zézette), இது எனக்குத்தான் சங்கடமாக இருக்கிறது. இந்த மனிதருக்கு முன்னால் நம்மை நீ கேலிக்குரியவர்களாகக் காட்டுகிறாய்; நீ அவரிடம் சல்லாபிக்க முயல்கிறாய் என்று அவர் நினைத்துவிடுவார்—அவர் எனக்கு மிகவும் மோசமான ரகத்தைச் சேர்ந்த மனிதராகத் தோன்றுகிறார்.”

“அதற்கு நேர்மாறாக, எனக்கு அவரை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது; ஒன்று, அவருக்கு வசீகரிக்கும் கண்கள் உள்ளன—பெண்களை அவர் பார்க்கும் விதமே தனி! அவர் பெண்களை நேசிப்பவர் என்பது பார்த்தாலே தெரிகிறது.”

“நீ ஒரு பைத்தியக்காரி போல நடந்துகொள்ளப் போகிறாய் என்றால், நான் இங்கிருந்து கிளம்பும் வரை அமைதியாக இரு,” என்று ராபர்ட் கத்தினான். “வேயிட்டர் (பணியாளர்), என் பில்லைக் கொண்டு வாருங்கள்.”

நான் அவனைப் பின்தொடர வேண்டுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. “வேண்டாம், நான் தனியாக இருக்க வேண்டும்,” என்று அவன் என்னிடம் கூறினான்; தன் காதலியிடம் பேசிய அதே தொனியில்தான் என்னிடமும் பேசினான், என் மீதும் மிகுந்த கோபத்தில் இருப்பது போலவே தெரிந்தது. அவனது அந்தக் கோபம் ஒரு இசைத் தொடரைப் போன்றிருந்தது; ஒரு ஓபராவில் (இசை நாடகத்தில்) அந்த இசைத் தொடரின் பின்னணியில் பல வரிகள் பாடப்படுவது போல—அவ்வரிிகளின் அர்த்தமும் கதாபாத்திரங்களின் தன்மையும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தாலும், அவை அனைத்தும் ஒரே உணர்வின் மூலம் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். ராபர்ட் சென்ற பிறகு, அவனது காதலி ஏமேவை (Aimé) அழைத்து அவனிடம் பல தகவல்களைக் கேட்டாள். பின்னர், அவனைப் பற்றி நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பதை அறிய விரும்பினாள். “அவரைப் பார்க்கவே ஒரு சுவாரஸ்யமான தோற்றம் இருக்கிறது, இல்லையா? சொல்லப்போனால், அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வதும், அவர் அடிக்கடி எனக்குப் பணிவிடை செய்வதைப் பார்ப்பதும், ஒரு பயணத்தில் அவரை உடன் அழைத்துச் செல்வதும்தான் எனக்குச் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். ஆனால் அதைத் தாண்டி வேறு எதுவும் இல்லை. கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றும் அனைவரையும் காதலிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டால், அது உண்மையில் மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும். ராபர்ட் தவறாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார். இதெல்லாம் என் கற்பனைதான்; ராபர்ட் உண்மையில் கவலைப்படத் தேவையில்லை.” (அவள் தொடர்ந்து ஏமேயைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.) “அவருடைய அந்த அடர் நிறக் கண்களைப் பாருங்கள்—அவற்றின் ஆழத்தில் என்ன ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை அறிய நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்.”

சிறிது நேரத்தில், ராபர்ட் என்னை ஒரு தனி அறையில் அழைப்பதாகத் தகவல் வந்தது; அவர் பிரதான உணவுக் கூடத்தின் வழியாகத் திரும்ப வராமல், ஒரு தனி நுழைவாயிலைப் பயன்படுத்தி அந்த அறைக்குச் சென்று தனது மதிய உணவை முடித்துக்கொண்டிருந்தார். நான் சிறிது நேரம் தனியாக விடப்பட்டேன்; பின்னர், ராபர்ட் என்னையும் வரவழைத்தார். நான் அங்கு சென்றபோது, ​​அவரது காதலி ஒரு சோபாவில் சாய்ந்து படுத்திருந்தாள்; அவர் அவளை முத்தமிட்டுத் தடவிக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்க, அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் ஷாம்பெயின் அருந்திக்கொண்டிருந்தனர். “ஹலோ, யூ!” (Hello, you!) என்று அவள் என்னை நோக்கிக் கூறினாள்—ஏனெனில், மிகுந்த பாசமும் நகைச்சுவை உணர்வும் கலந்த ஒரு வெளிப்பாடாகக் கருதி, அவள் சமீபத்தில்தான் இந்தச் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தாள். நான் மதிய உணவைச் சரியாகச் சாப்பிடாததால் ஒருவித அசௌகரியமாக உணர்ந்தேன்; மேலும்—லெக்ராண்டின் சொன்ன விஷயங்களைத் தாண்டி—வசந்த காலத்தின் இந்த முதல் மதியப் பொழுதை ஒரு தனி உணவறையில் தொடங்கி, ஒரு நாடக அரங்கின் மேடைக்குப் பின்னால் முடிக்கப்போகிறோம் என்ற எண்ணம் எனக்கு வருத்தத்தை அளித்தது. அவள் நேரமாகிவிட்டதா என்று பார்த்த பிறகு, எனக்கு ஷாம்பெயின் வழங்கினாள், அத்துடன் தனது சிகரெட்டுகளில் ஒன்றை என்னிடம் நீட்டினாள்......ஓரியண்டல் வகை சிகரெட்டுகள்; அவள் தன் மார்பக ஆடையிலிருந்து ஒரு ரோஜாவை எடுத்து எனக்குத் தந்தாள். அப்போது நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன்: "இந்த நாளைப் பற்றி வருத்தப்பட எனக்குப் பெரிய காரணம் ஏதுமில்லை; இந்தப் பெண்ணுடன் கழித்த நேரங்கள் வீணாகவில்லை. அவளுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்—ஏனெனில் எனக்குக் கிடைத்தவை மிகச் சிறந்த பரிசுகள், விலைமதிப்பற்றவை: ஒரு ரோஜா, நறுமணம் கமழும் சிகரெட், ஒரு கிளாஸ் ஷாம்பெயின்." சலிப்பு நிறைந்த அந்த நேரங்களுக்கு ஒரு கலைநயமிக்க தன்மையை அளிப்பதன் மூலம், அவற்றை நியாயப்படுத்தவும் அர்த்தமுள்ளதாக்கவும் இந்த எண்ணம் உதவும் என்று நான் கருதினேன். ஆனால், சலிப்பிலிருந்து ஆறுதல் பெற ஒரு காரணத்தைத் தேடிய அந்த உணர்வே, நான் கலைநயம் சார்ந்த எதையும் அனுபவிக்கவில்லை என்பதற்கான சான்றாக அமைந்திருந்தது என்பதை நான் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். ராபர்ட் மற்றும் அவனது காதலியைப் பொறுத்தவரை, சற்று நேரத்திற்கு முன்பு அவர்களுக்குள் நடந்த சண்டையையோ அல்லது நான் அதை நேரில் பார்த்தேன் என்பதையோ அவர்கள் நினைவில் கொண்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் அதைப் பற்றிக் குறிப்பிடவோ, அதற்கான விளக்கத்தை அளிக்கவோ அல்லது அந்தச் சம்பவத்திற்கும் அவர்களின் தற்போதைய நடத்தைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைப் பற்றிப் பேசவோ முயற்சிக்கவில்லை. அவர்களுடன் ஷாம்பெயின் அருந்தியபோது, ​​'ரிவ்பெல்' (Rivebelle) பகுதியில் நான் முன்பு அனுபவித்த அந்த போதையின் சாயல் எனக்குள் மெல்லத் தோன்றியது—இருப்பினும் அது அசல் அனுபவத்தைப் போன்றதாக இருக்கவில்லை. ஏனெனில், சூரிய வெப்பம் அல்லது பயணம், சோர்வு அல்லது மது என எதனால் ஏற்படும் போதையாக இருந்தாலும் சரி—ஒவ்வொரு வகையான போதையும், அதன் ஒவ்வொரு 'அளவும்' (கடலின் ஆழத்தைக் குறிக்கும் குறியீடுகளைப் போல ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனி 'மதிப்பீட்டைக்' கொண்டவை) நமக்குள்ளே ஒரு குறிப்பிட்ட ஆளுமையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகின்றன; அந்தப் போதை நிலை எந்த ஆழத்தில் நிலவுகிறதோ, அதே ஆழத்தில் அந்த ஆளுமையும் வெளிப்படுகிறது. செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) அமர்ந்திருந்த அந்தத் தனி அறை சிறியதாக இருந்தது; ஆனால் அங்கிருந்த ஒரே ஒரு கண்ணாடி, முடிவில்லாத தொலைவு வரை நீண்டு செல்லும் சுமார் முப்பது பிம்பங்களை உருவாக்குவது போல அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் சட்டத்தின் உச்சியில் இருந்த மின்விளக்கு—மாலை வேளையில் அது எரியும்போது, ​​அதிலிருந்து உருவாகும் முப்பது பிம்பங்களின் வரிசையும் சேர்ந்து—தனிமையில் மது அருந்துபவருக்கு ஒரு பிரமையை ஏற்படுத்தியது: அதாவது, போதையால் தீவிரமடைந்த தனது உணர்வுகளுக்கு ஏற்ப தன்னைச் சுற்றியுள்ள இடமும் பெருகிக்கொண்டிருக்கிறது என்ற உணர்வு; இந்தச் சிறிய அறையில் தனித்து அடைபட்டிருந்தாலும், 'ஜார்டின் டி பாரிஸ்' (Jardin de Paris) நடைபாதையை விடப் பல மடங்கு பரந்த—ஒளிமிக்க, எல்லையற்ற வளைவுகளைக் கொண்ட—ஒரு பிரம்மாண்டமான உலகத்தை அவன் ஆளுகிறான் என்ற உணர்வு. ஆயினும், அந்தத் தருணத்தில் மது அருந்திக்கொண்டிருந்த நான், திடீரென்று கண்ணாடியில் அவனைக் கண்டேன்—அருவருப்பான, அந்நியமான ஒரு உருவம் என்னை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த அருவருப்பு உணர்வை விடப் போதையின் மகிழ்ச்சியே மேலோங்கி நின்றது; உற்சாகத்திலோ அல்லது ஒருவிதத் துணிச்சலிலோ நான் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தேன்; அவனும் அதே கணத்தில் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். உணர்வுகள் மிகத் தீவிரமாக இருந்த அந்தத் தருணத்தின்—நிலையற்றதாயினும் வலிமைமிக்க—தாக்கத்திற்கு நான் முழுமையாக ஆட்பட்டிருந்தேன்; அப்போது எனக்குள் எழுந்த ஒரே சோகம் என்னவென்றால், நான் சற்றுமுன் கண்ட அந்த அருவருப்பான மனிதனுக்கு இதுவே கடைசி நாளாக இருக்கலாம் என்றும், என் வாழ்நாளில் அந்த அந்நியனை இனி ஒருபோதும் சந்திக்கப்போவதில்லை என்றும் தோன்றியதுதான்.

அவனுடைய காதலியின் பார்வையில் நான் இன்னும் சிறப்பாகத் தெரியவேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான்; நான் அப்படிச் செய்யாதது அவனுக்குச் சற்றே எரிச்சலூட்டியது.

"சரி, இன்று காலை நீ சந்தித்தாயே—வானியலோடு ஆணவத்தையும் கலந்து பேசும் அந்த மனிதர்—அவரைப் பற்றி அவளிடம் சொல்; எனக்கு விவரங்கள் சரியாக நினைவில்லை..." என்று கூறிக்கொண்டே அவன் அவளைக் கடைக் கண்ணால் பார்த்தான்.
750
— ஆனால் நண்பரே, நீங்கள் இப்போது சொன்னதைத் தாண்டிச் சொல்வதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

— நீங்கள் மிகவும் சலிப்பூட்டுகிறீர்கள். அப்படியானால், ஷாம்ஸ்-எலிஸேவில் (Champs-Élysées) நடந்த ஃப்ரான்சுவாஸ் (Françoise) பற்றிய சம்பவத்தை அவளிடம் சொல்லுங்கள்; அது அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்!

— ஓ, ஆம்! பாபி (Bobbey) என்னிடம் ஃப்ரான்சுவாஸைப் பற்றி நிறையச் சொல்லியிருக்கிறார். மேலும்—வேறு எந்த யோசனையும் தோன்றாத நிலையில்—செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) முகத்தை ஒளியை நோக்கித் திருப்பியவாறே, அவனது தாடையைப் பிடித்துக்கொண்டு அவள், "வணக்கம்!" என்று கூறினாள்.

நடிகர்கள் என்பவர்கள் வெறும் கலைசார் உண்மையை—தங்கள் உச்சரிப்பு மற்றும் நடிப்பின் மூலம்—வெளிப்படுத்தும் ஊடகங்கள் மட்டுமே என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, அவர்கள் தனிப்பட்ட மனிதர்களாகவே எனக்குள் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கினர்; ஒரு பழைய நகைச்சுவை நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்களைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு எனக்குள் வேடிக்கையானதாக இருந்தது: ஒரு இளம் பிரபுவின் முகத்தைக் கொண்ட அந்த 'இளம் கன்னி' (ingénue) கதாபாத்திரம், கதாநாயகன் கூறும் காதல் வார்த்தைகளை ஏதோ கவனச்சிதறலுடன் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அதே சமயம் அந்த நாயகனோ தனது காதல் வசனங்களை மிக வேகமாகப் பேசிக்கொண்டே, அருகில் இருந்த தனி அறையில் (box) அமர்ந்திருந்த ஒரு வயதான பெண்மணியின் மீது தீட்சண்யமான பார்வையை வீசிக் கொண்டிருந்தான்—ஏனெனில் அப்பெண்மணி அணிந்திருந்த பிரம்மாண்டமான முத்துமாலை அவன் கவனத்தை ஈர்த்திருந்தது. இவ்வாறு—முக்கியமாக நடிகர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றி செயின்ட்-லூ என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்ட தகவல்களின் உதவியால்—மேடையில் பேசப்பட்ட அந்த நாடகத்திற்கு அடியில் (அந்த நாடகம் சுமாரானதாக இருந்தாலும் என் ஆர்வத்தைத் தக்கவைத்திருந்தது) மற்றொரு அமைதியான, ஆனால் அர்த்தமுள்ள நாடகம் நிகழ்வதை நான் கண்டேன்; ஏனெனில், மேடை விளக்குகளின் பிரகாசத்தில் ஒரு மணி நேரமாக முளைத்து மலரும் ஒன்றை என்னால் உணர முடிந்தது—அது ஒரு நடிகரின் உண்மையான முகத்தின் மீது பூசப்பட்ட, அட்டை காகிதத்தாலான முகமூடியைப் பொருத்துவதாலும், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் வசனங்களை அவனது சொந்த ஆன்மாவோடு இணைப்பதாலும் உருவான ஒன்று. அந்தத் தற்காலிகமான, ஆனால் துடிப்பான ஆளுமைகள்—அதாவது நாம் நேசிக்கும், போற்றும், பரிதாபப்படும் மற்றும் நாடக அரங்கை விட்டு வெளியேறிய பிறகும் மீண்டும் சந்திக்க ஏங்கும் அந்த நாடகக் கதாபாத்திரங்கள்—அதே சமயம் மேடை வேடத்தைக் களைந்த நடிகராகவும், முகத்தைக் காட்டாத வெறும் உரைநடையாகவும், கைக்குட்டையால் துடைக்கப்பட்ட வர்ணப் பொடியாகவும் கரைந்துபோய்விடுகின்றன; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவை தங்கள் முந்தைய அடையாளத்தின் எஞ்சிய கூறுகள் ஏதுமற்ற நிலைக்குத் திரும்பிவிடுகின்றன—திரை விழும் கணத்திலேயே அவை முழுமையாக மறைந்துவிடுகின்றன—இவை, ஒரு அன்புக்குரியவரை இழக்கும்போது ஏற்படும் உணர்வைப் போலவே, 'சுயத்தின்' (self) உண்மைத்தன்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கவும், மரணத்தின் மர்மத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கவும் நம்மைத் தூண்டுகின்றன. அந்த நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதி எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளிப்பதாக இருந்தது. ரேச்சலும் அவளது நண்பர்கள் பலரும் வெறுத்த ஒரு இளம் பெண், பழைய பாடல்களைப் பாடித் தனது கலைப்பயணத்தைத் தொடங்கினாள்; தன் எதிர்காலத்தையும் தன் குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையும் அந்த முயற்சியின் மீதே அவள் முழுமையாக நம்பியிருந்தாள். அவளுக்கு மிகவும் பருமனான, கிட்டத்தட்ட அபத்தமான தோற்றமளிக்கும் பின்பகுதி இருந்தது; அதே சமயம் அவளது குரல் அழகாக இருந்தாலும் பலவீனமாக இருந்தது—பயத்தினால் அது இன்னும் நலிவடைந்திருந்தது—இது அவளது திடகாத்திரமான உடல்வாகுக்கு முற்றிலும் முரணாக அமைந்திருந்தது. இயல்பிலேயே கூச்ச சுபாவம் கொண்ட அந்தப் பெண்ணைக் கலங்கடித்து, அவளது நிதானத்தைக் குலைத்து, அந்த நிகழ்ச்சியை முழுத் தோல்வியடையச் செய்வதற்காக ரேச்சல் தன் நண்பர்கள் சிலரை அவையினரிடையே அமர வைத்திருந்தாள்; இதன் மூலம் அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒப்பந்தம் எதுவும் கிடைக்காமல் தடுக்க அவள் திட்டமிட்டிருந்தாள். அந்தப் பாவம் செய்த பெண் பாடத் தொடங்கிய உடனேயே, இதற்காகவே நியமிக்கப்பட்டிருந்த சில பார்வையாளர்கள் அவளது பின்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டிச் சிரிக்கத் தொடங்கினர்; சதியில் ஈடுபட்டிருந்த பெண்கள் சத்தமாகச் சிரித்தனர்; அவளது மெல்லிய குரலில் வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு ஸ்வரமும் ஒரு செயற்கையான கேலியைத் தூண்டியது, அது விரைவில் பெரும் கூச்சலாக மாறியது. மேடை ஒப்பனைக்கு அடியில் வேதனையால் வியர்த்துக் கொட்டிய அந்தப் பரிதாபகரமான பெண், சிறிது நேரம் உறுதியாக நிற்க முயன்றாள்; பின்னர் பார்வையாளர்களை நோக்கி விரக்தியும் ஆத்திரமும் கலந்த ஒரு பார்வையை வீசினாள்—ஆனால் அந்தச் செயல் இன்னும் உரத்த கேலிகளையே தூண்டியது. பிறரைப் போலச் செய்யும் இயல்பும், புத்திசாலித்தனமாகவும் துணிச்சலாகவும் காட்டிக்கொள்ளும் விருப்பமும், முன்கூட்டியே எதுவும் தெரியாத சில அழகான நடிகைகளையும் இதில் இழுத்தன; அவர்கள் மற்றவர்களைப் பார்த்து ஒருவித புரிதலுடனும் குரோதத்துடனும் பார்த்துவிட்டு, சத்தமாகச் சிரித்துக் குலுங்கினர்—நிலைமை எவ்வளவு மோசமானதென்றால், இரண்டாவது பாடல் முடிந்ததும், நிகழ்ச்சியில் இன்னும் ஐந்து பாடல்கள் எஞ்சியிருந்த போதிலும், மேடை மேலாளர் திரையை இறக்கச் செய்தார். என் பாட்டிக்குத் தொல்லை கொடுப்பதற்காக என் பெரியப்பா என் தாத்தாவைக் கொண்டு 'காக்னாக்' (cognac) மதுவை அருந்தச் செய்தபோது பாட்டி அடைந்த துயரத்தைப் பற்றி நான் எப்படி அதிகம் சிந்திக்காமல் இருந்தேனோ, அதேபோல இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றியும் அதிகம் நினைக்காமல் இருக்க முயன்றேன்; ஏனெனில், தீய எண்ணம் அல்லது குரோதம் என்றாலே அது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தருவதாக இருந்தது. ஆயினும், துயருற்றவர்கள் மீதான பரிதாபம் சில சமயங்களில் முழுமையான உண்மையாக இருப்பதில்லை—ஏனெனில், கற்பனையின் மூலம் நாம் ஒரு முழுத் துயர உலகத்தை உருவாக்குகிறோம்; ஆனால் அந்தத் துயரத்தை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் பாதிக்கப்பட்ட நபர், அதற்காகத் தன்னை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருப்பதில்லை—அதேபோல, தீய எண்ணம் கொண்ட ஒருவரின் ஆன்மாவில் இருக்கும் அந்தத் தீய குணம், நாம் கற்பனை செய்யவே வேதனைப்படும் வகையிலான ஒரு தூய மற்றும் இன்பம் தரும் கொடூரத்தன்மையைக் கொண்டிருப்பதில்லை; வெறுப்புதான் அதைத் தூண்டுகிறது; கோபம் அதற்கு ஒரு தீவிரத்தையும் துடிப்பையும் அளிக்கிறது—ஆனால் அவை மகிழ்ச்சிக்கு வெகு தொலைவானவை. அதில் இன்பம் காண்பதற்கு ஒருவித வக்கிரமான மனநிலை தேவை; ஏனெனில், துன்புறுத்தப்படுபவர் ஒரு "மோசமான" நபர் என்றே அந்தத் தீய எண்ணம் கொண்டவர் நம்புகிறார். தான் துன்புறுத்திய அந்த நடிகை சுவாரஸ்யமற்றவர் என்றே ரேச்சல் கருதினாள்—அல்லது, குறைந்தது, அவரை அவமானப்படுத்தி மக்கள் கூச்சலிடச் செய்வதன் மூலம், ஒருவித விகாரமான தன்மையை ஏளனம் செய்து 'நல்ல ரசனை'யை நிலைநாட்டவும், ஒரு விரும்பத்தகாத சக ஊழியருக்குப் பாடம் புகட்டவும் செய்வதாகவே அவள் நினைத்தாள். ஆயினும், அந்தச் சம்பவத்தைத் தடுப்பதற்கான துணிச்சலோ அதிகாரமோ என்னிடம் இல்லாததால், அது குறித்துப் பேசாமல் இருப்பதே மேல் என்று கருதினேன்; பாதிக்கப்பட்டவரைப் பற்றி நல்லவிதமாகப் பேசிக்கொண்டே, அதே வேளையில் அவரைத் துன்புறுத்தியவர்களின் மனநிலையை ஒருவிதக் கொடூரமான இன்ப உணர்வுக்கு இணையானதாக விவரிப்பது எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்திருக்கும்......இந்தத் தொடக்க நிலையில் இருப்பவர்.

ஆனால், அந்த நிகழ்ச்சியின் தொடக்கம் என்னை வேறொரு விதத்திலும் ஈர்த்தது. ரேச்சல் குறித்து செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) கொண்டிருந்த மாயையை அல்லது பிம்பத்தை அது எனக்குப் புரியவைத்தது; அந்த மாயைதான், அன்று காலை பூத்துக் குலுங்கும் பேரிக்காய் மரங்களுக்கு அடியில் அவளைப் பார்த்தபோது, ​​அவளைப் பற்றி அவனும் நானும் கொண்டிருந்த பிம்பங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரும் இடைவெளியை உருவாக்கியிருந்தது. அந்தச் சிறிய நாடகத்தில், ரேச்சலின் பங்கு மிகச் சிறியது—வெறுமனே மேடையில் வந்து செல்லும் ஒரு பாத்திரத்தைப் போன்றதுதான். ஆயினும், அந்த இடத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அவள் முற்றிலும் வேறொரு பெண்ணாகத் தெரிந்தாள். தூரம்—அரங்கத்திலிருந்து மேடைக்கு இருக்கும் தூரம் மட்டுமல்ல, ஏனெனில் உலகமே ஒரு பெரிய நாடக அரங்குதானே—எந்த முகங்களை வடிவமைத்துத் தனித்துவப்படுத்துமோ, அத்தகைய முகங்களில் ஒன்று அவளுடையது; ஆனால், மிக அருகில் இருந்து பார்க்கும்போது அந்த முகங்கள் சிதைந்து வெறும் துகள்களாகிவிடும். அருகில் பார்க்கும்போது, ​​அங்கு தெரிவதெல்லாம் ஒரு நெபுலா அல்லது பால்வெளி மண்டலத்தைப் போல எண்ணற்ற சிறு புள்ளிகளும் கறைகளும் மட்டுமே; வேறெதுவும் இல்லை. ஆனால், சரியான தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது அவை அனைத்தும் மறைந்துவிடும்; பின்னோக்கிச் சரிந்து மறைவது போன்ற கன்னங்களிலிருந்து ஒரு மூக்கு வெளிப்படும்—பிறை நிலவைப் போல—அது எவ்வளவு மென்மையானது, தூய்மையானது என்றால், ரேச்சலின் கவனத்தை ஈர்க்கும் நபராக இருக்க வேண்டும் என்றும், அவளை எப்போது வேண்டுமானாலும் பார்க்க வேண்டும் என்றும், அவளைத் தன் அருகில் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றும் ஒருவருக்குத் தோன்றும்... நிச்சயமாக, அவளை ஒருபோதும் மிக அருகில் பார்த்திராத பட்சத்தில் மட்டுமே இது சாத்தியம். அது என் அனுபவமாக இருக்கவில்லை; ஆனால், அவள் நடிப்பதை முதன்முதலில் பார்த்த செயிண்ட்-லூப்பின் அனுபவம் அதுவாகத்தான் இருந்தது. அவளை எப்படி அணுகுவது, அவளை எப்படி அறிந்துகொள்வது என்று அவன் யோசித்தான்; அவளுக்குரிய அந்த உலகம்—ஒரு அற்புதமான பிரபஞ்சமே—அவனுக்குள் விரிந்து பரவியது; அது ஒரு மகிழ்ச்சியான ஒளிவட்டத்தை வெளிப்படுத்தியது, ஆனால் அவனால் ஒருபோதும் நுழைய முடியாத உலகமாகவும் அது இருந்தது. அவளுக்குக் கடிதம் எழுதுவது பைத்தியக்காரத்தனம் என்றும், அவள் பதில் அளிக்கமாட்டாள் என்றும் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டே அவன் அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறினான்; ஆயினும், மிகவும் பரிச்சயமான இந்த எதார்த்தங்களை விடவும் மேலான, ஆசையாலும் கனவுகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு உலகில் தனக்குள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணுக்காகத் தன் செல்வத்தையும் பெயரையும் கூடத் தியாகம் செய்ய அவன் தயாராக இருந்தான். பின்னர், ஒரு நாடக மேடை அமைப்பைப் போலவே தோற்றமளித்த அந்தப் பழைய, சிறிய அரங்கத்திலிருந்து, மகிழ்ச்சியான, நேர்த்தியான தொப்பிகளை அணிந்திருந்த நடிகர்கள் குழு மேடைக்கான கதவு வழியாக வெளியே வருவதை அவன் கண்டான். அவர்களை அறிந்திருந்த இளைஞர்கள் சிலர் அங்கே காத்திருந்தனர். மனிதர்கள் உருவாக்கக்கூடிய பல்வேறு சேர்க்கைகளின் எண்ணிக்கையை விட, களத்தில் உள்ள மனிதர்களின் எண்ணிக்கை குறைவு என்பதால், நமக்குத் தெரிந்தவர்கள் யாரும் இல்லாத ஒரு அறையில், மீண்டும் காண்போம் என்று சற்றும் எதிர்பாராத ஒருவரை நாம் சந்திக்க நேரிடலாம்; அந்தச் சந்திப்பு மிகவும் தகுந்த தருணத்தில் நிகழ்வதால் அது ஏதோ தெய்வீகத் திட்டத்தால் அமைந்தது போலத் தோன்றலாம். ஆனால், நாம் வேறொரு இடத்தில் இருந்திருந்தால், அங்கு வேறுவிதமான விருப்பங்கள் தோன்றியிருக்கும்; அவற்றை நிறைவேற்றிக்கொள்ள வேறொரு பழைய அறிமுகத்தைச் சந்தித்திருப்போம்; எனவே, அந்தச் சந்திப்புக்கு மாற்றாக வேறொரு தற்செயலான நிகழ்வு நிச்சயம் நடந்திருக்கும். செயிண்ட்-லூ அவளை வெளியே வருவதைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, அவளது கனவுலகின் பொற்கதவுகள் அவளுக்குப் பின்னால் மூடிக்கொண்டிருந்தன; அதனால், அவளது முகத்திலிருந்த மச்சங்களும் பருக்களும் பெரிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை. இருப்பினும், அவை அவனுக்குச் சற்று அதிருப்தியை அளித்தன; ஏனெனில், இப்போது அவன் தனியாக இல்லாததால், நாடக அரங்கில் அவளைப் பார்த்தபோது அவனிடம் இருந்த 'கனவு காணும் ஆற்றல்' அவனிடம் இல்லை. அவளை இனி பார்க்க முடியாவிட்டாலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத நேரங்களிலும் ஈர்ப்பு விசையின் மூலம் நம்மை ஆளும் நட்சத்திரங்களைப் போலவே, அவளும் அவனது செயல்களைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தினாள். அந்த நடிகையின் மீது அவனுக்கு இருந்த விருப்பம் — ராபர்ட்டுக்கு அவளது முகத் தோற்றம் கூடத் தெளிவாக நினைவில் இல்லை என்றாலும் — அங்கே தற்செயலாக இருந்த தனது பழைய பள்ளித் தோழனை அணுகி, அந்த மச்சங்களும் சாதாரணமான முகத் தோற்றமும் கொண்ட பெண்ணை (ஏனெனில் அவளும் அந்த நடிகையும் ஒருவரே) தனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அவனைத் தூண்டியது; அந்த நபர் உண்மையில் அந்த இருவரில் யார் என்பதைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று அவன் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். அவள் அவசரத்தில் இருந்தாள்; இம்முறை அவள் செயிண்ட்-லூவிடம் பேசக்கூட இல்லை. பல நாட்களுக்குப் பிறகு, அவளது நண்பர்களிடமிருந்து அவளைப் பிரிந்து வருமாறு வற்புறுத்தி, அவளுடன் திரும்பும் வாய்ப்பை அவன் ஒருவழியாகப் பெற்றான். அதற்குள்ளாகவே அவன் அவள் மீது காதல் வயப்பட்டிருந்தான். கனவு காணும் தேவை மற்றும் கனவில் கண்ட பெண்ணின் மூலம் மகிழ்ச்சியை அடையும் விருப்பம் ஆகியவற்றால், மகிழ்ச்சிக்கான தனது அனைத்து நம்பிக்கைகளையும் ஒருவரிடம் ஒப்படைக்க மிகக் குறைந்த நேரமே போதுமானதாகிறது; অথচ, சில நாட்களுக்கு முன்புவரை மேடையில் தெரிந்த ஒரு அறிமுகமற்ற, அலட்சியமான, தற்செயலான தோற்றத்தைத் தவிர அந்தப் பெண் அவனுக்கு வேறு யாருமல்ல.

திரை விழுந்து நாங்கள் மேடைக்குச் சென்றபோது, ​​அங்கே நடப்பதற்கு எனக்குச் சற்று தயக்கமாக இருந்தது; அதனால் செயிண்ட்-லூவிடம் உற்சாகமாகப் பேச விரும்பினேன். அந்தப் புதிய சூழலில் எப்படி நடந்துகொள்வது என்று எனக்குத் தெரியாததால், எங்கள் உரையாடலில் மூழ்கியிருப்பது என் நடத்தையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும் என்று நான் கருதினேன். நான் அதில் மிகவும் மூழ்கி, கவனச்சிதறலுடன் இருந்ததால், அந்தச் சூழலுக்கு ஏற்ற முகபாவனைகள் என்னிடம் இல்லாதது இயல்பானதே என்று மற்றவர்கள் நினைத்திருப்பார்கள்—ஏனெனில், நான் சொல்ல வந்த விஷயத்தில் தீவிரமாக இருந்ததால், நான் உண்மையில் எங்கே இருக்கிறேன் என்பதையே நான் பெரிதாக உணர்ந்திருக்கவில்லை. உரையாடலைத் தொடரும் நோக்கில், என் நினைவுக்கு வந்த முதல் விஷயத்தையே எடுத்துக்கொண்டு நான் ராபர்ட்டிடம் சொன்னேன்:

"தெரியுமா, நான் கிளம்பிய அன்று உன்னிடம் விடைபெற வந்திருந்தேன்—அதைப் பற்றிப் பேச நமக்கு வாய்ப்பே கிடைக்கவில்லை. தெருவில் நான் உன்னைப் பார்த்து கையை அசைத்தேன்."

"அதை எனக்கு நினைவூட்டாதே," என்று அவர் பதிலளித்தார். "அதைப் பற்றி நினைத்தாலே எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. ராணுவக் குடியிருப்பின் (barracks) அருகிலேயே நாம் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக்கொண்டோம்; ஆனால், நான் ஏற்கனவே மிகவும் தாமதமாகிக்கொண்டிருந்ததால் என்னால் நிற்க முடியவில்லை. நான் உண்மையிலேயே வருத்தப்பட்டேன் என்று உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்."

அப்படியானால் அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டிருந்தார்! எந்தவிதமான தனிப்பட்ட உணர்வும் வெளிப்படாத அந்த 'கை அசைப்பு' இப்போதும் என் கண்முன்னே நிழலாடுகிறது...அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதைக் காட்டும் எந்தப் பார்வையுமின்றி, அல்லது வண்டியை நிறுத்த முடியாததற்காக வருந்தும் எந்தச் சைகையுமின்றி, தனது ராணுவத் தொப்பியின் (kepi) விளிம்பைத் தொட்டு வணங்கும் பாவனையில் என்னை அங்கீகரித்தார். அந்தத் தருணத்தில் அவர் மேற்கொண்ட அந்தப் பாவனை—அதாவது என்னை அடையாளம் காணாதது போன்ற தோற்றம்—அவருக்கு விஷயங்களை மிகவும் எளிதாக்கியிருக்க வேண்டும். ஆயினும், அவரது இயல்பான முதல் எதிர்வினை வெளிப்படுவதற்கு முன்பே, அந்தப் பாவனைக்குள் அவர் அவ்வளவு விரைவாகப் பொருந்திப்போனது என்னைக் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. பால்பெக் (Balbec) நகரிலேயே நான் கவனித்திருந்த ஒரு விஷயம் இது: சில உணர்ச்சிகளின் திடீர் எழுச்சியைத் தனது மெல்லிய தோலின் ஊடாகவே வெளிப்படுத்தும் அந்த முகத்தின் கள்ளங்கபடமற்ற நேர்மை ஒருபுறம் இருக்க, அதே சமயம் உணர்ச்சிகளை மறைப்பதற்கான நாகரிகமான முறைகளில் அவரது உடல் மிகச் சிறப்பாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தது; ஒரு தேர்ந்த நடிகரைப் போல, தனது ராணுவ மற்றும் சமூக வாழ்க்கையில் அவர் அடுத்தடுத்துப் பலவிதமான வேடங்களை ஏற்று நடிக்கக்கூடியவராக இருந்தார். அந்த வேடங்களில் ஒன்றில், அவர் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டு என்னை ஒரு சகோதரனைப் போலவே நடத்தினார்—உண்மையில், அவர் எனக்குச் சகோதரராகவே இருந்தார், மீண்டும் அப்படித்தான் ஆனார்—ஆயினும் ஒரு கணத்திற்கு அவர் என்னை அறியாத வேறொரு மனிதராக இருந்தார்: குதிரைக்கடிவாளத்தைப் பிடித்தபடி, கண்ணில் ஒற்றைக் கண்ணாடியை (monocle) அணிந்தபடி, எந்தப் பார்வையோ அல்லது புன்னகையோ இன்றி, எனது ராணுவ வணக்கத்திற்கு மிகச் சரியான முறையில் தனது தொப்பியின் விளிம்பைத் தொட்டுப் பதிலளித்த ஒரு மனிதராக அவர் இருந்தார்!

நான் கடந்து சென்ற நாடக மேடை அமைப்புகள்—அவை அங்கேயே நின்றிருந்தாலும், மிக அருகில் இருந்து பார்க்கும்போது, ​​தொலைவு மற்றும் அவற்றை உருவாக்கிய சிறந்த ஓவியரின் திட்டமிடப்பட்ட ஒளி அமைப்பால் கிடைத்திருந்த அந்த மாயாஜாலத் தோற்றங்கள் நீங்கி—மிகவும் பரிதாபகரமாகத் தெரிந்தன; நான் நெருங்கியபோது ரேச்சலும் (Rachel) அதே போன்றதொரு மோசமான மாற்றத்திற்கு உள்ளானாள். அரங்கத்திற்கும் மேடைக்கும் இடையிலான அந்தத் தொலைவுக் கோணத்தில், அவளது அழகான மூக்கின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகள் தட்டையாகத் தெரிந்தன; அது மேடை அமைப்புகளின் மேடுபள்ளங்கள் மறைந்து தட்டையாகத் தெரிவதைப் போலவே இருந்தது. அவள் முன்பிருந்தவளாக இல்லை; அவளது அடையாளம் தஞ்சம் புகுந்திருந்த அவளது கண்களைக் கொண்டே நான் அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். சற்று நேரத்திற்கு முன்பு மிகவும் பிரகாசமாகத் தெரிந்த அந்த இளம் உடலின் வடிவமும் பொலிவும் மறைந்துவிட்டிருந்தன. அதற்குப் பதிலாக—சந்திரனை நெருங்கும்போது அது இளஞ்சிவப்பு மற்றும் தங்க நிறக் கோளமாகத் தெரிவது மறைந்துவிடுவது போல—சற்று நேரத்திற்கு முன்பு மிகவும் மென்மையாகத் தெரிந்த அந்த முகத்தில் இப்போது மேடுகள், கறைகள் மற்றும் பள்ளங்களைத் தவிர வேறு எதையும் என்னால் காண முடியவில்லை. அருகிலிருந்து பார்க்கும்போது அந்த நடிகையின் முகமும் சரி, வர்ணம் பூசப்பட்ட பின்னணிக் காட்சிகளும் சரி, ஒருவித தெளிவற்ற தன்மையில் கரைந்துபோனாலும், நான் அங்கு இருப்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அந்த அரங்க அமைப்புகளுக்கு இடையே நான் நடந்து சென்றேன்—இயற்கையின் மீதான என் காதலால் முன்பு சலிப்பூட்டும் மற்றும் செயற்கையான ஒன்றாக நான் கருதியிருக்கக்கூடிய அந்த முழுப் பின்னணியும், 'வில்ஹெல்ம் மீஸ்டர்' (Wilhelm Meister) நூலில் கோதே (Goethe) விவரித்திருந்த விதத்தால் என் கண்களுக்கு ஒருவித அழகைக் கொண்டிருந்தது. நகரத்தில் வழக்கமாகச் செய்வது போலவே ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துச் சொல்லிக்கொண்டும், அரட்டை அடித்துக்கொண்டும், புகைபிடித்துக்கொண்டும் இருந்த பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் நடிகைகளின் சமூக நண்பர்களுக்கு மத்தியில், ஒரு இளைஞனைக் கண்டது எனக்குள் ஒருவித ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன் கருப்பு வெல்வெட் தொப்பியும், ஹைட்ரேஞ்சா (hydrangea) மலரின் நிறத்திலான பாவாடையும் அணிந்திருந்தான்; அவனது கன்னங்கள் வாட்டோ (Watteau) ஓவியரின் வரைபடத் தொகுப்பிலிருந்து வந்த ஒரு பக்கத்தைப் போலச் சிவப்பூட்டப்பட்டிருந்தன. புன்னகைக்கும் முகத்துடனும், வானத்தை நோக்கும் கண்களுடனும், உள்ளங்கைகளால் நேர்த்தியான அசைவுகளைச் செய்துகொண்டும், லேசாகத் துள்ளிக்குதித்துக்கொண்டும் இருந்த அவன், சாதாரண உடைகள் (lounge suits) மற்றும் நீண்ட கோட்டுகளை (frock coats) அணிந்திருந்த நிதானமான மனிதர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு இனத்தைச் சேர்ந்தவனாகத் தோன்றினான். அந்த மனிதர்களுக்கு மத்தியில் அவன் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலத் தனது பரவசமான கனவைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தான்—அவர்களின் வாழ்க்கைக் கவலைகளுக்கு அந்நியமாகவும், அவர்களின் நாகரிகப் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து வெகு தொலைவிலும், இயற்கையின் விதிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவனாகவும் அவன் இருந்தான். அந்தக் காட்சி, ஒரு கூட்டத்திற்குள் வழிதவறி வந்த வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்ப்பது போலவோ, அல்லது வர்ணம் பூசப்பட்ட பின்னணித் திரைகளுக்கு முன்னால் அதன் தன்னிச்சையான, வண்ணமயமான, சிறகுகள் கொண்ட துள்ளல் அசைவுகள் உருவாக்கும் இயற்கையான வளைகோடுகளைக் கண்களால் பின்தொடர்வது போலவோ புத்துணர்ச்சியூட்டுவதாகவும் அமைதி தருவதாகவும் இருந்தது. ஆயினும், அதே கணத்தில், தான் பங்கேற்கவிருந்த நடன நிகழ்ச்சியின் (divertissement) இறுதி அசைவை ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த நடனக் கலைஞரைத் தன் காதலி கவனிப்பதாகச் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) நினைத்துக்கொண்டான்; அதனால் அவன் முகம் இருண்டது. "நீ வேறு பக்கம் பார்க்கலாம்," என்று அவன் அவளிடம் கடுகடுப்புடன் கூறினான். "அந்த நடனக் கலைஞர்கள் தூக்கிலிடப்பட வேண்டிய கயிற்றின் மதிப்புக்குக் கூடத் தகுதியற்றவர்கள் என்பது உனக்குத் தெரியும்—மேலும், நீ அவர்களைக் கவனித்ததாகப் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டு திரியும் ரகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அவர்கள். அதுமட்டுமின்றி, உன் உடை மாற்றும் அறைக்குச் சென்று தயாராகுமாறு உனக்குச் சொல்லப்படுவதை நீ தெளிவாகக் கேட்க முடிகிறது. உனக்கு மீண்டும் தாமதமாகப் போகிறது."

செயின்ட்-லூப்பின் கோபமான முகபாவனையைப் பார்த்த மூன்று கனவான்கள்—மூன்று பத்திரிகையாளர்கள்—என்ன பேசப்படுகிறது என்பதைக் கேட்கும் ஆர்வத்துடன் அருகில் வந்தனர். மறுபுறம் ஒரு பின்னணிக் காட்சி அமைப்பு பொருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, ​​நாங்கள் அவர்கள் மீது நெருக்கமாக அமுக்கப்பட்டோம். "ஓ! ஆனால் எனக்கு இவரைத் தெரியும்—இவர் என் நண்பர்," என்று அந்த நடனக் கலைஞரைப் பார்த்தவாறே செயின்ட்-லூவின் காதலி உற்சாகமாகக் கூறினாள். "அருமையாகச் செய்கிறார்—அவரது உடலின் மற்ற பாகங்களைப் போலவே, அந்தச் சிறிய கைகளும் துள்ளிக் குதித்து ஆடுவதைப் பாருங்கள்!"

நடனக் கலைஞர் அவளை நோக்கித் தன் தலையைத் திருப்பினார். அவர் ஏற்று நடித்திருந்த அந்த மெல்லிய, தேவதை போன்ற உருவத்தின் பின்னாலிருந்து அவரது இயல்பான மனிதத் தோற்றம் வெளிப்பட்டபோது, ​​சாயம் பூசப்பட்ட விறைப்பான இமைகளுக்கு இடையே அவரது கண்கள்—சாம்பல் நிற ஜெல்லி போன்ற உறுதியான தன்மையுடன்—துடித்து மின்னின; மென்மையான வண்ண ஓவியம் போலச் சாயம் பூசப்பட்டிருந்த அவரது முகத்தில், ஒரு புன்னகை உதடுகளை அகலமாக விரித்தது. பின்னர், அந்தப் பெண்ணை மகிழ்விப்பதற்காக—நாம் முன்பு ரசித்ததாகக் கூறிய அதே பாடலை ஒரு பாடகி மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் பாடிக்காட்டுவதைப் போல—அவர் தனது உள்ளங்கைகளின் அசைவை மீண்டும் செய்யத் தொடங்கினார்; ஒரு சிறந்த நகல்-கலைஞரின் நேர்த்தியோடும், ஒரு சிறுவனின் துள்ளலான உற்சாகத்தோடும் அவர் தன்னையே அச்சு அசலாகப் போலச் செய்து காட்டினார்.

"ஓ! அது எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது—அவர் தன்னையே அப்படிப் போலச் செய்து காட்டுவது," என்று அவள் கைகளைத் தட்டியவாறே கூறினாள்.
"என் அன்பே, உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்," என்று செயிண்ட்-லூப் அவளிடம் கலக்கமான குரலில் கூறினார், "இப்படி ஒரு ரகளை செய்யாதே; நீ என்னைக் கொல்கிறாய். சத்தியமாக, நீ இன்னொரு வார்த்தை பேசினால், நான் உன்னை உன் உடை மாற்றும் அறைக்கு அழைத்துச் செல்ல மாட்டேன்—நான் கிளம்பிவிடுவேன். சரி, வா, இவ்வளவு மோசமாக நடந்துகொள்ளாதே." "அந்தச் சுருட்டுப் புகையில் அங்கே நிற்காதே; அது உனக்கு நல்லதல்ல," என்று செயிண்ட்-லூப் என்னிடம் கூறினார், பால்பெக்கிலிருந்து என் மீது அவர் கொண்டிருந்த அதே அக்கறையை வெளிக்காட்டினார்.

"ஓ! நீ கிளம்பிச் சென்றால் அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்."

"நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன், நான் திரும்பி வரமாட்டேன்."

"அப்படி நடக்கும் என்று நம்ப எனக்குத் துணிவில்லை."

கேளு, நீ நல்லா நடந்துகிட்டா அந்த நெக்லஸை தருறேன்னு உனக்குத் தெரியும்ல, ஆனா நீ என்னை இப்படி நடத்துற இந்த நொடியில...”

“ஆ! நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்கு ஆச்சரியமில்லை. நீ எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுத்த; நீ அதை நிறைவேற்ற மாட்டாய் என்று நான் முன்பே யூகித்திருக்க வேண்டும். உன்னிடம் பணம் இருக்கிறது என்று நீ காட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறாய், ஆனால் நான் உன்னைப் போல பணத்திற்காக எதையும் செய்பவள் அல்ல. உன் நெக்லஸைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. அதை எனக்குக் கொடுக்க வேறு ஒருவர் இருக்கிறார்.”

“வேறு யாராலும் அதை உனக்குக் கொடுக்க முடியாது, ஏனென்றால் நான் அதை பூஷெரோனிடம் முன்பதிவு செய்திருக்கிறேன், அதை எனக்கு மட்டுமே விற்பேன் என்று அவர் எனக்கு வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.”

“நான் நினைத்தது போலவேதான்: நீ என்னை மிரட்ட விரும்பினாய்; அதற்காக நீ எல்லா முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளையும் முன்கூட்டியே எடுத்திருந்தாய். அவர்கள் சொல்வது போலத்தான்—*மார்சான்டெஸ், மாடர் செமிட்டா*—இது அப்பட்டமான வஞ்சகத்தின் நாற்றத்தை வீசுகிறது,” என்று ரேச்சல் பதிலளித்தாள். அவள் ஒரு முரட்டுத்தனமான தவறான புரிதலின் அடிப்படையில் அமைந்த சொற்பிறப்பியல் விளக்கத்தை மீண்டும் கூறினாள்—ஏனென்றால் *செமிட்டா* என்றால் ‘பாதை’ என்று பொருள், ‘செமிட்டிக்’ என்று அல்ல—ஆனால், செயிண்ட்-லூப்பின் டிரேஃபஸ் ஆதரவுக் கருத்துக்களுக்காக தேசியவாதிகள் அந்த விளக்கத்தை அவர் மீது திணித்தனர்; உண்மையில் அந்தக் கருத்துக்களுக்கு அவர் அந்த நடிகையையே காரணமாகக் கொண்டிருந்தார். (திருமதி டி மார்சான்டெஸை ஒரு யூதப் பெண் என்று அழைத்திருக்கவே கூடாத கடைசி நபர் அவர்தான்—சமூகத்தின் அமெச்சூர் இனவரைவியலாளர்களால், லெவி-மிரெபோய்க்ஸ் குடும்பத்துடனான அவரது உறவைத் தவிர, யூத இரத்தத்தின் எந்தத் தடயத்தையும் அவரிடம் காண முடியாத ஒரு பெண் அவர்.) ஆனால், இது இன்னும் முடியவில்லை, உறுதியாக இருங்கள். இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு வாக்குறுதி பயனற்றது. நீ எனக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டாய். பூஷெரோன் இதைக் கண்டுபிடிப்பான், மேலும் அந்த நெக்லஸின் விலையை விட இருமடங்கு அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும். விரைவில் என்னிடமிருந்து உனக்குத் தகவல் வரும்—கவலைப்படாதே.

ராபர்ட் சொன்னது முற்றிலும் சரிதான். ஆனாலும், சூழ்நிலைகள் எப்போதுமே மிகவும் சிக்கலானவை என்பதால், நூறு முறை சரியாகச் சொல்பவர் கூட ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தவறாக இருந்திருக்கக்கூடும். மேலும், பால்பெக்கில் அவர் கூறிய அந்த விரும்பத்தகாத, ஆனால் மிகவும் அப்பாவித்தனமான கருத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியாமல் இருக்கவில்லை: "அந்த வகையில், அவளை விட எனக்கு மேல்கை இருக்கிறது."
800

“அந்தக் கழுத்தணி பற்றி நான் சொன்னதை நீ தவறாகப் புரிந்துகொண்டாய். நான் உனக்கு எந்த உறுதியான வாக்குறுதியும் அளிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், நான் உன்னை விட்டு விலகிச் செல்லும்படி நீயே எல்லா முயற்சிகளையும் செய்யும்போது, ​​அதை உனக்குத் தராமல் இருப்பது இயல்பான ஒன்றுதானே? இதில் எங்கே துரோகமோ அல்லது பணத்தாசையோ இருக்கிறது? நான் என் செல்வத்தை ஆடம்பரமாகக் காட்டுவதாகச் சொல்ல முடியாது; கையில் ஒரு காசு கூட இல்லாத ஏழை என்றுதான் நான் எப்போதும் உன்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ அதை அப்படி எடுத்துக்கொள்வது தவறு, அன்பே. நான் எப்படிப் பணத்தாசை பிடித்தவனாக இருக்க முடியும்? என் அக்கறைக்குரிய ஒரே விஷயம் நீதான் என்பது உனக்கு நன்றாகவே தெரியுமே.”

“சரி, சரி, சொல்லிக்கொண்டே போ,” என்று அவள் ஒருவித ஏளனத்துடன் கூறினாள்; தாடி சிரைப்பது போன்ற சைகையைச் செய்தபடியே. பிறகு, அந்த நடனக் கலைஞரைப் பார்த்து:

“ஓ! அவர் கைகளை எவ்வளவு அற்புதமாக அசைக்கிறார். ஒரு பெண்ணாக இருந்தும் கூட, அவர் செய்வதை என்னால் செய்ய முடியாது.” மீண்டும் அவனைப் பார்த்து, ராபர்ட்டின் முகம் வேதனையால் சுருங்கியிருப்பதைக் சுட்டிக்காட்டினாள்: “பார், அவர் அவதிப்படுகிறார்,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள். அந்தத் தருணத்தில் அவளிடம் வெளிப்பட்ட அந்தச் சித்திரவதை இன்பம் காணும் குரூர உணர்வுக்கும், செயின்ட்-லூப் மீதான அவளது உண்மையான பாசத்திற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை.

“கவனி, கடைசி முறையாகச் சொல்கிறேன், சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்: நீ என்ன செய்தாலும் சரி—இன்னும் ஒரு வாரம் கழித்து நீ எவ்வளவோ வருந்தினாலும் சரி—நான் திரும்பி வரமாட்டேன். எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. நினைவில் கொள்: இது மாற்ற முடியாத முடிவு. ஒரு நாள் நீ வருந்துவாய், ஆனால் அப்போது காலம் கடந்துவிட்டிருக்கும்.”

ஒருவேளை அவன் உண்மையாகவே அப்படி நினைத்திருக்கலாம்; தன் காதலியை விட்டுப் பிரிவதில் உள்ள வேதனையை விட, சில குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளின் கீழ் அவளுடன் தொடர்ந்து வாழ்வதில் உள்ள வேதனைதான் அவனுக்கு அதிகக் கொடுமையானதாகத் தோன்றியிருக்கலாம்.

“ஆனால் நண்பரே,” என்று என்னைப் பார்த்து அவன் மேலும் கூறினான், “அங்கே சும்மா நிற்காதீர்கள்—சொல்கிறேன் கேளுங்கள், உங்களுக்கு இருமல் வந்துவிடும்.”

என் வழியை மறித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மேடை அமைப்பை நான் சுட்டிக்காட்டினேன். அவன் தன் தொப்பியை லேசாகத் தொட்டு வணங்கிவிட்டு, அந்தப் பத்திரிகையாளரிடம் சொன்னான்:

— ஐயா, உங்கள் சுருட்டை (cigar) தூக்கி எறிய முடியுமா? அதன் புகை என் நண்பருக்குத் தொந்தரவாக இருக்கிறது.

அவனுடைய காதலி, அவனுக்காகக் காத்திருக்காமல், தன் தனி அறை (box) இருக்கும் திசையை நோக்கி நடந்து சென்றாள்; அவள் திரும்பி, அரங்கத்தின் மறுமுனையில் இருந்த நடனக் கலைஞரை நோக்கிக் கூப்பிட்டாள்—அப்போது அவள் ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணுக்கே உரிய, செயற்கையான இனிமையும் கள்ளங்கபடமற்ற தன்மையும் கொண்ட குரலைப் பயன்படுத்தினாள்:

— உங்கள் அந்தச் சிறிய கைகள் பெண்களிடமும் அப்படித்தான் நடந்துகொள்கின்றனவா? பார்ப்பதற்கு நீங்களும் ஒரு பெண்ணைப் போலவே இருக்கிறீர்கள்; என் தோழி ஒருவருடன் நீங்கள் மிக நன்றாகப் பொருந்திப் போவீர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

— எனக்குத் தெரிந்தவரை புகைப்பிடிப்பதற்குத் தடை ஏதுமில்லை; யாருக்காவது உடல்நிலை சரியில்லை என்றால், அவர்கள் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டும், என்று அந்தப் பத்திரிகையாளர் கூறினார்.

நடனக் கலைஞர் அந்தப் பெண் கலைஞரைப் பார்த்து மர்மமான முறையில் புன்னகைத்தார்.

— ஓ! வாயை மூடுங்கள், நீங்கள் என்னைப் பைத்தியமாக்குகிறீர்கள்! என்று அவள் கத்தினாள். நாம் இருவரும் சேர்ந்து கொஞ்சம் ஜாலியாக இருக்கப்போகிறோம்!

— எப்படியாயினும் ஐயா, நீங்கள் அவ்வளவு கண்ணியமாக நடந்துகொள்ளவில்லை, என்று செயிண்ட்-லூப் அந்தப் பத்திரிகையாளரிடம் கூறினார்—அப்போதும் அவர் மென்மையான, கண்ணியமான தொனியிலேயே பேசினார்; ஒரு நிகழ்வு முடிந்துவிட்ட பிறகு அதைத் திரும்பிப் பார்ப்பவரின் அலட்சியமான அல்லது நிதானமான மனநிலையுடன் அவர் அவ்வாறு பேசினார்.

அந்தத் தருணத்தில், செயிண்ட்-லூப் தனது கையைத் தலைக்கு மேலே செங்குத்தாக உயர்த்துவதை நான் கண்டேன்—அது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒருவருக்கு சைகை செய்வது போலவோ அல்லது இசைக்குழுவை வழிநடத்துபவர் செய்வது போலவோ இருந்தது. உண்மையில், ஒரு சிம்பொனி அல்லது பாலே நடனத்தில் மென்மையான இசைக்கு (andante) அடுத்து விறுவிறுப்பான தாளகதி திடீரெனத் தொடங்குவதைப் போலவே, எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி அவர் தனது கையை வேகமாக இறக்கி அந்தப் பத்திரிகையாளரின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். இராஜதந்திரிகளின் அளவான உரையாடல்களும் அமைதியான கலைகளும் மறைந்து, போரின் உக்கிரமான வேகம்—அடிக்கு அடி என்ற நிலை—ஆதிக்கம் செலுத்திய அந்தச் சூழலில், அந்த எதிரிகள் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடப்பதைக் கண்டிருந்தால் கூட நான் பெரிதாக ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன். ஆனால் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயம் இதுதான்: கண்ணியத்தின் நுணுக்கங்களை எடைபோடும் வார்த்தைகளைப் பேசிய செயிண்ட்-லூப், அந்த வார்த்தைகளிலிருந்து எந்த வகையிலும் உருவாகாத—முன்னறிவிக்கப்படாத—ஒரு செயலை எப்படிச் செய்தார் என்பதுதான் அது. நாடுகளின் சட்டங்களை மட்டுமல்லாமல், காரண-காரிய விதியையும் மீறி உயர்த்தப்பட்ட அந்தக்கை; கோபத்தின் தன்னிச்சையான வெளிப்பாடு; ஒன்றுமில்லாத நிலையிலிருந்து (ex nihilo) திடீரென உருவான ஒரு செயல் அது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த அடியின் வேகத்தில் தள்ளாடி, முகம் வெளுத்துப்போய் ஒரு கணம் தயங்கிய அந்தப் பத்திரிகையாளர், பதிலுக்குத் தாக்கவில்லை. அவனது நண்பர்களைப் பொறுத்தவரை: ஒருவன் உடனடியாகத் தன் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டு, மேடைக்கு அப்பால் உள்ள மறைவான பகுதி (wings) ஒன்றை உற்று நோக்கலானான்—அங்கே உண்மையில் யாரும் இல்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தும் அவன் அப்படிச் செய்தான்; இரண்டாவது நபர் தன் கண்ணில் ஏதோ தூசி விழுந்துவிட்டதாகப் பாவனை செய்து, வலியால் முகத்தைச் சுளித்தபடியே தன் கண்ணிமையைக் கசக்கத் தொடங்கினான்; மூன்றாவது நபர் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே அவசரமாக அங்கிருந்து நகர்ந்தான்:

"அடக் கடவுளே, நாடகம் தொடங்கப்போகிறது என்று நினைக்கிறேன்—நமது இருக்கைகளை நாம் தவறவிட்டுவிடுவோம்."

நான் செயிண்ட்-லூப்பிடம் (Saint-Loup) பேச விரும்பினேன்; ஆனால் அந்த நடனக் கலைஞர் மீதான கோபத்தில் அவன் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்—அந்த உணர்வு அவனது கண்களின் மேற்பரப்பிலேயே ஒட்டிக்கொண்டிருந்ததுடன், ஒரு உள்-கட்டமைப்பைப் போல அவனது கன்னங்களை இறுக்கமாக இழுத்து வைத்திருந்தது; அவனது அந்த உள்மனக் கொந்தளிப்பு, வெளிப்புறத்தில் அவனை முற்றிலும் அசைவற்ற ஒரு நிலையில் உறைய வைத்திருந்தது; என்னிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டு அதற்குப் பதிலளிப்பதற்கான இயல்பான நெகிழ்வுத்தன்மை அல்லது மனநிலை கூட அவனிடம் அப்போது இல்லை. எல்லாம் முடிந்துவிட்டதை உணர்ந்த அந்தப் பத்திரிகையாளரின் நண்பர்கள்,...அவர்கள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டே அவனருகே திரும்பினார்கள். ஆனால், அவனைத் தனியே விட்டுவிட்டுச் சென்றதற்காக வெட்கப்பட்ட அவர்கள், அசாதாரணமான எதையும் தாங்கள் கவனிக்கவில்லை என்று அவனை நம்பவைப்பதில் முனைப்புடன் இருந்தார்கள். எனவே அவர்கள் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள்—ஒருவன் அவன் கண்ணில் விழுந்த தூசியைப் பற்றியும், இன்னொருவன் திரை மேலே உயர்கிறது என்று அவன் தவறாக நினைத்த தருணத்தைப் பற்றியும், மூன்றாவது நபர் அவ்வழியே சென்ற ஒருவருக்கும் அவனது சகோதரருக்கும் இடையே இருந்த வியக்கத்தக்க ஒற்றுமையைப் பற்றியும் பேசினார்கள். தங்கள் உணர்வுகளை அவன் பகிர்ந்துகொள்ளாதது குறித்து அவர்கள் ஒருவித எரிச்சலையும் வெளிப்படுத்தினார்கள்.

“என்ன? அது உன் கண்ணில் படவில்லையா? அப்படியானால் உன்னால் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லையா?”

“இதன் பொருள் என்னவென்றால், நீங்கள் எல்லோரும் கோழைகள்,” என்று அறை வாங்கிய அந்தப் பத்திரிகையாளர் முணுமுணுத்தார்.

அவர்கள் மேற்கொண்டிருந்த பாவனைக்கு—அதாவது, அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாதது போல் நடிக்க வேண்டிய சூழலுக்கு—முரணாக (உண்மையில் அத்தகைய எண்ணம் அவர்கள் மனதில் தோன்றவே இல்லை என்றாலும்), அவர்கள் அத்தகைய சூழல்களில் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சொற்றொடரைக் கூறினார்கள்: “இப்போது, ​​உணர்ச்சிவசப்படாதே, கோபத்தில் கட்டுப்பாட்டை இழக்காதே; கட்டுப்பாடின்றி ஓடும் குதிரையைப் போல நடந்துகொள்கிறாயே!”

பூத்துக் குலுங்கும் பேரிக்காய் மரங்களுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த காலைப் பொழுதில், “ரேச்சல்—ஆண்டவர் எப்போது...” என்பதன் மீதான அவனது காதல் எந்த மாயையின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது என்பதை நான் புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், அந்தக் காதலால் விளைந்த துயரத்தின் உண்மையான தன்மையையும் நான் நன்கு உணர்ந்திருந்தேன். கடந்த ஒரு மணி நேரமாக அவன் இடைவிடாது உணர்ந்து வந்த வேதனை மெல்ல மெல்லக் குறைந்து அவனுக்குள்ளேயே அடங்கியது; அமைதியான, நெகிழ்வான மற்றும் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலை அவனது கண்களில் மீண்டும் தெரிந்தது. செயிண்ட்-லூப்பும் நானும் நாடக அரங்கிலிருந்து வெளியேறி சிறிது தூரம் நடந்தோம். அவென்யூ கேப்ரியலின் (Avenue Gabriel) ஒரு மூலையில் நான் சிறிது நேரம் நின்றேன்; அந்த இடத்தில்தான் கடந்த காலத்தில் கில்பெர்ட் (Gilberte) வருவதை நான் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன். சில நொடிகள் அந்தத் தொலைதூர நினைவுகளை மீட்டெடுக்க முயன்றேன்; பின்னர் வேகமாக நடந்து செயிண்ட்-லூப்பை நெருங்க முற்பட்டபோது, ​​மிகவும் சாதாரணமான அல்லது சற்று மோசமான ஆடை அணிந்த ஒரு நபர் அவனிடம் மிக அருகில் நின்று பேசுவதைக் கவனித்தேன். அவர் ராபர்ட்டின் தனிப்பட்ட நண்பராக இருப்பார் என்று நான் கருதினேன்; ஆயினும் அவர்கள் இருவரும் இன்னும் நெருக்கமாக நெருங்கி வருவது போல் தோன்றியது. திடீரென்று—வானில் தோன்றும் ஒரு வானியல் நிகழ்வைப் போல—முட்டை வடிவங்கள் தலைசுற்ற வைக்கும் வேகத்தில், செயிண்ட்-லூப்பிற்கு முன்னால் ஒரு நிலையற்ற விண்மீன் கூட்டத்தை உருவாக்குவதற்குத் தேவையான அனைத்து நிலைகளையும் எடுப்பதை நான் கண்டேன். கவண் கல்லிலிருந்து வீசப்படுவதைப் போலப் பாய்ந்து வந்த அந்த வடிவங்கள் எண்ணிக்கையில் குறைந்தது ஏழாகத் தோன்றின. உண்மையில், அவை செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) இரண்டு கைகள் மட்டுமே; ஆனால், பார்ப்பதற்கு ஒரு நேர்த்தியான, அலங்காரமான பாணியில் அவை அசைந்த வேகத்தால் பல கைகள் இருப்பது போன்ற தோற்றத்தை அளித்தன. ஆயினும், அந்த அசைவுகள் உண்மையில் செயின்ட்-லூ தொடுத்த தொடர்ச்சியான குத்துகளே ஆகும்; அவற்றின் ஆக்ரோஷமான தன்மை எனக்கு முதலில் புலப்பட்டது, மோசமான ஆடை அணிந்திருந்த அந்த மனிதரின் தோற்றத்தால்தான்—அவர் ஒரே நேரத்தில் தன் நிதானத்தையும், தாடையையும், பெருமளவு ரத்தத்தையும் இழந்தது போலத் தோன்றியது. தன்னைச் சூழ்ந்து கேள்வி கேட்டவர்களிடம் அவர் பொய்யான விளக்கங்களை அளித்தார்; தலையைத் திருப்பியபோது, ​​செயின்ட்-லூ என்னுடன் இணைவதற்காக அங்கிருந்து விலகிச் செல்வதைக் கண்டார். அப்போது அவர் முகத்தில் கோபத்தின் சாயல் ஏதுமின்றி, வெறுப்பும் விரக்தியும் கலந்த ஒரு பார்வையுடன் செயின்ட்-லூவை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மறுபுறம், செயின்ட்-லூவுக்குத் தான் தாக்கப்படவில்லை என்றாலும், அவர் கடும் கோபத்தில் இருந்தார்; என்னுடன் வந்து இணைந்தபோதும் அவர் கண்களில் கோபம் தகித்துக்கொண்டிருந்தது. நான் நினைத்தது போல, இந்தச் சம்பவத்திற்கும் நாடக அரங்கில் நடந்த அறைதலுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. இது, நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டிருந்த ஒரு நபர், அழகான ராணுவ வீரரான செயின்ட்-லூவைப் பார்த்ததும் அவருக்கு ஒரு முறையற்ற முன்மொழிவை (பாலியல் ரீதியான அழைப்பை) விடுத்தது தொடர்பான விவகாரம். இருள் கவியும் வரை கூடக் காத்திருக்காமல் வெளிப்படையாகச் செயல்படும் அந்த "கூட்டத்தின்" துணிச்சலைக் கண்டு என் நண்பரால் ஆச்சரியம் தாள முடியவில்லை; பாரிஸின் மையப் பகுதியில் பகல் வெளிச்சத்தில் நடந்த ஆயுதமேந்திய கொள்ளைச் சம்பவத்தை நாளிதழ்கள் எந்த அளவுக்குக் கோபத்துடன் விவரிக்குமோ, அதே போன்ற ஆவேசத்துடன் தனக்கு விடுக்கப்பட்ட அந்த முன்மொழிவுகளைப் பற்றி அவர் பேசினார். ஆயினும், அடிவாங்கிய அந்த மனிதரை ஒரு வகையில் மன்னிக்கலாம்: அத்தகைய சறுக்கலான பாதையில், விருப்பமானது இன்பத்தை அடைவதை நோக்கி மிக வேகமாக நகர்வதால், அழகு மட்டுமே ஒருவரின் சம்மதத்தைக் குறிப்பதாகத் தோன்றக்கூடும். செயின்ட்-லூ மிகவும் அழகானவர் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அவரை அணுகியதைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு, அவர் கொடுத்தது போன்ற குத்துகள் ஒரு பயனுள்ள பாடமாக அமைகின்றன—அவை அவர்களுக்குச் சிந்திக்க வேண்டிய தீவிரமான விஷயத்தை அளிக்கின்றன—இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் நடத்தையை மாற்றிக்கொண்டு சட்டரீதியான தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் அளவுக்கு அந்தப் பாடத்தின் தாக்கம் நீண்ட நேரம் நீடிப்பதில்லை. எனவே, செயின்ட்-லூ அதிக யோசனையின்றி அந்தத் தாக்குதலை நடத்தியிருந்தாலும், அத்தகைய செயல்கள்—சட்டத்தை நிலைநாட்டினாலும் கூட—பொது ஒழுக்கத்தில் எந்தவிதமான சீரான மாற்றத்தையும் கொண்டு வருவதில் தோல்வியடைகின்றன.

இந்தச் சம்பவங்கள்—குறிப்பாக அவரது மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த அந்தச் சம்பவம்—ராபர்ட்டை (Robert) சிறிது நேரம் தனிமையில் இருக்கத் தூண்டியிருக்கக்கூடும். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நாங்கள் தனித்தனியாகச் செல்லலாம் என்று அவர் கூறினார்; நான் முதலில் மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வீட்டிற்குச் செல்லவும், அவர் பின்னர் அங்கு வந்து என்னைச் சந்திக்கவும் அவர் விரும்பினார். நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக அங்கு செல்வதைத் தவிர்க்க அவர் விரும்பினார்; ஏனெனில், மதியத்தின் ஒரு பகுதியை நாங்கள் ஏற்கனவே ஒன்றாகக் கழித்திருந்தோம் என்று தெரிவதை விட, அவர் பாரிஸுக்கு இப்போதுதான் வந்து சேர்ந்தது போலத் தோற்றமளிப்பதே அவருக்குச் சரியாகப் பட்டது.
◄ கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way)
854