மார்செல் ப்ரூஸ்ட், *இழந்த காலத்தைத் தேடி* (1921–1922) – *சோடோம் மற்றும் கொமோரா* (கலிமார், 1924). பகுதி 2 அத்தியாயம் ஒன்று

சமூகத்தில் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus). — ஒரு மருத்துவர். — திருமதி டி வோகுபெர்ட்டின் (Mme de Vaugoubert) தனித்துவமான முகம். — திருமதி டி ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon), ஹியூபர்ட் ராபர்ட் நீரூற்று மற்றும் கிராண்ட் டியூக் விளாடிமரின் உற்சாகம். — திருமதி டி அமோன்கோர்ட் டி சிட்ரி (Mme d’Amoncourt de Citri), திருமதி டி செயின்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) மற்றும் பலர். — ஸ்வான் (Swann) மற்றும் இளவரசர் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Prince de Guermantes) ஆகியோருக்கு இடையிலான ஒரு சுவாரஸ்யமான உரையாடல். — தொலைபேசியில் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine). — பால்பெக்கிற்கு (Balbec) எனது இரண்டாவது மற்றும் இறுதிப் பயணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் வேளையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சந்திப்புகள். — பால்பெக் வருகை. — இதயத்தின் ஏற்ற இறக்கங்கள் (Intermittencies of the heart).

கெர்மான்ட்ஸ் இல்லத்தில் நடைபெறும் விருந்துக்குச் செல்ல எனக்கு எந்த அவசரமும் இருக்கவில்லை—அதற்கு எனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டதா என்பது கூட உறுதியாகத் தெரியாத நிலையில்—நான் வெளியே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தேன்; அந்த கோடைக்கால நாளும் கூட நகர்ந்து செல்வதில் என்னைவிட அதிக அவசரம் காட்டவில்லை. மணி ஒன்பதைக் கடந்திருந்தாலும், 'பிளேஸ் டி லா கான்கார்ட்' (Place de la Concorde) பகுதியில் வெளிச்சம் இன்னும் நீடித்திருந்தது; அது லக்சர் ஒபெலிஸ்க் (Luxor Obelisk) தூணுக்கு இளஞ்சிவப்பு நிற 'நுகட்' (nougat) இனிப்பு போன்ற தோற்றத்தை அளித்தது. பின்னர் அந்த ஒளி தன் நிறத்தை மாற்றியது; கல்லை ஒரு உலோகப் பொருளாக மாற்றியது; அந்த ஒபெலிஸ்க் தூண் அதிக மதிப்புமிக்க தன்மையைப் பெற்றது மட்டுமல்லாமல், மெலிதாகவும் கிட்டத்தட்ட வளையும் தன்மையுடனும் தோன்றியது. அந்த ரத்தினம் போன்ற பொருளை யாரேனும் முறுக்க முடியும்—அல்லது ஏற்கனவே சற்று வளைத்திருக்கலாம்—என்று தோன்றும் வகையில் அது இருந்தது. இப்போது நிலவு வானத்தில் ஒரு ஆரஞ்சுப் பழச் சுளையைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அது மென்மையாக உரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், லேசான கீறல் அல்லது சேதத்துடன் இருந்தது. ஆனால் பின்னர், அது மிகவும் உறுதியான தங்கத்தால் செய்யப்பட்டதாகத் தோன்றியது. அதற்குப் பின்னால் தனித்து அமர்ந்திருந்த ஒரு சிறிய நட்சத்திரம் அந்தத் தனித்த நிலவின் ஒரே துணையாக இருந்தது; அதே வேளையில், நிலவு—தன் நண்பனைப் பாதுகாத்தபடியே, அதே சமயம் துணிச்சலுடன் முன்னேறிச் சென்று—தனது பிரம்மாண்டமான, அற்புதமான தங்க நிறப் பிறையை ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஆயுதத்தைப் போல, ஒரு கிழக்கத்திய குறியீட்டைப் போல உயர்த்திப் பிடித்திருந்தது.

இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸின் (Princesse de Guermantes) மாளிகைக்கு முன்னால், நான் டியூக் டி ஷாட்டெல்லெராலை (Duc de Châtellerault) சந்தித்தேன்; அழைப்பு இல்லாமல் வந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம்—உண்மையில் அது விரைவில் என்னை மீண்டும் ஆட்கொள்ளவிருந்தது—அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு என்னை வாட்டிக்கொண்டிருந்தது என்பதை நான் அப்போது நினைவுகூரவில்லை. ஒருவர் கவலைப்படுகிறார்; ஆனால் ஆபத்தான தருணம் கடந்துபோய், வேறு சிந்தனைகளால் அது மறக்கப்பட்ட பின்னரே, தான் பதற்றமடைந்திருந்ததை அவர் நினைவுகூர்கிறார். நான் அந்த இளம் டியூக்கை (Duke) வரவேற்று மாளிகைக்குள் நுழைந்தேன். ஆனால், அடுத்து நிகழவிருக்கும் ஒரு சம்பவத்தை விளக்குவதற்கு உதவும் ஒரு சிறிய விவரத்தை நான் இங்கே முதலில் குறிப்பிட வேண்டும்.

அன்று மாலையும், முந்தைய நாட்களைப் போலவே, டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ (Duc de Châtellerault) பற்றி ஒருவர் தீவிரமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவர் யார் என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை. அவர்தான் மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) வரவேற்பறைப் பணியாளர் (அக்காலத்தில் 'பार्க்கர்' அல்லது 'அறிவிப்பாளர்' என்று அழைக்கப்பட்டவர்). டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ இளவரசியின் நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவராக இல்லாவிட்டாலும் (அவர் இளவரசியின் உறவினர்களில் ஒருவர்), முதன்முறையாக அவரது வரவேற்பறையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவருடன் பத்து ஆண்டுகளாகப் பேசாமல் இருந்த அவரது பெற்றோர், இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் சமாதானம் ஆகியிருந்தனர்; அன்று மாலை பாரிஸில் இருக்க முடியாத சூழலில், தங்கள் சார்பாகத் தங்கள் மகனை அங்கு அனுப்பியிருந்தனர். சில நாட்களுக்கு முன்பு, இளவரசியின் அந்தப் பணியாளர் ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) ஒரு இளைஞனைச் சந்தித்திருந்தார்; அந்த இளைஞன் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமானவராகத் தோன்றினார், ஆனால் அவர் யார் என்பதை அவரால் கண்டறிய முடியவில்லை. அந்த இளைஞன் கனிவானவனாகவும் தாராள குணம் கொண்டவனாகவும் நடந்துகொள்ளத் தவறவில்லை. அத்தகைய இளம் பிரபுவிடம் தான் ஏதேனும் சலுகைகளை வழங்குவார் என்று அந்தப் பணியாளர் நினைத்திருந்த நிலையில், உண்மையில் அவரே அந்த இளைஞனிடமிருந்து சலுகைகளைப் பெற்றிருந்தார். ஆயினும், டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ மிகுந்த கூச்ச சுபாவம் கொண்டவராகவும், அதே சமயம் சற்று விவேகமற்றவராகவும் இருந்தார்; தான் யாருடன் பழகுகிறோம் என்று தெரியாததால், தனது அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மறைப்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்—உண்மையில் அவர் யாருடன் பழகுகிறோம் என்று தெரிந்திருந்தால், அது தேவையற்ற பயத்தை அவருக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கும். அவர் தன்னை ஒரு ஆங்கிலேயராகவே காட்டிக்கொண்டார்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் தாராளமான உபசரிப்பையும் தனக்கு அளித்த அந்த நபரை மீண்டும் அடையாளம் காணத் துடித்த பணியாளரின் ஆர்வமிக்க கேள்விகளுக்கு, 'அவென்யூ கேப்ரியல்' (Avenue Gabriel) வீதி முழுவதும் அவர் ஒரே ஒரு பதிலைத்தான் அளித்தார்: "எனக்கு பிரெஞ்சு மொழி பேசத் தெரியாது." எல்லாவற்றையும் மீறி, தனது உறவினரின் தாய்வழிப் பின்னணியைக் கருத்தில் கொண்டு, 'கெர்மான்ட்ஸ்' பிரபு (Duke de Guermantes) அப்பிரின்சஸ் கெர்மான்ட்ஸ்-பாவியரின் வரவேற்பறையில் 'கூர்வோசியர்' (Courvoisier) குடும்பத்திற்கே உரிய ஒரு பாணியின் சாயலைக் காண்பதாகக் காட்டிக்கொண்டாலும், அப்பிரின்சஸின் முன்முயற்சித் திறனும் அறிவுசார் மேன்மையும் அந்த உயர்குடி வட்டாரத்தில் வேறெங்கும் காணப்படாத ஒரு புதுமையான ஏற்பாட்டின் மூலம் வெளிப்பட்டன. இரவு உணவிற்குப் பிறகு—அதன் பின்னர் நடைபெறவுள்ள விருந்தின் பிரம்மாண்டம் எதுவாக இருந்தாலும்—அப்பிரின்சஸின் வீட்டில் இருக்கைகள் சிறிய குழுக்களாக அமைக்கப்பட்டன; இக்குழுக்கள் தேவைப்பட்டால் ஒன்றுக்கொன்று முதுகைக் காட்டும் வகையில் அமரக்கூடியதாக இருந்தன. அப்பிரின்சஸ், தான் விரும்பியே ஒரு குறிப்பிட்ட குழுவில் அமர்வதன் மூலம் தனது சமூக விவேகத்தை வெளிப்படுத்துவார்; மேலும், வேறொரு குழுவில் உள்ள ஒருவரைத் தனியாகத் தேர்ந்தெடுத்துத் தனது குழுவில் இணைத்துக்கொள்ளவும் அவர் தயங்கமாட்டார். உதாரணமாக, வேறொரு குழுவில் அமர்ந்திருந்ததால் பின்புறமாகவே தெரிந்த மேடம் டி வில்முரின் (Mme de Villemur) அழகான கழுத்தைப் பற்றி, இயல்பாகவே அதை ஒப்புக்கொண்ட திரு. டெட்டேயிடம் (M. Detaille) அவர் குறிப்பிடும்போது, ​​அப்பிரின்சஸ் சற்றும் தயங்காமல் உரத்த குரலில் கூறுவார்: "மேடம் டி வில்முர், சிறந்த ஓவியரான திரு. டெட்டே உங்கள் கழுத்தின் அழகை ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்." மேடம் டி வில்முர் இதனை உரையாடுவதற்கான நேரடி அழைப்பாகக் கருதினார்; குதிரையேற்றத்தில் நீண்ட அனுபவம் கொண்டவர்களுக்குரிய கம்பீரத்துடனும் நிதானத்துடனும் அவர் மெதுவாகத் தனது நாற்காலியைத் திருப்பினார்.
...முக்கால் வட்டப் பாதையில் திரும்பி, அருகில் இருந்தவர்களுக்குச் சிறிதும் இடையூறு செய்யாமல், இளவரசியை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் நிலையை அவள் அடைந்தாள். "உங்களுக்கு திரு. டெட்டாய் (M. Detaille) தெரியாதா?" என்று அந்த விருந்தினரின் திறமையான மற்றும் கண்ணியமான அசைவு முழுமையாகத் திருப்தியளிக்காத நிலையில் அந்த விருந்துத் தலைவி கேட்டாள். "அவரை எனக்கு நேரில் தெரியாது, ஆனால் அவருடைய படைப்புகளை அறிவேன்," என்று மேடம் டி வில்முர் (Mme de Villemur) மரியாதையுடனும் ஈர்க்கும் வகையிலும், பலரும் பொறாமைப்படும் அளவிலான கச்சிதமான பாவனையுடனும் பதிலளித்தாள்; அதே சமயம், அந்த உரையாடல் மூலம் முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்படாத அந்தப் புகழ்பெற்ற ஓவியரை நோக்கி மிக நுட்பமானதொரு தலையசைப்பைச் செய்தாள். "வாருங்கள் திரு. டெட்டாய்," என்று இளவரசி கூறினாள், "உங்களை மேடம் டி வில்முருக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்." *Le Rêve* (கனவு) எனும் ஓவியத்தைப் படைத்தவருக்கு இடமளிப்பதிலும், மேடம் டி வில்முர், சற்று நேரத்திற்கு முன் அவரை நோக்கித் திரும்பியபோது வெளிப்படுத்திய அதே சமயோசித புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டினாள். இதற்கிடையில், இளவரசி தனக்காக ஒரு நாற்காலியை இழுத்து அமர்ந்துகொண்டாள்; உண்மையில், வழக்கமான பத்து நிமிடங்களைச் செலவிட்டிருந்த முதல் குழுவிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கும், அதே அளவு நேரத்தை இரண்டாவது குழுவிற்கு ஒதுக்குவதற்கும் ஒரு சாக்குப்போக்காகவே அவள் மேடம் டி வில்முரிடம் பேசினாள். நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்குள், அவள் ஒவ்வொரு குழுவையும் சந்தித்துவிட்டாள்; அவளது இந்த நகர்வுகள் வெறும் உந்துதல் மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்பத்தின் அடிப்படையில் அமைந்ததாகத் தோன்றினாலும், "ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி தனது விருந்தினர்களை வரவேற்கும்" இயல்பான கம்பீரத்தை வெளிப்படுத்துவதே அவற்றின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது மாலை நேர விருந்தினர்கள் வரத் தொடங்கியிருந்தனர்; விருந்துத் தலைவி நுழைவாயிலுக்கு அருகில் தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்—அரச குடும்பத்திற்கு இணையான கம்பீரத்துடன் நிமிர்ந்தும் பெருமையுடனும், அதே சமயம் அவளது கண்கள் ஒருவித உள் நெருப்புடன் ஜொலிக்க—அழகற்ற இரு 'உன்னதப் பெருமக்கள்' (Highnesses) மற்றும் ஸ்பானியத் தூதரின் மனைவி ஆகியோருக்கு இடையே அவள் வீற்றிருந்தாள்.

எனக்கு முன்னால் வந்திருந்த சில விருந்தினர்களுக்குப் பின்னால் நான் வரிசையில் காத்திருந்தேன். எனக்கு எதிரே இளவரசி இருந்தாள்—இருப்பினும், அங்கிருந்த பலரில் அவளது அழகு மட்டுமே அந்த விருந்தை என் நினைவில் பதிய வைக்கவில்லை. ஆயினும், அந்த விருந்துத் தலைவியின் முகம் மிகவும் கச்சிதமாக—ஒரு அழகான பதக்கத்தைப் போலச் செதுக்கப்பட்டது போல்—இருந்ததால், அது என் நினைவில் ஒரு சிறப்பான இடத்தைப் பிடித்திருந்தது. இளவரசி தனது விருந்து நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு விருந்தினர்களைச் சந்திக்கும்போது, ​​"நீங்கள் வருவீர்கள் தானே?" என்று கேட்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள்—அவர்களுடன் உரையாடுவதில் அவளுக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருப்பது போல அது அமைந்திருக்கும். ஆனால், அதற்கு நேர்மாறாக, அவர்களிடம் பேசுவதற்கு அவளிடம் எதுவும் இல்லாததால், அவர்கள் அவள் முன் தோன்றியவுடனேயே—இரு அரசப் பிரமுகர்கள் மற்றும் தூதரின் மனைவியுடன் அவள் செய்து கொண்டிருந்த சும்மா அரட்டையைச் சற்று நிறுத்திவிட்டு—எழுந்து நிற்காமலே, "நீங்கள் வந்தது உங்கள் பெருந்தன்மை," என்று கூறி நன்றி தெரிவிப்பாள்; அந்த விருந்தினர் வந்ததில் ஏதோ பெருந்தன்மை இருப்பதாக அவள் உணர்ந்ததால் அல்ல, மாறாகத் தன் சொந்தப் பெருந்தன்மையையும் கண்ணியத்தையும் மேலும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவே அவ்வாறு செய்வாள். பின்னர், உடனடியாக அவர்களை மீண்டும் கூட்டத்தின் ஓட்டத்தில் தள்ளிவிட்டு, "தோட்டத்தின் நுழைவாயிலில் நீங்கள் 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்'-ஐக் (M. de Guermantes) காணலாம்," என்று சொல்வாள்—அதனால் அவர்கள் தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றுவிடுவார்கள், அவளை நிம்மதியாக விட்டுவிடுவார்கள். சிலரிடம் அவள் எதுவும் பேசமாட்டாள்; விலைமதிப்பற்ற கற்களின் கண்காட்சிக்கு வந்திருப்பதைப் போல, தனது அற்புதமான 'ஆனிக்ஸ்' (onyx) கல் போன்ற கண்களைக் காட்டுவதோடு நிறுத்திக்கொள்வாள்.

எனக்கு முன்னால் சென்றவர் 'டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ' (Duc de Châtellerault) ஆவார்.

வரவேற்பறையிலிருந்து வந்த புன்னகைகள் மற்றும் கையசைப்புகளுக்குப் பதிலளிப்பதில் மும்முரமாக இருந்ததால், அவர் அந்த வரவேற்பாளரைக் (usher) கவனிக்கவில்லை. ஆனால், அவர் தோன்றிய கணமே அந்த வரவேற்பாளர் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவர் அறிந்துகொள்ள மிகவும் ஆவலாக இருந்த அந்த அடையாளம்—இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவருக்குத் தெரியவரவிருந்தது. முந்தைய நாள் வந்த அந்த "ஆங்கிலேயரிடம்" என்ன பெயரை அறிவிக்க வேண்டும் என்று கேட்கும்போது, ​​அந்த வரவேற்பாளர் உணர்ச்சிவசப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், தான் ஒருவரின் தனிப்பட்ட விஷயத்தில் அநாகரிகமாகத் தலையிடுவதாகவும் உணர்ந்தார். இத்தகைய முறையில் தான் கண்டறிந்த ஒரு ரகசியத்தை, உண்மையில் அதுபற்றி எதுவும் சந்தேகிக்காத மற்ற அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தப்போவதாகவும், அதை பகிரங்கமாக அறிவிப்பது தவறு என்றும் அவருக்குத் தோன்றியது. விருந்தினரின் பதிலைக் கேட்டதும்—"டியூக் ஆஃப் ஷாட்டல்ரோ" (Duke of Châtellerault)—அந்த ஆணவத்தைக் கண்டு அவர் மிகவும் திகைத்துப்போய் ஒரு கணம் பேச்சற்று நின்றார். அந்த டியூக் அவரைப் பார்த்து, அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, தான் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்தார்; இதற்கிடையில், அந்தப் பணியாளர்—தன்னிலை மீண்டு, மிக எளிமையாகக் கூறப்பட்ட ஒரு பட்டத்தை முழுமையான கௌரவத்துடன் அறிவிக்கத் தேவையான மரபுசார் அறிவைக் கொண்டிருந்ததால்—உண்மையான மரியாதையின் சாயல் கலந்த தொழில்முறைத் துடிப்புடன் உரத்த குரலில் அறிவித்தார்: "மாண்புமிகு டியூக் டி ஷாட்டல்ரோ!" ஆனால் இப்போது என் பெயரை அறிவிக்கும் நேரம் வந்தது. என்னை இன்னும் கவனிக்காதிருந்த அந்த விருந்தளிக்கும் பெண்மணியையே உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்ததால், அந்த 'அஷர்' (வரவேற்பாளர்) வகிக்க வேண்டிய கடமைகளைப் பற்றி நான் சிந்திக்கவே இல்லை. மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவரைப் போல கருப்பு உடை அணிந்திருந்த அவரோடு, மிகவும் உற்சாகமூட்டும் வண்ணமயமான சீருடைகளை அணிந்திருந்த பணியாளர்கள் ஒரு கூட்டமாகச் சூழ்ந்திருந்தனர்; அவர்கள் அத்துமீறி நுழைபவரைப் பிடித்து வெளியே தூக்கி வீசத் தயாராக இருந்த வலிமையான ஆட்கள். அந்த வரவேற்பாளர் என் பெயரைக் கேட்டார்; மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவன் தண்டனைக்கான பலகையில் தன்னை இருகக் கட்டிக்கொள்ள அனுமதிப்பதைப் போலவே, நானும் இயந்திரத்தனமாக என் பெயரை அவரிடம் கூறினேன். உடனே அவர் கம்பீரமாகத் தன் தலையை உயர்த்தினார்; நான் அழைக்கப்படாத விருந்தினராக இருந்தால் என் கௌரவத்தைக் காக்கவும், ஒருவேளை அழைக்கப்பட்டிருந்தால் 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்'-ன் கௌரவத்தைக் காக்கவும் ஏதுவாக, என் வருகையை மெல்லிய குரலில் அறிவிக்குமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொள்ளும் முன்னரே, அந்த மாளிகையின் மேற்கூரைகளையே அதிரவைக்கும் அளவுக்கு மிகுந்த உரத்த குரலில் என் பெயரை முழங்கினார்.

புகழ்பெற்ற ஹக்ஸ்லி (இவரது மருமகன் ஒருவர் தற்போது ஆங்கில இலக்கிய உலகில் முக்கிய இடத்தைப் வகிக்கிறார்......தனது நோயாளி ஒருவர் சமூக நிகழ்வுகளுக்குச் செல்ல அஞ்சியதை ஹக்ஸ்லி விவரிக்கிறார்; ஏனெனில், கண்ணியத்துடன் அமர வைக்கப்பட்ட அந்த நாற்காலியில் ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருப்பதை அவள் அடிக்கடி காண நேர்ந்தது. தன்னை அமருமாறு அழைத்த சைகையோ அல்லது அந்த முதியவரின் இருப்போ - ஏதோ ஒன்று வெறும் மாயத்தோற்றம் என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள்; ஏனெனில், ஏற்கனவே ஒருவர் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலியை யாரும் அப்படிச் சுட்டிக்காட்டியிருக்க மாட்டார்கள். அவளைக் குணப்படுத்த ஹக்ஸ்லி அவளை மீண்டும் சமூகக் கூடல்களுக்குச் செல்லுமாறு வற்புறுத்தியபோது, ​​அவள் மிகுந்த மனப்போராட்டத்திற்கு ஆளானாள்: தன்னை நோக்கிச் செய்யப்பட்ட அந்த அன்பான சைகைதான் உண்மையா, அல்லது இல்லாத ஒரு காட்சியை நம்பி, நிஜமான ஒரு மனிதனின் மடியில் பொதுவெளியில் அமரப்போகிறோமா என்ற குழப்பம் அவளை வாட்டியது. அந்தச் சிறிய நேரத்து நிச்சயமற்ற நிலை மிகவும் கொடூரமானதாக இருந்தது. ஆனால், என்னுடைய நிலை அதைவிடக் கொடுமையானது. ஒரு பெரும் பேரழிவின் முன்னறிவிப்பைப் போல என் பெயர் உரக்க ஒலித்த அந்தத் தருணத்திலிருந்தே, நான் உறுதியான மனதுடன் இளவரசியை நோக்கி நடக்க வேண்டியிருந்தது; என் நல்லெண்ணத்தை வெளிப்படுத்தவும், எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாதவன்போல நடந்துகொள்ளவும் அது அவசியமாக இருந்தது.

நான் சில அடிகள் தொலைவில் இருந்தபோதே அவர் என்னைக் கவனித்துவிட்டார். நான் ஒரு திட்டமிட்ட சூழ்ச்சிக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்பதை உணர்த்தும் வகையில், மற்ற விருந்தினர்களை வரவேற்க அமர்ந்திருந்த நிலையிலேயே இருக்காமல், அவர் எழுந்து என்னை நோக்கி வந்தார். அடுத்த கணமே, ஹக்ஸ்லியின் நோயாளி அடைந்த நிம்மதி போன்றதொரு பெருமூச்சை நானும் விட்டேன்; அந்த நோயாளி நாற்காலியில் அமரத் துணிந்து சென்றபோது அது காலியாக இருப்பதைக் கண்டு, அந்த முதியவர்தான் மாயத்தோற்றம் என்பதை உணர்ந்துகொண்டாரல்லவா, அதே போன்ற நிம்மதி அது. இளவரசி புன்னகையுடன் தன் கையை என் பக்கம் நீட்டினார். மால்ஹெர்பேவின் (Malherbe) கவிதை வரிகளில் வரும் அந்தத் தனித்துவமான நளினத்துடன் அவர் சில கணங்கள் நின்றிருந்தார்; அந்தக் கவிதை வரிகள் இப்படி முடியும்:

'அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தத் தேவதைகள் எழுகிறார்கள்.'

டச்சஸ் (Duchess) இன்னும் வந்து சேராததற்காக அவர் மன்னிப்பு கோரினார்; அவர் இல்லாவிட்டால் நான் சலிப்படைந்துவிடுவேன் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம். என்னை வரவேற்கும் விதமாக, என் கையைப் பிடித்தபடியே என்னைச் சுற்றி ஒரு நேர்த்தியான சுழற்சியை (pirouette) மேற்கொண்டார்; அந்தச் சுழற்சி என்னையும் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்வது போல் இருந்தது. ஒரு நடனக் குழுவின் தலைவரைப் போல, அவர் எனக்கு யானைத் தந்தத்தினால் ஆன கைப்பிடி கொண்ட தடியையோ அல்லது ஒரு கைக்கடிகாரத்தையோ நீட்டுவார் என்று நான் கிட்டத்தட்ட எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் உண்மையில், அவர் அப்படி எதையும் எனக்குத் தரவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, 'பாஸ்டன்' நடனத்தை ஆடுபவளைப் போலன்றி, பீத்தோவனின் புனிதமான இசைக்கோவை (quartet) ஒன்றைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவளைப் போலவும், அதன் உன்னதமான இசையைச் சிதைத்துவிட அஞ்சுபவளைப் போலவும் நடந்துகொண்ட அவர், உரையாடலைத் தொடரவில்லை—அல்லது சொல்லப்போனால், அதைத் தொடங்கவே இல்லை. நான் வந்ததைக் கண்ட மகிழ்ச்சி அவர் முகத்தில் இன்னும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது; அவர் என்னிடம் இளவரசர் எங்கே இருக்கிறார் என்பதை மட்டும் கூறினார்.

நான் அவரிடமிருந்து விலகிச் சென்றேன்; மீண்டும் அவரை அணுகத் துணியவில்லை. என்னிடம் பேசுவதற்கு அவரிடம் எதுவும் இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன். மிகுந்த நற்பண்புகள் கொண்டவராகவும், மரணதண்டனை மேடையை (scaffold) மிகத் துணிச்சலுடன் ஏறிய உயர்குடிப் பெண்களைப் போன்ற கம்பீரம் கொண்டவராகவும் அவர் திகழ்ந்தாலும், அவர் ஏற்கனவே என்னிடம் இருமுறை கூறிய அதே விஷயத்தைத்தான் மீண்டும் சொல்லியிருப்பார்: "இளவரசரை நீங்கள் தோட்டத்தில் காணலாம்." ஆயினும், இளவரசரிடம் செல்வது என்பது என் சந்தேகங்கள் வேறு வடிவில் மீண்டும் எழுவதைக் குறிப்பதாக இருந்தது.

எப்படியாயினும், என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்க ஒருவரை நான் கண்டறிய வேண்டியிருந்தது. பொதுவான உரையாடல் இரைச்சலுக்கு மேலாக, திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) இடைவிடாத பேச்சு ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது; அவர் சிடோனியா பிரபுவுடன் (Duke of Sidonia) உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்—அவரை அவர் அப்போதுதான் சந்தித்திருந்தார். ஒரே தொழிலைச் சார்ந்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் கண்டுகொள்வதைப் போலவே, ஒரே மாதிரியான தீய பழக்கம் அல்லது விசித்திரப் பண்பு கொண்டவர்களும் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்வார்கள். திரு. டி சார்லஸும் திரு. டி சிடோனியாவும் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் தனிப்பட்ட பண்பை உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டனர்—அதாவது, இருவருமே மற்றவர் குறுக்கிடுவதைச் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ளாமல், தாங்களே தொடர்ந்து நீண்ட நேரம் பேசும் இயல்புடையவர்கள். நிலைமையை மாற்ற முடியாது என்பதை உடனடியாக உணர்ந்துகொண்ட அவர்கள்—ஒரு புகழ்பெற்ற கவிதையில் வருவது போல—மௌனமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, மற்றவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருவரும் பேசிக்கொண்டே இருக்க முடிவு செய்தனர். இது மொலியேரின் (Molière) நகைச்சுவை நாடகங்களில் பல கதாபாத்திரங்கள் ஒரே நேரத்தில் வெவ்வேறு வசனங்களைப் பேசும்போது ஏற்படும் குழப்பமான இரைச்சலைப் போன்ற ஒரு சூழலை உருவாக்கியது. கம்பீரமான குரல் வளம் கொண்ட அந்தப் பிரபு (Baron), சிடோனியாவின் மெல்லிய குரலைத் தன் குரலால் அடக்கி ஆதிக்கம் செலுத்த முடியும் என்று நம்பினார்; ஆனால் அது சிடோனியாவைத் தடுக்கவில்லை. ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ் மூச்சு விடுவதற்காகச் சிறிது இடைவெளி விடும்போதெல்லாம், அந்த இடைவெளியை ஸ்பானியப் பிரபுவின் முணுமுணுப்பு குரல் நிரப்பியது; அவர் சற்றும் கலங்காமல் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தார். கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசருடன் (Prince de Guermantes) என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு திரு. டி சார்லஸிடம் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டிருப்பேன்; ஆனால் அவர் என் மீது கோபப்படக்கூடும் என்று நான் அஞ்சினேன்—அதற்கான நியாயமான காரணமும் என்னிடம் இருந்தது. அவர் மிகுந்த அன்புடன் என்னை வீடு வரை அழைத்துச் சென்ற அந்த மாலைப் பொழுதிற்குப் பிறகு அவருக்கு எந்தத் தகவலும் தெரிவிக்காமலும், அவர் முன்வைத்த வாய்ப்புகளை இரண்டாவது முறையாக நிராகரித்தும், நான் அவரிடம் மிகவும் நன்றியற்ற முறையில் நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஆயினும், அதே மதிய வேளையில் அவருக்கும் ஜூப்பியனுக்கும் (Jupien) இடையே நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்தை, என் செயலுக்கான ஒரு நியாயமான காரணமாக நான் முன்வைக்க முடியாது; ஏனெனில், அது போன்ற ஒரு விஷயம் நடப்பது பற்றிய துளிக்கூட எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. உண்மைதான், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, என் சோம்பேறித்தனத்திற்காகவும், 'எம். டி. சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்பவருக்குக் கடிதம் எழுதக்கூட நான் மெனக்கெடாததற்காகவும் என் பெற்றோர் என்னைக் கடிந்துகொண்டபோது, ​​நான் அவர்கள் மீது கோபமாகப் பாய்ந்து விழுந்தேன்; கண்ணியமற்ற முன்மொழிவுகளை ஏற்றுக்கொள்ள என்னை அவர்கள் வற்புறுத்துவதாகக் குற்றம் சாட்டினேன். ஆனால், அது வெறும் கோபமும்—அவர்களுக்கு மிகுந்த மனவேதனை அளிக்கக்கூடிய வார்த்தைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் உந்துதலும்—மட்டுமே......அந்நேரத்தில் நான் அளித்த அந்த ஏமாற்றுத்தனமான பதிலுக்கு அதுவே தூண்டுதலாக அமைந்தது. உண்மையில், அந்தப் பிரபுவின் (Baron) சலுகைகளுக்குப் பின்னால் சிற்றின்ப நோக்கமோ அல்லது உணர்வுப்பூர்வமான ஈடுபாடோ இருப்பதாக நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை. என் பெற்றோரிடம் அந்த எண்ணத்தை ஒரு சுத்த முட்டாள்தனம் என்று கூறி நிராகரித்திருந்தேன். ஆயினும், சில சமயங்களில் எதிர்காலம் நமக்கே தெரியாமல் நமக்குள் குடிகொண்டிருக்கும்; நாம் பொய் என்று நம்பிச் சொல்லும் வார்த்தைகளே, விரைவில் நிகழவிருக்கும் ஒரு யதார்த்தத்தை வடிவமைத்துவிடுகின்றன.

நான் நன்றி காட்டாததை திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) நிச்சயமாக மன்னித்திருப்பார். ஆனால் அவரை ஆத்திரமூட்டிய விஷயம் என்னவென்றால், அன்று மாலை பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princesse de Guermantes) இல்லத்தில் நான் இருந்த அந்த நிலை—ஏற்கனவே அவரது உறவினரின் இல்லத்தில் நான் இருந்ததைப் போலவே—அவரது அந்தத் தீவிரமான பிரகடனத்தை கேலி செய்வது போல் அமைந்தது: "அந்த வரவேற்பறைகளுக்குள் ஒருவன் என்ன வழியாகத்தான் நுழைய முடியும்." சமூகப் படிநிலையை நான் பின்பற்றாதது ஒரு கடுமையான குற்றமாகவும்—ஒருவேளை மன்னிக்க முடியாத குற்றமாகவும்—கருதப்பட்டது. தனது உத்தரவுகளை மீறுபவர்கள் மீதோ அல்லது தான் வெறுக்கும் நபர்கள் மீதோ அவர் வீசும் கோபப் பெருஞ்சினங்கள்—அவர் எவ்வளவு ஆவேசத்துடன் அவற்றை வெளிப்படுத்தினாலும்—பலருக்கும் வெறும் 'நாடக மேடை இடி' (செயற்கை இடி) போலத் தோன்றத் தொடங்கியிருந்தன என்பதையும், யாரையும் எந்த இடத்திலிருந்தும் வெளியேற்றும் வல்லமை அவற்றுக்கு இல்லை என்பதையும் திரு. டி சார்லஸ் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆயினும், தனது அதிகாரம் குறைந்திருந்தாலும், என்னைப் போன்ற புதியவர்களுக்கு முன்னால் அது குறையாமல் இருப்பதாகவே அவர் நம்பியிருக்கலாம். எனவே, எனது இருப்பே அவரது தற்பெருமைக்கு ஒரு முரண்நகை கலந்த மறுப்பாக அமைந்திருந்த அந்த விருந்தில், அவரிடம் ஒரு உதவி கேட்பது சரியானதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

அந்தத் தருணத்தில், பேராசிரியர் E... என்ற சற்று நாகரிகமற்ற மனிதர் ஒருவரால் நான் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டேன். கெர்மான்ட்ஸ் இல்லத்தில் என்னைப் பார்த்ததும் அவர் ஆச்சரியமடைந்தார். அவரை அங்கே பார்த்த நானும் அதே அளவு ஆச்சரியமடைந்தேன்; ஏனெனில், அவரைப் போன்ற ஒரு நபர் அந்த இளவரசியின் இல்லத்தில் இதற்கு முன்பும் காணப்பட்டதில்லை, பின்பும் காணப்பட்டதில்லை. இறப்புக்கு முந்தைய சடங்குகளை (last rites) ஏற்கனவே செய்துகொண்டிருந்த இளவரசரை, தொற்றுக் கூடிய நிமோனியா நோயிலிருந்து அவர் அப்போதுதான் குணப்படுத்தியிருந்தார்; அவர் மீது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கொண்டிருந்த சிறப்பான நன்றியுணர்வு வழக்கமான மரபுகளை மீறி அவருக்கு அழைப்பு விடுக்கக் காரணமாக அமைந்தது. அந்த வரவேற்பறைகளில் அவருக்கு யாரையுமே தெரியாததாலும், 'மரணத்தின் தூதுவர்' போலத் தனியாக அலைந்து கொண்டிருக்க முடியாததாலும், என்னைப் பார்த்ததும் அவரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள நிறைய விஷயங்கள் இருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்; இது அவருக்குத் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது, மேலும் அவர் என்னை அணுகியதற்கான காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். அதற்குக் மற்றொரு காரணமும் இருந்தது. நோய் கண்டறிதலில் தவறு செய்யாதிருப்பதற்கு அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தார். ஆயினும், அவரது கடிதப் போக்குவரத்து மிகவும் அதிகமாக இருந்ததால், ஒரு நோயாளியை ஒருமுறை மட்டுமே பார்த்திருந்த நிலையில், அந்த நோய் தான் கணித்தபடியே சென்றதா என்பதை அவரால் எப்போதும் தெளிவாக நினைவுகூர முடியவில்லை. என் பாட்டிக்கு பக்கவாதம் ஏற்பட்டபோது, ​​அவரது கோட்டில் பல அலங்காரங்கள் தைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அதே மாலையில் நான் அவரைப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றது நினைவிருக்கலாம். காலம் செல்லச் செல்ல, அப்போது அவருக்கு அனுப்பப்பட்ட இறப்புச் செய்தி அவருக்கு நினைவில் இல்லை. "உங்கள் பாட்டி இறந்துவிட்டார், இல்லையா?" என்று அவர் கேட்டார்; அவரது குரலில் ஏறக்குறைய உறுதியான நம்பிக்கையும் லேசான தயக்கமும் கலந்திருந்தன. "ஆ! ஆம், உண்மைதான்! எப்படியாயினும், நான் அவரைப் பார்த்த முதல் கணத்திலிருந்தே, எனது கணிப்பு மிகவும் மோசமானதாகவே இருந்தது—அது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது."

இப்படியாகத்தான் பேராசிரியர் E... என் பாட்டியின் இறப்புச் செய்தியை அறிந்துகொண்டார்—அல்லது மீண்டும் தெரிந்துகொண்டார். மேலும்—அவரது நற்பண்பாகவும் ஒட்டுமொத்த மருத்துவத் துறையின் நற்பண்பாகவும் நான் இதைக் குறிப்பிட வேண்டும்—அவர் எந்தவிதமான திருப்தியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை; ஒருவேளை அவர் அதை உணரக்கூட இல்லை. மருத்துவர்கள் எண்ணற்ற தவறுகளைச் செய்கிறார்கள். சிகிச்சை முறையைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் வழக்கமாக அதிக நம்பிக்கையுடனும், நோயின் விளைவைப் பொறுத்தவரை அவநம்பிக்கையுடனும் செயல்படுகிறார்கள். "ஒயின் அருந்தலாமா?" "அளவாக அருந்தினால் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது; சொல்லப்போனால், அது ஒரு டானிக் போன்றதுதான்... உடல் இன்பமா? அதுவும் ஒரு உடல் சார்ந்த செயல்பாடுதான். நான் அதற்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்—ஆனால் அளவு மீறக்கூடாது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். எதிலும் அளவு மீறுவது ஒரு தீமை." இதன் விளைவாக, தண்ணீர் மற்றும் கற்பு ஆகிய அந்த இரண்டு புத்துணர்ச்சியூட்டும் விஷயங்களையும் கைவிட நோயாளிக்குக் கடும் தூண்டுதல் ஏற்படுகிறது. மறுபுறம், ஒருவருக்கு இதயக் கோளாறு, சிறுநீரில் புரதம் வெளியேறுதல் (albuminuria) அல்லது அது போன்ற பாதிப்புகள் இருந்தால், அவர்களின் ஆயுட்காலம் குறைவுதான். தீவிரமான—ஆனால் செயல்பாட்டு ரீதியான—கோளாறுகள் கூட, கற்பனை செய்யப்பட்ட புற்றுநோயுடன் எளிதாகத் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. தவிர்க்க முடியாத ஒரு நோயைத் தடுக்க முடியாத நிலையில், தொடர்ந்து மருத்துவரைச் சந்திப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. நோயாளி தானாகவே ஒரு கடுமையான கட்டுப்பாட்டு முறையைக் கடைப்பிடித்து குணமடைந்தாலோ—அல்லது குறைந்தபட்சம் உயிர் பிழைத்தாலோ—நிலைமை வேறுவிதமாகிறது. அந்த நபர் ஏற்கனவே 'பெர்-லாஷேஸ்' (Père-Lachaise) கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பார் என்று நீண்ட காலமாக நினைத்திருந்த மருத்துவர், 'அவென்யூ டி ல'ஓபெரா' (Avenue de l’Opéra) வீதியில் அந்த நோயாளி தன்னை வணங்கித் தொப்பியை உயர்த்தும்போது, ​​அந்தச் செயலை ஏளனமான திமிரின் வெளிப்பாடாகவே கருதுவார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மரண தண்டனை விதித்த அந்த அச்சமற்ற சோம்பேறி, தனக்கு மிக அருகிலேயே சாவகாசமாக உலாவிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பதுகூட, அந்த நீதிபதிக்கு இதைவிட அதிகமான கோபத்தை ஏற்படுத்தியிருக்காது. மருத்துவர்கள் (நிச்சயமாக அனைவரும் அல்லர்; போற்றுதலுக்குரிய விதிவிலக்குகளும் உண்டு என்பதை நாம் மனதார ஒப்புக்கொள்கிறோம்) பொதுவாக, தாங்கள் அளித்த தீர்ப்பு நிறைவேற்றப்படுவதில் அடையும் மகிழ்ச்சியை விட, அது மாற்றியமைக்கப்படுவதைக் கண்டுதான் அதிக அதிருப்தியும் எரிச்சலும் அடைகிறார்கள். இதனால்தான், தனது நோயறிதல் சரியென உறுதிப்படுத்தப்பட்டதைக் கண்டு பேராசிரியர் E... அறிவுப்பூர்வமான திருப்தி அடைந்திருந்தபோதிலும், நமக்கு நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றி மிகுந்த வருத்தத்துடனேயே என்னிடம் பேசினார். உரையாடலை விரைவாக முடித்துக்கொள்ள அவர் அவசரப்படவில்லை; ஏனெனில், அந்த உரையாடல் அவரது அப்போதைய மனநிலைக்கு ஒரு சாக்காகவும், அங்கேயே தொடர்ந்து இருப்பதற்கான ஒரு காரணமாகவும் அமைந்திருந்தது. அன்று நிலவிய கடும் வெப்பத்தைப் பற்றி அவர் என்னிடம் பேசினார்......இக்காலகட்டத்தில்; ஆயினும், அவர் ஒரு இலக்கியவாதியாக இருந்து மிகச் சிறந்த பிரெஞ்சு மொழியில் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் திறன் கொண்டவராக இருந்தபோதிலும், என்னிடம், "உங்களுக்கு இந்த அதிக உடல் வெப்பநிலையால் (hyperthermia) பாதிப்பு ஏதும் இல்லையே?" என்று கேட்டார். உண்மை என்னவென்றால், மோலியேரின் (Molière) காலத்திற்குப் பிறகு மருத்துவத் துறையின் அறிவில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளனவே தவிர, அதன் கலைச்சொற்கள் அல்லது சொல்லகராதியில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. என்னுடன் உரையாடிய அவர் மேலும் கூறினார்: "இத்தகைய வானிலையால்—குறிப்பாக அதிக வெப்பமூட்டப்பட்ட வரவேற்பறைகளில்—ஏற்படும் வியர்வையைத் தவிர்ப்பதே அவசியம். வீட்டிற்கு வந்ததும் தாகமாக உணரும்போது, ​​வெப்பத்தின் மூலம் (அதாவது சூடான பானங்கள் மூலம்) இதற்கு நீங்கள் தீர்வு காணலாம்."

என் பாட்டி இறந்த விதத்தைக் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கையில், இந்த விஷயம் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை அளித்தது; வியர்வை என்பது உடலின் மற்ற பாகங்கள் வழியாக வெளியேற்றப்பட வேண்டிய பொருட்களைத் தோல் வழியாக வெளியேற்றத் தூண்டுவதால், அது சிறுநீரகங்களுக்குத் தீங்கானது என்று ஒரு புகழ்பெற்ற விஞ்ஞானியின் புத்தகத்தில் நான் சமீபத்தில் படித்திருந்தேன். என் பாட்டி இறந்தபோது நிலவிய கடும் வெப்பநிலையை நான் வெறுத்ததோடு, அதையே அதற்குக் காரணமாகவும் கருதினேன். இதை நான் டாக்டர் E…-விடம் குறிப்பிடவில்லை; ஆனால் அவரே தானாக முன்வந்து, "மிகுதியாக வியர்வை வெளியேறும் இத்தகைய கடும் வெப்பமான வானிலையில் உள்ள ஒரு நன்மை என்னவென்றால், அதற்கேற்ற அளவில் சிறுநீரகங்களின் பணிச்சுமை குறைகிறது," என்று கூறினார். மருத்துவம் என்பது ஒரு துல்லியமான அறிவியல் அல்ல.

என்னை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்த பேராசிரியர் E…, என்னை அங்கிருந்து செல்ல விடாமல் தடுப்பது போலவே தோன்றினார். ஆனால், அதே வேளையில் நான் மார்க்கிஸ் டி வோகுபெர்ட்டைக் (Marquis de Vaugoubert) கண்டேன்; அவர் ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்து நின்று, பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸை (Princesse de Guermantes) நோக்கி முதலில் வலதுபுறமும் பின்னர் இடதுபுறமும் மிக விரிவான முறையில் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்திக் கொண்டிருந்தார். திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவரை எனக்குச் சமீபத்தில் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்; எனவே, விருந்து நடத்துபவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்கும் திறன் கொண்ட ஒருவராக அவரை நான் கருதினேன். 'சோடோம்' (Sodom) வட்டாரத்தில் "ரகசியமான நெருக்கம்" (confidential terms) என்று அழைக்கப்படும் உறவுமுறையைத் திரு. டி சார்லஸுடன் (M. de Charlus) கொண்டிருந்த உலகின் மிகச் சிலரில் (ஒருவேளை ஒரே ஒருவராக) ஒருவராகத் திரு. டி வோகுபெர்ட் மாறியதற்குக் காரணமான அவரது இளமைக்கால நிகழ்வுகளை இங்கே விவரிப்பதற்கு இந்த நூலின் வரம்பு இடமளிக்கவில்லை. ஆனால், மன்னர் தியோடோசியஸுக்கான (King Theodosius) நமது தூதர் அந்தப் பிரபுவின் (Baron) சில குறைபாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவை அந்தப் பிரபுவின் குணாதிசயங்களின் மிக மங்கலான பிரதிபலிப்பாகவே இருந்தன. பரோன் (Baron) வெளிப்படுத்திய அந்த அனுதாபம் மற்றும் வெறுப்புக்கு இடையிலான ஊசலாட்டங்களை — அதாவது, மற்றவரைக் கவர வேண்டும் என்ற விருப்பமும், அதைத் தொடர்ந்து வெறுக்கப்படாவிட்டாலும் தனது உண்மைத்தன்மை அம்பலமாகிவிடுமோ என்ற (அதே அளவு கற்பனையான) பயமும் கலந்த உணர்வுகளை — இவரும் வெளிப்படுத்தினார்; ஆனால், மிகவும் மென்மையாக்கப்பட்ட, உணர்ச்சிவசப்பட்ட மற்றும் அபத்தமான வடிவத்திலேயே அவை வெளிப்பட்டன. மிகுந்த லட்சியம் கொண்ட ஒரு மனிதராக, தனது ஆரம்பகாலப் போட்டித் தேர்வு நாட்களிலிருந்தே அனைத்து இன்பங்களையும் தியாகம் செய்து கடைப்பிடித்த அந்த 'கற்புநிலை' மற்றும் 'பிளேட்டோனியக் காதல்' (Platonism) ஆகியவற்றாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரது அறிவுசார் வெறுமையாலும் அவர் ஒரு கேலிக்குரிய நபராகத் தெரிந்தாலும், இந்த மனநிலை மாற்றங்களை அவர் வெளிப்படுத்தவே செய்தார். ஆயினும், எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) தனது அளவற்ற புகழ்ச்சியை உண்மையான சொல்லாற்றலுடன் — அதே சமயம் ஒரு மனிதனின் மனதில் அழியாத வடுவை ஏற்படுத்தும் வகையிலான மிக நுட்பமான, கடுமையான கேலியுடன் — வெளிப்படுத்துவார் என்றால், அதற்கு நேர்மாறாக, எம். டி. வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert) ஒரு மூன்றாம் தர மனிதரின், உயர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் மற்றும் ஒரு அரசு அதிகாரியின் சாதாரணத் தன்மையுடனேயே அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்தினார்; அவரது குறைகள் (பரோனைப் போலவே இவற்றுக்கும் பெரும்பாலும் எந்த ஆதாரமும் இருக்காது) இடைவிடாத ஆனால் அறிவற்ற துவேஷத்துடன் வெளிப்படுத்தப்பட்டன — இந்தத் துவேஷம் இன்னும் அதிக உறுத்தலாக இருந்தது, ஏனெனில் இது அந்த அமைச்சர் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு கூறிய கருத்துகளுக்கும், விரைவில் மீண்டும் கூறக்கூடிய கருத்துகளுக்கும் முரணாக அமைந்திருந்தது. இந்த மாற்றங்களின் சீரான தன்மை, எம். டி. வோகுபெர்ட்டின் வாழ்க்கையின் பல்வேறு கட்டங்களுக்கு ஒருவித வானியல் சார்ந்த கவித்துவத்தை அளித்தது — உண்மையில், அவரைப் பார்த்தால் ஒரு வான்கோளத்தையோ அல்லது விண்மீனையோ நினைவுகூர யாருக்கும் தோன்றாது என்பது வேறு விஷயம்.

அவர் எனக்குத் திரும்பச் சொன்ன "மாலை வணக்கம்" (good evening), எம். டி. சார்லஸ் சொல்லியிருக்கக்கூடிய அந்த வாழ்த்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. இந்த "மாலை வணக்கம்" சொல்லும்போது, ​​உயர் சமூகம் மற்றும் ராஜதந்திர உலகத்திற்குரியவை என்று அவர் நம்பிய ஆயிரக்கணக்கான பாவனைகளுடன், ஒரு துடிப்பான, கலகலப்பான மற்றும் புன்னகை பூத்த தோற்றத்தையும் எம். டி. வோகுபெர்ட் வெளிப்படுத்தினார். ஒருபுறம், கட்டாய ஓய்வு அச்சுறுத்தலால் தேக்கமடைந்த தனது தொழில் வாழ்க்கையின் பின்னடைவுகளைப் பற்றி உள்ளுக்குள் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், வாழ்க்கையில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பவர் போலக் காட்டிக்கொள்ளவும்; மறுபுறம், கவர்ச்சியாக வைத்திருக்க விரும்பிய தனது முகத்தில் சுருக்கங்கள் விழுவதைக் கண்டும் (அதை கண்ணாடியில் பார்க்கவே துணியாத நிலையிலும்), தான் இன்னும் இளமையாகவும், ஆண்மையுடனும், கவர்ச்சியாகவும் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளவும் அவர் அவ்வாறு செய்தார். உண்மையில் அவர் காதல் வெற்றிகளை (conquests) நாடவில்லை; வதந்திகள், அவப்பெயர் மற்றும் மிரட்டிப் பணம் பறித்தல் (blackmail) போன்ற சாத்தியக்கூறுகள் இருந்ததால், அவற்றைப் பற்றிய சிந்தனையே அவரைப் பயமுறுத்தியது. 'கே டி ஓர்சே' (Quai d’Orsay) மீதும் ஒரு மகத்தான பணிவாழ்வின் மீதும் தன் கவனத்தைத் திருப்பிய அந்த நாளிலிருந்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தைக்குரிய கட்டுப்பாடற்ற இச்சையிலிருந்து முழுமையான அடக்கமான வாழ்க்கைக்கு மாறியிருந்த அவரிடம், இப்போது கூண்டில் அடைபட்ட விலங்கின் தோற்றம் இருந்தது; அவரது கண்கள் எல்லா திசைகளிலும் அலைபாய்ந்தன, அவை பயம், தீராத வேட்கை மற்றும் மந்தபுத்தி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தின. அவரது மந்தபுத்தி எத்தகையதென்றால், தனது பதின்ம வயதில் பழகிய அந்த முரட்டுத்தனமான இளைஞர்கள் இப்போது வெறும் சிறுவர்கள் அல்ல என்பதை அவரால் உணர முடியவில்லை; ஒரு செய்தித்தாள் விற்பனையாளர் அவர் முகத்திற்கு நேராக "*La Presse!*" என்று கத்தும்போது, ​​தான் அடையாளம் காணப்பட்டு அம்பலப்படுத்தப்பட்டுவிட்டதாகக் கருதி அவர் திடுக்கிடுவார்—அப்போது அவரிடம் மேலோங்கியிருந்தது வேட்கையை விடப் பயமே.

இருப்பினும், 'கே டி ஓர்சே'-வின் நன்றியற்ற தேவைகளுக்காகத் தான் தியாகம் செய்த இன்பங்கள் இல்லாத நிலையில், திரு. டி வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert)—மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்த அவர் தொடர்ந்து விரும்பியதற்கான காரணமும் இதுவே—திடீர் மற்றும் கட்டுப்படுத்த முடியாத உந்துதல்களை உணர்வார். அமைச்சகத்திற்கு அவர் எத்தனை கடிதங்களை அனுப்பிக் குவித்தார் என்பது இறைவனுக்கே வெளிச்சம் (அதற்காக அவர் என்னென்ன தனிப்பட்ட தந்திரங்களைக் கையாண்டார், திருமதி டி வோகுபெர்ட்டின் செல்வாக்கை—அவரது பருமனான உடல்வாகு மற்றும் உயர்குடிப் பிறப்பு காரணமாக......அவரது ஆளுமைமிக்க தோற்றம்—மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவரது கணவரின் திறமையின்மையால் அவரே அமைச்சருக்கான உண்மையான பணிகளைச் செய்து வருகிறார் என்றும் சிறந்த திறன்களைக் கொண்டவர் என்றும் கருதப்பட்ட நிலை—ஆகிய காரணங்களால், அவர் எந்தவித தகுதியும் இல்லாத ஒரு இளைஞனைத் தூதரகப் பணியாளர் குழுவில் சேர்த்திருந்தார். உண்மைதான், சில மாதங்களோ அல்லது ஆண்டுகளோ கழித்து, அந்த முக்கியத்துவமற்ற அதிகாரி (attaché) தனது மேலதிகாரியிடம் ஒருவித விலகிய போக்கைக் காட்டினால்—அது எந்தவித தீய நோக்கமும் இல்லாமலே நிகழ்ந்தாலும்—அதை அவமதிப்பாகவோ அல்லது துரோகமாகவோ கருதும் அந்த அதிகாரி, முன்பு அந்த இளைஞன் மீது பொழிந்த அதே தீவிரமான ஆர்வத்துடன், இப்போது அவனைத் தண்டிப்பதிலும் வெறித்தனமான முனைப்பைக் காட்டுவார். அந்த நபரைத் திரும்ப அழைக்குமாறு செய்ய அவர் எதையும் செய்வார்; அரசியல் விவகாரங்களுக்கான இயக்குநருக்குத் தினமும் கடிதங்கள் வந்து சேரும்: "அந்த ஆளை என் கண்ணில் படாமல் செய்ய நீங்கள் எதற்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள்? அவனைச் சற்று திருத்துங்கள்—அது அவனது நன்மைக்கே. அவனுக்குத் தேவைப்படுவது உண்மையான கடினமான சூழலை எதிர்கொள்வதுதான்." இந்தக் காரணத்தினால், மன்னர் தியோடோசியஸின் தூதரகத்தில் அந்த அதிகாரி வகித்த பதவி மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்றாக இருந்தது. ஆயினும், மற்ற எல்லா வகையிலும், உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த ஒருவரின் சிறப்பான பொதுப்புத்தியைக் கொண்டிருந்த திரு. டி வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert), வெளிநாடுகளில் பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தின் மிகச் சிறந்த பிரதிநிதிகளில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார். பின்னர், தன்னை மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவராகக் கருதிய—ஒரு ஜாகோபின் (Jacobin) மற்றும் எல்லாம் தெரிந்தவர் என்று நினைத்துக்கொண்ட—ஒருவர் அந்த இடத்திற்கு வந்தபோது, ​​பிரான்ஸுக்கும் அந்த மன்னர் ஆட்சி செய்த நாட்டிற்கும் இடையே விரைவில் போர் மூண்டது.
50
எம். டி. சார்லஸைப் (M. de Charlus) போலவே, எம். டி. வோகோபெர்ட்டுக்கும் (M. de Vaugoubert) முதலில் வணக்கம் தெரிவிப்பது பிடிக்காது. இருவருமே மற்றவர்களின் வணக்கத்திற்கு 'பதிலளிப்பதையே' விரும்பினர்; ஏனெனில், கடைசியாகச் சந்தித்ததிலிருந்து தங்களைப் பற்றி அந்த நபர் ஏதேனும் வதந்திகளைக் கேட்டிருக்கக்கூடுமோ என்ற அச்சம் அவர்களுக்கு எப்போதும் இருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, எம். டி. வோகோபெர்ட்டுக்கு அந்தச் சங்கடம் ஏற்படவில்லை; வயது வித்தியாசத்தின் காரணமாக அவருக்கு மரியாதை அளிக்கும் விதமாக நானே முதலில் சென்று அவரை வாழ்த்தினேன். அவர் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த பாவனையுடன் பதிலளித்தார்; இருபுறமும் மேய்வதற்கு ஏதோ தடைசெய்யப்பட்ட அல்ஃபால்ஃபா (alfalfa) புல் இருப்பது போல அவரது கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன. இளவரசருக்கு (Prince) என்னை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்பாக, மேடம் டி வோகோபெர்ட்டை (Mme de Vaugoubert) எனக்கு அறிமுகப்படுத்துமாறு அவரிடம் கேட்பது பொருத்தமென நான் கருதினேன்—இளவரசருடனான அறிமுகம் பற்றிய விஷயத்தை அதன்பிறகே பேசத் திட்டமிட்டிருந்தேன். என்னை அவரது மனைவியுடன் அறிமுகப்படுத்தும் வாய்ப்பு அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது—அவருக்காகவும் அவரது மனைவிக்காகவும்—எனவே அவர் உறுதியான நடையுடன் என்னை மார்க்கிஸ் (Marquise) அம்மையாரிடம் அழைத்துச் சென்றார். அவரை அடைந்ததும், மிகுந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் கைகளாலும் கண்களாலும் என்னைக் காட்டினார், ஆனால் அவர் மௌனமாகவே இருந்தார்; சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு, ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும் பதற்றத்துடனும் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார், என்னை அவரது மனைவியுடன் தனியாக விட்டுவிட்டார். அந்த நட்புரீதியான சைகை யாருக்காகச் செய்யப்பட்டது என்று தெரியாமலேயே அவர் உடனடியாகத் தன் கையை நீட்டினார்; ஏனெனில், எம். டி. வோகோபெர்ட் என் பெயரை மறந்துவிட்டிருந்தார்—அல்லது ஒருவேளை என்னை அடையாளம் காணவே இல்லை—என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; நாகரிகம் கருதி அதை ஒப்புக்கொள்ள விரும்பாத அவர், அறிமுகப்படுத்தும் நிகழ்வை வெறும் சைகை நாடகமாகச் சுருக்கிவிட்டார். இதன் விளைவாக, எனக்கு எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை; என் பெயர் தெரியாத ஒரு பெண்ணின் மூலம் விருந்தளிப்பவரிடம் (host) என்னை எப்படி அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்? மேலும், மேடம் டி வோகோபெர்ட்டுடன் சிறிது நேரம் உரையாட வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்பட்டது—இந்தச் சூழல் எனக்கு இரண்டு காரணங்களுக்காக எரிச்சலூட்டியது. விருந்தில் அதிக நேரம் தங்கியிருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை, ஏனெனில் ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) ஒரு ஏற்பாடு செய்திருந்தேன் (*ஃபெட்ரே* (Phèdre) நாடகத்தைப் பார்ப்பதற்கான ஒரு பெட்டியை அவளுக்கு நான் அளித்திருந்தேன்); அதன்படி நள்ளிரவுக்குச் சற்று முன்பு அவள் என்னை வந்து சந்திக்கவிருந்தாள். உண்மையைச் சொல்வதானால், அவள் மீது எனக்கு எந்தக் காதலும் இருக்கவில்லை; அன்று மாலை அவளை வரவழைத்ததில், நான் முற்றிலும் ஒரு சிற்றின்ப உந்துதலுக்கே அடிபணிந்திருந்தேன்—ஆண்டு முழுவதும் கட்டுண்டிருந்த சிற்றின்ப உணர்வு, மிகுந்த வெப்பம் நிலவும் அக்காலகட்டத்தில் சுவை உறுப்புகளை நாடிச் சென்று, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் குளிர்ச்சியைத் தேட முற்பட்டாலும் கூட. ஒரு இளம் பெண்ணின் முத்தத்தை விட, அது ஒரு ஆரஞ்சு பானத்தையோ, ஒரு குளியலையோ, அல்லது வானத்தின் தாகத்தைத் தணிக்கும் அந்தத் தோல் நீக்கப்பட்ட, சாறு நிறைந்த நிலவு போன்ற தோற்றத்தையோதான் அதிகம் விரும்பியது. ஆயினும், பல அழகான முகங்கள் (ஏனெனில் இளவரசி உயர்குடிப் பெண்களைப் போலவே இளம் பெண்களையும் விருந்தினர்களாக அழைத்திருந்தார்) விட்டுச் சென்ற தவிர்க்க முடியாத வருத்தங்களை, ஆல்பர்ட்டினின் (அவள் ஓடும் நீரின் குளிர்ச்சியை எனக்கு நினைவூட்டினாள்) துணையுடன் களைந்துவிடலாம் என்று நான் நம்பினேன். மறுபுறம், கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட மேடம் டி வோகோபெர்ட்டின் முகம்—போர்பன் வம்சத்துக்கே உரிய பாணியும் ஒருவித சோகமும் கலந்த அந்த முகம்—எந்தவித ஈர்ப்பையும் கொண்டிருக்கவில்லை.

அமைச்சகத்தில், எந்தவித தீய நோக்கமும் இன்றி மக்கள் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்: அந்தத் தம்பதியினரின் திருமண வாழ்க்கையில், கணவர்தான் 'பாவாடை' அணிபவர் (பெண்மைத்தன்மை கொண்டவர்), மனைவியோ 'பேண்ட்' அணிபவர் (ஆண்மைத்தன்மை கொண்டவர்). இதில் யாரும் உணர்ந்ததை விட அதிகமான உண்மை இருந்தது. மேடம் டி வோகோபெர்ட் உண்மையில் ஒரு ஆணாகவே இருந்தார். அவர் எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தாரா அல்லது நான் என் கண்முன்னே காண்பது போன்ற நிலைக்குப் பிறகு மாறினாரா என்பது முக்கியமல்ல; எதுவாக இருந்தாலும், இயற்கையின் மிகவும் நெகிழ்ச்சியான அதிசயங்களில் ஒன்றைத்தான் ஒருவர் காண்கிறார்—குறிப்பாகப் பிந்தைய நிலையில், மனித உலகத்தை மலர்களின் உலகத்தைப் போல மாற்றும் ஒரு நிகழ்வு அது. முதல் சூழலில்—அதாவது எதிர்கால மேடம் டி வோகோபெர்ட் எப்போதும் ஆண்மைத்தன்மை மிக்கவராகவே இருந்திருந்தால்—இயற்கையானது, ஒரு தீய ஆனால் நற்பயன் தரும் தந்திரத்தின் மூலம், அந்த இளம் பெண்ணுக்கு ஒரு ஆணின் ஏமாற்றும் தோற்றத்தை அளிக்கிறது. பெண்களை விரும்பாத, அதிலிருந்து விடுபட விரும்பும் அந்தப் பருவ வயதுடையவர், சந்தையில் சுமைகளைச் சுமக்கும் வலிமையான தொழிலாளியைப் போன்ற தோற்றம் கொண்ட ஒரு பெண்ணைத் தனக்குத் துணையாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் தந்திரத்தைக் மகிழ்ச்சியுடன் கண்டடைகிறார். மாறாக, ஒரு பெண்ணுக்கு ஆரம்பத்தில் ஆண்மைக்குரிய பண்புகள் இல்லையென்றால், அவள் தன் கணவனை மகிழ்விப்பதற்காக—தெரியாமலேயே—அப்பண்புகளைப் படிப்படியாகப் பெறுகிறாள்; இது, சில மலர்கள் தாங்கள் ஈர்க்க விரும்பும் பூச்சிகளின் தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வது போன்ற ஒரு பாவனைதான். அன்பு கிடைக்காத ஏக்கம், ஆணாக இல்லையே என்ற வருத்தம் ஆகியவை அவளை மேலும் ஆண்மைத்தன்மை கொண்டவளாக மாற்றுகின்றன. இந்தச் சூழலைத் தாண்டிப் பார்த்தாலும், மிகவும் சாதாரணமான தம்பதிகள் கூட காலப்போக்கில் ஒருவரையொருவர் ஒத்திருப்பதை, சில சமயங்களில் தங்கள் குணாதிசயங்களை மாற்றிக்கொள்வதைக் கூட யார் கவனிக்கவில்லை? முன்னாள் ஜெர்மன் சான்சிலரான இளவரசர் வான் புலோவ் ஒரு இத்தாலியப் பெண்ணை மணந்தார். காலப்போக்கில், பின்சியோ (Pincio) பூங்காவில் கவனித்தவர்கள், அந்த ஜெர்மன் கணவர் இத்தாலியருக்கே உரிய நேர்த்தியையும் நுட்பத்தையும் பெற்றிருப்பதையும், அதே சமயம் அந்த இத்தாலிய இளவரசி ஜெர்மானியருக்கே உரிய ஒருவித கரகரப்பான அல்லது நேரடியான பாணியைக் கொண்டிருப்பதையும் கவனித்தனர். நாம் கோடிட்டுக் காட்டும் வடிவங்களிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான உச்சத்திற்குச் சென்றால்: கிழக்கின் மிகவும் புகழ்பெற்றவர்களில் ஒருவரான, தனது பெயரால் மட்டுமே நினைவுகூரப்பட்ட ஒரு தலைசிறந்த பிரெஞ்சு தூதரைப் பற்றி அனைவருக்கும் தெரியும். அவர் முதிர்ச்சியடைந்து வயதாகும்போது, ​​அவருக்குள் இருந்த - முன்பு சந்தேகிக்கப்படாத - கீழைத்தேயத் தன்மை வெளிப்பட்டது; அவரைப் பார்க்கும்போது, ​​அந்தத் தோற்றத்தை முழுமையாக்கியிருக்கக்கூடிய ஃபெஸ் தொப்பி இல்லாதது வருந்தத்தக்கது.

நாம் சற்று முன்பு குறிப்பிட்ட, பரம்பரையாக பருத்த உருவம் கொண்ட அந்தத் தூதரின் அதிகம் அறியப்படாத பழக்கவழக்கங்களுக்குத் திரும்புவோம்: திருமதி டி வோகுபெர்ட், இளவரசி பாலடைனால் அழியாத புகழடைந்த ஒரு வகையின் உருவமாகத் திகழ்ந்தார் - அது பெறப்பட்டதோ அல்லது விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதோ - அவர் எப்போதும் குதிரையேற்ற உடையில் இருந்தார், மேலும் தனது கணவரிடமிருந்து ஆண்மையை மட்டும் அல்லாமல், பெண்களை விரும்பாத ஆண்களின் தவறுகளையே ஏற்றுக்கொண்டு, தனது கடிதங்களில் அவர்களைக் கண்டித்தார்...பதினான்காம் லூயியின் அரசவையில் இருந்த உயர்குடிப் பிரபுக்களுக்கு இடையிலான உறவுகள் வதந்திகளால் நிறைந்திருந்தன. மேடம் டி வோகோபெர்ட் (Mme de Vaugoubert) போன்ற பெண்களிடம் காணப்பட்ட அந்த 'ஆண்மை' கலந்த தோற்றத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணம், தங்கள் கணவர்களால் அவர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டதும், அதனால் ஏற்பட்ட அவமானமும் ஆகும்; இவை அவர்களின் பெண்மைக்குரிய இயல்புகளை மெல்ல மெல்லச் சிதைத்துவிட்டன. இறுதியில், தங்கள் கணவர்களிடம் இல்லாத நற்பண்புகளையும் தீய பண்புகளையும் இவர்களே கைக்கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டது; ஆண்கள் பொறுப்பற்றவர்களாகவும், பெண்மைத்தன்மை கொண்டவர்களாகவும், நிதானமற்றவர்களாகவும் மாறியபோது, ​​மனைவிகள் தங்கள் கணவர்கள் கடைப்பிடித்திருக்க வேண்டிய நற்பண்புகளின் உயிரற்ற, கவர்ச்சியற்ற வடிவங்களாக மாறினர்.

அவமானம், சலிப்பு மற்றும் கோபத்தின் நிழல்கள் மேடம் டி வோகோபெர்ட்டின் முகத்தில் படிந்திருந்தன. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் என்னை ஆர்வத்துடனும் குதூகலத்துடனும் பார்ப்பதை நான் உணர்ந்தேன்; முதுமையடைந்த தன் கணவர் இளமையைத் தேடிச் சென்ற நிலையில், அவரே ஒரு இளைஞனாக மாற விரும்பியதாலோ என்னவோ, திரு. டி வோகோபெர்ட்டைக் கவர்ந்த அந்த இளைஞர்களில் ஒருவனாகவே அவர் என்னைப் பார்த்தார். ஒரு மாகாணத்துப் பெண்மணி, பெரிய அங்காடியின் விற்பனைப் பட்டியலிலுள்ள (catalogue) ஒரு நாகரிகமான ஆடையை உற்றுநோக்கிப் பார்த்துப் பின்பற்றுவதைப் போல அவர் என்னை உற்று நோக்கினார்; அந்தப் பட்டியலில் உள்ள அழகான மாடல் (உண்மையில் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இருப்பது ஒரே பெண்தான்; ஆனால் வெவ்வேறு தோரணைகள் மற்றும் ஆடைகள் மூலம் பல வேறுபட்ட உருவங்களாகத் தோன்றுவார்) அணிந்திருந்ததைப் போன்ற ஆடை அது. மேடம் டி வோகோபெர்ட்டை என்னை நோக்கி ஈர்த்த அந்த அடிப்படை உந்துதல் மிகவும் வலுவாக இருந்தது; அதனால் அவர் என் கையைப் பிடித்து, ஒரு குவளை ஆரஞ்சு பானம் (orangeade) அருந்த என்னை அழைத்துச் செல்ல முயன்றார். ஆனால் நான் அவரிடமிருந்து விலகிக்கொண்டேன்; நான் விரைவில் கிளம்பவிருப்பதாலும், வீட்டின் உரிமையாளரை இன்னும் சந்திக்கவில்லை என்பதாலும் அப்படிச் செய்வதாகக் கூறினேன்.

அவர் சிலருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த தோட்டத்தின் நுழைவாயிலுக்கும் எனக்கும் இடையிலான தூரம் பெரியதல்ல. ஆயினும், அந்தத் தூரத்தைக் கடக்க வேண்டிய சூழல், இடைவிடாத துப்பாக்கிச் சூட்டை எதிர்கொள்வதை விட எனக்கு அதிக அச்சத்தை அளித்தது. நான் அறிமுகமாக விரும்பிய பல பெண்கள் அந்தத் தோட்டத்தில்தான் இருந்தனர்; அங்கே அவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் பார்ப்பது போல பாவனை செய்தாலும், உண்மையில் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சற்றுத் திகைத்து நின்றனர். இத்தகைய விருந்து நிகழ்ச்சிகள் பொதுவாக 'எதிர்பார்ப்புகளிலேயே' கழிகின்றன; மறுநாள், அதாவது இதில் அழைக்கப்படாதவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் வரை, இதற்கு நிஜமான முக்கியத்துவம் ஏதும் இருப்பதில்லை. பல இலக்கியவாதிகளிடம் காணப்படும் முட்டாள்தனமான தற்பெருமை இல்லாத ஒரு உண்மையான எழுத்தாளருக்கு, தன்னை எப்போதும் பெரிதும் மதித்து வந்த விமர்சகர் ஒருவரின் கட்டுரையில் சாதாரணமான எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்பட்டும் தன் பெயர் விடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவதற்கோ அல்லது அது குறித்துச் சிந்திப்பதற்கோ நேரம் இருப்பதில்லை; ஏனெனில், அவரது சொந்தப் படைப்புகளே அவரது முழு கவனத்தையும் கோருகின்றன. ஆனால், சமூக அந்தஸ்து கொண்ட ஒரு பெண்ணுக்கோ செய்வதற்கு வேறு வேலை ஏதுமில்லை; *Le Figaro* இதழில் "நேற்று இளவரசரும் இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸும் ஒரு பிரம்மாண்டமான விருந்தை நடத்தினர்" என்ற செய்தியைப் பார்த்ததும் அவர் ஆச்சரியத்துடன், "என்னது! மூன்று நாட்களுக்கு முன்புதான் நான் மேரி கில்பர்ட்டுடன் ஒரு மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் அவர் அதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லையே!" என்று வியக்கிறார். பின்னர், கெர்மான்ட்ஸ் தம்பதியினரை அதிருப்திப்படுத்தும் வகையில் தான் என்ன செய்திருக்கக்கூடும் என்று தீவிரமாக யோசிக்கத் தொடங்குகிறார். சொல்லப்போனால், அந்த இளவரசியின் விருந்துகளைப் பொறுத்தவரை, அழைப்பு பெற்றவர்களுக்கும் அழைப்பு பெறாதவர்களுக்கும் ஒரே அளவிலான ஆச்சரியமே சில சமயங்களில் ஏற்பட்டது. ஏனெனில், இத்தகைய நிகழ்வுகள் யாரும் எதிர்பாராத தருணங்களில் திடீரென நடைபெறும்; பல ஆண்டுகளாக மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் மறந்திருந்த நபர்களைக் கூட அவை ஈர்த்துக் கொண்டுவரும். மேலும், சமூகத்தில் உள்ள பெரும்பாலானவர்கள் எந்தவிதமான குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பும் இல்லாதவர்கள் என்பதால், அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் அவர்களின் கனிவான நடத்தையை வைத்தே அவர்களை மதிப்பிடுகிறார்கள்: அழைப்பு பெற்றவர்கள் அவர்களை விரும்புகிறார்கள், அதே சமயம் அழைக்கப்படாதவர்கள் அவர்களை வெறுக்கிறார்கள். அழைக்கப்படாதவர்களைப் பொறுத்தவரை, இளவரசி அவர்களைத் தன் நண்பர்களாக இருந்தபோதிலும் பலமுறை அழைக்காமல் விட்டதற்கு முக்கியக் காரணம், அவர்களைத் தன் வட்டத்திலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்த "பாலமெட்" (Palamède) என்பவரை அதிருப்திக்குள்ளாக்க அவர் அஞ்சியதுதான். எனவே, அவர் என்னைப் பற்றி திரு டி சார்லஸிடம் (M. de Charlus) பேசவில்லை என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்க முடிந்தது; இல்லையெனில், நான் அங்கு இருந்திருக்க முடியாது. அவர் இப்போது மாளிகைக்குள் செல்லும் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டின் கைப்பிடிச் சுவரில் சாய்ந்தபடி நின்றிருந்தார்—ஜெர்மானியத் தூதருக்கு அருகில் நின்று தோட்டத்தை நோக்கியவாறு அவர் இருந்தார். அவரைச் சுற்றி மூன்று அல்லது நான்கு பெண் அபிமானிகள் குழுமியிருந்து அவரை மறைத்திருந்தாலும், விருந்தினர்கள் அவரை அணுகி 'மாலை வணக்கம்' சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அவர் ஒவ்வொருவரையும் பெயர் சொல்லி அழைத்துப் பதிலளித்தார். "மாலை வணக்கம், திரு டு ஹஸே (Monsieur du Hazay); மாலை வணக்கம், மேடம் டி லா டூர் டு பின்-வெர்க்ளாஸ் (Madame de La Tour du Pin-Verclause); மாலை வணக்கம், மேடம் டி லா டூர் டு பின்-குவர்னெட் (Madame de La Tour du Pin-Gouvernet); மாலை வணக்கம், ஃபிலிபெர்ட் (Philibert); மாலை வணக்கம், என் அன்பிற்குரிய தூதர் அம்மையாரே (Ambassadress)" என்பது போன்ற வார்த்தைகள் அடுத்தடுத்து ஒலித்தன. அது ஒரு இடைவிடாத பேச்சுச் சத்தத்தை உருவாக்கியது; அவ்வப்போது தேவையற்ற அறிவுரைகள் அல்லது கேள்விகள் அதில் கலந்திருந்தன—அக்கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர் உண்மையில் ஒருபோதும் செவிமடுத்ததில்லை. எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அந்த வார்த்தைகளை ஒரு மென்மையான, (அலட்சியத்தைக் காட்டுவதற்காக) செயற்கையான இயல்புத்தன்மை கொண்ட, மற்றும் கனிவான தொனியில் வெளிப்படுத்தினார்: "அந்தச் சிறுமிக்குக் குளிரடிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்; தோட்டங்களில் எப்போதும் சற்று ஈரப்பதம் இருக்கும். மாலை வணக்கம், மேடம் டி பிராண்ட்ஸ். மாலை வணக்கம், மேடம் டி மெக்லெம்பர்க். அந்த இளம் பெண் வந்துவிட்டாரா? அவர் அந்த வசீகரமான இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடையை அணிந்திருக்கிறாரா? மாலை வணக்கம், செயிண்ட்-ஜெரான்." இந்த அணுகுமுறையில் நிச்சயமாக ஒருவித ஆணவம் இருந்தது. தான் ஒரு 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதையும், அந்த விருந்தில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருப்பவர் என்பதையும் எம். டி சார்லஸ் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆயினும், அது வெறும் ஆணவம் மட்டுமல்ல; கலைநயமும் ரசனையும் கொண்ட ஒரு மனிதரைப் பொறுத்தவரை, "விருந்து" (party) என்ற சொல்லே ஒரு ஆடம்பரமான, சுவாரஸ்யமான தன்மையை நினைவூட்டியது—அதாவது, அந்த நிகழ்வு......நாகரிக உலகின் மனிதர்களிடையே அல்ல, மாறாக கார்பாச்சியோ (Carpaccio) அல்லது வெரோனீஸ் (Veronese) ஆகியோரின் ஓவியங்களில் காணப்படுவது போன்ற ஒரு சூழலில். ஒரு ஜெர்மானிய இளவரசரான திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), 'டான்ஹவுசர்' (Tannhäuser) நாடகத்தில் வரும் காட்சியைத் தன் மனக்கண்ணில் ஓடவிட்டிருக்கவே அதிக வாய்ப்புள்ளது; அதில் அவர் தன்னை 'லேண்ட் கிரேவ்' (Landgrave) ஆகவும், வார்ட்பர்க் (Wartburg) கோட்டையின் நுழைவாயிலில் விருந்தினர்கள் உள்ளே நுழையும்போது புகழ்பெற்ற 'மார்ச்' (March) இசை ஒலிக்க, ஒவ்வொருவருக்கும் கனிவான, அதே சமயம் மேல்தட்டுக்குரிய பெருமிதத்துடன் கூடிய வார்த்தைகளைச் சொல்பவராகவும் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கலாம்.

இருப்பினும், நான் ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டியிருந்தது. மரங்களுக்கு இடையே நின்றிருந்த பெண்களில் எனக்கு ஓரளவு அறிமுகமானவர்களும் இருந்தனர்; ஆனால் அவர்கள் இளவரசியின் உறவினரின் வீட்டில் இல்லாமல் இளவரசியின் வீட்டிலேயே இருந்ததாலும், 'மைசென்' (Meissen) தட்டுகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு செஸ்ட்நட் மரத்தின் கிளைகளுக்கு அடியில் அமர்ந்திருந்ததாலும் அவர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்டவர்களாகத் தோன்றினர். அந்த இடத்தின் நேர்த்தியோ அல்லது ஆடம்பரமோ இதில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; 'ஓரியானின்' (Oriane) வீட்டில் இருந்ததை விடக் குறைவான நேர்த்தியான இடமாக அது இருந்திருந்தாலும், நான் அதே போன்றதொரு திகைப்பையே உணர்ந்திருப்பேன். எங்கள் வரவேற்பறையில் உள்ள மின்விளக்குகள் திடீரென அணைந்து, அவற்றுக்குப் பதிலாக எண்ணெய் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டால், எல்லாமே நமக்கு மாறுபட்டதாகத் தோன்றுமல்லவா? மேடம் டி சுவ்ரே (Mme de Souvré) என் தயக்கத்திலிருந்து என்னை விடுவித்தார். "மாலை வணக்கம்," என்று கூறியபடியே அவர் என்னை நோக்கி வந்தார். "டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸை (Duchesse de Guermantes) பார்த்து வெகு காலம் ஆகிவிட்டதா?" என்று அவர் கேட்டார். அத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்பதில் அவருக்கு ஒரு தனித்திறமை இருந்தது; வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகவோ அல்லது பேசுவதற்கு வேறு விஷயம் தெரியாததாலோ கேட்கப்படும் கேள்விகளாக அவை இருக்காது. உரையாடலுக்கு வேறு வழியின்றி, தங்களுக்குப் பொதுவான ஒரு அறிமுக நபரைப் பற்றிக் (பெரும்பாலும் மிகத் தொலைதூரத் தொடர்பில் உள்ள ஒருவரைப் பற்றி) பேசி நம்மைத் திரும்பத் திரும்ப அணுகும் மற்றவர்களைப் போல அவர் இருக்கவில்லை. மாறாக, அவரது பார்வையில் ஒரு நுட்பமான, புரிதல் கலந்த தொடர்பு வெளிப்பட்டது; அது, "நான் உங்களை அடையாளம் காணவில்லை என்று நினைக்காதீர்கள். டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸின் வீட்டில் நான் பார்த்த அந்த இளைஞர் நீங்கள்தான். எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது," என்று சொல்வது போல் இருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் சாதாரணமானதாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் நுட்பமான நோக்கத்தைக் கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு அளித்த பாதுகாப்பு உணர்வு மிகவும் பலவீனமானதாக இருந்தது; அதை நான் நம்பிச் சார்ந்திருக்க முயன்ற கணமே அது மறைந்துபோனது. செல்வாக்கு மிக்க ஒருவரிடம் விடுக்கப்படும் கோரிக்கைக்கு ஆதரவளிப்பதில் மேடம் டி சுவ்ரேவுக்கு ஒரு தனித்திறமை இருந்தது: கோரிக்கை விடுத்தவரின் பார்வையில், அவர் அவர்களது விஷயத்தை முன்னெடுத்துச் செல்பவராகத் தெரிவார்; அதே சமயம், அந்த உயர் பதவியில் இருப்பவரின் பார்வையில், அவர் அந்த நபரைப் பரிந்துரைப்பவராகவே தெரியமாட்டார். இந்தத் தெளிவற்ற செய்கை, மறுதரப்பினரிடம் எந்தவிதக் கடப்பாட்டையும் ஏற்படுத்திக்கொள்ளாமலேயே மனுதாரரின் நன்றியை அவளுக்குப் பெற்றுத் தந்தது. அவளது கனிவான போக்கினால் உந்தப்பட்டு, 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes) என்பவரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அவளிடம் கேட்டேன்; அப்போது நம்மை உபசரிப்பவர் வேறு பக்கம் திரும்பியிருந்த தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவள் தாய்மையுணர்வுடன் என் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டாள். இளவரசர் அவளைப் பார்க்க முடியாதபடி வேறு பக்கம் திரும்பியிருந்த நிலையில், அவரை நோக்கி என்னை மெல்லத் தள்ளினாள்; அந்த அசைவு பார்ப்பதற்குப் பாதுகாப்பளிப்பது போலத் தோன்றினாலும், வேண்டுமென்றே பலனளிக்காத வகையிலேயே அமைந்திருந்தது; இதனால் நான் தொடங்கிய இடத்திலேயே கிட்டத்தட்ட அப்படியே நின்றுவிட்டேன். உயர்குலச் சமூகத்தின் கோழைத்தனம் இத்தகையது.

என் பெயரைச் சொல்லி என்னை வரவேற்க வந்த ஒரு பெண்மணியின் கோழைத்தனம் இதைவிட அதிகமாக இருந்தது. நான் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவர் பெயரை நினைவுகூர முயன்றேன்; அவருடன் சேர்ந்து உணவருந்தியதும், அவர் பேசிய விஷயங்களும் எனக்கு நன்றாக நினைவிருந்தன. ஆயினும், அந்த நினைவுகள் தங்கியிருந்த என் மனதின் ஆழமான பகுதிக்கு என் கவனம் தீவிரமாகச் சென்றும், அந்தப் பெயரை மட்டும் என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை. ஆனாலும், அந்தப் பெயர் அங்கேயேதான் இருந்தது. என் மனம் அதனுடன் ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கியிருந்தது; அதன் வடிவத்தையும் முதல் எழுத்தையும் பிடித்துக்கொள்ள முயன்று, இறுதியில் முழுப் பெயரையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர அது ஆசைப்பட்டது. அது ஒரு வீண் முயற்சி; அதன் பொதுவான தன்மையையும் கனத்தையும் என்னால் உணர முடிந்தது, ஆனால் என் மனதின் இருளில் சுருண்டு கிடந்த அந்த மங்கலான பிம்பத்துடன் அதன் வடிவத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ​​"அது இதுவல்ல" என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். கற்பனை செய்யக்கூடிய மிகக் கடினமான பெயர்களைக்கூட என் மனம் நிச்சயம் உருவாக்கியிருக்க முடியும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அதன் பணி புதிய பெயர்களை உருவாக்குவது அல்ல, மாறாக ஏற்கனவே உள்ள பெயரை மீட்டெடுப்பதே ஆகும். யதார்த்தத்தின் பிடியில் சிக்காதவரை எந்தவொரு மனச் செயல்பாடும் எளிதானதுதான்; ஆனால் இங்கே, நான் அந்த யதார்த்தத்திற்கு அடிபணிய வேண்டியிருந்தது. அப்போது, ​​திடீரென்று அந்தப் பெயர் முழுமையாக நினைவுக்கு வந்தது: "மேடம் டி'ஆர்பாஜான்" (Madame d’Arpajon). அது "தானாகவே வந்தது" என்று சொல்வது தவறு; ஏனெனில், அது தானாகவே முன்னேறி எனக்குத் தோன்றியது என்று நான் நம்பவில்லை. மேலும், அந்தப் பெண்மணியோடு தொடர்புடைய பல கணநேர நினைவுகள்—அதாவது, "சரி, அவர்தானே மேடம் டி சுவ்ரேவின் (Mme de Souvré) தோழி; விக்டர் ஹியூகோவிடம் அப்பாவித்தனமான அபிமானமும், அதே சமயம் அச்சமும் திகிலும் கலந்த உணர்வும் கொண்டவர்" என்பது போன்ற குறிப்புகள் மூலம் நான் நினைவுகூர முயன்ற அந்த விஷயங்கள்—எனக்கும் அந்தப் பெயருக்கும் இடையே சிறகடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த நினைவுகள் எதுவும், பெயரை மீட்டெடுப்பதில் எந்தப் பங்கும் வகித்தன என்று நான் கருதவில்லை. நினைவிலிருந்து ஒரு பெயரை மீட்டெடுக்க முயலும்போது நிகழும் அந்தப் பெரிய 'ஒளிந்து பிடித்து விளையாடும்' ஆட்டத்தில், படிப்படியாக நெருங்கிச் செல்லும் நிலை எதுவும் இருப்பதில்லை. முதலில் எதுவும் தெரிவதில்லை; ஆனால் திடீரென அந்தச் சரியான பெயர் தோன்றுகிறது—அது நாம் ஊகித்திருந்ததிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கிறது. அந்தப் பெயர் நம்மைத் தேடி வருவதில்லை. மாறாக, நாம் வாழும் காலத்தில், ஒரு பெயர் தெளிவாகத் தெரியும் அந்த எல்லையிலிருந்து மெல்ல விலகிச் செல்கிறோம் என்றே நான் கருதுகிறேன்; எனது உள்நோக்கிய பார்வையைத் கூர்மைப்படுத்தி, மன உறுதியையும் கவனத்தையும் செலுத்தியதன் மூலமே, அந்த மங்கலான இருளை ஊடுருவி நான் அதைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது. எப்படியாயினும், மறதிக்கும் நினைவுகூரலுக்கும் இடையே ஏதேனும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தால், அவை நம் அறியாமலேயே நிகழ்பவை. ஏனெனில்...உண்மையான பெயரை அடைவதற்கு முன் நாம் கடந்து செல்லும் இடைப்பட்ட பெயர்கள் உண்மையில் பொய்யானவை; அவை நம்மை அந்த உண்மையான பெயருக்குச் சற்றும் நெருக்கிக் கொண்டு செல்வதில்லை. சொல்லப்போனால், அவை பெயர்களே அல்ல; பெரும்பாலும் வெறும் மெய்யெழுத்துக்கள் மட்டுமே—இறுதியில் கண்டறியப்படும் பெயரில் இடம்பெறாத மெய்யெழுத்துக்கள். மேலும், வெறுமையிலிருந்து மெய்மைக்கு மனம் நகரும் இந்தச் செயல்முறை மிகவும் மர்மமானது; எனவே, அந்தத் துல்லியமான பெயரை நாம் பிடித்துக்கொள்ள உதவும் வகையில், சற்றுத் தடுமாற்றத்துடன் நீட்டப்பட்ட ஆரம்பக்கட்டப் பிடிமானங்களாகவே இந்தப் பொய்யான மெய்யெழுத்துக்கள் செயல்படுகின்றன என்று கூடச் சொல்லலாம். "இவையெல்லாம்," என்று வாசகர் கூறலாம், "அந்தப் பெண்மணியின் கனிவின்மையைப் பற்றி நமக்கு எதுவும் சொல்லவில்லை; ஆனால் நீங்கள் இதைப் பற்றி இவ்வளவு நேரம் விவரித்திருப்பதால், திரு. எழுத்தாளரே, இன்னும் ஒரு நிமிடம் உங்கள் நேரத்தை வீணடிக்க என்னை அனுமதியுங்கள்: நீங்கள் (அல்லது உங்கள் கதாநாயகன், அவரே நீங்களல்லவென்றால்) இளமையாக இருந்தபோதே, உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு பெண்மணியின் பெயரை நினைவுகூர முடியாத அளவுக்கு மோசமான நினைவாற்றலைக் கொண்டிருந்தது வருந்தத்தக்கது." ஆம், என் அன்பிற்குரிய வாசகரே, அது உண்மையில் வருந்தத்தக்கதுதான். நீங்கள் நினைப்பதை விடவும் அது அதிகத் துயரம் தருவது; ஏனெனில், தெளிவான சிந்தனை மண்டலத்திலிருந்து பெயர்களும் சொற்களும் மறைந்துபோகும் காலத்தின் முன்னறிவிப்பை இதில் உணர முடிகிறது; அத்தகைய காலத்தில், நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் பெயர்களை மனதிற்குள் உச்சரிப்பதைக் கூட நாம் என்றென்றைக்குமாக விட்டுவிட வேண்டியிருக்கும். நன்கு தெரிந்த பெயர்களை மீட்டெடுக்க இளமையிலேயே இத்தகைய சிரமத்தை மேற்கொள்ள வேண்டியிருப்பது உண்மையில் வருந்தத்தக்கதுதான். ஆயினும், பெயர்களை நினைவுகூரும் இந்த இயலாமை, அரிதாகவே தெரிந்த பெயர்கள்—இயல்பாகவே மறந்துபோகக்கூடிய, நினைவில் வைத்துக்கொள்ள மெனக்கெடாத பெயர்கள்—விஷயத்தில் மட்டுமே ஏற்பட்டிருந்தால், அதனால் சில நன்மைகளும் இருந்திருக்கும். "அப்படியானால், அந்த நன்மைகள் என்னவாக இருக்கும் என்று சொல்லுங்களேன்?" ஐயா, உண்மை என்னவென்றால், துன்பம் மட்டுமே நம்மை உற்றுநோக்கவும் கற்றுக்கொள்ளவும் தூண்டுகிறது; இல்லையெனில் நமக்குத் தெரியாமலே போயிருக்கும் செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள அது உதவுகிறது. ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு சடலத்தைப் போல படுக்கையில் சரிந்து விழுந்து, விழித்தெழும் தருணம் வரை உணர்வற்ற நிலையில் இருக்கும் ஒரு மனிதன்—அவன் தூக்கத்தைப் பற்றிய பெரிய கண்டுபிடிப்புகளை இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் சிறிய அவதானிப்புகளையாவது செய்ய நினைப்பானா? தான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறோமா இல்லையா என்பது கூட அவனுக்குத் தெரிவதில்லை. தூக்கத்தின் மதிப்பை உணரவும், அந்த இருளில் சிறிது வெளிச்சம் பாய்ச்சவும், லேசான தூக்கமின்மை (insomnia) ஒரு வகையில் பயனுள்ளதுதான். குறைபாடற்ற நினைவாற்றல் என்பது, நினைவாற்றலின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி ஆராய்வதற்கு ஒரு வலுவான உந்துசக்தியாக அமைவதில்லை. "சரி, அப்படியானால் மேடம் டி'ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon) உங்களை அந்த இளவரசருக்கு அறிமுகப்படுத்தினாரா?" இல்லை—ஆனால் அமைதியாக இருங்கள், நான் என் கதையைத் தொடர அனுமதிக்கவும்.

திருமதி டி அர்பஜோன், திருமதி டி சௌவ்ரேவை விடவும் அதிக கோழையாக இருந்தாள், ஆனாலும் அவளுடைய கோழைத்தனத்திற்கு அதிக நியாயம் இருந்தது. சமூகத்தில் தனக்கு எப்போதுமே சிறிதளவே செல்வாக்கு இருந்திருக்கிறது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். டியூக் டி குயர்மாண்டஸுடனான அவளுடைய உறவால் அந்த செல்வாக்கு மேலும் பலவீனமடைந்திருந்தது; அவன் அவளைக் கைவிட்டதுதான் இறுதி அடியாக அமைந்தது. இளவரசருக்கு என்னை அறிமுகம் செய்து வைக்குமாறு நான் விடுத்த கோரிக்கை அவளுக்குள் ஏற்படுத்திய மனக்கசப்பு, ஒரு மௌனத்தை ஏற்படுத்தியது. தன் அறியாமையில், நான் சொன்னதைக் கேட்காதது போல் பாசாங்கு செய்வதாக அவள் கற்பனை செய்துகொண்டாள். தன் கோபம் தன்னை முகம் சுளிக்கச் செய்கிறது என்பதைக்கூட அவள் கவனிக்கவில்லை. அல்லது ஒருவேளை அவள் கவனித்திருக்கலாம், அந்த முரண்பாட்டைப் பொருட்படுத்தாமல், அதை விவேகத்திற்கான ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்—அளவுக்கு மீறிய முரட்டுத்தனம் இல்லாமல் அவளால் கற்பிக்க முடிந்த ஒரு பாடம்: ஒரு மௌனப் பாடம், ஆனாலும் அதனாலேயே அதன் முக்கியத்துவம் சற்றும் குறையவில்லை.

எப்படியிருந்தாலும், திருமதி டி அர்பஜோன் மிகவும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானாள்; பலரின் பார்வையும் ஒரு மறுமலர்ச்சிக் கால பால்கனியை நோக்கித் திரும்பியது. அங்கே, அக்காலத்தில் அடிக்கடி வைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான சிலைகளுக்குப் பதிலாக, சர்ஜிஸ்-லெ-டூக்கின் கம்பீரமான டச்சஸ் சாய்ந்திருந்தார்; அவரும் அந்தச் சிலைகளுக்குச் சற்றும் குறைவில்லாத சிற்பம் போன்றவர்; பேசின் டி குவர்மண்டஸின் மையப்பகுதியில் திருமதி டி'அர்பஜோனுக்குப் பிறகு பதவியேற்ற பெண்மணி அவர்தான். இரவு நேரக் காற்றிலிருந்து அவரைக் காத்த மெல்லிய வெள்ளை நிற டூலுக்குக் கீழே, ஒரு வெற்றி தேவதையின் நெகிழ்வான, உயர்ந்து நிற்கும் உருவத்தை ஒருவரால் காண முடிந்தது.

தரைத்தளத்தில் தோட்டத்திற்குத் திறக்கும் ஒரு அறைக்குச் சென்றிருந்த எம். டி சார்லஸை நோக்கித் திரும்புவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை. தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களைக் கவனிக்காதது போல் பாசாங்கு செய்யும் ஒரு விஸ்ட் விளையாட்டில் அவர் மூழ்கியிருந்ததால், அவருடைய டெயில்கோட்டின் திட்டமிட்ட, கலைநயமிக்க எளிமையை ரசிக்க எனக்குப் போதுமான அவகாசம் கிடைத்தது; ஒரு தையல்காரரால் மட்டுமே கண்டறியக்கூடிய நுட்பமான விவரங்களின் வழியே, அது கருப்பு வெள்ளையில் அமைந்த ஒரு விஸ்லர் "ஹார்மனி"யை நினைவூட்டியது—அல்லது, இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், கருப்பு, வெள்ளை மற்றும் சிவப்பில். ஏனெனில், திரு. டி சார்லஸ், மால்டா சமய அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒரு வீரருக்கான வெள்ளை, கருப்பு மற்றும் சிவப்பு எனாமல் சிலுவையைத் தனது கழுத்துப்பட்டையில் ஒரு அகன்ற நாடாவில் தொங்கவிட்டிருந்தார். அந்தத் தருணத்தில், பாரனின் ஆட்டம் மேடம் டி கல்லார்டனால் (Mme de Gallardon) தடைபட்டது; அவர் தனது மருமகனான விஸ்கவுண்ட் டி கோர்வோசியரை (Vicomte de Courvoisier) அழைத்து வந்திருந்தார்—அவர் அழகான முகமும் சற்றுத் திமிரான தோரணையும் கொண்ட ஒரு இளைஞர். "உறவினரே," என்று கூறிய மேடம் டி கல்லார்டன், "என் மருமகன் அடால்பெர்ட்டை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன். அடால்பெர்ட்—இவர்தான் அந்தப் புகழ்பெற்ற பாலமெட் (Palamède) மாமா, இவரைப் பற்றி நீ எப்போதும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயே, அவர்தான் இவர்," என்றார். "மாலை வணக்கம், மேடம் டி கல்லார்டன்," என்று மிஸ்டர் டி சார்லஸ் (M. de Charlus) பதிலளித்தார். பின்னர், அந்த இளைஞரை ஏறெடுத்துக் கூடப் பார்க்காமல், "மாலை வணக்கம், ஐயா," என்று அவர் ஒரு கரடுமுரடான பாணியிலும், மிகவும் முரட்டுத்தனமான குரலிலும் கூறினார்; அதைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் திகைத்துப்போயினர். ஒருவேளை, தனது ஒழுக்கநெறி குறித்து மேடம் டி கல்லார்டன் சந்தேகம் கொண்டிருந்ததையும், ஒருமுறை அதைப் பற்றி மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டும் ஆசையை அவரால் அடக்க முடியவில்லை என்பதையும் அறிந்திருந்த மிஸ்டர் டி சார்லஸ், அந்த விவகாரங்களுக்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவே அப்படி நடந்துகொண்டிருக்கலாம்.
...தனது மருமகனுக்குக் கிடைத்த நல்ல வரவேற்பை வைத்து அவர் ஒரு கதையை உருவாக்கியிருக்கலாம்; அதே வேளையில், இளைஞர்கள் மீது தனக்கு எந்த ஈடுபாடும் இல்லை என்பதை உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம். ஒருவேளை, அந்த அடால்பர்ட் (Adalbert) தனது அத்தையின் வார்த்தைகளுக்குப் போதுமான மரியாதையுடன் பதிலளிக்கவில்லை என்று அவர் கருதினாலோ, அல்லது அத்தகைய வசீகரமான உறவினரிடம் பிற்காலத்தில் தனது செல்வாக்கை நிலைநாட்ட விரும்பியதால், ஒரு 'முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை' மூலம் சாதகமான நிலையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நினைத்தாலோ (தூதரக ரீதியான நடவடிக்கையைத் தொடங்கும் முன் ராணுவ நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளும் ஆட்சியாளர்களைப் போல) அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம்.

திரு. டி சார்லஸை (M. de Charlus) ஒரு அறிமுகத்திற்கான எனது கோரிக்கையை ஏற்க வைப்பது நான் நினைத்த அளவுக்குக் கடினமாக இருக்கவில்லை. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக, இந்த 'டான் குயிக்சோட்' (Don Quixote) பல 'காற்றாலைகளுடன்' (அதாவது, தன்னை மோசமாக நடத்தியதாக அவர் குற்றம் சாட்டிய உறவினர்களுடன்) சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்; மேலும், சிலரை 'வீட்டிற்குள் அனுமதிக்கவே முடியாதவர்கள்' என்று முத்திரை குத்தி, பல்வேறு கெர்மான்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினரின் வீடுகளுக்கு அவர்களை அழைப்பதைத் தொடர்ந்து தடுத்து வந்தார். இதனால் அந்தக் குடும்பத்தினர் ஒரு இக்கட்டான நிலையை உணர்ந்தனர்: தங்கள் மைத்துனரோ அல்லது உறவினரோ தங்களை மனைவி, சகோதரன் மற்றும் குழந்தைகளைக் கைவிடச் சொல்லி வற்புறுத்தும் அந்தத் தீவிரமான, ஆனால் காரணமற்ற பகையுணர்வுக்கு இணங்குவதற்காக, தாங்கள் நேசிக்கும் அனைவருடனும் உறவை முறித்துக்கொள்ள நேரிடுமோ அல்லது சுவாரஸ்யமான புதியவர்களின் நட்பை வாழ்நாள் முழுவதும் இழக்க நேரிடுமோ என்று அவர்கள் அஞ்சத் தொடங்கினர். மற்ற கெர்மான்ட் குடும்பத்தினரை விட அதிக புத்திசாலியான திரு. டி சார்லஸ், தனது மறுப்பு உத்தரவுகள் பாதி நேரம் மட்டுமே மதிக்கப்படுகின்றன என்பதை உணர்ந்தார். எதிர்காலத்தைக் கணித்த அவர்—ஒரு நாள் அவர்களால் கைவிடப்படுபவர் *தானாகவே* இருக்கக்கூடும் என்று அஞ்சியதால்—தனது பிடிவாதத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கினார்; அல்லது பழமொழி சொல்வது போல, தனது 'விலையைக் குறைத்துக்கொள்ள' ஆரம்பித்தார். மேலும், வெறுக்கத்தக்க ஒரு நபருக்காகத் தனது வாழ்வின் மாதங்களையோ அல்லது ஆண்டுகளையோ செலவிடும் திறன் அவரிடம் இருந்தது—அத்தகைய நபருக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்பப்படுவதை அவர் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார்; எதிராளியின் அந்தஸ்தைப் பொருட்படுத்தாமல், ஒரு ராணியுடன் சண்டையிடும் துறைமுகத் தொழிலாளியைப் போல அவருடன் மோதுவார். அதே சமயம், அவரது கோபப் பிரகடனங்கள் மிகவும் அடிக்கடி நிகழ்ந்ததால், அவை நீண்ட காலத்திற்கு நீடிக்காமல் சிதறிப்போகும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. மரியாதையற்றதாகக் கருதப்படும் ஒரு கடிதத்தைப் படிக்கும்போதோ அல்லது யாரோ சொன்ன ஒரு கருத்தை நினைவுகூரும்போதோ—வீட்டில் தனியாக இருக்கும்போது கூட—அவர் கத்துவார்: "முட்டாள்! அருவருப்பானவன்! அவனுக்குரிய இடத்தை அவனுக்குக் காட்டுவோம், சாக்கடையில் வாரி வீசுவோம்—துரதிர்ஷ்டவசமாக, அங்கே அவன் நகரத்தின் சுகாதாரத்திற்கு ஆபத்து விளைவிக்காமல் இருக்கப்போவதில்லை!" இருப்பினும், மற்றொரு முட்டாள் மீதான புதிய கோபம் முந்தைய கோபத்தை மறக்கடித்துவிடும்; மேலும், முதலில் தவறு செய்தவர் சிறிதளவேனும் மரியாதை காட்டினால், அவர் உருவாக்கிய நெருக்கடி நிலை மறந்துபோகும்—ஏனெனில், வெறுப்புணர்வை வளர்ப்பதற்கான ஆழமான அடித்தளத்தை உருவாக்கும் அளவுக்கு அது நீண்ட நேரம் நீடித்திருக்காது. எனவே, இளவரசருக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு நான் அவரிடம் கேட்டபோது—என் மீதான அவரது அதிருப்தி இருந்தபோதிலும்—நான் வெற்றி பெற்றிருக்கக்கூடும்; ஆனால், ஒருவித நாகரிக உணர்வின் காரணமாகவும், அதே சமயம் தகுந்த முன்முயற்சியின்றி தற்செயலாக வந்து நின்றதாகவோ அல்லது என் தங்குதலுக்கு அவரே பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்ததாகவோ அவர் என்னை எண்ணிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும், நான் ஒரு தேவையற்ற கருத்தைச் சேர்த்தேன்: "உங்களுக்குத் தெரியுமா, எனக்கு அவர்களை நன்றாகத் தெரியும்; இளவரசி என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டவர்." "சரி, உங்களுக்கு அவர்களைத் தெரிந்திருந்தால், என்னை ஏன் அறிமுகப்படுத்தச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று அவர் எரிச்சலுடன் பதிலளித்தார்; பின்னர், எனக்கு முதுகைக் காட்டிவிட்டு, தூதர் (Nuncio), ஜெர்மன் தூதர் மற்றும் எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு நபர் ஆகியோருடன் அவர் தனது பாவனைக்குரிய சீட்டாாட்டத்தைத் தொடர்ந்தார். அப்போது, ​​டியூக் டி'அகுயிலான் (Duc d’Aiguillon) ஒரு காலத்தில் அரிய வகை விலங்குகளை வளர்த்து வந்த அந்தத் தோட்டங்களின் ஆழத்திலிருந்து—அகலத் திறந்திருந்த கதவுகள் வழியாக—ஏதோ ஒரு மோப்பம் பிடிக்கும் சத்தம் என் காதுகளில் விழுந்தது; அது, அந்த இடத்தின் நேர்த்தியை முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொண்டு, அதில் ஒரு சிறு துளியைக் கூட வீணாக்க விரும்பாத ஒருவரின் செயலைப் போல இருந்தது. அந்தச் சத்தம் நெருங்கி வந்தது; நான் ஏறக்குறைய தற்செயலாக அந்தத் திசையை நோக்கிச் சென்றேன்; அப்போது எம். டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) என் காதில் "மாலை வணக்கம்" என்று கிசுகிசுத்தார்—அந்தக் குரல் கத்தியைத் தீட்டும்போது எழும் கடுமையான, உறுத்தும் ஒலியைப் போலவோ அல்லது பயிர்களை நாசப்படுத்தும் காட்டுப்பன்றிக் குட்டியின் கீச்சொலியைப் போலவோ இல்லாமல், ஒரு மீட்பரின் குரலைப் போல அமைந்திருந்தது. மேடம் டி சோவ்ரேயை (Mme de Souvré) விடக் குறைந்த அதிகாரமும், ஆனால் அடிப்படையில் குறைவான உதவியற்ற தன்மையும் கொண்டவர் அவர்; மேடம் டி'ஆர்பாஜோனை (Mme d’Arpajon) விட இளவரசருடன் மிகவும் இயல்பான உறவைக் கொண்டிருந்தவர்; கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) வட்டத்தில் என் நிலை என்ன என்பது குறித்து ஒருவேளை அவர் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கலாம்—அல்லது என்னை விட அதை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்—எதுவாயினும், ஆரம்பத்தில் அவரைப் பிடிப்பது கடினமாக இருந்தது; ஏனெனில், துடிக்கும் நாசித் துவாரங்களுடனும் அசைந்துகொண்டிருக்கும் மூக்குடனும் அவர் ஒரே நேரத்தில் எல்லா திசைகளிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்; ஐந்நூறு கலைப்படைப்புகளை ஒரே நேரத்தில் காண்பது போன்ற ஒரு விசித்திரமான பாவனையுடன், தனது ஒற்றைக் கண்ணாடியை (monocle) நிலைநிறுத்திக் கொள்ள கண்களை அகல விரித்திருந்தார். ஆனாலும், என் கோரிக்கையைக் கேட்டதும், அவர் அதைத் திருப்தியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, என்னை இளவரசரிடம் அழைத்துச் சென்றார். மேலும், ஒரு பரிந்துரையுடன் அவருக்குப் பலகாரங்கள் நிறைந்த தட்டைக் கொடுப்பது போல, ஒரே நேரத்தில் பேரார்வமும், சம்பிரதாயமும், நாகரிகமும் கலந்த ஒரு பாணியில் என்னிடம் நடந்துகொண்டார். டியூக் டி குவர்மண்டஸின் பாணி—அவர் விரும்பும்போது—இனிமையானதாகவும், தோழமையானதாகவும், கனிவானதாகவும், இயல்பானதாகவும் இருந்தது. ஆனால் இளவரசரின் பாணி எனக்கு இறுக்கமானதாகவும், கம்பீரமானதாகவும், செருக்குடையதாகவும் தோன்றியது. அவர் என்னைப் பார்த்து அரிதாகவே புன்னகைத்தார், மேலும் "மான்சியர்" என்று என்னை மரியாதையுடன் அழைத்தார். டியூக் தன் உறவினரின் செருக்குத்தனத்தைக் கேலி செய்வதை நான் பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அவர் என்னிடம் பேசிய முதல் வார்த்தைகளிலேயே—அவற்றின் குளிர்ச்சியாலும் தீவிரத்தாலும், அவை முற்றிலும் மாறுபட்டு நின்றன...பேசினின் (Basin) பேச்சுப் பாணியை நன்கு அறிந்திருந்த எனக்கு, அடிப்படையில் ஒருவித அலட்சிய மனப்பான்மை கொண்டவர் அந்த 'டியூக்' (Duke) தான் என்பது உடனே புரிந்தது—அவரோ முதல் சந்திப்பிலேயே ஒருவரைச் சமமாக வைத்துப் பேசுபவர்; அதே சமயம், அந்த இரு உறவினர்களில் உண்மையில் எந்தவிதமான பாவனையுமற்ற எளிமையானவர் அந்த 'பிரின்ஸ்' (Prince) தான். அவரது அந்த அடக்கமான அல்லது ஒதுங்கியிருக்கும் தன்மையில் நான் ஒரு சிறப்பான உணர்வை உணர்ந்தேன்—அது 'சமத்துவம்' என்று சொல்லமாட்டேன், ஏனெனில் அது அவருக்குச் சிந்திக்கவே முடியாத ஒன்று; ஆனால், ஒரு உயர் நிலையில் இருப்பவர் தனக்குக் கீழே உள்ள ஒருவரிடம் காட்டும் கனிவான அக்கறை அல்லது பரிவு அது. இத்தகைய படிநிலை அமைப்புள்ள சூழல்களில் இது இயல்பானது—உதாரணமாக நீதிமன்றங்கள் அல்லது பல்கலைக்கழகங்களில், தலைமை அரசு வழக்கறிஞர் அல்லது துறைத் தலைவர் (Dean) போன்றவர்கள் தங்கள் உயர் பதவியின் காரணமாக ஒருவிதமான அதிகாரப்பூர்வமான விலகலைக் கடைப்பிடிப்பார்கள்; ஆனால், விளையாட்டான தோழமையைக் காட்டும் நவீன காலத்து மனிதர்களை விட, இவர்களே தங்கள் அந்த விலகலுக்குப் பின்னால் உண்மையான எளிமை, கனிவு மற்றும் நேர்மையான அன்பை மறைத்து வைத்திருப்பார்கள். "உங்கள் தந்தையின் வழியைப் பின்பற்றத் திட்டமிட்டுள்ளீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்; அவரது குரலில் ஒருவித விலகல் இருந்தாலும், அதில் உண்மையான ஆர்வமும் இருந்தது. அவர் வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகத்தான் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார் என்பதை உணர்ந்த நான், சுருக்கமாகப் பதிலளித்துவிட்டு, புதிதாக வந்தவர்களை அவர் வரவேற்பதற்காக அங்கிருந்து நகர்ந்தேன்.

நான் ஸ்வானைக் (Swann) கண்டேன், அவரிடம் பேசவும் விரும்பினேன்; ஆனால் அதே நேரத்தில் 'பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Prince de Guermantes) அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த ஒடெட்-இன் (Odette) கணவரை—அவரது வாழ்த்தை அங்கேயே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக—ஒரு உறிஞ்சும் பம்பின் வேகத்துடன் தோட்டத்தின் மறுமுனைக்கு இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டேன்; சிலர் அவர் அவரை "வெளியேற்றவே" (கதவைக் காட்டவே) அப்படிச் செய்தார் என்றும் கூறினர்.

சமூக நிகழ்வுகளின் பரபரப்பில் நான் மிகவும் மூழ்கியிருந்தேன்—செக் (Czech) இசைக்குழு ஒன்று மாலை முழுவதும் இசைத்ததும், அடிக்கடி வண்ண விளக்குகள் (Bengal lights) ஏற்றப்பட்டதும் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு செய்தித்தாள்கள் மூலமாகவே எனக்குத் தெரியவந்தது—ஹியூபர்ட் ராபர்ட்டின் (Hubert Robert) புகழ்பெற்ற நீரூற்றைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தபோதுதான் நான் மீண்டும் கவனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தினேன். பல மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு திறந்தவெளியில் தனித்து நின்ற அந்த நீரூற்று வெகு தொலைவிலிருந்தே தெரிந்தது—அம்மரங்களில் பலவும் அந்த நீரூற்றைப் போலவே பழமையானவை. அது மெலிதாகவும், அசையாமலும், உறுதியாகவும் நின்றிருந்தது; அதன் வெளிறிய, துடிக்கும் நீர்ப்பீச்சின் நுனிப்பகுதி மட்டும் காற்றில் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு அதன் வடிவ நேர்த்தியை மெருகூட்டியிருந்தது; ஆனால், நீர்ப்பீச்சின் பாணியை நிலையாக அமைத்ததன் மூலம் அதன் உயிர்ப்பை உறைய வைத்தது போலவும் தோன்றியது; அந்தத் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அது நீரின் இயல்பான உணர்வை விட ஒரு கலைப்படைப்பாகவே தெரிந்தது. அதன் உச்சியில் எப்போதும் சூழ்ந்திருக்கும் ஈரப்பதமான மேகம் கூட, வெர்சாய்ஸ் (Versailles) அரண்மனைகளுக்கு மேலே வானில் திரளும் மேகங்களைப் போலவே, அந்தப் பழமையான காலத்தின் தன்மையைத் தக்கவைத்திருந்தது. ஆயினும், அருகில் சென்று பார்க்கும்போது, ​​ஒரு பழங்கால அரண்மனையின் கற்களைப் போலவே முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு வடிவமைப்பைப் பின்பற்றினாலும், அந்த நீர் ஓட்டம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருப்பது புலப்பட்டது; கட்டிடக் கலைஞரின் பழமையான கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய முயன்று மேல்நோக்கிச் சீறிப்பாயும் அந்த நீர், அந்தக் கட்டளைகளைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றுவது அவற்றை மீறுவது போலத் தோன்றுவதன் மூலமே சாத்தியமானது—ஏனெனில், சிதறித் தெறிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான துளிகளின் பாய்ச்சல்களால் மட்டுமே, தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அது ஒரு ஒற்றை, ஒருங்கிணைந்த நீரோட்டமாகத் தெரிந்தது. உண்மையில், அந்த நீரோட்டம் கீழே விழும் நீரின் சிதறல்களைப் போலவே அடிக்கடி தடைபட்டுக் கொண்டிருந்தது; ஆனால் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அது உறுதியானதாகவும், அடர்த்தியானதாகவும், தடையற்றதாகவும் தோன்றியது. அருகில் பார்க்கும்போது, ​​அந்த நேரியல் தொடர்ச்சி—நீரோட்டம் எங்கேனும் உடைந்துபோகக்கூடிய புள்ளிகளில்—முதல் நீரோட்டத்தை விட உயரமாக எழும் மற்றொரு இணையான நீரோட்டத்தின் தலையீட்டால் பராமரிக்கப்படுவதைக் காண முடிந்தது; அந்த இரண்டாவது நீரோட்டம், ஒரு மூன்றாவதின் உதவியால் (அதுவும் பெரும் சிரமத்துடன்) இன்னும் அதிக உயரத்திற்குத் தக்கவைக்கப்பட்டது. அருகில் பார்க்கும்போது, ​​ஆற்றல் இழந்த நீர்த்துளிகள் நீர் நிரலிலிருந்து பின்னோக்கி விழுந்து, மேல்நோக்கிச் செல்லும் மற்ற துளிகளுடன் குறுக்கிட்டன; சில சமயங்களில், இடைவிடாத நீர்ப்பாய்ச்சலால் கிளம்பும் காற்றுச் சுழல்களில் சிக்கிச் சிதறும் அந்தத் துளிகள், சிறிது நேரம் காற்றில் மிதந்து பின்னர் நீர்த்தொட்டியில் விழுந்தன. அவற்றின் தயக்கமும் பின்னோக்கிய நகர்வும் நீரோட்டத்தின் பாதையைத் தடுத்தன; மேலும் அவற்றின் மென்மையான பனிமூட்டம், அந்த நீர் நிரலின் நேர்த்தியையும் இறுக்கத்தையும் மங்கச் செய்தது. அந்த நீர் நிரல், மாற்ற முடியாத பொன்னிற-பழுப்பு நிறத்தில் தீட்டப்பட்டது போலத் தோன்றும் ஆயிரக்கணக்கான துளிகளின் நீள்வட்ட மேகத்தை மேலே சுமந்து சென்றது; அது வானில் உள்ள மேகங்களுடன் இணைய, தடையின்றியும், அசைவற்றும், மெலிதாகவும், வேகமாகவும் மேல்நோக்கிச் சென்றது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு பலமான காற்று வீசினால் போதும், அது தரையை நோக்கித் திசைமாறிச் சென்றுவிடும்; சில சமயங்களில் ஒரு வழிதவறிய நீரோட்டம் விலகிச் செல்லும்—அப்போது கூட்டம் மரியாதைக்குரிய இடைவெளியைக் கடைப்பிடித்திருக்காவிட்டால், கவனக்குறைவாக நின்றிருந்த பார்வையாளர்களை அது எலும்பு வரை நனைத்திருக்கும்.

காற்று பலமாக வீசும்போது மட்டுமே நிகழக்கூடிய இத்தகைய சிறிய விபத்துகளில் ஒன்று மிகவும் விரும்பத்தகாததாக அமைந்தது. 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duc de Guermantes)—அவர் உண்மையில் இன்னும் அங்கு வந்து சேரவில்லை—நீர்த்தொட்டியின் விளிம்பிலிருந்து எழும் குழிவான இரட்டைத் தூண் வரிசை வழியாகச் செல்லக்கூடிய இளஞ்சிவப்பு சலவைக்கல் தாழ்வாரங்களில் 'மேடம் டி சர்ஜிஸ்' (Mme de Surgis) உடன் இருக்கிறார் என்று 'மேடம் டி ஆர்பாஜோன்' (Mme d’Arpajon) நம்ப வைக்கப்பட்டிருந்தார். மேடம் டி'ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon) தூண்கள் வரிசை கொண்ட அந்தப் பகுதிக்குள் அடியெடுத்து வைக்க முயன்றபோது, ​​வீசிய ஒரு பலமான வெப்பக் காற்று நீர்ப்பீச்சின் திசையைத் திசைதிருப்பி அந்த நேர்த்தியான அம்மையார் மீது பலமாக மோதியது; அதனால், அவரது மார்புப் பகுதியிலிருந்து ஆடைக்குள் நீர் வழிந்தோட, அவர் குளியல் தொட்டியில் முழுமையாக மூழ்கி எழுந்ததைப் போலத் தலை முதல் கால் வரை நனைந்துபோனார். அப்போது, ​​அவருக்கு வெகு அருகில் ஒரு சீரான உறுமல் சத்தம் கேட்டது—அது ஒரு முழுப் படையினரும் கேட்கும் அளவுக்கு உரத்ததாக இருந்தபோதிலும், இடைவெளிகளுடன் நீண்டு ஒலித்தது; அது எப்படி இருந்ததென்றால்...அவர் படைகளை ஒட்டுமொத்தமாக விளிக்காமல், ஒவ்வொரு பிரிவாகத் தனித்தனியே உரையாடினார்; மேடம் டி’ஆர்பாஜோன் (Mme d’Arpajon) நீரில் மூழ்கிய காட்சியைக் கண்டு மனதாரச் சிரித்தவர் கிராண்ட் டியூக் விளாடிமிர் தான்—தனது வாழ்நாளில் தான் கண்ட மிக வேடிக்கையான காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்று என்று அவர் பின்னர் கூறினார். நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தும், யாருடைய உதவியுமின்றித் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, தனது துண்டால் உடலைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த அம்மையாரை நோக்கிச் சற்று அனுதாப வார்த்தை கூறுவது பொருத்தமாக இருக்கும் என்றும், அது அவருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் என்றும் சில நல்லுள்ளம் கொண்டவர்கள் அந்த ரஷ்ய அரசப் பிரமுகரிடம் சுட்டிக்காட்டினர்; அந்த நல்லெண்ணம் கொண்ட கிராண்ட் டியூக்கும் அதைச் செய்ய முன்வந்தார்; ஆனால், அந்தப் படைகளின் ஆரவாரமான சிரிப்பொலி அடங்கியவுடனேயே, முதலாவதை விடவும் தீவிரமான மற்றொரு இரைச்சல் கேட்டது. "அருமை, அம்மையாரே!" என்று நாடக அரங்கில் கைதட்டுவது போல அவர் கைகளைத் தட்டி ஆரவாரித்தார். தனது இளமைப் பருவத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு, தனது சாமர்த்தியத்தை மட்டும் பாராட்டுவதை மேடம் டி’ஆர்பாஜோன் விரும்பவில்லை. மேலும், நீரின் இரைச்சலால் காதுகள் மந்தமாகி, அதே சமயம் அந்த அரசப் பிரமுகரின் கம்பீரமான குரலால் அந்த இரைச்சலே அடக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், யாரோ ஒருவர், "அரசப் பிரமுகர் உங்களிடம் ஏதோ சொன்னார் என்று நினைக்கிறேன்," என்று கூறியபோது, ​​அவர், "இல்லை! அது மேடம் டி சுவ்ரேவுக்காக (Mme de Souvré) சொல்லப்பட்டது," என்று பதிலளித்தார்.

நான் தோட்டத்தைக் கடந்து மீண்டும் படிக்கட்டுகளில் ஏறினேன்; அங்கே இளவரசர் ஸ்வானுடன் (Swann) வெளியேறியிருந்ததால், எம். டி சார்லஸைச் (M. de Charlus) சுற்றியிருந்த விருந்தினர்களின் கூட்டம் அதிகரித்தது—வெர்சாய்ஸ் அரண்மனையிலிருந்து பதினான்காம் லூயி விலகி இருக்கும்போதெல்லாம், மன்னரின் சகோதரரான 'மான்சியர்' (Monsieur) அவர்களின் அரசவை எப்படி நிரம்பி வழியுமோ, அதுபோலவே அந்தக் கூட்டம் கூடியிருந்தது. நான் கடந்து சென்றபோது அந்தப் பிரபு (Baron) என்னை வழிமறித்தார்; அதே சமயம் எனக்குப் பின்னால் இரண்டு பெண்களும் ஒரு இளைஞரும் அவரை வாழ்த்தி வரவேற்க நெருங்கி வந்தனர்.

"உங்களை இங்கே காண்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது," என்று கூறியபடி அவர் தன் கையை நீட்டினார். "மாலை வணக்கம், மேடம் டி லா ட்ரெமோய்ல் (Madame de la Trémoïlle); மாலை வணக்கம், என் அன்பிற்குரிய ஹெர்மினி (Herminie)." ஆயினும், கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) மாளிகையின் வழிகாட்டும் சக்தியாகத் தான் ஆற்றிய பங்கைப்பற்றி என்னிடம் அவர் கூறியிருந்த நினைப்பு, அவருக்குள் ஒரு எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்; அதாவது, உண்மையில் தனக்கு அதிருப்தி அளிக்கும் மற்றும் தடுக்க முடியாத நிகழ்வுகளைக் கண்டும் கூட, அதில் திருப்தி அடைந்தவர் போலவோ அல்லது அதை வேடிக்கையாகக் காண்பவர் போலவோ காட்டிக்கொள்ள அவர் விரும்பினார். அவரது பிரபுத்துவத் திமிரும், கட்டுக்கடங்காத சலனத்தன்மையும் அந்த உணர்வை உடனடியாக ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட அங்கத உணர்வாக மாற்றின: "இது நன்றாக இருக்கிறது," என்று அவர் தொடர்ந்தார், "ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது." பின்னர் அவர் வெடித்துச் சிரித்தார்; அந்தச் சிரிப்பு அவரது மகிழ்ச்சியையும், அதே சமயம் அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத மனித இயலாமையையும் வெளிப்படுத்துவது போல் இருந்தது. இதற்கிடையில், அவரை அணுகுவது எவ்வளவு கடினம் என்பதையும், அவர் எவ்வளவு எளிதில் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளக்கூடியவர் என்பதையும் அறிந்த சிலர், ஆர்வத்தினால் அவரை நெருங்கிவிட்டு, மிக விரைவாகவும் தர்மசங்கடமான அவசரத்துடனும் அங்கிருந்து பின்வாங்கினர். "சரி, கோபப்படாதீர்கள்," என்று என் தோளை மென்மையாகத் தொட்டவாறு அவர் கூறினார்; "என் மீது உங்களுக்குப் பிரியம் உண்டு என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். மாலை வணக்கம், ஆன்டியோச் (Antioche); மாலை வணக்கம், லூயிஸ்-ரெனே (Louis-René). நீங்கள் அந்த நீரூற்றைப் போய்ப் பார்த்தீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்; அந்தக் கேள்வி வெறும் விசாரிப்பாக இல்லாமல், ஒருவித உறுதியான தொனியில் அமைந்திருந்தது. "அது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது, இல்லையா? அது அற்புதமானது. நிச்சயமாக, சில விஷயங்களை நீக்கிவிட்டால் அது இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்—அப்படிச் செய்திருந்தால் பிரான்சிலேயே அதற்கு ஈடு இணையே இருந்திருக்காது. ஆனால் தற்போதைய நிலையிலேயே அது மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. அந்த வண்ண விளக்குகளை அமைத்தது ஒரு தவறு என்று பிரியோட்டே (Bréauté) உங்களிடம் சொல்வார்—அந்த அபத்தமான யோசனை முதலில் அவருடையதுதான் என்பதை மக்கள் மறந்துவிடச் செய்வதற்கான ஒரு முயற்சி அது. ஆனால், மொத்தத்தில், அதை அவர் அவ்வளவு மோசமாக மாற்றிவிடவில்லை. ஒரு சிறந்த கலைப்படைப்பை உருவாக்குவதை விட, அதைச் சிதைப்பது மிகவும் கடினமான காரியம். எப்படியாயினும், ஹியூபர்ட் ராபர்ட்டை (Hubert Robert) விடப் பிரியோட்டே குறைவான திறமை கொண்டவர் என்பதை நாம் முன்பே ஓரளவுக்கு ஊகித்திருந்தோம் அல்லவா?"

நான் அந்த மாளிகைக்குள் நுழையும் பார்வையாளர்களின் வரிசையில் மீண்டும் இணைந்தேன். "என் அருமை உறவினர் ஓரியானை (Oriane) பார்த்து வெகு நாட்களாகிவிட்டதா?" என்று இளவரசி கேட்டார்—நுழைவாயிலில் இருந்த தனது நாற்காலியை விட்டுச் சற்று முன் எழுந்திருந்த அவர், வரவேற்பறைகளை நோக்கி என்னுடன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். "அவர் இன்று மாலை இங்கு வரவிருக்கிறார்; நான் அவரை இன்று மதியம் பார்த்தேன்," என்று அந்த இல்லத்தின் தலைவி மேலும் கூறினார். "அவர் கண்டிப்பாக வருவதாக எனக்கு உறுதியளித்திருந்தார். அதுமட்டுமின்றி, வியாழக்கிழமையன்று 'குயின் ஆஃப் இத்தாலி' (Queen of Italy) விருந்தில்—அதாவது தூதரகத்தில்—எங்கள் இருவருடனும் நீங்கள் இரவு உணவு அருந்தவிருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். கற்பனை செய்யக்கூடிய அனைத்து உயர்தரப் பிரபுக்களும் அங்கு இருப்பார்கள்; அது மிகவும் மலைக்க வைக்கும் அல்லது சற்று அச்சமூட்டும் சூழலாக இருக்கும்." அத்தகைய உருவங்களால் பிரின்செஸ் டி குவர்மண்டஸை அச்சுறுத்துவது கடினம்; அவருடைய வரவேற்பறைகள் அவர்களால் நிரம்பி வழிந்தன, மேலும் அவர் 'என் சிறிய நாய்கள்' என்று சொல்வதைப் போலவே 'என் சிறிய கோபர்க்குகள்' என்றும் குறிப்பிடுவார். எனவே, திருமதி டி குவர்மண்டஸ், "இது மிகவும் அச்சுறுத்தலாக இருக்கும்" என்று கூறியபோது, அது முற்றிலும் முட்டாள்தனத்தின் காரணமாகவே இருந்தது—நாகரிகமானவர்களிடையே, இந்த குணம் பெரும்பாலும் தற்பெருமையையும் விட மேலோங்கி நிற்கும். தனது சொந்த வம்சாவளியைப் பொறுத்தவரை, ஒரு தகுதிவாய்ந்த வரலாற்று ஆசிரியரை விட அவருக்கு அதுபற்றி குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது. இருப்பினும், தனது அறிமுகமானவர்களைப் பொறுத்தவரை, மக்கள் அவர்களுக்குச் சூட்டிய புனைப்பெயர்கள் தனக்குத் தெரியும் என்பதை அவர் வேண்டுமென்றே காட்டிக்கொண்டார். அடுத்த வாரம் நான் மார்குயிஸ் டி லா பொம்மெலியருடன்—பெரும்பாலும் 'லா பொம்' என்று அழைக்கப்படுபவருடன்—இரவு உணவு உண்கிறேனா என்று கேட்டு, எதிர்மறையான பதிலைப் பெற்ற பிறகு, இளவரசி ஒரு கணம் மௌனமாகிவிட்டார். பின்னர், வேண்டுமென்றே தனக்கே உரிய புலமை, அற்பத்தனம் மற்றும் நிலவும் தொனிக்கு இணங்குதல் ஆகியவற்றை வெளிக்காட்டும் ஒரு காரணத்திற்காகவே தவிர வேறில்லை, அவர் மேலும் கூறினார்: "அவர் மிகவும் இனிமையான பெண்மணி, லா பொம்!"

இளவரசி என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, டியூக்கும் டியூசெஸ் டி குவர்மண்டஸும் உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தார்கள்! ஆனால் முதலில் என்னால்......அவர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது, ​​துருக்கியத் தூதரின் மனைவி என்னை வழிமறித்தார்; நான் சற்றுமுன் விடைபெற்றிருந்த விருந்தளித்த அம்மையாரைச் சுட்டிக்காட்டியவாறே, என் கையைப் பற்றிக்கொண்டு அவர் உற்சாகத்துடன் கூறினார்: "ஆ! அந்த இளவரசி (Princess) எவ்வளவு இனிமையான பெண்மணி! எவ்வளவு உயரிய குணம் கொண்டவர்! நான் ஒரு ஆணாக இருந்திருந்தால்," என்று—கிழக்கு நாடுகளுக்கே உரிய ஒருவித பணிவு மற்றும் உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மையுடன்—தொடர்ந்தார், "அந்தத் தேவதையைப் போன்ற உயிருக்கு என் வாழ்வையே அர்ப்பணித்திருப்பேன்." அவரும் எனக்கு மிகவும் கவரும் வகையில் தெரிந்தார் என்று நான் ஒப்புக்கொண்டாலும், அவருடைய உறவினரான டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரையே எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்று கூறினேன். "ஆனால் இருவருக்கும் இடையே எந்த ஒப்பீடும் இல்லை," என்று அந்தத் தூதர் மனைவி என்னிடம் கூறினார். "ஓரியான் (Oriane) என்பவர் 'மேமே' (Mémé) மற்றும் 'பாபால்' (Babal) ஆகியோரிடமிருந்து பெற்ற நகைச்சுவை உணர்வுடன் திகழும், உலகியல் அறிவுமிக்க ஒரு கவர்ச்சியான பெண்மணி; ஆனால் மேரி-கில்பர்ட் (Marie-Gilbert)—அவர் ஒரு தனித்துவமான ஆளுமை."

எனக்குத் தெரிந்த மனிதர்களைப் பற்றி நான் என்ன நினைக்க வேண்டும் என்பதை, மறுபேச்சுக்கே இடமின்றி மற்றவர்கள் சொல்வதை நான் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. மேலும், 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) அம்மையாரின் தகுதி குறித்து அந்தத் தூதர் மனைவியின் கணிப்பு என்னுடையதை விடச் சிறந்ததாகவோ அல்லது நம்பகமானதாகவோ இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. அதோடு—தூதர் மனைவி மீதான என் எரிச்சலுக்கு இதுவும் ஒரு காரணம்—வெறும் அறிமுகமானவர் அல்லது நண்பர் ஒருவரின் குறைகள் கூட நம் மீது ஒருவித விஷத்தைப் போலச் செயல்படுகின்றன; ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த விஷத்தை எதிர்கொள்ளும் எதிர்ப்புச் சக்தியை (ஒருவித 'மித்ரிடாடிசம்' அல்லது விஷ எதிர்ப்புப் பழக்கத்தை) நாம் ஏற்கனவே பெற்றிருக்கிறோம்.

ஆனால், அறிவியல் ரீதியான ஒப்பீடுகளையோ அல்லது 'அனாஃபிலாக்ஸிஸ்' (anaphylaxis) போன்ற மருத்துவச் சொற்களையோ பயன்படுத்தாமல் எளிமையாகச் சொல்வதானால், நம் நட்பு அல்லது சமூக உறவுகளுக்குள் ஒருவித விரோத உணர்வு மறைந்திருக்கிறது—அது தற்காலிகமாகத் தணிந்தாலும், அவ்வப்போது மீண்டும் தலைதூக்குகிறது. பொதுவாக, மனிதர்கள் இயல்பாக இருக்கும் வரை இந்த 'விஷங்களால்' நாம் பெரிதும் பாதிக்கப்படுவதில்லை. உண்மையில் அறிமுகமே இல்லாத நபர்களை 'பாபால்' மற்றும் 'மேமே' போன்ற செல்லப்பெயர்களால் அழைத்ததன் மூலம், அந்தத் தூதர் மனைவி என்னைச் சகித்துக்கொள்ள வைத்திருந்த அந்த 'விஷ எதிர்ப்புத் தன்மையை' (Mithridatism) செயலிழக்கச் செய்தார். அவர் எனக்கு எரிச்சலூட்டினார்—இது நியாயமற்ற எதிர்வினைதான்; ஏனெனில், 'மேமே'யுடன் தனக்கு நெருக்கம் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ள அவர் அப்படிப் பேசவில்லை; மாறாக, அந்த உயர்குடிப் பிரபுக்களை உள்ளூர் வழக்கப்படி அழைக்க வேண்டும் என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்ட அவசரமான பயிற்சியின் காரணமாகவே அவர் அப்படிப் பேசினார். வழக்கமான நீண்ட காலப் பயிற்சி முறைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, சில மாதங்களிலேயே அவர் அந்தச் சமூக நடைமுறைகளைக் கற்றுக்கொண்டிருந்தார். ஆயினும், சற்று ஆழ்ந்து யோசித்தபோது, ​​அந்தத் தூதர் மனைவியின் அருகில் இருப்பதில் எனக்கு ஏற்பட்ட எரிச்சலுக்கு வேறொரு காரணமும் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அதிக காலத்திற்கு முன்பு இல்லை; "ஓரியானின்" (Oriane’s) இல்லத்தில், அதே தூதரகப் பெண்மணி ஒருவர், 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்' (Princesse de Guermantes) தனக்கு மிகவும் பிடிக்காதவர் என்று தீவிரமான மற்றும் உறுதியான தொனியில் என்னிடம் கூறியிருந்தார். அந்த நிலைப்பாட்டு மாற்றத்தைப் பற்றி நான் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ள விரும்பவில்லை; இன்றைய இரவு விருந்துக்கான அழைப்புதான் அந்த மாற்றத்திற்குக் காரணமாக அமைந்திருந்தது. 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்' ஒரு உன்னதமான பெண்மணி என்று என்னிடம் கூறியபோது, ​​அந்தத் தூதர் மனைவி மிகவும் உண்மையாகவே பேசினார். அவர் எப்போதும் அப்படித்தான் நினைத்திருந்தார். ஆனால், முன்னதாக ஒருபோதும் அந்த இளவரசியின் வீட்டிற்கு அழைப்பு கிடைக்காததால், அந்த அழைப்பு இல்லாமையை ஒரு கொள்கை சார்ந்த விலகலாகச் சித்தரிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. இப்போது அவருக்கு அழைப்பு கிடைத்திருப்பதாலும்—அநேகமாகத் தொடர்ந்து கிடைக்கும் என்பதாலும்—அவர் தனது விருப்பத்தை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்த முடிந்தது. மற்றவர்களைப் பற்றி மக்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்துகளில் முக்கால் பங்கை விளக்குவதற்கு, காதல் சார்ந்த மனக்கசப்பையோ அல்லது அரசியல் அதிகாரத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்படுவதையோ தேடி அலைய வேண்டியதில்லை; மனிதர்களின் மதிப்பீடுகள் நிலையற்றவை; ஒரு அழைப்பு மறுக்கப்படுவதோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதோ அந்தச் சமநிலையை மாற்றிவிடுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, துருக்கியத் தூதர் மனைவி—என்னுடன் வரவேற்பறைகளைச் சுற்றிப் பார்க்கும்போது 'பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்' குறிப்பிட்டது போல—அந்த அந்தஸ்துக்கு மிகவும் பொருத்தமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் மிகவும் பயனுள்ளவராகவும் இருந்தார். சமூகத்தின் உண்மையான நட்சத்திரங்கள் அத்தகைய நிகழ்வுகளில் தோன்றிச் சலிப்படைந்துவிடுகிறார்கள். அவர்களை ஒருமுறை காண விரும்பும் எவரும் பெரும்பாலும் வேறொரு அரைக்கோளத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்; அங்கே அவர்கள் ஒப்பீட்டளவில் தனிமையில் ஜொலிப்பார்கள். ஆனால், உதுமானியத் தூதர் மனைவியைப் போன்ற பெண்கள்—சமூகத்திற்கு ஒப்பீட்டளவில் புதியவர்கள்—அதே சமூகத்தில் ஒரே நேரத்தில் எல்லா இடங்களிலும் ஜொலிக்கிறார்கள். 'சுவாரே' (soirées) அல்லது 'ராவ்ட்' (raouts) என்று அழைக்கப்படும் சமூக நிகழ்வுகளில் அவர்கள் தவிர்க்க முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்; மரணப் படுக்கையில் இருந்தாலும் கூட, அந்த நிகழ்வுகளைத் தவறவிடாமல் கலந்துகொள்ள அவர்கள் சிரமப்பட்டுச் செல்வார்கள். சமூகக் களத்தில் அவர்கள் நம்பகமான அங்கங்களாகத் திகழ்கிறார்கள், எந்தவொரு விருந்தையும் தவறவிடாமல் இருக்க எப்போதும் ஆர்வமாக இருப்பார்கள். இதன் விளைவாக, முட்டாள்தனமான இளைஞர்கள்—இவர்கள் வெறும் போலியான நட்சத்திரங்கள் என்பதை அறியாமல்—அவர்களை நாகரிகத்தின் அரசியாகக் கருதுகிறார்கள்; ஆனால், தங்களுக்குத் தெரியாத, சமூக ஆரவாரத்திலிருந்து விலகி வாழ்ந்து கொண்டு தலையணைகளுக்கு ஓவியம் வரைந்துகொண்டிருக்கும் திருமதி ஸ்டாண்டீஷ் (Mrs. Standish), 'டச்சஸ் டி டூடாவ்வில்' (Duchesse de Doudeauville) அளவுக்கு எவ்வளவு உயர்ந்த பெண்மணி என்பதை அவர்களுக்கு விளக்க ஒரு பாடமே தேவைப்படும்.

அன்றாட வாழ்க்கையில், 'டச்சஸ் டி கெர்மாண்டேஸ்'-இன் கண்களில் ஒருவித கவனச் சிதறலும் மெல்லிய சோகமும் குடிகொண்டிருக்கும்; ஒரு நண்பரை வரவேற்கும் தருணத்தில் மட்டுமே, அவளது கண்களில் அந்த நகைச்சுவை கலந்த ஒளி மின்னும்; அந்த நண்பர் ஏதோ ஒரு சிறந்த நகைச்சுவை துணுக்கோ, ஒரு கவரும்படியான சொல்லோ அல்லது ரசனைமிக்க ஒருவருக்கே உரிய சுவையான விருந்தோ என்பது போலவும், அதைச் சுவைக்கும்போது அந்த ரசனைவாதியின் முகத்தில் தோன்றும் ஆழ்ந்த பாராட்டும் மகிழ்ச்சியும் அவளது முகத்தில் வெளிப்படுவது போலவும் அது இருக்கும். ஆனால், பிரம்மாண்டமான வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும் இரவுகளில், பலரை வரவேற்க வேண்டிய சூழலில், ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஒளியை அணைத்துவிட்டு மீண்டும் ஏற்றுவது மிகுந்த சோர்வை அளிப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது. நாடக உலகின் மேதைகள் ஒருவரின் புதிய நாடகத்தைக் காண அரங்கிற்குச் செல்லும் இலக்கிய ரசனைமிக்க ஒருவர், அந்த மாலைப்பொழுது சிறப்பாக அமையும் என்ற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவது போல—அதாவது......அரங்கப் பணியாளரிடம் தன் உடைமைகளை ஒப்படைக்கும்போது, ​​அவள் உதடுகளில் ஒரு புரிதல் கலந்த புன்னகை; கண்களிலோ குறும்புத்தனமான அங்கீகாரம் மின்னியது—அவள் வந்த கணத்திலிருந்தே அந்த மாலையை அவள் அப்படித்தான் உயிர்ப்பிக்கச் செய்தாள். 'டியெபோலோ சிவப்பு' (Tiepolo red) நிறத்திலான தனது அற்புதமான மேலங்கையைக் கழற்றித் தரும்போது, ​​அவளது கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த மாணிக்கக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆபரணம் வெளிப்பட்டது; உலக அனுபவம் மிக்க ஒரு பெண்ணுக்கு மட்டுமே உரிய அந்தத் துல்லியமான, கூர்மையான பார்வையால் தன் ஆடையை ஒருமுறை முழுமையாகப் பார்த்துக்கொண்ட பிறகு, தனது மற்ற ஆபரணங்களின் ஜொலிப்பைச் சரிபார்ப்பது போலவே தன் கண்களின் மின்னலையும் அவள் அடக்கிக்கொண்டாள். டியூக் (Duke) உள்ளே நுழைவதைத் தடுக்க, திரு. டி ஜான்வில் (M. de Janville) போன்ற சிலர் அவசர அவசரமாக அவரை வழிமறித்து, "பாவம், உங்கள் தாயார் மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? அவருக்கு இப்போதுதான் இறுதிச் சடங்குகள் (last rites) செய்யப்பட்டனவே!" என்று கூறியது வீணான முயற்சியாகவே முடிந்தது. "தெரியும், தெரியும்," என்று கூறிய திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes), அந்தத் தொல்லையைப் புறக்கணித்துவிட்டு உள்ளே சென்றார். "அந்தத் திருவருட்சாதனம் (Viaticum) மிகச் சிறந்த பலனைத் தந்துள்ளது," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; இளவரசரின் விருந்துக்குப் பிறகு தான் தவறவிடக் கூடாது என்று உறுதியாக இருந்த 'ரெடூட்' (redoute) எனப்படும் முகமூடி அணிந்த நடன விருந்தை நினைத்து மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தவாறே அவர் அவ்வாறு சொன்னார். "நாங்கள் நகரத்திற்குத் திரும்பிய விஷயம் யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்று விரும்பினோம்," என்று டச்சஸ் (Duchess) என்னிடம் கூறினார். ஆனால், இளவரசி (Princess) ஏற்கனவே என்னிடம், தனது உறவினரைச் (டச்சஸை) சிறிது நேரம் சந்தித்ததாகவும், அவர் வருவதாக உறுதியளித்திருந்ததாகவும் கூறி, டச்சஸின் கூற்றை மறுத்திருந்தது அவளுக்குத் தெரியாது. டியூக், தன் மனைவியை நீண்ட நேரம் கூர்ந்து கவனித்த பிறகு, "உனக்கு இருந்த சந்தேகங்களைப் பற்றி நான் ஓரியானிடம் (Oriane) சொன்னேன்," என்றார். அந்தச் சந்தேகங்களுக்கு எந்த அடிப்படையும் இல்லை என்பதையும், அவற்றை நீக்கத் தான் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கத் தேவையில்லை என்பதையும் உணர்ந்த அவள், அவற்றை அபத்தமானவை என்று கூறி, என்னை நீண்ட நேரம் கேலி செய்தாள். "உங்களுக்கு அழைப்பு வரவில்லை என்ற எண்ணமா! அதோடு, நான் இருந்தேனே. என் உறவினரின் நிகழ்ச்சிக்கு உனக்கு ஒரு அழைப்பிதழை என்னால் பெற்றுத் தர முடியாதா என்ன?" பிற்காலத்தில் எனக்காக அவள் இதைவிடக் கடினமான பல காரியங்களைச் செய்திருக்கிறாள் என்பதை நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும்; இருப்பினும், நான் அதிகத் தயக்கத்துடன் நடந்துகொண்டதாக அவள் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுவதாக அவளது வார்த்தைகளை நான் எடுத்துக்கொள்ளாமல் கவனமாக இருந்தேன். உயர்குடிப் பண்பின்—சொல்லாலும் சொல்லாமலும் வெளிப்படும் அந்தப் பண்பின்—துல்லியமான மதிப்பை நான் அப்போதுதான் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தேன். அது, தன்னை நோக்கி வரும் ஒருவரின் தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு மருந்திடத் தயாராக இருக்கும் ஒரு பண்பு; ஆனால், அந்த மனப்பான்மையை முற்றிலுமாக அகற்றிவிடாது—ஏனெனில் அப்படி அகற்றிவிட்டால், அந்தப் பண்பு நிலைத்திருப்பதற்கான காரணமே இல்லாமல் போய்விடும். "நீங்கள் எங்களுக்குச் சமமானவர், அல்லது எங்களைவிட உயர்ந்தவர் கூட," என்று கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர் தங்கள் செயல்கள் மூலம் உணர்த்தினர்; அவர்கள் அதை மிகவும் கனிவான முறையில் வெளிப்படுத்தினர்—அதாவது, அந்த அன்பையும் கனிவையும் ரசிக்கவும் விரும்பவும் வேண்டுமே தவிர, அதை அப்படியே உண்மையாக நம்பிவிடக் கூடாது. இந்தப் பண்பின் போலித்தன்மையை உணர்ந்துகொள்வதே 'நல்ல வளர்ப்பு' (good breeding) என்று கருதப்பட்டது; அதை உண்மை என்று நம்புவது 'மோசமான நடத்தை'யாகக் கருதப்பட்டது. மேலும், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, உயர்குடிப் பண்பின் சில வடிவங்களின் எல்லைகளையும் வரம்புகளையும் மிகத் துல்லியமாக எனக்கு உணர்த்தும் ஒரு பாடம் எனக்குக் கிடைத்தது. இங்கிலாந்து ராணிக்காக 'டச்சஸ் டி மான்ட்மோரன்சி' (Duchesse de Montmorency) ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு காலை நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் அது நடந்தது; ராணி, 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் (Duc de Guermantes) கையைப் பிடித்தபடி உணவு மேஜையை நோக்கிச் செல்ல, ஒரு சிறிய ஊர்வலம் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. நான் சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான் அங்கு வந்து சேர்ந்தேன். சுமார் நாற்பது மீட்டர் தொலைவில் இருந்த டியூக், தனது மற்றொரு கையால் என்னை அருகில் வருமாறும் நட்புடன் அழைக்குமாறும் பல சைகைகளைச் செய்தார்; பயமின்றி என்னிடம் வரலாம் என்றும், அங்குள்ள சாண்ட்விச்சுகளுக்குப் பதிலாக நான் உயிருடன் உண்ணப்படமாட்டேன் என்றும் அந்தச் சைகைகள் உணர்த்துவது போல் இருந்தன. ஆனால், உயர்குடிச் சமூகத்தின் அந்த மொழியைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்த நான், ஒரு அடி கூட அருகில் செல்லாமல், நாற்பது மீட்டர் தொலைவிலிருந்தபடியே ஆழமாகத் தலைவணங்கினேன்—ஆனால் புன்னகைக்கவில்லை; ஒரு சாதாரண அறிமுகமானவருக்குச் செய்வது போலவே அதைச் செய்துவிட்டு, எதிர் திசையில் என் வழியே சென்றுவிட்டேன். நான் ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பை எழுதியிருந்தாலும் கூட, அதற்காக அவர்கள் என்னை மதித்திருப்பதை விட, அந்த வாழ்த்துக்காகவே என்னை அதிகம் மதித்திருப்பார்கள். அன்று ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்டவர்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்த அந்த டியூக்கின் கவனத்திலிருந்தோ அல்லது டச்சஸின் கவனத்திலிருந்தோ அந்த நிகழ்வு தப்பவில்லை; பின்னர் என் தாயைச் சந்தித்த டச்சஸ் அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார். அப்போது, ​​நான் தவறு செய்திருந்தேன் என்றோ அல்லது நான் அவர்களை நோக்கி வந்திருக்க வேண்டும் என்றோ அவர் கூறவில்லை. அத்தகைய ஒரு சைகையில் அவ்வளவு அர்த்தங்களைச் செறிவாக அடக்குவது சாத்தியமே இல்லை என்று கூறி, என் வாழ்த்துத் தெரிவிக்கும் முறை தன் கணவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது என்று அவர் என் தாயிடம் தெரிவித்தார். அந்த வரவேற்பின் நற்பண்புகளைப் புகழ்வதில் மக்கள் ஒருபோதும் சலிப்படையவில்லை—ஆனாலும், மிகவும் மதிப்புமிக்கதாகத் தோன்றிய அதன் ஒரு பண்பை—அவர்கள் குறிப்பிடத் தவறினர்: அது அதன் விவேகம்—மேலும் அவர்கள் எனக்குத் தொடர்ந்து புகழாரம் சூட்டினர்; அவை கடந்த காலத்திற்கான வெகுமானத்தை விட, எதிர்காலத்திற்கான ஒரு குறிப்பாகவே இருந்தன என்பதை நான் உணர்ந்தேன். இது, ஒரு தலைமை ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுக்கு வழங்கும் நுட்பமான ஆலோசனையைப் போன்றது: "என் அன்புக் குழந்தைகளே, இந்தப் பரிசுகள் உங்களை விட உங்கள் பெற்றோருக்காகவே என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள், அப்போதுதான் அவர்கள் உங்களை அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் அனுப்புவார்கள்." அதேபோல், வேறு சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் தன் வட்டத்திற்குள் நுழையும்போதெல்லாம், திருமதி டி மார்சான்டெஸ் விவேகமானவர்களின் நற்பண்புகளைப் புகழ்வார்—"நீங்கள் அவர்களைத் தேடிச் செல்லும்போது காணக்கூடியவர்கள், ஆனால் மற்ற நேரங்களில் தங்களை மறக்கச் செய்துகொள்பவர்கள்"—உடல் துர்நாற்றம் வீசும் ஒரு வேலைக்காரரிடம் குளிப்பது உடலுக்கு நல்லது என்று மறைமுகமாக எச்சரிப்பதைப் போல......அவர் அந்த நுழைவு மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்பே, நான் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸுடன் (Mme de Guermantes) உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பிற்காலத்தில் நான் தவறின்றி அடையாளம் காணவிருந்த ஒரு குரலைக் கேட்டேன். அந்தச் சூழலில், அது மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட் (M. de Vaugoubert), மிஸ்டர் டி சார்லஸுடன் (M. de Charlus) பேசிக்கொண்டிருந்த குரலாகும். ஒரு மருத்துவருக்கு, நோயாளியின் சட்டையை உயர்த்தவோ அல்லது சுவாசத்தைக் கேட்கவோ வேண்டிய அவசியமில்லை; குரலே போதுமானது. பிற்காலத்தில், வரவேற்பறைகளில் ஒரு ஆணின் குரல் ஏற்ற இறக்கத்தையோ அல்லது சிரிப்பையோ கேட்கும்போது நான் எத்தனை முறை வியந்துள்ளேன்! அவர் தனது தொழிலின் கலைச்சொற்களையோ அல்லது தனது சமூக வட்டத்தின் நடத்தைகளையோ துல்லியமாகப் பின்பற்றுபவராகவோ, அல்லது கடுமையான நாகரிகத்தையோ அல்லது முரட்டுத்தனமான நெருக்கத்தையோ வெளிப்படுத்துபவராகவோ இருக்கலாம்; ஆனாலும், ஒரு இசைக்கருவிக்கு சுருதியை (pitch) அமைப்பவர் அதை அடையாளம் காண்பது போல, எனது கூர்மையான செவிக்கு அவரது குரலில் இருந்த அந்த 'தவறான தொனி' (false note), "இவர் ஒரு சார்லஸ்" என்பதை உணர்த்தப் போதுமானதாக இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், தூதரகத்தின் ஊழியர்கள் அனைவரும் அவ்வழியே சென்று மிஸ்டர் டி சார்லஸை வாழ்த்திச் சென்றனர். அந்த குறிப்பிட்ட வகை 'நோயின்' (அல்லது இயல்பின்) தன்மையை நான் அன்றுதான் முதன்முதலில் கண்டறிந்திருந்தாலும் (மிஸ்டர் டி சார்லஸ் மற்றும் ஜூபியன் ஆகியோரை நான் பார்த்தபோது), அதைக் கண்டறிய கேள்விகள் கேட்கவோ அல்லது பரிசோதனை செய்யவோ எனக்குத் தேவை இருந்திருக்காது. ஆயினும், மிஸ்டர் டி சார்லஸுடன் உரையாடியபோது மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட் உறுதியற்றவராகத் தோன்றினார். உண்மையில், பதின்ம வயதின் ஐயங்களுக்குப் பிறகு, அவர் தனது நிலைப்பாடு என்ன என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். ஓரின ஈர்ப்பு கொண்ட ஒருவர், பிரபஞ்சத்திலேயே தன்னைப்போல இன்னொருவர் இல்லை என்று நம்புகிறார்; பின்னர் ஒரு கட்டத்தில்—அதுவும் ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட எண்ணமே—'சாதாரணமான' ஆண்தான் ஒரு தனித்துவமான விதிவிலக்கு என்று அவர் நினைக்கத் தொடங்குகிறார். ஆனால், லட்சியமும் அதே சமயம் கூச்ச சுபாவமும் கொண்ட மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட், தனக்கு உண்மையான இன்பத்தைத் தந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களில் ஈடுபடுவதை வெகு காலத்திற்கு முன்பே நிறுத்திவிட்டிருந்தார். தூதரகப் பணி என்பது ஒரு துறவிக்குரிய விரதத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைப் போன்ற தாக்கத்தை அவர் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. 'எக்கோல் டெஸ் சயின்சஸ் பொலிட்டிக்ஸ்' (École des Sciences Politiques) கல்வி நிறுவனத்தில் அவர் மேற்கொண்ட தீவிரமான படிப்புகளுடன் இணைந்து, அப்பணி அவரை இருபது வயதிலிருந்தே கிறிஸ்தவ ஒழுக்கநெறி சார்ந்த பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தூண்டியிருந்தது. பயன்பாட்டில் இல்லாதபோது எந்தவொரு புலனும் தனது வலிமையையும் கூர்மையையும் இழந்து தேய்ந்துபோகுமோ, அதேபோல குகை மனிதனுக்கு இருந்த உடல் வலிமையையோ அல்லது கூர்மையான செவித்திறனையோ இனி வெளிப்படுத்த முடியாத நாகரிக மனிதனைப் போல, மிஸ்டர் டி வோகோபெர்ட்டும் அந்தச் சிறப்புமிக்க உணர்திறனை இழந்திருந்தார்; அந்த உணர்திறன் மிஸ்டர் டி சார்லஸிடம் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. பாரிஸிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ நடைபெற்ற அதிகாரப்பூர்வ விருந்துகளில், சீருடை எனும் வேடத்திற்குப் பின்னால் உண்மையில் தன்னைப்போலவே ஒருவரானவர்களைக்கூட அந்த முழு அதிகாரம் கொண்ட தூதரால (minister plenipotentiary) அடையாளம் காண முடியவில்லை. தனது சொந்த விருப்பங்கள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டால் கோபமடையும், ஆனால் மற்றவர்களின் விருப்பங்களை வெளிப்படுத்துவதில் எப்போதும் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) குறிப்பிட்ட சில பெயர்கள், திரு. டி வோகுபெர்ட்டை (M. de Vaugoubert) மகிழ்ச்சியும் ஆச்சரியமும் கலந்த உணர்வில் ஆழ்த்தின. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அத்தகைய வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணம் அவரிடம் இருந்ததல்ல; ஆயினும், அந்தத் துரிதமான வெளிப்பாடுகள்—ராசினின் (Racine) துயர நாடகங்களில் அதாலியா (Athaliah) மற்றும் அப்னர் (Abner) ஆகியோர் ஜோவாஷ் (Joash) தாவீதின் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் என்பதையோ அல்லது அரச ஊதா நிற ஆடை அணிந்திருக்கும் எஸ்தர் (Esther) யூத இனத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதையோ அறிந்துகொள்ளும் தருணங்களைப் போன்றவை—'X...' நகரத்திலிருந்த தூதரகத்தின் அல்லது வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் சில துறைகளின் சூழலையே மாற்றிவிட்டன; அந்த மாளிகைகளுக்கு, ஜெருசலேம் ஆலயத்திலோ அல்லது சூசாவின் (Susa) அரசவை அறையிலோ நிலவும் ஆழமான மர்மத்திற்கு இணையான ஒரு மர்மத்தன்மையை அவை பின்னோக்கிச் சென்று அளித்தன. அந்தத் தூதரகத்தைப் பொறுத்தவரை—அங்குள்ள அனைத்து இளநிலை ஊழியர்களும் திரு. டி சார்லஸின் கையை குலுக்க முன்வந்தனர்—திரு. டி வோகுபெர்ட், *எஸ்தர்* நாடகத்தில் எலிஸ் (Élise) வெளிப்படுத்தும் அந்த வியப்புமிக்க பாவனையை மேற்கொண்டார்:
100
அடடா! எவ்வளவு ஏராளமான அப்பாவித்தனமான அழகிகள்
எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கூட்டமாக வெளிப்பட்டு என் கண்களுக்குத் தெரிகிறார்கள்!
அவர்கள் முகத்தில் எவ்வளவு வசீகரமான நாணம் படர்ந்திருக்கிறது!

பின்னர், மேலும் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடன், அவர் எம். டி சார்லஸை (M. de Charlus) நோக்கி ஒரு முட்டாள்தனமான, குறும்புத்தனமான மற்றும் காம உணர்வு கலந்த பார்வையை வீசினார்; அப்போது அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை இருந்தது. "இயல்பாகவே அப்படித்தான்," என்று எம். டி சார்லஸ் கூறினார்; ஒரு பாமரனுக்கு அறிவுரை கூறும் அறிஞரைப் போன்ற தோரணையில் அவர் பேசினார். உடனடியாக, எம். டி வோகோபெர்ட் (M. de Vaugoubert) அந்த இளம் செயலாளர்களிடமிருந்து தன் பார்வையை விலக்க முடியாமல் தவித்தார் (இது எம். டி சார்லஸுக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஊட்டியது); பிரான்ஸுக்கான 'X...' நாட்டுத் தூதர்—இத்துறையில் மிகுந்த அனுபவம் வாய்ந்தவர்—அவர்களைத் தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்பது வெளிப்படை. எம். டி வோகோபெர்ட் அமைதியாக இருந்தார்; அவருடைய பார்வையை மட்டுமே என்னால் காண முடிந்தது. ஆனால், சிறுவயது முதலே பேசும் திறனற்ற பொருட்களுக்குக் கூட செவ்வியல் இலக்கியங்களின் மொழியை ஏற்றிப் பார்க்கும் பழக்கம் கொண்ட எனக்கு, எம். டி வோகோபெர்ட்டின் கண்கள் ஒரு கவிதையைச் சொல்வது போலத் தோன்றியது; அதில் எஸ்தர் (Esther) எலிஸிடம் (Elise) விளக்குவார்—மொர்தெகாய் (Mordecai) தனது மதத்தின் மீதான பற்றின் காரணமாக, அரசியின் பணிக்குத் தங்கள் மதத்தைச் சேர்ந்த பெண்களை மட்டுமே அமர்த்த வேண்டும் என்பதில் எப்படி உறுதியாக இருந்தார் என்பதைப் பற்றி:

ஆயினும் நம் இனத்தின் மீதான அவரது அன்பு
இந்த அரண்மனையை சீயோனின் (Zion) புதல்விகளால் நிரப்பியுள்ளது,
விதியால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட இளம் மற்றும் மென்மையான மலர்கள் அவர்கள்,
என்னைப் போலவே அந்நிய வானத்தின் கீழ் வேறொரு மண்ணில் நடப்பட்டவர்கள்;
புனிதமற்றவர்களின் பார்வையில் படாத ஓர் இடத்தில்,
அவர் [அந்தச் சிறந்த தூதர்] அவர்களின் பயிற்சிக்காகத் தன் அக்கறையையும் கவனத்தையும் செலுத்துகிறார்.

இறுதியில், எம். டி வோகோபெர்ட் பேசினார்—வெறும் கண்களால் மட்டுமல்லாமல் வார்த்தைகளாலும். "யாருக்குத் தெரியும்," என்று அவர் ஏக்கம் கலந்த குரலில் கூறினார், "நான் வசிக்கும் நாட்டிலும் அதே போன்ற நிலைமை இருக்கிறதோ என்னவோ?" "அதற்கான வாய்ப்பு உண்டு," என்று எம். டி சார்லஸ் பதிலளித்தார், "முதலில் மன்னர் தியோடோசியஸை (Theodosius) எடுத்துக்கொள்வோம்—அவரைப் பற்றி எனக்கு உறுதியாக எதுவும் தெரியாவிட்டாலும்." "ஓ! அப்படியெல்லாம் இல்லை!" "அப்படியானால், ஒருவர் அந்தத் தோற்றத்தை அவ்வளவு வெளிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மேலும் அவர் மிகவும் செயற்கையான பாவனைகளைச் செய்கிறார்." "அவர் அந்த 'என் அன்பே' (my dear) என்று கொஞ்சும் வகையைச் சேர்ந்தவர்—அத்தகையவர்களைத்தான் நான் மிகவும் வெறுக்கிறேன். தெருவில் அவருடன் சேர்ந்து நடக்கவே நான் துணியமாட்டேன். அதுமட்டுமின்றி, அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்; அவர் மிகவும் மோசமானவர் என்று பெயர் எடுத்தவர்." "அவரைப் பற்றி நீங்கள் முற்றிலும் தவறாக நினைக்கிறீர்கள். உண்மையில் அவர் மிகவும் கவரும் ஆளுமை கொண்டவர். பிரான்ஸுடனான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான அன்று, அரசர் என்னை முத்தமிட்டார். நான் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனேன்." "அப்போதுதான் நீங்கள் விரும்பியதை அவரிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும்." "அடக் கடவுளே, எவ்வளவு மோசமான விஷயம் அது—அவருக்குச் சிறு சந்தேகம் கூட வந்திருக்கக்கூடாது! ஆனால் அது குறித்து எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை." அருகில் இருந்ததால் நான் கேட்ட இந்த வார்த்தைகள், எனக்குள் ஒரு கவிதையைச் சொல்லத் தூண்டின:

அரசர் இன்னும் நான் யார் என்று அறியார்,
இரகசியம் என் நாவை என்றென்றும் கட்டிப்போட்டுள்ளது.

பேச்சும் மௌனமும் கலந்த அந்த உரையாடல் சில கணங்களே நீடித்தது; கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியுடன் (Duchesse de Guermantes) வரவேற்பறைகள் வழியாகச் சில அடிகளே நடந்திருப்பேன், அதற்குள் கருமையான கூந்தல் கொண்ட, மிகவும் அழகான ஒரு பெண்மணி அவரை வழிமறித்தார்:

"உங்களைச் சந்திக்க நான் மிகவும் விரும்புகிறேன். டானுன்சியோ (D’Annunzio) உங்களை ஒரு பார்வையாளர் அறையிலிருந்து (box) பார்த்தார்; அவர் இளவரசி டி... (Princesse de T…) என்பவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார்—அதில் உங்களைப் போல அழகான ஒருவரைத் தான் பார்த்ததே இல்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். உங்களுடன் பத்து நிமிடங்கள் பேசுவதற்காக அவர் தன் வாழ்நாளையே அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருக்கிறார். எப்படியாயினும்—நீங்கள் அதைச் செய்ய முடியுமா அல்லது செய்வீர்களா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்—அந்தக் கடிதம் என்னிடம் இருக்கிறது. நீங்கள் என்னுடன் ஒரு சந்திப்பை நிச்சயம் ஏற்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இங்கே விவாதிக்க முடியாத சில ரகசிய விஷயங்கள் உள்ளன. நீங்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன்," என்று என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்; "நாம் பார்மா இளவரசியின் (Princesse de Parme) வீட்டில் சந்தித்தோம்" (நான் ஒருபோதும் செல்லாத ஒரு வீடு அது). "உங்கள் தந்தையை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று ரஷ்யப் பேரரசர் விரும்புகிறார். நீங்கள் செவ்வாய்க்கிழமை வர முடிந்தால்—அன்று இஸ்வோல்ஸ்கியும் (Isvolsky) வருகிறார்—அவர் இது குறித்து உங்களிடம் பேச முடியும்." "என் அன்பே, உனக்காக என்னிடம் ஒரு பரிசு இருக்கிறது," என்று அந்தப் பெண்மணி மீண்டும் பிரபுவின் மனைவியைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னார், "உன்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் நான் இதைத் தரமாட்டேன். இப்சனின் (Ibsen) மூன்று நாடகங்களின் கையெழுத்துப் பிரதிகள் அவை—அவர் தனது வயதான ஆண் செவிலியர் மூலம் அவற்றை என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தார். நான் ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு, மற்ற இரண்டையும் உனக்குத் தருகிறேன்."

கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவுக்கு இந்தச் சலுகைகள் மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. இப்சனோ அல்லது டானுன்சியோவோ உயிருடன் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்று தெரியாத நிலையில், எழுத்தாளர்களும் நாடக ஆசிரியர்களும் தன் மனைவியைச் சந்திக்க வருவதையும், அவளைத் தங்கள் படைப்புகளில் கதாபாத்திரங்களாகச் சேர்ப்பதையும் அவர் ஏற்கனவே கற்பனை செய்து பார்த்தார். நாகரிக உலகில் உள்ளவர்கள் புத்தகங்களை ஒரு பக்கம் திறந்திருக்கும் கனசதுரப் பெட்டியைப் போலக் கருதுகிறார்கள்; அதில் எழுத்தாளர்கள் தாங்கள் சந்திக்கும் மனிதர்களை உடனே 'உள்ளே திணித்துவிடுகிறார்கள்' என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இது நிச்சயமாக ஒரு தரம் தாழ்ந்த செயல்; இழிவான மனிதர்கள் மட்டுமே செய்யக்கூடிய காரியம் இது. இருப்பினும், அவர்களை 'எதேச்சையாக' ஒரு கணம் பார்த்துவிடுவது ஒன்றும் மோசமானதல்ல; ஏனெனில், ஒரு புத்தகத்தையோ அல்லது கட்டுரையையோ படிப்பதன் மூலம், 'திரைக்குப் பின்னால் என்ன நடக்கிறது' என்பதை அறிந்துகொள்ளவும், 'முகமூடிகளைக் கிழித்தெறியவும்' முடிகிறது. ஆனாலும், மறைந்த எழுத்தாளர்களை மட்டுமே சார்ந்திருப்பதுதான் புத்திசாலித்தனமான செயல். *Le Gaulois* (லெ கோலோயிஸ்) இதழில் இரங்கல் செய்திகளை எழுதும் அந்த நபர் மட்டுமே 'மிகவும் கண்ணியமானவர்' என்று எம். டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) கருதினார். அந்த மனிதர், டியூக் (Duke) கலந்துகொண்ட இறுதிச் சடங்குகளில் பங்கேற்ற முக்கியப் பிரமுகர்களின் பட்டியலில்—'மற்றவர்களுடன் சேர்த்து'—எம். டி கெர்மான்ட்ஸின் பெயரை முதன்மையாகக் குறிப்பிடுவதோடு திருப்தியடைந்தார். தனது பெயர் இடம்பெறுவதை டியூக் விரும்பாதபோது, ​​வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடுவதற்குப் பதிலாக, இறந்தவரின் குடும்பத்தினருக்குத் தனது ஆழ்ந்த துயரத்தைத் தெரிவிக்கும் வகையில் ஒரு இரங்கல் கடிதத்தை அனுப்புவார். ஒருவேளை அந்தக் குடும்பத்தினர், "பெறப்பட்ட கடிதங்களில், டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் எழுதிய கடிதத்தையும் குறிப்பிடலாம்..." என்பது போன்ற ஒரு அறிவிப்பைச் செய்தித்தாளிலோ அல்லது வேறு இடத்திலோ வெளியிட்டால், அதற்கு அந்தச் செய்தி எழுதுபவர் காரணமல்ல; மாறாக, இறந்த பெண்ணின் மகன், சகோதரன் அல்லது தந்தைதான் காரணம்—அவர்களை டியூக் 'சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடையத் துடிக்கும் ஆசாமிகள்' என்று கருதி ஒதுக்கிவைத்தார்......அவர்களுடன் இனி எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று அவர் முடிவெடுத்திருந்தார் (அந்தச் சொற்றொடரின் முழு அர்த்தத்தையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமலேயே, அதை "having a bone to pick" — அதாவது ஒரு கணக்குத் தீர்க்க வேண்டியிருக்கிறது — என்று அவர் குறிப்பிட்டார்). எது எப்படியாயினும், இப்சன் (Ibsen) மற்றும் டி'அனுன்சியோ (D’Annunzio) ஆகியோரின் பெயர்களும், அவர்களின் புகழ் நிலைத்திருக்குமா என்ற ஐயமும் டியூக்கை (Duke) முகம் சுளிக்க வைத்தன; மேடம் டிமோலியன் டி'அமோன்கோர்ட்டின் (Mme Timoléon d’Amoncourt) இனிய பண்புகளை அறியாத அளவுக்கு அவர் நம்மிடமிருந்து வெகு தொலைவில் சென்றுவிடவில்லை. அவர் ஒரு வசீகரமான பெண்மணி; அவரது அழகைப் போலவே அவரது நகைச்சுவை உணர்வும் மிகவும் ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தது — இவ்விரண்டில் ஏதேனும் ஒன்று மட்டுமே கூட ஒருவரை ஈர்க்கப் போதுமானதாக இருந்திருக்கும். அவர் இப்போது வசிக்கும் சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே பிறந்தவர் என்றாலும் — ஆரம்பத்தில் ஒரு இலக்கியக் கூடத்தை (literary salon) மட்டுமே உருவாக்க விரும்பியவர்; சிறந்த எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கையெழுத்துப் பிரதிகளை அவரிடம் ஒப்படைத்து, அவருக்காகவே நூல்களை எழுதியபோது அவர்களின் தோழியாகவும் (ஒருபோதும் காதலியாக அல்ல; அவர் களங்கமற்ற ஒழுக்கம் கொண்டவர்) நம்பிக்கைக்குரிய நெருங்கிய தோழியாகவும் திகழ்ந்தவர் — இந்த இலக்கியத் தகுதிகள் அவருக்கு 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) சமூகத்தில் நுழைய வாய்ப்புக் கிடைத்தபோது பெரிதும் உதவின. இப்போது அவர் வகித்த அந்தஸ்துக்கு, தனது சொந்த ஆளுமையின் வசீகரத்தைத் தவிர வேறு எந்தச் சலுகையையும் அவர் வழங்க வேண்டியிருக்கவில்லை. ஆயினும், சமூக உறவுகளைக் கையாள்வதிலும், திட்டங்கள் தீட்டுவதிலும், உதவிகள் செய்வதிலும் பழகிப்போன அவர், அவை இனித் தேவையில்லை என்ற நிலையிலும் அந்தப் பழக்கங்களைத் தொடர்ந்தார். யாரிடமாவது பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு அரசு ரகசியம், அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய ஒரு முக்கியப் பிரமுகர் அல்லது பரிசளிக்க ஒரு சிறந்த கலைஞரின் நீர்வண்ண ஓவியம் என அவரிடம் எப்போதும் ஏதோ ஒன்று இருக்கும். நிச்சயமாக, இந்தத் தேவையற்ற கவர்ச்சி முயற்சிகளில் ஒருவித மிகைப்படுத்தல் அல்லது புனைவு கலந்திருந்தது; ஆனாலும் அவை அவரது வாழ்க்கையை ஒரு பிரமிக்கத்தக்க சிக்கல் நிறைந்த நகைச்சுவை நாடகமாக மாற்றின; மேலும், அவர் உண்மையில் மாகாண ஆளுநர்கள் (prefects) மற்றும் தளபதிகளுக்கான நியமனங்களைப் பெற்றுத் தந்தார் என்பதும் ஒரு உண்மை.

என்னுடன் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) தனது கண்களின் நீல நிற ஒளியை முன்னால் படரவிட்டார் — ஆனால் எதன் மீதும் குறிப்பாகக் கவனம் செலுத்தாமல் — இதன் மூலம், தான் பழக விரும்பாத மனிதர்களைத் தவிர்த்தார்; ஆபத்தான பாறைத்திட்டுகளைப் போல அவர்களின் அச்சுறுத்தும் இருப்பை அவர் சில சமயங்களில் வெகு தொலைவிலிருந்தே உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. விருந்தினர்களின் இரு வரிசைகளுக்கு இடையே நாங்கள் நடந்து சென்றோம்; "ஓரியானை" (Oriane) ஒருபோதும் நெருக்கமாக அறிய முடியாது என்பதை அறிந்திருந்த அந்த விருந்தினர்கள், ஒரு விசித்திரமான காட்சிப் பொருளைப் பார்ப்பது போல, தங்கள் மனைவிகளிடம் அவரைக் காட்ட விரும்பினர்: "உர்சுலே (Ursule), சீக்கிரம், சீக்கிரம், வந்து பார், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் அந்த இளைஞனுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்." பாஸ்டில் தின அணிவகுப்பு அல்லது கிராண்ட் பிரிக்ஸ் பந்தயங்களில் நடப்பதைப் போலவே, சிறந்த காட்சியைப் பெறுவதற்காக நாற்காலிகளின் மீது ஏறி அமர வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஒருவருக்கு ஏற்பட்டது. டச்சஸ் டி குவர்மண்டஸ் தன் உறவினரை விட அதிக உயர்குடியினருக்கான வரவேற்பறையை வைத்திருந்தார் என்பதல்ல; உண்மையில், டச்சஸின் வட்டத்தில், இளவரசி தன் கணவரின் காரணமாக ஒருபோதும் அழைக்கத் துணியாத நபர்களும் இருந்தனர். இளவரசி, திருமதி அல்போன்ஸ் டி ரோத்ஸ்சைல்டை ஒருபோதும் வரவேற்றிருக்க மாட்டார்—அவர், திருமதி டி லா ட்ரெமாய்ல் மற்றும் திருமதி டி சாகன் ஆகியோரின் நெருங்கிய தோழியாக இருந்தபோதிலும் (ஓரியனைப் போலவே), டச்சஸின் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வருகை தந்தார். இதே நிலைதான் பரோன் ஹிர்ஷுக்கும் பொருந்தியது—வேல்ஸ் இளவரசர் அவரை டச்சஸின் இல்லத்திற்கு அழைத்து வந்திருந்தார், ஆனால் இளவரசியின் இல்லத்திற்கு அழைத்து வரவில்லை, ஏனெனில் அவர் இளவரசிக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியிருப்பார்—மேலும், டச்சஸைக் கவர்ந்த சில முக்கிய போனபார்டிஸ்ட் அல்லது குடியரசுக் கட்சி பிரமுகர்களுக்கும் இது பொருந்தியது, ஆனால் தீவிர அரச விசுவாசியான இளவரசர் அவர்களை உபசரித்திருக்க மாட்டார். அவரது யூத எதிர்ப்பு ஒரு கொள்கை விஷயமாக இருந்ததால், எவ்வளவு மதிப்புமிக்கதாக இருந்தாலும், எந்தவொரு சமூக அந்தஸ்துக்கும் அது அடிபணியவில்லை; வாழ்நாள் நண்பரான ஸ்வானை அவர் ஏற்றுக்கொண்டால்—உண்மையில், அவரை சார்லஸ் என்று அழைக்காமல் ஸ்வான் என்று அழைத்த ஒரே குயர்மாண்டே அவர்தான்—அதற்குக் காரணம், ஸ்வானின் பாட்டி (ஒரு யூதரை மணந்த ஒரு புராட்டஸ்டன்ட்) டியூக் டி பெர்ரியின் காதலியாக இருந்ததை அவர் அறிந்திருந்தார். மேலும், ஸ்வானின் தந்தை இளவரசரின் முறையற்ற மகன் என்ற கட்டுக்கதையை அவர் அவ்வப்போது நம்ப முயற்சிப்பார். உண்மையில் பொய்யான இந்தக் கருதுகோளின்படி, ஸ்வான் ஒரு கத்தோலிக்கரின் மகனாக இருந்திருப்பார், அதன் மூலம் ஒரு போர்பன் மற்றும் ஒரு கத்தோலிக்கரின் பேரனாக இருந்திருப்பார், இது அவரை வம்சாவளியில் முற்றிலும் கிறிஸ்தவராக ஆக்கியிருக்கும். "என்ன, இந்த ஆடம்பரங்கள் உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்று நாங்கள் இருந்த மாளிகையைக் குறிப்பிட்டு அந்த டச்சஸ் என்னிடம் கூறினார். ஆனால், தன் உறவினரின் "அரண்மனையை" புகழ்ந்த பிறகு, "தனது சொந்த எளிய சிறிய பொந்தை" ஆயிரம் மடங்கு அதிகம் என்று அவர் அவசரமாகச் சேர்த்துக் கூறினார். "இது சுற்றிப் பார்ப்பதற்கு ஒரு அற்புதமான இடம். ஆனால், பல வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்த அறைகளில் நான் தங்க நேர்ந்தால், துயரத்தாலேயே நான் மடிந்து போயிருப்பேன். ஷாட்டோ டி ப்ளோயிஸ் (Château de Blois), ஃபோன்டெய்ன்ப்ளூ (Fontainebleau) அல்லது லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகம் போன்றவற்றில், பார்வையாளர்கள் வெளியேறிய பிறகு—அனைவராலும் மறக்கப்பட்டு—தனியாக விடப்பட்டது போன்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். அந்தச் சூழலின் இருண்ட மனநிலையைப் போக்க, 'மோனல்டெஸ்கி (Monaldeschi) படுகொலை செய்யப்பட்ட அதே அறையில் நான் இருக்கிறேன்' என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியே இருந்திருக்காது; ஆனால், அது ஒன்றும் மனதை அமைதிப்படுத்தும் விஷயம் இல்லையே! இதோ, மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) வருகிறார். நாங்கள் முன்னதாக அவர்தம் இல்லத்தில் விருந்து உண்டோம். நாளை அவர் ஒரு பெரிய வருடாந்திர நிகழ்ச்சியை நடத்தவிருப்பதால், இந்நேரம் அவர் உறங்கச் சென்றிருப்பார் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், எந்தவொரு விருந்தையும் தவறவிட அவரால் இயலாது. ஒருவேளை இந்த விருந்து கிராமப்புறத்தில் நடந்திருந்தாலும் கூட, அதைத் தவறவிடாமல் இருக்க அவர் ஒரு பண்ணை வண்டியிலாவது ஏறி வந்திருப்பார்."

உண்மையில், அன்று மாலை மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் அங்கு வந்ததற்கான காரணம், மற்றவர்களின் விருந்தை தவறவிடக்கூடாது என்ற மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமல்ல; மாறாக, தனது சொந்த விருந்தின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காகவே—அதாவது, விருந்தில் கலந்துகொள்ளும் கடைசி சிலரைத் தேர்வு செய்யவும், ஒரு வகையில், மறுநாள் தனது தோட்டத்து விருந்தில் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படவிருக்கும் 'படையினரை' (விருந்தினர்களை) கடைசி நேரத்தில் ஒருமுறை பார்வையிடவும் அவர் வந்திருந்தார். ஏனெனில், கடந்த சில ஆண்டுகளில் செயின்ட்-யூவெர்ட்டின் விருந்துகளுக்கு வரும் விருந்தினர்களின் தன்மை முற்றிலும் மாறியிருந்தது. அந்தப் புகழ்பெற்ற பெண்கள்......கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்—தொடக்கத்தில் மிகச் சிலராகவே இருந்தனர்—பின்னர் விருந்தளிக்கும் பெண்மணியின் கனிவான உபசரிப்பால் ஈர்க்கப்பட்டு, தங்கள் நண்பர்களையும் அழைத்து வரத் தொடங்கினர். அதே வேளையில், இதற்கு நேர்மாறான ஒரு போக்கு நிகழ்ந்து வந்தது; அதன்படி, மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) உயர்குடி சமூகத்திற்கு அறிமுகமில்லாத விருந்தினர்களின் எண்ணிக்கையை ஆண்டுதோறும் குறைத்து வந்தார். அவர்கள் ஒவ்வொருவராக அங்கு வருவது நின்றது. ஒரு காலகட்டத்தில் "தொகுதிகள்" (batches) அல்லது தனித்தனி குழுக்களாக அழைக்கும் முறை நடைமுறையில் இருந்தது; ரகசியமாக நடத்தப்பட்ட இத்தகைய விருந்துகளின் மூலம், சமூகத்தின் முக்கிய வட்டத்திற்கு வெளியே இருந்தவர்கள் தங்கள் சொந்தக் குழுவினருடன் பொழுதுபோக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். இதனால், அவர்களை "சரியான" அல்லது உயர்குடி மக்களுடன் சேர்த்து அழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் விருந்தளிப்பவருக்கு ஏற்படவில்லை. இதில் குறை கூற என்ன இருந்தது? அவர்களுக்குத்தான் 'அன்னமும் கேளிக்கையும்' (panem et circenses)—அதாவது சுவையான சிற்றுண்டிகளும் (petits fours) சிறந்த இசை நிகழ்ச்சியும்—கிடைத்திருந்தன அல்லவா? செயிண்ட்-எவெர்ட் அவர்களின் வரவேற்பறை (salon) ஆரம்ப நிலையில் தள்ளாடியபோது, ​​ஒரு கட்டிடத்தைத் தாங்கும் தூண்களைப் (caryatids) போல அதைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த அந்த இரண்டு பிரபுக்களும் (duchesses) இப்போது விலகிவிட்டனர். அவர்களுக்கு ஒருவித இணையாக, பிற்காலத்தில் அந்த உயர்குடி கூட்டத்திற்குள் பொருந்தாத இரண்டு நபர்கள் மட்டுமே காணப்பட்டனர்: வயதான மேடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) மற்றும் அழகான குரல் வளம் கொண்ட கட்டிடக் கலைஞரின் மனைவி—அவரை அடிக்கடி பாடுமாறு கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆயினும், அங்கு வேறு யாரையும் அறியாத நிலையில், தங்கள் பழைய தோழர்களை இழந்த சோகத்தில், மற்றும் தாங்கள் விரும்பத்தகாத ஊடுருவல்காரர்களாக உணர்ந்த நிலையில், சரியான நேரத்தில் இடம்பெயரத் தவறிய இரண்டு 'ஸ்வாலோ' (swallow) பறவைகளைப் போல அவர்கள் குளிரில் உறைந்து போவது போல் தோன்றினர். இதன் விளைவாக, அடுத்த ஆண்டு அவர்கள் அழைக்கப்படவில்லை; இசையை மிகவும் நேசித்த தனது உறவினருக்காக மேடம் டி ஃபிராங்குடோட் (Mme de Franquetot) பரிந்துரைக்க முயன்றார். ஆனால், "சரி, இசை ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தால் எவரும் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்து அதைக் கேட்கலாம்—அதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே!" என்ற வார்த்தைகளைத் தாண்டி வேறு தெளிவான பதிலை அவரால் பெற முடியவில்லை. எனவே, மேடம் டி காம்ப்ரேமர் அந்த அழைப்பை அவ்வளவு முக்கியமானதாகக் கருதாமல், நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளாமல் தவிர்த்துவிட்டார். சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களைக் கொண்ட ஒரு கூட்டத்தை, உயர்குடிப் பெண்கள் கூடும் ஒரு புகழ்பெற்ற 'சலூன்' (salon) ஆக—அதாவது மிகவும் நவீனமான மற்றும் ஆடம்பரமான தோற்றமளிக்கும் இடமாக—மாற்றியிருந்த மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte), அடுத்த நாள் நடக்கவிருந்த அந்தப் பருவத்தின் மிகச் சிறந்த விருந்துக்குத் தலைமை தாங்கவிருந்த நிலையிலும், அதற்கு முந்தைய நாளே வந்து தனது 'படையினரிடம்' (அதாவது விருந்தினர்களிடம்) ஒரு இறுதி மற்றும் அவசர வேண்டுகோளை விடுக்க வேண்டியிருந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், செயிண்ட்-யூவெர்ட் சலூனின் அந்தப் புகழ், *Le Gaulois* அல்லது *Le Figaro* போன்ற செய்தித்தாள்களில் வரும் மதிய மற்றும் மாலை நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளின் விவரங்களைப் படிப்பதோடு தங்கள் சமூக வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்பவர்களுக்கு மட்டுமே உண்மையானதாகத் தோன்றியது; அவர்கள் ஒருபோதும் அத்தகைய நிகழ்ச்சிகளில் நேரில் கலந்துகொண்டதில்லை. செய்தித்தாள்கள் வழியாக மட்டுமே உலகைப் பார்க்கும் இந்தச் சமூகப் பிரமுகர்களுக்கு, இங்கிலாந்து மற்றும் ஆஸ்திரியா போன்ற நாடுகளின் தூதர்களின் மனைவிகள் அல்லது டச்சஸ் டி உஸேஸ் (d’Uzès), டி லா ட்ரெமோய்ல் (de La Trémoïlle) போன்ற உயர்குடிப் பெண்களின் பெயர்களைப் பார்ப்பதே போதுமானதாக இருந்தது; இதனால் அவர்கள் செயிண்ட்-யூவெர்ட் சலூனை பாரிஸின் மிகச் சிறந்த இடமாகக் கருதினர், ஆனால் உண்மையில் அது மிகக் குறைந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாகவே இருந்தது. செய்தித்தாள் செய்திகள் பொய்யானவை அல்ல; குறிப்பிடப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலானோர் உண்மையில் அங்கு வந்திருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த கெஞ்சல், உபசரிப்பு மற்றும் பரஸ்பர உதவிகளுக்குப் பின்னரே வந்தனர்; அதே சமயம், மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டுக்குத் தாங்கள் ஒரு பெரும் கௌரவத்தை அளிப்பதாகவே அவர்கள் கருதினர். இத்தகைய சலூன்கள்—விரும்பிச் செல்லப்படாமல் தவிர்க்கப்படுபவை மற்றும் விருப்பத்தை விடக் கடமைக்காகவே செல்லப்படுபவை—சமூகச் செய்திகளைப் படிப்பவர்களை மட்டுமே ஏமாற்றுகின்றன. உண்மையான நேர்த்தியான கூட்டங்களை—அதாவது, எந்தவொரு டச்சஸையும் (அவர்கள் அனைவரும் அந்தச் சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவராக இருக்கத் துடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்) வரவழைக்கும் திறன் கொண்ட ஒரு பெண்மணி, இரண்டொருவரை மட்டுமே அழைத்து, விருந்தினர்களின் பெயர்கள் ஒருபோதும் பத்திரிகைகளில் வராமல் பார்த்துக்கொள்ளும் நிகழ்வுகளை—இவர்கள் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதன் விளைவாக, இன்றைய விளம்பர உலகின் சக்தியைப் புறக்கணிக்கும் அல்லது அலட்சியப்படுத்தும் அந்தப் பெண்கள், ஸ்பெயின் ராணியின் பார்வையில் மிக உயர்ந்த நேர்த்தியைக் கொண்டவர்களாகத் திகழலாம்; ஆனால் பொதுமக்களால் அடையாளம் காணப்படாமலே இருக்கிறார்கள். ஏனெனில், ராணிக்கு அவர்கள் யார் என்று தெரியும், ஆனால் பொதுமக்களுக்குத் தெரிவதில்லை. மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட் அத்தகைய பெண்களில் ஒருவரல்ல; ஒரு சுறுசுறுப்பான தேனீயைப் போல, அவர் அடுத்த நாள் நிகழ்ச்சிக்கான அழைப்பாளர்கள் அனைவரையும் திரட்டச் செல்வார். திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவரது பட்டியலில் இல்லை; அவர் எப்போதும் அவளது இடத்திற்குச் செல்ல மறுத்துவிட்டார். இருப்பினும், அவர் பலருடனும் முரண்பட்டுக் கொண்டிருந்ததால், மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) இதனை அவரது இயல்பின் ஒரு பகுதியாகவே எளிதாகக் கருதினார்.

நிச்சயமாக, ஓரியான் (Oriane) மட்டுமே இதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தால், மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் நேரில் செல்ல மெனக்கெட்டிருக்க மாட்டார்; ஏனெனில் அழைப்பு ஏற்கனவே நேரில் விடுக்கப்பட்டிருந்தது—மேலும், 'அகாடமி' (Academy) உறுப்பினர்கள் சிலருக்கே உரிய அந்த வசீகரமான, ஆனால் ஏமாற்றக்கூடிய கண்ணியத்துடன் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது; அந்தப் பாவனையானது, விண்ணப்பதாரரை நெகிழ்ச்சியடையச் செய்து, தங்களுக்குத்தான் வாக்கு கிடைக்கும் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை அவருக்குள் விதைத்துவிடும். ஆனால், கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய வேறு சிலரும் இருந்தனர். பிரின்ஸ் டி அக்ரிகென்ட் (Prince d’Agrigente) வருவாரா? மேடம் டி டர்ஃபோர்ட் (Mme de Durfort) வருவாரா? எனவே, எதுவும் தவறாக நடந்துவிடக் கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்த, மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் நேரில் செல்வதே சிறந்தது என்று கருதினார்; சிலரிடம் கனிவாகவும் மற்றவர்களிடம் அதிகாரத் தோரணையுடனும் பழகி, கற்பனைக்கெட்டாத கேளிக்கைகள் மற்றும் வாழ்நாளில் ஒருமுறை மட்டுமே கிடைக்கக்கூடிய அனுபவங்கள் பற்றி அனைவருக்கும் அவர் குறிப்பால் உணர்த்தினார்; அத்துடன், ஒவ்வொரு விருந்தினரும் தாங்கள் சந்திக்க விரும்பும் அல்லது சந்திக்க வேண்டிய நபரைத் தனது இல்லத்தில் நிச்சயம் காணலாம் என்றும் அவர் உறுதியளித்தார். அந்தப் பருவத்தின் மிக முக்கியமான 'கார்டன் பார்ட்டி' (garden party)-யின் புரவலராக, பண்டைய காலத்தின் சில உயர் அதிகாரப் பதவிகளைப் போல ஆண்டிற்கு ஒரு நாள் மட்டுமே அவர் ஏற்றுக்கொண்ட இந்தச் செயல்பாடு, அவருக்கு ஒருவித அதிகாரத்தை......அது ஒரு கணநேர நிகழ்வுதான். விருந்தினர் பட்டியல் ஏற்கனவே தயாரிக்கப்பட்டு முடிந்துவிட்டிருந்தது; எனவே, இளவரசியின் வரவேற்பறைகளில் மெல்ல உலாவிக்கொண்டே, ஒவ்வொருவரின் காதருகிலும் "நாளை என்னை மறந்துவிடாதீர்கள்" என்று கிசுகிசுத்தவாறே, அவர் ஒருவிதத் தற்காலிக வெற்றியுணர்வை அனுபவித்தார். தவிர்க்க விரும்பும் ஏதேனும் ஒரு விரும்பத்தகாத நபரையோ அல்லது பழைய பள்ளி நண்பர் என்ற முறையில் 'கில்பர்ட்'களின் (Gilberts) வட்டத்திற்குள் நுழைந்துவிட்ட, ஆனால் தனது தோட்ட விருந்தில் எந்தச் சிறப்பையும் சேர்க்காத ஒரு கிராமப்புற ஜமீன்தாரரையோ காண நேரிடும்போது, ​​புன்னகையை முகத்தில் அப்படியே தக்கவைத்துக்கொண்டே பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொள்வதில் அந்த வெற்றி அடங்கியிருந்தது. அத்தகையவர்களிடம் பேசாமல் இருப்பதே அவருக்கு விருப்பமாக இருந்தது; அப்போதுதான், "நான் நேரில் சென்றுதான் அழைப்பிதழ்களை வழங்கினேன், துரதிர்ஷ்டவசமாக உங்களைச் சந்திக்க முடியாமல் போய்விட்டது" என்று பின்னர் அவரால் சொல்லிக்கொள்ள முடியும். இப்படியாக, சாதாரண மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte), இளவரசியின் இரவு விருந்திற்கான விருந்தினர் பட்டியலைத் தனது கூர்மையான பார்வையால் 'வடிகட்டி' ஆராய்ந்தார். அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​தன்னை ஒரு உண்மையான கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) பிரபுவின் மனைவியாகவே (டச்சஸ்) அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார்.

இருப்பினும், கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவிக்கே கூட, யாரை வரவேற்க வேண்டும் அல்லது யாருக்குப் புன்னகைக்க வேண்டும் என்பதில் மக்கள் நினைப்பது போன்ற முழுமையான சுதந்திரம் இருக்கவில்லை என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். நிச்சயமாக, சில சமயங்களில் அவர் தவிர்ப்பது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதே: "அவள் ஒரு சலிப்பூட்டும் ஆள்," என்று அவர் சொல்வார். "அவளுடைய விருந்து பற்றி நான் உண்மையிலேயே ஒரு மணி நேரம் பேச வேண்டுமா என்ன?"

மிகவும் கசப்பான தோற்றமளிக்கும் ஒரு பிரபுவின் மனைவி (டச்சஸ்) அவ்வழியே நடந்து சென்றார்; அவலட்சணம், முட்டாள்தனம் மற்றும் சில நிதானமற்ற நடத்தைகள் காரணமாக, பரந்த சமூகத்திலிருந்தல்ல, மாறாகச் சில உயர்தரமான அந்தரங்க வட்டங்களிலிருந்து ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு பெண்மணி அவர். "ஆ!" என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் கிசுகிசுத்தார்—விலை உயர்ந்தது போலத் தோன்றும் போலி நகையைப் பார்த்த ஒரு நிபுணரின் துல்லியமான, ஏமாற்றம் கலந்த பார்வையுடன்—"அப்படியான ஒரு நபருக்குக்கூட இங்கே அழைப்பு கிடைக்கிறது!" அடர்த்தியான, ரோமங்கள் நிறைந்த கரும்புள்ளிகளால் சிதைந்த முகத்தைக் கொண்ட அந்த நற்பெயரற்ற பெண்ணைப் பார்த்தவுடனேயே, அந்த மாலைப் பொழுதின் தரம் சுமாரானதாகவே இருக்கப்போகிறது என்பதை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் கணித்துவிட்டார். ஒரு காலத்தில் அந்தப் பெண்ணை அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது, ஆனால் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அவருடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் அவர் துண்டித்துவிட்டிருந்தார்; எனவே, அந்தப் பெண் தன்னை நோக்கிச் செய்த வணக்கத்திற்கு, மிகச் சுருக்கமான, உணர்ச்சியற்ற தலையசைப்புடன் மட்டுமே அவர் பதிலளித்தார். "எனக்குப் புரியவில்லை," என்று அவள் என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்பது போலச் சொன்னாள், "மேரி-கில்பர்ட் ஏன் நம்மை இப்படிப்பட்ட அற்பமான கூட்டத்தோடு சேர்த்து அழைக்கிறாள் என்று. இந்தப் பகுதியில் உள்ள எல்லாத் தரப்பு மக்களும் இங்கே வந்திருப்பதாகச் சொல்லலாம். மெலனி போர்டாலஸின் வீட்டில் ஏற்பாடுகள் மிகச் சிறப்பாக இருந்தன. அவள் விரும்பினால் 'ஹோலி சினோட்' (Holy Synod) அல்லது 'டெம்பிள் டி லோராடோயர்' (Temple de l’Oratoire) சபையினரை அழைக்கலாம்; ஆனால் குறைந்தது, அப்படிப்பட்ட நாட்களில் நாம் கட்டாயம் வர வேண்டிய சூழல் இருக்காது." இருப்பினும் பலருக்கு, தயக்கம் அல்லது கூச்சம் ஒரு காரணமாக இருந்தது; அல்லது கலைஞர்கள் போன்றவர்களை அவள் உபசரிப்பதை விரும்பாத கணவனுடன் சச்சரவு ஏற்படும் என்ற பயம் (மேரி-கில்பர்ட் அவர்களில் பலரை ஆதரித்தாள்; புகழ்பெற்ற ஜெர்மானியப் பாடகர் ஒருவரிடம் சிக்கிக்கொண்டு நீண்ட நேரம் பேச வேண்டிய சூழலைத் தவிர்க்க கவனமாக இருக்க வேண்டியிருந்தது); அல்லது தேசியம் சார்ந்த ஒருவித பதற்றம்—திரு. டி சார்லஸைப் போலவே 'கெர்மாண்டஸ்' (Guermantes) மனப்பான்மை கொண்ட அவளுக்கு, சமூக ரீதியாக அந்த உணர்வு வெறுக்கத்தக்கதாக இருந்தது (ராணுவத் தலைமையகத்தைப் பெருமைப்படுத்தும் முயற்சியில், சாதாரண பின்னணியிலிருந்து வந்த ஒரு ஜெனரலுக்குச் சில பிரபுக்களை விட முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது); ஆனாலும், தவறான கண்ணோட்டம் கொண்டவள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டதை அறிந்திருந்த அவள், அந்த விஷயத்தில் சில சமரசங்களைச் செய்துகொண்டாள்; யூத-எதிர்ப்பு மனநிலை கொண்ட அத்தகைய சூழலில் ஸ்வானுடன் (Swann) கைகுலுக்க நேரிடுமோ என்று கூட அவள் அஞ்சினாள். அந்த விஷயத்தில் அவளுக்கு விரைவில் நிம்மதி கிடைத்தது; இளவரசர் ஸ்வானை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டார் என்பதையும், அவரிடம் "ஒருவித வாக்குவாதத்தில்" ஈடுபட்டார் என்பதையும் அவள் அறிந்துகொண்டாள். "பாவம் சார்ல்ஸ்" என்பவருடன் பொதுவெளியில் உரையாட வேண்டிய ஆபத்து அவளுக்கு ஏற்படவில்லை; அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் நேசிப்பதையே அவள் விரும்பினாள்.

"யார் அது?" என்று மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் வியப்புடன் கேட்டாள்; ஒரு சிறிய, விசித்திரமான தோற்றமுடைய பெண்மணி—ஏழையைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் மிக எளிமையான கருப்பு உடை அணிந்திருந்த அவள்—தனக்கும் தன் கணவருக்கும் மரியாதை செலுத்தும் விதமாகத் தலைவணங்கியதைக் கண்டபோது அவள் இப்படிக் கேட்டாள். அந்தப் பெண்ணை அவளுக்கு அடையாளம் தெரியவில்லை; அவளுக்கே உரித்தான அந்த ஆணவத்துடன், அவமதிக்கப்பட்டது போல நிமிர்ந்து நின்று, பதில் ஏதும் சொல்லாமல் ஆச்சரியத்துடன் அவளை உற்று நோக்கினாள்: "யார் அந்த நபர், பேசின் (Basin)?" ...என்று அவள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்; அதே சமயம், ஓரியானின் (Oriane) முரட்டுத்தனத்தை ஈடுசெய்யும் விதமாக, திரு. டி கெர்மாண்டஸ் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தலைவணங்கி, அவளுடைய கணவருடன் கைகுலுக்கினார். “ஆனால் அவர் மேடம் டி ஷோஸ்பியர் (Mme de Chaussepierre); நீங்கள் மிகவும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டீர்கள். — ஷோஸ்பியர் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. — வயதான தாய் சான்லிவோவின் (Chanlivault) மருமகன். — அதைப் பற்றியெல்லாம் எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அந்தப் பெண் யார்? ஏன் என்னை வாழ்த்துகிறார்? — ஆனால் உண்மையில் உங்களுக்குத் தெரிந்தவர் அவர்தான்; அவர் மேடம் டி சார்லவாலின் (Mme de Charleval) மகள், ஹென்ரியெட் மான்ட்மோரன்சி. — ஆ! ஆனால் அவருடைய தாயாரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அவர் மிகவும் வசீகரமானவர், நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர். எனக்குத் தெரியாத இத்தனை பேரை அவர் ஏன் திருமணம் செய்துகொண்டார்? அவர் பெயர் மேடம் டி ஷோஸ்பியர் என்று சொல்கிறீர்களா?” என்று அவள் கேட்டாள்; அந்தப் பெயரைத் தவறாகச் சொல்லிவிடுவோமோ என்ற அச்சத்துடன், ஒவ்வொரு எழுத்தாக உச்சரிப்பது போல அவள் அதைக் கூறினாள். டியூக் அவளைக் கடுமையாகப் பார்த்தார். “ஷோஸ்பியர் என்று பெயர் இருப்பது நீங்கள் நினைப்பது போல அவ்வளவு அபத்தமான விஷயம் அல்ல! வயதான ஷோஸ்பியர் என்பவர், நான் குறிப்பிட்ட சார்லவால், மேடம் டி சென்கூர் (Mme de Sennecour) மற்றும் வி்காம்டெஸ் டு மெர்லரோ (Vicomtesse du Merlerault) ஆகியோரின் சகோதரர் ஆவார். அவர்கள் நல்ல மனிதர்கள். — ஓ, போதும்!” என்று டச்சஸ் கத்தினாள்; ஒரு விலங்குப் பயிற்சியாளரைப் போல, அந்த மூர்க்கமான மிருகத்தின் கடுமையான பார்வையைக் கண்டு தான் அஞ்சிவிட்டதாகத் தோன்ற அவள் விரும்பவில்லை. “பேசின் (Basin), நீங்கள் ஒரு சுவாரஸ்யமான மனிதர். அந்தப் பெயர்களை எங்கிருந்து தேடிப் பிடித்தீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் ‘அருமை’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனக்கு ஷோஸ்பியரைத் தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் நான் பால்சாக் (Balzac)-ஐப் படித்திருக்கிறேன்—நீங்கள் மட்டும்தான் படித்தவர் அல்ல—லாபிச் (Labiche)-ஐக் கூடப் படித்திருக்கிறேன். சான்லிவோ (Chanlivault) பரவாயில்லை, சார்லவால் (Charleval) பற்றிக் கவலையில்லை, ஆனால் ‘டு மெர்லரோ’ (du Merlerault) என்பதுதான்...”
...ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பு. அதோடு, ஷோஸ்பியரும் (Chaussepierre) ஒன்றும் மோசமானவர் அல்ல என்பதையும் நாம் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். நீங்கள் அவை அனைத்தையும் சேகரித்திருக்கிறீர்கள்—அது நம்பமுடியாத ஒன்று. "புத்தகம் எழுத விரும்பும் நீங்கள்," என்று அவள் என்னிடம் கூறினாள், "சார்லவால் (Charleval) மற்றும் டு மெர்லரோ (du Merlerault) ஆகியோரை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவர்களை விடச் சிறந்தவர்களை நீங்கள் காண முடியாது." "அவர் வழக்குகளில் சிக்கி இறுதியில் சிறைக்குத்தான் செல்வார்; நீங்கள் அவருக்கு மிகவும் தவறான ஆலோசனையை வழங்குகிறீர்கள், ஓரியான் (Oriane)." "அவர் தவறான ஆலோசனையைக் கேட்கவும்—அதிலும் முக்கியமாக, அதைப் பின்பற்றவும்—விரும்பினால், அதற்காக அவருக்கு அருகில் இளையவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். ஆனால், ஒரு புத்தகத்தை எழுதுவதை விட மோசமான எதையும் அவர் செய்ய விரும்பவில்லை என்றால்!" சற்றுத் தொலைவில், வைரங்கள் மற்றும் மெல்லிய துணியால் (tulle) ஆன வெள்ளை நிற ஆடையை அணிந்திருந்த ஒரு கம்பீரமான, பெருமிதம் கொண்ட இளம் பெண், பின்னணியில் தனித்துத் தெரிந்தாள். தனது வசீகரத்தால் ஒரு கூட்டத்தையே மெய்மறக்கச் செய்துகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தவாறே மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Madame de Guermantes) நின்றிருந்தார்.

"உங்கள் சகோதரி எங்கு சென்றாலும் அங்கேயே மிக அழகான பெண்ணாகத் திகழ்கிறார்; இன்று இரவு அவர் மிகவும் வசீகரமான தோற்றமளிக்கிறார்," என்று பிரின்ஸ் டி ஷிமே (Prince de Chimay) கடந்து சென்றபோது அவரிடம் அவள் கூறினாள்; அதே சமயம் அவள் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். கர்னல் டி ஃப்ரோபர்வில் (Colonel de Froberville - இவருடைய மாமாவும் அதே பெயரைக் கொண்ட ஜெனரல் ஆவார்) மற்றும் எம். டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) ஆகியோர் எங்கள் அருகில் வந்து அமர்ந்தனர்; இதற்கிடையில், எம். டி வோகுபெர்ட் (M. de Vaugoubert) —நடக்கும்போது உடல் அசைந்து ஆடும் பாணியுடையவர் (டென்னிஸ் விளையாடும்போது கூட கடைப்பிடித்த அதிகப்படியான பணிவு அது; பந்தைப் பிடிப்பதற்கு முன் முக்கியப் பிரமுகர்களிடம் அனுமதி கேட்கும் அவரது பழக்கம், தவிர்க்க முடியாமல் அவரது அணியை ஆட்டத்தில் தோல்வியடையச் செய்யும்)—எம். டி சார்லஸை (M. de Charlus) நோக்கித் திரும்பினார் (சார்லஸ் அதுவரை கவுண்டஸ் மோலேவின் [Comtesse Molé] பிரம்மாண்டமான ஆடை விரிப்பால் கிட்டத்தட்ட மறைக்கப்பட்டிருந்தார்; மற்ற எல்லாப் பெண்களையும் விட கவுண்டஸ் மோலேவையே அவர் அதிகம் போற்றுவதாகக் கூறிவந்தார்). பாரிஸுக்கு வந்திருந்த புதிய தூதரகக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் சிலர் அந்தப் பிரபுவை (Baron) வாழ்த்திக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில் இது நடந்தது. மிகுந்த புத்திசாலித்தனமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு இளம் செயலாளரைக் கண்டதும், எம். டி வோகுபெர்ட், எம். டி சார்லஸை நோக்கி ஒரு புன்னகையை வீசினார்; அந்தப் புன்னகையில் ஒரு கேள்வி தெளிவாகத் தெரிந்தது. வேறொருவரைச் சிக்கலில் மாட்டிவிடுவதில் எம். டி சார்லஸ் மகிழ்ச்சி அடைந்திருக்கக்கூடும்; ஆனால், வேறொருவரிடமிருந்து வந்ததும் ஒரே ஒரு அர்த்தத்தை மட்டுமே கொண்டிருக்கக்கூடிய அந்தப் புன்னகையால் *தாமே* சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வது போன்ற உணர்வு அவருக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஊட்டியது. "எனக்கு இதுபற்றிச் சிறிதும் தெரியாது; உங்கள் ஆர்வத்தை உங்களுக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். இதில் எனக்குச் சற்றும் ஈடுபாடு இல்லை. அதோடு, இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் ஒரு பெரும் தவறைச் செய்கிறீர்கள். அந்த இளைஞர் இதற்கு நேர்மாறானவர் என்றே நான் கருதுகிறேன்." ஒரு முட்டாளால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டதால் எரிச்சலடைந்திருந்த திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) இங்கே உண்மையைச் சொல்லவில்லை. அந்தப் பிரபு (Baron) நினைத்தது சரியாக இருந்திருந்தால், அந்தத் தூதரகத்தில் அந்தச் செயலாளர் ஒரு விதிவிலக்காக இருந்திருப்பார். உண்மையில், அங்குள்ள பணியாளர்கள் மிகவும் மாறுபட்ட ஆளுமைகளைக் கொண்டவர்களாக இருந்தனர்—அவர்களில் பலர் மிகச் சாதாரணமான திறமை கொண்டவர்கள்; அவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான காரணத்தைத் தேடினால், ஓரினச்சேர்க்கையைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் புலப்படவில்லை. பெண் வேடமிடும் ஆண்களை வழிநடத்தும் ஒரு நாடகக் குழுவின் மேலாளரைப் போல, பெண்களுக்கு அதீத முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஒரு தூதரை இந்தச் சிறிய 'சோடோம்' (Sodom) போன்ற தூதரகத்தின் தலைவராக நியமித்ததன் மூலம், அதிகாரிகள் முரண்பாடுகளின் விதியைப் பின்பற்றியதாகத் தோன்றியது. தன் கண்முன்னே இருந்த சான்றுகள் இருந்தபோதிலும், அவர் ஓரினச்சேர்க்கை இருப்பதை நம்பவில்லை. ஒரு தூதரகப் பொறுப்பாளரைத் (chargé d’affaires) தன் சகோதரிக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்ததன் மூலம் இதை அவர் உடனடியாக நிரூபித்தார்; அந்த நபர் பெண்களை நாடுபவர் என்று அவர் தவறாகக் கருதினார். அதன்பிறகு, அவர் ஒரு தர்மசங்கடமான நபராக மாறினார், விரைவில் அவருக்குப் பதிலாக ஒரு புதிய தூதர் நியமிக்கப்பட்டார்; அவர் அந்தக் குழுவின் சீரான தன்மையை உறுதி செய்தார். மற்ற தூதரகங்கள் இதனுடன் போட்டியிட முயன்றன, ஆனால் எதுவும் அதிடமிருந்து அந்த 'வெற்றியை' பறிக்க முடியவில்லை (கல்விப் போட்டிகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட பள்ளி எப்போதும் முதலிடம் பிடிப்பதைப் போல); அந்தத் தூதரகத்தின் 'சீரான' அமைப்பிற்குள் 'மாறுபட்ட' தன்மையுடைய அதிகாரிகள் (attachés) நுழையத் தொடங்கி, அந்தத் தீய புகழுக்குரிய முதலிடத்தை வேறொரு தூதரகம் கைப்பற்றிக்கொள்ளப் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலான காலம் தேவைப்பட்டது. ஸ்வானிடம் (Swann) பேச வேண்டியதில்லை என்று உறுதியானதும், அவர் தங்கள் விருந்தினரைச் சந்தித்தபோது நடந்த உரையாடல் குறித்து மேடம் டி கெர்மான்டேஸிற்கு (Mme de Guermantes) ஆர்வம் மட்டுமே ஏற்பட்டது. "அது எதைப் பற்றியது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று டியூக் (Duke), திரு. டி பிரியோட்டேவிடம் (M. de Bréauté) கேட்டார். "அவர்கள் வீட்டில் நடத்தப்பட்ட எழுத்தாளர் பெர்கோட்டின் (Bergotte) ஒரு சிறிய நாடகத்தைப் பற்றியது என்று நான் கேள்விப்பட்டேன்," என்று அவர் பதிலளித்தார். "அது மிகவும் அருமையாக இருந்தது. ஆனால், அந்த நடிகர் கில்பர்ட்டைப் (Gilbert) போலவே வேடமணிந்திருந்தார்—உண்மையில் பெர்கோட் சித்தரிக்க நினைத்ததும் கில்பர்ட்டைத்தான்." "ஆஹா, கில்பர்ட்டைப் போல ஒருவர் பாவனை செய்வதைப் பார்ப்பதை நான் மிகவும் ரசித்திருப்பேன்," என்று டச்சஸ் (Duchess) ஒரு கனவு போன்ற புன்னகையுடன் கூறினார். "அந்தச் சிறிய நடிப்பு நிகழ்ச்சியைப் பற்றித்தான்," என்று எலி போன்ற தாடையை முன்னோக்கி நீட்டியவாறு திரு. டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) தொடர்ந்து கூறினார், "கில்பர்ட் ஸ்வானிடம் விளக்கம் கேட்டார்; அதற்கு ஸ்வான் சாதாரணமாக, ஆனால் எல்லோராலும் மிகவும் நகைச்சுவையானதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு பதிலை அளித்தார்: 'ஓ, இல்லவே இல்லை, அது உங்களைச் சிறிதும் ஒத்திருக்கவில்லை; அதைவிட நீங்கள் மிகவும் வேடிக்கையானவர்!' சொல்லப்போனால்," என்று திரு. டி பிரியோட்டே மேலும் கூறினார், "அந்தச் சிறிய நாடகம் மிக அருமையாக இருந்தது. மேடம் மோலே (Mme Molé) அங்கு வந்திருந்தார்; அவர் அதை மிகவும் ரசித்தார்." "என்ன? மேடம் மோலே அங்கு செல்கிறாரா?" என்று டச்சஸ் (Duchess) ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். "ஆ! நிச்சயமாக 'மேமே' (Mémé) தான் அதை ஏற்பாடு செய்திருக்க வேண்டும். அதுபோன்ற இடங்களின் விஷயத்தில் எப்போதும் இப்படித்தான் நடக்கிறது. ஒரு நல்ல நாளில், எல்லோரும் அங்கு செல்லத் தொடங்குகிறார்கள்; ஆனால் கொள்கை ரீதியாக நான் தானாகவே விலகி இருப்பதால், என் மூலையில் தனியாகச் சலிப்புடன் இருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது." திரு. டி பிரியோட்டே அந்தச் சம்பவத்தைக் கூறியதிலிருந்தே, ஏற்கனவே......கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி (ஸ்வானின் வரவேற்பறை குறித்த விஷயமாக இல்லாவிட்டாலும், ஸ்வானை எப்போது வேண்டுமானாலும் சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பைப் பொறுத்தவரையிலாவது) ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை நாம் காண முடிகிறது. "நீங்கள் எங்களுக்கு அளிக்கும் விளக்கம் முற்றிலும் புனையப்பட்டது," என்று கர்னல் டி ஃப்ரோபெர்வில்லே, திரு. டி பிரியோட்டேயிடம் கூறினார். "இதை நான் அறிவதற்கு எனக்குக் காரணங்கள் உள்ளன. இளவரசர் ஸ்வானை மிகக் கடுமையாகச் சாடினார்; மேலும் அவர் வெளிப்படையாகப் பேசிவரும் கருத்துகளின் காரணமாக, இனி அவரது இல்லத்திற்குள் அவருக்கு அனுமதி இல்லை என்பதையும்—நம் முன்னோர்கள் சொல்வது போல—அவருக்குத் தெளிவுபடுத்தினார். என் பார்வையில், என் மாமா கில்பர்ட் செய்தது முற்றிலும் சரியே—அவரை அப்படிச் சாடியது மட்டுமல்லாமல், 'டிரைஃபஸ்' (Dreyfus) ஆதரவாளராக உறுதியாக அறியப்பட்ட ஒருவருடனான உறவை அவர் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே துண்டித்திருக்க வேண்டும்."

பாவம் திரு. டி வோகோபெர்ட்—மந்தமான டென்னிஸ் வீரராக இருந்து, இறுதியில் எந்தவித மரியாதையுமின்றி அங்குமிங்கும் வீசப்படும் ஒரு செயலற்ற டென்னிஸ் பந்தைப் போல மாறியிருந்த அவர்—கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியை நோக்கித் தள்ளப்பட்டார்; அவரிடம் அவர் தன் மரியாதையைத் தெரிவித்தார். அவர் மிகவும் சாதாரணமாகவே (உற்சாகமற்ற முறையில்) வரவேற்கப்பட்டார்; ஏனெனில், தனது சமூக வட்டத்தில் உள்ள அனைத்து இராஜதந்திரிகளும்—அல்லது அரசியல்வாதிகளும்—முட்டாள்கள் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை ஓரியான் (Oriane) கொண்டிருந்தார்.

சமூகத்தில் ராணுவத்தினருக்கு அண்மையில் வழங்கப்பட்ட சிறப்பு அந்தஸ்தின் பலனை திரு. டி ஃப்ரோபெர்வில்லே தவிர்க்க முடியாமல் பெற்றிருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண் கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தின் உண்மையான உறவினராக இருந்தபோதிலும், மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தார்; அவரும் தனது செல்வத்தை இழந்திருந்ததால், அவர்களுக்குச் சமூகத் தொடர்புகள் குறைவாகவே இருந்தன. அவர்கள் பெரும்பாலும் நிகழ்வுகளிலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டவர்களாகவே இருந்தனர்—முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில், அதாவது ஏதேனும் உறவினர் இறப்பதோ அல்லது திருமணம் செய்துகொள்வதோ போன்ற நிகழ்வுகள் அமையும்போது மட்டுமே அவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அப்போதுதான் அவர்கள் உயர்தட்டுச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இணைந்தனர்—வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டும் புனித மேஜையை (Holy Table) அணுகும் பெயரளவு கத்தோலிக்கர்களைப் போல. மறைந்த ஜெனரல் டி ஃப்ரோபெர்வில்லே மீது கொண்டிருந்த பாசத்தின் காரணமாக, மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் அந்தக் குடும்பத்திற்கு எல்லா வகையிலும் உதவாமல் இருந்திருந்தால்—குறிப்பாக அந்த இரு இளம் மகள்களுக்கும் ஆடைகள் மற்றும் பொழுதுபோக்கு வசதிகளைச் செய்து தராமல் இருந்திருந்தால்—அவர்களின் நிதி நிலைமை மிகவும் பரிதாபகரமாக இருந்திருக்கும். ஆயினும், கண்ணியமான மனிதராகக் கருதப்பட்ட போதிலும், அந்தக் கர்னலிடம் நன்றியுணர்வு இருக்கவில்லை. தனது தாராள மனப்பான்மையை இடைவிடாமல் பறைசாற்றிக்கொண்டே இருந்த அந்த உபகாரிப் பெண்ணின் ஆடம்பரத்தைக் கண்டு அவர் அதிருப்தி கொண்டிருந்தார். அவருக்கும், அவரது மனைவிக்கும், குழந்தைகளுக்கும் அந்தத் தோட்ட விருந்து ஒரு அற்புதமான கொண்டாட்டமாக அமைந்திருந்தது—உலகில் உள்ள அத்தனை தங்கத்தைக் கொடுத்தாலும் அவர்கள் அதைத் தவறவிட்டிருக்க மாட்டார்கள்; ஆயினும், அந்த நிகழ்வின் மூலம் மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) அடைந்த சுயதிருப்தி கலந்த பெருமித உணர்வு, அவர்களின் மகிழ்ச்சியில் ஒரு கறையைப் போலக் கலந்திருந்தது. விரிவான செய்திகளுக்குப் பிறகு, "இந்தச் சிறப்பான நிகழ்வு குறித்து நாங்கள் மீண்டும் எழுதுவோம்" என்று ஒரு சூழ்ச்சித் தனமான நோக்கத்துடன் செய்தித்தாள்களில் வெளியிடப்பட்ட அறிவிப்புகளும், விருந்தினர்களின் உடை அலங்காரம் குறித்த தொடர் செய்திகளும் ஃப்ரோபெர்வில் (Froberville) குடும்பத்தினருக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தன. பொழுதுபோக்கு வாய்ப்புகள் ஏதுமின்றித் தவித்த நிலையிலும், இந்த நிகழ்வு மட்டுமே தங்களுக்குக் கிடைத்த உறுதியான வாய்ப்பாக இருந்தபோதிலும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மோசமான வானிலை நிலவி அந்த நிகழ்வு பாழாக வேண்டும் என்றே அவர்கள் விரும்பினர்; காற்றழுத்தமானியை (barometer) உற்றுநோக்கி, கொண்டாட்டத்தைக் கெடுத்துவிடக்கூடிய புயலின் முதல் அறிகுறிகள் தென்படுவதை அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்பார்த்தனர்.
150
"ஃப்ரோபெர்வில்லே, நான் உங்களிடம் அரசியல் பற்றிப் பேசப்போவதில்லை," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் கூறினார், "ஆனால் ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, எங்களிடம் அவர் நடந்துகொண்ட விதம் மிகவும் இழிவானது என்று என்னால் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியும். ஒரு காலத்தில் சமூகத்தில் எங்களாலும் - மற்றும் டியூக் டி சார்ட்ரஸாலும் - அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அவர், இப்போது வெளிப்படையாகவே 'டிரைஃபஸார்ட்' (டிரைஃபஸின் ஆதரவாளர்) ஆகிவிட்டார் என்று கேள்விப்படுகிறேன். அவரைப் பற்றி இதை நான் ஒருபோதும் நம்பியிருக்க மாட்டேன் - நல்ல உணவை ரசிப்பவர், விவேகமான மனிதர், சேகரிப்பாளர், பழைய புத்தகங்களை நேசிப்பவர், ஜாக்கி கிளப் உறுப்பினர், பொதுமக்களால் மதிக்கப்படுபவர், மிகச்சிறந்த 'போர்ட்' (port) மதுவை எங்களுக்கு அனுப்பிய கலைரசிகர், கலை ஆர்வலர், குடும்பஸ்தர் எனப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டவர் அவர். ஆ! நான் அவரைப் பற்றித் தவறாக எண்ணிவிட்டேன். நான் என்னைப் பற்றிப் பேசவில்லை - என் கருத்து முக்கியமற்ற ஒரு முதிய முட்டாள் அல்லது ஒரு நாடோடியின் கருத்து என்று வைத்துக்கொள்வோம் - ஆனால் ஓரியானுக்காகவாவது அவர் அப்படிச் செய்திருக்கக்கூடாது; யூதர்களையும் தண்டனை பெற்ற அந்த மனிதரின் ஆதரவாளர்களையும் அவர் வெளிப்படையாகவே நிராகரித்திருக்க வேண்டும்."

"ஆம், என் மனைவி எப்போதும் அவர் மீது காட்டிய நட்புக்குப் பிறகும்..." என்று அந்த டியூக் தொடர்ந்தார் (ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன் சமூகத்தில் வரவேற்கப்பட்டதற்குப் பிரதிபலனாக, டிரைஃபஸ் மீது தேசத்துரோகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டதை - அவரது குற்றத்தைப் பற்றிய தனிப்பட்ட கருத்து எதுவாக இருந்தாலும் - ஒரு தகுந்த பதிலாகவே அவர் கருதினார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது)... "அவர் விலகி இருந்திருக்க வேண்டும். சொல்லப்போனால், ஓரியானைக் கேளுங்கள்; அவள் அவர் மீது உண்மையான அன்பு கொண்டிருந்தாள்." எந்தவித பாவனையுமற்ற, அமைதியான தொனி தன் வார்த்தைகளுக்கு அதிக நாடகத்தன்மையையும் நேர்மையையும் தரும் என்று நினைத்த டச்சஸ், ஒரு பள்ளிச் சிறுமியைப் போலப் பேசினார் - உண்மையை இயல்பாக வெளிப்படுத்துவது போலவும், அதே சமயம் கண்களில் லேசான சோகத்தை மட்டும் வெளிக்காட்டியபடியும் அவர் கூறினார்: "ஆனால் அது உண்மைதான்; சார்லஸ் மீது நான் உண்மையான அன்பு கொண்டிருந்தேன் என்பதை மறைக்க எனக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை!" "பார்த்தீர்களா? நான் அவரிடம் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லச் சொல்லவில்லை. அப்படியிருந்தும், அவர் தனது நன்றியற்ற தன்மையை 'டிரைஃபஸார்ட்' ஆகும் அளவுக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்!" "டிரைஃபஸார்டுகளைப் பற்றிக் கூறும்போது," நான் சொன்னேன், "பிரின்ஸ் வான் அவர்களும் ஒருவர்தானே?" "ஆ! அவரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது நல்லதாகப் போயிற்று," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் உற்சாகமாகக் கூறினார்; “திங்களன்று இரவு உணவிற்கு என்னை அழைத்திருந்ததை நான் மறந்தே போயிருந்தேன். ஆனால் அவர் ‘டிரைஃபஸ்’ ஆதரவாளரா (Dreyfusard) இல்லையா என்பது எனக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை; ஏனெனில் அவர் ஒரு வெளிநாட்டவர். அதைப் பற்றி எனக்குச் சிறிதும் கவலையில்லை. ஒரு பிரெஞ்சுக்காரரைப் பொறுத்தவரை நிலைமை வேறு. ஸ்வான் ஒரு யூதர் என்பது உண்மைதான். ஆனால் இதுவரை—என்னை மன்னிக்கவும், ஃப்ரோபெர்வில்லே (Froberville)—ஒரு யூதர் பிரெஞ்சுக்காரராக இருக்க முடியும் என்று நம்பும் அளவுக்கு நான் முட்டாளாக இருந்தேன்; அதாவது கண்ணியமான, உலக அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு யூதர். அந்த வகையில் ஸ்வான் முழுமையான ஒரு மனிதராகவே திகழ்ந்தார். ஆனால் இப்போது, ​​நான் தவறு செய்திருந்தேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள அவர் என்னை நிர்ப்பந்திக்கிறார். ஏனெனில், தன்னை அரவணைத்துத் தன் சொந்த மனிதரைப் போல நடத்திய சமூகத்திற்கு எதிராக, அவர் அந்த டிரைஃபஸின் பக்கம் நிற்கிறார்—அந்த டிரைஃபஸ் குற்றவாளியோ இல்லையோ, நிச்சயமாக ஸ்வானின் சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல; ஸ்வான் அவரை ஒருபோதும் சந்தித்திருக்கவே மாட்டார். இதை மறுக்க முடியாது: நாங்கள் அனைவரும் ஸ்வானுக்காக உத்தரவாதம் அளித்திருந்தோம்; என் சொந்த தேசபக்தியின் மீது வைக்கும் அதே நம்பிக்கையை அவர் மீதும் வைத்து என் நற்பெயரைப் பணயம் வைத்திருக்க முடியும். ஆ! அவர் எங்களுக்குச் செய்யும் கைம்மாறு மிகவும் மோசமானது. அவரிடமிருந்து இதை நான் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். அவரைப் பற்றி நான் உயர்வாகவே நினைத்திருந்தேன். அவர் நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர்—நிச்சயமாக, அது அவருடைய தனிப்பட்ட பாணியில் இருந்தது. அந்த அவமானகரமான திருமணத்தைச் செய்துகொண்ட முட்டாள்தனத்தை அவர் ஏற்கனவே செய்திருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஸ்வானின் திருமணத்தால் யார் மிகவும் மனவேதனை அடைந்தார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? என் மனைவிதான். ஓரியன் (Oriane) பெரும்பாலும் உணர்ச்சியற்றவள் போல நடந்துகொள்வாள்—அதை நான் ஒரு பாவனை என்று சொல்வேன். ஆனால் உள்ளுக்குள், அவள் விஷயங்களை அதீத தீவிரத்துடன் உணர்பவள்.” தன் குணாதிசயம் குறித்த இந்த அலசலைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes), அடக்கமான தோற்றத்துடன் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாரே தவிர, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை—ஒருபுறம் அந்தப் புகழ்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்வதில் இருந்த தயக்கம், மறுபுறம் அவரை இடைமறித்துவிடக் கூடாது என்ற பயம். திரு. கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) ஒரு மணி நேரம் இதைப் பற்றிப் பேசியிருந்தாலும், இசையைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது இருப்பதை விடக் குறைவாகவே அவர் அசைந்திருப்பார். "ஆம்! எனக்கு நினைவிருக்கிறது, ஸ்வானின் திருமணத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது அவள் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தாள்; நாங்கள் மிகுந்த நட்பு பாராட்டிய ஒருவர் அப்படிச் செய்தது தவறு என்று அவள் கருதினாள். அவள் ஸ்வான் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தாள்; அதனால் அவள் ஆழ்ந்த மனவேதனை அடைந்தாள். அப்படித்தானே, ஓரியன்?" ஒரு குறிப்பிட்ட உண்மை நிலவரம் குறித்த நேரடியான இந்தக் கேள்விக்குத் தான் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) உணர்ந்தார்; அத்துடன், வெளிப்படையாகத் தெரியாமலேயே, அதுவரை தனக்குக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்த பாராட்டுக்கள் இப்போது முடிவுக்கு வந்துவிட்டதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும் அந்தப் பதில் அவருக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது. கூச்சமும் எளிமையும் கலந்த தொனியில்—அதே சமயம் "உண்மையானவள்" என்று காட்டிக்கொள்ளும் முயற்சியால் சற்று மிகையாகத் திட்டமிடப்பட்டது போன்ற பாவனையுடன்—அவர் அடக்கமான மென்மையுடன் கூறினார்: "அது உண்மைதான்; பாசின் (Basin) சொல்வது சரிதான்." "இருப்பினும், அது ஒன்றும் அத்தகைய சாதாரண விஷயம் அல்லவே. என்ன செய்வது? காதல் என்பது காதல்தான்—ஆனாலும், என் பார்வையில், அது சில எல்லைகளுக்கு உட்பட்டே இருக்க வேண்டும். ஒரு இளைஞன்—ஏதோ ஒரு முதிர்ச்சியற்ற சிறுவன்—இலட்சியவாதக் கனவுகளில் தன்னை மறந்து ஈடுபடுவதை நான் ஒருவேளை மன்னிக்கலாம். ஆனால் ஸ்வான் (Swann)—அவர் ஒரு புத்திசாலி, பண்பட்டவர் என்று நிரூபிக்கப்பட்டவர், ஓவியங்களில் சிறந்த ரசனை கொண்டவர், டியூக் டி சார்ட்ரஸ் (Duc de Chartres) மற்றும் கில்பர்ட் (Gilbert) ஆகியோருக்கே நெருக்கமானவர்!" மேலும், மிஸ்டர் டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) இதைக் கூறிய தொனி மிகுந்த அனுதாபம் கொண்டதாக இருந்தது; அவர் அடிக்கடி வெளிப்படுத்தும் அந்தத் தரக்குறைவான பாவனையின் சாயல் கூட அதில் துளியும் இல்லை. கோபமும் வருத்தமும் கலந்த தொனியில் அவர் பேசினார்; அதே சமயம் அவரது ஒட்டுமொத்த தோற்றமும் ஒருவித மென்மையான கம்பீரத்தை வெளிப்படுத்தியது—ரெம்ப்ராண்டின் (Rembrandt) ஓவியங்களில் காணப்படும் சில கதாபாத்திரங்களுக்கு—உதாரணமாக 'பர்கோமாஸ்டர் சிக்ஸ்' (Burgomaster Six) போன்றவர்களுக்கு—அத்தகைய செழுமையான, நேர்த்தியான வசீகரத்தை அளிக்கும் அதே கம்பீரம் அது. ஸ்வானின் நடத்தையில் உள்ள ஒழுக்கக்கேடு குறித்த அந்த விவகாரம்...டியூக்கைப் பொறுத்தவரை, அந்த விவகாரம் (Dreyfus Affair) குறித்த எந்தச் சந்தேகமும் எழவே இல்லை; தன் மகனின் கல்விக்காகப் பெரும் தியாகங்களைச் செய்திருந்தும், அவனுக்காகத் தான் பெற்றுத் தந்திருந்த அந்தச் சிறப்பான நிலையை அவன் வேண்டுமென்றே பாழடித்துக் கொண்டதையும், குடும்பத்தின் கொள்கைகளுக்கோ அல்லது மரபுசார் கண்ணோட்டங்களுக்கோ ஒவ்வாத செயல்களால் ஒரு கண்ணியமான குடும்பப் பெயரை அவமானப்படுத்தியதையும் காணும் ஒரு தந்தையின் வேதனையை அவர் உணர்ந்தார். உண்மைதான், செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) 'டிரைஃபஸார்ட்' (Dreyfusard - டிரைஃபஸ் ஆதரவாளர்) என்பதை அறிந்தபோது திரு. டி கெர்மாண்டஸ் (M. de Guermantes) இவ்வளவு ஆழ்ந்த மற்றும் வேதனையான அதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்தியதில்லை. ஆனால், முதலாவதாக, அவர் தன் மருமகனை வழிதவறிய ஒரு இளைஞனாகவே கருதினார்—அதாவது அவன் தன் போக்கை மாற்றிக்கொள்ளும் வரை அவனிடமிருந்து எதையும் எதிர்பார்க்கலாம் என்ற நிலை; ஆனால் ஸ்வான் (Swann) என்பவரோ, திரு. டி கெர்மாண்டஸின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், "தெளிந்த சிந்தனையுள்ளவர், உயரிய அந்தஸ்தில் இருப்பவர்." மேலும்—இது மிக முக்கியமானது—அதற்குள் கணிசமான காலம் கடந்துவிட்டது; வரலாற்று நிகழ்வுகள் டிரைஃபஸ் ஆதரவாளர்களின் நிலைப்பாட்டை ஓரளவு நியாயப்படுத்துவது போல் தோன்றினாலும், அவர்களுக்கு எதிரானவர்களின் எதிர்ப்பு மிகவும் தீவிரமடைந்து, அது வெறும் அரசியல் விவகாரத்திலிருந்து ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாக மாறியிருந்தது. அது ராணுவவாதம் மற்றும் தேசபக்தி சார்ந்த விஷயமாக மாறியிருந்தது; சமூகத்தில் பொங்கியெழுந்த கோப அலைகள், ஒரு புயலின் தொடக்கத்தில் இல்லாத அளவுக்குப் பெரும் வலிமையைப் பெற்றிருந்தன. "பாருங்கள்," என்று திரு. டி கெர்மாண்டஸ் தொடர்ந்தார், "அவர் மிகவும் விரும்பும் அந்த யூதர்களின் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் கூட—ஏனெனில் அவர் அவர்களை ஆதரிப்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்—ஸ்வான் ஈடுசெய்ய முடியாத விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு பெரும் தவறைச் செய்திருக்கிறார். ஒரு வகையில், தங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரை—அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் தெரியாவிட்டாலும் கூட—ஆதரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. அவர் பொதுச் சமூகத்திற்கு ஒரு ஆபத்தானவர். நாம் வெளிப்படையாகவே மிகவும் மென்மையாக நடந்து கொண்டிருக்கிறோம்; ஸ்வான் செய்யும் இந்தத் தவறு இன்னும் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும், ஏனென்றால் அவர் உயர்வாக மதிக்கப்பட்டவர்—சமூகத்தில் வரவேற்கப்பட்டவர்—மேலும் நமக்குத் தெரிந்த ஒரே யூதராகவும் அவரே இருந்தார்." "ஒருவர் சொல்லலாம்: *Ab uno disce omnes* (ஒருவரை வைத்து அனைவரையும் அறிந்துகொள்)." (சரியான தருணத்தில் நினைவிலிருந்து அத்தகைய பொருத்தமான மேற்கோளைக் கண்டறிந்த திருப்தி மட்டுமே, துரோகம் இழைக்கப்பட்டதாக உணர்ந்த அந்த உயர்குடிப் பிரபுவின் சோக முகத்தில் ஒரு பெருமிதப் புன்னகையை வரவழைத்தது.)

பிரின்ஸுக்கும் ஸ்வானுக்கும் இடையே சரியாக என்ன நடந்தது என்பதை அறியவும், ஸ்வான் இன்னும் விருந்து நிகழ்ச்சியை விட்டு வெளியேறவில்லை என்றால் அவரைப் பார்க்கவும் நான் மிகவும் ஆவலாக இருந்தேன். "நான் உங்களிடம் ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்," என்று அந்த டச்சஸ் (Duchess) பதிலளித்தார்—அவரிடம்தான் நான் இந்த விருப்பத்தைப் பற்றிப் பேசியிருந்தேன்—"அவரைச் சந்திப்பதில் எனக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லை; ஏனென்றால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டின் (Mme de Saint-Euverte) வீட்டில் எனக்குத் தெரியவந்ததிலிருந்து, அவர் இறப்பதற்கு முன் தன் மனைவியையும் மகளையும் நான் சந்திக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதாகத் தெரிகிறது. கடவுளே, அவர் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பது எனக்கு மிகுந்த வருத்தத்தை அளிக்கிறது—இருப்பினும், நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இருக்காது என்று நான் நம்புகிறேன். ஆனால், அதற்காகவே அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்பது சரியான காரணம் அல்ல; அது விஷயங்களை மிகவும் எளிதாக்கிவிடும். திறமையற்ற ஒரு எழுத்தாளர் கூட, 'அகாடமியில் (Academy) எனக்கு வாக்களியுங்கள், ஏனென்றால் என் மனைவி இறக்கும் நிலையில் இருக்கிறாள், அவளுக்கு அந்த இறுதி மகிழ்ச்சியை அளிக்க விரும்புகிறேன்' என்று கூறினாலே போதுமானதாகிவிடும். இறக்கும் நிலையில் உள்ள ஒவ்வொருவருடனும் அறிமுகம் செய்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டால், சமூக வட்டங்கள் என்ற ஒன்றே இல்லாமல் போய்விடும். என் சாரதி கூட, 'என் மகளுக்குக் கடுமையான உடல்நலக்குறைவு; பார்மா இளவரசியுடன் (Princess of Parma) எனக்கு ஒரு அறிமுகத்தை ஏற்படுத்தித் தாருங்கள்' என்று வாதிடக்கூடும். சார்லஸ் (Charles) மீது எனக்கு மிகுந்த அன்பு உண்டு, அவரை மறுப்பது எனக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தரும்; அதனால்தான் அவர் என்னிடம் அதைக் கேட்பதைத் தவிர்க்கவே விரும்புகிறேன். அவர் சொல்வது போல அவர் இறக்கும் நிலையில் இல்லை என்று நான் மனதார நம்புகிறேன்; ஆனால் உண்மையில்—ஒருவேளை மோசமானதே நடந்தாலும்—பதினைந்து ஆண்டுகளாக என் மிகச்சிறந்த தோழனை என்னிடமிருந்து பிரித்து வைத்திருந்த அந்த இருவரையும் சந்திப்பதற்கு இது சரியான தருணமாக இருக்காது. அவர் இறந்துவிட்ட பிறகு, அவரைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கூட எனக்கு இல்லாத நிலையில், அவர்களை என் பொறுப்பில் விட்டுச் செல்வதை நான் எப்படி ஏற்க முடியும்?"

ஆனால், கர்னல் டி ஃப்ரோபெர்வில் (Colonel de Froberville) சுட்டிக்காட்டிய முரண்பாட்டைப் பற்றியே திரு. டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) தொடர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

"உங்கள் தகவலின் துல்லியத்தை நான் சந்தேகிக்கவில்லை, என் அன்பிற்குரிய நண்பரே," என்று அவர் கூறினார், "ஆனால் நான் நம்பகமான ஒருவரிடமிருந்தே அந்தத் தகவலைப் பெற்றேன். பிரின்ஸ் டி லா டூர் டி ஓவர்ன் (Prince de La Tour d’Auvergne) தான் அதை என்னிடம் கூறினார்."

"உங்களைப் போன்ற ஒரு அறிவார்ந்த மனிதர் இன்னும் பிரின்ஸ் டி லா டூர் டி ஓவர்னைப் பற்றிப் பேசுவது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது," என்று டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duc de Guermantes) குறுக்கிட்டார்; "அவர் அப்படிப்பட்டவர் அல்ல என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அந்தக் குடும்பத்தில் எஞ்சியிருப்பது ஒரே ஒரு உறுப்பினர் மட்டும்தான்: ஓரியானின் (Oriane) மாமாவான டியூக் டி பாயில்லான் (Duc de Bouillon)."

"மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) சகோதரா?" என்று நான் கேட்டேன்; அவர் 'டி பாயில்லான்' குடும்பத்தில் பிறந்தவர் என்பது எனக்கு நினைவிருந்தது.

"சரியாகச் சொன்னீர்கள்." ஓரியான், திருமதி டி லேம்ப்ரசாக் உங்களுக்கு வணக்கம் சொல்கிறார்.”

உண்மையில், ஒரு விண்மீன் போலத் தோன்றி மறையும் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை, டச்சஸ் டி லேம்ப்ரசாக் தனக்குத் தெரிந்த ஒருவரைப் பார்த்துச் செலுத்துவதை ஒருவர் காண முடிந்தது. ஆனால் இந்தப் புன்னகை, ஒரு செயலூக்கமான உறுதிமொழியாக—ஒரு மௌனமான ஆனால் தெளிவான மொழியாக—உருவுவதற்குப் பதிலாக, கிட்டத்தட்ட உடனடியாகவே எதிலும் கவனம் செலுத்தாத ஒருவித இலட்சியமயமான பரவசத்தில் கரைந்துவிடும்; அதே சமயம், நற்கருணை பெறுவோர் கூட்டத்தை நோக்கித் தலைவணங்கும் சற்றே தளர்ந்த ஒரு மதகுருவைப் போல, தெய்வீக ஆசி வழங்கும் பாவனையில் அவரது தலை சாய்ந்திருக்கும். திருமதி டி லேம்ப்ரசாக்கிற்கு எந்த விதத்திலும் தளர்ச்சி ஏற்படவில்லை. ஆனால், இந்த வகையான பழங்கால வேறுபாட்டை நான் ஏற்கெனவே அறிந்திருந்தேன். காம்ப்ரேயிலும் பாரிஸிலும், என் பாட்டியின் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் வாழ்த்துச் சொல்லும் பழக்கம் இருந்தது—...ஒரு சமூகக் கூட்டத்தில், தேவாலயத்தில் நற்கருணை உயர்த்தும் நிகழ்வின்போதோ அல்லது ஒரு இறுதிச் சடங்கின்போதோ தங்களுக்குப் பரிச்சயமான ஒருவரைக் கண்டதுபோல, தேவதூதர்களைப் போன்ற ஒரு பாவனையுடன், சோம்பலாக ஒரு வாழ்த்தை வீசி, அது ஒரு பிரார்த்தனையாக நீண்டு சென்றது. இப்போது, திரு. டி குயர்மாண்டஸின் ஒரு கருத்து, நான் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்த அந்தத் தொடர்பை முழுமையாக்கியது. "ஆனால் நீங்கள் டியூக் டி பூயிலோனைப் பார்த்தீர்கள்," என்று திரு. டி குயர்மாண்டஸ் என்னிடம் கூறினார். "நீங்கள் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தபோது அவர் என் நூலகத்தை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தார்—குள்ளமான, நரைத்த முடியுடைய ஒரு கனவான்." அவர், காம்ப்ரேயைச் சேர்ந்த ஒரு சிறு முதலாளி என்று நான் நினைத்த அதே மனிதர்தான்; இப்போது யோசித்துப் பார்க்கையில், அவரிடம் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸுடனான ஒரு சாயலை நான் கண்டுகொண்டேன். டியூசெஸ் டி லாம்ப்ரெசாக்கின் அந்தத் தற்காலிக வாழ்த்துகளுக்கும் என் பாட்டியின் தோழிகளின் வாழ்த்துகளுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமை எனக்குள் ஒரு புதிரை உருவாக்கத் தொடங்கியிருந்தது; சிறுமுதலாளித்துவ வர்க்கத்தினராக இருந்தாலும் சரி, உயர் பிரபுக்களாக இருந்தாலும் சரி, குறுகிய, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட வட்டங்களில் பழங்காலப் பழக்கவழக்கங்கள் நீடிக்கின்றன என்பதை அது காட்டியது. இது, தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களைப் போல, விகோம்ட் டி அர்லின்கோர்ட் மற்றும் லோயிசா புஜெட் காலத்து வளர்ப்பின் தன்மையையும் (அது பிரதிபலிக்கும் ஆன்மாவின் அம்சத்தையும்) புனரமைக்க நமக்கு உதவுகிறது. மேலும், காம்ப்ரேயைச் சேர்ந்த அக்காலத்து ஒரு சிறுமுதலாளித்துவ வர்க்கத்தினருக்கும் டியூக் டி பூய்லோனுக்கும் இடையே இருந்த கச்சிதமான உடல் ஒற்றுமை எனக்கு நினைவூட்டியது—செயின்ட்-லூப்பின் தாய்வழித் தாத்தாவான டியூக் டி லா ரோஷ்ஃபோகால்டின் உடைகள், தோரணை மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள் என் பெரிய மாமாவின் உடைகள், தோரணை மற்றும் பழக்கவழக்கங்களைப் போலவே இருந்ததை ஒரு டகுரோடைப்பில் பார்த்தபோது நான் வியப்படைந்ததைப் போலவே—சமூக, மற்றும் தனிப்பட்ட வேறுபாடுகள் கூட இறுதியில் ஒரு சகாப்தத்தின் சீரான தன்மையில் ஒன்றிவிடுகின்றன. உண்மை என்னவென்றால், சமூக சாதியை விட (சாதி என்பது ஒரு தனிநபரின் தற்பெருமைக்கும் மற்றவர்களின் கற்பனைகளுக்கும் மட்டுமே முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது) ஆடை ஒற்றுமையும், ஒருவரின் முகத்தில் அக்காலத்தின் மனோபாவம் பிரதிபலிக்கும் விதமும் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன; உண்மையில், லூயி-பிலிப்பின் ஆட்சிக்காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிரபு, அதே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடமிருந்து வேறுபடுவதை விட, பதினைந்தாம் லூயியின் ஆட்சிக்காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிரபுவிடமிருந்து குறைவாகவே வேறுபடுகிறார் என்பதை உணர்ந்துகொள்ள, லூவ்ரின் கலைக்கூடங்களில் ஒருவர் சுற்றித் திரியத் தேவையில்லை.

அந்தத் தருணத்தில், நீண்ட முடியுடைய ஒரு பவேரிய இசைக்கலைஞர்—குயர்மான்டெஸ் இளவரசியின் ஆதரவாளர்—ஓரியானை வாழ்த்தினார். அவள் தலையசைத்து அவனை அங்கீகரித்தாள்; ஆனால், ஒரு அந்நியனிடம்—அதுவும் விசித்திரமான தோற்றமும், தனக்குத் தெரிந்தவரை மிகவும் மோசமான பெயரும் கொண்ட ஒருவனிடம்—தன் மனைவி 'மாலை வணக்கம்' சொல்வதைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்த டியூக் (Duke), "யார் அந்த நாகரிகமற்றவன்?" என்று கேட்பது போன்ற கடுமையான பார்வையுடன் தன் மனைவியின் பக்கம் திரும்பினார். பாவம், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) ஏற்கனவே ஒரு இக்கட்டான நிலையில் இருந்தார்; நீண்ட காலமாகத் துன்பங்களைச் சுமந்துவரும் அந்தப் பெண்மணி மீது அந்த இசைக்கலைஞருக்குச் சிறிதளவேனும் இரக்கம் இருந்திருந்தால், அவர் முடிந்தவரை விரைவாக அங்கிருந்து அகன்றிருப்பார். ஆனால்—தனக்கு ஏற்பட்ட பொது அவமானத்தை அப்படியே விட்டுவிட விரும்பாமலோ (டியூக்கின் மிக நெருங்கிய நண்பர்கள் முன்னிலையில் அந்த அவமானம் நிகழ்ந்தது; அந்த நண்பர்களின் முன்னிலையில்தான் அவர் முதலில் மௌனமாகத் தலைவணங்கி மரியாதை செய்திருந்தார்), அல்லது மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை வாழ்த்த தனக்கு முழு உரிமை இருந்ததையும், அதைத் தெரிந்தே செய்ததையும் நிரூபிக்க விரும்பியோ; அல்லது ஒரு தவறான செயலைச் செய்யத் தூண்டும் விவரிக்க முடியாத, தவிர்க்க முடியாத உந்துதலுக்கு அடிபணிந்தோ—நெறிமுறைகளின் 'எழுத்துப்பூர்வமான' விதிகளை அப்படியே கடைப்பிடிக்க முற்பட்டதன் மூலம் (உண்மையில் அந்தச் சூழலில் நெறிமுறைகளின் 'உட்பொருளை' அல்லது 'மனநிலையை' உணர்ந்து செயல்பட்டிருக்க வேண்டும்)—அந்த இசைக்கலைஞர் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை நெருங்கி, "டச்சஸ் (Duchess) அவர்களே, டியூக் அவர்களுக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தும் பெருமையை எனக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்," என்று கூறினார். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் மிகவும் சங்கடமான நிலையில் இருந்தார். ஆயினும், கணவனால் அநீதி இழைக்கப்பட்ட பெண்ணாக இருந்தாலும், அவர் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற அந்தஸ்தில் இருந்தவர்; தனக்குத் தெரிந்தவர்களைத் தன் கணவருக்கு அறிமுகப்படுத்தும் உரிமையை இழந்தவர் போல அவர் தோன்ற விரும்பவில்லை. "பாசின் (Basin)," என்று அவர் கூறினார், "திரு. டி'ஹெர்வெக்கை (M. d’Herweck) உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த என்னை அனுமதியுங்கள்."

திரு. டி'ஹெர்வெக்கின் அந்தத் தவறான நேரத்திலான கோரிக்கையால் ஏற்பட்ட விரும்பத்தகாத எண்ணத்தை மாற்றும் நோக்கில், கர்னல் டி ஃப்ரோபெர்வில் (Colonel de Froberville) மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிடம், "நாளை நீங்கள் மேடம் டி செயின்ட்-யூவெர்ட்டின் (Mme de Saint-Euverte) இல்லத்திற்குச் செல்கிறீர்களா என்று நான் கேட்கப்போவதில்லை," என்றார். "ஏனெனில் பாரிஸ் நகரமே அங்கே கூடியிருக்குமே." இதற்கிடையில், அந்த அநாகரிகமான இசைக்கலைஞரை நோக்கி ஒரே திடமான அசைவில் திரும்பிய டியூக் டி குவர்மண்டஸ்—இடி முழங்கும் வியாழனைப் போல, பிரம்மாண்டமாகவும், அமைதியாகவும், சீற்றத்துடனும் அவரை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு—சில விநாடிகள் அசையாமல் நின்றார்; அவரது கண்கள் கோபத்தாலும் திகைப்பாலும் சுடர்விட்டன, அவரது சுருள் முடி ஒரு எரிமலைக் குழியிலிருந்து பீறிடுவது போலத் தோன்றியது. பின்னர், தேவையான மரியாதையைச் செய்ய அவருக்கு உதவிய திடீர் உந்துதலால் இயக்கப்பட்டது போலவும்—மேலும், தனது சவாலான தோரணையால், அந்த பவேரிய இசைக்கலைஞரைத் தனக்குத் தெரியாது என்று கூடியிருந்த அனைவருக்கும் உறுதியளித்தது போலவும்—அவர் தனது வெள்ளைக் கையுறை அணிந்த கைகளை முதுகுக்குப் பின்னால் கோர்த்துக்கொண்டு, சட்டென்று முன்னோக்கிச் சாய்ந்து, ஆழ்ந்த, திகைப்பும் சீற்றமும் நிறைந்த, திடீரெனவும் வன்மையாகவும் ஒரு வணக்கத்தைச் செலுத்தினார். அதனால், நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த கலைஞர், அவர் வணங்கும்போதே பின்வாங்கினார்; வயிற்றில் விழவிருந்த ஒரு பயங்கரமான தலையடியிலிருந்து மயிரிழையில் தப்பினார். "ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், நான் பாரிஸில் இருக்க மாட்டேன்," என்று அந்த இளவரசி கர்னல் டி ஃப்ரோபர்வில்லிடம் பதிலளித்தார். நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன் (உண்மையில் நான் சொல்லக்கூடாததை...)"...ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்) மான்ஃபோர்ட்-ல்-அமோரியின் (Montfort-l’Amaury) வர்ணம் பூசப்பட்ட கண்ணாடி ஜன்னல்களைப் பார்க்காமலே நான் இந்த வயதை எட்டிவிட்டேன். இது வெட்கக்கேடானதுதான், ஆனாலும் அதுதான் உண்மை. எனவே, இந்தத் தவிர்க்கக்கூடிய அறியாமைக்கு ஈடுசெய்யும் விதமாக, நாளை அங்கு சென்று அவற்றைப் பார்ப்பதாக எனக்கு நானே உறுதியளித்துக்கொண்டேன்." திரு. டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) மெல்லிய புன்னகை பூத்தார். உண்மையில் அவருக்கு ஒன்று புரிந்தது: மான்ஃபோர்ட்-ல்-அமோரியின் கண்ணாடி ஜன்னல்களைப் பார்க்காமலே அந்த டச்சஸ் (Duchess) இத்தனை காலம் வாழ்ந்திருக்க முடியும் என்றால், இந்தக் கலை சார்ந்த பயணம் திடீரென உடனடி நடவடிக்கை தேவைப்படும் ஒரு நெருக்கடியான விஷயமாக மாறிவிடவில்லை; இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தள்ளிப்போடப்பட்ட ஒன்றை, இன்னும் இருபத்து நான்கு மணிநேரம் தாராளமாகத் தள்ளிப்போட்டிருக்கலாம். டச்சஸ் வகுத்திருந்த திட்டம் ஒரு கட்டளையைப் போன்றது—அதுவும் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்திற்கே உரித்தான பாணியில் பிறப்பிக்கப்பட்டது. அதாவது, செயின்ட்-யூவெர்ட் (Saint-Euverte) அம்மையாரின் வரவேற்பறை (salon) என்பது உண்மையில் உயர்குடித் தகுதி வாய்ந்த ஒரு இடமல்ல; மாறாக, 'லெ கோலோயிஸ்' (Le Gaulois) பத்திரிகையின் சமூகச் செய்திகளில் ஒருவரைப் பறைசாற்றிக்கொள்ள மட்டுமே அழைக்கும் இடம் அது. சொல்லப்போனால், அங்கு செல்லாதவர்களுக்கு—அல்லது ஒரே ஒரு பெண்மணி மட்டும் செல்லவில்லை என்றால் அவருக்கு—அது ஒரு மிகச்சிறந்த நேர்த்தியான அந்தஸ்தை வழங்கும் இடமாகவே அமையும். திரு. டி பிரியோட்டேவின் அந்த மெல்லிய கேளிக்கை உணர்வுக்கும்—தாழ்ந்த அந்தஸ்து கொண்டவர்கள், தங்களால் செய்ய முடியாத செயல்களை மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் செய்யும்போது அடையும் அந்த ஒருவித கவித்துவமான மகிழ்ச்சி கலந்த உணர்வு அது (நிலத்தோடு பிணைக்கப்பட்ட ஒரு விவசாயி, சுதந்திரமான மற்றும் செல்வந்த மனிதர்கள் தங்கள் தலைக்கு மேலே கடந்து செல்வதைப் பார்க்கும்போது உதட்டில் தோன்றும் புன்னகையைப் போன்றது)—திரு. டி ஃப்ரோபர்வில் (M. de Froberville) உடனடியாக உணர்ந்த அந்த மறைமுகமான, ஆனால் அளப்பரிய மகிழ்ச்சிக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை.

திரு. டி ஃப்ரோபர்வில் தனது சிரிப்பை அடக்க முயன்றதால் அவரது முகம் சேவலின் கொண்டையைப் போலச் சிவந்துபோனது; ஆனாலும், மகிழ்ச்சிப் பெருக்கினால் ஏற்படும் சிறிய விக்கல் சத்தங்களுக்கு இடையே, அவர் ஒருவித போலியான பரிதாபக் குரலில் இவ்வாறு கூறினார்: "ஓ! பாவம் செயின்ட்-யூவெர்ட் அத்தை—இது அவருக்கு உடல்நலக்குறைவை ஏற்படுத்திவிடும்! இல்லை! அந்தப் பாவம் பிடித்த பெண்ணுக்குத் தனது டச்சஸ் கிடைக்கப்போவதில்லை; என்ன ஒரு பேரிடி அது!" "இது அவளைக் கொல்வதற்கே போதுமானது!" என்று கூறிக்கொண்டே அவர் சிரிப்பில் குனிந்து குலுங்கினார். போதையில் இருந்த அவர், உற்சாக மிகுதியால் கால்களைத் தட்டியபடியும் கைகளைத் தேய்த்தபடியும் நின்றார். ஃப்ரோபெர்வில்லின் (M. de Froberville) நல்லெண்ணத்தை அவள் மதித்தாலும், அவனது சலிப்பூட்டும் தன்மையைத் தாங்கிக்கொள்வது கடினமாக இருந்தது; எனவே, ஒரு கண்ணையும் வாயின் ஒரு மூலையையும் மட்டும் சுருக்கிச் சிரித்தபடி, அவனிடமிருந்து விடைபெற அவள் முடிவெடுத்தாள். "இதோ பாருங்கள், நான் விடைபெற வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது," என்று ஒருவித சோகமான மனநிறைவுடன் எழுந்தாள்; ஏதோ ஒரு பெரிய துரதிர்ஷ்டம் நேர்ந்தது போன்ற பாவனையுடன் அவள் அவ்வாறு கூறினாள். அவளது நீல நிறக் கண்களின் வசீகரத்திற்கு நடுவே, அவளது மென்மையான, இசைத்தன்மை கொண்ட குரல் ஒரு தேவதையின் கவித்துவமான புலம்பலைப் போல ஒலித்தது. "பேசின் (Basin) என்னைச் சிறிது நேரம் மேரியைச் (Marie) சந்தித்துவிட்டு வருமாறு விரும்புகிறார்."

உண்மையில், ஃப்ரோபெர்வில்லின் பேச்சைக் கேட்டு அவளுக்குச் சலிப்பு தட்டிவிட்டது; மான்ஃபோர்ட்-ல்-அமௌரிக்கு (Montfort-l’Amaury) அவள் சென்றதைப் பற்றி அவன் திரும்பத் திரும்பப் பொறாமையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், அந்த வண்ணக் கண்ணாடிச் ஜன்னல்களைப் (stained-glass windows) பற்றி அவன் அப்போதுதான் முதன்முறையாகக் கேள்விப்படுகிறான் என்பதும், செயின்ட்-யூவெர்ட் (Saint-Euverte) பகல்நேர நிகழ்ச்சியைத் தவறவிடுவதைப் பற்றி அவன் கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டான் என்பதும் அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். "விடைபெறுகிறேன்; உங்களுடன் நான் பெரிதாகப் பேசவே இல்லை. உயர்குடிச் சமூகத்தில் அப்படித்தான் இருக்கிறது: நாம் ஒருவரையொருவர் உண்மையாகச் சந்திப்பதில்லை, சொல்ல விரும்பும் விஷயங்களைச் சொல்வதுமில்லை—சொல்லப்போனால், வாழ்க்கையின் எல்லா இடங்களிலும் நிலைமை இதுதான். மரணத்திற்குப் பிறகு விஷயங்கள் சிறப்பாக அமையும் என்று நம்புவோம். குறைந்தபட்சம், அப்போது நாம் கழுத்துப்பகுதி ஆழமாக வெட்டப்பட்ட (low-cut) ஆடைகளை அணிய வேண்டியிருக்காது. ஆனாலும், யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை, விசேஷமான திருவிழா நாட்களில் நம் எலும்புகளையும் புழுக்களையும் அவர்கள் காட்சிக்கு வைக்கலாம். ஏன் கூடாது?" "அந்த வயதான ராம்பிலான் அம்மையாரைப் பாருங்கள்—அவருக்கும், ஆழமான கழுத்துப்பகுதி கொண்ட ஆடை அணிந்த ஒரு எலும்புக்கூட்டிற்கும் இடையே பெரிய வித்தியாசம் ஏதேனும் தெரிகிறதா?" அவர் நினைத்தபடியெல்லாம் செய்வதற்கான முழு உரிமை அவருக்கு உண்டு என்பது உண்மைதான்; ஏனெனில் அவருக்குக் குறைந்தது நூறு வயதாவது இருக்கும். நான் முதன்முதலில் உயர்குடிச் சமூகத்தில் அடியெடுத்து வைத்தபோதே, தலைவணங்க மறுத்த அந்தப் பெரும் ஆளுமைகளில் அவரும் ஒருவர். அவர் எப்போதோ இறந்துவிட்டதாகவே நான் நீண்ட காலமாக நம்பியிருந்தேன்—உண்மையில், அவர் இப்போது எங்களுக்கு அளித்துக்கொண்டிருந்த அந்த விசித்திரமான காட்சிக்கு அது மட்டுமே ஒரே விளக்கமாக இருந்திருக்க முடியும். அது மிகவும் ஈர்க்கக்கூடியதாகவும், ஒரு சடங்கு போன்ற கம்பீரத்துடனும் இருந்தது. அது அச்சு அசலாக ஒரு 'கம்போ சாண்டோ' (Campo Santo - கல்லறைத் தோட்டம்) போன்ற சூழலாக இருந்தது! டச்சஸ் அம்மையார் ஃப்ரோபெர்வில்லிலிருந்து சற்று விலகிச் சென்றார்; அவர் அவரை நெருங்கி வந்தார். "உங்களிடம் ஒரு கடைசி வார்த்தை சொல்ல விரும்புகிறேன்." சற்று எரிச்சலுடன், அவர் இறுமாப்புடன் கேட்டார், "இப்போது என்ன விஷயம்?" அவரோ—கடைசி நேரத்தில் அவர் தன் முடிவை மாற்றிவிட்டு மான்ட்ஃபோர்ட்-ல'அமோரிக்குச் (Montfort-l’Amaury) செல்லத் தீர்மானித்துவிடுவாரோ என்று அஞ்சி—இப்படிக் கூறினார்: "மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட்டின் (Mme de Saint-Euverte) மனதைப் புண்படுத்திவிடக்கூடாது என்பதற்காக உங்களிடம் இதைச் சொல்லத் துணியவில்லை; ஆனால் நீங்கள் அங்கு செல்லப்போவதில்லை என்பதால், நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன் என்று சொல்லிக்கொள்கிறேன்—ஏனெனில் அவர் வீட்டில் இப்போது தட்டம்மை (measles) பரவியிருக்கிறது!" "அடக் கடவுளே!" என்று ஓரியன் அலறினார்; அவருக்கு நோயைக் கண்டால் மிகுந்த பயம். "ஆனால் எனக்கு அதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை; எனக்கு ஏற்கனவே அது வந்துவிட்டது. ஒருமுறை வந்தால் மீண்டும் வராது அல்லவா?" "மருத்துவர்கள் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த சிலருக்கு நான்கு முறை கூட அது வந்திருக்கிறது. எப்படியாயினும், நான் உங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்துவிட்டேன்." அவரைப் பொறுத்தவரை, பல மாதங்களாக ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த செயிண்ட்-எவெர்ட் விருந்தை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டுமானால், படுக்கையிலேயே முடக்கிப்போடும் அளவுக்குக் கடுமையான தட்டம்மை நோய் வந்திருக்க வேண்டும். அங்குள்ள நேர்த்தியான காட்சிகளைக் காண்பதில் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி கிடைத்திருக்கும்! சில குறைபாடுகளைக் கவனிப்பதில் அதைவிட அதிகமான மகிழ்ச்சி; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த உயர்குடிப் பிரமுகர்களுடன் பழகியதைப் பற்றி நீண்ட காலம் பெருமை பேசிக்கொள்வதும், அதே சமயம்—விவரங்களை மிகைப்படுத்தியோ அல்லது கற்பனையாகச் சேர்த்தோ—அந்தக் குறைபாடுகளைப் பற்றி விமர்சிப்பதும் அவருக்குப் பிடித்தமான ஒன்றாக இருந்திருக்கும்.

டச்சஸ் அம்மையார் தன் இருக்கையை மாற்றிக்கொண்ட அந்தச் சமயத்தைப் பயன்படுத்தி நானும் எழுந்தேன், எங்கே செல்வதற்கென்றால்......ஸ்வான் (Swann) பற்றி விசாரிப்பதற்காக புகைபிடிக்கும் அறையை நோக்கிச் சென்றோம். "பாபல் (Babal) சொன்னதில் ஒரு வார்த்தையைக்கூட நம்பாதே," என்று அவள் என்னிடம் கூறினாள். "சிறு மோலே (Molé) ஒருபோதும் அந்த மாதிரியான கூட்டத்தோடு தன்னை இணைத்துக்கொண்டிருக்க மாட்டாள். நம்மைத் தங்கள் பக்கம் இழுப்பதற்காகவே அவர்கள் அப்படிச் சொல்கிறார்கள். அவர்கள் யாரையும் தங்கள் வீட்டுக்கு அழைப்பதில்லை, அவர்களும் எங்கும் அழைக்கப்படுவதில்லை. அவரே அதை ஒப்புக்கொள்கிறார்: 'நாங்கள் இருவரும் எங்கள் வீட்டு அடுப்பங்கரையோரம் தனியாகவே அமர்ந்திருக்கிறோம்.' அவர் எப்போதும் 'நாங்கள்' என்று சொல்வதால்—அரசர்கள் தங்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தும் 'நாங்கள்' என்ற அர்த்தத்தில் அல்ல, தன் மனைவியைக் குறிக்கவே அப்படிச் சொல்கிறார்—நான் அதைப்பற்றி அதிகம் வற்புறுத்திக் கேட்பதில்லை. ஆனால் எனக்கு எல்லாமே நன்றாகத் தெரியும்," என்று அந்த டச்சஸ் (Duchess) மேலும் கூறினார். அவளும் நானும் இரண்டு இளைஞர்களைக் கடந்து சென்றோம்; ஒரே பெண்ணிடமிருந்து தோன்றியிருந்தாலும், அவர்களின் தோற்றத்தில் வியக்கத்தக்க வேறுபாடுகள் இருந்தன. அவர்கள் இருவரும் டியூக் டி கெர்மான்டஸின் (Duc de Guermantes) புதிய காதலியான மேடம் டி சர்ஜிஸின் (Mme de Surgis) மகன்கள். அவர்கள் தங்கள் தாயின் சிறப்பம்சங்களை வெளிப்படுத்தினாலும், ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தனர். ஒருவனிடம், மேடம் டி சர்ஜிஸின் கம்பீரமான தோரணை அவனது ஆண்மைமிக்க உடல்வாகில் வெளிப்பட்டது; மேலும் தாய் மற்றும் மகன் இருவரின் பளிங்கு போன்ற கன்னங்களிலும் அதே போன்ற தீவிரமான, சிவந்த, புனிதமான வெளிறிய நிறம் படர்ந்திருந்தது. ஆனால் அவனது சகோதரனோ கிரேக்க பாணியிலான நெற்றி, கச்சிதமான மூக்கு, சிலை போன்ற கழுத்து மற்றும் எல்லையற்ற ஆழம் கொண்ட கண்கள் ஆகியவற்றைப் பெற்றிருந்தான். தெய்வீக சக்தியால் வழங்கப்பட்ட பல்வேறு சிறப்பம்சங்களைக் கொண்ட அவர்களின் இரட்டை அழகு, ஒருவிதமான நுட்பமான இன்பத்தை அளித்தது—அதாவது, அந்த அழகின் ஊற்றுக்கண் அவர்களுக்கு வெளியேயுள்ள ஒரு மூலத்தில் அமைந்திருந்தது என்பதை அது உணர்த்தியது. அது, ஒரு தாயின் முக்கிய பண்புகள் இரண்டு தனித்தனி உடல்களில் உருவம் பெற்றது போல இருந்தது; ஒரு இளைஞன் தன் தாயின் உடல்வாகையும் நிறத்தையும் கொண்டிருந்தான், மற்றவனோ அவளது பார்வையைத் தன்வசம் கொண்டிருந்தான். இது, ஜூபிடர் (Jupiter) அல்லது மினெர்வா (Minerva) ஆகியோரின் வலிமையையும் அழகையும் மட்டுமே உருவமாகக் கொண்ட தெய்வீகப் பிறவிகளைப் போலத் தோன்றியது. 'அவர் எங்கள் பெற்றோரின் நெருங்கிய நண்பர்' என்று அவர்கள் குறிப்பிடும் அளவுக்கு டியூக் டி கெர்மான்டஸ் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருந்த போதிலும், மூத்த மகன் டச்சஸை அணுகி வாழ்த்துத் தெரிவிப்பது விவேகமானதல்ல என்று கருதினான்; தன் தாயின் மீது அவளுக்கு இருந்த பகையுணர்வை அவன் அறிந்திருந்தான்—அதற்கான காரணம் அவனுக்குப் புரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்றாலும்—எனவே நாங்கள் அவர்கள் கண்ணில் பட்டதும், அவன் தன் தலையைச் சற்று வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டான். அறிவற்றவனாகவும் குறுகிய பார்வை கொண்டவனாகவும் இருந்ததால் தனக்கென ஒரு கருத்தை உருவாக்கும் துணிச்சல் இல்லாத அந்த இளைய சகோதரன், எப்போதும் தன் அண்ணனையே பின்பற்றுபவன்; அவனும் அதே கோணத்தில் தலையைச் சாய்த்தான். பிறகு, குறியீட்டுத் தன்மையுள்ள இரு உருவங்களைப் போல, ஒருவருக்கொருவர் பின்னால் வரிசையாக அவர்கள் விளையாட்டு அறைக்குச் சென்றனர்.

நான் அந்த அறையை அடைந்தபோது, ​​மார்க்கிஸ் டி சிட்ரி (Marquise de Citri) என்னை வழிமறித்தார்; அவர் இன்னும் அழகாகவே இருந்தார், ஆனால் அவரது வாயிலிருந்து நுரை தள்ளுவது போன்ற ஒரு தோற்றம் அவரிடம் இருந்தது. உயர்குடியில் பிறந்த அவர், 'ஓமால்-லொரைன்' (Aumale-Lorraine) வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணை முப்பாட்டியாகக் கொண்ட திரு. டி சிட்ரியை மணப்பதன் மூலம் ஒரு சிறந்த திருமண உறவை அமைத்துக்கொண்டார். ஆனால் அந்தத் திருப்தி கிடைத்ததும், அவரது முரண்பட்ட இயல்பு அவரை உயர்குடிச் சமூகத்தின் மீது வெறுப்பு கொள்ளச் செய்தது—இருப்பினும், அதிலிருந்து முழுமையாக விலகிச் செல்லும் அளவுக்கு அந்த வெறுப்பு தீவிரமாக இருக்கவில்லை. விருந்துக்கு வந்த அனைவரையும் அவர் கேலி செய்தது மட்டுமல்லாமல், அந்த ஏளனம் மிகவும் கொடூரமானதாகவும் இருந்தது; அதை வெளிப்படுத்தச் சாதாரணச் சிரிப்பு போதாமல், அது தொண்டையிலிருந்து வெளிப்படும் ஒருவித சீறல் ஒலியாக மாறியது. "ஆ!" என்று என்னிடம் கூறிய அவர், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு என்னிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சிறிது தூரம் சென்றுகொண்டிருந்த டச்சஸ் டி கெர்மாண்டஸைச் (Duchesse de Guermantes) சுட்டிக்காட்டினார். "என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துவது என்னவென்றால், அவரால் எப்படி அப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையை வாழ முடிகிறது என்பதுதான்." அந்த வார்த்தைகள், யூதர் அல்லாதவர்கள் தாமாகவே உண்மையை நோக்கி வராததைக் கண்டு வியக்கும் ஒரு கோபக்காரப் புனிதரிடமிருந்து வந்தனவா, அல்லது ரத்தக் களரியை விரும்பும் ஒரு அராஜகவாதியிடமிருந்து வந்தனவா? எதுவாயினும், அந்த விமர்சனம் முற்றிலும் நியாயமற்றது. முதலாவதாக, மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும் மேடம் டி சிட்ரி வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும் இடையே (கோப உணர்வைத் தவிர) பெரிய வித்தியாசம் ஏதுமில்லை. மேரி-கில்பர்ட் (Marie-Gilbert) ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு மாலை நேர விருந்தில் கலந்துகொள்வது போன்ற ஒரு 'கடுமையான தியாகத்தைச்' செய்ய டச்சஸால் முடிவதைக் கண்டு மேடம் டி சிட்ரி வியப்படைந்தார். உண்மையில், இந்தச் சூழலில் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும்: மேடம் டி சிட்ரி அந்த இளவரசியை (Princess) மிகவும் விரும்பினார்—அவர் உண்மையில் மிகவும் கனிவான பெண்மணி—மேலும் அந்த விருந்தில் கலந்துகொள்வதன் மூலம் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்க முடியும் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். சொல்லப்போனால், இந்த ஒன்றுகூடலுக்கு வருவதற்காக, ஒரு மேதையாகக் கருதப்பட்ட நடனக் கலைஞர் ஒருவருடனான சந்திப்பை அவர் ரத்து செய்திருந்தார்; அந்த நடனக் கலைஞர் அவருக்கு ரஷ்ய நடன அமைப்பின் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொடுப்பதாக இருந்தது. ஓரியான் (Oriane) பல்வேறு விருந்தினர்களை வரவேற்பதைக் கண்டபோது மேடம் டி சிட்ரி (Mme de Citri) அடைந்த தீவிரமான கோபத்தின் வீரியம் சற்றே தணிந்ததற்குக் மற்றொரு காரணம் இருந்தது: மேடம் டி சிட்ரியை வாட்டி வதைத்துக்கொண்டிருந்த அதே நோயின் அறிகுறிகள் — மிக ஆரம்ப நிலையில்தான் என்றாலும் — மேடம் டி கெர்மான்டிடமும் (Mme de Guermantes) காணப்பட்டன. மேலும், அந்த நோய்க்கான விதைகளை அவர் பிறப்பிலிருந்தே சுமந்து வந்திருந்தார் என்பதையும் நாம் அறிவோம். இறுதியாக, மேடம் டி சிட்ரியை விட அதிக புத்திசாலித்தனம் கொண்டவர் என்பதால், அத்தகைய 'எதையும் பொருட்படுத்தாத மனப்பான்மைக்கு' (இது வெறும் சமூக ரீதியிலான ஒன்று மட்டுமல்ல) மேடம் டி கெர்மான்ட் அதிக உரிமை கொண்டிருந்தார் என்று சொல்லலாம்; ஆயினும், மற்றவர்களின் குறைகளால் துன்புறுவதற்குப் பதிலாக அவற்றைச் சகித்துக்கொள்ள உதவும் சில பண்புகள் மனிதர்களிடம் இருப்பது உண்மைதான்; மேலும், ஒரு அறிவாளி பொதுவாக மற்றவர்களின் முட்டாள்தனத்தை ஒரு முட்டாள் கவனிப்பதைப் போல பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார். டச்சஸின் (Duchess) நகைச்சுவை உணர்வைப் பற்றி நாம் போதுமான அளவு விவரித்துள்ளோம்; அது உயர்ந்த புத்திசாலித்தனத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், அது ஒரு வகையான நகைச்சுவை உணர்வுதான் — அதாவது, பல்வேறு வாக்கிய அமைப்புகளை (ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரைப் போல) திறமையாகக் கையாளும் திறன் கொண்ட நகைச்சுவை அது. ஆயினும், தன்னைப்போலவே உள்ள பண்புகளைக் கொண்டவர்களைக் கீழ்த்தரமாகப் பார்ப்பதற்கு மேடம் டி சிட்ரிக்கு எந்தத் தகுதியும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் மற்ற அனைவரையும் முட்டாள்களாகவே கருதினார்; ஆனால், அவரது உரையாடல்களிலும் கடிதங்களிலும், அவர் எவர்களை இவ்வளவு ஏளனத்துடன் நடத்தினாரோ அவர்களை விடத் தாழ்ந்தவராகவே தோன்றினார். அதுமட்டுமின்றி, அவருக்கு... என்பதற்கான தேவை மிகவும் இருந்தது.
...சமூக வாழ்க்கையை ஏறக்குறைய துறந்த பிறகு, அவர் நாடிய இன்பங்கள் அனைத்தும், எதன் மீதும் ஆர்வத்தைத் தகர்த்துவிடும் அவரது அந்தப் பயங்கரமான ஆற்றலுக்கு ஒவ்வொன்றாக அடிபணியத் தொடங்கின. மாலை நேர விருந்துகளுக்குப் பதிலாக இசை நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்ளத் தொடங்கிய அவர், இப்படிச் சொல்லலானார்: "அதை—அந்த இசையை—கேட்பதில் உங்களுக்கு இன்பம் கிடைக்கிறதா? கடவுளே, அது அந்தந்தத் தருணத்தைப் பொறுத்தது. ஆனால் அது எவ்வளவு சலிப்பூட்டுவதாக இருக்கக்கூடும்! ஓ, பீத்தோவன்—என்ன ஒரு சலிப்பு!" வாக்னர், பிறகு ஃபிராங்க் மற்றும் டெபுஸ்ஸி ஆகியோரைப் பொறுத்தவரை, "என்ன ஒரு சலிப்பு" என்று சொல்வதற்குக் கூட அவர் மெனக்கெடவில்லை; மாறாக, ஒரு முடிதிருத்துபவரைப் போலத் தன் கையை முகத்தின் குறுக்கே அசைக்கும் சைகையை மட்டுமே செய்தார்.

விரைவிலேயே, எல்லாமே சலிப்பூட்டுவதாக மாறின. "அழகான விஷயங்கள் மிகவும் சலிப்பூட்டுபவை! ஓ, ஓவியங்கள்—அவை ஒருவரைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்துவிடும்... நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரி; கடிதம் எழுதுவது எவ்வளவு சலிப்பான விஷயம்!" இறுதியில், வாழ்க்கையே ஒரு பெரும் சலிப்பு என்று அவர் அறிவித்தார்—ஆனால் எதை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர் அப்படி ஒப்பிட்டார் என்பதை யாராலும் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) வீட்டில் நான் முதன்முதலில் இரவு உணவு உண்டபோது அந்த அறையைப் பற்றிக் கூறிய விஷயங்களினாலோ என்னவோ—அந்தச் சீட்டாட்டம் அல்லது புகைபிடிக்கும் அறை—எனக்கு ஒரு மாயாஜால அறையைப் போலவே தோன்றியது. அலங்கார வேலைப்பாடுகள் கொண்ட தரைத்தளம், முக்காலி மேஜைகள், நம்மை உற்றுநோக்கும் கடவுளர் மற்றும் விலங்குகளின் உருவங்கள், நாற்காலியின் கைப்பிடிகள் மீது சாய்ந்திருக்கும் ஸ்பிங்க்ஸ் (sphinx) சிலைகள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எட்ருஸ்கன் மற்றும் எகிப்தியக் கலை பாணியிலான குறியீடுகள் வரையப்பட்ட அந்தப் பிரம்மாண்டமான பளிங்கு அல்லது எனாமல் மொசைக் மேஜை என அனைத்தும் அந்த உணர்வை ஏற்படுத்தின. அந்தப் பளபளப்பான, தீர்க்கதரிசனத் தன்மை கொண்ட மேஜைக்கு அருகில் இழுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அமர்ந்திருந்தார். சீட்டுகளைத் தொடாமலும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள நடவடிக்கைகளில் எந்த ஆர்வமும் காட்டாமலும், நான் உள்ளே நுழைந்ததைக் கூட கவனிக்காமலும் இருந்த அவர், ஜாதகம் கணிப்பதற்காகத் தன் முழு மனவலிமையையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் செலுத்தும் ஒரு மந்திரவாதியைப் போலத் தோன்றினார். முக்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் 'பைத்தியா' (Pythia - டெல்பி தீர்க்கதரிசி) போல அவரது கண்கள் முகத்திலிருந்து பிதுங்கி வெளியே தெரிந்தது மட்டுமல்லாமல், மிகச் சிறிய அசைவுகளைக் கூடத் தவிர்க்க வேண்டிய அந்தச் செயலில் கவனம் சிதறாமல் இருக்க—கணக்கை விடுவிப்பதில் மட்டுமே குறியாக இருக்கும் கணிதவியலாளரைப் போல—சிறிது நேரத்திற்கு முன் புகைத்துக்கொண்டிருந்த சுருட்டை (cigar) அவர் ஓரமாக எடுத்து வைத்திருந்தார்; அதைத் தொடர்ந்து புகைப்பதற்கான மனநிலை அவரிடம் அப்போது இருக்கவில்லை. தனக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியின் கைப்பிடிகளில் செதுக்கப்பட்டிருந்த, குனிந்த நிலையில் உள்ள இரண்டு தெய்வங்களைக் கண்டதும், அந்த பரோன் ஸ்பிங்க்ஸின் புதிரை அவிழ்க்க முயல்கிறார் என்று ஒருவர் நினைத்திருக்கக்கூடும்—ஆனால், உண்மையில் அது, அவர் விளையாடுவதற்காக அமர்ந்திருந்த அதே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த, இளம், உயிருள்ள ஈடிபஸின் புதிராக இருந்தது. ஆயினும், எம். டி சார்லஸ் தனது மன ஆற்றலை அவ்வளவு தீவிரமாகக் குவித்த அந்த உருவம்—பொதுவாக *இதைவிட அதிகமாக வடிவியல் ரீதியாக* ஆய்வு செய்யப்படாத ஓர் உருவம்—இளம் மார்க்விஸ் டி சர்ஜிஸின் உருவத்தின் கோடுகளால் வரையப்பட்டிருந்தது; எம். டி சார்லஸ் அதைக் கூர்ந்து நோக்குவதில் அவ்வளவு ஆழ்ந்திருந்தார், அந்த இளைஞன் ஒரு வைர வடிவ வார்த்தைப் புதிரையோ, ஒரு விடுகதையையோ, அல்லது அவர் அதன் இரகசியத்தை அவிழ்க்க முயன்ற அல்லது அதன் சூத்திரத்தை வருவிக்கத் தேடிய ஒரு இயற்கணிதச் சிக்கலையோ முன்வைப்பது போல் தோன்றினார். அவருக்கு முன்னால், இந்த 'சட்டப் பலகை'யில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த தீர்க்கதரிசனக் குறிகளும் உருவங்களும், அந்த இளைஞனின் விதி எந்தத் திசையில் செல்கிறது என்பதை அந்த வயதான மந்திரவாதி அறிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு மந்திரப் புத்தகம் போலத் தோன்றின. திடீரென்று, நான் அவரைக் கவனிப்பதை அவர் உணர்ந்தார்; ஒரு கனவிலிருந்து வெளிவருவது போலத் தலையை உயர்த்தி, வெட்கத்துடன் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அந்த நேரத்தில், திருமதி டி சர்ஜிஸின் மற்றொரு மகன், சீட்டுக்கட்டுகளைப் பார்ப்பதற்காக, விளையாடிக் கொண்டிருந்த மகனிடம் வந்தார். அவர்கள் சகோதரர்கள் என்பதை திரு. டி சார்லஸ் என்னிடமிருந்து அறிந்தபோது, இத்தகைய அற்புதமான மற்றும் பலதரப்பட்ட தலைசிறந்த படைப்புகளை உருவாக்கும் திறன் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தின் மீது அவர் கொண்டிருந்த வியப்பை அவரது முகத்தால் மறைக்க முடியவில்லை. மேலும், திருமதி டி சர்ஜிஸ்-லெ-டூக்கின் இரண்டு மகன்களுக்கும் ஒரே தாய் மட்டுமல்ல, ஒரே தந்தையும் உண்டு என்பதை அறிந்தபோது, அந்தப் பிரபுவின் உற்சாகம் இன்னும் அதிகரித்தது. ஜூபிடரின் பிள்ளைகள் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபட்டிருந்தனர், ஆனால் அதற்குக் காரணம், அவர் முதலில் மெடிஸை மணந்தார்—அறிவுள்ள பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுப்பதே அவளது விதியாக இருந்தது—பின்னர் தெமிஸையும், அதனைத் தொடர்ந்து யூரிநோமி, நிமோசைன், லெட்டோ, இறுதியாக ஜூனோவையும் மணந்தார். ஆயினும், ஒரே தந்தையிடமிருந்து, திருமதி டி சர்ஜிஸ் இரண்டு மகன்களைப் பெற்றெடுத்திருந்தார்; அவர்கள் அவரிடமிருந்து அழகைப் பெற்றிருந்தனர்—ஆனால் அது வெவ்வேறு வகையான அழகு.

இறுதியாக, ஸ்வான் அறைக்குள் நுழைவதைக் காணும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தது—அது ஒரு பரந்த இடம், மிகவும் பெரியதாக இருந்ததால் அவர் முதலில் என்னைக் கவனிக்கவில்லை. அது ஒருவிதமான மகிழ்ச்சி கலந்த சோகம்; மற்ற விருந்தினர்களுக்கு அந்தச் சோகம் இல்லையென்றாலும், நெருங்கி வரும் மரணத்தின் விசித்திரமான, எதிர்பாராத தோற்றங்கள் ஏற்படுத்திய ஒருவித ஈர்ப்பு அவர்களுக்குள் இருந்தது—அதாவது, பொதுவான வழக்கில் சொல்வது போல, ஒருவரின் முகத்திலேயே முன்கூட்டியே எழுதப்பட்டிருக்கும் அந்த மரணத்தின் தோற்றம் அது. ஏறக்குறைய நாகரிகமற்றது என்று சொல்லத்தக்க ஒரு திகைப்புடன்—அதாவது, துருவி அறியும் ஆர்வம், குரூரம் மற்றும் உணர்ச்சியற்ற அதே சமயம் கலக்கம் நிறைந்த ஒரு பார்வை (ராபர்ட் சொல்வதானால், *suave mari magno* மற்றும் *memento quia pulvis* ஆகியவற்றின் கலவை)—அனைவரின் கண்களும் அந்த முகத்தின் மீது நிலைத்திருந்தன; நோயின் தாக்கத்தால் தேய்பிறை நிலவைப் போல கன்னங்கள் குழிந்துபோயிருந்த அந்த முகம்—ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தைத் தவிர (நிச்சயமாக, ஸ்வா... பார்த்த அதே கோணம் அதுதான்)......அவை வலுவற்ற மேடை அமைப்பைப் போலச் சரிந்து விழுந்தன; ஒருவிதக் கண்மாயம் மட்டுமே அவற்றுக்கு ஒரு திடமான தோற்றத்தை அளிக்க முடிந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் முகத்தின் மற்ற அம்சங்களைச் சமன் செய்து அதன் தீவிரத்தைக் குறைத்திருந்த கன்னங்கள் இப்போது இல்லாததாலோ, அல்லது தமனிகள் இறுகும் நோயின் (இதுவும் ஒரு வகையான நச்சுத்தன்மையே) விளைவாக மது அருந்தியதைப் போல முகம் சிவந்துபோனதாலோ அல்லது மார்பின் (morphine) போதையால் முகம் விகாரமடைந்ததாலோ—ஸ்வானின் 'பஞ்சினெல்லோ' (Punchinello) பாணி மூக்கு—முன்பு ஒரு இனிமையான முகத்தோற்றத்தோடு இயல்பாகக் கலந்திருந்தது—இப்போது மிகப்பெரியதாகவும், வீங்கியும், அடர் சிவப்பாகவும் தெரிந்தது; அது ஒரு விசித்திரமான 'வலோயிஸ்' (Valois) வம்சத்தவரின் மூக்கை விட, ஒரு முதிய ஹீப்ரு இனத்தவரின் மூக்கைப் போலவே இருந்தது. மேலும், அவரது இறுதி நாட்களில், அவரது இனத்திற்கே உரிய உடல்வாகு இன்னும் கூர்மையாக வெளிப்பட்டிருக்கலாம்; அதோடு மற்ற யூதர்களுடனான ஒருவித தார்மீக ஒற்றுமை உணர்வும் மேலோங்கியிருக்கலாம்—அந்த ஒற்றுமை உணர்வை ஸ்வான் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மறந்திருந்தாலும், அவரது உயிருக்கே ஆபத்தான நோய், 'டிரைஃபஸ் விவகாரம்' (Dreyfus Affair) மற்றும் யூத-எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம் ஆகிய சக்திகளின் கூட்டுச் செயல்பாட்டால் அது மீண்டும் உயிர்பெற்றிருந்தது. பண்பட்ட, உலக அனுபவம் வாய்ந்த சில யூதர்களிடம், ஒரு முரடனும் ஒரு தீர்க்கதரிசியும் உள்ளுக்குள் மறைந்திருப்பார்கள்; ஒரு நாடகத்தில் குறிப்பிட்ட தருணத்தில் அவர்கள் மேடைக்கு வருவது போல, இவர்களின் வாழ்விலும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் அந்தப் பாத்திரங்கள் வெளிப்படும். ஸ்வான் இப்போது அந்தத் தீர்க்கதரிசிக்குரிய வயதை எட்டியிருந்தார். அவர் பெரிதும் மாறியிருந்தார் என்பது உண்மைதான்; உருகுவதற்குக் காத்திருக்கும் பனிக்கட்டியிலிருந்து பெரிய துண்டுகள் உடைந்து விழுவதைப் போல, நோயின் தாக்குதலால் அவரது முகத்தின் பல பகுதிகள் சிதைந்து போயிருந்தன. ஆயினும், என்னைப் பொறுத்தவரை அவர் எவ்வளவு அதிகமாக மாறியிருந்தார் என்பது என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. மிகச் சிறந்த, பண்பட்ட மனிதரான அவரிடம்—அவருடன் செலவிடும் நேரம் இப்போது எனக்குச் சற்றும் சலிப்பூட்டுவதாக இல்லை—ஒரு காலத்தில் நான் எத்தகைய மர்மமான பிம்பத்தைக் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன் என்பதை என்னால் இப்போது புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் அவர் தென்பட்டாலே என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கும்; பட்டுத் துணி இழைக்கப்பட்ட அவரது மேலங்கியை நெருங்கவே கூச்சமும் தயக்கமும் கொள்வேன்; ...அத்தகைய மனிதர் வசிக்கும் வீட்டின் கதவருகே நின்று அழைப்பு மணியை (bell) அழுத்துவதற்கு முன்பே ஆழ்ந்த பதற்றமும் அச்சமும் என்னைப் பீடித்துக்கொள்ளும்; ஆனால் அவை அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன—அவரது வீட்டிலிருந்து மட்டுமல்ல, அவரிடமிருந்தும் கூட; அவருடன் உரையாடுவது எனக்கு விருப்பமானதாக இருக்கலாம் அல்லது இல்லாமலும் போகலாம், ஆனால் அது என் நரம்பு மண்டலத்தில் எவ்விதச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்துவதில்லை.

மேலும், டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duke de Guermantes)-இன் ஆய்வு அறையில் அவரைச் சந்தித்த அந்த மதிய வேளையிலிருந்து—வெறும் சில மணிநேரங்களுக்கு முன்புதான் அவரைச் சந்தித்திருந்தேன்—அவர் எவ்வளவு மாறியிருந்தார்! இளவரசருடன் (Prince) ஏற்பட்ட ஏதோ ஒரு மோதல் அவரை அத்தகைய நிலைக்குக் குலுங்கச் செய்திருந்ததா? அப்படி நினைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. மிகக் கடுமையான உடல்நலக்குறைவு உள்ள ஒருவருக்குச் செய்யப்படும் மிகச்சிறிய அசைவு அல்லது முயற்சி கூட, விரைவிலேயே தாங்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு பெரும் சுமையாக மாறிவிடுகிறது. ஏற்கனவே களைப்படைந்த ஒருவர் மாலை நேர விருந்து ஒன்றின் வெப்பமான சூழலுக்கு ஆளானால், அவரது முகம் தளர்ந்து நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கிவிடும்; அது பார்ப்பதற்கு, ஒரு நாள் பொழுதில் கெட்டுப்போகும் நிலையில் உள்ள பாலையோ அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகப் பழுத்துப்போன பேரிக்காய் பழத்தையோ போலத் தோன்றும். மேலும், ஸ்வானின் தலைமுடி ஆங்காங்கே கொட்டி மெலிந்து போயிருந்தது; மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அடிக்கடி சொல்வது போல, அது ஒரு ரோமத் தோல் ஆடை செய்பவரின் (furrier) கவனிப்பு தேவைப்படுவது போலக் காட்சியளித்தது; அது நீண்ட காலம் பெட்டியில் அடைத்து வைக்கப்பட்ட துணியின் வாடையையும் தோற்றத்தையும் கொண்டிருந்தது—அதுவும் சரியாகப் பராமரிக்கப்படாமல் வைக்கப்பட்ட துணியைப் போல. புகைபிடிக்கும் அறையைக் கடந்து சென்று ஸ்வானிடம் பேசலாம் என்று நான் நினைத்திருந்த வேளையில், துரதிர்ஷ்டவசமாக என் தோள் மீது ஒரு கை வந்து விழுந்தது: "வணக்கம் நண்பா; நான் பாரிஸில் நாற்பத்தெட்டு மணி நேரம் தங்கியிருக்கிறேன். உன் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தபோது நீ இங்கே இருப்பதாகச் சொன்னார்கள்—அதனால் என் அத்தையின் விருந்தில் நான் கலந்துகொள்ளும் இந்த வாய்ப்பிற்குக் காரணமான உனக்குத்தான் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்." அது செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup). அந்த வீடு எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது என்று நான் அவனிடம் கூறினேன். "ஆம், அது ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தைப் போலவே இருக்கிறது. தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு அது மிகுந்த சலிப்பூட்டுவதாகவே தோன்றுகிறது. என் மாமா பாலமெடே (Palamède) அருகில் நாம் நிற்க வேண்டாம், இல்லையென்றால் அவர் நம்மைப் பிடித்துக்கொண்டு நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டே இருப்பார். இப்போது அவருடைய கவனத்தை ஈர்த்திருந்த மேடம் மோலே (Mme Molé) சற்று முன்புதான் கிளம்பிச் சென்றார், அதனால் அவர் இப்போது சும்மா பொழுதைப் போக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்." "அங்கே நடந்த காட்சிகள் மிகவும் பரபரப்பானவை; அவர் அவளை ஒரு கணம் கூட விட்டுப் பிரியவில்லை; அவளை வண்டியில் ஏற்றிவிட்ட பிறகுதான் அவளை விடுவித்தார். என் மாமாவின் செயலை நான் குறை கூறவில்லை—ஆனால், என்னிடம் எப்போதும் மிகவும் கண்டிப்புடன் நடந்துகொள்ளும் என் குடும்ப ஆலோசனைக் குழுவில், தாறுமாறான வாழ்க்கை வாழ்ந்த உறவினர்களே—குறிப்பாக அந்தப் பெருங்காமுகரான என் மாமா சார்லஸ் போன்றவர்களே—அங்கம் வகிப்பது எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கிறது. அவர் என் துணைப் பாதுகாவலர்; டான் ஜுவானைப் (Don Juan) போலவே பல பெண்களுடன் உறவு கொண்டவர்; இந்த வயதிலும் கூட அவர் சற்றும் ஓய்ந்தபாடில்லை. ஒரு கட்டத்தில், எனக்கு ஒரு சட்ட ஆலோசகரை நியமிப்பது பற்றிப் பேச்சு அடிபட்டது. அந்த வயதான காமுகர்கள் அதைப் பற்றி விவாதிக்கக் கூடும்போதெல்லாம்—அதாவது ஒழுக்கத்தைப் பற்றி எனக்குப் போதிக்கவும், நான் என் தாய்க்குத் துன்பம் விளைவிப்பதாகக் கூறவும் என்னை அழைக்கும்போதெல்லாம்—ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரிக்காமல் இருக்க அவர்கள் மிகவும் சிரமப்பட்டிருப்பார்கள் என்றே நான் நினைக்கிறேன். அந்தக் குழுவின் அமைப்பையே பாருங்கள்: பெண்களின் பின்னால் அதிகம் அலைந்த ஆண்களையே அவர்கள் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுத்தது போலிருக்கிறது." திரு. டி சார்லஸை (M. de Charlus) ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைப்போம்—அவரைப் பற்றிய என் நண்பரின் வியப்பு எனக்கு அவ்வளவு நியாயமானதாகத் தோன்றவில்லை (அதற்கான காரணங்கள் என் மனதில் பின்னர் மாறின என்றாலும்)—ஆனால், ஒரு காலத்தில் முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்ட அல்லது இப்போதும் அப்படித்தான் நடந்துகொண்டிருக்கும் உறவினர்களிடமிருந்து ஒரு இளைஞன் விவேகத்தைக் கற்றுக்கொள்வதை 'விசித்திரமானது' என்று ராபர்ட் கருதியது முற்றிலும் தவறானது.

பரம்பரைத் தன்மையோ அல்லது குடும்ப ஒற்றுமையோ காரணமாக இருந்தாலும், கண்டிப்புரை வழங்கும் மாமாவும், அவர் கண்டிக்க வேண்டிய பொறுப்பைப் பெற்றிருக்கும் மருமகனும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியான குறைகளைக் கொண்டிருப்பது தவிர்க்க முடியாதது. மேலும், அந்த மாமா......எந்தவிதமான பாசாங்கும் இன்றி—ஒவ்வொரு புதிய சூழலிலும் நிலைமை "முற்றிலும் வேறானது" என்று நம்பும் மனித இயல்பால் அவரும் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தார்; இந்த இயல்புதான் மக்களைக் கலை அல்லது அரசியல் சார்ந்த தவறுகளை (மற்றும் அது போன்றவற்றை) ஏற்றுக்கொள்ள வைக்கிறது—அதாவது, ஒரு காலத்தில் தாங்கள் நிராகரித்த ஓவியப் பாணியையோ அல்லது வெறுக்கத்தக்கதாகக் கருதிய அரசியல் விவகாரத்தையோ உண்மைகள் என்று தவறாக நம்பியிருந்த அதே தவறுகளை, அவை புதிய வடிவில் வரும்போது அடையாளம் காணாமலே மீண்டும் தழுவிக்கொள்ளும் நிலை இது. மேலும், மாமனின் தவறுகள் மருமகனின் தவறுகளிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தாலும், மரபணுக்களே ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு அதற்கான அடிப்படைக் காரணமாக இருந்திருக்கக்கூடும்; ஏனெனில், ஒரு விளைவு எப்போதும் அதன் காரணத்தை அசல்-நகல் உறவுமுறையில் ஒத்திருப்பதில்லை—உண்மையில், மாமனின் தவறுகள் மிகவும் மோசமானவையாக இருந்திருந்தாலும், அவை குறைவான தீவிரத்தன்மை கொண்டவை என்று அவர் மிகவும் நேர்மையாகவே நம்பியிருக்கக்கூடும்.

ராபர்ட்டுக்கு—அப்போது தன் மாமனின் உண்மையான ஈடுபாடுகள் பற்றி அறியாதிருந்தவனுக்கு—திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) கோபத்துடன் அறிவுரைகளை வழங்கியபோது, ​​அவர் முற்றிலும் நேர்மையாகவே இருந்திருக்கலாம் (பரோன் அவர்களே அத்தகைய ரசனைகளை வெறுத்த காலகட்டமாக அது இருந்திருந்தாலும் கூட); ஒரு உலகியல் மனிதனின் கண்ணோட்டத்தில், தன்னைவிட ராபர்ட் தான் மிக அதிகக் குற்றவாளி என்று அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். ராபர்ட்டை நல்வழிப்படுத்தும் பொறுப்பு அவன் மாமனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சமயத்தில், அவன் தன் சமூக வட்டத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்படும் நிலைக்கு மிக அருகில் செல்லவில்லையா? 'ஜாக்கி கிளப்'பில் (Jockey Club) உறுப்பினராகச் சேர முடியாமல் நிராகரிக்கப்படும் நிலையிலிருந்து அவன் மயிரிழையில் தப்பவில்லையா? மிகத் தாழ்ந்த தரத்திலான ஒரு பெண்ணுக்காக அவன் அள்ளி இறைத்த பொறுப்பற்ற பணச் செலவுகள்; தங்கள் சமூக உலகத்தைச் சாராத எழுத்தாளர்கள், நடிகர்கள் மற்றும் யூதர்கள் போன்றவர்களுடனான அவனது நட்பு; தேசத்துரோகிகளின் கருத்துக்களிலிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியாத அவனது கருத்துக்கள்; மற்றும் அவன் தன் குடும்பம் முழுவதற்கும் ஏற்படுத்திய வேதனை—இவற்றால் அவன் கேலிக்குரியவனாக மாறவில்லையா? அந்த அவப்பெயருக்குரிய வாழ்க்கையை திரு. டி சார்லஸின் வாழ்க்கையோடு எப்படி ஒப்பிட முடியும்? அதுவரை அவர் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்ற தனது அந்தஸ்தை தக்கவைத்துக் கொண்டது மட்டுமல்லாமல், அதை உயர்த்தியும் இருந்தார்—உயர் சமூகத்தில் மிகுந்த சலுகை பெற்ற ஒருவராக, மிகச் சிறந்த வட்டாரங்களால் விரும்பப்படுபவராகவும் போற்றப்படுபவராகவும் அவர் திகழ்ந்தார். மேலும், உயர்குடிப் பெண்ணான ஒரு 'போர்பன்' (Bourbon) இளவரசியை மணந்த அவர், அவளை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருந்ததுடன், சமூக மரபுகளைத் தாண்டிய தீவிரத்துடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் அவளது நினைவைப் போற்றி வந்தார்; ஒரு மகனாக அவர் எவ்வளவு சிறந்தவராக இருந்தாரோ, அதே அளவு சிறந்த கணவராகவும் திகழ்ந்தார்! "ஆனால், திரு. டி சார்லஸுக்கு (M. de Charlus) அவ்வளவு காதலிகள் இருந்தார்கள் என்பதில் உங்களுக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருக்கிறதா?" என்று நான் கேட்டேன். நான் தற்செயலாக அறிந்துகொண்ட ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தும் தீய நோக்கத்துடன் இதைக் கேட்கவில்லை; ஆனால், ஒரு தவறான கருத்தை அவர் மிகுந்த உறுதியுடனும் சுயதிருப்தியுடனும் பிடித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபோது எனக்குச் சற்று எரிச்சலாக இருந்தது. என் கேள்வியை வெறும் அறியாமை என்று கருதி, அவர் அலட்சியமாகத் தோள்களைக் குலுக்கினார். "சொல்லப்போனால், இதற்காக நான் அவரைக் குறை கூறவில்லை; அவர் முற்றிலும் சரி என்றே நான் நினைக்கிறேன்." பின்னர் அவர் ஒரு கோட்பாட்டை விவரிக்கத் தொடங்கினார்; அந்தக் கோட்பாடு பால்பெக் (Balbec) நகரில் இருந்தபோது அவரையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருக்கும். ஏனெனில், அங்கு அவர் பெண்களை மயக்கி உறவு கொள்பவர்களைக் கண்டித்தது மட்டுமல்லாமல், அக்குற்றத்திற்கு மரண தண்டனை மட்டுமே தகுந்த தண்டனை என்றும் கருதினார். அதற்குக் காரணம், அக்காலத்தில் அவர் காதலில் மூழ்கியிருந்ததும், பொறாமை உணர்வு கொண்டிருந்ததும்தான். அவர் விபச்சார விடுதிகளைப் புகழ்ந்து பேசும் அளவுக்குச் சென்றார். "அங்குதான் உங்களுக்குச் சரியாகப் பொருந்தக்கூடிய ஒன்றை—எங்கள் படைப்பிரிவில் நாங்கள் 'அளவு' (size) என்று அழைப்பதை—நீங்கள் துல்லியமாகக் கண்டடைய முடியும்." பால்பெக்கில் நான் அத்தகைய இடங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டபோது அவருக்கு ஏற்பட்ட அருவருப்பு உணர்வு இப்போது அவரிடம் இல்லை; அவர் பேசுவதைக் கேட்டதும், பிளாக் (Bloch) என்னைச் சில இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்ததாகக் கூறினேன். ஆனால் ராபர்ட், பிளாக் சென்று வந்த இடம் நிச்சயமாக "மோசமான நிலையில் இருந்த—ஏழைகளின் சொர்க்கம்" போன்ற இடமாகத்தான் இருந்திருக்கும் என்று பதிலளித்தார். "அது இடத்தைப் பொறுத்தது; அது எங்கே இருந்தது?" நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல் மௌனம் காக்கலானேன்; ஏனெனில், ராபர்ட் மிகவும் ஆழமாகக் காதலித்த ரேச்சல் (Rachel) என்ற அந்தப் பெண், ஒரு 'லூயி' (louis) நாணயத்திற்காகத் தன்னை விற்றுக்கொண்ட இடம் அதுதான் என்பது எனக்கு நினைவிருந்தது. "எது எப்படியோ, நான் உங்களை இன்னும் சிறந்த இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்—அற்புதமான பெண்கள் செல்லும் இடங்களுக்கு." பிளாக் (Bloch) எனக்குச் சுட்டிக்காட்டிய இடங்களை விட மிகச் சிறந்ததாக இருக்கக்கூடிய, தனக்குத் தெரிந்த இடங்களுக்கு என்னை விரைவில் அழைத்துச் செல்லுமாறு நான் அவரிடம் விருப்பம் தெரிவித்தபோது, ​​மறுநாளே தான் மீண்டும் ஊர் திரும்பவிருப்பதால் இம்முறை அதைச் செய்ய இயலாமை குறித்து அவர் உண்மையான வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தினார். "அதை என் அடுத்த வருகையின்போது வைத்துக்கொள்ளலாம்," என்று அவர் கூறினார். "அங்கே இளம் பெண்கள் கூட இருக்கிறார்கள்—நீயே பார்ப்பாய்," என்று அவர் ஒருவித மர்மமான தொனியில் சேர்த்துக் கூறினார். "ஓர்ஜ்வில் (Orgeville)-ஐச் சேர்ந்த ஒரு இளம் பெண் இருக்கிறாள் என்று நினைக்கிறேன்—துல்லியமாகச் சொல்கிறேன்—அவள் மிகச் சிறந்த குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவள்; அவளுடைய தாயார் ஏறக்குறைய 'லா குரோயிஸ்-லெவெக்' (La Croix-l’Évêque) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்; அவர்கள் உயர்குடி மக்கள்—நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்றால், என் அத்தை ஓரியானுக்கே (Oriane) தூரத்து உறவினர் கூட. அதோடு, அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தாலே அவள் நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பது தெரிந்துவிடும்" (ஒரு கணம், ராபர்ட்டின் குரலில் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்திற்கே உரிய அந்தத் தனித்துவமான ஆளுமைத்தன்மையின் நிழல் ஒரு மேகத்தைப் போல கடந்து செல்வதை நான் உணர்ந்தேன்—அது மிக உயரத்தில், நீண்ட நேரம் தங்காமல் சென்றது). "எனக்கு இது ஒரு அற்புதமான வாய்ப்பாகத் தோன்றுகிறது. அவளுடைய பெற்றோர் எப்போதும் உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்படுவதால் அவளைக் கவனித்துக்கொள்ள முடிவதில்லை. இயல்பாகவே அந்தப் பெண்ணுக்குச் சலிப்பு ஏற்படுகிறது; அவளுக்கு—அந்தக் குழந்தைக்கு—ஏதேனும் பொழுதுபோக்குகளைக் கண்டறிந்து தருவதில் நான் உன் மீது நம்பிக்கை வைத்துள்ளேன்!" "ஓ! நீங்கள் எப்போது திரும்பி வருவீர்கள்?" "எனக்குத் தெரியாது; ஒருவேளை உனக்கு 'டச்சஸ்' (duchess) அந்தஸ்து கொண்ட பெண்கள் மீது மட்டுமே தீவிர விருப்பம் இல்லையென்றால்..." (உயர்குடி வர்க்கத்தைப் பொறுத்தவரை, 'டச்சஸ்' என்ற பட்டம் மட்டுமே ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்தைக் குறிக்கும் ஒரே பட்டமாக இருந்ததால்...)...சாதாரண மக்கள் சொல்வது போல இளவரசிகளைப் போலத் திகழும் அந்தப் பெண்களைப் போலவே—இன்னொரு விதத்தில்—மேடம் புட்பஸின் (Mme Putbus) தலைமைப் பணிப்பெண்ணும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

அச்சமயம், மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) தனது மகன்களைத் தேடிக்கொண்டு சீட்டாட்டம் நடைபெறும் அறைக்குள் நுழைந்தார். அவரைக் கண்டதும், எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மிகுந்த கனிவுடன் அவரை அணுகினார்; இது மார்க்கிஸை (Marquise) மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது—ஏனெனில் அந்தப் பிரபுவிடமிருந்து (Baron) மிகுந்த குளிர்ந்த அல்லது அலட்சியமான வரவேற்பையே அவர் எதிர்பார்த்திருந்தார். அவர் எப்போதும் ஓரியானின் (Oriane) பாதுகாவலராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டவர்; மேலும், வாரிசுரிமை மற்றும் டச்சஸ் (Duchess) மீதான பொறாமை காரணமாக டியூக்கின் (Duke) விருப்பங்களுக்கு அடிக்கடி இணங்கிப்போகும் குடும்பத்தில், இவர் மட்டுமே விதிவிலக்காகத் தனது சகோதரனின் காதலிகளைத் தயவுதாட்சண்யமின்றி விலக்கி வைத்திருந்தார். எனவே, அந்தப் பிரபுவிடமிருந்து தான் அஞ்சிய அந்த அணுகுமுறைக்கான காரணங்களை மேடம் டி சர்ஜிஸ் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பார் என்றாலும், உண்மையில் அவருக்குக் கிடைத்த முற்றிலும் மாறுபட்ட வரவேற்புக்கான காரணங்கள் அவருக்குச் சிறிதும் புலப்படவில்லை. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜாக்கெட் (Jacquet) வரைந்த அவரது உருவப்படத்தைப் பற்றி அவர் மிகுந்த பாராட்டுடன் பேசினார். அவரது பாராட்டு ஒரு கட்டத்தில் மிகுந்த உற்சாகமாக மாறியது; அந்த உற்சாகம்—ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் எதிரிப் படைகளைத் தொடர்ந்து ஈடுபட வைப்பது போல மார்க்கிஸை அங்கேயே தக்கவைத்துக்கொள்ளும் (ராபர்ட் கூறுவது போல 'pin her down') ஒரு கணக்கிடப்பட்ட உத்தியாக இருந்தபோதிலும்—ஒருவேளை அது உண்மையானதாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஏனெனில், மேடம் டி சர்ஜிஸின் கம்பீரமான தோற்றத்தையும் கண்களையும் அவரது மகன்களிடம் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ந்த வேளையில், அந்தப் பிரபுவோ அதே வசீகரத் தன்மைகள் அவர்களின் தாயிடமே ஒன்றிணைந்திருப்பதைக் கண்டு ஒருவிதமான—ஆனால் அதே அளவு தீவிரமான—மகிழ்ச்சியை அடைந்திருக்கக்கூடும்; அது ஒரு ஓவியத்தைப் போன்றது—அந்த ஓவியம் தானே எந்தவொரு காம உணர்வையும் தூண்டுவதில்லை, ஆனால் அது உருவாக்கும் அழகியல் ரசனையின் மூலம், அதுவே தூண்டும் உணர்வுகளுக்கு மேலும் வலுவூட்டுகிறது. இந்த உணர்வுகள், ஜாக்கெட் வரைந்த அந்த உருவப்படத்திற்குப் பின்னோக்கி ஒருவிதமான சிற்றின்ப வசீகரத்தை அளித்தன; அந்தத் தருணத்தில், அந்த இரண்டு இளம் சர்ஜிஸ் இளைஞர்களின் உடல்ரீதியான மரபுத் தொடர்புகளை இன்னும் கூர்ந்து ஆராய்வதற்காக, அந்த ஓவியத்தைத் தமதாக்கிக்கொள்ள அவர் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டிருந்தார்.
200
"நான் மிகைப்படுத்திக் கூறவில்லை என்பதை இப்போது பார்க்கிறீர்கள்தானே?" என்று ராபர்ட் என்னிடம் கூறினான். "மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) மீது என் மாமா எவ்வளவு கவனத்துடனும் அக்கறையுடனும் இருக்கிறார் என்று பாருங்கள். இது உண்மையில் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஓரியானுக்கு (Oriane) இது தெரிந்தால், அவள் கடும் கோபமடைவாள். வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், எத்தனையோ பெண்கள் இருக்கையில், அந்த ஒரு பெண்ணைத் தேடிச் செல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை," என்று அவன் மேலும் கூறினான்; காதலில் இல்லாத மற்றவர்களைப் போலவே, அவனும் காதலிக்கும் ஒருவரை நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகும், பல்வேறு குணங்கள் மற்றும் பொருத்தப்பாடுகளை ஆராய்ந்த பிறகும் தான் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். மேலும், தன் மாமாவைப்பற்றி — அதாவது அவர் ஒரு பெண் பித்தர் என்று — தவறாக நினைத்திருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ராபர்ட் தன் அதிருப்தியின் காரணமாக மிஸ்டர் டி சார்லஸைப் (M. de Charlus) பற்றி மிகவும் அலட்சியமாகப் பேசினான். ஒருவரின் மருமகனாக இருப்பது என்பது சாதாரணமாகக் கடந்து செல்லக்கூடிய ஒன்றல்ல. பெரும்பாலும் அந்த உறவின் மூலமாகவே, காலப்போக்கில் ஒரு பரம்பரை குணம் கடத்தப்படுகிறது. ஜெர்மானிய நகைச்சுவை நாடகமான *மாமாவும் மருமகனும்* (Uncle and Nephew) என்பதன் பெயரில் ஒரு ஓவியத் தொகுப்பையே உருவாக்கலாம்; அதில், மாமா ஒருவர் அறியாமலேயே, பொறாமை கலந்த அக்கறையுடன், தன் மருமகன் இறுதியில் தன்னைப் போலவே மாறுவதை உறுதி செய்வதை சித்தரிக்கலாம்.

இதோடு நான் இன்னொன்றையும் சேர்ப்பேன்: இரத்த உறவு இல்லாத, அதாவது மருமகனின் மனைவியின் மாமாக்களாக இருப்பவர்களைச் சேர்க்காவிட்டால் அந்த ஓவியத் தொகுப்பு முழுமையடையாது. சார்லஸ் குடும்பத்தினர் தாங்கள் மட்டுமே சிறந்த கணவர்கள் என்றும், தங்கள் மனைவிகள் தங்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படத் தேவையில்லை என்றும் உறுதியாக நம்புகிறார்கள்; அதனால், தங்கள் மருமகள் மீதான பாசத்தின் காரணமாக, அவளுக்கு ஒரு சார்லஸ் குடும்பத்தையே கணவனாக அமைத்துத் தருகிறார்கள். இது அந்த ஒற்றுமைகளின் வலையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. மேலும், மருமகள் மீதான பாசத்துடன் அவள் வருங்காலக் கணவர் மீதான பாசமும் சில சமயங்களில் இணைகிறது. இத்தகைய திருமணங்கள் அரிதானவை அல்ல; பெரும்பாலும் அவை மகிழ்ச்சியான திருமணங்களாகவே கருதப்படுகின்றன.

— நாம் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்? ஆ! அந்த உயரமான பொன்னிற முடி கொண்ட பெண், மேடம் புட்பஸின் (Mme Putbus) பணிப்பெண். அவளுக்கும் பெண்களைப் பிடிக்கும், ஆனால் அது உங்களுக்கு எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று நினைக்கிறேன்; வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன், அவளை விட அழகான ஒரு உயிரினத்தை நான் பார்த்ததே இல்லை. — அவள் ஜியோர்ஜியோனின் (Giorgione) ஓவியங்களில் வரும் பெண்களைப் போல இருக்கிறாளா? — அச்சு அசலாக ஜியோர்ஜியோனின் பாணியில் இருக்கிறாள்! ஆ! பாரிஸில் செலவிட எனக்கு நேரம் இருந்திருந்தால் — எவ்வளவு அற்புதமான விஷயங்களைச் செய்திருக்கலாம்! பிறகு, நாம் வேறொருவரை நோக்கி நகர்கிறோம். ஏனென்றால் காதல் என்பது — அது ஒரு பெரிய வேடிக்கை; அந்த நிலையையெல்லாம் நான் கடந்து வந்துவிட்டேன். இலக்கியத்தின் மீதும் அவருக்கு அதேபோன்றதொரு சலிப்பு ஏற்பட்டிருப்பதை நான் விரைவில் ஆச்சரியத்துடன் உணர்ந்தேன்; ஆனால் எங்கள் முந்தைய சந்திப்பின்போது, ​​இலக்கியவாதிகள் மீது மட்டுமே அவருக்கு அதிருப்தி இருப்பது போலத் தோன்றியிருந்தது (அவர்கள் அனைவரும் ஏறக்குறைய "கயவர்கள் கூட்டம்" என்றே அவர் என்னிடம் கூறியிருந்தார்—ரேச்சலின் சில நண்பர்கள் மீது அவருக்கு இருந்த நியாயமான கோபமே இதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். "ராபர்ட்—வேறு ரகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர்"—தன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதித்தால் தனக்கு ஒருபோதும் திறமை இருக்காது என்று அவர்கள் அவளை நம்பவைத்திருந்தனர்; மேலும், அவர் அவர்களுக்காக ஏற்பாடு செய்த விருந்துகளில், அவர்கள் அவரை நேருக்கு நேராகவே கேலி செய்வார்கள்). ஆனால் உண்மையில், இலக்கியத்தின் மீதான ராபர்ட்டின் ஈடுபாடு ஆழமானதாகவோ அல்லது அவரது இயல்பான தன்மையிலிருந்து எழுந்ததாகவோ இருக்கவில்லை. அது ராச்சலின் மீதான காதலின் ஒரு கிளை மட்டுமே; அந்தக் காதல் மறைந்தபோது அதுவும் மறைந்துவிட்டது—வேகமான வாழ்க்கை முறையைக் கண்டு அவர் கொண்டிருந்த அருவருப்பும், பெண்களின் கற்பின் மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த மரியாதையும் மறைந்துபோனதைப் போலவே.

"அந்த இரண்டு இளைஞர்களின் தோற்றம் எவ்வளவு விசித்திரமாக இருக்கிறது!" "சூதாட்டத்தின் மீதான அந்த விசித்திரமான ஆர்வத்தைப் பாருங்கள், மார்க்கிஸ் (Marquise)," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus), மேடம் டி சர்ஜிஸிடம் (Mme de Surgis) அவளுடைய இரண்டு மகன்களையும் சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார்; அவர்கள் யார் என்பது தனக்குத் தெரியாதது போலவே அவர் நடித்தார். "அவர்கள் நிச்சயமாகக் கிழக்கத்தியர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; அவர்களுக்குச் சில தனித்துவமான அம்சங்கள் உள்ளன—ஒருவேளை துருக்கியர்களாக இருக்கலாம்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்—தனது பாவனையான அறியாமையை உறுதிப்படுத்தவும், அதே சமயம் ஒருவிதமான வெறுப்பை வெளிப்படுத்தவும் அவர் அவ்வாறு செய்தார்; இந்த வெறுப்பு பின்னர் நட்பாக மாறினால், அந்த நட்பு மேடம் டி சர்ஜிஸின் மகன்கள் என்ற அவர்களின் அந்தஸ்தை முன்னிட்டே ஏற்பட்டது என்பதையும், அவர்கள் யார் என்று பாரன் (Baron) அறிந்துகொண்ட பிறகுதான் அது தொடங்கியது என்பதையும் அது உணர்த்தும். ஒருவேளை, எம். டி. சார்லஸ்—அவரது திமிர் என்பது அவர் வெளிப்படுத்திக் களிப்படையும் ஒரு இயல்பான குணம்—அந்த இளைஞர்களின் பெயர்கள் தனக்குத் தெரியாதது போன்ற பாவனையைச் சாதகமாக்கிக்கொண்டு, மேடம் டி சர்ஜிஸை வைத்து வேடிக்கை பார்க்கவும், தனது வழக்கமான கேலிப் பேச்சில் ஈடுபடவும் அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கலாம்; 'ஸ்காபின்' (Scapin) என்ற கதாபாத்திரம் தன் எஜமானரின் மாறுவேடத்தைப் பயன்படுத்தி அவர் மீது தடியால் அடித்துத் துன்புறுத்துவதைப் போல இது இருந்தது.

"அவர்கள் என் மகன்கள்," என்று மேடம் டி சர்ஜிஸ் வெட்கத்துடன் கூறினார்—அவள் இன்னும் புத்திசாலித்தனமாக இருந்திருந்தால் (அவள் அதிக ஒழுக்கமானவளாக இல்லாவிட்டாலும் கூட) இத்தகைய எதிர்வினையை வெளிப்படுத்தியிருக்க மாட்டாள். ஒரு இளைஞரிடம் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) காட்டிய அந்த முழுமையான அலட்சியம் அல்லது ஏளனப் பாவனை எவ்வளவு போலியானதோ, அதேபோல ஒரு பெண்ணிடம் அவர் வெளிப்படுத்திய மேலோட்டமான பாராட்டும் அவரது உண்மையான இயல்பை பிரதிபலிக்கவில்லை என்பதை அவள் அப்போது புரிந்துகொண்டிருப்பாள். தன்னை மகிழ்விக்க விதவிதமான புகழ்ச்சி வார்த்தைகளை அவர் அடுக்கிக்கொண்டிருந்தபோதே, வேறொரு ஆணின் மீது அவர் வீசிய அந்தப் பார்வையை உணரும்போது, ​​அந்தப் பெண் பொறாமைப்பட்டிருக்கக்கூடும்; ஏனெனில், அந்த ஆணைக் கவனிக்காதது போலவே பின்னர் அவர் பாசாங்கு செய்வார். அந்தப் பார்வை, பெண்களுக்காக அவர் வைத்திருந்த பார்வைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது; அது அவரது ஆழ்மனதிலிருந்து எழும் ஒரு தனித்துவமான பார்வை. சமூகக் கூடல் ஒன்றில் கூட, அது இயல்பாகவே இளைஞர்களின் பக்கம் திரும்பிவிடும்; இது, மக்களின் ஆடைகளை உற்றுநோக்கும் விதத்திலேயே ஒரு ஆடை வடிவமைப்பாளரின் (couturier) தொழிலை அவரது கண்கள் காட்டிக்கொடுப்பதைப் போன்றது.

"ஓ! என்ன விசித்திரம்," என்று எம். டி— (M. d—) சற்று ஆணவத்துடன் பதிலளித்தார்.
...சார்லஸ், தான் முன்பு வெளிப்படுத்தியிருந்த மனநிலைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக, தனது சிந்தனைகளை ஒரு நீண்ட பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது போல் தோன்றினார். "ஆனால் எனக்கு அவர்களைத் தெரியாதே," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; தனது வெறுப்பை வெளிப்படுத்தியதில் சற்று எல்லை மீறிவிட்டதாகவும், அதனால் மார்க்கிஸ் (Marquise) அவர்களைத் தனக்கு அறிமுகப்படுத்தும் எண்ணத்தைக் கெடுத்துவிட்டதாகவும் அவர் அஞ்சினார். "நான் அவர்களை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தட்டுமா?" என்று மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) தயக்கத்துடன் கேட்டார். "அடக் கடவுளே! உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்—எனக்குச் சம்மதம்தான்; இருப்பினும், அத்தகைய இளைஞர்களுக்கு நான் அவ்வளவு சுவாரஸ்யமான நபராக இருக்கமாட்டேன்," என்று திரு. டி சார்லஸ் கூறினார்; ஒரு உதவியை மனமில்லாமல் செய்வது போன்ற தயக்கமும் விலகி நிற்கும் தன்மையும் அவரிடம் காணப்பட்டன.

"அர்னுல்ஃப், விக்டர்னியன், இங்கே சீக்கிரம் வாருங்கள்," என்று மேடம் டி சர்ஜிஸ் கூறினார். விக்டர்னியன் உறுதியான அசைவுடன் எழுந்தான். அர்னுல்ஃப் தன் சகோதரனைப் பின்பற்றி, கீழ்ப்படிதலுடன் வந்தான்.

"இப்போது மகன்களின் முறை," என்று ராபர்ட் என்னிடம் கூறினான். "இது மிகவும் வேடிக்கையானது. அவர் எல்லோரிடமும், ஏன் வீட்டில் உள்ள நாயிடமும் கூட, நல்ல பெயர் எடுக்க முயற்சிக்கிறார். என் மாமாவுக்கு 'ஜிகோலோ'க்களை (பணத்திற்காகப் பெண்களுடன் பழகும் ஆண்களை) அறவே பிடிக்காது என்பதுதான் இதில் இன்னும் வேடிக்கையான விஷயம். அவர் அவர்களை எவ்வளவு தீவிரமாகக் கவனிக்கிறார் என்று பாருங்கள். *நான்* அவர்களை அவரிடம் அறிமுகப்படுத்த முயன்றிருந்தால், அவர் என்னை உடனே விரட்டியடித்திருப்பார். கேளுங்கள், நான் உண்மையில் ஓரியானை (Oriane) சந்தித்து நலம் விசாரிக்க வேண்டும். பாரிஸில் எனக்கு மிகக் குறைந்த நேரமே உள்ளது; இல்லையென்றால் நான் நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டிய அனைவரையும் இங்கேயே சந்தித்துவிட விரும்புகிறேன்."

"அவர்கள் எவ்வளவு நல்ல வளர்ப்பைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; எவ்வளவு கவரும் வகையிலான நற்பண்புகள் அவர்களிடம் உள்ளன," என்று திரு. டி சார்லஸ் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

"அப்படியா நினைக்கிறீர்கள்?" என்று மேடம் டி சர்ஜிஸ் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார்.

ஸ்வான் (Swann) என்னைப் பார்த்ததும், செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) மற்றும் என்னை நோக்கி நடந்து வந்தார். ஸ்வானின் அந்த இயல்பான கலகலப்பான நகைச்சுவை உணர்வில், சமூகத்தில் வலம் வரும் ஒரு நாகரிக மனிதருக்குரிய நுட்பமான பாணி விடுபட்டிருந்தது. "மாலை வணக்கம்," என்று அவர் எங்களிடம் கூறினார். "அடக் கடவுளே! நாம் மூவரும் ஒன்றாக இருக்கிறோம்—மக்கள் இதை ஏதோ தொழிற்சங்கக் கூட்டம் என்று நினைத்துக்கொள்ளப் போகிறார்கள். அடுத்து நாம் பணப் பெட்டியைத் தேட வேண்டியதுதான் பாக்கி!" தனக்கு மிக அருகில் நின்று கொண்டிருந்த திரு. டி போஸர்ஃபியூல் (M. de Beauserfeuil) இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் என்பதை அவர் கவனிக்கவில்லை. அந்த ஜெனரல் அறியாமலேயே தன் புருவத்தைச் சுளித்தார். அருகிலேயே எம். டி சார்லஸின் (M. de Charlus) குரல் கேட்டது: "என்ன? உங்கள் பெயர் விக்டூர்னியனா (Victurnien)? *Le Cabinet des Antiques* நாவலில் வருவது போலவா?" என்று அந்தப் பிரபு (baron) கேட்டார்; அந்த இரு இளைஞர்களுடனான உரையாடலை அவர் நீட்டிக்கொண்டிருந்தார். "டி பால்சாக் (De Balzac), ஆம்," என்று மூத்த சர்ஜிஸ் (Surgis) பதிலளித்தார்—அவர் அந்த நாவலாசிரியரின் படைப்புகளை ஒரு வரி கூட படித்ததில்லை; ஆனால் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவரது ஆசிரியர், அவரது பெயருக்கும் டி'எஸ்க்ரிகினோனின் (d’Esgrignon) பெயருக்கும் உள்ள ஒற்றுமையைச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். தன் மகன் சிறப்பாகப் பேசுவதைக் கண்டு மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) மகிழ்ச்சியடைந்தார்; அத்தகைய அறிவுத்திறனைக் கண்டு எம். டி சார்லஸ் பரவசமடைந்தார்.

"லூபே (Loubet) முழுமையாக நம் பக்கம் இருக்கிறார் என்று தெரிகிறது—இது முற்றிலும் நம்பகமான ஒரு மூலத்திலிருந்து கிடைத்த தகவல்," என்று ஸ்வான் (Swann) செயிண்ட்-லூவிடம் (Saint-Loup) கூறினார்—ஆனால் ஜெனரல் கேட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காக இம்முறை அவர் குரலைக் குறைத்துப் பேசினார்; ஏனெனில், ட்ரேஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus Affair) ஸ்வானின் சொந்தக் கவலைகளில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்ததிலிருந்து, அவரது மனைவியின் குடியரசுக் கட்சித் தொடர்புகள் அவருக்கு அதிக ஆர்வமூட்டுவதாக அமைந்திருந்தன. "நீங்கள் முழு மனதுடன் எங்களுடன் இருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும் என்பதால்தான் இதைச் சொல்கிறேன்."

"உண்மையில் அப்படி இல்லை; நீங்கள் முற்றிலும் தவறாக நினைக்கிறீர்கள்," என்று ராபர்ட் பதிலளித்தார். "நானாகவே மாட்டிக்கொண்ட ஒரு குழப்பமான விஷயம் இது; இதற்காக நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். இதில் தலையிட்டிருக்கவே கூடாது. மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால், இந்த விவகாரத்திலிருந்தே விலகி இருப்பேன். நான் ஒரு ராணுவ வீரன்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ராணுவத்தின் நலனையே நான் முன்னிறுத்துகிறேன். நீங்கள் சிறிது நேரம் எம். ஸ்வானுடன் இருங்கள், நான் பிறகு உங்களை வந்து சந்திக்கிறேன்; நான் என் அத்தையைப் பார்க்கச் செல்கிறேன்." ஆனால் அவர் எம்ல் டி'அம்ப்ரெசாக் (Mlle d’Ambressac) என்பவருடன் பேசச் செல்கிறார் என்பதை நான் கவனித்தேன்; அவர்கள் இருவருக்கும் திருமணம் நிச்சயிக்கப்படலாம் என்பது குறித்து அவர் என்னிடம் பொய் சொல்லிவிட்டார் என்று நினைத்தபோது எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால், அரை மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் மேடம் டி மார்சாண்டெஸ் (Mme de Marsantes) மூலம் அவர் அந்தப் பெண்ணுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார் என்பதை அறிந்தபோது நான் நிம்மதியடைந்தேன்; அம்ப்ரெசாக் குடும்பத்தினர் மிகவும் செல்வந்தர்கள் என்பதால், அந்தத் திருமண உறவை மேடம் டி மார்சாண்டெஸ் விரும்பியிருந்தார்.

"இறுதியாக," எம். டி சார்லஸ் மேடம் டி சர்ஜிஸிடம் கூறினார், "நல்ல கல்வி அறிவுள்ள ஒரு இளைஞரை நான் கண்டறிந்துவிட்டேன்—வாசிப்புப் பழக்கம் உள்ளவர், பால்சாக் (Balzac) யார் என்பதை அறிந்தவர். அத்தகைய பண்பு அரிதாகிவிட்ட ஒரு சூழலில்—அதாவது என் சமகாலத்தவர்கள் மற்றும் நம்மைப் போன்றவர்களிடையே—அவரைச் சந்திப்பது எனக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது," என்று அவர் அந்த வார்த்தைகளை அழுத்திச் சொன்னார். குவர்மாண்டே குடும்பத்தினர் எல்லா மனிதர்களையும் சமமாக மதிப்பது போல் எவ்வளவுதான் பாசாங்கு செய்தாலும், 'உயர்குடியில்' பிறந்தவர்களுடன்—குறிப்பாக, தாங்கள் முகஸ்துதி செய்ய விரும்பிய தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்களுடன்—இருக்கும் மாபெரும் தருணங்களில், அவர்கள் பழைய குடும்ப நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தயங்கவில்லை. "பழைய நாட்களில்," அந்தப் பரோன் தொடர்ந்தார், "அரிஸ்டோக்ராட் என்றால் சிறந்தவர்—அறிவில் சிறந்தவர், இதயத்தில் சிறந்தவர். மேலும், விக்டர்னியன் டி'எஸ்கிரிக்னான் யார் என்று தெரிந்த நம்மிடையே நான் சந்தித்த முதல் நபர் இவர்தான். முதல் நபர் என்று சொல்வது தவறு. போலிக்னாக் மற்றும் மான்டெஸ்கியூ ஆகியோரும் இருக்கிறார்கள்," என்று மேலும் கூறினார் எம். டி சார்லஸ், இந்த இரட்டை ஒப்பீடு அந்த மார்க்விஸை நிச்சயம் மயங்கச் செய்துவிடும் என்பதை அறிந்திருந்தார். "அதுமட்டுமல்லாமல், உங்கள் மகன்கள் இதை நேர்மையாகப் பெற்றிருக்கிறார்கள்; அவர்களின் தாய்வழித் தாத்தாவிடம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் புகழ்பெற்ற சேகரிப்பு ஒன்று இருந்தது. நீங்கள் ஒருநாள் மதிய உணவிற்கு வரும் மகிழ்ச்சியை எனக்கு அளித்தால், என்னுடையதை நான் உங்களுக்குக் காட்டுகிறேன்," என்று அவர் அந்த இளம் விக்டர்னியனிடம் கூறினார். பால்சாக்கின் சொந்தக் கையெழுத்தில் திருத்தங்களுடன் கூடிய *Le Cabinet des Antiques* நூலின் ஒரு விசித்திரமான பதிப்பை நான் உங்களுக்குக் காண்பிப்பேன். அந்த இரண்டு விக்டர்னியன்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.

ஸ்வானை விட்டுப் பிரிய எனக்கு மனம் வரவில்லை. அவன் வந்து சேர்ந்திருந்தான்.
...அந்த அளவிலான சோர்வு; அதில் நோயாளியின் உடல் என்பது வேதிவினைகள் நிகழும் ஒரு ஆய்வகக் கலனைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்ற நிலை. அவரது முகத்தில் 'பிரஷ்யன் நீல' (Prussian-blue) நிறத்திலான சிறிய புள்ளிகள் தெரிந்தன—அவை உயிருள்ள உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தளத்தைச் சேர்ந்தவை போலத் தோன்றின—மேலும், உயர்நிலைப் பள்ளிக் காலத்தில் ஒரு பரிசோதனைக்குப் பிறகு அறிவியல் வகுப்பறையில் தங்கியிருப்பதை மிகவும் விரும்பத்தகாததாக மாற்றிய அந்த வகையான நாற்றம் அவரிடமிருந்து வீசியது. 'பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ்' (Prince de Guermantes) உடன் நீண்ட நேரம் உரையாடியது பற்றியும், அது எதைப் பற்றியது என்பதை என்னிடம் சொல்ல முடியுமா என்றும் நான் அவரிடம் கேட்டேன்.

"ஆம், பேசினேன்," என்று அவர் பதிலளித்தார், "ஆனால் முதலில் சிறிது நேரம் 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) மற்றும் 'திருமதி டி சர்ஜிஸ்' (Mme de Surgis) ஆகியோருடன் செல்லுங்கள்; நான் இங்கே உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்."

உண்மையில், 'திருமதி டி சர்ஜிஸ்'-இடம் அந்த அறையின் மூச்சுமுட்டும் வெப்பத்திலிருந்து வெளியேறி வேறு எங்காவது சிறிது நேரம் அமரலாம் என்று கூறிய 'திரு. டி சார்லஸ்', அவளது இரண்டு மகன்களுக்குப் பதிலாக என்னையே அவளுடன் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அந்த இளைஞர்களை ஆரம்பத்தில் ஈர்த்திருந்தாலும், இப்போது அவர்கள் மீது அவருக்கு அவ்வளவாக ஆர்வம் இல்லை என்பது போல அவர் காட்டிக்கொண்டார். மேலும், 'திருமதி டி சர்ஜிஸ்-லெ-டக்' (Mme de Surgis-le-Duc) சமூகத்தில் சற்று அதிருப்தியுடன் பார்க்கப்பட்டவர் என்பதால், இது அவருக்குச் செய்யப்பட்ட ஒரு எளிதான உபசரிப்பாகவும் அமைந்தது.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, நாங்கள் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான பகுதியில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​'பரோன்' (Baron) அடிக்கடி கேலிக்குள்ளாக்கும் 'திருமதி டி செயிண்ட்-எவெர்ட்' (Mme de Saint-Euverte) அவ்வழியே நடந்து வந்தார். 'திரு. டி சார்லஸ்' தன் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பை மறைக்கவோ அல்லது வெளிப்படையாகப் புறக்கணிக்கவோ—அதற்கும் மேலாக, அவருடன் மிகவும் நெருக்கமாக உரையாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணுடனான தனது நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்தவோ—அவர் அந்தப் புகழ்பெற்ற அழகியை நோக்கி அலட்சியமும் நட்பும் கலந்த ஒரு வாழ்த்தை முன்வைத்தார்; அவரும் அதே பாணியில் பதிலளித்தார், அதே சமயம் 'திரு. டி சார்லஸ்'-ஐ ஒரு ஏளனப் புன்னகையுடன் பக்கவாட்டில் பார்த்தார். ஆனால் அந்த இடம் மிகவும் குறுகலாக இருந்ததால், 'திருமதி டி செயிண்ட்-எவெர்ட்' மறுநாள் நடக்கவிருக்கும் விருந்துக்கு விருந்தினர்களை அழைக்கும் பணியைத் தொடர விரும்பியபோது—எங்களுக்குப் பின்னாலிருந்து—அவரால் எளிதாக வெளியேற முடியாமல் சிக்கிக்கொண்டார்; அந்த இளைஞர்களின் தாயார் முன்னிலையில் தனது திமிர்பிடித்த நகைச்சுவை உணர்வை வெளிப்படுத்தத் துடித்த 'திரு. டி சார்லஸ்', அந்த அரிய தருணத்தை உடனடியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். எந்தவித தீய நோக்கமும் இன்றி நான் அவரிடம் கேட்ட ஒரு அப்பாவித்தனமான கேள்வி, அவருக்கு ஒரு வெற்றிகரமான ஏளனப் பேச்சைத் தொடங்க வாய்ப்பளித்தது—அவரது அந்தப் பேச்சு முழுவதையும், எங்களுக்குப் பின்னால் கிட்டத்தட்ட அசைய முடியாமல் நின்றிருந்த அந்தப் பரிதாபகரமான பெண்மணி கேட்க வேண்டியதாயிற்று.

“நம்ப முடிகிறதா?” என்று அவர் மேடம் டி சர்ஜிஸிடம் (Mme de Surgis) என்னைக் காட்டிச் சொன்னார், “இந்தத் துணிச்சல்கார இளைஞன் என்னிடம்—உடல் சார்ந்த தேவைகள் குறித்துக் கடைபிடிக்க வேண்டிய நாகரிகத்தைக் கொஞ்சமும் மதிக்காமல்—‘நான் மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டின் (Mme de Saint-Euverte) வீட்டுக்குச் செல்கிறேனா?’ என்று கேட்டான். இதன் மூலம் அவன், எனக்கு வயிற்றுப்போக்கு இருக்கிறதா என்று கேட்க முயன்றான் என்று நினைக்கிறேன். எப்படியாயினும், நான் என் இயற்கை உபாதையைக் கழிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கும் இடம், அந்த அம்மையாரின் வீடாக இருக்காது—என் நினைவில் சரியாக இருந்தால், நான் முதன்முதலில் உயர்குடி சமூகத்தில் நுழைந்தபோதே அவர் தனது நூறாவது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தார்; வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், நிச்சயமாக *அவருடைய* வீட்டில் நான் அதைச் செய்யமாட்டேன். ஆனாலும், அவருடைய பேச்சைக் கேட்பது எவ்வளவு சுவாரஸ்யமானது! எவ்வளவு வரலாற்று நினைவுகள்—முதல் பேரரசு (First Empire) மற்றும் மறுசீரமைப்பு (Restoration) காலங்களில் பார்த்த மற்றும் அனுபவித்த விஷயங்கள்! அதோடு எவ்வளவு அந்தரங்கமான கதைகள்—நிச்சயமாக அவை ‘புனிதமானவை’ அல்ல, ஆனால் அந்த வயதான, இன்னும் துடிப்பான பெண்ணின் தொடையைப் பார்த்தால், அவை நிச்சயமாக ‘கவர்ச்சியான’ [‘Vertes’] கதைகளாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். அந்த விறுவிறுப்பான காலங்களைப் பற்றி அவரிடம் கேள்வி கேட்பதைத் தடுக்கும் ஒரே விஷயம் என் மூக்கின் உணர்திறன் தான். அவர் அருகில் இருந்தாலே போதும். திடீரென்று எனக்குள் தோன்றும்: ‘கடவுளே, என் கழிவுநீர் தொட்டி உடைந்துவிட்டதா!’—ஆனால் அது வெறும் மார்க்கிஸ் (Marquise) அம்மையார் ஒரு அழைப்பை விடுக்க வாயைத் திறப்பதுதான் என்று பிறகுதான் புரியும்.” மேலும், நான் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர் வீட்டுக்குச் சென்றால், அந்தக் கழிவுநீர் குழி ஒரு ராட்சத செப்டிக் டேங்காக (septic tank) மாறியிருக்கும் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். ஆயினும், அவர் ஒரு விசித்திரமான பெயரைக் கொண்டிருக்கிறார்—அவரது நீண்ட கால வாழ்க்கைக்குப் பிறகும் கூட, அந்தப் பெயர் என்னை மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு முட்டாள்தனமான, ‘சிதைவுற்ற கலாச்சாரத்தைச் சார்ந்த’ (decadent) கவிதை வரியை நினைக்க வைக்கிறது: “ஆ! பச்சை, அன்று என் ஆன்மா எவ்வளவு பச்சையாக இருந்தது...” ஆனால் எனக்கு இன்னும் தூய்மையான வகை பச்சை நிறமே தேவை. சோர்வே இல்லாமல் நடக்கும் அந்த அம்மையார் ‘தோட்ட விருந்துகளை’ (garden parties) நடத்துவதாகச் சொல்லப்படுகிறது—ஆனால் நான் அவற்றை ‘கழிவுநீர் கால்வாய்களில் உலாவுவதற்கான அழைப்புகள்’ என்றே அழைப்பேன். “அங்கே சென்று சேற்றில் நனையப் போகிறீர்களா?” என்று அவர் மேடம் டி சர்ஜிஸிடம் கேட்டார்; அந்தப் பெண்மணி அப்போது ஒரு இக்கட்டான நிலையில் இருந்தார். ஏனெனில், செயிண்ட்-யூவெர்ட் பகல் நேரக் காட்சியைத் தவறவிடுவதை விடத் தன் வாழ்நாளின் பல ஆண்டுகளை மகிழ்ச்சியுடன் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தபோதிலும், தான் போகவில்லை என்று பரோனிடம் பாசாங்கு செய்ய விரும்பிய அவள், ஒரு நடுநிலையான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்: அதுதான் நிச்சயமற்ற தன்மை. இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை, ஒரு முட்டாள்தனமான மேலோட்டமான மற்றும் அற்பமான தையல்காரரைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை எடுத்ததால், திருமதி டி சர்ஜிஸை மகிழ்விக்க விரும்பியபோதிலும், அவரைப் புண்படுத்துவதற்கு அஞ்சாத திரு. டி சார்லஸ், "இது எடுபடாது" என்பதைக் காட்டுவதற்காகச் சிரிக்கத் தொடங்கினார்.

"திட்டமிடுபவர்களை நான் எப்போதும் பாராட்டுகிறேன்," என்றாள் அவள்; "நான் அடிக்கடி கடைசி நிமிடத்தில் ரத்து செய்துவிடுவேன். இது ஒரு கோடைக்கால ஆடை சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்—அது நிலைமையையே மாற்றிவிடும். நான் அந்தத் தருணத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுவேன்."

என் பங்கிற்கு, திரு. டி சார்லஸ் சற்று முன்பு ஆற்றிய அந்த அருவருப்பான சிறு பேச்சைக் கேட்டு நான் கொதித்தெழுந்தேன். அந்தத் தோட்ட விருந்தின் புரவலருக்குப் பாராட்டுக்களை அள்ளி வழங்கியிருக்க விரும்பியிருப்பேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அரசியல் உலகத்தைப் போலவே சமூகத்திலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மிகவும் கோழைகளாக இருப்பதால், அவர்களைத் துன்புறுத்துபவர்கள் மீது நீண்ட காலத்திற்கு ஒருவரால் வன்மம் கொண்டிருக்க முடியாது. நாங்கள் நுழைவாயிலை மறித்திருந்த அந்த இடுக்கிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்ட திருமதி டி செயிண்ட்-யூவெர்ட், கடந்து செல்லும்போது கவனக்குறைவாக அந்தப் பிரபுவின் மீது உரசி, ஒரு அனிச்சைச் செயலால்......அவளுக்கு ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய கோபத்தைக்கூட அடக்கிப்போட்ட அந்த மேட்டிமைத்தனமான அணுகுமுறை—ஒருவேளை, முன்பே பலமுறை முயன்றிருக்கக்கூடிய ஒரு வகையான சந்திப்பைத் தொடங்கிவைக்கும் நம்பிக்கையில்கூட இருக்கலாம்: "ஓ! மன்னிக்கவும், மான்சியர் டி சார்லஸ்; நான் உங்களை காயப்படுத்தவில்லை என்று நம்புகிறேன்," என்று அவள் தன் எஜமானரின் முன் மண்டியிடுபவளைப் போலக் கூறினாள். அவரோ ஒரு சத்தமான, ஏளனமான சிரிப்புடன் பதிலளித்தார்; வெறும் "மாலை வணக்கம்" என்று மட்டுமே சொன்னார்—அவள் முதலில் பேசிய பிறகுதான் மார்க்கிஸை (Marquise) கவனித்ததாக உணர்த்தும் அந்த வாழ்த்து, அவளுக்கு இழைக்கப்பட்ட மற்றொரு அவமதிப்பாக அமைந்தது. இறுதியாக, அவளுக்காக எனக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தும் வகையிலான ஒரு சாதாரணமான செயலுடன், மேடம் டி செயிண்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) என்னை அணுகி, தனியாக அழைத்துச் சென்று என் காதில் கிசுகிசுத்தாள்: "ஆனால் நான் மான்சியர் டி சார்லஸிடம் என்ன தவறு செய்தேன்? அவருக்கு ஏற்ற அளவுக்கு நான் 'நாகரிகமானவள்' (chic) ​​இல்லை என்று அவர் கருதுவதாகச் சொல்கிறார்கள்," என்று உரக்கச் சிரித்தாள். நான் தீவிரமான முகபாவனையுடன் இருந்தேன். ஒருபுறம், தன்னைவிட நாகரிகமானவர் யாரும் இல்லை என்று அவள் நம்புவது—அல்லது மற்றவர்களை நம்ப வைக்க விரும்புவது—எனக்கு அபத்தமாகத் தோன்றியது. மறுபுறம், நகைச்சுவையற்ற தங்கள் சொந்தக் கருத்துகளுக்கே உரக்கச் சிரிப்பவர்கள், நாமும் சேர்ந்து சிரிக்க வேண்டிய அவசியத்தைத் தவிர்க்கிறார்கள்; ஏனெனில், அந்தச் சிரிப்புக்கான முழுப் பொறுப்பையும் அவர்களே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

— "நான் அவரை அழைக்காததால் அவர் கோபமடைந்ததாக மற்றவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால் அவரும் என்னை ஊக்குவிப்பதில்லை. அவர் ஏதோ ஊடல் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது" (அந்தச் சொற்றொடர் எனக்கு பலவீனமாகத் தோன்றியது). "காரணம் என்னவென்று கண்டுபிடித்து நாளை என்னிடம் சொல். ஒருவேளை அவர் வருத்தப்பட்டு உன்னுடன் வர விரும்பினால், அவரை அழைத்து வா. எந்தப் பாவத்திற்கும் மன்னிப்பு உண்டு. அது எனக்குச் சிறிது மகிழ்ச்சியையும் தரும்—முக்கியமாக மேடம் டி சர்ஜிஸை (Mme de Surgis) அது எரிச்சலூட்டும் என்பதால். இதை நான் முழுமையாக உன் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன்." இதுபோன்ற விஷயங்களில் உனக்கு மிகச் சிறந்த உள்ளுணர்வு இருக்கிறது; விருந்தினர்களுக்காக நான் கெஞ்சுவது போலத் தெரிய எனக்கு விருப்பமில்லை. எப்படியாயினும், நான் உன்னை முழுமையாக நம்பியிருக்கிறேன்.

சுவான் (Swann) எனக்காகக் காத்திருந்து சலிப்படைந்திருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அதுமட்டுமின்றி, ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) காரணமாக வீட்டிற்குத் தாமதமாகத் திரும்பவும் நான் விரும்பவில்லை; எனவே, மேடம் டி சர்ஜிஸ் மற்றும் மான்சியர் டி சார்லஸ் ஆகியோரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, சீட்டாடும் அறையில் இருந்த என் உடல்நலம் குன்றிய நண்பரைச் சந்திக்கச் சென்றேன். தோட்டத்தில் இளவரசருடன் உரையாடியபோது அவர் கூறியது, பெர்கோட் (Bergotte) தொடர்பான ஒரு சிறிய சம்பவம் குறித்து திரு. டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) —அவரது பெயரை நான் குறிப்பிடவில்லை— எங்களிடம் சொன்ன அதே கதைதானா என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர் சத்தமாகச் சிரித்தார்: "அதில் ஒரு வார்த்தை கூட உண்மையில்லை; அது முற்றிலும் புனையப்பட்டது, மேலும் அது மிகவும் முட்டாள்தனமானதாகவும் இருந்திருக்கும். தவறான தகவல்கள் இப்படித் தானாகவே முளைத்து வளர்வது உண்மையில் வியக்கத்தக்கது. அதை உங்களிடம் யார் சொன்னது என்று நான் கேட்கப்போவதில்லை; ஆனால், இது போன்ற ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள், அந்தக் கதை எப்படி உருவானது என்பதைப் படிப்படியாகத் தெரிந்துகொள்வது சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்கும். அதோடு, இளவரசர் என்னிடம் என்ன சொன்னார் என்பதில் மக்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு அக்கறை? மக்களுக்குத்தான் எவ்வளவு ஆர்வம்! நான் ஒருபோதும் அப்படி ஆர்வத்துடன் இருந்ததில்லை—காதலில் இருந்தபோதோ அல்லது பொறாமைப்பட்டபோதோ தவிர. அது எனக்கு எதைக் கற்றுக்கொடுத்தது என்று பாருங்கள்! உங்களுக்குப் பொறாமை உணர்வு உண்டா?" பொறாமை உணர்வை நான் ஒருபோதும் அனுபவித்ததில்லை என்றும், அது என்னவென்றே எனக்குத் தெரியாது என்றும் ஸ்வானிடம் (Swann) கூறினேன். "சரி, உங்களைப் பாராட்டுகிறேன். அந்த உணர்வைச் சற்று அனுபவிக்கும்போது, ​​அது முழுவதுமாக விரும்பத்தகாததாக இருப்பதில்லை—அதற்குக் இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, இயல்பாகவே மற்றவர் விஷயங்களில் ஆர்வம் காட்டாதவர்களையும், மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில்—அல்லது குறைந்தது ஒருவரின் வாழ்க்கையிலாவது—ஆர்வம் கொள்ள அது தூண்டுகிறது. இரண்டாவதாக, ஒரு பெண்ணுடன் வண்டியில் ஏறி, அவளைத் தனியாகப் போகவிடாமல் உடன் செல்லும் அந்த 'உரிமை கொண்டாடும்' இன்பத்தை அது ஆழமாக உணர வைக்கிறது." ஆனால், அந்த உணர்வு ஏற்படும் ஆரம்பக் கட்டத்திலோ அல்லது அதிலிருந்து மீளும் தருவாயிலோ மட்டுமே அப்படி உணர முடியும். இடைப்பட்ட காலத்தில், அது ஒரு பயங்கரமான வேதனையாக இருக்கும். மேலும், நான் குறிப்பிட்ட அந்த இரண்டு ஆறுதல் உணர்வுகளைக் கூட நான் பெரிதாக அனுபவித்ததில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்: முதலாவது, நீண்ட நேரம் ஆழ்ந்து சிந்திக்கும் இயல்பு எனக்கு இல்லாததால்; இரண்டாவது, சூழ்நிலைகள் காரணமாக—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், நான் பொறாமைப்பட்ட அந்தப் பெண்ணின் (பெண்களின்) தவறு காரணமாக. ஆனால் அது முக்கியமல்ல. ஒரு விஷயத்தின் மீது நமக்கு ஆர்வம் இல்லாமல் போனாலும், ஒரு காலத்தில் அதன் மீது ஆர்வம் கொண்டிருந்தோம் என்பது முக்கியமானதுதான்; ஏனெனில், அதற்கான காரணங்கள் மற்றவர்களுக்குப் புலப்படாதவையாக இருந்திருக்கும். அந்த உணர்வுகளின் நினைவுகள் நமக்குள் மட்டுமே இருக்கின்றன என்று நாம் உணர்கிறோம்; அவற்றை அறிய நாம் நம் மனதிற்குள் பார்க்க வேண்டும். இந்த இலட்சியவாதப் பாணியிலான பேச்சுக்காக என்னை அதிகம் கேலி செய்யாதீர்கள்; நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், நான் வாழ்க்கையையும் கலைகளையும் மிகவும் நேசித்தேன். மற்றவர்களுடன் இணைந்து வாழ முடியாத அளவுக்கு நான் இப்போது சோர்வடைந்திருக்கும் நிலையில், சேகரிப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் இயல்பாகவே இருக்கும் அந்தத் தீவிரமான ஈடுபாட்டுடன், எனது அந்தப் பழைய, மிகவும் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் எனக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்றவையாகத் தோன்றுகின்றன. ஒரு காட்சிப் பெட்டியைத் திறப்பது போல என் இதயத்தைத் திறந்து, வேறெவருக்கும் தெரியாத பலவிதமான காதல்களை ஒவ்வொன்றாக உற்றுநோக்குகிறேன். மற்ற எதையும் விட இப்போது நான் அதிகம் நேசிக்கும் இந்தச் சேகரிப்பைப் பற்றி, மஜாரின் (Mazarin) தனது புத்தகங்களைப் பற்றிக் கூறியது போலவே — ஆனால் எந்தவிதமான வேதனையும் இன்றி — நானும் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறேன்: இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டுச் செல்வது மிகவும் வருத்தத்திற்குரிய விஷயம். ஆனால், அந்த இளவரசருடனான உரையாடலுக்கு வருவோம்; அதை நான் ஒரே ஒருவரிடம் மட்டுமே விவரிக்கப் போகிறேன், அந்த நபர் நீங்கள்தான்.” அறைக்குத் திரும்பியிருந்த திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஈடுபட்டிருந்த, அருகிலேயே நடந்துகொண்டிருந்த உரையாடல் என் கவனத்தை அவர் சொல்வதிலிருந்து திசைதிருப்பியது......விளையாட்டுகள், அவற்றை முடிவில்லாமல் இழுத்தடிப்பது. "நீங்களும் வாசிப்பீர்களா? என்ன செய்வீர்கள்?" என்று அவர் கவுண்ட் அர்னுல்ஃபிடம் கேட்டார்; அந்த கவுண்டருக்கோ பால்சாக் (Balzac) என்ற பெயரே தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆயினும், எல்லாவற்றையும் மிகச் சிறியதாகவே பார்க்கும் அவரது கிட்டப்பார்வை குறைபாடு, அவர் ஏதோ வெகு தொலைவை உற்றுநோக்குவது போன்ற தோற்றத்தை அவருக்கு அளித்தது; இதனால், ஒரு கிரேக்கச் சிற்பக் கடவுளின் தோற்றத்தில் அரிதாகக் காணப்படும் கவித்துவமான அம்சமாக, அவரது விழிகளில் தொலைதூரத்து மர்மமான நட்சத்திரங்களின் ஒளி மின்னியது.
250
"நாம் தோட்டத்தில் சற்று உலா வரலாமா, ஐயா?" என்று நான் ஸ்வானிடம் கேட்டேன். அதே வேளையில், கவுண்ட் அர்னுல்ஃப்—மனதளவில் அவரது வளர்ச்சி முழுமையடையவில்லை என்பதை உணர்த்தும் வகையிலான ஒருவிதத் தடுமாற்றமான உச்சரிப்புடன்—திரு. டி சார்லஸுக்கு வெகுளித்தனமான, அதே சமயம் பணிவான துல்லியத்துடன் பதிலளித்தார்: "ஓ! என்னைப் பொறுத்தவரை, கோல்ஃப், டென்னிஸ், பந்து விளையாட்டுகள், ஓட்டம்—மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக போலோ விளையாட்டுதான் முக்கியம்." இது எப்படி இருந்தது என்றால், ஞானத்தின் தேவதையான மினெர்வா தன்னைத்தானே பிரித்துக்கொண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட நகரத்தில் ஞானத்தின் தேவதையாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டு, தனது இருப்பின் ஒரு பகுதியை முற்றிலும் விளையாட்டு மற்றும் குதிரையேற்றம் சார்ந்த ஒரு தெய்வமாக—அதாவது 'அத்தேனே ஹிப்பியா' (Athene Hippia) ஆக—மாற்றிக்கொண்டது போல இருந்தது. அவர் செயின்ட் மோரிட்ஸில் பனிச்சறுக்கு (skiing) விளையாடவும் சென்றார்; ஏனெனில் 'பல்லாஸ் ட்ரிட்டோஜெனியா' (Pallas Tritogeneia) உயர்ந்த சிகரங்களில் உலவுபவள் மற்றும் குதிரை வீரர்களை முந்திச் செல்பவள் அல்லவா? "ஆ!" என்று திரு. டி சார்லஸ் பதிலளித்தார்; அவரது முகத்தில் ஒரு அறிவுஜீவியின் மேலான புன்னகை தவழ்ந்தது—அந்தப் புன்னகை அவரது ஏளனத்தை மறைக்கக்கூட மெனக்கெடாதது; அதே சமயம் மற்றவர்களை விடத் தன்னை உயர்ந்தவராகக் கருதி, அவர்களில் அறிவாளிகள் என்று கருதப்படுபவர்களின் அறிவைக் கூட அவர் மிகவும் கீழ்த்தரமாகவே மதித்தார்—அவர்கள் வேறு ஏதேனும் ஒரு வகையில் அவருக்குப் பிடித்தமானவர்களாக இருக்கும் பட்சத்தில், அவர்களை மகா முட்டாள்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்கக்கூட அவர் விரும்பவில்லை. அர்னுல்ஃபுடன் பேசும்போது, ​​அந்த இளைஞனுக்கு ஒரு மேன்மையைத் தான் வழங்குவதாக திரு. டி சார்லஸ் உணர்ந்தார்; அந்த மேன்மையை அனைவரும் பொறாமையுடன் நோக்க வேண்டும் என்றும் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கருதினார். "இல்லை," என்று ஸ்வான் என்னிடம் பதிலளித்தார், "நடப்பதற்கு எனக்கு மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது; அதற்குப் பதிலாக ஒரு மூலையில் அமர்வோம்—என்னால் காலூன்றி நிற்கவே முடியவில்லை." அது உண்மைதான்; ஆனாலும், பேசத் தொடங்கிய அந்தச் செயலிலேயே அவருக்குள் ஒருவித உற்சாகம் மீண்டிருந்தது. ஏனெனில், உண்மையான களைப்பிலும்கூட—குறிப்பாக நரம்புத் தளர்ச்சி அல்லது உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மை கொண்டவர்களிடம்—கவனத்தைச் சார்ந்த மற்றும் நினைவாற்றலால் மட்டுமே தக்கவைக்கப்படும் ஒரு கூறு உள்ளது. களைப்பாகிவிடுவோமோ என்று அஞ்சும் கணத்திலேயே ஒருவருக்குச் சோர்வு தொற்றிக்கொள்கிறது; அந்தக் களைப்பிலிருந்து மீள, அதை மறந்துவிடுவதே போதுமானது. நிச்சயமாக, ஸ்வான் அந்தச் சோர்வுற்ற, ஆனால் சளைக்காத ஆன்மாக்களில் ஒருவராக இருக்கவில்லை—அதாவது, முற்றிலும் தளர்ந்து, வாடி, நிமிர்ந்து நிற்கவே முடியாமல் வந்து சேரும் அவர்கள், உரையாடலில் ஈடுபடும்போது தண்ணீரில் உள்ள மலரைப் போலப் புத்துயிர் பெறுவார்கள்; மணிக்கணக்கில் தங்கள் சொந்த வார்த்தைகளிலிருந்தே வலிமையைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள்—ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்த வலிமையை அவர்கள் கேட்பவர்களுக்குக் கடத்துவதில்லை; பேசுபவர் உற்சாகமடையும்போது கேட்பவர்கள் மேலும் மேலும் சோர்ந்துபோனவர்களாகவே காணப்படுவார்கள். ஆயினும், ஸ்வான் அந்த உறுதியான யூத இனத்தைச் சேர்ந்தவர்—அந்த இனத்தின் உயிர்ச்சக்தியும் மரணத்தை எதிர்க்கும் திறனும், அதைச் சார்ந்த தனிநபர்கள் அனைவரிடமும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றும். அந்த இனம் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகியிருப்பதைப் போலவே, அவர்களும் அவரவர் பாணியில் தனித்தனி நோய்களால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தனர்; எந்தவொரு இயல்பான கால எல்லையையும் தாண்டி நீளக்கூடிய கொடிய வேதனைகளுக்கு இடையே அவர்கள் இடைவிடாது போராடிக்கொண்டிருந்தனர். அந்தத் தருணத்தில், ஒரு தீர்க்கதரிசியின் தாடியும், அதற்கு மேலே அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான மூக்கும் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரிந்தன—சடங்குப் பிரார்த்தனைக்கான நேரம் நெருங்கும் வேளையில் இறுதி மூச்சுகளை உள்ளிழுப்பதற்காக அந்த மூக்கு விரிந்து கொண்டிருந்தது. அதே வேளையில், அசிரியச் சிற்பத் தொடரில் உள்ள உருவங்களைப் போல, இயந்திரத்தனமான அசைவுகளுடன் தொலைதூரத்து உறவினர்களின் அணிவகுப்பு வந்து கொண்டிருந்தது.

நாங்கள் அமர்வதற்காகச் சென்றோம்; ஆனால் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), இரு இளம் சர்ஜி (Surgi) சகோதரர்கள் மற்றும் அவர்களின் தாயார் அடங்கிய குழுவிடமிருந்து விலகிச் செல்லும் முன், அந்தப் பெண்மணியின் மார்பகப் பகுதியின் மீது ஸ்வான் (Swann) ஒரு நீண்ட, ரசனையுள்ள—கண்கள் விரிந்த, காம உணர்வு கலந்த—பார்வையைச் செலுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. நன்றாகப் பார்ப்பதற்காக அவர் தனது ஒற்றைக் கண்ணாடியைச் (monocle) சரிசெய்துகொண்டார்; மேலும், என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவ்வப்போது அப்பெண்மணியின் திசையிலும் பார்வையைச் செலுத்தினார்.

நாங்கள் அமர்ந்த பிறகு அவர் என்னிடம், "இளவரசருடன் நான் நடத்திய உரையாடல் இதுதான்—சொல் மாறாமல் சொல்கிறேன்; நான் முன்பு உன்னிடம் சொன்னது உனக்கு நினைவிருந்தால், ஏன் உன்னை என் நம்பிக்கைக்குரியவனாகத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்பது உனக்குப் புரியும். இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது—அதைப்பற்றி நீ என்றாவது ஒரு நாள் தெரிந்துகொள்வாய்," என்று கூறினார். "என் அன்பிற்குரிய ஸ்வான்," என்று கெர்மாண்ட்ஸ் இளவரசர் என்னிடம் கூறினார், "சமீபகாலமாக நான் உங்களைத் தவிர்ப்பது போல் தோன்றியிருந்தால் என்னை மன்னிக்க வேண்டும். (நான் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததாலும், எல்லோரையும் தவிர்த்து வந்ததாலும், அதை நான் சற்றும் கவனிக்கவில்லை.) முதலாவதாக, நாட்டைப் பிளவுபடுத்திய அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான விவகாரத்தில், என்னுடைய கருத்துகளுக்கு முற்றிலும் முரணான கருத்துகளை நீங்கள் கொண்டிருந்தீர்கள் என்று நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன்—உண்மையில் அதை நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். இப்போது, ​​என் முன்னிலையில் நீங்கள் அத்தகைய கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதைக் கேட்பது எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்திருக்கும். என் நரம்பு மண்டலத்தின் நிலை எப்படிப்பட்டதென்றால், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஹெஸ்ஸேவின் கிராண்ட் டியூக் (Grand Duke of Hesse)—அதாவது இளவரசியின் மைத்துனர்—டிரைஃபஸ் (Dreyfus) குற்றமற்றவர் என்று கூறியதைக் கேட்டபோது, ​​இளவரசி அந்தக் கருத்தை வன்மையாக எதிர்த்தது மட்டுமல்லாமல், என்னை வருத்தமடையச் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக அதை என்னிடம் திரும்பக் கூடச் சொல்லவில்லை. அதே காலகட்டத்தில், ஸ்வீடனின் பட்டத்து இளவரசர் பாரிஸுக்கு வருகை தந்திருந்தார்; பேரரசி யூஜினி (Empress Eugénie) டிரைஃபஸ் ஆதரவாளர் என்று கேள்விப்பட்டிருந்த அவர், அவரை இளவரசியுடன் குழப்பிக்கொண்டார்—என் மனைவியின் அந்தஸ்தில் உள்ள ஒரு பெண்ணுக்கும், போனபார்ட் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரை மணந்த, அவ்வளவு உயர்குடிப் பின்னணி இல்லாத ஒரு ஸ்பானியப் பெண்ணுக்கும் இடையிலான விசித்திரமான குழப்பம் இது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள்—மேலும் அவரிடம் இவ்வாறு கூறினார்: 'இளவரசியாரே, உங்களைச் சந்திப்பதில் எனக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி; ஏனெனில் டிரைஃபஸ் விவகாரத்தில் என் கருத்துகளையே நீங்களும் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்—நீங்கள் பவேரியாவைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் இதில் எனக்கு ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை.' இதற்கு இளவரசர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: 'மன்னிக்கவும் இளவரசரே, நான் இப்போது ஒரு பிரெஞ்சு இளவரசி மட்டுமே; என் நாட்டு மக்கள் அனைவரும் சிந்திப்பதைப் போலவே நானும் சிந்திக்கிறேன்.' ஆயினும், என் அன்பிற்குரிய ஸ்வான், ஏறக்குறைய ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஜெனரல் டி பியூசெர்ஃபியூலுடனான (General de Beauserfeuil) ஒரு உரையாடல் எனக்கு ஒரு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது—அது ஒரு தவறான புரிதல் அல்ல, ம..."
"...ஆனால், விசாரணையை நடத்துவதில் தீவிரமான முறைகேடுகள் இழைக்கப்பட்டிருந்தன." நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது (சுவான் தனது உரையாடலை மற்றவர்கள் கேட்பதை விரும்பவில்லை) திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) குரல் குறுக்கிட்டது; அவர் திருமதி டி சர்ஜிஸை (Mme de Surgis) அழைத்துக்கொண்டு எங்களைக் கவனிக்காமலே கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் அவளை இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருக்க வைக்க முயன்றார்; அதற்குக் காரணம் அவளுடைய மகன்களாக இருக்கலாம் அல்லது 'கெர்மான்ட்' (Guermantes) குடும்பத்தினரிடம் இருந்த, தற்போதைய தருணம் முடிந்துவிடக்கூடாது என்ற விருப்பமாகவும் இருக்கலாம்—அந்த விருப்பம் அவர்களை ஒருவிதமான பதற்றமான செயலற்ற நிலைக்குத் தள்ளியது. சற்று நேரம் கழித்து, இது குறித்து சுவான் என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்; அது 'சர்ஜிஸ்-லெ-டூக்' (Surgis-le-Duc) என்ற பெயரில் நான் அதுவரை கண்டிருந்த கவித்துவமான அழகை முற்றிலுமாக நீக்கிவிட்டது. மார்க்கிஸ் டி சர்ஜிஸ்-லெ-டூக் (Marquise de Surgis-le-Duc), தனது உறவினரான கவுண்ட் டி சர்ஜிஸை (Comte de Surgis) விட—அவர் ஏழையாகவும் தனது கிராமப்புற எஸ்டேட்டில் வசிப்பவராகவும் இருந்தார்—மிகவும் உயர்ந்த சமூக அந்தஸ்தைக் கொண்டிருந்தார் மற்றும் மிகச் சிறந்த திருமண உறவுகளை அமைத்திருந்தார். ஆயினும், அந்தப் பட்டத்தின் இறுதியில் உள்ள 'லெ-டூக்' (le-Duc) என்ற சொல்லுக்கு நான் கற்பனை செய்திருந்த தோற்றம் அல்லது பின்னணி ஏதுமில்லை; அந்தத் தவறான புரிதலால், நான் அதை 'போர்க்-லபே' (Bourg-l’Abbé) அல்லது 'போய்ஸ்-லெ-ராய்' (Bois-le-Roi) போன்ற பெயர்களுடன் என் கற்பனையில் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்திருந்தேன். உண்மையில், 'ரெஸ்டோரேஷன்' (Restoration) காலக்கட்டத்தில், ஒரு கவுண்ட் டி சர்ஜிஸ், திரு. லெடூக் (அல்லது Le Duc) என்ற பெரும் செல்வந்தரான தொழிலதிபரின் மகளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்; அந்தத் தொழிலதிபர் ஒரு ரசாயன உற்பத்தியாளரின் மகனாகவும், அக்காலத்தின் மிகப் பெரிய செல்வந்தராகவும், அதே சமயம் பிரான்சின் பிரபுக்களின் சபையில் (Peer of France) அங்கம் வகிப்பவராகவும் இருந்தார். குடும்பத்தில் ஏற்கனவே 'சர்ஜிஸ்' (Surgis) என்ற மார்க்கிஸ் பட்டம் இருந்ததால், மன்னர் பத்தாம் சார்லஸ் (Charles X) இத்தம்பதியினரின் குழந்தைக்கு 'சர்ஜிஸ்-லெ-டூக்' என்ற புதிய மார்க்கிஸ் பட்டத்தை உருவாக்கினார். ஒரு சாதாரண வணிகக் குடும்பத்தின் பெயர் (bourgeois name) இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்தப் பெரும் செல்வத்தின் காரணமாக, குடும்பத்தின் இந்தப் பிரிவு நாட்டின் மிக உயர்ந்த குடும்பங்களுடன் உறவு கொள்வதைத் அது தடுக்கவில்லை; மேலும், உயர்குடியில் பிறந்த தற்போதைய மார்க்கிஸ் டி சர்ஜிஸ்-லெ-டூக், மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தை வகித்திருக்க முடியும். ஆனால், ஒரு விசித்திரமான மன உந்துதல் அவளைத் தூண்டியது—கிடைத்திருந்த அந்த உயர்ந்த சமூக நிலையை உதறிவிட்டு, திருமண வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறி, மிகவும் இழிவான அல்லது அவப்பெயர் தரும் வகையில் வாழத் தொடங்கினாள். பின்னர், இருபது வயதில் தனக்குக் காலடியில் கிடந்த அந்தச் சமூகத்தை—சில விசுவாசமான நண்பர்களைத் தவிர வேறு யாரும் அவளைக் கண்டுகொள்ளாத அந்தப் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—முப்பது வயதில் அவள் மிகவும் ஏங்கினாள்; அதன்பின் அவள் மிகுந்த சிரமத்துடன்... பிறப்பால் தனக்குக் கிடைத்த அந்த அந்தஸ்தை மீண்டும் படிப்படியாக மீட்டெடுத்தல் (இது விலகிச் சென்று மீண்டும் திரும்பும் ஒரு பொதுவான பயணப்பாதைதான்).

உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட தனது உறவினர்களைப் பொறுத்தவரை—அவர்களை ஒரு காலத்தில் அவளே உதறியிருந்தாள், அவர்களும் அவளை உதறியிருந்தார்கள்—அவர்களை மீண்டும் தன் பக்கம் ஈர்ப்பதில் தான் காணும் மகிழ்ச்சியை, அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடிய குழந்தைப் பருவ நினைவுகளைக் காரணம் காட்டி அவள் நியாயப்படுத்தினாள். அவ்வாறு கூறும்போது, ​​தனது மேட்டிமைத்தனத்தை மறைக்க முயன்றாலும், அவள் நினைத்ததை விடக் குறைவான அளவே பொய் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். "பாசின் (Basin) என் இளமைக்காலம் முழுவதையும் பிரதிபலிக்கிறார்!" என்று அவர் மீண்டும் அவள் வாழ்க்கையில் நுழைந்த நாளில் அவள் கூறியிருந்தாள். உண்மையில், அது ஓரளவு உண்மையும் கூட. ஆயினும், அவரைத் தன் காதலனாகத் தேர்ந்தெடுத்ததில் அவள் ஒரு தவறான கணக்கீட்டைச் செய்திருந்தாள். ஏனெனில், கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியான அந்த டச்சஸின் (Duchess of Guermantes) நண்பர்கள் அனைவரும் தவிர்க்க முடியாமல் டச்சஸின் பக்கமே நிற்பார்கள்; அதன் விளைவாக, மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) தான் மிகுந்த சிரமத்துடன் ஏறி வந்த அதே சரிவில் மீண்டும் கீழே சரிய நேரிடும். "சரி அப்படியானால்," என்று உரையாடலை நீட்டிக்க விரும்பியபடி எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அவளிடம் கூறினார், "தயவுசெய்து அந்த அழகான ஓவியத்தின் பாதங்களில் என் வணக்கத்தைச் சமர்ப்பியுங்கள். அது எப்படி இருக்கிறது? அதற்கு என்ன நேர்ந்தது?" "ஆனால்," என்று மேடம் டி சர்ஜிஸ் பதிலளித்தாள், "அது இப்போது என்னிடம் இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமே; என் கணவருக்கு அதில் திருப்தி இல்லை." "திருப்தி இல்லையா! நம் காலத்தின் மிகச்சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றில்—நாட்டியரின் (Nattier) *டச்சஸ் ஆஃப் ஷாட்டோரூ* (Duchess of Châteauroux) ஓவியத்திற்கு இணையான ஒரு படைப்பில்—அதுவும், அதே அளவு கம்பீரமும் ஆபத்தான வசீகரமும் கொண்ட ஒரு தேவதையைச் சித்தரிக்க முயன்ற ஓவியத்தில் திருப்தி இல்லையா! ஓ! அந்தச் சிறிய நீல நிறக் காலர் (collar)!" "அதாவது, வெர்மீர் (Vermeer) கூட ஒரு துணியின் அமைப்பை இவ்வளவு நேர்த்தியாக ஒருபோதும் வரைந்ததில்லை—இருப்பினும் இதை நாம் சத்தமாகச் சொல்லாமல் இருப்பதே நல்லது; இல்லையெனில், தனக்குப் பிடித்தமான ஓவியரான 'டெல்ஃப்ட் நகரின் மாஸ்டர்' (Master of Delft) மீது கொண்ட பற்றின் காரணமாக ஸ்வான் (Swann) நம்மைத் தாக்கக்கூடும்." மார்க்கிஸ் (Marquise) திரும்பிப் புன்னகைத்து, தன்னை வரவேற்க எழுந்த ஸ்வானை (Swann) நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார். ஆனால்—எதையும் மறைக்க முயலாத நிலையில்—அவரது வாழ்வின் முதிர்ந்த பருவத்தில் பொதுக்கருத்து குறித்த அக்கறையின்மையால் அதை மறைப்பதற்கான தார்மீக விருப்பம் அவருக்கு இல்லாமல் போனதோ, அல்லது தீவிரமான காம வேட்கை மற்றும் அதை மறைக்கும் கட்டுப்பாடுகள் தளர்ந்துபோனதால் அதற்கான உடல்ரீதியான ஆற்றல் இல்லாமல் போனதோ—எதுவாயினும், மார்க்கிஸின் கையைப் பற்றிக்கொண்ட அதே கணத்தில், அவரது மார்பகப் பகுதியை மிக அருகில் மற்றும் மேலிருந்து கீழே நோக்கும் வாய்ப்பு ஸ்வானுக்குக் கிடைத்தது. அப்போது அவர் அவளது ஆடையின் ஆழமான பகுதிக்குள் ஒரு தீவிரமான, ஆழ்ந்த, மெய்மறந்த மற்றும் சற்றே பதற்றமான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார்; அவளது நறுமணத்தால் போதையேறிய அவரது நாசித் துவாரங்கள், தான் கண்ட அந்த மலரின் மீது அமரத் தயாராக இருக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சியைப் போலத் துடித்தன. திடீரென, தன்னை ஆட்கொண்டிருந்த அந்த மயக்க நிலையிலிருந்து அவர் விடுபட்டார்; மாடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) கூட, சற்றே கலக்கமடைந்தாலும், ஒரு பெருமூச்சை அடக்கிக்கொண்டார்—காம வேட்கை அத்தகைய தொற்றும் தன்மை கொண்டது. "அந்த ஓவியர் அதிருப்தி அடைந்து, அதைத் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டார்," என்று அவர் எம். டி சார்லஸிடம் (M. de Charlus) கூறினார், "அது இப்போது டயான் டி செயின்ட்-யூவெர்ட்டின் (Diane de Saint-Euverte) வீட்டில் இருப்பதாகப் பேச்சு அடிபடுகிறது." "ஒரு தலைசிறந்த கலைப்படைப்பு இவ்வளவு மோசமான ரசனையைக் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை நான் ஒருபோதும் நம்பமாட்டேன்," என்று அந்தப் பிரபு (Baron) பதிலளித்தார்.

"அவர் அவளிடம் அவளது ஓவியத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். சார்லஸைப் போலவே நானும் அந்த ஓவியத்தைப் பற்றிப் பேச முடியும்," என்று ஸ்வான் என்னிடம் கூறினார்; தூரத்தில் சென்று கொண்டிருந்த அந்த ஜோடியை தன் கண்களால் பின்தொடர்ந்தபடியே, இழுத்து இழுத்துப் பேசும் ஒரு துடுக்குத்தனமான தொனியில் அவர் அவ்வாறு பேசினார். "மேலும், சார்லஸ் அடைவதை விட அதிக இன்பத்தை நான் நிச்சயமாக அதிலிருந்து பெறுவேன்," என்றும் அவர் சேர்த்துக் கூறினார்.

எம். டி சார்லஸைப் பற்றி மக்கள் சொல்வது உண்மையா என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன்—அந்தக் கேள்வியில் நான் இருமடங்கு பொய் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்; ஏனெனில், அவரைப் பற்றி ஏதேனும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியாத நிலையில்...மறுபுறம், நான் சொல்ல வந்த விஷயம் உண்மைதான் என்பது எனக்கு வெகுநாளாகவே நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. நான் ஏதோ அபத்தமான ஒன்றைக் கூறியது போல ஸ்வான் (Swann) தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்.

“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த நண்பர். ஆனால், அது முற்றிலும் ஒரு தூய நட்பு (platonic) என்பதை நான் சொல்ல வேண்டுமா? மற்றவர்களை விட அவர் அதிக உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர், அவ்வளவுதான்; மேலும், பெண்களுடன் அவர் ஒருபோதும் நெருக்கமான உறவை நாடியதில்லை என்பதால், நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த அபத்தமான வதந்திகளுக்கு அது ஒருவித நம்பகத்தன்மையை அளித்துவிட்டது. சார்லஸ் (Charlus) தன் நண்பர்கள் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அது அவரது மனதிற்கும் இதயத்திற்கும் அப்பால் ஒருபோதும் செல்லவில்லை என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள். ஒருவழியாக, இப்போது நமக்குச் சற்று அமைதி கிடைக்கலாம்.” பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ் (Prince de Guermantes) தொடர்ந்து கூறினார்: “விசாரணையின் செயல்பாட்டில் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், உங்களுக்குத் தெரியும், ராணுவத்தின் மீது நான் மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கிறேன். நான் இது குறித்து அந்த ஜெனரலிடம் மீண்டும் பேசினேன்; ஆனால் - ஐயோ! - அது குறித்து எனக்கு இனி எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், ஒரு நிரபராதி மிகவும் இழிவான தண்டனையை அனுபவிக்க நேரிடலாம் என்ற எண்ணம், இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தின்போதும் என் மனதிற்குள் கூட வரவில்லை. ஆனால், அந்தச் சட்டவிரோதச் செயல் குறித்த எண்ணம் தூண்டியதால், முன்பு நான் படிக்க மறுத்த விஷயங்களையே ஆராயத் தொடங்கினேன்; அப்போது சந்தேகங்கள் - இம்முறை சட்டவிரோதச் செயல் குறித்தல்ல, மாறாக அந்த நபரின் நிரபராதித் தன்மை குறித்த சந்தேகங்கள் - என்னை வாட்டத் தொடங்கின. இது குறித்து இளவரசியிடம் (Princess) பேச வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. கடவுளுக்கே தெரியும், அவர் என்னைப் போலவே ஒரு முழுமையான பிரெஞ்சுக்காரராக மாறிவிட்டார். ஆயினும், அவரை மணந்த நாளிலிருந்தே, நமது பிரான்ஸ் நாட்டின் அழகையும் - நான் அதன் மிகச் சிறந்த அம்சமாகக் கருதும் ராணுவத்தையும் - அவருக்குக் காட்டுவதில் நான் மிகுந்த பெருமை கொண்டிருந்தேன்; எனவே, என் சந்தேகங்களை அவரிடம் பகிர்ந்துகொள்வது எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளிப்பதாக இருந்தது; அந்தச் சந்தேகங்கள் ஒரு சில அதிகாரிகளைப் பற்றியவை மட்டுமே என்றாலும் கூட. ஆனால் நான் ஒரு ராணுவக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன்; ராணுவ அதிகாரிகள் தவறு செய்திருக்கக்கூடும் என்பதை நான் நம்ப விரும்பவில்லை.” நான் இது குறித்து போஸர்ஃபியூலிடம் (Beauserfeuil) மீண்டும் பேசினேன்; தீய சதித்திட்டங்கள் தீட்டப்பட்டிருந்ததையும், அந்த 'போர்டெரோ' (bordereau - ரகசிய ஆவணம்) ட்ரேஃபஸின் (Dreyfus) கையெழுத்தில் இருந்திருக்காது என்பதையும் அவர் என்னிடம் ஒப்புக்கொண்டார்; ஆனால் அதே சமயம், அவர் குற்றவாளி என்பதற்கான மறுக்க முடியாத ஆதாரம் ஒன்று இருந்ததாகவும் கூறினார். அதுதான் அந்த 'ஹென்றி' (Henry) ஆவணம். ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அது ஒரு போலியான ஆவணம் என்ற செய்தி வெளியானது. அப்போதிருந்து, இளவரசிக்குத் தெரியாமல் நான் தினமும் *Le Siècle* மற்றும் *L’Aurore* ஆகிய செய்தித்தாள்களைப் படிக்கத் தொடங்கினேன்; விரைவில் என் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் நீங்கின, ஆனால் என்னால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. என் மனவேதனையை எங்கள் நண்பரான பாதிரியார் பொய்ரேவிடம் (Abbé Poiré) பகிர்ந்துகொண்டேன்—அவரிடமும் அதே போன்ற உறுதியான நம்பிக்கை இருப்பதை அறிந்து நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்—மேலும் டிரைஃபஸ் (Dreyfus), அவரது துரதிர்ஷ்டவசமான மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் நலனுக்காகத் திருப்பலி (mass) நடத்துமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். இதற்கிடையில், ஒரு நாள் காலை நான் இளவரசியைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தபோது, ​​அவரது பணிப்பெண் தன் கையில் வைத்திருந்த ஒன்றை மறைத்து வைப்பதைக் கண்டேன். அது என்னவென்று நான் சிரித்துக்கொண்டே அவளிடம் கேட்டேன்; அவள் வெட்கப்பட்டு அதைச் சொல்ல மறுத்துவிட்டாள். என் மனைவி மீது எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை இருந்தது, ஆனாலும் இந்தச் சம்பவம் என்னை மிகவும் கலங்கடித்தது (நிச்சயமாக இளவரசியையும் அது கலங்கடித்திருக்கும், ஏனெனில் அந்தப் பணிப்பெண் அவளிடமும் இதைக் கூறியிருக்க வேண்டும்); ஏனெனில், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த மதிய உணவின்போது என் அன்பிற்குரிய மேரி என்னிடம் மிகக் குறைவாகவே பேசினாள். அன்று, மறுநாள் காலை டிரைஃபஸுக்காகத் திருப்பலி நடத்த முடியுமா என்று பாதிரியார் பொய்ரேவிடம் கேட்டேன்." "அடக் கடவுளே!" என்று ஸ்வான் (Swann) மெல்லிய குரலில் வியப்புடன் கூறி, பேச்சை நிறுத்தினார்.

நான் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duc de Guermantes) எங்களை நோக்கி வருவதைக் கண்டேன். "என் அன்புக்குரியவர்களே, இடையூறு செய்வதற்கு மன்னிக்கவும். என் அருமை நண்பரே," என்று என்னை நோக்கி அவர் கூறினார், "உங்களிடம் பேசுவதற்காக ஓரியான் (Oriane) என்னை அனுப்பியிருக்கிறாள்." மேரி மற்றும் கில்பர்ட் ஆகியோர் அவளைத் தங்கள் மேஜையில் இரவு உணவிற்குத் தங்குமாறு அழைத்திருந்தனர்; அங்கு ஹெஸ்ஸே இளவரசி, மேடம் டி லிக்னே, மேடம் டி டாரன்ட், மேடம் டி செவ்ரூஸ் மற்றும் டச்சஸ் டி அரென்பெர்க் ஆகிய ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் மட்டுமே இருந்தனர். "துரதிர்ஷ்டவசமாக, எங்களால் தங்க முடியாது; ஏனெனில் நாங்கள் ஒரு சிறிய சந்திப்பிற்குச் செல்ல வேண்டியுள்ளது." நான் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நாங்கள் ஏதேனும் செய்ய வேண்டியிருக்கும்போது, ​​நேரத்தைக் கவனித்து சரியான நேரத்தில் எங்களுக்கு நினைவூட்டும் பணியை—இத்தகைய வேலைகளில் அனுபவம் வாய்ந்த—ஒரு குறிப்பிட்ட நபரிடம் ஒப்படைத்திருப்போம். அந்த உதவியாளர் எனக்கு நினைவூட்டினார்—சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பே நான் அவரிடம் அப்படிச் செய்யச் சொல்லியிருந்தேன்—அதாவது, அந்தத் தருணத்தில் என் சிந்தனையில் இல்லாத ஆல்பர்ட்டின், நாடக நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் உடனடியாக என் வீட்டிற்கு வரவிருந்தாள். எனவே, நான் அந்த இரவு உணவு அழைப்பை மறுத்துவிட்டேன். பிரின்சஸ் டி கெர்மான்டெஸின் வீட்டில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவில்லை என்பதல்ல அதற்குக் காரணம். ஆண்கள் பல்வேறு வகையான இன்பங்களை அனுபவிக்க முடியும்; ஆனால், மற்ற இன்பங்களைக் கைவிட்டுத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒன்றே உண்மையான இன்பமாகும். ஆயினும், அந்த 'மற்ற' இன்பம்—வெளியில் தெரிவது மட்டுமே என்றாலும்—உண்மையான இன்பத்திற்கான ஒரு மறைமுகத் திரையாகவோ அல்லது திசைதிருப்பும் கருவியாகவோ செயல்படக்கூடும்; அது பொறாமை கொண்டவர்களுக்கு நம்பிக்கையையோ அல்லது தவறான எண்ணத்தையோ அளித்து, உலகத்தின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும். ஆனாலும், மகிழ்ச்சியோ அல்லது துயரமோ—ஏதேனும் ஒன்றின் மிகச் சிறிய உணர்வு கூட—மற்றொன்றிற்காக அதைத் தியாகம் செய்ய நம்மைத் தூண்டிவிடப் போதுமானதாக இருக்கும். சில சமயங்களில், மூன்றாவது வகையான இன்பங்கள்—மிகவும் தீவிரமானவை ஆனால் மிக அவசியமானவை—நமக்கு இன்னும் அறிமுகமில்லாமல் இருக்கலாம்; அவற்றின் சாத்தியக்கூறுகள் வருத்தத்தையோ அல்லது சோர்வு உணர்வையோ தூண்டுவதன் மூலமே வெளிப்படுகின்றன. ஆயினும், இறுதியில் நாம் நம்மை அர்ப்பணிக்கப்போவது அந்த இன்பங்களுக்குத்தான். ஒரு சிறிய உதாரணத்தைச் சொல்வதானால்: அமைதிக் காலத்தில், ஒரு வீரன் காதலுக்காகத் தனது சமூக வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்வான்; ஆனால் போர் அறிவிக்கப்பட்டவுடன்—தேசபக்தி என்ற உணர்வைக்கூடக் குறிப்பிடத் தேவையில்லாமல்—காதலை விட வலிமையான போர்க்களத்தின் மீதான தீவிர ஆர்வத்திற்காக அவன் காதலையே தியாகம் செய்துவிடுவான். ஸ்வான் ஒருவேளை தான்... என்று சொல்லியிருக்கலாம்.
...தனது கதையை என்னிடம் பகிர்ந்துகொள்வதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சிதான்; ஆனாலும், அந்த நள்ளிரவு வேளையிலும் அவரது மோசமான உடல்நிலையிலும் என்னுடன் அவர் மேற்கொண்ட அந்த உரையாடல், அவருக்கு ஒருவிதச் சோர்வையும் விரக்தியுடன் கூடிய வருத்தத்தையும் தருவதாகவே எனக்குத் தோன்றியது. இது, பணத்தை வீணடிப்பவர்கள் தாங்கள் செய்த பொறுப்பற்ற செலவைக் குறித்து உணரும் வருத்தத்தைப் போன்றது—அடுத்த நாளே மீண்டும் பணத்தை வீணடிப்பதைத் தங்களால் தடுக்க முடியாது என்று தெரிந்திருந்தும் அவர்கள் அந்த வருத்தத்தை உணர்வார்களே, அதுபோலவே. முதுமையாலோ அல்லது நோயாலோ ஏற்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்திற்குப் பிறகு, தூக்கத்தைத் தியாகம் செய்து பெறப்படும் இன்பமோ, வழக்கமான நடைமுறையிலிருந்து விலகிச் செல்வதோ அல்லது எந்தவொரு ஒழுங்கின்மையோ—இவை அனைத்தும் ஒரு சுமையாக மாறிவிடுகின்றன. நாகரிகம் கருதியோ அல்லது பதற்றமான உற்சாகத்தாலோ அந்த நபர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்; ஆனால், தூங்குவதற்கான வாய்ப்பு நழுவிப்போன தருணத்தை அவர் உணர்ந்தே இருக்கிறார். அதேவேளையில், தூக்கமின்மையும் சோர்வும் நிறைந்த அடுத்தடுத்த மணிநேரங்களில் தன்னைத்தானே கடிந்துகொள்ளும் நிலை வரப்போவதையும் அவர் முன்கூட்டியே அறிவார். உண்மையில், அந்தத் தற்காலிக இன்பம் மறைந்துவிட்டது; கேட்பவருக்கு அது ஒரு இனிமையான பொழுதுபோக்காகத் தோன்றினாலும், அதை ரசிப்பதற்கான ஆற்றல் உடல் மற்றும் மனதிலிருந்து முழுமையாக வடிந்துவிட்டது. இது, ஒரு வீட்டை விட்டு வெளியேறும் நாளிலோ அல்லது வேறு வீட்டிற்குக் குடிபெயரும் நாளிலோ இருக்கும் சூழலைப் போன்றது: பொருட்களை அடைத்து வைக்கும் பெட்டிகளின் மீது அமர்ந்து கொண்டு பார்வையாளர்களைச் சந்திப்பதும், அதே சமயம் கடிகாரத்தையே உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருப்பதும் ஒரு பெரும் சுமையாகிவிடுகிறது.

“இறுதியில், நாம் தனியாக இருக்கிறோம்,” என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்; “விஷயங்களின் தொடர்ச்சியை நான் மறந்துவிட்டேன். இளவரசர், ட்ரேஃபஸுக்காக (Dreyfus) ஒரு திருப்பலியை (mass) நடத்த முடியுமா என்று அபே பொய்ரேவிடம் (Abbé Poiré) கேட்டது பற்றி நான் உன்னிடம் சொன்னது நினைவிருக்கிறதா? ‘முடியாது’ என்று அபே பதிலளித்தார்—‘என்னால் முடியாது,’ என்று ஸ்வான் (Swann) கூறினார், ‘ஏனென்றால் என்னிடம் பேசுவது இளவரசர், புரிகிறதா?—அவருக்காக இன்று காலை மற்றொரு திருப்பலியை நடத்தவும் என்னிடம் கேட்கப்பட்டுள்ளது.’ ‘என்ன?’ என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். ‘அவருடைய நிரபராதித் தன்மையை நம்பும் மற்றொரு கத்தோலிக்கர் யாராவது இருக்கிறார்களா?’ ‘அப்படித்தான் நம்ப வேண்டியிருக்கிறது.’ ‘ஆனால் அந்த மற்றொரு ஆதரவாளரின் நம்பிக்கை, என்னுடையதை விடப் பிந்தைய காலத்தில் உருவானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.’ ‘ஆனால், ட்ரேஃபஸ் குற்றவாளி என்று நீங்கள் நம்பிக் கொண்டிருந்த காலத்திலேயே, அந்த ஆதரவாளர் அவருக்காகத் திருப்பலிகளை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.’ ‘ஆ! நம்முடைய வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல என்பது எனக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது.’ ‘அதற்கு நேர்மாறாக!’” “உண்மையா? நம்மிடையே ட்ரேஃபஸ் ஆதரவாளர்கள் (Dreyfusards) இருக்கிறார்களா? இது என்னை மிகவும் ஈர்க்கிறது; அந்த அரிய மனிதரை நான் அறிந்துகொள்ள முடிந்தால், அவரிடம் என் மனதைத் திறந்து பேச ஆசைப்படுவேன்.” “அவரை உங்களுக்குத் தெரியும்.” “அவர் பெயர்?” “பிரின்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princesse de Guermantes).” தேசியவாதக் கருத்துக்களைப் புண்படுத்திவிடுவோமோ என்று நான் அஞ்சிய அதே வேளையில், என் அன்பு மனைவியோ எனது மதக் கண்ணோட்டங்களையும் தேசபக்தி உணர்வுகளையும் புண்படுத்திவிடக் கூடாது என்று அஞ்சியிருந்தார். ஆயினும், அவரும் என்னைப் போலவேதான் நினைத்தார்—ஆனால் அவர் நீண்ட காலமாகவே அப்படி நினைத்து வந்திருந்தார். அவர் அறைக்குள் நுழையும்போது அவரது பணிப்பெண் மறைத்து எடுத்து வந்ததும், அவருக்காக தினமும் வெளியே சென்று வாங்கி வந்ததும் *L’Aurore* (லோரோர்) பத்திரிகைதான். என் அன்பிற்குரிய ஸ்வான் (Swann), அந்தத் தருணத்திலிருந்தே, இக்கருத்து விஷயத்தில் என் எண்ணங்கள் உங்களுடையவற்றுடன் எவ்வளவு நெருக்கமாக ஒத்துப்போகின்றன என்பதை உங்களிடம் சொல்வதில் எனக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியைப் பற்றி நான் நினைத்தேன்; இதை முன்னரே சொல்லாததற்கு என்னை மன்னியுங்கள். பிரின்சஸிடம் நான் கடைப்பிடித்த மௌனத்தை நீங்கள் நினைவுகூர்ந்தால், மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிருப்பதை விட, உங்களைப் போலவே சிந்திப்பது என்னை உங்களிடமிருந்து இன்னும் அதிக தூரத்திற்கு விலக்கியிருக்கும் என்பதை எண்ணி நீங்கள் ஆச்சரியப்பட மாட்டீர்கள்—ஏனெனில் அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவதே எனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தருவதாக இருந்தது. ஒரு தவறு—அல்லது குற்றங்கள் கூட—இழைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்று நான் எவ்வளவு அதிகமாக நம்புகிறேனோ, அவ்வளவு அதிகமாக ராணுவத்தின் மீதான என் அன்பு என் மனதை ரணப்படுத்துகிறது. என்னைப் போன்ற கருத்துக்கள் உங்களுக்கு அதே போன்ற வலியை ஏற்படுத்தாது என்று நான் நினைத்திருந்தேன்—ஆனால் ராணுவத்தின் மீது வீசப்பட்ட அவதூறுகளையும், ராணுவத்தை அவமதித்தவர்களுடன் ட்ரேஃபஸ் ஆதரவாளர்கள் கைகோர்க்கத் துணிந்ததையும் நீங்கள் கடுமையாகக் கண்டித்தீர்கள் என்று சமீபத்தில் எனக்குத் தெரியவந்தது. "அதுதான் என்னை முடிவெடுக்க வைத்தது; சில அதிகாரிகளைப் பற்றி—அதிர்ஷ்டவசமாக அவர்கள் எண்ணிக்கை குறைவுதான்—நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்வது எனக்கு வேதனையாக இருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஆனால் இனி உங்களிடமிருந்து விலகி இருக்க வேண்டியதில்லை என்பது ஒரு நிம்மதியைத் தருகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் முன்பு மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தேன் என்றால், அதற்கு ஒரே காரணம், அப்போது வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பின் செல்லுபடியாகும் தன்மையில் எனக்குச் சிறிதும் சந்தேகம் இருக்கவில்லை என்பதுதான் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்த அந்தத் தருணத்தில், நான் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத்தான் விரும்பினேன்: அந்தத் தவறு திருத்தப்பட வேண்டும் என்பதுதான்." பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Prince de Guermantes) கூறிய இந்த வார்த்தைகள் என்னை மிகவும் நெகிழ வைத்தன என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அவரைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்திருப்பது போல உங்களுக்கும் தெரிந்திருந்தால், இந்த நிலையை அடைவதற்கு அவர் எவ்வளவு தூரம் கடந்து வர வேண்டியிருந்தது என்பது தெரிந்திருந்தால், நீங்கள் அவரைப் பாராட்டுவீர்கள்—அவர் அதற்குத் தகுதியானவர். தவிர, அவரது கருத்து எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளிக்கவில்லை; அவர் மிகவும் நேர்மையான குணம் கொண்ட மனிதர்! அன்று மதிய வேளையில், ட்ரேஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus affair) குறித்த கருத்துக்கள் பரம்பரை இயல்புகளாலேயே (atavism) தீர்மானிக்கப்படுகின்றன என்று எனக்கு நேர்மாறான ஒரு கருத்தைச் சொன்னதை ஸ்வான் மறந்துவிட்டார். அதிகபட்சமாக, அவர் அறிவுத்திறனுக்கு மட்டும் ஒரு விதிவிலக்கு அளித்திருந்தார்; ஏனெனில் செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) விஷயத்தில், அந்த அறிவுத்திறன் பரம்பரை இயல்புகளை வென்று அவரை ஒரு 'ட்ரேஃபஸ் ஆதரவாளராக' (Dreyfusard) மாற்றியிருந்தது. ஆயினும், அந்த வெற்றி நிலையற்றது என்பதையும், செயின்ட்-லூ எதிர் முகாமிற்கு மாறிவிட்டார் என்பதையும் அவர் இப்போதுதான் கண்டிருந்தார். முன்பு அறிவுத்திறனுக்கு அவர் அளித்திருந்த பங்கை, இப்போது அவர் மனதின் நேர்மைக்கு (uprightness of heart) வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். உண்மையில், நம் எதிராளிகள் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் முகாமில் இருப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருந்ததை நாம் எப்போதும் நிகழ்வு முடிந்த பின்னரே கண்டறிகிறோம்—அந்தக் காரணம் அந்த முகாம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நீதியோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது—மேலும் நம்மைப் போலவே சிந்திப்பவர்கள்...அல்லது அவர்களின் நேர்மை உணர்வு—அவர்களின் புரிதல் குறுகியதாக இருந்தபோதிலும்—அவர்களை அவ்வாறு செய்யத் தூண்டியது.

இப்போது ஸ்வான் (Swann), தனது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொள்பவர் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை அறிவார்ந்தவர்களாகவே கருதினார்—அது அவரது பழைய நண்பரான பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸாக (Prince de Guermantes) இருக்கலாம் அல்லது எனது நண்பர் ப்ளாக்காக (Bloch) இருக்கலாம்; ப்ளாக்கை முன்பு அவர் விலக்கியே வைத்திருந்தார், ஆனால் இப்போது மதிய உணவிற்கு அழைத்தார். பிரின்ஸ் டி கெர்மாண்டஸ் ஒரு 'டிரைஃபஸார்ட்' (Dreyfusard - டிரைஃபஸ் விவகாரத்தில் அவருக்கு ஆதரவானவர்) என்று குறிப்பிட்டது ப்ளாக்கை மிகவும் ஈர்த்தது. "பிக்வார்ட்டுக்கான (Picquart) எங்கள் மனுவில் கையெழுத்திடுமாறு நாம் அவரிடம் கேட்க வேண்டும்; அவரைப் போன்ற ஒருவரின் பெயர் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்." ஆனால் ஸ்வான்—ஒரு யூதராகத் தனக்கிருந்த தீவிரமான நம்பிக்கையையும், உலகியல் மனிதருக்கான ராஜதந்திர நிதானத்தையும் (அவரது பழக்கவழக்கங்கள் வாழ்வின் பிற்பகுதியில் கைவிட முடியாத அளவுக்கு ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தன) ஒன்றிணைத்து—ப்ளாக் அந்த இளவரசருக்குக் கையெழுத்திடுவதற்கான ஒரு சுற்றறிக்கையை அனுப்புவதை மறுத்துவிட்டார்; அது ஒரு தன்னிச்சையான செயலாகத் தோன்றினாலும் கூட அவர் அதை அனுமதிக்கவில்லை. "அவரால் அதைச் செய்ய முடியாது; சாத்தியமற்ற ஒன்றை ஒருபோதும் கேட்கக்கூடாது," என்று ஸ்வான் தொடர்ந்து கூறினார். "எங்களைப் பார்க்க ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் பயணம் செய்து வந்த ஒரு அருமையான மனிதர் அவர். அவர் எங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளவராக இருக்கக்கூடும். அவர் உங்கள் மனுவில் கையெழுத்திட்டால், அவர் தனது சொந்த வட்டாரத்தில் சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வார், எங்களுக்காகத் தண்டிக்கப்படுவார்; ஒருவேளை அவர் தனது வெளிப்படையான கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொண்டதற்காக வருத்தப்பட்டு, அவற்றை முழுமையாக நிறுத்திவிடவும் கூடும்." மேலும், ஸ்வான் தனது சொந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்தவும் மறுத்துவிட்டார். அது மிகவும் வெளிப்படையான யூதப் பெயராக இருப்பதால் தவறான அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கும் என்று அவர் கருதினார். அதுமட்டுமின்றி, மறுவிசாரணைக்கான இயக்கத்தை அவர் ஆதரித்தாலும், இராணுவ-எதிர்ப்புப் பிரச்சாரத்தில் எந்தப் பங்கும் வகிக்க அவர் விரும்பவில்லை. 1870-ஆம் ஆண்டு போரில் இளம் தன்னார்வலராகப் பணியாற்றியபோது தனக்குக் கிடைத்த பதக்கத்தை அவர் அணியத் தொடங்கினார்—இது அவர் இதற்கு முன் ஒருபோதும் செய்யாத ஒன்று; அத்துடன், தனது உயிலில் ஒரு கூடுதல் குறிப்பையும் சேர்த்தார்: தனது முந்தைய விருப்பங்களுக்கு மாறாக, 'லெஜியன் ஆஃப் ஹானர்' (Legion of Honor) அமைப்பின் 'ஷெவாலியர்' (Chevalier) என்ற தனது பதவிக்கு அங்கீகாரம் அளிக்கும் வகையில் தனக்கு இராணுவ மரியாதைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அதில் கோரியிருந்தார். இது காம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்திற்கு வெளியே, அதே குதிரைப்படை வீரர்களின் ஒரு படையணியையே ஒன்றுகூட்டியது; போரைப் பற்றிய எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் அந்த வீரர்களின் எதிர்காலத்தைக் குறித்து ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கண்ணீர் வடிப்பார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஸ்வான் ப்ளாக்கின் சுற்றறிக்கையில் கையெழுத்திட மறுத்துவிட்டார்; இதன் விளைவாக, பலர் அவரை ஒரு தீவிரமான 'டிரைஃபஸார்ட்' என்று கருதினாலும், என் நண்பரோ அவரை ஒரு மிதமானவர் என்றும், தேசியவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர் என்றும், தீவிர தேசப்பற்று வெறி கொண்டவர் (jingoist) என்றும் கருதினார். ஸ்வான் என்னுடன் கை குலுக்காமலே விடைபெற்றுச் சென்றார்—அறையில் அவருக்குப் பல அறிமுகமானவர்கள் இருந்ததால், சம்பிரதாயமான விடைபெறும் சடங்குகளைத் தவிர்க்கவே அவர் அப்படிச் செய்தார்—ஆனால் அவர் என்னிடம், "நீங்கள் உங்கள் தோழி கில்பெர்ட்டைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும். அவள் வளர்ந்து மிகவும் மாறிவிட்டாள்; அவளை உங்களால் அடையாளம் காணவே முடியாது. அவள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவாள்!" என்று கூறினார். எனக்குக் கில்பெர்ட் மீது இனி காதல் இருக்கவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, அவள் நீண்ட காலம் துயரத்துடன் நினைவுகூரப்பட்டுப் பின்னர் மறக்கப்பட்ட ஒருவரைப் போன்றவள்; அவள் மீண்டும் என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தாலும், அவளுக்காக இனி அமையாத அந்த வாழ்க்கையில் அவளால் பொருந்த முடியாது. அவளைப் பார்க்கும் விருப்பமோ, அல்லது—அவளைக் காதலித்த காலத்தில், காதல் தீர்ந்ததும் அவளைப் பார்க்க விரும்பவில்லை என்பதைக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் எனக்குள் செய்துகொண்ட உறுதிமொழியை நிறைவேற்றும் உந்துதலோ—எனக்குச் சிறிதும் இருக்கவில்லை.

இருப்பினும், கில்பெர்ட்டை மீண்டும் பார்க்க என் முழு மனதுடன் ஏங்கியும் சூழ்நிலைகளால்—அதாவது "என் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவை" என்று சொல்லப்படும் நிகழ்வுகளால் (உண்மையில், ஒருவரின் மன உறுதி அவற்றை எதிர்க்காதபோது மட்டுமே இத்தகைய நிகழ்வுகள்—குறைந்தபட்சம் நீண்ட காலத்திற்கு—நிகழ்கின்றன)—அது தடுக்கப்பட்டது போலக் காட்டிக்கொள்ளவே நான் விரும்பினேன். அதனால், ஸ்வானின் அழைப்பை நான் தயக்கத்துடனோ அல்லது அலட்சியத்துடனோ ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; மாறாக, அவளைச் சந்திப்பதிலிருந்து என்னைத் தடுத்த—இனிமேலும் தடுக்கவிருக்கும்—தடைகளைப் பற்றித் தன் மகளிடம் விரிவாக விளக்குவதாக அவர் உறுதியளிக்கும் வரை நான் அவரை அங்கிருந்து செல்ல விடவில்லை. "அதுமட்டுமின்றி, நான் வீட்டிற்குச் சென்றவுடனேயே அவளுக்குக் கடிதம் எழுதப் போகிறேன்," என்று நான் மேலும் கூறினேன். "ஆனால் அது ஒரு மிரட்டல் கடிதம் என்று அவளிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிடுங்கள்; ஏனென்றால் ஓரிரு மாதங்களில் நான் முழுமையாகச் சுதந்திரமாகிவிடுவேன், அப்போது அவள் நடுங்கட்டும்—ஏனெனில் நான் முன்பு அடிக்கடி வந்தது போலவே உங்கள் வீட்டிற்கு வரப்போகிறேன்."

ஸ்வானிடமிருந்து விடைபெறும் முன், அவருடைய உடல்நலம் குறித்து ஒரு வார்த்தை கேட்டேன். "இல்லை, நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இல்லை," என்று அவர் பதிலளித்தார். "மேலும், நான் முன்பே சொன்னது போல, நான் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறேன்; என்ன நடந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிவிட்டேன். ஆனாலும், ட்ரேஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus affair) முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பே இறந்துவிடுவது மிகவும் வருத்தமளிக்கும் விஷயம் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அந்தத் தந்திரக்காரக் கும்பலிடம் பலவிதமான சூழ்ச்சிகள் உள்ளன. இறுதியில் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்படுவார்கள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை; இருந்தாலும், அவர்கள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர்கள்; எல்லா இடங்களிலும் அவர்களுக்கு ஆதரவு இருக்கிறது. நிலைமை எல்லாம் சரியாகச் செல்வது போல் தோன்றும்போதே, திடீரென எல்லாம் சீர்குலைந்துவிடுகிறது. ட்ரேஃபஸ் குற்றமற்றவர் என நிரூபிக்கப்படுவதையும், பிக்கார்ட் (Picquart) கர்னலாக உயருவதையும் பார்க்கும் வரை நான் உயிரோடு இருக்க விரும்புகிறேன்."

ஸ்வான் (Swann) அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, நான் கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசி (Princesse de Guermantes) இருந்த பெரிய வரவேற்பறைக்குத் திரும்பினேன்; பிற்காலத்தில் அவருடன் நான் மிகவும் நெருக்கமான உறவைக் கொண்டிருப்பேன் என்பது அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. மிஸ்டர் டி சார்லஸ் (M. de Charlus) மீது அவர் கொண்டிருந்த தீவிரமான ஈடுபாடு ஆரம்பத்தில் எனக்குத் தெரியவரவில்லை. நான் கவனித்ததெல்லாம் இதுதான்: ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்குப் பிறகு, அந்தப் பிரபு (Baron) கெர்மான்ட்ஸ் இளவரசி மீது வழக்கமாக அவர் காட்டும் எந்தவிதமான வெறுப்புணர்வையும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும், அவளுடைய பெயர் குறிப்பிடப்படும்போதெல்லாம் அவர் அதிருப்தியும் எரிச்சலும் அடைந்ததாகத் தோன்றியது; அதே சமயம் அவர் அவள் மீது முன்பை விட அதிக பாசத்தையே கொண்டிருந்தார். அவருடன் சேர்ந்து உணவருந்த விரும்பும் நபர்களின் பட்டியலில் அவர் ஒருபோதும் அவளுடைய பெயரைச் சேர்த்ததில்லை.

உண்மை என்னவென்றால், இதற்கு முன்பே, நகரின் விவகாரங்களை நன்கு அறிந்த ஒரு குரூரமான மனிதர், அந்த இளவரசி முற்றிலும் மாறிவிட்டதாகவும், அவர் மிஸ்டர் டி சி (M. de C) என்பவரைக் காதலிப்பதாகவும் சொல்வதை நான் கேட்டிருந்தேன்.
...சார்லஸ்; ஆனால் அந்த அவதூறு எனக்கு அபத்தமானதாகத் தோன்றியதுடன், மிகுந்த கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியது. என்னைப் பற்றிய ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லும்போது, ​​இடையில் 'திரு. டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) என்ற பெயர் அடிபட்டால், இளவரசியின் கவனம் உடனடியாக ஒரு தீவிர விழிப்பு நிலைக்கு மாறுவதை நான் ஆச்சரியத்துடன் கவனித்திருக்கிறேன். இது, சாதாரணமாகவும் கவனச்சிதறலுடனும் நாம் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நோயாளி, திடீரெனத் தன் நோயின் பெயரைக் கேட்டதும் அடையும் அந்த விழிப்புணர்வைப் போன்றது—அந்தப் பெயர் அவருக்குள் ஒருவித ஆர்வத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் ஒருசேரத் தூண்டும். எனவே, "தற்செயலாக, திரு. டி சார்லஸ் என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்..." என்று நான் கூறினால் போதும், இளவரசி சிதறியிருந்த தன் கவனத்தை உடனடியாக ஒருமுகப்படுத்திக்கொள்வார். ஒருமுறை, திரு. டி சார்லஸுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் மீது தீவிரமான ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாக அவர் முன்னிலையில் நான் குறிப்பிட்டபோது, ​​இளவரசியின் கண்களில் ஒரு தனித்துவமான, கணநேரத் தோற்றம் தென்பட்டதை நான் ஆச்சரியத்துடன் கண்டேன். அது அவரது கண்ணின் கருவிழியில் ஒரு மெல்லிய கீறல் விழுந்தது போன்ற ஒரு குறி; என் வார்த்தைகளால் அவருக்குள் எழுந்த ஒரு சிந்தனையால் அது உருவானது. அது வெளியே சொல்லப்படாத ஒரு ரகசியச் சிந்தனை; ஆனால் நான் கிளறிவிட்ட ஆழமான மனக்குழப்பத்திலிருந்து அது அவரது பார்வையின் மேற்பரப்பிற்கு வந்து, கணநேரத்திற்கு அவரது முகபாவனையை மாற்றியது. என் வார்த்தைகள் இளவரசியை ஏதோ ஒரு வகையில் பாதித்தன என்பது உண்மைதான், ஆனால் அது எந்த விதத்தில் என்பதை நான் அப்போது ஊகிக்கவில்லை.

உண்மையில், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அவர் என்னிடம் திரு. டி சார்லஸ் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்—அப்போது அவர் சுற்றி வளைத்துப் பேசாமல் நேரடியாகவே பேசினார். அந்தப் பிரபுவைப் (Baron) பற்றிச் சிலர் பரப்பும் வதந்திகளை அவர் குறிப்பிட்டால், அவற்றை அபத்தமான மற்றும் இழிவான புனைவுகள் என்று நிராகரிப்பதற்காக மட்டுமே அவ்வாறு செய்தார். அதே சமயம், அவர் இப்படிச் சொன்னார்: "பாலமெடின் (Palamède) மகத்தான குணநலன்களைக் கொண்ட ஒரு மனிதனைக் காதலிக்கும் ஒரு பெண்ணுக்கு, அவரை முழுமையாக—அவர் எப்படிப்பட்டவரோ அப்படியே—ஏற்றுக்கொள்ளவும் புரிந்துகொள்ளவும் கூடிய பரந்த மனப்பான்மையும் அர்ப்பணிப்பும் இருக்க வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன். அவரது சுதந்திரத்தையும் விசித்திரமான விருப்பங்களையும் மதிக்க வேண்டும்; அவரது சிரமங்களைக் களைவதிலும், துயரங்களில் அவருக்கு ஆறுதல் அளிப்பதிலும் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும்." இப்போது, ​​தெளிவற்றதாகத் தோன்றினாலும், இந்த வார்த்தைகள் மூலம் இளவரசி டி கெர்மான்ட்ஸ் (Princesse de Guermantes) தான் போற்ற விரும்பிய விஷயத்தையே வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார்—திரு. டி சார்லஸ் சில சமயங்களில் செய்வது போலவே. அவர் மீது அவதூறு பரப்பப்படுகிறதா இல்லையா என்பதில் அதுவரை உறுதியற்றிருந்தவர்களிடம், அவர் பலமுறை கூறியதை நான் கேட்டதில்லையா? "என் வாழ்வில் பல ஏற்ற இறக்கங்களைக் கண்டவன் நான்; திருடர்கள் முதல் அரசர்கள் வரை பலதரப்பட்ட மனிதர்களைச் சந்தித்தவன்—சொல்லப்போனால், திருடர்கள் மீது எனக்குச் சற்று விருப்பம் உண்டு என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—அழகின் அனைத்து வடிவங்களையும் தேடிச் சென்றவன் நான்..." என்று அவர் பேசியது நினைவிருக்கிறதா? புத்திசாலித்தனமானவை என்று அவர் கருதிய அந்த வார்த்தைகள் மூலமாகவும், யாரும் பரவுவதாகக்கூட சந்தேகிக்காத வதந்திகளை மறுப்பதன் மூலமாகவும் (அல்லது—நல்ல ரசனை, நிதானம் அல்லது நம்பகத்தன்மை கருதி—அவர் மட்டுமே முக்கியமற்றது என்று கருதிய ஒரு சிறு உண்மையை ஒப்புக்கொள்வதன் மூலமாகவும்), அவர் சிலருக்கு அவர் மீது இருந்த கடைசி சந்தேகங்களையும் போக்கினார்; அதே சமயம், அதுவரை எந்தச் சந்தேகமும் கொள்ளாதவர்களின் மனதில் சந்தேகத்தின் முதல் விதைகளை விதைத்தார். ஏனெனில், ஒரு தவறை மறைப்பதிலேயே மிகவும் ஆபத்தான வடிவம், தவறு செய்தவரின் மனதிற்குள்ளேயே அந்தத் தவறு நிலைத்திருப்பதுதான். அந்தச் செயலைப் பற்றிய அவரது தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வு, உண்மையில் அது எவ்வளவு பேருக்குத் தெரியவில்லை என்பதையோ அல்லது ஒரு முழுமையான பொய்யை எவ்வளவு எளிதாக மக்கள் நம்பிவிடுவார்கள் என்பதையோ அவர் உணராமல் தடுக்கிறது; மாறாக, தான் பேசுவது அப்பாவித்தனமானது என்று அவர் நம்பும்போதே, அவரது ஒப்புதல் மற்றவர்களுக்கு உண்மையை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கும் நிலையை அது அவருக்குத் தெரியாமல் மறைத்துவிடுகிறது. சொல்லப்போனால், அதை மறைக்க முயன்றதே அவர் செய்த பெரும் தவறு; ஏனெனில், உயர்குடிச் சமூகத்தில் எந்தவொரு தீய பழக்கத்திற்கும் ஆதரவு கிடைக்காமல் போகாது; உண்மையில், ஒரு சகோதரிக்குத் தன் மற்றொரு சகோதரியின் மீது இருந்த ஈர்ப்பு வெறும் சகோதரிக்குரிய பாசம் மட்டுமல்ல என்பது தெரிந்ததும், அவர்கள் அருகருகே படுக்கும் வகையில் ஒரு பெரிய மாளிகையின் அமைப்பையே மாற்றியமைத்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், இளவரசியின் காதலை எனக்கு திடீரென வெளிப்படுத்தியது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு—அதைப் பற்றி நான் இங்கே விரிவாகப் பேசப்போவதில்லை, ஏனெனில் அது முற்றிலும் வேறொரு கதையைச் சார்ந்தது: ஒரு பேருந்து நடத்துனரைச் சந்திப்பதற்கு முன் சூடான இரும்புக் கருவிகளைக் கொண்டு தன் தலைமுடியைச் சுருட்ட வேண்டிய சிகையலங்கார நிபுணரைத் தவறவிடக்கூடாது என்பதற்காக, ஒரு ராணியையே சாகவிட்ட 'எம். டி சார்லஸ்' (M. de Charlus) பற்றிய கதை அது—அந்த நடத்துனரின் முன்னிலையில் அவர் மிகுந்த அச்சத்தை உணர்ந்தார். இருப்பினும், இளவரசியின் காதல் குறித்த விஷயத்தை முடிப்பதற்கு முன், என் கண்களைத் திறந்த அந்தச் சிறிய விவரத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன். அன்று, வண்டியில் அவருடன் நான் மட்டும் தனியாக இருந்தேன். நாங்கள் ஒரு தபால் நிலையத்தைக் கடந்தபோது, ​​அவர் வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னார். அவர் தனது உதவியாளரை (footman) உடன் அழைத்து வரவில்லை. அவர் தனது கைகளை வெப்பமாக வைத்துக்கொள்ளும் உறையிலிருந்து (muff) ஒரு கடிதத்தை பாதியளவு வெளியே எடுத்து, அதைத் தபால் பெட்டியில் போட வெளியே வரத் தொடங்கினார். நான் அவளைத் தடுக்க முயன்றேன்; அவள் லேசாகப் போராடினாள், எங்கள் இருவரின் ஆரம்பகட்ட எதிர்வினைகளும்—அவளுடையது ஒரு ரகசியத்தை மறைப்பது போலத் தோன்றியதால் சமரசமாக இருந்தது; என்னுடையது, அந்த மறைப்பை எதிர்த்ததால் விவேகமற்றதாக இருந்தது—என்பதை நாங்கள் இருவரும் உடனடியாக உணர்ந்தோம். அவள்தான் முதலில் தன் நிதானத்தை மீட்டாள். திடீரென்று முகம் சிவக்க, அவள் அந்தக் கடிதத்தை என்னிடம் கொடுத்தாள்; அதை வாங்க மறுக்க எனக்குத் துணிவில்லை, ஆனால் நான் அதை அந்தப் பெட்டியில் போட்டபோது, ​​தற்செயலாக அதன் முகவரியை ஒரு கணம் பார்த்தேன்: எம். டி சார்லஸ்.

பிரின்செஸ் டி குவர்மண்டஸின் வீட்டில் நடந்த அந்த முதல் மாலைக்குத் திரும்புவோம்: நான் அவளிடம் விடைபெறச் சென்றேன், ஏனெனில் அவளுடைய உறவினர்கள் என்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள், அவர்கள் மிகுந்த அவசரத்தில் இருந்தார்கள்—ஆனாலும் எம். டி குவர்மண்டஸ் தன் சகோதரரிடம் விடைபெற விரும்பினார். திருமதி டி சுர்ஜிஸ், ஒரு வாசலில் நின்றுகொண்டு, எம். டி சி. பற்றி டியூக்கிடம் சொல்ல நேரம் கிடைத்தது.
சார்லஸ் அவளிடமும் தன் மகன்களிடமும் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொண்டிருந்தார்; தன் மைத்துனரிடமிருந்து வெளிப்பட்ட இந்த அரிய கனிவு—அவர் காட்டியதிலேயே இதுதான் முதல் முறை—பாசினை வெகுவாக நெகிழ வைத்தது; அத்துடன், அவனுள் எப்போதும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் குடும்பப் பாச உணர்வுகளையும் அது தட்டியெழுப்பியது. நாங்கள் இளவரசியிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தபோது, ​​சார்லஸ் மீதான தன் பாசத்தை வெளிப்படுத்த அவன் விரும்பினான்—வெளிப்படையாக நன்றி கூறாமலே. தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமலோ அல்லது அத்தகைய செயல்கள் ஒரு சகோதரனின் கவனத்தைத் தவறவிடாது என்பதை அந்தப் பிரபுவுக்கு உணர்த்தவோ அவன் அப்படிச் செய்திருக்கலாம்; எதிர்காலத்தில் நல்லுறவை வளர்க்கும் நோக்கில், எழுந்து நின்று கெஞ்சும் ஒரு நாய்க்குச் சர்க்கரைத் துண்டை அளிப்பதைப் போன்றதொரு செயல் அது. "சரி, தம்பி," என்று கூறிய டியூக், சார்லஸை வழிமறித்து அன்புடன் அவன் கையைப் பற்றிக்கொண்டார். "இப்படித்தான் உன் அண்ணனைக் கடந்து செல்வதா? ஒரு 'ஹலோ' கூடச் சொல்லாமல்? உன்னை இப்போது பார்ப்பதே இல்லை 'மேமே' (Mémé), அதை நான் மிகவும் உணர்கிறேன். பழைய கடிதங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பாவம் நம் அம்மா உன்னிடம் காட்டிய மிகுந்த பாசம் நிறைந்த சில கடிதங்கள் என் கண்ணில் பட்டன." "நன்றி, பாசின்," என்று சார்லஸ் உணர்ச்சி ததும்பும் குரலில் பதிலளித்தார்; ஏனெனில், தங்கள் தாயைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் அவர் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவசப்படுவது வழக்கம். "கெர்மான்டஸில் (Guermantes) உள்ள ஒரு தனி இல்லத்தில் (pavilion) நீ தங்குவதற்கு நான் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்," என்று டியூக் தொடர்ந்து கூறினார். "இரு சகோதரர்களும் ஒருவருக்கொருவர் இவ்வளவு பாசமாக இருப்பதைப் பார்ப்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது," என்று இளவரசி ஓரியானிடம் (Oriane) குறிப்பிட்டார். "ஆமாம், அப்படிப்பட்ட சகோதரர்களைப் பார்ப்பது அரிதுதான். அவர் அங்கு இருக்கும்போது உன்னை நான் அழைக்கிறேன்," என்று அவள் எனக்கு உறுதியளித்தாள். "உனக்கு அவருடன் நல்லுறவுதானே இருக்கிறது? ... ஆனால், அவர்கள் இருவரும் அப்படி என்னதான் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்?" என்று அவள் கவலையுடன் கேட்டாள்; ஏனெனில், அவர்கள் பேசிய வார்த்தைகள் அவளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை. தன் மனைவியை ஓரளவு விலக்கி வைத்திருந்த கடந்த காலத்தைப் பற்றித் தன் சகோதரனுடன் பேசுவதில் கெர்மான்டஸ் பிரபு காட்டும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு அவள் எப்போதும் ஒருவிதப் பொறாமை கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் அப்படி நெருக்கமாக மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, ​​அவளது பொறுமையற்ற ஆர்வத்தைத் தாள முடியாமல் அவள் அங்குச் சென்றால், அவளது வருகை விரும்பத்தகாததாகவே அமைவதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். ஆனால், இன்று மாலை அந்த வழக்கமான பொறாமையுடன் வேறொரு வகையான பொறாமையும் அவளிடம் சேர்ந்துகொண்டது. தனது சகோதரன் தனக்குச் செய்த உதவிகளுக்காக அவனுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் நோக்கில், மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) அந்த உதவிகளைப் பற்றி மிஸ்டர் டி கெர்மான்டிடம் (M. de Guermantes) கூறியிருந்தார்; அதே வேளையில், கெர்மான்ட் தம்பதியினரின் நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலர், டச்சஸின் கணவரின் காதலி அவரது சகோதரனுடன் தனியாகக் காணப்பட்ட விஷயத்தை டச்சஸிடம் எச்சரிப்பது தங்கள் கடமை என்று கருதினர். இதனால் மேடம் டி கெர்மான்ட் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானார். "கெர்மான்ட்டில் நாம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம் என்பது நினைவிருக்கிறதா?" என்று டியூக், மிஸ்டர் டி சார்லஸை (M. de Charlus) நோக்கித் தொடர்ந்து பேசினார். "கோடைக்காலத்தில் நீங்கள் அங்கு வந்தால், நாம் மீண்டும் நம் பழைய வாழ்க்கையை வாழலாம். முதியவர் ஃபாதர் கோர்வோ (Father Courveau) நினைவிருக்கிறதா? 'பாஸ்கல் ஏன் அமைதியற்றவராக இருக்கிறார்? ஏனென்றால் அவர் தொ... தொ...' '...ந்தரவு செய்கிறார் (troubling),' என்று மிஸ்டர் டி சார்லஸ், தனது ஆசிரியருக்குப் பதிலளிப்பது போலவே உச்சரித்தார். 'மேலும் பாஸ்கல் ஏன் அமைதியற்று இருக்கிறார்? ஏனென்றால் அவர் தொ... ஏனென்றால் அவர் தொ...' '...ந்தரவுக்குள்ளாகியிருக்கிறார் (troubled).' 'மிக நன்று, நீங்கள் தேர்ச்சி பெறுவீர்கள்; நிச்சயமாகச் சிறப்பிடம் (honors) பெறுவீர்கள், டச்சஸ் உங்களுக்கு ஒரு சீன மொழி அகராதியை பரிசளிப்பார்.'" "நினைவிருக்கிறதா? என் அன்பிற்குரிய மேமே (Mémé)! ஹெர்வி டி செயிண்ட்-டெனிஸ் (Hervey de Saint-Denis) உங்களுக்காகக் கொண்டு வந்த அந்தப் பழைய பீங்கான் ஜாடி—அது இன்னும் என் கண்முன்னே நிற்கிறது. அந்த நாட்டின் மீது கொண்ட ஈர்ப்பினால், உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் சீனாவில் கழிக்கப் போவதாக நீங்கள் அடிக்கடி கூறுவீர்கள்; நீண்ட தூரம் அலைந்து திரிந்து பயணம் செய்வதை அப்போதே நீங்கள் விரும்பினீர்கள். ஆ!" "நீங்கள் ஒரு விசித்திரமான மனிதர்; ஏனென்றால், சாதாரண மனிதர்களின் ரசனைகளோடு நீங்கள் எதிலுமே ஒத்துப்போகவில்லை என்று சொல்லலாம்..." ஆனால் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன உடனேயே டியூக்கின் முகம் சிவந்துபோனது; ஏனெனில், தனது சகோதரனின் உண்மையான செயல்பாடுகள் இல்லையென்றாலும், அவரைப் பற்றிய அந்தப் புகாராவது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. அந்த விஷயத்தைப் பற்றி அவரிடம் அவர் ஒருபோதும் பேசியதில்லை என்பதால், அதை மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுவது போன்ற ஒன்றைச் சொன்னதற்காகவும், அதிலும் குறிப்பாகத் தான் பதற்றமடைந்தது போலத் தெரிந்ததற்காகவும் அவர் மிகுந்த சங்கடத்தை உணர்ந்தார். ஒரு கணம் அமைதிக்குப் பிறகு, தனது முந்தைய பேச்சைச் சமாளிக்கும் விதமாக அவர் கூறினார்—"யாருக்குத் தெரியும்? பல வெள்ளையினப் பெண்களை நேசிப்பதற்கும், அவர்களால் நேசிக்கப்படுவதற்கும் முன்பாக, ஒருவேளை நீங்கள் ஒரு சீனப் பெண்ணைக் காதலித்திருக்கலாம்; குறைந்தது, இன்று மாலை நீங்கள் பேசி மிகவும் மகிழ்வித்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தால் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. அவர் உங்கள் மீது மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்திருந்தார்." மேடம் டி சர்ஜிஸ் (Mme de Surgis) பற்றிப் பேசக்கூடாது என்று டியூக் தீர்மானித்திருந்தார்; ஆனால், தான் செய்த தவறு ஏற்படுத்திய திகைப்பில், அவர் தன் நினைவுக்கு வந்த முதல் விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிவிட்டார்—உண்மையில் அந்த விஷயம்தான் அந்த உரையாடலைத் தூண்டியிருந்தாலும், அதுவே அதில் இடம்பெறக்கூடாத ஒன்றாகவும் இருந்தது. இருப்பினும், தன் சகோதரனின் முகத்தில் படர்ந்த நாணச் சிவப்பை திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) கவனித்துவிட்டார். குற்ற உணர்வு கொண்டவர்கள், தாங்கள் செய்யாததாகக் கூறப்படும் ஒரு குற்றம் பற்றித் தங்கள் முன்னிலையில் பேசப்படும்போது பதற்றமடையாமல் இருக்க விரும்பி, அதே சமயம் ஆபத்தான அந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாவதைப் போலவே, அவரும் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "அதைக்கேட்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. ஆனால், உங்கள் முந்தைய கருத்துக்கு நான் மீண்டும் திரும்ப விரும்புகிறேன்; அது எனக்கு மிகுந்த உண்மைத்தன்மை கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது. சாதாரண மனிதர்களின் கருத்துக்களை நான் ஒருபோதும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றும்—நீங்கள் எவ்வளவு சரியாகச் சொன்னீர்கள்!—எனக்கு விசித்திரமான விருப்பங்கள் இருந்தன என்றும் நீங்கள் கூறினீர்கள்." "ஓ, இல்லை," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) மறுத்தார்—உண்மையில் அவர் அந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கவில்லை; அத்துடன், அந்த வார்த்தைகள் குறிக்கும் இயல்புகள் உண்மையில் இருப்பதை அவர் நம்பியிருக்கவும் மாட்டார். மேலும், அவர் தன்னைத்தானே......எப்படியாயினும், அந்தப் பிரபுவின் (Baron) வலுவான சமூக அந்தஸ்திற்குச் சிறிதும் ஊறு விளைவிக்காத வகையில் போதுமான அளவு சந்தேகத்திற்குரியதாகவோ—அல்லது போதுமான அளவு ரகசியமாகவோ—இருந்த விசித்திரமான நடத்தைகளுக்காக அவரைத் துன்புறுத்த வேண்டுமா? அதோடு, தனது சகோதரனின் செல்வாக்கு மற்றும் பதவி இனி தனது சொந்தப் பெண் தொடர்புகளுக்குப் (mistresses) பயன்படப்போகிறது என்பதை உணர்ந்த டியூக் (Duke), அதற்குப் பதிலாகச் சில இணக்கமான சைகைகளைச் செய்வது லாபகரமானது என்று கருதினார்; ஒருவேளை அந்தத் தருணத்தில் தனது சகோதரனின் ஏதேனும் ஒரு "ரகசிய" உறவு பற்றி அவருக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் கூட—சகோதரன் தனக்கு அளிக்கக்கூடிய ஆதரவின் மீதான நம்பிக்கை மற்றும் கடந்த காலத்தின் இனிய நினைவுகளால் உந்தப்பட்டு—திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) அதைப் புறக்கணித்திருப்பார்; அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டிருப்பார், தேவைப்பட்டால் உதவியும் செய்திருப்பார். "சரி, பாசின் (Basin)—மாலை வணக்கம், பாலமெட் (Palamède)," என்று டச்சஸ் (Duchess) கூறினார்; கோபமும் ஆர்வமும் மேலோங்க, அவரால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. "நீங்கள் இரவு முழுவதும் இங்கேயே இருக்க முடிவு செய்திருந்தால், நாங்களும் இரவு உணவிற்கு இங்கேயே தங்கிவிடலாம். மேரியையும் என்னையும் அரை மணி நேரமாக இங்கே நிற்க வைத்துவிட்டீர்கள்." அர்த்தமுள்ள ஒரு தழுவலுக்குப் பிறகு டியூக் தனது சகோதரரிடமிருந்து விடைபெற்றார்; நாங்கள் மூவரும் இளவரசியின் மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளில் கீழே இறங்கினோம்.

தங்கள் குதிரை வண்டிகள் கொண்டுவரப்படும் வரை காத்திருந்தபடி, படிக்கட்டுகளின் மேல் பகுதியில் இருபுறமும் ஜோடிகள் ஆங்காங்கே நின்றிருந்தனர். நிமிர்ந்த தோற்றத்துடன் தனித்து, தனது கணவரும் நானும் இருபுறமும் இருக்க, டச்சஸ் படிக்கட்டின் இடதுபுறத்தில் நின்றிருந்தார்; 'டியெபோலோ' (Tiepolo) பாணியிலான மேலங்கியை அவர் போர்த்தியிருந்தார், கழுத்தில் மாணிக்கக் கல் பதித்த ஆபரணம் மின்னியது; ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் என அனைவரின் பார்வையும் அவர் மீது பதிந்திருந்தது, அனைவரும் அவரது நேர்த்தியின் மற்றும் அழகின் ரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றனர். அதே படிக்கட்டில்—ஆனால் எதிர் முனையில்—மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) போலவே மேடம் டி கல்லார்டனும் (Mme de Gallardon) தனது வண்டிக்காகக் காத்திருந்தார்; தனது உறவினரான டச்சஸ் தன்னை வந்து சந்திப்பார் என்ற நம்பிக்கையை எப்போதோ கைவிட்டிருந்த அவர், அவரைக் காணாதது போல் காட்டிக்கொள்ளவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக டச்சஸ் தன்னை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தும் சூழலைத் தவிர்க்கவும், அவருக்குத் தன் முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு நின்றார். மேடம் டி கல்லார்டன் மிகவும் மோசமான மனநிலையில் இருந்தார், ஏனெனில் அவருடன் வந்திருந்த சில கனவான்கள் ஓரியன் (Oriane) பற்றி அவரிடம் பேச வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது: "அவரைப் பார்க்கும் விருப்பம் எனக்குச் சிறிதும் இல்லை," என்று அவர் பதிலளித்திருந்தார்; "அதுமட்டுமின்றி, சற்றுமுன் நான் அவளை ஒரு கணம் பார்த்தேன்—அவளுக்கு வயது முதிர்வு ஏற்படத் தொடங்கியுள்ளது, அதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. பாசின் (Basin) கூட அதைத்தான் சொல்கிறார். அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; ஏனெனில், அவளுக்குப் புத்திசாலித்தனம் இல்லை, விரியன் பாம்பைப் போலக் குரோத குணம் கொண்டவள், மற்றும் விரும்பத்தகாத நடத்தையுடையவள். எனவே, அழகு போய்விட்டால் தன்னிடம் ஒன்றுமே மிஞ்சாது என்பதை அவள் நன்றாகவே உணர்ந்திருக்கிறாள்."

நான் என் மேலங்கியை (overcoat) அணிந்திருந்தேன்—அன்று மாலை வெப்பமாக இருந்ததால், குளிரைத் தவிர்க்கும் குணம் கொண்ட திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) நாங்கள் படிக்கட்டில் இறங்கும்போது அதை விரும்பவில்லை. மான்சீக்னூர் டுபன்லூப்பின் (Monseigneur Dupanloup) செல்வாக்கிற்கு உட்பட்ட பிரபுக்களின் தலைமுறையினர் (காஸ்டெல்லேன்ஸ் குடும்பத்தினர் தவிர) மிக மோசமான பிரெஞ்சு மொழியையே பேசினர்; அதனால் அந்த டியூக் (Duke) தனது எண்ணத்தை இப்படி வெளிப்படுத்தினார்: "வெளியே செல்வதற்கு முன் உடலை மூடிக்கொள்ளாமல் இருப்பது நல்லது—குறைந்தபட்சம் ஒரு பொதுவான விதியாகவாவது." அந்தப் புறப்பாட்டுக் காட்சி இப்போதும் என் கண்முன் நிழலாடுகிறது; சட்டகத்திலிருந்து கழற்றப்பட்ட ஓவியம் போல அந்தப் படிக்கட்டில் நின்றிருந்த பிரின்ஸ் டி சாகனை (Prince de Sagan) என்னால் இப்போதும் காண முடிகிறது (அவருக்கு இது ஒருவேளை கடைசி சமூக நிகழ்வாக இருந்திருக்கலாம்). டச்சஸிற்கு மரியாதை செலுத்துவதற்காக அவர் தனது தொப்பியை அகற்றிய விதம் நினைவிருக்கிறது; தனது கோட் பட்டன் துளையில் இருந்த கார்டீனியா மலருக்குப் பொருத்தமான வெள்ளை கையுறை அணிந்த கையில் அந்த 'டாப் ஹேட்' (top hat) தொப்பியை ஏந்தி, அவர் அதை ஒரு பரந்த வளைவுப் பாதையில் சுழற்றி மரியாதை செய்தார். அந்த அசைவு எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக இருந்ததென்றால், அது 'ஆன்சியன் ரெஜிம்' (Ancien Régime - பழைய முடியாட்சிக் காலம்) காலத்து இறகு சூடிய தொப்பியாக இல்லையே என்று ஆச்சரியப்பட வைத்தது; அந்தப் பிரபுவின் முகத் தோற்றங்களில் அந்தக் காலத்து முன்னோர்களின் முகங்கள் மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்தன. அவர் டச்சஸின் அருகில் சிறிது நேரம் மட்டுமே நின்றார்; ஆனாலும், அவர் நின்றிருந்த தோரணைகள்—ஒரு கணம் மட்டுமே நீடித்தாலும்—ஒரு முழுமையான 'டேப்லோ விவாண்ட்' (tableau vivant - உயிரோட்டமுள்ள காட்சிச் சித்திரம்) போலவும், வரலாற்றின் ஒரு தருணத்தைப் போன்றும் அமைந்திருந்தன. மேலும், அவர் இறந்துவிட்ட பிறகு—அவர் உயிருடன் இருந்தபோது அவரை ஒரு கணம் மட்டுமே பார்த்திருந்தாலும்—அவர் எனக்கு வரலாற்றின் (அல்லது குறைந்தது உயர்குடி சமூக வரலாற்றின்) ஒரு முக்கிய ஆளுமையாக மாறிவிட்டார்; அதனால், எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்ணும் ஆணும் அவருடைய சகோதரியும் மருமகனும் ஆவார்கள் என்பதை நினைக்கும்போது சில சமயங்களில் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நாங்கள் படிக்கட்டில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒரு பெண் சோர்வான தோற்றத்துடன் மேலேறி வந்துகொண்டிருந்தார்; அந்தச் சோர்வு அவருக்குப் பொருத்தமாகவே இருந்தது. அவர் நாற்பதுகளின் மத்தியில் இருப்பவர் போலத் தோன்றினார், ஆனால் உண்மையில் அவர் அதைவிட அதிக வயதுடையவர். அவர் தான் பிரின்சஸ் டி'ஓர்வில்லர்ஸ் (Princesse d’Orvillers) — பார்மா பிரபுவின் (Duke of Parma) முறையற்ற உறவில் பிறந்த மகள் என்று கிசுகிசுக்கப்பட்டவர்; மென்மையான குரல் கொண்ட அவருக்கு லேசான ஆஸ்திரிய உச்சரிப்பு இருந்தது. பூக்கள் அச்சிடப்பட்ட வெள்ளை பட்டு உடையில், உயரமாக ஆனால் சற்று குனிந்த நிலையில் அவர் முன்னேறி வந்தார்; வைரங்கள் மற்றும் நீலக்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆபரணங்களுக்கு அடியில், மூச்சிரைப்பால் அவரது அழகான மார்பு ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. விலைமதிப்பற்ற மற்றும் கனமான முத்துக்களால் ஆன கழுத்தணி அணிந்த அரச குலத்து பெண் குதிரையைப் போல தலையை அசைத்தபடி, அவர் அங்கேயும் இங்கேயும் தனது மென்மையான, வசீகரமான பார்வையைச் செலுத்தினார்; வயது முதிர்வில் மென்மையடைந்து மேலும் கனிவானதாகத் தோன்றிய நீல நிறக் கண்களைக் கொண்டிருந்த அவர், விடைபெற்றுச் சென்ற விருந்தினர்களில் பலருக்கு நட்புடன் தலையசைத்து உபசரித்தார். "மிகவும் தாமதமான நேரத்தில் வருகிறீர்களே, பாலேட் (Paulette)!" என்று டச்சஸ் (Duchesse) கூறினார். "ஓ! மிகவும் வருந்துகிறேன்! ஆனால் அது உண்மையில் உடல்ரீதியாகவே சாத்தியமற்றதாக இருந்தது," என்று பிரின்சஸ் டி'ஓர்வில்லர்ஸ் பதிலளித்தார்; டச்சஸ் டி கெர்மாண்டஸிடமிருந்து (Duchesse de Guermantes) இத்தகைய சொற்றொடர் பாணியைக் கையாண்டிருந்தாலும், அதில் தனது இயல்பான மென்மையையும், அந்த மென்மையான குரலில் கலந்திருந்த லேசான ஜெர்மானிய (Teutonic) உச்சரிப்பின் வீரியம் தந்த நேர்மையையும் அவர் வெளிப்படுத்தினார். அவர் ஏதோ ஒன்றைக் குறிப்பால் உணர்த்துவது போல் தோன்றியது......விவரிக்க நீண்ட நேரம் தேவைப்படும் அவளது வாழ்க்கையின் சிக்கல்களால்—நிச்சயமாக, மலிவான அர்த்தத்தில் விருந்துகளால் அல்ல; அவள் பல விருந்துகளிலிருந்துதான் வந்திருந்தாள் என்றாலும். ஆயினும், அவள் இவ்வளவு தாமதமாக வருவதற்கு அந்த விருந்துகள் காரணமல்ல. பல ஆண்டுகளாக 'பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Prince de Guermantes) தனது மனைவியை 'மேடம் டி'ஆர்வில்லர்ஸை' (Mme d’Orvillers) சந்திக்க அனுமதிக்காததால், அந்தத் தடை நீக்கப்பட்ட பிறகும், அவர் அதிக ஆர்வம் காட்டுவது போல் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக, அழைப்பிதழ்களுக்குப் பதிலாகத் தனது வருகைக்கான அட்டைகளை (calling cards) மட்டும் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வதோடு நிறுத்திக்கொண்டார். இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் இந்த வழக்கத்தைப் பின்பற்றிய பிறகு, அவர் நேரில் வரத் தொடங்கினார்; ஆனால் நாடக அரங்கிலிருந்து வருவது போல மிகவும் தாமதமாகவே வந்தார். இதன் மூலம், அந்த விருந்திலோ அல்லது அங்குத் தன்னை மற்றவர்கள் பார்ப்பதிலோ தனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை என்ற தோற்றத்தை அவர் உருவாக்கினார்; மாறாக, 'பிரின்ஸ்' மற்றும் 'பிரின்சஸ்' ஆகியோரைச் சந்திப்பது மட்டுமே அவரது நோக்கமாகத் தெரிந்தது—அவர்கள் மீதான உண்மையான பாசத்தின் காரணமாக. விருந்தினர்களில் முக்கால் பகுதியினர் சென்றுவிட்ட நிலையில், அவர்களுடன் "அதிக நேரம் நிம்மதியாகப் பொழுதைக் கழிக்க" முடியும் என்பதால் அவர் அப்படி வந்தார். "ஓரியன் (Oriane) உண்மையில் மிகத் தாழ்வான நிலைக்கு இறங்கிவிட்டாள்," என்று 'மேடம் டி கல்லார்டன்' (Mme de Gallardon) முணுமுணுத்தார். "பாசின் (Basin) அவளை 'மேடம் டி'ஆர்வில்லர்ஸுடன்' பேச அனுமதிப்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. 'திரு. டி கல்லார்டன்' (M. de Gallardon) என்னை ஒருபோதும் அப்படிச் செய்ய அனுமதித்திருக்க மாட்டார்." என்னைப் பொறுத்தவரை, 'ஹோட்டல் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Hôtel de Guermantes) அருகே என்னை நோக்கி நீண்ட, மென்மையான பார்வைகளை வீசிவிட்டு, திரும்பிச் சென்று, கடை ஜன்னல்களுக்கு முன் நின்று வேடிக்கை பார்க்கும் அந்தப் பெண்மணிதான் 'மேடம் டி'ஆர்வில்லர்ஸ்' என்பதை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' என்னை அறிமுகப்படுத்தினார்; 'மேடம் டி'ஆர்வில்லர்ஸ்' மிகவும் கனிவாக இருந்தார்—அதிகப்படியான ஆரவாரமோ அல்லது அதிருப்தியோ அவரிடம் இல்லை. மற்றவர்களைப் பார்ப்பது போலவே என்னையும் அவர் தனது மென்மையான கண்களால் பார்த்தார்... ஆயினும், அதன் பிறகு நான் அவரைச் சந்தித்த போதெல்லாம், ஒரு காலத்தில் அவர் தன்னை எனக்கு அளிப்பதாகத் தோன்றிய அந்த வெளிப்படையான சைகைகள் எதையும் நான் மீண்டும் பெறவில்லை. சில தனித்துவமான பார்வைகள் உள்ளன—உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்வது போன்ற பார்வைகள்—அவை ஒரு இளைஞனுக்குச் சில பெண்களிடமிருந்தோ (அல்லது ஆண்களிடமிருந்தோ) கிடைப்பதில்லை; அவர்கள் அந்த இளைஞனை உண்மையாக அறிந்துகொண்டு, தாங்களும் தொடர்பில் இருக்கும் நபர்களின் நண்பன் அவன் என்று தெரிந்துகொள்ளும் நாள் வரை அத்தகைய பார்வைகள் கிடைப்பதில்லை. குதிரை வண்டி தயாராக வந்துவிட்டதாகத் தகவல் வந்தது. மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கீழே இறங்கி வண்டியில் ஏறத் தயாராவது போலத் தனது சிவப்பு நிறப் பாவாடையை மேலே தூக்கிப் பிடித்தார்; ஆனால்—ஒருவேளை குற்ற உணர்ச்சியோ அல்லது கனிவான எண்ணமோ தோன்றியிருக்கலாம், அல்லது மிகச் சலிப்பூட்டும் அந்தச் சமூகக் கடமையை நீண்ட நேரம் இழுத்தடிக்க முடியாத நடைமுறைச் சூழலால் கிடைத்த அந்தச் ‘சுருக்கமான நேரத்தை’ச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணமோ—அவர் மேடம் டி கல்லார்டனை (Mme de Gallardon) ஒரு கணம் பார்த்தார். பிறகு, அவரை இப்போதுதான் பார்த்தது போலவும், திடீரென ஒரு எண்ணம் தோன்றியது போலவும், படிக்கட்டுகளின் முழு நீளத்தையும் கடந்து மீண்டும் திரும்பி நடந்து வந்தார்; கீழே இறங்கி, மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த தனது உறவினரை நெருங்கியதும் கையை நீட்டினார். "எவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகு சந்திக்கிறோம்!" என்று டச்சஸ் அவரிடம் கூறினார்; அந்த வார்த்தைகள் மறைமுகமாக உணர்த்தும் வருத்தங்கள் மற்றும் நியாயமான காரணங்களைப் பற்றி விரிவாகப் பேச வேண்டிய சூழலைத் தவிர்க்க, அவர் பதற்றமான பார்வையுடன் டியூக்கை (Duke) நோக்கினார். என்னுடன் வண்டி வரை நடந்து வந்திருந்த டியூக், தனது மனைவி மேடம் டி கல்லார்டனை நோக்கிச் செல்வதையும், அதனால் மற்ற வாகனங்களின் ஓட்டம் தடைபடுவதையும் கண்டு கடும் கோபத்தில் இருந்தார். "எப்படியிருந்தாலும், ஓரியான் (Oriane) இன்னும் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறார்!" என்று மேடம் டி கல்லார்டன் கூறினார். "நாங்கள் இருவரும் மனக்கசப்புடன் இருப்பதாகச் சிலர் சொல்வது எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கிறது; மற்றவர்களை இதில் இழுக்கத் தேவையில்லாத காரணங்களால் நாங்கள் பல வருடங்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்காமல் இருந்திருக்கலாம்—ஆனால் எங்களுக்கிடையே பல நினைவுகள் பகிரப்பட்டிருப்பதால், நாங்கள் ஒருபோதும் உண்மையாக அந்நியப்பட்டுப் போக முடியாது. மேலும், தனக்குக் கீழே உள்ள அந்தஸ்தில் இருப்பவர்கள் பலரை அவர் தினமும் சந்தித்தாலும், அவர்களை விட என்னைத்தான் அவர் அதிகம் நேசிக்கிறார் என்பது அவருக்கு உள்ளூர நன்றாகவே தெரியும்." உண்மையில், மேடம் டி கல்லார்டன், தங்கள் காதலர் விரும்பும் மற்றவர்களை விடத் தாங்களே அதிகம் நேசிக்கப்படுவதாக அனைவருக்கும் நம்பவைக்கத் துடிக்கும், நிராகரிக்கப்பட்ட காதலர்களைப் போல இருந்தார். மேலும் (சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு அவர் கூறியதற்கு முரணாக இருந்தபோதிலும், டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் மீது அவர் பொழிந்த புகழ்ச்சியின் மூலம்) ஒரு நேர்த்தியான பெண்ணின் வாழ்க்கையை வழிநடத்தும் நெறிமுறைகளை அந்த டச்சஸ் முழுமையாகக் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார் என்பதை அவர் மறைமுகமாக வெளிப்படுத்தினார்: அதாவது, ஒரு பெண்ணின் மிகச் சிறந்த ஆடை மற்றவர்களிடம் பொறாமையையும் அதே சமயம் வியப்பையும் தூண்டும் அந்தத் தருணத்தில், அந்தப் பொறாமையைத் தணிக்கும் வகையில் படிக்கட்டுகளில் எப்படி நடந்து வர வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும். "குறைந்தபட்சம் உன் காலணிகள் நனையாமலாவது பார்த்துக்கொள்" (சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதான் ஒரு திடீர் மழை பெய்திருந்தது) என்று டியூக் கூறினார்; காத்திருக்க வைக்கப்பட்டதால் அவர் இன்னும் கடும் கோபத்தில் இருந்தார். திரும்பி வரும் வழியில், அந்தக் குதிரை வண்டியின் (கூபே) குறுகிய இடவசதி காரணமாக, அந்தச் சிவப்பு நிற காலணிகள் தவிர்க்க முடியாமல் என்னுடைய காலணிகளுக்கு மிக அருகில் வந்துவிட்டன; அவை என் காலணிகள் மீது பட்டுவிட்டனவோ என்று அஞ்சிய மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ், டியூக்கிடம் இவ்வாறு கூறினார்: "இந்த இளைஞன் என்னிடம் ஒரு கார்ட்டூன் சித்திரத்தில் வருவது போல—எந்தக் கார்ட்டூன் என்று எனக்கு நினைவில்லை—சொல்ல வேண்டியிருக்கும்: 'மேடம், நீங்கள் என்னை நேசிக்கிறீர்கள் என்று இப்போதே என்னிடம் சொல்லுங்கள், ஆனால் என் கால்கள் மீது அப்படி மிதித்துவிடாதீர்கள்.'" ஆனால், என் சிந்தனைகள் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை விட்டு வெகு தொலைவில் இருந்தன. ரகசியச் சந்திப்புகளுக்கான ஒரு வீட்டிற்குச் சென்று வந்த உயர்குடிப் பெண்மணி ஒருவரைப் பற்றியும், பரோனஸ் புட்பஸின் பணிப்பெண்ணைப் பற்றியும் செயின்ட்-லூப் என்னிடம் சொன்னதிலிருந்து, இந்த இரு பெண்களின் உருவங்களும்—ஒன்றாக இணைந்து—வெவ்வேறு உலகங்களைச் சேர்ந்த பல அழகிகளால் எனக்குள் நாள்தோறும் தூண்டப்பட்ட அனைத்து விருப்பங்களின் குறியீடாக மாறிவிட்டன: ஒருபுறம், கம்பீரமான ஆனால் நாகரிகமற்ற வகையைச் சேர்ந்தவர்கள்—அதாவது, பெரும் பிரபுக்களின் வீடுகளில் பணிபுரியும், தங்களை உயர்வாகக் கருதிப் பெருமிதம் கொள்ளும் அந்த கம்பீரமான பணிப்பெண்கள்; டச்சஸ்மார்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது 'நாங்கள்' என்று தங்களையும் சேர்த்துப் பேசிக்கொள்ளும் அவர்கள்; மறுபுறம், ஒரு நடன விருந்து குறித்த செய்தியில் அவர்களின் பெயர்களைப் படித்தவுடனேயே நான் காதலில் விழுந்துவிடும் அந்த இளம் பெண்கள்—அவர்களை வண்டியிலோ அல்லது நடைபாதையிலோ நேரில் பார்த்தது கூட இல்லை என்றாலும் சரி—மேலும் அவர்கள் மிகவும் கவனமாக...அவர்கள் கோடைக்காலத்தைக் கழித்த மாளிகைகளின் விவரப்பட்டியலைப் புரட்டும்போது (ஒரே மாதிரியான பெயர்களால் அடிக்கடி வழிதவறிச் சென்று), மேற்கின் சமவெளிகளிலோ, வடக்கின் மணல் குன்றுகளிலோ, அல்லது தெற்கின் பைன் மரக்காடுகளிலோ சென்று வாழ்வதைப் பற்றி மாறி மாறி பகல் கனவு காண்பேன். ஆயினும், செயிண்ட்-லூப் எனக்காக வரைந்திருந்த இலட்சியத்தைப் பின்பற்றி—அந்தக் காற்றோட்டமான இளம் பெண்ணையும் திருமதி புட்பஸின் பணிப்பெண்ணையும் போல—மிகவும் நேர்த்தியான உடல் அம்சங்களைக்கூட நான் உருக்கி வடிவமைத்துவிட முடிந்தாலும், நான் அவர்களை நேரில் காணும் வரை அறிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம், அதாவது தனிப்பட்ட குணம், என் கைக்கு எட்டக்கூடிய அந்த இரு அழகிகளிடமும் இல்லை. ஒரு சீமாட்டியின் பணிப்பெண்ணை நான் விரும்பிய அந்த மாதங்களில், திருமதி புட்பஸின் பணிப்பெண்ணைக் கற்பனை செய்து பார்க்க நான் வீணாக முயன்று சோர்வடைந்து போவேன். ஆனால், பெயர்கள் கூடத் தெரியாத, தேடிக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாகவும், அறிந்துகொள்வது அதைவிடக் கடினமாகவும், ஒருவேளை வெல்வது முடியாததாகவும் இருந்த, நிலையற்ற பல உருவங்கள் மீதான அடங்காத ஆசைகளால் நான் தொடர்ந்து அலைக்கழிக்கப்பட்ட பிறகு, சிதறிக் கிடந்த, நிலையற்ற, பெயரற்ற அந்த அழகு அனைத்திலிருந்தும், நான் விரும்பும் போதெல்லாம் அவர்களை அடைந்துவிடலாம் என்று குறைந்தபட்சம் உறுதியாக இருந்த, அவர்களின் கோப்புகளுடன் கூடிய இரண்டு சிறந்த மாதிரிகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் கிடைத்த மன நிம்மதி என்னே! வேலைக்குச் செல்லும் தருணத்தை நான் தள்ளிப் போட்டதைப் போலவே, இந்த இருவகை இன்பத்தில் திளைக்கும் தருணத்தையும் நான் தள்ளிப் போடுவேன்; ஆனாலும், நான் விரும்பும் போதெல்லாம் அதை அடைய முடியும் என்ற அந்த உறுதி, அதை உண்மையில் உட்கொள்ள வேண்டிய தேவையிலிருந்தே என்னைக் காப்பாற்றியது—தூக்க மாத்திரைகளைப் போலவே, அவற்றை ஒருபோதும் பயன்படுத்தாமலேயே தூங்குவதற்கு கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் வைத்திருந்தால் போதும். இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதிலும், நான் இரண்டு பெண்களை மட்டுமே விரும்பினேன்; அவர்களின் முகங்களை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஆனால் அவர்களின் பெயர்களை செயிண்ட்-லூப் எனக்குக் கற்பித்திருந்தார், மேலும் அவர்களின் இணக்கத்திற்கு அவர் உத்தரவாதம் அளித்திருந்தார். ஆகவே, சற்று முன்பு அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என் கற்பனைக்கு ஒரு கடினமான வேலையைக் கொடுத்திருந்தாலும், அதற்கு மாறாக என் மனவுறுதிக்கு ஒரு இனிமையான நிம்மதியையும் நீடித்த ஓய்வையும் அளித்திருந்தன.

"சரி அப்படியானால்!" "சொல்லுங்கள்," என்றாள் அந்த டச்சஸ், "உங்கள் நடன விருந்துகளைத் தவிர, நான் உங்களுக்கு வேறு எந்த வகையிலும் உதவ முடியாதா? நான் உங்களை அறிமுகப்படுத்த விரும்பும் ஒரு வரவேற்பறையை நீங்கள் கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்களா?" நான் அக்கறை கொண்டிருந்த ஒரே அறை அவளுக்குப் போதுமான அளவு நேர்த்தியாக இல்லை என்று நான் அஞ்சுவதாகப் பதிலளித்தேன். "அது யார்?" அவள் தன் வாயை முழுமையாகத் திறக்காமல், மிரட்டும், கரகரப்பான குரலில் கேட்டாள். "பரோனஸ் புட்பஸ்." இந்த முறை அவள் உண்மையான கோபத்தை வெளிப்படுத்துவது போல் நடித்தாள். "ஓ! இல்லை—உண்மையாகவே, நீங்கள் என்னைக் கிண்டல் செய்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அந்த கிழவியின் பெயர் எனக்கு எப்படித் தெரியும் என்றே தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் சமூகத்தின் கழிவு. நீங்கள் என்னை என் துணி வியாபாரியிடம் அறிமுகம் செய்து வைக்கச் சொல்வது போல் இருக்கிறது. உண்மையில், இல்லை—ஏனென்றால் என் துணி வியாபாரி வசீகரமானவர். என் பாவம், என் அருமைப் பையனே, உனக்குக் கொஞ்சம் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது." எப்படியிருந்தாலும், நான் உங்களை அறிமுகப்படுத்தியவர்களிடம் மரியாதையாக நடந்துகொள்ளுங்கள், உங்கள் அட்டைகளை அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு, அவர்களைச் சென்று பாருங்கள், மேலும் அவர்களுக்குத் தெரியாத பரோனஸ் புட்பஸ் பற்றி அவர்களிடம் பேசாதீர்கள் என்று உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்." திருமதி டி'ஓர்வில்லர்ஸ் சற்று நிலையற்ற குணம் கொண்டவர் இல்லையா என்று நான் கேட்டேன். "ஓ! அப்படியெல்லாம் இல்லை—நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்; சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு அடக்கமானவர். அது சரிதானே, பேசின்?" "ஆம்; எப்படியிருந்தாலும், அவருக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை கூட இதுவரை சொல்லப்பட்டதாக நான் நினைக்கவில்லை," என்று அந்த டியூக் கூறினார்.
300
"எங்களுடன் அந்த 'ரெடூட்' (redoute) விருந்துக்கு வர உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா?" என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார். "உங்களுக்கு ஒரு வெனிஸ் பாணி மேலங்கியை நான் தருகிறேன்; உங்களைப் பார்த்தால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடையக்கூடிய ஒருவரை எனக்குத் தெரியும்—நிச்சயமாக ஓரியான் (Oriane) தான், அது சொல்லாமலே விளங்கும்—ஆனால் பார்மா இளவரசியும் கூடத்தான். அவர் எப்போதும் உங்களைப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டே இருப்பார்; உங்கள் மீது அவருக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை. அவர் வயது முதிர்ந்தவர் என்றாலும், மிகச் சிறந்த ஒழுக்கநெறி கொண்ட பெண்மணி என்பது உங்களுக்கு ஒரு நல்ல விஷயம். இல்லையென்றால், என் இளமைக்காலத்தில் நாங்கள் சொல்வது போல, அவர் உங்களை ஒரு 'சிஜிஸ்பியோ'வாக (sigisbeo)—அதாவது ஒரு 'காவலியர் சர்வன்ட்' (cavalier servant) அல்லது அந்தரங்கத் தோழராக—நிச்சயமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பார்."

எனக்கு அந்த விருந்துக்குச் செல்லும் விருப்பம் இருக்கவில்லை, ஆனால் ஆல்பர்ட்டினுடனான சந்திப்பு எனக்கு முக்கியமாக இருந்தது. அதனால் நான் மறுத்துவிட்டேன். குதிரை வண்டி நின்றது; வண்டிப்பாதைக் கதவைத் திறக்குமாறு பணியாளர் குரல் கொடுத்தார்; கதவு முழுமையாகத் திறக்கப்படும் வரை குதிரைகள் தங்கள் குளம்புகளால் தரையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தன, பின்னர் வண்டி முற்றத்திற்குள் நுழைந்தது. "விரைவில் சந்திப்போம்," என்று டியூக் என்னிடம் கூறினார். "மேரிக்கு (Marie) மிக அருகில் வசிப்பது குறித்து நான் சில சமயங்களில் வருத்தப்பட்டிருக்கிறேன்," என்று டச்சஸ் கூறினார், "ஏனென்றால், அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த அன்பு இருந்தாலும், அவரை நேரில் சந்திப்பதில் எனக்கு அவ்வளவு விருப்பமில்லை. ஆனால் இன்று இரவு உணர்ந்த அளவுக்கு அந்த அருகாமையை நான் ஒருபோதும் வருத்தத்துடன் பார்த்ததில்லை; ஏனெனில், இதனால் உங்களுடன் செலவிடக் கூடிய நேரம் மிகவும் குறைந்துவிடுகிறது." "சரி ஓரியான், நீண்ட பேச்சுகள் வேண்டாம்." நான் ஒரு கணம் உள்ளே வர வேண்டும் என்று டச்சஸ் விரும்பினார். அந்த நேரத்தில் ஒரு இளம் பெண் என்னைச் சந்திக்க வரவிருந்ததால் என்னால் வர முடியாது என்று சொன்னபோது, ​​அவரும் டியூக்கும் மனதாரச் சிரித்தார்கள். "விருந்தினர்களைச் சந்திக்க இது ஒரு விசித்திரமான நேரம்," என்று அவர் குறிப்பிட்டார். "வாருங்கள் அன்பே, நாம் விரைவோம்," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) தன் மனைவியிடம் கூறினார். "நள்ளிரவுக்கு இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களே உள்ளன, அதற்குள் நாம் வேடமணிந்து தயாராக வேண்டும்..." தங்கள் வீட்டு வாசலில்—அங்கு அவர்கள் மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாத்து நின்றுகொண்டிருந்தனர்—ஊர் வம்பு அல்லது அவப்பெயரைத் தவிர்க்க நள்ளிரவில் தங்கள் உயர்தர அந்தஸ்திலிருந்து கீழே இறங்கி வரத் தயங்காத அந்த இரண்டு பெண்களை அவர் சந்தித்தார். "பேசின் (Basin), நாங்கள் உங்களை எச்சரிக்க விரும்பினோம், ஏனெனில் அந்த முகமூடி அணிந்து நடக்கும் விருந்தில் நீங்கள் காணப்படக்கூடும் என்று அஞ்சினோம்: பாவம் அமனியன் (Amanien) சற்று முன்புதான்—ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான்—இறந்துவிட்டார்." டியூக் ஒரு கணம் அதிர்ச்சியும் கலக்கமும் அடைந்தார். மலை ஏறும் அந்தத் தொல்லைதரும் உறவினப் பெண்கள் மூலம் திரு. டி’ஆஸ்மாண்டின் (M. d’Osmond) மரணச் செய்தியை அறிந்த அந்தத் கணமே, தான் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த அந்தப் புகழ்பெற்ற நடன விருந்து நிகழ்ச்சி பாழாகிவிட்டதாக அவர் கருதினார். ஆனால், உடனடியாகத் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்ட அவர், அந்த இரு உறவினப் பெண்களிடமும் ஒரு கருத்தைக் கூறினார்; அதில் ஒரு மகிழ்ச்சியான நிகழ்வைத் தவறவிடக்கூடாது என்ற அவரது உறுதியும், அதே சமயம் பிரெஞ்சு மொழி மரபுத்தொடர்களின் நுணுக்கங்களை முழுமையாகக் கையாள முடியாத அவரது இயலாமையும் கலந்திருந்தன: "அவர் இறந்துவிட்டாரா! இல்லை, இல்லை, மக்கள் மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறார்கள்—அவர்கள் மிகைப்படுத்துகிறார்கள்!" கைகளில் மலை ஏறும் ஊன்றுகோல்களுடன் இரவு நேர மலையேற்றத்திற்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த உறவினப் பெண்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அவர் சமீபத்திய செய்தியை அறியத் தன் வேலையாளை நோக்கி விரைந்தார்: "எனது தலைக்கவசம் (helmet) பத்திரமாக வந்துவிட்டதா? —ஆம், டியூக் அவர்களே. —சுவாசிப்பதற்கு அதில் ஒரு சிறிய துளை இருக்கிறதுதானே? மூச்சுத் திணறிச் சாக எனக்கு விருப்பமில்லை, ச்சே! —ஆம், டியூக் அவர்களே. —ஆ! சர்வ வல்லமையுள்ள கடவுளே, எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டவசமான மாலைப் பொழுது இது. ஓரியான் (Oriane), அந்த 'பூலைன்' (poulaine) காலணிகள் உனக்காகத்தான் உருவாக்கப்பட்டனவா என்று பாபாலிடம் (Babal) கேட்க மறந்துவிட்டேனே! —ஆனால் அன்பே, 'ஓபரா-காமிக்' (Opéra-Comique) நிறுவனத்தின் ஆடை வடிவமைப்பாளர் இங்கேதான் இருக்கிறார், அவரே அதை நமக்குச் சொல்ல முடியும். தனிப்பட்ட முறையில், அவை உனது குதிரை சவாரி காலணி முட்களுடன் (spurs) அவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. —வா, அந்த ஆடை வடிவமைப்பாளரைப் போய்ப் பார்ப்போம்," என்று டியூக் கூறினார். "விடைபெறுகிறேன் அன்பே; நாங்கள் ஆடைகளை அணிந்து பார்க்கும் அந்த வேடிக்கையான நிகழ்வில் நீயும் எங்களுடன் கலந்துகொள்ளுமாறு அழைத்திருப்பேன். ஆனால் நாம் பேசிக்கொண்டே இருந்துவிடுவோம்; ஏறக்குறைய நள்ளிரவு ஆகிவிட்டது, விருந்து முழுமையான வெற்றியைப் பெற வேண்டுமானால் நாம் தாமதமாகச் செல்லக்கூடாது."

திரு மற்றும் திருமதி டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. and Mme de Guermantes) ஆகியோரிடமிருந்து கூடிய விரைவில் விடைபெற்றுச் செல்ல நானும் அவசரத்தில் இருந்தேன். *ஃபெட்ரே* (Phèdre) நாடகம் ஏறக்குறைய பதினொன்றரை மணிக்கு முடிந்தது. நான் அங்குச் சென்றடைவதற்குள் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) அங்கு வந்திருப்பாள். நான் நேராக ஃபிரான்சுவாஸிடம் (Françoise) சென்றேன்: "செல்வி ஆல்பர்ட்டின் வந்திருக்கிறாரா?" "யாரும் வரவில்லை."

கடவுளே, அப்படியானால் யாரும் வரமாட்டார்கள் என்றா அர்த்தம்? நான் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானேன்; ஆல்பர்ட்டினின் வருகை உறுதியற்றதாக இருந்ததால், அது எனக்கு இன்னும் அதிகத் தேவையாகத் தோன்றியது.

ஃபிரான்சுவாஸுக்கும் எரிச்சலாகத்தான் இருந்தது, ஆனால் முற்றிலும் மாறுபட்ட காரணத்திற்காக. அவர் அப்போதுதான் தனது மகளுக்குச் சுவையான ஒரு உணவைப் பரிமாறி அமரவைத்திருந்தார். ஆனால் நான் வருவதைக் கேட்டதும்—அத்துடன், இரவு உணவை மறைத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகத் தையல் வேலை செய்வது போலக் காட்ட ஊசியையும் நூலையும் எடுத்து வைப்பதற்கான நேரம் தனக்கு இல்லை என்பதை உணர்ந்ததும்—அவள் இப்படிச் சொன்னாள்: "அவள் ஒரு கரண்டி சூப் மட்டும்தான் குடித்தாள்; இறைச்சி நீக்கப்பட்ட எலும்புத் துண்டு ஒன்றைச் சப்பச் செய்தேன்"—இப்படிச் சொல்வதன் மூலம், ஒரு நல்ல உணவை உண்பது ஏதோ வெட்கக்கேடான செயல் என்பது போல, தன் மகளின் இரவு உணவை மிகக் குறைவாகக் காட்டினாள். மதியமோ அல்லது இரவு உணவோ, நான் தவறுதலாகச் சமையலறைக்குள் நுழைந்துவிட்டால், அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டதாக ஃபிரான்சுவாஸ் பாவனை செய்வாள்; அதோடு, "நான் சும்மா ஒரு வாய் சாப்பிட நினைத்தேன்" என்று கூறி மன்னிப்பும் கேட்பாள். ஆனால், மேஜை நிறைய இருந்த பலவிதமான உணவுகளைப் பார்க்கும்போது அந்தச் சந்தேகம் உடனே நீங்கிவிடும்—அதாவது, ஒரு குற்றவாளியைப் போல (உண்மையில் அவள் அத்தகையவள் அல்லவே அல்ல) நான் திடீரென உள்ளே நுழைந்ததால், அந்த உணவுகளை அவசரமாக மறைத்து வைக்க அவளுக்கு நேரம் கிடைக்காமல் போயிருக்கும். பிறகு அவள் இப்படிச் சொல்வாள்: "சரி, போய் படுத்துக்கொள்; இன்றைய வேலை போதும்" (ஏனென்றால், தன் மகள் எங்களுக்கு எந்தச் செலவும் வைக்காமல், வறுமையான வாழ்க்கையை வாழ்வதாகவும், அதே சமயம் எங்களுக்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்து உழைப்பவளாகவும் தெரிய வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்). "நீ சமையலறையில் தேவையில்லாமல் இட அடைப்பை ஏற்படுத்துகிறாய்; அதைவிட முக்கியமாக, ஒரு விருந்தினரை எதிர்பார்க்கும் 'மான்சியர்' (எஜமானர்)-க்கு இடையூறாக இருக்கிறாய். சரி, மேலே போ," என்று அவள் தொடர்ந்து கூறினாள்; ஏதோ தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அவளை வெளியேற்ற வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பது போல......தன் மகளை உறங்க வைப்பதற்காக—அந்த இரவு உணவு ஒரு தோல்வியாக அமைந்திருந்ததால், அவள் அங்கே பெயரளவில் மட்டுமே இருந்தாள்; நான் இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் அங்கேயே இருந்திருந்தால், அவள் தானாகவே அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றிருப்பாள். பிறகு என்னை நோக்கித் திரும்பி, அந்தச் சிறந்த, இயல்பான பேச்சுவழக்குத் தொனியுடன்—ஆனால் அவளுக்கே உரித்தான தனித்துவமான பாணியில்—அவள் சொன்னாள்: "ஐயா, அவள் மிகுந்த களைப்பில் இருப்பதைக் காணவில்லையா? அது அவள் முகத்திலேயே அப்பட்டமாகத் தெரிகிறதே." ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) மகளுடன் உரையாட வேண்டிய அவசியம் ஏற்படாதது எனக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

அவள் தன் தாயின் ஊருக்கு மிக அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய பகுதியிலிருந்து வந்தவள் என்று நான் குறிப்பிட்டேன்; ஆயினும் நிலப்பரப்பு, பயிர்கள், வட்டார வழக்கு மற்றும்—முக்கியமாக—அங்குள்ள மக்களின் சில பண்புகள் ஆகியவற்றில் அப்பகுதி முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. உதாரணமாக, "இறைச்சிக் கடைக்காரரின் மனைவியும்" ஃபிரான்சுவாஸின் மருமகளும் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துப்போகாதவர்கள்; ஆனாலும் அவர்களிடம் ஒரு பொதுவான பண்பு இருந்தது: ஏதேனும் ஒரு வேலையாக வெளியே சென்றால், அவர்கள் "சகோதரியின்" வீட்டிலோ அல்லது "உறவினரின்" வீட்டிலோ மணிக்கணக்கில் தங்கிவிடுவார்கள்; உரையாடலை முடித்துக்கொண்டு கிளம்புவதே அவர்களுக்கு இயலாத காரியமாக இருந்தது. அந்த உரையாடலில் மூழ்கி, தாங்கள் வெளியே வந்ததற்கான நோக்கத்தையே அவர்கள் மறந்துவிடுவார்கள்; அதனால் திரும்பி வந்ததும், "சரி, மார்க்கிஸ் டி நார்போயிஸ் (Marquis de Norpois) மாலை ஆறேகால் மணிக்குக் கிடைப்பாரா?" என்று கேட்டால், அவர்கள் தங்கள் நெற்றியில் அடித்துக்கொண்டு "அட! மறந்துவிட்டேனே" என்று சொல்லமாட்டார்கள்; மாறாக, "ஓ! அந்தப் பெரியவர் அதைக் கேட்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியாது; நான் சும்மா நலம் விசாரித்துவிட்டு வர வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன்" என்றுதான் சொல்வார்கள். ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் பேசப்பட்ட விஷயங்களில் அவர்கள் அதுபோல "பேச்சின் இழையை" இழந்தாலும், அந்தச் சகோதரி அல்லது உறவினர் சொன்னதாக ஒருமுறை கேட்ட விஷயத்தை அவர்கள் மனதிலிருந்து அகற்றுவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. உதாரணமாக, 1870-ல் ஆங்கிலேயர்கள் பிரஷ்யர்களுடன் (Prussians) இணைந்து நமக்கு எதிராகப் போரிட்டார்கள் என்று இறைச்சிக் கடைக்காரரின் மனைவி கேள்விப்பட்டிருந்தார்—அது உண்மையில் அப்படி நடக்கவில்லை என்று நான் பலமுறை விளக்கியும் பயனில்லை—மூன்று வாரங்களுக்கு ஒருமுறை உரையாடலின் போது அவர் என்னிடம் இப்படிச் சொல்வார்: "இதற்கெல்லாம் காரணம் 1870-ல் ஆங்கிலேயர்கள் பிரஷ்யர்களுடன் இணைந்து நமக்கு எதிராக நடத்திய அந்தப் போர்தான்." "ஆனால், நீங்கள் தவறாக நினைக்கிறீர்கள் என்று நான் நூறு முறை சொல்லிவிட்டேனே." அவள் தனது உறுதியான நம்பிக்கையுடன் இப்படிப் பதிலளிப்பாள்: "எது எப்படியாயினும், அதற்காகக் கோபம் பாராட்டத் தேவையில்லை. 1870-க்குப் பிறகு எவ்வளவோ காலம் கடந்துவிட்டது..." மற்றொரு முறை, இங்கிலாந்துடனான போரை ஆதரித்துப் பேசும்போது—அதை நான் ஏற்கவில்லை என்றாலும்—அவள் சொன்னாள்: "நிச்சயமாக, போரைத் தவிர்ப்பதே சிறந்தது; ஆனால் அது நடந்தே தீரும் என்றால், அதை உடனே முடித்துவிடுவது நல்லது. அந்தச் சகோதரி (கன்னியாஸ்திரி) இப்போது விளக்கியது போல, 1870-ல் ஆங்கிலேயர்கள் நம் மீது தொடுத்த போருக்குப் பிறகு, வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் நம்மை நாசமாக்கி வருகின்றன. அவர்களை நாம் தோற்கடித்த பிறகு, பிரான்சுக்குள் நுழைய ஒரு ஆங்கிலேயரைக்கூட முன்னூறு பிராங்க் நுழைவுக் கட்டணம் செலுத்தாமல் அனுமதிக்க மாட்டோம்—இங்கிலாந்துக்குச் செல்ல நாம் இப்போது கட்டணம் செலுத்துவதைப் போலவே."

ஐந்நூறுக்கும் குறைவான மக்களே வசிக்கும், செஸ்ட்நட் மற்றும் வில்லோ மரங்கள் மற்றும் உருளைக்கிழங்கு, சர்க்கரை பீட்ரூட் வயல்களால் சூழப்பட்ட அந்தச் சிறிய கிராமத்து மக்களின் குணம் அப்படித்தான் இருந்தது; மிகுந்த நேர்மையும், பேசும்போது அசைக்க முடியாத பிடிவாதமும் அவர்களின் அடையாளமாக இருந்தன: அவர்கள் தங்கள் பேச்சில் குறுக்கிடுவதை அனுமதிக்க மாட்டார்கள்; ஒருவேளை குறுக்கிடப்பட்டால், தாங்கள் நிறுத்திய இடத்திலிருந்தே—மீண்டும் மீண்டும்—தொடர்வார்கள்; இறுதியில் அவர்களின் வார்த்தைகள் 'பாக்' (Bach) இசையமைப்பாளரின் 'ஃப்யூக்' (fugue) இசைக்கோர்ப்பைப் போல அசைக்க முடியாத உறுதியைப் பெறும் வரை அது நீடிக்கும்.

மறுபுறம், ஃபிரான்சுவாஸின் மகள் பாரிஸ் நகரத்து வட்டார வழக்கில் பேசினாள்—பழமையான பழக்கவழக்கங்களைக் கைவிட்ட நவீனப் பெண் என்று தன்னைத்தானே கருதிக்கொண்ட அவள், அதற்கேற்ற கிண்டலான அல்லது நகைச்சுவையான சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை ஒருபோதும் தவறவிடமாட்டாள். நான் ஒரு இளவரசியின் வீட்டிலிருந்து வருகிறேன் என்று ஃபிரான்சுவாஸிடம் சொன்னபோது, ​​அவள் இப்படிச் சொன்னாள்: "ஆஹா! சந்தேகமே இல்லை, அது ஒரு 'தேங்காய் இளவரசி'யாகத்தான் (coconut princess) இருக்க வேண்டும்." நான் ஒருவருக்காகக் காத்திருப்பதைப் பார்த்த அவள், என் பெயர் 'சார்லஸ்' என்று நினைப்பது போல் பாசாங்கு செய்தாள். அது என் பெயர் இல்லை என்று நான் அப்பாவியாகப் பதிலளித்தேன்; அது அவளுக்கு ஒரு கிண்டலான வார்த்தை விளையாட்டைச் சொல்லும் வாய்ப்பை அளித்தது: "ஓ! அப்படித்தான் நானும் நினைத்தேன்! 'சார்லஸ் காத்திருக்கிறார்' (Charles is waiting) என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்—அதாவது 'சார்லட்டன்' (charlatan - ஏமாற்றுக்காரன்) என்று அர்த்தம்." அது மிகவும் நாகரிகமற்ற ஒரு பேச்சாக இருந்தது. ஆயினும், ஆல்பர்ட்டின் தாமதத்திற்கு ஆறுதல் சொல்லும் விதமாக அவள் சொன்னபோது நான் சற்றே உணர்ச்சிவசப்பட்டேன்: "நீங்கள் அவளுக்காக யுகம் முழுவதும் காத்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அவள் வரப்போவதில்லை. ஆஹா! இன்றைய காலத்துத் துடுக்குத்தனமான பெண்கள்!" எனவே, அவளது பேச்சுவழக்கு அவளது தாயின் வழக்கிலிருந்து மாறுபட்டிருந்தது; ஆனால்—இன்னும் விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால்—அவளது தாயின் பேச்சுவழக்கும் அவளது பாட்டியின் பேச்சுவழக்கும் ஒன்றாக இருக்கவில்லை; பாட்டி வந்த இடமான 'பாயோ-லெ-பின்' (Bailleau-le-Pin), பிரான்சுவாஸின் சொந்தப் பகுதிக்கு மிக அருகில் அமைந்திருந்த போதிலும், நிலப்பரப்புகள் மாறுபட்டிருந்ததைப் போலவே அவர்களது பேச்சுவழக்குகளும் சற்று வேறுபட்டிருந்தன. பிரான்சுவாஸின் தாய் வந்திருந்த கிராமப்புறப் பகுதி—ஒரு பள்ளத்தாக்கை நோக்கிச் சரிவாக அமைந்திருந்தது—வில்லோ மரங்களால் நிறைந்திருந்தது. அதே சமயம், அங்கிருந்து வெகு தொலைவில், பிரான்சில் ஒரு சிறிய பகுதி இருந்தது; அங்கு பேசப்பட்ட பேச்சுவழக்கு 'மெசேக்லிஸ்' (Méséglise) பகுதியில் பேசப்பட்டதைப் போலவே இருந்தது. இதை நான் அறிந்துகொண்ட அதே வேளையில், அது எனக்குச் சலிப்பூட்டுவதாகவும் இருந்தது. ஒருமுறை, அதே பகுதியைச் சேர்ந்த, அதே பேச்சுவழக்கைப் பேசும் வீட்டு வேலைக்காரி ஒருத்தியுடன் பிரான்சுவாஸ் ஆழ்ந்த உரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்ததை நான் கண்டேன். அவர்களால் ஒருவருக்கொருவர் ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது, ஆனால் எனக்கு ஒரு வார்த்தைகூடப் புரியவில்லை; அவர்களுக்கு இது தெரிந்திருந்தும் அவர்கள் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தனர்—வெகு தொலைவில் பிறந்திருந்தாலும் ஒரே பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற மகிழ்ச்சி அவர்களுக்குள் இருந்தது; மற்றவர்களுக்குப் புரியக்கூடாது என்று நினைப்பவர்கள் எப்படிப் பேசுவார்களோ, அதேபோல என் முன்னிலையிலேயே அந்த 'அந்நிய' மொழியில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். மொழிசார் புவியியல் மற்றும் வீட்டு வேலைக்கார வர்க்கத்தினரிடையேயான தோழமை குறித்த இத்தகைய சுவாரஸ்யமான காட்சிகள் வாரந்தோறும் தொடர்ந்தன......சமையலறையில், அதிலிருந்து எந்தவித இன்பமும் பெறாமலேயே.

குதிரை வண்டி வரும் நுழைவாயில் திறக்கும்போதெல்லாம் காவலாளி மின்சாரப் பொத்தானை அழுத்திப் படிக்கட்டுகளில் விளக்கை ஏற்றுவார்; குடியிருப்பாளர்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே திரும்பிவிட்டிருந்ததால், நான் உடனடியாகச் சமையலறையை விட்டு வெளியேறி மீண்டும் வரவேற்பறைக்குச் சென்று அமர்ந்தேன். எங்கள் வீட்டின் கண்ணாடி கதவை முழுமையாக மறைக்க முடியாத அளவுக்குச் சற்று குறுகலாக இருந்த அந்தத் திரைச்சீலைக்கு இடையே, படிக்கட்டின் மங்கலான இருள் ஒரு செங்குத்தான கருப்புப் பட்டையாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது; அந்த இடத்தையே நான் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒருவேளை அந்தப் பட்டை திடீரென்று பொன்னிறமாக மாறினால், ஆல்பர்ட்டின் கீழே உள்ளே நுழைந்துவிட்டாள் என்றும், இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களில் என் அருகில் வந்துவிடுவாள் என்றும் அர்த்தம்; அந்த நேரத்தில் வேறு யாரும் அங்கு வர வாய்ப்பில்லை. விடாப்பிடியாக இருண்டே இருந்த அந்தப் பட்டையிலிருந்து என் கண்களை விலக்க முடியாமல் நான் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தேன்; தெளிவாகத்தான் பார்க்கிறேனா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள ஆர்வத்துடன் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தேன். ஆனாலும், எவ்வளவு உற்றுப் பார்த்தாலும், அந்தச் செங்குத்தான கருப்புக்கோடு—என் தீவிரமான ஏக்கத்திற்கு மத்தியிலும்—எனக்கு அந்த மயக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை; ஒருவேளை ஏதோ ஒரு திடீர் மற்றும் அர்த்தமுள்ள மாயாஜாலத்தால் அது ஒளிவீசும் தங்கப் பட்டையாக மாறியிருந்தால் நான் அடைந்திருப்பேனே, அந்த மகிழ்ச்சி கிடைக்கவில்லை. கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) விருந்தின்போது மூன்று நிமிடங்கள் கூட அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்காத நான், இப்போது ஆல்பர்ட்டின் விஷயத்தில் இவ்வளவு பதற்றமடைந்தது விசித்திரமாக இருந்தது! ஆயினும், மற்ற இளம் பெண்கள்—குறிப்பாக கில்பெர்ட் (Gilberte)—வருவதற்குத் தாமதமாகும்போதெல்லாம் நான் முன்பு உணர்ந்திருந்த அந்த எதிர்பார்ப்பு உணர்வுகளை இது மீண்டும் தூண்டியது; ஒரு எளிய உடல்ரீதியான இன்பம் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்ற எண்ணம் எனக்குக் கடுமையான மனவேதனையை அளித்தது.

நான் என் அறைக்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது. ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) என்னைப் பின்தொடர்ந்தாள். நான் வெளியே சென்று திரும்பியிருப்பதைக் கண்ட அவள், என் கோட் காலரில் (buttonhole) இருந்த ரோஜா மலரை வைத்திருப்பதில் அர்த்தமில்லை என்று கருதி அதை அகற்ற முயன்றாள். ஆல்பர்ட்டின் ஒருவேளை வராமலே போகலாம் என்பதை நினைவூட்டியதும், அவளுக்காக நான் நேர்த்தியாகத் தோன்ற விரும்புகிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வைத்ததுமான அவளது செயல் எனக்கு எரிச்சலூட்டியது; அங்கிருந்து விடுபட நான் மேற்கொண்ட தீவிர முயற்சியில் அந்த மலரை நசுக்கிவிட்டபோது அந்த எரிச்சல் இன்னும் அதிகரித்தது; அதைப் பார்த்த ஃபிரான்சுவாஸ், "அதை அப்படிச் சிதைப்பதற்குப் பதிலாக, நான் அதை அகற்ற அனுமதித்திருக்கலாம்," என்று கூறினாள். எப்படியாயினும், அவளது மிகச் சிறிய வார்த்தைகள் கூட எனக்குக் கோபத்தை மூட்டின. ஒருவர் காத்திருக்கும்போது, ​​விரும்பிய நபர் அல்லது பொருள் வராமல் இருப்பது அத்தகைய வேதனையைத் தருகிறது; அதனால், வேறு யாரேனும் அருகில் இருப்பது கூடச் சகிக்க முடியாததாகிவிடுகிறது. பிரான்சுவாஸ் அறையை விட்டு வெளியேறியதும் நான் ஒரு விஷயத்தை நினைத்துப் பார்த்தேன்: ஆல்பர்ட்டின் முன்னிலையில் என்னை மிகச் சிறப்பாகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் இப்போது எனக்குள் எழுந்திருக்கும் நிலையில், அவளுடன் மீண்டும் நெருக்கமான தருணங்களைச் செலவிட அவள் வரும் மாலை வேளைகளில், பல நாட்களாகச் சவரம் செய்யாத தாடியுடன் அவளுக்கு முன் தோன்றியது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று உணர்ந்தேன். அவள் என் மீது அக்கறையற்றவளாக இருப்பதையும், என்னை முற்றிலும் தனிமையில் விட்டுவிடுவதையும் நான் உணர்ந்தேன். ஆல்பர்ட்டின் ஒருவேளை வந்தால் என் அறையைச் சற்று நேர்த்தியாக வைத்திருக்கவும், அது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான பொருட்களில் ஒன்றாக இருந்ததாலும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு பொருளை என் படுக்கைக்கருகே இருந்த மேஜையில் வைத்தேன்; அது பெர்கோட்டின் (Bergotte) சிறு புத்தகத்தை வைப்பதற்காக கில்பெர்ட் (Gilberte) எனக்காகச் செய்து கொடுத்த, டர்க்கைஸ் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட அந்த உறையாகும் (portfolio). அகேட் கல் கோலிக்குண்டிற்கு அருகிலேயே, தூங்கும்போது அதை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் நீண்ட காலமாக விரும்பியிருந்த பொருள் அது. மேலும்—ஆல்பர்ட்டின் இன்னும் வந்து சேராதது ஒருபுறம் இருக்க—அந்த நேரத்தில் அவள் வேறொரு இடத்தில் (அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான, ஆனால் எனக்கு எதுவுமே தெரியாத ஒரு இடத்தில்) இருப்பது எனக்குள் ஒரு வேதனையான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. பொறாமைப்படும் குணம் எனக்கு இல்லை என்று ஸ்வானிடம் (Swann) ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் நான் கூறியிருந்தாலும், என் நண்பரை நான் குறைவாகவே சந்தித்திருந்தால், அவள் எங்கே, யாருடன் நேரத்தைச் செலவிடுகிறாள் என்பதை அறியத் துடிக்கும் பதற்றமான உணர்வாக இது மாறியிருக்கக்கூடும். ஆல்பர்ட்டினுக்குச் செய்தி அனுப்ப நான் துணியவில்லை—ஏனெனில் நேரம் கடந்துவிட்டிருந்தது—ஆனால், நண்பர்களுடன் ஒரு உணவகத்தில் இரவு உணவு அருந்தும்போது அவள் என்னை அழைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில், நான் அந்தச் சுவிட்சைத் திருப்பினேன்; இது வழக்கமாக அந்த நேரத்தில் அஞ்சல் அலுவலகம் மற்றும் காவலாளியின் அறை ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த என் அறையின் தொலைபேசி இணைப்பை, அவற்றிடமிருந்து துண்டித்து மீண்டும் என் அறைக்கு மட்டும் மாற்றியது. பிரான்சுவாஸின் அறைக்கு அருகிலுள்ள சிறிய தாழ்வாரத்தில் ஒரு ரிசீவரை (தொலைபேசி கருவியை) வைத்திருப்பது எளிதாகவும், தொந்தரவு குறைவாகவும் இருந்திருக்கும்; ஆனால் அது பயனற்றதாக இருந்திருக்கும். நாகரிகத்தின் வளர்ச்சி மனிதர்களுக்குள் எதிர்பாராத பண்புகளையோ அல்லது புதிய தீய பழக்கங்களையோ வெளிப்படுத்த அனுமதிக்கிறது; இவை அவர்களை நண்பர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களாகவோ அல்லது பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவர்களாகவோ மாற்றுகின்றன. அந்த வகையில், எடிசனின் கண்டுபிடிப்பு பிரான்சுவாஸுக்கு மற்றொரு குறையைச் சேர்த்தது: சூழ்நிலை எவ்வளவு பயனுள்ளதாகவும் அல்லது அவசரமானதாகவும் இருந்தாலும், தொலைபேசியைப் பயன்படுத்த மறுப்பதுதான் அது. தடுப்பூசி போடுவதை எதிர்கொள்ளும்போது மற்றவர்கள் எப்படி நழுவிச் செல்வார்களோ, அதேபோல தொலைபேசியைப் பயன்படுத்தும் முறையை அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க யாராவது முயலும்போதெல்லாம் அவள் அங்கிருந்து நழுவிச் செல்வதற்கான வழியைக் கண்டுபிடித்துவிடுவாள். அதனால், தொலைபேசி என் அறையிலேயே வைக்கப்பட்டிருந்தது; என் பெற்றோருக்குத் தொந்தரவு ஏற்படாமல் இருக்க, அதன் மணி ஒலிக்குப் பதிலாக ஒரு 'பஸர்' (buzzer) கருவியின் எளிய ஒலி அமைக்கப்படிருந்தது. அழைப்பைத் தவறவிட்டுவிடுவேனோ என்ற அச்சத்தில் நான் அசையாமல் இருந்தேன். நான் எவ்வளவு அமைதியாக இருந்தேன் என்றால், பல மாதங்களுக்குப் பிறகு முதன்முறையாகக் கடிகாரம் துடிக்கும் சத்தத்தைக் கூட என்னால் கேட்க முடிந்தது. அறையைச் சுத்தம் செய்ய ஃபிரான்சுவாஸ் உள்ளே வந்தாள். அவள் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள், ஆனால் அந்த உரையாடல் எனக்கு மிகுந்த வெறுப்பை அளித்தது; சற்றும் சுவாரஸ்யமற்ற அந்தப் பேச்சு ஓட்டத்திற்கு அடியில், என் உணர்வுகள் நிமிடத்திற்கு நிமிடம் மாறிக்கொண்டிருந்தன—அச்சத்திலிருந்து பதற்றத்திற்கும், பதற்றத்திலிருந்து ஆழ்ந்த ஏமாற்றத்திற்கும் அவை நகர்ந்தன.
அவளிடம் நான் சொல்ல வேண்டியிருந்த அந்தத் திருப்தியான வார்த்தைகளுக்கும், என் முகத்தில் வெளிப்பட்ட ஆழ்ந்த வேதனைக்கும் இடையே இருந்த முரண்பாட்டை மறைக்க, எனக்கு மூட்டுவலி இருப்பதாகக் கூறினேன்; மேலும், ஃபிரான்சுவாஸ் பேசிக்கொண்டிருந்த வார்த்தைகள்—அவை தாழ்ந்த குரலில் இருந்தாலும் (ஆல்பர்ட்டின் வருவதற்கான நேரம் கடந்துவிட்டதாக அவள் நினைத்ததால், அவள் மீது அக்கறையினால் அல்ல)—ஒருவேளை இனி ஒருபோதும் வராத அந்த 'மீட்பளிக்கும்' தொலைபேசி அழைப்பின் ஒலியைக் கேட்பதைத் தடுத்துவிடுமோ என்று நான் அஞ்சினேன். இறுதியாக, ஃபிரான்சுவாஸ் உறங்கச் சென்றாள்; அவள் வெளியேறும் சத்தம் தொலைபேசி ஒலியை மறைத்துவிடாதவாறு பார்த்துக்கொண்டு, அவளைக் கண்டிப்பும் கனிவும் கலந்த தொனியில் அனுப்பிவைத்தேன். மீண்டும் நான் காத்திருக்கவும் வேதனைப்படவும் தொடங்கினேன்; நாம் காத்திருக்கும்போது, ​​ஒலியைச் சேகரிக்கும் காதிலிருந்து அதை அலசி ஆராயும் மனதிற்கும், அங்கிருந்து முடிவுகளைப் பெறும் இதயத்திற்கும் நிகழும் அந்த இருகட்டப் பயணம் மிக விரைவாக நடைபெறுவதால், அதன் கால அளவை நம்மால் உணர முடிவதில்லை; நாமே நேரடியாக நம் இதயத்தால் கேட்பது போன்ற உணர்வே ஏற்படுகிறது.

தொலைபேசி அழைப்பின் ஒலிக்காக ஏங்கும், ஆனால் நிறைவேறாத அந்தத் தீவிரமான பதற்றம் கலந்த விருப்பம் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து என்னை வாட்டியது; பாரிஸ் நகரின் இரவு நேரச் செயல்பாடுகள் என் புத்தக அலமாரிக்கு அருகிலேயே வந்துவிட்டதைப் போன்ற உணர்வில், என் தனிமையின் வேதனைச் சுழலில் சிக்கித் தவித்த அந்தத் தருணத்தில், திடீரென இயந்திரத்தனமான அதே சமயம் உன்னதமான (வாக்னரின் 'ட்ரிஸ்டன்' (Tristan) நாடகத்தில் வரும் அசைக்கப்படும் துணி அல்லது இடையனின் குழலிசையைப் போல) தொலைபேசியின் ரீங்கார ஒலியைக் கேட்டேன். நான் துள்ளி எழுந்தேன்; அது ஆல்பர்ட்டின் தான். "இவ்வளவு தாமதமான நேரத்தில் அழைப்பதன் மூலம் நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்று நம்புகிறேன்?" "ஓ, இல்லை..." என்று என் மகிழ்ச்சியை அடக்கிக்கொண்டு கூறினேன்; ஏனெனில், தாமதமான நேரம் குறித்த அவளது பேச்சு, அவள் வராமல் இருப்பதற்கான அறிகுறி அல்ல, மாறாக இவ்வளவு தாமதமாக அழைத்ததற்கான ஒரு மன்னிப்பு கோரும் முயற்சியே ஆகும். "நீ வருகிறாயா?" என்று அலட்சியமான தொனியில் கேட்டேன். "ம்ம்... இல்லை, உனக்கு நான் கட்டாயம் தேவைப்பட்டால் ஒழிய." என் இருப்பின் ஒரு பகுதி—மீண்டும் அதனுடன் இணைய என் மனம் ஏங்கிய அந்தப் பகுதி—ஆல்பர்ட்டினிடம் இருந்தது. அவள் வர வேண்டியிருந்தது, ஆனால் முதலில் நான் அதை அவளிடம் சொல்லவில்லை; நாங்கள் தொடர்பில் இருந்ததால், கடைசி நொடியில் அவளை என் இடத்திற்கு வரவழைக்கவோ அல்லது நான் அவசர அவசரமாக அவள் இடத்திற்குச் செல்லவோ கட்டாயப்படுத்த முடியும் என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். "ஆம், நான் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கிறேன்," என்று அவள் கூறினாள், "ஆனால் உன்னிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறேன்; உன் குறிப்பை நான் சரியாகப் படித்திருக்கவில்லை. இப்போதுதான் அதை மீண்டும் கண்டெடுத்தேன்; நீ எனக்காகக் காத்திருப்பாயோ என்று பயந்தேன்." அவள் பொய் சொல்கிறாள் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; இப்போது என் கோபத்தில், அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை விட, அவளுடைய திட்டங்களைக் குலைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்திலேயே அவளை வெளியே வரவழைக்க விரும்பினேன். ஆயினும், சில கணங்களுக்குப் பிறகு நான் எதைப் பெற முயல்வேனோ, அதையே அந்தத் தருணத்தில் மறுத்துவிடவும் நான் உறுதியாக இருந்தேன். ஆனால் அவள் எங்கே இருந்தாள்? அவளுடைய வார்த்தைகளுடன் வேறு சில சத்தங்களும் கலந்திருந்தன: மிதிவண்டி ஓட்டுநரின் ஒலிப்பான், ஒரு பெண்ணின் பாடும் குரல், தொலைவில் ஒலித்த பித்தளை இசைக்குழுவின் இசை ஆகியவை அந்த எனக்குப் பிடித்தமான குரலைப் போலவே தெளிவாகக் கேட்டன—அவை எனக்கு எதைக் காட்டின என்றால், அந்தத் தருணத்தில் எனக்கு அருகில் இருந்தது ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) தான்; அதுவும் அவளைச் சுற்றியிருந்த சூழலோடு—அதாவது, அதைச் சுற்றி வளர்ந்திருந்த புல்வெளிகளுடன் சேர்த்துத் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட ஒரு மண் கட்டியைப் போல அவள் என்னுடன் இணைந்திருந்தாள். நான் கேட்ட அதே சத்தங்கள் அவளுடைய காதுகளிலும் விழுந்து அவளுடைய கவனத்தைத் திசைதிருப்பிக்கொண்டிருந்தன—அவை யதார்த்தத்தின் விவரங்கள்; அந்த விஷயத்தோடு நேரடித் தொடர்பற்றவை, அற்பமானவை என்றாலும், அந்த அற்புதத்தின் உண்மையான தன்மையை வெளிப்படுத்துவதில் மிக முக்கியமானவை; பாரிஸ் நகர வீதி ஒன்றை நினைவூட்டும் எளிய, அழகான அம்சங்கள்; அதே சமயம், *ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகத்தைப் பார்த்த பிறகு ஆல்பர்ட்டின் என்னை வந்து பார்ப்பதைத் தடுத்த அந்த அறியப்படாத மாலையின் கூர்மையான, கொடுமையான விவரங்களும் கூடவே இருந்தன. "இதை நான் உடனே சொல்லிவிடுகிறேன், அதனால் நீ இங்கே வரமாட்டாய்—ஏனென்றால் இந்த நேரத்தில் நீ வந்தால் அது பெரும் தொல்லையாக இருக்கும்... நான் மிகுந்த சோர்வில் இருக்கிறேன். அதுமட்டுமல்லாமல், ஆயிரம் சிக்கல்கள் உள்ளன. என் கடிதத்தில் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு இடமே இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். எல்லாம் முடிவாகிவிட்டது என்று நீ பதில் அளித்திருந்தாய். அப்படியிருக்க, உனக்குப் புரியவில்லை என்றால், 'முடிவாகிவிட்டது' என்று சொன்னதன் மூலம் நீ என்னதான் அர்த்தப்படுத்தினாய்?" "எல்லாம் முடிவாகிவிட்டது என்றுதான் சொன்னேன், ஆனால் என்ன முடிவானது என்பது எனக்குச் சரியாக நினைவில்லை. ஆனால் நீ கோபமாக இருக்கிறாய் என்று தெரிகிறது; அது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது. *ஃபெத்ரே* நாடகத்தைப் பார்க்கச் சென்றதற்காக நான் வருந்துகிறேன். இது இவ்வளவு பெரிய கூச்சலுக்கு வழிவகுக்கும் என்று தெரிந்திருந்தால்..." என்று அவள் மேலும் கூறினாள்—ஒரு விஷயத்தில் தவறு செய்துகொண்டு, வேறொன்றிற்காகத் தான் குறை கூறப்படுவதாக நம்புவது போல் பாசாங்கு செய்யும் மற்றவர்களைப் போலவே அவளும் பேசினாள். "நான் கோபமடைந்ததற்கும் *ஃபெத்ரே* நாடகத்திற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை; ஏனென்றால், உன்னை அங்கு செல்லச் சொன்னதே நான்தான்." "அப்படியானால் என் மீது கோபமாக இருக்கிறாயா? இன்று இரவு மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது வருத்தமளிக்கிறது—இல்லையென்றால் நானே நேரில் வந்திருப்பேன்—ஆனால் மன்னிப்பு கேட்க நாளை அல்லது மறுநாள் வருகிறேன்." "ஓ! வேண்டாம், ஆல்பர்ட்டின், தயவுசெய்து—ஒரு முழு மாலையையும் வீணடிக்கச் செய்த பிறகு, அடுத்த சில நாட்களாவது என்னைத் நிம்மதியாக இருக்கவிடு. இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று வாரங்களுக்கு எனக்கு நேரம் இருக்காது. கேள், கோபத்துடனேயே விஷயத்தை முடித்துக்கொள்வது உனக்கு உறுத்தலாக இருந்தால்—உண்மையில் உன் தரப்பு நியாயமாகக்கூட இருக்கலாம்—அப்படியானால் நான் விரும்புவது என்னவென்றால்... உனக்காகக் காத்திருந்து நான் ஏற்கனவே களைப்படைந்துவிட்டேன், நீயோ இன்னும் வெளியே இருக்கிறாய்; அதனால் நீ இப்போதே நேரில் வந்துவிடுவது நல்லது; நான் விழித்திருக்க ஒரு காபி குடித்துக்கொள்கிறேன்." "இதை நாளை வரை தள்ளிப்போட முடியாதா..."
"...வருவதிலா? ஏனெனில் அந்தச் சிரமம்..." அவள் வரப்போவதில்லை என்பது போன்ற தொனியில் கூறப்பட்ட அந்தச் சாக்குப்போக்கு வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, ​​ஒரு புதிய உணர்வு என் பழைய விருப்பத்துடன் வேதனையுடன் இணைய முயல்வதை நான் உணர்ந்தேன். அந்தப் பழைய விருப்பம், பால்பெக் (Balbec) நகரில் என் நாட்களை வடிவமைத்திருந்த அந்த மென்மையான முகத்தைக் காணத் துடித்தது; செப்டம்பர் மாதத்தின் ஊதா நிறக் கடலை நோக்கியபடி, அந்த இளஞ்சிவப்பு மலர் போன்ற முகத்திற்கு அருகில் இருக்கும் தருணத்தை அது எதிர்நோக்கியிருந்தது. மற்றொரு மனிதர் மீதான இத்தகைய தீவிரமான தேவையை நான் முன்பே 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரில் என் தாயின் விஷயத்தில் உணர்ந்திருந்தேன்; அவர் மாடிக்கு வர முடியாது என்று 'ஃபிரான்சுவாஸ்' (Françoise) மூலம் செய்தி அனுப்பினால், நான் இறந்துவிடவே விரும்புமளவுக்கு அந்தத் தேவை தீவிரமாக இருந்தது. இப்போது தோன்றிய புதிய உணர்வுடன்—அதன் இன்பம் தரும் இலக்கு ஒரு கடற்கரை மலரின் இளஞ்சிவப்பு நிறம் மட்டுமே—பழைய உணர்வு ஒன்றிணைந்து ஒரே கூறாக மாற முயன்ற அந்த முயற்சி, பெரும்பாலும் (வேதியியல் ரீதியாக) ஒரு புதிய பொருளை உருவாக்குவதில் முடிந்தது; ஆனால் அந்தப் புதிய பொருள் சில கணங்கள் மட்டுமே நீடிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. அந்த மாலையில்—அதற்குப் பிந்தைய நீண்ட காலத்திலும் கூட—அந்த இரண்டு உணர்வுகளும் தனித்தனியாகவே இருந்தன. ஆயினும், தொலைபேசியில் கேட்ட அந்த இறுதி வார்த்தைகளிலிருந்து, ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) வாழ்க்கை என்னை விட்டு எவ்வளவு தொலைவில் அமைந்திருக்கிறது என்பதை நான் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன்—உடல்ரீதியாக அல்லாவிட்டாலும், மற்ற எல்லா வகையிலும் அது வெகு தொலைவில் இருந்தது; அவளைச் சென்றடைவது எப்போதும் மிகுந்த சிரமத்தை கோருவதாக இருந்தது. மேலும், அவளது வாழ்க்கை ஒரு போர்க்கள அரண் போல—கூடுதல் பாதுகாப்பிற்காக, பிற்காலத்தில் 'மறைப்பு உத்தி' (camouflaged) என்று அழைக்கப்பட்ட வகையைப் போல—அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதோடு, ஆல்பர்ட்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருந்தாள்—உயர்ந்த சமூக அடுக்கைச் சேர்ந்தவளாக இருந்தாலும் சரி—அதாவது, உங்கள் தூதுவரிடம் "அவள் திரும்பியதும் கடிதத்தைச் சேர்த்துவிடுகிறேன்" என்று காவலாளி (concierge) உறுதியளிக்கும் வகையிலான மனிதர்களின் வர்க்கம் அது. ஆனால், ஒரு நாள் நீங்கள் உணர்வீர்கள்: வெளியே நீங்கள் சந்தித்த அதே நபர்—யாருக்கு நீங்கள் துணிந்து கடிதம் எழுதினீர்களோ—அவரே அந்தக் காவலாளிதான். அவள் உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டிய அந்த வீட்டில் அவள் உண்மையில் வசிக்கிறாள் (அது உண்மையில் காவலாளி ஒரு 'மேடம்' அல்லது விடுதித் தலைவியாகச் செயல்படும் ஒரு ரகசியச் சந்திப்பு இல்லம்); ஆனால் அவள் முகவரியாகக் கொடுக்கும் மற்றொரு கட்டிடத்தில் அவளது ரகசியத்தைக் காட்டிக்கொடுக்காத கூட்டாளிகள் அவளை அறிவார்கள், அங்கு உங்கள் கடிதங்கள் அவளுக்கு அனுப்பப்படும், ஆனால் அவள் அங்கு உண்மையில் வசிப்பதில்லை—அதிகபட்சம் சில பொருட்களை மட்டுமே அங்கு விட்டுச் சென்றிருப்பாள். ஐந்து அல்லது ஆறு விதமான விலகிச் செல்லும் பாதைகளில் வாழ்க்கை அமைந்திருந்தது; அதனால், அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கவோ அல்லது உண்மையை அறியவோ முயலும்போது, ​​வலதுபுறமோ, இடதுபுறமோ, முன்னாலோ அல்லது பின்னாலோ மிகத் தொலைவில் தட்டிப் பார்க்கும் நிலை ஏற்பட்டது; இதனால் மாதக்கணக்கிலோ அல்லது ஆண்டுகணக்கிலோகூட முழுமையான அறியாமையிலேயே இருக்க நேரிடலாம். ஆல்பர்ட்டினைப் பொறுத்தவரை, அவளைப் பற்றி நான் ஒருபோதும் எதையும் அறிந்துகொள்ளப் போவதில்லை என்றும், உண்மையான விவரங்கள் மற்றும் புனையப்பட்ட தகவல்கள் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் அந்தச் சிக்கலான வலைப்பின்னலிலிருந்து என்னால் ஒருபோதும் விடுபட முடியாது என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. அவளை அவள் வாழ்நாள் முழுவதும் சிறையில் அடைத்து வைத்தால் ஒழிய (சிறையிலிருந்தும் கூட மக்கள் தப்பித்துவிடுகிறார்கள் என்பது வேறு விஷயம்), நிலைமை எப்போதும் இப்படித்தான் இருக்கும் என்றும் தோன்றியது. அன்று மாலை, இந்த எண்ணம் எனக்குள் ஒரு சிறிய பதற்றத்தை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது; ஆயினும், அந்தப் பதற்றத்திற்குள்ளேயே, நீண்ட காலத் துயரம் காத்திருக்கிறது என்பதற்கான ஒரு நடுக்கத்தை நான் உணர்ந்தேன்.

"ஐயோ இல்லை," என்று நான் பதிலளித்தேன், "இன்னும் மூன்று வாரங்களுக்கு எனக்கு நேரம் இருக்காது என்று நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேனே—நாளை என்றாலும் சரி, வேறு எந்த நாளாக இருந்தாலும் சரி, எனக்கு நேரம் இல்லை." "சரி அப்படியானால்... நான் அவசரப்பட வேண்டும்... இது ஒரு தொல்லைதான், ஏனென்றால் நான் ஒரு நண்பரின் வீட்டில் இருக்கிறேன், அவர்..." (அவளுடைய அழைப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன் என்று அவள் நம்பவில்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்—அதாவது அந்த அழைப்பு உண்மையானது அல்ல—அதனால் அவளை ஒரு முடிவுக்கு வர வைக்க நான் விரும்பினேன்.) "உன் நண்பரைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? வருகிறாயோ இல்லையோ—அது உன் விருப்பம்; நான் உன்னை வரச் சொல்லவில்லை, நீதான் அதை முன்மொழிந்தாய்." "கோபப்படாதே; நான் ஒரு வாடகை வண்டியில் ஏறி பத்து நிமிடங்களில் உன் இடத்திற்கு வந்துவிடுகிறேன்." அவ்வாறாக, பாரிஸ் நகரின் அந்த இரவு நேர ஆழத்திலிருந்து—அங்கிருந்து ஒரு குரல் ஏற்கனவே என் அறைக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தது, வெளியே வரவிருக்கும் ஒரு தூரத்து உருவத்தின் வருகையை அது அறிவித்தது—பால்பெக் (Balbec) வானத்தின் கீழ் நான் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு அறிந்திருந்த அந்த ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம் வந்தாள். கிராண்ட்-ஹோட்டலில் பணிபுரிபவர்கள் மேஜைகளை அமைக்கும்போது, ​​மறையும் சூரியனின் ஒளியால் கண்கள் கூசுவது எனக்கு நினைவிருந்தது; ஜன்னல்கள் அகலத் திறக்கப்பட்டிருக்க, கடற்கரையிலிருந்து—அங்கே கடைசியாகச் சிலர் உலாவிக்கொண்டிருந்தனர்—மெல்லிய மாலைக் காற்று சுதந்திரமாக உள்ளே வீசி, அந்தப் பரந்த உணவருந்தும் அறைக்குள் நுழைவது நினைவுக்கு வந்தது; அந்த அறையிலோ, உணவருந்த வந்தவர்களில் முதல் நபர்கள் கூட இன்னும் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்கவில்லை. மேலும், கவுண்டருக்குப் பின்னால் இருந்த கண்ணாடியில், ஒரு கப்பலின் அடிப்பகுதியின் சிவப்பு நிறப் பிம்பம் கடந்து செல்வதும், அதே சமயம் ரிவ்பெல்லுக்குச் (Rivebelle) சென்ற கடைசிப் படகிலிருந்து எழுந்த புகையின் சாம்பல் நிறப் பிம்பம் நீண்ட நேரம் அங்கேயே தங்கியிருப்பதும் எப்படித் தெரியும் என்பது நினைவிருக்கிறது. ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) வருகை ஏன் தாமதமானது என்று நான் இனி யோசிக்கவில்லை; 'மடமோயிசெல் ஆல்பர்ட்டின் வந்துவிட்டார்' என்று சொல்வதற்காக ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoiseise) என் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​தலையைக்கூடத் திருப்பாமல், "மடமோயிசெல் ஆல்பர்ட்டின் ஏன் இவ்வளவு தாமதமாக வருகிறார்?" என்று நான் கேட்டது வெறும் பாவனைதான். ஆயினும், என் கேள்வியின் வெளிப்படையான நேர்மையை உறுதிப்படுத்தும் பதிலை அறியும் ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துவது போல ஃபிரான்சுவாஸை நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​நான் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தேன்—அது வியப்பும் கோபமும் கலந்த உணர்வு. உயிரற்ற ஆடைகள் மற்றும் முகபாவனைகள் மூலமே பல விஷயங்களை வெளிப்படுத்தும் கலையில் லா பெர்மாவுக்கே (La Berma) நிகரான திறமை கொண்ட ஃபிரான்சுவாஸ், தனது மேலாடையையும் கூந்தலையும்—அதன் மிக வெண்மையான இழைகள் பின்னோக்கி வாரப்பட்டிருந்தன—எவ்வளவு நேர்த்தியாகக் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தாள் என்பதை நான் கண்டேன்......அவளது கழுத்து—களைப்பு மற்றும் பணிவு காரணமாகக் குனிந்திருந்த அந்த கழுத்தின் மீது—பிறப்புச் சான்றிதழைப் போல அந்த முகம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. நள்ளிரவில்—அவளது வயதில்—தூக்கத்திலிருந்தும் படுக்கையின் கதகதப்பிலிருந்தும் எழுப்பப்பட்டு, நிமோனியா காய்ச்சல் ஏற்படும் அபாயத்திற்கு மத்தியிலும் அவசரமாக உடை அணிய வைக்கப்பட்டதற்காக அவர்கள் அவள் மீது பரிதாபப்பட்டனர். பிறகு, ஆல்பர்ட்டின் தாமதமான வருகைக்காக நான் மன்னிப்பு கேட்பது போல் தோன்றக்கூடும் என்று அஞ்சி, நான் சொன்னேன்: "எது எப்படியோ, அவள் வந்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி; எல்லாம் நன்மைக்கே," என்று கூறி என் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினேன். ஆனால், ஃபிரான்சுவாஸின் பதிலைக் கேட்டதும் அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் அப்படியே நீடிக்கவில்லை. ஒரு குறைகூடச் சொல்லாமல்—அடக்க முடியாத இருமலைக்கூட முடிந்தவரை உள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டு, குளிரால் நடுங்குவது போலத் தன் சால்வையை இன்னும் இறுக்கமாகச் சுற்றிக்கொண்டு—அவள் ஆல்பர்ட்டினிடம் பேசிய அனைத்தையும் விவரிக்கத் தொடங்கினாள்; அதே சமயம் அவளது அத்தையைப் பற்றிய நலம் விசாரிக்கவும் அவள் மறக்கவில்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டாள். "நான் அவளிடம் உண்மையில் இப்படிச் சொன்னேன்: 'மேடமோசெல் இனி வரமாட்டாரோ என்று ஐயா பயந்திருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் இது வந்து சேரும் நேரமல்ல—ஏற்கனவே விடியற்காலை ஆகிவிட்டது.' ஆனால் அவள் எங்கோ மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனென்றால், ஐயாவை இவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வைத்ததற்காக வருத்தம் தெரிவிக்காதது மட்டுமல்லாமல், அவள் என்னிடம் முற்றிலும் அலட்சியமான பார்வையுடன், 'வராமலே போவதை விடத் தாமதமாக வருவது மேல்!' என்று பதிலளித்தாள்." மேலும் ஃபிரான்சுவாஸ் என் இதயத்தைத் துளைக்கும் வகையிலான இந்த வார்த்தைகளையும் சேர்த்தாள்: "அப்படிப் பேசியதன் மூலம் அவள் தன் உண்மையான இயல்பை வெளிப்படுத்திவிட்டாள். அவள் அதை மறைக்க விரும்பியிருக்கலாம், ஆனால்..."

ஆச்சரியப்படுவதற்கு எனக்கு உண்மையான காரணம் எதுவும் இருக்கவில்லை. வேலைகளை முடித்துத் திரும்பும்போது, ​​ஃபிரான்சுவாஸ் அது குறித்த விவரங்களை—அதாவது தான் பேசிய விஷயங்களை (அதைப் பற்றிப் பேசுவதில் அவளுக்கு மிகுந்த விருப்பம் உண்டு) அல்லது குறைந்தபட்சம் எதிர்பார்க்கப்பட்ட பதிலையாவது—என்னிடம் கூறுவது அரிது என்று நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இருப்பினும், எங்கள் நண்பர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளை—அவை எவ்வளவு சுருக்கமாக இருந்தாலும்—அவள் எங்களிடம் திரும்பச் சொல்ல நேரிட்டால், அந்த வார்த்தைகளுடன் வெளிப்பட்டதாகக் கருதப்படும் பாவனையையோ அல்லது தொனியையோ சுட்டிக்காட்டி, அந்த வார்த்தைகளுக்கு ஒரு புண்படுத்தும் தன்மையை அளித்துவிடுவாள். நாங்கள் அவளை அனுப்பிய ஒரு வியாபாரியிடமிருந்து அவமானகரமான நடத்தையை—ஒருவேளை அது அவளது கற்பனையாகக்கூட இருக்கலாம்—எதிர்கொண்டதை ஒப்புக்கொள்ளவும் அவள் தயாராக இருந்தாள்; ஆனால் அந்த அவமதிப்பு, எங்கள் பிரதிநிதியாகவும் செய்தித் தொடர்பாளராகவும் சென்ற அவளை நோக்கி வீசப்பட்டாலும், அது இறுதியில் எங்களையே காயப்படுத்தும் வகையில் திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் நிபந்தனை. அவள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்றும், தன்னை யாரோ துன்புறுத்துவதாக நினைத்துக்கொள்ளும் மனப்பான்மை (persecution complex) அவளுக்கு இருக்கிறது என்றும், எல்லா கடைக்காரர்களும் அவளுக்கு எதிராகச் சதி செய்வதில்லை என்றும் நான் சாதாரணமாகப் பதிலளித்திருக்கலாம். அதோடு, அவர்களின் உணர்வுகள் எனக்கு அவ்வளவு முக்கியமல்ல. ஆனால் ஆல்பர்ட்டினின் உணர்வுகள் அப்படிப்பட்டவை அல்ல. "வரவேண்டியது தாமதமானாலும் பரவாயில்லை, வந்து சேர்ந்ததே!" என்ற அந்த ஏளனமான வார்த்தைகளை ஃபிரான்சுவாஸ் என்னிடம் திரும்பச் சொன்னபோது, ​​ஆல்பர்ட்டின் அந்த மாலைப் பொழுதின் மீதமுள்ள நேரத்தை யாருடன் கழித்தாளோ—என்னுடன் இருப்பதை விட அவர்களுடன் இருப்பதையே அவள் அதிகம் ரசித்தாள் என்பது வெளிப்படை—அந்த நண்பர்களை என் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தாள். "அவள் ஒரு விசித்திரமானவள்; அவள் ஒரு சிறிய தட்டையான தொப்பியை அணிகிறாள்; அந்தப் பெரிய கண்களுடன் அது அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான தோற்றத்தைத் தருகிறது—குறிப்பாக அந்த கோட் (coat) அவளை அப்படி மாற்றுகிறது; அதில் நிறைய பூச்சியரித்த துளைகள் இருப்பதால், அதை அவள் உண்மையில் ஒரு பழுதுபார்க்கும் தையல்காரரிடம் (reweaver) கொடுத்திருக்க வேண்டும். அவள் எனக்கு வேடிக்கையானவளாகத் தோன்றுகிறாள்," என்று ஃபிரான்சுவாஸ் மேலும் கூறினாள்—ஆல்பர்ட்டினை ஏளனம் செய்வது போல—ஏனெனில் என் கருத்துக்களை அவள் அரிதாகவே ஏற்றுக்கொண்டாலும், அவளுடைய சொந்தக் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் அவளுக்கு இருந்தது. அந்தச் சிரிப்பு ஏளனத்தைக் குறிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டதாகக் கூட நான் காட்டிக்கொள்ள விரும்பவில்லை; ஆயினும், பதிலுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக—அவள் விவரித்த அந்தச் சிறிய தொப்பி பற்றி எனக்குத் தெரியாவிட்டாலும்—நான் ஃபிரான்சுவாஸிடம் இப்படிச் சொன்னேன்: "நீ 'சிறிய தட்டையான தொப்பி' என்று சொல்வது உண்மையில் மிகவும் ரசிக்கத்தக்க ஒன்று..." "அதாவது, அது ஒன்றுமே இல்லாதது என்று அர்த்தம்," என்று ஃபிரான்சுவாஸ் கூறினாள்—இம்முறை வெளிப்படையாகவே—தனது உண்மையான அவமதிப்பை வெளிப்படுத்தியபடி. பிறகு (மென்மையான, நிதானமான குரலில்—எனது ஏமாற்றும் பதிலானது கோபத்தை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக உண்மையைச் சொல்வது போலத் தோன்றுவதற்காக; அதே சமயம் நேரத்தை வீணடிக்காமல், ஆல்பர்ட்டினை காத்திருக்க வைக்காமல் இருக்கவும்), நான் ஃபிரான்சுவாஸிடம் இந்தக் கொடூரமான வார்த்தைகளைக் கூறினேன்: "நீ மிகச் சிறந்தவள்," என்று தேன் தடவிய குரலில் அவளிடம் சொன்னேன், "நீ அன்பானவள், உன்னிடம் ஆயிரம் நல்ல குணங்கள் உள்ளன, ஆனால் பாரிஸுக்கு வந்த அதே நிலையில் தான் நீ இப்போதும் இருக்கிறாய்—அது ஃபேஷன் பற்றிய அறிவாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது வார்த்தைகளைச் சரியாக உச்சரித்துத் தவறுகளைத் தவிர்ப்பதாக இருந்தாலும் சரி." இந்தக் குற்றச்சாட்டு குறிப்பாக முட்டாள்தனமானது; ஏனென்றால், துல்லியமாக உச்சரிப்பதில் நாம் பெருமை கொள்ளும் அந்தப் பிரெஞ்சு வார்த்தைகளே கூட, லத்தீன் அல்லது சாக்சன் மொழிகளைத் தவறாக உச்சரித்த 'கால்' (Gaulish) இன மக்களின் வாய்களிலிருந்து வந்த 'பிழைகள்' அன்றி வேறில்லை; நமது மொழி என்பது உண்மையில் பிற மொழிகளின் குறைபாடுள்ள உச்சரிப்பு மட்டுமே. பிரெஞ்சு மொழியின் கடந்த காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு 'உயிருள்ள' மொழிசார் மேதைமை—அதுதான் ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) பிழைகளில் என்னை ஈர்த்திருக்க வேண்டும். *stoppeuse* என்பதற்குப் பதிலாக அவர் *estoppeuse* என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியது, விலங்கின பரிணாம வளர்ச்சியின் பல்வேறு கட்டங்களை வெளிப்படுத்தும் திமிங்கிலம் அல்லது ஒட்டகச்சிவிங்கி போன்ற தொன்மையான காலத்து உயிரினங்களைப் போலவே ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயமாகத் தோன்றவில்லையா? "மேலும்," என்று நான் தொடர்ந்தேன், "இத்தனை ஆண்டுகளாகியும் உன்னால் இதைக் கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றால், இனிமேலும் உன்னால் முடியாது." இதில் நீ ஆறுதல் அடையலாம்; இது உன்னை ஒரு மிகச் சிறந்த மனிதராக இருப்பதையோ, 'பீஃப் இன் ஆஸ்பிக்' (beef in aspic) போன்ற அற்புதமான உணவைத் தயாரிப்பதையோ அல்லது வேறு பல விஷயங்களைச் செய்வதையோ ஒருபோதும் தடுக்கப்போவதில்லை. எளிமையானது என்று நீ நினைக்கும் அந்தத் தொப்பி, இளவரசியின் தொப்பிகளில் ஒன்றைப் பார்த்து நகலெடுக்கப்பட்டதுதான்.
"...டி கெர்மான்ட்ஸ் (de Guermantes); இதன் விலை ஐந்நூறு பிராங்குகள். அதுமட்டுமின்றி, விரைவில் மட்மோசெல் ஆல்பர்ட்டினுக்கு (Mlle Albertine) இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை பரிசளிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன்." தனக்குப் பிடிக்காத மனிதர்களுக்காக நான் பணம் செலவழிப்பதுதான் ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) மிகவும் எரிச்சலூட்டும் விஷயம் என்பது எனக்குத் தெரியும். திடீரென ஏற்பட்ட மூச்சுத் திணறலால் வார்த்தைகள் தெளிவாகப் புரியாதவாறு அவள் பதிலளித்தாள். பிற்காலத்தில் அவளுக்கு இதய நோய் இருந்தது என்று நான் அறிந்தபோது, ​​அவளுடைய வார்த்தைகளுக்கு அப்படிப் பதிலடி கொடுக்கும் அந்த முரட்டுத்தனமான, பயனற்ற இன்பத்தைத் தவிர்க்காமல் இருந்ததற்காக நான் எவ்வளவு வருந்தினேன்! மேலும், ஆல்பர்ட்டின் ஏழையாக இருந்ததால், ஃபிரான்சுவாஸ் என் உயர்குடித் தன்மையின் அடையாளங்களாகக் கருதிய விஷயங்களை மேம்படுத்த அவளால் உதவ முடியவில்லை; இதனாலேயே ஃபிரான்சுவாஸ் அவளை வெறுத்தாள். மேடம் டி வில்பாரிசிஸால் (Mme de Villeparisis) நான் விருந்துக்கு அழைக்கப்படும்போதெல்லாம் அவள் கனிவுடன் புன்னகைப்பாள். ஆனால், ஆல்பர்ட்டின் அதற்குப் பதிலாக எதையும் செய்யாதது அவளுக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. ஒரு கட்டத்தில், அவளிடமிருந்து பரிசுகள் வருவதாகப் பொய்யாகச் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்பட்டது—ஆனால் அந்தப் பரிசுகள் உண்மையில் இருப்பதை ஃபிரான்சுவாஸ் ஒருபோதும் நம்பியதில்லை. குறிப்பாக உணவு விஷயத்தில், இப்படிப் பதிலுக்கு எதுவும் செய்யாதது அவளை மிகவும் புண்படுத்தியது. மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) வீட்டில் எங்களுக்கு அழைப்பு இல்லாதபோது (அவரது கணவர் அமைச்சகப் பணியில் சலிப்புற்ற பிறகு புதிய பதவிகளை ஏற்றுக்கொள்வது வழக்கம் என்பதால், அவர் பாதி நேரம் பாரிஸில் இருப்பதில்லை), ஆல்பர்ட்டின் என் தாயாரிடமிருந்து (Maman) இரவு உணவு விருந்தை ஏற்றுக்கொள்வது என் தோழியின் நாகரிகமற்ற செயலாக அவளுக்குத் தோன்றியது; காம்ப்ரே (Combray) பகுதியில் வழக்கமாகச் சொல்லப்படும் ஒரு பழமொழியை மேற்கோள் காட்டி அவள் மறைமுகமாக இதை விமர்சிப்பாள்:

"என் ரொட்டியைச் சாப்பிடலாம் வா,
— மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிடுவேன்.
— உன் ரொட்டியைச் சாப்பிடலாம் வா,
— எனக்கு இப்போது பசி இல்லை."

நான் எழுதுவதில் மும்முரமாக இருப்பது போல் காட்டிக்கொண்டேன். உள்ளே நுழைந்த ஆல்பர்ட்டின், "யாருக்கு எழுதிக் கொண்டிருந்தாய்?" என்று கேட்டாள். "என் அழகான தோழி ஒருத்திக்கு, கில்பெர்ட் ஸ்வான் (Gilberte Swann). உனக்கு அவளைத் தெரியாதா?" "இல்லை." ஆல்பர்டினிடம் அவளது மாலைப் பொழுதைப் பற்றிக் கேட்பது வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன்; அவளைக் குறை கூறும் சூழல் உருவாகலாம் என்றும், நேரம் மிகவும் கடந்துவிட்டதால், அதன்பின் முத்தங்களுக்கும் கொஞ்சல்களுக்கும் ஏதுவான இணக்கமான நிலையை அடையப் போதிய நேரம் இருக்காது என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால், உண்மையில் அந்தச் செயல்களுடன் தான் நான் ஆரம்பத்திலிருந்தே தொடங்க விரும்பியிருந்தேன். அதுமட்டுமின்றி, நான் சற்று அமைதியடைந்திருந்தாலும், எனக்குள் மகிழ்ச்சி ஏதும் இருக்கவில்லை. ஒருவருக்காகக் காத்திருக்கும் நிலையில் ஏற்படும் அந்தத் திசைதெரியாத, தடுமாற்றமான உணர்வு, அந்த நபர் வந்த பிறகும் கூட நீடிக்கிறது; அவர்களின் வருகையை மிகுந்த மகிழ்ச்சியான நிகழ்வாக நாம் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த அந்த அமைதியான நிலையை இது மாற்றிவிடுவதால், அந்த மகிழ்ச்சியை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியாமல் தடுக்கிறது. ஆல்பர்டின் அங்கேதான் இருந்தாள்; ஆனாலும், பதற்றத்தில் தவித்த என் நரம்புகள் அவளுக்காக இன்னும் காத்திருந்தன. "எனக்கு ஒரு நல்ல முத்தம் வேண்டும், ஆல்பர்டின்." "உனக்கு எத்தனை வேண்டுமோ அத்தனை," என்று அவள் மிகுந்த கனிவுடன் கூறினாள். அவள் அவ்வளவு அழகாகத் தெரிவதை நான் முன்னெப்போதும் கண்டதில்லை. "இன்னொன்றா?" "ஆனால் அது எனக்கு எவ்வளவு பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது என்று உனக்குத் தெரியுமே." "எனக்கோ அதைவிட ஆயிரம் மடங்கு அதிகம்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "ஓ! உன்னிடம் எவ்வளவு அழகான பணப்பை இருக்கிறது!" "இதை எடுத்துக்கொள்;" "இதை ஒரு நினைவாக உன்னிடம் தருகிறேன்." "நீங்கள் மிகவும் கனிவானவர்..." ஒருவன் தான் நேசிக்கும் பெண்ணைப் பற்றி நினைக்கும்போதே, அவளை இனி நேசிக்காத நிலையில் தான் எப்படிப்பட்டவனாக இருப்பேன் என்று கற்பனை செய்து பார்த்தால், காதல் குறித்த கற்பனாவாத மயக்கங்கள் அவனுக்கு என்றென்றைக்குமாக நீங்கிவிடும். அந்தப் பணப்பை, கில்பெர்ட்டின் அகேட் கல் குண்டு — இவை எதற்கும் கடந்த காலத்தில் இருந்த முக்கியத்துவம், ஒரு தாழ்வான மனநிலையிலிருந்து வந்ததே தவிர வேறல்ல; ஏனெனில் இப்போது அவை எனக்கு வெறும் சாதாரணப் பணப்பையாகவும், சாதாரணக் கல் குண்டாகவும் மட்டுமே தெரிந்தன.

ஆல்பர்ட்டினிடம் ஏதாவது குடிக்க வேண்டுமா என்று கேட்டேன். "அங்கே ஆரஞ்சுப் பழங்களும் தண்ணீரும் இருப்பதாக நினைக்கிறேன்," என்று அவள் கூறினாள். "அது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும்." அவ்வாறே, அவளது முத்தங்களுடன், இளவரசி டி கெர்மாண்டின் (Princesse de Guermantes) வீட்டில் முத்தங்களை விடவும் மேலானதாக எனக்குத் தோன்றிய அந்தச் குளிர்ச்சியையும் நான் அனுபவிக்க முடிந்தது. தண்ணீரில் பிழியப்பட்ட அந்த ஆரஞ்சுப் பழம், நான் அதைக் குடித்தபோது, ​​அதன் பழுக்கும் செயல்முறையின் ரகசிய வாழ்க்கையையும், முற்றிலும் மாறுபட்ட உலகத்தைச் சேர்ந்த இந்த மனித உடலின் சில நிலைகளுக்கு எதிரான அதன் நற்பலன் தரும் ஆற்றலையும், அதே சமயம் அந்த உடலின் உயிரைத் தக்கவைக்க முடியாத அதன் இயலாமையையும், ஆயினும் அதன் நல்வாழ்வுக்கு அது உதவக்கூடிய வழிகளையும் எனக்கு வெளிப்படுத்துவது போல் இருந்தது: என் அறிவுப்புலனுக்கு அல்லாமல், என் புலன்களுக்கு அந்தப் பழம் நூறு மர்மங்களை வெளிப்படுத்தியது.

ஆல்பர்ட்டின் சென்ற பிறகு, கில்பெர்ட்டுக்குக் கடிதம் எழுதுவதாக ஸ்வானுக்கு (Swann) அளித்த வாக்குறுதி எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது; அதை உடனே செய்துவிடுவது நல்லது என்று தோன்றியது. எந்த உணர்ச்சியும் இன்றி — ஒரு சலிப்பூட்டும் பள்ளிப் பாடத்தின் இறுதி வரியை எழுதுவது போல — உறையின் மீது 'கில்பெர்ட் ஸ்வான்' என்ற பெயரை எழுதினேன்; ஒரு காலத்தில் அவளுடன் கடிதத் தொடர்பு கொள்வது போன்ற மாயையை உருவாக்க என் நோட்டுப் புத்தகங்கள் முழுவதும் நான் எழுதி நிரப்பிய பெயர் அது. ஏனெனில், கடந்த காலத்தில் அந்தப் பெயரை நானே எழுதியிருந்தாலும், இப்போது அந்தப் பணி பழக்கத்தின் காரணமாக அவள் பணியமர்த்தியிருந்த பல செயலாளர்களில் ஒருவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தச் செயலாளர் கில்பெர்ட்டின் பெயரை மிகுந்த நிதானத்துடன் எழுத முடிந்தது; ஏனெனில், பழக்கத்தின் காரணமாக என் வீட்டில் அமர்த்தப்பட்டு, சமீபத்தில்தான் என் பணிக்கு வந்திருந்த அவர், கில்பெர்ட்டை ஒருபோதும் அறிந்திருக்கவில்லை. நான் அவளைப் பற்றிப் பேசியதைக் கேட்டிருந்தாரே தவிர, அந்த வார்த்தைகளுக்கு உண்மையான அர்த்தம் எதையும் கொடுக்காமல், நான் ஒரு காலத்தில் காதலித்த ஒரு இளம் பெண் அவள் என்பதை மட்டுமே அவர் அறிந்திருந்தார்.

அவர் உணர்ச்சியற்றவர் என்று நான் அவரைக் குறை கூற முடியாது. அந்த... அவளைப் பொறுத்தவரை நான் இப்போது மாறியிருந்த அந்த நபர், ஒரு காலத்தில் அவளே எப்படி இருந்தாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான மிகச் சிறந்த 'சாட்சி'யாகத் திகழ்ந்தேன். ஆல்பர்ட்டினின் விஷயத்தில், அந்த பணப்பையும் அகேட் கல் கோலியும்—கில்பெர்ட்டின் விஷயத்தில் அவை எத்தகையவையாக இருந்தனவோ, அதே நிலைக்கு என் பார்வையில் மீண்டும் மாறிவிட்டன; அதாவது அவை......உள்மனதின் சுடரொளியை அவற்றின் மீது பாய்ச்சாத ஒருவருக்கு அவை எப்படித் தோன்றியிருக்குமோ, அப்படித்தான் அவையும் இருந்திருக்கும். ஆனால் இப்போது எனக்குள் ஒரு புதிய உணர்வு அலை எழுந்து, பொருட்களின் மற்றும் சொற்களின் உண்மையான ஆற்றலையே மாற்றி அமைத்தது. ஆல்பர்ட்டின் மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி தெரிவித்து, "எனக்கு டர்க்கைஸ் கற்கள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்!" என்று என்னிடம் கூறியபோது, ​​நான், "அவை மங்கிப்போக விட்டுவிடாதே," என்று பதிலளித்தேன்; வெறும் கற்களிடம் ஒப்படைப்பது போல எங்கள் நட்பின் எதிர்காலத்தை அதனிடம் ஒப்படைத்தேன்—ஆனால், கில்பெர்ட்டுடனான என் பழைய பிணைப்பைத் தக்கவைக்க முடியாத அதே நட்பானது, ஆல்பர்ட்டின் மனதிலும் எந்த உணர்வையும் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டதாக இருக்கவில்லை.

அக்காலத்தில் ஒரு நிகழ்வு நடந்தது; வரலாற்றின் ஒவ்வொரு முக்கியத் தருணத்திலும் அது மீண்டும் நிகழ்கிறது என்பதால் மட்டுமே அதைக் குறிப்பிடுவது அவசியமாகிறது. நான் கில்பெர்ட்டுக்குக் கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், மாறுவேட விருந்திலிருந்து திரும்பியிருந்த 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes)—அப்போதும் தனது தலைக்கவசத்தை அணிந்திருந்தபடியே—மறுநாள் அதிகாரப்பூர்வ துக்க அனுசரிப்பில் ஈடுபட வேண்டியிருக்கும் என்பதை யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்; அதனால், தான் மேற்கொள்ளவிருந்த மருத்துவச் சிகிச்சைக்கான தேதியை முன்கூட்டியே மாற்றிக்கொள்ள முடிவு செய்தார். மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு அவர் திரும்பியபோது (கில்பெர்ட்டுக்கான கடிதத்தை நான் இப்போதுதான் முடித்திருப்பதால், சற்று முன்னோக்கிச் சென்று பார்க்கிறேன்), அலட்சியமான ஒரு மனிதராக இருந்த அவர் தீவிரமான 'டிரைஃபஸ்-எதிர்ப்பாளராக' (anti-Dreyfusard) மாறியதைக் கண்டிருந்த டியூக்கின் நண்பர்கள், அவர் அளித்த பதிலைக் கேட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோயினர் (அந்தச் சிகிச்சை அவரது சிறுநீர்ப்பையைத் தாண்டி வேறு எதையோ பாதித்தது போல அந்தப் பதில் இருந்தது): "சரி, அந்த வழக்கு மீண்டும் விசாரிக்கப்படும், அவர் விடுவிக்கப்படுவார்; எந்த ஆதாரமும் இல்லாத ஒரு மனிதரைத் தண்டிக்க முடியாது. ஃப்ரோபெர்வில் (Froberville) போன்ற ஒரு தள்ளாத முதியவரைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? பிரெஞ்சு மக்களைக் கசாப்புக் கடைக்கு—அதாவது போருக்கு—அனுப்பத் தயாராகும் ஒரு அதிகாரி! விசித்திரமான காலம்!" ஆயினும், அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், கெர்மான்ட்ஸ் டியூக் அந்தச் சிகிச்சை மையத்தில் மூன்று வசீகரமான பெண்களைச் சந்தித்திருந்தார் (ஒரு இத்தாலிய இளவரசி மற்றும் அவரது இரு நாத்தனார்கள்). அவர்கள் வாசித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகங்கள் அல்லது கேசினோவில் (Casino) நடைபெற்ற நாடகம் குறித்து அவர்கள் பேசிய சில வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடனேயே, அவர்கள் உயர்ந்த அறிவுத்திறன் கொண்ட பெண்கள் என்பதை டியூக் உணர்ந்துகொண்டார்—அவரது வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், அவருக்குச் சமமான அல்லது அவரை மிஞ்சும் ஆற்றல் கொண்ட பெண்கள் அவர்கள். எனவே, அந்த இளவரசி தன்னை 'பிரிட்ஜ்' (bridge) சீட்டாட்டம் விளையாட அழைத்தபோது அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். இருப்பினும், அவர் அவளது வீட்டிற்கு வந்து, 'டிரைஃபஸ்-எதிர்ப்பு' (anti-Dreyfusard) மனநிலையில் மூழ்கியிருந்தவராக, "அந்தப் புகழ்பெற்ற டிரைஃபஸ் வழக்கின் மறுஆய்வு பற்றி இப்போது அதிகம் பேசப்படுவதில்லையே," என்று கூறிய அடுத்த கணமே, அந்த இளவரசியும் அவரது நாத்தனாரும் அளித்த பதிலைக் கேட்டு அவர் திகைத்துப்போனார்: "அந்தத் தீர்ப்பை மாற்றி அமைக்கும் தருணத்தை நாம் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். எந்தத் தவறும் செய்யாத ஒரு மனிதரைச் சிறை முகாமில் அடைத்து வைத்திருக்க முடியாது அல்லவா?" "ஓ? அப்படியா?" என்று டியூக் முதலில் தடுமாறினார்—புத்திசாலி என்று கருதப்பட்ட ஒருவரை ஏளனம் செய்ய வீட்டில் பயன்படுத்தப்படும் விசித்திரமான பட்டப்பெயரைக் கண்டறியும் ஒருவரைப் போல அவர் உணர்ந்தார். ஆயினும், சில நாட்களுக்குப் பிறகு—ஒரு சிறந்த கலைஞரை மற்றவர்கள் அப்படி அழைப்பதைக் கேட்டு, அதற்கான காரணம் தெரியாமலே, கோழைத்தனத்தினாலோ அல்லது மற்றவர்களைப் பின்பற்றும் ஆசையினாலோ "ஏய், ஜோஜோட்!" (Hey, Jojotte!) என்று ஒருவர் கூவுவதைப் போல—அந்தப் புதிய பழக்கம் அவருக்குச் சற்று சங்கடமாக இருந்தாலும், அவரும், "உண்மைதான், அவருக்கு எதிராக எதுவும் இல்லை என்றால்..." என்று சொல்லத் தொடங்கினார். அவர் போதுமான வேகத்தில் செயல்படவில்லை என்று உணர்ந்த அந்த மூன்று அழகான பெண்களும் அவரைச் சற்று கடிந்துகொண்டனர்: "ஆனால் உண்மையில், அதில் ஏதோ உண்மை இருக்கிறது என்று எந்தவொரு புத்திசாலியும் நம்பியிருக்க முடியாது." டிரைஃபஸுக்கு எதிரான ஏதேனும் "கடுமையான" தகவல் வெளிவரும்போதெல்லாம், அந்த மூன்று பெண்களின் மனதையும் அது மாற்றிவிடும் என்று நம்பி டியூக் அந்தச் செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்வார்; ஆனால் அவர்கள் அதை மனதாரச் சிரித்து நிராகரிப்பார்கள்; விவாதத் திறமையுடன், அந்த வாதம் பயனற்றது மற்றும் முற்றிலும் அபத்தமானது என்பதை அவருக்கு உணர்த்துவதில் அவர்களுக்கு எந்தச் சிரமமும் இருக்கவில்லை. பாரிஸுக்குத் திரும்பியபோது டியூக் ஒரு தீவிர 'டிரைஃபஸ்-ஆதரவாளராக' (Dreyfusard) மாறியிருந்தார். அந்தச் சூழலில் அந்த மூன்று அழகான பெண்களும் உண்மையை எடுத்துரைப்பவர்களாகவே இருந்தார்கள் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. ஆயினும், ஒரு விஷயம் குறிப்பிடத்தக்கது: ஒரு மனிதன் ஒரு விஷயத்தில் உண்மையான உறுதியான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருப்பான்; ஆனால் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு புத்திசாலித்தனமான தம்பதியினரோ அல்லது ஒரு அழகான பெண்ணோ அவன் வட்டத்திற்குள் நுழைந்து, சில மாதங்களிலேயே அவனை அதற்கு எதிரான கருத்துக்களைக் கொண்டிருக்கச் செய்துவிடக்கூடும். இந்த வகையில், பல நாடுகளும் அந்த நேர்மையான மனிதரைப் போலவே செயல்படுகின்றன: ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் மீது வெறுப்புடன் இருந்த நாடுகள், ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு தங்கள் மனநிலையை மாற்றிக்கொண்டு, தங்கள் கூட்டணிகளையும் தலைகீழாக மாற்றிக்கொள்கின்றன.

சிறிது காலத்திற்கு நான் ஆல்பர்ட்டினைச் சந்திக்கவில்லை; அதற்குப் பதிலாக—மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) என் கற்பனையைத் தூண்டாததால்—நான் மற்ற தேவதைகளையும் அவர்களின் இருப்பிடங்களையும் தொடர்ந்து நாடிச் சென்றேன். அந்த வீடுகள், ஒரு சிப்பியின் முத்துச்சிப்பி அல்லது எனாமல் பூசப்பட்ட வால்வோ, அல்லது அதன் கோட்டைச் சுவரோ, அதை உருவாக்கி அதில் வசிக்கும் மெல்லுடலியிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதது போல, அந்தப் பெண்களிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவையாக இருந்தன. இந்தப் பெண்களை எப்படி வகைப்படுத்துவது என்று எனக்குத் தெரிந்திருக்காது; அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது மட்டுமல்ல, அதன் அற்பத்தன்மையைக் கருத்தில் கொண்டால், அதை வரையறுப்பது கூட இயலாத காரியமாக இருந்தது. அந்தப் பெண்ணையே அணுகுவதற்கு முன்பு, அவளுடைய தேவதைக் கதை மாளிகையை அணுக வேண்டியிருந்தது. உதாரணமாக, அவற்றில் ஒன்று, கோடை மாதங்களில் மதிய உணவிற்குப் பிறகு எப்போதும் பார்வையாளர்களை வரவேற்கும்; அவளுடைய வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு முன்பே, சூரியன் கடுமையாகச் சுட்டெரித்ததால் நான் வண்டியின் கூரையைத் தாழ்த்த வேண்டியிருந்தது—எனக்குத் தெரியாமலேயே, அந்த நினைவு ஒட்டுமொத்த உணர்வின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. நான் வெறுமனே 'கூர்ஸ்-லா-ரெய்ன்' (Cours-la-Reine) என்ற இடத்திற்குச் செல்கிறேன் என்று நினைத்தேன்; உண்மையில், அந்த ஒன்றுகூடலை அடைவதற்கு முன்பு—ஒரு நடைமுறைவாதி...ஒருவேளை கேலி செய்யப்பட்டது போல, இத்தாலி வழியாக ஒரு பயணம் மேற்கொள்வதைப் போலவே, நான் ஒரு திகைப்பூட்டும் ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ந்தேன்; அந்த உணர்வுகளுடன் அந்த விடுதியே என் நினைவில் என்றென்றும் கலந்துவிட்டது. மேலும், வெப்பம் மற்றும் பகலின் நேரம் காரணமாக, அந்த விடுதியின் தலைவி, தனது விருந்தினர்களை வரவேற்கும் பரந்த, செவ்வக வடிவ தரைத்தள வரவேற்பறைகளில் உள்ள கதவுகளை இறுக்கமாக மூடியிருந்தார். முதலில், அந்த விடுதியின் தலைவியையும் அவரது விருந்தினர்களையும் என்னால் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை—ஐரோப்பாவின் கடத்தலைச் சித்தரிக்கும் ஒரு பியூவேஸ் கை நாற்காலியில் வந்து தன் அருகில் அமருமாறு தனது கரகரப்பான குரலில் என்னைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த டச்சஸ் டி குவர்மண்டஸைக் கூட என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. பின்னர், சுவர்களில், ஹாலிஹாக் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாய்மரங்களைக் கொண்ட கப்பல்களைச் சித்தரிக்கும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிரம்மாண்டமான திரைச்சீலைகளை நான் கண்டேன்; அவற்றின் கீழ், நான் ஒரு அரண்மனையில் இருப்பது போல் உணர்ந்தேன்—அது செய்ன் நதிக்கரையில் அல்ல, நெப்டியூனின் அரண்மனையில்—பெருங்கடலின் கரையில், அங்கு டச்சஸ் டி குவர்மண்டஸ் ஒரு நீர்த் தெய்வமாக உருமாறியது போல் தோன்றினார். அதிலிருந்து வேறுபட்டிருந்த எல்லா வரவேற்பறைகளையும் பட்டியலிட முடிவதற்கு நீண்ட காலம் ஆகும். எனது சமூக மதிப்பீடுகளில் நான் கவித்துவமான எண்ணங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டேன் என்பதை இந்த உதாரணமே காட்டுகிறது—இறுதி முடிவை எடுக்கும்போது நான் ஒருபோதும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாத எண்ணங்கள் அவை—ஆகையால், நான் ஒரு வரவேற்பறையின் தகுதிகளை எடைபோடும்போதெல்லாம், எனது கணக்கீடு ஒருபோதும் துல்லியமாக இருந்ததில்லை.
350
உண்மையில், பிழைகளுக்கான காரணங்கள் இவை மட்டுமே அல்ல; ஆனால் பால்பெக்கிற்குப் (Balbec) புறப்படுவதற்கு முன்—துரதிர்ஷ்டவசமாக, அங்கு நான் இரண்டாவது மற்றும் இறுதியாகச் செல்லவிருக்கிறேன்—சமூக உலகின் சித்திரங்களை விவரிக்கத் தொடங்க எனக்கு இப்போது நேரமில்லை; அச்சித்திரங்கள் மிகக் காலங்கழித்தே இடம்பெற வேண்டியவை. கில்பெர்ட்டிற்கு (Gilberte) நான் எழுதிய கடிதத்திற்கான அந்த ஆரம்பகாலத் தவறான காரணத்துடன்—அதாவது, ஸ்வான் (Swann) வட்டத்துடனான தொடர்பை மீண்டும் புதுப்பிப்பதாகத் தோன்றிய, உயர் சமூகத்தின் மீதான என் ஈடுபாட்டைக் காட்டிய அந்தச் சற்று மேலோட்டமான வாழ்க்கை முறையுடன்—ஓடெட் (Odette) மற்றொரு தவறான காரணத்தையும் சேர்த்திருக்கக்கூடும் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இதுவரை, ஒரு தனிநபரைப் பொறுத்தவரை சமூகம் கொள்ளும் பல்வேறு முகங்களை, யாரையும் அறியாத ஒரு பெண் அனைவரையும் சந்திக்க வருவதாகவோ அல்லது ஒரு காலத்தில் ஆதிக்க நிலையில் இருந்த பெண் புறக்கணிக்கப்படுவதாகவோ மட்டுமே நான் கற்பனை செய்திருந்தேன்; பங்குச் சந்தை ஊக வணிகத்தைத் தொடர்ந்து ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக வட்டத்தில் அவ்வப்போது ஏற்படும் வியக்கத்தக்க நிதிச் சரிவு அல்லது எதிர்பாராத செல்வம் சேருதல் போன்ற தனிப்பட்ட ஏற்றத்தாழ்வுகளாகவே இவற்றைப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது. ஆனால், விஷயம் அது மட்டுமல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு, சமூக நிகழ்வுகள்—கலை இயக்கங்கள், அரசியல் நெருக்கடிகள் அல்லது பொது ரசனையின் பரிணாம வளர்ச்சி (அதாவது 'கருத்துகளின் நாடக'த்திலிருந்து 'இம்ப்ரெஷனிஸ்ட்' ஓவியம், பின்னர் சிக்கலான ஜெர்மானிய இசை, பிறகு எளிமையான ரஷ்ய இசை, அல்லது சமூகக் காரணங்கள், நீதிக்கான இலட்சியங்கள், மத மறுமலர்ச்சி அல்லது தேசபக்தி எழுச்சி என மாறுவது) ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில் குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தாலும்—அவற்றின் தொலைதூர, சிதறிய, நிச்சயமற்ற, மங்கலான மற்றும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் பிரதிபலிப்பாகவே அமைகின்றன. எனவே, கதாபாத்திரங்களை ஆராய்வதற்கு இதுவரை போதுமானதாக இருந்த நிலையான தன்மையுடன் அந்தச் சமூகக் கூடங்களை (salons) இனி சித்தரிக்க முடியாது; ஏனெனில், அந்தக் கதாபாத்திரங்களும் ஒரு வரலாற்றுத் தன்மை கொண்ட இயக்கத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட வேண்டியவர்களே. அறிவுசார் போக்குகளைத் தெரிந்துகொள்வதில் ஓரளவாவது உண்மையான ஆர்வத்துடன் இருக்கும் நாகரிக உலகின் மனிதர்கள், அத்தகைய போக்குகளை அறியக்கூடிய வட்டங்களுக்குச் செல்லத் தூண்டப்படுகிறார்கள்; இந்த 'புதுமைக்கான தாகம்' அவர்களை வழக்கமாக இதுவரை அறியப்படாத ஒரு புதிய சமூகத் தலைவிக்கு (hostess) முன்னுரிமை அளிக்க வைக்கிறது. பல ஆண்டுகளாகச் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தி, தங்கள் பலம் மற்றும் பலவீனங்களால் நன்கு அறியப்பட்டு, கற்பனையைத் தூண்டாத நிலையை அடைந்த பெண்களிடம் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே வாடி மறைந்துபோன 'உயர்ந்த ரசனையுடனான உணர்திறன்' குறித்த நம்பிக்கைகளை, இந்தப் புதிய பெண்கள் தங்கள் புத்துணர்ச்சியுடன் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு காலகட்டமும் புதிய பெண்களில்—அல்லது புதிய பெண்கள் குழுவில்—தன்னைக் காண முடிகிறது; இவர்கள் தற்போதைய சூழலில் மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டும் விஷயங்களுடன் நெருக்கமாகத் தொடர்புடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். தங்கள் ஆடை அலங்காரத்தில், ஏதோ ஒரு பெரும் வெள்ளப்பெருக்கிற்குப் பிறகு புதிதாகத் தோன்றிய ஓர் அறியப்படாத இனத்தைப் போலத் தோன்றும் பெண்கள் அவர்கள்—ஒவ்வொரு புதிய 'கான்சுலேட்' (Consulate) அல்லது 'டைரக்டரி' (Directory) ஆட்சியின் காலத்திலும் தென்படும் தவிர்க்கமுடியாத பேரழகிகள். ஆயினும், பல சமயங்களில், அந்தப் புதிய விருந்துத் தலைவி (hostess), பதவிக்காலம் தொடங்கியுள்ள அரசியல்வாதிகளைப் போன்றவரே—அதாவது, திறக்கப்படாத கதவுகளை நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தட்டிக்கொண்டிருந்த மனிதர்களைப் போல; உயர்குலச் சமூகத்திற்கு அறிமுகமில்லாதவர்களாக இருந்தாலும், வேறு வழியின்றி நீண்ட காலமாகத் தங்களுக்கு நெருக்கமான ஒரு சிலரை மட்டும் உபசரித்து வந்த பெண்களைப் போல. நிச்சயமாக, எல்லா நேரங்களிலும் நிலைமை இதுவல்ல; உதாரணமாக, 'பாலே ருஸ்' (Ballets Russes) கலைக்குழுவின் அபாரமான மலர்ச்சிக் காலத்தில்—பக்ஸ்ட் (Bakst), நிஜின்ஸ்கி (Nijinsky), பெனோயிஸ் (Benois) ஆகியோரின் திறமைகளும் ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் (Stravinsky) மேதமையும் அடுத்தடுத்து வெளிப்பட்டபோது—இவர்கள் அனைவரின் இளம் புரவலராக இளவரசி யூர்பெலெட்டியெஃப் (Princess Yourbeletieff) தோன்றினார். பாரிஸ் பெண்களுக்கு அறிமுகமில்லாத, பெரிய மற்றும் அசைந்தாடும் இறகு அலங்காரத்தை (aigrette) அவர் அணிந்திருந்ததைக் கண்டு (அதை மற்ற பெண்களும் பின்பற்ற முயன்றனர்), அந்த அற்புதமான மங்கை ரஷ்ய நடனக் கலைஞர்களால் அவர்களின் எண்ணற்ற பெட்டிகளில் மிகவும் விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷமாக எடுத்து வரப்பட்டிருப்பாரோ என்று கூட ஒருவர் நம்பியிருக்கலாம். ஆனால், 'ரஷ்யக் கலைஞர்களின்' ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியிலும், உயர்குலத்தினருக்கு இதுவரை அறிமுகமில்லாத ஒரு தேவதையைப் போன்ற மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin), அவர்களுக்கு அருகிலுள்ள தனி அறையில் (box) அமர்ந்திருப்பதைக் காணும்போது, ​​மேடம் வெர்டுரின் டயாகிலெவின் (Diaghilev) குழுவுடன் இப்போதுதான் வந்தடைந்தார் என்று நம்பிய சமூகத்தினருக்கு நாம் இவ்வாறு பதிலளிக்கலாம்: அந்தப் பெண்மணி ஏற்கனவே வேறு காலங்களிலும் வாழ்ந்து, பல்வேறு அவதாரங்களைக் கடந்து வந்தவர்; இந்த அவதாரம் மட்டும் முந்தையவற்றிலிருந்து மாறுபட்டது—ஏனெனில், நீண்ட காலமாக வீணாகக் காத்திருந்த வெற்றியை—இப்போது உறுதியுடனும் மிக வேகமாகவும்—அந்த 'தலைவிக்கு' (Mistress) இறுதியாகக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது இதுவே. மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) விஷயத்தில், அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய புதுமைக்கு அத்தகைய கூட்டுத் தன்மை இருக்கவில்லை. அவரது வரவேற்பறை (salon) ஒரு தனி மனிதனைச் சுற்றி—அதாவது, மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்த ஒரு மனிதனைச் சுற்றி—வடிவம் பெற்றது; அந்த மனிதரோ, தனது திறமை மங்கத் தொடங்கிய தருணத்தில், திடீரென அறியாமையிலிருந்து பெரும் புகழுக்கு உயர்ந்தவர். பெர்கோட்டின் (Bergotte) படைப்புகளுக்கான மோகம் மிகப்பெரியதாக இருந்தது. அவர் நாள் முழுவதும் மேடம் ஸ்வானின் இல்லத்தில் காட்சிப் பொருளாக அமர்ந்திருப்பார்; அங்கு மேடம் ஸ்வான் செல்வாக்கு மிக்க ஒருவரிடம் ரகசியமாக, "நான் அவரிடம் பேசுகிறேன்; அவர் உங்களைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதுவார்" என்று கூறுவார். உண்மையில், அவரால் அதைச் செய்யக்கூடிய நிலை இருந்தது—அத்துடன் மேடம் ஸ்வானுக்கு (Mme Swann) ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்யவும் அவரால் முடிந்தது. மரணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த போதிலும், என் பாட்டியின் உடல்நலம் குறித்து விசாரிக்க அவர் வந்துகொண்டிருந்த நாட்களை விட, இப்போது அவர் சற்றுத் தேறிய நிலையிலேயே இருந்தார்; ஏனெனில், கடுமையான உடல் வலி அவரை ஒரு கண்டிப்பான வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றக் கட்டாயப்படுத்தியிருந்தது. நோயே மருத்துவர்களிலேயே மிகவும் கவனத்துடன் கேட்கப்படுபவர்: கருணைக்கு அது...அறிவைப் பற்றி ஒருவர் வாக்குறுதிகளை மட்டுமே அளிக்கிறார்; துன்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிகிறார்.

நிச்சயமாக, அந்தத் தருணத்தில் வெர்டூரின்களின் சிறிய குலம், திருமதி ஸ்வானின் கலைக்கூடத்தை விட மிக முக்கியமான கவனத்தைப் பெற்றிருந்தது—அந்தக் கலைக்கூடம் மிதமான தேசியவாதமும், இன்னும் அதிக இலக்கியத்தன்மையும் கொண்டதாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பெர்கோட்டின் வழிபாட்டிற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது. உண்மையில், அந்தச் சிறிய குலம், அதன் உச்சகட்ட தீவிரத்தை அடைந்திருந்த ஒரு நீண்டகால அரசியல் நெருக்கடியின் தீவிர மையமாக இருந்தது: அதுதான் ட்ரேஃபஸ் விவகாரம். ஆயினும், நாகரிக உலகம் திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிராகப் பெருமளவில் இருந்ததால், ட்ரேஃபஸுக்கு ஆதரவான ஒரு கலைக்கூடம் என்பது, வேறொரு காலகட்டத்தில் கம்யூனார்ட் கலைக்கூடம் என்பது சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடிய ஒரு கருத்தைப் போலவே தோன்றியது. கப்ரரோலாவின் இளவரசி—அவர் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு பெரிய கண்காட்சி தொடர்பாக திருமதி வெர்டூரினைச் சந்தித்திருந்தார்—உண்மையில், அந்தச் சிறிய குலத்தின் சில சுவாரஸ்யமான உறுப்பினர்களைத் தன் பக்கம் ஈர்த்து, அவர்களைத் தனது கலைக்கூடத்திற்காகச் சேர்த்துக்கொள்ளும் நம்பிக்கையில், அவரை நீண்ட நேரம் சந்தித்திருந்தார்; இந்தப் பயணத்தின் போது, இளவரசி (குவர்மண்டஸ் கோமதியின் மங்கலான சாயலில் நடித்து) மரபுசார்ந்த கருத்துக்கு எதிராகச் சென்று, தன் சொந்தத் தரப்பினரை முட்டாள்கள் என்று அறிவித்தார்—இந்த நிலைப்பாட்டை திருமதி வெர்டூரின் வியக்கத்தக்க வகையில் துணிச்சலானதாகக் கண்டார். ஆயினும், பிற்காலத்தில், தேசியவாதப் பெண்களின் கண்காணிப்பில் பால்பெக் பந்தயங்களில் திருமதி வெர்டூரினை வாழ்த்தத் துணியும் அளவிற்கு அந்தத் துணிச்சல் விரிவடையவில்லை. திருமதி ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, ட்ரேஃபஸ் எதிர்ப்பாளர்கள் அவர் "சரியான" கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்ததற்காக அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருந்தனர்—ஒரு யூதருடனான அவரது திருமணத்தைக் கருத்தில் கொண்டால், இந்த நிலைப்பாடு இரட்டிப்புப் பாராட்டுக்குரியதாக இருந்தது. ஆயினும்கூட, அவரது வீட்டிற்கு ஒருபோதும் சென்றிராதவர்கள், அவர் சில அறியப்படாத யூதர்களையும் பெர்கோட்டின் சீடர்களையும் மட்டுமே உபசரிப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டனர். இவ்வாறாக, திருமதி ஸ்வானை விட வேறுபட்ட பின்னணியைக் கொண்ட பெண்கள் சமூக ஏணியின் அடிமட்டத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்—அது அவர்களின் பூர்வீகத்தின் காரணமாக இருக்கலாம்; அல்லது நாகரிகமான இரவு விருந்துகளையும், தாங்கள் ஒருபோதும் காணப்படாத மாலை நேரக் கூட்டங்களையும் அவர்கள் விரும்பாததால் இருக்கலாம் (அவர்கள் அழைக்கப்படவில்லை என்ற தவறான காரணத்தால் அவர்கள் அங்கு இல்லை என்று கூறப்படுகிறது); அல்லது அவர்கள் தங்கள் சமூகத் தொடர்புகளைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசாமல், இலக்கியத்தையும் கலையையும் பற்றி மட்டுமே பேசுவதால்; அல்லது மக்கள் அவர்களை இரகசியமாகச் சந்திப்பதால், அல்லது—பிறரைப் புண்படுத்தாமல் இருக்க—அவர்கள் விருந்தினர்களை இரகசியமாக வரவேற்பதால்; அல்லது, சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஆயிரம் காரணங்களுக்காக, இறுதியில் சிலரின் பார்வையில், அவர்களில் ஒருவரையோ அல்லது மற்றவரையோ 'வரவேற்கத் தகுதியற்ற பெண்' என்று முத்திரை குத்திவிடுகின்றனர். ஒடெட்டின் விஷயத்திலும் அப்படித்தான் இருந்தது. "Patrie française" அமைப்பிற்கான நன்கொடை ஒன்றைக் கோரி மேடம் டி'எபினாய் (Mme d’Épinoy) அவரைச் சந்திக்கச் சென்றார். ஒரு சாதாரண தையல் பொருட்கள் விற்கும் கடைக்குள் நுழைவது போன்ற இயல்பான மனநிலையுடன், முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத அல்லது மதிக்கத் தகாத மனிதர்களைச் சந்திக்க நேரிடும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் சென்ற அவருக்கு, கதவு திறந்ததும் ஒரு பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவர் கற்பனை செய்திருந்த சாதாரண வரவேற்பறைக்கு பதிலாக, ஒரு மாயாஜாலக் காட்சி அங்கே விரிந்திருந்தது; ஒரு தேவதைக் கதையின் நாடகத்தில் திடீரென காட்சி மாறுவது போல, மெத்தைகளில் சாய்ந்தபடியோ அல்லது நாற்காலிகளில் அமர்ந்தபடியோ, அந்த வீட்டின் உரிமையாளரை அவரது முதல் பெயரைக் கூறி அழைக்கும் கண்ணைக் கவரும் உயர்குடிப் பெண்மணிகளை அவர் கண்டார். இளவரசி டி'எபினாய் (Princesse d’Épinoy) கூடத் தன் வீட்டிற்கு வரவழைக்கப் பெரிதும் சிரமப்படும் அதே உயர்குடி இளவரசிகளும் டச்சஸுகளும் (Duchesses) அங்கே இருந்தனர்; மார்க்கிஸ் டு லாவ் (Marquis du Lau), காம்ட் லூயிஸ் டி டுரென் (Comte Louis de Turenne), இளவரசர் போர்கேஸ் (Prince Borghèse) மற்றும் டியூக் டி'எஸ்ட்ரீஸ் (Duc d’Estrées) ஆகியோர் ஓடெட்-இன் (Odette) கனிவான பார்வையின் கீழ் உபசரிப்பாளர்களாகவும் பானம் பரிமாறுபவர்களாகவும் செயல்பட்டு அவர்களுக்கு ஆரஞ்சு பானத்தையும் சிறு கேக்குகளையும் (petits fours) வழங்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு நபரின் சமூக அந்தஸ்தை அவரது உள்ளார்ந்த இயல்போடு அறியாமலேயே தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் பழக்கம் கொண்ட இளவரசி டி'எபினாய், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) குறித்த தனது முந்தைய பிம்பத்தைக் கைவிட்டு, அவரை ஒரு நாகரிகமான, நவீன பாணிப் பெண்மணியாகப் புதிய கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார். செய்தித்தாள்களில் விளம்பரம் தேடாத பெண்கள் வாழும் உண்மையான வாழ்க்கையைப் பற்றிய அறியாமை, சில சூழல்களை மர்மமானதாக மாற்றுகிறது (இது சமூகக் கூடல்களைப் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக மாற்றவும் உதவுகிறது). ஆரம்பத்தில், உயர்தட்டு சமூகத்தைச் சேர்ந்த சில ஆண்கள், பெர்கோட்-ஐ (Bergotte) சந்திக்கும் ஆர்வத்தில் ஓடெட்-இன் வீட்டில் தனிப்பட்ட முறையில் விருந்து உண்டனர். இதை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளாத சாதுர்யம் அவரிடம் இருந்தது—இது அவர் சமீபத்தில் கற்றுக்கொண்ட ஒரு பண்பு. அங்கே அவர்கள்—ஒருவேளை அந்தப் பிரிவினைக்குப் பிறகும் ஓடெட் பாதுகாத்து வந்த சிறிய உள்வட்டத்தின் மரபுகளின் எஞ்சிய அடையாளமாக—விருந்துக்காகத் தயார் செய்யப்பட்ட மேசையையும் பிற ஏற்பாடுகளையும் கண்டனர். ஓடெட் அவர்களை—பெர்கோட்-உடன் சேர்த்து (இந்த வெளியேற்றங்கள் உண்மையில் பெர்கோட்-இன் ஆயுளைக் குறைத்துக்கொண்டிருந்தன)—நாடகங்களின் சுவாரஸ்யமான முதல் நாள் காட்சிகளுக்கு அழைத்துச் செல்வார். அத்தகைய புதுமைகளை விரும்பும் தங்கள் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சில பெண்களிடம் அவர்கள் ஓடெட்-ஐப் பற்றிப் பேசினார்கள். பெர்கோட்-உடன் நெருக்கமாக இருந்ததால், அவரது எழுத்துப்பணிகளில் ஓடெட் ஓரளவுக்குப் பங்களித்திருப்பார் என்று அந்தப் பெண்கள் உறுதியாக நம்பினர்; ஃபாபோர்க்கின் மிக முக்கியமான பெண்களை விட அவள் ஆயிரம் மடங்கு புத்திசாலி என்று அவர்கள் கருதினார்கள்—அதேபோல, எம். டூமர் மற்றும் எம். டெஷானெல் போன்ற சில மரியாதைக்குரிய குடியரசுவாதிகள் மீது தங்கள் அரசியல் நம்பிக்கைகள் அனைத்தையும் வைத்திருந்தார்கள்; அதே சமயம், தாங்கள் இரவு விருந்துகளில் உபசரித்த சாரெட்டுகள், டூடோவில்கள் மற்றும் அது போன்ற முடியாட்சி ஆதரவு நபர்களிடம் பிரான்ஸை ஒப்படைத்தால், அது அதலபாதாளத்தில் வீழ்ந்துவிடும் என்றும் நம்பினார்கள். ஒடெட்டின் சூழ்நிலையில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றம், அவளால் மிகுந்த விவேகத்துடன் நிகழ்த்தப்பட்டது; அது அந்தச் செயல்முறையை மிகவும் உறுதியானதாகவும் வேகமானதாகவும் ஆக்கியது, ஆனாலும், ஒரு வரவேற்பறையின் எழுச்சி அல்லது வீழ்ச்சி பற்றிய செய்திகளுக்காக *லெ கோலுவா* பத்திரிகையின் பத்திகளை நம்பியிருக்கும் பொதுமக்களின் சந்தேகத்திற்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது—அதனால் ஒரு நாள், பெர்கோட்டின் ஒரு நாடகத்தின் ஒத்திகையின் போது, ​​ஒரு மிக நேர்த்தியான மண்டபத்தில்......ஒரு தொண்டு நிறுவன நிகழ்வில், மேடைக்கு நேராக அமைந்திருந்த—அந்த நாடக ஆசிரியருக்கே சொந்தமான—சிறப்பு இருக்கை அறையில் (box), மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் (Mme de Marsantes) மற்றும் அக்காலத்தின் நட்சத்திரமாகவும் அரசியாகவும் வேகமாக உருவெடுத்துக்கொண்டிருந்த கவுண்டஸ் மோலே (Comtesse Molé) ஆகியோர் மேடம் ஸ்வானுக்கு (Mme Swann) அருகில் வந்து அமர்ந்தது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. கவுண்டஸ் மோலே அந்த அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​ஒடெட் (Odette) குறித்து அங்கிருந்தவர்கள் தங்களுக்குள் இப்படி நினைத்துக்கொண்டனர்: "அவர் தனது சமூக உயர்வை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கியதே எங்களுக்குத் தெரியாத நிலையில், இதோ அவர் அந்த ஏணியின் உச்சக்கட்டப் படியையே எட்டிவிட்டார்."

இதன் விளைவாக, அவளது மகளுடன் நான் கொண்டிருந்த நெருக்கம் சமூக அந்தஸ்தை நாடும் ஒருவரின் செயல் என்று மேடம் ஸ்வான் நினைத்திருக்கக்கூடும்.

பல முக்கியப் பிரமுகர்கள் நண்பர்களாக இருந்தபோதிலும், ஒடெட் அந்த நாடகத்தை மிகுந்த கவனத்துடன் கவனித்தார்; ஒரு காலத்தில் உடல்நலத்திற்காகவும் உடற்பயிற்சிக்காகவும் 'போய்ஸ்' (Bois) பூங்காவில் அவர் நடைபயிற்சி மேற்கொண்டது போலவே, அந்த நாடகத்தைக் கேட்பதற்காகவே அங்கு வந்திருந்தது போல அவர் நடந்துகொண்டார். முன்பு அவரை அணுகுவதில் ஆர்வம் காட்டாத ஆண்கள் கூட, இப்போது அந்த இருக்கை அறைக்கு முன்னால் வந்து—மற்றவர்களுக்குச் சற்று இடையூறு விளைவித்தபடியே—அவரது கையைப் பிடித்துக் குலுக்கவும், அவரைச் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் பிரமுகர்களின் வட்டத்திற்குள் நெருங்கவும் முயன்றனர். ஏளனமற்ற, கனிவான புன்னகையுடன் அவர் அவர்களின் கேள்விகளுக்குப் பொறுமையாகப் பதிலளித்தார்; எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாக ஒரு அமைதியான தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தினார்—அது ஒருவேளை உண்மையான அமைதியாகக்கூட இருந்திருக்கலாம். ஏனெனில், பொதுவெளியில் வெளிப்பட்ட இந்த நிகழ்வு, நீண்ட காலமாக ரகசியமாகப் பேணப்பட்டு வந்த ஒரு நெருக்கத்தின் தாமதமான வெளிப்பாடே தவிர வேறில்லை. அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்த அந்த மூன்று பெண்களுக்குப் பின்னால் பெர்கோட் (Bergotte) அமர்ந்திருந்தார்; அவரைச் சுற்றி பிரின்ஸ் டி அக்ரிகென்ட் (Prince d’Agrigente), கவுண்ட் லூயிஸ் டி டுரென் (Comte Louis de Turenne) மற்றும் மார்க்கிஸ் டி பிரியோட்டே (Marquis de Bréauté) ஆகியோர் இருந்தனர். எங்கும் மதிக்கப்படும் அந்த ஆண்களுக்கு, தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலமே தங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக்கொள்ள முடியும் என்ற நிலை இருந்தது. உயர்ந்த அறிவுத்திறன் கொண்ட ஒரு பெண்மணியின் வட்டத்திற்குள் ஈர்க்கப்படுவதன் மூலமும், அங்கு அக்காலத்தின் பிரபலமான நாடக ஆசிரியர்கள் மற்றும் நாவலாசிரியர்களைச் சந்திக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையிலும் அவர்கள் வெளிப்படுத்திய அந்தச் செயல், அவர்களுக்குத் தங்கள் சொந்த மதிப்பை நிலைநாட்டும் ஒரு வழியாகத் தோன்றியது. எனவே, பிரின்ஸஸ் டி கெர்மாண்டேஸின் (Princesse de Guermantes) இல்லத்தில் நடந்த மாலை நேர நிகழ்வுகளை விட, இது அவர்களுக்கு அதிக உற்சாகத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் அளிப்பதாக இருந்தது. எந்தவொரு புதிய நிகழ்ச்சியோ அல்லது புதுமையோ இல்லாத அந்த கெர்மாண்டேஸ் வீட்டுச் சந்திப்புகள், நாங்கள் விரிவாக விவரித்த அந்த நிகழ்வைப் போலவே பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியாக நடைபெற்று வந்தன. பொதுமக்களின் ஆர்வம் மெல்ல மெல்ல விலகத் தொடங்கியிருந்த அந்த உயர் சமூக உலகில்—குவர்மாண்டேக்களின் உலகில்—புதிய அறிவுசார் போக்குகள் அவற்றின் சாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் பொழுதுபோக்குகளின் வடிவத்தை எடுக்கவில்லை; திருமதி ஸ்வானுக்காக பெர்கோட் எழுதிய அற்பமான படைப்புகளைப் போலவோ, அல்லது (டிரேஃபஸ் விவகாரத்தில் சமூகம் ஆர்வம் காட்டியிருந்தால்) பிக்கார்ட், கிளெமென்சோ, சோலா, ரெய்னாக், மற்றும் லபோரி போன்ற ஆளுமைகள் திருமதி வெர்டூரினின் இல்லத்தில் கூடும் உண்மையான "பொதுப் பாதுகாப்பு" பேரணிகளைப் போலவோ அவை இருக்கவில்லை.

கில்பெர்ட் தன் தாயின் சமூக அந்தஸ்தையும் உயர்த்தினார், ஏனெனில் ஸ்வானின் மாமா ஒருவர் அந்த இளம் பெண்ணுக்கு ஏறக்குறைய எண்பது மில்லியன் பிராங்குகள் மதிப்புள்ள ஒரு பெரும் செல்வத்தை விட்டுச் சென்றிருந்தார், இது ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன் அவள் மீது ஆர்வம் கொள்ளக் காரணமாக அமைந்தது. இதன் பாதகமான அம்சம் என்னவென்றால், எப்படியும் மரணப் படுக்கையில் இருந்த ஸ்வான், டிரேஃபஸ் ஆதரவுக் கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தார்; ஆயினும்கூட இது அவரது மனைவிக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்கவில்லை—உண்மையில் அது அவருக்குச் சாதகமாகவே அமைந்தது. அது அவளுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்கவில்லை, ஏனென்றால் மக்கள் சொல்வார்கள்: "அவருக்குத் தூக்கம் கலைந்துவிட்டது, அவர் ஒரு முட்டாள்; யாரும் அவரைக் கண்டுகொள்வதில்லை; அவருடைய மனைவி மட்டும்தான் முக்கியம், அவள் வசீகரமானவள்." ஆனால் ஸ்வானின் ட்ரேஃபஸ் மனப்பான்மை உண்மையில் ஒடெட்டுக்குப் பயனுள்ளதாக இருந்தது. அவள் தன் போக்கில் விடப்பட்டிருந்தால், நாகரிகமான பெண்களிடம் அவள் செய்த அணுகுமுறைகளே அவளுக்குப் பாதகமாக அமைந்திருக்கக்கூடும். ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னில் இரவு உணவிற்காகத் தன் கணவனை அவள் இழுத்துச் செல்லும் மாலை நேரங்களில், பிடிவாதமாக விலகியே இருக்கும் ஸ்வான், ஒடெட் ஏதேனும் ஒரு தேசியவாதப் பெண்ணிடம் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதைக் கண்டால், உரக்கச் சொல்லத் தயங்க மாட்டான்: "உண்மையாகவே, ஒடெட், உனக்குப் பைத்தியம். தயவுசெய்து இங்கேயே இரு. யூத-எதிர்ப்பாளர்களிடம் உன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்வது உனக்குத் தகுதிக்குக் குறைவானது. நான் அதைத் தடை செய்கிறேன்." எல்லோரும் துரத்திச் சென்ற அந்த நாகரிகமான மக்கள், அத்தகைய பெருமைக்கோ அல்லது அத்தகைய மோசமான நடத்தைக்கோ பழக்கப்படாதவர்கள். முதல் முறையாக, தங்களை விடத் தன்னை "உயர்ந்தவன்" என்று கருதும் ஒருவரை அவர்கள் கண்டார்கள். ஸ்வானின் இந்த ஆவேசமான பேச்சுகளைப் பற்றி மக்கள் பேசினார்கள், மேலும் ஓரங்கள் மடிந்த விசிட்டிங் கார்டுகள் ஒடெட்டின் வீட்டிற்குக் குவிந்தன. அவள் திருமதி டி'அர்பாஜோனைச் சந்திக்கச் சென்றபோது, அது ஒரு உயிரோட்டமான, அனுதாபமான ஆர்வ அலையைக் கிளப்பியது. "நான் அவளை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியதில் உங்களுக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை, அல்லவா?" என்று திருமதி டி'அர்பாஜோன் கேட்பார். "அவர் மிகவும் நல்லவர். மேரி டி மார்சாண்ட்தான் என்னை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்." "அப்படியெல்லாம் இல்லை—சொல்லப்போனால் அதற்கு நேர்மாறானது; அவர் மிகுந்த புத்திசாலித்தனமும் வசீகரமும் கொண்டவர் என்று கேள்விப்பட்டேன். உண்மையில் அவரைச் சந்திக்க நான் ஆவலாக இருந்தேன்; அவர் எங்கே வசிக்கிறார் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்." மேடம் டி'ஆர்பாஜோன், மேடம் ஸ்வானிடம், ஒரு நாள் இரவு அவரது வீட்டில் தான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்தேன் என்பதையும், அவருக்காக மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டை எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் புறக்கணித்தேன் என்பதையும் கூறுவார். அது உண்மையும் கூட; ஏனெனில், ஒரு தேநீர் விருந்துக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக இசை நிகழ்ச்சிக்குச் செல்வதைப் போலவே, மேடம் ஸ்வானுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது ஒருவரின் புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டுவதாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால், ஓடெட் அங்கு இருக்கும்போதே மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டும் மேடம் டி'ஆர்பாஜோனைச் சந்திக்க வந்தால்—மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட் மிகவும் தற்பெருமை கொண்டவராக இருந்ததாலும், மேடம் டி'ஆர்பாஜோன் அவரைச் சற்று ஆணவத்துடன் நடத்தினாலும் அவரது விருந்து நிகழ்ச்சிகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளித்ததாலும்—மேடம் டி'ஆர்பாஜோன் ஓடெட்டை அறிமுகப்படுத்த மாட்டார்; இதனால் ஓடெட் யார் என்பது மேடம் டி செயிண்ட்-யூவெர்ட்டுக்குத் தெரியாமல் போய்விடும்.
மார்க்கிஸ் (Marquise) — அரிதாகவே வெளியே வரும் ஒரு இளவரசியாக இருக்கக்கூடும் என்றும், அதனால்தான் அவரை இதுவரை பார்த்ததில்லை என்றும் ஒடெட் நினைத்திருந்தார் — நீண்ட நேரம் அங்கேயே தங்கி, ஒடெட் கூறிய கருத்துகளுக்கு மறைமுகமாகப் பதிலளித்தார்; ஆனாலும் மேடம் டி'ஆர்பாஜான் (Mme d’Arpajon) எவ்விதச் சலனமும் இன்றி இருந்தார். இறுதியில், தோல்வியுற்றவராக மேடம் டி செயின்ட்-எவெர்ட் (Mme de Saint-Euverte) விடைபெற்றுச் சென்றபோது, ​​அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் ஒடெட்டிடம் இவ்வாறு கூறினார்: "அவர் இடைவிடாமல் அழைப்புகளை விடுத்தாலும், மக்கள் அவர் வீட்டுக்குச் செல்ல விரும்புவதில்லை; அதனால்தான் நான் உங்களை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தவில்லை; ஒருமுறை அவரிடம் சிக்கிக்கொண்டால் உங்களால் எளிதில் விடுபட முடிந்திருக்காது." "ஓ! அது ஒரு பொருட்டல்ல," என்று ஒடெட் சற்று வருத்தத்துடன் கூறினார். ஆயினும், மக்கள் மேடம் டி செயின்ட்-எவெர்ட்டைச் சந்திக்க விரும்புவதில்லை என்ற எண்ணத்தை அவர் உறுதியாகக் கொண்டிருந்தார் — இது ஓரளவுக்கு உண்மையும் கூட. மேடம் டி செயின்ட்-எவெர்ட் மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருந்தபோதிலும், ஒடெட்டுக்கு அப்போது எந்த அந்தஸ்தும் இல்லாத நிலையிலும், அந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில் தனது சமூக அந்தஸ்து அவரை விட மிக உயர்ந்தது என்று ஒடெட் முடிவு செய்தார்.

இதை அவர் உணரவில்லை; மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) நண்பர்கள் அனைவரும் மேடம் டி'ஆர்பாஜானுடன் நெருக்கமான உறவைக் கொண்டிருந்தபோதிலும், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) அங்கு அழைக்கப்படும்போதெல்லாம், ஒடெட் ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும் மேட்டிமைத்தனத்துடனும் இவ்வாறு கூறுவார்: "நான் மேடம் டி'ஆர்பாஜானின் வீட்டுக்குச் செல்கிறேன்; நான் மிகவும் பழமைவாதி என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்; ஆனால் மேடம் டி கெர்மான்டஸ் காரணமாக எனக்கு இது சற்று சங்கடமாக இருக்கிறது" (உண்மையில், அந்தப் பெண்மணி ஒடெட்டுக்கு அறிமுகமே இல்லை). உயர்குடிச் சமூகத்தில் ஒடெட்டுக்குச் சிலரை மட்டுமே தெரிந்திருந்தது, அவர் சிறந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவர் — ஒருவேளை ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞராக இருக்கலாம் — என்பதைக் குறிப்பதாகப் புகழ்பெற்ற ஆண்கள் கருதினர்; மேலும், அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஒரு பிரபுவைப் போல, சமூக வட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தனித்துவமான கௌரவத்தை அவரைச் சந்திப்பது வழங்கும் என்றும் அவர்கள் நினைத்தனர். முற்றிலும் ஆழமற்ற சிந்தனை கொண்ட பெண்கள் அதற்கு நேர்மாறான காரணத்திற்காக ஒடெட்டின்பால் ஈர்க்கப்பட்டனர்: அவர் 'கொலோன்' (Colonne) இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்வதையும், வாக்னரின் (Wagner) இசையை விரும்புபவர் என்று கூறுவதையும் அறிந்த அவர்கள், அவர் ஒரு "வித்தியாசமான ஆளுமை" (character) என்று முடிவு செய்து, அவருடன் பழக்கம் ஏற்படுத்திக்கொள்ள மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினர். ஆனால், தங்கள் சொந்த சமூக அந்தஸ்தைப் பற்றி உறுதியற்றவர்களாக இருந்த அவர்கள், ஒடெட்டுடன் தொடர்பில் இருப்பது போல் பொதுவெளியில் தெரிவதன் மூலம் தங்கள் நற்பெயருக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சினர். ஒரு தொண்டு நிறுவன இசை நிகழ்ச்சியில் மேடம் ஸ்வானைக் (Mme Swann) கண்டால், அவர்கள் பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வார்கள்; மேடம் டி ரோச்செஷுவார்ட்டின் (Mme de Rochechouart) கூர்மையான கண்காணிப்புக்கு மத்தியில், 'பேயிரூத்' (Bayreuth) நகருக்குச் சென்றிருக்கக்கூடிய ஒரு பெண்ணை—அச்செயல் சமூகத்தின் மிக மோசமான விதிமீறலாகக் கருதப்பட்டது—அவர்கள் எப்படி வாழ்த்துவது? வெவ்வேறு சூழல்களில் மக்கள் மாறுகிறார்கள். விசித்திரக் கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் அடையும் வியக்கத்தக்க மாற்றங்களைத் தாண்டி, மேடம் ஸ்வானின் வரவேற்பறையில் திரு. டி பிரியோட்டே (M. de Bréauté) ஒரு புதிய மனிதராகத் தோன்றினார்—அவரைச் சுற்றி எப்போதும் இருக்கும் கூட்டம் இல்லாததால் அவர் தனித்துத் தெரிந்தார்; அங்கு இருப்பதில் அவருக்கு ஒரு திருப்தி தெரிந்தது—ஒரு சமூகக் கூடலுக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு நிதானமாக *Revue des Deux Mondes* இதழை வாசிக்க அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற மனநிறைவு அது; மேலும் ஒடெட்-ஐப் (Odette) பார்க்க அவர் வந்ததில் ஏதோ ஒரு மர்மமான சடங்கைச் செய்வது போன்ற தோற்றம் இருந்தது. இந்த புதிய சூழலில் டச்சஸ் டி மான்ட்மோரன்சி-லக்சம்பர்க் (Duchesse de Montmorency-Luxembourg) என்ன மாதிரியான மாற்றங்களை அடைந்திருப்பார் என்பதைப் பார்க்க நான் மிகவும் விரும்பினேன். ஆனால், ஒடெட் ஒருபோதும் அறிமுகப்படுத்த முடியாத நபர்களில் அவரும் ஒருவர். ஓரியான் (Oriane) தன்னை நடத்தியதை விட மேடம் டி மான்ட்மோரன்சி ஓரியானிடம் அதிக கனிவு காட்டினார்; மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸைப் (Mme de Guermantes) பற்றி அவர் சொன்னது எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளித்தது: "அவருக்குச் சுவாரஸ்யமான மனிதர்களைத் தெரியும், எல்லோருக்கும் அவரைப் பிடிக்கும்; இன்னும் கொஞ்சம் விடாமுயற்சி காட்டியிருந்தால், அவர் ஒரு 'சலோன்' (salon - உயர்குடி இலக்கிய/கலை விவாதக் கூடம்) அமைத்திருக்க முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன். உண்மை என்னவென்றால், அவருக்கு அதில் விருப்பமில்லை—அவர் செய்வது சரிதான்; அவர் இப்படியே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார், எல்லோராலும் விரும்பப்படுகிறார்." மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிடம் ஒரு "சலோன்" இல்லையென்றால், "சலோன்" என்பதுதான் என்ன? அந்த வார்த்தைகள் என்னை ஆழ்த்திய ஆச்சரியம், மேடம் டி மான்ட்மோரன்சியைச் சந்திப்பதை நான் ரசித்தேன் என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிடம் சொன்னபோது அவருக்கு ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தை விட அதிகமாக இருக்கவில்லை. ஓரியான் அவரை ஒரு மந்தபுத்தி கொண்ட முதியவராகவே கருதினார். "நான் அங்கு செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன்—அவர் என் அத்தை; ஆனால் நீங்களா! சுவாரஸ்யமான மனிதர்களை எப்படி ஈர்ப்பது என்பதுகூட அவருக்குத் தெரியாது." சுவாரஸ்யமான மனிதர்கள் என்னை எந்த விதத்திலும் ஈர்ப்பதில்லை என்பதை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் உணரவில்லை; அவள் 'அர்பஜோன் சலூனைப்' பற்றிப் பேசியபோது, நான் ஒரு மஞ்சள் வண்ணத்துப்பூச்சியையும், 'ஸ்வான் சலூனை'ப் பற்றிப் பேசியபோது (திருமதி ஸ்வான் குளிர்காலத்தில் மாலை ஆறு முதல் ஏழு வரை வீட்டில் இருப்பார்), பனி படிந்த இறக்கைகளைக் கொண்ட ஒரு கருப்பு வண்ணத்துப்பூச்சியையும் கற்பனை செய்துகொண்டேன். உண்மையில் ஒரு சலூனே அல்லாத அந்தக் கடைசி சலூனைக்கூட, அங்குள்ள 'புத்திசாலித்தனமான மனிதர்கள்' காரணமாக, அவள் எனக்கு மன்னிக்கக்கூடியதாகக் கருதினாள் (அவளால் அணுக முடியாததாக இருந்தாலும்). ஆனால் திருமதி டி லக்சம்பர்க்! நான் ஏற்கெனவே கவனத்தை ஈர்க்கும் சில படைப்புகளை 'உருவாக்கியிருந்தால்', திறமையுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு அகம்பாவமும் சேர்ந்து இருக்க முடியும் என்று அவள் முடிவுக்கு வந்திருப்பாள். மேலும், நான் திருமதி டி மான்ட்மோரன்சியை (அவள் நினைத்தது போல்) 'குறிப்புகள் எடுக்க' அல்லது 'ஒரு ஆய்வு நடத்த' சந்திக்கவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டு அவளது ஏமாற்றத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றேன். அந்த வகையில், திருமதி டி குவர்மான்டெஸ், ஒரு அகம்பாவியின்—அல்லது அப்படிப் பெயர் பெற்ற ஒருவரின்—செயல்களை வெளியிலிருந்து கொடூரமாக அலசி ஆராய்ந்தும், கற்பனையில் ஒரு முழுமையான சமூக வசந்தம் மலரும் அந்தத் தருணத்தில், ஒருபோதும் அந்த நபரின் மனதிற்குள் தங்களை இருத்திக் கொள்ளாத அந்தச் சமூக நாவலாசிரியர்களைப் போலவே தவறாக இருந்தார். திருமதி டி மான்ட்மோரன்சியைச் சந்திப்பதில் நான் பெற்ற பெரும் இன்பம் என்ன என்பதைக் கண்டறிய முயன்றபோது, நானே கூட ஓரளவு ஏமாற்றமடைந்தேன். அவர் ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னில், பிரிக்கப்பட்ட கூடாரங்களால் நிரம்பிய ஒரு பழைய மாளிகையில் வசித்து வந்தார்......சிறிய தோட்டங்கள். வளைவுப் பாதைக்குக் கீழே, ஃபால்கோனெட் (Falconet) என்பவரால் செதுக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும் 'வசந்த காலம்' (Spring) எனும் உருவச்சிலை ஒன்று இருந்தது; அதிலிருந்து எப்போதும் ஒருவித ஈரப்பதம் கசிந்துகொண்டே இருந்தது. சற்று அப்பால், காவலாளிப் பெண்மணி (துக்கம், நரம்புத் தளர்ச்சி, ஒற்றைத் தலைவலி அல்லது சளி காரணமாக எப்போதும் சிவந்த கண்களைக் கொண்டவர்) ஒருபோதும் வாய் திறந்து பதிலளிக்க மாட்டார்; அதற்குப் பதிலாக, டச்சஸ் (Duchess) உள்ளே இருக்கிறார் என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் ஒரு தெளிவற்ற சைகையைச் செய்வார்; அதே சமயம், 'ஃபர்கெட்-மீ-நாட்' (forget-me-not) மலர்கள் நிறைந்த ஒரு கிண்ணத்தில் தன் இமைகளிலிருந்து சில துளிகளை விழவிடுவார். அந்தச் சிலையைப் பார்ப்பதில் எனக்குக் கிடைத்த மகிழ்ச்சி—ஏனெனில் அது காம்ப்ரேயில் (Combray) இருந்த ஒரு தோட்டத்தில் இருந்த சிறிய பிளாஸ்டர் தோட்டக்காரர் சிலையை எனக்கு நினைவூட்டியது—மிகப் பெரிய, ஈரப்பதமான, எதிரொலிக்கும் படிக்கட்டுகள் (பழங்காலக் குளியலறைகளை நினைவூட்டும் வகையில் இருந்தவை), வரவேற்பறையில் இருந்த 'சினரேரியா' (cineraria) மலர்கள் நிறைந்த ஜாடிகள் (நீலத்தின் பல சாயல்கள் கொண்டவை), மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, யூலாலியின் (Eulalie) அறையில் இருந்ததைப் போலவே ஒலித்த கதவு மணி ஆகியவற்றைக் கண்டபோது எனக்கு ஏற்பட்ட பரவசத்துடன் ஒப்பிடுகையில் ஒன்றுமே இல்லை. அந்த ஒலி என் உற்சாகத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது; ஆனால், மேடம் டி மான்ட்மோரன்சியிடம் (Mme de Montmorency) அதை விளக்குவதற்கு அது மிகவும் சாதாரணமானதாகத் தோன்றியது; எனவே, நான் எப்போதும் ஒருவித பரவச நிலையில் இருப்பதைக் கண்ட அவர், அதற்கான காரணத்தை ஒருபோதும் ஊகித்ததில்லை.



இதயத்தின் இடைவெளித் துடிப்புகள் (Intermittences of the Heart)


பால்பெக்கிற்கு (Balbec) நான் இரண்டாவது முறையாகச் சென்றது முதல் முறையிலிருந்து மிகவும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. ஹோட்டல் மேலாளர் என்னைச் சந்திக்க நேரில் 'போன்ட்-ஆ-கூல்வ்ரே' (Pont-à-Couleuvre) வரை வந்திருந்தார்; அவர் தனது 'titrée' வாடிக்கையாளர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார் என்பதைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறினார். அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், அவர் எனக்கு ஏதேனும் உயர்குடிப் பட்டம் வழங்கப் போகிறாரோ என்று நான் அஞ்சினேன்; ஆனால் பின்னர் தான் புரிந்துகொண்டேன், அவரது இலக்கண அறிவு மங்கலாக இருந்ததால், 'titrée' என்ற வார்த்தையை அவர் 'attitrée' (அதாவது வழக்கமான அல்லது நிலையான வாடிக்கையாளர்) என்ற அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தியிருந்தார் என்று. மேலும், அவர் புதிய மொழிகளைக் கற்கக் கற்க, பழைய மொழிகளைப் பேசும் திறன் மோசமடைந்தது. ஹோட்டலின் மிக உயர்ந்த தளத்தில் எனக்கு அறை ஒதுக்கியிருப்பதாக அவர் அறிவித்தார். "இதை நீங்கள் ஒருவித நாகரிகமற்ற செயலாகக் கருதமாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்," என்று அவர் கூறினார்; "உங்களுக்குத் தகுதியற்ற ஒரு அறையை ஒதுக்கியது எனக்கு வருத்தமளித்தது, ஆனால் இரைச்சல் காரணமாகவே அப்படிச் செய்தேன்—இங்கு தங்கினால், உங்கள் தலைக்கு மேலே யாரும் நடமாடி உங்கள் காதுச்சவ்வுகளை [அவர் *tympanum* என்பதற்குப் பதிலாக *trepan* என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்] அதிரச் செய்யமாட்டார்கள். ஜன்னல்கள் அதிராதவாறு நான் அவற்றைச் சரிசெய்துவிடுகிறேன், கவலை வேண்டாம். அந்த விஷயத்தில் எனக்குச் சகிப்புத்தன்மை கிடையாது"—அவரது உண்மையான எண்ணம் (அதாவது, அந்த விஷயத்தில் அவர் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்தார் என்பது) வெளிப்படவில்லை என்றாலும், அவரது பணியாளர்களின் கண்ணோட்டத்தை இச்சொற்கள் பிரதிபலித்தன. சொல்லப்போனால், நான் முதன்முதலில் இங்கு தங்கியிருந்தபோதும் இதே அறைகளில்தான் இருந்தேன். அறையின் அமைவிடத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை, ஆனால் மேலாளரின் பார்வையில் என் மீதான மதிப்பு கூடியிருந்தது. நான் விரும்பினால் நெருப்பு மூட்டிக்கொள்ளலாம் (ஏனெனில், மருத்துவரின் அறிவுறுத்தலின்படி, ஈஸ்டர் பண்டிகைக்குப் பிறகு நான் புறப்பட்டிருந்தேன்), ஆனால் கூரையில் உள்ள 'பொருட்கள்' [fixtures] குறித்து அவர் கவலைப்பட்டார். "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, புதிதாக நெருப்பு மூட்டுவதற்கு முன், ஏற்கனவே உள்ள நெருப்பு முழுவதுமாக அணைந்து சாம்பலாகும் வரை காத்திருக்க வேண்டும். புகைபோக்கியில் தீப்பிடிக்காமல் பார்த்துக்கொள்வதே முக்கியம்—குறிப்பாக, அறையைச் சற்று அழகாக்க, நெருப்பிடத்தின் மேல்தட்டில் ஒரு பெரிய பழங்கால சீன அலங்காரப் பொருளை வைத்துள்ளேன்; நெருப்பு அதைப் பாதித்துவிடக்கூடும்."

ஷெர்பர்க் (Cherbourg) வழக்கறிஞர்கள் சங்கத் தலைவரின் மரணச் செய்தியை அவர் மிகுந்த வருத்தத்துடன் என்னிடம் தெரிவித்தார்: "அவர் ஒரு பழைய *routinier* [வழக்கமான குற்றவாளி அல்லது அனுபவம் வாய்ந்தவர்] ஆக இருந்தார்," என்று அவர் கூறினார் (அவர் *roublard*—அதாவது தந்திரமான நரி போன்றவர்—என்ற அர்த்தத்தில் இதைக் கூறியிருக்கலாம்). மேலும், தொடர்ச்சியான *déboires* [தடைகள் அல்லது ஏமாற்றங்கள்] நிறைந்த வாழ்க்கையே அவரது முடிவை விரைவுபடுத்தியது என்றும் அவர் குறிப்பால் உணர்த்தினார்; ஆனால் அவர் உண்மையில் *débauches* (அதாவது ஒழுக்கக்கேடான அல்லது கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை) என்பதையே அப்படிச் சொல்ல வந்திருந்தார். "இரவு உணவுக்குப் பிறகு அவர் வரவேற்பறையில் *s’accroupir* [குந்திக்கொண்டிருப்பார்/squat] என்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன் (நிச்சயமாக அவர் *s’assoupir*—அதாவது தூங்கிவிடுவார்—என்றே சொல்ல வந்திருப்பார்). இறுதிக்காலத்தில் அவர் மிகவும் மாறியிருந்தார்; அவர் யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியாவிட்டால், அவரைப் பார்த்தபோது அவரை அடையாளம் காண்பதுகூடக் கடினமாக இருந்தது—அவர் *reconnaissant* [நன்றியுணர்வுள்ளவர்] ஆகத் தெரிந்தார்" (நிச்சயமாக அவர் *reconnaissable*—அதாவது அடையாளம் காணக்கூடியவர்—என்றே சொல்ல வந்திருப்பார்). ஒரு மகிழ்ச்சியான ஈடுசெய்தி: கேன் (Caen) நகரின் முதன்மை நீதிபதிக்கு (First President) 'லீஜியன் ஆஃப் ஹானர்' (Legion of Honour) விருதின் 'கமாண்டர்' (Commander) அந்தஸ்துக்கான சின்னம்—அதாவது குதிரை சவாரிக்கு உதவும் சாட்டை போன்ற வடிவிலான அந்த அடையாளம்—கிடைத்திருந்தது. "அவருக்குத் திறமை இருக்கிறதுதான்; ஆனால், முக்கியமாக அவரது பெரும் 'இயலாமை' (impotence) காரணமாகவே அவருக்கு அந்த விருது வழங்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது." தற்செயலாக, முந்தைய நாள் வெளியான *எக்கோ டி பாரிஸ்* (Écho de Paris) இதழ் இந்த விருதைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தது; அதன் ஆசிரியர் அதுவரை 'பராக்ராஃப்' (paragraphe - பத்தி) என்பதற்குப் பதிலாக 'பராஃப்' (paraphe - கையெழுத்துச் சுருக்கம்) என்றே வாசித்திருந்தார். அங்கு திரு. கையோவின் (M. Caillaux) கொள்கைகள் மிகக் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டிருந்தன. "உண்மையில் அவர்கள் சொல்வது சரி என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்று அவர் கூறினார். "அவர் நம்மை ஜெர்மனியின் 'கூபோலே' (coupole - குவிமாடம்) நிழலுக்குள்—அதாவது ஜெர்மனியின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டிற்குள்—கொண்டு செல்கிறார்." ஒரு விடுதி உரிமையாளர் விவாதித்த இத்தகைய தலைப்பு எனக்குச் சலிப்பூட்டுவதாக இருந்ததால், நான் அதைக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டேன். பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு மீண்டும் செல்ல வேண்டும் என்று நான் முடிவெடுக்கக் காரணமான காட்சிகளைப் பற்றி நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவை கடந்த கால நினைவுகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவை; நான் தேடி வந்த அந்தப் பார்வை, ஆரம்பத்தில் மங்கலாக இருந்ததற்கு நேர்மாறாக, இப்போது கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசத்துடன் இருந்தது—ஆயினும், அவை இறுதியில் எனக்கு ஏமாற்றத்தையே அளிக்கவிருந்தன. கற்பனையால் உருவாக்கப்பட்டு யதார்த்தத்தால் அழிக்கப்படும் காட்சிகளைப் போலவே, நினைவுகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் காட்சிகளும் தன்னிச்சையானவை, குறுகிய எல்லைக்குட்பட்டவை மற்றும் பிடிபடாத தன்மை கொண்டவை. நமக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு உண்மையான இடம், கனவுகளின் காட்சிகளைத் தாங்கி நிற்காமல் நினைவுகளின் காட்சிகளை மட்டுமே ஏன் தாங்கி நிற்க வேண்டும் என்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. மேலும், ஒரு புதிய யதார்த்தம், நம்மை அங்கிருந்து கிளம்பத் தூண்டிய அதே விருப்பங்களை மறக்கச் செய்யலாம்—அல்லது அவற்றை வெறுக்கக்கூடச் செய்யலாம்.

பால்பெக் நகருக்குப் பயணிக்க என்னை உந்தித்தள்ளிய காரணங்கள் ஓரளவு வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினருடன் தொடர்புடையவை (அவர்களின் அழைப்புகளை நான் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதில்லை; பாரிஸில் அவர்களைச் சந்திக்க முடியாமல் போனதற்காக மன்னிப்புக் கோர நான் அவர்கள் வசிக்கும் இடத்திற்குச் சென்றால், அவர்கள் என்னை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பார்கள் என்பது தெரிந்திருந்தும் கூட......விசுவாசிகளில் (நண்பர்கள் குழுவில்) சிலர் இந்தக் கடற்கரைப் பகுதியில் கோடைக்காலத்தைக் கழிக்கவிருந்தனர்; அதற்காக 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) எனும் 'எம். டி காம்ப்ரிமர்' (M. de Cambremer) அவர்களின் மாளிகையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்த அவர்கள், 'மேடம் புட்பஸ்' (Mme Putbus)-ஐயும் தங்களுடன் இணையுமாறு அழைத்திருந்தனர். பாரிஸில் இருந்தபோது இத்தகவலை அறிந்த அந்த மாலையிலேயே, அந்தப் பெண்மணி தனது பணிப்பெண்ணை (lady’s maid) பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு அழைத்துச் செல்வாரா என்பதை அறிய, நான் எங்கள் இளம் பணியாளரை ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல அவசரமாக அனுப்பி வைத்தேன். அப்போது இரவு பதினொரு மணி. கட்டிடத்தின் காவலாளி கதவைத் திறக்க நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டார்; ஆனால் ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவர் என் தூதுவரை விரட்டியடிக்கவோ அல்லது போலீஸை அழைக்கவோ இல்லை; மாறாக, மிகவும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டாலும், கேட்கப்பட்ட தகவலை மட்டும் அளித்தார். அந்தத் தலைமைப் பணிப்பெண் நிச்சயமாகத் தன் எஜமானியுடன் செல்வார் என்றும்—முதலில் ஜெர்மனியில் உள்ள ஒரு சுகாதார ஓய்வு இடத்திற்கும் (spa), பின்னர் பியாரிட்ஸுக்கும் (Biarritz), இறுதியாக 'மேடம் வெர்டுரின்' (Mme Verdurin) அவர்களின் இல்லத்திற்கும் செல்வார் என்றும் அவர் கூறினார். அந்தத் தருணத்திலிருந்து, நான் நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தேன்; ஏனெனில், அந்தத் திட்டத்தை முன்னெடுப்பதற்கான வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருந்தது. தெருக்களில் நான் சந்திக்கும் அழகிகளை அணுகுவதற்குத் தேவையான அறிமுகக் கடிதம் ஏதுமின்றி அவர்களைப் பின்தொடரும் நிலை எனக்கு ஏற்படவில்லை; மாறாக, வெர்டுரின் வீட்டில் அந்தப் பெண்மணியுடன் ஒரே மேஜையில் அமர்ந்து உணவருந்தியதன் மூலம் கிடைக்கும் அந்தச் சிறப்பான அறிமுகம் எனக்குக் கிடைக்கவிருந்தது—இது ஜியோர்ஜியோனின் (Giorgione) ஓவியத்தில் இடம்பெற்ற ஒருவருடன் உணவருந்தியதால் கிடைக்கும் நன்மையைப் போன்றது. மேலும், 'லா ராஸ்பெலியர்' மாளிகையின் நடுத்தர வர்க்க வாடகைதாரர்களுடன் மட்டுமல்லாமல், அதன் உரிமையாளர்களுடனும்—குறிப்பாக 'செயின்ட்-லூப்' (Saint-Loup) உடனும்—எனக்கு அறிமுகம் இருப்பதை அவள் அறிந்தால், என் மீதான அவளது அபிப்பிராயம் இன்னும் சிறப்பாக அமையக்கூடும். செயின்ட்-லூப், அந்தப் பணிப்பெண்ணுக்கு என்னை வெகு தொலைவிலிருந்து பரிந்துரைக்க முடியாத நிலையில் (ஏனெனில் அவளுக்கு ராபர்ட்டின் பெயர் தெரியாது), காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தினருக்கு எனக்காக ஒரு சிறப்பான அறிமுகக் கடிதத்தை எழுதியிருந்தார். அவர்கள் அளிக்கக்கூடிய நடைமுறை உதவிகளைத் தாண்டி, மருமகளான 'மேடம் டி காம்ப்ரிமர்' (திருமணத்திற்கு முன் 'லெக்ராண்டின்' - Legrandin) என்னுடன் உரையாடுவதை சுவாரஸ்யமாகக் கருதுவார் என்று அவர் நம்பினார். "அவர் ஒரு புத்திசாலிப் பெண்மணி," என்று அவர் எனக்கு உறுதியளித்திருந்தார். அவர் உங்களிடம் 'தீர்க்கமான' (definitive) எதையும் சொல்லப்போவதில்லை ('சப்லைம்' அல்லது 'உன்னதமான' என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக ராபர்ட் இப்போது 'தீர்க்கமான' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தார்—அவர் தனது முக்கியச் சொற்களைத் தக்கவைத்துக்கொண்டாலும், ஐந்து அல்லது ஆறு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தமக்கு விருப்பமான சில சொற்களை மாற்றிவிடுவார்); ஆனால் அவர் ஒரு தனித்துவமான குணம் கொண்டவர்; அவருக்கு ஆளுமையும் உள்ளுணர்வும் உண்டு, மேலும் சரியான தருணத்தில் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவ்வப்போது அவர் எரிச்சலூட்டுவார்—'உயர் வர்க்க'த்தைச் சேர்ந்தவர் போலக் காட்டிக்கொள்ள முட்டாள்தனமான கருத்துகளைச் சொல்வார் (கேம்ப்ரேமர் குடும்பத்தினரை விடக் குறைவான நளினம் கொண்டவர்கள் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது என்பதால் இது இன்னும் அபத்தமாகத் தோன்றும்); மேலும், நவீனப் போக்குகள் எதையும் அவர் எப்போதும் அறிந்திருப்பதில்லை; ஆனாலும், ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில், அவருடன் பழகுவது மிகவும் சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு விஷயமாகவே இருக்கிறது. ராபர்ட்டின் பரிந்துரை அவர்களைச் சென்றடைந்த உடனேயே, கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) குடும்பத்தினர் எனக்கு நீண்ட கடிதங்களை எழுதினர். அதில் அவர்கள் தங்கள் இல்லத்தில் என்னைத் தங்க வருமாறு அழைப்பு விடுத்தனர்; அல்லது எனக்குச் சுதந்திரமான சூழல் தேவைப்பட்டால், தங்குவதற்கு வேறு இடத்தைப் பிடித்துத் தருவதாகவும் கூறினர். இதற்குக் காரணம், ஒருவேளை உயர்குடி மனப்பான்மையாக (செயின்ட்-லூப் மீது மறைமுகமான நன்மதிப்பை வெளிப்படுத்தும் நோக்கம்) இருக்கலாம்; அல்லது டோன்சியர்ஸில் (Doncières) தங்கள் மருமகன் ஒருவருக்கு அவர் செய்த உதவிக்கான நன்றியுணர்வாக இருக்கலாம்; அல்லது மிகச் சாத்தியமானதாக, அவர்களின் இயல்பான கனிவு மற்றும் விருந்தோம்பல் பண்பாகக்கூட இருக்கலாம். நான் பால்பெக்கில் (Balbec) உள்ள கிராண்ட்-ஹோட்டலில் தங்கவிருப்பதாகச் செயின்ட்-லூப் அவர்களிடம் கூறியபோது, ​​நான் அங்கு வந்தவுடன் அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். மேலும், நான் வரத் தாமதித்தால், தங்கள் தோட்ட விருந்துகளுக்கு என்னை அழைக்க அவர்களே நேரில் வந்து என்னைச் சந்திப்பதாகவும் கூறினர்.

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மேடம் புட்பஸின் (Mme Putbus) பணிப்பெண்ணுக்கும் பால்பெக் பகுதிக்கும் இடையே எந்தவொரு முக்கியத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை; மெசெக்லிஸ் (Méséglise) செல்லும் பாதையில் தனிமையில் இருந்தபோது, ​​என் தீவிரமான விருப்பத்தோடு நான் பலமுறை அழைத்தும் பலனளிக்காமல் போன அந்த கிராமத்துப் பெண் இவளாக இருக்கப்போவதில்லை.

ஆனால், ஒரு பெண்ணின் அறியப்படாத பண்பின் 'வர்க்கமூலத்தை' (அதாவது, அவளது இயல்பின் ஆழமான சாராம்சத்தை) அவளிடமிருந்தே பிரித்தெடுக்க முயலும் முயற்சியை நான் எப்போதோ கைவிட்டிருந்தேன்—ஏனெனில், ஒரு சாதாரண அறிமுகத்திற்குப் பிறகும் அந்தப் பண்பு நிலைத்திருப்பது அரிது. பால்பெக்கில்—நான் நீண்ட காலமாகச் செல்லாத அந்த இடத்தில்—எனக்கு ஒரு சாதகமான அம்சம் இருந்தது: அந்த இடத்திற்கும் இந்தப் பெண்ணுக்கும் இடையே எந்தத் தொடர்பும் இல்லாததால், பாரிஸில் இருப்பதைப் போல எனது யதார்த்த உணர்வு பழக்கவழக்கங்களால் மழுங்கடிக்கப்படாது. பாரிஸில், என் சொந்த வீட்டிலோ அல்லது எனக்கு நன்கு அறிமுகமான அறையிலோ, ஒரு பெண்ணின் சகவாசம் தரும் இன்பம்—அன்றாட வாழ்க்கையின் சூழலில்—எனக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கையை அணுகுவது போன்ற ஒரு கணநேர மாயையைக்கூடத் தர இயலாது. (ஏனெனில், பழக்கம் என்பது ஒரு இரண்டாவது இயல்பாக இருந்தாலும், அது நம்முடைய முதல் இயல்பை அறிந்துகொள்வதைத் தடுக்கிறது—அந்த முதல் இயல்பில் பழக்கத்தின் கொடுமைகளோ அல்லது அதன் மயக்கும் தன்மைகளோ இருப்பதில்லை.) ஆனால், உணர்வுகள் புத்துயிர் பெறும் ஒரு புதிய சூழலில்—சூரியக் கதிரால் தூண்டப்பட்டு—நான் விரும்பிய அந்தப் பணிப்பெண் எனது பரவச நிலையை முழுமையாக்கும்போது, ​​அந்த மாயையை நான் கண்டடையக்கூடும். ஆனால் உண்மையில் நிகழ்ந்தது என்னவென்றால், சூழ்நிலைகள் அவள் பால்பெக்கிற்கு வராதவாறு அமைந்தன; சொல்லப்போனால், அவள் வருவதைத்தான் நான் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக அஞ்சினேன். இதனால், என் பயணத்தின் முதன்மை நோக்கம் நிறைவேற்றப்படவுமில்லை, அதற்கான முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. சொல்லப்போனால், மேடம் புட்பஸ் அங்கு வருவதாகத் திட்டமிடப்படவில்லை... வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினரைச் சந்திப்பது பருவத்தின் பிற்பகுதி வரை தள்ளிப்போடப்பட்டது; ஆயினும், ஒரு இன்பம் நிச்சயம் கிடைக்கும் என்று உறுதியாகத் தெரிந்திருக்கும்போது, ​​அது இன்னும் கைகூடாமல் தொலைவிலேயே இருப்பதும் ஒருவகை இன்பத்தைத் தரக்கூடியதே. ஏனெனில், அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், பிறரை மகிழ்விக்க முயலும் சோம்பலிலும், அதே சமயம் அன்புகூர இயலாத தன்மையிலும் மூழ்கியிருக்க அது ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது. மேலும், பால்பெக் (Balbec) நகருக்கான இந்தப் பயணத்தை நான் முதல் முறை மேற்கொண்டபோது இருந்த அதே நடைமுறை நோக்குடன் அணுகவில்லை; நினைவுகளை விடத் தூய கற்பனையில் சுயநலம் எப்போதும் குறைவாகவே இருக்கும்; அதோடு, அழகான பெண்கள் நிறைந்த ஓர் இடத்திற்கே நான் செல்கிறேன் என்பதும் எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.
...தெரியாத பல விஷயங்கள்; ஒரு நடன விருந்தை (ball) விட ஒரு கடற்கரை உல்லாச விடுதி குறைவான வாய்ப்புகளையேனும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஹோட்டலுக்கு முன்னால் உள்ள கடற்கரை நடைபாதையில் உலாவுவதை நான் ஏற்கனவே எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்—அதாவது, 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes) என்னை ஆடம்பரமான இரவு விருந்துகளுக்கு அழைப்பதற்குப் பதிலாக, நடன நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்யும் விருந்தினர்களை நடத்தும் பெண்களிடம், விருந்தினர்களுக்கு இணையான ஒரு துணையாக என் பெயரைப் பரிந்துரைத்திருந்தால் எனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அதே மகிழ்ச்சியை நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பால்பெக் (Balbec) நகரில் பெண்களைச் சந்திப்பது எனக்கு இப்போது எளிதாக இருக்கும்; ஏனெனில், எனது முதல் வருகையின்போது அங்கு எனக்குப் பரிச்சயமானவர்களோ அல்லது ஆதரவு அளிப்பவர்களோ யாரும் இல்லாத நிலையில், இப்போது எனக்குப் பல அறிமுகங்களும் ஆதரவுத் தளங்களும் இருந்தன.

அரசியல் குறித்த அவரது நீண்ட விளக்கங்களைக் கவனிக்காமல் நான் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தபோது, ​​அந்த விடுதி மேலாளரின் குரல் என்னைக் கலைத்தது. பேச்சின் போக்கை மாற்றிய அவர், நான் வந்திருப்பதை அறிந்த 'முதல் தலைவர்' (First President) மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்ததாகவும், அன்றைய மாலையே என் அறைக்கு வந்து என்னைச் சந்திக்கவிருப்பதாகவும் கூறினார். அந்தச் சந்திப்பு நிகழவிருப்பது எனக்கு மிகுந்த கலக்கத்தை அளித்தது (ஏனெனில் நான் சோர்வாக உணரத் தொடங்கியிருந்தேன்); எனவே அதைத் தவிர்க்குமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டேன்—அவரும் அவ்வாறே செய்வதாக உறுதியளித்தார். மேலும், கூடுதல் பாதுகாப்பிற்காக, முதல் இரவில் எனது தங்கும் தளத்தில் (floor) தனது பணியாளர்களைக் காவல் காக்க வைக்குமாறும் கேட்டுக்கொண்டேன். அவருக்குத் தன் பணியாளர்கள் மீது பெரிய ஈடுபாடு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. "அவர்களுக்குச் சுயமாகச் செயல்படும் ஆர்வம் இல்லாததால், நான் எப்போதும் அவர்களைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. நான் இல்லையென்றால், அவர்கள் அசையக்கூட மாட்டார்கள். உங்கள் அறைக்கு வெளியே லிஃப்ட் இயக்குபவனை (lift-boy) நான் பணியில் அமர்த்துகிறேன்." அவன் இறுதியாக 'தலைமைப் பணியாளராக' (head bellboy) ஆகிவிட்டானா என்று நான் கேட்டேன். "அவன் இந்த நிறுவனத்தில் நீண்ட காலம் பணியாற்றவில்லை," என்று அவர் பதிலளித்தார். "அவனை விட மூத்த சக ஊழியர்கள் இருக்கிறார்கள். அது பெரிய அதிருப்தியை உண்டாக்கும். எல்லாவற்றிலும் படிநிலைகள் தேவை. லிஃப்ட் அருகே அவன் கம்பீரமாக நிற்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் அத்தகைய பதவிகளுக்கு அவன் இன்னும் சற்று இளையவன். நீண்ட காலமாக இங்கே இருப்பவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது அது விசித்திரமாகத் தெரியும்." "அவனிடம் ஒருவிதமான தீவிரத்தன்மை இல்லை—அதுவே அடிப்படைப் பண்பு (நிச்சயமாக மிக உயர்ந்த, மிக முக்கியமான பண்பு). அவனது 'சிறகுகளில் சற்று ஈயம்' (lead in his wing) இருக்க வேண்டும்"—அதாவது அவன் 'தலையில் சற்று நிதானம்' கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று என் உரையாடலாளர் குறிப்பிட்டார். "மேலும், அவன் என்னை மட்டும் நம்பியிருந்தால் போதும். என் வேலையை நான் நன்கு அறிவேன். கிராண்ட்-ஹோட்டலின் மேலாளராகப் பொறுப்பேற்பதற்கு முன், நான் 'மான்சியர் பையார்டின்' (Monsieur Paillard) கீழ் அனுபவம் பெற்றேன்." இந்த ஒப்பீடு என்னைக் கவர்ந்தது; 'போன்ட்-ஆ-குலூவ்ர்' (Pont-à-Couleuvre) வரை நேரில் வந்ததற்காக நான் அந்த மேலாளருக்கு நன்றி தெரிவித்தேன். "ஓ! அது பெரிய விஷயமல்ல. அதற்கு எனக்குச் செலவானது என்னவோ ஒரு 'முடிவிலா' (infinite) கால அளவுதான்" என்று அவர் கூறினார் (அவர் உண்மையில் 'மிகச்சிறிய' அல்லது 'அற்பமான' - *infinitesimal* - என்ற பொருளில் அதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்). எது எப்படியோ, நாங்கள் அங்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

என் உள்ளத்தின் ஆழம் வரை நான் உலுக்கப்பட்டேன். முதல் இரவிலேயே, இதயச் சோர்வால் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் வலியைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றபடி, பூட்ஸ் காலணிகளின் வாரைக் (laces) கழற்ற மெதுவாகவும் கவனமாகவும் குனிந்தேன். ஆனால் காலணியின் முதல் கொக்கியைத் தொட்டதுமே, என் நெஞ்சு ஒரு அறியப்படாத, தெய்வீக உணர்வால் நிரம்பிப் பொங்கியது; விம்மல்கள் என்னை உலுக்கின, கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. எனக்கு உதவ வந்த அந்த உயிர்—ஆன்மாவின் வெறுமையிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிய அந்த உயிர்—பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே போன்ற துயரமும் தனிமையும் சூழ்ந்திருந்த ஒரு தருணத்தில் (அப்போது எனக்குள் நானே இல்லாத ஒரு நிலை இருந்தது), எனக்குள் புகுந்து என்னை எனக்கே மீட்டளித்த அதே உயிர்தான்; ஏனெனில் அவர் நானாகவே இருந்தார், அதே சமயம் என்னை விட மேலானவராகவும் இருந்தார் (உள்ளடக்கத்தை விடப் பெரிய பாத்திரமாக இருந்து, அந்த உள்ளடக்கத்தை எனக்குக் கொண்டு வருபவரைப் போல). என் சோர்வின் மத்தியில், என் நினைவில் என் பாட்டியின் முகம் மின்னியது—அன்பும் கவலையும் ஏமாற்றமும் கலந்த அந்த முகம், நான் அங்கு வந்து சேர்ந்த முதல் மாலையில் எப்படி இருந்ததோ அப்படியே இருந்தது. அது, எனக்கே ஆச்சரியம் மற்றும் குற்ற உணர்வை அளிக்கும் வகையில் நான் பெரிதாக ஏங்காத, வெறும் பெயரளவில் மட்டுமே பாட்டியாக இருந்தவரின் முகம் அல்ல; மாறாக, என் உண்மையான பாட்டியின் முகம் அது. 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதியில் அவருக்கு மூளைக்குச் செல்லும் ரத்த ஓட்டம் தடைப்பட்டு (stroke) பாதிப்பு ஏற்பட்டதிலிருந்து முதல் முறையாக, ஒரு முழுமையான மற்றும் தன்னிச்சையான நினைவுகூரலின் மூலம் அவரது உண்மையான இருப்பை நான் மீண்டும் கண்டுகொண்டிருந்தேன். நம் சிந்தனையால் மறு உருவாக்கம் செய்யப்படும் வரை அத்தகைய உண்மைத்தன்மை நமக்குக் கிடைப்பதில்லை (இல்லையெனில், ஒரு மாபெரும் போரில் பங்கேற்ற அனைவரும் சிறந்த காவியக் கவிஞர்களாக ஆகியிருப்பார்கள்); எனவே, அவர் மடியில் ஓடிச் சென்று விழ வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆசை என்னைப் பற்றிக்கொண்டது. நிகழ்வுகளின் காலவரிசையும் உணர்வுகளின் காலவரிசையும் ஒத்துப்போவதைத் தடுக்கும் அந்த முரண்பட்ட கால இடைவெளியின் காரணமாக—அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டு ஓராண்டுக்கும் மேலான நிலையில்—அந்தத் தருணத்தில்தான் அவர் இறந்துவிட்டார் என்பதை நான் உண்மையாக உணர்ந்துகொண்டேன். அக்காலத்திலிருந்தே நான் அவளைப் பற்றிப் பலமுறை பேசியிருக்கிறேன், அவளைப் பற்றி நினைத்தும் பார்த்திருக்கிறேன்; ஆயினும், நன்றியற்ற, சுயநலமிக்க, மற்றும் கொடூரமான ஒரு இளைஞனின் வார்த்தைகளுக்கும் எண்ணங்களுக்கும் அடியில், என் பாட்டி உண்மையில் எத்தகையவராக இருந்தாரோ அதை ஒத்த எதுவும் ஒருபோதும் வெளிப்பட்டதில்லை. ஏனெனில், என் மனதின் லேசான தன்மை, இன்பத்தின் மீதான நாட்டம் மற்றும் அவள் நோயுற்ற நிலையில் அவளைப் பார்த்துப் பழகிப்போன பழக்கம் ஆகியவற்றின் காரணமாக, அவள் உண்மையில் எத்தகையவள் என்ற நினைவை நான் ஒரு மறைந்திருக்கும் நிலையிலேயே வைத்திருந்தேன். எந்தவொரு தருணத்திலும், நம் ஆன்மாவின் மொத்த மதிப்பும் ஏறக்குறைய ஒரு கற்பனையானதாகவே இருக்கிறது—அதன் செல்வங்களின் பரந்த களஞ்சியம் இருந்தபோதிலும் கூட—ஏனெனில் சில சொத்துக்கள் பயன்பாட்டிற்குக் கிடைக்காமல் போகலாம், மற்றவை கிடைக்கலாம்; இது உண்மையான செல்வங்களுக்கும் கற்பனைச் செல்வங்களுக்கும் சமமாகப் பொருந்தும். உதாரணமாக, என்னைப் பொறுத்தவரை, 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) என்ற அந்தப் பழமையான பெயருக்கும், என் பாட்டியின் உண்மையான நினைவில் உள்ள மிக ஆழமான செல்வங்களுக்கும் இது சமமாகவே பொருந்தும். ஏனெனில், இதயத்தின் உணர்வுகளில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கங்கள் நினைவாற்றல் குறைபாடுகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, இது நம் உடலின் இருப்போடு—நமக்கு, அது ஒன்றேதான்—தொடர்புடையது......நமது ஆன்மீகத்தை உள்ளடக்கிய ஒரு பாத்திரம் போன்றது அது—இது நமது உள்வளங்கள், கடந்தகால மகிழ்ச்சிகள் மற்றும் துயரங்கள் அனைத்தும் நிரந்தரமாக நம்மிடமே தங்கியிருக்கின்றன என்று கருதத் தூண்டுகிறது. அவை நழுவிச் செல்கின்றன அல்லது மீண்டும் வருகின்றன என்று நம்புவதும் ஒருவேளை தவறானதே. எப்படியாயினும், அவை நமக்குள் தங்கியிருந்தால், அவை வழக்கமாக ஏதோ ஒரு அறியப்படாத தளத்தில்தான் இருக்கின்றன; அங்கே அவை எந்தப் பயனும் தருவதில்லை. மேலும், மிகவும் பரிச்சயமானவை கூட, வேறு வகையான நினைவுகளால் அங்கே ஓரங்கட்டப்படுகின்றன—அதாவது, நமது உணர்வில் அவை ஒரே நேரத்தில் இருப்பதையே தடுக்கும் வகையிலான நினைவுகளால். ஆயினும், அவற்றைச் சேமித்து வைத்திருக்கும் உணர்வுசார் கட்டமைப்பு மீண்டும் மீட்டெடுக்கப்பட்டால், அவற்றுடன் ஒவ்வாதவற்றை வெளியேற்றும் ஆற்றலையும், அவற்றை முதலில் அனுபவித்த அந்த 'நான்' எனும் தன்மையை நமக்குள்—நமக்கு மட்டுமே உரியதாக—மீண்டும் நிலைநிறுத்தும் ஆற்றலையும் அவை பெறுகின்றன. இப்போது, ​​நான் திடீரென்று மீண்டும் மாறிய அந்த 'நான்' எனும் தன்மை, பால்பெக் (Balbec) வந்தடைந்தபோது என் பாட்டி என் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்ட அந்தத் தொலைதூர மாலைப் பொழுதிற்குப் பிறகு இருந்ததே இல்லை. எனவே, அந்த 'நான்' எனும் தன்மைக்குத் தற்போதைய காலம் பற்றி எதுவும் தெரியாது என்பதால், கால ஓட்டத்தில் எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமல்—காலம் தனித்தனி இணையாக ஓடும் பாதைகளைக் கொண்டிருப்பது போல—அந்த நீண்ட காலத்திற்கு முந்தைய மாலைப் பொழுதிற்கு அடுத்த கணமே, என் பாட்டி என் பக்கம் குனிந்த அந்தத் தருணத்துடன் நான் மீண்டும் இணைந்தேன். நீண்ட காலமாக மறைந்திருந்த அந்தப் பழைய 'நான்' மீண்டும் எனக்கு மிக அருகில் வந்ததால், அந்தத் தருணத்திற்குச் சற்று முன்பு பேசப்பட்ட வார்த்தைகளை (உண்மையில் அவை ஒரு கனவைத் தவிர வேறில்லை என்றாலும்) நான் கேட்பது போலவே உணர்ந்தேன்; முழுமையாக விழித்தெழாத ஒருவர், மறையும் கனவின் ஒலிகளைத் தன் அருகிலேயே கேட்பதாக நினைப்பதைப் போல அது இருந்தது. என் பாட்டியின் கரங்களில் அடைக்கலம் தேடிய, அவளை முத்தமிடுவதன் மூலம் தன் துயரத்தின் தடயங்களை அழிக்க முயன்ற அந்த ஒருவனாக மட்டுமே நான் இருந்தேன். காலப்போக்கில் எனக்குள் அடுத்தடுத்து உருவான வேறு பல 'நான்'களாக நான் இருந்தபோது அந்தப் பழைய 'நான்'-ஐ கற்பனை செய்வது எவ்வளவு கடினமாக இருந்ததோ, அதேபோல இப்போது, ​​அந்தப் பழைய 'நான்'-களின் விருப்பங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் நினைவுகூர்வது கடினமாகவும் பயனற்றதாகவும் தோன்றியது—குறைந்தபட்சம் அந்தத் தருணத்திலாவது. அவள் தன் மேலங்கியுடன் (dressing gown) என் பூட்ஸ் காலணிகளை நோக்கி அப்படி குனிந்த அந்தத் தருணத்திற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு—பேஸ்ட்ரி கடைக்கு வெளியே இருந்த கடுமையான வெப்பம் நிறைந்த தெருவில் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது—அவளை அணைத்துக்கொள்ளும் தீவிரமான அவசியத்தில், அவளோடு இல்லாமல் கழிக்க வேண்டிய அந்த நேரத்தை என்னால் ஒருபோதும் பொறுமையுடன் கடக்க முடியாது என்று நான் நம்பியிருந்ததை நினைவுகூர்ந்தேன். அந்தத் தேவை மீண்டும் எழுந்தபோது, ​​நான் மணிக்கணக்கில் காத்திருந்தாலும் அவள் இனி ஒருபோதும் என் அருகில் இருக்கமாட்டாள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; இதை நான் அப்போதுதான் உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன்—ஏனெனில், அவளை முதன்முறையாக உண்மையான உயிருள்ள ஒருவராக உணர்ந்துகொண்டபோது, ​​அவளை இறுதியாக மீண்டும் கண்டடைந்தபோது, ​​என் இதயம் வெடித்துவிடும் அளவுக்குப் பொங்கியெழுந்தபோது—நான் அவளை என்றென்றைக்குமாக இழந்துவிட்டேன் என்பதை அறிந்துகொண்டிருந்தேன். என்றென்றைக்குமாக இழந்துவிட்டேன்; இதை என்னால் முழுமையாக உள்வாங்க முடியவில்லை; இந்த முரண்பாட்டின் வலியைத் தாங்கிக்கொள்ள என்னை நானே கட்டாயப்படுத்திக்கொண்டேன்: ஒருபுறம், நான் அறிந்திருந்தபடியே—அதாவது எனக்காகவே அமைந்ததாக—எனக்குள் நிலைத்திருந்த ஒரு வாழ்வும் மென்மையும்; எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு பூர்த்தியையும், இலக்கையும், நிலையான திசையையும் எனக்குள் கண்டடைந்த ஒரு அன்பு—அந்த அன்பின் முன், உலகின் தொடக்கத்திலிருந்தே வாழ்ந்த மேதைகள் அனைவரின் மேதைமையும் என் பாட்டியின் பார்வையில் என் ஒரு சிறு குறையின் மதிப்பிற்குக்கூட ஈடாகாது என்று சொல்லுமளவுக்கு வலிமையான அன்பு; மறுபுறம், அந்தப் பேரின்பத்தை மீண்டும் அனுபவித்த அதே கணத்தில்—அது நிகழ்காலத்தில் இருப்பதை உணர்ந்த அதே வேளையில்—ஒரு வெறுமையின் நிச்சயத்தன்மை அதை ஊடுருவிச் செல்வதை உணர்ந்தேன் (மீண்டும் மீண்டும் வரும் உடல் வலியைப் போல அந்த வெறுமை பொங்கியெழுந்தது); அந்த வெறுமை, அந்த மென்மையின் பிம்பத்தை அழித்து, அந்த வாழ்வைச் சிதைத்து, எங்கள் பரஸ்பர விதியைத் பின்னோக்கிச் சென்று ரத்து செய்து, ஒரு கண்ணாடியில் காண்பது போல அவளை நான் மீண்டும் கண்டுகொண்ட அதே கணத்தில் அவளை ஒரு அந்நியராக மாற்றிவிட்டது—தற்செயல் நிகழ்வால் சில ஆண்டுகள் என் அருகில் இருந்தவர் (வேறு யாருடைய அருகிலும் அவர் இருந்திருக்கக்கூடும்), ஆனால் அவருக்கு, அதற்கு முன்னும் பின்னும், நான் ஒன்றுமே இல்லை, இனிமேலும் ஒன்றுமே இருக்கப்போவதில்லை.

சமீபகாலமாக நான் அறிந்திருந்த இன்பங்களுக்குப் பதிலாக, அந்தக் கணத்தில் நான் அனுபவிக்கக்கூடிய ஒரே இன்பம் என்னவாக இருந்திருக்கும் என்றால்—கடந்த காலத்தை மனதிற்குள் சீரமைப்பதன் மூலம்—என் பாட்டி ஒரு காலத்தில் அனுபவித்த வலியைத் தணிப்பதாகத்தான் இருந்திருக்கும். ஆயினும், நான் அவளை அந்த மேலங்கியுடன் (dressing-gown) மட்டுமல்லாமல்—எனக்காக அவர் மேற்கொண்ட சிரமங்களுக்கு (நிச்சயமாக உடல்நலத்திற்கு உகந்ததல்லாத, அதே சமயம் மென்மையான சிரமங்கள்) மிகவும் பொருத்தமான அந்த ஆடை, அந்தச் சிரமங்களின் அடையாளமாகவே மாறியிருந்தது—நினைவுகூர்ந்தேன்; அதோடு, என் சொந்தத் துயரத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலமோ அல்லது மிகைப்படுத்திக் கூறுவதன் மூலமோ அவருக்கு வலியை ஏற்படுத்திய தருணங்களையும் நான் படிப்படியாக நினைவுகூர்ந்தேன்; என் முத்தங்களால் அந்த வலி நீங்கிவிட்டதாக அப்போது நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன்—என் சொந்த மகிழ்ச்சி எப்படி என் மகிழ்ச்சியை உருவாக்கியதோ, அதேபோல என் மென்மையும் அவர் மகிழ்ச்சியை உருவாக்கும் ஆற்றல் கொண்டது என்று நான் நினைத்தேன்; மேலும்—மிகவும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால்—அன்பினால் செதுக்கப்பட்டு மென்மையாகச் சாய்ந்திருந்த அந்த முகத்தின் தோற்ற அமைப்பிற்குள், என் நினைவுகளில் பரவியிருக்கும் ஒரு விஷயமாக மட்டுமே இப்போது என்னால் மகிழ்ச்சியை உணர முடிகிறது; ஆனால் ஒருகாலத்தில், அதிலிருந்து மிகச் சிறிய இன்பங்களைக் கூட வேரறுக்க நான் அறிவிலித்தனமான ஆவேசத்துடன் முயன்றிருக்கிறேன்—உதாரணமாக, செயின்ட்-லூ என் பாட்டியின் புகைப்படத்தை எடுத்த அந்த நாளைச் சொல்லலாம்; அப்போது, ​​அகன்ற விளிம்பு கொண்ட தொப்பியை அணிந்து போஸ் கொடுக்கும்போது அவர் வெளிப்படுத்திய—கிட்டத்தட்ட அபத்தமான—குழந்தைத்தனமான தற்பெருமையை அவரிடமிருந்து மறைக்க நான் திணறிக்கொண்டிருந்த அந்த வேளையில்......மங்கலான அந்த ஒளியில், நான் பொறுமையின்றி சில காயப்படுத்தும் சொற்களை உதிர்த்துவிட்டிருந்தேன்; அவள் முகத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு சுருக்கத்தைக் கண்டு நான் உணர்ந்தபடியே, அச்சொற்கள் அவளை ஆழமாகத் தாக்கி காயப்படுத்தியிருந்தன. ஆனால், ஆயிரம் முத்தங்கள் தரும் ஆறுதல் இனி ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்ற நிலையில், இப்போது அந்தச் சொற்கள் என்னையே சிதைத்துக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால், அவள் முகத்தில் தெரிந்த அந்தச் சுருக்கத்தையும், அவள் இதயத்தில்—அல்லது சொல்லப்போனால் என் இதயத்தில்—இருந்த அந்த வேதனையையும் என்னால் ஒருபோதும் அழிக்க முடியவில்லை; ஏனெனில், இறந்தவர்கள் நமக்குள்ளேயே வாழ்வதால், அவர்களுக்கு நாம் இழைத்த காயங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரும்போது, ​​உண்மையில் நாம் நம்மையேதான் தாக்கிக்கொள்கிறோம். இந்த வேதனைகள் கொடூரமானவையாக இருந்தபோதிலும், நான் அவற்றை என் முழு பலத்துடனும் பற்றிக்கொண்டேன்; ஏனெனில், அவை என் பாட்டியின் நினைவிலிருந்து உருவானவை என்பதை நான் தெளிவாக உணர்ந்தேன்—அதாவது, அந்த நினைவு எனக்குள் உண்மையாகவே உயிர்ப்புடன் இருப்பதற்கான சான்றாக அவை இருந்தன. வலியின் மூலமாகவே நான் அவளை உண்மையாக நினைவுகூர்கிறேன் என்று உணர்ந்தேன்; அவளது நினைவை என்னுடன் பிணைத்திருக்கும் ஆணிகள் இன்னும் ஆழமாகப் பதிய வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். அந்த வேதனையைத் தணிக்கவோ, அழகுபடுத்தவோ, அல்லது என் பாட்டி எங்கோ விலகிச் சென்று தற்காலிகமாகத் தெரியாமல் மறைந்திருப்பதாகக் கருதி அவளது புகைப்படத்திடம் (செயின்ட்-லூப் எடுத்த அந்தப் புகைப்படம் என்னிடம் இருந்தது) பேசுவதையோ அல்லது பிரார்த்தனை செய்வதையோ நான் நாடவில்லை—அதாவது, நம்மிடமிருந்து பிரிந்திருந்தாலும் தனித்தன்மையுடன் இருந்து, நம்மை அறிந்து, பிரிக்க முடியாத ஒரு பிணைப்பால் நம்முடன் இணைந்திருக்கும் ஒரு உயிராக அவளைக் கருதிச் செயல்படுவதை நான் செய்யவில்லை. நான் அப்படிச் செய்யவில்லை; ஏனெனில், வேதனையை மட்டும் நான் பொருட்படுத்தவில்லை, மாறாக, திடீரெனவும் தன்னிச்சையாகவும் நான் அனுபவித்த அந்த வலியின் தனித்துவமான தன்மையை மதிப்பதிலும் நான் அக்கறை கொண்டிருந்தேன். எனக்குள் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் வாழ்வு மற்றும் சூன்யம் (nothingness) ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான அந்த விசித்திரமான முரண்பாடு மீண்டும் எழும்போதெல்லாம், அந்த வலியின் சொந்த விதிகளின்படியே அதைத் தொடர்ந்து அனுபவிக்க விரும்பினேன். வேதனைமிக்கதும்—தற்போதைக்கு—புரிந்துகொள்ள முடியாததுமான இந்த உணர்விலிருந்து ஏதேனும் உண்மையை என்னால் கண்டறிய முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆயினும், அந்த உண்மைக் கூறினை என்னால் பிரித்தெடுக்க முடியுமானால், அது இந்த உணர்விலிருந்து மட்டுமே வர முடியும் என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். மிகவும் தனித்துவமானதும் தன்னிச்சையானதுமான இந்த உணர்வு, என் புத்தியால் வரையப்பட்டதோ அல்லது என் தயக்கத்தால் மென்மையாக்கப்பட்டதோ அல்ல; மாறாக, மரணம்—மரணம் குறித்த அந்தத் திடீர் வெளிப்பாடு—ஒரு மின்னலைப் போல எனக்குள் ஆழமாகப் பதித்துச் சென்ற ஒன்று அது; அது ஒரு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, மனிதத்தன்மையற்ற வடிவத்தை—அதாவது இரட்டைத்தன்மை கொண்ட, மர்மமான ஒரு பள்ளத்தை—எனக்குள் செதுக்கியிருந்தது. (அதுவரை என் பாட்டியை மறந்து வாழ்ந்திருந்த அந்த நிலையை வைத்துக்கொண்டு, அதிலிருந்து ஏதேனும் உண்மையை அறிய முயல்வதை என்னால் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை; ஏனெனில், அது ஒரு மறுப்பு நிலை மட்டுமே—அதாவது, வாழ்க்கையின் ஒரு உண்மையான தருணத்தை மீண்டும் உருவாக்க இயலாத, அதற்குப் பதிலாக மரபுசார்ந்த மற்றும் உணர்ச்சியற்ற பிம்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ள நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு மனதின் பலவீனமான நிலையே அது.) ஒருவேளை—தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் உள்ளுணர்வும், வலியிலிருந்து நம்மை மறைக்கும் புத்தியின் சாமர்த்தியமும், இன்னும் தணலாக எஞ்சியிருக்கும் சிதைவுகளின் மீது ஒரு பயனுள்ள அதே சமயம் தீங்கான படைப்பிற்கான அடித்தளத்தை அமைக்கத் தொடங்கியபோது—என் அன்புக்குரியவள் முன்வைத்த சில கருத்துக்களை நினைவுகூர்வதில் நான் அதிக இன்பம் கண்டிருக்கலாம்; அவள் அவற்றை இன்னும் சொல்வது போலவும், அவள் இன்னும் வாழ்வது போலவும், அவளுக்காக நானும் இன்னும் வாழ்வது போலவும் அவற்றை நினைவுகூர்ந்தேன். ஆனால் நான் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்த அந்தத் தருணத்தில்—வெளி உலகிற்கு என் கண்கள் மூடப்பட்ட அந்த உண்மையான வேளையில்—உறக்கத்தின் உலகம் (அதன் வாசலில் என் புத்தியும் மனவுறுதியும் தற்காலிகமாகச் செயலிழந்து, என் உண்மையான உணர்வுகளின் கொடூரத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன நிலையில்) உயிர்வாழ்வு மற்றும் சூன்யம் ஆகியவற்றின் வேதனையான கலவையை, மர்மமான ஒளியால் ஒளிரும் என் உடலுறுப்புகளின் ஆழத்தில்—இப்போது ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாக மாறியுள்ள அந்த ஆழத்தில்—பிரதிபலித்தது. உறக்கத்தின் உலகம்—அங்கு நம் உடல் உபாதைகளுக்கு உட்பட்டிருக்கும் உள் உணர்வு, நாடித்துடிப்பையோ அல்லது சுவாசத்தையோ துரிதப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு அச்சம், துக்கம் அல்லது குற்ற உணர்வு ஆகியவை நம் நரம்புகளில் நேரடியாகச் செலுத்தப்படும்போது நூறு மடங்கு தீவிரத்துடன் செயல்படுகின்றன; அங்கு, நம் சொந்த இரத்தத்தின் இருண்ட நீரோட்டங்களில்—ஆறு சுற்றுகளைக் கொண்ட 'லெத்தே' (மறதி நதி) போல—பயணித்து, அந்த நிலத்தடி நகரத்தின் தமனிகளைக் கடக்கும்போது, ​​கம்பீரமான உருவங்களைச் சந்திக்கிறோம்; அவை நம்மை நெருங்கி வந்து, பின்னர் நம்மை கண்ணீரில் ஆழ்த்திவிட்டுச் சென்றுவிடுகின்றன. அந்த இருண்ட வளைவுகளுக்குக் கீழே நான் வந்தடைந்ததும் என் பாட்டியின் முகத்தைத் தேடினேன், ஆனால் அது வீணானது; அவள் இன்னும் இருக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் ஒரு நினைவைப் போல மங்கலான, பலவீனமான உயிரோடு; இருள் அடர்ந்தது, காற்று வீசத் தொடங்கியது; என்னை அவளிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய என் தந்தை வரவில்லை. திடீரென்று, என் சுவாசம் நின்றது; என் இதயம் கல்லாக மாறுவதை உணர்ந்தேன்; பல நீண்ட வாரங்களாக என் பாட்டிக்குக் கடிதம் எழுத மறந்துவிட்டேன் என்பது அப்போதுதான் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக்கொண்டிருப்பாள்? "கடவுளே," என்று எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன். "அவளுக்காக வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய அறையில்—முன்னாள் வீட்டு வேலைக்காரர் ஒருவருக்குரிய அறையைவிடப் பெரியதல்லாத அந்த இடத்தில்—அவள் எவ்வளவு பரிதாபகரமான நிலையில் இருப்பாள்! தன்னை கவனித்துக்கொள்ள நியமிக்கப்பட்ட செவிலியருடன் மட்டுமே தனியாக இருக்கும் அவள், உடல் ஒரு பக்கம் செயலிழந்த நிலையில் இருப்பதாலும், ஒருமுறை கூட எழுந்து நிற்க மறுத்துவிட்டதாலும், அசைவுகூட இல்லாமல் கிடக்கிறாள். தான் இறந்துவிட்டதாக நினைத்து, நான் அவளை மறந்துவிட்டதாக அவள் கருதக்கூடும்; அவள் எவ்வளவு தனிமையாகவும் கைவிடப்பட்டவளாகவும் உணர்வாளோ! ஐயோ! நான்..."
அவளைப் பார்க்க ஒரு நிமிடம் கூட என்னால் காத்திருக்க முடியவில்லை; என் தந்தை வரும் வரை காத்திருக்கவும் என்னால் இயலவில்லை. ஆனால் அது எங்கே இருக்கிறது? அந்த முகவரியை நான் எப்படி மறந்திருக்க முடியும்? அவள் இன்னும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்வாளா! இத்தனை மாதங்களாக அவளை நான் எப்படி மறந்திருக்க முடியும்? இருட்டாக இருக்கிறது; வழி கண்டுபிடிக்கவே முடியாது போலிருக்கிறது; காற்று என்னைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது. ஆனால் இதோ, என் தந்தை எனக்கு முன்னால் நடந்து செல்கிறார்; நான் அவரை அழைக்கிறேன்: "பாட்டி எங்கே இருக்கிறாள்? முகவரியைச் சொல்லுங்கள். அவள் நலமாக இருக்கிறாளா? அவளுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை என்பது உறுதியா?" "அச்சம் வேண்டாம்," என்று என் தந்தை என்னிடம் கூறுகிறார், "நீ நிம்மதியாக இருக்கலாம். அவளைக் கவனித்துக்கொள்பவர் மிகவும் பொறுப்பான பெண்மணி. அவளுக்குத் தேவையான சில பொருட்களை வாங்குவதற்காக நாங்கள் அவ்வப்போது ஒரு சிறிய தொகையை அனுப்புகிறோம். சில சமயங்களில் நீ என்ன ஆனாய் என்று அவள் கேட்கிறாள். நீ ஒரு புத்தகம் எழுதிக்கொண்டிருப்பதாகக் கூட அவளிடம் சொல்லப்பட்டது. அவள் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்." அப்போது எனக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது; அவள் இறப்பதற்குச் சற்று முன்பு, என் பாட்டி என்னிடம் விம்மியபடியும், பணிவான தோற்றத்துடனும்—வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்ட வயதான பணிப்பெண்ணைப் போலவோ அல்லது ஒரு அந்நியரைப் போலவோ—சொன்னது இதுதான்: "நீ என்னை அவ்வப்போது பார்க்க வருவாய் தானே? என்னை வந்து பார்க்காமல் பல ஆண்டுகள் கடந்துபோக விட்டுவிடாதே. நீ என் பேரன் என்பதை நினைவில் கொள்; பாட்டிகள் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை." அந்த முகத்தை—அவ்வளவு பணிவான, பரிதாபகரமான, மென்மையான முகத்தை—நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​நான் உடனே அவளிடம் ஓடிச் சென்று, அப்போதே சொல்லியிருக்க வேண்டிய அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்ல விரும்பினேன்: "பாட்டி, நீ விரும்பும் போதெல்லாம் என்னைப் பார்க்கலாம்; உலகில் உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு யாரும் இல்லை; இனி ஒருபோதும் நான் உன்னை விட்டுப் பிரியமாட்டேன்." அவள் உறங்கும் அந்த இடத்திற்கு நான் செல்லாத இத்தனை மாதங்களில், என் மௌனம் அவளை எவ்வளவு விம்ம வைத்திருக்கும்; அவள் தனக்குள்ளேயே என்ன சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்? நானும் விம்மியபடியே என் தந்தையிடம் சொல்கிறேன்: "வேகமாக, வேகமாக—அவள் முகவரி! என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்லுங்கள்." ஆனால் அவர் பதிலளித்தார்: "விஷயம் என்னவென்றால்... உன்னால் அவளைப் பார்க்க முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அதோடு, உனக்குத் தெரியும், அவள் மிகவும் பலவீனமாக இருக்கிறாள்—மிகவும் பலவீனமாக—அவள் முன்பிருந்த நிலையில் இல்லை; அதைப் பார்ப்பது உனக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தரும் என்று நினைக்கிறேன். மேலும், அந்தத் தெருவின் சரியான எண் எனக்கு நினைவில்லை. — ஆனால் சொல்—இவற்றைப் பற்றி உனக்குத் தெரியும்—இறந்தவர்கள் வாழ்வதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள் என்பது உண்மையல்ல. மக்கள் என்ன சொன்னாலும் அது உண்மையாக இருக்க முடியாது, ஏனென்றால் பாட்டி இன்னும் இருக்கிறாள்." என் தந்தை சோகத்துடன் புன்னகைத்தார்: "ஓ! கொஞ்சம் தான், உனக்குத் தெரியும்—கொஞ்சம் தான். நீ அங்கு செல்லாமல் இருப்பதே நல்லது என்று நினைக்கிறேன். அவளுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை; எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொள்ள ஆட்கள் வருகிறார்கள். — ஆனால் அவள் அடிக்கடி தனியாக இருக்கிறாளா? — ஆம், ஆனால் அது அவளுக்கு நல்லது. அவள் சிந்திக்காமல் இருப்பதே சிறந்தது; சிந்தனை அவளுக்கு வேதனையை மட்டுமே தரும். சிந்தனை பெரும்பாலும் வலியைத் தருகிறது. அதோடு, உனக்குத் தெரியும், அவளது ஆன்மா கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டது. நீ அங்கு செல்வதற்கான சரியான வழிமுறைகளை நான் உனக்கு விட்டுச் செல்கிறேன்; இருப்பினும் அங்கு நீ என்ன செய்ய முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, மேலும் அந்தப் பணிப்பெண் உன்னை அவளைப் பார்க்க அனுமதிப்பாள் என்றும் எனக்குத் தோன்றவில்லை. — ஆனாலும், நான் எப்போதும் அவளுக்கு அருகிலேயே வாழ்வேன் என்பது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்—மான்கள், மான்கள், பிரான்சிஸ் ஜாம்ஸ், முட்கரண்டி." ஆனால் அதற்குள்ளாகவே நான் நிழல் படிந்த வளைவுகளைக் கொண்ட அந்த ஆற்றைக் கடந்துவிட்டிருந்தேன்; உயிருள்ளவர்களின் உலகம் விரியும் மேற்பரப்பிற்கு நான் திரும்பியிருந்தேன். எனவே, "பிரான்சிஸ் ஜாம்ஸ், மான்கள், மான்கள்" என்று நான் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாலும், அந்த வார்த்தைகளின் வரிசைக்கு முன்பு இருந்த தெளிவான அர்த்தமும் தர்க்கமும் இப்போது இல்லை; ஒரு கணம் முன்பு அவை எனக்கு மிகவும் இயல்பானதாகத் தோன்றின, ஆனால் இப்போது அவற்றை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு என் தந்தை சொன்ன *Aias* (அயாஸ்) என்ற வார்த்தை, எந்தவித சந்தேகமும் இன்றி, உடனடியாக "குளிர் பிடித்துக்கொள்ளாமல் பார்த்துக்கொள்" என்ற அர்த்தத்தை எப்படித் தந்தது என்பது கூட எனக்குப் புரியவில்லை. ஜன்னல் கதவுகளை மூட மறந்துவிட்டிருந்தேன், பகல் வெளிச்சம் என்னை எழுப்பியிருந்தது. ஆனால் என் பாட்டி மணிக்கணக்கில் உற்றுநோக்கிய அந்த கடல் அலைகளைப் பார்ப்பதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை; அவற்றின் உணர்ச்சியற்ற அழகின் புதிய பிம்பம், அவள் அவற்றைப் பார்க்கவில்லை என்ற எண்ணத்துடன் உடனடியாக முழுமை பெற்றது; அவர்களின் சத்தத்தை என் காதுகளில் விழாமல் தடுக்க நான் ஏங்கினேன்; ஏனெனில், கடற்கரையின் அந்த ஒளிமிக்க முழுமை என் இதயத்தில் ஒரு வெறுமையை உருவாக்கியிருந்தது. ஒரு பொதுப் பூங்காவின் பாதைகளும் புல்வெளிகளும்—சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது நான் அவளை அங்கேதான் தொலைத்திருந்தேன்—என்னிடம் "நாங்கள் அவளைப் பார்க்கவில்லை" என்று சொல்வது போலவே, சுற்றியுள்ள அனைத்தும் எனக்கு உணர்த்தின. வெளிறிய, தெய்வீகமான வானத்தின் வளைவின் கீழ், என் பாட்டி இல்லாத அந்த அடிவானத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான நீல நிறக் கண்ணாடிக்குமிழிக்குள் அடைபட்டிருப்பதைப் போல நான் ஒருவித இறுக்கத்தை உணர்ந்தேன். அந்தக் காட்சியைத் தவிர்க்க நான் சுவரை நோக்கித் திரும்பினேன்; ஆனால் ஐயோ, என் கண்ணெதிரே நின்றது அந்தப் பிரிப்புச் சுவர் தான்—ஒரு காலத்தில் எங்களுக்கிடையே காலை நேரத் தூதுவனாகச் செயல்பட்ட அதே சுவர் அது. உணர்வுகளின் நுணுக்கமான மாற்றங்களுக்கு வயலின் இசைக் கருவியைப் போலத் துல்லியமாக எதிர்வினையாற்றும் அந்தச் சுவர், அவளை எழுப்பிவிடுவோமோ என்ற என் பயத்தை அவளுக்குத் தெளிவாகக் கடத்தியது; அல்லது அவள் ஏற்கனவே விழித்திருந்தாலும், அசைவதற்குத் துணியாத நிலையில் என் குரல் அவளுக்குக் கேட்காமல் போய்விடுமோ என்ற என் அச்சத்தையும் அது உணர்த்தியது. பின்னர், மற்றொரு இசைக் கருவியின் பதிலிசையைப் போல, அவள் வருவதை அறிவித்து என்னை அமைதிப்படுத்தியது அந்தச் சுவர். என் பாட்டி வாசித்த பியானோவை—அவள் தொட்டதற்கான அதிர்வுகள் இன்னும் அதில் இருக்கலாம் என்பதால்—எப்படி நான் நெருங்கத் துணியமாட்டேனோ, அதேபோல அந்தச் சுவரை நெருங்கவும் நான் துணியவில்லை. இப்போது நான் தட்டினால்—இன்னும் பலமாகவே தட்டினாலும்—எதுவும் அவளை எழுப்பாது என்பதையும், எந்தப் பதிலும் கிடைக்காது என்பதையும், என் பாட்டி இனி ஒருபோதும் வரப்போவதில்லை என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன். சொர்க்கம் என்று ஒன்று இருந்தால், அந்தச் சுவரில் மூன்று சிறிய தட்டல்களைத் தட்டும் வாய்ப்பைத் தவிர, கடவுளிடம் நான் வேறு எதையும் கேட்கவில்லை......ஆயிரம் தட்டல்களுக்கு இடையிலும் என் பாட்டி அடையாளம் கண்டுகொள்ளக்கூடிய அந்தத் தட்டல் ஓசைகள்; அதற்குப் பதிலாக, "கவலைப்படாதே குட்டி எலியே; உனக்கு அவசரம் என்று எனக்குப் புரிகிறது, ஆனால் நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்" என்று பொருள்படும் வகையில் அவர் தரும் பதில்த் தட்டல்கள்—அவருடன் என்றென்றும் தங்கியிருக்க அவர் என்னை அனுமதித்திருக்கலாம்; எங்கள் இருவருக்கும் அந்த நீண்ட காலமும் கூடப் போதுமானதாக இருந்திருக்காது.

நான் கீழே வரவில்லையா என்று கேட்பதற்காக விடுதி மேலாளர் வந்தார். முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக, உணவருந்தும் அறையில் எனக்கான இருக்கையை அவர் ஏற்பாடு செய்து வைத்திருந்தார். என்னைப் பார்க்காததால், கடந்த காலத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட மூச்சுத் திணறல் பாதிப்பு மீண்டும் வந்துவிட்டதோ என்று அவர் அஞ்சியிருந்தார். அது வெறும் "தொண்டை வலி"யாகத்தான் இருக்கும் என்று நம்பிய அவர், "காலிடஸ்" (calyptus - யூகலிப்டஸ்) என்று அவர் குறிப்பிட்ட பொருளைக் கொண்டு அதைச் சரிசெய்யலாம் என்று கேள்விப்பட்டதாக என்னிடம் கூறினார்.

ஆல்பர்ட்டினிடமிருந்து வந்த ஒரு சிறிய கடிதத்தை அவர் என்னிடம் கொடுத்தார். அந்த ஆண்டு பால்பெக் (Balbec) நகருக்கு அவள் வருவதாகத் திட்டமிடப்படவில்லை; ஆனால், தனது திட்டங்களை மாற்றிக்கொண்டு அவள் அங்கு மூன்று நாட்களாகத் தங்கியிருந்தாள்—பால்பெக் நகரத்திலல்ல, அங்கிருந்து டிராம் வண்டியில் பத்து நிமிடப் பயணத் தொலைவில் உள்ள அடுத்த நிறுத்தத்தில். பயணம் என்னைச் சோர்வடையச் செய்திருக்கலாம் என்று அஞ்சிய அவள், முதல் நாள் மாலை என்னைத் தொடர்புகொள்ளாமல் இருந்தாள்; ஆனால் இப்போது நான் எப்போது அவளைச் சந்திக்க முடியும் என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் நேரில் வந்தாளா என்று நான் விசாரித்தேன்—அவளைப் பார்ப்பதற்காக அல்ல, மாறாக அவளைச் சந்திக்காதவாறு ஏற்பாடுகளைச் செய்வதற்காக. "ஆம், வந்தாள்," என்று மேலாளர் பதிலளித்தார். "ஆனால், உனக்குச் சந்திக்க முடியாத அளவுக்கு மிக முக்கியமான காரணம் ஏதும் இல்லையென்றால், கூடிய விரைவில் அதைச் செய்ய அவள் விரும்புகிறாள். ஏனென்றால்," என்று அவர் பேச்சை முடித்தார், "இங்குள்ள அனைவரும் உன்னைப் பார்க்க விரும்புகிறார்கள்." ஆனால் நானோ—எவரையும் பார்க்க விரும்பவில்லை.

இருப்பினும், முந்தைய நாள் நான் அங்கு வந்து சேர்ந்தபோது, ​​கடற்கரை விடுதி வாழ்க்கையின் அந்த மெதுவான, இதமான வசீகரத்தால் நான் மீண்டும் ஈர்க்கப்பட்டதை உணர்ந்தேன். அதே மின்தூக்கிப் பணியாளர் (lift-boy)—இம்முறை அலட்சியத்தினால் அல்ல, மரியாதையின் காரணமாக அமைதி காத்து, மகிழ்ச்சியில் முகம் சிவக்க—மின்தூக்கியை இயக்கினார். நான் படிக்கட்டுகளில் ஏறியபோது, ​​ஒரு காலத்தில் எனக்குப் புரியாத புதிராகத் தோன்றிய அந்த அறிமுகமில்லாத ஹோட்டலின் பாதையை மீண்டும் கடந்து சென்றேன்; சுற்றுலாப் பயணியாக, எந்தப் பாதுகாப்போ அல்லது அந்தஸ்தோ இன்றி அங்கு வந்திறங்கும்போது, ​​தங்கள் அறைக்குத் திரும்பும் வாடிக்கையாளர்கள், இரவு உணவுக்காகக் கீழே செல்லும் இளம் பெண்கள், விசித்திரமான அமைப்பைக் கொண்ட தாழ்வாரங்களில் கடந்து செல்லும் பணிப்பெண்கள் என அனைவரின் பார்வைகளும் என் மீது படியும்—ஆனால் அந்தப் பார்வைகளில் நான் தேடிய அல்லது எதிர்பார்த்த எதுவும் எனக்குக் கிடைக்காது. ஆனால் இம்முறை, எனக்கு நன்கு பரிச்சயமான, சொந்த வீட்டைப் போன்ற உணர்வைத் தரும் ஒரு ஹோட்டலில் ஏறிச் செல்லும் இதமான மகிழ்ச்சியை நான் அனுபவித்தேன்; ஒரு காலத்தில் எனக்குள் அச்சத்தை ஏற்படுத்திய அந்த இடங்களின் இயல்பான தன்மையை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, எனக்குப் பரிச்சயமான என் ஆன்மாவை அவற்றின் மீது படரவிடும் அந்தச் செயலை நான் மீண்டும் செய்தேன்—எப்போதும் புதிதாகவே தொடங்கப்பட வேண்டிய, கண்ணிமையைத் தலைகீழாகத் திருப்புவதை விடவும் கடினமான ஒரு செயல் அது. எனக்காகக் காத்திருந்த அந்த மனநிலை மாற்றத்தைப் பற்றி அறியாமலேயே, நான் இனி புதிதாகச் செல்லும் ஹோட்டல்களில் மட்டுமே தங்க வேண்டிய விதியைச் சுமக்கப் போகிறேனா? அதாவது, ஒரு மாயாஜால வாழ்வைக் காவல் காப்பது போலத் தோன்றும் அந்தப் பயங்கரமான டிராகனை—ஒவ்வொரு தளத்திலும், ஒவ்வொரு கதவுக்கு முன்பும்—பழக்கம் என்னும் ஆயுதம் இன்னும் கொன்றொழிக்காத இடங்களா அவை? பிரம்மாண்டமான ஹோட்டல்கள், கேசினோக்கள் மற்றும் கடற்கரைகள்—பவளப்பாறைத் தொகுதிகளைப் போல—அந்நியப் பெண்களை ஒன்றுகூட்டி அருகருகே வாழ வைக்கும் அந்த இடங்களுக்கு நான் செல்ல வேண்டியிருக்குமா?

சலிப்பூட்டும் அந்த 'முதல் தலைவர்' (First President) என்னைப் பார்க்க இவ்வளவு ஆர்வமாக இருந்ததில் கூட நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; அந்த முதல் நாளில், கடலின் அலைகள், அதன் நீல நிற மலைத்தொடர்கள், பனிப்பாறைகள் மற்றும் நீர்வீழ்ச்சிகள், அதன் வானளாவிய உயரம் மற்றும் கவலையற்ற கம்பீரம் ஆகிய அனைத்தையும் நான் கண்டேன்—கைகளைச் கழுவும்போது, ​​அந்த 'கிராண்ட் ஹோட்டலின்' அதிக நறுமணம் கொண்ட சோப்புகளின் தனித்துவமான வாசனையை நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நுகர்ந்ததன் மூலம் அவை என் நினைவில் எழுந்தன; அந்த வாசனை நிகழ்காலத்திற்கும் கடந்த காலத் தங்குதலுக்கும் இடைப்பட்டதாக, ஒரு தனித்துவமான வாழ்க்கையின் உண்மையான ஈர்ப்பைப் போல மிதந்துகொண்டிருந்தது—அத்தகைய வாழ்க்கை என்பது டை (tie) மாற்றிக்கொள்வதற்காக மட்டுமே ஒருவர் மீண்டும் திரும்பும் ஒரு இடத்தைப் போன்றது. மெல்லியதாகவும், லேசானதாகவும், மிகப் பெரியதாகவும் இருந்த அந்தப் படுக்கை விரிப்புகள்—அவற்றைச் சரியாக மடித்துப் போர்த்தவோ அல்லது நிலையாக வைத்திருக்கவோ முடியாதபடி போர்வைகளைச் சுற்றி அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன—ஒரு காலத்தில் என்னைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கக்கூடும். ஆனால் இப்போது, ​​அந்த விரிப்புகளின் சீரற்ற, வீங்கிய வளைவுகளில், அந்த முதல் காலையின் மகிமைமிக்க, நம்பிக்கை நிறைந்த சூரிய ஒளி மென்மையாகத் தாங்கப்பட்டிருந்தது. ஆயினும், அந்தச் சூரியன் முழுமையாகத் தோன்றுவதற்கு முன்பே நேரம் கடந்துவிட்டது. அதே இரவில், அந்த விசித்திரமான மற்றும் தெய்வீகமான உணர்வு மீண்டும் என்னைத் தொற்றிக்கொண்டது. நான் மேலாளரிடம் வெளியேறுமாறும், வேறு யாரும் உள்ளே வராமல் பார்த்துக்கொள்ளுமாறும் கூறினேன். நான் படுக்கையிலேயே தங்குவதாகச் சொன்னதோடு, மருந்தகத்திலிருந்து அந்தச் சிறந்த மருந்தைக் கொண்டுவருவதாக அவர் முன்வந்ததையும் மறுத்துவிட்டேன். எனது மறுப்பைக் கேட்டு அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; ஏனெனில், அந்த 'யூகலிப்டஸ்' (calyptus) மருந்தின் வாசனையால் மற்ற விருந்தினர்களுக்குத் தொந்தரவு ஏற்படக்கூடும் என்று அவர் அஞ்சியிருந்தார். இதனால் எனக்கு ஒரு பாராட்டும் கிடைத்தது—"நீங்கள் சரியான பாதையில் இருக்கிறீர்கள்" (You’re with it)—அதே சமயம் ஒரு எச்சரிக்கையும் விடுக்கப்பட்டது: "கதவருகே கவனமாக இருங்கள்; பூட்டுகளுக்காக நான் அதில் எண்ணெய் தடவியிருக்கிறேன். ஏதேனும் ஒரு ஊழியர் உங்கள் கதவைத் தட்டத் துணிந்தால், அவருக்குக் 'கடுமையான அடி' விழும். இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஏனென்றால் எனக்கு 'ஒத்திகைகள்' (rehearsals) பிடிப்பதில்லை" (அதாவது: ஒரே விஷயத்தை இருமுறை சொல்லிக்கொண்டிருப்பது எனக்குப் பிடிக்காது). "ஆனால், அந்தப் பழைய ஒயினைக் (wine) கொஞ்சம் அருந்தி உங்களைச் சற்று உற்சாகப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பமாட்டீர்களா? கீழே அதற்கான ஒரு முழு பீப்பாய் (*bourrique* - அதாவது *barrique*) என்னிடம் இருக்கிறது."
"ஜொனாதனின் தலையைப் போல இதை நான் உங்களுக்கு ஒரு வெள்ளித் தட்டில் வைத்துப் பரிமாறப் போவதில்லை—மேலும் இது 'ஷாட்டோ-லாஃபிட்' (Château-Lafite) வகை மதுபானம் அல்ல என்பதையும் எச்சரிக்கிறேன்; இருப்பினும், அதன் தரத்திற்கு இது ஏறக்குறைய இணையானது. இது ஒரு லேசான உணவு என்பதால், உங்களுக்காக ஒரு நல்ல 'சோல்' (sole) மீனை வறுத்துத் தரலாம்." அந்தச் சலுகையை நான் மறுத்துவிட்டேன்; ஆயினும், தன் வாழ்நாளில் எண்ணற்ற முறை அந்த மீனை ஆர்டர் செய்திருக்கக்கூடிய ஒரு மனிதர், 'சோல்' (sole) என்ற மீனின் பெயரை, 'வில்லோ' மரத்தைக் குறிக்கும் 'சோல்' (saule) என்ற சொல்லின் உச்சரிப்பைப் போலவே உச்சரிப்பதைக் கேட்டு நான் ஆச்சரியமடைந்தேன்.

மேலாளர் அவ்வாறு உறுதியளித்த போதிலும், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு மார்கிஸ் டி காம்ப்ரேமரின் (Marquise de Cambremer) ஓரங்கள் மடிந்து தேய்ந்துபோன வருகை அட்டை (calling card) என்னிடம் கொடுக்கப்பட்டது. என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்த அந்த வயதான பெண்மணி, நான் உள்ளே இருக்கிறேனா என்று விசாரித்திருந்தார்; நான் முந்தைய நாள் தான் வந்திருந்தேன் என்பதையும், உடல்நலக்குறைவாக இருந்தேன் என்பதையும் அறிந்ததும், அவர் அந்த விஷயத்தை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை. அதற்குப் பதிலாக—வண்டி ஓட்டுநரின் உதவியாளர் (footman) கட்டணத்தைச் செலுத்தவோ அல்லது பொருட்களை வாங்கவோ வண்டியிலிருந்து கீழே குதித்துச் செல்லும் வகையில், மருந்தகம் அல்லது துணிக்கடையில் சற்று நின்றிருக்கக்கூடும்—மார்கிஸ் தனது பழைய, எட்டு-ஸ்பிரிங் (eight-spring) கொண்ட, இரண்டு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட வண்டியில் ஃபெடர்ன் (Féterne) நகருக்குத் திரும்பியிருந்தார். உண்மையில், பால்பெக் (Balbec) மற்றும் பால்பெக்-ஃபெடர்ன் இடையேயான பிற சிறிய கடற்கரை நகரங்களின் வீதிகளில், அந்த வண்டியின் இரைச்சலைக் கேட்பதும் அதன் கம்பீரமான தோற்றத்தை ரசிப்பதும் வழக்கமான ஒன்றுதான். உள்ளூர் கடைகளில் செய்யப்படும் இந்த நிறுத்தங்கள் அவரது பயணங்களின் முக்கிய நோக்கம் அல்ல; அவரது இலக்கு பெரும்பாலும் ஒரு கிராமத்து ஜமீன்தார் அல்லது நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பம் நடத்தும் மதிய தேநீர் விருந்து அல்லது தோட்ட விருந்தாகவே இருக்கும்—அவர்கள் மார்கிஸின் சமூக அந்தஸ்தை விட மிகக் குறைந்த நிலையில் உள்ளவர்கள். ஆயினும், தனது பிறப்பு மற்றும் செல்வத்தின் காரணமாக உள்ளூர் சிறு பிரபுக்களை விட உயர்ந்த நிலையில் இருந்தபோதிலும், அவர் மிகுந்த கருணையும் எளிமையும் கொண்டவராகத் திகழ்ந்தார்; தன்னை அழைத்த யாரையும் ஏமாற்றிவிடக்கூடாது என்பதில் மிகுந்த அக்கறை கொண்ட அவர், அக்கம்பக்கத்தில் நடக்கும் மிகச் சாதாரணமான சமூகக் கூட்டங்களில் கூட கலந்துகொள்வார். சொல்லப்போனால், ஒரு சிறிய வரவேற்பறையின் மூச்சுமுட்டும் வெப்பத்தில் அமர்ந்து, திறமையற்ற ஒரு பாடகரின் இசையைக் கேட்டு, பின்னர் உள்ளூர் உயர்குடிப் பெண்மணியாகவும் புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞராகவும் இருப்பதால் அவரை மிகையாகப் பாராட்ட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாவதை விட, மேடம் டி காம்ப்ரேமர் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்வதையோ அல்லது ஃபெடர்னில் உள்ள தனது பிரம்மாண்டமான தோட்டங்களில் பொழுதைக் கழிப்பதையோதான் விரும்பியிருப்பார்; அந்தத் தோட்டத்தின் அடிவாரத்தில், ஒரு சிறிய வளைகுடாவின் அமைதியான நீர் மலர்களுக்கு இடையே மென்மையாக அலைமோதிக் கொண்டிருக்கும். அவர் ஒரு பிரபுவாகவோ அல்லது மெய்ன்வில்-லா-டெய்ன்டுரியர் (Maineville-la-Teinturière) அல்லது சாட்டன்-கோர்ட்-லோர்ஜெய்லக்ஸ் (Chatton-court-l’Orgueilleux) பகுதிகளைச் சேர்ந்த வசதியான நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராகவோ இருந்தாலும், அந்த விருந்துக்குத் தான் வரக்கூடும் என்பதை அந்த விருந்தளிப்பவர் ஏற்கனவே அறிவித்திருந்தார் என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஒருவேளை அன்று அந்தச் சந்திப்புக்குச் செல்லாமல் அவர் தவிர்த்திருந்தால், அருகிலுள்ள கடற்கரை உல்லாச விடுதிகளிலிருந்து வரும் விருந்தினர்கள் யாரேனும் அந்த மார்க்கிஸின் (Marquise) குதிரை வண்டியைக் கண்டிருக்கவோ அல்லது அதன் சத்தத்தைக் கேட்டிருக்கவோ கூடும்; அப்படி நேர்ந்தால், 'ஃபெட்டர்ன்' (Féterne) பகுதியிலிருந்து தங்களால் வெளியேற முடியவில்லை என்று அவர் கூறும் சாக்குப்போக்கு செல்லுபடியாகாமல் போயிருக்கும். மேலும், தகுதியற்றவர்கள் என்று அவர்கள் கருதியவர்களின் இசை நிகழ்ச்சிகளில் மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) கலந்துகொள்வதை அவர்கள் பலமுறை பார்த்திருந்தாலும், அதனால் அவருக்கு ஏற்படும் அந்தச் சிறிய அந்தஸ்து இழப்பு, அவர்களே விருந்தளிக்கும்போது மறைந்துவிடும்; அப்போது, ​​தங்கள் சிறிய மதிய நேர விருந்துக்கு அவர் வருவாரா மாட்டாரா என்று அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பதற்றத்துடனும் யோசிப்பார்கள். பல நாட்களாக நீடித்த அந்தப் பதற்றத்திற்குப் பிறகு, விருந்தளிப்பவரின் மகளோ அல்லது வருகை தந்த ஒரு அமெச்சூர் கலைஞரோ முதல் பாடலைப் பாடி முடித்ததும், ஒரு விருந்தினர்—அந்த மார்க்கிஸ் நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறார் என்பதற்கான உறுதியான அறிகுறியாக—கடிகாரக் கடை அல்லது மருந்துக் கடைக்கு வெளியே அந்தப் புகழ்பெற்ற குதிரை வண்டி நின்றிருந்ததைப் பார்த்ததாகக் கூறும்போது எவ்வளவு நிம்மதி ஏற்படும்! அவ்வாறாக, மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (அவர் உண்மையில் தனது மருமகளுடன்—அவருடன் தங்கியிருந்த விருந்தினர்கள், அவர்களை அழைத்து வர அவர் கேட்ட அனுமதி மகிழ்ச்சியுடன் வழங்கப்பட்டிருந்தது—உள்ளே நுழையவிருந்தார்) விருந்தளிப்பவர்களின் பார்வையில் மீண்டும் தனது முழுப் பெருமையையும் பெற்றார்; ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே அவர்கள் அந்த 'மேட்டினி' (matinée - மதிய நேர இசை நிகழ்ச்சி) விருந்தை நடத்துவதற்கான சிரமத்தையும் செலவையும் ஏற்க எடுத்த முடிவுக்கு, அவரது வருகைக்கான வாய்ப்பே ஒருவேளை தீர்க்கமான, ஆனால் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத காரணமாக இருந்திருக்கலாம். தங்கள் மதிய நேரக் கூட்டத்தில் அந்த மார்க்கிஸ் கலந்துகொண்டதைக் கண்டதும், சாதாரண அண்டை வீட்டாரின் விருந்துகளில் அவர் கலந்துகொள்வது பற்றி அவர்கள் இனி கவலைப்படவில்லை; மாறாக, அவரது குடும்பத்தின் தொன்மை, அவரது கோட்டையின் பிரம்மாண்டம் மற்றும் அவரது மருமகளின் (திருமணத்திற்கு முன் லெக்ராண்டின் - Legrandin) முரட்டுத்தனம் ஆகியவற்றின் மீதே அவர்கள் கவனம் செலுத்தினர்; அந்த மருமகளின் ஆணவம், மாமியாரின் சற்றே சலிப்பூட்டும் வகையிலான நல்லியல்பை மேலும் சிறப்பித்துக் காட்டுவதாக அமைந்திருந்தது. தாங்களே குடும்பமாக—அறைக் கதவுகளை மூடிக்கொண்டு—தயாரிக்கவிருந்த அந்தச் சிறு குறிப்பை, *Le Gaulois* இதழின் சமூகச் செய்திகள் பகுதியில் வாசிப்பதாக அவர்கள் ஏற்கனவே கற்பனை செய்து பார்த்திருந்தனர்; "பிரிட்டனியின் (Brittany) அந்த ஒரு மூலையில் நிகழ்ந்த விறுவிறுப்பான கொண்டாட்டம், விருந்தினர்கள் மீண்டும் ஒருமுறை இதேபோலச் சந்திப்பதாகத் தங்கள் விருந்தளித்தவர்களிடம் உறுதியளித்த பின்னரே விடைபெற்ற அந்த மிகச் சிறப்பான பகல்நேர விருந்து" பற்றிய குறிப்பு அது. தங்கள் விருந்து பற்றிய செய்தி இன்னும் வெளியாகவில்லையே என்ற கவலையுடனும், மேடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) தங்கள் விருந்தினர்களுக்காக மட்டுமே வந்தாரே தவிர, அந்தப் பத்திரிகையின் ஏராளமான வாசகர்களுக்காக அல்லவோ என்ற அச்சத்துடனும் அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தப் பத்திரிகைக்காகக் காத்திருந்தனர். இறுதியாக, அந்த இனிய நாள் வந்தது: "பால்பெக் (Balbec) நகரில் இந்த ஆண்டு கொண்டாட்டங்கள் மிகச் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. சிறிய பகல்நேர இசை நிகழ்ச்சிகள் மிகவும் பிரபலமாக உள்ளன, போன்றவை..." நல்லவேளையாக, மேடம் டி காம்ப்ரேமரின் பெயர் சரியாக எழுதப்பட்டிருந்தது; மேலும்—"மேலோட்டமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும்"—அப்பெயர் பட்டியலின் மிக உச்சியில் இடம்பெற்றிருந்தது. அது...செய்தித்தாள்கள் காட்டிய இந்தத் தகுதியற்ற செயலைக் கண்டு அதிருப்தி அடைவது மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது—ஏனெனில், இது அழைப்புப் பெறாதவர்களுடன் மனக்கசப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். அத்துடன், 'மேடம் டி காம்ப்ரிமர்' (Mme de Cambremer) முன்னிலையில், அந்தச் செய்தியை அனுப்பும் அளவுக்குத் துரோக எண்ணம் கொண்டவர் யார் என்று பாசாங்குத்தனமாகக் கேட்கவும் நேர்ந்தது; அதற்கு, உயர்குடிப் பண்புகள் நிறைந்த அந்த அன்பான 'மார்க்கிஸ்' (Marquise) பெண்மணி இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "இது உங்களுக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்; ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் உங்கள் வீட்டில் இருந்தேன் என்பது வெளிச்சத்திற்கு வந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியே."
400