இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி II

 மொட்டுவிடும் தோப்பிற்குள்
பகுதி ஒன்று


மார்செல் ப்ரூஸ்ட்


திரு. டி நார்போயிஸை (M. de Norpois) முதன்முறையாக இரவு உணவிற்கு அழைப்பது குறித்த பேச்சு எழுந்தபோது, ​​என் தாயார் வருத்தம் தெரிவித்தார்; ஏனெனில் பேராசிரியர் கோட்டார்ட் வெளியூரில் இருந்தார், மேலும் ஸ்வானுடனான (Swann) தொடர்பை என் தாயார் முழுமையாகத் துண்டித்திருந்தார். இவ்விருவருமே அந்த முன்னாள் தூதருக்கு நிச்சயம் சுவாரஸ்யமானவர்களாக அமைந்திருப்பார்கள். ஆனால் என் தந்தையோ, கோட்டார்ட் போன்ற ஒரு சிறந்த அறிவியலாளர் ஒருபோதும் இரவு விருந்துக்குத் தகுதியற்றவராக இருக்க முடியாது என்று பதிலளித்தார். மாறாக, ஸ்வான் தனது ஆடம்பரமான வெளிப்பாடுகளாலும், மிகச் சாதாரணமான அறிமுகங்களைக்கூட ஊரறியப் பறைசாற்றும் பழக்கத்தாலும் ஒரு மட்டமான 'ஷோ-ஆஃப்' (show-off) ஆகத் திகழ்ந்தார்; அவரை மார்க்கிஸ் டி நார்போயிஸ்—அவரது சொந்த வார்த்தைகளில் சொல்வதானால்—"நாற்றம் பிடித்தவர்" (stinking) என்றே கருதியிருப்பார். தந்தையின் இந்தப் பதிலுக்குச் சற்று விளக்கம் தேவைப்படுகிறது; ஏனெனில், சிலர் கோட்டார்டை ஒரு சாதாரணமான மனிதராகவும், ஸ்வானை சமூக விஷயங்களில் அதீத அடக்கமும் விவேகமும் கொண்டவராகவும் நினைவில் வைத்திருக்கலாம். ஆனால் ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, என் பெற்றோரின் அந்தப் பழைய நண்பர், "ஸ்வான் எனும் மகன்" மற்றும் "ஜாக்கி கிளப் ஸ்வான்" ஆகிய அடையாளங்களுடன் ஒரு புதிய ஆளுமையை (இதுவே கடைசி அல்ல) இணைத்துக்கொண்டிருந்தார்: அதுதான் "ஓடெட்-இன் (Odette) கணவர்" எனும் அடையாளம். அவரிடம் எப்போதும் இருந்த உள்ளுணர்வு, விருப்பம் மற்றும் உழைப்பு ஆகியவற்றை அந்தப் பெண்ணின் எளிய லட்சியங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்துக்கொண்டு, தன்னுடன் அந்த வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் துணைக்கு ஏற்றவாறு—தனது முந்தைய நிலையைவிட மிகவும் தாழ்வான—ஒரு புதிய நிலையை அவர் உருவாக்கிக்கொள்ளத் தொடங்கினார். இந்த வேடத்தில் அவர் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மனிதராக வெளிப்பட்டார். தனது மனைவியுடன் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்த அவர், புதிய அறிமுகங்களுடன் பழகிக்கொண்டே, அதே சமயம் தனது தனிப்பட்ட நண்பர்களைத் தனியாகவும் சந்தித்து வந்தார் (ஏனெனில், அவர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து ஓடெட்டைச் சந்திக்க விரும்பினாலன்றி, அவளை அவர்கள் மீது திணிக்க அவர் விரும்பவில்லை). எனவே, திருமணத்திற்கு முந்தைய தனது சமூக உலகில் இருந்த மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளுடன் ஒப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, இந்த புதிய மனிதர்களின் அந்தஸ்தை அளவிட ஓடெட்டின் பழைய நண்பர் வட்டத்தையே ஒரு அளவுகோலாக அவர் பயன்படுத்தியதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடியும்; இதன் மூலம் அவர்களை விருந்தினராக உபசரிப்பதில் அவருக்கு ஒருவிதமான சுய-திருப்தி கிடைத்தது. ஆயினும், பண்பற்ற அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களின் விருந்துகளை அலங்கரிக்கும் வகையான நற்பெயரற்ற பெண்களுடன் அவர் உறவுகளை வளர்க்க முயன்றார் என்பதை அறிந்திருந்தபோதிலும், (கடந்த காலத்திலும் சரி, இப்போதும் சரி, ட்விக்கன்ஹாம் அல்லது பக்கிங்ஹாம் அரண்மனைக்கான அழைப்பை மிகவும் நளினமாகப் புறக்கணிக்கும் ஒரு மனிதரான) அவர், ஒரு இளநிலை தலைமை அதிகாரியின் மனைவி மேடம் ஸ்வானைச் சந்திக்க வந்திருப்பதாக உரக்க அறிவித்ததைக் கேட்டு ஒருவர் திகைத்துப்போனார். நேர்த்தியான ஸ்வானின் எளிமையான குணம் என்பது தற்பெருமையின் ஒரு நுட்பமான வடிவமே என்றும், சில யூதர்களைப் போலவே, என் பெற்றோரின் பழைய நண்பரும், மிகவும் அப்பாவித்தனமான இறுமாப்பு மற்றும் அநாகரிகமான முரட்டுத்தனம் முதல் மிக நேர்த்தியான மரியாதை வரை, அவரது இனம் கடந்து வந்த அடுத்தடுத்த நிலைகளின் உருவகமாக இருந்தார் என்றும் வாதிடப்படலாம். ஆனால், இதற்கான முதன்மைக் காரணம்—பொதுவாக மனிதகுலத்திற்கே பொருந்தக்கூடிய ஒன்று—என்னவென்றால், நமது நற்பண்புகள் என்பவை நிரந்தரமாக நம் வசத்தில் இருக்கும் தன்னிச்சையான கூறுகள் அல்ல என்பதே. காலப்போக்கில், நாம் எந்தச் செயல்களுக்காக அவற்றைச் செய்ய முனைகிறோமோ, அந்தச் செயல்களுடன் அவை நம் மனதில் மிகவும் நெருக்கமாகப் பிணைந்துவிடுகின்றன. அதனால், வேறுபட்ட தன்மையுடைய ஒரு செயல்பாடு எழும்போது, அது நம்மைத் திடுக்கிடச் செய்கிறது—அதே நற்பண்புகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும் என்ற சிறு எண்ணம் கூட நமக்குத் தோன்றாமல் செய்துவிடுகிறது. இந்தப் புதிய அறிமுகங்களை வளர்த்துக்கொள்ள ஆர்வமாகவும், அவற்றைக் குறிப்பிடுவதில் பெருமையாகவும் இருந்த ஸ்வான், அடக்கமான அல்லது தாராள மனப்பான்மை கொண்ட அந்தப் பெரும் கலைஞர்களைப் போல இருந்தார். அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் பிற்பகுதியில் சமையலையோ தோட்டக்கலையையோ மேற்கொள்ளும்போது, தங்கள் உணவுகளுக்கோ அல்லது பூச்செடிகளுக்கோ பொழியப்படும் புகழில் ஒரு அப்பாவித்தனமான மகிழ்ச்சியைக் காட்டுவார்கள்; ஆனாலும், தங்கள் தலைசிறந்த படைப்புகள் குறித்த விமர்சனங்களை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளும் அவர்கள், அவற்றின் மீதான எந்த விமர்சனத்தையும் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்; அல்லது, தங்கள் ஓவியங்களில் ஒன்றை இலவசமாகக் கொடுக்கும்போது, டோமினோ விளையாட்டில் நாற்பது சூக்களை இழந்தால் கோபமடையாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.

பேராசிரியர் கோட்டார்டைப் பொறுத்தவரை, நாம் அவரை மீண்டும்—விரிவாகவும் மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகும்—*பாட்ரோனின்* இல்லமான ஷாட்டோ டி லா ராஸ்பெலியரில் காண்போம். இவ்விஷயத்தில், ஸ்வானுக்கு இந்த மாற்றம் ஒரு ஆச்சரியமாகவே அமையக்கூடும் என்பதைக் குறிப்பிட்டால் போதுமானது—ஏனெனில், நான் ஷான்ஸ்-எலிசேவில் கில்பெர்ட்டின் தந்தையைப் பார்க்கச் சென்ற காலத்திலேயே, என் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி அந்த மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது; மேலும், அவர் என்னிடம் ஒருபோதும் பேசியதில்லை என்பதால், தனது அரசியல் செல்வாக்கை என் கண்முன் வெளிப்படுத்திக் காட்டும் வாய்ப்பு அவருக்கு அமையவில்லை (உண்மையில், அவர் அப்படிச் செய்திருந்தாலும் கூட, அவரது தற்பெருமையை நான் உடனடியாகக் கவனித்திருக்க மாட்டேன்; ஏனெனில், ஒருவரைப் பற்றி நாம் நீண்டகாலமாக வைத்திருக்கும் பிம்பம் நம்மைப் பார்வையற்றவர்களாகவும் செவிடர்களாகவும் ஆக்கிவிடுகிறது; உதாரணமாக, தன் மருமகள் ஒருத்தி உதட்டில் பூசியிருந்த சாயத்தை என் அம்மா மூன்று ஆண்டுகளாகக் கவனிக்கவே இல்லை—அது ஒரு திரவத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாதவாறு முழுமையாகக் கரைந்திருப்பதைப் போலவே அது அவருக்குத் தோன்றியது; ஆனால் ஒரு நாள், ஒரு கூடுதல் துகள் அல்லது வேறேதோ ஒரு காரணம் 'மிகையூட்டல்' (supersaturation) எனப்படும் நிகழ்வைத் தூண்டியது: அதுவரை கவனிக்கப்படாமல் இருந்த அந்தச் சாயம் அனைத்தும் படிகங்களாக மாறின; வண்ணங்களின் அந்தத் திடீர் வெடிப்பைக் கண்ட என் அம்மா—கோம்ப்ரே (Combray) ஊர் மக்கள் செய்திருப்பதைப் போலவே—அது ஒரு அவமானம் என்று அறிவித்தார், அதோடு...(...தனது மருமகளுடனான அனைத்துத் தொடர்புகளையும் கிட்டத்தட்ட இழந்துவிட்டிருந்தார்). ஆனால் கோட்டார்டைப் (Cottard) பொறுத்தவரை, நிலைமை வேறுபட்டிருந்தது; வெர்டுரின் (Verdurin) குழுவில் ஸ்வான் (Swann) அறிமுகமான ஆரம்பகாலக் கட்டத்தைப் பார்த்திருந்த காலம் அவருக்கு வெகுதூரம் பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டிருந்தது; மேலும், ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல கௌரவங்களும் அதிகாரப்பூர்வப் பதவிகளும் அவரைத் தேடி வந்தன. இரண்டாவதாக, ஒரு நபர் முறையான கல்வி அறிவு இல்லாதவராகவும், மட்டமான வார்த்தை விளையாட்டுகளில் (puns) ஈடுபடுபவராகவும் இருக்கலாம்; ஆனாலும், சிறந்த வியூகவாதி அல்லது சிறந்த மருத்துவ நிபுணருக்குரியது போன்ற ஒரு தனித்துவமான திறமையை அவர் கொண்டிருக்கலாம்—அத்தகைய திறமையை பொதுவான கலாச்சார அறிவைக் கொண்டோ அல்லது கல்வியைக் கொண்டோ ஈடுசெய்ய முடியாது. உண்மையில், அவரது சக மருத்துவர்கள் கோட்டார்டை, காலப்போக்கில் ஐரோப்பிய அளவில் புகழ்பெற்ற ஒரு சாதாரண மருத்துவராக மட்டும் பார்க்கவில்லை. இளம் மருத்துவர்களில் மிகவும் புத்திசாலிகள்—மாற்றத்தின் தேவையிலிருந்தே புதிய பாணிகள் உருவாவதால், சில ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமாவது—தாங்கள் ஒருவேளை நோய்வாய்ப்பட்டால், தங்கள் உயிரை ஒப்படைக்கக்கூடிய ஒரே நிபுணர் கோட்டார்ட் தான் என்று அறிவித்தனர். அதே சமயம், நீட்சே (Nietzsche) அல்லது வாக்னர் (Wagner) பற்றி விவாதிக்கக்கூடிய, அதிக கலாச்சார அல்லது கலை ஆர்வம் கொண்ட மற்ற துறைத் தலைவர்களின் சகவாசத்தையே அவர்கள் விரும்பினர் என்பது உண்மைதான். மேடம் கோட்டார்ட் தனது கணவர் ஒரு நாள் மருத்துவப் புலத்தின் தலைவராக (Dean) வர வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் அவரது சக ஊழியர்களையும் மாணவர்களையும் விருந்துக்கு அழைக்கும் மாலை வேளைகளில், அங்கு இசை ஒலிக்கும்போது, ​​அதைக் கேட்பதை விட அடுத்த அறையில் சீட்டாட்டம் ஆடுவதையே கோட்டார்ட் விரும்பினார். இருப்பினும், நோயைக் கண்டறிவதில் அவரது மருத்துவப் பார்வையின் வேகம், ஆழம் மற்றும் துல்லியம் ஆகியவற்றை மக்கள் பாராட்டினர். மூன்றாவதாக, என் தந்தையைப் போன்ற ஒருவரிடம் பேராசிரியர் கோட்டார்ட் நடந்துகொண்ட விதத்தைப் பற்றிப் பார்க்கையில், ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்: நம் வாழ்வின் இரண்டாம் பாதியில் நாம் வெளிப்படுத்தும் இயல்பு என்பது—பெரும்பாலும் அது நம்முடைய அசல் இயல்பின் வளர்ச்சியோ, தேய்மானமோ, பெருக்கமோ அல்லது சுருக்கமோ ஆக இருந்தாலும்—எப்போதும் அதுவே இருப்பதில்லை; சில சமயங்களில் அது முற்றிலும் எதிரான இயல்பாக, அதாவது உள்ளும் புறமும் திருப்பப்பட்ட ஒரு ஆடையைப் போல மாறிவிடுகிறது. அவர் மீது மிகுந்த விருப்பம் கொண்டிருந்த வெர்டுரின் தம்பதியினரைத் தவிர, மற்றவர்களிடத்தில் கோட்டார்டின் தயக்கமான போக்கு, கூச்ச சுபாவம் மற்றும் அதீத கனிவு ஆகியவை அவரது இளமைப் பருவத்தில் அவரைத் தொடர்ந்து கேலிக்குள்ளாக்கின. எந்த நல்ல நண்பர் அவருக்கு 'உணர்ச்சியற்ற அல்லது இறுக்கமான' (icy) அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்குமாறு அறிவுறுத்தினாரோ தெரியவில்லை; ஆனால் அவரது சூழ்நிலையின் தீவிரத்தன்மை அவர் அதைச் செய்வதை எளிதாக்கியது. வெர்டுரின் தம்பதியினரின் வீட்டில் மட்டும் அவர் இயல்பாகவே தனது உண்மையான சுபாவத்திற்குத் திரும்பினார்; மற்ற இடங்களில் அவர் உணர்ச்சியற்றவராகவும், எளிதில் மௌனமாவராகவும், பேச வேண்டிய சூழலில் அதிகாரத் தொனியுடன் பேசுபவராகவும் மாறினார்; மேலும், விரும்பத்தகாத விஷயங்களைச் சொல்வதைத் தவிர்க்கவே மாட்டார். அவரை இதற்கு முன் பார்த்திராத வாடிக்கையாளர்களிடம் இந்த புதிய அணுகுமுறையை அவரால் சோதித்துப் பார்க்க முடிந்தது; அவர்களால் அவரை முந்தைய நடத்தையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க இயலாத நிலையில், அவர் இயல்பாகவே கடுகடுப்பானவர் அல்ல என்பதை அறிந்தால் அவர்கள் பெரிதும் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பார்கள். அவர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உணர்ச்சியற்ற ஒரு தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கவே முயன்றார்; மருத்துவமனையில் நோயாளிகளைப் பார்வையிடும்போதுகூட—தலைமை மருத்துவர் முதல் புதிய பயிற்சி மருத்துவர் வரை அனைவரையும் சிரிக்க வைக்கும் வகையிலான வார்த்தை விளையாட்டுக்களை அவர் அடுக்கிக்கொண்டே போனாலும்—அவரது முகத்தில் எந்தவொரு சலனமும் தெரிவதில்லை (தாடி மற்றும் மீசையை மழித்துவிட்டதால் அவரது முகம் அடையாளம் காண முடியாதபடி மாறியிருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது).

மார்க்கிஸ் டி நார்போயிஸ் (Marquis de Norpois) யார் என்பதைக் கூறி முடிப்போம். அவர் போருக்கு முன் முழு அதிகாரம் கொண்ட அமைச்சராகவும், 'சீஸ் மே' (Seize Mai) நெருக்கடியின் போது தூதராகவும் பணியாற்றியிருந்தார்; ஆயினும்—பலருக்கும் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில்—அதன் பிறகு பலமுறை சிறப்புப் பணிகளில் பிரான்ஸைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பொறுப்பு அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது (எகிப்தில் கடன் கட்டுப்பாட்டாளராகப் பணியாற்றிய காலம் உட்பட; அங்கு அவரது சிறந்த நிதிசார் நுண்ணறிவு மதிப்புமிக்க சேவையை வழங்க அவருக்கு உதவியது). பழமைவாதப் போக்குடைய ஒரு பிரபுத்துவ வர்க்கத்தினர் பணியாற்ற மறுத்திருக்கக்கூடிய, அதே சமயம் நார்போயிஸின் கடந்தகாலம், தொடர்புகள் மற்றும் கருத்துகளின் காரணமாக அவர் மீது சந்தேகம் கொள்ளத் தூண்டியிருக்கக்கூடிய 'ரேடிக்கல்' (முற்போக்கு) அமைச்சரவைகளால் அவர் அப்பணிகளுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆயினும், இத்தகைய நியமனத்தின் மூலம் பிரான்ஸின் முக்கிய நலன்கள் குறித்த தங்கள் பரந்த கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்துவதாக அந்த முற்போக்கு அமைச்சர்கள் உணர்ந்தனர்; சாதாரண அரசியல்வாதிகளிலிருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக்காட்டி—'ஜர்னல் டெஸ் டெபாட்ஸ்' (Journal des Débats) போன்ற இதழ்களிலிருந்தும் 'தேசத் தலைவர்கள்' (statesmen) என்ற பாராட்டைப் பெற்று—பிரபுத்துவப் பெயருடன் இணைந்த கௌரவம் மற்றும் எதிர்பாராத, வியத்தகு தேர்வின் மூலம் தூண்டப்பட்ட பொதுமக்களின் ஈர்ப்பு ஆகிய இரண்டின் பலன்களையும் அவர்கள் அறுவடை செய்தனர். அரசியல் விசுவாசமின்மை குறித்த அச்சமின்றி நார்போயிஸை அழைப்பதன் மூலம் இந்த நன்மைகளைப் பெற முடியும் என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்—அவரது உயர்குடிப் பின்னணி அத்தகைய ஆபத்திற்கு எதிரான ஒரு எச்சரிக்கையாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு உத்தரவாதமாகவும் அமைந்திருந்தது. இதில் குடியரசு அரசாங்கம் தவறாக நினைக்கவில்லை. ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை பிரபுத்துவ வர்க்கத்தினர்—தங்கள் பெயரை யாராலும் பறிக்க முடியாத ஒரு உள்ளார்ந்த சொத்தாகக் கருதி வளர்க்கப்பட்டவர்கள் (அதன் துல்லியமான மதிப்பைத் தங்கள் சமமானவர்களோ அல்லது இன்னும் உயர்ந்த பிறப்புடையவர்களோ நன்கு அறிவார்கள்)—நாகரிகமான கருத்துக்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவதிலும், 'சரியான' வகை மனிதர்களுடன் மட்டுமே பழகுவதிலும் பல நடுத்தர வர்க்கத்தினர் செலவிடும் முயற்சியைத் தாங்கள் மேற்கொள்ளத் தேவையில்லை என்பதை அறிவார்கள் (ஏனெனில் அத்தகைய முயற்சியால் உறுதியான பலன் ஏதும் கிடைக்கப்போவதில்லை). மறுபுறம், சமூகப் படிநிலையில் தங்களுக்குச் சற்று மேலுள்ள அரச அல்லது பிரபுத்துவக் குடும்பங்களின் பார்வையில் தங்கள் அந்தஸ்தை உயர்த்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் இந்த உயர்குடியினர், ஒரு விஷயத்தை நன்கு உணர்ந்துள்ளனர்: அதாவது, சமமான குலப்பெருமை கொண்ட தங்கள் போட்டியாளர்களை விஞ்சக்கூடிய வகையில், தங்கள் பெயருடன் முன்பு இல்லாத ஒரு புதிய அம்சத்தைச் சேர்த்தால் மட்டுமே அதைச் சாதிக்க முடியும்—அது அரசியல் செல்வாக்கோ அல்லது ஒரு நற்பெயரோ......இலக்கிய அல்லது கலைசார்ந்த சிறப்பு, அல்லது ஒரு பெரும் செல்வம். மேலும், முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரால் கவரப்பட்டு, எந்த இளவரசனும் நன்றி சொல்லாத ஒரு பயனற்ற நட்பை வழங்கும் ஏதோவொரு அற்பமான நாட்டு நிலப்பிரபுவுக்காக அவள் செலவழித்திருக்கக்கூடிய பணத்தை, அதற்குப் பதிலாக, தூதரகப் பதவிகளைப் பெற்றுத் தரக்கூடிய அல்லது தேர்தலில் ஒரு வேட்பாளருக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடிய அரசியல்வாதிகள் (ஃபிரீமேசன்கள் உட்பட) மீதும்; ஒருவர் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் "முன்னேற" உதவும் கலைஞர்கள் அல்லது அறிஞர்கள் மீதும்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், புதிய புகழை அளிக்கக்கூடிய அல்லது ஒரு செல்வந்தத் திருமணத்திற்கு வழிவகுக்கக்கூடிய எவர் மீதும் அவள் தாராளமாகச் செலவழிப்பாள்.

ஆனால், எம். டி நோர்பாய்ஸைப் பொறுத்தவரை, முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், அவருடைய நீண்டகால தூதரகப் பணி, "அரசாங்கத்தின் மனப்பான்மை" என்று அறியப்படும் அந்த எதிர்மறையான, பழமைவாத, மரபுசார்ந்த மனநிலையை அவருக்குள் புகுத்தியிருந்தது—இந்த மனப்பான்மை எல்லா அரசாங்கங்களாலும் பகிரப்படுகிறது, குறிப்பாக, எந்தவொரு நிர்வாகத்தின் கீழும் தூதரக அலுவலகங்களில் நிலவும் நெறியாகும். அவருடைய தொழில், எதிர்க்கட்சியினரால் கையாளப்படும் ஏறக்குறைய புரட்சிகரமான—அல்லது குறைந்தபட்சம் முறையற்ற—தந்திரங்கள் மீது ஒரு வெறுப்பையும், பயத்தையும், அவமதிப்பையும் அவருக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தது. எழுத்தறிவில்லாதவர்களைத் தவிர—அவர்கள் சாமானிய மக்களாக இருந்தாலும் சரி, உயர் சமூகத்தினராக இருந்தாலும் சரி—மக்களுக்கு மனோபாவ வேறுபாடுகள் ஒரு பொருட்டல்ல; அவர்களை ஒன்றிணைப்பது பொதுவான கருத்து அல்ல, மாறாக மன ஒற்றுமையே. லெகோவே போன்ற ஒரு கல்வியாளர்—செவ்வியல் இலக்கியங்களின் ஆதரவாளர்—கிளாடெல் வழங்கும் பொய்லோவின் புகழுரையை விட, மாக்சிம் டுக்காம்ப் அல்லது மெசியர்ஸ் வழங்கும் விக்டர் ஹியூகோவின் புகழுரையை மிகவும் எளிதாகப் பாராட்டுவார். பொதுவான தேசியம், பாரேஸுக்கும் அவரது தொகுதி மக்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கக்கூடும்—அவர்கள் அவருக்கும் திரு. ஜார்ஜ் பெர்ரிக்கும் இடையே பெரிய வேறுபாட்டைக் காண்பதில்லை—ஆயினும், அது அவரை சக கல்வியாளர்களுடன் ஒன்றிணைக்கத் தவறுகிறது; அவர்கள், அவரது அரசியல் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொண்டாலும், வேறுபட்ட மனோபாவத்தைக் கொண்டுள்ளனர்; அவர்கள் திரு. ரிபோட் மற்றும் டெஷானெல் போன்ற எதிரிகளை விரும்பக்கூடும்—இவர்கள், தீவிர முடியாட்சி ஆதரவாளர்கள், மாராஸ் அல்லது லியோன் டாடேவை விட தங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள் என்று உணரும் மனிதர்கள்; பிந்தையவர்களும் மன்னரின் மறுஸ்தாபனத்தை விரும்பினாலும் கூட. எம். டி நோர்பாய்ஸ் வார்த்தைகளைக் குறைவாகப் பயன்படுத்தினார்—அது வெறும் தொழில்முறைப் பழக்கமான எச்சரிக்கை மற்றும் ஒதுங்கியிருத்தல் காரணமாக மட்டுமல்ல, மாறாக, இரண்டு நாடுகளை நெருக்கமாக்குவதற்காகப் பத்தாண்டுகளாக மேற்கொண்ட முயற்சிகளை—ஒரு பேச்சிலோ அல்லது ஒரு செயல்திட்டத்திலோ—ஒற்றை அடைமொழியால் சுருக்கமாகக் கூறிவிடக்கூடிய மனிதர்களுக்கு, வார்த்தைகள் அதிக மதிப்பையும் நுட்பமான அர்த்தங்களையும் வழங்கியதாலும் கூட. அந்த அடைமொழி மேலோட்டமாகப் பார்க்கச் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அதில் அவர்கள் ஒரு முழு உலக அர்த்தத்தையும் உணர்ந்தனர். ஆணையத்தில் அவர் மிகவும் ஒதுங்கியவராகக் கருதப்பட்டார்; அங்கு அவர் என் தந்தைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தார்—முன்னாள் தூதர் தன் மீது காட்டிய நட்பிற்காக மற்றவர்களால் என் தந்தை அடிக்கடி பாராட்டப்பட்டார். இந்த நட்பு மற்ற எல்லோரையும் விட என் தந்தையையே அதிகம் ஆச்சரியப்படுத்தியது; ஏனெனில், பொதுவாக மிகவும் கனிவான குணம் இல்லாத அவர், தனது நெருங்கிய வட்டத்தைத் தாண்டி யாரும் தன்னை நாடி வராத பழக்கத்தில் இருந்தார்—இந்த உண்மையை அவரே வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வார். நமது அனுதாபங்கள் எங்கே இருக்கின்றன என்பதைத் தீர்மானிக்கும்போது, ​​நம்மில் ஒவ்வொருவரும் கடைப்பிடிக்கும் அந்த முற்றிலும் தனிப்பட்ட கண்ணோட்டத்திலிருந்தே அந்தத் தூதரின் அணுகுமுறைகள் உருவானன என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அந்தக் கண்ணோட்டத்தின்படி, ஒருவரால் சலிப்படையச் செய்யப்பட்ட அல்லது எரிச்சலூட்டப்பட்ட ஒருவரின் பார்வையில், அவருடைய அறிவுசார் குணங்களோ அல்லது உணர்திறனோ குறைவான மதிப்பையே பெறும்; மாறாக, பலரால் அறிவற்றவர், அற்பமானவர், மற்றும் முக்கியமற்றவர் என்று புறக்கணிக்கப்படக்கூடிய மற்றொரு நபரின் இயல்பான வசீகரமும் மகிழ்ச்சியுமே அதிக மதிப்பைப் பெறும். "டி நோர்பாய்ஸ் என்னை மீண்டும் இரவு உணவிற்கு அழைத்திருக்கிறார்; இது அசாதாரணமானது; ஆணையத்தில் உள்ள அனைவரும் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அங்குள்ள யாருடனும் அவருக்குத் தனிப்பட்ட தொடர்புகள் எதுவும் இல்லை. 1870-ஆம் ஆண்டுப் போரைப் பற்றிய சில சிலிர்ப்பூட்டும் கதைகளை அவர் மீண்டும் என்னிடம் கூறுவார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்." பிரஷ்யாவின் வளர்ந்து வரும் சக்தி மற்றும் போர்க்குணமிக்க நோக்கங்கள் குறித்துப் பேரரசரை எச்சரித்த ஒரே மனிதர் ஒருவேளை திரு. டி நோர்பாய்ஸ் தான் என்பதையும், பிஸ்மார்க் அவருடைய அறிவாற்றலை மிகவும் மதித்தார் என்பதையும் என் தந்தை அறிந்திருந்தார். சமீபத்தில், ஓபராவில்—தியோடோசியஸ் மன்னருக்காக நடத்தப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான நிகழ்ச்சியின் போது—மன்னர் திரு. டி நோர்பாய்ஸுடன் நடத்திய நீண்ட உரையாடலை செய்தித்தாள்கள் குறிப்பிட்டிருந்தன. "மன்னரின் இந்த வருகை உண்மையிலேயே முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததா என்பதை நான் கண்டறிய வேண்டும்," என்றார் வெளிநாட்டு விவகாரங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட என் தந்தை. "வயதான நோர்பாய்ஸ் பொதுவாக மிகவும் வாயை இறுக மூடிக்கொள்பவர் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் என்னிடம் மட்டும் அவர் மிகவும் இனிமையாக மனம் திறந்து பேசுகிறார்."

என் தாயைப் பொறுத்தவரை, ஒருவேளை அந்தத் தூதரிடம், அவரை இயல்பாகக் கவரும் வகையிலான அறிவுத்திறன் இருந்திருக்காது. மேலும் நான் ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும், திரு. டி நோர்பாய்ஸின் உரையாடல், ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில், ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கம் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்குரிய பழமையான சொற்றொடர்களின் ஒரு முழுமையான தொகுப்பாகவே இருந்தது—அந்தத் தொழிலுக்கும் அந்த வர்க்கத்திற்கும், ஒருவேளை அந்தக் காலகட்டம் முற்றிலுமாக மறைந்துவிடாமலும் இருந்திருக்கலாம்—அவர் கூறிய கருத்துக்களை அப்படியே பதிவு செய்யாமல் விட்டதற்காக நான் சில சமயங்களில் வருந்துகிறேன். இவ்வாறு, தனது அசாதாரணமான தொப்பிகளை எங்கிருந்து பெறுகிறார் என்று கேட்கப்பட்டபோது, ​​"நான் என் தொப்பிகளைக் கண்டெடுப்பதில்லை. அவற்றை நானே வைத்துக்கொள்கிறேன்" என்று பதிலளித்த அந்த பாலாய்-ராயல் நடிகரைப் போலவே, என்னாலும் ஒரு பழங்கால விசித்திரத் தோற்றத்தை மிக எளிதாக அடைந்திருக்க முடியும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், என் அம்மா எம். டி நோர்பாய்ஸை சற்றே "பழமைவாதி" என்று கருதினார் என நான் நம்புகிறேன்—நடத்தை ரீதியாக அந்தப் பண்பை அவர் சிறிதும் விரும்பத்தகாததாகக் கருதவில்லை; இருப்பினும், அது அவரை அவ்வளவாகக் கவரவில்லை, கருத்துகளின் தளத்தில் அல்ல (ஏனெனில் எம். டி நோர்பாய்ஸின் கருத்துகள் முற்றிலும் நவீனமானவை), மாறாக......பாவனைகள். ஆயினும், தன் கணவர் மீது அரியதொரு விருப்பத்தைக் காட்டிய அந்தத் தூதரைப் பற்றி அவரிடம் பாராட்டிப் பேசுவது, மறைமுகமாகத் தன் கணவரைப் புகழ்ந்து மகிழ்விப்பதற்கான ஒரு வழியாகும் என்று அவள் கருதினாள். திரு. டி நார்ப்போயிஸ் (M. de Norpois) மீதான என் தந்தையின் உயர்ந்த அபிப்பிராயத்தை உறுதிப்படுத்துவதன் மூலமும், அதன் மூலம் அவர் தன்னைப் பற்றியும் நல்லெண்ணம் கொள்ளச் செய்வதன் மூலமும், தன் கணவரின் வாழ்க்கையை இனிமையாக்கும் கடமையை அவள் நிறைவேற்றினாள்; சமையல் மிகச் சிறப்பாக இருப்பதையும், பணிவிடை சத்தமின்றி நடைபெறுவதையும் உறுதிசெய்யும்போது அவள் எப்படிச் செயல்பட்டாளோ, அதே போன்றதொரு கடமை உணர்வு இது. என் தந்தையிடம் பொய் சொல்ல இயலாதவளாக இருந்ததால், அந்தத் தூதரை மனதாரப் பாராட்டும் வகையில் அவரைப் போற்ற அவள் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டாள். மேலும், அவரது கனிவான தோற்றத்தையும், சற்றுப் பழமையான பாணியிலான கண்ணியத்தையும் அவள் இயல்பாகவே விரும்பினாள் (அக்கண்ணியம் எவ்வளவு சம்பிரதாயபூர்வமானது என்றால், நிமிர்ந்து கம்பீரமாக நடந்து செல்லும்போது, ​​வண்டியில் செல்லும் என் தாயாரைக் கண்டால், அவர் தன் தொப்பியை உயர்த்திக் கழற்றி மரியாதை செய்வதற்கு முன், அப்போதுதான் பற்றவைத்திருந்த சுருட்டைத் தூக்கி எறிந்துவிடுவார்); அளவான பேச்சு—அதில் அவர் தன்னைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே பேசுவார், எப்போதும் கேட்பவருக்கு எது மகிழ்ச்சி தரும் என்பதையே கருத்தில் கொள்வார்; மற்றும் கடிதங்களுக்குப் பதிலளிப்பதில் அவர் காட்டிய வியக்கத்தக்க துரிதம்—எவ்வளவு விரைவாகவென்றால், என் தந்தை ஒரு கடிதத்தை அனுப்பிய உடனேயே திரு. டி நார்ப்போயிஸின் கையெழுத்து அடங்கிய உறையைக் காணும்போது, ​​ஏதோ துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தங்கள் கடிதங்கள் தபாலில் ஒன்றையொன்று கடந்து சென்றிருக்க வேண்டும் என்றே முதலில் நினைப்பார்; அவருக்கு மட்டும் ஏதோ சிறப்புத் தபால் சேவைகள் இருப்பது போல அது தோன்றும். மிகுந்த பணிச் சுமைக்கு இடையிலும் அவர் நேரத்தைக் கடைப்பிடிப்பதையும், பல சமூகக் கடமைகளுக்கு இடையிலும் அவர் கனிவாக இருப்பதையும் கண்டு என் தாயார் வியந்தார்; ஆனால், அத்தகைய "இருப்பினும்" (despite) என்ற சொற்களால் குறிக்கப்படும் முரண்பாடுகள் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத "காரணங்களே" (because) என்பதை அவள் உணரவில்லை—அதாவது (வயதானவர்கள் தங்கள் வயதுக்கு மீறிய ஆற்றல் கொண்டவர்களாகவும், அரசர்கள் எளிமை மிக்கவர்களாகவும், கிராமப்புறத்தினர் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர்களாகவும் இருப்பது போல) அதே பழக்கவழக்கங்கள்தான் திரு. டி நார்ப்போயிஸை இத்தனை பணிகளைக் கையாளவும், பதிலளிப்பதில் ஒழுங்குமுறையைக் கடைப்பிடிக்கவும், சமூகத்தில் சிறந்து விளங்கவும், எங்களிடம் கனிவாக நடந்துகொள்ளவும் உதவின. மேலும், என் தாயாரின் தவறு—அதிக அடக்கம் கொண்ட அனைவரையும் போலவே—தன்னைப் பற்றிய விஷயங்களை மற்ற விவகாரங்களை விடக் கீழானதாகவும், எனவே அவற்றிலிருந்து தனிப்பட்டதாகவும் கருதியதிலிருந்து உருவானது; என் தந்தையின் நண்பர் எங்களுக்கு அனுப்பிய அந்தப் பதிலைக்—தினமும் அவர் எழுதும் ஏராளமான கடிதங்களுக்கு மத்தியிலும் விரைவாக அனுப்பப்பட்ட ஒன்றை—அந்தப் பெரும் கடிதப் போக்குவரத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்காமல், அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்றாகவே அவள் கருதினாள். அதேபோல, எங்கள் வீட்டில் நடந்த அந்த இரவு விருந்தை, திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) வாழ்வில் எண்ணற்ற சமூக நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக மட்டும் அவள் கருதவில்லை. தூதராகப் பணியாற்றிய காலத்தில், சமூக விருந்துகளைத் தனது கடமைகளின் ஒரு பகுதியாகவே கருதிப் பழகியவர் அவர் என்பதை அவள் கவனத்தில் கொள்ளத் தவறிவிட்டாள்; எங்களுடன் விருந்து உண்கிறார் என்பதற்காக மட்டும், அந்த இயல்பான நேர்த்தியையும் கண்ணியத்தையும் அவர் கைவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமற்றதாக இருந்திருக்கும். திரு. டி நார்போயிஸ் எங்கள் வீட்டில் கலந்துகொண்ட அந்த முதல் விருந்து என் நினைவில் பசுமையாக உள்ளது; நான் இன்னும் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் அது நடந்தது. அதற்குக் காரணம் இரண்டு விஷயங்கள்: ஒன்று, அன்று மதியம்தான் நான் 'லா பெர்மா' (La Berma) நடித்த 'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகத்தின் பகல்நேரக் காட்சியைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். மற்றொன்று, திரு. டி நார்போயிஸுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கில்பெர்ட் ஸ்வான் (Gilberte Swann) மற்றும் அவளது பெற்றோரைப் பற்றிய விஷயங்கள் எனக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளுக்கும், அதே குடும்பத்தினர் மற்றவர்களிடம் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளுக்கும் இடையே எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதை நான் ஒரு புதிய கோணத்தில் அப்போதுதான் உணர்ந்தேன்.

புத்தாண்டு விடுமுறை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையில் நான் ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கியிருந்ததை என் அம்மா கவனித்திருந்தாள்—அந்த விடுமுறை நாட்களில் கில்பெர்ட்டைச் சந்திக்க எனக்கு அனுமதி இருக்காது என்று அவளே என்னிடம் சொல்லியிருந்தாள். என் மனதை மாற்றும் விதமாக ஒரு நாள் அவள் என்னிடம், "லா பெர்மா நடிப்பைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற மிகுந்த விருப்பம் உனக்கு இன்னும் இருந்தால், உன் அப்பா உன்னைச் செல்ல அனுமதிக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன்; உன் பாட்டி உன்னை அழைத்துச் செல்வார்," என்று கூறினாள்.

ஆனால், லா பெர்மாவின் நடிப்பை நான் பார்க்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அது ஒரு இளைஞன் போற்றி மதிக்க வேண்டிய அனுபவம் என்றும் திரு. டி நார்போயிஸ் அவரிடம் கூறியிருந்ததால்தான் என் அப்பா மனம் மாறினார். அதுவரை, 'அற்பமான விஷயங்கள்' (இதை அவர் கூறியபோது என் பாட்டிக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது) என்று அவர் கருதியவற்றிற்காக நேரத்தை வீணடிப்பதையோ அல்லது உடல்நலத்தைக் கெடுத்துக்கொள்வதையோ அவர் கடுமையாக எதிர்த்து வந்தார்; ஆனால் இப்போது, ​​அந்தத் தூதர் பரிந்துரைத்த இந்த நிகழ்வை, ஒரு சிறந்த எதிர்கால வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதற்கான மதிப்புமிக்க நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக அவர் கருதத் தொடங்கினார். லா பெர்மாவின் நடிப்பைக் காண்பதன் மூலம் எனக்குக் கிடைக்கும் என்று நம்பிய நன்மையை விட்டுக்கொடுத்ததன் மூலம் என் உடல்நலத்திற்காக ஒரு பெரிய தியாகத்தைச் செய்திருந்த என் பாட்டிக்கு, திரு. டி நார்போயிஸின் ஒரே ஒரு வார்த்தையால் அந்த நன்மை திடீரென முக்கியமற்றதாகக் கருதப்படுவதைக் கண்டு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. எனக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்த 'தூய காற்று மற்றும் சீக்கிரம் உறங்கச் செல்லும் பழக்கம்' ஆகியவற்றைச் சார்ந்த தனது அசைக்க முடியாத பகுத்தறிவுவாத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில், நான் அதை மீறவிருந்த செயலை ஒரு பெரும் பேரிடராகக் கருதி வருந்தினார்; மேலும் என் தந்தையிடம், "எவ்வளவு யோசனையற்றவராக இருக்கிறீர்கள்!" என்று விரக்தியான தொனியில் கூறினார். அதற்கு என் தந்தை ஆத்திரத்துடன் பதிலளித்தார்: "என்னது? இப்போது அவனைக் கூட்டிச் செல்லக் கூடாது என்று நினைப்பது *நீங்கள்தானா*! இது வேடிக்கையாக இருக்கிறது; அவனுக்கு அது நல்லது என்றுதானே இவ்வளவு நாளாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?"

ஆனால், மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில் திரு. டி நார்போவா (M. de Norpois) மாறியிருந்தார்......என் தந்தையின் எண்ணங்களைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு தூதராகப் பணியாற்ற வேண்டும் என்பதே அவரது நீண்டகால விருப்பமாக இருந்தது. அமைச்சகத்தில் நான் சிறிது காலம் பணிபுரிந்தாலும், ஒரு கட்டத்தில் கில்பெர்ட் (Gilberte) வசிக்காத வேறொரு நாட்டின் தலைநகருக்குத் தூதராக அனுப்பப்படக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) நோக்கிய நடைப்பயணங்களின்போது நான் முன்பு திட்டமிட்டு, பின்னர் கைவிட்ட இலக்கிய முயற்சிகளுக்கே திரும்பியிருக்க நான் விரும்பினேன். ஆனால், இலக்கியத் துறையை ஒரு 'தொழில்' என்ற அந்தஸ்திற்குக் கூடத் தகுதியற்றதாகக் கருதி, அதைத் தூதரகப் பணியை விட மிகவும் தாழ்வானதாகவே என் தந்தை கருதினார்; அதனால் நான் இலக்கியத் துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதை அவர் தொடர்ந்து எதிர்த்து வந்தார். ஆனால், ஒரு எழுத்தாளரால் தூதரை விட அதிக மரியாதையையும் செல்வாக்கையும் பெற முடியும் என்பதோடு, அதிக சுதந்திரத்துடனும் செயல்பட முடியும் என்று திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவரிடம் உறுதியளித்த பின்னரே அந்த நிலைப்பாடு மாறியது (நார்போயிஸ் புதிய வகை தூதரக அதிகாரிகளை அதிகம் விரும்பாதவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது).

"சரி! இதை நான் நம்பவே மாட்டேன்—நீ இலக்கியத் துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதை அந்த முதிய நார்போயிஸ் துளியும் எதிர்க்கவில்லை," என்று என் தந்தை என்னிடம் கூறினார். அவரே ஓரளவுக்குச் செல்வாக்கு மிக்க மனிதராக இருந்ததாலும், முக்கியமானவர்களுடன் உரையாடுவதன் மூலம் எந்தவொரு பிரச்சனைக்கும் தீர்வு காண முடியும் அல்லது சாதகமான முடிவைப் பெற முடியும் என்று நம்பியதாலும், அவர் மேலும் கூறினார்: "ஆணையக் கூட்டத்திற்குப் பிறகு ஒரு மாலை வேளையில் அவரை இரவு உணவிற்கு வீட்டிற்கு அழைத்து வருகிறேன். நீ அவரிடம் உரையாடலாம், அப்போதுதான் அவர் உன்னைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர முடியும். அவருக்குக் காட்டுவதற்கு ஏற்றவாறு ஏதாவது நல்ல விஷயத்தை எழுதி வை; *Revue des Deux Mondes* இதழின் ஆசிரியருடன் அவருக்கு மிக நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு—அவர் உன் படைப்பை அங்கு வெளியிடச் செய்வார், எல்லாவற்றையும் சரிசெய்வார்; அவர் மிகவும் தந்திரமானவர். சொல்லப்போனால், இக்காலகட்டத்தின் தூதரகப் பணிகள் குறித்து அவருக்குச் சற்று அதிருப்தி இருப்பது போலவே தோன்றுகிறது...!"

கில்பெர்ட்டிடமிருந்து பிரிய வேண்டியிருக்காது என்ற எண்ணம், திரு. டி நார்போயிஸிடம் காட்டுவதற்கு ஏற்ற ஒரு சிறந்த படைப்பை எழுத வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை என்னுள் தூண்டியது (அதற்கான திறன் என்னிடம் இருந்ததா என்பது வேறு விஷயம்). சில பக்கங்களை எழுதிய பிறகு, சலிப்பு காரணமாக என் கையிலிருந்து பேனா நழுவி விழுந்தது; எனக்குள் எந்தத் திறமையும் இல்லை என்பதையும், அந்த இயல்பான ஆற்றல் என்னிடம் இல்லை என்பதையும் நினைத்து ஆத்திரத்துடன் கண்ணீர் விட்டேன். திரு. டி நார்போயிஸின் வருகையால் கிடைக்கவிருந்த பாரிஸில் தொடர்ந்து தங்கும் வாய்ப்பைக்கூட என்னால் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற எண்ணம் என்னை வாட்டியது. லா பெர்மா (La Berma)வின் நடிப்பைக் காணப்போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்பு மட்டுமே என் துயரத்திலிருந்து என்னைச் சற்று திசைதிருப்பியது. புயல்கள் மிகக் கடுமையாக வீசும் இடங்களில் மட்டுமே அவற்றைக் காண நான் விரும்பியது போலவே, அந்தச் சிறந்த நடிகையை, ஸ்வான் (Swann) குறிப்பிட்டது போல அவர் உன்னத நிலையை எட்டியிருந்த அந்தச் செவ்வியல் பாத்திரங்களில் ஒன்றில் மட்டுமே கேட்க விரும்பினேன். ஏனெனில், ஒரு மதிப்புமிக்க அனுபவத்தைக் கண்டறியும் நம்பிக்கையில் இயற்கை அல்லது கலையின் சில தாக்கங்களை நாம் பெற விரும்பும்போது, ​​அதற்குப் பதிலாகத் தரம் குறைந்த தாக்கங்களை—அதாவது அழகின் உண்மையான மதிப்பைப் பற்றி நம்மைத் தவறாக வழிநடத்தக்கூடிய தாக்கங்களை—ஏற்றுக்கொள்ள நம் ஆன்மா தயக்கம் காட்டுகிறது. *ஆண்ட்ரோமாக்* (Andromaque), *லெ கேப்ரிசஸ் டி மரியான்* (Les Caprices de Marianne), *ஃபெட்ரே* (Phèdre) ஆகிய நாடகங்களில் லா பெர்மா (La Berma) தோன்றிய நிகழ்வுகளே என் கற்பனை பெரிதும் ஏங்கியிருந்த புகழ்பெற்ற அனுபவங்களாகும். "மன்னரே, விரைவான ஒரு பயணம் உம்மை எங்களிடமிருந்து பிரித்துச் செல்கிறது என்று சொல்கிறார்கள்" போன்ற வரிகளை லா பெர்மா உச்சரிப்பதைக் கேட்க நேர்ந்தால், ஃப்ராரியில் (Frari) உள்ள டிஷியனின் (Titian) ஓவியத்தையோ அல்லது சான் ஜியோர்ஜியோ டீ ஷியாவோனியில் (San Giorgio dei Schiavoni) உள்ள கார்பாச்சியோவின் (Carpaccio) ஓவியங்களையோ காண ஒரு கோண்டோலா (gondola) படகு என்னை அழைத்துச் செல்லும் நாளில் ஏற்படும் அதே பரவசத்தை நானும் உணர்வேன். அச்சிடப்பட்ட நூல்களில் இருந்த எளிய கருப்பு-வெள்ளை படங்களின் மூலமாகவே அவற்றை நான் அறிந்திருந்தேன்; ஆயினும், அந்தப் பொன்னான குரலின் சூழலிலும் ஒளிவட்டத்திலும் அவற்றை நேரில் காணப்போகிறேன் என்ற எண்ணம்—ஒரு பயணத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கும் உணர்வைப் போல—என் இதயத்தை வேகமாகத் துடிக்க வைத்தது. வெனிஸில் உள்ள கார்பாச்சியோவின் ஓவியம், *ஃபெட்ரே* நாடகத்தில் லா பெர்மா—இவை ஓவியம் அல்லது நாடகத்தின் தலைசிறந்த படைப்புகளாகவும், அவற்றுக்குரிய பெருமையால் என் மனதில் மிகத் தெளிவாகப் பதிந்தவையாகவும் இருந்தன. அவை என் மனதில் எவ்வளவு பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்திருந்தன என்றால், லூவ்ரே (Louvre) அருங்காட்சியகத்தில் கார்பாச்சியோவின் ஓவியங்களையோ அல்லது நான் கேள்விப்படாத வேறொரு நாடகத்தில் லா பெர்மாவையோ காணச் சென்றிருந்தால், என் ஆயிரக்கணக்கான கனவுகளின் தனித்துவமான மற்றும் கற்பனைக்கெட்டாத அந்தப் பொருளை இறுதியாகக் காணும்போது ஏற்படும் அந்த உன்னதமான வியப்புணர்வை நான் அடைந்திருக்க மாட்டேன். மேலும், லா பெர்மாவின் நடிப்பு உயர்குணத்தின் அல்லது துயரத்தின் சில அம்சங்களை வெளிப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்த்த நிலையில், ஒரு சாதாரணமான அல்லது தரமற்ற படைப்பின் மீது உண்மை மற்றும் அழகை மெருகூட்டுவதற்குப் பதிலாக, உண்மையான தகுதிவாய்ந்த ஒரு படைப்பின் மீது அவர் தனது நடிப்பை வெளிப்படுத்தினால், அந்த நடிப்பின் மகத்துவமும் யதார்த்தமும் இன்னும் ஆழமானதாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.
@@
...உண்மைகளை முழுமையாக அறிந்திருந்த நிலையில். வோகுபெர்ட் (Vaugoubert) தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தப் போராடியதாகத் தோன்றியது; ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு, அவரை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். மிகவும் நம்பகமான ஒருவர் என்னிடம் ஒரு ரகசியத்தையும் பகிர்ந்துகொண்டார்: இரவு உணவிற்குப் பிறகு—அரசர் அரசவையை நடத்திக்கொண்டிருந்தபோது—அவர் வோகுபெர்ட்டை அணுகி, தாழ்ந்த குரலில் அவரிடம், "என் அன்பிற்குரிய மார்க்கிஸ் (Marquis) அவர்களே, உங்கள் மாணவர் மீது உங்களுக்குத் திருப்திதானே?" என்று கேட்டாராம்.

"இருபது ஆண்டுகாலப் பேச்சுவார்த்தைகளை விட, அந்த ஒரு வாழ்த்துரை இரு நாடுகளையும் நெருக்கமாக்குவதிலும்—இரண்டாம் தியோடோசியஸ் (Theodosius II) மிக அழகாக விவரித்தது போல, அவற்றின் 'இயல்பான பிணைப்புகளை' (affinities) வலுப்படுத்துவதிலும்—அதிகப் பங்காற்றியது என்பது உறுதி," என்று திரு. டி நார்பாய்ஸ் (M. de Norpois) முடித்தார். "வேண்டுமென்றால் அதை வெறும் ஒரு வார்த்தை என்று சொல்லலாம்; ஆனால் அது அடைந்த வெற்றியைப் பாருங்கள்; ஐரோப்பிய ஊடகங்கள் அனைத்தும் அதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதையும், அது ஏற்படுத்திய ஆர்வத்தையும், அது வெளிப்படுத்திய புதிய பரிமாணத்தையும் கவனியுங்கள். மேலும், இது அந்த அரசரின் பாணிக்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒன்று. அவர் தினமும் அதுபோன்ற குறைபாடற்ற வைரங்களைக் கண்டெடுக்கிறார் என்று நான் சொல்லமாட்டேன். ஆயினும், கவனமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட உரைகளாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது அதைவிடச் சிறப்பாக, இயல்பான உரையாடல்களாக இருந்தாலும் சரி—ஏதோ ஒரு குறிப்பிடத்தக்க, கூர்மையான சொற்றொடர் மூலம் தனது உண்மையான ஆளுமையை வெளிப்படுத்தத் தவறுவதில்லை (சொல்லப்போனால், தனது கையொப்பத்தைப் பதிப்பது போல). இத்தகைய புதுமைகளை நான் எதிர்ப்பவன் என்பதால், இவ்விஷயத்தில் நான் ஒருதலைப்பட்சமாக நடந்துகொள்வதாகக் குற்றம் சாட்ட முடியாது. இருபதில் பத்தொன்பது முறை, அவை ஆபத்தானவையாகவே அமைகின்றன."

"ஆம், ஜெர்மானியப் பேரரசரிடமிருந்து வந்த சமீபத்திய தந்தி உங்களுக்குப் பிடித்திருக்காது என்று நான் நினைத்தேன்," என்று என் தந்தை கூறினார்.

திரு. டி நார்பாய்ஸ் வானத்தை நோக்கித் தன் கண்களை உயர்த்தினார்; அந்தப் பாவனை, 'ஆஹா, அந்த மனிதரா!' என்று சொல்வது போல் இருந்தது. "முதலாவதாக, அது நன்றியற்ற செயல். அது ஒரு குற்றத்தை விட மேலானது; அது ஒரு பெரும் தவறு—மற்றும் நான் 'மிகப்பெரிய முட்டாள்தனம்' என்று வர்ணிக்கக்கூடிய ஒரு செயல்!" "அதுமட்டுமின்றி, இதற்கு யாரும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவில்லை என்றால், பிஸ்மார்க்கை (Bismarck) பதவியிலிருந்து அகற்றிய அந்த மனிதர், பிஸ்மார்க்கின் ஒட்டுமொத்தக் கொள்கையையும் படிப்படியாக நிராகரிக்கக்கூடும்—அப்படி நடந்தால், அது தெரியாத ஒரு சூழலுக்குள் பாய்வதைப் போன்ற ஆபத்தான நிலையாக இருக்கும்."

"மேலும், ஏதோ ஒரு கோடைக்காலத்தில் நீங்கள் அவரை ஸ்பெயினுக்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடும் என்று என் கணவர் என்னிடம் கூறினார்; அதற்காக நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்." "ஆம், நிச்சயமாக; இது மிகவும் கவர்ச்சிகரமான ஒரு திட்டம், இதற்காக நான் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன். என் அருமை நண்பரே, உங்களுடன் அந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்ள நான் மிகவும் விரும்புகிறேன். நீங்களோ, மேடம்—உங்கள் விடுமுறைத் திட்டங்கள் குறித்து ஏதேனும் யோசித்திருக்கிறீர்களா?"

"நான் என் மகனுடன் பால்பெக் (Balbec) செல்லக்கூடும்; ஆனால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது."

"ஆ! பால்பெக் ஒரு அழகான இடம்; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் அதன் வழியாகச் சென்றிருக்கிறேன். அங்கே மிக ரம்மியமான வில்லாக்கள் (தனி வீடுகள்) கட்டப்பட்டு வருகின்றன; அந்த இடம் உங்களுக்குப் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், பால்பெக்கை நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் என்ன என்று கேட்கலாமா?"

"அந்தப் பகுதியில் உள்ள சில தேவாலயங்களைப் பார்க்க, குறிப்பாக பால்பெக்கில் உள்ள தேவாலயத்தைப் பார்க்க என் மகன் மிகவும் ஆர்வமாக இருக்கிறான். இந்தப் பயணமும், அங்கு தங்குவதும் அவன் உடல்நலத்திற்குச் சிரமத்தை ஏற்படுத்துமோ என்று நான் சற்று கவலைப்பட்டேன். ஆனால், அங்கு மிகச் சிறந்த ஹோட்டல் ஒன்று புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருப்பதை அறிந்தேன்; அது அவனது உடல்நிலைக்குத் தேவையான வசதிகளுடன் தங்குவதற்கு ஏற்றதாக இருக்கும்."
100
"ஆ! அந்தத் தகவலை நான் ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்ணிடம் தெரிவிக்க வேண்டும்; அதை அலட்சியப்படுத்தும் ரகத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்ல அவள்."

"பால்பெக் (Balbec) நகரின் தேவாலயம் மிகச் சிறப்பானது, இல்லையா ஐயா?" என்று நான் கேட்டேன்; பால்பெக்கின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்று அங்குள்ள ஆடம்பரமான வில்லாக்கள் (villas) தான் என்பதை அறிந்ததால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு நான் இப்படிக் கேட்டேன்.

"இல்லை, அது மோசமானதல்ல; ஆனால், ரீம்ஸ் (Reims) மற்றும் சார்ட்ரஸ் (Chartres) கதீட்ரல்கள் போன்ற நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்ட உண்மையான கலைப் பொக்கிஷங்களுடனோ அல்லது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பாரிஸில் உள்ள 'செயின்ட்-சாப்பல்' (Sainte-Chapelle) எனும் முத்து போன்ற அற்புதமான கட்டிடத்துடனோ அதை ஒப்பிட முடியாது."

"ஆனால் பால்பெக் தேவாலயம் ஓரளவு ரோமனெஸ்க் (Romanesque) பாணியில் அமைந்ததுதானே?"

"உண்மைதான், அது ரோமனெஸ்க் பாணியில்தான் உள்ளது—அப்பாணி இயல்பாகவே மிகவும் உணர்ச்சியற்றது; கற்களை மிக நுணுக்கமாக, லேஸ் (lace) வேலைப்பாடு போலச் செதுக்கும் கோதிக் (Gothic) கட்டிடக் கலைஞர்களின் நேர்த்தியோ அல்லது கற்பனை வளமோ அதில் துளியும் இல்லை. அந்தப் பகுதிக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் பால்பெக் தேவாலயத்தைப் பார்க்கலாம்; அது ஒரு சுவாரஸ்யமான இடம்தான். மழை பெய்யும் நாளில் சும்மா இருக்கும்போது உள்ளே சென்று பார்க்கலாம்; அங்கு டூர்வில்லின் (Tourville) கல்லறையைக் காணலாம்."

"நேற்று வெளியுறவுத் துறை விருந்துக்குச் சென்றிருந்தீர்களா? என்னால் அங்கு வர முடியவில்லை," என்று என் தந்தை கேட்டார்.

"இல்லை," என்று புன்னகையுடன் பதிலளித்தார் திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois). "நான் அதைத் தவிர்த்துவிட்டு, முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மாலைப் பொழுதைக் கழித்தேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கக்கூடிய ஒரு பெண்ணின் வீட்டில் நான் இரவு உணவு அருந்தினேன்—அழகான மேடம் ஸ்வான் (Madame Swann)."

என் அம்மா ஒரு கணம் உடல் நடுங்கினாலும் அதை அடக்கிக்கொண்டார்; என் தந்தையை விட உணர்ச்சிகளை விரைவாகப் புரிந்துகொள்ளும் இயல்புடையவர் அவர். என் தந்தையைச் சற்றே தாமதமாகவே பாதிக்கக்கூடிய விஷயங்களுக்காகவும் அவர் முன்கூட்டியே கவலைப்படுவார். அவருக்கு நேரும் எந்தவொரு சங்கடமான விஷயத்தையும் அவரே முதலில் உணர்வார்—பிரான்ஸிலிருந்து வரும் ஒரு மோசமான செய்தி நம்மை வந்தடைவதற்கு முன்பே வெளிநாடுகளைச் சென்றடைவதைப் போல இது இருந்தது. இருப்பினும், ஸ்வான் தம்பதியினர் யாரையெல்லாம் விருந்தினர்களாக அழைப்பார்கள் என்பதை அறியும் ஆர்வத்தில், அங்கு யாரைச் சந்தித்தார் என்று திரு. டி நார்போயிஸிடம் கேட்டார். "கடவுளே... அது பெரும்பாலும்... கனவான்கள் மட்டுமே செல்லும் ஒரு வீடு என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. சில திருமணமான ஆண்களும் இருந்தனர், ஆனால் அன்று மாலை அவர்களின் மனைவிகளுக்கு உடல்நலக்குறைவு இருந்ததால் அவர்கள் வரவில்லை," என்று அந்தத் தூதர் கண்ணியமான தொனியில், அதே சமயம் நுட்பமான குறிப்புடன் பதிலளித்தார். அவர் சுற்றிலும் பார்த்த பார்வையில் இருந்த மென்மையும் விவேகமும், அவரிடம் இருந்த ஒருவித தந்திரமான இயல்பைத் தணிப்பது போலவும், அதே சமயம் அதைத் திறமையாக வெளிப்படுத்துவது போலவும் தோன்றியது. "முழுமையான நியாயத்துடன் சொல்லவேண்டுமென்றால்," என்று அவர் மேலும் கூறினார், "பெண்கள் அங்கே செல்கிறார்கள்... ஆனால் அவர்கள் ஸ்வானின் (அவர் அதை 'ஸ்வான்' என்று உச்சரித்தார்) வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல; எப்படிச் சொல்வது... குடியரசுக் கட்சி ஆதரவாளர்கள் அல்லது அது போன்ற ஒரு பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை அது எதிர்காலத்தில் அரசியல் அல்லது இலக்கியம் சார்ந்த ஒரு சந்திப்பு இடமாக மாறலாம். எப்படியாயினும், அவர்கள் இப்போது இருக்கும் நிலையிலேயே மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறார்கள். ஸ்வான் அதைச் சற்று அதிகமாகவே வெளிக்காட்டிக்கொள்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது." அடுத்த வாரம் அவரும் அவர் மனைவியும் யாருடன் விருந்துண்ணப் போகிறார்கள் என்பதை அவர் குறிப்பிட்டார்—அவர்களுடனான அந்த நெருக்கம் பெருமைக்குரிய விஷயம் அல்ல—ஆனால் மிகுந்த நாகரிகம் வாய்ந்த ஒருவரிடமிருந்து நான் சற்றும் எதிர்பார்க்காத வகையில், எந்தவிதத் தயக்கமோ, ரசனையோ அல்லது நிதானமோ இன்றி அவர் அதைப் பேசினார். "எங்களுக்கு ஒரு மாலைப் பொழுதுகூட ஓய்வாக இல்லை" என்று அவர் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்; அது ஏதோ ஒரு கௌரவப் பதக்கம் போல—அதாவது, புதிதாகப் பணம் படைத்தவர்கள் (nouveau riche) காட்டும் பாவனையில் அவர் நடந்துகொண்டார்; ஆனால் உண்மையில் அவர் அத்தகையவர் அல்ல. ஏனெனில் ஸ்வானுக்குப் பல நண்பர்கள் இருந்தனர்—ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் என இருபாலரும்; வரம்பை மீறாமலோ அல்லது விவேகமற்ற முறையில் நடந்துகொள்ளாமலோ நான் ஒன்றைச் சொல்லலாம்: அவர்களில் எல்லோரும் அல்லது பெரும்பான்மையானவர்கள் இதற்குச் சம்மதிக்காவிட்டாலும், குறைந்தது ஒருவராவது—மிகவும் உயர்குடிப் பெண்மணி ஒருவர்—மேடம் ஸ்வானுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்வதில் முழுமையாக மறுப்பு தெரிவித்திருக்க மாட்டார்; அப்படி நடந்திருந்தால், ஆட்டு மந்தையைப் போல மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றியிருப்பார்கள். ஆனால் ஸ்வான் அந்தத் திசையில் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது... என்ன? மீண்டும் ஒரு 'நெஸ்ல்ரோட்' (Nesselrode) புட்டிங்கா! இத்தகைய ஆடம்பரமான விருந்திலிருந்து மீள கார்ல்ஸ்பாட் (Carlsbad) சென்று சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்வது அவசியமாகிவிடும்... ஒருவேளை, முறியடிக்க முடியாத அளவுக்குக் கடுமையான எதிர்ப்பு இருக்கும் என்பதை ஸ்வான் உணர்ந்திருக்கலாம். அந்தத் திருமணம்—அது உறுதி—நல்லவிதமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. அந்தப் பெண்ணின் சொத்து விவரங்கள் பற்றிய பேச்சு எழுந்தது—அது ஒரு பெரும் தவறு. சுருக்கமாகச் சொன்னால், எதுவுமே சாதகமாக அமையவில்லை. மேலும், ஸ்வானுக்கு மிகுந்த செல்வம் மற்றும் உயர்மட்டத் தொடர்புகள் கொண்ட ஒரு அத்தை இருந்தார்—நிதி ரீதியாக ஒரு மாபெரும் சக்தியாகத் திகழும் ஒருவரின் மனைவி அவர். அவர் மேடம் ஸ்வானைச் சந்திக்க மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், தனது நண்பர்களும் அறிமுகமானவர்களும் அவ்வாறே செய்வதை உறுதிசெய்யத் தீவிரமாக முயன்றார். பாரிஸ் நகரில் நல்ல அந்தஸ்தில் உள்ள எவரும் மேடம் ஸ்வானுக்கு அவமரியாதை காட்டினார்கள் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை... இல்லை! நூறு முறை இல்லை! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சவால்களை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல் கொண்ட மனிதராகவே அவர் கணவர் இருந்தார். எது எப்படியாயினும், மிக உயர்ந்த மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பலரை அறிந்திருக்கும் ஸ்வான் (Swann), மிகவும் கலவையான பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு சமூக வட்டத்துடன் நெருக்கம் பாராட்ட இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுவது வியப்பிற்குரியதாக இருக்கிறது. அவரை முன்பே அறிந்திருந்த எனக்கு, உயர்குடிப் பண்புகளும் மிகச் சிறந்த சமூக வட்டங்களில் செல்வாக்கும் கொண்ட ஒருவர், அஞ்சல் துறை அமைச்சரின் தலைமை அதிகாரியைத் தங்கள் வீட்டிற்கு வருகை தந்ததற்காக மிகுந்த உற்சாகத்துடன் நன்றி தெரிவிப்பதையும், திருமதி ஸ்வான் அவரது மனைவியைச் சந்திக்க வரலாமா என்று கேட்பதையும் காண்பது ஆச்சரியத்தையும் அதே சமயம் ஒருவித வேடிக்கையான உணர்வையும் அளித்தது. ஆயினும், அந்தச் சூழலில் அவர் தன்னை ஒரு அந்நியராகவே உணர்ந்திருக்க வேண்டும்; வெளிப்படையாகச் சொன்னால், உலகம் இப்போது முன்பிருந்ததைப் போல இல்லை. ஆனாலும், ஸ்வான் மகிழ்ச்சியற்றவராக இருக்கிறார் என்று நான் கருதவில்லை. திருமணத்திற்கு முந்தைய ஆண்டுகளில் சில விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகள் இருந்தன என்பது உண்மைதான்......அந்தப் பெண் கையாண்ட மிரட்டும் உத்திகள்; ஸ்வான் அவளது விருப்பத்தை ஏதேனும் ஒன்றில் மறுக்கும்போதெல்லாம், அவள் தன் மகளை அவரிடமிருந்து பிரித்து அழைத்துச் சென்றுவிடுவாள். பாவம் ஸ்வான்—அவர் மிகுந்த பண்பட்டவராக இருந்தபோதிலும் வெகுளியானவர்—தன் மகள் அழைத்துச் செல்லப்படுவதை வெறும் தற்செயலான நிகழ்வாகவே நம்பினார்; எதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள அவர் மறுத்துவிட்டார். மேலும், அவள் தொடர்ந்து கூச்சலும் குழப்பமும் விளைவித்ததால், அவள் எப்படியாவது அவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டால், அவளைக் கட்டுப்படுத்த எதுவுமே இருக்காது என்றும், அவர்களின் வாழ்க்கை நரகமாகிவிடும் என்றும் மக்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால், நடந்தது அதற்கு நேர்மாறான ஒன்று. ஸ்வான் தன் மனைவியைப் பற்றிப் பேசும் விதத்தை மக்கள் அடிக்கடி கேலி செய்கிறார்கள்; அதைக் கொண்டு கிண்டல் செய்வதில் அவர்களுக்கு அலாதி இன்பம். நிச்சயமாக, அவளுக்கு இருக்கும் அந்தத் தன்மையைப் பற்றி (மோலியேர் அதற்கெனப் பயன்படுத்திய அந்தச் சொல்லை நீங்கள் அறிவீர்கள்) ஓரளவு அறிந்திருந்த அவர், அதை உலகிற்குப் பறைசாற்றிக்கொண்டு திரிவார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை; ஆனாலும், அவர் அவளை ஒரு சிறந்த மனைவி என்று அழைப்பதை மக்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகவே கருதுகிறார்கள். ஆயினும், மக்கள் நினைப்பது போல அது முழுமையான பொய் அல்ல. அவளுக்கே உரித்தான பாணியில்—ஒருவேளை எல்லா கணவர்களும் விரும்பும் பாணியில் இல்லாவிட்டாலும்—நமக்குள் சொல்லிக்கொள்வதானால், அவளை நீண்ட காலமாக அறிந்திருந்த ஸ்வான் (அவர் ஒன்றும் முட்டாள் அல்லவே)—தான் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதைத் துல்லியமாக அறியாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; அவள் அவர் மீது பாசம் வைத்திருக்கிறாள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அவள் நிலையற்றவள் இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லை—கிசுகிசுப்பவர்களை நம்பினால் ஸ்வானுக்கும் அந்தப் பழக்கம் உண்டுதான், சொல்லப்போனால் அவர்கள் இதைக் கொண்டாடித் தீர்க்கிறார்கள்—ஆனால் தனக்காக அவர் செய்தவற்றுக்கு அவள் நன்றியுடன் இருக்கிறாள்; எல்லோரும் பயந்தது போலல்லாமல், அவள் இப்போது ஒரு தேவதையைப் போல மென்மையானவளாக மாறியிருக்கிறாள்.

இந்த மாற்றம் ஒருவேளை திரு. டி நார்போய்ஸ் (M. de Norpois) நினைத்தது போல அவ்வளவு அசாதாரணமானதாக இருக்காது. ஸ்வான் தன்னை உண்மையில் திருமணம் செய்துகொள்வார் என்று ஒடெட் நம்பியிருக்கவில்லை; கண்ணியமான ஒரு மனிதர் தனது வைப்பாட்டியைத் திருமணம் செய்துகொண்டதாக அவள் அவரிடம் சுட்டிக்காட்டிக் கூறும்போது, ​​அவர் பனிக்கட்டி போன்ற மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பார்; அதிகபட்சமாக—"தன் இளமையையே ஒரு ஆணுக்கு அர்ப்பணித்த பெண்ணுக்கு அவர் செய்த அந்தச் செயல்—மிகவும் அருமையானது என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லையா?" என்று அவள் நேரடியாகக் கேட்டால்—"அது தவறு என்று நான் சொல்லவில்லை; அவரவர் விருப்பப்படிதான் செயல்படுகிறார்கள்," என்று சுருக்கமாகப் பதிலளிப்பார். கோபமான தருணங்களில் அவர் மிரட்டுவது போலவே, தன்னை முழுமையாகக் கைவிட்டுவிடக்கூடும் என்றும் அவள் நம்பியிருந்தாள்; ஏனெனில், ஒரு பெண் சிற்பி, "ஆண்களிடமிருந்து எதையும் எதிர்பார்க்கலாம்; அவர்கள் மிகவும் முரட்டுத்தனமானவர்கள்," என்று கூறியதை அவள் சமீபத்தில் கேட்டிருந்தாள். அந்த அவநம்பிக்கை கலந்த கருத்தின் ஆழத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட அவள், அதைத் தன் சொந்தக் கருத்தாகவே ஏற்றுக்கொண்டாள்; "எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்; அதுதான் என் விதி," என்று சொல்வது போன்ற ஒரு விரக்தியான பாவனையுடன் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள். இதன் விளைவாக, இதுவரை ஒடெட்-டின் வாழ்க்கையை வழிநடத்தி வந்த—"உன்னை நேசிக்கும் ஆண்களிடம் நீ எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்; அவர்கள் முட்டாள்கள்"—என்ற நம்பிக்கையான கண்ணோட்டம் தனது செல்லுபடியாகும் தன்மையை இழந்தது; இந்தக் கண்ணோட்டம் அவளது முகத்தில் ஒருவித கண் சிமிட்டலாக வெளிப்பட்டது—அது, "பயப்படாதே, அவன் எதையும் உடைத்துவிடமாட்டான்," என்று சொல்வது போன்ற ஒரு பாவனையாக இருந்தது. இதற்கிடையில், ஸ்வானுடனான ஒடெட்-டின் உறவை விடக் குறுகிய காலத் தொடர்புக்குப் பிறகு ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, குழந்தைகள் ஏதுமின்றி, இப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக அந்தஸ்தையும் எலிஸே (Élysée) அரண்மனை விருந்துகளுக்கான அழைப்புகளையும் பெற்றிருக்கும் தனது தோழி ஒருத்தி, ஸ்வானின் நடத்தையைப் பற்றி என்ன நினைப்பாள் என்று ஒடெட் கவலைப்பட்டாள். திரு. டி நார்போயிஸை (M. de Norpois) விடக் கூர்மையான அவதானிப்புத் திறன் கொண்ட ஒருவர், ஒடெட்-டை கசப்புணர்வு கொண்டவளாக மாற்றியது இந்த அவமான உணர்வுதான் என்பதையும், அவள் வெளிப்படுத்திய அந்த நரகத்தன்மை வாய்ந்த கோபம் அவளது இயல்பின் அடிப்படை அம்சம் அல்ல என்பதையும்—அது குணப்படுத்த முடியாத குறைபாடு அல்ல என்பதையும்—புரிந்துகொண்டிருக்கக்கூடும்; மேலும், உண்மையில் நடந்த அந்த விஷயத்தையும் எளிதாகக் கணித்திருக்கலாம்: அதாவது, 'திருமணம்' என்ற புதிய நிலை, அந்தத் தொந்தரவு தரும், அன்றாட நிகழ்வுகளாக இருந்த, ஆனால் அவளது இயல்பான குணத்தின் வெளிப்பாடாக இல்லாத அந்த உணர்ச்சிப் பெருவெடிப்புகளுக்கு, ஒரு மாயாஜால வேகத்தில் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. ஏறக்குறைய அனைவரும் இந்தத் திருமணத்தைக் கண்டு வியப்படைந்தனர்; அந்த வியப்பே ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயமாகும். காதல் என்பது முற்றிலும் ஒருவரின் அகநிலை சார்ந்த நிகழ்வு என்பதையோ, அல்லது அது வெளியுலகில் அதே பெயரைக் கொண்ட ஒருவரிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட—பெரும்பாலும் நமக்குள் இருந்தே பண்புகளைப் பெற்றுக்கொண்ட—கூடுதல் ஒரு நபரை உருவாக்குகிறது என்பதையோ மிகச் சிலரே புரிந்துகொள்கிறார்கள். எனவே, நாம் வெளியில் காணும் நபரிடமிருந்து மாறுபட்ட ஒரு நபர், நம் பார்வையில் எப்படி இவ்வளவு பெரிய முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறார் என்பதை இயல்பானதாகக் கருதுபவர்கள் மிகச் சிலரே. ஆயினும், ஒடெட்-டின் விஷயத்தில் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்: ஸ்வானின் அறிவுத்திறனின் தன்மையை அவள் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும், அவனது படைப்புகளின் தலைப்புகள் மற்றும் விவரங்கள் அவளுக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தன—எந்தளவுக்கு என்றால், 'வெர்மீர்' (Vermeer) என்ற பெயர் அவளுக்கு அவளது ஆடை தைப்பவரின் பெயரைப் போலவே பரிச்சயமானதாக இருந்தது. ஸ்வானின் (Swann) குணாதிசயங்களை அவள் மிக நெருக்கமாக அறிந்திருந்தாள்—அதாவது, வெளியுலகம் கண்டுகொள்ளாத அல்லது கேலி செய்த, ஆனால் ஒரு காதலி அல்லது சகோதரிக்கு மட்டுமே அதன் உண்மையான மற்றும் அன்பிற்குரிய பிம்பம் தெரிந்திருக்கக்கூடிய அந்தப் பண்புகளை. அப்பண்புகளை—நாம் திருத்த விரும்பும் பண்புகளைக் கூட—நாம் எவ்வளவு ஆழமாக நேசிக்கிறோம் என்றால், ஒரு பெண் அவற்றை இறுதியில் ஒருவிதமான தாராள மனப்பான்மையுடனும், பாசத்துடன் கூடிய கேலியான நெருக்கத்துடனும் (நம்மையோ அல்லது நம் பெற்றோரையோ நாம் நோக்கும் விதத்தைப் போலவே) அணுகுவதால்தான், நீண்ட கால உறவுகள் ஒரு தனித்துவமான......குடும்பப் பாசத்தின் மென்மை மற்றும் வலிமை கலந்த ஒரு தன்மை. நம்முடைய குறையொன்றை மதிப்பிடும்போது மற்றொருவர் நம்முடைய கண்ணோட்டத்தையே ஏற்றுக்கொண்டால், அவருடனான நம் பிணைப்பு புனிதமானதாகிறது. இத்தகைய பண்புகளில் சில ஸ்வானின் (Swann) அறிவுத்திறன் சார்ந்தவையாகவும் இருந்தன, அதே சமயம் அவரது ஆளுமையின் அடிப்படையிலும் அமைந்திருந்தன; ஆனால் ஒடெட் (Odette) அவற்றை மிக எளிதாகவே கண்டுகொண்டாள்—ஏனெனில் அவை அடிப்படையில் அவரது ஆளுமையிலேயே வேரூன்றியிருந்தன. ஸ்வான் எழுத்துப்பணியில் ஈடுபடும்போதோ அல்லது ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிடும்போதோ, அவரது கடிதங்களிலும் உரையாடல்களிலும் வெளிப்படும் அந்தப் பண்புகள் அங்கே அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிவதில்லை என்று அவள் குறைபட்டுக் கொண்டாள். அப்பண்புகளுக்கு அவர் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும் என்று அவள் வலியுறுத்தினாள். அவரிடம் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான பண்புகள் அவைதான் என்பதால் அவள் அப்படி விரும்பினாள்; ஆயினும், அவை அவரது ஆளுமையின் சாராம்சமாகவே இருந்ததால் அவற்றை அவர் விரும்பினார் என்பதால், அவரது எழுத்துகளிலும் அவை இடம்பெற வேண்டும் என்று அவள் விரும்பியது தவறல்லவே. அத்துடன், இன்னும் உயிரோட்டமான படைப்புகள் அவருக்கு வெற்றியைத் தேடித்தந்தால், வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரிடையே பழகியதன் மூலம் அவள் எல்லாவற்றையும் விட உயர்வாகக் கருதக் கற்றுக்கொண்ட ஒன்றை—அதாவது ஒரு 'சலோன்' (salon) எனப்படும் உயர்குடிச் சந்திப்பு மையத்தை—உருவாக்க அது தனக்கு உதவும் என்றும் அவள் நினைத்திருக்கலாம்.

இத்தகைய திருமணத்தை அபத்தமாகக் கருதியவர்கள்—"நான் மட்மோசெல் டி மான்ட்மோரன்சியை (Mlle de Montmorency) திருமணம் செய்துகொள்ளும்போது திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) என்ன நினைப்பார், பிரியோட்டே (Bréauté) என்ன சொல்வார்?" என்று தங்களுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டவர்கள்—அதாவது அத்தகைய சமூகக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தவர்கள் மத்தியில், இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஸ்வானும் ஒருவராகவே இருந்திருப்பார். 'ஜாக்கி கிளப்'பில் (Jockey Club) உறுப்பினராகச் சேரப் பெரும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டவர் ஸ்வான்; பாரிஸின் மிக முக்கியமான மனிதர்களில் ஒருவராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள உதவும் வகையில் ஒரு சிறப்பான திருமணத்தைச் செய்துகொள்ளவும் அவர் ஒரு காலத்தில் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், அத்தகைய திருமணத்தைப் பற்றிய பிம்பங்கள்—சம்பந்தப்பட்ட நபரின் மனதில் தோன்றும்போதே—வெளி உலகத்திலிருந்து தொடர்ந்து ஊட்டம் பெறாவிட்டால், அவை மங்கி முழுவதுமாக மறைந்துபோய்விடும்; எல்லாப் பிம்பங்களையும் போலவே இவையும் அத்தகையவையே. உங்களை அவமானப்படுத்திய ஒருவரைத் தண்டித்து அவமானப்படுத்துவதே உங்கள் தீவிரமான கனவாக இருக்கலாம். ஆனால், அவர் வேறொரு நாட்டிற்குச் சென்றுவிட்டதால் அவரைப் பற்றிய செய்திகள் எதுவும் உங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால், காலப்போக்கில் அந்த எதிரி உங்களுக்கு ஒரு பொருட்டல்லாதவராக மாறிவிடுவார். 'ஜாக்கி கிளப்'பிலோ அல்லது 'இன்ஸ்டிடியூட்'டிலோ (Institut) சேர வேண்டும் என்று ஒரு காலத்தில் விரும்பிய மனிதர்களைப் பற்றி இருபது ஆண்டுகளாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் போய்விட்டால், அந்த அமைப்புகளில் ஒன்றில் உறுப்பினராகும் வாய்ப்பு இனி எந்த ஈர்ப்பையும் கொண்டிருக்காது. ஓய்வுபெறுதல், நோய்வாய்ப்படுதல் அல்லது மதம் மாறுதல் ஆகியவை ஒருவரின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களைப் போலவே, நீண்ட கால உறவு ஒன்றும் பழைய பிம்பங்களை நீக்கிவிட்டுப் புதியவற்றை நிலைநிறுத்துகிறது. ஸ்வான் ஒடெட்-ஐத் திருமணம் செய்துகொண்டது உலகியல் லட்சியங்களைக் கைவிடுவதாக அமையவில்லை; ஏனெனில், அந்த லட்சியங்களிலிருந்து (ஆன்மீக ரீதியில்) ஒடெட் அவரை வெகு காலத்திற்கு முன்பே விடுவித்திருந்தார். சொல்லப்போனால், அவர் அப்படி விடுவிக்கப்படாமலேயே இருந்திருந்தால், அவரது இந்தச் செயல் இன்னும் அதிகப் பாராட்டுக்குரியதாக இருந்திருக்கும். சமூகத்தில் தனக்கு இருந்த ஓரளவேனும் கௌரவமான அந்தஸ்தைத் துறந்து, முற்றிலும் தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியைத் தேர்ந்தெடுப்பதால்தான், "அவமானகரமானவை" என்று கருதப்படும் திருமணங்கள் உண்மையில் மிகவும் போற்றத்தக்கவையாக அமைகின்றன (ஏனெனில், வசதிக்காகச் செய்யப்படும் திருமணத்தை "அவமானகரமானது" என்று வகைப்படுத்த முடியாது; கணவனோ அல்லது மனைவியோ தங்களைத் தாங்களே விற்றுக்கொண்டு, இறுதியில் சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒரு ஜோடியின் உதாரணம் எதுவும் இல்லை—மரபு காரணமாகவோ அல்லது இரட்டை நிலைப்பாட்டைத் தவிர்க்கவோ, பல முன்மாதிரிகளைப் பின்பற்றி சமூகம் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டுவிடுகிறது). ஒருவேளை, ஒழுக்கநெறி பிறழ்ந்த ரசனை கொண்டவராக இல்லாவிட்டாலும், ஒரு கலைஞராக, ஸ்வான் முற்றிலும் மாறுபட்ட பின்னணியைக் கொண்ட ஒருவருடன்—அது ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணாகவோ அல்லது விலைமகளாகவோ இருக்கலாம்—இணைவதில் ஒருவித இன்பத்தைக் கண்டிருக்கலாம்; மெண்டலியன் மரபியல் சோதனைகளிலோ அல்லது புராணக் கதைகளிலோ விவரிக்கப்படும் அந்த 'கலப்பினச் சேர்க்கை' போல, ஒரு அரச குடும்பத்துடனான உறவையோ அல்லது சமூக அந்தஸ்தில் மிகவும் தாழ்ந்தவருடனான திருமணத்தையோ (mésalliance) அவர் விரும்பியிருக்கலாம். ஒடெட்-டனான திருமணம் குறித்து அவர் யோசித்தபோதெல்லாம், உலகின் ஒரே ஒரு நபரின் கருத்து மட்டுமே அவருக்கு முக்கியமாக இருந்தது—அதுவும் உயர்குடிப் பெருமிதத்தினால் அல்ல—அவர் 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) ஆவார். மறுபுறம், ஒடெட் அவரைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை; மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருப்பவர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல், தனது சமூக நிலைக்குச் சற்று மேலே உள்ளவர்களைப் பற்றியே அவர் நினைத்தார். ஆயினும், பகல் கனவுகளில் ஸ்வான் ஒடெட்-ஐத் தனது மனைவியாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும்போதெல்லாம், அவளையும்—முக்கியமாக அவர்களின் மகளையும்—'பிரின்சஸ் டெஸ் லோம்ஸ்'-ஐச் (இவர் தனது மாமனாரின் மறைவுக்குப் பிறகு 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' ஆக மாறவிருந்தார்) சந்திக்க அழைத்துச் செல்லும் தருணத்தையே கற்பனை செய்து பார்த்தார். அவர்களை வேறு எங்கும் அறிமுகப்படுத்த அவருக்கு விருப்பமில்லை; ஆனால், அந்த டச்சஸ் ஒடெட்-இடம் தன்னைப் பற்றி என்ன சொல்வார், ஒடெட் 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இடம் என்ன சொல்வார் என்பதை நினைக்கும்போதும்—அதற்கான வார்த்தைகளை மனதிலேயே கோர்த்துப் பார்க்கும்போதும்—அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டார்; டச்சஸ் தனது மகள் கில்பெர்ட்டிடம் காட்டும் பாசத்தையும், அந்தக் குழந்தையை அவர் செல்லம் கொஞ்சுவதையும், அதனால் தன் மகள் குறித்துத் தான் பெருமைப்படுவதையும் அவர் கற்பனை செய்து பார்த்தார். ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை லாட்டரியில் வென்றால் அதை எப்படிக் செலவிடுவது என்று கற்பனை செய்து பார்க்கும் ஒருவருக்கு இருக்கும் அதே துல்லியமான விவரங்களுடன், அந்த அறிமுகக் காட்சியை அவர் தன் மனதிற்குள் ஓட்டிப் பார்ப்பார். ஒரு முடிவுக்குத் துணையாக இருக்கும் கற்பனைப் பிம்பம் அந்த முடிவை எடுப்பதற்கான உந்துசக்தியாக அமைகிறது என்றால், ஸ்வான் (Swann) ஒடெட்-ஐ (Odette) மணந்துகொள்ள விரும்பியதற்குக் காரணம், அவளையும் கில்பெர்ட்டையும் (Gilberte) கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவியான டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) முன்னிலையில் அறிமுகப்படுத்தி வைப்பதே என்று கூறலாம்; அதுவும் வேறு யாரும் இல்லாத சூழலில், அல்லது தேவைப்பட்டால், அது யாருக்கும் தெரியாமலேயே கூட அந்த நிகழ்வு நடைபெற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். தன் மனைவியின் விஷயத்தில் அவர் கொண்டிருந்த இந்த ஒரே ஒரு சமூக லட்சியம் எவ்வாறு... என்பதை நாம் இனி காண்போம்.
...மேலும், அவளுடன் பழகுவது அவருக்குத் தடை செய்யப்பட்டிருந்த அதே நபர்தான் அவருடைய மகளும் ஆவார்—அந்தத் தடை எவ்வளவு உறுதியானதென்றால், டச்சஸ் (Duchess) அவர்களை அறிந்துகொள்ளக்கூடும் என்று ஒருபோதும் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்காமலேயே ஸ்வான் (Swann) இறந்துபோனார். ஸ்வானின் மறைவுக்குப் பிறகு, கெர்மான்ட்ஸ் டச்சஸ் (Duchess of Guermantes) உண்மையில் ஒடெட் (Odette) மற்றும் கில்பெர்ட் (Gilberte) ஆகியோருடன் நட்பு கொண்டார் என்பதையும் நாம் காணவிருக்கிறோம். ஒருவேளை—அத்தகைய ஒரு சிறிய விஷயத்திற்கு அவர் முக்கியத்துவம் அளித்திருந்தால்—எதிர்காலத்தைப் பற்றி இவ்வளவு இருண்ட கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருக்காமல் இருந்திருக்கலாம்; அவர் இல்லாத நேரத்தில் அந்த விரும்பத்தக்க சந்திப்பு நிகழ்வதற்கான சாத்தியக்கூறையும் அவர் அனுமதித்திருக்கலாம். சாத்தியமான ஒவ்வொரு விளைவையும்—மிகவும் நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று கருதப்பட்டவை உட்பட—இறுதியில் உருவாக்கும் காரண-காரியச் செயல்முறை சில சமயங்களில் மெதுவாகவே நிகழ்கிறது; அது நமது சொந்த விருப்பத்தாலும் (விரைவுபடுத்த முயலும் விஷயத்தையே அது தடுக்கிறது) நமது இருப்பினாலேயே மேலும் தாமதப்படுத்தப்படுகிறது; நாம் விரும்புவதை நிறுத்திய பின்னரோ அல்லது சில சமயங்களில் வாழ்வதையே நிறுத்திய பின்னரோதான் அது முழுமை பெறுகிறது. ஸ்வான் இதைத் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து அறியவில்லையா? அவரது சொந்த வாழ்க்கையிலேயே—அவரது இறப்பிற்குப் பிறகு வரவிருப்பவற்றின் முன்னறிவிப்பாக—ஒடெட்டுடனான அந்தத் திருமணத்தில் ஒரு வகையான 'மறைவுக்குப் பிந்தைய மகிழ்ச்சி' இருக்கவில்லையா? அவர் அவளைத் தீவிரமாகக் காதலித்திருந்தார்—ஆரம்பத்தில் அவள் அவரை ஈர்க்கவில்லை என்றாலும் கூட—ஆனால் அவர் அவளைக் காதலிக்காதபோதுதான் அவளை மணந்தார்; ஒடெட்டுடன் ஒரு வாழ்நாளைக் கழிக்க மிகவும் ஏங்கியும் ஏமாற்றமடைந்தும் இருந்த அவருக்குள் இருந்த அந்த 'சுய' உணர்வு—அந்த 'சுய'மே ஏற்கனவே இறந்துவிட்டிருந்த நிலையில்தான் அவர் அவளை மணந்தார்.

நான் 'காம்ப்ட் டி பாரிஸ்' (Comte de Paris) பற்றிப் பேசத் தொடங்கினேன்; அவர் ஸ்வானின் நண்பராக இருந்தாரா என்று கேட்டேன், ஏனெனில் உரையாடல் ஸ்வானைப் பற்றிய விஷயத்திலிருந்து விலகிச் சென்றுவிடுமோ என்று நான் அஞ்சினேன். "ஆம், நிச்சயமாக," என்று திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) பதிலளித்தார்; அவர் என்னை நோக்கித் திரும்பினார், தனது நீல நிறப் பார்வையை என்மீது நிலைநிறுத்தினார்—அப்பார்வையில் அவரது மகத்தான பணித்திறனும், தகவல்களை உள்வாங்கும் கூர்மையான அறிவாற்றலும், அவற்றின் இயல்பான சூழலில் மிதப்பதைப் போலத் தோன்றின. "மேலும், என் அன்பிற்குரிய ஐயா," என்று என் தந்தையை நோக்கித் திரும்பியவாறு அவர் தொடர்ந்தார், "இளவரசர் மீது நான் கொண்டிருக்கும் மரியாதைக்குரிய வரம்புகளை மீறுவதாக நான் கருதவில்லை—அதே சமயம், எனது பதவி (அது அதிகாரப்பூர்வமற்றதாக இருந்தாலும்) காரணமாக அவருடன் நெருக்கமான தனிப்பட்ட உறவை வைத்துக்கொள்வது கடினமாக இருந்தபோதிலும்—இந்தச் சுவாரஸ்யமான விவரத்தைக் குறிப்பிடுவதில் தவறில்லை: அதாவது, நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மத்திய ஐரோப்பாவில் உள்ள ஒரு சிறிய ரயில் நிலையத்தில், இளவரசர் திருமதி ஸ்வானைக் (Mme Swann) காணும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். இயல்பாகவே, அவரது நெருங்கிய வட்டத்தினர் யாரும் அவளைப் பற்றி அவர் என்ன நினைத்தார் என்று கேட்கும் துணிச்சலைக் காட்டவில்லை. அது நாகரிகமானதாக இருந்திருக்காது. ஆனால் உரையாடலில் அவள் பெயர் எப்போதெல்லாம் அடிபட்டதோ, அப்போதெல்லாம் சில அறிகுறிகள்—ஒருவேளை நுட்பமானவையாக இருக்கலாம், ஆனால் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவை—இளவரசர் அவளைப் பற்றி ஒரு நல்ல அபிப்பிராயத்தையே கொண்டிருந்தார் என்பதை வெளிப்படுத்தத் தயாராக இருந்தார் என்பதைக் காட்டின."

"ஆனால் அவளை 'காம்ப்ட் டி பாரிஸ்' (Comte de Paris) அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருக்க முடியாதா?" என்று என் தந்தை கேட்டார்.

"யார் கண்டது; இளவரசர்களைப் பொறுத்தவரை எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது," என்று திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) பதிலளித்தார். "அவர்களில் மிகவும் புகழ்பெற்றவர்கள்—தங்களுக்குரிய மரியாதையைத் தீவிரமாக எதிர்பார்ப்பவர்கள்—சில சமயங்களில், குறிப்பிட்ட விசுவாசங்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கும் விஷயத்தில், பொதுக் கருத்தின் நெறிமுறைகளை (அவை எவ்வளவு நியாயமானதாக இருந்தாலும்) பொருட்படுத்தாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இப்போது, ​​'காம்ப்ட் டி பாரிஸ்' ஸ்வானின் விசுவாசத்தை எப்போதும் மிகுந்த நன்மதிப்புடன் பார்த்திருக்கிறார் என்பது உறுதி—குறிப்பிடத்தக்க வகையில், ஸ்வான் ஒரு சிறந்த நகைச்சுவை உணர்வு கொண்ட மனிதர்."

"அப்படியானால், *உங்கள்* அபிப்பிராயம் என்னவாக இருந்தது, தூதர் அவர்களே?" என்று என் அம்மா மரியாதை மற்றும் ஆர்வத்தின் காரணமாகக் கேட்டார்.

கலை மற்றும் ரசனையில் தேர்ந்த ஒரு முதியவரின் உற்சாகத்துடன்—அவரது வழக்கமான அளவான பேச்சுக்கு முற்றிலும் மாறாக—அவர் பதிலளித்தார்:

"மிகவும் அருமை!" ஒரு பெண்ணால் ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்டதை ஒப்புக்கொள்வது—அதுவும் ஒருவித விளையாட்டுத்தனத்துடன் கூறப்படும்போது—மிகவும் மதிக்கப்படும் உரையாடல் பாணியில் அமையும் என்பதை அறிந்த அவர், ஒரு சிறிய சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார்; அந்தச் சிரிப்பு சில கணங்கள் நீடித்தது, அந்த முதிய தூதரின் நீல நிறக் கண்களில் ஈரப்பதத்தை ஏற்படுத்தியது மற்றும் சிறிய சிவப்பு நரம்புகள் படர்ந்திருந்த அவரது மூக்கின் பக்கவாட்டுப் பகுதிகளை அதிரச் செய்தது.

"அவள் மிகவும் வசீகரமானவள்!"

"அந்த விருந்தில் பெர்கோட் (Bergotte) என்ற எழுத்தாளர் இருந்தாரா, ஐயா?" என்று நான் தயக்கத்துடன் கேட்டேன்; உரையாடலை ஸ்வான் குடும்பத்தைப் பற்றிய விஷயத்திலேயே வைத்திருக்க முயன்றேன். "ஆம், பெர்கோட் அங்கே இருந்தார்," என்று திரு. டி நார்போயிஸ் பதிலளித்தார்; அவர் என்னை நோக்கி மரியாதையுடன் தலையசைத்த விதம், என் தந்தையிடம் இணக்கமாக நடந்துகொள்ளும் விருப்பத்தினால், அவரைச் சார்ந்த அனைத்திற்கும்—என்னைப் போன்ற ஒரு சிறுவனின் கேள்விகளுக்குக் கூட (அவரைப் போன்ற உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களிடமிருந்து இத்தகைய மரியாதையைப் பெறப் பழகாத ஒரு சிறுவன் நான்)—அவர் உண்மையான முக்கியத்துவம் அளிப்பதாகத் தோன்றியது. "உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா?" என்று அவர் மேலும் கேட்டார்; அப்போது பிஸ்மார்க்கையே வியக்க வைத்த அந்தத் துளைத்து ஊடுருவும் கூர்மையான பார்வையால் அவர் என்னை உற்று நோக்கினார்.

"என் மகனுக்கு அவரைத் தெரியாது, ஆனால் அவர் மீது அவனுக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு," என்று என் அம்மா கூறினார்.

"அடக் கடவுளே," என்று திரு. டி நார்போயிஸ் கூறினார் (அவரது மதிப்பீட்டில் நான் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதிய—உலகிலேயே உன்னதமானதாக நான் நினைத்த—விஷயங்கள் மிகக் கீழான இடத்தையே பிடித்திருந்ததைக் கண்டபோது, ​​என் சொந்த அறிவாற்றல் குறித்த எனது வழக்கமான சந்தேகங்களை விடவும் தீவிரமான சந்தேகங்களை அவர் என்னுள் எழுப்பினார்); "எனக்கு அந்த அபிப்பிராயம் இல்லை. பெர்கோட் என்பவர் நான் எதை... என்று சொல்வேனோ, அதுதான்..."
...ஒரு புல்லாங்குழல் கலைஞர்; அவர் இனிமையாக வாசிக்கிறார் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், இருப்பினும் அதில் அதிகப்படியான செயற்கைத்தனமும் பாவனைகளும் உள்ளன. ஆனால் இறுதியில், அவ்வளவுதான்; அது மிகக் குறைவான ஒன்றே. உறுதியற்ற அவரது படைப்புகளில், ஒரு கட்டமைப்பு என்று சொல்லக்கூடிய எதையும் காண முடியாது. அதில் செயல்பாடு இல்லை—அல்லது மிகக் குறைவாகவே உள்ளது—ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதில் உள்ளடக்கமே இல்லை. அவரது புத்தகங்கள் அடிப்படையிலேயே குறைபாடுடையவை—சொல்லப்போனால், அவற்றுக்கு அடிப்படையே இல்லை. நம் காலத்தைப் பொறுத்தவரை—வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் பெருகி வாசிப்பதற்கு நேரம் இல்லாத சூழல்; ஐரோப்பாவின் வரைபடம் ஆழமான மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி, இன்னும் பெரிய மாற்றங்களின் விளிம்பில் இருக்கும் நிலை; எங்கும் பல புதிய மற்றும் அச்சுறுத்தும் சிக்கல்கள் எழும் சூழல்—இவற்றையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​ஒரு எழுத்தாளர் வெறும் நகைச்சுவை உணர்வுடன், வெறும் நடை சார்ந்த வீண் விவாதங்களில் நம்மை ஈடுபடுத்தி திசைதிருப்புபவராக மட்டும் இருக்கக்கூடாது என்று எதிர்பார்ப்பதில் நமக்கு உரிமை உண்டு என்பதை நீங்கள் நிச்சயம் ஒப்புக்கொள்வீர்கள். அத்தகைய விவாதங்கள், வெளியிலிருந்தும் உள்ளிருந்தும் வரும் காட்டுமிராண்டிகளின் இரட்டை அலைகளால் நாம் எந்த நேரத்திலும் அடித்துச் செல்லப்படலாம் என்பதை மறக்கடிக்கச் செய்கின்றன. "கலைக்காகவே கலை" (Art for Art's sake) என்று அந்தப் பெருமக்கள் போற்றும் புனிதமான கோட்பாட்டிற்கு இது ஒரு நிந்தனை என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் நம் காலத்தில், சொற்களை இணக்கமாக அடுக்குவதை விட அவசரமான பணிகள் பல உள்ளன. பெர்கோட்டின் (Bergotte) நடை சில சமயங்களில் மிகவும் கவர்ச்சிகரமானதாக இருக்கிறது—அதை நான் மறுக்கவில்லை—ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, ​​அது சத்துக்களற்றதாகவும், பலவீனமானதாகவும், ஆளுமை வலிமையற்றதாகவும் இருக்கிறது. இப்போது, ​​பெர்கோட் மீதான உங்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்ட அபிமானத்தை நினைவில் கொள்ளும்போது, ​​நீங்கள் முன்பு என்னிடம் காட்டிய அந்தச் சில வரிகளை நான் நன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறேன்—அவற்றை ஒரு குழந்தையின் கிறுக்கல் என்று நீங்களே எளிமையாக விவரித்திருந்ததால், அவற்றை நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் விட்டிருக்கலாம் (நான் உண்மையில் அப்படிச் சொன்னேன், ஆனால் அதை நான் மனதாரச் சொல்லவில்லை). ஒவ்வொரு பாவமும் கருணைக்குரியது, குறிப்பாக இளமைக்காலப் பாவங்கள். சொல்லப்போனால், உங்களைத் தவிர வேறு சிலரும் தங்கள் மனசாட்சியில் அத்தகைய விஷயங்களைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்; கவிஞனாகத் தன்னை நினைத்துக்கொண்ட ஒரே நபர் நீங்களல்ல. ஆயினும், நீங்கள் என்னிடம் காட்டியவற்றில் பெர்கோட்டின் மோசமான தாக்கத்தைக் காண முடிகிறது. இயல்பாகவே, அவரது எந்தவொரு சிறப்பம்சமும் அதில் இல்லை என்று நான் கூறும்போது அது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்காது; ஏனெனில், ஒரு குறிப்பிட்ட நடையைக் கையாள்வதில் அவர் ஒரு தேர்ந்த கலைஞர்—அது முற்றிலும் மேலோட்டமான பாணியாக இருந்தபோதிலும்; அந்த நடையின் அடிப்படைகளைக்கூட உங்கள் வயதில் நீங்கள் பெற்றிருக்க முடியாது. ஆயினும், அவரிடமும் அதே குறைபாடுதான் காணப்படுகிறது: அதாவது, கருத்தைப் பற்றிப் பிறகு கவலைப்பட்டுக்கொண்டு, முதலில் ஒலிநயம் மிக்க சொற்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கி வைக்கும் அந்தத் தவறான அணுகுமுறை. இது குதிரைக்கு முன்னால் வண்டியைப் பூட்டுவதைப் போன்றது—பெர்கோட்டின் (Bergotte) சொந்தப் படைப்புகளில்கூட அப்படித்தான் இருக்கிறது. அந்த நடையழகு சார்ந்த செயற்கைத்தனங்கள், அந்தச் சீரழிந்த மேல்தட்டு அறிவாளிக்குரிய நுணுக்கங்கள்—இவை அனைத்தும் எனக்கு முற்றிலும் பயனற்றவையாகவே தோன்றுகின்றன. ஒரு எழுத்தாளர் அழகாகச் சில வாணவேடிக்கைகளை நிகழ்த்திக் காட்டுவதைப் பார்த்தவுடனேயே, மக்கள் அதை 'மகா காவியம்' (masterpiece) என்று கூச்சலிடுகிறார்கள். ஆனால், மகா காவியங்கள் அவ்வளவு எளிதாகக் கிடைத்துவிடுவதில்லையே! பெர்கோட்டின் படைப்புகளில்—அவரது ஒட்டுமொத்த இலக்கியப் பங்களிப்பில்—உண்மையிலேயே உன்னத நிலையை எட்டிய நாவல் என்று எதுவும் இல்லை; ஒருவரின் நூலகத்தில் மிகச் சிறந்த இடத்தில் எடுத்து வைக்கக்கூடிய புத்தகங்கள் எதுவும் அவரிடம் இல்லை. அவரது மொத்தப் படைப்புகளிலும் அத்தகைய ஒன்றைக்கூட என்னால் காண முடியவில்லை. எது எப்படியாயினும், அவரைப் பொறுத்தவரை, அவரது படைப்புகள் அவரைவிடப் பல மடங்கு உயர்ந்தவை. எழுத்தாளர்களை அவர்களின் புத்தகங்கள் மூலமாக மட்டுமே அறிய வேண்டும் என்று கூறிய அந்த அறிஞரின் கருத்தை மெய்ப்பிக்கும் மனிதர் இவர்தான். தனது எழுத்துகளோடு துளியும் தொடர்பில்லாத—அதாவது, எழுத்துகளைவிட அதிகப் பாவனை செய்பவராகவும், ஆடம்பரமானவராகவும், பண்பற்றவராகவும் ஒருவரை கற்பனை செய்து பார்ப்பது கடினம்; ஆனால் பெர்கோட் அப்படித்தான் இருக்கிறார். சில சமயங்களில் நாகரிகமற்றவராகவும், மற்றவர்களிடம் பேசும்போது ஒரு புத்தகத்தைப் போலப் பேசுபவராகவும்—அதுவும் அவரது சொந்தப் புத்தகங்களைப் போல அல்லாமல், சலிப்பூட்டும் ஒரு புத்தகத்தைப் போல (அவரது சொந்தப் புத்தகங்கள் நிச்சயமாக அத்தகையவை அல்ல)—அவர் நடந்துகொள்கிறார். மிகவும் குழப்பமான, சிக்கலான மனநிலை கொண்டவர் அவர்—நமது முன்னோர்கள் *diseur de phébus* (அதாவது, மிகைப்படுத்தப்பட்ட, புரிந்துகொள்ள முடியாத கலைச்சொற்களைப் பயன்படுத்துபவர்) என்று அழைத்த வகையைச் சேர்ந்தவர்; மேலும், அவர் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் விதமே அவர் சொல்வதை இன்னும் வெறுக்கத்தக்கதாக மாற்றுகிறது. அதே காரணத்திற்காக விக்னி (Vigny) ஒருவரை வெறுப்படையச் செய்தார் என்று கூறியது லோமேனியா (Loménie) அல்லது செயிண்ட்-பூவ் (Sainte-Beuve)—இவர்களில் யார் என்று எனக்கு நினைவில்லை. ஆயினும், பெர்கோட் ஒருபோதும் *Cinq-Mars* அல்லது *Le Cachet rouge* போன்ற படைப்புகளை எழுதியதில்லை; அப்படைப்புகளில் உண்மையான இலக்கிய முத்துக்களாகத் திகழும் பக்கங்கள் பல உள்ளன.

நான் அவரிடம் சமர்ப்பித்திருந்த அந்தச் சிறு பகுதி குறித்து திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) என்னிடம் கூறியவற்றைக் கேட்டு நான் திகைப்படைந்தேன்; அதே வேளையில், ஒரு கட்டுரை எழுதவோ அல்லது தீவிரமாகச் சிந்திக்கவோ முயலும்போதெல்லாம் நான் எதிர்கொண்ட சிரமங்களை நினைத்துப் பார்த்தேன். அப்போது, ​​எனது அறிவுசார் ஆற்றலின்மையையும், இலக்கியத் துறைக்கு நான் ஏற்றவன் அல்ல என்பதையும் மீண்டும் ஒருமுறை உணர்ந்தேன். உண்மைதான்; ஒரு காலத்தில் காம்ப்ரேயில் இருந்தபோது, ​​மிகச் சாதாரணமான சில உணர்வுகள்—அல்லது பெர்கோட்டின் (Bergotte) எழுத்துக்களை வாசித்தது—என்னை ஒருவித ஆழ்ந்த கனவு நிலைக்குள் ஆழ்த்தியிருந்தன; அந்த நிலை எனக்கு மிகுந்த மதிப்புடையதாகத் தோன்றியது. ஆயினும், நான் எழுதிய அந்த உரைநடை-கவிதை அந்த நிலையை வெறும் பிரதிபலிப்பாக மட்டுமே கொண்டிருந்தது; அதில் நான் கண்ட அழகை திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டு அதன் உண்மைத்தன்மையை ஊடுருவிப் பார்த்தார் என்பதில் ஐயமில்லை—அந்த அழகு முற்றிலும் ஏமாற்றக்கூடிய ஒரு கானல்நீரின் விளைவுதான்; ஏனெனில், அந்தத் தூதர் அதில் மயங்கிவிடவில்லை. மாறாக, எனது உண்மையான தகுதி எவ்வளவு அற்பமானது என்பதை அவர் எனக்கு உணர்த்தினார் (மிகவும் புத்திசாலியும் நல்லெண்ணம் கொண்டவருமான ஒரு கலைரசிகரின் புறவயமான, வெளிப்பார்வைக்குரிய கணிப்பின்படி). நான் மனதளவில் நசுங்கிப்போனேன்; என் மதிப்பு குறைந்துவிட்டதாக உணர்ந்தேன். ஒரு பாத்திரத்தின் வடிவத்தை ஏற்கும் திரவத்தைப் போலச் செயல்படும் என் மனம்—ஒரு காலத்தில் மேதமையின் பரந்த பரிமாணங்களை நிரப்பும் வகையில் விரிவடைந்திருந்தது—இப்போது சுருங்கிப்போய், ஒரு விசித்திரமான சாதாரணத் தன்மைக்குள் முழுமையாக முடங்கிப்போயிருந்தது......எம். டி நார்போயிஸ் அவரைத் திடீரென அடைத்து முடக்கிவைத்திருந்த அந்தப் பெட்டி.
150
"பெர்கோட்டையும் என்னையும் ஒரே இடத்தில் சந்திக்க வைப்பதில் ஒருவித சங்கடம் இருந்தது," என்று என் தந்தையை நோக்கித் திரும்பியபடி அவர் கூறினார், "இருப்பினும், அதுவே ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயமாகவும் அமையலாம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் வியன்னாவில் தூதராக இருந்தபோது பெர்கோட் அங்கு ஒரு பயணம் மேற்கொண்டார்; மெட்டர்னிக் இளவரசியால் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அவர், முறைப்படி என்னைச் சந்தித்து, தனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும் தெரிவித்தார். வெளிநாட்டில் பிரான்ஸின் பிரதிநிதியாக இருந்த நிலையில்—அவர் தனது எழுத்துக்களால் பிரான்ஸை ஓரளவிற்காவது (அல்லது துல்லியமாகச் சொன்னால், மிகச் சிறிய அளவிலேயேனும்) கௌரவிக்கிறார் என்பதால்—அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை குறித்த எனது மோசமான அபிப்பிராயத்தைப் புறக்கணித்திருக்கக்கூடும். ஆனால் அவர் தனியாகப் பயணம் செய்யவில்லை; அதோடு, தனது பெண் துணையை அழைக்காமல் தன்னை மட்டும் அழைக்கக்கூடாது என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தார். மற்றவர்களை விட நான் அதிக ஒழுக்கவாதி என்று சொல்லிக்கொள்ள மாட்டேன்; ஒரு தனிமனிதனாக (திருமணமாகாதவனாக), குடும்பஸ்தனாக இருப்பதை விடத் தூதரகத்தின் கதவுகளை நான் சற்று தாராளமாகவே திறந்திருக்க முடியும். ஆயினும், என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒருவித இழிவு அதில் இருப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—குறிப்பாக, பெர்கோட் தனது புத்தகங்களில் கையாளும் அந்த 'அறநெறி' சார்ந்த—சொல்லப்போனால், வெளிப்படையாகச் சொன்னால், 'நீதிபோதனை' செய்யும்—தொனி அந்த இழிவை இன்னும் அருவருப்பானதாக மாற்றுகிறது. அங்கே, அற்பமான தவறுகளுக்காகக் கூட வேதனை தரும் மனசாட்சி உறுத்தல்களையும், நோய்த்தன்மை கொண்ட குற்ற உணர்ச்சியையும் பற்றிய முடிவில்லாத அலசல்களைத் தவிர வேறெதையும் காண முடியாது; அது ஒரு உண்மையான பிரசங்கம் போன்றது (அதன் மதிப்பு என்னவென்று நமக்குத் தெரியும்), ஆனால் அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவர் வெளிப்படுத்தும் மனசாட்சியற்ற தன்மைக்கும் ஏளனப் போக்குக்கும் இது முற்றிலும் முரணாக இருக்கிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் அந்த விஷயத்தைத் தவிர்த்துவிட்டேன்; இளவரசி அதை வலியுறுத்தினார், ஆனால் பலனில்லை. இதன் விளைவாக, அந்த மனிதரின் நல்லெண்ணத்தைப் பெற்றவர்களில் நான் ஒருவனாக இருப்பேன் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை; அதே சமயம், என்னையும் அவரையும் ஒரே நேரத்தில் அழைப்பதற்கான ஸ்வானின் யோசனையை அவர் எந்த அளவுக்கு விரும்பினார் என்பதும் எனக்குச் சந்தேகமே." ஒருவேளை அவரே அதைக் கேட்டிருக்கலாம். அதை அறிய வழியில்லை, ஏனெனில் அடிப்படையில் அவர் ஒரு மனநலம் குன்றிய மனிதர். உண்மையில், அதுதான் அவருக்கான ஒரே நியாயம்.

“அந்த விருந்தில் மேடம் ஸ்வானின் மகளும் இருந்தாரா?” நாங்கள் வரவேற்பறைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது கிடைத்த அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி நான் M. de Norpois-இடம் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன்; உணவருந்தும் மேஜையில் அமர்ந்திருக்கும்போது அசைவற்று, வெளிச்சத்தில் இருந்திருந்தால் என் உணர்ச்சிகளை மறைப்பது கடினமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் இப்போது அதை எளிதாகச் செய்ய முடிந்தது.

M. de Norpois ஒரு கணம் தன் நினைவில் தேடுவது போல் தோன்றினார்:

"ஆம், பதினான்கு அல்லது பதினைந்து வயதுடைய ஒரு சிறுமியா? உண்மையில், இரவு உணவுக்கு முன் நம் விருந்தளிப்பவரின் மகளாக எனக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவர் அவர்தான் என்பது நினைவிருக்கிறது. அவரை நான் மிகக் குறைவாகவே பார்த்தேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; அவர் சீக்கிரமே தூங்கச் சென்றுவிட்டார். அல்லது ஒருவேளை அவர் நண்பர்களைச் சந்திக்கச் சென்றிருக்கலாம்—எனக்குச் சரியாக நினைவில்லை. ஆனால், ஸ்வான் (Swann) குடும்பத்தினருடன் உங்களுக்கு நல்ல அறிமுகம் இருக்கிறது என்று தெரிகிறது."

"நான் 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பூங்காவில் Mlle Swann-உடன் விளையாடுவேன்; அவர் மிகவும் இனிமையானவர்."

"ஆ! புரிகிறது, புரிகிறது! அவர் நிச்சயமாக எனக்கு மிகவும் கவரும் வகையில் தெரிந்தார். இருப்பினும், ஒரு விஷயத்தை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்—உங்கள் ஆழ்ந்த உணர்வுகளைப் புண்படுத்தாமல் சொல்வதானால்—அவர் ஒருபோதும் தன் தாயின் நிலையை எட்டமாட்டார் என்றே நான் கருதுகிறேன்."

"எனக்கு Mlle Swann-இன் தோற்றமே அதிகம் பிடித்திருக்கிறது, ஆனால் அவர் தாயாரையும் நான் பெரிதும் மதிக்கிறேன்; அவர் அவ்வழியே செல்வதைப் பார்க்கும் நம்பிக்கையில்தான் நான் 'புவா' (Bois) பூங்காவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்கிறேன்."

"ஆ! ஆனால் நான் அதை அவர்களிடம் சொல்வேன்; அவர்கள் மிகவும் பெருமைப்படுவார்கள்."

இதைச் சொல்லும்போது, ​​M. de Norpois இன்னும் சில நொடிகள் அந்த மனிதர்களின் மனநிலையில் இருந்தார்—அதாவது, ஸ்வான் ஒரு புத்திசாலி மனிதர் என்றும், அவரது பெற்றோர் கண்ணியமான பங்குத் தரகர்கள் என்றும், அவரது வீடு ஒரு சிறந்த வீடு என்றும் நான் பேசுவதைக் கேட்டு, அதேபோல புத்திசாலியான இன்னொரு மனிதரைப் பற்றியோ, கண்ணியமான இன்னொரு பங்குத் தரகரைப் பற்றியோ, அல்லது சிறந்த இன்னொரு வீட்டைப் பற்றியோ கூட நான் அதே எளிமையுடன் பேசுவேன் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தவர்களின் மனநிலை அது. ஒரு மனநலம் குன்றியவருடன் பேசும் ஒரு தெளிவான மனநிலை கொண்ட மனிதர், அந்த மற்றவர் மனநலம் குன்றியவர் என்பதை இன்னும் உணராத அந்தத் தருணம் அது. அழகான பெண்களைப் பார்ப்பதில் உள்ள இன்பத்திலோ—அல்லது யாராவது ஒரு பெண்ணைப் பற்றி ஆர்வத்துடன் பேசும்போது, ​​பேசுபவர் காதலில் விழுந்திருப்பதாக நம்புவது போலவும், அதற்காக அவரை கேலி செய்வது போலவும், அவரது காதலை முன்னெடுக்க உதவுவதாக உறுதியளிப்பது போலவும் நடிக்கும் சமூக நாகரிகத்திலோ—எந்தவிதமான அசாதாரணமும் இல்லை என்பது M. de Norpois-க்குத் தெரிந்திருந்தது. கில்பெர்ட் மற்றும் அவளது தாயாரிடம் என்னைப் பற்றிப் பேசுவதாக அவர் கூறியபோது—அந்த நடவடிக்கை எனக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கவிருந்தது: ஒலிம்பஸ் மலைத் தேவர்களைப் போல ஒரு மூச்சுக் காற்றைப் போலவோ—அல்லது இன்னும் சிறப்பாகச் சொன்னால்—மினெர்வா தேவதை ஒரு முதியவரின் உருவத்தை ஏற்றுக்கொள்வது போலவோ—திருமதி ஸ்வானின் வரவேற்பறைக்குள் யாருக்கும் தெரியாமல் நுழைந்து, அவளது கவனத்தை ஈர்த்து, அவளது சிந்தனைகளில் இடம்பிடித்து, என் அபிமானத்திற்காக அவளிடம் நன்றியுணர்வைத் தூண்டி, ஒரு முக்கிய நபரின் நண்பனாகத் தோன்றி, எதிர்காலத்தில் அவளது குடும்ப வட்டத்திற்குள் நுழையவும் அழைப்புகளைப் பெறவும் தகுதியானவனாகத் தெரிவது—இப்படி எனக்காகத் திருமதி ஸ்வானின் பார்வையில் தனக்கிருந்த பெரும் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தவிருந்த அந்த முக்கிய நபர் மீது, எனக்குள் திடீரென ஒரு ஆழ்ந்த பாசம் ஏற்பட்டது; நீண்ட நேரம் நீரில் ஊறியது போன்ற தோற்றமளித்த அவரது மென்மையான, வெண்மையான, சுருக்கங்கள் நிறைந்த கைகளை முத்தமிடத் துடிக்கும் உணர்வை என்னால் அடக்கவே முடியவில்லை. நான் அதைச் செய்ய ஒரு தயக்கமான அசைவை மேற்கொண்டேன்—அந்தச் செயலை வேறு யாரும் கவனிக்கவில்லை என்றே நான் கருதினேன். உண்மையில், நமது வார்த்தைகளோ அல்லது செயல்களோ மற்றவர்களுக்கு எந்த அளவில் அல்லது எந்தத் தாக்கத்துடன் தெரிகின்றன என்பதைத் துல்லியமாக மதிப்பிடுவது நம் யாருக்கும் கடினமானதே; ஏனெனில், நமது சொந்த முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்திக் கருதிவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தாலும், அதன் வீச்சை அளவுக்கு அதிகமாகப் பெரிதுபடுத்திப் பார்ப்பதாலும்......பிறருடைய நினைவுகள் அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் தவிர்க்க முடியாமல் அதில் விரிகின்றன; நாம் உரையாடும் நபர்களின் நினைவில் நிலைத்திருப்பதை விடுங்கள், நமது பேச்சின் மற்றும் உடல்மொழியின் தற்செயலான கூறுகள் கூட அவர்களின் நனவுக்குள் அரிதாகவே ஊடுருவுகின்றன என்று நாம் கற்பனை செய்கிறோம். உண்மையில், குற்றவாளிகள் தாங்கள் பேசிய ஒரு வார்த்தையை பின்னோக்கி மாற்றியமைக்கும்போது, ​​இந்த வகையான அனுமானமே அவர்களை வழிநடத்துகிறது; ஏனெனில், இந்த மாற்றத்தை வேறு எந்த வடிவத்துடனும் சரிபார்க்க முடியாது என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். ஆயினும், மனிதகுலத்தின் பல்லாயிரம் ஆண்டு கால வரலாற்றைப் பொறுத்தவரையில்கூட, 'எல்லாம் மறதிக்கு உள்ளாகும்' என்ற பத்தியாளரின் தத்துவத்தை விட, அனைத்தும் பாதுகாக்கப்படும் என்று கணிக்கும் ஒரு எதிர் தத்துவமே அதிக உண்மையாக இருக்கக்கூடும். தலையங்கம் எழுதும் ஒரு நீதி போதகர், ஒரு நிகழ்வைப் பற்றியோ, ஒரு தலைசிறந்த படைப்பைப் பற்றியோ—அல்லது, அதற்கும் மேலாக, "தனது புகழின் உச்சத்தை" அனுபவித்த ஒரு பாடகியைப் பற்றியோ—"பத்து ஆண்டுகளில் இவற்றில் எதையாவது யார் நினைவில் வைத்திருப்பார்கள்?" என்று கேட்கும் அதே செய்தித்தாளில், மூன்றாம் பக்கத்தில் உள்ள *கல்வெட்டுகள் அகாதமியின்* அறிக்கை, உள்ளார்ந்த முக்கியத்துவம் குறைந்த ஒரு உண்மையைப் பற்றியோ, அல்லது பார்வோன்களின் காலத்தைச் சேர்ந்த, ஆனால் நமக்கு முழுமையாகத் தெரிந்த, சிறிதளவு தகுதி வாய்ந்த ஒரு கவிதையைப் பற்றியோ அடிக்கடி விவாதிப்பதில்லையா? ஒருவேளை, ஒரு குறுகிய மனித வாழ்நாளின் காலக்கட்டத்தில் நிலைமை முற்றிலும் அவ்வாறு இருப்பதில்லை போலும். ஆயினும், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—தற்செயலாக வருகை தந்திருந்த எம். டி நோர்பாய்ஸ் அவர்கள், என் தந்தையின் நண்பராகவும், கனிவானவராகவும், எங்கள் அனைவரிடமும் நல்லெண்ணம் கொண்டவராகவும், மேலும்—அவரது தொழில் மற்றும் பின்னணியின் காரணமாக—ரகசியத்தைக் கடைப்பிடிக்கப் பழகியவராகவும் இருந்ததால், எனக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிக உறுதியான கூட்டாளியாக எனக்குத் தோன்றினார்—அந்தத் தூதர் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, வெகு காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மாலைப்பொழுதில், "நான் அவரது கைகளை முத்தமிடவிருந்த தருணத்தை அவர் கண்டதாக"க் குறிப்பிட்டதாக அவர் சொன்னதாக என்னிடம் கூறப்பட்டபோது, ​​என் காது நுனி வரை வெட்கத்தால் சிவந்தது மட்டுமல்லாமல், எம். டி நோர்பாய்ஸ் என்னைப் பற்றிப் பேசிய விதமும், அவரது நினைவுகளின் அமைப்பும்கூட நான் கற்பனை செய்ததிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்ததை அறிந்து திகைத்துப்போனேன்; இந்த கிசுகிசு, மனித மனதை உருவாக்கும் மறதி மற்றும் உளச்செறிவு, நினைவாற்றல் மற்றும் மறதி ஆகியவற்றின் எதிர்பாராத விகிதாச்சாரங்கள் மீது வெளிச்சம் பாய்ச்சியது. கிறிஸ்துவுக்குப் பத்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, அஷுர்பனிபால் தனது வேட்டைகளுக்கு அழைத்த வேட்டைக்காரர்களின் சரியான பட்டியல் அறியப்பட்டிருந்தது என்பதை, மஸ்பெரோவின் ஒரு புத்தகத்தில் நான் முதன்முதலில் படித்தபோது ஏற்பட்ட அதே பிரமிப்பை இன்றும் நான் அடைந்தேன்.

கில்பெர்ட் மற்றும் அவளுடைய தாயார் மீது எனக்கு இருந்த அபிமானத்தை அவர்களிடம் தெரிவிப்பதாக எம். டி நோர்பாய்ஸ் அறிவித்தபோது, ​​நான் அவரிடம், "ஐயா, நீங்கள் அப்படிச் செய்தால்—திருமதி ஸ்வானிடம் என்னைப் பற்றிப் பேசினால்—எனது நன்றியை உங்களுக்குக் காட்ட ஒரு ஆயுட்காலம் போதாது, அந்த வாழ்க்கை உங்களுக்கே சொந்தமாகிவிடும்! ஆனால், எனக்கு திருமதி ஸ்வானைத் தெரியாது என்பதையும், அவர் எனக்கு ஒருபோதும் அறிமுகப்படுத்தப்படவில்லை என்பதையும் நான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்," என்றேன்.

இந்தக் கடைசி வார்த்தைகளை நான் ஒரு கண்ணிய உணர்வோடும், எனக்கு இல்லாத ஒரு அறிமுகத்தைப் பற்றிப் பெருமை பேசுவது போல் தோன்றக்கூடாது என்பதற்காகவும் சேர்த்திருந்தேன். ஆயினும், நான் அவற்றை உச்சரித்தபோதே, அவை ஏற்கனவே பயனற்றவை என்று உணர்ந்தேன்; ஏனெனில், நான் என் நன்றியைத் தெரிவிக்கத் தொடங்கிய உடனேயே—உடலை நடுங்க வைக்கும் தீவிரத்துடன்—தூதரின் முகத்தில் ஒரு தயக்கமும் அதிருப்தியும் தென்பட்டதை நான் கண்டேன்; மேலும் அவரது கண்களில் அந்தக் குறுகிய, சாய்வான, செங்குத்தான பார்வை (ஒரு திடப்பொருளின் முப்பரிமாண வரைபடத்தில் ஒரு முகத்தின் பின்வாங்கும் கோட்டைப் போல) இருந்தது—ஒரு கணம் முன்பு நான் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த நபர்—இந்த விஷயத்தில் நானே—கேட்கக் கூடாத ஒன்றை ஒருவரிடம் சொல்லும் அதே கணத்தில், தனக்குள் சுமந்து செல்லும் அந்தக் கண்ணுக்குப் புலப்படாத உரையாடுபவரை நோக்கிய பார்வை அது. நான் பேசிய வார்த்தைகள்—என் மனதில் பொங்கி வழியும் நன்றியுணர்வுக்கு ஈடாக இல்லாவிட்டாலும், திரு. டி நோர்பாய்ஸை நெகிழச் செய்து, அவருக்கு மிகக் குறைந்த முயற்சியே செலவாகும், எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும் ஒரு தலையீட்டை மேற்கொள்ள அவரை இறுதியாகச் சம்மதிக்க வைக்கும் என்று தோன்றிய வார்த்தைகள்—ஒருவேளை (எனக்குத் தீங்கிழைக்க விரும்பும் ஒருவர் தீய எண்ணத்துடன் உருவாக்கியிருக்கக்கூடிய அத்தனை சொற்றொடர்களிலும்) அவரை அந்தத் தலையீட்டிற்கு எதிராக முடிவெடுக்க வைக்கும் மிகச் சரியான வார்த்தைகளாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதை நான் உடனடியாக உணர்ந்தேன். உண்மையில், நாங்கள் இருவரும் அநாகரிகமானவர்கள் என்று கருதிய வழிப்போக்கர்களைப் பற்றி, நாங்கள் இருவரும் இனிமையாகக் கருத்துக்களைப் பரிமாறிக்கொண்ட (அவை பொதுவானவை என்று நாங்கள் கருதிய) ஒரு அந்நியன், திடீரென்று தன் சட்டைப்பையைத் தட்டிக்கொண்டே, "என்னுடைய கைத்துப்பாக்கி என்னிடம் இல்லாதது வருத்தம்தான்; இருந்திருந்தால் அவர்களில் ஒருவர்கூட உயிரோடு இருந்திருக்க மாட்டார்கள்," என்று சாதாரணமாகக் கூறி, எங்களுக்கும் அவனுக்கும் இடையிலான நோயியல் ரீதியான பிளவை வெளிப்படுத்தியதைப் போலவே, திரு. டி நோர்பாய்ஸ் எனது கோரிக்கைக்கு எதிர்வினையாற்றினார். திருமதி ஸ்வானிடம் ஒரு அறிமுகத்தைப் பெறுவதை விட எளிதானதோ அல்லது அவ்வளவு பிரத்தியேகமற்றதோ வேறு எதுவும் இல்லை என்பதை அறிந்திருந்தும், எனக்கு—மாறாக—இது மிகவும் மதிப்புமிக்க (எனவே, அநேகமாக, பெரும் சிரமமான) ஒரு விஷயம் என்பதைக் கண்ட அவர், நான் வெளிப்படுத்தியதாகத் தோன்றும் இயல்பான ஆசையானது, ஏதோவொரு உள்நோக்கத்தையோ, ஏதோவொரு சந்தேகத்திற்கிடமான எண்ணத்தையோ, அல்லது ஏதோவொரு கடந்தகால கவனக்குறைவையோ மறைக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்—திருமதி ஸ்வானுக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்திவிடுவோம் என்று உறுதியாக நம்பிய அனைவரையும், என்னிடமிருந்து அவரிடம் ஒரு செய்தியைக் கொண்டு செல்லும் பணியை மேற்கொள்ளத் தயங்க வைத்த ஏதோவொன்று அது. மேலும் நான் புரிந்துகொண்டேன்
...அவர் அந்த வேலையை ஒருபோதும் செய்யப்போவதில்லை—அதாவது, பல ஆண்டுகளாக மேடம் ஸ்வானைச் (Mme Swann) தினமும் சந்தித்தாலும், என்னைப் பற்றி அவரிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசப்போவதில்லை—என்பது எனக்குத் தெரியும். இருப்பினும், சில நாட்களுக்குப் பிறகு, நான் அறிய விரும்பிய ஒரு தகவலை அவரிடம் கேட்டுப் பெற்று, அதை என்னிடம் தெரிவிக்கும் பொறுப்பை என் தந்தையிடம் ஒப்படைத்தார். ஆனால், யாருக்காக அந்தத் தகவலைக் கேட்கிறார் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியது அவசியம் என்று அவர் கருதவில்லை. எனவே, எனக்கு திரு. டி நார்போயிஸைத் (M. de Norpois) தெரியும் என்பதையோ, அவரது வீட்டிற்குச் செல்ல நான் எவ்வளவு ஆவலாக இருந்தேன் என்பதையோ அவர் அறியப்போவதில்லை; நான் நினைத்திருந்ததை விட இது ஒரு பெரிய இழப்பு அல்ல என்றே தோன்றியது. ஏனெனில், அந்த இரண்டாவது தகவல், முதல் தகவலின் (அதன் தாக்கம் எப்படியிருந்தாலும்) வீரியத்தை அதிகம் கூட்டியிருக்காது. ஒடெட்-ஐப் (Odette) பொறுத்தவரை, தனது சொந்த வாழ்க்கை மற்றும் வீடு குறித்த எண்ணம் எந்தவொரு மர்மமான உணர்வையும் தூண்டுவதாக இருக்கவில்லை; தன்னை அறிந்தவர் அல்லது தன்னைச் சந்திக்க வருபவர் அவருக்கு ஒரு விசித்திரமான அல்லது வியக்கத்தக்க நபராகத் தோன்றவில்லை—ஆனால் எனக்கு அப்படியல்ல; 'எனக்கு திரு. டி நார்போயிஸைத் தெரியும்' என்று ஒரு கல்லில் எழுதி ஸ்வான் குடும்பத்தினரின் ஜன்னல் வழியாக அதை வீச முடிந்தால், நான் அதை மகிழ்ச்சியுடன் செய்திருப்பேன். அத்தகைய செய்தியை, எவ்வளவு நேரடியாகத் தெரிவித்திருந்தாலும், அது அந்த வீட்டின் எஜமானியின் பார்வையில் எனக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியதை விட அதிக மதிப்பையே பெற்றுத் தந்திருக்கும் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். ஆயினும், திரு. டி நார்போயிஸ் செய்யத் தவறிய அந்த வேலை பயனற்றதாக இருந்திருக்கும் என்றோ—அல்லது இன்னும் மோசமாக, ஸ்வான் குடும்பத்தினரிடம் எனது நற்பெயரைப் பாதித்திருக்கும் என்றோ—நான் உணர்ந்திருந்தாலும் கூட, அவர் முன்வந்திருந்தால் அந்தத் தூதுப் பணியிலிருந்து அவரை விடுவித்திருக்க மாட்டேன்; கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) அறியப்படாத வீடு மற்றும் வாழ்க்கைக்குள், அவளுக்கு அருகில் ஒரு கணமேனும் என் பெயரும் நானும் இடம்பெறுவதால் கிடைக்கும் அந்தப் பரவசத்தை (அதன் விளைவுகள் எவ்வளவு மோசமானதாக இருந்தாலும் சரி) நான் கைவிட்டிருக்க மாட்டேன்.

திரு. டி நார்போயிஸ் சென்ற பிறகு, என் தந்தை மாலைப் பத்திரிகையைப் பார்த்தார்; நான் மீண்டும் லா பெர்மாவைப் (La Berma) பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அவரைப் பார்த்ததிலிருந்து நான் அடைந்த மகிழ்ச்சி முழுமையடையாதது போலவே தோன்றியது, ஏனெனில் அது நான் எனக்குள் எதிர்பார்த்திருந்த மகிழ்ச்சியை விடக் குறைவாகவே இருந்தது; எனவே, அந்த மகிழ்ச்சியை வளர்க்கக்கூடிய எதையும் அது உடனடியாக உள்வாங்கிக்கொண்டது—உதாரணமாக, திரு. டி நார்போயிஸ் லா பெர்மாவிடம் கண்ட சிறப்பம்சங்கள்; வறண்ட புல்வெளியில் நீர் ஊற்றப்படும்போது அது எப்படி அதை ஒரே மூச்சில் உறிஞ்சிக்கொள்ளுமோ, அதேபோல என் மனம் அந்தத் தகவல்களை ஒரே மூச்சில் உள்வாங்கிக்கொண்டது. பிறகு என் தந்தை என்னிடம் செய்தித்தாளைக் கொடுத்து, அதில் இருந்த ஒரு சிறு குறிப்பைச் சுட்டிக்காட்டினார். அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: "கலை மற்றும் விமர்சனத் துறைகளைச் சேர்ந்த முக்கியப் பிரமுகர்கள் அடங்கிய ஆர்வமிக்க பார்வையாளர்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்ற *ஃபெத்ரே* (Phèdre) நாடகத்தின் அரங்கேற்றம், முதன்மைப் பாத்திரமேற்ற மேடம் பெர்மாவுக்கு (Mme Berma) ஒரு மகத்தான வெற்றியைத் தேடித்தந்தது; அவரது புகழ்பெற்ற கலைவாழ்விலேயே இது ஒருவேளை மிகவும் பிரகாசமான வெற்றியாக அமைந்திருக்கலாம். ஒரு உண்மையான நாடக நிகழ்வாகத் திகழும் இந்த அரங்கேற்றம் குறித்து நாம் விரிவாகப் பின்னர் காண்போம்; ஆனால் இப்போதைக்கு ஒன்றை மட்டும் குறிப்பிடலாம்: ரசீனின் (Racine) மிகச்சிறந்த மற்றும் ஆழமாக ஆராயப்பட்ட பாத்திரங்களில் ஒன்றான 'ஃபெத்ரே'வின் தன்மையை இத்தகையதொரு நடிப்பு முற்றிலும் புதுப்பித்து உயிர்ப்பித்தது என்றும், நவீன காலத்தில் நாம் காணக்கிடைத்ததிலேயே மிகத் தூய, மிக உயர்ந்த கலை வெளிப்பாடாக இது அமைந்தது என்றும் மிகச் சிறந்த விமர்சகர்கள் ஒருமனதாக ஒப்புக்கொண்டனர்." "மிகத் தூய மற்றும் மிக உயர்ந்த கலை வெளிப்பாடு" என்ற இந்தக் புதிய கருத்தாக்கத்தை என் மனம் உள்வாங்கிய உடனேயே, அது நாடக அரங்கில் நான் உணர்ந்திருந்த முழுமையற்ற இன்பத்துடன் நெருக்கமாக இணைந்தது; அந்த இன்பத்தில் விடுபட்டிருந்த ஒரு அம்சத்தை இது அதனுடன் சேர்த்தது. இவ்விரண்டின் இணைப்பும் எனக்குள் ஒரு பரவசத்தை ஏற்படுத்தியது; அதனால் நான், "எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு சிறந்த கலைஞர்!" என்று வியந்து கூறினேன். நான் முழுமையான நேர்மையுடன் இதைச் சொல்லவில்லை என்று ஒருவர் நினைக்கக்கூடும். ஆனால், தாங்கள் எழுதிய ஒரு பகுதியை நினைத்து அதிருப்தி அடைந்திருக்கும் பல எழுத்தாளர்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: ஷாட்டோப்ரியாண்டின் (Chateaubriand) மேதமையைப் பற்றிய புகழ்ச்சியை வாசிக்கும்போதோ, அல்லது தாங்களும் அத்தகைய ஒரு கலைஞராகத் திகழ வேண்டும் என்று விரும்பிய ஒரு மாபெரும் கலைஞரை நினைவுகூரும்போதோ (ஒருவேளை பீத்தோவனின் இசைத் துணுக்கு ஒன்றை முணுமுணுத்து, அதன் சோக உணர்வை தங்கள் உரைநடையிலும் கொண்டுவர முயலும்போதோ), அவர்கள் அந்த 'மேதமை' என்ற எண்ணத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறார்கள்; தங்கள் படைப்பை மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது அந்த மேதமை உணர்வையே அதன் மீது ஏற்றிக்கொள்கிறார்கள். தங்கள் எழுத்து முதலில் எப்படித் தோன்றியதோ அதை அவர்கள் இப்போது பார்ப்பதில்லை; மாறாக, அதன் தரத்தின் மீது ஒரு நம்பிக்கையை வைத்துக்கொண்டு, "எது எப்படியோ!" என்று தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், இறுதியில் அவர்கள் உணரும் அந்த மனநிறைவு, ஷாட்டோப்ரியாண்டின் அற்புதமான பக்கங்களை நினைவுகூர்வதால் உருவானது என்பதையும், அந்தப் பக்கங்களை தங்கள் சொந்தப் படைப்போடு அவர்கள் குழப்பிக்கொள்கிறார்கள் என்பதையும்—உண்மையில் தாங்கள் எழுதாத அந்தப் பக்கங்களை—அவர்கள் உணர்வதில்லை. துரோகத்தையே செயல்களாகக் கொண்ட ஒரு காதலியின் அன்பை நம்பும் பல ஆண்களையும் கூடச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்; அல்லது, கற்பனை செய்ய முடியாத ஒரு மறுவாழ்வை எதிர்பார்த்து ஏங்கும் அனைவரையும் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்—இழந்த, இன்னும் நேசிக்கப்படும் மனைவியை நினைத்து ஆறுதலற்ற கணவன்மார்கள், அல்லது எதிர்காலத்தில் தாங்கள் அனுபவிக்கக்கூடிய புகழைக் கனவு காணும் கலைஞர்கள்—மற்றும் மரணத்திற்குப் பிறகு தாங்கள் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டிய பாவங்களைப் பற்றி மனம் சிந்திக்கும்போது, ​​ஆறுதலளிக்கும் ஒரு மறதியை எதிர்பார்த்து ஏங்குபவர்களைப் பற்றி. இறுதியாக, ஒரு பயணத்தின் ஒட்டுமொத்த அழகால் பரவசமடையும் சுற்றுலாப் பயணிகளைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்; அந்தப் பயணத்தில், நாள்தோறும் அவர்கள் சலிப்பைத் தவிர வேறெதையும் அனுபவிக்கவில்லை. மேலும், நம் மனதிற்குள் எண்ணங்கள் உருவாக்கும் கூட்டு வாழ்வில், நமக்கு மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தரும் எண்ணங்களில், ஒரு உண்மையான ஒட்டுண்ணியைப் போல, ஏதோவொரு அந்நிய எண்ணத்தைத் தேடத் தொடங்காத ஒன்று இருக்கிறதா என்று உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்......மேலும், அவளிடம் இல்லாதிருந்த அந்த வலிமையை அவள் தனக்குள் வரவழைத்துக்கொண்டாள்.

எனக்காக ஒரு 'தொழில்' அல்லது 'பணி'யை மேற்கொள்ளும் எண்ணத்தை என் தந்தை கைவிட்டதில் என் தாய்க்குத் திருப்தி இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. என் நரம்புகளின் சலனங்களை ஒரு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வாழ்க்கை முறைதான் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அவர் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார்; எனவே, நான் தூதரகப் பணியைக் கைவிட்டதை விட, இலக்கியத்தில் என்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டதுதான் அவருக்கு வருத்தத்தை அளித்தது என்று நான் கருதுகிறேன். "அவனை விட்டுவிடுங்கள்," என்று என் தந்தை கூறினார்; "முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒருவர் செய்யும் செயலில் மகிழ்ச்சி காண்பதுதான். சொல்லப்போனால், அவன் இனி குழந்தையல்ல. தனக்கு எது பிடிக்கும் என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும்—அது மாறப்போவதில்லை—மேலும் வாழ்க்கையில் எது அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்பதையும் உணரும் திறன் அவனுக்கு இருக்கிறது." அவர்கள் எனக்கு அளித்த சுதந்திரம் மகிழ்ச்சியைத் தருமா இல்லையா என்று காத்திருந்த வேளையில், அன்று மாலை என் தந்தை பேசிய வார்த்தைகள் எனக்கு மிகுந்த மனவேதனையை அளித்தன. என் வாழ்நாள் முழுவதும், அவ்வப்போது அவர் காட்டிய எதிர்பாராத கனிவான செயல்கள், அவரது தாடிக்குச் சற்று மேலே உள்ள சிவந்த கன்னங்களில் முத்தமிட வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பத்தை என்னுள் தூண்டியிருக்கின்றன; ஆனால், அவருக்கு அதிருப்தி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தாலேயே நான் அதைச் செய்யாமல் தவிர்த்து வந்திருக்கிறேன். இப்போது, ​​ஒரு எழுத்தாளர் தனது பகற்கனவுகளைக் கண்டு திகைப்பதைப் போல—அக்கனவுகள் அவனது சுயத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இருப்பதால் அவனுக்கு அற்பமானவையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அவை ஒரு பதிப்பாளரை மிகச் சிறந்த காகிதத்தையோ அல்லது எழுத்துருவையோ தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டக்கூடும்—எனது எழுத்து விருப்பம் என் தந்தையின் அத்தகைய கனிவான அணுகுமுறைக்குத் தகுதியானதா என்று நான் யோசித்தேன். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மாறாத விருப்பங்கள் மற்றும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தர விதிக்கப்பட்ட விஷயங்கள் பற்றிப் பேசியதன் மூலம், அவர் என் மனதில் இரண்டு பயங்கரமான சந்தேகங்களை விதைத்தார். முதலாவது என்னவென்றால்—ஒவ்வொரு நாளையும் இன்னும் தொடப்படாத, அடுத்த நாள் காலையில்தான் உண்மையாகத் தொடங்கப்போகும் ஒரு வாழ்க்கையின் வாசலில் நிற்பதாக நான் கருதினாலும்—என் இருப்பு ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது; சொல்லப்போனால், இனி வரப்போகும் வாழ்க்கை இதற்கு முந்தைய வாழ்க்கையிலிருந்து பெரிதாக வேறுபடப் போவதில்லை. இரண்டாவது சந்தேகம்—உண்மையில் இது முதலாவதின் மற்றொரு வடிவமே—நான் காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன் அல்ல, மாறாக அதன் விதிகளுக்கு உட்பட்டவன் என்பதே; நாவல்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களைப் போலவே நானும் காலத்தின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவன். அந்தக் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி 'கோம்ப்ரே'யில் (Combray) உள்ள எனது பிரம்பு நாற்காலியில் (wicker sentry-box) அமர்ந்து படிக்கும்போது, ​​அவர்கள் மீதான அந்த உணர்வுதான் என்னை ஆழ்ந்த சோகத்தில் ஆழ்த்தியது. கோட்பாட்டளவில் பூமி சுழல்கிறது என்று நமக்குத் தெரியும், ஆனால் நடைமுறையில் அதை நாம் உணர்வதில்லை; நம் காலடியில் உள்ள நிலம் அசையாமல் இருப்பது போலவே தோன்றுகிறது, நாமும் எந்தத் தொந்தரவும் இன்றி வாழ்கிறோம். வாழ்க்கையில் காலத்தின் விஷயத்திலும் இது போன்றதுதான் நிலைமை. காலத்தின் ஓட்டத்தை உணரவைக்க, நாவலாசிரியர்கள் கடிகார முட்களை மிக வேகமாகச் சுழற்றுவது போல, வாசகரை வெறும் இரண்டு நிமிடங்களுக்குள் பத்து, இருபது அல்லது முப்பது ஆண்டுகள் கடந்து செல்ல வைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். ஒரு பக்கத்தின் தொடக்கத்தில் நம்பிக்கையுடன் இருக்கும் ஒரு காதலனை, அடுத்த பக்கத்தின் இறுதியில் நாம் எண்பது வயது முதியவராகக் காண்கிறோம்; அவர் கடந்த காலத்தை மறந்து, ஒரு முதியோர் இல்லத்தின் முற்றத்தில் சிரமத்துடன் நடைபயிற்சி மேற்கொள்கிறார், தன்னை நோக்கிச் சொல்லப்படும் வார்த்தைகளுக்குக் கூடப் பெரிதாகப் பதிலளிக்காமல் இருக்கிறார். "அவன் இனி குழந்தையல்ல; அவனது விருப்பங்கள் இனி மாறப்போவதில்லை" என்று என் தந்தை என்னைப் பற்றிக் கூறியபோது, ​​காலத்தின் பிடியில் நான் இருப்பதை அவர் திடீரென எனக்கு உணர்த்தினார்; முதியோர் இல்லத்தில் தள்ளாடும் ஒரு முதியவராக அல்லாமல், ஒரு புத்தகத்தின் இறுதியில் ஆசிரியர் மிகவும் கொடூரமான அலட்சியத் தொனியில் விவரிக்கும் அந்த நாயகர்களில் ஒருவனாக நான் இருந்திருந்தால் எத்தகைய சோகத்தை உணர்ந்திருப்பேனோ, அதே போன்றதொரு சோகத்தை அவர் என்னுள் தூண்டினார். அந்த நாயகர்களைப் பற்றி ஆசிரியர், "அவன் இப்போது கிராமப்புறத்தை விட்டு வெளியேறுவதே இல்லை. இறுதியில் அங்கேயே நிரந்தரமாகக் குடியேறிவிட்டான்" என்றெல்லாம் கூறுவார் அல்லவா? இருப்பினும், எங்கள் விருந்தினரைப் பற்றி நாங்கள் முன்வைக்கக்கூடிய விமர்சனங்களை முன்கூட்டியே யூகித்த என் தந்தை, அம்மாவிடம் இவ்வாறு கூறினார்:

"நீ சொன்னது போல, அந்த முதியவர் நார்ப்போயிஸ் (Norpois) சற்று 'தேய்வழக்குத் தன்மை' (clichéd) கொண்டவர் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். 'காம்ப்ட் டி பாரிஸ்' (Comte de Paris) என்பவரிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்பது 'அவ்வளவு நாகரிகமானதாக இருக்காது' என்று அவர் கூறியபோது, ​​நீ சட்டென்று சிரித்துவிடுவாயோ என்று நான் பயந்தேன்."

"அப்படியெல்லாம் இல்லை," என்று அம்மா பதிலளித்தார்; "அத்தகைய உயர்ந்த அந்தஸ்தும் வயதும் கொண்ட ஒரு மனிதர் இன்னும் அந்த வகையான அப்பாவித்தனத்தைத் தக்கவைத்திருப்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது—அது அவரது அடிப்படையான நேர்மையான மற்றும் நற்பண்புகள் கொண்ட இயல்பையே வெளிப்படுத்துகிறது."

"நிச்சயமாக! அது அவரை ஒரு புத்திசாலியாகவும் கூர்மையான அறிவுடையவராகவும் இருப்பதிலிருந்து தடுக்கவில்லை—எனக்கு அது தெரியும், ஏனென்றால் ஆணையக் கூட்டங்களில் அவர் இங்கே நடந்துகொள்வதை விட முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் செயல்படுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்," என்று என் தந்தை உற்சாகத்துடன் கூறினார். அம்மா, திரு. நார்ப்போயிஸை மதித்துப் பாராட்டுவதைக் கண்டு அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; மேலும், அவர் நினைப்பதை விடவும் அந்த மனிதர் எவ்வளவு சிறப்பானவர் என்பதை அவளுக்கு உணர்த்தவும் விரும்பினார்; ஏனெனில், கேலி செய்வது ஒருவரைச் சிறுமைப்படுத்துவதில் இன்பம் காண்பது போலவே, அன்பான மனப்பான்மை ஒருவரை மிகைப்படுத்திக் காண்பதில் இன்பம் கொள்கிறது. "அவர் அதை எப்படிச் சொன்னார்... 'இளவரசர்களைப் பொறுத்தவரை, ஒருபோதும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது...'"

"ஆம், நீங்கள் சொன்னது சரிதான். நான் அதைக் கவனித்தேன்; அது மிகவும் கூர்மையான அவதானிப்பு. அவருக்கு வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆழ்ந்த அனுபவம் இருப்பதை அதிலிருந்து அறிய முடிகிறது." "ஸ்வான் தம்பதியினரின் வீட்டில் அவர் விருந்து உண்டதும், அங்கே—எல்லாவற்றையும் கருத்தில் கொள்ளும்போது—கண்ணியமான மனிதர்களையும், அரசு அதிகாரிகளையும் கண்டதும் வியக்கத்தக்க விஷயம்... மேடம் ஸ்வான் அந்த ஆட்களை எங்கிருந்துதான் தேடிப் பிடித்தாரோ?"

"'பெரும்பாலும் ஆண்கள் மட்டுமே செல்லும் வீடு அது' என்று அவர் குறிப்பிட்டபோது, ​​அதில் வெளிப்பட்ட அந்தத் தந்திரமான தொனியை நீ கவனித்தாயா?"

*L’Aventurière* அல்லது *Le Gendre de M. Poirier* ஆகிய நாடகங்களில் பிரசான்ட் (Bressant) அல்லது திரான் (Thiron) ஆகியோர் கையாண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட குரல் ஏற்ற இறக்கத்தை எப்படிப் பின்பற்றி நடித்திருப்பார்களோ, அதேபோல மிசியே டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அந்த வாக்கியத்தைச் சொன்ன விதத்தை அவர்கள் இருவரும் அப்படியே நடித்துக் காட்ட முயன்றனர். ஆனால், அவர் கூறிய கருத்துக்களிலெல்லாம் பிரான்சுவாஸால் (Françoise) மிகவும் ரசிக்கப்பட்ட ஒன்று எதுவென்றால்—பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் கூட—அவள்... என்று நினைவூட்டப்பட்டால் அவளால் சிரிப்பை அடக்கிக்கொள்ளவே முடியாத அந்த விஷயம் தான் அது......தூதர் அவரை "உயர்தர சமையல்கலைஞர்" என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்—இச்செய்தியை என் தாயார் அவரிடம் சென்று தெரிவித்தார்; ஒரு ராணுவ அணிவகுப்புக்குப் பிறகு வருகை தந்த மன்னரின் வாழ்த்துகளை ஒரு போர் அமைச்சரே நேரில் வந்து தெரிவிப்பது போன்றதொரு முக்கியத்துவத்துடன் அந்தச் செய்தி அமைந்திருந்தது. உண்மையில், நான் அவருக்கும் முன்னதாகவே சமையலறைக்குச் சென்றிருந்தேன். ஏனெனில், கொல்லப்படவிருந்த முயல் அதிக வேதனைக்குள்ளாகாதவாறு பார்த்துக்கொள்வதாக பிரான்சுவாவிடம் (அவர் அமைதியை விரும்பும் குணம் கொண்டவர் என்றாலும் சில சமயங்களில் கொடூரமாக நடந்துகொள்ளக்கூடியவர்) நான் வாக்குறுதி பெற்றிருந்தேன்; ஆனால் அந்த முயல் கொல்லப்பட்ட விதம் குறித்த எந்தத் தகவலும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. எல்லாம் மிகச் சிறப்பாகவும் விரைவாகவும் நடந்ததாக பிரான்சுவா என்னிடம் உறுதியளித்தார்: "அதைப் போன்ற ஒரு உயிரினத்தை நான் பார்த்ததே இல்லை; அது ஒரு சத்தம் கூட எழுப்பாமல் இறந்துபோனது—அது ஊமை என்றுதான் நீங்கள் நினைத்திருப்பீர்கள்." விலங்குகளின் மொழியைப் பற்றி எனக்குப் போதிய புரிதல் இல்லாததால், கோழிகளைப் போல முயல்கள் அலறுவதில்லை போலும் என்று நான் கூறினேன். "கோழிகளைப் போலவே முயல்களும் அலறுமா இல்லையா என்பதை நீயே பொறுத்திருந்து பார்," என்று என் அறியாமையைக் கண்டு சினத்துடன் கூறினார் பிரான்சுவா; "உண்மையில் அவற்றின் குரல் இன்னும் உரத்ததாகவே இருக்கும்." தனது கலைத்திறனுக்காகப் பாராட்டப்படும் ஒரு கலைஞருக்குரிய பெருமிதம் கலந்த எளிமையுடனும்—மகிழ்ச்சியும் புத்திசாலித்தனமும் (ஒரு கணத்திற்கேனும்) மின்னும் பார்வையுடனும்—திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) பாராட்டுரைகளை பிரான்சுவா ஏற்றுக்கொண்டார். சமையல் முறைகளைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக என் தாயார் அவரை ஒருமுறை சில புகழ்பெற்ற உணவகங்களுக்கு அனுப்பியிருந்தார். அன்று மாலை, மிகவும் பிரபலமான அந்த உணவகங்களை வெறும் சாதாரண, தரமற்ற இடங்கள் என்று அவர் ஒதுக்கிப் பேசியதைக் கேட்டபோது எனக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது; மேடை நடிகர்களின் விஷயத்தில், அவர்களின் உண்மையான திறமைக்கும் அவர்களின் புகழுக்கும் இடையே எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதை அறியும்போது எனக்கு ஏற்படும் அதே மகிழ்ச்சி அது. "உங்களைப் போன்ற தரமான குளிர்ந்த மாட்டிறைச்சி உணவையும் (cold beef) 'சுஃப்லே' (soufflé) வகைகளையும் வேறு எங்கும் காண முடியாது என்று தூதர் உறுதியாகக் கூறுகிறார்," என்று என் தாயார் அவரிடம் கூறினார். தூதர் என்ற அந்தப் பதவியின் மீது எந்தவித ஈர்ப்பும் இல்லாதவராக, அதே சமயம் அடக்கத்துடனும் நேர்மையுடனும் அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்; தன்னை ஒரு "தலைமைப் பணியாளர்" என்று தவறாக நினைத்துக்கொண்ட ஒருவரிடம் காட்டும் கனிவான மனப்பான்மையுடன் திரு. டி நார்போயிஸைப் பற்றி அவர் அடிக்கடி கூறுவார்: "அவர் என்னைப் போலவே ஒரு நல்ல மனிதர்." அவர் வருகை தந்தபோது அவரை ஒருமுறையேனும் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று அவர் நிச்சயமாக முயன்றிருந்தார்; கதவுகளுக்குப் பின்னாலோ அல்லது ஜன்னல்களுக்கு அருகிலோ மறைந்து நின்று எட்டிப் பார்ப்பதை அம்மா வெறுப்பார் என்பது பிரான்சுவாவுக்குத் தெரியும்; தான் அப்படி வேவு பார்ப்பதை மற்ற வேலைக்காரர்களோ அல்லது காவலாளிகளோ அம்மாவிடம் சொல்லிவிடுவார்கள் என்றும் அவள் நினைத்தாள் (ஏனெனில், பிரான்சுவாவுக்கு எங்கும் "பொறாமை" மற்றும் "புறம்பேசுதல்" மட்டுமே தெரிந்தன—சிலருக்கு இயேசு சபையினரின் அல்லது யூதர்களின் சதித்திட்டங்கள் எத்தகைய தீய மற்றும் நிலையான அச்சத்தை ஏற்படுத்தினவோ, அதேபோன்றதொரு இடத்தை அவளது கற்பனையில் இவையும் பிடித்திருந்தன). அதனால், "எஜமானியிடம் (Madame) திட்டு வாங்கக்கூடாது" என்பதற்காக, சமையலறை ஜன்னல் வழியாகப் பார்ப்பதோடு அவள் நிறுத்திக்கொண்டாள். திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) மெலிந்த உடல்வாகைக் கண்டு, அவரது சுறுசுறுப்பான அசைவுகளால், அவரை "திரு. லெக்ராண்ட்" (Monsieur Legrand) என்று அவள் தவறாக நினைத்தாள்—உண்மையில் இருவருக்கும் இடையே எந்தவொரு பொதுவான அம்சமும் இல்லை என்றாலும் கூட. "ஆனால் சொல்," என்று அம்மா அவளிடம் கேட்டார், "நீ மனது வைத்துச் செய்யும்போது உன்னைப் போல வேறு யாரும் 'ஜெல்லி' (jelly) செய்வதில்லையே, அதை எப்படி விளக்குவாய்?" "அது எங்கிருந்து வருகிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று பிரான்சுவா பதிலளித்தாள் (அவளுக்கு *venir*—வருதல்—என்ற வினைச்சொல்லுக்கும், *devenir*—மாறுதல்/ஆகுதல்—என்ற வினைச்சொல்லுக்கும் இடையே—குறிப்பிட்ட சூழல்களில்—தெளிவான வேறுபாடு எதுவும் தெரியாது). அவள் சொன்னது ஒரு வகையில் உண்மைதான்; ஒரு நாகரிகமான பெண் தனது ஆடை அலங்காரத்தின் ரகசியத்தையோ அல்லது ஒரு சிறந்த பாடகர் தனது பாடும் திறனின் ரகசியத்தையோ வெளிப்படுத்த விரும்பாதது போலவே, அவளும் தனது ஜெல்லி அல்லது கிரீம் வகைகளின் சிறப்பிற்கான ரகசியத்தை வெளிப்படுத்த விரும்பவில்லை அல்லது அதற்கான திறனைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்கள் தரும் விளக்கங்கள் பெரிய அளவில் எதையும் உணர்த்துவதில்லை; எங்கள் சமையல்காரரின் செய்முறைகளும் அப்படித்தான் இருந்தன. "அவர்கள் உணவை மிக அவசரமாகச் சமைக்கிறார்கள்," என்று பெரிய உணவக உரிமையாளர்களைப் பற்றிக் கூறினாள் அவள், "எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகச் சேர்ப்பதில்லை. மாட்டிறைச்சியை ஒரு பஞ்சு போல மென்மையாகும் வரை சமைக்க வேண்டும், அப்போதுதான் அது சாற்றை அடியில் வரை நன்றாக உறிஞ்சிக்கொள்ளும்." ஆனாலும், சமையல் கலையை நன்றாக அறிந்திருந்த ஒரு உணவகம் (கஃபே) எனக்குத் தெரிந்து இருந்தது. அது அம்மா செய்த ஜெல்லியின் தரத்திற்கு இணையானது என்று நான் சொல்லவில்லை, ஆனால் அங்கு உணவுகள் மிகுந்த அக்கறையுடன் தயாரிக்கப்பட்டன; 'சுஃப்லே' (soufflé) வகைகளில் கிரீம் தாராளமாகச் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. "அது ஹென்றியின் (Henry's) உணவகமா?" என்று என் அப்பா கேட்டார்; அவர் எங்களுடன் வந்து இணைந்திருந்தார், மேலும் 'பிளேஸ் கயோன்' (Place Gaillon) பகுதியில் உள்ள அந்த உணவகத்தை மிகவும் விரும்பினார், அங்கு அவர் வழக்கமாக அதிகாரப்பூர்வ மதிய உணவுகளில் கலந்துகொள்வார். "அய்யோ இல்லை!" என்று பிரான்சுவா கூறினாள்; அவளது குரலில் இருந்த மென்மைக்கு அடியில் ஆழ்ந்த ஏளனம் மறைந்திருந்தது. "நான் ஒரு சிறிய உணவகத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறேன். 'ஹென்றிஸ்' (Henry's) நிச்சயமாக மிகச் சிறந்ததுதான், ஆனால் அது ஒரு முழுமையான உணவகம் அல்ல; அது ஒரு... 'பூயோன்' (bouillon - எளிய சூப் கடை) போன்றது!"—"'வெபர்ஸ்' (Weber's) பற்றிச் சொல்கிறீர்களா?"—"ஓ! இல்லை ஐயா, நான் ஒரு *நல்ல* உணவகத்தைக் குறிப்பிட்டேன். 'வெபர்ஸ்' ரு ரோயல் (Rue Royale) தெருவில் உள்ளது; அது ஒரு உணவகம் அல்ல, அது ஒரு 'பிராசரி' (brasserie - மதுவும் உணவும் கிடைக்கும் சாதாரண உணவகம்). அவர்கள் பரிமாறும் விதம் கூட முறையாக இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. அங்கே மேஜை விரிப்புகள் கூட இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை; உணவை மேஜையின் மீது அப்படியே 'டமார்' என்று வைத்துவிடுவார்கள்—மிகவும் அலட்சியமான பாணியில்."—"'சிரோஸ்' (Ciro's) பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" ஃபிரான்சுவாஸ் புன்னகைத்தாள்: "ஓ! அங்கே, சமையலறையில் நீங்கள் காணக்கூடிய ஒரே 'உயர்குடிப் பெண்கள்' (ladies of the world)... உண்மையில் 'டெமி-மாண்ட்' (demi-monde - சமூகத்தின் விளிம்பு நிலையில் உள்ள அல்லது ஒழுக்கநெறிகளில் தளர்வு கொண்ட பெண்கள்) வகையைச் சேர்ந்தவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்." (ஃபிரான்சுவாஸைப் பொறுத்தவரை, "உலகம்" என்பது அந்த 'டெமி-மாண்ட்' உலகத்தையே குறித்தது.) "சரி, இளைஞர்களுக்கு அத்தகைய விஷயங்கள் தேவைப்படலாம் என்று நினைக்கிறேன்." அவளது எளிமையான தோற்றத்திற்கு அப்பால், பிரபலமான சமையல்கலைஞர்களை விமர்சிப்பதில், பொறாமை மற்றும் ஆணவம் கொண்ட நடிகையை விடவும் ஃபிரான்சுவாஸ் மிகவும் கடுமையான விமர்சகராக இருந்தாள் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். ஆயினும், அவளுக்குத் தன் கலையின் மீது உண்மையான ஈடுபாடும் மரபுகளின் மீது மரியாதையும் இருந்ததை நாங்கள் உணர்ந்தோம்; ஏனெனில் அவள் மேலும் கூறினாள்: "இல்லை, நான் சொல்வது நல்ல, எளிய வீட்டுச் சுவை கொண்ட உணவை வழங்கும் ஒரு உணவகத்தைப் பற்றித்தான். அது மிகவும் பெரிய மற்றும் முக்கியமான ஒரு இடமாக இருந்தது. அங்கே வியாபாரம் அமோகமாக நடந்தது. ஆ! அவர்கள் அங்கே பணத்தை வாரிக்குவித்தார்கள்..." (சிக்கனமான குணம் கொண்ட ஃபிரான்சுவாஸ்...)
...பணக்காரர்களைப் போல 'லூயி' (louis) நாணயங்களில் அல்லாமல், 'சூ' (sous) நாணயங்களில் கணக்கிடப்படுபவர்கள்). "பெரிய அகலச் சாலைகளில் (grand boulevards) வலதுபுறம், சற்று உள்வாங்கி அமைந்திருக்கும் ஒரு இடத்தை அம்மாவுக்குத் தெரியும்..." பெருமையும் நல்லெண்ணமும் கலந்த ஒருவித நியாய உணர்வுடன் அவர் குறிப்பிட்ட அந்த உணவகம்... 'கஃபே ஆங்லே' (Café Anglais) ஆகும்.

புத்தாண்டு நாள் வந்ததும், முதலில் அம்மாவுடன் உறவினர்களைச் சந்திக்கும் பயணத்தை மேற்கொண்டேன்; எனக்குச் சிரமம் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக, அப்பா வரைந்து கொடுத்த வழியின் உதவியுடன், உறவுமுறையின் நெருக்கத்தை விடப் பகுதிகள் வாரியாக அந்தச் சந்திப்புகளை அம்மா திட்டமிட்டிருந்தார். ஆயினும், எங்கள் வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த காரணத்தினால் ஆரம்பக்கட்டச் சந்திப்பிற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு தூரத்து உறவினரின் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தவுடனேயே, என் அம்மா அதிர்ச்சியடைந்தார்; அங்கே, மிகவும் எளிதில் கோபப்படக்கூடிய என் மாமாவின் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் கையில் 'மரோன் கிளாஸ்' (marron glacé - சர்க்கரை பூசப்பட்ட செஸ்ட்நட் பழம்) ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தார். நாங்கள் முதலில் அந்த மாமாவைச் சந்திக்காமல் இங்கிருந்து பயணத்தைத் தொடங்கியதை அந்த நண்பர் நிச்சயம் அவரிடம் சொல்லிவிடுவார். அந்த மாமா நிச்சயமாக அதிருப்தி அடைவார்; 'மடிலீன்' (Madeleine) பகுதியிலிருந்து வெகுதூரம் பயணித்து அவர் வசிக்கும் 'ஜார்டின் டெஸ் பிளாண்டஸ்' (Jardin des Plantes) பகுதிக்குச் சென்றுவிட்டு, பின்னர் 'செயின்ட்-அகஸ்டின்' (Saint-Augustin) பகுதிக்கு வந்து, அங்கிருந்து 'ரூ டி எகோல்-டி-மெடிசின்' (Rue de l’École-de-Médecine) பகுதிக்குச் செல்வதே இயல்பானதாக அவர் கருதியிருப்பார். சந்திப்புகள் அனைத்தும் முடிந்த பிறகு (அன்று மதிய உணவுக்காக அங்கே செல்லவிருந்ததால், பாட்டி தன்னைச் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்து எங்களை விடுவித்திருந்தார்), நான் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதிக்கு ஓடினேன்; அங்கே இருந்த விற்பனையாளரிடம் ஒரு கடிதத்தைக் கொடுத்து, வாரத்திற்குப் பலமுறை 'ஸ்வான்' (Swann) வீட்டிலிருந்து ஜிஞ்சர்பிரெட் (gingerbread) வாங்க வரும் நபரிடம் அதைச் சேர்க்குமாறு கேட்டுக்கொண்டேன். என் தோழி என்னை மிகவும் ஆழமாகப் புண்படுத்தியிருந்தபோதே, அவளுக்குப் புத்தாண்டன்று அனுப்ப வேண்டும் என்று நான் முடிவு செய்திருந்த கடிதம் அது; அதில், கடந்து செல்லும் ஆண்டோடு எங்கள் பழைய நட்பு மங்கி வருவதாகவும், என் மனக்கசப்புகளையும் ஏமாற்றங்களையும் நான் ஒதுக்கி வைப்பதாகவும், ஜனவரி 1-ஆம் தேதியிலிருந்து ஒரு புதிய நட்பை உருவாக்கப்போவதாகவும் எழுதியிருந்தேன். அந்த நட்பு எதனாலும் அழிக்க முடியாத அளவுக்கு உறுதியானதாகவும், அதன் அழகைப் பேணிக்காப்பதில் கில்பெர்ட் (Gilberte) பெருமை கொள்ளும் வகையிலும், அதற்கு ஏதேனும் ஆபத்து நேரும்போது (நானும் அதைச் செய்வதாக உறுதியளித்திருந்ததைப் போலவே) சரியான நேரத்தில் எனக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் வகையிலும் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். திரும்பி வரும் வழியில், 'ரூ ராயல்' (Rue Royale) வீதியின் முனையில் இருந்த ஒரு திறந்தவெளி விற்பனைக் கூடத்தின் முன் பிரான்சுவாஸ் என்னை நிற்கச் சொன்னார்; அங்கே, தனக்கான புத்தாண்டுப் பரிசாக ஒன்பதாம் பயஸ் (Pius IX) மற்றும் ராஸ்பைல் (Raspail) ஆகியோரின் புகைப்படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; நான் 'லா பெர்மா'வின் (La Berma) புகைப்படத்தை வாங்கினேன். அந்த நடிகை மக்களிடம் ஏற்படுத்திய எண்ணற்ற பாராட்டு உணர்வுகளுக்கு ஈடுகொடுக்க அவரிடம் இருந்த ஒரே முகம், அந்த உணர்வுகளின் பிரம்மாண்டத்தோடு ஒப்பிடுகையில் ஏதோ ஒரு வகையில் போதுமானதாகத் தோன்றவில்லை; அது மாற்றமில்லாத அதே சமயம் நிலையற்ற தன்மையும் கொண்ட ஒரு முகமாக இருந்தது—மாற்று உடை ஏதுமில்லாத ஒருவரின் ஒரே உடையைப் போல. அந்த முகத்தில் அவரால் வெளிப்படுத்த முடிந்ததெல்லாம் மேல் உதட்டிற்கு மேலே உள்ள அந்தச் சிறிய சுருக்கம், புருவங்களின் வளைவு மற்றும் சில மாறாத உடல் அம்சங்கள் மட்டுமே—இறுதியில், ஒரு தீக்காயத்தாலோ அல்லது ஒரு அடியாலோ சிதைந்துபோகக்கூடிய அம்சங்கள் அவை. அந்த முகம் இயல்பாகவே எனக்கு அழகாகத் தோன்றியிருக்காது; ஆனாலும், அதை முத்தமிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் அதற்கான விருப்பத்தையும் அது என்னுள் தூண்டியது. அதற்குக் காரணம், அந்த முகம் எத்தனையோ முத்தங்களைச் சந்தித்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான்; மேலும், அந்த 'ஆல்பம் அட்டை'யின் ஆழத்திலிருந்தும், அந்த வசீகரமான மென்மையான பார்வையாலும், கலைநயமிக்க அதே சமயம் கள்ளங்கபடமற்ற புன்னகையாலும் அது இன்னும் முத்தங்களை அழைப்பது போலவே தோன்றியது. ஏனெனில், 'ஃபெத்ரே' (Phèdre) என்ற கதாபாத்திரத்தின் வேடத்தில் நின்று அவர் வெளிப்படுத்திய அதே விருப்பங்களை, பல இளைஞர்களுக்காக அவரும் நிச்சயம் உணர்ந்திருப்பார்; அந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக்கொள்வது அவருக்கு மிகவும் எளிதாக இருந்திருக்கும்—அவரது அழகை மெருகூட்டி இளமையைத் தக்கவைத்த அவரது பெயரின் புகழும் அதற்குக் காரணமாக அமைந்திருக்கும். மாலை நேரம் கவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது; புத்தாண்டு தினத்தன்று 'லா பெர்மா' நிகழ்த்தவிருந்த நாடகத்தைப் பற்றிய அறிவிப்பு ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு தூணின் முன் நான் நின்றேன். மென்மையான, ஈரப்பதமான காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. அது எனக்கு நன்கு பரிச்சயமான ஒரு வானிலை; புத்தாண்டு என்பது மற்ற நாட்களிலிருந்து எந்த வகையிலும் மாறுபட்டதல்ல என்ற உணர்வும் முன்னுணர்வும் எனக்குள் இருந்தது—அது ஒரு புதிய உலகின் தொடக்கமல்ல; படைப்பின் காலத்தைப் போல, என் வாய்ப்புகள் இன்னும் முழுமையாக இருக்கும் நிலையில், கில்பெர்ட்டுடன் (Gilberte) மீண்டும் புதிதாக அறிமுகம் செய்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு சூழல் அதுவல்ல; கடந்த காலம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை என்பது போலவோ, அல்லது அவர் எனக்கு அளித்த ஏமாற்றங்கள்—மற்றும் அவற்றிலிருந்து எதிர்காலத்தைப் பற்றி அறியக்கூடிய குறிப்புகள்—அனைத்தும் துடைத்தெறியப்பட்டது போலவோ அந்த உணர்வு இருந்தது: பழைய உலகின் எச்சங்கள் ஏதுமற்ற ஒரு புதிய உலகம்... ஆனால் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர: கில்பெர்ட் என்னை நேசிக்க வேண்டும் என்ற என் விருப்பம். என்னை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தத் தவறிய அந்தப் பிரபஞ்சம் தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று என் இதயம் ஏங்கியதற்குக் காரணம், என் இதயம் மாறாமல் இருந்ததுதான் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; அதேபோல, கில்பெர்ட்டின் இதயமும் மாறியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். இந்தப் புதிய நட்பும் அப்படித்தான் என்று எனக்குத் தோன்றியது—புதிய ஆண்டுகளுக்கும் மற்ற ஆண்டுகளுக்கும் இடையே எந்தப் பெரும் இடைவெளியும் இருப்பதில்லை; ஆனால், அவற்றை அடையவோ மாற்றவோ இயலாத நம் விருப்பம், அறியாமையாலேயே அவற்றுக்கு வேறொரு பெயரைச் சூட்டி மூடிவிடுகிறது. நான் இந்த ஆண்டை கில்பெர்ட்டுக்கு அர்ப்பணித்திருக்கலாம்; இயற்கையின் குருட்டுத்தனமான விதிகளின் மீது ஒரு மதக் கோட்பாட்டைப் போல, புத்தாண்டு குறித்த என் சொந்தக் கண்ணோட்டத்தை அந்த நாளின் மீது பதிக்க முயன்றிருக்கலாம்; ஆனால், அவை அனைத்தும் வீணான முயற்சியாகவே முடிந்தன. 'புத்தாண்டு' என்று அழைக்கப்படும் அந்த நாள், தனக்கு அப்படியொரு பெயர் இருப்பதை அறியாமலேயே கடந்து செல்வதை நான் உணர்ந்தேன்; அது எனக்குப் பரிச்சயமான ஒரு அந்திப்பொழுதில் முடிவடைந்துகொண்டிருந்தது: விளம்பரத் தூணைச் சுற்றி வீசிய மென்மையான காற்றில், அந்த நித்தியமான, பொதுவான தன்மையை—அந்தப் பழக்கமான ஈரப்பதத்தின் மீள்வருகையை—நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன், உணர்ந்துகொண்டேன்......கடந்த காலத்தின் அறியாமை கலந்த அந்தத் தடையற்ற ஓட்டம்.

நான் வீடு திரும்பினேன். முதியவர்களின் புத்தாண்டு நாளை நான் அப்போதுதான் அனுபவித்திருந்தேன்—இளம் வயதினரிடமிருந்து அவர்கள் வேறுபடுவது பரிசுகள் கிடைக்காததாலோ அல்லது புத்தாண்டு மீது நம்பிக்கை இல்லாததாலோ மட்டுமல்ல; மாறாக, புத்தாண்டு மீதான நம்பிக்கையையே அவர்கள் இழந்துவிட்டதால்தான். எனக்குப் பரிசுகள் கிடைத்தன, ஆனால் என்னை உண்மையிலேயே மகிழ்வித்திருக்கக்கூடிய அந்த ஒரு பரிசு மட்டும் கிடைக்கவில்லை: கில்பெர்ட்டிடமிருந்து ஒரு கடிதம். ஆயினும், அவளுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதும் வயதில்தான் நான் இருந்தேன்—என் அன்பினால் உதித்த தொலைதூரக் கனவுகளை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், அவளிடமும் அத்தகைய கனவுகளைத் தூண்டிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன். வயதானவர்களின் துயரம் என்னவென்றால், அத்தகைய கடிதங்களை எழுதுவதைப் பற்றி அவர்கள் சிந்திப்பதே இல்லை; ஏனெனில், அவற்றின் பயனற்ற தன்மையை அவர்கள் உணர்ந்துவிட்டார்கள்.

படுக்கைக்குச் சென்ற பிறகும், அந்தப் பண்டிகை இரவின் பிற்பகுதி வரை நீடித்த தெருவின் இரைச்சல் என்னை உறங்கவிடாமல் தடுத்தது. அந்த இரவை மகிழ்ச்சியில் கழிக்கவிருக்கும் மனிதர்களைப் பற்றி நான் நினைத்தேன்—அன்று மாலை நடைபெற்றதாக விளம்பரப்படுத்தப்பட்டிருந்த நாடகத்திற்குப் பிறகு 'லா பெர்மா'வை (La Berma) அழைத்துச் சென்றிருக்கக்கூடிய காதலன் அல்லது கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த நண்பர்கள் குழுவைப் பற்றி நினைத்தேன். தூக்கமற்ற அந்த இரவில் என் மனதிற்குள் எழுந்த இந்த எண்ணங்களால் ஏற்பட்ட அமைதியின்மையைச் சமாளிக்க, 'லா பெர்மா' காதலைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருக்கலாம் என்று என்னையே நான் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை; ஏனெனில், அவள் ஒப்புவித்த கவிதைகள்—அவள் ஆழமாகப் பயின்ற கவிதைகள்—காதல் என்பது மகிழ்ச்சியானது என்பதை அவளுக்குத் தொடர்ந்து நினைவூட்டிக்கொண்டே இருந்தன. உண்மையில், அதை அவள் மிக நன்றாகவே அறிந்திருந்தாள்; அதனால், அதே உணர்வுகளைத் தாங்களும் நேரில் அனுபவித்திருந்தாலும், பிரமித்துப்போன பார்வையாளர்கள் முன்னிலையில், காதலின் பரிச்சயமான அந்த உணர்வுப் பெருக்கை—புதியதொரு தீவிரத்துடனும், எதிர்பாராத மென்மையுடனும்—அவளால் வெளிப்படுத்த முடிந்தது. அவளது முகத்தை மீண்டும் ஒருமுறை பார்ப்பதற்காக அணைந்துபோயிருந்த மெழுகுவர்த்தியை மீண்டும் ஏற்றினேன். அந்தத் தருணத்தில், மனிதர்களால் அவள் தடவிக் கொடுக்கப்படுகிறாள் என்ற எண்ணம்—மனிதர்கள் அவளுக்கு மனிதத்தன்மையைக் கடந்த, அதே சமயம் தெளிவற்ற மகிழ்ச்சியை அளிப்பதையும், அவளிடமிருந்து அதைப் பெறுவதையும் என்னால் தடுக்க முடியவில்லை—எனக்குள் ஒருவித அமைதியின்மையை ஏற்படுத்தியது; அது இன்பத்தை விட வேதனையானதாக இருந்தது. அந்த உணர்வு, ஒரு கொம்பின் (horn) ஒலியால் மேலும் ஆழமான ஏக்கமாக மாறியது—'மிட்-லென்ட்' (Mid-Lent) இரவிலோ அல்லது பிற விடுமுறை நாட்களிலோ கேட்கக்கூடிய அந்த ஒலி; ஒரு சாதாரண மதுக்கூடத்திலிருந்து கரகரப்பான ஒலியாக வெளிப்படும்போது கவித்துவமற்றதாகத் தோன்றும் அந்த ஒலி, "காட்டின் ஆழத்தில் மாலை வேளையில்" கேட்கும் கொம்பின் ஒலியை விடவும் சோகமானதாக இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், கில்பெர்ட்டிடமிருந்து வரும் ஒரு வார்த்தை கூட எனக்குத் தேவையானதாக இருந்திருக்காது. நமது விருப்பங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்ந்து குறுக்கிடுகின்றன; வாழ்வின் இக்குழப்பத்தில், மகிழ்ச்சியானது அதைத் தேடி அழைத்த அந்த குறிப்பிட்ட விருப்பத்தின் மீதே துல்லியமாக வந்து அமர்வது என்பது அரிதான ஒன்றாகும்.
200
நல்ல வானிலை நிலவும் நாட்களில் நான் தொடர்ந்து 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பகுதிக்குச் சென்று வந்தேன். அங்குள்ள நேர்த்தியான இளஞ்சிவப்பு நிற வீடுகள், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் காற்றோட்டமான வானத்தின் பின்னணியில் மிதப்பது போலத் தோன்றின; அக்காலம் நீர்வண்ண ஓவியக் கண்காட்சிகள் பிரபலமாக இருந்த காலம் என்பதால் அக்காட்சி இன்னும் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது. அக்காலகட்டத்தில், கேப்ரியலின் (Gabriel) அரண்மனைகள் அக்கம் பக்கத்திலிருந்த மற்ற மாளிகைகளை விட அதிக அழகுடையதாகவோ அல்லது வேறொரு காலத்தைச் சேர்ந்ததாகவோ எனக்குத் தோன்றின என்று சொன்னால் அது பொய்யாகவே இருக்கும். அந்த அரண்மனைகளை விட 'பாலே டி லா இன்டஸ்ட்ரி' (Palais de l’Industrie) அல்லது குறைந்தபட்சம் 'ட்ரோகாடெரோ' (Trocadéro) கட்டிடங்களில்தான் அதிக பாணியையும், பழமையையும் நான் கண்டேன். அமைதியற்ற உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போன்ற என் பதின்பருவம், நான் சுற்றித் திரிந்த அந்தப் பகுதி முழுவதையும் ஒரு கனவு போன்ற மங்கலான பிம்பத்தாலேயே மூடியிருந்தது. 'ரூ ராயல்' (Rue Royale) தெருவில் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு கட்டிடம் இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம் கூட எனக்குத் தோன்றவில்லை; அதேபோல, லூயிஸ் XIV-இன் காலத்துச் சிறந்த படைப்புகளான 'போர்ட் செயின்ட்-மார்ட்டின்' (Porte Saint-Martin) மற்றும் 'போர்ட் செயின்ட்-டெனிஸ்' (Porte Saint-Denis) ஆகியவை, அந்தச் சலிப்பூட்டும் பகுதிகளில் இருந்த புதிய அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளுடன் ஒரே காலத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல என்பதை அறிந்திருந்தால் நான் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பேன். கேப்ரியலின் அரண்மனைகளில் ஒன்று மட்டும் என்னை நீண்ட நேரம் நின்று பார்க்க வைத்தது: ஒருமுறை இரவு வேளையில், நிலவொளியில் அதன் தூண்கள் திடத்தன்மை இழந்து அட்டைப் பெட்டியால் செய்யப்பட்டவை போலத் தோன்றின; 'ஆர்பி ஆ என்ஃபெர்ஸ்' (Orphée aux Enfers) என்ற இசை நாடகத்தின் மேடை அமைப்பை நினைவூட்டிய அந்தத் தூண்கள், எனக்கு முதன்முறையாக ஒரு அழகியல் உணர்வை ஏற்படுத்தின.

இருப்பினும், கில்பெர்ட் (Gilberte) இன்னும் 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' பகுதிக்குத் திரும்பவில்லை. அவளைப் பார்க்க வேண்டியது எனக்கு அவசியமாக இருந்தது, ஏனெனில் அவளது முகத்தை என்னால் நினைவுகூரக் கூட முடியவில்லை. நாம் நேசிக்கும் ஒருவரை உற்றுநோக்கும்போது வெளிப்படும் அந்தத் தேடல், பதற்றம் மற்றும் எதிர்பார்ப்பு கலந்த பார்வை—அதாவது, அடுத்த நாள் சந்திப்பதற்கான நம்பிக்கையைத் தரும் அல்லது மறுக்கும் வார்த்தைகளுக்காகக் காத்திருத்தல், அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்படும் வரை மகிழ்ச்சி மற்றும் விரக்திக்கு இடையே மாறி மாறி (அல்லது ஒரே நேரத்தில்) அலைபாயும் கற்பனைகள்—இவை அனைத்தும் நேசிப்பவர் மீதான நம் பார்வையை நிலையற்றதாக்கி, தெளிவான பிம்பத்தைப் பதியவிடாமல் செய்துவிடுகின்றன. ஒருவேளை, பார்வையின் மூலம் மட்டுமே அதற்கு அப்பால் உள்ளதை அறிய முயலும்போது ஏற்படும் இந்த அனைத்துப் புலன்களின் செயல்பாடும், நம்மை ஈர்க்கும் அந்த நபரின் எண்ணற்ற வடிவங்கள், இயல்புகள் மற்றும் அசைவுகளால் எளிதில் திசைதிருப்பப்படலாம்; நாம் நேசிக்காத ஒருவரை நாம் பெரும்பாலும் நிலையான ஒரு பிம்பமாகவே பார்க்கிறோம், ஆனால் நேசிக்கப்படும் நபர் தொடர்ந்து அசைவில் இருக்கிறார்; அதனால் தெளிவற்ற பிம்பங்களைத் தவிர வேறு எதையும் பெற முடிவதில்லை. கில்பெர்ட் (Gilberte) தனது முகபாவனைகளை எனக்கு வெளிப்படுத்தும் அந்தத் தெய்வீகத் தருணங்களைத் தவிர, மற்ற நேரங்களில் அவளது முகத்தின் அம்சங்களை என்னால் சரியாக நினைவுகூர முடியவில்லை; அவளது புன்னகை மட்டுமே என் நினைவில் இருந்தது. அந்த அன்புக்குரிய முகத்தை நினைவுகூர எவ்வளவு முயன்றும் அது இயலாத நிலையில், அதே சமயம் சர்க்கரை மிட்டாய் விற்பனையாளர் மற்றும் குதிரை-சுழலி (carousel) இயந்திரத்தை இயக்குபவர் போன்றவர்களின்—கவனத்தை ஈர்க்கும் அதே வேளையில் முக்கியத்துவமற்ற—முகங்கள் என் நினைவில் மிகத் துல்லியமாகப் பதிந்திருப்பதைக் கண்டு நான் விரக்தியடைந்தேன். இது, அன்புக்குரிய ஒருவரை இழந்து, கனவிலும் அவர்களைக் காணாதவர்கள், விழித்திருக்கும்போது சந்திப்பதே ஒரு சுமையாக இருந்த பல விரும்பத்தகாத மனிதர்களைத் தங்கள் கனவுகளில் அடிக்கடி சந்தித்து எரிச்சலடைவதைப் போன்றது. தங்கள் துயரத்திற்குக் காரணமான அந்த நபரின் உருவத்தை மனக்கண்ணில் கொண்டுவர முடியாததால், அவர்கள் தங்களுக்குத் துயரமே இல்லை என்று தங்களையே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். கில்பெர்ட்டின் முக அம்சங்களை நினைவுகூர முடியாததால் அவளை நான் முழுமையாக மறந்துவிட்டதாகவும், இனி அவளை நேசிக்கவில்லை என்றும் நம்பும் நிலைக்கு நானும் கிட்டத்தட்ட வந்துவிட்டேன். காலப்போக்கில், அவள் மீண்டும் தினமும் விளையாட வரத் தொடங்கினாள்; மறுநாளுக்காக நான் அவளிடம் விரும்பிப் பெறக்கூடிய புதிய விஷயங்களை என் முன் வைத்தாள்—அதன் மூலம், அந்த வகையில், என் அன்பை ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய வடிவமாக மாற்றினாள். ஆயினும், மதியம் இரண்டு மணி வாக்கில் என் காதல் தொடர்பான அந்தச் சிக்கல் வெளிப்படும் விதத்தை ஒரு விஷயம் திடீரென மாற்றியது. நான் அவளது மகளுக்கு எழுதிய கடிதம்  திருமதி ஸ்வானின் (M. Swann) கையில் சிக்கியிருக்குமோ? அல்லது, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே நிலவி வந்த ஒரு சூழலை—நான் அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக—கில்பெர்ட் இப்போது என்னிடம் வெளிப்படுத்துகிறாளா? அவளது பெற்றோரை நான் எவ்வளவு மதிக்கிறேன் என்று அவளிடம் சொன்னபோது, ​​தனது கடமைகள்—அதாவது செய்ய வேண்டிய வேலைகள் மற்றும் சமூக ரீதியான சந்திப்புகள்—பற்றிப் பேசும்போது அவள் காட்டும் அந்தத் தெளிவற்ற, எச்சரிக்கையான, ரகசியம் காக்கும் பாவனையை அவள் மேற்கொண்டாள்; பிறகு, திடீரென்று, "உனக்குத் தெரியுமா, அவர்களுக்கு உன் மீது பெரிய ஈடுபாடு ஏதுமில்லை!" என்று சட்டென்று சொல்லிவிட்டாள். பின்னர், ஒரு நீர் தேவதை போல—ஏனெனில் அதுதான் அவளது இயல்பு—அவள் கலகலவெனச் சிரித்தாள். பெரும்பாலும், அவளது வார்த்தைகளுக்கு முரணாக இருந்த அந்தச் சிரிப்பு, இசையைப் போலவே, வேறொரு தளத்தில் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத பரப்பை வரைவது போலத் தோன்றியது. திரு மற்றும் திருமதி ஸ்வான் கில்பெர்ட்டை என்னுடன் விளையாடுவதை நிறுத்துமாறு கூறவில்லை; இருப்பினும், அந்த நட்பே தொடங்காமல் இருந்திருக்கலாம் என்று அவர்கள் விரும்பியிருப்பார்கள் என்று அவள் உணர்ந்தாள். அவளுடனான என் தொடர்பை அவர்கள் நல்லவிதமாகப் பார்க்கவில்லை; என் ஒழுக்கத்தின் மீது அவர்கள் சந்தேகம் கொண்டனர்; நான் அவர்களின் மகளுக்குத் தீய தாக்கத்தையே ஏற்படுத்துவேன் என்று கருதினர். ஸ்வான் என்னை எத்தகைய அறநெறியற்ற இளைஞனாகக் கருதினாரோ, அத்தகையவர்கள் காதலிக்கும் பெண்ணின் பெற்றோரை வெறுப்பவர்களாகவே இருப்பார்கள்: அவர்கள் முன்னிலையில் முகஸ்துதி பேசிவிட்டு, அப்பெண்ணிடம் மட்டும் அவர்களைப் பழித்துரைப்பார்கள்; பெற்றோரின் சொல்லை மீறுமாறு அவளைத் தூண்டுவார்கள்; இறுதியில் அவளைத் தங்கள் வசப்படுத்தியதும், அவளைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பையே அப்பெற்றோருக்கு மறுத்துவிடுவார்கள். இத்தகைய பண்புகளை—மிகப்பெரிய அயோக்கியன் கூடத் தனக்குள் ஒருபோதும் அடையாளம் காணாத பண்புகளை—என் மனம் எத்தகைய தீவிர உணர்வுடன்......ஸ்வான் (Swann) மீது அவன் கொண்டிருந்த உணர்வுகள்—எவ்வளவு தீவிரமானவை என்றால், அவை இருப்பதை அவன் அறிந்திருந்தால், என்னைப் பற்றிய அவனது தீர்ப்பு ஒரு பெரும் அநீதி என்று அவன் வருந்தியிருப்பான் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது. அவனுக்காக நான் கொண்டிருந்த உணர்வுகள் அனைத்தையும் ஒரு நீண்ட கடிதத்தில் எழுதத் துணிந்தேன்; அதைச் சேர்த்துவிடும்படி கில்பெர்ட்டிடம் (Gilberte) கொடுத்தேன். அவளும் ஒப்புக்கொண்டாள். ஆனால் ஐயோ! நான் நினைத்ததை விடவும் ஒரு பெரிய ஏமாற்றுக்காரனாகவே அவன் என்னைப் பார்த்தான்; அந்தப் பதினாறு பக்கங்களில் நான் மிகுந்த உண்மையுடன் வெளிப்படுத்தியதாகக் கருதிய உணர்வுகளையே அவன் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினான். திரு. டி நார்போயிஸிடம் (M. de Norpois) நான் பேசிய வார்த்தைகளைப் போலவே தீவிரமாகவும் நேர்மையாகவும் எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதமும் எந்தப் பலனையும் தரவில்லை. மறுநாள், லாரல் புதர்களுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு சிறிய பாதையில் எங்களை அழைத்துச் சென்று, அங்குள்ள நாற்காலிகளில் அமர வைத்த பிறகு, கில்பெர்ட் என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னாள்: நான் அவளிடம் கொடுத்த கடிதத்தைப் படித்ததும், அவளுடைய தந்தை தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு, "இதற்கெல்லாம் எந்த அர்த்தமும் இல்லை; நான் நினைத்தது எவ்வளவு சரி என்பதையே இது நிரூபிக்கிறது," என்று கூறினாராம். எனது நோக்கங்களின் தூய்மையையும் என் ஆன்மாவின் நன்மையையும் நான் அறிந்திருந்ததால், ஸ்வானின் அந்த அபத்தமான தவறான எண்ணத்தின் மீது என் வார்த்தைகள் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாததைக் கண்டு நான் கடும் கோபமடைந்தேன். ஏனெனில், அது ஒரு தவறான எண்ணம் என்பதில் எனக்கு அப்போது எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. எனது தாராளமான உணர்வுகளின் மறுக்க முடியாத சில பண்புகளை நான் மிகத் துல்லியமாக விவரித்திருந்ததாக உணர்ந்தேன்; எனவே, ஸ்வான் அவற்றை உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் போனதும், என்னிடம் வந்து மன்னிப்புக் கேட்டுத் தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ளாமல் போனதும், அவனுக்குள் அத்தகைய உன்னதமான உணர்வுகள் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்பதையே காட்டுகிறது—அதனால் மற்றவர்களிடம் உள்ள அந்த உணர்வுகளை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அல்லது, தாராள மனப்பான்மை என்பது பெரும்பாலும் நமது சுயநல உணர்வுகள் பெயரிடப்பட்டு வகைப்படுத்தப்படுவதற்கு முன் எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு உள்முக வேடம் மட்டுமே என்பதை ஸ்வான் அறிந்திருக்கலாம். ஒருவேளை, அவனுக்காக நான் வெளிப்படுத்திய அனுதாபத்தில், கில்பெர்ட் மீதான என் காதலின் ஒரு விளைவையும்—அதன் தீவிரமான உறுதிப்படுத்தலையும்—அவன் கண்டிருக்கலாம்; என் எதிர்காலச் செயல்களைத் தீர்மானிப்பது அவனுக்கான எனது இரண்டாம் நிலை மரியாதையை விட, தவிர்க்க முடியாமல் அந்தக் காதலாகத்தான் இருக்கப்போகிறது என்பதை அவன் உணர்ந்திருக்கலாம். அவனது அந்தத் தொலைநோக்குப் பார்வையை என்னால் பகிர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை; ஏனெனில், என் காதலை என்னிடமிருந்து பிரித்துப் பார்க்கவோ, அதை ஒரு பொதுவான மனித அனுபவமாக அணுகவோ, அல்லது அதன் விளைவுகளை ஒரு அனுபவப் பாடமாக ஏற்றுக்கொள்ளவோ ​​என்னால் முடியவில்லை; நான் மிகுந்த விரக்தியில் இருந்தேன். பிரான்சுவாஸ் (Françoise) என்னை அழைத்ததால், நான் கில்பெர்ட்டை விட்டுச் சிறிது நேரம் விலகிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பழைய பாரிஸ் நகரின் பயன்பாட்டில் இல்லாத சுங்கச் சாவடிகளைப் போன்ற, பச்சை நிறக் கூண்டு போன்ற அமைப்பைக் கொண்ட ஒரு சிறிய கூடாரத்திற்கு நான் அவளுடன் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இங்கிலாந்தில் 'lavatory' (கழிவறை) என்றும், பிரான்சில் ஆங்கிலேய மோகத்தால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு 'water-closets' என்றும் அழைக்கப்படும் வசதி அங்கு சமீபத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. நான் ஃபிரான்சுவாஸுக்காகக் காத்திருந்த அந்த நுழைவாயிலின் ஈரப்பதமான, பழமையான சுவர்கள் ஒருவிதக் குளிர்ந்த, பூஞ்சை மணம் கொண்ட காற்றை வெளியிட்டன; கில்பெர்ட் மூலம் நான் அறிந்த ஸ்வானின் வார்த்தைகளால் எழுந்த கவலைகளை அந்த மணம் உடனடியாகப் போக்கியது. அது எனக்கு மற்ற இன்பங்களிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு உணர்வைத் தந்தது—மற்ற இன்பங்கள் நம்மை ஒருவித நிலையற்ற தன்மைக்கு ஆளாக்கி, அவற்றை முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்ளவோ ​​அல்லது சொந்தமாக்கிக்கொள்ளவோ ​​முடியாமல் செய்துவிடும்; ஆனால் இதுவோ நான் உறுதியாகச் சாய்ந்து நிற்கக்கூடிய ஒரு திடமான இன்பம்: நீடித்த, விவரிக்க முடியாத, ஆனால் உறுதியான உண்மையைக் கொண்ட ஒரு இனிமையான, அமைதியான இன்பம். கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) திசையில் நான் முன்பு நடைபயிற்சி மேற்கொண்டபோது உணர்ந்தது போலவே, இப்போது என்னைக் ஆட்கொண்ட அந்த உணர்வின் வசீகரத்தை ஆழமாக அறியவும், அந்தப் பழமையான சூழல் வெளிப்படுத்தும் தன்மையை ஆராய்ந்தபடி அசையாமல் நிற்கவும் நான் விரும்பினேன். அது எனக்கு ஒரு கூடுதல் பரிசாகக் கிடைத்த இன்பத்தில் மட்டும் திளைக்கச் சொல்லவில்லை; மாறாக, அதுவரை வெளிப்படுத்தப்படாத அதன் உண்மையான நிலைக்குள் இறங்கிச் செல்ல என்னை அழைத்தது. ஆனால், அடர்த்தியாக முகப்பவுடர் பூசப்பட்ட கன்னங்களையும் சிவப்பு நிற விக் (wig) முடியையும் கொண்ட அந்த இடத்தின் உரிமையாளரான வயதான பெண்மணி என்னிடம் பேசத் தொடங்கினார். ஃபிரான்சுவாஸ் அவரை "மிகவும் கண்ணியமானவர்" என்று கருதினார். அவரது மகள், ஃபிரான்சுவாஸ் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், "நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞனை" மணந்திருந்தார்—அதாவது, உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரிடமிருந்து அவர் எவ்வளவு வேறுபட்டவராகக் கருதப்பட்டாரோ, அதே அளவு வேறுபாட்டுடன் அந்த இளைஞன் பார்க்கப்பட்டான்; செயன்-சைமன் (Saint-Simon) பிரபு ஒரு டியூக்கையும் (duke) "சமூகத்தின் அடித்தட்டில் இருந்து உயர்ந்த ஒரு மனிதனையும்" எப்படி வேறுபடுத்திப் பார்த்தாரோ, அதே போன்றதொரு வேறுபாடு அது. இந்த இடத்தை நடத்துவதற்கு முன்பு அந்த உரிமையாளர் பல இன்னல்களைச் சந்தித்திருக்கலாம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அவர் ஒரு 'மார்க்கிஸ்' (பிரபுத்துவப் பெண்மணி) என்றும், செயன்-ஃபெரியோல் (Saint-Ferréol) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றும் ஃபிரான்சுவாஸ் உறுதியாக நம்பினார். குளிரில் வெளியே நிற்க வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்திய அந்த 'மார்க்கிஸ்', எனக்காக ஒரு தனி அறையைத் திறந்துவிட்டு, "உள்ளே வர வேண்டாமா? இதோ, சுத்தமான அறை ஒன்று இருக்கிறது; உங்களுக்கு இது இலவசம்" என்று கூறினார். ஒருவேளை, 'குவாஷ்' (Gouache) கடையில் நாங்கள் ஆர்டர் செய்யச் சென்றபோது, ​​கண்ணாடிக்கு அடியில் வைக்கப்பட்டிருந்த மிட்டாய்களில் ஒன்றை விற்பனைப் பெண்கள் எனக்கு நீட்டுவார்களே—அதை ஏற்றுக்கொள்வதை அம்மா (ஐயோ!) எனக்குத் தடை செய்திருந்தாரே—அதே போன்றதொரு செயலைத்தான் அவரும் செய்திருக்கலாம். அல்லது ஒருவேளை—அவ்வளவு அப்பாவித்தனமற்ற முறையில்—அம்மாவின் பூந்தொட்டிகளை நிரப்பிவிட்டு, என் மீது ஒருவித ஏக்கம் கலந்த பார்வையை வீசியபடியே எனக்கு ஒரு ரோஜாவைத் தரும் அந்த வயதான பூக்காரரைப் போலவும் இருக்கலாம். எப்படியாயினும், அந்த 'மார்க்கிஸ்' (marquise) அம்மையாருக்குச் சிறுவர்கள் மீது ஈர்ப்பு இருந்து, ஆண்கள் 'ஸ்பிங்க்ஸ்' (sphinx) சிலைகளைப் போலக் குந்தியிருக்கும் அந்தச் கற்-அறைகளுக்குச் செல்லும் நிலத்தடி வாசலை அவர்களுக்காகத் திறந்துவிட்டிருந்தால், அவர் காட்டிய அந்தத் தாராள மனப்பான்மைக்குப் பின்னால் அவர்களைக் கெடுக்கும் எண்ணம் இருந்திருக்காது; மாறாக, தான் விரும்பும் ஒருவரிடம்—அது வீணான முயற்சியாகவே இருந்தாலும்—வாரிக் கொடுப்பதில் கிடைக்கும் இன்பத்தையே அவர் நாடியிருக்கக்கூடும்; ஏனெனில், நான் ஒருபோதும்......அவளுக்கு அருகில், பூங்கா பராமரிப்பாளர் ஒரு முதியவரைத் தவிர வேறு பார்வையாளர்கள் யாரும் இல்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து, பிரான்சுவாஸுடன் (Françoise) சேர்ந்து மார்க்கிஸிடம் (Marquise) விடைபெற்றேன்; பின்னர் அவளிடமிருந்து பிரிந்து கில்பெர்ட்டிடம் (Gilberte) திரும்பினேன். லாரல் புதர்களுக்குப் பின்னால் இருந்த நாற்காலியில் அவள் அமர்ந்திருப்பதை உடனே கவனித்தேன். தன் நண்பர்கள் தன்னை அடையாளம் காணாதவாறு அவள் மறைந்திருந்தாள்; அவர்கள் 'ஒளிந்து பிடித்து விளையாடும்' விளையாட்டை (hide-and-seek) விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். நான் சென்று அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தேன். அவள் அணிந்திருந்த தட்டையான தொப்பி அவளது கண்களை மறைக்கும் வகையில் தாழ்வாக இறங்கியிருந்தது; அது அவளுக்கு, நான் முதன்முதலில் காம்ப்ரேயில் (Combray) பார்த்த அதே கனவுத்தன்மையுள்ள, குறும்புத்தனமான, சாய்வான பார்வையை அளித்தது. அவளுடைய தந்தையிடம் பேசுவதற்கு ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா என்று நான் அவளிடம் கேட்டேன். தான் அவரிடம் அதைப் பற்றிக் கூறியதாகவும், ஆனால் அவர் அதை அர்த்தமற்றதாகக் கருதினார் என்றும் கில்பெர்ட் என்னிடம் சொன்னாள். "இதோ," என்று அவள் மேலும் கூறினாள், "உன் கடிதத்தை என்னிடம் விட்டுச் செல்லாதே; மற்றவர்கள் இன்னும் என்னைக் கண்டுபிடிக்காததால் நான் அவர்களிடம் திரும்ப வேண்டும்."

அந்தக் கணத்தில் ஸ்வான் (Swann) அங்கு வந்திருந்தால் — நான் அந்தக் கடிதத்தை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வதற்கு முன்பே — தான் நினைத்தது சரிதான் என்பதை அவர் உணர்ந்திருக்கக்கூடும்; ஏனெனில், அந்தக் கடிதத்தின் நேர்மையை நம்ப மறுத்தது அவரது முட்டாள்தனம் என்று நான் கருதியிருந்தேன். நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த கில்பெர்ட்டை நோக்கி நான் குனிந்தபோது — அவள் கடிதத்தை எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னாளே தவிர, உண்மையில் அதை என்னிடம் கொடுக்கவில்லை — அவள்பால் ஒரு தீவிரமான உடல் ஈர்ப்பை உணர்ந்தேன்; அதனால் நான் சொன்னேன்:

"சரி, நான் அதைப் பிடுங்கிக்கொள்வதைத் தடுக்க முயற்சி செய்; யார் வலிமையானவர் என்று பார்ப்போம்."

அவள் அதைத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் மறைத்துக்கொண்டாள்; நான் என் கைகளை அவள் கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்து, அவள் தோள்களின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருந்த பின்னப்பட்ட கூந்தலை மேலே உயர்த்தினேன் — அவள் இன்னும் அந்தச் சிறுவயதுப் பருவத்தில் இருந்ததாலோ அல்லது அவளுடைய தாயார் தன்னை இளமையாகக் காட்டிக்கொள்ளும் பொருட்டு அவளை எவ்வளவு காலம் முடியுமோ அவ்வளவு காலம் குழந்தையைப் போலவே வைத்திருக்க விரும்பியதாலோ அப்படிக் கூந்தல் பின்னப்பட்டிருந்தது. நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் எதிராகப் பலத்தைப் பிரயோகித்து மல்லுக்கட்டினோம். நான் அவளை என் பக்கம் இழுக்க முயன்றேன்; அவள் அதை எதிர்த்தாள். உடலுழைப்பால் சிவந்திருந்த அவளது கன்னத்து எலும்புகள் செர்ரிப் பழங்களைப் போல உருண்டையாகவும் சிவப்பாகவும் இருந்தன; நான் அவளைக் கிச்சுக்கிச்சு மூட்டுவது போல அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்; நான் ஏற விரும்பும் ஒரு இளம் மரக்கன்றைப் போல அவளை என் கால்களுக்கு இடையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தேன்; எனது உடல் உழைப்பு மற்றும் விளையாட்டின் வெப்பத்தால் ஏற்பட்ட மூச்சுத்திணறலை மேலும் அதிகரிக்காமலேயே, அந்த முயற்சியின் ஊடாக வெளிப்பட்ட சில துளி வியர்வையைப் போல எனது இன்பத்தையும் நான் வெளிப்படுத்தினேன்; அந்த இன்பத்தை முழுமையாக ரசிக்கக்கூட நில்லாமல், உடனடியாக நான் அந்தக்கடிதத்தை வாங்கிக்கொண்டேன். அப்போது கில்பெர்ட் என்னிடம் கனிவுடன் கூறினாள்:

"உனக்கு விருப்பமென்றால், நாம் இன்னும் சிறிது நேரம் மல்யுத்தம் செய்யலாம்."

நான் ஒப்புக்கொண்ட நோக்கத்தைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகவே அந்த விளையாட்டை விளையாடினேன் என்பதை அவள் ஒருவேளை மங்கலாக உணர்ந்திருக்கலாம்; ஆனால், அந்த நோக்கத்தை நான் அடைந்துவிட்டதை அவள் கவனிக்கத் தவறியிருக்கலாம். அவளோ அதை கவனித்துவிட்டாளோ என்று நான் அஞ்சினேன் (சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவளிடம் வெளிப்பட்ட, தன்னிச்சையான மற்றும் அடக்கப்பட்ட ஒருவிதமான சங்கடமான அசைவு, எனது அச்சம் ஆதாரமற்றதல்ல என்பதை உணர்த்தியது); எனவே, அவளுக்கு அருகில் அமைதியாக அமர்வதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் எனக்கு இருக்கவில்லை என்று அவள் நினைத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, இன்னும் சிறிது நேரம் மல்யுத்தம் செய்ய ஒப்புக்கொண்டேன்.

திரும்பிச் செல்லும் வழியில், அதுவரை மறைந்திருந்த ஒரு காட்சி என் நினைவில் மின்னியது—அல்லது சரியாகச் சொல்வதானால், திடீரென நினைவுக்கு வந்தது. கொடிகள் படர்ந்த அந்த மண்டபத்தின் குளிர்ந்த, லேசான கரியின் மணம் கலந்த காற்றுதான் அந்தக் காட்சியை (தெளிவாக வெளிப்படுத்தாமலோ அல்லது அடையாளம் காணப்படாமலோ இருந்தாலும்) என் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது. அது காம்ப்ரேயில் (Combray) இருந்த என் மாமா அடோல்ஃபின் சிறிய அறையின் காட்சி; அந்த அறையிலிருந்த அதே ஈரப்பதமான மணம் இதிலும் வீசியது. ஆயினும், அற்பமான ஒரு காட்சியின் நினைவு ஏன் எனக்குள் இவ்வளவு பெரிய மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அதைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியையும் நான் தள்ளிப்போட்டேன். அதே வேளையில், திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) ஏளனத்திற்கு நான் உண்மையிலேயே தகுதியானவன் என்றே எனக்குத் தோன்றியது: ஏனெனில், அவர் வெறும் "புல்லாங்குழல் கலைஞர்" என்று ஒதுக்கிய ஒரு எழுத்தாளரையே மற்ற அனைவரையும் விட நான் பெரிதும் விரும்பியிருந்தேன்; மேலும், ஏதேனும் ஒரு முக்கியமான சிந்தனையால் அல்லாமல், ஒருவிதமான பூஞ்சை மணம் கொண்ட காற்றினாலேயே எனக்குள் ஒரு உண்மையான பரவச நிலை தூண்டப்பட்டிருந்தது.

சில குடும்பங்களில், விருந்தினர்கள் யாரேனும் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பற்றிப் பேசினாலே, தாய்மார்கள் ஒருவித விரோதப் பார்வையுடன் அவர்களை எதிர்கொள்வார்கள்; நம்பகத்தன்மையை இழக்கும் அளவுக்குத் தொடர்ந்து தவறான நோயறிதல்களைச் செய்ததாகக் கருதப்படும் ஒரு புகழ்பெற்ற மருத்துவரைப் பார்க்கும்போது அவர்கள் காட்டும் அதே பார்வை அது. அந்தப் பூங்கா குழந்தைகளுக்கு ஏற்றதல்ல என்றும், தொண்டை வலி, தட்டம்மை அல்லது காய்ச்சல் போன்ற பல நோய்களுக்கு அந்த இடமே காரணம் என்றும் அவர்கள் வாதிடுவார்கள். என்னை அங்கே தொடர்ந்து அனுப்பி வந்த அம்மாவின் பாசத்தை வெளிப்படையாகக் கேள்வி கேட்காமல், அவளுடைய தோழிகளில் சிலர் குறைந்தபட்சம் அவளுடைய பார்வையற்ற தன்மையை எண்ணிப் புலம்புவார்கள்.

பொதுவான கூற்றுக்கு மாறாக, நரம்புக்கோளாறு உடையவர்கள் ஒருவேளை "தங்களுக்குள் தாங்களே செவிசாய்ப்பவர்களாக" மிகக் குறைவாக இருக்கிறார்கள்: அவர்கள் தங்களுக்குள் பல விஷயங்களைக் கேட்கிறார்கள்—அவை தங்களுக்கு எந்த எச்சரிக்கையையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதைப் பின்னர் உணர்ந்துகொள்கிறார்கள்—அதனால் இறுதியில் அவர்கள் அவற்றில் எதற்கும் கவனம் செலுத்துவதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள். உண்மையில் பனிப்பொழிவு வரவிருந்தபோதோ அல்லது அவர்கள் ஒரு புதிய குடியிருப்புக்குக் குடிபெயர்ந்துகொண்டிருந்தபோதோ, ஒரு கடுமையான நோய் தாக்குவது போல அவர்களின் நரம்பு மண்டலங்கள் பலமுறை "உதவி!" என்று அலறியதால், அவர்கள் அந்த எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணிக்கும் பழக்கத்திற்கு ஆளாகிறார்கள்; போர்க்களத்தின் உக்கிரத்தில் இருக்கும் ஒரு சிப்பாயைப் போல, அவன் அந்த எச்சரிக்கைகளை முற்றிலும் கவனிக்காமல், இறக்கும் தருவாயில்கூட இன்னும் சில நாட்களுக்கு ஒரு ஆரோக்கியமான மனிதனின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வாழக்கூடும். ஒரு நாள் காலை, எனக்குள் பரிச்சயமான பல நோய்களைச் சுமந்துகொண்டு—......எனது உடலுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தொடர்ச்சியான செயல்பாடுகள்—எனது இரத்த ஓட்டத்தைப் போலவே, அவற்றைப் பற்றிய சிந்தனைகளிலிருந்தும் நான் எப்போதும் விலகியே இருந்தேன்—இருப்பினும், மகிழ்ச்சியுடன் என் பெற்றோர் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்த உணவருந்தும் அறைக்குச் செல்வேன். வழக்கம்போல எனக்குள் இப்படிச் சொல்லிக்கொள்வேன்: 'குளிர்ச்சியாக உணர்வது என்பது உடல் சூடுபடுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்காது, மாறாக யாரோ நம்மைத் திட்டியிருக்கலாம் என்பதைக் குறிக்கலாம்; பசியின்மை என்பது சாப்பிடக்கூடாது என்பதல்ல, மழை வரப்போகிறது என்பதைக் குறிக்கலாம்.' இப்படி நினைத்துக்கொண்டு மேஜையில் அமர்வேன். ஆனால், சுவையான இறைச்சித் துண்டின் (chop) முதல் கவளத்தை விழுங்க முற்படும்போதே, குமட்டலும் தலைசுற்றலும் என்னை தடுத்து நிறுத்தும்; இது ஒரு நோயின் தொடக்கக்கட்ட அறிகுறியாகும்—எனது அலட்சியம் எனும் பனிப்படலம் இதன் அறிகுறிகளை மறைத்துத் தாமதப்படுத்தியிருந்தாலும், இப்போது அந்த நோய் பிடிவாதமாக உணவை நிராகரித்தது; அந்த உணவை உட்கொள்ளும் நிலையில் நான் இருக்கவும் இல்லை. அதே கணத்தில், நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதை யாராவது கவனித்துவிட்டால் வெளியே செல்ல அனுமதி மறுக்கப்படும் என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஒரு உத்வேகத்தை அளித்தது—காயமடைந்த ஒரு மனிதனிடம் காணப்படும் தற்காப்பு உணர்வைப் போல—அதனால் சிரமப்பட்டு என் அறைக்குச் சென்றேன்; அங்கு எனக்கு 40 டிகிரி காய்ச்சல் இருப்பதை அறிந்தேன்; ஆனாலும், 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதிக்குச் செல்லத் தயாரானேன். சோர்வுற்ற, ஆனால் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் தன்மையுள்ள உடலுக்குள் இருந்த எனது புன்னகைக்கும் மனம், கில்பெர்ட்டுடன் (Gilberte) 'பார்ஸ்' (barres) விளையாட்டை விளையாடுவதில் கிடைக்கும் இனிமையான இன்பத்தை நாடியது; ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, காலில் நிற்கவே சிரமப்பட்டாலும் அவளருகே இருந்த மகிழ்ச்சியில், அந்த விளையாட்டின் இன்பத்தை மீண்டும் ஒருமுறை அனுபவிக்கும் வலிமையைப் பெற்றேன்.

நான் திரும்பியதும், எனக்கு "உடல்நலக்குறைவு" ஏற்பட்டதாகவும், குளிர் தாக்கியிருக்கலாம் என்றும் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கூறினார். உடனடியாக வரவழைக்கப்பட்ட மருத்துவர், எனது நுரையீரல் நெரிசலுடன் (pulmonary congestion) கூடிய அந்தத் தீவிரமான காய்ச்சல் நிலையை—அது "மிகக் குறுகிய காலமே நீடிக்கும் ஒரு தற்காலிக பாதிப்பு" (flash in the pan) என்று பின்னர் தெரியவந்தது—மிகவும் "சூட்சுமமான" மற்றும் "வெளிப்படையாகத் தெரியாத" (latent) நோயின் வடிவங்களை விட "மேலானது" என்று கருதினார். நீண்ட காலமாகவே எனக்கு மூச்சுத்திணறல் பாதிப்புகள் இருந்து வந்தன; மதுவுக்கு அடிமையாகி நான் இறந்துவிடுவேன் என்று என் பாட்டி ஏற்கனவே கற்பனை செய்துகொண்டிருந்த போதிலும், எங்கள் மருத்துவர் எனக்கு ஒரு ஆலோசனையை வழங்கியிருந்தார்: மூச்சுவிட உதவும் கஃபைன் (caffeine) மருந்துடன் சேர்த்து, மூச்சுத்திணறல் வருவதாக உணரும்போதெல்லாம் பீர், ஷாம்பெயின் அல்லது காக்னாக் (cognac) போன்ற மதுபானங்களை அருந்துமாறு அவர் அறிவுறுத்தியிருந்தார். மதுவினால் ஏற்படும் 'மகிழ்ச்சிப் பரவசம்' அந்த மூச்சுத் திணறல் பாதிப்புகளைக் குறைத்துவிடும் என்று அவர் கூறினார். அவற்றை உட்கொள்ள என் பாட்டி அனுமதிக்கும்படிச் செய்ய, நான் என் மூச்சுத் திணறல் நிலையை மறைக்காமல் இருக்க வேண்டியிருந்தது—சொல்லப்போனால், அதை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளவும் வேண்டியிருந்தது. மேலும், ஒரு பாதிப்பு வரப்போவதை உணர்ந்தவுடனேயே—அது எந்த அளவுக்குத் தீவிரமடையுமோ என்ற நிச்சயமற்ற தன்மையால்—நான் பதற்றமடைவேன்; என் சொந்த வேதனையை விட, என் பாட்டிக்கு ஏற்படக்கூடிய துயரத்தைக் குறித்தே நான் அதிகம் அஞ்சினேன். அதே சமயம், என் உடல் என்னை என் பாட்டியிடம் என் அசௌகரியத்தைப் பற்றி எச்சரிக்கத் தூண்டியது; அந்த வேதனையைத் தனக்குள்ளேயே மறைத்துவைக்க முடியாத அளவுக்கு உடல் பலவீனமாக இருந்ததாலோ, அல்லது வரவிருக்கும் ஆபத்து தெரியாமல் மக்கள் என்னிடமிருந்து சாத்தியமற்ற அல்லது ஆபத்தான செயல்களைக் கோரிவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தாலோ அது அவ்வாறு செய்தது. இந்த எச்சரிக்கை உணர்வு காலப்போக்கில் ஒரு கட்டாயமான உடல்சார்ந்த தேவையாகவே மாறிவிட்டது. முன்பு கவனிக்காத ஏதேனும் ஒரு தொந்தரவான அறிகுறியை எனக்குள் உணர்ந்தால், அதை அவரிடம் தெரிவிக்கும் வரை என் உடல் ஒருவிதத் தவிப்புடனேயே இருக்கும். அவர் அதைக் கவனிக்காதது போல் நடித்தால், நான் தொடர்ந்து அதை அவரிடம் சொல்ல முயல்வேன். சில சமயங்களில் நான் எல்லை மீறிவிடுவேன்; அப்போது—முன்பு இருந்ததைப் போல எப்போதும் அமைதியாக இல்லாத—அந்த அன்புக்குரிய முகத்தில் பரிதாபமும், வேதனையால் முகம் சுளிக்கும் ஒரு பாவனையும் வெளிப்படும். அவரது துயரத்தைக் காணும்போது என் இதயம் வேதனைப்படும்; என் முத்தங்கள் அந்த வலியை நீக்கிவிடும் என்றும், என் பாசமானது என் சொந்த மகிழ்ச்சியைப் போலவே அவருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்றும் நினைத்துக்கொண்டு, நான் அவர் மடியில் பாய்ந்து செல்வேன். நான் உணரும் அசௌகரியத்தை அவர் புரிந்துகொண்டார் என்ற உறுதியால் என் மனக்குழப்பம் நீங்கியதால், அவருக்கு ஆறுதல் கூறுவதில் என் உடல் எந்தத் தடையும் காட்டவில்லை. அந்த அசௌகரியம் பெரிய தொல்லை தரக்கூடியது அல்ல என்றும், நான் பரிதாபப்பட வேண்டிய நிலையில் இல்லை என்றும், நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்பதை அவர் நம்பலாம் என்றும் நான் கூறுவேன்; என் உடல் சரியான அளவு பரிதாபத்தை மட்டுமே பெற விரும்பியது. வலது பக்கத்தில் வலி இருக்கிறது என்பது தெரிந்தால் போதும், அந்த வலி ஒரு நோயல்ல என்றும் அது என் மகிழ்ச்சிக்குத் தடையாக இல்லை என்றும் நான் கூறுவதில் அதற்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இருக்கவில்லை—ஏனெனில் என் உடல் தத்துவார்த்தமான விஷயங்களில் ஈடுபடவில்லை; அது அதன் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டது. உடல்நலம் தேறும் காலத்தில் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் நான் அத்தகைய மூச்சுத் திணறல் பாதிப்புகளுக்கு ஆளானேன். ஒரு மாலை வேளையில், நான் ஓரளவு நலமாக இருப்பதாக உணரும்படி பார்த்துக்கொண்ட பிறகு என் பாட்டி அங்கிருந்து சென்றார். ஆனால் வெகு நேரம் கழித்து மீண்டும் என் அறைக்கு வந்த அவர், நான் மூச்சுவிடத் திணறுவதைக் கண்டு, "கடவுளே, நீ எவ்வளவு அவதிப்படுகிறாய்!" என்று பதற்றத்துடன் கூறினார்; அவர் முகத்தில் மிகுந்த கலக்கம் தெரிந்தது. உடனே அவர் அங்கிருந்து சென்றார்—குதிரை வண்டி செல்லும் வாசலின் சத்தம் எனக்குக் கேட்டது—சிறிது நேரம் கழித்துத் திரும்பினார்; வீட்டில் 'காக்னாக்' (cognac) மதுபானம் இல்லாததால், அதை வாங்கி வருவதற்காகவே அவர் வெளியே சென்றிருந்தார். விரைவில் நான் மகிழ்ச்சியை உணரத் தொடங்கினேன். என் பாட்டியின் முகம் சற்று சிவந்திருந்தது; அவர் ஏதோ ஒரு சங்கடமான நிலையில் இருப்பது போலத் தோன்றியது; அவரது கண்களில் சோர்வும் மனச்சோர்வும் வெளிப்பட்டன.

"உனக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த முன்னேற்றத்தை நீ முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் வகையில், நான் உன்னைத் தனியாக விட்டுவிடுகிறேன்," என்று கூறிவிட்டு அவர் சட்டென்று அங்கிருந்து சென்றார். ஆனாலும் நான் அவரை முத்தமிட்டேன்; அப்போது அவரது குளிர்ந்த கன்னங்களில் ஏதோ ஈரமான ஒன்றை உணர்ந்தேன்—ஆனால் அது அவர் வெளியே சென்று வந்ததால் ஏற்பட்ட இரவு நேரக் காற்றின் ஈரப்பதமா அல்லது... என்பதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.
...அதைக் கடந்து செல்ல. மறுநாள் மாலை வரை அவள் என் அறைக்கு வரவில்லை; ஏனெனில், அவள் வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்ததாக என்னிடம் கூறப்பட்டது. இது என் மீது அவளுக்கு இருந்த பெரும் அலட்சியத்தையே காட்டுவதாக நான் உணர்ந்தேன்; ஆயினும், அதற்காக அவளைக் கடிந்துகொள்வதிலிருந்து என்னைத் தடுத்துக்கொண்டேன்.

மூச்சுத் திணறல் பாதிப்புகள் தொடர்ந்து நீடித்தன—அவற்றுக்குக் காரணமான சுவாசப் பாதை அடைப்பு எப்போதோ நீங்கியிருந்த போதிலும். எனவே, என் பெற்றோர் ஆலோசனைக்காகப் பேராசிரியர் கோட்டார்டை (Cottard) அழைத்தனர். இத்தகைய சூழல்களில் அழைக்கப்படும் ஒரு மருத்துவர் வெறும் கல்வி அறிவு மிக்கவராக மட்டும் இருந்தால் போதாது. மூன்று அல்லது நான்கு வெவ்வேறு நோய்களில் எதனுடனும் தொடர்புடையதாக இருக்கக்கூடிய அறிகுறிகளை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​நோயின் வெளித்தோற்றம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், அது எந்த வகையான நோய் என்பதைத் தீர்மானிப்பது அவரது உள்ளுணர்வு அல்லது நோயைக் கண்டறியும் கூர்மையான பார்வையே ஆகும். இந்த மர்மமான ஆற்றல், அறிவுசார்ந்த பிற திறன்களில் மேன்மையைக் குறிப்பதில்லை; மிக மோசமான ஓவியங்களையும் இசையையும் ரசிக்கும், அறிவுசார் ஆர்வம் ஏதுமற்ற, மிகவும் சாதாரண ரசனை கொண்ட ஒருவரிடமும் கூட இந்தத் திறன் மிகச் சிறப்பாக அமையலாம். என்னைப் பொறுத்தவரை, வெளியில் தெரிந்த அறிகுறிகள் நரம்புத் தசைப்பிடிப்பு, காசநோயின் ஆரம்ப நிலை, ஆஸ்துமா, சிறுநீரகச் செயலிழப்பு தொடர்பான நச்சுத்தன்மை கலந்த மூச்சுத் திணறல், நாள்பட்ட மூச்சுக்குழாய் அழற்சி அல்லது இவற்றின் கலவையான சிக்கலான நிலை ஆகியவற்றால் கூட ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், நரம்புத் தசைப்பிடிப்புக்கு நோயைப் புறக்கணிக்கும் வகையிலான சிகிச்சையே தேவைப்பட்டது; காசநோய்க்கு மிகுந்த கவனமும் அதிக கலோரி கொண்ட உணவும் தேவைப்பட்டன—ஆனால் ஆஸ்துமா போன்ற மூட்டுவலி சார்ந்த பாதிப்புக்கு அத்தகைய உணவு தீங்கு விளைவிப்பதாக இருந்திருக்கும்; அதேபோல, நச்சுத்தன்மை சார்ந்த மூச்சுத் திணறலுக்குத் தேவைப்படும் உணவு முறை காசநோயாளிக்குத் தீங்கானதாக அமைந்திருக்கும். இருப்பினும், கோட்டார்டின் தயக்கம் மிகக் குறுகிய காலமே நீடித்தது; அவரது மருத்துவ அறிவுறுத்தல்கள் உறுதியானவையாகவும் கட்டாயப்படுத்துவனவாகவும் இருந்தன: "தீவிரமான, கடுமையான மலமிளக்கிகள்; சில நாட்களுக்குப் பால் மட்டும்—பால் மட்டுமே அருந்த வேண்டும். இறைச்சி கூடாது, மதுவும் கூடாது." என் உடல் வலிமையை மீட்டெடுக்க வேண்டியது மிக அவசியம் என்றும், நான் ஏற்கனவே மிகுந்த மனப்பதற்ற நிலையில் இருப்பதாகவும், இத்தகைய கடுமையான மலமிளக்கி சிகிச்சையும் உணவு கட்டுப்பாடும் என்னை முற்றிலும் தளர்ந்துபோகச் செய்துவிடும் என்றும் என் தாய் மெல்லிய குரலில் கூறினார். கோட்டார்டின் கண்களில்—ஒரு ரயிலைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அஞ்சுபவரைப் போல ஒரு பதற்றம் தெரிந்தது—தனது இயல்பான மென்மையான குணம் தனது தொழில்முறை முடிவை ஆதிக்கம் செலுத்த விட்டுவிட்டோமோ என்று அவர் யோசிப்பது எனக்குப் புரிந்தது. கழுத்துப்பட்டியை (cravat) அணிய மறந்துவிட்டோமா என்று கண்ணாடியில் பார்ப்பதைப் போல, அவர் தனது முகத்தில் கண்டிப்பான தோற்றத்தை வரவழைக்க நினைத்திருந்தாரா என்று தனக்குள்ளேயே நினைவுபடுத்திப் பார்க்க முயன்றார். சந்தேகம் இருந்ததாலும், ஒருவேளை தவறு ஏதேனும் நேர்ந்திருந்தால் அதைச் சரிசெய்யும் விதமாகவும், அவர் சற்று கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தார்: "நான் பரிந்துரைத்ததை இருமுறை சொல்லும் வழக்கம் எனக்கில்லை. ஒரு பேனாவைக் கொடுங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பால் வேண்டும். பிறகு, நோயின் தீவிரத்தையும் தூக்கமின்மையையும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்ததும், சூப் மற்றும் கூழ் (purées) போன்றவற்றைச் சாப்பிட அனுமதிக்கிறேன்—ஆனால் எப்போதும் பாலுடன் சேர்த்துத்தான். அது உங்களுக்குப் பிடிக்கும், ஏனெனில் இப்போது ஸ்பெயின் கலாச்சாரம் பிரபலமாக உள்ளதே—*ஓலே! ஓலே!*" (அவரது மாணவர்கள் இந்த வார்த்தை விளையாட்டை நன்கு அறிவார்கள்; இதய அல்லது கல்லீரல் கோளாறு உள்ள நோயாளிகளுக்குப் பால் சார்ந்த உணவைப் பரிந்துரைக்கும்போதெல்லாம் அவர் இதைச் சொல்வார்.) "அதன்பிறகு, நீங்கள் படிப்படியாக இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவீர்கள். ஆனால் இருமலும் மூச்சுத்திணறலும் மீண்டும் ஏற்பட்டால்: பேதி மருந்துகள், எனிமா (enema), படுக்கை ஓய்வு மற்றும் பால்." என் தாயார் முன்வைத்த கடைசி ஆட்சேபனைகளை அவர் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல், ஒருவித இறுக்கமான மனநிலையுடன் கேட்டுக்கொண்டார்; இந்தச் சிகிச்சை முறையின் காரணங்களை விளக்கக்கூட முற்படாமல் அவர் சென்றுவிட்டதால், என் பெற்றோர் இதை என் நோய்க்குப் பொருத்தமற்றதாகவும், தேவையற்ற உடல் பலவீனத்தை ஏற்படுத்துவதாகவும் கருதினர்; எனவே, அவர்கள் என்னை இதைச் செய்து பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை. இயல்பாகவே, அவர்கள் தாங்கள் கட்டளையை மீறியதை அந்தப் பேராசிரியருக்குத் தெரியாமல் மறைக்க முயன்றனர்; அதில் வெற்றிபெற, அவரைச் சந்திக்க நேரிடக்கூடிய வீடுகளுக்குச் செல்வதைத் தவிர்த்தனர். பின்னர், என் உடல்நிலை மோசமடைந்தபோது, ​​கோட்டார்டின் (Cottard) பரிந்துரைகளை அப்படியே பின்பற்றுவது என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது; மூன்று நாட்களுக்குள், என் நெஞ்சில் இருந்த சத்தமும் இருமலும் மறைந்துவிட்டன, நான் எளிதாகச் சுவாசிக்கத் தொடங்கினேன். அப்போதுதான் நாங்கள் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டோம்: கோட்டார்ட் என்னை ஆஸ்துமா நோயாளி என்றும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு "விசித்திரமான நபர்" என்றும் கருதினாலும், அந்த நேரத்தில் என் உடலில் நச்சுத்தன்மை (toxicity) அதிகமாக இருப்பதை அவர் கண்டறிந்திருந்தார். கல்லீரலைச் சுத்தப்படுத்தி சிறுநீரகங்களைச் சீரமைப்பதன் மூலம், மூச்சுக்குழாய்களில் உள்ள அடைப்பை நீக்கி, என் சுவாசம், தூக்கம் மற்றும் உடல் வலிமை ஆகியவற்றை மீட்டெடுக்க முடியும் என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். அந்த 'முட்டாள்' உண்மையில் ஒரு சிறந்த மருத்துவர் என்பதை நாங்கள் அப்போது புரிந்துகொண்டோம். இறுதியாக நான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து நடமாட முடிந்தது. ஆனால், என்னை இனி 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதிக்கு அனுப்ப வேண்டாம் என்ற பேச்சு எழுந்தது. காற்று சரியில்லை என்பதே அதற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்பட்டது; இருப்பினும், நான் மல்லே ஸ்வானைப் பார்ப்பதைத் தடுப்பதற்காக அவர்கள் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்று நான் சந்தேகித்தேன். அதனால், தோற்கடிக்கப்பட்டவர்கள் தாங்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் காண முடியாத தாய்நாட்டை மறக்காமல் இருப்பதற்காகப் பாதுகாக்கப் போராடும் தாய்மொழியைப் போல, கில்பெர்ட்டின் பெயரை மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல என்னை நானே கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டேன். சில சமயங்களில் என் அம்மா என் நெற்றியைத் தடவிவிட்டுச் சொல்வார்:

"அப்படியானால், சின்னப் பையன்கள் இப்போதெல்லாம் தங்கள் அம்மாக்களிடம் தங்கள் கஷ்டங்களைப் பற்றிச் சொல்வதில்லையா?"

ஒவ்வொரு நாளும், ஃபிரான்சுவா என்னிடம் வந்து சொல்வாள்: "உங்களைப் பாருங்கள், ஐயா! நீங்கள் உங்களையே பார்த்ததில்லை—ஒரு பிணம் போல இருக்கிறீர்கள்!" உண்மைதான், எனக்குச் சளி பிடித்திருந்தால்கூட, ஃபிரான்சுவா அதே துக்கமான தோரணையில்தான் இருந்திருப்பாள். இத்தகைய புலம்பல்கள் என் உடல்நிலையை விட அவளுடைய 'வர்க்கத்துடன்' தான் அதிகம் தொடர்புடையதாக இருந்தன. அந்த நேரத்தில், அவளுடைய இந்த அவநம்பிக்கை வேதனையானதா அல்லது திருப்தியானதா என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அது... என்று நான் தற்காலிகமாக முடிவு செய்தேன்.
...சமூக மற்றும் தொழில்முறை சார்ந்ததாக இருந்தது.

ஒரு நாள், அஞ்சல் வந்தபோது, ​​என் அம்மா என் படுக்கையில் ஒரு கடிதத்தை வைத்தார். நான் அதைச் சற்றே கவனக்குறைவாகவே பிரித்தேன்; ஏனெனில், எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடிய ஒரே ஒருவரின் கையொப்பம்—அதாவது ஷாம்ஸ்-எலிசீஸ் (Champs-Élysées) பகுதிக்கு வெளியே எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) கையொப்பம்—அதில் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நான் நினைத்திருந்தேன். ஆயினும், அந்தக் காகிதத்தின் அடிப்பகுதியில்—கவசமணிந்த போர்வீரன் ஒருவனின் உருவம் பொறித்த வெள்ளி முத்திரையும், அதற்குக் கீழே *Per viam rectam* (நேர்மையான பாதையில்) என்ற வாசகமும் இருந்தன. மேலும், பெரிய எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்த அந்தக் கடிதத்தில், கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வாக்கியமும் அடிக்கோடிடப்பட்டது போலத் தோன்றியது (இதற்குக் காரணம், 't' என்ற எழுத்தின் குறுக்குக் கோடு எழுத்தின் நடுவே வரையப்படாமல் அதற்குச் சற்று மேலே வரையப்பட்டிருந்தது; இதனால், அதற்கு முந்தைய வரியில் உள்ள சொல்லின் கீழே ஒரு கோடு விழுந்தது போலத் தெரிந்தது). அந்த இடத்தில்தான், கில்பெர்ட்டின் கையொப்பத்தை நான் கண்டேன். ஆனால், எனக்கு அனுப்பப்பட்ட கடிதத்தில் அத்தகைய ஒன்று இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்ததால், அந்தக் காட்சியை என்னால் நம்ப முடியவில்லை; அதனால் அது எனக்கு எந்த மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை. ஒரு கணம், அது என்னைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தின் மீதும் ஒருவித 'நிஜமற்ற' தன்மையைப் படரவிட்டது. தலைசுற்ற வைக்கும் வேகத்தில், அந்த நம்பமுடியாத கையொப்பம் என் படுக்கை, நெருப்பிடம் மற்றும் சுவர் ஆகியவற்றிற்கு இடையே முன்னும் பின்னும் அலைபாய்வது போல் தோன்றியது. குதிரையிலிருந்து கீழே விழும் ஒருவரைப் போல அனைத்தும் தள்ளாடுவதைக் கண்டேன். எனக்குத் தெரிந்த வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட—அதே சமயம் அதற்கு முரணாக இருந்தாலும் உண்மையானதாக இருக்கக்கூடிய—மற்றொரு வாழ்க்கை முறை ஏதேனும் இருக்குமோ என்று நான் யோசித்தேன். அது திடீரென எனக்கு வெளிப்பட்டபோது, ​​'இறுதித் தீர்ப்பு' (Last Judgment) காட்சியைச் செதுக்கும் சிற்பிகள், மறுவுலகின் வாசலில் விழித்தெழுந்து நிற்கும் இறந்தவர்களுக்கு அளிக்கும் அதே தயக்க உணர்வு என்னுள்ளும் ஏற்பட்டது. "என் அன்புள்ள நண்பரே," என்று அந்தக் கடிதம் தொடங்கியது, "நீங்கள் மிகவும் உடல்நலக்குறைவாக இருந்ததாகவும், இனி ஷாம்ஸ்-எலிசீஸ் பகுதிக்கு வருவதில்லை என்றும் கேள்விப்பட்டேன். நோய்த்தொற்று பரவலாக இருப்பதால், நானும் இப்போது அங்கு செல்வதில்லை. ஆனால், என் நண்பர்கள் ஒவ்வொரு திங்கள் மற்றும் வெள்ளிக்கிழமைகளிலும் தேநீர் அருந்த எங்கள் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள்." "நீங்கள் குணமடைந்ததும் எங்களைப் பார்க்க வந்தால் எங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் என்று அம்மா என்னிடம் சொன்னார்; அப்போது, ​​ஷாம்ஸ்-எலிசீஸில் நாம் மேற்கொண்டிருந்த அந்த இனிமையான உரையாடல்களை வீட்டிலேயே மீண்டும் தொடரலாம். விடைபெறுகிறேன், என் அன்புள்ள நண்பரே; உங்கள் பெற்றோர் உங்களை அடிக்கடி தேநீர் அருந்த எங்கள் வீட்டிற்கு வர அனுமதிப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். அன்புடன், கில்பெர்ட்." இந்த வார்த்தைகளை நான் வாசித்தபோது, ​​ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சி என்னை நோக்கி வருகிறது என்ற செய்தியை என் நரம்பு மண்டலம் வியக்கத்தக்க வேகத்துடன் உள்வாங்கிக்கொண்டது. ஆயினும் என் ஆன்மா—அதாவது, இதில் மிக நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட நானே—அதைப் பற்றி இன்னும் அறியாமலேயே இருந்தேன். கில்பெர்ட் (Gilberte) கொண்டுவரும் அந்த மகிழ்ச்சி என்பது நான் இடைவிடாது கனவு கண்ட ஒன்று; அது முழுக்க முழுக்க எண்ணங்களின் உலகில் மட்டுமே நிலவிய ஒன்று; லியோனார்டோ குறிப்பிட்டது போல, அது ஒரு *cosa mentale*—அதாவது மனதிற்குரிய ஒரு விஷயம். எழுத்துக்கள் நிறைந்த ஒரு காகிதத் தாளை மனம் உடனடியாக உள்வாங்கிக்கொள்வதில்லை. ஆனால் அந்தக் கடிதத்தை வாசித்து முடித்ததும், நான் அவளைப் பற்றி நினைத்தேன்; அவள் என் சிந்தனையின் பொருளாக மாறினாள், அவளும் ஒரு *cosa mentale*-ஆக மாறினாள். அவளை நான் ஏற்கனவே எவ்வளவு ஆழமாக நேசித்தேன் என்றால், ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் அந்தக் கடிதத்தை மீண்டும் வாசித்து முத்தமிட வேண்டியிருந்தது. அப்போதுதான் என் மகிழ்ச்சியை நான் உணர்ந்தேன்.

வாழ்க்கை இத்தகைய அற்புதங்களால் நிறைந்துள்ளது—அன்பு கொண்டவர்கள் எப்போதும் நம்பக்கூடிய அற்புதங்கள் அவை. இந்த குறிப்பிட்ட அற்புதம் என் தாயால் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கவும் கூடும்; சமீபகாலமாக வாழ்வின் மீதான ஆர்வத்தை நான் இழந்திருந்ததைக் கண்ட அவர், கில்பெர்ட்டை எனக்குக் கடிதம் எழுதச் சொல்லியிருக்கலாம். இது, கடலோர விடுமுறையின் ஆரம்ப நாட்களில், நான் கடலடியில் அவற்றைக் கண்டெடுத்து மூழ்கி நீந்துவதில் மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக (மூச்சுத் திணறலை ஏற்படுத்துவதால் அந்தச் செயலை நான் வெறுத்திருந்தேன்), அழகான சிப்பிப் பெட்டிகளையும் பவளக் கிளைகளையும் என் நீச்சல் உதவியாளரிடம் அவர் ரகசியமாகக் கொடுத்தது போன்றதே. உண்மையில், காதலோடு தொடர்புடைய—முரண்பட்ட சூழல்களைக் கொண்ட—வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் எதையும் புரிந்துகொள்ள முயலாமலிருப்பதே சிறந்தது; ஏனெனில், தவிர்க்க முடியாத அதே சமயம் எதிர்பாராத தன்மையைக் கொண்ட அவை, பகுத்தறிவை விட மாயாஜால விதிகளால் ஆளப்படுபவை போலத் தோன்றுகின்றன. பல கோடிகளுக்கு அதிபதியான—செல்வம் இருந்தும் கவரும் பண்பு கொண்ட—ஒரு மனிதன், தான் வாழ்ந்து வந்த ஏழை மற்றும் கவர்ச்சியற்ற ஒரு பெண்ணால் கைவிடப்படும்போது, ​​விரக்தியில் தங்கத்தின் அனைத்து சக்தியையும் உலகளாவிய செல்வாக்கையும் பயன்படுத்தியும் அவளை மீண்டும் அடையத் தவறுகிறான் என்றால், அவனது காதலியின் அசைக்க முடியாத பிடிவாதத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​அதற்கு ஒரு தர்க்கரீதியான விளக்கத்தைத் தேடுவதை விட, விதி அவனை நசுக்கி, உடைந்த இதயத்துடன் சாகடிக்கவே விரும்புகிறது என்று கருதுவதே சிறந்தது. காதலர்கள் போராட வேண்டிய தடைகள்—அதாவது துன்பத்தால் தூண்டப்பட்ட அவர்களின் கற்பனைத் திறன் வீணாகப் புரிந்துகொள்ள முயலும் அந்தத் தடைகள்—சில சமயங்களில் அவர்கள் மீண்டும் அடைய முடியாத அந்தப் பெண்ணின் குணாதிசயத்தில் உள்ள ஏதோ ஒரு விசித்திரமான தன்மையில் அமைந்திருக்கலாம்: அவளது முட்டாள்தனத்தில்; அந்தக் காதலனுக்கு அறிமுகமில்லாதவர்கள் அவள் மீது செலுத்தும் தாக்கம் அல்லது அவளுக்குள் விதைக்கும் அச்சங்கள்; அல்லது வாழ்க்கையிலிருந்து அவள் அவ்வப்போது நாடும் இன்பங்கள்—அதாவது, அவளுடைய காதலனோ அல்லது அவனது செல்வமோ அவளுக்கு அளிக்க இயலாத இன்பங்கள்—ஆகியவற்றில் இவை அடங்கும். எதுவாயினும், அந்தப் பெண் தனது தந்திரத்தால் அவனிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருக்கும் தடைகளின் தன்மையை உணர்ந்துகொள்ளும் ஆற்றல் அவனுக்கு இல்லை; அதேவேளையில், காதலால் சிதைந்துபோன அவனது சொந்தப் புரிதலும் அத்தடைகளைச் சரியாக மதிப்பிடுவதிலிருந்து அவனைத் தடுக்கிறது. மருத்துவர் ஒருவர் அவற்றின் தோற்றுவாயைக் கண்டறியாமலே காலப்போக்கில் கரைத்துவிடும் கட்டிகளைப் போன்றவை இவை; அவற்றைப் போலவே, இந்தத் தடைகளும்......தடைகள் மர்மமானவையாக இருந்தாலும் அவை தற்காலிகமானவையே. ஆயினும், அவை பெரும்பாலும் காதலை விட நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கின்றன. காதல் என்பது சுயநலமற்ற ஒரு உணர்வு அல்ல என்பதால், காதலை இழந்த ஒரு காதலன், தான் ஒரு காலத்தில் நேசித்த அந்த ஏழை மற்றும் நிலையற்ற குணம் கொண்ட பெண், ஏன் பல ஆண்டுகளாகத் தன் உதவியை ஏற்றுக்கொள்வதை உறுதியாக மறுத்தாள் என்பதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதில்லை.

இப்போது, ​​காதல் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் பேரழிவுகளுக்கான காரணங்களை மறைக்கும் அதே மர்மம், மகிழ்ச்சியான தீர்வுகளின் (கில்பெர்ட்டின் கடிதம் எனக்குக் கொண்டு வந்ததைப் போன்ற) திடீர் வருகையையும் அடிக்கடி சூழ்ந்திருக்கிறது. மகிழ்ச்சியான தீர்வுகள்—அல்லது குறைந்தது அப்படித் தோன்றும் தீர்வுகள்; ஏனெனில், ஒரு திருப்தி அளிக்கப்படும்போது அது பெரும்பாலும் வலியை வேறொரு இடத்திற்கு மாற்றுவதாகவே அமையும் ஒரு உணர்வை எதிர்கொள்ளும்போது, ​​உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது அரிதாகவே கிடைக்கிறது. இருப்பினும், சில சமயங்களில் ஒரு தற்காலிக அமைதி கிடைக்கிறது; அப்போது, ​​ஒருவர் தான் குணமடைந்துவிட்டதாக ஒரு மாயையை வளர்த்துக்கொள்கிறார்.

அந்தக் கடிதத்தைப் பொறுத்தவரை—அதன் இறுதியில் இருந்த கில்பெர்ட்டின் பெயரை ஃபிரான்சுவாஸ் அடையாளம் காண மறுத்துவிட்டார்; ஏனெனில், புள்ளி இடப்படாத 'i' எழுத்தின் மீது சாய்ந்திருந்த அலங்காரமான 'G' எழுத்து பார்ப்பதற்கு 'A' போலத் தோன்றியது, அதே சமயம் கடைசி எழுத்து முடிவில் முடிவில்லாமல் நீண்டு, வளைந்து நெளிந்து சென்றது. அந்தக் கடிதம் உணர்த்திய மன மாற்றத்திற்கு (அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது) ஒரு பகுத்தறிவுப்பூர்வமான விளக்கத்தைக் காண ஒருவர் விரும்பினால், ஸ்வான் குடும்பத்தின் பார்வையில் என்னை என்றென்றைக்குமாக அழித்துவிடும் என்று நான் உண்மையில் நம்பியிருந்த ஒரு சம்பவத்தை அதற்குக் காரணமாகக் கூறலாம். அதற்குச் சற்று முன்பு, பேராசிரியர் கோட்டார்ட் (அவரது சிகிச்சை முறையைப் பின்பற்றத் தொடங்கிய பிறகு எனக்குச் சிகிச்சையளிக்க அவர் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்) என் அறையில் இருந்தபோது, ​​ப்ளோக் என்னைச் சந்திக்க வந்திருந்தார். மருத்துவ ஆலோசனை முடிந்த பிறகு, என் பெற்றோர் இரவு உணவிற்குத் தங்குமாறு கேட்டுக்கொண்டதால் கோட்டார்ட் ஒரு விருந்தினராக அங்கேயே தங்கியிருக்க, ப்ளோக் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டார். நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது—மேடம் ஸ்வான் என் மீது மிகுந்த விருப்பம் கொண்டவர் என்று இரவு உணவு விருந்து ஒன்றில் கலந்துகொண்ட ஒருவரிடமிருந்து (அவர் மேடம் ஸ்வானின் நெருங்கிய நண்பர்) கேள்விப்பட்டதாக ப்ளோக் கூறினார்—அவர் நிச்சயமாகத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று அவரிடம் சொல்ல நான் விரும்பினேன். மேடம் ஸ்வான் என்னை ஒரு பொய்யனாகக் கருதிவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தாலும், திரு. டி நார்போயிஸிடம் உண்மையைச் சொல்லத் தூண்டிய அதே மனசாட்சியின் உந்துதலாலும், நான் அவளை அறியமாட்டேன் என்றும் அவளிடம் ஒருபோதும் பேசியதில்லை என்றும் தெளிவுபடுத்த விரும்பினேன். ஆயினும், ப்ளோக்கின் தவறைத் திருத்துவதற்கான துணிச்சல் எனக்கு வரவில்லை; ஏனெனில், அவர் அதை வேண்டுமென்றேதான் அப்படிச் சொன்னார் என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன். மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) ஒருபோதும் சொல்லியிருக்க முடியாத ஒரு கருத்தை அவர் புனைந்துரைத்ததன் மூலம், அவளுடைய நண்பர்களில் ஒருவருடன் தான் உணவருந்தியதாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டார்; இது உண்மையில்லாததாக இருந்தாலும், அதன் மூலம் அவருக்கும் ஒரு பெருமை சேரும் என்று அவர் கருதினார். மேடம் ஸ்வானை எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவரைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன் என்பதை அறிந்திருந்த திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவரைப் பற்றி என்னிடம் ஒருபோதும் பேசாதிருந்த நிலையில், ஒரு சுவாரஸ்யமான சூழல் உருவானது: அவளுடைய மருத்துவரான கோட்டார்ட் (Cottard), பிளாக் (Bloch) கூறியவற்றிலிருந்து, அவளுக்கு என்னை நன்றாகத் தெரியும் என்றும் என் மீது அவளுக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் இருப்பதாகவும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார். நான் ஒரு கவரும் வகையிலான இளைஞன் என்றும் அவனது நண்பன் என்றும் அவளிடம் சொல்வது தனக்கு நற்பெயரைத் தரும் அதே வேளையில் எனக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காது என்றும் அவர் கருதினார்; இந்த இரண்டு காரணங்களும், வாய்ப்புக் கிடைத்தவுடனேயே ஒடெட்-இடம் (Odette) என்னைப் பற்றிப் பேச அவரைத் தூண்டின.

இப்படியாக அந்த இல்லம் எனக்கு அறிமுகமானது; அங்கிருந்து மேடம் ஸ்வான் பூசியிருந்த நறுமணம் படிக்கட்டுகள் வரை பரவியிருந்தது, அதே சமயம் கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) வாழ்க்கையிலிருந்து வெளிப்பட்ட தனித்துவமான, நெஞ்சைத் தொடும் வசீகரம் அந்த இடமெங்கும் ஆழமாகப் பரவியிருந்தது. கடுமையான குணம் கொண்ட அந்த வாயிற்காவலர், ஒரு கனிவான தேவதையைப் போல மாறினார்; நான் மேலே செல்லலாமா என்று கேட்கும்போதெல்லாம், தனது தொப்பியைச் சாதகமான முறையில் உயர்த்தி அசைப்பதன் மூலம் என் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டதற்கான சைகையைச் செய்யும் வழக்கத்தை அவர் கொண்டிருந்தார். ஜன்னல்களைப் பொறுத்தவரை—வெளியிலிருந்து பார்க்கும்போது எனக்கும் அந்த 'எனக்குச் சொந்தமில்லாத பொக்கிஷங்களுக்கும்' இடையே ஸ்வான் குடும்பத்தினரின் பார்வையையே பிரதிபலிப்பது போல ஒரு பிரகாசமான, தொலைதூர மற்றும் மேலோட்டமான தோற்றத்தை அவை கொண்டிருந்தன—வெப்பமான பருவத்தில் கில்பெர்ட்டின் அறையில் ஒரு முழு மதியப் பொழுதைக் கழித்த பிறகு, காற்றோட்டத்திற்காக நானே அவற்றைச் சில சமயங்களில் திறப்பேன்; அல்லது (அது அவளுடைய தாயாரின் விருந்தினர் சந்திப்பு நாளாக இருந்தால்) வருகையாளர்களைப் பார்ப்பதற்காக அவளுடன் சேர்ந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே எட்டிப் பார்ப்பேன். அவர்கள் தங்கள் வண்டிகளிலிருந்து இறங்கி மேலே பார்க்கும்போது, ​​என்னை அந்த வீட்டின் எஜமானியின் மருமகன் என்று தவறாக நினைத்துக்கொண்டு, பெரும்பாலும் கையை அசைத்து வாழ்த்து தெரிவிப்பார்கள். அத்தகைய தருணங்களில், கில்பெர்ட்டின் பின்னல்கள் என் கன்னத்தில் உரசுவதுண்டு. இயற்கையான அதே சமயம் அமானுஷ்யமான தன்மையைக் கொண்ட அந்த மெல்லிய இழைகளும், நேர்த்தியாகச் சுருட்டப்பட்ட அவற்றின் அமைப்பும், சொர்க்கத்து புல்வெளியிலிருந்தே உருவாக்கப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான படைப்பாக எனக்குத் தோன்றின. அவற்றின் மிகச்சிறிய பகுதியைக்கூடப் பாதுகாத்து வைக்கும் ஒரு பேழைக்காக, எத்தகைய தெய்வீகத் தாவரத் தொகுப்பைத்தான் நான் காணிக்கையாகச் செலுத்தியிருக்க மாட்டேன்! இருப்பினும், அந்தப் பின்னல்களின் உண்மையான துண்டு எதையும் பெறும் நம்பிக்கை இல்லாத நிலையில், குறைந்தது அவற்றின் ஒரு புகைப்படத்தையாவது என்னால் பெற்றிருக்க முடிந்திருந்தால்—டாவின்சி வரைந்த சிறிய மலர்களின் ஓவியத்தை விட அது எவ்வளவு அதிக மதிப்புமிக்கதாக இருந்திருக்கும்! அதைத் தேடும் முயற்சியில், ஸ்வான் (Swann) குடும்பத்தின் நண்பர்கள் மற்றும் புகைப்படக் கலைஞர்களிடம் கூட கண்ணியமற்ற வழிகளில் இறங்கிச் செயல்பட்டேன்; இந்த முயற்சிகள் எனக்குத் தேவையானதைப் பெற்றுத் தரவில்லை என்றாலும், மிகவும் சலிப்பூட்டும் சில மனிதர்களுடன் என்னை என்றென்றும் பிணைத்துவிட்டன.

கில்பெர்ட்டைச் (Gilberte) சந்திப்பதிலிருந்து நீண்ட காலமாக என்னைத் தடுத்து வந்த அவளது பெற்றோர், இப்போது—நான் அந்த இருண்ட இடத்திற்குள் நுழைந்தபோது......வெர்சாய்ஸில் மன்னரின் தோற்றத்தை விடவும் மிகவும் அச்சுறுத்தலாகவும், மிகுந்த ஆவலுடனும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒரு முன் அறையில், அவர்களைச் சந்திக்கும் சாத்தியம் எப்போதும் சூழ்ந்திருந்தது; அங்கே, திருமறையில் வரும் மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியைப் போன்ற ஏழு கிளைகளைக் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான கோட் ரேக்கில் நான் தடுக்கி விழுந்த பிறகு, மரப்பெட்டியின் மீது தனது நீண்ட சாம்பல் நிற கோட் பின்பகுதிகளுடன் அமர்ந்திருந்த ஒரு பணியாளனுக்குப் பணிந்து தலைவணங்குவது எனக்கு வழக்கமாக இருந்தது. அந்த இருளில் நான் அவனை திருமதி ஸ்வான் என்று தவறாக நினைத்திருந்தேன். நான் வந்த அதே தருணத்தில் கில்பெர்ட்டின் பெற்றோரில் ஒருவர் அவ்வழியே சென்றால், எரிச்சலடைவதற்குப் பதிலாக, புன்னகையுடன் என் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கி, "எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்பார்கள்.

(அவர்கள் இருவரும் அதை *t* என்ற எழுத்தை உச்சரிக்காமல் *commen allez-vous* என்று உச்சரிப்பார்கள்—சொல்லத் தேவையில்லை, நான் வீடு திரும்பியதும் இந்த உச்சரிப்பைத் தவிர்ப்பதை ஒரு இடைவிடாத, இன்பகரமான பயிற்சியாக மேற்கொண்டேன்). நீங்கள் இங்கே இருப்பது கில்பெர்ட்டுக்குத் தெரியுமா? சரி, நான் உங்களை உங்கள் போக்கில் விட்டுவிடுகிறேன்.
250
மேலும், கில்பெர்ட் தனது நண்பர்களுக்காக நடத்திய தேநீர் விருந்துகள்—எங்களுக்கு இடையே இருந்த மிகக் கடினமான தடையாக நீண்ட காலம் எனக்குத் தோன்றியவை—இப்போது நாங்கள் சந்திப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக மாறின; நான் அவளுக்கு ஒப்பீட்டளவில் புதிய அறிமுகம் என்பதால், ஒவ்வொரு முறையும் விதவிதமான காகிதங்களில் எழுதப்பட்ட குறிப்புகள் மூலம் அவள் இந்த நிகழ்வுகளை அறிவிப்பாள். சில சமயங்களில், ஆச்சரியக்குறியுடன் முடியும் ஒரு நகைச்சுவையான ஆங்கில வாசகத்திற்கு மேலே, மேலெழுந்தவாறு அமைந்த நீல நிற 'பூடில்' (poodle) நாய் உருவம் அந்தக் காகிதத்தை அலங்கரிக்கும்; வேறு சில சமயங்களில், அதில் ஒரு கப்பல் நங்கூரம் அல்லது காகிதத்தின் முழு உயரத்தையும் ஆக்கிரமிக்கும் வகையில் செவ்வக வடிவில் நீட்டிக்கப்பட்ட "G.S." என்ற முதலெழுத்துக்கள் இடம்பெற்றிருக்கும்; அல்லது "Gilberte" என்ற பெயர்—சில நேரங்களில் என் நண்பியின் கையெழுத்தைப் போலவே தங்க நிற எழுத்துக்களில் ஒரு மூலையில் சாய்வாக எழுதப்பட்டு, திறந்த கருப்பு குடைக்குக் கீழே ஒரு அலங்காரச் சுழிப்போடு முடியும்; வேறு சில சமயங்களில், 'கூலி' (coolie) தொப்பி போன்ற வடிவத்திலான ஒரு சின்னத்திற்குள் (monogram) அனைத்து எழுத்துக்களும் பெரிய எழுத்துக்களாக (capitals) ஒன்றோடொன்று கலந்து, எந்தவொரு எழுத்தையும் தனித்து அடையாளம் காண முடியாதவாறு அமைந்திருக்கும். இறுதியாக, கில்பெர்ட்டிடம் இருந்த காகிதத் தொகுப்பு மிகப் பெரியதாக இருந்தாலும் அது தீர்ந்துபோகக்கூடியது என்பதால், சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, அவள் எனக்கு முதன்முதலில் எழுதியபோது பயன்படுத்திய அதே காகிதம் மீண்டும் வருவதை நான் காண்பேன்; அதில் பளபளப்பான வெள்ளிப் பதக்கத்தில் கவசமணிந்த போர்வீரன் ஒருவன் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்க, அவனுக்குக் கீழே *Per viam rectam* (நேர் வழியில்) என்ற வாசகம் இடம்பெற்றிருக்கும். ஒவ்வொரு காகிதமும் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது—அப்போது நான் நினைத்தது போல ஏதோ சில சடங்குகளின்படி அது நடந்திருக்கலாம்; ஆனால் இப்போது நான் நம்புவது என்னவென்றால், தான் யாருக்கெல்லாம் சிறப்பு காகிதத்தைப் பயன்படுத்தினாளோ, அவர்களுக்கு ஒரே வடிவமைப்பை மீண்டும் அனுப்பாமல் இருக்க, முன்பு எதைப் பயன்படுத்தினோம் என்பதை அவள் நினைவுகூர முயன்றதே அதற்குக் காரணம்; அதாவது, ஒரே வடிவமைப்பை மீண்டும் பயன்படுத்துவதற்கு இடையே நீண்ட கால இடைவெளியை அவள் உறுதி செய்தாள். கில்பெர்ட் இந்த மதிய நேரக் கூட்டங்களுக்கு அழைத்த நண்பர்களில் சிலருக்குப் பாடவேளைகள் (lessons) வெவ்வேறாக இருந்ததால், சிலர் வந்து சேரும்போதே மற்றவர்கள் கிளம்ப வேண்டிய சூழல் இருந்தது; எனவே, நான் படிக்கட்டில் ஏறிக்கொண்டிருக்கும்போதே, வரவேற்பறையிலிருந்து (antechamber) வரும் குரல்களின் முணுமுணுப்பை நான் கேட்பேன்; நான் காணவிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான நிகழ்வு எனக்குள் ஏற்படுத்திய உற்சாகத்திற்கு மத்தியில், இந்தக் குரல் என் முந்தைய வாழ்க்கையுடனான பிணைப்புகளைத் திடீரெனத் துண்டித்துவிடும்; இதனால் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் என் கழுத்துப்பட்டையை (scarf) கழற்றுவது அல்லது வீட்டிற்குத் தாமதமாகச் செல்லாமல் இருக்க நேரத்தைப் பார்ப்பது போன்ற சாதாரண விஷயங்களைக் கூட நான் மறந்துவிடுவேன். மேலும், அந்தப் படிக்கட்டு—முழுக்க முழுக்க மரத்தால் ஆனது, 'ஹென்றி II' (Henri II) பாணியிலான அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளுக்குரிய தோற்றத்தைக் கொண்டது (இந்தப் பாணி நீண்ட காலமாக ஒடெட்-டின் விருப்பத்திற்குரியதாக இருந்தது, ஆனால் காலப்போக்கில் அவர் அதிலிருந்து விலகிச் சென்றார்)—மற்றும் எங்கள் வீட்டில் இல்லாத வகையிலான "கீழே செல்ல மின்தூக்கியைப் (elevator) பயன்படுத்த வேண்டாம்" என்ற அறிவிப்புப் பலகையைக் கொண்டிருந்தது. அது எனக்கு மிகவும் பிரம்மாண்டமாகத் தோன்றியதால், திரு. ஸ்வான் (M. Swann) அதை எங்கோ தொலைதூர இடத்திலிருந்து கொண்டு வந்த ஒரு பழங்காலப் படிக்கட்டு என்று என் பெற்றோரிடம் கூறினேன். உண்மையின் மீது எனக்கு இருந்த பற்று எத்தகையதென்றால், அது பொய் என்று தெரிந்திருந்தாலும் கூட இத்தகவலைச் சொல்ல நான் தயங்கியிருக்க மாட்டேன்; ஏனெனில், ஸ்வானின் படிக்கட்டுக்கு நான் அளித்த அதே மரியாதையையும் கண்ணியத்தையும் அவர்களும் அளிக்க வேண்டும் என்பதை உறுதிப்படுத்த அதுவே ஒரே வழியாக இருந்தது. ஒரு சிறந்த மருத்துவரின் மேதமை எதில் அடங்கியிருக்கிறது என்பதை அறியாத ஒருவரிடம் பேசும்போது, ​​அவரால் சாதாரண சளிக்குக் கூட சிகிச்சை அளிக்க முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்தது என்று நினைப்பதைப் போன்றது இது. ஆனால், எனக்கு உற்றுநோக்கும் திறன் இல்லாததாலும்—பொதுவாக, என் கண்முன்னே இருந்த பொருட்களின் பெயர்களோ அல்லது வகைகளோ எனக்குத் தெரியாது, ஸ்வான் குடும்பத்தினருடன் தொடர்புடைய எதுவும் அசாதாரணமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதை மட்டுமே நான் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்—அந்தப் படிக்கட்டின் கலைநயம் மற்றும் அதன் தொலைதூரத் தோற்றம் பற்றி என் பெற்றோரிடம் கூறியபோது நான் பொய் சொல்கிறேன் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. அது உறுதியாகத் தெரியவில்லை; ஆயினும் அது உண்மையாக இருக்கக்கூடும் என்றே எனக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், என் தந்தை குறுக்கிட்டு, "எனக்கு அந்த வீடுகள் தெரியும்; நான் ஒன்றைப் பார்த்திருக்கிறேன்—அவை அனைத்தும் ஒரே மாதிரியானவை; ஸ்வான் வெறுமனே பல தளங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளார்; பெர்லியர் (Berlier) தான் அவற்றை கட்டினார்" என்று கூறியபோது நான் மிகுந்த கூச்சத்தால் முகம் சிவந்து போனேன். அவற்றில் ஒரு குடியிருப்பில் வாடகைக்கு இருக்க ஒருமுறை யோசித்ததாகவும், ஆனால் வசதியின்மை மற்றும் நுழைவாயிலில் போதிய வெளிச்சம் இல்லாமை காரணமாக அந்த முடிவைக் கைவிட்டதாகவும் அவர் மேலும் கூறினார்; அவர் அப்படிச் சொன்னபோதிலும், ஸ்வான் குடும்பத்தினரின் கௌரவத்திற்காகவும் என் சொந்த மகிழ்ச்சிக்காகவும் என் மனம் சில தியாகங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று நான் உள்ளுணர்வால் உணர்ந்தேன்; மேலும், ஒரு ஆழ்ந்த உள்மன உறுதியுடன்—நான் கேட்டவற்றையெல்லாம் மீறி—அவர்களுடைய குடியிருப்பு என்பது நாமே வசிக்கக்கூடிய சாதாரணமான ஒன்றுதான் என்ற அந்தச் சிந்தனையை நான் என்றென்றைக்குமாக என் மனதிலிருந்து அகற்றிவிட்டேன்; ஒரு தீவிர விசுவாசி ரெனான்னின் (Renan) 'இயேசுவின் வாழ்க்கை' (Life of Jesus) நூலைத் தூக்கியெறிவதைப் போலவே நானும் அதைத் தூக்கியெறிந்தேன். ஆனாலும், நான் தேநீர் அருந்தச் செல்லும் அந்தப் பிற்பகல்களில், சிந்தனையும் நினைவும் முற்றிலுமாக நீங்கி, மிகத் தாழ்ந்த அனிச்சைச் செயல்களின் விளையாட்டுப் பொருளாகச் சுருங்கிப்போய், படிக்கட்டுகளில் படி படியாக ஏறும்போது, ​​திருமதி ஸ்வானின் வாசனைத் திரவியத்தை நுகரக்கூடிய அந்த இடத்தை நான் சென்றடைவேன். *பெட்டிட் ஃபோர்ஸ்* (சிறிய இனிப்புகள்) தாங்கிய தட்டுகளின் வளையத்தால் சூழப்பட்ட அந்த கம்பீரமான சாக்லேட் கேக்கையும், நாகரிகத்தின்படி ஸ்வான் குடும்பத்தினரின் அடையாளமாக விளங்கிய சிறிய, வடிவங்கள் கொண்ட சாம்பல் நிற டமாஸ்க் கைத்துண்டுகளையும் என்னால் அப்போதே கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் இந்த மாற்ற முடியாத, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஏற்பாடு......அது, கான்ட் (Kant) விவரிக்கும் அந்த 'அவசியமான பிரபஞ்சத்தைப்' போலவே, ஒரு உயர்ந்த சுதந்திரச் செயலின் மீது நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது. ஏனெனில், நாங்கள் அனைவரும் கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) சிறிய வரவேற்பறையில் இருக்கும்போது, ​​அவள் திடீரென நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு இப்படிச் சொல்வாள்:

—சொல்லுங்கள், மதிய உணவுக்குப் பிறகு நீண்ட நேரம் ஆகிவிட்டது; இரவு உணவுக்கோ இன்னும் நேரம் இருக்கிறது (எட்டு மணி வரை ஆகலாம்); எனக்குச் சற்று ஏதாவது சாப்பிடத் தோன்றுகிறது. உங்கள் கருத்து என்ன?

பிறகு அவள் எங்களை உணவு அறைக்கு அழைத்துச் செல்வாள்—ரெம்ப்ராண்ட் (Rembrandt) ஓவியம் தீட்டிய ஆசியக் கோயிலின் உட்புறத்தைப் போல மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த அறையில், ஒரு பிரம்மாண்டமான கேக் (cake) கம்பீரமாகவும் அதே சமயம் மிகவும் பரிச்சயமானதாகவும் அங்கே வீற்றிருக்கும். அது ஏதோ ஒரு சாதாரண நாளில் இருப்பது போல இயல்பாக அமர்ந்திருக்கும்; கில்பெர்ட்டுக்குத் தோன்றினால், அதன் சாக்லேட் கோட்டைச் சுவர்களையும் அரண்களையும்—டேரியஸின் (Darius) அரண்மனை மதில்களைப் போலக் கெட்டியாகச் சுடப்பட்ட செந்நிறச் சரிவுகளை—உடைத்தெறிய அது தயாராகக் காத்திருக்கும். அதற்கும் மேலாக, அந்தப் பிரம்மாண்டமான கேக்கை உடைத்துச் சாப்பிடத் தொடங்கும்போது, ​​கில்பெர்ட் தனது பசியை மட்டும் கருத்தில் கொள்ளவில்லை; என்னையும் விசாரித்தாள். அதே வேளையில், கிழக்கத்திய பாணியில் அடர் சிவப்பு நிறப் பழங்கள் பதிக்கப்பட்ட, பளபளப்பான ஒரு பகுதியை அந்தக் கேக் அமைப்பிலிருந்து பிரித்தெடுத்தாள். என் பெற்றோர் எந்த நேரத்தில் இரவு உணவு உண்பார்கள் என்று கூட அவள் கேட்டாள்—எனக்கு அது இன்னும் நினைவிருப்பது போலவும், என்னை ஆட்கொண்டிருந்த அந்த மனக்குழப்பம் பசி உணர்வையோ, இரவு உணவு பற்றிய எண்ணத்தையோ அல்லது என் குடும்பத்தைப் பற்றிய பிம்பத்தையோ என் வெறுமையான நினைவிலோ அல்லது செயலிழந்த வயிற்றிலோ எஞ்சியிருக்க அனுமதித்தது போலவும் அவள் கேட்டாள். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தச் செயலிழப்பு தற்காலிகமானது மட்டுமே. நான் அப்போது சிந்தனையின்றிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த கேக்குகளை ஜீரணிக்க வேண்டிய ஒரு காலம் வரத்தான் போகிறது. ஆனால் அந்தத் தருணம் இன்னும் வெகு தொலைவில் இருந்தது. இதற்கிடையில், கில்பெர்ட் எனக்காக 'தேநீர்' தயாரித்துத் தருவாள். ஒரு கோப்பை தேநீரே என்னை இருபத்து நான்கு மணி நேரம் விழித்திருக்கச் செய்யப் போதுமானது என்றாலும், நான் கோப்பை கோப்பையாகக் குடிப்பேன். அதனால்தான் என் அம்மா, "இது ஒரு தொல்லை; அந்தப் பிள்ளை ஸ்வான் (Swann) குடும்பத்தினர் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டு உடல்நலக்குறைவுடன் திரும்பாமல் இருப்பதில்லை," என்று சொல்வார். ஆனால் ஸ்வான் வீட்டில் இருந்தபோது, ​​நான் குடிப்பது தேநீர் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்ததா? ஒருவேளை தெரிந்திருந்தாலும், நான் அதை அப்படியே குடித்திருப்பேன்; ஏனெனில், ஒரு கணத்திற்கு நிகழ்கால உணர்வை நான் மீண்டும் பெற்றிருந்தாலும், அது கடந்த கால நினைவையோ அல்லது எதிர்காலம் குறித்த தொலைநோக்குப் பார்வையையோ எனக்கு மீட்டுக் கொடுத்திருக்காது. தூங்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதலோ அல்லது உறக்கத்தின் தேவையோ எனக்கு ஏற்படும் அந்தத் தொலைதூரக் காலத்தை என் கற்பனையால் கூட எட்டிப் பார்க்க முடியவில்லை.

கில்பெர்ட்டின் நண்பர்கள் அனைவரும் முடிவெடுக்க முடியாத அளவுக்கு அந்த மயக்க நிலையில் மூழ்கிவிடவில்லை. சிலர் தேநீர் அருந்தவே மறுத்துவிட்டனர்! அப்போது கில்பெர்ட், அக்காலத்தில் மிகவும் வழக்கிலிருந்த ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தி, "என் தேநீர் விஷயத்தில் எனக்கு அதிர்ஷ்டமே இல்லை!" என்று கூறுவாள். மேலும், அந்தச் சூழலில் இருந்த சம்பிரதாயமான தன்மையைக் குறைப்பதற்காக, மேஜையைச் சுற்றியிருந்த நாற்காலிகளை மாற்றியமைத்தபடியே, "நாம் ஏதோ திருமண விருந்துக்கு வந்தவர்கள் போல இருக்கிறோம்; உண்மையிலேயே, வீட்டு வேலைக்காரர்கள் அவ்வளவு மந்தமானவர்கள்," என்று சொல்வாள்.

சாய்வாக வைக்கப்பட்டிருந்த 'X' வடிவ இருக்கையில் ஒரு பக்கவாட்டில் அமர்ந்து அவள் எதையாவது சிறிது சிறிதாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பாள். உண்மையில்—தன் தாயின் அனுமதியின்றி அந்தச் சிறிய கேக்குகளை (petits fours) அவள் எடுத்துக்கொண்டிருக்க முடியாது என்றாலும்—விருந்தினரை வழியனுப்பிவிட்டு மேடம் ஸ்வான் (இவரது 'வீட்டில் விருந்தினரைச் சந்திக்கும் நாள்' வழக்கமாக கில்பெர்ட்டின் தேநீர் விருந்து நடக்கும் நாளே அமைந்திருக்கும்) ஓடி வரும்போதெல்லாம்—சில சமயங்களில் நீல நிற வெல்வெட் ஆடையிலும், பெரும்பாலும் வெள்ளை லேஸ் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கருப்பு சாடின் ஆடையிலும் அவர் வருவார்—அவர் ஆச்சரியத்துடன் இப்படிச் சொல்வார்:

"அட, பார்க்கவே நன்றாக இருக்கிறதே—நீ சாப்பிடுவது; கேக் சாப்பிடும் உன்னைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் பசி எடுக்கிறது."

"அம்மா, நீங்களும் எங்களுடன் வந்து சேருங்கள்," என்று கில்பெர்ட் பதிலளிப்பாள். "ஐயோ இல்லை, என் செல்லமே—என்னைச் சந்திக்க வந்தவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? மேடம் ட்ரோம்பெர்ட், மேடம் கோட்டார்ட் மற்றும் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் ஆகியோர் இன்னும் என்னுடன் இருக்கிறார்கள்; அன்புக்குரிய மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் குறுகிய நேரச் சந்திப்புகளை விரும்புவதில்லை என்பது உனக்குத் தெரியும், அவரோ இப்போதுதான் வந்திருக்கிறார். நான் திரும்பி வராவிட்டால் அந்த நல்ல மனிதர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? வேறு யாரும் வராவிட்டால், அவர்கள் சென்ற பிறகு நான் திரும்பி வந்து உன்னுடன் பேசுகிறேன்—அதைத்தான் நான் மிகவும் விரும்புவேன். எனக்குச் சிறிது அமைதியும் நிம்மதியும் தேவை என்று நினைக்கிறேன்; நாற்பத்தைந்து பேர் என்னைச் சந்திக்க வந்தார்கள், அவர்களில் நாற்பத்திரண்டு பேர் ஜெரோமின் ஓவியத்தைப் பற்றியே பேசினார்கள்! ஆனால் ஏதோ ஒரு நாளில் கில்பெர்ட்டுடன் வந்து தேநீர் அருந்துங்கள்," என்று அவர் கூறினார். "உங்களுக்குப் பிடித்தபடியே, உங்கள் சின்ன 'ஸ்டுடியோவில்' நீங்கள் சாப்பிடுவது போலவே அவள் அதைத் தயாரித்துத் தருவாள்," என்று கூறிவிட்டு, தன் விருந்தினர்களை நோக்கி அவசரமாகச் சென்றாள். நான் இந்த மர்மமான உலகத்தைத் தேடி வந்ததற்கான காரணங்களைப் போலவே, என் வாழ்க்கையின் விவரங்களும் (நான் ஒருபோதும் செய்யாத தேநீர் அருந்தும் பழக்கம், அல்லது எனக்கு ஒரு 'ஸ்டுடியோ' இருக்கிறதா இல்லையா என்ற கேள்வி போன்றவை) எனக்கு நன்கு பரிச்சயமானவை என்பது போல அவள் பேசினாள். "எப்போது வருவீர்கள்? நாளையா? கொலம்பினில் கிடைப்பது போலவே உங்களுக்கு டோஸ்ட் செய்து தருகிறோம். இல்லையா? நீங்கள் ஒரு குறும்புக்காரப் பையன்," என்றாள் அவள்; ஏனெனில், அவளும் ஒரு வரவேற்பறையை நடத்தத் தொடங்கியதிலிருந்து, திருமதி வெர்டூரினின் பாணியை—அந்த நாணமும் சர்வாதிகாரமும் கலந்த தொனியை—அவள் பின்பற்றத் தொடங்கியிருந்தாள். கொலம்பினின் டோஸ்ட் எனக்கு எவ்வளவு பரிச்சயமில்லாததோ, அதேபோல 'டோஸ்ட்' என்பதும் பரிச்சயமில்லாததால், இந்தக் கடைசி வாக்குறுதி என் ஆசையை மேலும் தூண்டியிருக்க முடியாது. எல்லோரும் இப்படித்தான் பேசுகிறார்கள், ஒருவேளை இப்போதெல்லாம் காம்ப்ரேயில்கூட இப்படித்தான் பேசுகிறார்கள் என்பதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, திருமதி ஸ்வான் எங்கள் பழைய 'ஆயாவை'ப் புகழ்ந்து பாடுவதைக் கேட்டபோது, அவர் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று எனக்கு உடனடியாகப் புரியவில்லை என்பது விசித்திரமாகத் தோன்றலாம். எனக்குத் தெரியவில்லை......அந்த ஆங்கிலேயப் பெண்மணி; ஆனால் அந்தச் சொல் ஃபிரான்சுவாஸையே (Françoise) குறிக்கிறது என்பதை நான் விரைவில் உணர்ந்துகொண்டேன். ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) இருந்தபோது, ​​அவள் ஏற்படுத்தக்கூடிய மோசமான அபிப்பிராயத்தைக் குறித்து நான் மிகவும் அஞ்சியிருந்தேன்; ஆனால் கில்பெர்ட் (Gilberte) என் "குழந்தை பராமரிப்பாளரைப்" (nanny) பற்றி அவளிடம் கூறிய விஷயங்கள்தான், அவளையும் அவளது கணவரையும் என் மீது ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்தன என்பதை மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) மூலம் அறிந்துகொண்டேன். "அவள் உங்கள் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டிருக்கிறாள், அவள் மிகவும் நல்லவள் என்பது அவளைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது." (உடனடியாக, ஃபிரான்சுவாஸ் மீதான என் கருத்து முழுமையாக மாறியது. அதன் விளைவாக, நீர்ப்புகா மேலங்கி மற்றும் இறகுகள் கொண்ட தொப்பி அணிந்த ஒரு பராமரிப்பாளர் இருப்பது எனக்கு அவ்வளவு அவசியமானதாகத் தோன்றவில்லை.) இறுதியாக, மேடம் பிளாட்டின் (Mme Blatin) குறித்து மேடம் ஸ்வான் உதிர்த்த சில கருத்துகளிலிருந்து நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன் (அவரது நல்லெண்ணத்தை அவர் அங்கீகரித்தாலும், அவரது வருகைகளை அவர் பெரிதும் அஞ்சினார்); அந்தப் பெண்மணியுடனான தனிப்பட்ட அறிமுகம் நான் கற்பனை செய்தது போல மதிப்புமிக்கதாக இருந்திருக்காது, அல்லது ஸ்வான் குடும்பத்தினரிடையே என் மதிப்பைச் சற்றும் உயர்த்தியிருக்காது.

எதிர்பாராத விதமாக எனக்குத் திறக்கப்பட்ட அந்த மந்திர உலகம் போன்ற இடத்தைப் பற்றி, மரியாதை மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆராயத் தொடங்கியிருந்தாலும், நான் கில்பெர்ட்டின் நண்பனாக மட்டுமே அதைச் செய்திருந்தேன். நான் வரவேற்கப்பட்ட அந்த உலகம், இன்னும் மர்மமான மற்றொரு உலகத்திற்குள் அமைந்திருந்தது; அங்குதான் ஸ்வானும் அவரது மனைவியும் ஒருவித அதீத வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தனர். நாங்கள் இருவரும் வரவேற்பறையைக் கடந்து எதிர் திசைகளில் செல்லும்போது, ​​என்னிடம் கைகுலுக்கிய பிறகு அவர்கள் அந்த உலகத்தை நோக்கியே செல்வார்கள். ஆயினும், விரைவில் நானும் அந்தப் புனிதமான இடத்தின் (Sanctuary) மையப்பகுதியை அடைந்தேன். உதாரணமாக, சில சமயங்களில் கில்பெர்ட் வீட்டில் இல்லாதபோது, ​​ஸ்வான் அல்லது அவரது மனைவி வீட்டில் இருப்பார்கள்; யார் மணி அடித்தது என்று கேட்டு அது நான்தான் என்று தெரிந்ததும், தங்கள் மகளின் மீது எனக்கு இருந்த செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி ஏதேனும் ஒரு காரியத்தைச் சாதித்துக்கொள்ளும் நோக்கில், அவர்கள் என்னை ஒரு நிமிடம் உள்ளே அழைப்பார்கள். ஸ்வானுக்கு நான் ஒருமுறை எழுதியிருந்த அந்த விரிவான, மிகவும் வற்புறுத்தும் தன்மையுள்ள கடிதம் என் நினைவுக்கு வந்தது; அந்தக் கடிதத்திற்கு அவர் பதிலளிக்கக்கூட முற்படவில்லை. மனம், பகுத்தறிவு அல்லது இதயம் ஆகியவற்றால் ஒரு சிறிய மாற்றத்தைக் கூட ஏற்படுத்த முடியாததைக் கண்டு நான் வியந்தேன்; அல்லது, வாழ்க்கை—எப்படிச் சாத்தியமானது என்றே தெரியாமல்—மிகவும் எளிதாகத் தீர்த்து வைக்கும் அந்தச் சிக்கல்களில் ஒன்றைக் கூட அவற்றால் தீர்க்க முடியவில்லை என்பதையும் எண்ணி வியந்தேன். கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) நண்பன் என்ற எனது புதிய அந்தஸ்து—அவள் மீது நான் ஒரு நற்பலன் தரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தேன்—எனக்கு ஒரு சிறப்பான சலுகையைப் பெற்றுத் தந்தது; ஒரு மன்னரின் மகனுடன் (அவனும் நானும் வகுப்பில் எப்போதும் முதலிடம் பிடிப்பவர்களாக இருந்திருந்தால் கிடைக்கும் அதே போன்ற) நட்பின் மூலம் அரண்மனைக்குள் நுழையவும், சிம்மாசன அறையில் பார்வையாளராகச் செல்லவும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் எப்படி இருக்குமோ, அதே போன்றதொரு வாய்ப்பு இது. ஸ்வான் (Swann) மிகுந்த கனிவுடன்—ஏற்கனவே பல உயர்தரமான பொறுப்புகளால் அவர் மிகவும் பிஸியாக இருந்தபோதிலும்—என்னைத் தனது நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு மணி நேரம் தனியாக விட்டுவிடுவார். அங்கு அவர் கூறும் கருத்துக்களை என் பதற்றத்தினால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், தடுமாற்றத்துடனும், கூச்சம் கலந்த மௌனத்துடனும், அவ்வப்போது வெளிப்படும் துணிச்சலான ஆனால் தெளிவற்ற வார்த்தைகளுடனும் நான் பதிலளிப்பேன். எனக்கு ஆர்வமூட்டும் என்று அவர் கருதிய கலைப்பொருட்களையும் புத்தகங்களையும் அவர் எனக்குக் காட்டுவார்—அவற்றைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகம் அல்லது தேசிய நூலகத்தில் (Bibliothèque Nationale) உள்ள எதையும் விட அவை அழகில் மிகச் சிறந்தவை என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன்—இருப்பினும், அவற்றை என்னால் உண்மையில் உற்றுநோக்கவே முடியவில்லை. அத்தகைய தருணங்களில், அவரது வீட்டுப் பணியாளர் என்னிடம் வந்து என் கைக்கடிகாரம், டை-பின் (tie-pin) மற்றும் காலணிகளைக் கழற்றிக் கொடுக்குமாறும், அவரை என் வாரிசாக நியமிக்கும் பத்திரத்தில் கையெழுத்திடுமாறும் கேட்டிருந்தால் கூட நான் மகிழ்ச்சியுடன் செய்திருப்பேன்; ஏனெனில்—யார் என்று தெரியாத ஒருவரால் உருவாக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த மக்கள் வழக்குச் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துவதானால் (மிகச்சிறந்த காவியங்களைப் போலவே இதற்கும் ஒரு ஆசிரியர் இருந்தே தீருவார்—வோல்ஃப் (Wolf) என்பவரின் கோட்பாட்டிற்கு மாறாக—அதாவது, முகத்தை அடையாளம் கண்டு பெயர் சூட்டுவது போன்ற கண்டுபிடிப்புகளுக்குப் பொறுப்பான, ஆனால் தங்கள் சொந்தப் பெயரை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தாத, ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாம் சந்திக்கும் அந்தப் படைப்பாற்றல் மிக்க மற்றும் அடக்கமான மனிதர்களில் ஒருவரால் இது உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்)—நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதையே அறியாத நிலையில் இருந்தேன். அந்தச் சந்திப்பு நீண்டுகொண்டே போகும்போது, ​​அந்த மாயாஜாலமிக்க இல்லத்தில் செலவிடப்பட்ட அந்த மணிகள் எந்தவொரு உறுதியான பலனையோ அல்லது மகிழ்ச்சியான முடிவையோ தரவில்லையே என்று நான் வியப்பேன். ஆயினும், எனது ஏமாற்றத்திற்குக் காரணம் அங்கு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த கலைப்படைப்புகளின் குறைபாடோ அல்லது அவற்றைச் சாதாரணமாகப் பார்க்க முடியாமல் போனதோ அல்ல. ஏனெனில், ஸ்வானின் அந்த அறையில் நான் இருப்பது ஒரு அற்புதமாகத் தோன்றியதற்குக் காரணம் அப்பொருட்களின் உள்ளார்ந்த அழகு அல்ல; மாறாக, அப்பொருட்கள்—அவை பூமியிலேயே மிகவும் அசிங்கமான பொருட்களாக இருந்திருக்கக்கூட வாய்ப்பிருந்தாலும்—பல ஆண்டுகளாக அந்த அறையோடு நான் தொடர்புபடுத்தி வைத்திருந்த, அந்த அறையெங்கும் நிறைந்திருந்த, ஒரு விசித்திரமான, சோகமான மற்றும் இன்பம் கலந்த உணர்வால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்த விதமே அதற்குக் காரணம். அதேபோல, மடாம் ஸ்வான் (Mme Swann) என்னை ஒரு கணம் தனது படுக்கையறையில் சந்தித்தபோது எனக்குள் எழுந்த 'நான் அதற்குத் தகுதியற்றவன்' என்ற உணர்விற்கும், அவரது அரசகுலத்திற்குரிய பெருந்தன்மைக்கும்—அவரது நண்பர்களான மிகச்சிறந்த கலைஞர்களால் செதுக்கப்பட்டு வர்ணம் தீட்டப்பட்ட புனித அந்தோணி (Saint Anthony of Padua) சிலைகள், ஏராளமான கண்ணாடிகள் மற்றும் வெள்ளித் தூரிகைகள் ஆகியவற்றுக்கும்—எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை; அங்கு, அவரது முதல், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நிலை பணிப்பெண்களாகிய அந்த மூன்று அழகான மற்றும் கம்பீரமான மங்கையர், மிகச்சிறந்த ஆடைகளைச் சிரித்த முகத்துடன் தயார் செய்துகொண்டிருப்பார்கள்; முழங்கால் வரை நீண்ட காற்சட்டை அணிந்த பணியாளர் ஒருவர் 'மடாம் என்னிடம் பேச விரும்புகிறார்' என்று அறிவித்ததும், தொலைதூர நறுமணங்கள் கமழும் வளைந்து செல்லும் நடைபாதை வழியாக நான் அந்த அறையை நோக்கிச் செல்வேன்.
...அலங்கார அறையிலிருந்து (dressing room) இடைவிடாமல் நறுமணத்தை வீசிக்கொண்டிருந்த அந்த விலையுயர்ந்த பொருட்கள்.

மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) தனது விருந்தினர்களிடம் திரும்பிய பிறகும், அவர் பேசுவதும் சிரிப்பதும் எங்களுக்குக் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது; ஏனெனில், இருவருடன் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதும்கூட—அந்த "சிறு குழு" (little clan) முழுவதையும் எதிர்கொண்டு தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியது போல—அவர் தன் குரலை உயர்த்திப் பேசுவார்; அக்குழுவில் "தலைவர்" (boss) உரையாடலை வழிநடத்தும் தருணங்களில் அடிக்கடி பேசுவதைப் போலவே இவரும் வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்துவார். மற்றவர்களிடமிருந்து புதிதாகக் கற்றுக்கொண்ட சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துவதையே நாம் அதிகம் விரும்புவோம் என்பதால்—குறைந்தபட்சம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்காவது—மேடம் ஸ்வான் சில சமயங்களில் தன் கணவர் அறிமுகப்படுத்திய உயர்குடி மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட சொற்களைப் பயன்படுத்துவார் (ஒரு நபரை விவரிக்கும் அடைமொழிக்கு முன் வரும் சுட்டுச்சொல் அல்லது சுட்டுப் பெயரடையை [article or demonstrative pronoun] தவிர்த்துப் பேசும் பாணியை அவர்களிடம் இருந்தே அவர் கற்றார்); வேறு சில சமயங்களில் மிகவும் சாதாரணமான அல்லது தரக்குறைவான சொற்களைப் பயன்படுத்துவார் (உதாரணமாக, "அது ஒன்றுமே இல்லை!" [It's a mere nothing!] என்பது அவரது தோழி ஒருவரின் விருப்பமான சொற்றொடர்). "சிறு குழு"வில் பழகிய வழக்கப்படி, தான் சொல்ல விரும்பும் கதைகள் அனைத்திலும் இச்சொற்களைப் புகுத்த அவர் முயல்வார். "அந்தக் கதை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்," அல்லது "ஆ! இது ஒரு அற்புதமான கதை என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்!" என்று அவர் அடிக்கடி கூறுவார்; உண்மையில் அறிமுகம் இல்லாத கெர்மாண்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினரிடமிருந்து தன் கணவர் வழியாகக் கற்றுக்கொண்ட பழக்கங்கள் இவை.

மேடம் ஸ்வான் உணவு அறையை விட்டு வெளியேறியிருந்தார், ஆனால் அப்போதுதான் திரும்பி வந்திருந்த அவரது கணவர் எங்கள் முன் தோன்றினார். "உன் அம்மா தனியாக இருக்கிறாரா, கில்பெர்ட்?" "இல்லை அப்பா, இன்னும் விருந்தினர்கள் அவருடன் இருக்கிறார்கள்." "என்னது, இன்னும் இருக்கிறார்களா? ஏழு மணி ஆகிவிட்டதே? இது மிகவும் மோசமானது. பாவம், அவர் மிகவும் களைத்துப் போயிருப்பார். இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது." (என் வீட்டில், *odieux* [மோசமான] என்ற சொல்லில் உள்ள 'o' என்ற எழுத்து நீண்ட ஓசையுடன்—*audieux* என்று—உச்சரிக்கப்படுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் திரு மற்றும் திருமதி ஸ்வான் அதைக்குறிய ஓசையுடன் உச்சரித்தார்கள்.) "யோசித்துப் பார்—மதியம் இரண்டு மணியிலிருந்தே!" ...என்று அவர் என்னைப் பார்த்தவாறு தொடர்ந்தார். "நான்கு மணிக்கும் ஐந்து மணிக்கும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் குறைந்தது பன்னிரண்டு பேர் வந்து சென்றதாக கேமில் என்னிடம் கூறினாள். ஏன் பன்னிரண்டு என்று சொல்கிறேன்? பதினான்கு பேர் என்று அவள் சொன்னதாக நினைக்கிறேன். இல்லை, பன்னிரண்டுதான்... சரி, இப்போது சரியாக நினைவில் இல்லை. நான் உள்ளே வந்தபோது, ​​அன்று வீட்டில் விருந்தினர்களைச் சந்திக்கும் அவளது 'குறிப்பிட்ட நாள்' (at-home day) என்பது எனக்குத் தெரியாது; வாசலில் பல குதிரை வண்டிகள் நின்றிருந்ததைப் பார்த்ததும், வீட்டில் ஏதோ திருமணம் நடப்பதாக நினைத்தேன். நான் என் நூலக அறைக்கு வந்ததிலிருந்து அழைப்பு மணி ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது; சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், அது எனக்குத் தலைவலியையே உண்டாக்கிவிட்டது." "இப்போதும் அவளுடன் நிறைய பேர் இருக்கிறார்களா?" "இல்லை, இரண்டு பேர் மட்டுமே வந்திருக்கிறார்கள்." "யார் என்று தெரியுமா?" "மேடம் கோட்டார்ட் மற்றும் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ்." "ஆ! பொதுப்பணித் துறை அமைச்சரின் தலைமை அதிகாரியின் (chief of staff) மனைவியா?" "அவருடைய கணவர் ஒரு அமைச்சகத்தில் வேலை செய்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் அவர் சரியாக என்ன செய்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியாது," என்று கில்பெர்ட் ஒரு சிறுமியைப் போலப் பேசினாள்.

"என்ன சொல்கிறாய், முட்டாள் பெண்ணே? இரண்டு வயதுக் குழந்தையைப் போலப் பேசுகிறாயே. 'அமைச்சகத்தில் வேலை செய்கிறார்' என்றால் என்ன அர்த்தம்? அவர் தலைமை அதிகாரி — அதாவது அந்த முழுப் பிரிவின் தலைவர் — அல்லது... நான் என்ன யோசிக்கிறேன்? சத்தியமாக, நானும் உன்னைப் போலவே கவனச்சிதறல் கொண்டவளாகிவிட்டேன் — அவர் தலைமை அதிகாரி அல்ல, அவர் 'கேபினட் இயக்குனர்' (Director of the Cabinet)."

"எனக்குத் தெரியாது; அப்படியானால், கேபினட் இயக்குனர் என்பது பெரிய விஷயமா?" என்று கில்பெர்ட் பதிலளித்தாள். தன் பெற்றோருக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் எந்தவொரு விஷயத்தையும் அலட்சியமாக வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை அவள் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை (அதே சமயம், அத்தகைய சிறப்பான தொடர்புக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்காதது போல நடிப்பதன் மூலம், அந்த உறவின் மதிப்பையே தான் உயர்த்துவதாக அவள் நினைத்திருக்கவும் கூடும்).

"'பெரிய விஷயமா' என்று கேட்கிறாயே, என்ன அர்த்தம்?" என்று ஸ்வான் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்; எனக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய அடக்கத்தை விட, வெளிப்படையாகப் பேசுவதையே அவர் விரும்பினார். "அமைச்சர் பதவிக்கு அடுத்தபடியாக மிக முக்கியமானவர் அவர்தான்! உண்மையில் அமைச்சரை விட அவரே அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர், ஏனென்றால் எல்லா வேலைகளையும் செய்பவர் அவர்தான். அதுமட்டுமின்றி, அவர் உண்மையான திறமைசாலி என்று கூறப்படுகிறது — மிகச் சிறந்தவர், மிகவும் தனித்துவமான நபர். அவர் 'லீஜியன் ஆஃப் ஹானர்' (Legion of Honor) விருதைப் பெற்ற அதிகாரி." அவர் ஒரு இனிமையான மனிதர்; நல்ல தோற்றமும் கொண்டவர்.

சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு "கவர்ச்சியான மனிதர்" என்பதால், அனைவரின் விருப்பத்திற்கும் மாறாகவே அவரது மனைவி அவரை மணந்துகொண்டார். மென்மையான பொன்னிறத் தாடி, அழகான முகவெட்டு, மூக்கடைப்புத் தொனி கொண்ட குரல், வீரியமான மூச்சுக்காற்று மற்றும் ஒரு செயற்கைக் கண் (கண்ணாடி விழி) என ஒரு அரிய மற்றும் விசித்திரமான கலவையை அவர் கொண்டிருந்தார்.

"நான் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்," என்று என்னைப் பார்த்தவாறு அவர் தொடர்ந்தார், "தற்போதைய அரசாங்கத்தில் உள்ள அந்த மனிதர்களைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது; அவர்கள் 'போன்டெம்ப்ஸ்-ஷெனுட்' (Bontemps-Chenut) வம்சத்தைச் சேர்ந்த போன்டெம்ப்ஸ் குடும்பத்தினர். குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட, பழமைவாத, மதச்சார்புள்ள நடுத்தர வர்க்கத்தின் (bourgeoisie) முழு உருவகம் அவர்கள். உங்கள் பாட்டனாருக்கு அந்த முதியவர் ஷெனுட்டை நன்றாகத் தெரியும்—குறைந்தது முகமும் பெயராவது தெரிந்திருக்கும்; அக்காலகட்டத்தில் பெரும் செல்வந்தராக இருந்தும் கூட, குதிரை வண்டி ஓட்டுநருக்கு ஒரு 'சூ' (மிகச்சிறிய நாணயம்) மட்டுமே சன்மானமாகத் தரும் ரகம் அவர். அதேபோல பாரன் பிரியோ-ஷெனுட்டையும் அவருக்குத் தெரியும். 'யூனியன் ஜெனரல்' (Union Générale) நிறுவனத்தின் வீழ்ச்சியில் அவர்களின் மொத்த சொத்தும் கரைந்துபோனது—அது உங்களுக்கு நினைவிருக்க வாய்ப்பில்லை—அதன்பிறகு, தங்களால் முடிந்தவரை அவர்கள் மீண்டும் ஓரளவு சொத்து சேர்த்துக் கொண்டார்கள்."

"என் பள்ளியில் படித்த ஒரு பெண்ணின் மாமாதான் இவர்—எனக்குக் கீழே உள்ள வகுப்பில் படித்தவள்—அவள் தான் அந்தப் புகழ்பெற்ற 'ஆல்பர்ட்டின்' (Albertine). அவள் எதிர்காலத்தில் தாராளமான நடத்தை கொண்டவளாக (fast woman) மாறக்கூடும், ஆனால் இப்போதைக்கு அவளிடம் ஒரு விசித்திரமான பாவனை இருக்கிறது."

"என் மகள் மிகச் சிறந்தவள்; அவளுக்கு எல்லோரையும் தெரியும்."

"எனக்கு அவளைத் தெரியாது. அவள் கடந்து செல்வதை மட்டுமே நான் பார்த்திருக்கிறேன்; மக்கள் எப்போதும் 'ஆல்பர்ட்டின், இங்கே வா', 'ஆல்பர்ட்டின், அங்கே போ' என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் எனக்கு மேடம் போன்டெம்ப்ஸைத் தெரியும்; எனக்கு அவர்களைச் சுத்தமாகப் பிடிக்காது."
...அப்படியே.

"நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் தவறு; அவள் வசீகரமானவள், அழகானவள், புத்திசாலி. நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்டவள். நான் அவளிடம் சென்று நலம் விசாரித்து, போர் மூளும் என்று அவளுடைய கணவர் கருதுகிறாரா என்றும், மன்னர் தியோடோசியஸை நாம் நம்பலாமா என்றும் கேட்கப் போகிறேன். கடவுள்களின் ரகசியங்களை அறிந்தவராக இருப்பதால், அவருக்கு அது தெரிந்திருக்கத்தானே வேண்டும்?"

ஸ்வான் முன்பு இப்படிப் பேசியதில்லை; ஆனால், ஒரு காலத்தில் மிகவும் எளிமையாக இருந்த அரச குடும்பத்துப் பெண்கள், ஒரு வேலைக்காரனுடன் ஓடிப்போய், பின்னர் மீண்டும் சமூக வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப முயலும்போது மக்கள் அவர்களைச் சந்திக்கத் தயங்குவதை உணர்ந்து, பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சலிப்பூட்டும் முதியவர்களைப் போலப் பேசத் தொடங்குவதை யார் தான் பார்க்கவில்லை? நாகரிக உலகில் பிரபலமான ஒரு டச்சஸ் (duchess) பற்றிப் பேசும்போது, ​​"அவர் நேற்று என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்" என்றோ அல்லது "நான் மிகவும் ஒதுக்குப்புறமான வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்" என்றோ அவர்கள் சொல்வதை யார் தான் கேட்கவில்லை? உண்மையில், சமூகப் பழக்கவழக்கங்களை நேரில் கவனிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில் அவற்றை உளவியல் விதிகளின் மூலமே ஊகித்துவிட முடியும்.

குறைவானவர்களே வந்து சந்திக்கும் மனிதர்களிடம் காணப்படும் அந்தப் பொதுவான பலவீனம் ஸ்வான் தம்பதியினரிடமும் இருந்தது: ஓரளவு அந்தஸ்து மிக்க ஒருவரிடமிருந்து வரும் ஒரு வருகை, அழைப்பு அல்லது ஒரு கனிவான வார்த்தை கூட, அவர்களுக்குப் பெருமையுடன் வெளிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பும் ஒரு நிகழ்வாக அமைந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒடெட் ஒரு மிகச் சிறப்பான விருந்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தபோது வெர்டுரின் தம்பதியினர் லண்டனில் இருந்தால், ஸ்வான் தம்பதியினர் பொதுவான நண்பர் ஒருவரின் மூலம் அந்தச் செய்தியை ஆங்கிலக் கால்வாயைக் கடந்து தந்தி (cable) மூலம் அனுப்ப ஏற்பாடு செய்வார்கள். ஒடெட் பெறும் புகழ்ச்சி நிறைந்த கடிதங்களையோ அல்லது தந்திச் செய்திகளையோ கூட அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்; நண்பர்களிடம் அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவார்கள், ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்குக் கொடுத்துப் பார்ப்பார்கள். இதனால் ஸ்வான் தம்பதியினரின் வரவேற்பறை, ஆரோக்கியம் பேணும் இடங்களிலுள்ள (spa town) அந்த விடுதிகளைப் போலக் காட்சியளித்தது; அங்குதான் சமீபத்திய செய்திகள் அனைவரும் பார்க்கும் வகையில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும். மேலும், பழைய ஸ்வானை சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே மட்டுமல்லாமல்—நான் அறிந்திருந்ததைப் போல—சமூகத்திற்குள்ளும், அதாவது 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) வட்டத்திலும் அறிந்திருந்தவர்கள்—அங்கே (இளவரசர்கள் மற்றும் டச்சஸ்கள் தவிர்த்துப் பார்த்தால்) நகைச்சுவை மற்றும் வசீகரத்திற்கான தரநிலைகள் மிகக் கடுமையாக இருந்தன, சலிப்பூட்டும் அல்லது நாகரிகமற்ற மனிதர்கள் வெறுமனே அந்தப் பண்புகளுக்காகவே ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டனர்—அத்தகையவர்கள், பழைய ஸ்வான் இப்போது தனது அறிமுகமானவர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது ரகசியம் காப்பதில்லை என்பதையும், அவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் கவனமாக இருப்பதில்லை என்பதையும் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டிருக்கக்கூடும். மிகவும் சாதாரணமான, குரோத குணம் கொண்ட மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) அவரை எரிச்சலூட்டாமல் இருந்திருக்க முடியுமா? அவர் எப்படி அவளை இனிமையானவளாகக் கருத முடியும்? 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) வட்டத்தின் நினைவுகள் அவரைத் தடுத்திருக்கும் என்று ஒருவர் நினைத்திருக்கலாம்; ஆனால் உண்மையில், அவை அவரை ஊக்குவித்தனவே செய்தன. கெர்மான்ட்ஸ் குழுவினரிடம் நல்ல ரசனை—சொல்லப்போனால், மிகவும் நேர்த்தியான ரசனையே—இருந்தது உண்மைதான்; ஆனால் அதே சமயம் அவர்களிடம் ஒருவிதமான 'உயர்குடித் திமிரும்' இருந்தது; அந்தத் திமிர் சில சமயங்களில் அவர்களின் ரசனை உணர்வையே தற்காலிகமாக ஓரங்கட்டவும் செய்தது. சம்பந்தப்பட்ட நபர் அந்தக் குழுவிற்கு அவசியமானவராக இல்லாவிட்டால்—உதாரணமாக, சற்று ஆடம்பரமான குடியரசுக் கட்சியின் வெளியுறவு அமைச்சரோ அல்லது இடைவிடாது பேசும் ஓர் அகாடமி உறுப்பினரோ—அப்போது அவர்கள் மீது அந்த ரசனை அளவுகோல் மிகக் கடுமையாகப் பிரயோகிக்கப்படும்; தூதரகம் ஒன்றில் அத்தகைய விருந்தினர்களுக்கு அருகில் அமர்ந்து உணவருந்த நேர்ந்ததற்காக ஸ்வான் (Swann), மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிடம் (Mme de Guermantes) அனுதாபம் தெரிவிப்பார்; அவருக்கு ஒரு நேர்த்தியான மனிதர்—அதாவது கெர்மான்ட்ஸ் குழுவைச் சேர்ந்தவர், வேறு எந்தப் பயனுள்ள வேலையும் செய்யாதவராயினும் கெர்மான்ட்ஸ் குழுவுக்கே உரித்தான நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர், அதே நெருங்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்—தான் மிகவும் பிடித்தமானவராக இருப்பார். ஆயினும், ஒரு 'கிராண்ட் டச்சஸ்' (Grand Duchess) அல்லது அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளவரசி மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸின் இல்லத்தில் அடிக்கடி உணவருந்தினால், அந்தக் குழுவில் சேருவதற்கான உண்மையான தகுதியோ அல்லது அக்குழுவுக்கே உரிய நகைச்சுவை உணர்வோ இல்லாவிட்டாலும், அவரும் அந்த வட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகிவிடுவார். ஆனால், சமூக உயர்மட்டத்தினருக்கே உரிய ஒருவித அப்பாவித்தனத்துடன்—அவர் தங்கள் வட்டத்திற்குள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பிறகு—அவர்கள் அவரைப் பிடித்தமானவராகக் கருதியதால்தான் அவரை ஏற்றுக்கொண்டோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, அவரைப் பிடித்தமானவராக மாற்றிக்கொள்ளவே அவர்கள் மெனக்கெட்டார்கள். அந்த உயர்குடிப் பெண்மணி (Highness) அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, ஸ்வான் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிடம் ஆதரவாக இப்படிச் சொல்வார்: "உண்மையில் அவர் நல்ல குணம் கொண்டவர்; அவருக்குச் சற்று நகைச்சுவை உணர்வும் இருக்கிறது. கடவுளே, அவர் 'தூய பகுத்தறிவு குறித்த விமர்சனம்' (Critique of Pure Reason) போன்ற நூல்களை ஆழமாகப் படித்திருப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை; ஆனால் அவர் வெறுக்கத்தக்கவர் அல்ல." "நான் அதை முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று டச்சஸ் பதிலளிப்பார். "அவர் சற்றுத் தயக்கத்துடனும் பயத்துடனும் இருந்தார்; ஆனால் நீங்கள் பார்ப்பீர்கள், அவர் மிகவும் கவரும் வகையில் நடந்துகொள்ளக்கூடியவர்." "அவர் மேடம் X-ஐ (அதிகம் பேசும் அந்த அகாடமி உறுப்பினரின் மனைவி—குறிப்பிடத்தக்க ஒரு பெண்மணிதான் அவர்) விடக் குறைவான சலிப்பூட்டும் நபர்; அந்த அம்மையாரோ இருபது தொகுதிகளை மேற்கோள் காட்டிப் பேசிக்கொண்டே இருப்பார்." "ஓ, அதோடு இதை ஒப்பிடவே முடியாது." டச்சஸின் வட்டத்தில் இருந்தபோதே ஸ்வான் இத்தகைய விஷயங்களைச் சொல்லும்—அதை மனப்பூர்வமாகவே சொல்லும்—திறனைப் பெற்றிருந்தார்; அதை அவர் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்தும் வந்தார். இப்போது அவர் விருந்தளிக்கும் மற்றவர்களிடமும் அதே பாணியைக் கையாண்டார். பண்பட்டவர்களின் பக்குவமான இகழ்ச்சிப் பார்வைக்கு மாறாக, ஒரு சாதகமான கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கப்பட்டால் ஒவ்வொரு மனிதனும் வெளிப்படுத்தும் குணங்களை அவர்களிடத்தில் கண்டறிந்து பாராட்ட அவர் முயன்றார்; ஒரு காலத்தில் பார்மா இளவரசியின் நற்பண்புகளை அவர் முன்னிலைப்படுத்தியது போலவே, திருமதி போன்டெம்ப்ஸின் நற்பண்புகளையும் அவர் முன்னிலைப்படுத்தினார்—சில உயர்குடியினருக்குச் சிறப்பு விலக்குகள் இருந்திருக்காவிட்டால், மேலும், அவர்களுடைய விஷயத்தில்கூட, அறிவுக்கூர்மையும் ஒருவித வசீகரமுமே உண்மையான அளவுகோல்களாக இருந்திருக்காவிட்டால், அந்த இளவரசி குவர்மாண்டஸ் குழுவிலிருந்து விலக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். சில சூழ்நிலைகளில் தனக்கு மிகவும் பொருத்தமான மற்றொரு சமூக அந்தஸ்துக்காகத் தனது சமூக அந்தஸ்தைத் துறக்கும் ஒரு போக்கு ஸ்வானுக்கு இருந்தது என்பது ஏற்கெனவே காணப்பட்டது—அதை அவர் இப்போது இன்னும் நீடித்த வழியில் பயன்படுத்தினார். பகுப்பாய்வு செய்ய இயலாதவர்களால் மட்டுமே......அவர்களின் பார்வையில், ஒருவரின் சூழ்நிலையும் அந்த நபரும் பிரிக்க முடியாதவை என்று கருதுவதால், அது முதலில் பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது. அதே நபர் வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் சமூகப் படிநிலையில் பல நிலைகளைக் கடந்து செல்லலாம்; அப்போது அவர்கள் வசிக்கும் சூழல்கள் எப்போதும் உயர்ந்த அந்தஸ்தைக் கொண்டவையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆயினும், நம் வாழ்வின் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலுடன் நாம் தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டாலோ அல்லது புதுப்பித்துக்கொண்டாலோ, அங்கே நாம் மதிக்கப்படுவதாக உணரும்போது, ​​இயல்பாகவே அந்த இடத்தின் மீது பற்று கொண்டு, அங்கு ஆழமான மனித உறவு வேர்களைப் பதிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

மேடம் போன்டெம்ப்ஸைப் (Mme Bontemps) பொறுத்தவரை, ஸ்வான் (Swann) அவரைப் பற்றி அவ்வளவு வற்புறுத்திக் கூறியபோது, ​​அவர் தனது மனைவியை வந்து சந்திப்பவர் மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் என்பது என் பெற்றோருக்குத் தெரியவரும் என்ற எண்ணத்தால் ஸ்வான் அதிருப்தி அடையவில்லை என்றே நான் கருதுகிறேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் படிப்படியாகப் பழகத் தொடங்கிய மனிதர்களின் பெயர்கள் வீட்டில் ஒருவிதமான ஆர்வத்தையே தூண்டினவே தவிர, எந்தவிதமான பெருமித உணர்வையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மேடம் ட்ரோம்பேர்ட் (Mme Trombert) பற்றிப் பேசும்போது என் அம்மா இப்படிச் சொல்வார்:
300
"ஆஹா! இதோ ஒரு புதிய நபர்—இவரைத் தொடர்ந்து இன்னும் பலரைத் தன் வட்டத்திற்குள் இழுத்து வரப்போகிறார்."

மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) தனது சமூக வட்டத்தை வசப்படுத்திய அந்தச் சற்று முரட்டுத்தனமான, வேகமான மற்றும் ஆக்ரோஷமான பாணியை ஒரு காலனித்துவப் போருக்கு ஒப்பிட்டு, அம்மா இப்படிச் சொல்வார்:

"இப்போது ட்ரோம்பெர்ட் (Trombert) குடும்பத்தினர் அடக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்; எனவே அண்டை வீட்டாரும் சரணடைய அதிக காலம் ஆகாது."

தெருவில் மேடம் ஸ்வானை எப்போதெல்லாம் சந்திக்கிறாரோ, அப்போதெல்லாம் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அம்மா எங்களிடம் இப்படிச் சொல்வார்:

"மேடம் ஸ்வான் போருக்குக் கிளம்பியதைக் கண்டேன்; மாசெச்சுட்டோஸ் (Masséchutos), சிங்களீஸ் (Sinhalese) அல்லது ட்ரோம்பெர்ட்ஸ் (Tromberts) போன்றவர்களுக்கு எதிராக ஏதோ ஒரு வெற்றிகரமான தாக்குதலைத் தொடங்க அவர் புறப்பட்டிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது."

அந்தப் பலதரப்பட்ட மற்றும் செயற்கையான சமூக வட்டத்தில் நான் பார்த்த புதிய நபர்களைப் பொறுத்தவரை—அதாவது முற்றிலும் மாறுபட்ட சமூகப் பின்னணிகளிலிருந்து மிகுந்த சிரமத்துடன் அழைத்து வரப்பட்டவர்களைப் பற்றி—அம்மா உடனடியாக அவர்களின் பின்னணியைக் கண்டறிந்துவிடுவார்; மேலும் அவர்களைக் கடினமான முயற்சியால் வென்றெடுத்த வெற்றிக் கோப்பைகளைப் போலப் பேசுவார்:

"அதோ அந்த 'இன்னார்-இன்னார்' (So-and-sos) வட்டத்தில் மேற்கொண்ட பயணத்தில் பிடித்து வரப்பட்டவர்."

மேடம் கோட்டார்டைப் (Mme Cottard) பொறுத்தவரை, நாகரிகமான சமூக வட்டாரத்திற்குப் பொருந்தாத, நடுத்தர வர்க்கப் பின்னணி கொண்ட ஒரு பெண்ணைத் தன் வட்டத்தில் இணைத்துக்கொள்வதில் மேடம் ஸ்வானுக்கு என்ன லாபம் என்று என் அப்பா வியப்படைவார்; "அந்தப் பேராசிரியர் வகிக்கும் உயரிய பதவியைக் கருத்தில் கொண்டாலும், இதில் உள்ள சூட்சுமம் எனக்குப் புரியவில்லை" என்று அவர் கூறுவார். ஆனால் அம்மாவுக்கு அது மிகத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தது; ஒரு பெண் தனது பழைய சமூக வட்டத்திலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு புதிய வட்டத்திற்குள் நுழையும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியின் பெரும்பகுதி, பழைய நண்பர்களிடம் அந்தப் புதிய, பிரகாசமான தொடர்புகளைப் பற்றிக் கூற முடியாவிட்டால் வீணாகிவிடும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். இதற்கு ஒரு சாட்சி தேவை—ஒரு பூவுக்குள் நுழையும் ரீங்காரமிடும் பூச்சியையோ அல்லது சிறகடித்துப் பறக்கும் வண்டையோ போல, அந்த மகிழ்ச்சியான புதிய உலகத்திற்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்பட்ட ஒருவர் தேவை; அவர்தான் தனது வருகைகளின்போது அந்தச் செய்தியை—அதாவது பொறாமையையும் வியப்பையும் தூண்டும் விதையை—பரப்புவார் (அல்லது பரப்புவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படும்). இந்த வேடத்திற்கு மிகச் சரியாகப் பொருந்திய மேடம் கோட்டார்ட், அம்மாவின் பார்வையில்—அம்மாவின் தந்தையின் மனப்பான்மையின் சில கூறுகளைக் கொண்டிருந்ததால்—"அந்நியனே, ஸ்பார்டாவிடம் சொல்!" (Stranger, go tell Sparta!) என்று அழைக்கப்பட்ட விருந்தினர்களின் சிறப்பு வகையைச் சேர்ந்தவராக இருந்தார். மேலும்—பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் வெளிச்சத்திற்கு வந்த மற்றொரு காரணத்தைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால்—கனிவான, அடக்கமான மற்றும் ஆரவாரமற்ற இந்தத் தோழியை அழைப்பதன் மூலம், தனது ஆடம்பரமான விருந்து நாட்களில் (at-home days) ஒரு துரோகியையோ அல்லது போட்டியாளரையோ வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் மேடம் ஸ்வானுக்கு இருக்கவில்லை. தன்னுடைய தொப்பித் தோரணத்தையும் சீட்டுப் பெட்டியையும் ஆயுதமாகக் கொண்டு, இந்த சுறுசுறுப்பான பெண்மணியால் ஒரே ஒரு பிற்பகலில் எத்தனையோ நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களுக்குச் செல்ல முடியும் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். செய்திகளைப் பரப்பும் தனது திறனை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்; மேலும், சாத்தியக்கூறுகளைக் கணக்கிட்டுப் பார்க்கையில், வெர்டூரின்களின் வீட்டில் வழக்கமாக வருபவர்களில் யாராவது ஒருவர், நாற்பத்தெட்டு மணி நேரத்திற்குள், பாரிஸ் ஆளுநர் அவளது வீட்டில் ஒரு சீட்டுக் கட்டியிருந்தார் என்பதை அறிந்துகொள்வார் என்றோ, அல்லது குதிரைக் கண்காட்சியின் தலைவரான திரு. லெ ஹால்ட் டி பிரெசாக்னி, அவளையும் ஸ்வானையும் மன்னர் தியோடோசியஸின் கொண்டாட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார் என்பதை திரு. வெர்டூரின் அவர்களே கேள்விப்படுவார் என்றோ நம்புவதற்கு அவளுக்கு எல்லா காரணங்களும் இருந்தன. வெர்டூரின்கள் இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளைப் பற்றி மட்டுமே கேள்விப்படுவார்கள் என்று அவள் கருதினாள்—இது அவளுக்குப் பெருமையளிப்பதாக இருந்தது—ஏனென்றால், நாம் புகழைக் கற்பனை செய்து பின்தொடரும் குறிப்பிட்ட வடிவங்கள் சிலவே; பொதுவாகப் புகழ் நமக்காக ஒரே நேரத்தில் எடுக்கும் என்று நாம் முழுமையாக எதிர்பார்க்கும் அனைத்து வடிவங்களையும் கற்பனை செய்ய இயலாத மனதின் குறைபாடுகளால் அவை வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.

எப்படியிருந்தாலும், திருமதி ஸ்வான் "அதிகாரப்பூர்வ உலகம்" என்று அறியப்பட்ட ஒன்றில் மட்டுமே வெற்றியை அடைந்திருந்தார். நாகரிகமான பெண்கள் அவளைச் சந்திக்க வரவில்லை. குடியரசுக் கட்சியின் முக்கியப் பிரமுகர்களின் பிரசன்னம் அவர்களை விரட்டியடிக்கவில்லை. என் சிறுவயதில், பழமைவாத சமூகத்தைச் சேர்ந்த அனைத்தும் முற்றிலும் நாகரிகமானவையாக இருந்தன, மேலும் ஒரு குடியரசுக் கட்சியினரை ஒரு மரியாதைக்குரிய வரவேற்பறையில் ஒருபோதும் வரவேற்றிருக்க முடியாது. அத்தகைய வட்டாரங்களில் இருந்தவர்கள், ஒரு "சந்தர்ப்பவாதியை" அழைப்பது என்பது முடியாத காரியம் என்றும், ஒரு கொடிய தீவிரவாதியை அழைப்பதைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம் என்றும், எண்ணெய் விளக்குகள் மற்றும் குதிரை வண்டிகளைப் போல, அது என்றென்றும் நீடிக்க விதிக்கப்பட்ட ஒரு நிலை என்று கற்பனை செய்துகொண்டார்கள். ஆயினும், அவ்வப்போது சுழலும் ஒரு வண்ணக்கண்ணாடியைப் போலவே, ஒரு காலத்தில் மாற்ற முடியாதவை என்று கருதப்பட்ட கூறுகளைச் சமூகம் வேறு ஒரு வடிவத்தில் மறுசீரமைக்கிறது. நான் எனது முதல் நற்கருணையைப் பெறுவதற்கு முன்பே, "கண்ணியமான" பெண்கள் ஒரு நேர்த்தியான யூதப் பெண்ணைச் சந்திக்க நேர்ந்ததைக் கண்டு திகைத்துப்போனார்கள். வண்ணக்கண்ணாடியின் இந்த புதிய உள்ளமைப்புகள், ஒரு தத்துவஞானி 'அளவுகோல்களில் மாற்றம்' என்று அழைக்கக்கூடிய ஒன்றால் ஏற்படுகின்றன. நான் திருமதி ஸ்வானைச் சந்திக்கத் தொடங்கிய சிறிது காலத்திலேயே நிகழ்ந்த டிரேஃபஸ் விவகாரம், இதுபோன்ற மற்றொரு மாற்றத்தைத் தூண்டியது; மீண்டும் ஒருமுறை அந்தக் கலையரங்கம் தன் சிறு வண்ண வைரங்களைச் சரித்தது. யூதர்கள் தொடர்பான அனைத்தும்—அந்த நேர்த்தியான பெண்மணி உட்பட—கீழே மூழ்கின, அதே சமயம் பெயர் தெரியாத தேசியவாதிகள் அவற்றின் இடத்தைப் பிடிக்க எழுந்தனர். பாரிஸின் மிக அற்புதமான வரவேற்பறை, ஒரு தீவிர கத்தோலிக்க ஆஸ்திரிய இளவரசரின் வரவேற்பறையாக மாறியது. டிரேஃபஸ் விவகாரத்திற்குப் பதிலாக ஜெர்மனியுடன் ஒரு போர் மூண்டிருந்தால், அந்தக் கலையரங்கம் வேறு திசையில் திரும்பியிருக்கும். அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும் வகையில் தங்கள் தேசபக்தியை வெளிப்படுத்தியிருந்த யூதர்கள் தங்கள் செல்வாக்கைத் தக்கவைத்திருப்பார்கள்; மேலும் யாரும் அங்கு செல்லவோ—அல்லது ஒருகாலத்தில் அங்கு சென்றிருந்ததை ஒப்புக்கொள்ளவோகூட—விரும்பியிருக்க மாட்டார்கள்.
...ஆஸ்திரிய இளவரசரின் இல்லத்தில். ஆயினும், சமூகம் ஒரு கணநேரம் தேங்கி நிற்கும்போதெல்லாம், அதில் வாழும் மக்கள் இனி எந்த மாற்றமும் நிகழாது என்று கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்—தொலைபேசியின் வருகையைக் கண்ட பிறகும் விமானத்தை நம்ப மறுப்பதைப் போலவே இது அமைகிறது. இதற்கிடையில், இதழியல் துறை சார்ந்த சிந்தனையாளர்கள் முந்தைய காலத்தை இகழ்ந்துரைக்கிறார்கள்; அக்காலத்தில் அனுபவிக்கப்பட்ட இன்பங்களை மட்டுமல்ல—அவை அவர்களுக்குத் தார்மீகச் சீரழிவின் உச்சமாகத் தோன்றுகின்றன—கலைஞர்கள் மற்றும் தத்துவஞானிகளின் படைப்புகளைக் கூட அவர்கள் மதிப்பிழந்துவிட்டதாகக் கருதுகிறார்கள்; சமூகத்தின் நிலையற்ற மற்றும் அற்பமான போக்குகளுடன் அந்தப் படைப்புகள் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டுவிட்டதாக அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இதில் மாறாத ஒரே விஷயம், "பிரான்சில் ஏதோ ஒன்று மாறிவிட்டது" என்ற தொடர்ச்சியான எண்ணம்தான். நான் மேடம் ஸ்வானைச் (Mme Swann) சந்திக்கத் தொடங்கிய காலத்தில், 'டிரைஃபஸ் விவகாரம்' (Dreyfus Affair) இன்னும் வெடித்திருக்கவில்லை; மேலும், சில முக்கிய யூதப் பிரமுகர்கள் பெரும் செல்வாக்குடன் திகழ்ந்தனர். அவர்களில் சர் ரூஃபஸ் இஸ்ரேல்ஸை (Sir Rufus Israels) விட வலிமைமிக்கவர் யாரும் இருக்கவில்லை; அவருடைய மனைவி லேடி இஸ்ரேல்ஸ், ஸ்வானின் அத்தை ஆவார். ஸ்வானின் வாரிசாக இருக்கக்கூடிய வாய்ப்பு இருந்தபோதிலும், அவரோடு நெருங்கிய உறவை வளர்த்துக்கொள்ளாத ஸ்வான், தன் அத்தையை விரும்பவில்லை; அதேபோல, அவரும் ஸ்வானைப் போல உயர்குடி வட்டாரங்களில் நேரடியாகப் புழங்கவில்லை. ஆயினும், ஸ்வானின் சமூக அந்தஸ்தைப் புரிந்துகொண்ட ஒரே உறவினர் அவர்தான்; மற்ற உறவினர்கள் அது விஷயத்தில், நீண்ட காலமாக நாமே அறியாமையில் இருந்தது போலவே அறியாமையிலேயே இருந்தனர். ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் உயர்குடி சமூகத்திற்குள் நுழையும்போது—அந்த மாற்றம் அவருக்கு மட்டுமே தனித்துவமானதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பிறகு திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​அவருடன் வளர்ந்த பல இளைஞர்கள் வெவ்வேறு வழிகளிலும் காரணங்களுக்காகவும் அதே நிலையை அடைந்திருப்பதை அவர் உணர்வார்—அவர் தன்னைச் சுற்றி ஒரு நிழல் மண்டலத்தை, அதாவது ஒரு 'அறியப்படாத நிலப்பகுதியை' (*terra incognita*) உருவாக்குகிறார். அந்த மண்டலத்தில் வசிப்பவர்களுக்கு அதன் நுணுக்கங்கள் அனைத்தும் தெளிவாகத் தெரியும்; ஆனால், அதற்குள் நுழையாதவர்களுக்கு—தங்களுக்கு அருகிலேயே அது இருப்பதைச் சற்றும் அறியாமல் அதைக் கடந்து செல்பவர்களுக்கு—அது வெறும் இருளாகவும் வெறுமையாகவும் மட்டுமே தெரிகிறது. ஸ்வான் பழகிய மனிதர்களைப் பற்றி எந்தச் செய்தி நிறுவனமும் அவரது உறவினர்களுக்குத் தகவல் அளித்திருக்காததால், குடும்பத்தினர் இரவு உணவின்போது ஒருவித ஏளனப் புன்னகையுடன் (நிச்சயமாக, அவரது பேரழிவுகரமான திருமணத்திற்கு முன்பு) ஒரு விஷயத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள்: அதாவது, அவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று "கசின் சார்ல்ஸை" (Cousin Charles) சந்தித்துத் தங்கள் நேரத்தை "நேர்மையாகவும் கண்ணியமாகவும்" கழித்ததாகக் கூறுவார்கள். அவர்கள் அவரைச் சற்று பொறாமை குணம் கொண்டவராகவும், "ஏழை உறவினர்" (poor relation) என்றும் கருதினர்; பால்சாக் (Balzac) எழுதிய *Le Cousin Pons* என்ற நாவலின் தலைப்பை வைத்து, அவரை "கசின் *Bête*" [அதாவது 'கசின் ஃபூல்' அல்லது 'முட்டாள் உறவினர்'] என்று கிண்டலாக அழைத்தனர். லேடி ரூஃபஸ் இஸ்ரேல்ஸைப் பொறுத்தவரை, ஸ்வானிடம் மிகுந்த நட்பு பாராட்டி அவளுக்குப் பொறாமையைத் தூண்டிய அந்த நபர்கள் யார் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. ரோத்ஸ்சைல்ட் (Rothschild) குடும்பத்திற்கு இணையான அந்தஸ்து கொண்ட அவளது கணவரின் குடும்பம், பல தலைமுறைகளாக ஆர்லியன்ஸ் இளவரசர்களின் நிதி விவகாரங்களைக் கையாண்டு வந்தது. மிகுந்த செல்வம் மற்றும் செல்வாக்கு மிக்க லேடி இஸ்ரேல்ஸ், தனக்குத் தெரிந்த எவரும் ஒடெட்-ஐ (Odette) ஏற்றுக்கொள்ளாதவாறு பார்த்துக்கொள்ளத் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தியிருந்தார். ஒரே ஒரு நபர் மட்டும் அவளது பேச்சைக் கேட்காமல் ரகசியமாகச் செயல்பட்டார்: அவர்தான் கவுண்டஸ் டி மார்சாண்டேஸ் (Comtesse de Marsantes). ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒடெட் அம்மையார் டி மார்சாண்டேஸைச் சந்திக்கச் சென்ற அதே நேரத்தில், லேடி இஸ்ரேல்ஸும் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். அம்மையார் டி மார்சாண்டேஸ் மிகுந்த பதற்றத்திற்குள்ளானார். உண்மையில் தாங்கள் விரும்பியதைச் செய்யக்கூடியவர்களுக்கு இயல்பாகவே இருக்கும் ஒருவித கோழைத்தனத்துடன், அவர் ஒடெட்டிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை; அதே சமயம், ஒடெட்டும் அந்த உயர்குடி வட்டாரத்தில் மேலும் நுழைய ஊக்குவிக்கப்படவில்லை—உண்மையில், அத்தகைய வட்டாரத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதை அவள் பெரிதாக விரும்பியிருக்கவும் மாட்டாள். 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியின் முழுமையான அலட்சியத்திற்கு மத்தியில், ஒடெட் ஒரு படிப்பறிவற்ற விலைமகளாகவே நீடித்தாள்; வம்சாவளி விவரங்களை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து, நிஜ வாழ்க்கையில் தங்களுக்குக் கிடைக்காத உயர்குடித் தொடர்புகளுக்கான தாகத்தைத் பழைய நினைவுக் குறிப்புகளைப் படிப்பதன் மூலம் தணித்துக்கொள்ளும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடமிருந்து அவள் முற்றிலும் மாறுபட்டவளாக இருந்தாள். ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, தனது முன்னாள் காதலியின் இத்தகைய விசித்திரமான நடத்தைகள் அனைத்தும் கவர்ச்சிகரமானதாகவோ அல்லது தீங்கற்றதாகவோ தோன்றும் ஒரு காதலனின் பாத்திரத்தையே அவர் தொடர்ந்து வகித்தார்; ஏனெனில், அவரது மனைவி சமூக ரீதியாகப் பெரும் பிழையான கருத்துகளைக் கூறும்போதுகூட அவர் அதைத் திருத்த முயன்றதில்லை—அது நீடித்த பாசத்தினாலோ, மரியாதையின்மையாலோ அல்லது அவளைச் செம்மைப்படுத்த விரும்பாத சோம்பேறித்தனத்தினாலோ இருக்கலாம். இது காம்ப்ரேயில் (Combray) நீண்ட காலமாக எங்களை ஏமாற்றிய அதே எளிமையின் வெளிப்பாடாகவும் இருந்திருக்கலாம்—அதாவது, அவர் உயர்தர வட்டாரங்களில் தொடர்ந்து புழங்கினாலும், தனது வரவேற்பறையில் உரையாடும்போது தனது மனைவியின் விருந்தினர்கள் அத்தகைய நபர்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதை அவர் விரும்பவில்லை. எவ்வாறாயினும், ஸ்வானின் வாழ்க்கையின் மையப்புள்ளி மாறியிருந்ததால், அந்த நபர்கள் அவருக்கு முன்பை விடக் குறைவான முக்கியத்துவமே பெற்றிருந்தனர். எப்படியிருந்தாலும், சமூக வேறுபாடுகளைப் பற்றிய ஒடெட்டின் அறியாமை எந்த அளவிற்கு இருந்தது என்றால், அவளுடைய உறவினரான டச்சஸின் பெயருக்குப் பிறகு தற்செயலாக பிரின்செஸ் டி குவர்மண்டஸின் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டால், அவள் இவ்வாறு கூறுவாள்: "ஓ, அப்படியானால் அவர்கள் இப்போது இளவரசர்களா? ஒரு படி மேலே சென்றுவிட்டார்களா?" யாராவது டியூக் டி சார்ட்ரெஸை "இளவரசர்" என்று குறிப்பிட்டால், அவள் அவர்களைத் திருத்துவாள்: "டியூக்—அவர் டியூக் டி சார்ட்ரெஸ், இளவரசர் அல்ல." பாரிஸ் பிரபுவின் மகனான ஆர்லியன்ஸ் டியூக்கைப் பற்றி: "வேடிக்கையாக இருக்கிறது, தந்தையை விட மகன் தான் பெரிய ஆள்"—மேலும், ஆங்கிலேயர்கள் மீது தனக்கு இருந்த ஈர்ப்பின் காரணமாக: "இந்த 'அரச குடும்பத்தினர்' எல்லாம் மிகவும் குழப்பமாக இருக்கிறது"; மேலும், எந்த மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று கேட்ட ஒருவரிடம்......அவர்கள் கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர் என்று கூறப்பட்டபோது, ​​அவள் "ஐன் (Aisne) பகுதியிலிருந்து வந்தவர்கள்" என்று பதிலளித்தாள்.

மேலும், ஓடெட் விஷயத்தில் ஸ்வான் ஒருவித குருட்டுத்தன்மையுடன் இருந்தார்—அவளது கல்வியில் இருந்த குறைபாடுகள் மட்டுமல்லாது, அவளது அறிவுத்திறனின் சாதாரணத் தன்மையையும் அவர் கவனிக்கத் தவறியிருந்தார். அதையும் தாண்டி, ஓடெட் ஏதேனும் ஒரு சாதாரணமான அல்லது முட்டாள்தனமான கதையைச் சொல்லும்போது, ​​ஸ்வான் அதை மிகுந்த பெருந்தன்மையுடனும், மகிழ்ச்சியுடனும், கிட்டத்தட்ட ஒருவித மெல்லிய காம இன்பம் கலந்த மெச்சும் பார்வையுடனும் கேட்பார்; ஆனால், அதே உரையாடலில் அவர் சொல்லும் நுட்பமான அல்லது ஆழமான கருத்துக்களை ஓடெட் வழக்கமான ஆர்வமின்மையுடனும், அவசரத்துடனும், பொறுமையின்றியும் கேட்பாள்; சில சமயங்களில் அவற்றை மிகக் கடுமையாக மறுக்கவும் செய்வாள். பண்பட்டவர்கள் இத்தகைய சாதாரண அல்லது நாகரிகமற்றவர்களிடம் அடிபணிந்து போவது பல குடும்பங்களில் ஒரு பொதுவான விதி என்று ஒருவர் கருதலாம்; ஏனெனில், பல சிறந்த பெண்கள், தங்கள் நுட்பமான கருத்துக்களை இரக்கமின்றி விமர்சிக்கும் ஒரு முரட்டுத்தனமான அல்லது பண்பாடற்ற ஆணின் வசீகரத்திற்குத் தங்களை உட்படுத்திக்கொள்வதையும், அதே சமயம் அந்த ஆணின் சாதாரணமான அல்லது சலிப்பூட்டும் பேச்சுக்களை எல்லையற்ற பாசத்துடனும் பெருந்தன்மையுடனும் ரசிப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். அக்காலத்தில் ஓடெட் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) உயர்குடி வட்டாரத்திற்குள் நுழைவதைத் தடுத்த காரணங்களுக்குத் திரும்புவோமானால், சமூகத்தின் அந்தப் புதிய மாற்றத்திற்குப் பின்னணியில் தொடர்ச்சியான சில அவதூறுச் சம்பவங்கள் இருந்தன என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மக்கள் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் பழகிய பெண்கள், சாதாரண விலைமாதர்களாகவோ அல்லது ஆங்கிலேய உளவாளிகளாகவோ வெளிப்பட்டனர். ஒரு காலகட்டத்தில், ஒரு நபர் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கண்ணியமானவராகவும், சமூகத்தில் நல்ல நிலையில் நிலைபெற்றவராகவும், உறுதியான பின்னணி கொண்டவராகவும் இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் வலியுறுத்தினர்—அல்லது அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நம்பினர். சமூகம் எதை உதறித் தள்ளியிருந்ததோ, அதன் அடையாளமாக ஓடெட் திகழ்ந்தாள்; அதே சமயம், சமூகம் அவளை உடனடியாக மீண்டும் அரவணைத்துக்கொண்டது (ஏனெனில் ஆண்கள் ஒரே இரவில் மாறிவிடுவதில்லை; அவர்கள் புதிய சூழலிலும் பழைய ஒழுங்கின் தொடர்ச்சியையே தேடுகிறார்கள்—அது வேறு வடிவத்தில் இருந்தாலும் சரி, அந்த மாற்றம் பழைய சமூக அமைப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது என்று தங்களை தாங்களே ஏமாற்றிக்கொள்ள அது உதவுகிறது). இப்போது, ​​ஓடெட் அந்த வட்டாரத்தில் 'மதிப்பிழந்த' பெண்களைப் போலவே வலுவான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தாள். உயர்குடிச் சமூகத்தினர் மிகவும் குறுகிய பார்வையைக் கொண்டவர்கள்; தங்களுக்குத் தெரிந்த யூதப் பெண்களுடனான உறவை முறித்துக்கொண்டு, அதனால் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை எப்படி நிரப்புவது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்—ஒரு புயல் வீசும் இரவில் திடீரெனத் தோன்றுவது போல—அவர்கள் மற்றொரு புதிய யூதப் பெண்ணைக் கண்டனர்; ஆனால் அவள் புதியவள் என்பதால், மற்றவர்களைப் போல, வெறுக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று அவர்கள் கருதிய விஷயங்களுடன் அவளை அவர்கள் மனதளவில் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கவில்லை. அவள் தன் கடவுளுக்காக மரியாதையைக் கோரவில்லை; ஆனாலும் அவள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாள். நான் முதன்முதலில் ஒடெட்-ஐச் சந்திக்கச் சென்ற காலத்தில் யூத-எதிர்ப்பு (antisemitism) என்பது ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. ஆயினும், அந்தச் சமூகம் தற்காலிகமாகத் தவிர்க்க விரும்பிய அந்த அடையாளத்தையே அவள் கொண்டிருந்தாள்.

ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, அவர் தனது பழைய அறிமுகமானவர்களை அடிக்கடி சந்தித்து வந்தார்—இயல்பாகவே அவர்கள் அனைவரும் உயர்குடி வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆனால், தான் சந்தித்த நபர்களைப் பற்றி எங்களிடம் பேசும்போது, ​​கடந்தகாலத்தில் தனக்குத் தெரிந்தவர்களிலிருந்து அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் நபர்கள், கலை மற்றும் வரலாற்றின் கலவையான ஒரு ரசனைப் பார்வையாலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டதை நான் கவனித்தேன்; அந்த ரசனையே ஒரு கலைப்பொருள் சேகரிப்பாளராக அவரது உள்ளுணர்வைத் தூண்டியிருந்தது. சமூக அந்தஸ்தை இழந்த ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியின் மீது அவர் ஆர்வம் காட்டுவதை நான் கவனித்தேன்—ஒருவேளை அவர் லிஸ்ட்டின் (Liszt) காதலியாக இருந்திருக்கலாம் அல்லது பால்சாக் (Balzac) எழுதிய நாவல் ஒன்று அவரது பாட்டிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கலாம் (ஷாட்டோப்ரியான் [Chateaubriand] வர்ணித்த ஒரு ஓவியத்தை அவர் வாங்குவதைப் போலவே இதுவும் இருந்தது)—இதிலிருந்து எனக்கு ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது: காம்ப்ரேயில் (Combray) நாங்கள் ஒரு தவறுக்கு பதிலாக இன்னொரு தவறைச் செய்திருக்கிறோம். அதாவது, ஸ்வான் சமூகத் தொடர்புகள் இல்லாத ஒரு சாதாரண நடுத்தர வர்க்கத்தினர் (bourgeois) என்று ஒருமுறை தவறாக நினைத்தோம்; இப்போது அவரை பாரிஸின் மிக நேர்த்தியான மனிதர்களில் ஒருவர் என்று தவறாக நினைக்கிறோம். 'காம்ப்ட் டி பாரிஸ்' (Comte de Paris) என்பவரின் நண்பராக இருப்பது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல; உண்மையான உயர்குடி வரவேற்பறைகளில் ஒருபோதும் அனுமதிக்கப்படாத எத்தனை "இளவரசர்களின் நண்பர்கள்" இருக்கிறார்கள்? இளவரசர்கள் தங்களை இளவரசர்களாகவே உணர்கிறார்கள், அவர்கள் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகக் கருதும் 'ஸ்னாப்' (snob) மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் அல்ல; உண்மையில், தங்கள் ரத்த உறவு அல்லாத எவரையும் விடத் தாங்கள் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதாகவே அவர்கள் கருதுகிறார்கள்; எனவே, பெரும் பிரபுக்களும் சாதாரண மக்களும் அவர்களுக்கு ஒரே மாதிரியான தாழ்ந்த நிலையிலேயே தெரிகிறார்கள்.

மேலும், ஸ்வான் சமூகத்தில் நிலவும் சூழலையும், கடந்தகாலம் அங்கு பதித்துச் சென்ற பெயர்களையும் ஆராய்ந்து, ஒரு எழுத்தாளருக்கோ அல்லது கலைஞருக்கோ உரிய இன்பத்தை மட்டும் தேடுவதோடு நின்றுவிடவில்லை; முற்றிலும் மாறுபட்ட வட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்களை ஒன்றிணைத்து "சமூகக் கொத்துக்களை" (social bouquets) உருவாக்குவதில் ஒருவிதமான மலிவான மகிழ்ச்சியையும் அவர் கண்டார். "சுவாரஸ்யமான சமூகவியல்" (அல்லது ஸ்வான் அப்படி நினைத்தவை) சார்ந்த இந்தச் சோதனைகள், அவரது மனைவியின் நண்பர்களிடமிருந்து எப்போதும் ஒரே மாதிரியான எதிர்வினையைப் பெறவில்லை—அல்லது குறைந்தது, நிலையான எதிர்வினையைப் பெறவில்லை. "நான் கோட்டார்டுகளையும் (Cottards) வெண்டோம் டச்சஸையும் (Duchess of Vendôme) ஒன்றாக அழைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன்," என்று அவர் மேடம் போன்டெம்ப்ஸிடம் (Mme Bontemps) சிரித்துக்கொண்டே கூறுவார்; ஒரு சாஸில் கிராம்புக்குப் பதிலாகக் கயேன் மிளகாயைச் (cayenne pepper) சேர்த்துச் சுவைக்கத் திட்டமிடும் ஒரு உணவுப் பிரியரின் ஆர்வமான தோற்றம் அவரிடம் அப்போது தெரியும். ஆனாலும், கோட்டார்டுகளுக்கு (அந்த வார்த்தையின் பழைய அர்த்தத்தில்) வேடிக்கையாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடிய இந்தத் திட்டம், திருமதி போன்டெம்ப்ஸைக் கடுப்பேற்றும் ஒரு விசேஷத் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. சமீபத்தில் ஸ்வான்களால் அவர் வெண்டோம் கோமாரிக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருந்தார்; அந்த அனுபவத்தை அவர் மிகவும் இன்பமானதாகவும் இயல்பானதாகவும் கண்டார். அதைப் பற்றி கோட்டார்டுகளிடம் பெருமையாகப் பேசுவது, அவரது மகிழ்ச்சியின் ஒரு குறிப்பாகச் சுவைமிக்க பகுதியாக இருந்தது. ஆனால், புதிதாக ஒரு பதக்கம் பெற்றவர்களைப் போலவே, அதைப் பெற்ற கணமே, மேலதிக கௌரவங்களுக்கான குழாய் உடனடியாக நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புவார்கள்...தனக்குப் பிறகு தனது சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த வேறு யாரும் இளவரசியை (Princess) அறிமுகம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்றே மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) விரும்பினார். ஸ்வானின் (Swann) விசித்திரமான ரசனையை அவர் மனதிற்குள் சபித்தார்; ஒரு அற்பமான அழகியல் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்வதற்காக, 'டுச்செஸ் டி வெண்டோம்' (Duchesse de Vendôme) பற்றிப் பேசி கோட்டார்ட் (Cottard) தம்பதியினரின் கண்களில் தான் தூவியிருந்த அந்தப் புகழின் தூசியை, ஒரே அடியில் வீணடிக்க அவர் முற்பட்டதுதான் அதற்குக் காரணம். ஒரு தனித்துவமான அனுபவம் என்று தன் கணவரிடம் தான் பெருமையாகச் சொன்ன அந்த வாய்ப்பை, அந்தப் பேராசிரியரும் அவர் மனைவியும் கூடப் பெறப்போகிறார்கள் என்பதை அவரிடம் எப்படிச் சொல்வது? உண்மையான அழைப்பு இல்லை, வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காகத்தான் அழைக்கப்படுகிறோம் என்பது கோட்டார்ட் தம்பதியினருக்குத் தெரிந்திருந்தால் ஒருவேளை நிலைமை வேறாக இருந்திருக்கும். உண்மைதான், போன்டெம்ப்ஸ் தம்பதியினரும் அதே அடிப்படையில்தான் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர்; ஆனாலும் ஸ்வான்—உயர்குடி வர்க்கத்தாரிடம் காணப்படும் அந்த வழக்கமான 'டான் ஜுவான்' (Don Juan) பாணியிலான—அதாவது முக்கியத்துவமற்ற இரு பெண்களைக் கையாளும்போது, ​​இருவரையுமே 'தன்னைத்தான் உண்மையாக நேசிக்கிறார்கள்' என்று நம்பவைக்கும்—குணத்தைக் கொண்டிருந்தார்; அதனால், 'டுச்செஸ் டி வெண்டோம்' என்பவருடன் சேர்ந்து உணவருந்துவது மிகவும் இயல்பான ஒரு விஷயம் என்பதுபோலவே அவர் மேடம் போன்டெம்ப்ஸிடம் பேசியிருந்தார். "ஆம், கோட்டார்ட் தம்பதியினருடன் இளவரசியையும் அழைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளோம்," என்று சில வாரங்களுக்குப் பிறகு மேடம் ஸ்வான் கூறினார்; "இந்த 'இணைப்பு' (conjunction) சுவாரஸ்யமான ஒன்றை உருவாக்கக்கூடும் என்று என் கணவர் நினைக்கிறார்." ஏனெனில், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) மிகவும் விரும்பிய அந்த "சிறிய குழுவின்" (little nucleus) சில பழக்கவழக்கங்களை—அதாவது "விசுவாசிகள்" (faithful) அனைவரும் கேட்கும் வகையில் சத்தமாகப் பேசுவது போன்றவற்றை—அவர் தக்கவைத்திருந்தாலும், அதே சமயம் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) வர்க்கத்தினர் விரும்பும் சில சொற்களையும் ("conjunction" என்பது போல) அவர் பயன்படுத்தினார்; நிலவின் ஈர்ப்பால் கடல் அலைகள் இழுக்கப்படுவதைப் போல, அந்த உலகத்தை நெருங்காமலேயே, ஆனால் அறியாமலேயே அதன் ஈர்ப்பு விசைக்கு அவர் ஆட்பட்டிருந்தார். "ஆம், கோட்டார்ட் தம்பதியினர் மற்றும் டுச்செஸ் டி வெண்டோம்—இது வேடிக்கையாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லையா?" என்று ஸ்வான் கேட்டார். "இது ஒரு பேரழிவாகத்தான் முடியும், உங்களுக்குச் சிக்கலைத்தான் தரும்; நெருப்புடன் விளையாடாதீர்கள்," என்று மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் ஆத்திரத்துடன் பதிலளித்தார். உண்மையில், அவரும் அவர் கணவரும்—அக்ரிகென்டோ இளவரசருடன் (Prince of Agrigento) சேர்ந்து—இந்த விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தனர்; இந்த நிகழ்வை மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் மற்றும் கோட்டார்ட் ஆகிய இருவரும், தாங்கள் யாரிடம் பேசுகிறார்களோ அதற்கேற்ப இரண்டு விதமாக விவரித்தனர். விருந்துக்கு வேறு யார் வந்திருந்தார்கள் என்று கேட்கப்படும்போது, ​​மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) மற்றும் கோட்டார்ட் (Cottard) ஆகியோர் தனித்தனியாக, சாதாரணமாக இப்படிச் சொல்வார்கள்: "அக்ரிகென்டோ இளவரசர் (Prince of Agrigento) மட்டுமே இருந்தார்; அது மிகவும் நெருக்கமானவர்களுக்கான ஒரு சிறிய சந்திப்பு." ஆனால் மற்றவர்களுக்கு விவரம் தெரிந்திருக்கலாம் (ஒருமுறை ஒருவர் கோட்டார்ட்டிடம், "ஆனால் போன்டெம்ப்ஸ் தம்பதியினரும் அங்கு இருந்தார்களல்லவா?" என்று கேட்டார்; அதற்கு கோட்டார்ட், "அவர்களை நான் மறந்துவிட்டேன்" என்று முகத்தில் நாணம் படரப் பதிலளித்தார்—அந்த நாகரிகமற்ற நபரை அவர் அன்றிலிருந்து ஒரு 'வதந்தி பரப்புபவர்' என்று முத்திரை குத்தினார்). இந்த இரண்டாவது குழுவினரைப் பொறுத்தவரை, போன்டெம்ப்ஸ் மற்றும் கோட்டார்ட் தம்பதியினர்—ஒருவருக்கொருவர் கலந்தாலோசிக்காமலே—ஒரே மாதிரியான கட்டமைப்பைக் கொண்ட ஒரு கதையைத் தங்கள் வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொண்டனர்; அதில் அவர்கள் தங்கள் பெயர்களை மட்டும் மாற்றிக்கொண்டனர். கோட்டார்ட் இப்படிச் சொல்வார்: "அங்கே விருந்தளித்தவர்களான வெண்டோம் பிரபு மற்றும் பிரபுவி (Duke and Duchess of Vendôme) இருந்தார்கள்—(திருப்தியான புன்னகையுடன்) பேராசிரியர் மற்றும் மேடம் கோட்டார்ட் இருந்தார்கள், பிறகு—ஏன் என்று கடவுளுக்குத்தான் தெரியும், ஏனெனில் அவர்கள் அந்தச் சூழலுக்குச் சற்றும் பொருந்தாதவர்களாக இருந்தனர்—திரு மற்றும் திருமதி போன்டெம்ப்ஸ் இருந்தார்கள்." மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் அதே கதையை அப்படியே சொன்னார்; ஆனால் அதில் திரு மற்றும் திருமதி போன்டெம்ப்ஸ் ஆகியோரின் பெயர்கள் மட்டுமே திருப்தியான அழுத்தத்துடன் குறிப்பிடப்பட்டன—அதாவது வெண்டோம் பிரபுவிக்கும் அக்ரிகென்டோ இளவரசருக்கும் இடையில் அவர்கள் இருந்ததாகக் கூறப்பட்டது—அதே சமயம், தாங்களாகவே வலிய வந்து கலந்துகொண்டதாகவும், அந்தச் சூழலில் மிகவும் அந்நியமாகவும் பொருத்தமற்றவர்களாகவும் தெரிந்த 'சாதாரண மனிதர்கள்' (riffraff) என்று அவர் குற்றம் சாட்டியவர்கள் கோட்டார்ட் தம்பதியினர் ஆவர்.

ஸ்வான் (Swann) பெரும்பாலும் இரவு உணவுக்குச் சற்று முன்னதாகவே தனது சந்திப்புகளை முடித்துக்கொண்டு திரும்புவார். மாலை ஆறு மணி—ஒரு காலத்தில் அவர் மிகுந்த மனவேதனைக்கு ஆளான அதே நேரம்—இப்போது ஓடெட் (Odette) என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள் என்று அவர் யோசிப்பதில்லை; அவள் வீட்டில் யாரையாவது சந்திக்கிறாளா அல்லது வெளியே சென்றிருக்கிறாளா என்பது பற்றியும் அவர் அதிகம் கவலைப்படுவதில்லை. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஓடெட் ஃபோர்ஷெவில்லிடம் (Forcheville) எழுதிய கடிதத்தை, அதன் உறைக்கு வெளியிலிருந்தே படித்துவிட அவர் முயன்றது சில சமயங்களில் அவருக்கு நினைவுக்கு வரும். ஆனால் அந்த நினைப்பு அவருக்குச் சங்கடத்தை அளித்தது; அந்த அவமான உணர்வை அசைபோடுவதற்குப் பதிலாக, அவர் உதட்டின் ஓரத்தை ஒருவித விகாரமான பாவனையுடன் சுளித்துக்கொள்வார்—தேவைப்பட்டால், "அதனால் எனக்கு என்ன?" என்று சொல்வது போன்ற ஒரு தலையசைப்பையும் அதனுடன் சேர்த்துக்கொள்வார். உண்மையில், ஓடெட்டின் அப்பாவியான வாழ்க்கையின் மீது ஒரு கறுப்பு நிழலைப் படியவைத்தது தனது பொறாமை உணர்வின் கற்பனைகள் மட்டுமே என்று அவர் ஒரு காலத்தில் நம்பியிருந்த கோட்பாடு தவறானது என்பதை இப்போது அவர் உணர்ந்திருந்தார். அந்தக் கோட்பாடு (ஒரு வகையில் அது நன்மை பயப்பதாகவே இருந்தது; ஏனெனில், தனது காதலின் துயரமான நாட்களில், அந்த வேதனையை வெறும் கற்பனை என்று நம்பச் செய்வதன் மூலம் அது அவருக்குச் சற்று ஆறுதல் அளித்திருந்தது) உண்மையில்லை; அவரது பொறாமை உணர்வுதான் ஆரம்பத்திலிருந்தே சரியாக இருந்திருக்கிறது. ஒடெட் அவரை அவர் நினைத்ததை விட அதிகமாகவே நேசித்திருந்தாலும், அதே சமயம் அவரை மிக மோசமாகவும் ஏமாற்றியிருந்தாள். கடந்த காலத்தில், மிகுந்த மனவேதனையில் இருந்தபோது, ​​அவர் ஒரு சபதம் செய்திருந்தார்: ஒடெட் மீதான காதல் மறைந்த பிறகு—அவள் கோபப்படுவாளோ என்ற பயமோ அல்லது அவளை அளவுக்கு அதிகமாக நேசிக்கிறோம் என்று அவள் நினைத்துவிடுவாளோ என்ற கவலையோ இல்லாத நிலை வந்த பிறகு—உண்மையை அறிந்துகொள்ளும் நோக்கிலும், ஒரு வரலாற்று உண்மையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளும் வகையிலும் அவளிடம் இது குறித்துப் பேசித் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். அதாவது, கதவு திறக்கப்படாத நிலையில் அவர் அழைப்பு மணியை அடித்தும் ஜன்னல் கண்ணாடியைத் தட்டியும் நின்றிருந்த அந்த நாளில், ஒடெட் ஃபோர்ஷெவில்லிடம் (Forcheville) அது தன் மாமா ஒருவர் தன்னைச் சந்திக்க வந்திருந்தார் என்று எழுதியிருந்தாளே, உண்மையில் அன்று ஃபோர்ஷெவில் அவளுடன் உறவு கொண்டானா இல்லையா என்பதுதான் அந்த விஷயம். ஆனால் சிக்கல் என்னவென்றால்—அது எவ்வளவு சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்றால்......பொறாமை தணிந்ததும் அவர் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள விரும்பிய அந்த விஷயம்—பொறாமை உணர்வு மறைந்த கணமே ஸ்வானுக்குத் தன் மீதான ஆர்வத்தை இழந்துவிட்டது. எனினும், அது உடனடியாக நிகழவில்லை. ஒடெட் மீதான பொறாமை அவருக்கு இல்லை என்றாலும், 'ரூ லாபெரூஸ்' (Rue Lapérouse) தெருவில் இருந்த அந்தச் சிறிய வீட்டின் கதவை அவர் வீணாகத் தட்டிய அந்த மதியப் பொழுதின் நினைவுகள், அவருக்குள் அந்த உணர்வை மீண்டும் கிளறிவிட்டுக் கொண்டே இருந்தன. குறிப்பிட்ட மனிதர்களை விட, குறிப்பிட்ட இடங்கள் அல்லது வீடுகளில் தங்கள் இருப்பிடத்தையும் தொற்றின் மூலத்தையும் கொண்டிருக்கும் நோய்களைப் போலவே, அந்தப் பொறாமை உணர்வும் ஒடெட் மீதோ அல்லது அந்த நாளின் மீதோ மட்டும் குவியாமல், ஒடெட் வீட்டின் ஒவ்வொரு நுழைவாயிலிலும் ஸ்வான் கதவைத் தட்டிய அந்தத் தொலைந்துபோன கடந்த காலத்தின் குறிப்பிட்ட அந்த மணிநேரத்தின் மீது மையம் கொண்டிருந்தது. ஒரு காலத்தில் ஸ்வானிடம் இருந்த 'காதலன்' என்ற ஆளுமையின் கடைசித் தடயங்கள் அந்த நாளிலும் அந்த மணிநேரத்திலும் மட்டுமே வேரூன்றி இருந்தனவோ என்றும், அவற்றை அங்கு மட்டுமே அவரால் மீண்டும் கண்டறிய முடியும் என்பது போலவும் அது இருந்தது. ஒடெட் தன்னை ஏமாற்றினாளா அல்லது இன்னும் ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாளா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை அவர் எப்போதோ நிறுத்திவிட்டார். ஆயினும், பல ஆண்டுகளாக அவர் ஒடெட்-இன் முன்னாள் பணியாளர்களைத் தேடி விசாரித்து வந்தார்; ஏனெனில், வெகு காலத்திற்கு முன்பு ஒரு நாள் மாலை ஆறு மணிக்கு ஒடெட், ஃபோர்ஷெவில்லுடன் (Forcheville) படுக்கையில் இருந்தாளா இல்லையா என்பதை அறியும் அந்த வேதனையான ஆர்வம் அவரிடம் அவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தது. காலப்போக்கில் அந்த ஆர்வமும் மறைந்துபோனது, ஆனால் அவரது விசாரணைகள் நிற்கவில்லை. தனக்கு இனி எந்த ஆர்வமும் இல்லாத விஷயங்களை அவர் தொடர்ந்து தெரிந்துகொள்ள முயன்றார்; ஏனெனில், அவரது பழைய சுயரூபம்—இப்போது மிகவும் தளர்ந்துபோன நிலையில்—இயந்திரகதியாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் செயல்பாடு, ஒரு காலத்தில் அவர் அனுபவித்த கடும் வேதனையை இப்போது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு மங்கிப்போன பழைய எண்ணங்களால் உந்தப்பட்டிருந்தது. அந்த வேதனை எவ்வளவு தீவிரமானதாக இருந்ததென்றால், அதிலிருந்து ஒருபோதும் விடுபட முடியாது என்றும், தான் நேசித்த அந்தப் பெண்ணின் மரணம் மட்டுமே—ஆனால், பொறாமையின் துயரத்தைக் குறைக்க அந்த மரணம் உதவாது என்பதை இப்புத்தகத்தின் பிற்பகுதியில் வரும் ஒரு கொடூரமான அனுபவம் வெளிப்படுத்தவிருக்கிறது—முற்றிலும் அடைபட்டுப்போனதாகத் தோன்றிய தன் வாழ்க்கைப் பாதையைச் சீராக்க முடியும் என்றும் அவர் அப்போது நம்பியிருந்தார்.

ஆயினும், தனக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்த ஒடெட்-இன் வாழ்க்கையின் உண்மைகளைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்வது மட்டுமே ஸ்வானின் விருப்பமாக இருக்கவில்லை; பழிவாங்கும் எண்ணமும் அவரிடம் இருந்தது—அதாவது, ஒடெட் மீது காதல் இல்லாத, அதனால் அவளைக் கண்டு பயப்படாத ஒரு நிலையை அடைந்த பிறகு பழிவாங்கும் எண்ணம். இந்த இரண்டாவது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான வாய்ப்பு இப்போது வாய்த்தது; ஏனெனில் ஸ்வான் வேறொரு பெண்ணைக் காதலித்தார். அப்பெண் அவரிடம் பொறாமை கொள்வதற்கான எந்தக் காரணத்தையும் அளிக்கவில்லை என்றாலும், அவரிடம் பொறாமை உணர்வைத் தூண்டினார். இதற்குக் காரணம் ஸ்வானின் காதலிக்கும் விதத்தில் மாற்றம் இல்லாததே; ஒடெட் (Odette) விஷயத்தில் அவர் கையாண்ட அதே முறையையே இந்தப் புதிய பெண்ணிடமும் அவர் பயன்படுத்தினார். ஸ்வானின் பொறாமை உணர்வு மீண்டும் தலைதூக்க அப்பெண் விசுவாசமற்றவராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக—உதாரணமாக, ஒரு விருந்து நிகழ்ச்சியில்—அவர் ஸ்வானிடமிருந்து விலகி இருப்பதும், அங்கு மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போலத் தெரிவதுமே போதுமானதாக இருந்தது. அந்தப் பழைய வேதனையை—அவரது காதலின் ஒரு பரிதாபகரமான, முரண்பாடான விளைபொருளான அந்த உணர்வை—மீண்டும் தூண்ட அதுவே போதுமானதாக இருந்தது. அந்த வேதனை ஸ்வானை அப்பெண்ணின் உண்மையான ஆளுமையை—அவர் மீது கொண்டிருந்த உண்மையான உணர்வுகள், அவரது பகல்நேர மறைமுக விருப்பங்கள், இதயத்தின் ரகசியங்கள் ஆகியவற்றை—அடையவிடாமல் தடுத்தது. ஏனெனில், ஸ்வானுக்கும் அவர் காதலித்த பெண்ணுக்கும் இடையே அந்த வேதனை, கடந்த கால சந்தேகங்களின் ஊடுருவ முடியாத ஒரு திரையை உருவாக்கியிருந்தது. ஒடெட் அல்லது அவருக்கு முந்தைய வேறொரு பெண்ணிடமிருந்து தோன்றிய அந்தச் சந்தேகங்கள், வயதாகிக்கொண்டிருந்த அந்த காதலனை, தனது தற்போதைய காதலியை ஒரு குறிப்பிட்ட பிம்பத்தின் வழியாகவே பார்க்க வைத்தன; அதாவது, "தனக்குள் பொறாமையைத் தூண்டிய பெண்" என்ற அந்தப் பழைய, பல பிம்பங்கள் கலந்த ஒரு கற்பனை உருவமாகவே அவர் அவளைப் பார்த்தார்; தனது புதிய காதலைத் தன்னிச்சையாக அந்த உருவத்துடனேயே அவர் பிணைத்துக்கொண்டிருந்தார். பெரும்பாலும், கற்பனையான துரோகங்களை நம்புவதற்குத் தூண்டியதற்காக ஸ்வான் இந்தப் பொறாமையைச் சாடினார்; ஆனால், அதே போன்றதொரு சிந்தனையை ஒடெட் விஷயத்திலும் தவறாகக் கையாண்டிருந்ததை அவர் அப்போது நினைவுகூர்ந்தார். இதன் விளைவாக, அவர் இல்லாத நேரங்களில் அப்பெண் செய்த எதுவும் அவருக்கு அப்பாவனமானதாகத் தோன்றவில்லை. ஒரு காலத்தில், தான் காதலித்த பெண்ணை—அவர் ஒரு நாள் தனது மனைவியாகப் போவதை அப்போது அவர் அறிந்திருக்கவில்லை—நேசிப்பதை நிறுத்திவிட்டால், நீண்ட காலமாக அவமானப்படுத்தப்பட்ட தனது கௌரவத்திற்குப் பழிவாங்கும் விதமாக, அவளிடம் தனது அலட்சியத்தை (அப்போது அது உண்மையானதாகவே இருக்கும்) உறுதியான மனதுடன் வெளிப்படுத்துவேன் என்று அவர் சபதம் செய்திருந்தார். ஆனால் இப்போது அத்தகைய பழிவாங்கும் செயல்களில் அவருக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை—அத்தகைய செயல்களை இப்போது எந்த ஆபத்துமின்றி அவரால் செய்திருக்க முடியும் (ஏனெனில், ஒரு காலத்தில் தனக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்த ஒடெட் உடனான அந்தத் தனிப்பட்ட சந்திப்புகள் மறுக்கப்பட்டால் அல்லது அவர் சொன்னபடியே நடந்தால் அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட அவருக்கு என்ன இருந்தது?); காதல் மறைந்த அதே வேளையில், அந்தக் காதல் இல்லாமையை வெளிப்படுத்தும் விருப்பமும் மறைந்துபோயிருந்தது. ஓடெட் (Odette) காரணமாகத் துயருற்றிருந்த காலத்தில், தான் வேறொருத்தியின் மீது காதல் கொண்டிருப்பதை அவளுக்கு ஒருநாளாவது காட்டிக்கொடுக்க வேண்டும் என்று அவர் எவ்வளவோ ஏங்கியிருந்தார்; ஆனால் இப்போது—அதைச் செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு இருந்தும்—தனது மனைவிக்கு இந்தப்புதிய காதலின் மீது எந்தச் சந்தேகமும் வராதவாறு பார்த்துக்கொள்ள அவர் ஆயிரம் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார். கில்பெர்ட் (Gilberte) என்னை விட்டுவிட்டு முன்கூட்டியே வீட்டுக்குச் செல்வதைப் பார்க்கும் துயரத்தை எனக்கு ஒருகாலத்தில் ஏற்படுத்திய அந்தப் பிற்பகல் சந்திப்புகளில் மட்டுமல்லாமல், அவளது தாயுடன் அவள் மேற்கொண்ட நடைப்பயிற்சிகள் அல்லது பகல்நேரக் காட்சிக்குச் (matinée) செல்லும் நிகழ்வுகளிலும் நான் இப்போது பங்கேற்றேன்; ஷாம்ஸ்-எலிஸே (Champs-Élysées) பூங்காவிற்கு அவள் வருவதைத் தடுத்த அந்த நிகழ்வுகள், புல்வெளிக்கு அருகிலோ அல்லது குதிரைகளுக்கு முன்னாலோ நான் தனியாக விடப்பட்டிருந்த நாட்களில் அவளது சகவாசத்தை எனக்குக் கிடைக்காமல் செய்திருந்தன...திரு மற்றும் திருமதி ஸ்வான் (Swann) தம்பதியினர் தங்கள் 'லாண்டோ' (landau) வகை குதிரை வண்டியில் என்னை அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கிய அந்தப் பயணங்களின்போது, ​​எங்கு செல்வது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கே அளிக்கப்பட்டது: நாடக அரங்கம், கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) தோழி ஒருவரின் வீட்டில் நடக்கும் நடனப் பயிற்சி வகுப்பு, ஸ்வான் தம்பதியினரின் அறிமுகமானவர்கள் வீட்டில் நடைபெறும் ஒரு சமூகக் கூடல் (அதை அவள் "ஒரு சிறிய சந்திப்பு" என்று அழைப்பாள்), அல்லது செயின்ட்-டெனிஸில் (Saint-Denis) உள்ள கல்லறைகளைப் பார்வையிடுவது - இவற்றில் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது என் விருப்பமாக இருந்தது.

ஸ்வான் தம்பதியினருடன் வெளியே செல்லவிருக்கும் நாட்களில், மதிய உணவிற்காக—அதை திருமதி ஸ்வான் "லஞ்ச்" (lunch) என்று அழைப்பார்—நான் அவர்களின் வீட்டிற்குச் செல்வேன். அழைப்பு நேரம் மதியம் 12:30 ஆக இருந்தது; ஆனால் என் பெற்றோரோ வழக்கமாக 11:15 மணிக்கே மதிய உணவு உண்பவர்கள். எனவே, அந்த ஆடம்பரமான பகுதிக்கு—எப்போதும் அமைதியாகவே இருக்கும், அதிலும் மக்கள் அனைவரும் வீட்டிற்குள் இருக்கும் அந்த நேரத்தில் இன்னும் அமைதியாக இருக்கும் பகுதிக்கு—நான் என் பெற்றோர்கள் உணவு மேசையை விட்டு எழுந்த பிறகுதான் புறப்படுவேன். குளிர்காலமாகவோ அல்லது உறைபனி பொழியும் நேரமாகவோ இருந்தாலும், வானிலை நன்றாக இருந்தால், நான் அந்தப் பாதைகளில் அங்கும் இங்கும் உலாவுவேன்; அவ்வப்போது நின்று, என் நேர்த்தியான 'சார்வெட்' (Charvet) டை-யின் முடிச்சைச் சரிசெய்துகொள்வேன் அல்லது பளபளப்பான தோல் காலணிகளில் (patent-leather boots) அழுக்கு ஏதும் படியவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வேன். இப்படியே கடிகாரம் 12:27-ஐக் குறிக்கும் வரை காத்திருப்பேன். தூரத்தில் இருந்தபடியே, ஸ்வான் தம்பதியினரின் சிறிய தோட்டத்தில் சூரிய ஒளி விழுவதையும், இலைகளற்ற மரங்கள் உறைபனியைப் போல ஜொலிப்பதையும் என்னால் காண முடிந்தது—உண்மையில் அந்தத் தோட்டத்தில் அத்தகைய மரங்கள் இரண்டு மட்டுமே இருந்தன என்றாலும். அந்த வழக்கத்திற்கு மாறான நேரம் அக்காட்சிக்கு ஒரு புதுமையைத் தந்தது. வழக்கமான நடைமுறையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் மற்றும் பசியின் உணர்வு ஆகியவற்றால் இன்னும் தீவிரமடைந்த அந்த இயற்கையான இன்பங்களுடன், திருமதி ஸ்வானின் வீட்டில் மதிய உணவு உண்ணப்போகிறோம் என்ற பரவசமூட்டும் எண்ணமும் கலந்திருந்தது; இந்த எண்ணம் அந்த இயற்கையான இன்பங்களைக் குறைத்துவிடவில்லை, மாறாக அவற்றை ஆக்கிரமித்துத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்து, வெறும் சமூக நிகழ்வின் துணை அம்சங்களாக மாற்றிவிட்டது. எனவே, வழக்கமாக நான் கவனிக்காத அந்த நேரத்தில், நல்ல வானிலை, குளிர் மற்றும் குளிர்கால ஒளி ஆகியவற்றை நான் புதிதாகக் கண்டறிவது போல உணர்ந்தால், அது 'எஃப்ஸ் ஆ லா க்ரீம்' (oeufs à la crème - ஒரு வகை கிரீம் கலந்த முட்டை உணவு) விருந்துக்கான ஒரு முன்னுரையைப் போல இருந்தது; அது ஒரு மெல்லிய பூச்சு அல்லது புதிய இளஞ்சிவப்பு நிற மெருகூட்டலைப் போல இருந்தது—திருமதி ஸ்வானின் வீடு எனும் அந்த மர்மமான சிற்றாலயத்தின் மேற்பரப்பில் பூசப்பட்டது போல; அதே சமயம், அந்த வீட்டின் உள்ளே மிகுந்த கதகதப்பும், நறுமணமும், ஏராளமான மலர்களும் நிறைந்திருந்தன. பன்னிரண்டரை மணிக்கு, ஒரு பிரம்மாண்டமான கிறிஸ்துமஸ் காலுறை (Christmas stocking) போல எனக்கு அமானுஷ்யமான மகிழ்ச்சியைத் தரவல்லதாகத் தோன்றிய அந்த வீட்டிற்குள் நுழைய நான் முடிவெடுத்தேன். (குறிப்பிடத்தக்க வகையில், 'Noël' என்ற சொல் மேடம் ஸ்வான் மற்றும் கில்பெர்ட் ஆகியோருக்குத் தெரியாது; அவர்கள் அதற்குப் பதிலாக 'Christmas' என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தினர்; 'கிறிஸ்துமஸ் புட்டிங்', 'கிறிஸ்துமஸுக்காக' தங்களுக்குக் கிடைத்த பரிசுகள் மற்றும் 'கிறிஸ்துமஸுக்காக' வெளியூர் செல்வது (இது என்னை மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்த்தியது) பற்றி மட்டுமே அவர்கள் பேசினர். என் வீட்டில்கூட, 'Noël' என்று பேசியிருந்தால் நான் அவமானமாக உணர்ந்திருப்பேன்; நானும் 'Christmas' என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தினேன்—இப்பழக்கம் என் தந்தைக்கு மிகவும் அபத்தமானதாகத் தோன்றியது.)

முதலில் நான் ஒரு பணிவிடைக்காரரை மட்டுமே சந்தித்தேன்; அவர் என்னை பல பெரிய வரவேற்பறைகள் வழியாக அழைத்துச் சென்று, ஒரு சிறிய, ஆள் அரவமற்ற அறைக்குள் விட்டார். அந்த அறையின் ஜன்னல்கள் வழியாக ஊடுருவிய நீல நிறப் பகல் வெளிச்சம் ஒரு கனவுலகச் சூழலை உருவாக்கியிருந்தது; ஆர்க்கிட், ரோஜா மற்றும் வயலட் மலர்களுடன் நான் மட்டும் தனியாக விடப்பட்டேன்—அம்மலர்கள், நம்மை அறியாமலேயே நம் அருகில் காத்திருக்கும் அந்நியர்களைப் போல, தங்கள் உயிருள்ள தன்மையால் இன்னும் ஆழமானதொரு மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தன; அதேவேளையில், வெள்ளைச் சலவைக்கல் அடுப்பில் அமைக்கப்பட்டிருந்த படிகத் திரைக்குப் பின்னால் கனன்று கொண்டிருந்த நிலக்கரி நெருப்பின் வெப்பத்தை அவை நடுங்கும் விதமாக உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தன; அந்த நெருப்பிலிருந்து அவ்வப்போது ஆபத்தான மாணிக்கக் கற்களைப் போன்ற தணல்கள் கீழே விழுந்து கொண்டிருந்தன.

நான் அமர்ந்திருந்தேன், ஆனால் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் அவசரமாக எழுந்தேன்; முதலில் இரண்டாவது பணிவிடைக்காரர் வந்தார், பிறகு மூன்றாவது நபர்; அவர்களின் அந்த அர்த்தமற்ற அலைச்சலால் விளைந்த பயன் மிகச் சிறியது—நெருப்பில் சிறிது நிலக்கரியைச் சேர்ப்பது அல்லது பூ ஜாடிகளில் தண்ணீர் ஊற்றுவது மட்டுமே. அவர்கள் வெளியேறுவார்கள்; மேடம் ஸ்வான் இறுதியில் திறக்கவிருக்கும் கதவு அவர்களுக்குப் பின்னால் மூடிக்கொண்டதும், நான் மீண்டும் தனிமையில் விடப்படுவேன். நிச்சயமாக, ஒரு மந்திரவாதியின் இருப்பிடத்தில்கூட நான் இவ்வளவு பதற்றமடைந்திருக்க மாட்டேன்; ஆனால் இந்தச் சிறிய காத்திருப்பு அறையிலோ, கிளிங்சோரின் (Klingsor) ஆய்வகத்தில் நடப்பதைப் போல நெருப்பு ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது. மீண்டும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது; நான் எழவில்லை—அதுவும் மற்றொரு பணிவிடைக்காரராகத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தேன்—ஆனால் அது திரு. ஸ்வான். "என்ன? தனியாக இருக்கிறாயா? என்ன செய்வது—என் பாவம் பிடித்த மனைவிக்கு நேரத்தைப் பற்றிய உணர்வே இருந்ததில்லை. மணி பத்துக்குப் பத்து ஆகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நேரம் கடந்து கொண்டே போகிறது. நீயே பார்ப்பாய், தான் சீக்கிரம் வந்துவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு, எந்தக் கவலையுமின்றி அவள் நிதானமாக உள்ளே நுழைவாள்." அவர் தொடர்ந்து 'நரம்பு-மூட்டுவலி' (neuro-arthritis) பாதிப்புக்குள்ளானவராகவும், சற்றே கேலிக்குரிய தோற்றம் கொண்டவராகவும் இருந்த நிலையில், நேரத்தைக் கடைப்பிடிக்காத ஒரு மனைவியைக் கொண்டிருப்பது—அதாவது 'புவா' (Bois) பூங்காவிலிருந்து மிகவும் தாமதமாகத் திரும்புவது, ஆடை தைப்பவரிடம் நேரத்தை மறந்துவிடுவது, மதிய உணவிற்கு ஒருபோதும் சரியான நேரத்திற்கு வராதது போன்ற பழக்கங்களைக் கொண்ட மனைவியைக் கொண்டிருப்பது—ஸ்வானின் வயிற்று உபாதையை அதிகப்படுத்தினாலும், அவரது கௌரவ உணர்வுக்கு ஒருவிதத் திருப்தியை அளித்தது.

அவர் தான் புதிதாகச் சேகரித்த பொருட்களை எனக்குக் காட்டி அவற்றின் சிறப்பம்சங்களை விளக்கினார்; ஆனால் அந்த உற்சாகமும், அத்தனை நேரமாகியும் இன்னும் உணவு உட்கொள்ளாமல் இருந்த அந்த வழக்கத்திற்கு மாறான சூழலும் என் மனதை ஒருவிதக் கொந்தளிப்பான வெறுமை நிலைக்குத் தள்ளின; அதனால், என்னால் பேச முடிந்தாலும், அவர் சொன்னவற்றை உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மேலும், ஸ்வான் வைத்திருந்த கலைப்பொருட்களைப் பொறுத்தவரை, அவை அவரது வீட்டில் இருப்பதும், மதிய உணவுக்கு முந்தைய அந்த இனிய பொழுதின் ஒரு பகுதியாக அமைந்திருப்பதுமே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. ஒருவேளை அங்கே 'மோனாலிசா' ஓவியமே இருந்திருந்தாலும், அது திருமதி ஸ்வானின் ஏதேனும் ஒரு மேலங்கியையோ அல்லது அவரது......வாசனை உப்பு (smelling salts).

நான் காத்திருந்தேன்—தனியாகவோ, அல்லது ஸ்வான் (Swann) மற்றும் பெரும்பாலும் எங்களுடன் இருக்க வந்த கில்பெர்ட் (Gilberte) உடனோ. பல பிரம்மாண்டமான வருகைகளுக்குப் பிறகு நிகழும் மேடம் ஸ்வானின் (Mme Swann) வருகை, ஏதோ ஒரு மிக முக்கியமான நிகழ்வாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. கதவு திறக்கும் மிகச்சிறிய சத்தத்தைக் கூட நான் கூர்ந்து கவனித்தேன். ஆயினும், ஒரு பேராலயம், புயலில் கொந்தளிக்கும் அலை அல்லது ஒரு நடனக் கலைஞரின் பாய்ச்சல் என எதுவுமே, நாம் எதிர்பார்த்த அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமாக அமைவதில்லை; நாடக ஊர்வலத்தில் ராணியின் இறுதி வருகைக்கு வழிவகுத்து, அதே சமயம் அவளது முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்துக்காட்டும் துணை நடிகர்களைப் போல அந்தச் சீருடை அணிந்த பணியாளர்கள் வந்த பிறகு—குளிரால் சிவந்த மூக்கின் மீது முகத்திரை இறக்கிவிடப்பட்ட நிலையில், நீர்நாய் ரோமத்தாலான (otter-fur) குட்டையான கோட் அணிந்து உள்ளே நுழைந்த மேடம் ஸ்வான், அந்தக் காத்திருப்பின் போது என் கற்பனை வளர்த்தெடுத்த எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறினார்.

ஆனால், அவர் காலை முழுவதும் வீட்டிலேயே இருந்திருந்தால், வரவேற்பறையில் வெளிர் நிறத்திலான 'கிரேப் டி சைன்' (crêpe de Chine) வகை ஆடையை (tea-gown) அணிந்து வருவார்; அது எந்தவொரு முறையான ஆடையை விடவும் நேர்த்தியாக எனக்குத் தோன்றியது.

சில சமயங்களில் ஸ்வான் தம்பதியினர் மதியம் முழுவதும் வீட்டிலேயே இருக்க முடிவு செய்வார்கள். மதிய உணவு மிகவும் தாமதமாக முடிந்திருந்ததால், சூரியன் அந்தச் சிறிய தோட்டத்தின் சுவருக்குப் பின்னால் மறைவதை நான் விரைவாகக் காண்பேன்—மற்ற நாட்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக அமையவிருந்த அந்த நாளின் சூரியன் அது; பணியாளர்கள் பல வடிவங்களிலும் அளவுகளிலும் விளக்குகளைக் கொண்டு வந்து, ஒரு கன்சோல் மேஜை, பீட மேஜை, மூலையில் உள்ள அலமாரி அல்லது சிறிய பக்கவாட்டு மேஜை என ஏதோ ஒரு புனிதமான பலிபீடத்தின் மீது அவற்றை ஏற்றுவார்கள்—ஏதோ ஒரு அறியப்படாத வழிபாட்டுச் சடங்கிற்காக வைப்பது போல—ஆனாலும் அந்த உரையாடலில் அசாதாரணமான எதுவும் வெளிப்படாது; குழந்தைப் பருவத்தில் கூட நள்ளிரவுத் திருப்பலிக்குப் (Midnight Mass) பிறகு ஏற்படும் உணர்வைப் போலவே, நானும் ஏமாற்றத்துடன் அங்கிருந்து திரும்புவேன்.

ஆயினும், அந்த ஏமாற்றம் பெரும்பாலும் மனதளவில் மட்டுமே இருந்தது. அந்த வீட்டில் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தேன்; ஏனெனில், அப்போது இன்னும் அங்கு வராத கில்பெர்ட் விரைவில் வரவிருந்தாள், மேலும் பல மணிநேரங்களுக்குத் தன் வார்த்தைகளையும், காம்ப்ரேயில் (Combray) நான் முதன்முதலில் கண்ட அந்த உன்னிப்பான, புன்னகை தவழும் பார்வையையும் எனக்கு வழங்கவிருந்தாள். அதிகபட்சமாக, உட்புறப் படிக்கட்டு வழியாகச் செல்லக்கூடிய பெரிய அறைகளுக்குள் அவள் அடிக்கடி மறைந்து செல்வதைப் பார்க்கும்போது எனக்குச் சிறிய பொறாமை உணர்வு ஏற்படும். வரவேற்பறையிலேயே இருக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில்—மேடைக்குப் பின்னால் அல்லது ஓய்வறையில் (green room) என்ன நடக்கிறது என்று கவலைப்படும், இசைக்குழு அமரும் இருக்கையில் (orchestra seat) மட்டுமே அமர முடிந்த ஒரு நடிகையின் காதலனைப் போல—நான் ஸ்வானிடம் வீட்டின் அந்தப் பகுதியைப் பற்றிக் கேள்விகள் கேட்பேன்; எவ்வளவுதான் சாதுர்யமாக மறைக்க முயன்றாலும், என்னால் முழுமையாக அடக்க முடியாத ஒரு பதற்றம் என் குரலில் வெளிப்பட்டது. கில்பெர்ட் சென்ற அந்த அறை துணிகள் வைக்கும் அறை (linen room) என்று அவர் விளக்கினார்; அதை எனக்குக் காட்டுவதாகவும், அவள் அங்கு செல்ல நேரும்போதெல்லாம் என்னை உடன் அழைத்துச் செல்லுமாறு அவளிடம் கூறுவதாகவும் உறுதியளித்தார். அந்த வார்த்தைகள்—அவை எனக்கு அளித்த நிம்மதி—ஆகியவற்றின் மூலம், நாம் நேசிக்கும் பெண்ணை வெகு தொலைவில் இருப்பவளாக உணரவைக்கும் அந்தப் பயங்கரமான மன இடைவெளிகளில் ஒன்றை ஸ்வான் (Swann) சட்டென்று கடக்கச் செய்தார். அந்தத் தருணத்தில், கில்பெர்ட் மீதான என் பாசத்தை விட ஆழமான ஒரு மென்மையான உணர்வு அவர் மீது எனக்கு ஏற்பட்டது. ஏனெனில், தன் மகள் மீது அவருக்கு அதிகாரம் இருந்தது; அவர் அவளை எனக்குத் தந்துவிட முடியும், ஆனால் அவளோ சில சமயங்களில் தன்னை எனக்குத் தராமல் விலகி நின்றாள். ஸ்வான் மூலமாக அவளிடம் எனக்கு இருந்த மறைமுகமான செல்வாக்கைப் போல, அவளிடம் எனக்கு நேரடி அதிகாரம் ஏதும் இருக்கவில்லை. மேலும், நான் அவளை நேசித்தேன்; அதனால், அந்தப் பதற்றம்—ஏதோ ஒன்றை இன்னும் அதிகமாகப் பெற வேண்டும் என்ற ஏக்கம்—இல்லாமல் அவளை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை; காதலிப்பவரின் முன்னிலையில் இருக்கும்போது, ​​அந்த உணர்வே காதலிக்கும் உணர்வையே கூட நம்மிடமிருந்து பறித்துவிடுகிறது.

இருப்பினும், பெரும்பாலும் நாங்கள் வீட்டில் இருப்பதில்லை; நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ள வெளியே செல்வோம். சில சமயங்களில், ஆடை மாற்றச் செல்வதற்கு முன், மேடம் ஸ்வான் பியானோவை வாசிக்க அமர்வார். 'கிரேப் டி ஷின்' (crêpe de Chine) துணியால் ஆன அவரது மேலங்கியின் இளஞ்சிவப்பு அல்லது வெள்ளை—பெரும்பாலும் மிகத் துடிப்பான நிறம் கொண்ட—கையுறைகளிலிருந்து வெளிப்படும் அவரது அழகான கைகள், பியானோ கட்டைகளின் மீது விரல்களை நீட்டும்; அப்போது அவரது கண்களில் இருந்த அதே சோகம்—ஆனால் இதயத்தில் இல்லாத அந்தச் சோகம்—அவரது விரல் அசைவுகளிலும் வெளிப்படும். அப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில்தான், ஸ்வான் மிகவும் விரும்பிய அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கை உள்ளடக்கிய 'வின்டெய்ல் சொனாட்டா'வின் (Vinteuil Sonata) ஒரு பகுதியை அவர் எனக்காக வாசித்தார். ஆனால், சற்று சிக்கலான இசையை முதல்முறையாகக் கேட்கும்போது, ​​பெரும்பாலும் எதுவும் காதில் விழுவதே இல்லை. ஆயினும், பிற்காலத்தில், அந்தச் சொனாட்டா இரண்டு அல்லது மூன்று முறை வாசிக்கப்பட்ட பிறகு, அது எனக்கு முழுமையாகப் பரிச்சயமானதை உணர்ந்தேன். எனவே, "முதல்முறையாகக் கேட்பது" என்ற சொற்றொடரில் உண்மை இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் நம்பப்பட்டது போல, முதல்முறை கேட்கும்போது எதையும் சரியாக உணரவில்லை என்றால், இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது முறைகளும் வெறும் "முதல் முறைகளாகவே" இருந்திருக்கும்; பத்தாவது முறையிலும் கூடுதலாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு எந்தக் காரணமும் இருந்திருக்காது. முதல்முறையில் விடுபடுவது புரிதல் அல்ல, மாறாக நினைவாற்றல்தான். ஏனெனில், இசையைக் கேட்கும்போது நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய எண்ணற்ற உணர்வுகளின் சிக்கலைக் கையாள வேண்டிய நிலையில், நமது நினைவாற்றல் மிகவும் சிறியதாகவே இருக்கிறது; தூக்கத்தில் இருக்கும்போது ஆயிரம் விஷயங்களை நினைத்துக்கொண்டு அவற்றை உடனுக்குடன் மறந்துவிடும் ஒருவரின் நினைவைப் போலவோ, அல்லது முதுமையின் தளர்வால் தனக்குச் சொல்லப்பட்டதை ஒரு நிமிடம் கழித்துக்கூட நினைவுகூர முடியாத ஒருவரின் நினைவைப் போலவோ அது மிகவும் நிலையற்றது. இத்தகைய பற்பல உணர்வுகளின் பதிவுகளை உடனடியாக நினைவுகூரும் ஆற்றல் நம் நினைவாற்றலுக்கு இல்லை. ஆயினும், அவை குறித்த நினைவுகள் மெல்ல மெல்ல நமக்குள் வடிவம் பெறுகின்றன; இரண்டு அல்லது மூன்று முறை கேட்ட படைப்புகளைப் பொறுத்தவரை, ஒரு மாணவன் தூங்குவதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தைப் பலமுறை வாசித்துப் பார்ப்பதைப் போன்ற நிலையிலேயே நாமும் இருக்கிறோம்......தனக்குத் தெரியாது என்று நினைத்த ஒரு பாடத்தை, மறுநாள் காலையில் மனப்பாடமாக ஒப்புவிப்பது போன்றது அது. ஆயினும், அதுவரை அந்த 'சொனாட்டா' (sonata) இசையமைப்பைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை; ஸ்வான் (Swann) தம்பதியினர் அதில் ஒரு தனித்துவமான இசைத் தொடரை (phrase) உணர்ந்துகொண்ட வேளையில், அது என் புரிதலுக்கு எட்டாத ஒன்றாகவே இருந்தது—நினைவுகூர முயலும்போது பெயர் கிடைக்காமல் வெறுமையை மட்டுமே உணர்வது போல; ஆனால் ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, எந்தவித முயற்சியுமின்றி, தேடிய அந்தச் சொற்கள் அல்லது ஒலிகள் திடீரெனத் தாமாகவே வெளிப்படுவதுண்டு. மிகச் சிறந்த அரிய படைப்புகளை நாம் உடனடியாக முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதில்லை என்பது மட்டுமல்ல; அந்தப் படைப்புகளுக்குள்ளேயே கூட—'வின்டெய்ல் சொனாட்டா' (Vinteuil Sonata) விஷயத்தில் எனக்கு நேர்ந்தது போல—மிகவும் முக்கியமற்ற அல்லது மேலோட்டமான பகுதிகளையே நாம் முதலில் உணர்கிறோம். எனவே, மேடம் ஸ்வான் அதன் மிகவும் பிரபலமான இசைத் தொடரை வாசித்ததாலேயே, அந்தப் படைப்பில் எனக்கு ஆச்சரியப்பட வேறொன்றும் இல்லை என்று நினைத்தது என் தவறு (அதனால் நீண்ட காலம் அதைக் கேட்கும் முயற்சியையே நான் மேற்கொள்ளவில்லை); வெனிஸில் உள்ள 'செயின்ட் மார்க்ஸ்' (St. Mark’s) தேவாலயத்தின் குவிமாடங்களின் வடிவத்தை ஏற்கனவே புகைப்படங்களில் பார்த்துவிட்டதால், அதில் இனி ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை என்று நினைக்கும் முட்டாள்தனமான எண்ணத்தைப் போன்றதே இதுவும். அதையும் தாண்டி: அந்தச் சொனாட்டாவைத் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை முழுமையாகக் கேட்ட பிறகும் கூட, அது எனக்கு முழுமையாகப் புலப்படவில்லை; தொலைவிலிருந்தோ அல்லது மூடுபனிக்கு இடையிலோ பார்க்கும்போது ஒரு நினைவுச் சின்னத்தின் மங்கலான விவரங்கள் மட்டுமே தெரிவதைப் போல அது இருந்தது. காலப்போக்கில் விரியும் எதையும் போலவே, இத்தகைய படைப்புகளைப் பற்றிய புரிதலோடு ஒருவிதமான சோகமும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. 'வின்டெய்ல் சொனாட்டா'வின் மறைந்திருந்த நுட்பமான அம்சங்கள் எனக்குப் புலப்படும்போது—அவை ஏற்கனவே என் உணர்திறனுக்கு அப்பாற்பட்டு, பழக்கத்தின் காரணமாக மங்கிப்போயிருந்தன—நான் முதலில் அடையாளம் கண்டு விரும்பிய அம்சங்கள் என்னிடமிருந்து நழுவிச் செல்லத் தொடங்கின. இந்தச் சொனாட்டாவின் பல்வேறு கூறுகளை வெவ்வேறு காலகட்டங்களில்தான் என்னால் நேசிக்க முடிந்தது என்பதால், அதை ஒரு முழுமையான படைப்பாக என்னால் ஒருபோதும் முழுமையாகக் கைக்கொள்ள முடியவில்லை: அது வாழ்க்கையைப் போலவே இருந்தது. ஆயினும்—வாழ்க்கையை விட இவை குறைவான ஏமாற்றத்தையே அளிக்கின்றன—இத்தகைய மகத்தான படைப்புகள் தங்கள் மிகச்சிறந்த பண்புகளைத் தொடக்கத்திலேயே வெளிப்படுத்துவதில்லை. 'வின்டெய்ல் சொனாட்டா'வில், நாம் முதலில் கண்டறியும் அழகிய அம்சங்களே மிக விரைவாகச் சலிப்படையவும் செய்கின்றன; அதற்குக் காரணம் ஒன்றுதான்: அவை நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவற்றிலிருந்து மிகக் குறைந்த அளவே வேறுபடுகின்றன. ஆனால் அந்த ஆரம்பகட்ட ஈர்ப்பு மங்கிய பிறகு, ஒரு குறிப்பிட்ட இசைத் தொடரை நாம் நேசிக்கத் தொடங்குகிறோம்—அதன் அமைப்பு மிகவும் புதுமையானதாக இருந்ததால், அது நம் மனதிற்குக்குழப்பத்தைத் தவிர வேறெதையும் தரவில்லை; அதனால் அது தனித்து அடையாளம் காணப்படாமலே, அதே சமயம் சிதையாமலும் அப்படியே இருந்தது; ஆகவே, அந்த இசைப்பகுதி—அதன் அழகின் அபாரமான ஆற்றலால் கண்ணுக்குத் தெரியாமலும் அறியப்படாமலும் மறைந்திருந்து, நாம் தினமும் அதைக் கடந்து சென்றும் கவனிக்காமல் விட்ட அந்தப் பகுதி—இறுதியில் நம்மை வந்தடைகிறது. ஆயினும், நாம் விட்டுச் செல்லும் கடைசி விஷயமும் அதுவாகத்தான் இருக்கும். மற்றவற்றை விட அதை நாம் நீண்ட காலம் நேசிப்போம்; ஏனெனில், அதை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளவே நமக்கு அதிக காலம் பிடித்தது. மேலும், ஆழமான ஒரு படைப்பை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள ஒரு தனிநபர் எடுத்துக்கொள்ளும் காலம் (இந்த 'சொனாட்டா' (Sonata) விஷயத்தில் நான் செய்தது போல) என்பது, ஒரு புதிய உன்னதப் படைப்பை மக்கள் நேசிக்கத் தொடங்குவதற்கு முன் கடந்து செல்ல வேண்டிய ஆண்டுகள்—அல்லது சில சமயங்களில் நூற்றாண்டுகள்—ஆகியவற்றின் ஒரு சிறிய வடிவம் அல்லது குறியீடு மட்டுமே. எனவே, கூட்டத்தின் தவறான புரிதல்களிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பும் ஒரு மேதை தனக்குத்தானே இப்படிச் சொல்லிக்கொள்ளலாம்: சமகாலத்தவர்களிடம் அதற்கான சரியான கண்ணோட்டம் இல்லாததால், வருங்கால சந்ததியினருக்காகப் படைக்கப்பட்ட படைப்புகளை அவர்களே வாசிக்க வேண்டும்; மிக அருகில் நின்று பார்த்தால் சரியாக மதிப்பிட முடியாத சில ஓவியங்களைப் போலவே இதுவும் அமைகிறது. ஆனால் உண்மையில், மேலோட்டமான அல்லது தவறான வாதங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் எந்தவொரு கோழைத்தனமான முன்னெச்சரிக்கையும் பயனற்றது; அத்தகைய வாதங்களைத் தவிர்க்கவே முடியாது. ஒரு மேதையின் படைப்பு உடனடியாகப் பாராட்டப்படாமல் போவதற்குக் காரணம், அதன் படைப்பாளி ஒரு அசாதாரணமானவர் என்பதும், அவரைப் போன்றவர்கள் மிகச் சிலரே என்பதும் தான். அந்தப் படைப்புதான், அதைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் கொண்ட அரிதான மனங்களை வளப்படுத்தி, அவர்களைப் பெருகச் செய்கிறது. பீத்தோவனின் 'குவார்டெட்' (நான்கு இசைக்கருவிகளுக்கான இசைக்கோவை) படைப்புகள் (எண்கள் 12, 13, 14 மற்றும் 15) தமக்கான ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கவும் பெருக்கவும் ஐம்பது ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொண்டன; இவ்வாறு, மற்ற உன்னதப் படைப்புகளைப் போலவே இவையும் முன்னேற்றத்தைக் கண்டன—கலைஞர்களின் தரத்தில் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தது அந்தப் படைப்பை நேசிக்கக்கூடிய மனங்களின் சமூகத்திலாவது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது; இன்று அந்தச் சமூகம் பெரும்பாலும் அத்தகையவர்களால் ஆனது—ஆனால் அந்த உன்னதப் படைப்பு முதலில் வெளியானபோது அவர்கள் எங்குமே இல்லை. 'வருங்கால சந்ததியினர்' என்று நாம் குறிப்பிடுவது அந்தப் படைப்புக்கான சந்ததியினரையே குறிக்கிறது. எளிமைக்காக, எதிர்காலத்திற்கான சிறந்த ரசிகர் கூட்டத்தை ஒரே நேரத்தில் உருவாக்கும் மேதைகளை (அதன் மூலம் மற்ற மேதைகள் பயனடைவார்கள்) நாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பார்த்தால், ஒரு படைப்பு தனக்கான வருங்கால சந்ததியினரைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை அந்தப் படைப்பு மறைத்து வைக்கப்பட்டு, வருங்கால சந்ததியினருக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்தால், அந்தச் சந்ததியினர் இந்தப் படைப்பைப் பொறுத்தவரை உண்மையான 'வருங்கால சந்ததியினராக' இருக்க மாட்டார்கள்; மாறாக, தற்செயலாக ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து வாழ்ந்த சமகாலத்தவர்களின் ஒரு கூட்டமாகவே அவர்கள் இருப்பார்கள். எனவே, ஒரு கலைஞர்—விண்டோய்ல் (Vinteuil) அதைத்தான் செய்தார்—தம் படைப்பு தனது பயணத்தைத் தொடர விரும்பினால், அதனை வெகு தொலைவில் உள்ள எதிர்காலத்தின் ஆழமான நீரோட்டத்தில் செலுத்த வேண்டும். ஆயினும், தலைசிறந்த படைப்புகளுக்கான உண்மையான கண்ணோட்டமாகத் திகழும் இந்த எதிர்காலக் காலம்—திறனற்ற விமர்சகர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டாலும்—சிறந்த விமர்சகர்களுக்குச் சில சமயங்களில் ஒரு ஆபத்தான தயக்கமாக அமையக்கூடும். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி,இதுவரையிலான ஓவியம் அல்லது இசையில் நிகழ்ந்த அனைத்துப் புரட்சிகளும் சில விதிகளைப் பின்பற்றி வந்தபோதிலும், நமக்கு முன்னால் உடனடியாகக் காணப்படும் இம்ப்ரெஷனிசம், ஒத்திசைவின்மையைத் தேடுதல், சீன அளவுகோலின் பிரத்தியேகப் பயன்பாடு, கியூபிசம், ஃபியூச்சரிசம் போன்றவை முந்தையவற்றிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுகின்றன என்ற ஒரு மாயைக்கு நாம் எளிதில் இரையாகிவிடலாம். இந்த மாயை, அடிவானத்தில் உள்ள அனைத்தும் ஒரே சீராகத் தோன்றச் செய்வதைப் போன்றது. இதற்குக் காரணம், ஒரு நீண்ட உள்வாங்கும் செயல்முறை, கடந்த காலத்தை நமக்கு எவ்வாறு உருமாற்றியுள்ளது என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் நாம் அதைப் பார்ப்பதுதான். அது, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றிப் பலதரப்பட்டதாக இருந்தாலும், இறுதியில் ஒரே சீரான ஒரு படைப்பாக — ஹியூகோவும் மோலியரும் தோளோடு தோள் உரசி நிற்கும் ஒரு களமாக — மாற்றியுள்ளது. நாம் இன்னும் இளமைப் பருவத்தில் இருந்தபோது கணிக்கப்பட்ட நமது நடுத்தர வயதுக்கான ஒரு ஜாதகத்தால் — காலத்தின் ஓட்டத்தையும் அது கொண்டுவரும் மாற்றங்களையும் நாம் புறக்கணித்தால் — நமக்கு வெளிப்படும் முரண்பாடான பொருத்தமின்மைகளை நாம் கருத்தில் கொண்டால் மட்டும் போதும். ஆயினும், எல்லா ஜாதகங்களும் பலிப்பதில்லை; மேலும், ஒரு கலைப்படைப்பு அதன் முழுமையான அழகில் காலத்தையும் ஒரு காரணியாகக் கருதும்படி நம்மைத் தூண்டும்போது, நமது தீர்ப்பும் ஊகத்தின் ஒரு கூறால் கறைபடுகிறது; அதன் விளைவாக, அது உண்மையான ஆர்வமற்றதாகிறது. இது, பலிக்கத் தவறும் எந்தவொரு தீர்க்கதரிசியின் அறிவுத்திறன் குறைபாட்டையும் குறிக்காது. ஏனெனில், சாத்தியங்களை உருவாக்குவதோ அல்லது அவற்றை நிராகரிப்பதோ ஆன ஆற்றல், மேதைமையின் எல்லைக்குள் அடங்கிவிடுவதில்லை; ஒருவர் மேதைமை பெற்றிருந்தும், தொடர்வண்டிகள் அல்லது விமானங்களின் எதிர்காலத்தை நம்பத் தவறலாம், அல்லது—ஒரு ஆழ்ந்த உளவியலாளராக இருந்தபோதிலும்—சாதாரண மனங்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிந்திருக்கக்கூடிய துரோகங்களைச் செய்யும் ஒரு காதலி அல்லது தோழியின் வஞ்சகத்தை முன்கூட்டியே கணிக்கத் தவறலாம்.
350
எனக்கு அந்த சொனாட்டா புரியவில்லை என்றாலும், திருமதி ஸ்வான் வாசிப்பதைக் கேட்டு நான் பரவசமடைந்தேன். அவருடைய தேநீர் அங்கி, அவருடைய படிக்கட்டுகளின் நறுமணம், அவருடைய மேலங்கிகள், மற்றும் அவருடைய செவ்வந்திப் பூக்களைப் போலவே, அவருடைய தொடுதலும் எனக்குத் தோன்றியது—திறமையை பகுத்தறிவால் பகுப்பாய்வு செய்யக்கூடிய உலகத்தை விட எல்லையற்ற மேலான ஒரு உலகத்தைச் சேர்ந்த, தனித்துவமான மற்றும் மர்மமான ஒரு முழுமையின் பகுதியாக அது இருந்தது. "அந்த வின்டூயில் சொனாட்டா எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது, இல்லையா?" என்று ஸ்வான் என்னிடம் கூறினார். மரங்களுக்கு அடியில் இரவு விழும் அந்தத் தருணம், வயலினின் ஆர்பெஜியோக்கள் குளிர்ச்சியை மெல்லக் கீழ்நோக்கிப் பாய விடுவது போலத் தோன்றும் அந்தத் தருணம். அது அழகானது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்; அது நிலவொளியின் அசைவற்ற தன்மையை—அதன் சாராம்சமான குணத்தை—அச்சிடுகிறது. நிலவொளி இலைகளை அசையாமல் வைத்திருப்பதால், என் மனைவி மேற்கொண்டுவரும் ஒளி சிகிச்சை போன்ற ஒன்று தசைகளைப் பாதிப்பதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அந்தச் சிறிய இசைத் தொடரில் மிக அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது இதுதான்: ஒருவித மயக்க நிலையில் இருக்கும் பூலோன் காடு. கடலோரத்தில், இந்த விளைவு இன்னும் வியக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது, ஏனெனில் அலைகளின் மெல்லிய ஓசைகள்—வேறு எதுவும் அசையாததால் இயல்பாகவே தெளிவாகக் கேட்கக்கூடிய ஒலிகள். பாரிஸில், நிலைமை இதற்கு நேர்மாறானது; அதிகபட்சமாக, நினைவுச்சின்னங்களின் மீது விசித்திரமான மினுமினுப்புகளையும், நிறமற்ற, பாதிப்பில்லாத நெருப்பால் ஒளிரூட்டப்பட்டது போன்ற வானத்தையும்—ஒருவிதமான பரந்த, உணரக்கூடிய செய்தி நிகழ்வையும் மட்டுமே ஒருவர் கவனிக்கிறார். ஆனால் வின்டூயிலின் அந்தச் சிறிய இசைத் தொடரிலும்—உண்மையில் அந்த சொனாட்டா முழுவதிலும்—அப்படி எதுவும் இல்லை; அந்தக் காட்சி பூலோன் காட்டில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் அதன் *குரூப்பெட்டோ*வில் ஒருவர் தெளிவாகக் கேட்கிறார்... 'ஒருவர் தன் செய்தித்தாளையே கிட்டத்தட்டப் படித்துவிடலாம்' என்று ஒரு குரல் சொல்வது போலிருந்தது." ஸ்வானின் வார்த்தைகள், அந்த சொனாட்டாவைப் பற்றிய எனது எதிர்காலப் புரிதலை நிச்சயம் சிதைத்திருக்கக்கூடும்; ஏனெனில், மற்றவர்கள் அதில் நாம் காணமுடியும் என்று கூறும் அர்த்தங்களை முற்றிலுமாக ஒதுக்கிவிடும் அளவுக்கு இசை பிரத்தியேகமானதல்ல. ஆயினும், அவருடைய மற்றக் குறிப்புகளிலிருந்து நான் புரிந்துகொண்டது என்னவென்றால், அந்த இரவு நேர இலைகள் என்பவை, பாரிஸின் புறநகர்ப் பகுதிகளில் உள்ள பல உணவகங்களில், பல மாலை நேரங்களில் அவர் அந்தச் சிறிய சொற்றொடரைக் கேட்டிருந்த ஒரு அடர்ந்த விதானம் மட்டுமே. அவளிடம் அவன் அடிக்கடி எதிர்பார்த்த அந்த ஆழமான அர்த்தத்திற்குப் பதிலாக, ஸ்வானிடம் அவள் கொண்டு வந்ததோ அந்தத் தாவரங்களின் பசுமைதான்—அவளைச் சுற்றி அடுக்கப்பட்டு, வளைந்து, தீட்டப்பட்டிருந்த அந்த இலைதழைகள் (அவள் ஒரு ஆன்மாவைப் போல அதனுடன் ஒன்றிணைந்திருந்ததால், அதை மீண்டும் காண அவன் ஏங்கினான்)—அது ஒரு முழுமையான வசந்தகாலம்; உடல்நலக் குறைவால்—அக்காலத்தில் அவன் காய்ச்சலுடனும் துயரத்துடனும் இருந்ததால்—அனுபவிக்க முடியாமல் போன அந்த வசந்தகாலத்தை அவள் அவனுக்காகச் சேமித்து வைத்திருந்தாள் (நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவரால் உண்ண முடியாத சுவையான உணவை ஒருவர் பத்திரப்படுத்தி வைப்பதைப் போல). 'புவா' (Bois) பூங்காவில் சில இரவுகளில் தான் உணர்ந்த அந்த வசீகரமான உணர்வுகளைப் பற்றி—வின்டெய்லின் (Vinteuil) சோனாட்டா தனக்குத் தெளிவுபடுத்திய அந்த உணர்வுகளைப் பற்றி—அவள் தன்னுடன் அங்கு வந்திருந்தாலும் கூட, அவளிடம் ஸ்வான் வினவியிருக்க முடியாது; அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கு (little phrase) அந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியது போல அவளால் அதைச் செய்திருக்க முடியாது. ஆனால் அப்போது ஒடெட் அவனுக்கு அருகில் மட்டுமே இருந்தாள் (வின்டெய்லின் இசைக்கருப்பொருள் போல அவனுக்குள் இருக்கவில்லை)—எனவே, நம் யாராலும் (குறைந்தபட்சம் இந்த விதிக்கு விதிவிலக்கே இல்லை என்று நான் நீண்ட காலம் நம்பியிருந்தேன்) ஒருபோதும் புறவயமானதாக வெளிப்படுத்த முடியாத ஒன்றை—அவள் ஆயிரம் மடங்கு அதிக புரிதல் கொண்டவளாக இருந்திருந்தாலும் கூட—அவளால் காண முடிந்திருக்காது. "ஒலி என்பது நீர் அல்லது கண்ணாடியைப் போல விஷயங்களைப் பிரதிபலிக்க வல்லது என்பது எவ்வளவு அழகானது, இல்லையா?" என்று ஸ்வான் கூறினான். "மேலும் கவனித்துப் பார், வின்டெய்லின் அந்த இசைத் துணுக்கு, அக்காலத்தில் நான் கவனிக்காத விஷயங்களை மட்டுமே எனக்குக் காட்டுகிறது. அது இனி என் கவலைகளையோ அல்லது அக்காலத்து காதலையோ எனக்கு நினைவூட்டுவதில்லை; அது ஒரு பரிமாற்றத்தைச் செய்துவிட்டது." "சார்லஸ், நீ சொல்வது என்னிடம் கனிவாக இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது." "கனிவாக இல்லையா! பெண்கள் ஆச்சரியமானவர்கள்! நான் இந்த இளைஞனிடம் சொல்ல விரும்பியது என்னவென்றால், இசை வெளிப்படுத்துவது—குறைந்தபட்சம் எனக்கு—'தன்னிலையான விருப்பம்' (Will-in-itself) அல்லது 'முடிவிலியின் ஒருங்கிணைப்பு' (Synthesis of the Infinite) போன்றவற்றை அல்ல; மாறாக, உதாரணமாக, 'ஜார்டின் டி அக்லிமாடேஷன்' (Jardin d'Acclimatation) பூங்காவின் 'பால்மேரியம்' (Palmarium) பகுதியில் 'ஃப்ராக் கோட்' (frock coat) அணிந்து நிற்கும் முதியவர் வெர்டுரின்னைத்தான் அது காட்டுகிறது." இந்த வரவேற்பறையை விட்டு வெளியேறாமலே, அந்தச் சிறிய இசைத் துணுக்கு ஆயிரம் முறை என்னை அவளுடன் 'ஆர்மெனோன்வில்' (Armenonville) பகுதிக்கு இரவு உணவு உண்ண அழைத்துச் சென்றிருக்கிறது. "கடவுளே, மேடம் டி கேம்ப்ரேமருடன் (Mme de Cambremer) அங்கு செல்வதை விட இது எப்போதும் குறைவான சலிப்பையே தருகிறது." மேடம் ஸ்வான் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். "சார்லஸ் மீது மிகுந்த காதல் கொண்டிருந்ததாகப் பெயர் பெற்ற பெண்மணி அவர்," என்று அவள் என்னிடம் விளக்கினாள்—சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு 'டெல்ஃப்ட்-இன் வெர்மீர்' (Vermeer of Delft) பற்றிப் பேசும்போது அவள் பயன்படுத்திய அதே தொனியில். அவள் வெர்மீரின் படைப்புகளைப் பற்றி அறிந்திருந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவள் மேலும் சொன்னாள்: "அவர் என்னை விரும்பித் துரத்திக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அந்த ஓவியரின் மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அப்படித்தானே, என் அன்பிற்குரிய சார்லஸ்?" "மேடம் டி காம்ப்ரிமர் (Mme de Cambremer) பற்றி அபத்தமான விஷயங்களைப் பேசாதே," என்று ஸ்வான் கூறினான்; ஆனால் உள்ளுக்குள் அவன் பெருமிதம் அடைந்திருந்தான். "நான் கேள்விப்பட்டதைத்தான் சொல்கிறேன். அதோடு, அவர் மிகவும் புத்திசாலி என்றும் சொல்லப்படுகிறது—எனக்கு அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் தெரியாது. அவர் மிகவும் 'முன்னேறத் துடிக்கும்' (pushy) சுபாவம் கொண்டவர் என்று நினைக்கிறேன்; ஒரு புத்திசாலிப் பெண்ணிடம் அத்தகைய குணம் இருப்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஆனால் அவர் உங்கள் மீது பைத்தியமாக இருந்தார் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்; அதில் தவறாகவோ அல்லது அவமரியாதையாகவோ ஒன்றும் இல்லை." ஸ்வான் கல்லைப் போல மௌனம் காத்தான்—அது ஒரு விதமான ஒப்புதலாகவும், அவனது தற்பெருமையின் அடையாளமாகவும் இருந்தது. "நான் வாசிக்கும் இசை உங்களுக்கு 'ஜார்டின் டி அக்லிமாடேஷன்' (Jardin d'Acclimatation) பூங்காவை நினைவூட்டுவதால்," என்று மேடம் ஸ்வான் விளையாட்டாகச் சற்றே கோபப்படுவது போல நடித்துத் தொடர்ந்தாள், "இங்கே இருக்கும் இந்த இளைஞருக்கு அது பிடித்திருந்தால், நாம் பிறகு அங்கு நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளலாம். இன்று அழகான நாள், அந்த இனிய நினைவுகளை நீங்கள் மீண்டும் பெறலாம்! 'ஜார்டின் டி அக்லிமாடேஷன்' பற்றிச் சொல்லும்போது, ​​அந்த இளைஞர் நாம்..."...மாறாக, என்னால் முடிந்த போதெல்லாம் நான் தவிர்த்து ஒதுக்கும் ஒரு நபர்—அவர்தான் மேடம் பிளாட்டின்! அவர் நம்முடைய தோழி என்று கருதப்படுவது நமக்கு மிகுந்த அவமானமாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. யோசித்துப் பாருங்கள்: யாரைப் பற்றியும் ஒருபோதும் குறை கூறாத அந்த நல்ல டாக்டர் கோட்டார்ட் கூட, அவர் ஒரு வெறுக்கத்தக்க நபர் என்று அவரே கூறுகிறார்.—எவ்வளவு மோசமானது! அவரிடம் உள்ள ஒரே சாதகமான அம்சம் என்னவென்றால், சவோனரோலாவுடன் அவருக்கு இருக்கும் வியக்கத்தக்க சாயல்தான். ஃப்ரா பார்டோலோமியோ வரைந்த சவோனரோலாவின் ஓவியத்தின் அச்சு அசலான பிம்பமாகவே அவர் இருக்கிறார்." ஓவியங்களில் இத்தகைய சாயல்களைக் கண்டறியும் ஸ்வானின் இந்த வழக்கம் நியாயப்படுத்தக்கூடியதே; ஏனெனில், 'தனிப்பட்ட பாவனை' என்று நாம் அழைப்பது கூட—ஒருவர் காதலில் விழுந்து, அந்த நபரின் தனித்துவமான இருப்பை நம்ப விரும்பும்போது மிகுந்த வருத்தத்துடன் உணர்வது போல—உண்மையில் ஒரு பொதுவான விஷயம்; வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் மீண்டும் தோன்றக்கூடிய ஒன்றுதான். ஆயினும், ஸ்வான் சொல்வதைக் கேட்டிருந்தால், 'மேகி' (Magi) மன்னர்களின் ஊர்வலக் காட்சிகள்—பெனோஸ்ஸோ கோசோலி அதில் மெடிசி குடும்பத்தினரைச் சேர்த்தபோதே கால முரண்பாடு கொண்டதாக இருந்தவை—இன்னும் அதிகமான கால முரண்பாட்டைக் கொண்டவையாக மாறியிருக்கும்; ஏனெனில், அவற்றில் கோசோலியின் சமகாலத்தவர்கள் அல்ல, ஸ்வானின் சமகாலத்தவர்களான பலரின் உருவங்கள் இடம்பெற்றிருக்கும்—அதாவது, இயேசுவின் பிறப்புக்குப் பிறகு பதினைந்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து மட்டுமல்லாமல், அந்த ஓவியர் வாழ்ந்த காலத்திற்குப் பிறகும் நான்கு நூற்றாண்டுகள் கழித்து வாழ்ந்த மனிதர்களின் உருவங்கள் அவை. ஸ்வானின் கூற்றுப்படி, பாரிஸின் முக்கியப் பிரமுகர்கள் யாரும் அந்த ஊர்வலங்களில் விடுபடவில்லை—இது சார்டூவின் நாடகம் ஒன்றில் வரும் காட்சியைப் போன்றது; அதில் நாடக ஆசிரியருடனும் முன்னணி நடிகையுடனும் இருந்த நட்பின் காரணமாகவும், அது ஒரு நாகரிகமான விஷயமாகக் கருதப்பட்டதாலும், பாரிஸின் முக்கியப் பிரமுகர்கள்—புகழ்பெற்ற மருத்துவர்கள், அரசியல்வாதிகள், வழக்கறிஞர்கள்—அனைவரும் மேடையில் தோன்றி மகிழ்ந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் ஒரு இரவு வீதம் அதில் பங்கேற்றனர். "ஆனால் 'ஜார்டின் டி அக்லிமாடேஷன்' (விலங்குக் காட்சிச்சாலை) பூங்காவிற்கும் அவருக்கும் என்ன தொடர்பு?—எல்லாமே!—என்ன? குரங்குகளைப் போல அவருக்கும் வான நீல நிறப் பின்புறம் இருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா?—சார்லஸ், அது மிகவும் நாகரிகமற்ற பேச்சு!" "இல்லை, அந்தச் சிங்களவர் அவரிடம் சொன்ன வார்த்தையைத்தான் நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்." "அவரிடம் அதைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்; அது உண்மையிலேயே ஒரு 'சிறப்பான வார்த்தை'." "அது அபத்தமானது." திருமதி பிளாட்டின், நட்பாகப் பேசுவது போல் பாவனை செய்து எல்லோரிடமும் பேசுவார், ஆனால் அது உண்மையில் ஒருவித மேட்டிமைத்தனம்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா?" "அதைத்தான் கால்வாயின் மறுகரையில் உள்ள நமது நல்ல அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் *மேட்டிமைத்தனம்* என்று சொல்வார்கள்," என்று ஒடெட் குறுக்கிட்டாள். "அவர் சமீபத்தில் ஜார்டின் டி அக்லிமடேஷனுக்குச் சென்றார், அங்கே கறுப்பின மக்கள் இருக்கிறார்கள்—சிங்களர்கள் என்று நினைக்கிறேன்," என்றாள் என் மனைவி, என்னைக் காட்டிலும் இனவரைவியலில் மிகவும் சிறந்தவள். "சரி, சார்லஸ், கேலி செய்யாதே." "ஆனால் நான் கொஞ்சமும் கேலி செய்யவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், அவர் இந்தக் கறுப்பின ஆண்களில் ஒருவரிடம் பேசுகிறார்: 'வணக்கம், *நீக்ரோ*!'" "அது ஒன்றுமில்லை!" "எப்படியிருந்தாலும், அந்தக் கறுப்பின மனிதருக்கு அந்தப் பெயர் பிடிக்கவில்லை: 'நான் *நீக்ரோ*,' என்று அவர் திருமதி பிளாட்டினிடம் கோபமாகச் சொன்னார், 'ஆனால் நீ—ஒட்டகம்!'" "அது எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது! எனக்கு அந்தக் கதை மிகவும் பிடிக்கும். அது 'நன்றாக' இல்லையா?" "மேடம் பிளாட்டினை (Mme Blatin) நினைத்துப் பாருங்கள்: 'நான் ஒரு *நீக்ரோ* (négro), ஆனால் நீயோ—ஒரு ஒட்டகம்!'" மேடம் பிளாட்டினை 'ஒட்டகம்' என்று அழைத்த அந்தச் சிங்கள மக்களைப் போய்ப் பார்க்க எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் மீது எனக்குச் சிறிதும் ஈடுபாடு இருக்கவில்லை; ஆனால், 'ஜார்டின் டி அக்லிமடாசியன்' (Jardin d'Acclimatation) பூங்காவிற்குச் சென்று திரும்பும் வழியில், நான் அடிக்கடி மேடம் ஸ்வானை (Mme Swann) ரசித்த 'அலே டெஸ் அகாசியாஸ்' (Allée des Acacias) வீதி வழியாகச் செல்வோம் என்றும், அப்போது கோக்லினின் (Coquelin) அந்த 'முலாட்டோ' (mulatto) நண்பர்—யாருக்கு முன்னாலும் மேடம் ஸ்வானுக்கு நான் மரியாதை செலுத்தி வணங்குவதை வெளிப்படுத்தியதே இல்லை—ஒரு 'விக்டோரியா' (victoria) வண்டியின் பின்பக்கத்தில் அவளுக்கு அருகில் நான் அமர்ந்திருப்பதைக் காணக்கூடும் என்றும் நினைத்தேன்.

கில்பெர்ட் (Gilberte) தயாராவதற்காக அறையை விட்டு வெளியேறியிருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களில், திரு மற்றும் திருமதி ஸ்வான் (M. and Mme Swann) தங்கள் மகளின் அரிய நற்பண்புகளை என்னிடம் விவரிப்பதில் மகிழ்ச்சி கொண்டனர். நான் கவனித்த அனைத்தும் அவர்கள் சொல்வது உண்மைதான் என்பதை நிரூபிப்பதாகவே தோன்றியது; அவளுடைய தாயார் என்னிடம் கூறியபடியே, அவள் தன் நண்பர்களிடம் மட்டுமல்லாமல், வீட்டு வேலைக்காரர்கள் மற்றும் ஏழைகளிடமும் கூட, நுட்பமான மற்றும் நன்கு யோசித்துச் செய்யப்படும் கனிவான செயல்களை வெளிப்படுத்தினாள். மற்றவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமும், அதிருப்தியை ஏற்படுத்திவிடுவோமோ என்ற அச்சமும் அவளிடம் இருந்தன; இவை பெரும்பாலும் அவளது தரப்பிலிருந்து கணிசமான முயற்சியைக் கோரும் சிறிய செயல்களாக வெளிப்பட்டன. 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதியில் உள்ள எங்கள் கடைக்காரருக்காக அவள் ஒரு தையல் வேலையைச் செய்திருந்தாள்; அதை ஒரு நாள் கூட தாமதிக்காமல், பனி கொட்டும் சூழலிலும் தானே நேரில் சென்று அவரிடம் கொடுத்தாள். "அவளுடைய இதயம் எப்படிப்பட்டது என்பது உனக்குத் தெரியாது, ஏனென்றால் அவள் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் மறைத்து வைத்திருக்கிறாள்," என்று அவளுடைய தந்தை சொல்வார். இளம் வயதினளாக இருந்தபோதிலும், அவள் தன் பெற்றோரை விட மிகவும் முதிர்ச்சியான புத்திசாலித்தனத்துடன் காணப்பட்டாள். ஸ்வான் தனது மனைவியின் உயர்தரத் தொடர்புகள் பற்றிப் பேசும்போது, ​​கில்பெர்ட் தன் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பாள்—ஆனால் அதிருப்தி ஏதுமின்றி; ஏனெனில், தன் தந்தையைச் சிறிதளவும் விமர்சிக்க முடியாது என்றே அவள் கருதினாள். ஒரு நாள், நான் அவளிடம் 'மடமொய்செல் வின்ட்யூய்ல்' (Mlle Vinteuil) பற்றிப் பேசியபோது, ​​அவள் சொன்னாள்:

"நான் அவளை ஒருபோதும் தெரிந்துகொள்ள மாட்டேன்—அதற்குக் ஒரு காரணம் இருக்கிறது: அவள் தன் தந்தையிடம் அன்பாக நடந்துகொள்ளவில்லை என்றும், அவரைத் துன்புறுத்தினாள் என்றும் சொல்கிறார்கள். இதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிவதைப் போலவே உன்னாலும் புரிந்துகொள்ள முடியும், இல்லையா? என் அப்பாவை இழப்பதை நான் எப்படித் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதோ, அதேபோலத்தான் உன்னாலும் உன் அப்பாவின் இழப்பைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது—எப்படியாயினும், அது இயல்பான ஒன்றுதானே." "வாழ்நாள் முழுவதும் நேசித்த ஒருவரை எப்படித்தான் மறக்க முடியும்!"

ஒருமுறை, ஸ்வானிடம் (Swann) அவள் மிகுந்த பாசத்துடன் நடந்துகொண்டிருந்தபோது—அவர் சென்ற பிறகு நான் அதைக் குறிப்பிட்டுக் கேட்டபோது—அவள் சொன்னாள்:

"ஆம், பாவம் அப்பா; இந்நாட்கள் அவருடைய தந்தையின் நினைவு நாள்கள். அவர் எத்தகைய மனநிலையில் இருப்பார் என்பதை உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும்—உனக்கு இவையெல்லாம் புரியும்; இது போன்ற விஷயங்களில் நாமும் அப்படித்தான் உணர்கிறோம். அதனால்தான், வழக்கத்தை விடக் குறைவாகவே நான் குறும்பு செய்கிறேன்." "ஆனால், நீ குறும்புக்காரி என்று அவர் நினைப்பதில்லை; நீ மிகச் சிறந்தவள் என்றே அவர் நினைக்கிறார்." "பாவம் அப்பா—அதற்குக் காரணம் அவருடைய அதீத கனிவுதான்."

அவளுடைய பெற்றோர்...கில்பெர்ட்டின் நற்பண்புகளைப் பற்றிய புகழ்ச்சி மட்டுமே என் மனதில் இருந்தது—நான் அவளை நேரில் காண்பதற்கு முன்பே, 'இல்-டி-பிரான்ஸ்' (Île-de-France) நிலப்பரப்பில் ஒரு தேவாலயத்தின் முன் அவள் நிற்பது போன்ற காட்சி என் கண்முன் தோன்றியிருந்தது; பின்னர், என் கனவுகளை அல்ல, மாறாக என் நினைவுகளைத் தூண்டும் விதமாக, 'மெசெக்லிஸ்' (Méséglise) செல்லும் செங்குத்தான பாதையில் இருந்த இளஞ்சிவப்பு நிற 'ஹாவ்தோர்ன்' (hawthorn) செடிவேலியின் முன்னால் அவள் எப்போதும் காட்சியளிப்பாள். ஒரு குழந்தையின் விருப்பங்களை அறிய விரும்பும் குடும்ப நண்பரைப் போல அலட்சியமான தொனியை வெளிப்படுத்த முயன்றவாறே, கில்பெர்ட்டின் விளையாட்டுத் தோழர்களில் அவளுக்கு யாரை மிகவும் பிடிக்கும் என்று நான் திருமதி ஸ்வானிடம் (Mme Swann) கேட்டபோது, ​​அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

"அவளுடைய அந்தரங்க விஷயங்களை அறிந்துகொள்வதில் என்னைவிட நீதான் வெகுதூரம் முன்னேறியிருப்பாய்—நீதானே அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவன், ஆங்கிலேயர்கள் சொல்வது போல் ஒரு 'பெரிய நெருங்கிய நண்பன்' (great crack) ஆயிற்றே."

நிச்சயமாக, இத்தகைய கச்சிதமான தற்செயல் நிகழ்வுகளில்—அதாவது, நாம் நீண்ட காலமாகக்கனவு கண்ட ஒன்றுடன் நிஜம் ஒன்றிணையும்போது—அந்த நிஜம் கனவை முழுமையாக மறைத்துவிடுகிறது; ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்ட ஒரே மாதிரியான இரு உருவங்கள் இணைந்து ஒன்றாக மாறுவதைப் போல அது கனவுடன் கலந்துவிடுகிறது. ஆனால், நம் மகிழ்ச்சிக்கு முழுமையான முக்கியத்துவத்தை அளிக்க, நாம் அந்த விருப்பத்திற்குரிய விஷயங்களின் பிடிபடாத சிறப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவே விரும்புகிறோம்—அவற்றை நாம் தொடும் தருணத்திலும்கூட, அவைதான் நாம் தேடியவை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளும் பொருட்டேனும் அவ்வாறு விரும்புகிறோம். மேலும், சிந்தனையால் பழைய நிலையை மீண்டும் உருவாக்கிப் புதிய நிலையுடன் ஒப்பிட முடிவதில்லை, ஏனெனில் அதற்கு இப்போது சுதந்திரமான செயல்பாடு இல்லை: நாம் ஏற்படுத்திக்கொண்ட அறிமுகம், எதிர்பாராத அந்த முதல் நிமிடங்களின் நினைவுகள், நாம் கேட்ட வார்த்தைகள்—இவை அனைத்தும் நம் உணர்வின் நுழைவாயிலை மறித்துக்கொண்டு நிற்கின்றன; கற்பனையின் வாயில்களை விட நம் நினைவின் வாயில்களையே அவை அதிகம் ஆக்கிரமிக்கின்றன. அவை நம் எதிர்காலத்தின் இன்னும் திறந்திருக்கும் வடிவத்தின் மீது செலுத்தும் தாக்கத்தை விட, நம் கடந்த காலத்தின் மீது அதிகப் பின்னோக்கிய தாக்கத்தைச் செலுத்துகின்றன—அந்தத் தாக்கங்களைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் நம்மால் இனி கடந்த காலத்தைப் பார்க்க முடிவதில்லை. பல ஆண்டுகளாக, திருமதி ஸ்வானைச் சந்திப்பது ஒரு தெளிவற்ற, சாத்தியமற்ற கனவு என்று நான் நம்பியிருந்தேன்; ஆனால் அவர் வீட்டில் கால் மணி நேரம் செலவிட்ட பிறகு, அவரை அறிந்துகொள்வதற்கு முந்தைய காலமே ஒரு கற்பனையான, தெளிவற்ற விஷயமாக மாறிவிட்டது—மற்றொரு நிகழ்வு நிஜமானதால் அழிக்கப்பட்ட ஒரு சாத்தியக்கூறு போல அது மாறியது. நான் இப்போதுதான் சாப்பிட்ட 'அமெரிக்கன் பாணி லாப்ஸ்டர்' (homard à l'américaine) உணவிலிருந்து முடிவில்லாமல் வெளிப்பட்டு என் மிகத் தொலைதூரக் கடந்த காலம் வரை நீளும் அந்த உடைக்க முடியாத கதிர்களை என் மனதிற்குள் எதிர்கொள்ளாமல் என்னால் ஒரு அடியைக் கூட எடுத்து வைக்க முடியாத நிலையில், அந்த உணவு அறையை எப்படி ஒரு கற்பனைக்கு எட்டாத இடமாக நான் தொடர்ந்து கனவு காண முடியும்? ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, அவரும் இதே போன்றதொரு நிகழ்வைக் கண்டிருக்க வேண்டும்: ஏனெனில், அவர் என்னை வரவேற்ற அந்த இல்லம், என் கற்பனையில் உருவான 'கனவு இல்லம்' மற்றும் ஸ்வானின் பொறாமை கலந்த காதல் (என் கனவுகளைப் போலவே கற்பனை வளம் மிக்கது) அவருக்கு அடிக்கடி விவரித்திருந்த மற்றொரு இல்லம் — அதாவது, ஒரு மாலை வேளையில் ஃபோர்ஷெவில்லுடன் (Forcheville) ஓடெட் (Odette) தன்னை 'ஆரஞ்சு ஏட்' (orangeade) பானம் அருந்த அழைத்து வந்தபோது, ​​தனக்கு எட்டாத ஒன்றாகத் தோன்றிய அந்தப் பொதுவான இல்லம் — ஆகிய இரண்டும் ஒன்றிணைந்த இடமாகவே அது இருந்தது. நாங்கள் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்த அந்த உணவு அறையின் அமைப்போடு, அவருக்குள் ஒரு 'எதிர்பாராத சொர்க்கம்' ஒன்றிணைந்திருந்தது; அந்தச் சொர்க்கத்தில், கடந்த காலத்தில், "மேடம் தயாராக இருக்கிறாரா?" (Is Madame ready?) என்ற வார்த்தைகளை அவர்களின் பணிவிடைக்காரரிடம் சொல்வதைக்கூட அவர் பதற்றமின்றி நினைத்துக்கூடப் பார்த்திருக்க முடியாது; ஆனால் இப்போது, ​​அதே வார்த்தைகளைச் சற்றே பொறுமையின்மையுடனும், அதே சமயம் தன் கௌரவம் சார்ந்த திருப்தியுடனும் அவர் கூறுவதை நான் கேட்டேன். ஸ்வானைப் போலவே, அநேகமாக என்னாலும் எனது சொந்த மகிழ்ச்சியை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; கில்பெர்ட் (Gilberte) வியப்புடன், "ஒருபோதும் பேசாமலே 'பிரிசனர்ஸ் பேஸ்' (prisoner's base) விளையாட்டை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுமி, உனது நெருங்கிய தோழியாகி, நீ விரும்பும் போதெல்லாம் அவளது வீட்டிற்கு வருகை தரும் நிலையை அடைவாள் என்று யார் உன்னிடம் சொல்லியிருப்பார்கள்?" என்று கேட்டபோது, ​​அவள் ஒரு மாற்றத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாள்; அந்த மாற்றத்தை வெளியிலிருந்து என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடிந்ததே தவிர, உள்ளூரால் அதை முழுமையாக உணர முடியவில்லை. ஏனெனில், அந்த மாற்றம் ஒன்றையொன்று சாராத இரண்டு வெவ்வேறு நிலைகளை உள்ளடக்கியிருந்தது; அவற்றை ஒரே நேரத்தில் கற்பனை செய்து பார்க்க முயன்றாலே, அவை தனித்தனித் தன்மைகளை இழந்துவிடுவது போலத் தோன்றியது.

இருப்பினும், ஸ்வான் இந்த இல்லத்தை மிகவும் தீவிரமாக விரும்பியிருந்ததால், அது அவருக்குள் ஏதோ ஒரு இனிமையான உணர்வை நிலைநிறுத்தியிருக்க வேண்டும் — என் சொந்த அனுபவத்தை வைத்துப் பார்க்கையில் இது உண்மை என்றே தோன்றுகிறது, ஏனெனில் எனக்கும் அந்த இல்லத்தின் மர்மம் முழுமையாக மறைந்துவிடவில்லை. ஸ்வான் குடும்பத்தினரின் வாழ்க்கை மூழ்கியிருந்ததாக நான் நீண்ட காலமாக நினைத்திருந்த அந்தத் தனித்துவமான வசீகரம், நான் அங்கு நுழைந்ததால் அவர்களின் வீட்டிலிருந்து முழுமையாக நீங்கிவிடவில்லை; நான் அதைச் சற்று பின்னுக்குத் தள்ளியிருந்தேன் மட்டுமே — ஒரு காலத்தில் அந்நியனாகவும், ஒதுக்கப்பட்டவனாகவும் (pariah) இருந்த என்னால் அது அடக்கப்பட்டிருந்தது; இப்போது அதே நபருக்கு, ஸ்வான் மங்கை (Mlle Swann) ஒரு வசதியான நாற்காலியை அன்புடன் வழங்கியிருந்தார் (அதே சமயம் அதில் ஒருவித விரோதமும் அதிர்ச்சியும் கலந்திருந்தது) — ஆனாலும், என் நினைவில் என்னைச் சுற்றியுள்ள அந்த வசீகரத்தை என்னால் இப்போதும் உணர முடிகிறது. திரு. மற்றும் திருமதி ஸ்வான் என்னை மதிய உணவிற்கு அழைத்திருந்த நாட்களில்—அவர்களுடனும் கில்பெர்ட்டுடனும் வெளியே செல்வதற்கு முன்னதாக—நான் தனியாகக் காத்திருந்தபோது, ​​கம்பளம், கைப்பிடி நாற்காலிகள், கன்சோல் மேஜைகள், மறைப்புகள் மற்றும் ஓவியங்கள் ஆகியவற்றின் மீது என் பார்வையைப் பதித்ததாலோ என்னவோ; திருமதி ஸ்வானோ, அவரது கணவரோ அல்லது கில்பெர்ட்டோ உள்ளே நுழையப் போகிறார்கள் என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. அதனால்தானோ என்னவோ, அந்தப் பொருட்கள் ஸ்வான் குடும்பத்தினருடன் இணைந்து என் நினைவில் நிலைத்துவிட்டன; மேலும் அவை......அவற்றிலிருந்து ஏதேனும் ஒன்றைப் பெற முடிந்ததா? அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளை இப்பொருட்களுக்கு மத்தியிலேயே கழித்தார்கள் என்பதை அறிந்திருந்ததால், அவற்றை அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் அடையாளங்களாக—அதாவது, நான் நீண்ட காலமாக விலக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த, எனவே அவற்றில் பங்கேற்கும் பாக்கியம் கிடைத்த பிறகும் கூட எனக்கு அந்நியமாகவே தோன்றிய பழக்கவழக்கங்களின் குறியீடுகளாக—நான் கருதியதுதான் அதற்குக் காரணமா? எது எப்படியாயினும், ஸ்வான் (Swann) மிகவும் பொருத்தமற்றதாகக் கருதிய அந்த வரவேற்பறையைப்பற்றி நான் நினைக்கும் போதெல்லாம்—அவரது விமர்சனம் அவரது மனைவியின் ரசனையைத் தடுக்கும் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை என்றாலும்—என் நினைவில் அது ஒரு ஒருங்கிணைப்பையும், ஒருமைப்பாட்டையும், தனித்துவமான வசீகரத்தையும் கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது; கடந்த காலத்திலிருந்து நமக்குக் கிடைத்த மிக நேர்த்தியான உட்புற அமைப்புகளிலோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட ஆளுமையின் முத்திரையைக் கொண்ட துடிப்பான இடங்களிலோ கூட இல்லாத ஒரு சிறப்பு அதில் உள்ளது. ஏனெனில், நாம் மட்டுமே—அவற்றிற்குத் தனித்ததொரு இருப்பு உண்டு என்று நம்புவதன் மூலம்—நாம் காணும் சில பொருட்களுக்கு ஒரு ஆன்மாவை அளிக்க முடியும்; அந்த ஆன்மா பின்னர் நமக்குள் நிலைத்திருந்து வளர்கிறது. ஸ்வான் தம்பதியினர் அந்த வீட்டில் கழித்த நேரங்களைப் பற்றி நான் கொண்டிருந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும்—மற்ற மனிதர்கள் அனுபவிக்கும் நேரங்களிலிருந்து மாறுபட்டவை; அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு, ஆன்மாவிற்கு உடல் எத்தகையதோ அத்தகையதொரு உறவைக் கொண்ட, அவர்களின் தனித்துவமான இயல்பை வெளிப்படுத்தவே அமைக்கப்பட்ட ஒரு சூழலில் கழிந்தவை—அறையின் தளபாட அமைப்பு, கம்பளங்களின் மென்மை, ஜன்னல்களின் திசை மற்றும் பணியாளர்கள் தங்கள் கடமைகளைச் செய்யும் விதம் ஆகியவற்றில் பரவி, ஒன்றோடொன்று கலந்திருந்தன (ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் சமமான உணர்வைத் தூண்டும் அதே சமயம் வரையறுக்க முடியாத விதத்தில்). மதிய உணவிற்குப் பிறகு, வரவேற்பறையின் பெரிய ஜன்னல் வழியாக வரும் சூரிய ஒளியில் காபி அருந்த நாங்கள் சென்றபோது, ​​மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) என்னிடம் எத்தனை சர்க்கரைத் துண்டுகள் வேண்டும் என்று கேட்டார்; அப்போது அவர் என் பக்கம் தள்ளிய பட்டுத் துணியால் ஆன கால் வைக்கும் இருக்கை (footstool)—கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) பெயரில் நான் ஒரு காலத்தில் உணர்ந்த அதே நெஞ்சைத் தொடும் வசீகரத்துடன் (இளஞ்சிவப்பு ஹாவ்தோர்ன் மலர்களுக்கு அடியில், பின்னர் லாரல் புதர்களுக்கு அருகில்)—அவளுடைய பெற்றோர்கள் என் மீது காட்டிய விரோதப் போக்கை வெளிப்படுத்தியது. அந்தச் சிறிய இருக்கை அந்த விரோதத்தை எவ்வளவு நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு பகிர்ந்துகொண்டது என்றால், அதன் பாதுகாப்பற்ற மெத்தையின் மீது என் கால்களை வைப்பதற்கு நான் தகுதியற்றவனாகவும், ஒருவிதக் கோழையாகவும் உணர்ந்தேன். ஒரு தனித்துவமான ஆன்மா அதை மதியம் இரண்டு மணி நேரத்து ஒளியுடன் ரகசியமாக இணைத்தது—அந்த ஒளியானது வேறெந்த ஒளியையும் போன்றதல்ல; அது எங்கள் காலடியில் தங்க அலைகளாக விளையாடியது, அதற்கு மத்தியில் நீல நிற சோஃபாக்களும் காற்றோட்டமான திரைச்சீலைகளும் மந்திரத்தால் உருவான தீவுகளைப் போலத் தோன்றின. நெருப்புக்கூண்டிற்கு (fireplace) மேலே தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ரூபென்ஸ் (Rubens) ஓவியம் கூட, திரு. ஸ்வானின் லேஸ் கட்டும் பூட்ஸ் காலணிகள் மற்றும் அந்த 'கேப்-கோட்' (cape-coat) ஆகியவற்றில் இருந்த அதே வகையான—ஏறக்குறைய அதே அளவுள்ள—கவர்ச்சியைக் கொண்டிருந்தது; அந்த மேலங்கியை (கேப்-கோட்) ஒரு காலத்தில் நானும் அணிய மிகவும் ஆசைப்பட்டிருந்தேன், ஆனால் இப்போது ஒடெட் (Odette) அதை மாற்றிவிட்டு இன்னும் நேர்த்தியான ஒன்றை அணியுமாறு தன் கணவரை வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தார்—குறிப்பாக நான் அவர்களுடன் வெளியே செல்லும் கௌரவத்தை அளிக்கும் போதெல்லாம். திருமதி ஸ்வான் மதிய உணவின் போது அணிந்திருந்த அந்த அற்புதமான 'டீ-கவுன்' (tea-gown) ஆடையை—அது 'கிரேப் டி சைன்' (crêpe de Chine) அல்லது பட்டுத் துணியால் ஆனதாகவோ, அடர் ரோஜா, செர்ரி, 'டியெபோலோ' (Tiepolo) இளஞ்சிவப்பு, வெள்ளை, மவ்வ் (mauve), பச்சை, சிவப்பு அல்லது மஞ்சள் நிறங்களில், ஒரே நிறத்திலோ அல்லது பல வண்ணப் பாணிகளிலோ அமைந்திருக்கலாம்—கழற்றிவிட்டு வேறு உடை அணியச் செல்லவிருந்த நிலையில், நான் அதை மாற்றத் தேவையில்லை என்று ஆட்சேபித்த போதிலும், அவர் உடை மாற்றச் செல்வார். அவர் அப்படியே வெளியே செல்ல வேண்டும் என்று நான் கூறும்போது, ​​அவர் சிரிப்பார்—அது என் அறியாமையை ஏளனம் செய்யும் சிரிப்பா அல்லது என் பாராட்டில் மகிழும் சிரிப்பா என்பது தெரியாது. பல 'டீ-கவுன்' ஆடைகளை வைத்திருப்பதற்காக அவர் மன்னிப்பு கேட்பார்; அவற்றில் மட்டுமே தான் உண்மையான நிம்மதியை உணர்வதாகக் கூறுவார். பின்னர், அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கும் அந்த கம்பீரமான ஆடைகளில் ஒன்றை அணிய அவர் செல்வார்—ஆயினும், அந்த ஆடைகளில் எதை அவர் அணிய வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு சில சமயங்களில் என்னிடமே ஒப்படைக்கப்படும்.

'ஜார்டின் டி அக்லிமாடாசியன்' (Jardin d'Acclimatation) பூங்காவில், குதிரை வண்டியிலிருந்து இறங்கியதும், திருமதி ஸ்வானுக்கு அருகில் நடந்து செல்வதில் நான் எவ்வளவு பெருமை கொண்டேன்! அவர் மெதுவான, நிதானமான நடையில் நடந்து செல்லும்போது, ​​அவரது மேலங்கி தளர்வாக அவர் மீது அசைந்தாடும்; நான் அவரை வியப்புடன் பார்ப்பேன், அதற்கு அவர் ஒரு நீண்ட புன்னகையுடன், லேசான குறும்புத்தனமான பாவனையுடன் பதிலளிப்பார். அப்போது, ​​கில்பெர்ட்டின் (Gilberte) நண்பர்கள் யாரேனும்—ஆண் அல்லது பெண்—எங்களை வெகு தொலைவிலிருந்தே பார்த்து வாழ்த்து தெரிவித்தால், ஒரு காலத்தில் நான் யாரையெல்லாம் பொறாமையுடன் பார்த்தேனோ, அத்தகைய ஒருவராகவே அவர்களால் நானும் பார்க்கப்பட்டேன்: அதாவது, கில்பெர்ட்டின் குடும்பத்தை நன்கு அறிந்த, அவளது வாழ்க்கையின் மற்றொரு பகுதியை—அதாவது 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதியில் கழிக்கப்படாத அந்தப் பகுதியை—அவளுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் நண்பர்களில் ஒருவனாக.

பெரும்பாலும், 'போய்ஸ்' (Bois) அல்லது 'ஜார்டின் டி அக்லிமாடாசியன்' பூங்காவின் பாதைகளில் நடந்து செல்லும்போது, ​​ஸ்வான் குடும்பத்தின் நண்பரான ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியைச் சந்திப்போம்; அவர் எங்களை வாழ்த்தி வரவேற்பார். சில சமயங்களில் அந்தப் பெண்ணை அவர் கவனிக்கத் தவறிவிடுவார்; அப்போது அவரது மனைவிதான், "சார்லஸ், மேடம் டி மான்ட்மோரன்சியை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?" என்று சுட்டிக்காட்டுவார். உடனே ஸ்வான், நீண்ட காலப் பழக்கத்தால் இயல்பாகவே மலரும் அந்த நட்பார்ந்த புன்னகையுடன், அதே வேளையில் தனது தொப்பியை......அவருக்கே உரித்தான ஒரு தனித்துவமான நேர்த்தி. சில சமயங்களில் அந்தப் பெண்மணி, திருமதி ஸ்வானுக்கு ஒரு மரியாதையைக் காட்டுவதில் மகிழ்ச்சியடைந்து நிற்பார்; அந்த மரியாதைக்கு வேறு எந்த உள்நோக்கமும் இல்லை. மேலும், ஸ்வான் அவரை விலகியே இருக்கப் பழக்கியிருந்ததால், அந்த மரியாதையை அவர் பின்னர் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள மாட்டார் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. இருப்பினும், அவர் மிகச்சிறந்த சமூகப் பண்புகளைப் பெற்றிருந்தார்; அந்தப் பெண்மணியின் தோரணை எவ்வளவு நேர்த்தியாகவும் உன்னதமாகவும் இருந்தாலும், திருமதி ஸ்வான் அந்த விஷயத்தில் எப்போதும் அவருக்கு நிகராகவே இருந்தார். தன் கணவர் சற்று முன்பு சந்தித்த நண்பரின் அருகே ஒரு கணம் நின்று, அவர் கில்பர்ட்டையும் என்னையும் அவ்வளவு எளிதாக அறிமுகம் செய்து வைப்பார்; மேலும், தனது கனிவான உபசரிப்பில் அத்தகைய நிதானத்தையும் சுதந்திரத்தையும் கடைப்பிடிப்பார். அதனால், அவ்விருவரில்—ஸ்வானின் மனைவியா அல்லது அந்தப் பிரபுத்துவ வழிப்போக்கரா—யார் உண்மையான பெரும் செல்வந்தப் பெண்மணி என்று சொல்வது கடினமாக இருந்திருக்கும். நாங்கள் சிங்களவர்களைப் பார்க்கச் சென்ற அன்று, திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தபோது, வயதான, ஆனாலும் இன்னும் அழகாக இருந்த ஒரு பெண்மணி எங்களை நோக்கி வருவதைக் கண்டோம்; அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்த மற்ற இருவரும் அவருக்குத் துணையாக வருவது போல் தோன்றியது; அவர் ஒரு அடர் நிற அங்கி அணிந்திருந்தார், மேலும் நாடாக்களால் தன் தாடைக்குக் கீழே ஒரு சிறிய தொப்பியைக் கட்டியிருந்தார். "ஆ! இதோ உங்களுக்கு ஆர்வமூட்டும் ஒருவர்," என்று ஸ்வான் என்னிடம் கூறினார். இப்போது சில அடிகள் தொலைவில் இருந்த அந்த மூதாட்டி, அரவணைக்கும் மென்மையுடன் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஸ்வான் தனது தொப்பியைக் கழற்றினார்; திருமதி ஸ்வான் பணிவுடன் தலைவணங்கி, வின்டர்ஹால்டர் ஓவியம் போலத் தோற்றமளித்த அந்த மூதாட்டியின் கையை முத்தமிட நகர்ந்தார், ஆனால் அந்த மூதாட்டி அவரை எழுப்பி கன்னத்தில் முத்தமிட்டார். "சரி, இப்போது உங்கள் தொப்பியைப் போட்டுக்கொள்ளுங்கள்," என்று ஒரு பழைய தோழியின் பாவனையுடன், ஆழமான, சற்றே கரகரப்பான குரலில் ஸ்வானிடம் கூறினார். "நான் உங்களை மாண்புமிகு பேரரசிக்கு அறிமுகப்படுத்தப் போகிறேன்," என்று திருமதி ஸ்வான் என்னிடம் கூறினார். திருமதி ஸ்வான், மாண்புமிகு பேரரசியுடன் நல்ல வானிலை மற்றும் சமீபத்தில் ஜார்டின் டி அக்லிமடேஷனுக்கு வந்த விலங்குகள் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஸ்வான் என்னை ஒரு கணம் தனியாக அழைத்துச் சென்றார். "அவர்தான் இளவரசி மட்டில்டே," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்—"உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா, ஃபிளாபெர்ட், செயிண்ட்-பெவ், மற்றும் டூமாஸ் ஆகியோரின் தோழி. யோசித்துப் பாருங்கள், அவர் முதலாம் நெப்போலியனின் மருமகள்! மூன்றாம் நெப்போலியன் மற்றும் ரஷ்யப் பேரரசர் ஆகியோரிடமிருந்து அவருக்குத் திருமணப் பிரேரணைகள் வந்தன. இது சுவாரஸ்யமாக இல்லையா? அவரிடம் பேசிப் பாருங்கள். ஆனால், அவர் நம்மை ஒரு மணி நேரம் நிற்க வைத்துவிடமாட்டார் என்று நம்புகிறேன்." "நான் டைனை (Taine) சந்தித்தேன்; இளவரசி அவரிடம் மனக்கசப்பு கொண்டுள்ளார் என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்," என்று ஸ்வான் சொன்னார். "அவர் ஒரு *கோஷோன்* (cauchon - பன்றி/மோசமான நபர்) போல நடந்துகொண்டார்," என்று அவள் கரகரப்பான குரலில் கூறினாள்; அந்த வார்த்தையை அவள் ஜோன் ஆஃப் ஆர்க்கின் சமகாலத்தவரான பிஷப் கோஷோனின் (Bishop Cauchon) பெயரை உச்சரிப்பது போலவே உச்சரித்தாள். "பேரரசரைப் பற்றி அவர் எழுதிய கட்டுரைக்குப் பிறகு, நான் 'P.P.C.' (பிரிவு உபசரிப்புக்கான வருகை) என்று குறிப்பிடப்பட்ட எனது அட்டை ஒன்றை விட்டுச் சென்றேன்." ஆர்லியன்ஸ் டச்சஸ் (பிறப்பால் இளவரசி பலடைன்) எழுதிய கடிதங்களைப் படிக்கும்போது ஏற்படும் அதே ஆச்சரியத்தை நானும் உணர்ந்தேன். உண்மையில், இளவரசி மத்தில்தே முற்றிலும் பிரெஞ்சு உணர்வுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றை பழைய ஜெர்மனிக்கே உரித்தான நேர்மையான மற்றும் வெளிப்படையான பாணியில் வெளிப்படுத்தினாள்—இந்தக் குணாதிசயங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவளது வூர்ட்டம்பர்க் (Württemberg) தாயிடமிருந்து அவளுக்குக் கிடைத்தவை. அவள் புன்னகைக்கும் தருணத்தில், அந்தச் சற்று முரட்டுத்தனமான, கிட்டத்தட்ட ஆண்மைத்தன்மை வாய்ந்த வெளிப்படைத்தன்மையை, இத்தாலியத் தன்மையிலான ஒரு மென்மையான தளர்வு உணர்வால் சமன் செய்தாள். மேலும், அவளது ஒட்டுமொத்த தோற்றமும் 'இரண்டாம் பேரரசு' (Second Empire) காலத்துக்கே உரிய பாணியில் அமைந்திருந்தது; ஒரு காலத்தில் தான் விரும்பிய ஃபேஷன் மீதான பற்றின் காரணமாகவே அவள் அதை அணிந்திருந்தாலும், கடந்த காலத்தை நினைவூட்டும் அவளது தோற்றம் எந்தவிதமான கால முரண்பாடுகளும் இன்றி அமைந்திருந்தது; இது அவளிடமிருந்து அத்தகையதொரு காலத்தின் உணர்வை எதிர்பார்த்தவர்களின் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்வதாக இருந்தது. முஸேவை (Musset) அவளுக்குத் தெரியுமா என்று அவளிடம் கேட்குமாறு நான் ஸ்வானிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினேன். "மிகக் குறைவாகவே தெரியும், *மான்சியர்* (Monsieur)," என்று அவள் ஒரு பாவனைக்குச் சினமடைந்தது போலப் பதிலளித்தாள்—ஏனெனில், ஸ்வானுடன் மிகவும் நெருக்கமான உறவைக் கொண்டிருந்த அவள், அவரை 'மான்சியர்' என்று அழைப்பது ஒரு கேலிக்காக மட்டுமே. "ஒருமுறை அவரை இரவு உணவுக்கு அழைத்திருந்தேன். ஏழு மணிக்கு வருமாறு சொல்லியிருந்தேன். ஏழரை மணி ஆகியும் அவர் வராததால், நாங்கள் சாப்பிடத் தொடங்கிவிட்டோம். அவர் எட்டு மணிக்கு வந்து, என்னை வாழ்த்திவிட்டு, அமர்ந்தார்; ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை; இரவு உணவுக்குப் பிறகு, அவரது குரலைக் கூட நான் கேட்காமலேயே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். அவர் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்திருந்தார். அது மீண்டும் அவரை அழைக்கும் எண்ணத்தை எனக்குத் தரவில்லை." ஸ்வானும் நானும் சற்று விலகி நின்றுகொண்டிருந்தோம். "இந்தச் சந்திப்பு நீண்ட நேரம் நீடிக்காது என்று நம்புகிறேன்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்; "என் பாதங்களின் அடிப்பகுதி வலிக்கிறது. என் மனைவி ஏன் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்றும் எனக்குப் புரியவில்லை. பிறகு அவள்தான் சோர்வாக இருப்பதாகப் புகார் செய்வாள், ஆனால் உண்மையில் இப்படி நின்றுகொண்டிருப்பதைத் தாங்க முடியாதவன் நான்தான்." உண்மையில், மேடம் பாண்டெம்ஸிடமிருந்து (Mme Bontemps) செய்தியை அறிந்திருந்த மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann), அந்த இளவரசியிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார்: அதாவது, அரசாங்கம் தனது முரட்டுத்தனமான போக்கை உணர்ந்து, 'லெஸ் இன்வாலிட்ஸ்' (Les Invalides) பகுதிக்கு மறுநாள் மறுநாள் வரவிருக்கும் ஜார் நிக்கோலஸின் வருகையை அதிகாரப்பூர்வ மேடையிலிருந்து பார்வையிடுவதற்கான அழைப்பிதழை அவருக்கு அனுப்ப முடிவு செய்திருந்தது. ஆனால் அந்த இளவரசி—வெளித்தோற்றமும், கலைஞர்கள் மற்றும் இலக்கியவாதிகள் நிறைந்த அவரது நட்பு வட்டமும் வேறுவிதமாகத் தோன்றினாலும், மனதளவில் (மற்றும் செயல் தேவைப்படும் போதெல்லாம்) நெப்போலியனின் மருமகளாகவே திகழ்ந்தவர்—இவ்வாறு பதிலளித்தார்: "ஆம் மேடம், அந்த அழைப்பிதழ் இன்று காலை எனக்குக் கிடைத்தது; அதை நான் அமைச்சருக்கே திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன், அது இப்போது அவரிடம் சேர்ந்திருக்கும். 'லெஸ் இன்வாலிட்ஸ்' பகுதிக்குச் செல்ல எனக்கு அழைப்பிதழ் தேவையில்லை என்று அவரிடம் சொல்லிவிட்டேன். அரசாங்கம் நான் அங்கு செல்ல விரும்பினால், அது அதிகாரப்பூர்வ மேடையில் அமர்வதற்காக இருக்காது; மாறாக, பேரரசரின் கல்லறை அமைந்துள்ள எங்கள் குடும்பக் கல்லறையில்தான் நான் இருப்பேன். அதற்கெல்லாம் எனக்கு நுழைவுச்சீட்டுகள் தேவையில்லை." என்னிடம் அதற்கான சாவிகள் உள்ளன; நான் விரும்பியபோது அங்கு சென்று வர முடியும். அரசாங்கம் விரும்பினால் எனக்குத் தெரிவித்தால் மட்டும் போதும்.
"...நான் வருகிறேனோ இல்லையோ. ஆனால் நான் சென்றால், அது அங்கு மட்டும்தான் இருக்கும், வேறு எங்கும் இல்லை." அந்தத் தருணத்தில், மேடம் ஸ்வானுக்கும் எனக்கும் ஒரு இளைஞர்—பிளாக் (Bloch)—வணக்கம் தெரிவித்தார்; அவருக்கு அந்த இளைஞரைத் தெரியும் என்பதே எனக்குத் தெரியாது. அவர் நிற்காமலே மேடம் ஸ்வானுக்கு வணக்கம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். அவரைப் பற்றி நான் கேட்டபோது, ​​மேடம் போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) மூலம் அவர் அறிமுகமானவர் என்றும், அமைச்சரின் பணியாளர் குழுவில் இருப்பவர் என்றும் மேடம் ஸ்வான் என்னிடம் கூறினார்—இந்த விவரம் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. இருப்பினும், அவர் அந்த இளைஞரை அடிக்கடி பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை—அல்லது 'பிளாக்' என்ற பெயர் அவருக்குப் பிடிக்காமல் இருந்திருக்கலாம், அது அவ்வளவு 'நாகரிகமான' (chic) ​​பெயராக அவருக்குத் தோன்றியிருக்காது—ஏனெனில் அவர் அவரை 'திரு. மோரியல்' (M. Moreul) என்றே குறிப்பிட்டார். அவர் தவறு செய்கிறார் என்றும், அந்த இளைஞரின் பெயர் பிளாக் என்றும் நான் அவரிடம் கூறினேன். இளவரசி (Princess) தன் பின்னால் தரையில் இழுபட்டுக்கொண்டிருந்த ஆடையின் நீண்ட பகுதியைச் சரிசெய்தார்; மேடம் ஸ்வான் அதை வியப்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். "இது ரஷ்யப் பேரரசர் எனக்கு அனுப்பிய ரோம ஆடை (fur piece)," என்று இளவரசி கூறினார்; "நான் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்ததால், அதை எப்படி ஒரு கோட்டாகத் தைத்திருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டுவதற்காக அணிந்து சென்றேன்." "இளவரசர் லூயிஸ் ரஷ்ய ராணுவத்தில் சேர்ந்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன்; அவர் அருகில் இல்லாதது இளவரசிக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தரும்," என்று மேடம் ஸ்வான் கூறினார்; அப்போது தன் கணவர் காட்டிய அதிருப்தி அல்லது அவசர உணர்வை அவர் கவனிக்கவில்லை. "அவருக்குத் தேவைப்பட்ட கடைசி விஷயம் அதுதான்! நான் அவரிடம் சொன்னது இதுதான்: 'குடும்பத்தில் ஒரு ராணுவ வீரர் இருந்ததாலேயே...'" என்று இளவரசி பதிலளித்தார்; அந்தச் சுருக்கமான மற்றும் நேரடியான கூற்றின் மூலம் அவர் முதலாம் நெப்போலியனைக் குறிப்பிட்டார். ஸ்வானால் தொடர்ந்து சும்மா நிற்க முடியவில்லை. "மேடம், இப்போது நானே ஒரு 'இளவரசரைப்' போல (Highness) நடந்துகொண்டு, உங்களிடமிருந்து விடைபெற அனுமதி கோருகிறேன்; என் மனைவிக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, அவர் இன்னும் சிறிது நேரம் கூட இப்படி நின்றுகொண்டிருப்பதை நான் விரும்பவில்லை." மேடம் ஸ்வான் மீண்டும் பணிவுடன் வணங்கினார்; இளவரசி எங்கள் அனைவர் மீதும் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையை வீசினார்—அது கடந்த காலத்திலிருந்து, அதாவது அவரது இளமைக்கால நளினங்கள் மற்றும் காம்பியென் (Compiègne) மாளிகையில் கழித்த மாலைப் பொழுதுகளிலிருந்து அவர் கொண்டுவந்ததைப் போன்ற ஒரு புன்னகை; சற்று நேரத்திற்கு முன் சோர்வாகவும் அதிருப்தியுடனும் இருந்த அவர் முகத்தில் அந்தப் புன்னகை மென்மையாகவும் முழுமையாகவும் பரவியது; பின்னர் அவர் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றார்; அவரைத் தொடர்ந்து இரண்டு பணிப்பெண்கள் (ladies-in-waiting) சென்றனர்—அவர்கள் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், ஆயாக்கள் அல்லது செவிலியர்களைப் போல, எங்கள் உரையாடலின் இடையே அற்பமான கருத்துகளையும் தேவையற்ற விளக்கங்களையும் மட்டுமே கூறிக்கொண்டிருந்தனர். "இந்த வாரத்தில் ஏதேனும் ஒரு நாள் நீ கண்டிப்பாக அவர் வீட்டுக்குச் சென்று உன் வருகை அட்டையை (visiting card) அளித்துவிட்டு வர வேண்டும்," என்று மேடம் ஸ்வான் என்னிடம் கூறினார்; "இத்தகைய உயர்குடிப் பிரமுகர்களிடம் வெறும் வருகை அட்டையை (visiting card) மடித்துக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்ப முடியாது—ஆங்கிலேயர்கள் சொல்வது போல—ஆனால் உங்கள் பெயரைப் பதிவு செய்தால் அவர் உங்களை அழைப்பார்."

குளிர்காலத்தின் இறுதி நாட்களில், நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லும் முன், அவ்வப்போது நடைபெறும் சிறிய கண்காட்சிகளுக்கு நாங்கள் செல்வதுண்டு; அங்கு கலைப்பொருட்கள் விற்பனையாளர்கள், புகழ்பெற்ற சேகரிப்பாளரான ஸ்வானை (Swann) மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்பார்கள். அந்த இன்னும் நிலவும் குளிரிலும், தெற்கு பிரான்ஸ் மற்றும் வெனிஸ் நகரங்களுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எனது பழைய ஏக்கம் அந்தக் கலைக்கூடங்களில் மீண்டும் துளிர்க்கும்; அங்கு வசந்த காலம் முழுமையாக மலர்ந்திருந்ததுடன், பிரகாசமான சூரிய ஒளி இளஞ்சிவப்பு நிற ஆல்ப்பில்லைஸ் (Alpilles) மலைகளில் ஊதா நிறச் சாயலைப் பூசியது; மேலும் கிராண்ட் கால்வாய் (Grand Canal) நீரை மரகதத்தின் ஆழமான, ஒளி ஊடுருவும் பச்சை நிறத்தில் ஜொலிக்க வைத்தது. வானிலை மோசமாக இருந்தால், நாங்கள் இசை நிகழ்ச்சி அல்லது நாடகத்திற்குச் செல்வோம்; பின்னர் ஒரு தேநீர் விடுதியில் தேநீர் அருந்துவோம். அருகிலுள்ள மேஜைகளில் இருப்பவர்களோ அல்லது பணியாளர்களோ புரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்று நினைக்கும் விஷயங்களை என்னிடம் சொல்ல விரும்பும்போதெல்லாம், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) அதை ஆங்கிலத்தில் கூறுவார்; அது எங்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த மொழி என்பது போல அவர் பேசுவார். ஆனால் உண்மையில் அனைவருக்கும் ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்தது; எனக்கு மட்டுமே அது தெரியாது. தேநீர் அருந்துபவர்கள் அல்லது பரிமாறுபவர்கள் பற்றி அவர் கூறும் கருத்துக்களை (அவற்றின் வார்த்தைகளோ அல்லது நோக்கமோ எனக்குப் புரியாதபோதும், அவை ஏளனமானவை என்று நான் உணர்ந்தேன்) அவர்கள் கேட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காக, எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது என்பதை அவரிடம் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

ஒருமுறை, பகல்நேர நிகழ்ச்சி (matinée) ஒன்றைப் பொறுத்தவரை, கில்பெர்ட் (Gilberte) என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தினாள். அது அவள் முன்பே குறிப்பிட்டிருந்த நாள்—அதாவது அவளுடைய தாத்தா இறந்த நினைவு நாள். அவளும் நானும் அவளுடைய காப்பாளர் (governess) ஒருவருடன் சேர்ந்து ஒரு ஓபரா (opera) நிகழ்ச்சியின் சில பகுதிகளைக் கேட்கச் செல்லவிருந்தோம்; அந்த நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்றவாறு கில்பெர்ட் ஆடை அணிந்திருந்தாலும், அந்தச் செயல்பாட்டின் மீது அவளுக்கு எப்போதும் இருக்கும் அலட்சியப் போக்கையே வெளிப்படுத்தினாள்; எனக்குப் பிடித்திருந்து, அவளுடைய பெற்றோரின் ஒப்புதலும் கிடைத்தால், அது எந்த நிகழ்ச்சியாக இருந்தாலும் சரி என்று அவள் கூறினாள். மதிய உணவிற்கு முன், அவளுடைய தாயார் எங்களை ஒருபுறம் அழைத்துச் சென்று, அன்று நாங்கள் இசை நிகழ்ச்சிக்குச் செல்வது குறித்து அவளுடைய தந்தைக்கு அதிருப்தி என்று கூறினார். இந்த எதிர்வினை எனக்கு மிகவும் இயல்பானதாகவே தோன்றியது. கில்பெர்ட் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாமல் அமைதியாக இருந்தாள், ஆனால் அவளால் மறைக்க முடியாத கோபத்தால் முகம் வெளிறிப்போனது; அதன்பிறகு அவள் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. திரு. ஸ்வான் (M. Swann) திரும்பியதும், அவருடைய மனைவி அவரை வரவேற்பறையின் மறுமுனைக்கு அழைத்துச் சென்று அவர் காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்தார். அவர் கில்பெர்ட்டை (Gilberte) அழைத்து, அவளை அடுத்த அறைக்குத் தனியாக அழைத்துச் சென்றார். அவர்கள் குரல் உயர்ந்து பேசுவது கேட்டது. ஆனாலும், மிகவும் பணிவானவளும், அன்பானவளும், நற்பண்பு மிக்கவளுமான கில்பெர்ட், இப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில், இவ்வளவு அற்பமான காரணத்திற்காகத் தன் தந்தையின் விருப்பத்தை மீறுவாள் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. இறுதியில், ஸ்வான் (Swann) வெளியே வந்து அவளிடம் கூறினார்:

"நான் உன்னிடம் என்ன சொன்னேன் என்பது உனக்குத் தெரியும். இப்போது, ​​உன் விருப்பப்படியே செய்."

மதிய உணவின்போது கில்பெர்ட்டின் முகம் இறுக்கமாகவே இருந்தது; அதன்பிறகு நாங்கள் அவளுடைய அறைக்குச் சென்றோம். அப்போது, ​​திடீரென்று—சிறிதும் தயக்கமின்றி, அல்லது அவளுக்குள் அத்தகைய தயக்கம் இருந்ததே இல்லையென்பது போல—அவள் சத்தமாகச் சொன்னாள்: "இரண்டு மணி நேரமா! ஆனால் நீ..."
"இசை நிகழ்ச்சி இரண்டரை மணிக்குத் தொடங்கும் என்பது உனக்குத் தெரியுமே." என்று கூறிவிட்டு, தன் ஆசிரியை (governess) விரைவாகச் செயல்படுமாறு அவள் பணித்தாள்.

"ஆனால்," நான் அவளிடம் கேட்டேன், "இது உன் தந்தைக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தாதா?"

"சிறிதும் இல்லை."

"இருப்பினும், அந்த நினைவு நாள் (anniversary) காரணமாக இது விசித்திரமாகத் தோன்றக்கூடும் என்று அவர் அஞ்சினாரே."

"மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? உணர்வு சார்ந்த விஷயங்களில் மற்றவர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நான் அபத்தமாகக் கருதுகிறேன். உணர்வுகள் என்பவை ஒருவருடைய சொந்த விஷயம்; பொதுமக்களுக்காக அல்ல. பொழுதுபோக்குகள் மிகக் குறைவாகவே கொண்ட மேடமோயிசெல் (Mademoiselle) இந்த இசை நிகழ்ச்சியை மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறார்; பொதுமக்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக மட்டும் அவரை அந்த வாய்ப்பிலிருந்து நான் தடுக்கப்போவதில்லை."

அவள் தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டாள்.

"ஆனால் கில்பெர்ட் (Gilberte)," அவளது கையைப் பிடித்தவாறே நான் சொன்னேன், "இது பொதுமக்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக அல்ல; உன் தந்தையைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக."

"நீ எனக்குப் பாடம் எடுக்கப் போவதில்லை என்று நம்புகிறேன்," என்று கத்தியவாறே, அவள் தன் கையை என்னிடமிருந்து வேகமாக விடுவித்துக்கொண்டாள்.

'ஜார்டின் டி அக்லிமடாசியன்' (Jardin d'Acclimatation) பூங்காவிற்கோ அல்லது இசை நிகழ்ச்சிக்கோ என்னை அழைத்துச் செல்வதை விடவும் மேலான ஒரு நன்மையாக, பெர்கோட் (Bergotte) உடனான தங்கள் நட்பில் ஸ்வான் (Swann) குடும்பத்தினர் என்னையும் ஒரு பகுதியாக வைத்துக்கொண்டனர். அந்த நட்புதான் அவர்களிடம் நான் கண்ட ஈர்ப்பிற்குக் காரணமாக இருந்தது; கில்பெர்ட்டை அறிவதற்கு முன்பே, அந்த உன்னதமான முதியவருடனான அவளது நெருக்கம் அவளை எனக்கு மிகச் சிறந்த தோழியாக மாற்றும் என்று நான் கற்பனை செய்திருந்தேன்... ஆனால், அவளிடம் நான் ஏற்படுத்தவிருந்த வெறுப்புணர்வு, அவர் விரும்பிய நகரங்களுக்கு அவருடன் என்னை அழைத்துச் செல்வாள் என்ற நம்பிக்கையை முற்றிலுமாகத் தகர்த்திருக்காவிட்டால் அது சாத்தியமாகியிருக்கும். ஒரு நாள், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) என்னை ஒரு பெரிய மதிய உணவு விருந்துக்கு அழைத்தார். மற்ற விருந்தினர்கள் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. அங்கு சென்றடைந்ததும், வரவேற்பறையில் நடந்த ஒரு சம்பவம் என்னைச் சங்கடத்திலும் திகைப்பிலும் ஆழ்த்தியது. ஒரு குறிப்பிட்ட பருவத்திற்கு மட்டும் நாகரிகமானதாகக் கருதப்படும் பாணிகளைப் பின்பற்றுவதில் மேடம் ஸ்வான் தவறியதே இல்லை—அவை நிலைத்து நிற்காமல் விரைவில் கைவிடப்பட்டாலும் கூட (பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் ஒரு 'ஹான்சம்' குதிரை வண்டியை (hansom cab) வைத்திருந்ததோ அல்லது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அல்லது குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு நபரை "சந்திப்பதற்காக" என்று மதிய உணவுக்கான அழைப்பிதழ்களை அச்சிட்டதோ போல). பெரும்பாலும், இத்தகைய பழக்கவழக்கங்களில் எந்த மர்மமும் இருப்பதில்லை; அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளவோ ​​பின்பற்றவோ எந்தச் சிறப்புப் பயிற்சியும் தேவைப்படுவதில்லை. அந்தக் காலகட்டத்தில் இங்கிலாந்திலிருந்து அறிமுகமான ஒரு சிறிய வழக்கத்தைப் பின்பற்றி, ஒடெட் (Odette) தன் கணவருக்காகச் சில 'அழைப்பு அட்டைகளை' (calling cards) அச்சடித்திருந்தார்; அவற்றில் 'சார்லஸ் ஸ்வான்' (Charles Swann) என்ற பெயருக்கு முன்னால் 'மிஸ்டர்' (Mr.) என்ற அடைமொழி சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. நான் அவரைச் சந்தித்துத் திரும்பிய பிறகு, மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) என் வீட்டிற்கு வந்து, அத்தகைய அட்டைகளில் ஒன்றை—அவர் அவற்றை 'கார்ட்டன்கள்' (cartons) என்று அழைப்பார்—அதன் ஒரு மூலையை மடித்து வைத்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார். இதற்கு முன் யாரும் எனக்காக அத்தகைய அட்டைகளை விட்டுச் சென்றதில்லை; எனக்குள் பெருமிதமும் உணர்ச்சியும் நன்றியுணர்வும் பொங்கின. அதனால், என்னிடமிருந்த பணம் முழுவதையும் திரட்டி, மிக அழகான கேமிலியா (camellia) மலர் கூடைகளை ஆர்டர் செய்து மேடம் ஸ்வானுக்கு அனுப்பினேன். என் தந்தையிடம், அவருடைய பெயருக்கு முன்னால் 'மிஸ்டர்' என்று அச்சிடப்பட்ட புதிய அட்டைகளைத் தயார் செய்து, அவற்றை மேடம் ஸ்வானின் வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு வருமாறு நான் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனால், அவர் என் கோரிக்கைகள் எதையும் நிறைவேற்றவில்லை; இதனால் சில நாட்கள் நான் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தேன், இருப்பினும் பிற்காலத்தில் அவர் செய்தது சரியானதாகக்கூட இருந்திருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆயினும், 'மிஸ்டர்' என்று குறிப்பிடும் அந்த வழக்கம், தேவையற்றதாகத் தோன்றினாலும், குறைந்தது தெளிவானதாகவாவது இருந்தது. ஆனால், அந்த மதிய உணவு விருந்து நடந்த நாளில் எனக்குத் தெரியவந்த மற்றொரு வழக்கம் முற்றிலும் மாறுபட்டது; அதன் முக்கியத்துவம் என்னவென்பதே எனக்குப் புரியவில்லை. வரவேற்பறையிலிருந்து முக்கிய அறைக்கு (drawing room) நான் நுழையவிருந்தபோது, ​​பணியாளர் ஒருவர் என் பெயர் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு நீண்ட, மெல்லிய உறையை என்னிடம் நீட்டினார். ஆச்சரியத்துடன் அந்த உறையைப் பார்த்தபடியே அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தேன்; சீன விருந்துகளில் விருந்தினர்களுக்கு வழங்கப்படும் சிறிய உபகரணங்களைப் பார்த்த ஒரு அந்நியருக்கு அதை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று தெரியாததைப் போலவே, அந்த உறையை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது என்று எனக்கும் தெரியவில்லை. அது சீல் வைக்கப்பட்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன்; அதை உடனே திறப்பது நாகரிகமற்ற செயலாக இருக்குமோ என்று அஞ்சி, தெரிந்தவர் போல பாவனை செய்துகொண்டே அதை என் பையில் போட்டுக்கொண்டேன். 'சிறிய குழுவாக' மதிய உணவிற்கு வருமாறு மேடம் ஸ்வான் சில நாட்களுக்கு முன்பே எனக்கு எழுதியிருந்தார். ஆனால் அங்கே பதினாறு பேர் கூடியிருந்தனர்; அவர்களில் பெர்கோட் (Bergotte)-ம் ஒருவர் என்பது எனக்குச் சற்றும் தெரியாது. பல விருந்தினர்களிடம் என்னை 'அறிமுகப்படுத்திய' (அவர் அப்படித்தான் கூறினார்) மேடம் ஸ்வான், திடீரென்று—என் பெயரைச் சொன்ன அதே தொனியில் (நாங்கள் இருவரும் மதிய உணவு விருந்திற்கு வந்திருக்கும் சாதாரண விருந்தினர்கள் போலவும், ஒருவரை ஒருவர் சந்திப்பதில் இருவருக்கும் சமமான மகிழ்ச்சி இருப்பது போலவும்)—அந்த மென்மையான, வெண்மையான தலைமுடியைக் கொண்ட கவிஞரின் பெயரை உச்சரித்தார். 'பெர்கோட்' என்ற அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும், யாரோ என் மீது துப்பாக்கியால் சுட்டது போல நான் திடுக்கிட்டேன்; ஆயினும், இயல்பாகவே என் நிதானத்தைக் காத்துக்கொள்ள முயன்று, நான் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்தினேன். எனக்கு முன்னால்—துப்பாக்கிச் சூட்டின் புகைப் படலத்திற்கு நடுவே, பறக்கவிடப்பட்ட புறாவுடன் எவ்விதப் பாதிப்புமின்றித் தோன்றும் அந்த மாயாஜாலக்காரர்களைப் போல—குட்டையான, உறுதியான உடல்வாகு கொண்ட, கிட்டப்பார்வை குறைபாடுடைய, சிவந்த நத்தை ஓடு போன்ற மூக்கும் கருப்பு நிறக் குட்டையான தாடியும் கொண்ட ஒரு இளைஞன் என் வாழ்த்துக்குப் பதிலளித்தான். எனக்குள் ஒரு ஆழ்ந்த துயரம் குடிகொண்டது; ஏனெனில், அப்போது சிதைந்து தூசியானது அந்த மென்மையான முதியவர் மட்டுமல்ல—இப்போது எஞ்சியிராத அவரோடு சேர்ந்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான படைப்புலகின் அழகும் கூடத்தான். அந்த அழகை நான் ஒரு பலவீனமான, அதே சமயம் புனிதமான கலனில்—அதற்கெனவே பிரத்யேகமாக எழுப்பப்பட்ட ஒரு ஆலயத்தில்—வைத்திருந்தேன்; ஆனால், எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த அந்தச் சிறிய மனிதனின்—தட்டையான மூக்கும் கருப்புத் தாடியும் கொண்ட, ரத்த நாளங்கள், எலும்புகள் மற்றும் நிணநீர் முடிச்சுகள் நிறைந்த அந்தத் திடகாத்திரமான உடலில்—அதற்கு இடமே இருக்கவில்லை. நான் மெதுவாகவும் நுணுக்கமாகவும்—ஒரு குகைத்தூண் (stalactite) வளர்வதைப் போலத் துளித்துளியாக—எனக்குள்ளேயே செதுக்கி உருவாக்கியிருந்த அந்த முழுமையான 'பெர்கோட்' (Bergotte)......அவரது புத்தகங்களின் ஒளி ஊடுருவும் அழகு—அந்தப் புத்தகங்களின் வாயிலாக நான் அறிந்திருந்த பெர்கோட் (Bergotte) எனும் பிம்பம், அவரது நத்தை ஓடு போன்ற மூக்கையும் கருமையான குட்டையான தாடியையும் (goatee) கணக்கில் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்ட அந்தத் தருணத்தில் திடீரென பயனற்றதாகிவிட்டது; ஒரு கணக்கின் மொத்த மதிப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணுக்குச் சமமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை கவனிக்கத் தவறி, அதன் அடிப்படைகளை முழுமையின்றி வாசித்துத் தீர்வு காண முயலும்போது அந்தத் தீர்வு எப்படி மதிப்பற்றதாகிவிடுகிறதோ, அதே போன்றதொரு நிலை இது. அந்த மூக்கும் தாடியும் தவிர்க்க முடியாத அம்சங்களாக இருந்தன—அவை எனக்கு மிகுந்த சங்கடத்தை அளித்தன; ஏனெனில், பெர்கோட்டின் ஆளுமையை நான் புதிதாகக் கட்டமைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒருவிதமான சுறுசுறுப்பான, ஆனால் சுயதிருப்தி கொண்ட மனநிலையை அவை வெளிப்படுத்துவது போலவும், உருவாக்குவது போலவும், இடைவிடாமல் அதையே வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பது போலவும் தோன்றின. இது நியாயமற்றது; ஏனெனில், அந்த மனநிலைக்கும் அவரது புத்தகங்களில் இழையோடியிருந்த அறிவுத்திறனுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை—மென்மையான, தெய்வீக ஞானம் செறிந்த அந்தப் புத்தகங்களை நான் மிக நன்றாகவே அறிந்திருந்தேன். புத்தகங்களிலிருந்து தொடங்கினால், அந்த நத்தை ஓடு போன்ற மூக்கை நான் ஒருபோதும் அடைந்திருக்க மாட்டேன்; ஆனால் அந்த மூக்கிலிருந்து தொடங்கினால்—அது எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், ஒருவித விசித்திரமான அலட்சியப் போக்குடன் தன் போக்கில் சென்றுகொண்டிருந்தது—நான் பெர்கோட்டின் படைப்புகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு திசையை நோக்கிச் சென்றேன்; அது ஒரு அவசரக்காரப் பொறியாளரின் மனநிலையை நோக்கி என்னை இட்டுச் சென்றது: அதாவது, ஒருவர் நலம் விசாரிப்பதற்கு முன்பே "நன்றி, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்பதைச் சரியாகக் கருதுபவர்; அல்லது, "உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி" என்று கூறப்பட்டால், வீணான சம்பிரதாயங்களில் பொன்னான நேரத்தைச் செலவிடாமல் தவிர்ப்பதால் அது சுருக்கமான, புத்திசாலித்தனமான மற்றும் நவீனமான பதில் என்று நினைத்துக்கொண்டு "அதேபோலத்தான்" (Likewise) என்று பதிலளிப்பவர். பெயர்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கற்பனை வளம் மிக்க ஓவியர்கள்; அவை மனிதர்கள் மற்றும் இடங்களைப் பற்றிய சித்திரங்களை நமக்கு அளிக்கின்றன—ஆனால் அவை நிஜத்துடன் மிகக் குறைந்த அளவே ஒத்துப்போகின்றன. இதனால், நாம் கற்பனை செய்த உலகத்திற்குப் பதிலாகக் கண்ணெதிரே உள்ள உலகத்தை எதிர்கொள்ளும்போது பெரும்பாலும் ஒருவித திகைப்புக்கு ஆளாகிறோம்—சொல்லப்போனால், அந்தத் தோற்ற உலகமே *உண்மையான* உலகம் என்று சொல்லிவிட முடியாது; ஏனெனில், நமது கற்பனையைப் போலவே நமது புலன்களாலும் ஒரு பொருளின் உண்மையான வடிவத்தை அப்படியே உள்வாங்க முடிவதில்லை. இதன் விளைவாக, நிஜத்திலிருந்து நாம் பெறும்—அதிகபட்சம் தோராயமான—சித்திரங்கள், நாம் காணும் உலகத்திலிருந்து எவ்வளவு வேறுபடுகின்றனவோ, அதே அளவு அந்த உலகமும் நாம் கற்பனை செய்த உலகத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது. ஆயினும், பெர்கோட்டைப் பொறுத்தவரை, முன்பே தெரிந்திருந்த அவரது பெயரால் ஏற்பட்ட சங்கடமானது, அவரது உண்மையான படைப்புகள் எனக்கு ஏற்படுத்திய அசௌகரியத்துடன் ஒப்பிடுகையில் ஒன்றுமே இல்லை; அந்தப் படைப்புக்கு - ஒரு பலூனைப் போல - ஆடு தாடி வைத்த அந்த மனிதரை நான் பிணைத்து வைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது; ஆனால் அந்தப் படைப்புக்கு உயரே பறக்கும் வல்லமை தொடர்ந்து இருக்குமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் மிகவும் நேசித்த அந்தப் புத்தகங்களின் ஆசிரியர் அவர்தான் என்பது உறுதியாகத் தெரிந்தது; ஏனெனில், அவற்றில் ஒன்றின் மீதான என் விருப்பத்தை மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) அவரிடம் குறிப்பிடுவது பொருத்தமானது என்று நினைத்தபோது, ​​வேறொரு விருந்தினரிடம் சொல்லாமல் அவரிடம் பகிர்ந்துகொண்டதில் அவர் எந்த ஆச்சரியத்தையும் காட்டவில்லை; அதை ஒரு தவறு என்றும் அவர் கருதவில்லை. இருப்பினும், கூடியிருந்த விருந்தினர்களின் மரியாதைக்காக அவர் அணிந்திருந்த 'ஃப்ராக் கோட்' (frock coat) ஆடைக்குள், வரவிருக்கும் மதிய உணவை உண்ணத் துடிக்கும் உடலோடு அவர் இருந்தார்; அவரது கவனம் வேறு சில உடனடி யதார்த்தங்களில் ஈடுபட்டிருந்தது. எனவே, தனது புத்தகங்களைப் பற்றிய எண்ணம் வந்தபோது அவர் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தார் - அது, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வேஷப் போட்டிக்காக (fancy-dress ball) 'டியூக் ஆஃப் கைஸ்' (Duke of Guise) போல வேடமணிந்ததை நினைவுகூர்ந்து புன்னகைப்பதைப் போன்ற ஒரு புன்னகையாக இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், என் பார்வையில் அந்தப் புத்தகங்கள் உடனடியாகத் தங்கள் பொலிவை இழந்தன; அவற்றுடன் அழகு, பிரபஞ்சம் மற்றும் வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த மதிப்பும் சரிந்து விழுந்தன; அவை ஆடு தாடி வைத்த ஒரு மனிதனின் சாதாரணமான பொழுதுபோக்கு நடவடிக்கையைத் தவிர வேறெதுவுமில்லை என்று தோன்றின. அவர் தனது கலைப்பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால், முத்துச் சிப்பிகள் நிறைந்த ஒரு தீவில் அவர் வாழ்ந்திருந்தால், அதற்குப் பதிலாக அவர் வெற்றிகரமாக முத்து வணிகத்தில் ஈடுபட்டிருப்பார். அவரது படைப்பு எனக்கு அவ்வளவு தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றவில்லை. ஆகவே, படைப்புத்திறன் என்பது சிறந்த எழுத்தாளர்கள் கடவுள்கள் என்பதற்கான உண்மையான சான்றா - அதாவது ஒவ்வொருவரும் தமக்கே உரித்தான ஒரு ராஜ்யத்தை ஆள்பவர்களா - அல்லது அதிலெல்லாம் ஒருவிதமான செயற்கைத்தன்மை கலந்திருக்கிறதா என்று நான் யோசித்தேன்; ஒருவேளை அவர்களின் படைப்புகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள், அவர்களின் ஆளுமைகளுக்கு இடையிலான அடிப்படை மற்றும் தீவிரமான வேறுபாட்டின் வெளிப்பாடாக இல்லாமல், வெறும் உழைப்பின் விளைவாகக்கூட இருக்கலாம் அல்லவா?

இருப்பினும், நாங்கள் உணவு மேசைக்குச் சென்றோம். என் தட்டுக்கு அருகில், தண்டுப்பகுதி வெள்ளித் தாளில் சுற்றப்பட்ட ஒரு கார்னேஷன் (carnation) மலர் இருந்தது. வரவேற்பறையில் என்னிடம் கொடுக்கப்பட்ட - நான் முற்றிலும் மறந்துவிட்டிருந்த - அந்த உறையைப் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட திகைப்பை விட, இது எனக்குக் குறைவான சங்கடத்தையே அளித்தது. அந்த வழக்கம் எனக்குப் புதிதாக இருந்தாலும், மற்ற ஆண் விருந்தினர்கள் அனைவரும் தங்கள் இடங்களுக்கு அருகில் இருந்த அதே போன்ற கார்னேஷன் மலரை எடுத்து, தங்கள் 'ஃப்ராக் கோட்' ஆடைகளின் பொத்தான் துளையில் (buttonhole) செருகிக்கொள்வதைப் பார்த்தபோது, ​​அது எனக்குப் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகத் தோன்றியது. தேவாலயத்தில் ஒரு சுதந்திர சிந்தனையாளருக்கே உரிய இயல்பான பாவனையுடன் நானும் அதைப் பின்பற்றினேன்—திருப்பலி பற்றி அறிமுகமில்லாதவன், ஆனாலும் மற்றவர்கள் அனைவரும் எழும்போது நானும் எழுந்து, அவர்கள் மண்டியிட்ட ஒரு கணம் கழித்து மண்டியிடுபவன். மற்றொரு அறிமுகமில்லாத, அவ்வளவு விரைவாக மறையாத வழக்கம் எனக்கு அதிக அதிருப்தியை அளித்தது. என் தட்டின் மறுபுறத்தில், கருமையான ஒரு பொருளால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு சிறிய தட்டு இருந்தது; அது காவியார் என்று எனக்குத் தெரியாது. அதை வைத்து என்ன செய்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அதைச் சாப்பிடக்கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன்.

பெர்கோட் எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தார்; அவர் பேசுவதை என்னால் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது. அப்போதுதான் திரு. டி நோர்பாய்ஸ் கொண்டிருந்த அபிப்பிராயத்தை நான் புரிந்துகொண்டேன். அவருக்கு உண்மையிலேயே ஒரு விசித்திரமான குரல் இருந்தது; குரலின் இயல்பான தன்மைகளை எதுவும் மாற்றிவிடாது......வெறும் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவதைத் தாண்டி: இரட்டை உயிரெழுத்துகளின் (diphthongs) ஒலி அதிர்வுகளும் உதட்டொலிகளின் (labials) ஆற்றலும் அதனால் பாதிக்கப்படுகின்றன. அவரது பேச்சு நடையும் அவ்வாறே இருந்தது. அது அவரது எழுத்து நடையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக எனக்குத் தோன்றியது—அவர் பேசிய விஷயங்கள் அவரது புத்தகங்களின் உள்ளடக்கத்திலிருந்து தனித்து நின்றன. ஆயினும், அந்தக்குரல் ஒரு முகமூடிக்குள்ளிருந்து வெளிப்படுவது போன்றிருந்தது; அவரது உரைநடையில் நாம் ஏற்கனவே திரையின்றிக் கண்ட முகத்தை அது உடனடியாக வெளிப்படுத்தவில்லை. உரையாடலின் சில தருணங்களில்—அதாவது, 'எம். டி நார்பாய்ஸ்' (M. de Norpois) என்பவருக்கு மட்டும் செயற்கையானதாகவும் விரும்பத்தகாததாகவும் தோன்றும் வகையில் பெர்கோட் (Bergotte) பேசும்போதெல்லாம்—அவரது புத்தகங்களில் கவித்துவமாகவும் இசைத்தன்மையுடனும் அமைந்த பகுதிகளுக்கும் அவரது பேச்சுக்கும் இடையிலான துல்லியமான ஒற்றுமையைக் கண்டறிய எனக்கு நீண்ட நேரம் பிடித்தது. சொற்களின் நேரடிப் பொருளைச் சாராமல், அவற்றில் ஒருவிதச் சிற்பக்கலைக்குரிய அழகை அவர் உணர்ந்திருந்தார்; இலக்கிய நடை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் ஆன்மாவை வெளிப்படுத்தாமல், அதனுடன் வேறொரு வகையில் தொடர்பு கொள்வதால், பெர்கோட் பேசுவது பெரும்பாலும் ஒருவித முரண்பட்ட அல்லது தொடர்பற்ற தன்மையைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. அவர் சில சொற்களை ஒரு குறிப்பிட்ட தொனியில் உச்சரிப்பார்; அச்சொற்களுக்கு அடியில் உள்ள ஒரு பிம்பத்தை அவர் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கும்போது, ​​இடைவெளியின்றி—நீண்ட நேரம் நீடிக்கும் ஒரு இசைக்குறிப்பைப் போல—சலிப்பூட்டும் ஒரே சீரான தொனியில் அவற்றை நீட்டி முழக்குவார். இவ்வாறு, ஆடம்பரமான, அழுத்தமான மற்றும் ஒரே சீரான தொனியிலான பேச்சு அவரது கருத்துகளின் அழகியல் தன்மையின் அடையாளமாக மாறியது—அதாவது, அவரது புத்தகங்களில் பிம்பங்களின் ஓட்டத்தையும் இசைநயத்தையும் உருவாக்கிய அதே ஆற்றலின் பேச்சுவடிவ வெளிப்பாடாக அது அமைந்தது. ஆரம்பத்தில் இதை உணர்வது எனக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது; ஏனெனில், அத்தகைய தருணங்களில் அவர் சொன்னவை—அவை மிகச்சரியாக 'பெர்கோட்' பாணியிலேயே இருந்தபோதிலும்—'பெர்கோட்' பாணியாகவே எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவை துல்லியமான எண்ணங்களின் குவியலாக இருந்தன; பல பத்தி எழுத்தாளர்கள் (columnists) தமதாக்கிக்கொண்ட அந்த 'பெர்கோட் பாணி'யிலிருந்து அவை முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன. இந்த வேறுபாடு—புகைபடிந்த கண்ணாடிக்குப் பின்னால் தெரியும் பிம்பத்தைப் போல உரையாடலின் ஊடாக மங்கலாகத் தெரிந்தது—ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்தியது: பெர்கோட்டின் ஒரு பக்கத்தை வாசிக்கும்போது, ​​அது அந்தச் சலிப்பூட்டும் போலியான எழுத்தாளர்கள் எழுதியதாக ஒருபோதும் இருக்காது; அதாவது, செய்தித்தாள்களிலும் புத்தகங்களிலும் 'பெர்கோட் பாணியில்' என்று கூறிக்கொண்டு, ஏராளமான பிம்பங்களாலும் எண்ணங்களாலும் தங்கள் உரைநடையை அலங்கரித்த அந்த எழுத்தாளர்களின் எழுத்துக்களிலிருந்து அது முற்றிலும் வேறானதாக இருந்தது. இந்த நடையியல் வேறுபாடு உருவானதற்குக் காரணம், "பெர்கோட் அம்சம்" (Bergotte element) என்பது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு விலைமதிப்பற்ற மற்றும் உண்மையான விஷயமாக இருந்ததுதான்; அது ஒரு பொருளின் ஆழத்தில் மறைந்திருந்து, அந்தப் பெரும் எழுத்தாளரின் மேதமையால் வெளிக்கொணரப்பட்டது. வெறும் "பெர்கோட்-பாணி" (Bergotte-isms) வெளிப்பாடுகளை உருவாக்குவதை விட, அந்த உள்ளீடான சாரத்தை வெளிக்கொணர்வதே அந்த மென்மையான படைப்பாளியின் உண்மையான நோக்கமாக இருந்தது. உண்மையில், அவர் அவற்றை வேண்டுமென்றே உருவாக்கவில்லை; அவர் இயல்பாகவே 'பெர்கோட்' ஆக இருந்ததால் அவை அவரிடமிருந்து வெளிப்பட்டன. அந்த வகையில், அவரது படைப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு புதிய அழகும், ஒரு பொருளுக்குள் பொதிந்திருந்த அந்தச் சிறிய 'பெர்கோட்' தன்மையைப் பிரதிபலித்தது—அதாவது அவர் வெற்றிகரமாக வெளிக்கொண்டு வந்த அந்தத் தன்மையை. ஆயினும், இந்த ஒற்றுமை அந்த அழகை மற்றவற்றுடன் சேர்த்து அடையாளம் காண உதவினாலும், அது தனித்துவமானதாகவும் இருந்தது—அதை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்த அந்தத் தனித்துவமான கண்டுபிடிப்பைப் போலவே. அது புதியதாக இருந்தது; எனவே, "பெர்கோட் பாணி" என்று அறியப்பட்டதிலிருந்து அது வேறுபட்டிருந்தது. அந்தப் பாணி என்பது அவர் ஏற்கனவே கண்டறிந்து பதிவு செய்த "பெர்கோட்" அம்சங்களின் ஒரு தெளிவற்ற கலவையாகும்; அது, மேதமை இல்லாதவர்களுக்கு அவர் அடுத்து எதைக் கண்டறிவார் என்பதை ஊகிக்கும் வாய்ப்பை அளிக்கவில்லை. இது அனைத்துப் பெரும் எழுத்தாளர்களுக்கும் பொருந்தும்: அவர்களின் வாக்கியங்களின் அழகு கணிக்க முடியாதது; அது இன்னும் சந்திக்காத ஒரு பெண்ணின் அழகைப் போன்றது. அது ஒரு படைப்புச் செயல்; ஏனெனில் அது தங்களைப் பற்றியது அல்லாமல், தாங்கள் சிந்திக்கும் ஒரு வெளிப்புறப் பொருளில் இருந்து—இதுவரை வெளிப்படுத்தப்படாத ஒன்றிலிருந்து—உருவாகிறது. செயிண்ட்-சைமனைப் (Saint-Simon) போல எழுத விரும்பும் ஒரு நவீன நினைவுக்குறிப்பு எழுத்தாளர்—மிகவும் மெனக்கெடுவது போலத் தெரியாமலேயே—வில்லார்ஸ் (Villars) பற்றிய சித்திரத்தின் முதல் வரியை எழுதிவிடக்கூடும்: "அவர் சற்று உயரமான, கருநிறம் கொண்ட மனிதர்... துடிப்பான, வெளிப்படையான, உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் முகபாவனை கொண்டவர்"; ஆனால், "உண்மையில் சற்று பைத்தியக்காரத்தனம் கொண்டவர்" என்று தொடங்கும் இரண்டாவது வரியைக் கண்டறிய அவரை எந்த உள் உந்துதல் வழிநடத்த முடியும்? உண்மையான பன்முகத்தன்மை என்பது, எதிர்பாராத ஆனால் உண்மையான கூறுகளின் செழுமையில் உள்ளது—வசந்த கால வேலியொன்று ஏற்கனவே மலர்களால் நிரம்பி வழிவது போல் தோன்றினாலும், அதிலிருந்து எதிர்பாராத விதமாக நீல நிற மலர்கள் கொத்தாகத் தோன்றுவதைப் போல. மாறாக, பன்முகத்தன்மையின் வெறும் வடிவ ரீதியான அனுகரணமோ (இந்த வாதம் மற்ற அனைத்து நடையியல் பண்புகளுக்கும் பொருந்தும்)—வெறுமையையும் ஒரே மாதிரியான தன்மையையும் மட்டுமே விளைவிக்கிறது; இது பன்முகத்தன்மைக்கு நேர்மாறானது. மேலும், இது அத்தகைய பன்முகத்தன்மையின் உண்மையான தன்மையை மேதைகளின் படைப்புகளில் புரிந்துகொள்ளத் தவறியவர்களுக்கு மட்டுமே, அது இருப்பது போன்ற ஒரு மாயையை அல்லது நினைவை உருவாக்கக்கூடும்.