மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)அத்தியாயம் 2 : சோடோம் மற்றும் கோமோரா

மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
இழந்த காலத்தைத் தேடி (In Search of Lost Time)
கல்லிமார்ட், 1923 (தொகுதி 9: சோடோம் மற்றும் கோமோரா, பக். 233–337),
கல்லிமார்ட், 1923 (தொகுதி 10: சோடோம் மற்றும் கோமோரா, பக். 7–147).
சோடோம் மற்றும் கோமோரா – பகுதி 2 – அத்தியாயம் 2


அத்தியாயம் இரண்டு


ஆல்பர்ட்டினின் மர்மங்கள். — கண்ணாடியில் அவள் காணும் இளம் பெண்கள். — அறிமுகமில்லாத பெண்மணி. — மின்தூக்கிப் பணியாளன். — மேடம் டி காம்ப்ரிமர். — திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டின் இன்பங்கள். — மோரலின் விசித்திரமான குணாதிசயத்தின் முதல் சித்திரம். — வெர்டுரின் தம்பதியினரின் இல்லத்தில் திரு. டி சார்லஸ் விருந்து உண்கிறார்.


தனிமையில் மேற்கொண்ட இந்த நடைப்பயணம் எனக்குத் தரும் இன்பம், என் பாட்டி குறித்த நினைவுகளை மங்கச் செய்துவிடுமோ என்று அஞ்சினேன்; எனவே, அவர் அனுபவித்த ஒரு பெரும் உணர்வுப்பூர்வமான துயரத்தை நினைவுகூர்வதன் மூலம் அந்த நினைவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முயன்றேன். என் அழைப்பிற்கிணங்க, அந்தத் துயரம் என் இதயத்திற்குள் தன்னைத்தானே கட்டமைத்துக்கொள்ள முயலும்; அதன் பிரம்மாண்டமான தூண்கள் மேல்நோக்கி எழும்பும். ஆனால், அதற்கேற்ப என் இதயம் மிகச் சிறியதாக இருந்தது—அவ்வளவு பெரிய துயரத்தைத் தாங்கும் வலிமை எனக்கு இல்லை—துயரம் முழுமையாக உருப்பெறும் தருணத்தில் என் கவனம் சிதறிவிடும்; அலைகள் தங்கள் வளைவை முழுமையாக அமைப்பதற்கு முன்பே சரிந்து விழுவதைப் போல, அந்தத் துயரத்தின் வளைவுகளும் ஒன்றோடொன்று இணைவதற்கு முன்பே சரிந்துவிடும். ஆயினும், என் பாட்டியின் மரணம் குறித்த என் துயரம் தணிந்து வருவதை என் கனவுகள் மட்டுமே எனக்கு உணர்த்தின; ஏனெனில், அவர் 'இல்லாதவர்' (இறந்தவர்) என்ற என் எண்ணத்தின் பாரம் அவர் மீது கனமாக இல்லாதவாறு அந்தக் கனவுகளில் அவர் தோன்றினார். அவர் இன்னும் உடல்நலக்குறைவுடன் இருந்தாலும் குணமடைந்து வருவதைக் காண்பேன்; அவர் முன்னேற்றம் கண்டிருப்பதை உணர்வேன். அவர் தான் அனுபவித்த துன்பங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட முற்பட்டால், முத்தங்களால் அவரை அமைதிப்படுத்தி, அவர் இப்போது நிரந்தரமாகக் குணமடைந்துவிட்டார் என்று உறுதியளிப்பேன். மரணம் என்பது உண்மையில் ஒரு நோய், அதிலிருந்து ஒருவரால் மீண்டு வர முடியும் என்பதைச் சந்தேகிப்பவர்களுக்கு நான் காட்ட விரும்பினேன். ஆனால், கடந்த காலத்தில் அவரிடம் இருந்த அந்தச் செழுமையான, இயல்பான துடிப்பு இப்போது என்னால் காண முடியவில்லை. அவரது வார்த்தைகள் வெறும் பலவீனமான, பணிவான பதில்களாகவே இருந்தன—அவை கிட்டத்தட்ட என்னுடைய வார்த்தைகளின் எதிரொலியாகவே இருந்தன; என் சொந்த எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை அவர்.

மீண்டும் ஒரு உடல்ரீதியான காம வேட்கையை உணரும் நிலையில் நான் இல்லாவிட்டாலும், ஆல்பர்ட்டின் எனக்குள் மகிழ்ச்சிக்கான ஒருவித ஏக்கம் அல்லது விருப்பத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினாள். நமக்குள்ளேயே எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கும் பரஸ்பர பாசம் சார்ந்த சில கனவுகள், ஒருவித ஈர்ப்பின் மூலம், நாம் இன்பம் துய்த்த ஒரு பெண்ணின் நினைவோடு (அந்த நினைவு சற்றே மங்கலாகியிருக்கும் பட்சத்தில்) இயல்பாகவே ஒன்றிணைகின்றன. இந்த உணர்வு ஆல்பர்ட்டினின் முகத்தின் சில அம்சங்களை என் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது—அவை உடல்ரீதியான காமத்தால் தூண்டப்படும் தோற்றங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவை; மென்மையானவை, ஆனால் உற்சாகம் குறைந்தவை. மேலும், இந்த உணர்வு காமத்தைப் போல அவசரமானதாக இல்லாததால், பால்பெக்கிலிருந்து ஆல்பர்ட்டின் கிளம்புவதற்கு முன் அவளை மீண்டும் சந்திக்க முயலாமல், அந்த உணர்வை நிறைவேற்றிக்கொள்வதை அடுத்த குளிர்காலம் வரை கூட நான் மனமுவந்து ஒத்திவைத்திருப்பேன். ஆயினும், துயரம் இன்னும் தீவிரமாக இருக்கும்போதே கூட, உடல்ரீதியான காமம் மீண்டும் விழித்துக்கொள்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நீண்ட நேரம் ஓய்வெடுக்க வேண்டியிருந்த என் படுக்கையிலிருந்து, ஆல்பர்ட்டின் வந்து நாங்கள் முன்பு விளையாடிய விளையாட்டுகளை மீண்டும் தொடர வேண்டும் என்று நான் ஏங்கினேன். ஒரு குழந்தையை இழந்த தம்பதியினர், அதே அறையில் விரைவில் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து, இறந்துபோன அந்தச் சிறு குழந்தைக்கு ஒரு சகோதரனையோ சகோதரியையோ உருவாக்கிக்கொள்வதை நாம் காண்பதில்லையா? அந்த நாளில் கடல் காட்சியளித்த விதத்தைப் பார்ப்பதற்காக ஜன்னலுக்குச் சென்று, இந்த ஆசையிலிருந்து என் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப முயன்றேன். முதல் ஆண்டைப் போலவே, கடலின் தோற்றம் ஒரு நாளுக்கும் அடுத்த நாளுக்கும் இடையே அரிதாகவே ஒரே மாதிரியாக இருந்தது. ஆயினும், சொல்லப்போனால், அவை அந்த முதல் ஆண்டின் கடல் காட்சிகளுடன் மிகக் குறைந்த அளவே ஒற்றுமை கொண்டிருந்தன. அதற்குக் காரணங்கள் பலவாக இருக்கலாம்: இப்போது புயல்களுடன் கூடிய வசந்த காலம் நிலவியது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்; அல்லது முதல் வருகையின் அதே காலகட்டத்தில் நான் வந்திருந்தாலும் கூட, மாறுபட்ட மற்றும் நிலையற்ற வானிலை அந்த மென்மையான, மூடுபனி சூழ்ந்த, நுட்பமான கடல் அலைகளை இந்தக் கடற்கரையை நெருங்கவிடாமல் தடுத்திருக்கலாம்—அந்த அலைகளை நான் ஒரு காலத்தில் சுட்டெரிக்கும் நாட்களில் கடற்கரையில் அமைதியாக உறங்குவதைப் போலவும், அவற்றின் நீல நிற மார்புப்பகுதி மென்மையான, சீரான துடிப்போடு கண்ணுக்குத் தெரியாத வகையில் ஏறி இறங்குவதாகவும் பார்த்திருந்தேன்; அல்லது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு காலத்தில் நான் வேண்டுமென்றே கவனிக்காமல் விட்ட அம்சங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்க எல்ஸ்டிர் (Elstir) எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்ததால், முதல் ஆண்டில் என்னால் காண முடியாத காட்சிகளில் என் கண்கள் இப்போது நிலைத்திருந்தன. மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸுடன் (Mme de Villeparisis) நான் மேற்கொண்ட கிராமப்புற நடைப்பயணங்களுக்கும், நிலையான பெருங்கடலின் திரவத்தன்மை கொண்ட, எட்டமுடியாத, புராணத் தன்மை வாய்ந்த இருப்புக்கும் இடையே ஒரு காலத்தில் எனக்குள் இருந்த அந்தத் தீவிரமான முரண்பாடு இப்போது இல்லை. சொல்லப்போனால், சில நாட்களில் கடலே கூட ஒரு கிராமப்புறக் காட்சியைப் போலத் தோன்றியது. வானிலை மிகச் சிறப்பாக அமையும் அந்த அரிதான நாட்களில், நீர்ப்பரப்பின் மீது வெப்பம் ஒரு தூசு படிந்த வெண்மையான பாதையை—கிராமத்துச் சாலை ஒன்றைப் போல—வரைந்து காட்டும்; அதன் பின்னணியில், ஒரு மீன்பிடிப் படகின் மெல்லிய பாய்மரக் கம்பம் கிராமத்துத் தேவாலயத்தின் கோபுரத்தைப் போல உயர்ந்து நிற்கும். தொலைவில் ஒரு இழுவைப்படகின் புகைபோக்கி மட்டுமே தெரிந்து, வெகுதொலைவில் உள்ள ஒரு தொழிற்சாலையைப் போலப் புகையைக் கக்கிக்கொண்டிருக்கும்; அதேவேளையில் அடிவானத்தில், பாய்மரத்தால் உருவானதாக இருந்தாலும் திடமான சுண்ணாம்புக்கல் அமைப்பைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒரு தனித்த, வட்டமான வெண் சதுரம்—மருத்துவமனை அல்லது பள்ளி போன்ற ஏதோவொரு தனிமையான கட்டிடத்தின் சூரிய ஒளி படும் மூலையை நினைவூட்டும். மேலும், சூரிய ஒளியுடன் மேகங்களும் காற்றும் இணையும் அந்த நாட்களில், அந்த முதல் பார்வையில் தோன்றிய மாயத்தோற்றத்தை (அல்லது தவறான கணிப்பை) அவை உறுதிப்படுத்தி, கற்பனையில் எழுந்த அந்த எண்ணத்தை மேலும் வலுப்படுத்தும்; ஏனெனில், அங்குள்ள தெளிவான வண்ணப் பகுதிகள் ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கும் விதம்—கிராமப்புறங்களில் வெவ்வேறு பயிர்கள் பயிரிடப்பட்டிருக்கும் நிலப்பரப்பின் வண்ணக் கலவையை ஒத்திருக்கும்......கடல் மேற்பரப்பின் கடுமையான, மஞ்சள் நிறத்திலான, கிட்டத்தட்ட சேறு கலந்தது போன்ற சீரற்ற தன்மைகள்; சுறுசுறுப்பான மாலுமிகள் ஏதோ அறுவடை செய்வது போல் தோன்றிய ஒரு படகை மறைத்து நின்ற அலைகளின் மேடுபள்ளங்கள்—புயல் வீசும் நாட்களில் இவை அனைத்தும் கடலை, நான் முன்பு பயணம் செய்த மற்றும் விரைவில் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளவிருந்த சாலைகளைப் போலவே—பல்வகைத்தன்மை கொண்டதாகவும், உறுதியானதாகவும், கரடுமுரடானதாகவும், மக்கள் நடமாட்டம் மிக்கதாகவும், நாகரிகம் சார்ந்ததாகவும் மாற்றிக் காட்டின. ஒரு நாள், என் விருப்பத்தை மேலும் அடக்க முடியாமல், மீண்டும் படுக்கைக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, நான் ஆடை அணிந்துகொண்டு இன்கார்வில்லிலிருந்து (Incarville) ஆல்பர்ட்டினை (Albertine) அழைத்து வரப் புறப்பட்டேன். அவளை டூவில் (Douville) வரை என்னுடன் வருமாறு கேட்பேன்; அங்கிருந்து ஃபெட்டர்னில் (Féterne) உள்ள மேடம் டி கேம்ப்ரேமரை (Mme de Cambremer) மற்றும் லா ராஸ்பெலியரில் (La Raspelière) உள்ள மேடம் வெர்டுரினையும் (Mme Verdurin) சந்திக்கச் செல்வேன். அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஆல்பர்ட்டின் கடற்கரையில் எனக்காகக் காத்திருப்பாள், இருட்டிய பிறகு நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாகத் திரும்புவோம். நான் அந்தச் சிறிய உள்ளூர் ரயிலில் ஏறினேன்—அதன் பல்வேறு வட்டாரப் பெயர்களை நான் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ஆல்பர்ட்டின் மற்றும் அவளது நண்பர்களிடமிருந்து அறிந்திருந்தேன்: எண்ணற்ற வளைவுகள் மற்றும் திருப்பங்கள் இருந்ததால் *le Tortillard* (வளைந்து நெளிந்து செல்பவர்); மிக மெதுவாக நகர்ந்ததால் *le Tacot* (பழைய துருப்பிடித்த வண்டி); பாதசாரிகளை விலகிச் செல்ல எச்சரிக்கும் பயங்கரமான சைரன் ஒலி எழுப்பியதால் *le Transatlantique*; *le Decauville* மற்றும் *le Funi* (பாறையின் மீது ஏறினாலும் அது ஒரு 'ஃபியூனிகுலர்' (funicular) ரயில் அல்ல, அதேபோல் 60 செ.மீ தண்டவாள இடைவெளி இருந்தாலும் அது முழுமையான 'டெகாவ்வில்' (Decauville) வகையும் அல்ல); பால்பெக் (Balbec) முதல் கிரால்வாஸ்ட் (Grallevast) வரை ஆங்கர்வில் (Angerville) வழியாகச் சென்றதால் *le B.A.G.*; மற்றும் தெற்கு நார்மண்டி டிராம்வே பாதையின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததால் *le Tram* அல்லது *le T.S.N.* எனப் பல பெயர்கள் அதற்கு இருந்தன. நான் ஒரு பெட்டியில் அமர்ந்தேன்; அதில் நானே ஒரே பயணியாக இருந்தேன். சூரியன் பிரகாசமாக இருந்தது, வெப்பம் மூச்சுமுட்டும் வகையில் இருந்தது; நான் நீல நிறத் திரையை இறக்கிவிட்டேன், அதன் வழியாக ஒரே ஒரு சூரிய ஒளிக்கீற்று மட்டுமே உள்ளே நுழைந்தது. ஆனால் உடனடியாக, பாரிஸிலிருந்து பால்பெக்கிற்கு நாங்கள் புறப்பட்டபோது ரயிலில் அமர்ந்திருந்த என் பாட்டி என் நினைவுக்கு வந்தார்—அப்போது, ​​நான் பீர் குடிப்பதைப் பார்த்து வேதனை அடைந்த அவர், அதைப் பார்க்க விரும்பாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டு தூங்குவது போல் நடித்திருந்தார். என் தாத்தா 'கோக்னாக்' (cognac) மதுவை அருந்தும்போது அவள் அடைந்த துயரத்தைக் கண்டு ஒரு காலத்தில் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை; ஆனால், அவளோ எனக்குத் தீங்கானது என்று கருதிய அந்த மதுவை நான் வேறொருவரின் அழைப்பின் பேரில் அருந்துவதைப் பார்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அதை நான் விரும்பியபடி தாராளமாக அருந்த அனுமதிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட வலியையும் அவளுக்கு நான் அளித்திருந்தேன். அதிலும் மோசமாக, என் கோபப் பிரவாகங்களாலும் மூச்சுத் திணறல்களாலும், அவளையே எனக்கு உதவவும் ஏன் அதை ஊக்குவிக்கவும் கூட நான் கட்டாயப்படுத்தினேன்; ஆழ்ந்த மனச்சோர்வுடனும், எதையும் பார்க்க விரும்பாததால் கண்களை மூடிக்கொண்டும், அமைதியாக அவள் வெளிப்படுத்திய அந்தத் தோற்றம் என் மனக்கண்ணில் இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. அத்தகையதொரு நினைவு, ஒரு மந்திரக்கோலின் வீச்சைப் போல, சிறிது காலமாக நான் இழந்து கொண்டிருந்த என் ஆன்மாவை மீட்டெடுத்தது; இறந்துபோன ஒரு பெண்ணை முத்தமிட வேண்டும் என்ற தீவிரமான தாகம் என் உதடுகளை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்த நிலையில், ரோஸ்மாண்ட்டுடன் (Rosemonde) நான் என்ன செய்திருக்க முடியும்? என் பாட்டி அனுபவித்த வேதனை என் இதயத்தில் பொங்கி எழுந்து அது மிக வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கேம்ப்ரேமர்கள் (Cambremers) மற்றும் வெர்டுரின்களிடம் (Verdurins) நான் என்ன சொல்லியிருக்க முடியும்? என்னால் அந்த ரயில் பெட்டியில் தொடர்ந்து இருக்க முடியவில்லை. 'மெய்ன்வில்-லா-டெய்ன்டுரியர்' (Maineville-la-Teinturière) நிலையத்தில் ரயில் நின்றவுடனேயே, என் முந்தைய திட்டங்களைக் கைவிட்டுவிட்டு நான் கீழே இறங்கினேன்; பாறை முகட்டை நோக்கிச் சென்று, அதன் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் பாதைகளில் நடக்கத் தொடங்கினேன். மெய்ன்வில் (Maineville) பகுதிக்குக் கணிசமான முக்கியத்துவமும் ஒரு விசித்திரமான புகழும் கிடைத்திருந்தது; ஏனெனில், பல சூதாட்ட விடுதிகளை நிர்வகித்து வந்த ஒருவர்—இன்பத்தை விற்பனை செய்பவர்—அங்கிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு இடத்தில், ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹோட்டலுக்கு இணையான பகட்டான ஆடம்பரத்துடன் கூடிய ஒரு விடுதியைக் கட்டியிருந்தார் (அதைப் பற்றி நாம் பிறகு பார்ப்போம்). வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், பிரெஞ்சு கடற்கரைப் பகுதியில் உருவாக்கப்பட்ட முதல் உயர்தர 'இன்ப விடுதி' அதுதான்; அதுபோன்ற விடுதிகளில் அதுவே தனித்துவமானதும் கூட. ஒவ்வொரு துறைமுக நகரத்திலும் இது போன்ற இடங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன; ஆனால் அவை மாலுமிகளுக்கும், அழகிய காட்சிகளை ரசிப்பவர்களுக்கும் மட்டுமே ஏற்றவை. அத்தகைய ரசனை கொண்டவர்கள், அந்த விடுதியின் உரிமையாளர்—அருகிலுள்ள பழமையான தேவாலயத்தைப் போலவே வயதானவராகவும், மதிப்பிற்குரியவராகவும், பாசி படிந்தவராகவும் தோற்றமளிப்பவர்—மீன்பிடிப் படகுகளின் வருகைக்காகத் தன் விடுதியின் வாசலில் நிற்பதைப் பார்த்து மகிழ்வார்கள்.

மேயரிடம் குடும்பத்தினர் விடுத்த பயனற்ற எதிர்ப்புகளையும் மீறித் துணிச்சலாக நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பகட்டான 'இன்ப விடுதி'யிலிருந்து விலகி, நான் பாறை முகட்டை நோக்கிச் சென்று, பால்பெக் (Balbec) நகரை நோக்கிய வளைவுப் பாதைகளில் நடக்கத் தொடங்கினேன். 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் அழைப்பு என் காதில் விழுந்தது, ஆனால் நான் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. ஆப்பிள் மலர்களுக்கு அருகில் வசித்த, அவ்வளவு வசதியில்லாத அவர்கள், அந்தப் பெரும் சைடர் தயாரிப்பாளர்களின் மகள்களுக்குரிய புத்தம் புதிய, ரோஜா இதழ்கள் போன்ற மேனியை ஏற்றுக்கொண்டபோதிலும், அந்த மலர்கள் சற்றே கனமானவை என்று கருதினார்கள். தங்களுக்குப் பெரிய செல்வம் இல்லை என்றாலும், தாங்கள் அதிகளவில் விரும்பப்படுகிறோம் என்பதையும், வசீகரிக்க ஒரு எளிமையான, கலைந்த வெண்மை மட்டுமே தங்களுக்குத் தேவை என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

நான் திரும்பியதும், ஹோட்டல் காவலாளி ஒரு மரணத்தை அறிவிக்கும் கருப்பு விளிம்பு கொண்ட கடிதத்தை என்னிடம் கொடுத்தார்; அதில் கையெழுத்திட்டவர்களில் மார்க்விஸ் மற்றும் மார்க்விஸ் டி கோன்வில், விகோம்ட் மற்றும் விகோம்டெஸ் டி ஆம்ஃப்ரேவில், கோம்ட் மற்றும் கோம்டெஸ் டி பெர்ன்வில், மார்க்விஸ் மற்றும் மார்க்விஸ் டி கிரெயின்கோர்ட், கோம்ட் டி அமெனோன்கோர்ட், கோம்டெஸ் டி மெய்ன்வில், கோம்ட் மற்றும் கோம்டெஸ் டி ஃபிராங்கெட்டோ, மற்றும் கோம்டெஸ் டி ஷாவர்னி (பிறப்புப் பெயர் டி ஐகிள்வில்) ஆகியோர் அடங்குவர்—அவளைப் பற்றிக் கேட்டபோது, ​​அதற்கான காரணம் எனக்கு இறுதியாகப் புரிந்தது......மார்கிஸ் டி காம்ப்ரிமர் (இயற்பெயர் டு மெஸ்னில் லா கிச்சார்ட்) மற்றும் மார்கிஸ் மற்றும் மார்கிஸ் டி காம்ப்ரிமர் ஆகியோரின் பெயர்களை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டபோதும், காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தின் உறவினரான மறைந்த அந்தப் பெண்மணி 'எலியனோர்-யூஃப்ராசி-ஹம்பர்ப்டைன் டி காம்ப்ரிமர், காம்டெஸ் டி கிரிக்கெடோட்' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தபோதும் அது எனக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. அந்த மாகாணக் குடும்பத்தின் பெயர்ப் பட்டியல்—மிகவும் நெருக்கமான கையெழுத்தில் பல வரிகளை நிரப்பியிருந்தது—அதில் சாமானியர்கள் எவரும் இல்லை; அதே சமயம் மிக உயர்ந்த புகழ்பெற்ற பட்டங்களும் இல்லை. மாறாக, அப்பகுதியின் முக்கிய இடங்களின் பெயர்களிலிருந்து உருவான உள்ளூர் பிரபுக்களின் பெயர்களே அதில் நிறைந்திருந்தன; அவை மகிழ்ச்சியான முடிவுகளைக் (*-ville*, *-court*) கொண்டோ அல்லது சில சமயங்களில் சற்று அடக்கமான முடிவுகளைக் (*-tot*) கொண்டோ ஒலித்தன. தங்கள் கோட்டைகளின் கூரை ஓடுகள் அல்லது தேவாலயங்களின் சுவர்ப்பூச்சுகளுக்குள் தங்களை மறைத்துக்கொண்டு, வளைவு கூரைகளுக்கு மேலோ அல்லது பிரதான கட்டிடங்களுக்கு மேலோ தங்கள் தலைகளைச் சற்றே நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்த இடங்கள்—நார்மன் பாணி விளக்குக் கோபுரங்களையோ அல்லது மிளகு-சாடி வடிவக் கூரைகளையோ (pepper-pot roof) மட்டுமே வெளிக்காட்டிக்கொண்டிருந்தன. ஐம்பது லீக் (league) சுற்றளவுக்குள் இருந்த அழகான கிராமங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுதிரட்டி, இடைவெளியோ அல்லது அந்நியர்களின் ஊடுருவலோ இன்றி, அந்த உயர்குடிப் பின்னணியும் கருப்பு விளிம்பும் கொண்ட கடிதத்தின் செவ்வக வடிவக் கட்டத்திற்குள் மிக நேர்த்தியாக அணிவகுத்து நிறுத்தியது போல அவை காட்சியளித்தன.

என் தாயார் தனது அறைக்குத் திரும்பியிருந்தார்; மேடம் டி செவிக்னேவின் (Madame de Sévigné) இந்த வாக்கியத்தைப் பற்றி அவர் சிந்திக்கலானார்: "உங்களைப் பற்றிய என் சிந்தனைகளைத் திசைதிருப்ப விரும்புபவர்கள் யாரையும் நான் காணவில்லை; மறைமுகமான வார்த்தைகளில் அவர்கள் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், உங்களைப் பற்றி நான் சிந்திப்பதைத் தடுக்க வேண்டும் என்பதுதான்; அது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது" — ஏனெனில், 'முதல் தலைவர்' (First President) அவரிடம் தன்னை வேறு விஷயங்களில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டு கவனத்தைத் திசைதிருப்ப வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார். என்னிடம் அவர் ரகசியமாக, "அது பார்மா இளவரசி (Princess of Parma)" என்று கூறினார். அந்த நீதிபதி எனக்குச் சுட்டிக்காட்டிய பெண்மணிக்கும், அந்த அரச குடும்பத்துப் பெண்மணிக்கும் இடையே எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பதைப் பார்த்ததும் என் பயம் மறைந்துபோனது. ஆனால், மேடம் டி லக்சம்பர்க்கின் வீட்டிலிருந்து திரும்பும் வழியில் இரவு தங்குவதற்காக அவர் ஒரு அறையை முன்பதிவு செய்திருந்ததால், புதிதாக வந்து இறங்கும் எந்தப் பெண்ணையும் மக்கள் பார்மா இளவரசி என்று தவறாக நினைக்கும் சூழல் உருவானது; அது என்னை மாடிக்குச் சென்று, எனது பரண் அறையில் (attic room) என்னைத்தானே பூட்டிக்கொள்ளத் தூண்டியது.

அங்கே தனியாக இருக்க நான் விரும்பவில்லை. அப்போது மணி நான்குதான் ஆகியிருந்தது. ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) என்னுடன் வந்து அந்த மதியத்தின் மீதமுள்ள நேரத்தைக் கழிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவளை அழைத்து வருமாறு ஃபிரான்சுவாவிடம் (Françoise) நான் கூறினேன்.

ஆல்பர்ட்டின் என் மனதில் ஏற்படுத்தவிருந்த அந்த வேதனையான, இடைவிடாத அவநம்பிக்கை—குறிப்பாக, 'கொமோரா' (Gomorrah) பாணியிலான அந்த விசித்திரமான தன்மையைக் கொண்ட அவநம்பிக்கை—அந்தத் தருணத்தில்தான் தொடங்கியது என்று சொன்னால் அது பொய்யாகவே இருக்கும். இருப்பினும், அன்று முதல்—இது முதல் முறை இல்லையென்றாலும்—எனது காத்திருப்பு ஒருவித பதற்றத்துடனேயே இருந்தது. ஃபிரான்சுவா சென்ற பிறகு, அவள் திரும்பி வர வெகுநேரம் ஆனதால் நான் நம்பிக்கையிழக்கத் தொடங்கினேன். நான் விளக்கு எதையும் ஏற்றவில்லை. பகல் வெளிச்சம் மங்கிக்கொண்டிருந்தது. காற்று 'கேசினோ'வின் (Casino) கொடியை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அலைகள் உயர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த அமைதியான கடற்கரையில்—அந்தப் பதற்றமான, நிம்மதியற்ற வேளையின் தெளிவற்ற உணர்வை ஒரு குரலாக மொழிபெயர்த்துத் தீவிரப்படுத்துவது போல—ஹோட்டலுக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஒரு சிறிய 'பேரல் ஆர்கன்' (barrel organ) இசைக்கருவி வியன்னா வால்ட்ஸ் (Viennese waltzes) இசையை வாசித்துக்கொண்டிருந்தது. இறுதியாக ஃபிரான்சுவா வந்தாள், ஆனால் தனியாக. "என்னால் முடிந்தவரை வேகமாகச் சென்றேன், ஆனால் தன் தலைமுடி சரியாக அமையவில்லை என்று நினைத்ததால் அவள் வர விரும்பவில்லை. தலைமுடியில் 'போமேட்' (pomade) பூசுவதற்கு அவள் ஒரு மணி நேரமாவது செலவிட்டிருப்பாள்; குறைந்தது ஐந்து நிமிடங்களாவது ஆகியிருக்கும். இங்கே இப்போது வாசனை திரவியக் கடை போன்ற மணம் வீசப்போகிறது. அவள் வருகிறாள்; கண்ணாடியின் முன் தன்னைச் சரிசெய்துகொள்ள அங்கேயே தங்கிவிட்டாள். நான் அவளை அங்கேயே சந்திப்பேன் என்று நினைத்தேன்." ஆல்பர்ட்டின் வருவதற்கு இன்னும் நீண்ட நேரம் பிடித்தது. ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் அவள் வெளிப்படுத்திய மகிழ்ச்சியும் கனிவும் என் சோகத்தைப் போக்கின. (அன்று அவள் சொன்னதற்கு மாறாக) தான் இந்த முழுப் பருவக்காலமும் இங்கேயே தங்கப்போவதாக அவள் அறிவித்தாள்; மேலும், முதல் வருடத்தில் நாங்கள் சந்தித்தது போலவே தினமும் சந்திக்கலாமே என்றும் கேட்டாள். நான் அப்போது மிகவும் சோகமாக இருப்பதாகவும், பாரிஸில் நான் வழக்கமாகச் செய்தது போலவே—கடைசி நேரத்தில்—அவ்வப்போது அவளை வரவழைக்கவே விரும்புவதாகவும் அவளிடம் கூறினேன். "எப்போதாவது நீ மனச்சோர்வாக உணர்ந்தாலோ அல்லது என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலோ, தயங்க வேண்டாம்," என்று அவள் கூறினாள். "என்னை வரவழைத்தால் போதும்; நான் உடனே வந்துவிடுவேன். ஹோட்டலில் ஏதேனும் சலசலப்பு அல்லது அவப்பெயர் ஏற்படுமோ என்று நீ கவலைப்படாவிட்டால், நீ விரும்பும் வரை நான் இங்கேயே தங்குவேன்." திரும்பி வரும் வழியில் ஃபிரான்சுவாஸ் மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்தாள்—எனக்காகச் சிரமம் எடுத்துக்கொண்டு என்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்திய போதெல்லாம் அவள் அப்படித்தான் இருப்பாள். ஆயினும், அந்த மகிழ்ச்சிக்கும் ஆல்பர்ட்டினுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை; அடுத்த நாளே ஃபிரான்சுவாஸ் அந்த ஆழமான வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்: "ஐயா, அந்த இளம் பெண்ணைச் சந்திக்காமல் இருப்பது நல்லது. அவளுடைய குணம் எப்படிப்பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியும்; அவள் உங்களுக்கு மனவேதனையைத் தவிர வேறு எதையும் தரமாட்டாள்." ஆல்பர்ட்டினைத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்த உணவருந்தும் அறையின் வழியாகப் பார்மா இளவரசியைக் கண்டேன். நான் கண்ணில் படாமல் பார்த்துக்கொண்டே அவளை உற்று நோக்கினேன். ஆயினும், கெர்மான்ட்ஸ் இல்லத்தில் என்னைப் புன்னகைக்க வைத்த அந்த அரசகுலத்துக்கே உரிய கண்ணியமான நடத்தையில் ஒருவித கம்பீரம் இருந்ததை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அரசர்கள் எங்கு சென்றாலும் அது அவர்களுக்குச் சொந்தமான இடமாகவே அமைகிறது என்பது ஒரு கோட்பாடு; மரபுசார் நெறிமுறைகள் இதனை உயிரற்ற, அர்த்தமற்ற சடங்குகளாக மாற்றுகின்றன—உதாரணமாக, ஒரு வீட்டு உரிமையாளர் தன் சொந்த வீட்டிற்குள்ளேயே இருக்கும்போதும் கையில் தொப்பியை ஏந்தியிருக்க வேண்டும் என்ற விதி; தான் இப்போது தன் சொந்த அதிகார எல்லைக்குள் இல்லை, மாறாக இளவரசரின் முன்னிலையில் இருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டுவதே இதன் நோக்கம். பார்மா இளவரசி இந்த எண்ணத்தை உணர்வுபூர்வமாகத் திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்தியிருக்காமல் இருக்கலாம்......ஆனால் அந்த மனப்பான்மை அவளிடம் எவ்வளவு ஆழமாக ஊறியிருந்தது என்றால், அந்தச் சூழலுக்கேற்ப அவள் தானாகவே மேற்கொண்ட ஒவ்வொரு செயலும் அதையே பிரதிபலித்தது. மேஜையை விட்டு எழுந்தபோது, ​​அவள் 'ஏமே' (Aimé) என்பவருக்கு தாராளமான சன்மானத்தை (tip) வழங்கினாள்; அது, அவர் அவளுக்காகவே அங்கு பணிபுரிந்தவர் என்பது போலவும், ஒரு பெரிய எஸ்டேட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது தனக்கென நியமிக்கப்பட்ட பணிவிடைக்காரருக்கு வெகுமதி அளிப்பது போலவும் இருந்தது. சன்மானம் அளிப்பதோடு அவள் நின்றுவிடவில்லை; கனிவான புன்னகையுடன், தன் தாயார் அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த வகையிலான சில அன்பான மற்றும் பாராட்டுக்குரிய வார்த்தைகளையும் அவள் கூறினாள். அந்த ஹோட்டல் மிகச் சிறப்பாக நடத்தப்படுவதாகவும், நார்மண்டி பகுதி செழிப்பாக இருப்பதாகவும், உலகின் மற்ற எந்த நாட்டையும் விட தனக்கு பிரான்ஸ் நாடே மிகவும் பிடிக்கும் என்றும் அவரிடம் சொல்லும் அளவுக்கு அவள் நெருக்கமாகப் பேசினாள். மது பரிமாறுபவருக்காகவும் (wine steward) அவள் ஒரு நாணயத்தை வழங்கினாள்; அவரைத் தான் வரவழைத்து, தன் திருப்தியைத் தெரிவிப்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்—ஒரு தளபதி ஆய்வை முடித்த பிறகு செயல்படுவதைப் போலவே அது இருந்தது. அதே நேரத்தில், அவளுக்கான பதிலுடன் லிஃப்ட் இயக்குபவன் (lift-boy) அங்கு வந்தான்; அவனுக்கும் ஒரு வார்த்தை, ஒரு புன்னகை மற்றும் சன்மானம் கிடைத்தது—அனைத்துமே, தான் அவர்களைப் போன்றவளே என்பதை உணர்த்தும் வகையிலான ஊக்கமளிக்கும், பணிவான கருத்துகளுடன் வழங்கப்பட்டன. தங்களை நோக்கிப் புன்னகைப்பவரைப் பார்த்துத் திரும்பவும் அகலமாகப் புன்னகைக்காமல் இருப்பது நாகரிகமற்ற செயல் என்று ஏமே, மது பரிமாறுபவர், லிஃப்ட் இயக்குபவர் மற்றும் பிறர் நினைத்ததால், விரைவில் அவள் ஊழியர்கள் குழுவால் சூழப்பட்டாள்; அவர்களுடன் அவள் கனிவாக உரையாடினாள். ஆடம்பர ஹோட்டல்களில் இத்தகைய நடத்தை அரிதானது என்பதால், சதுக்கத்தில் சென்றவர்கள்—அவள் யார் என்று தெரியாத நிலையில்—அவளை 'பால்பெக்' (Balbec) ஹோட்டலுக்கு அடிக்கடி வருபவர் என்று கருதினர்; சாதாரண பின்னணி அல்லது தொழில்முறைத் தொடர்பு (ஒருவேளை ஷாம்பெயின் விற்பனையாளரின் மனைவியாக இருக்கலாம்) காரணமாக, உண்மையான உயர்குடி விருந்தினர்களை விடப் பணியாளர்களுக்கு நெருக்கமானவராக அவள் அவர்களுக்குத் தெரிந்தாள். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் 'பார்மா' (Parma) அரசவையையும், அந்த இளவரசிக்கு வழங்கப்பட்ட அறிவுரைகளையும் நினைவுகூர்ந்தேன்—அவை ஒரு பகுதி மதரீதியானதாகவும், ஒரு பகுதி அரசியல் ரீதியானதாகவும் இருந்தன; அவர் சாதாரண மக்களை, ஒரு நாள் ஆட்சி செய்வதற்கு அவர்களைத் தன் பக்கம் இழுக்க வேண்டியது போலவோ—அல்லது சொல்லப்போனால், ஏற்கனவே ஆட்சி செய்துகொண்டிருப்பது போலவோ—நடத்திக்கொண்டார். நான் என் அறைக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் அங்கே நான் தனியாக இல்லை. மென்மையான, இனிமையான தொடுதலுடன் யாரோ ஒருவர் 'ஷூமன்' (Schumann) இசையமைத்த பாடல்களை வாசிப்பதை என்னால் கேட்க முடிந்தது. ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், மனிதர்கள்—நாம் மிகவும் நேசிப்பவர்கள் கூட—சில சமயங்களில் நம்மிடமிருந்து வெளிப்படும் சோகம் அல்லது எரிச்சலால் சோர்வடையக்கூடும். ஆயினும், எந்தவொரு மனிதராலும் ஈடுசெய்ய முடியாத அளவுக்கு எரிச்சலூட்டும் ஆற்றல் கொண்ட ஒன்று உண்டு: அதுதான் பியானோ. ஆல்பர்ட்டின் தனது நண்பர்களைச் சந்திக்கச் சில நாட்கள் வெளியூர் செல்லும் தேதிகளை என்னைக் குறித்துக்கொள்ளச் செய்திருந்தாள்; அந்த மாலைப் பொழுதுகளில் அவளைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டால் என்பதற்காக அவர்களின் முகவரிகளையும் எழுதி வைத்திருக்கச் செய்திருந்தாள்—ஏனெனில் அவர்களில் யாரும் வெகு தொலைவில் வசிக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, அவளைத் தேடிச் செல்லும் முயற்சியில், ஒரு இளம் பெண்ணிலிருந்து அடுத்தவருக்கு என மலர் போன்ற பிணைப்புகளின் ஒரு சங்கிலித் தொடர் அவளைச் சுற்றி இயல்பாகவே உருவானது. அவளுடைய தோழிகள் பலரும்—அப்போது நான் அவள் மீது காதல் கொண்டிருக்கவில்லை—ஏதோ ஒரு கடற்கரையில் எனக்கு மகிழ்ச்சியான தருணங்களை அளித்தனர் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத் துணிகிறேன். அந்த அன்பான இளம் தோழிகள் எண்ணிக்கை அளவில் எனக்குப் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் சமீபத்தில் அவர்களைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தபோது, ​​அவர்களின் பெயர்கள் என் நினைவில் வெள்ளமெனப் பெருகி வந்தன. அந்த ஒரே பருவத்தில், அவர்களில் பன்னிருவர் எனக்குத் தங்கள் கணநேர இன்பங்களை வழங்கினர் என்று கணக்கிட்டேன். பிறகு இன்னொரு பெயர் என் நினைவுக்கு வந்தது, அதனால் எண்ணிக்கை பதின்மூன்றானது. அந்த எண்ணிக்கையோடு நிறுத்துவதில் ஒருவிதமான குழந்தைத் தனமான குரூரம் இருப்பதை உணர்ந்தேன். ஐயோ, நான் முதல் ஒருத்தியை—அதாவது இப்போது இல்லாத ஆல்பர்ட்டினை—மறந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன்; அவளையும் சேர்த்தால் எண்ணிக்கை பதினான்கானது.

கதையின் போக்கிற்குத் திரும்புவோம்: இன்கார்வில்லில் (Incarville) இல்லாத நாட்களில் ஆல்பர்ட்டின் எங்கே இருப்பாள் என்று நான் யூகித்தனோ, அந்த இளம் பெண்களின் பெயர்களையும் முகவரிகளையும் நான் எழுதி வைத்திருந்தேன்; ஆயினும், அந்நாட்களில் அவளுக்குப் பதிலாக மேடம் வெர்டுரினைச் (Mme Verdurin) சந்திப்பதே மேல் என்று நான் அடிக்கடி நினைத்தேன். மேலும், வெவ்வேறு பெண்களின் மீதான நமது விருப்பங்கள் எப்போதும் ஒரே தீவிரத்தன்மையுடன் இருப்பதில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட மாலையில், ஒரு பெண்ணின்றி இருக்கவே முடியாது என்று நாம் உணரலாம்; ஆனால் அதற்குப் பிறகு, ஒன்று அல்லது இரண்டு மாதங்களுக்கு அவள் நம்மிடம் எந்த உணர்ச்சியையும் தூண்டாமல் போகலாம். அதுமட்டுமின்றி, மனநிலையில் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கான காரணங்கள்—அவற்றை ஆராய இது இடமல்ல—எப்படிப்பட்டவை என்றால், உடலுறவின் தீவிரமான உடல் சோர்வுக்குப் பிறகு, நம்முடைய அந்தத் தற்காலிக 'முதுமை' போன்ற நிலையை ஆக்கிரமிக்கும் பெண்ணின் பிம்பம், நெற்றியில் மட்டும் முத்தமிட விரும்பும் ஒரு பெண்ணாகவே இருக்கிறது. ஆல்பர்ட்டினைப் பொறுத்தவரை, நான் அவளை அரிதாகவே சந்தித்தேன்; அவளின்றி இருக்கவே முடியாத அந்தச் சில மாலைப் பொழுதுகளில் மட்டுமே அவளைச் சந்தித்தேன். பால்பெக்கிலிருந்து (Balbec) வெகு தொலைவில் அவள் இருக்கும்போது அத்தகைய விருப்பம் என்னை ஆட்கொண்டால்—அதாவது ஃபிரான்சுவாஸால் (Françoise) அவளை அழைத்து வர முடியாத தூரத்தில் அவள் இருந்தால்—நான் லிஃப்ட் இயக்குபவனை எக்ரெவில் (Egreville), லா சோன் (La Sogne) அல்லது செயிண்ட்-ஃப்ரிச்சூ (Saint-Frichoux) ஆகிய இடங்களுக்கு அனுப்பி, அவளைத் தன் வேலையைச் சற்று முன்னதாகவே முடித்துவிட்டு வருமாறு கேட்டுக்கொள்வேன். அவன் என் அறைக்குள் வருவான், ஆனால் கதவைத் திறந்தே வைத்திருப்பான்; அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே தொடங்கி முடிவில்லாத துப்புரவுப் பணிகளை உள்ளடக்கிய, மிகவும் கடினமான தனது "வேலையை" அவர் மிகுந்த மனசாட்சியுடன் செய்துவந்த போதிலும், ஒரு கதவை மூடுவதற்குத் தேவையான முயற்சியை மேற்கொள்ள அவரால் இயலவில்லை. கதவு திறந்திருப்பதை யாராவது சுட்டிக்காட்டினால், அவர் திரும்பிச் சென்று, தனது முழு பலத்தையும் திரட்டி அதைச் சற்றே தள்ளி மூடுவார். அந்தத் தனித்துவமான 'ஜனநாயகப் பெருமிதத்துடன்' அவர் அவ்வாறு செய்வார்—சட்டம், மருத்துவம் அல்லது இலக்கியம் போன்ற நெரிசல் மிகுந்த துறைகளில் உள்ளவர்கள் ஒருவரையொருவர் வெறும் "சக ஊழியர்" (colleague) என்று மட்டுமே அழைத்துக்கொள்ளும் சூழலில் (இச்சொல்லை அவர்... போன்ற மிகச் சில உயர்மட்ட அமைப்புகளுக்கு மட்டுமே உரியதாகக் கருதினார்) காணப்படாத ஒரு பண்பு அது.
...உதாரணமாக அந்த அகாடமிகள்... ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் மின்தூக்கியை (elevator) இயக்கும் அந்தப் பணியாளரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர் என்னிடம், "என் பணிநேரத்தை (shift) என் சக ஊழியர் ஒருவரைக்கொண்டு கவனித்துக்கொள்ளச் சொல்கிறேன்," என்று கூறுவார். இருப்பினும், தனது 'ஊதியத்தை' உயர்த்திக்கொள்ளும் முயற்சியாக, சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்து கொடுத்துப் பணம் பெறுவதை அந்தப் பெருமித உணர்வு அவருக்குத் தடுக்கவில்லை; இத்தகைய செயல்கள் ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) அவரை வெறுக்கச் செய்தன: "ஆம், அவரை முதல்முறை பார்க்கும்போது ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல வெகுளித்தனமாகத் தெரிவார்; ஆனால் சில நாட்களிலோ கரடியைப் போல முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்வார். அவர்கள் எல்லோருமே பணத்தாசை பிடித்தவர்கள்." யூலாலியை (Eulalie) அவர் அடிக்கடி அப்படித்தான் வகைப்படுத்தியிருந்தார்; அதே வகையில்தான்—வருங்காலத்தில் இதனால் விளையவிருந்த துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது வருத்தமளிக்கும் விதமாக—ஆல்பர்டினையும் (Albertine) அவர் வகைப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தார். ஏனெனில், வசதி வாய்ப்புகள் குறைவான என் தோழிக்குச் சிறிய பொருட்களையோ அல்லது சிறு அணிகலன்களையோ வாங்கித் தருமாறு நான் 'மாமன்' (Maman)-இடம் கேட்பதை அவர் அடிக்கடி பார்த்தார்; திருமதி போன்டெம்ப்ஸ் (Mme Bontemps) வீட்டில் வீட்டு வேலைகள் அனைத்தையும் செய்ய ஒரே ஒரு பணிப்பெண் மட்டுமே இருந்த நிலையில், என் இத்தகைய நடத்தையை ஃபிரான்சுவாஸ் மன்னிக்க முடியாத ஒன்றாகக் கருதினார். வெகு விரைவில், அந்த மின்தூக்கிப் பணியாளர்—நான் 'சீருடை' (livery) என்று அழைத்த, ஆனால் அவர் 'டியூனிக்' (tunic) என்று குறிப்பிட்ட அந்த உடையைக் களைந்துவிட்டு—வைக்கோல் தொப்பி அணிந்து, கையில் ஒரு கைத்தடியை ஏந்தி, ஒருவிதத் திட்டமிடப்பட்ட நடை மற்றும் நிமிர்ந்த தோரணையுடன் காட்சியளிப்பார்; ஏனெனில், ஒரு 'தொழிலாளி' அல்லது 'மின்தூக்கிப் பணியாளருக்கான' பாவனைகளை ஒருபோதும் கைக்கொள்ளக்கூடாது என்று அவர் தாய் அவருக்கு அறிவுறுத்தியிருந்தார். வேலை நேரம் முடிந்ததும் தொழிலாளி என்ற நிலையிலிருந்து விடுபடும் ஒருவருக்குப் புத்தகங்கள் எவ்வாறு அறிவுலகத்தை அறிமுகப்படுத்துமோ, அதேபோல வைக்கோல் தொப்பியும் கையுறைகளும் அந்த மின்தூக்கிப் பணியாளருக்கு ஒருவித நேர்த்தியான தோற்றத்தை அளித்தன; மாலை வேளையில் விருந்தினர்களை மேலே அழைத்துச் சென்று கீழே இறக்கிவிடும் பணியை முடித்ததும், அறுவை சிகிச்சைக்கான உடையைக் கழற்றிவிட்ட இளம் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரையோ அல்லது சீருடையைக் கழற்றிவிட்ட குவாட்டர்மாஸ்டர் செயிண்ட்-லூப்பையோ (Saint-Loup) போல, தன்னை ஒரு முழுமையான உலகியல் மனிதராக அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார். அவரிடம் லட்சிய உணர்வுக்கோ அல்லது மின்தூக்கியை இயக்கும்போது பயணிகளைத் தளங்களுக்கு இடையே சிக்கிக்கொள்ள வைக்காமல் பாதுகாப்பாகக் கையாளும் திறனுக்கோ எந்தக் குறையும் இருக்கவில்லை. ஆயினும், அவரது பேச்சுவழக்கில் குறைபாடுகள் இருந்தன. அவரது லட்சியத்தின் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது; ஏனெனில், தான் சார்ந்திருக்கும் காவலாளியைப் (concierge) பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அவர் "என் காவலாளி" என்று கூறுவார்—பாரிஸில் ஒரு பெரிய மாளிகையை (footman-கள் *hôtel particulier* என்று அழைக்கும் வகையிலான வீடு) வைத்திருக்கும் ஒருவர் தனது வாயிற்காவலரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் அதே தொனியில்தான் அவரும் பேசுவார். அந்த மின்தூக்கி (lift) இயக்குபவரின் பேச்சைப் பொறுத்தவரை, ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு நாளைக்கு ஐம்பது முறை "லிஃப்ட்!" என்று கூப்பிடுவதைக் கேட்ட பிறகும், அவர் மட்டும் எப்போதும் "அஸான்ஸர்" (Accenseur - பிரெஞ்சு மொழியில் மின்தூக்கி) என்று மட்டுமே சொல்வது விசித்திரமாக இருந்தது. அவரிடம் மிகவும் எரிச்சலூட்டும் சில விஷயங்கள் இருந்தன: நான் அவரிடம் எதைச் சொன்னாலும், அவர் "நிச்சயமாக!" (You bet!) அல்லது "யோசித்துப் பாருங்கள்!" (Just imagine!) போன்ற சொற்றொடர்களைக் கொண்டு குறுக்கிடுவார். இந்த வெளிப்பாடுகள், ஒன்று நான் சொன்னது மிகத் தெளிவான விஷயம் என்றும் அதை யார் வேண்டுமானாலும் நினைத்திருக்கலாம் என்றும் உணர்த்துவது போலவோ, அல்லது அந்த விஷயத்தை என் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்ததே அவர்தான் என்பது போல அதற்கான பெருமையை அவரே எடுத்துக்கொள்வது போலவோ அமைந்திருந்தன. அவருக்குத் தோன்றியிருக்கவே வாய்ப்பில்லாத விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதுகூட, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் "நிச்சயமாக!" அல்லது "யோசித்துப் பாருங்கள்!" என்று இரண்டு நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை அவர் கூறுவார்; இது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஊட்டியது. அதனால், அவருக்கு எதுவும் புரியவில்லை என்பதைக் காட்டுவதற்காகவே நான் உடனடியாக அதற்கு நேர்மாறான ஒன்றைக் கூறுவேன். ஆனாலும், எனது இரண்டாவது கருத்துக்கு—அது முதலாவது கருத்துடன் முரண்பட்டதாக இருந்தபோதிலும்—அவர் அதேபோல "நிச்சயமாக!" அல்லது "யோசித்துப் பாருங்கள்!" என்றே பதிலளிப்பார்; அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்வதைத் தவிர்க்கவே முடியாதது போல அது இருந்தது. சில தொழில்முறைச் சொற்களை—அவற்றின் நேரடிப் பொருளில் பயன்படுத்தினால் மிகச் சரியாக இருந்திருக்கும் சொற்களை—அவர் உருவகப் பொருளில் மட்டுமே பயன்படுத்துவதையும், அதன் மூலம் அவற்றைச் சற்று அபத்தமான, புத்திசாலித்தனமாகத் தோன்ற விரும்பும் ஒரு பாணியில் வெளிப்படுத்துவதையும் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை; *pédaler* (மிதிவண்டியை மிதித்தல்) என்ற வினைச்சொல் இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம். உண்மையில் மிதிவண்டியில் பயணம் செய்தபோது அவர் அந்தச் சொல்லை ஒருபோதும் பயன்படுத்தியதில்லை. ஆனால், குறித்த நேரத்தில் வந்து சேர அவர் வேகமாக நடந்து வந்திருந்தால், தான் வேகமாக நடந்ததைக் குறிக்க, "நாங்கள் 'பெடலிங்' (pedaled) செய்தோம்!" என்று சொல்வார். அந்த மின்தூக்கி இயக்குபவர் குட்டையானவராகவும், சீரற்ற உடல்வாகு கொண்டவராகவும், மிகவும் அழகற்றவராகவும் இருந்தார். ஆனாலும், யாராவது அவரிடம் உயரமான, மெலிந்த, ஒல்லியான ஒரு இளைஞனைப் பற்றிக் கூறும்போது, ​​"ஆ! ஆம், எனக்குத் தெரியும்—என்னுடைய உயரத்திலிருக்கும் ஒருவர்தானே?" என்று சொல்வதைத் அது தடுக்கவில்லை. ஒரு நாள், நான் அவரிடமிருந்து ஒரு பதிலுக்காகக் காத்திருந்தபோது—படிக்கட்டில் யாரோ ஏறி வருவதைக் கேட்ட நாங்கள், பொறுமையிழந்து என் படுக்கையறை கதவைத் திறந்திருந்தேன்—அப்போது 'எண்டிமியன்' (Endymion) போல மிக அழகான, குறைபாடற்ற முகவெட்டு கொண்ட ஒரு 'பெல்-பாய்' (bellboy) அங்கு வந்ததைக் கண்டேன்; அவர் எனக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்மணியை அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தார். மின்தூக்கி (elevator) ஓட்டுநர் திரும்பி வந்தபோது, ​​அவரது பதிலுக்காக நான் எவ்வளவு ஆவலுடன் காத்திருந்தேன் என்பதையும், 'ஓட்டல் டி நார்மண்டி'யைச் (Hôtel de Normandie) சேர்ந்த ஒரு 'பெல்-பாய்' (bellboy) வந்ததை அவர்தான் வந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று நான் தவறாக நினைத்ததையும் அவரிடம் விவரித்தேன். "ஆ! ஆம், அவரை எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் கூறினார்; "அங்கே அப்படிப்பட்டவர் ஒருவர் மட்டும்தான் இருக்கிறார்—என்னுடைய உயரத்திலிருக்கும் ஒரு இளைஞன். அவர் பார்ப்பதற்கு என்னைப்போலவே இருப்பார், அதனால் ஒருவரைப் பார்த்துவிட்டு இன்னொருவர் என்று தவறாக நினைத்துவிடக்கூடும்; அவர் என் சகோதரனின் அச்சு அசலான மறுவடிவம்." சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாவற்றையும் முதல் கணத்திலிருந்தே புரிந்துகொண்டவர் போலக் காட்டிக்கொள்ள அவர் விரும்பினார்; அதனால், அவருக்கு ஏதேனும் அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்படும்போதெல்லாம், "ஆம், ஆம், ஆம், ஆம், ஆம், எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது," என்று அவர் கூறுவார்; அந்தப் பேச்சில் இருந்த துடிப்பும் புத்திசாலித்தனமான தொனியும் என்னைச் சிறிது காலம் நம்ப வைத்துவிட்டன. ஆனால் மனிதர்களைப் பழகப் பழக, அரிக்கும் தன்மை கொண்ட கலவையில் நனைக்கப்பட்ட உலோகத்தைப் போல அவர்கள் மாறிவிடுகிறார்கள்: அவர்களின் நல்ல பண்புகள் படிப்படியாக மறைவதை நாம் காண்கிறோம் (சில சமயங்களில் அவர்களின் குறைகள் மறைவதைப் போலவே). அவருக்கு என் அறிவுறுத்தல்களை வழங்குவதற்கு முன், அவர் மின்தூக்கியின் கதவை மூடிவிடாமல் திறந்து வைத்திருந்ததை நான் கவனித்தேன்; எங்கள் பேச்சு மற்றவர்களுக்குக் கேட்டுவிடக்கூடும் என்று அஞ்சியதால், நான் அதை அவரிடம் சுட்டிக்காட்டினேன்;அவர் என் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, கதவின் இடைவெளியைச் சற்று குறைத்துவிட்டுத் திரும்பினார். "உன்னை மகிழ்விக்கவே இதைச் செய்கிறேன். ஆனால் இந்தத் தளத்தில் நம் இருவரைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை." உடனே, ஒருவர் கடந்து செல்வதை நான் கேட்டேன்; பிறகு இருவர், அதன்பின் மூவர். இது எனக்கு எரிச்சலூட்டியது—ஓரளவு ஒட்டுக்கேட்பவர்களால் ஏற்படும் ஆபத்து காரணமாக இருந்தாலும், முக்கியமாக, இதைக் கண்டு அவர் சற்றும் ஆச்சரியப்படவில்லை என்பதைப் பார்த்ததாலேயே அந்த எரிச்சல் ஏற்பட்டது; அது வழக்கமான நடமாட்டம் மட்டுமே. "ஓ, அது பக்கத்து அறையைச் சேர்ந்த பணிப்பெண், தன் பொருட்களை எடுத்துச் செல்கிறாள். ஓ! அது பரவாயில்லை; அது வைன் பரிமாறும் பணியாளர், தன் சாவிகளுடன் மேலே வருகிறார். இல்லை, இல்லை, அது ஒன்றுமில்லை—நீ தொடர்ந்து பேசலாம்; அது பணிக்குச் செல்லும் என் சக ஊழியர்." அவர்கள் கடந்து செல்வதற்கான காரணங்கள் எதுவுமே, அவர்கள் என் பேச்சைக் கேட்டுவிடுவார்களோ என்ற எண்ணத்தால் எனக்கு ஏற்பட்ட எரிச்சலைக் குறைக்காததால், நான் அவருக்கு ஒரு கண்டிப்பான உத்தரவிட்டேன்: கதவை முழுமையாக மூட வேண்டாம் (ஏனெனில் "மோட்டார் சைக்கிளை" விரும்பிய அந்த மிதிவண்டி ஓட்டுநருக்கு அதற்கான வலிமை இருக்கவில்லை)—ஆனால் அதை இன்னும் கொஞ்சம் சாத்தி வைக்க வேண்டும். "அப்படிச் செய்தால், நமக்குச் சற்று அமைதி கிடைக்கும்." உண்மையில், எங்களுக்கு எவ்வளவு அமைதி கிடைத்ததென்றால், ஒரு அமெரிக்கப் பெண் உள்ளே நுழைந்து, பிறகு அறையைத் தவறாக நினைத்துவிட்டதாக மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு வெளியேறினார். "அந்த இளம் பெண்ணை நீ என்னிடம் அழைத்து வரப்போகிறாய்," என்று நான் அவரிடம் சொன்னேன்; அதற்கு முன் நானே என் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி கதவை ஓங்கி மூடியிருந்தேன் (இதனால் ஜன்னல் ஏதேனும் திறந்திருக்கிறதா என்று பார்க்க மற்றொரு உதவியாளர் ஓடி வந்தார்). "பெயர் உனக்கு நினைவிருக்கும்: மட்மோசெல் ஆல்பர்ட்டின் சைமோனெட் (Mlle Albertine Simonet). எப்படியும் அது அந்த உறையிலேயே இருக்கிறது. இது என்னிடமிருந்து வந்த செய்தி என்று அவளிடம் சொல். அவள் மிகவும் விருப்பத்துடனேயே வருவாள்," என்று நான் மேலும் கூறினேன்; அவரை ஊக்குவிக்கவும், அதே சமயம் என்னை நானே அதிகம் அவமானப்படுத்திக்கொள்வதைத் தவிர்க்கவும் அப்படிச் சொன்னேன். "அப்படி நினைக்கிறாயா?" "இல்லை—சொல்லப்போனால், அவள் விருப்பத்துடன் வருவது இயல்பானதாக இருக்காது. பெர்ன்வில்லிலிருந்து (Berneville) இங்கு வருவது ஒரு பெரிய சிரமம்." "புரிகிறது!" "உன்னுடன் திரும்பி வருமாறு அவளிடம் சொல்." "ஆம், ஆம், ஆம், ஆம், எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது," என்று அவர் பதிலளிப்பார்; அந்தத் துல்லியமான, பண்பட்ட தொனி என் மீது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே எந்த 'நல்ல அபிப்பிராயத்தையும்' ஏற்படுத்தாத ஒன்றாக மாறிவிட்டிருந்தது. ஏனெனில், அது ஏதோ இயந்திரத்தனமானது என்றும், அதன் வெளிப்படையான தெளிவுக்குப் பின்னால் பெரும் தெளிவின்மையும் முட்டாள்தனமும் மறைந்திருக்கின்றன என்றும் எனக்குத் தெரியும். "எப்போது திரும்பி வருவீர்கள்?" "நான் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்," என்று அந்த லிஃப்ட்-பையன் கூறினான்—'ne' உடன் வரும் தேவையற்ற 'pas' என்ற சொல்லைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று பெலிஸ் (Bélise) விதித்திருந்த விதியைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றிய அவன், எப்போதும் ஒரே ஒரு எதிர்மறைச் சொல்லை மட்டுமே பயன்படுத்துவான். "நான் எளிதாகச் சென்று வரலாம். தற்செயலாக, இன்று மதியம் இருபது பேருக்கான ஒரு தனிப்பட்ட மதிய உணவு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்ததால், ஊழியர்களுக்கான ஓய்வு நேரம் ரத்து செய்யப்பட்டது. உண்மையில் இன்று மதியம் வெளியே செல்லும் முறை என்னுடையதுதான். ஆனால் இன்று மாலைதான் நான் வெளியே செல்லவே முடிகிறது. என் மிதிவண்டியை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறேன். அதனால் விரைவாகச் சென்று வர முடியும்." ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் வந்து, "நீங்கள் வெகுநேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது ஐயா, ஆனால் அந்த இளம் பெண் என்னுடன் திரும்பி வருகிறார். அவர் கீழே இருக்கிறார்," என்று சொல்வான். "ஆ! நன்றி—கதவு காப்பாளர் (doorman) என் மீது கோபப்பட மாட்டாரா?" "மான்சியர் பால் (Monsieur Paul) தானா? நான் எங்கே சென்றிருந்தேன் என்பதுகூட அவருக்குத் தெரியாது. தலைமை காப்பாளரால்கூட ஒன்றும் சொல்ல முடியாது." ஆனால் ஒருமுறை, "அவளை நீ கட்டாயம் அழைத்து வர வேண்டும்," என்று நான் அவனிடம் சொன்னபோது, ​​அவன் புன்னகைத்தபடியே கூறினான்: "தெரியுமா, நான் அவளைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அவள் அங்கே இல்லை. என்னால் அதற்கு மேல் அங்கே காத்திருக்க முடியவில்லை; ஹோட்டலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட என் சக ஊழியரைப் போல நானும் ஆகிவிடுவேனோ என்று பயந்தேன்" (ஏனெனில், ஒரு வேலையில் சேர்வதைப் பற்றிப் பேசும்போது 'அஞ்சல் துறையில் சேர [rentrer] விரும்புகிறேன்' என்று சொல்லும் அந்த லிஃப்ட்-பையன், 'r' என்ற எழுத்தை உச்சரிக்காமல் விடுவான்—அது தன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது தன் மீதான விமர்சனத்தின் கடுமையைக் குறைக்கவோ அல்லது வேறொருவரைப் பற்றிப் பேசும்போது மென்மையாகவும் தந்திரமாகவும் குறிப்பால் உணர்த்தவோ இருக்கலாம்—அதே சமயம் 'அவர் வெளியேற்றப்பட்டார்' [envoyé] என்று சொல்லும்போது அந்த 'r' ஒலியைத் தவிர்ப்பான்). அவன் புன்னகைத்தது தீய எண்ணத்தினால் அல்ல, மாறாகத் தயக்கத்தினால். தனது தவறை ஒரு வேடிக்கையான விஷயமாகக் கையாள்வதன் மூலம் அதன் தீவிரத்தைக் குறைக்கலாம் என்று அவன் நினைத்தான். அதேபோல, "அவளை நான் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பது உனக்குத் தெரியும்" என்று அவர் என்னிடம் கூறியபோது, ​​அந்த விஷயம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் என்று அவர் நம்பியதால் அப்படிச் சொல்லவில்லை. மாறாக, எனக்கு அது தெரியாது என்பதில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை—மேலும் முக்கியமாக, அந்த எண்ணமே அவரைப் பெரிதும் அச்சுறுத்தியது. அந்தச் செய்தியை என்னிடம் தெரிவிக்கும் வார்த்தைகளை நேரடியாக உச்சரிப்பதன் மூலம் ஏற்படும் வேதனையைத் தவிர்ப்பதற்காகவே அவர் "உனக்குத் தெரியும்" என்று கூறினார். தவறு ஒன்றில் சிக்கிக்கொள்ளும்போது சிரிப்பொலியை வெளிப்படுத்துபவர்கள் மீது ஒருபோதும் கோபப்படக்கூடாது. அவர்கள் ஏளனத்தினால் அப்படிச் செய்வதில்லை; மாறாக, நம்முடைய அதிருப்தியை நினைத்து அவர்கள் நடுங்குவதாலேயே அவ்வாறு செய்கிறார்கள். சிரிப்பவர்களிடம் நாம் மிகுந்த இரக்கத்தையும் மென்மையையும் காட்ட வேண்டும். ஒரு உண்மையான வலிப்பு நோயைப் போலவே, மின்தூக்கி (elevator) தொடர்பான அந்தச் சம்பவத்தால் ஏற்பட்ட பதற்றம், அவரது முகத்தில் ஒருவிதமான இரத்த ஓட்டப் பெருக்கையும் (apoplectic flush), அதே சமயம் அவரது பேச்சில் ஒருவிதமான மாற்றத்தையும்—அதாவது திடீரென மிக நெருக்கமான தொனியில் பேசும் தன்மையையும்—ஏற்படுத்தியிருந்தது. இறுதியில் அவர் விளக்கினார்: ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) எக்ரவில்லில் (Egreville) இல்லை என்றும், அவர் ஒன்பது மணி வரை திரும்ப மாட்டார் என்றும், ஒருவேளை—அதாவது "தற்செயலாக"—அவர் முன்னதாகவே திரும்பிவிட்டால் அந்தச் செய்தி அவருக்குத் தெரிவிக்கப்படும் என்றும் கூறினார்; எப்படியாயினும், அதிகாலை ஒரு மணிக்குள் அவர் என் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பிவிடுவார்.

இருப்பினும், அந்த மாலைப் பொழுதில் என் கொடூரமான சந்தேகம் உருப்பெறத் தொடங்கவில்லை. இல்லை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தச் சம்பவம் சில வாரங்களுக்குப் பிறகுதான் நிகழ்ந்தது என்றாலும்—அது கோட்டார்ட் (Cottard) கூறிய ஒரு கருத்திலிருந்துதான் தோன்றியது. அன்று, ஆல்பர்ட்டினும் அவரது நண்பர்களும் என்னை இன்கார்வில் (Incarville) சூதாட்ட விடுதிக்கு (casino) அழைத்துச் செல்ல விரும்பினர்; அதிர்ஷ்டவசமாக நான் அவர்களுடன் அங்கு செல்லவில்லை (ஏனெனில், என்னை பலமுறை அழைத்திருந்த மேடம் வெர்டுரின்-ஐ [Mme Verdurin] சந்தித்து வர நான் விரும்பியிருந்தேன்).
...இன்கார்வில்லிலேயே (Incarville) டிராம் வண்டி பழுதாகி, அதைச் சரிசெய்ய நீண்ட நேரம் பிடிக்கும் என்ற சூழல் ஏற்படாமல் இருந்திருந்தால்... பழுது பார்க்கும் பணி முடியும் வரை அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​மருத்துவ ஆலோசனைக்காக அங்கு வந்திருந்த டாக்டர் கோட்டார்டை (Dr. Cottard) நான் எதிர்பாராத விதமாக நேருக்கு நேர் சந்தித்தேன். நான் எழுதிய கடிதங்கள் எதற்கும் அவர் பதிலளிக்காததால், அவரை வாழ்த்தவோ அல்லது பேசவோ நான் சற்று தயங்கினேன். ஆனால், எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகத் தங்கள் நட்பை வெளிப்படுத்துவதில்லை அல்லவா? நாகரிக உலகின் மனிதர்களைப் போலக் கடுமையான சமூக மரபுகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவராக இல்லாத கோட்டார்ட், வெளிப்படையாகத் தெரியாத—அல்லது சில சமயங்களில் மறுக்கப்பட்ட—நல்லெண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தார்; அவற்றை வெளிப்படுத்தும் தருணம் வரும் வரை அவை யாருக்கும் தெரிவதில்லை. அவர் என்னிடம் மன்னிப்பு கோரினார், என் கடிதங்கள் தமக்குக் கிடைத்ததை உறுதிப்படுத்தினார், மேலும் வெர்டுரின் (Verdurin) தம்பதியினரிடம் நான் அங்கு வந்திருப்பதைப் பற்றிக் கூறியதாகவும் தெரிவித்தார்; அவர்கள் என்னைச் சந்திக்க மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தனர், அவர்களைச் சந்திக்குமாறு அவரும் எனக்கு அறிவுறுத்தினார். அன்று மாலை அவர்களுடன் இரவு உணவு அருந்த உள்ளூர் ரயிலில் செல்லவிருந்த அவர், என்னையும் அதே ரயிலில் அழைத்துச் செல்ல விரும்பினார். நான் தயங்கியதாலும், ரயில் புறப்படுவதற்கு இன்னும் சிறிது நேரம் இருந்ததாலும் (டிராம் பழுது நீங்க நீண்ட நேரம் ஆகும் என்பதால்), நான் அவரை அங்கிருந்த சிறிய கேசினோவிற்கு (Casino) அழைத்துச் சென்றேன்; நான் முதன்முதலில் அங்கு வந்த மாலைப் பொழுதில் மிகவும் சோர்வூட்டும் இடமாகத் தோன்றிய அந்த இடம், இப்போது ஆண் துணைகள் இல்லாததால் ஒன்றாக நடனமாடும் இளம் பெண்களின் ஆரவாரத்தால் நிறைந்திருந்தது. ஆண்ட்ரீ (Andrée) என்னிடம் மெல்ல நடந்து வந்தாள்; கோட்டார்டுடன் வெர்டுரின் தம்பதியினரைப் பார்க்கச் செல்லத் தயாராக இருந்த நான், இறுதியில் அவரது அழைப்பை மறுத்துவிட்டேன்; ஏனெனில், ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) இருக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பம் எனக்குள் எழுந்தது. ஏனென்றால், அவளது சிரிப்பொலியை நான் அப்போதுதான் கேட்டிருந்தேன். அந்தச் சிரிப்பு இளஞ்சிவப்பு நிற கார்னேஷன் மலர்களையும் நினைவூட்டியது—அவள் உரசிச் சென்றதாகத் தோன்றிய அந்த நறுமணம் மிக்க இதழ்கள்; ஜெரேனியம் (geranium) மலரின் வாசனையைப் போலவே கூர்மையானதும், உணர்வுகளைத் தூண்டுவதும், பல விஷயங்களை வெளிப்படுத்துவதுமான அந்தச் சிரிப்பு, தொட்டு உணரக்கூடிய, சற்று உறுத்தக்கூடிய மற்றும் ரகசியமான சில துகள்களையும் தன்னுடன் சுமந்து செல்வது போல் தோன்றியது.
35
எனக்கு அறிமுகமில்லாத அந்த இளம் பெண்களில் ஒருவர் பியானோ அருகே அமர்ந்தார்; ஆண்ட்ரே (Andrée) தன்னுடன் வால்ட்ஸ் (waltz) நடனமாடுமாறு ஆல்பர்ட்டினிடம் (Albertine) கேட்டுக்கொண்டார். அந்தச் சிறிய கேசினோவில் (Casino) அந்த இளம் பெண்களுடன் தொடர்ந்து இருக்கப்போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியில், அவர்கள் எவ்வளவு சிறப்பாக நடனமாடுகிறார்கள் என்று கோட்டார்டிடம் (Cottard) கூறினேன். ஆனால் அவரோ—ஒரு மருத்துவரின் கண்ணோட்டத்திலிருந்தும், நான் அந்தப் பெண்களை அறிவேன் என்பதைப் புறக்கணிக்கும் வகையிலான ஒருவித நாகரிகமற்ற தன்மையுடனும் (நான் அவர்களை வாழ்த்துவதை அவர் பார்த்திருக்கக்கூடும் என்றாலும்)—இப்படிப் பதிலளித்தார்: "ஆம், ஆனால் தங்கள் மகள்களை இத்தகைய பழக்கங்களுக்கு ஆளாக அனுமதிக்கும் பெற்றோர்கள் மிகவும் விவேகமற்றவர்கள். என் மகள்களை நான் நிச்சயமாக இங்கு வர அனுமதிக்கமாட்டேன். குறைந்தபட்சம் அவர்கள் அழகாகவாவது இருக்கிறார்களா? அவர்களது முகத் தோற்றத்தை என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இதோ பார்," என்று கூறி, மெதுவாக வால்ட்ஸ் நடனமாடிக்கொண்டிருந்த—ஒருவரோடு ஒருவர் நெருக்கமாக ஒட்டியிருந்த—ஆல்பர்ட்டினையும் ஆண்ட்ரேயையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்; "என் கண்ணாடியை (eyeglass) மறந்துவிட்டதால் என்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை, ஆனால் அவர்கள் நிச்சயமாகச் சிற்றின்பத்தின் உச்சத்தில் இருக்கிறார்கள். பெண்கள் முதன்மையாகத் தங்கள் மார்பகங்களின் மூலமாகவே அந்த இன்பத்தை உணர்கிறார்கள் என்பதை மக்கள் போதுமான அளவு உணர்வதில்லை. அதோ பார், அவர்களுடைய மார்பகங்கள் முழுமையாக ஒன்றோடொன்று தொட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன." உண்மையில், ஆண்ட்ரேயின் மார்பும் ஆல்பர்ட்டினின் மார்பும் இடைவெளியின்றி ஒன்றையொன்று தொட்டுக்கொண்டிருந்தன. கோட்டார்டின் அந்தப் பேச்சை அவர்கள் கேட்டார்களா அல்லது ஊகித்தார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் நடனத்தைத் தொடர்ந்தபடியே அவர்கள் சற்று விலகி நின்றனர். அந்தத் தருணத்தில், ஆண்ட்ரே ஆல்பர்ட்டினிடம் ஏதோ சொன்னார்; அதற்கு ஆல்பர்ட்டின், நான் முன்பே கேட்டிருந்த அதே ஆழமான, ஊடுருவும் தன்மையுள்ள சிரிப்பால் சிரித்தார். ஆனால் இம்முறை அது எனக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வு வேதனையானதாகவே இருந்தது; ஏதோ ஒரு ரகசியமான, சிற்றின்பம் சார்ந்த பரவசத்தை ஆல்பர்ட்டின் வெளிப்படுத்துவது போலவும், அதை ஆண்ட்ரேயை உணர வைப்பது போலவும் தோன்றியது. அந்தச் சிரிப்பு, ஏதோ ஒரு அறியப்படாத கொண்டாட்டத்தின் தொடக்க அல்லது முடிவு இசைக் குறிப்புகளைப் போல ஒலித்தது. நான் கோட்டார்டுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்; அவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோதே என் கவனம் சிதறியிருந்தது, நான் சற்று முன் பார்த்த அந்த நிகழ்வைப் பற்றியே அவ்வப்போது நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். கோட்டார்டின் பேச்சு சுவாரஸ்யமாக இருந்ததாலல்ல அது; அந்தத் தருணத்தில் சூழல் சற்று கசப்பானதாக மாறியிருந்தது, ஏனெனில் டாக்டர் டு போல்போனை (Dr. du Boulbon) நாங்கள் பார்த்தோம், ஆனால் அவர் எங்களைப் பார்க்கவில்லை. பால்பெக் (Balbec) வளைகுடாவின் மறுபக்கத்தில் சிறிது காலம் செலவிட அவர் அங்கு வந்திருந்தார்; அங்கு அவரது மருத்துவச் சேவைக்கு மிகுந்த தேவை இருந்தது. விடுமுறையில் இருக்கும்போது மருத்துவம் பார்ப்பதில்லை என்று கோட்டார்ட் (Cottard) வழக்கமாகக் கூறினாலும், அந்தக் கடற்கரைப் பகுதியில் தனக்கென ஒரு குறிப்பிட்ட வாடிக்கையாளர் வட்டத்தை உருவாக்க அவர் விரும்பினார்; ஆனால் டு போல்போன் (du Boulbon) அந்த லட்சியத்திற்கு ஒரு தடையாக இருந்தார். உண்மையில், பால்பெக் (Balbec) ஊர் மருத்துவரால் கோட்டார்டுக்குப் பெரிய இடையூறு எதுவும் இருக்கவில்லை. அவர் மிகுந்த கடமை உணர்வுள்ள, எல்லாவற்றையும் அறிந்த ஒரு மருத்துவர்; ஒரு சிறிய அரிப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டால் கூட, உடனே அதற்கான களிம்பு, லோஷன் அல்லது பூச்சு மருந்தைச் சிக்கலான மருத்துவச் சொற்களைக் கொண்டு பரிந்துரைத்துவிடுவார். மேரி ஜினெஸ்ட் (Marie Gineste) தனது அழகான பாணியில் சொல்வது போல, காயங்களையும் புண்களையும் 'மந்திரத்தால் குணப்படுத்துவது' போலச் சரிசெய்ய அவருக்குத் தெரியும். இருப்பினும், அவருக்குப் பெரிய புகழ் ஏதும் இருக்கவில்லை. ஆனாலும், அவர் கோட்டார்டுக்குச் சிறியதொரு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியிருந்தார். தனது தற்போதைய பேராசிரியர் பதவியை மாற்றி 'மருத்துவ சிகிச்சை முறை' (therapeutics) சார்ந்த பதவிக்குச் செல்ல விரும்பியதிலிருந்து, கோட்டார்ட் 'நச்சுத்தன்மை' (intoxications) தொடர்பான விஷயங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தார். 'நச்சுத்தன்மை' என்பது ஒரு ஆபத்தான மருத்துவப் புதுமையாக இருந்தாலும், அது மருந்தாளுநர்கள் பயன்படுத்தும் மருந்துச் சீட்டுகளின் (labels) விவரங்களைப் புதுப்பிக்க உதவியது; முன்பு நச்சுத்தன்மை வாய்ந்ததாகக் கருதப்பட்ட மருந்துகள் இப்போது நச்சுத்தன்மையற்றவை அல்லது நச்சை நீக்கக்கூடியவை என்று அறிவிக்கப்பட்டன. இதுவே அப்போது விற்பனையை அதிகரிக்கப் பயன்பட்ட முக்கிய உத்தியாக இருந்தது; ஒரு தயாரிப்பு கவனமாகச் சுத்திகரிக்கப்பட்டது (antiseptized) என்ற பழைய உத்தரவாதம், காலாவதியான ஒரு போக்கின் மங்கலான அடையாளமாக மாறி, மருந்துச் சீட்டின் அடிப்பகுதியில் படிக்க முடியாத சிறிய எழுத்துக்களில் மட்டுமே இடம்பெற்றிருந்தது. நோயாளிகளுக்கு நம்பிக்கையூட்டவும் இந்த 'நச்சுத்தன்மை' கோட்பாடு உதவியது; தங்கள் பக்கவாதம் வெறும் நச்சுத்தன்மை சார்ந்த ஒரு நோய் மட்டுமே என்பதை அறியும்போது அவர்கள் நிம்மதியடைந்தனர். ஒருமுறை, பால்பெக் நகருக்கு ஒரு 'கிராண்ட் டியூக்' (Grand Duke) வந்திருந்தார்; கண்ணில் கடுமையான வீக்கத்தால் அவதிப்பட்ட அவர் கோட்டார்டை அழைத்தார். கோட்டார்ட்—சில நூறு பிராங்க் நோட்டுகளுக்காக (குறைந்த தொகைக்கு அந்தப் பேராசிரியர் மெனக்கெட மாட்டார்)—அந்த வீக்கத்திற்கு நச்சுத்தன்மையே காரணம் என்று கூறி, நச்சை நீக்கும் சிகிச்சை முறையைப் பரிந்துரைத்தார். ஆனால் கண்ணில் இருந்த வீக்கம் குறையாததால், அந்த கிராண்ட் டியூக் பால்பெக் ஊர் மருத்துவரை நாடினார்; அவர் வெறும் ஐந்து நிமிடங்களில் கண்ணில் இருந்த ஒரு தூசியை அகற்றிவிட்டார். அடுத்த நாளே, அந்தப் பிரச்சனை இருந்ததற்கான அறிகுறியே இல்லாமல் போய்விட்டது. இருப்பினும், நரம்பியல் கோளாறுகளில் நிபுணத்துவம் பெற்ற ஒரு புகழ்பெற்ற மருத்துவர் அவருக்கு மிகவும் ஆபத்தான போட்டியாளராக இருந்தார். அவர் சிவந்த நிறமும் மகிழ்ச்சியான சுபாவமும் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்; நரம்புத் தளர்ச்சி நோயாளிகளுடன் தொடர்ந்து பழகினாலும் அவரது உடல்நலம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது ஒரு காரணம்; மற்றொன்று, நோயாளிகளைச் சந்திக்கும்போதும் விடைபெறும்போதும் அவர் வெளிப்படுத்தும் உற்சாகமான சிரிப்பு அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டியது—அதே கைகள் பின்னர் நோயாளிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் 'ஸ்ட்ரெய்ட்-ஜாக்கெட்' (straitjacket) சட்டையை மாட்ட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டாலும் கூட. இருப்பினும், சமூகத்தில் அவரிடம் அரசியல் அல்லது இலக்கியம் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம், அவர் கவனமான பரிவுடன் செவிமடுப்பார்; "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்பது போன்ற ஒரு பாவனையுடன், ஆனால் உடனடியாக எந்த ஒரு முடிவையும் எடுக்காமல், ஏதோ ஒரு கலந்தாலோசனையை நடத்துவது போலக் கேட்பார். ஆனால் இறுதியில், அவருடைய அத்தனை திறமைகளுக்கும் மேலாக, அவர் ஒரு நிபுணராகவே இருந்தார். அதன் விளைவாக, கோட்டார்டின் முழு ஆத்திரமும் டு போல்பன் மீது திரும்பியது. வெர்டூரின்களின் நண்பரான அந்தப் பேராசிரியரை விட்டுவிட்டு, அவர்களைச் சென்று பார்ப்பதாக உறுதியளித்துவிட்டு, நான் விரைவில் வீடு திரும்பினேன்.

ஆல்பர்டைன் மற்றும் ஆண்ட்ரீயைப் பற்றிய அவருடைய வார்த்தைகளால் ஏற்பட்ட காயம் ஆழமானது, ஆனாலும், அந்தத் துன்பத்தின் கடுமையை நான் உடனடியாக உணரவில்லை—சில நேரங்களில் மட்டுமே பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் விஷங்களைப் போல......சிறிது காலத்திற்கு.

அவளை அழைத்து வர லிஃப்ட்-பையன் சென்ற அந்த மாலையில், அவன் உறுதியளித்திருந்தும் ஆல்பர்ட்டின் வரவில்லை. ஒருவரின் வசீகரத்தை விட, "இல்லை, இன்று இரவு எனக்கு நேரம் இல்லை" என்பது போன்ற ஒரு வாக்கியமே காதலைத் தூண்டுவதில் அதிகப் பங்கு வகிக்கிறது என்பது உண்மைதான். நண்பர்களுடன் இருக்கும்போது அத்தகைய வார்த்தைகளை நாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட மனச்சித்திரத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காமலே மாலை முழுவதும் மகிழ்ச்சியாகக் கழிக்கிறோம்; ஆனால் அதே வேளையில், அந்தச் சித்திரம் மனதின் ஆழத்தில் தேவையான 'டெவலப்பிங் ஃப்ளூயிட்' (புகைப்படத்தை உருவாக்கும் திரவம்) போன்ற சூழலில் ஊறிக்கொண்டிருக்கிறது; வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அந்தப் புகைப்படம் முழுமையாகத் தெளிவாகத் தெரிவதை நாம் உணர்கிறோம். முந்தைய நாள் அற்பமான காரணத்திற்காகத் தூக்கி எறிந்திருக்கக்கூடிய வாழ்க்கையிலிருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது என்பதை அப்போது உணர்கிறோம்; ஏனெனில், மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சாத ஒருவரால் கூட, பிரிவைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்க்கத் துணிய முடிவதில்லை.

மேலும், அந்த நேரம்—லிஃப்ட்-பையன் குறிப்பிட்ட ஒரு மணி அல்ல, மாறாக மூன்று மணி—கடந்து சென்ற பிறகு, அவள் வருவாளா என்ற எதிர்பார்ப்பு குறைந்துபோகும் அந்தப் பழைய வேதனையிலிருந்து நான் விடுவிக்கப்பட்டேன். அவள் வரமாட்டாள் என்ற உறுதி எனக்கு முழுமையான அமைதியையும் புத்துணர்ச்சியையும் அளித்தது; நான் அவளைச் சந்திக்காத பல இரவுகளில் இதுவும் ஒன்று—இதுவே நான் எடுத்துக்கொண்ட அடிப்படை நிலைப்பாடு. அந்த நிலையிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அடுத்த நாளோ அல்லது வேறு நாட்களிலோ அவளைச் சந்திப்பேன் என்ற எண்ணம்—அந்த வெறுமையை பின்னணியாகக் கொண்டு—இனிமையாகத் தோன்றியது. சில சமயங்களில், காத்திருக்கும் மாலைப் பொழுதுகளில் ஏற்படும் வேதனை, உட்கொண்ட மருந்தின் விளைவாகவும் இருக்கலாம். அந்த உணர்வைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதால், அவள் வராததால்தான் தனக்குக் கவலை ஏற்படுகிறது என்று பாதிக்கப்பட்டவர் நம்புகிறார். அத்தகைய சூழலில், சில நரம்பியல் கோளாறுகளைப் போலவே, காதலும் ஒருவிதமான உடல்ரீதியான அசௌகரியத்திற்கு அளிக்கப்படும் தவறான விளக்கத்திலிருந்தே உருவாகிறது. அந்த விளக்கத்தை நாம் திருத்த வேண்டியதில்லை—குறைந்தது காதலைப் பொறுத்தவரையிலாவது; ஏனெனில் காதல் என்பது, அதன் காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், எப்போதும் ஒரு தவறான புரிதலின் அடிப்படையிலேயே அமைகிறது. மறுநாள், தான் இப்போதுதான் எக்ரெவில்லிக்குத் (Egreville) திரும்பியதாகவும்—அதனால் எனது கடிதம் சரியான நேரத்தில் கிடைக்கவில்லை என்றும்—நான் அனுமதித்தால் அன்று மாலை என்னைச் சந்திக்க வருவதாகவும் ஆல்பர்ட்டின் எழுதியிருந்தாள். அவளது கடிதத்தில் உள்ள வார்த்தைகளுக்குப் பின்னாலும்—அவள் ஒருமுறை தொலைபேசியில் என்னிடம் பேசிய வார்த்தைகளுக்குப் பின்னாலும்—என்னை விட அவள் அதிகம் விரும்பிய மனிதர்களும் இன்பங்களும் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. அவள் என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள் என்பதை அறியத் துடிக்கும் வேதனையான ஆர்வத்தாலும், ஒருவரது உள்ளத்தில் எப்போதும் தங்கியிருக்கும் அந்த மறைந்திருக்கும் அன்பாலும் நான் மீண்டும் ஒருமுறை மிகுந்த கலக்கமடைந்தேன்; அது என்னை ஆல்பர்ட்டினுடன் பிணைத்துவிடும் என்று ஒரு கணம் நினைத்தேன், ஆனால் அது அங்கேயே சற்றே அசைந்து நின்றதே தவிர, உண்மையாகவே வேரூன்றாமல் அதன் இறுதி அதிர்வுகளும் மறைந்துபோயின.

பால்பெக்கில் நான் தங்கியிருந்த முதல் முறை, ஆல்பர்ட்டினின் இயல்பை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்—ஒருவேளை ஆண்ட்ரேயும் அப்படித்தான் நினைத்திருக்கலாம். நான் அதை ஒருவிதமான லேசான மனப்போக்கு அல்லது சலனத்தன்மை என்று கருதினேன்; அதே சமயம், தோட்ட விருந்து, கழுதை சவாரி அல்லது சுற்றுலா போன்ற நிகழ்ச்சிகளைத் தவிர்க்காமல் கலந்துகொள்ளும் அவளது ஆர்வத்தைத் தடுக்க எங்கள் கெஞ்சல்கள் அனைத்தும் பயனற்றுப் போய்விடுமோ என்றும் நான் யோசித்தேன். பால்பெக்கில் நான் இரண்டாவது முறையாகத் தங்கியிருந்தபோது, ​​அந்தச் சலனத்தன்மை வெறும் வெளிவேடம் மட்டுமே என்றும், தோட்ட விருந்து என்பது ஒரு சாக்குப்போக்கு அல்லது முழுமையான புனைவு மட்டுமே என்றும் எனக்குச் சந்தேகம் எழத் தொடங்கியது. நிகழ்வுகள் பல வடிவங்களை எடுத்தன (அல்லது சரியாகச் சொல்வதானால், முற்றிலும் ஒளிபுகாத ஒரு கண்ணாடிக்கு அப்பால் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமலே, அதன் இந்தப் பக்கத்திலிருந்து நான் உணர்ந்தவை அவை). ஆல்பர்ட்டின் என்மீது மிகுந்த பாசத்தை வெளிப்படுத்துவாள். பிறகு நேரத்தைப் பார்ப்பாள்; ஏனெனில், இன்ஃப்ரேவில்லில் வசிக்கும் ஒரு பெண்மணியைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்—அவர் தினமும் மாலை ஐந்து மணிக்கு விருந்தினர்களைச் சந்திப்பதாகத் தெரிகிறது. சந்தேகத்தால் வாட்டப்பட்டு—அதோடு உடல்நலமும் சரியில்லாமல்—நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் என்னுடன் தங்குமாறு கேட்பேன், கெஞ்சுவேன் கூட. ஆனால் அது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது (எப்படியும் அவளுக்கு ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே இருந்தன); ஏனெனில், அப்படிச் செய்வது அந்தப் பெண்மணியை அதிருப்திக்குள்ளாக்கும்—அவர் விருந்தோம்பல் பண்பு இல்லாதவர், எளிதில் கோபப்படுபவர், மேலும் ஆல்பர்ட்டினின் கூற்றுப்படி, சலிப்பூட்டும் சுபாவம் கொண்டவர். "ஆனால் ஒரு சந்திப்பைத் தவிர்க்கலாமே." "முடியாது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகப் பண்பாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று என் அத்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்." "ஆனால் நீ பலமுறை பண்பற்ற முறையில் நடந்துகொள்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேனே." "அது வேறு; இந்தப் பெண்மணி அதைத் தவறாக எடுத்துக்கொண்டு என் அத்தையிடம் எனக்குச் சிக்கலை உண்டாக்குவார். ஏற்கனவே என் அத்தைக்கும் எனக்கும் இடையே சுமூகமான உறவு இல்லை. நான் அவளைக் குறைந்தபட்சம் ஒரு முறையாவது சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் வற்புறுத்துகிறார்." "ஆனால் அவர்தான் தினமும் விருந்தினர்களைச் சந்திக்கிறாரே." தான் சொன்னதையே முரண்பட்டுக் கூறியதை உணர்ந்த ஆல்பர்ட்டின், தனது விளக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டாள். "நிச்சயமாக அவர் தினமும் விருந்தினர்களைச் சந்திக்கிறார். ஆனால் இன்று அவருடைய வீட்டில் சில நண்பர்களைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். அதன் மூலம், எங்களுக்கு அவ்வளவு சலிப்பு ஏற்படாது." "அப்படியானால், ஆல்பர்ட்டின், என்னைவிட அந்தப் பெண்மணியையும் உன் நண்பர்களையும்தான் நீ அதிகம் விரும்புகிறாயா? ஒருவேளை அந்தச் சந்திப்பு சற்றே சலிப்பூட்டுவதாக அமையக்கூடும் என்ற காரணத்துக்காக, என்னை இங்கே தனியாகவும், உடல்நலமில்லாமலும், துயரத்துடனும் விட்டுவிட்டுச் செல்லவே நீ விரும்புகிறாயா?" "அந்தச் சந்திப்பு சலிப்பூட்டுவதாக இருந்தாலும் எனக்குப் பிரச்சினையில்லை. ஆனால், அவர்கள் மீதான அக்கறையால்தான் நான் அப்படிச் செய்கிறேன். என் வண்டியிலேயே அவர்களைத் திரும்ப அழைத்துச் செல்லவிருக்கிறேன். இல்லையென்றால், அவர்கள் வீடு திரும்புவதற்கு வேறு வழியே இருக்காது." இன்ஃப்ரேவில்லிலிருந்து (Infreville) இரவு பத்து மணி வரையிலும் கூட ரயில்கள் உள்ளன என்பதை நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் சுட்டிக்காட்டினேன். "அது உண்மைதான், ஆனால், இரவு உணவிற்காக அங்கேயே தங்குமாறு எங்களைக் கேட்கக்கூடும் அல்லவா? அவர் மிகவும் விருந்தோம்பல் குணம் கொண்டவர்." "சரி, நீ அதை மறுக்கலாமே." "அது என் அத்தையை மீண்டும் கோபப்படுத்திவிடும்." "அதுமட்டுமின்றி, நீ இரவு உணவை முடித்துவிட்டுப் பத்து மணி ரயிலைப் பிடிக்கவும் முடியுமே." "அதற்கு நேரம் மிகவும் குறைவாகவே இருக்கும்." "அப்படியானால், நான் ஒருபோதும் நகரத்திற்குச் சென்று இரவு உணவை முடித்துவிட்டு ரயிலில் திரும்ப முடியாதா? ஆனால் கேள், ஆல்பர்ட்டி...""நாம் மிக எளிமையான ஒன்றைச் செய்வோம்: அந்தத் திறந்தவெளி காற்று எனக்கு நல்லது என்று தோன்றுகிறது; உன்னால் அந்தப் பெண்மணியை விட்டு வர முடியாது என்பதால், நான் உன்னுடன் 'இன்ஃப்ரேவில்' (Infreville) வரை நடந்து வருகிறேன். கவலைப்படாதே, நான் 'டூர் எலிசபெத்' [அந்தப் பெண்மணியின் இல்லம்] வரை செல்லமாட்டேன்; அந்தப் பெண்மணியையோ அல்லது உன் நண்பர்களையோ நான் பார்க்கமாட்டேன்." ஆல்பர்ட்டின் ஏதோ ஒரு மோசமான அதிர்ச்சியை எதிர்கொண்டவள் போலத் தெரிந்தாள். அவள் பேச்சு தடுமாறியது. கடல் குளியல் தனக்கு ஒத்துவருவதில்லை என்று அவள் கூறினாள். "நான் கூட வருவது உனக்குச் சிரமமாக இருக்குமோ?" "அப்படி எப்படிச் சொல்லலாம்? உன்னுடன் வெளியே செல்வதுதான் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி என்பதை நீ நன்றாக அறிவாயே." அவளிடம் திடீரென ஒரு மனமாற்றம் ஏற்பட்டது. "நாம் இருவரும் சேர்ந்து நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளவிருப்பதால்," என்று அவள் கூறினாள், "ஏன் நாம் பால்பெக் (Balbec)-கின் மறுபகுதிக்குச் செல்லக்கூடாது? நாம் இருவரும் சேர்ந்து இரவு உணவு சாப்பிடலாம். அது மிக நன்றாக இருக்கும். உண்மையில், கடற்கரையின் அந்தப் பகுதி மிகவும் அழகாக இருக்கும். இன்ஃப்ரேவில் மற்றும் அந்தப் பகுதிகள்—அந்தச் சிறிய 'பசலைக்கீரை-பச்சை' நிற இடங்கள்—எனக்குச் சலிப்பைத் தருகின்றன." "ஆனால் உன் அத்தையின் தோழியைச் சென்று பார்க்காவிட்டால் அவர் கோபப்படுவாரே." "ஓ, அவர் அதை மறந்துவிடுவார்." "இல்லை, மற்றவர்களை வருத்தப்படுத்தக்கூடாது." "ஆனால் அவர் அதைக் கவனிக்கவே மாட்டார்; அவருக்கு தினமும் விருந்தினர்கள் வருவார்கள். நான் நாளை சென்றாலும், மறுநாள் சென்றாலும், ஒரு வாரம் கழித்து அல்லது இரண்டு வாரம் கழித்துச் சென்றாலும்—அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை." "உன் நண்பர்கள்?" "ஓ! அவர்கள் பலமுறை என்னைக் கழற்றிவிட்டிருக்கிறார்கள். இப்போது என் முறை." "ஆனால் நீ குறிப்பிடும் திசையிலிருந்து ஒன்பது மணிக்கு மேல் திரும்பி வர ரயில்கள் இல்லையே." "அதனால் என்ன? ஒன்பது மணி என்பது மிகச் சரியான நேரம். அதுமட்டுமின்றி, திரும்பி வருவதைப் பற்றிய கவலை நம்மைத் தடுக்க அனுமதிக்கக்கூடாது. நாம் எப்படியும் ஒரு வண்டியையோ அல்லது மிதிவண்டியையோ கண்டுபிடித்துவிடலாம்—அல்லது, அது கிடைக்கவில்லை என்றால், நம்மிடம் நம் சொந்தக் கால்கள் இருக்கின்றனவே." " 'எப்படியாவது ஏதாவது கிடைத்துவிடும்' என்று எவ்வளவு எளிதாகச் சொல்கிறாய், ஆல்பர்ட்டின்!" "இன்ஃப்ரேவில் பக்கம், அந்தச் சிறிய மரத்தாலான ரயில் நிலையங்கள் ஒன்றுக்கொன்று அருகிலேயே இருக்கும் இடங்களில்—ஆம், அது சாத்தியம். ஆனால் அந்தப் பக்கம்... அது அப்படியல்லவே." "அங்கும் கூடத்தான். உன்னை பத்திரமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் திரும்ப அழைத்து வருவதாக நான் உறுதியளிக்கிறேன்." ஆல்பர்ட்டின் என்னிடம் சொல்ல விரும்பாத ஒரு திட்டத்தை எனக்காகக் கைவிடுவதையும், அதனால் என்னைப் போலவே துயருறப்போகும் வேறொருவர் அங்கு இருப்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். அவளுடன் நான் வருவதில் பிடிவாதமாக இருந்ததால், அவள் விரும்பியதைச் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்து, எந்தவிதப் பூசலும் இன்றி அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள். நிலைமை முற்றிலும் கைமீறிப் போய்விடவில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஏனெனில், பல பரிமாணங்களைக் கொண்ட வாழ்க்கையைக் கொண்ட மற்ற பெண்களைப் போலவே, அவளிடமும் ஒரு நிலையான பிடிப்பு இருந்தது: அதுவே ஐயமும் பொறாமையும் ஆகும். சொல்லப்போனால், அவள் வேண்டுமென்றே அவற்றை வரவழைத்துக்கொள்ளவில்லை—மாறாக, அவற்றைத் தவிர்க்கவே முயன்றாள். ஆனால் காதலர்கள் மிகுந்த சந்தேகப் புத்தி கொண்டவர்கள் என்பதால், பொய்யை உடனடியாகக் கண்டறிந்துவிடுவார்கள். எனவே, மற்றவர்களைப் போலவே ஆல்பர்ட்டினுக்கும் ஒரு விஷயம் அனுபவப்பூர்வமாகத் தெரிந்திருந்தது (அந்த அறிவு பொறாமையிலிருந்து வந்தது என்பதை அவள் அறியாமலேயே): ஒரு மாலைவேளையில் தான் கழற்றிவிட்ட நபர்களை எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதுதான் அது. எனக்காக அவள் புறக்கணிக்கும் அந்த நபர் துயருறுவார்; அதனாலேயே அவளை இன்னும் அதிகமாக நேசிப்பார் (அதற்குக் காரணம் பொறாமைதான் என்பதை ஆல்பர்ட்டின் உணரவில்லை); அந்தத் துயரிலிருந்து விடுபட, தானாகவே அவளிடம் திரும்பி வருவார்—நானும் அப்படித்தான் செய்திருப்பேன். ஆனால் நான் யாருக்கும் வலியளிக்கவோ, என்னை நானே வருத்திக்கொள்ளவோ, அல்லது அந்த மோசமான விசாரணை மற்றும் இடைவிடாத, பலதரப்பட்ட கண்காணிப்புப் பாதையில் பயணிக்கவோ விரும்பவில்லை. "வேண்டாம் ஆல்பர்ட்டின், உன் மகிழ்ச்சியை நான் கெடுக்க விரும்பவில்லை; இன்ஃப்ரெவில்லில் (Infreville) இருக்கும் அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கச் செல்—அல்லது அவள் யாருக்காக ஒரு மறைமுகத் திரையாகச் செயல்படுகிறாளோ அவளைச் சந்திக்கச் செல்; எனக்கு அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை." "நான் உன்னுடன் வராததற்குக் உண்மையான காரணம், நீ அதை விரும்பவில்லை என்பதுதான்—என்னுடன் நீ மேற்கொள்ளும் நடைப்பயணம், நீ உண்மையில் மேற்கொள்ள விரும்பிய பயணம் அல்ல; நீயே அறியாமல் ஐந்து முறைக்கு மேல் உனது பேச்சிலேயே முரண்பட்டதே அதற்கான சான்று." தான் கவனிக்காத அந்த முரண்பாடுகள் மிகவும் தீவிரமானவையாக இருந்திருக்கக்கூடுமோ என்று பாவம் ஆல்பர்ட்டின் அஞ்சினாள். தான் என்ன பொய்களைச் சொன்னோம் என்று துல்லியமாகத் தெரியாத நிலையில் அவள் கூறினாள்: "நான் முரண்பட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. கடல் காற்று என் சிந்தனை ஓட்டத்தைக் கலைத்துவிடுகிறது. நான் எப்போதும் பெயர்களைக் குழப்பிக்கொள்கிறேன்." மேலும்—அவளை நம்புவதற்கு எனக்குப் பெரிய அளவில் மென்மையான உறுதிமொழிகள் எதுவும் தேவைப்பட்டிருக்காது என்பதை அது நிரூபித்தது—நான் மங்கலாக மட்டுமே சந்தேகித்திருந்த ஒரு விஷயத்தை அவள் ஒப்புக்கொண்டதைக் கேட்டபோது, ​​ஒரு புண் ஏற்படுத்தும் வலியை நான் உணர்ந்தேன். "சரி, அப்படியானால் நான் கிளம்புகிறேன்," என்று அவள் ஒரு சோகமான குரலில் கூறினாள்—இருப்பினும், என்னுடன் அந்த மாலையைக் கழிக்காமல் இருப்பதற்கு நான் ஒரு சாக்குப்போக்கை அளித்திருந்ததால், வேறொரு நபரைச் சந்திப்பதற்குத் தாமதமாகிவிட்டதா என்று நேரத்தைப் பார்க்கவும் அவள் தவறவில்லை. "நீங்கள் மிகவும் கொடூரமானவர். உங்களுடன் ஒரு நல்ல மாலையைக் கழிக்க என் திட்டங்கள் அனைத்தையும் மாற்றிக்கொண்டேன், ஆனால் நீங்கள்தான் அதை மறுக்கிறீர்கள்—அதோடு என் மீது பொய் சொல்வதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறீர்கள். இவ்வளவு கொடூரமாக உங்களை நான் இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை. கடல்தான் என் கல்லறையாக இருக்கும். இனி நான் உங்களை ஒருபோதும் பார்க்கமாட்டேன்." (அவள் மறுநாளே திரும்பி வருவாள் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தாலும்—அவள் வந்தாள்—இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது என் இதயம் படபடத்தது.) "நான் கடலில் மூழ்கிவிடுவேன்; என்னை நானே தண்ணீரில் வீசிக்கொள்வேன்." "சாஃபோவைப் (Sappho) போலவா?" "அது இன்னொரு அவமரியாதை; நான் சொல்வதை மட்டுமல்ல, நான் செய்வதையும் கூட நீங்கள் சந்தேகிக்கிறீர்கள்." "ஆனால் அன்பே, நான் அதை எந்த உள்நோக்கத்துடனும் சொல்லவில்லை, சத்தியமாக; சாஃபோ கடலில் குதித்தாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே." "இல்லை, நீங்கள் அப்படிச் சொன்னீர்கள்—என் மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கையே இல்லை." கடிகாரத்தில் மணி ஆவதற்கு இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் இருப்பதை அவள் கவனித்தாள்; அ...ஒரு சந்திப்பைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்று அவள் பயந்தாள். அதனால், மிகச் சுருக்கமான ஒரு பிரியாவிடையைத் தேர்ந்தெடுத்து (அடுத்த நாள் என்னைச் சந்திக்க வந்தபோது அதற்காக அவள் மன்னிப்புக் கேட்டாள்; அன்று அந்த நபருக்கு அநேகமாக நேரம் இருந்திருக்காது), கலக்கமான முகத்துடன் "என்றென்றைக்குமாக குட்பை" என்று கூவிக்கொண்டே அவள் அவசரமாகச் சென்றாள். ஒருவேளை அவள் உண்மையிலேயே கலக்கத்தில்தான் இருந்திருக்கலாம். ஏனென்றால், அந்தத் தருணத்தில் அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதை என்னை விட நன்றாக அறிந்திருந்ததாலும்—என்னை விடத் தன்னையே கடுமையாகவும் அதே சமயம் மென்மையாகவும் நடத்திக்கொண்டிருந்ததாலும்—அவள் என்னை விட்டுச் சென்ற விதத்திற்குப் பிறகு, நான் அவளை மீண்டும் சந்திக்க விரும்புவேனா என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் இருந்திருக்கக்கூடும். ஆனாலும், அவள் என் மீது அக்கறை கொண்டிருந்தாள் என்று நான் நம்புகிறேன்—அந்த நபர் என்னை விட அதிகப் பொறாமைப்படும் அளவிற்கு.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பால்பெக்கில் உள்ள கேசினோ நடன மண்டபத்தில் நாங்கள் இருந்தபோது, ​​ப்ளாக்கின் சகோதரியும் உறவினரும் உள்ளே வந்தனர்—அவர்கள் இருவருமே மிகவும் அழகான இளம் பெண்களாக வளர்ந்திருந்தனர். இருப்பினும், என் தோழிகளின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, நான் அவர்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. ஏனெனில், அவர்களில் இளையவளான என் உறவினர், நான் முதல் முறை சந்தித்தபோது அறிமுகமான அந்த நடிகையுடன் வெளிப்படையாக வாழ்ந்து வந்தாள். இதைப் பற்றி நான் மெதுவாகக் குறிப்பிட்டதும், ஆன்ட்ரீ என்னிடம், "ஓ! அந்த விஷயத்தில் நானும் ஆல்பர்டைனைப் போலவே உணர்கிறேன்; எங்கள் இருவரையும் அந்த அளவுக்குப் பேரதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் விஷயம் வேறு எதுவும் இல்லை" என்றாள். ஆல்பர்டைனைப் பொறுத்தவரை, நாங்கள் அமர்ந்திருந்த சோஃபாவில் என்னுடன் பேசத் தொடங்கியபோது, ​​அவள் அந்த இரண்டு ஒழுக்கமற்ற இளம் பெண்களுக்கும் முதுகைக் காட்டினாள். ஆனாலும், இந்த நிகழ்வுக்குச் சற்று முன்பு—அதாவது, மல்லே ப்ளாக்கும் அவளுடைய உறவினரும் தோன்றிய அந்தத் தருணத்தில்—என் தோழியின் கண்களில் திடீரென ஒரு ஆழ்ந்த கவனப் பார்வை தோன்றியதை நான் கவனித்திருந்தேன்; அது சில சமயங்களில் அந்தக் குறும்புக்காரப் பெண்ணின் முகத்திற்கு ஒரு தீவிரமான, ஏன் கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கொடுத்து, சோகத்தின் சுவட்டையும் விட்டுச்செல்லும் ஒரு பாவனையாக இருந்தது. ஆனால் ஆல்பர்டைன் உடனடியாகத் தன் பார்வையை என் பக்கம் திருப்பினாள்—ஆனாலும் அவளுடைய கண்கள் விசித்திரமாக அசைவற்று, கனவு காண்பது போல இருந்தன. மல்லே ப்ளோக்கும் அவளுடைய உறவினரும் உரக்கச் சிரித்து, தகாத கூச்சல்களை எழுப்பியபடி இறுதியாகக் கிளம்பிய பிறகு, நான் ஆல்பர்டைனிடம், (நடிகையின் தோழியான) அந்தச் சின்னப் பொன்னிறப் பெண், முந்தைய நாள் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வண்டி ஊர்வலத்தில் பரிசு வென்ற அதே பெண் அல்லவா என்று கேட்டேன். "ஓ! எனக்குத் தெரியாது," என்றாள் ஆல்பர்டைன். "அவர்களில் ஒருத்தி பொன்னிறப் பெண்ணா? சொல்லப்போனால், அவர்கள் என் கவனத்தை அவ்வளவாக ஈர்ப்பதில்லை; நான் அவர்களை ஒருபோதும் உற்றுப் பார்த்ததில்லை. அவர்களில் ஒருத்தி பொன்னிறப் பெண்ணா?" என்று அவள் தன் மூன்று தோழிகளிடம், பற்றற்ற விசாரணை பாணியில் கேட்டாள். ஆல்பர்டைன் கடற்கரை நடைபாதையில் தினமும் இவர்களைச் சந்திப்பதால், இந்த அறியாமை பாசாங்கு செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிக அதிகமாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. "அவர்களும் நம்மை அவ்வளவாகப் பார்ப்பதாகத் தெரியவில்லை," என்று நான் ஆல்பர்டைனிடம் சொன்னேன்—ஒருவேளை (நான் அந்த எண்ணத்தை உணர்வுபூர்வமாக மனதில் கொள்ளவில்லை என்றாலும்) அவள் அவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை என்பதையும், பொதுவாகச் சொல்லப்போனால், மிகவும் சீரழிந்த பெண்கள்கூட தங்களுக்குத் தெரியாத இளம் பெண்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை என்பதையும் அவளுக்குக் காட்டி, அவளுக்கு எந்த வருத்தமும் ஏற்படாமல் தடுக்கும் நம்பிக்கையில் அப்படிச் சொன்னேன். "அவர்கள் நம்மைப் பார்க்கவில்லையா?" என்று ஆல்பர்டைன் அலட்சியமாகப் பதிலளித்தாள். "அவர்கள் முழு நேரமும் அதை மட்டும்தான் செய்தார்கள்." "ஆனால் அது உனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை," என்றேன் நான்; "நீ அவர்களுக்குப் பின்புறமாக நின்றிருந்தாய்." "ஓ, அப்படியா?" என்று அவள் பதிலளித்தாள், எங்களுக்கு எதிரே சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய கண்ணாடியைச் சுட்டிக்காட்டினாள்—நான் அதைக் கவனிக்கவில்லை, ஆனால் இப்போதுதான் உணர்ந்தேன், என் தோழி என்னிடம் பேசும்போது தன் அழகான, சிந்தனைமிக்க கண்களை அதில் நிலைநிறுத்தியிருந்தாள். கோட்டார்ட் என்னுடன் அந்தச் சிறிய இன்கார்வில் சூதாட்ட விடுதிக்குள் நுழைந்த நாளிலிருந்து—அவன் கூறிய கருத்தை நான் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும்—ஆல்பர்டைன் எனக்கு முன்போல் தெரியவில்லை; அவளைப் பார்த்தாலே எனக்குக் கோபம் வந்தது. அவள் எனக்கு எவ்வளவு வித்தியாசமாகத் தெரிந்தாளோ, அதே அளவுக்கு நானும் மாறிவிட்டிருந்தேன். நான் இனி அவளுக்கு நல்வாழ்த்துக்கள் கூறவில்லை; அவள் முன்னிலையில் இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி—இந்த விஷயம் அவளுக்குத் தெரியவந்தால்—அவளைப் பற்றி மிகவும் காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளில் பேசினேன். இருப்பினும், சில சமரசங்கள் நிகழ்ந்தன. ஒரு நாள், ஆல்பர்டைன் மற்றும் ஆண்ட்ரீ இருவரும் எல்ஸ்டிரைப் பார்க்க வந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டதை நான் அறிந்தேன். திரும்பி வரும் வழியில், பள்ளி மாணவிகளைப் போல "வேகமான" இளம் பெண்களைப் போல நடித்து, அதன் மூலம் என் இதயத்தைப் பிழிந்தெடுக்கும் ஒரு ரகசிய, கன்னித்தன்மையான பரவசத்தைப் பெற அவர்கள் எண்ணியிருக்கிறார்கள் என்று சந்தேகித்து, அவர்களை சங்கடப்படுத்தவும், ஆல்பர்டைன் எதிர்பார்த்திருந்த மகிழ்ச்சியை அவளுக்குக் கிடைக்காமல் செய்யவும் எண்ணி, நான் முன்னறிவிப்பின்றி எல்ஸ்டிரின் வீட்டிற்குச் சென்றேன். ஆனால் அங்கே ஆண்ட்ரீயை மட்டுமே கண்டேன்; ஆல்பர்டைன் வேறு ஒரு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள், அது அவளுடைய அத்தை வரவிருந்த நாள். அப்போது கோட்டார்ட் தவறாகக் கணித்திருக்க வேண்டும் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்; ஆண்ட்ரீ தன் தோழி இல்லாமல் அங்கே இருந்ததால் என் மீது ஏற்பட்ட நல்ல அபிப்ராயம் நீடித்தது, அது ஆல்பர்டைன் மீது ஒரு மென்மையான அணுகுமுறையை வளர்த்தது. ஆயினும், எளிதில் குணமடையாத, மிகச்சிறிய விஷயம்கூட மீண்டும் நோய்வாய்ப்படச் செய்யக்கூடிய நலிந்த மனிதர்களின் பலவீனமான உடல்நிலையைப் போலவே இந்த உணர்வுகளும் நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. ஆல்பர்டைன், ஆண்ட்ரீயை சில விளையாட்டுகளில் ஈடுபடத் தூண்டுவாள்; அவை எல்லை மீறிச் செல்லாவிட்டாலும், ஒருவேளை முற்றிலும் தீங்கற்றவையாக இருக்கவில்லை. இந்தச் சந்தேகத்தால் வாட்டப்பட்டு, நான் இறுதியில் அவளை விரட்டிவிடுவேன். அரிதாக...அதிலிருந்து நான் மீண்ட அடுத்த கணமே, அது வேறொரு வடிவில் மீண்டும் முளைத்துவிடும். ஆண்ட்ரே (Andrée) தனது இயல்பான நளினமான அசைவுகளில் ஒன்றோடு, பாதி மூடிய கண்களுடன் ஆல்பர்ட்டினின் (Albertine) தோளில் அன்பாகத் தன் தலையைச் சாய்த்து அவள் கழுத்தில் முத்தமிடுவதை நான் பார்த்திருக்கலாம்; அல்லது அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்திருக்கலாம்; அல்லது குளிக்கச் செல்லும்போது அவர்கள் தனியாக இருந்ததைப் பார்த்த ஒருவர் ஏதோ ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லியிருக்கலாம்—இவை அனைத்தும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள காற்றில் சாதாரணமாக மிதக்கும் அற்பமான விஷயங்கள். பெரும்பாலான மக்கள் இவற்றை நாள் முழுவதும் உள்வாங்கினாலும் அவர்களின் உடல்நலத்திற்கோ மனநிலைக்கோ எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை; ஆனால், மனதளவில் பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய ஒருவருக்கு இவை நோய்த்தன்மையைக் கொடுத்துப் புதிய துயரத்தை உருவாக்குகின்றன. சில சமயங்களில், ஆல்பர்ட்டினை மீண்டும் பார்க்காமலோ அல்லது அவளைப் பற்றி யாரும் பேசக் கேட்காமலோ இருந்தபோதிலும், ஜிசெல்லுக்கு (Gisèle) அருகில் அவள் நின்றிருந்த ஒரு தோரணை என் நினைவுக்கு வரும்—அப்போது அது மிகவும் அப்பாவித்தனமானதாகத் தோன்றியிருக்கலாம்—ஆனால் இப்போது அது நான் மீண்டும் அடைந்திருந்த மன அமைதியைக் குலைக்கப் போதுமானதாக இருந்தது; ஆபத்தான கிருமிகளைச் சுவாசிக்க நான் வெளியே செல்ல வேண்டியிருக்கவில்லை—கோட்டார்ட் (Cottard) சொல்வது போல, நானே எனக்குள் விஷத்தை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் எண்ணங்கள் ஸ்வான் (Swann) ஓடெட் (Odette) மீது கொண்டிருந்த காதலைப் பற்றியும், ஸ்வான் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் எப்படி முட்டாளாக்கப்பட்டு ஏமாற்றப்பட்டார் என்பதைப் பற்றியும் சிந்திக்கத் தொடங்கும். இறுதியில், நான் சிந்தித்துப் பார்த்தால், ஆல்பர்ட்டினின் முழு ஆளுமையையும் படிப்படியாகக் கட்டமைக்கவும், என்னால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாத அவளது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் மிகுந்த வேதனையுடன் புரிந்துகொள்ளவும் என்னை இட்டுச் சென்றது ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவும், ஒரு நிலையான எண்ணமும்தான்: அதாவது, மேடம் ஸ்வானின் (Mme Swann) குணாதிசயம் எனக்கு விவரிக்கப்பட்ட விதம். இந்தக்கதைகள் என் கற்பனையைத் தூண்டி, ஆல்பர்ட்டின் ஒரு நல்லொழுக்கமுள்ள இளம் பெண்ணாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு விலைமகளின் ஒழுக்கக்கேட்டையும் ஏமாற்றும் திறனையும் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தை என்னுள் விதைத்தன; ஒருவேளை நான் அவளைக் காதலித்திருந்தால் எனக்குக் காத்திருந்திருக்கக்கூடிய துயரத்தைப் பற்றி நான் அப்போது ஆழ்ந்து சிந்திப்பேன்.

ஒரு நாள், கிராண்ட் ஹோட்டலுக்கு (Grand Hotel) முன்னால் இருந்த திறந்தவெளியில் நாங்கள் கூடியிருந்தபோது, ​​நான் ஆல்பர்ட்டினிடம் மிகக் கடுமையான, அவமானகரமான வார்த்தைகளைப் பேசினேன். ரோஸ்மாண்ட் (Rosemonde) அதைக் கவனித்துச் சொன்னாள்: "அட, அவளிடம் உன் அணுகுமுறை எவ்வளவு மாறிவிட்டது! முன்பு அவளையே மையமாக வைத்திருந்தாய்—அவள் சொல்வதுதான் சட்டமாக இருந்தது—ஆனால் இப்போது அவளை நாய்களுக்கு உணவாகப் போடுவதற்குக்கூடத் தகுதியற்றவளாகக் கருதுகிறாய்." ஆல்பர்ட்டின் மீதான எனது மனநிலையை மேலும் உறுதிப்படுத்தும் விதமாக, நான் ஆண்ட்ரேவிடம் மிகுந்த கனிவைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தேன்—அவளுக்கும் அதே தீய பழக்கம் இருந்தபோதிலும், உடல்நலக்குறைவு மற்றும் நரம்புத் தளர்ச்சி காரணமாக அவளது செயல் எனக்கு அதிக மன்னிப்புக்குரியதாகத் தோன்றியது. அப்போதுதான் மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் குதிரை வண்டி எங்கள் கண்ணில் பட்டது. நாங்கள் நின்றுகொண்டிருந்த மூலைக்கு அருகில், நடைபாதைக்குச் செங்குத்தாக அமைந்திருந்த தெருவிலிருந்து இரண்டு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அந்த வண்டி வெளியே வந்தது. அப்போது எங்களை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்த 'முதல் தலைவர்' (First President), வண்டியைக் கண்டதும், எங்கள் கூட்டத்தில் தான் இருப்பதை அவர்கள் பார்த்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகத் துரிதமாகப் பக்கவாட்டில் விலகிச் சென்றார்; பின்னர், மார்க்கிஸ் (Marquise) தன்னை கவனித்துவிடக்கூடும் என்று எண்ணி, தனது தொப்பியை அகற்றி கம்பீரமான பாவனையுடன் தாழ்வாக வணங்கினார். ஆனால், 'ரூ டி லா மெர்' (Rue de la Mer) வீதி வழியாகத் தொடர்ந்து செல்லும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட அந்த வண்டி, ஹோட்டலின் நுழைவாயிலுக்குள் சென்று மறைந்தது. சுமார் பத்து நிமிடங்கள் கடந்த நிலையில், மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த லிஃப்ட்-பையன் என்னிடம், "அது மார்க்கிஸ் டி காம்ப்ரிமர்; அவர் உங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கிறார் ஐயா," என்று கூறினான். "நான் அறைக்குச் சென்று பார்த்தேன், வாசிப்பு அறையிலும் தேடினேன்—ஆனால் உங்களைக் காணவில்லை. நல்லவேளையாக, கடற்கரையில் தேடிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது." அவன் தன் விளக்கத்தை முடிப்பதற்குள்ளேயே, மார்க்கிஸ்—அவரது மருமகள் மற்றும் மிகுந்த சம்பிரதாயமான நடத்தை கொண்ட ஒரு கனவானுடன்—என்னை நோக்கி நடந்து வந்தார்; அநேகமாக அவர் அருகிலுள்ள ஒரு இடத்திற்கு காலை நேரச் சந்திப்புக்கோ அல்லது தேநீர் அருந்தவோ சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்தார். அவர் சற்று குனிந்த நிலையில் காணப்பட்டார்—அதற்குக் காரணம் முதுமை மட்டுமல்ல, தான் சந்திக்கும் மனிதர்களுக்கு முன்னால் முடிந்தவரை 'சிறப்பாக அலங்கரித்துக்கொண்டவளாக'த் தோன்ற வேண்டும் என்பதற்காக, தனது அந்தஸ்துக்கு ஏற்ற ஆடம்பரமான பல பொருட்களை அணிந்திருந்ததால் ஏற்பட்ட பாரமும்தான் அது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், லெக்ராண்டினுக்கு (Legrandin) நாங்கள் பால்பெக் (Balbec) செல்வது தெரிந்துவிடக்கூடாது என்று என் பாட்டி ஒரு காலத்தில் மிகவும் அஞ்சியிருந்த அந்த 'காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தின் ஹோட்டல் வருகை'தான் இப்போது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அக்காலத்தில், நடக்கவே வாய்ப்பில்லை என்று பாட்டி கருதிய ஒரு நிகழ்வைக் குறித்து எழுந்த அச்சங்களைக் கண்டு அம்மா சிரிப்பார். ஆனால், லெக்ராண்டினின் எந்தத் தலையீடுமின்றி, வேறு வழிகளில் அந்த நிகழ்வு இப்போது நடந்தேறியது. "நான் உங்களுக்குத் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்றால், இங்கே சிறிது நேரம் தங்கலாமா?" நான் அவளிடம் சற்று முன்பு சொன்ன கொடூரமான வார்த்தைகளால் அவள் கண்களில் சில கண்ணீர்த் துளிகள் தங்கியிருந்தன; நான் அதைப் பார்க்காதது போல் தோன்றினாலும், ஒருவித திருப்தியுணர்வுடன் அதைக் கவனித்தேன். "நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்." நீலக்கல் ஊசி பொருத்தப்பட்ட ஒரு இறகுத் தொப்பி, திருமதி டி கேம்ப்ரெமரின் விக் மீது ஒழுங்கற்ற முறையில் அமர்ந்திருந்தது—அது, அதன் காட்சிப்படுத்தல் அவசியமான ஆனால் போதுமான ஒரு சின்னத்தைப் போல, அதன் இருப்பிடம் ஒரு அலட்சியத்தின் விஷயமாகவும், அதன் நேர்த்தி மரபு சார்ந்ததாகவும், அதன் அசைவின்மை அர்த்தமற்றதாகவும் இருந்தது. வெப்பம் அதிகமாக இருந்தபோதிலும், அந்த நல்ல பெண்மணி, டால்மேட்டிக் போன்ற ஒரு கருமணிப் போர்வையை அணிந்திருந்தார்; அதன் மேல் ஒரு எர்மைன் சால்வை தொங்கியது—அது வெப்பநிலை அல்லது பருவத்துடன் தொடர்பில்லாதது போல் தோன்றியது, மாறாக......அந்தச் சடங்கின் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு அமைந்திருந்தது. மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் மார்பில், ஒரு சிறிய சங்கிலியில் இணைக்கப்பட்ட 'பாரனஸ்' (baroness) பட்டத்திற்கான சிறு கிரீடம் போன்ற அணிகலன், மார்பில் அணியும் சிலுவை பதக்கத்தைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நபர் உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட பாரிஸ் நகரின் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர்; அவர் காம்ப்ரிமர் குடும்பத்தினருடன் மூன்று நாட்கள் தங்குவதற்காக வந்திருந்தார். மிகுந்த தொழில் அனுபவம் காரணமாகத் தங்கள் சொந்தத் தொழிலையே சற்றே அலட்சியமாகப் பார்க்கும் வகையைச் சேர்ந்தவர் அவர்—அதாவது, "வழக்குகளை நான் சிறப்பாக வாதாடுவேன் என்பது எனக்குத் தெரியும், அதனால் அதைச் செய்வதில் எனக்கு இப்போது எந்தச் சுவாரஸ்யமும் இல்லை" என்றோ, அல்லது "அறுவை சிகிச்சையைச் சிறப்பாகச் செய்ய எனக்குத் தெரியும், அதனால் அதைச் செய்வதில் எனக்கு இப்போது ஆர்வம் இல்லை" என்றோ சொல்லக்கூடிய மனிதர் அவர். அறிவுக்கூர்மையும் கலைநயமும் கொண்ட இவர்கள், வெற்றிகளால் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட முதிர்ச்சியை அடையும்போது, ​​சக கலைஞர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட—தங்களுக்குச் சிறந்த ரசனையையும் நுணுக்கமான புரிதலையும் அளிக்கும்—அந்த 'அறிவு' மற்றும் 'கலைத்தன்மை' தங்களைச் சுற்றி ஒளிர்வதை உணர்கிறார்கள். ஒரு மாபெரும் கலைஞரின் படைப்புகள் மீது மட்டுமல்லாமல், மிகச் சிறந்த மற்றும் தனித்துவமான ஒரு கலைஞரின் படைப்புகள் மீதும் அவர்கள் மிகுந்த ஆர்வம் கொள்கிறார்கள்; தங்கள் தொழிலின் மூலம் ஈட்டும் கணிசமான வருமானத்தைக் கொண்டு அத்தகைய கலைஞரின் படைப்புகளை வாங்குகிறார்கள். காம்ப்ரிமரின் நண்பர்—மிகவும் இனிமையான குணம் கொண்டவர் அவர்—தேர்ந்தெடுத்த கலைஞர் 'லெ சிடானர்' (Le Sidaner) ஆவார். அவர் புத்தகங்களைப் பற்றி நன்றாகப் பேசக்கூடியவர்; ஆனால், தங்களை முழுமையாக ஆளத்தெரிந்த உண்மையான மேதைகளின் படைப்புகளைப் பற்றி அவர் பேசுவதில்லை. அந்த ரசனைமிக்க மனிதரிடம் இருந்த ஒரே எரிச்சலூட்டும் பழக்கம், சில குறிப்பிட்ட சொற்றொடர்களை—உதாரணமாக, "பெரும்பாலும்" (for the most part) என்பது போன்றவற்றை—அடிக்கடி பயன்படுத்துவதாகும்; இது அவர் பேசும் விஷயங்களுக்கு ஒருவித முக்கியத்துவத்தையும் அதே சமயம் முழுமையற்ற தன்மையையும் அளித்தது. ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூவிடம் (Robert de Saint-Loup) வாக்குறுதி அளித்தபடியே, பால்பெக் (Balbec) அருகே அவரது நண்பர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு காலை நேரக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தித் தன்னைச் சந்திக்க வந்ததாக மேடம் டி காம்ப்ரிமர் என்னிடம் கூறினார். "அவர் விரைவில் இப்பகுதிக்கு வந்து சில நாட்கள் தங்கவிருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா?" "அவரது மாமா சார்லஸ் (Charlus), தனது நாத்தனாரான லக்சம்பர்க் டச்சஸ் (Duchesse de Luxembourg) உடன் அங்கு தங்கியிருக்கிறார்; செயிண்ட்-லூப் அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தித் தனது அத்தையைச் சந்தித்து மரியாதை செலுத்தவும், தான் மிகவும் விரும்பப்படும் மற்றும் மதிக்கப்படும் தனது பழைய படைப்பிரிவை (regiment) பார்வையிடவும் திட்டமிட்டுள்ளார். அவரைப் பற்றி அளவற்ற புகழ்ச்சியுடன் பேசும் அதிகாரிகளை நாங்கள் அடிக்கடி சந்திக்கிறோம். நீங்கள் இருவரும் ஃபெடர்ன் (Féterne) பகுதிக்கு வந்து எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளித்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!" நான் ஆல்பர்ட்டினையும் (Albertine) அவளது நண்பர்களையும் அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினேன். மாடம் டி காம்ப்ரேமர் (Mme de Cambremer) தனது மருமகளை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியின் சாதாரண உயர்குடி மக்களுடன் பழக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டபோது வழக்கமாக மிகவும் இறுக்கமாகவும், தன் கௌரவம் பாதிக்கப்படக்கூடும் என்ற அச்சத்தில் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் நடந்துகொள்ளும் அந்தப் பெண்மணி, இப்போது பிரகாசமான புன்னகையுடன் கையை நீட்டினார்; ராபர்ட் டி செயின்ட்-லூவின் (Robert de Saint-Loup) நண்பரைச் சந்திப்பதில் அவர் பாதுகாப்பும் மகிழ்ச்சியும் உணர்ந்தார்—ராபர்ட் அவரிடம் அந்த நண்பரைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, ​​அவர் கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினருடன் நெருங்கிய தொடர்பில் இருப்பவர் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் (ராபர்ட் வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொண்டதை விட அதிக சமூகத் திறமையுடன் அந்த அறிமுகத்தைச் செய்திருந்தார்). ஆக, தன் மாமியாரைப் போலன்றி, மாடம் டி காம்ப்ரேமர் இரண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையான நாகரிகப் பண்புகளைக் கொண்டிருந்தார். அவரது சகோதரர் லெக்ராண்டின் (Legrandin) மூலமாக நான் அவரை அறிந்திருந்தால், அவர் என்னிடம் காட்டியிருக்கக்கூடியது அந்த முதல் வகையான—உலர்வான மற்றும் சகித்துக்கொள்ள முடியாத—நடத்தையாகத்தான் இருந்திருக்கும்; ஆனால் கெர்மாண்டஸ் குடும்பத்தினரின் நண்பரான எனக்கு, அவர் அளவற்ற புன்னகையை வழங்கினார். விருந்தினர்களை வரவேற்பதற்கு அந்த விடுதியில் மிகவும் வசதியான இடம் வாசிப்பு அறைதான்—ஒரு காலத்தில் மிகவும் அச்சமூட்டிய அந்த இடத்திற்குள், இப்போது நான் ஒரு வீட்டின் உரிமையாளரைப் போலவோ அல்லது மனநலக் காப்பகத்தில் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்து மருத்துவரால் சாவியைப் பெறும் அளவுக்கு நம்பிக்கை பெற்ற அமைதியான மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் போலவோ, சுதந்திரமாக ஒரு நாளைக்கு பத்து முறை வந்து சென்றேன். எனவே, மாடம் டி காம்ப்ரேமரை அங்கு அழைத்துச் செல்ல நான் முன்வந்தேன். அந்த அறை இனி எனக்குள் எந்தத் தயக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை—அதே சமயம் அதில் பழைய ஈர்ப்பும் ஏதுமில்லை, ஏனெனில் மனிதர்களின் முகங்கள் மாறுவதைப் போலவே இடங்களின் தோற்றமும் நமக்கு மாறிவிடுகிறது—அதனால் நான் எந்தவிதமான பதற்றமும் இன்றி அந்த யோசனையை முன்வைத்தேன். ஆனால் அவர் அதை மறுத்துவிட்டு வெளியே இருக்கவே விரும்பினார்; எனவே நாங்கள் விடுதியின் திறந்தவெளி மொட்டை மாடியில் அமர்ந்தோம். அங்கே, 'மாடம் டி செவிக்னே' (Madame de Sévigné) எழுதிய புத்தகத் தொகுப்பு ஒன்றை நான் கண்டெடுத்தேன்; என்னைச் சந்திக்க விருந்தினர்கள் வருகிறார்கள் என்ற செய்தியைக் கேட்டதும் அம்மா அவசரமாக அங்கிருந்து வெளியேறியபோது, ​​அதை எடுத்துச் செல்ல அவருக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை. அந்நியர்களின் வருகையை என் பாட்டியைப் போலவே அவரும் மிகவும் அஞ்சினார்; ஒருவேளை சிக்கிக்கொண்டால் தப்பிக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்று பயந்து, அவர் அங்கிருந்து மிக வேகமாக ஓடிவிடுவார்; அந்த வேகம் என் அப்பாவையும் என்னையும் எப்போதும் சிரிக்க வைக்கும். மாடம் டி காம்ப்ரேமர் தனது குடையின் கைப்பிடியுடன் சேர்த்து, பல வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பைகள், ஒரு சிறிய கைப்பை, கார்னெட் (garnet) கற்கள் தொங்கும் தங்க நிறப் பை மற்றும் லேஸ் (lace) கைக்குட்டை ஆகியவற்றை வைத்திருந்தார். அவற்றை ஒரு நாற்காலியில் வைப்பது அவருக்கு இன்னும் வசதியாக இருந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; ஆயினும், அவரது மேய்ப்புப் பணி சார்ந்த கடமைகளையும் சமூகச் சேவைகளையும் கைவிடுமாறு அவரிடம் கேட்பது முறையற்றதாகவும் பயனற்றதாகவும் இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. சிதறிக்கிடக்கும் கடற்பறவைகள் வெண் மலர்களைப் போல மிதந்துகொண்டிருந்த அமைதியான கடலை நாங்கள் உற்றுநோக்கினோம். சாதாரண சமூக உரையாடல்கள் நம்மை ஒருவித மேலோட்டமான நிலைக்குத் தள்ளிவிடுவதாலும், நமக்குள்ளேயே இருப்பதை அறியாத பண்புகளால் அல்லாமல், நம்முடன் இருப்பவர்கள் மதிக்கும் என்று நாம் நம்பும் குணநலன்கள் மூலமாகவே அவர்களைக் கவர விரும்பியதாலும், மேடம் டி காம்ப்ரிமரிடம் (திருமணத்திற்கு முன் லெக்ராண்டின்) அவரது சகோதரர் பேசியிருக்கக்கூடிய அதே பாணியில் நான் இயல்பாகவே பேசத் தொடங்கினேன். "அவற்றிற்கு," என்று கடற்பறவைகளைக் குறிப்பிட்டு நான் கூறினேன், "அல்லி மலர்களின் அமைதியும் வெண்மையும் இருக்கின்றன." உண்மையில், தங்களை அலைக்கழிக்கும் அந்தச் சிறிய அலைகளுக்கு அவை ஏதோ அசைவற்ற இலக்குகள் போலத் தோன்றின; ஆனால் அந்த அலைகளோ, ஏதோ ஒரு நோக்கத்துடன் இயங்குவது போலவும், உயிர் பெற்றுத் துடிப்பது போலவும் காட்சியளித்தன. பால்பெக் (Balbec) கடற்கரையில் நாங்கள் ரசித்த அந்த அற்புதமான கடல் காட்சியைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசுவதில் அந்த மூத்த மார்க்கிஸ் (Dowager Marquise) ஒருபோதும் சலிப்படைந்ததில்லை; அவர் என்னை நினைத்து பொறாமைப்பட்டார், ஏனெனில் லா ராஸ்பெலியரிலிருந்து (La Raspelière) — அந்த வருடம் அவர் அங்கு தங்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது — அவரால் அலைகளை வெகு தொலைவிலிருந்து மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. அவருக்கு இரண்டு விசித்திரமான பழக்கங்கள் இருந்தன; அவை கலைகளின் மீதான — குறிப்பாக இசையின் மீதான — அவரது தீவிரமான காதலிலிருந்தும், அவரது பற்களின் குறைபாட்டிலிருந்தும் உருவானவை. அழகியல் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம், இனச்சேர்க்கை காலங்களில் சில விலங்குகளுக்கு ஏற்படுவது போல, அவரது உமிழ்நீர் சுரப்பிகள் அளவுக்கு அதிகமாகச் செயல்படத் தொடங்கும்; இதனால், பற்களற்ற அந்த மூதாட்டியின் வாயிலிருந்து, லேசான மீசை அரும்பியிருந்த உதடுகளின் ஓரங்கள் வழியாகச் சில துளிகள் கசிந்து வெளியேறும். மூச்சைப் பிடித்து இழுப்பது போல, ஒரு பெருமூச்சுடன் அவர் உடனடியாக அவற்றை மீண்டும் உள்ளே விழுங்கிவிடுவார். இறுதியாக, இசை மிகச் சிறப்பாக இருந்தால், அவர் உற்சாகத்தில் கைகளை உயர்த்தி, சில சுருக்கமான கருத்துகளை வெளியிடுவார் — அவற்றை அவர் தீவிரமாக மென்று, தேவைப்பட்டால் மூக்கின் வழியாகவும் வெளிப்படுத்துவார். பால்பெக்கின் சாதாரணமான கடற்கரை உண்மையில் ஒரு "கடல் காட்சியை" வழங்கக்கூடும் என்பது எனக்கு ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை; ஆனால் மேடம் டி காம்ப்ரிமரின் (Mme de Cambremer) எளிய வார்த்தைகள் அந்த விஷயத்தில் என் சிந்தனையை மாற்றின. மறுபுறம் — அதை நான் அவரிடமே சொன்னேன் — மலையின் உச்சியில் அமைந்துள்ள லா ராஸ்பெலியரிலிருந்து தெரியும் தனித்துவமான காட்சியைப் பற்றி மக்கள் புகழ்ந்து பேசுவதை நான் எப்போதும் கேட்டிருக்கிறேன்; அங்குள்ள இரண்டு அடுப்புகளைக் (fireplaces) கொண்ட பெரிய வரவேற்பறையில், ஒரு வரிசை ஜன்னல்கள் வழியாகத் தோட்டங்களையும் மரங்களின் இலைகளையும் தாண்டி பால்பெக்கிற்கு அப்பால் விரிந்து கிடக்கும் கடலைப் பார்க்கலாம்; அதே சமயம் மற்றொரு வரிசை ஜன்னல்கள் பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தவாறு அமைந்திருக்கும். "எவ்வளவு கனிவான வார்த்தைகள், எவ்வளவு அழகாகச் சொன்னீர்கள்: இலைகளுக்கு ஊடாகத் தெரியும் கடல்." "அது மிகவும் மகிழ்ச்சியளிக்கிறது; அது பார்ப்பதற்கு... ஒரு விசிறியைப் போல இருக்கிறது." உமிழ்நீரை விழுங்கித் தன் மீசையைத் துடைத்துக்கொள்ள அவர் எடுத்த அந்த ஆழமான மூச்சிலிருந்து, அந்தப் பாராட்டு உண்மையானது என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால் லெக்ராண்டின் (Legrandin) குடும்பத்தில் பிறந்த அந்த மார்க்கிஸ் மட்டும் சலனமற்று இருந்தார்; என் வார்த்தைகள் மீதல்ல, மாறாகத் தன் மாமியாரின் வார்த்தைகள் மீதான தனது அலட்சியத்தையே அவர் வெளிப்படுத்தினார். உண்மையில், அந்த வயதான பெண்ணின் அறிவுத்திறனை அவர் அலட்சியப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவரது கனிவான சுபாவத்தையும் குறை கூறினாள்; மக்கள் 'காம்ப்ரேமர்' (Cambremer) குடும்பத்தினர் மீது போதுமான அளவு உயர்வான அபிப்பிராயத்தைக் கொண்டிருக்க மாட்டார்களோ என்று அவள் எப்போதும் அஞ்சினாள். "என்ன ஒரு அழகான பெயர் அது," என்று நான் கூறினேன். "அந்தப் பெயர்களின் தோற்றத்தை அறிய எவருக்கும் ஆவலாக இருக்கும்." "அதைப் பற்றி நான் உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும்," என்று அந்த வயதான பெண் மென்மையாகப் பதிலளித்தார். "அது எங்கள் குடும்பச் சொத்து—என் பாட்டி அராச்செபெல் (Arrachepel) அவர்களுடையது. இது மிகவும் புகழ்பெற்ற குடும்பம் அல்ல என்றாலும், இது ஒரு நல்ல, மிகத் தொன்மையான மாகாணக் குடும்பம்." "புகழ்பெற்றது அல்ல என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று அவரது மருமகள் கடுகடுப்புடன் குறுக்கிட்டாள். "பாயக்ஸ் (Bayeux) கதீட்ரலில் உள்ள ஒரு முழு வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்திலும் அவர்களின் குடும்பச் சின்னம் இடம்பெற்றுள்ளது; மேலும் அவ்ரான்ச் (Avranches) நகரின் முக்கிய தேவாலயத்தில் அவர்களின் நினைவுக் கல்லறைகள் உள்ளன. இந்தப் பழைய பெயர்கள் உங்களுக்கு ஆர்வமூட்டுவதாக இருந்தால்," என்று அவள் மேலும் கூறினாள், "நீங்கள் ஒரு வருடம் தாமதமாக வந்துவிட்டீர்கள். இங்கிருந்து வெகு தொலைவில், காம்ப்ரே (Combray) பகுதியில் எனக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் உள்ள இடத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மதகுருவுக்காக—மறைமாவட்டங்களை மாற்றுவதில் உள்ள சிரமங்கள் இருந்தபோதிலும்—நாங்கள் கிரிக்கெட்டோட் (Criquetot) பகுதியில் ஒரு பணி வாய்ப்பைப் பெற்றுத் தந்திருந்தோம்; அந்த நல்ல பாதிரியார் அங்கு நரம்புத் தளர்ச்சியால் (neurasthenia) அவதிப்பட்டு வந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது முதுமைக்குக் கடல் காற்று ஒத்துக்கொள்ளவில்லை; அவரது நரம்புத் தளர்ச்சி மோசமடைந்தது, அதனால் அவர் காம்ப்ரேவுக்கே திரும்பிச் சென்றுவிட்டார். ஆனால் அவர் எங்கள் அண்டை வீட்டாராக இருந்த காலத்தில், பழைய ஆவணங்களை ஆராய்வதில் பொழுதைக் கழித்தார்; அப்பகுதியின் பெயர்கள் குறித்து ஒரு சுவாரஸ்யமான சிறு புத்தகத்தையும் எழுதினார். அது அவருக்குள் ஒரு ஆர்வத்தைத் தூண்டியது; ஏனெனில், இப்போது அவர் தனது இறுதிக்காலத்தைக் காம்ப்ரே மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறங்கள் குறித்த ஒரு பெரிய நூலை எழுதுவதில் செலவிடுவதாகத் தெரிகிறது." "ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியைச் சுற்றியுள்ள இடங்கள் குறித்த அவரது சிறு புத்தகத்தை நான் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன். அது மிகவும் சிரத்தை எடுத்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பு. எங்கள் பழைய 'ராஸ்பெலியர்' (Raspelière) இல்லத்தைப் பற்றி அதில் பல சுவாரஸ்யமான விஷயங்களை நீங்கள் வாசிக்கலாம்—அதைப்பற்றி என் மருமகள் மிகவும் அடக்கமாகவே பேசுகிறாள்." "எது எப்படியோ, இந்த வருடம்," என்று மூத்த மேடம் டி காம்ப்ரேமர் பதிலளித்தார், " 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) இனி எங்களுடையது அல்ல; அது எனக்குச் சொந்தமானதும் அல்ல. ஆனால் உங்களுக்குள் ஒரு ஓவியரின் ஆன்மா இருப்பதை அறிய முடிகிறது; நீங்கள் நிச்சயமாக ஓவியம் வரைய வேண்டும். மேலும் ஃபெட்டர்ன் (Féterne) இல்லத்தை உங்களுக்குக் காட்ட நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்—அது 'லா ராஸ்பெலியர்'-ஐ விட மிகச் சிறந்தது." கேம்ப்ரேமர் (Cambremer) தம்பதியினர் அந்த வீட்டை வெர்டுரின் (Verdurin) குடும்பத்தினருக்கு வாடகைக்கு விட்டதிலிருந்து, அதன் அமைவிடம் குறித்த அவர்களின் பார்வை திடீரென மாறியது. பல ஆண்டுகளாக, கடல் மற்றும் பள்ளத்தாக்கு ஆகிய இரண்டையும் ஒரே இடத்தில் காணக்கூடிய தனித்துவமான சிறப்பம்சத்தைக் கொண்ட இடமாகவே அது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது; ஆனால் இப்போது, ​​அங்கு சென்று வர வேண்டிய தொடர்ச்சியான ஏற்ற-இறக்கப் பாதைகள் ஒரு பெரும் சிரமமாக அவர்களுக்குத் தோன்றத் தொடங்கின. சுருக்கமாகச் சொன்னால், வருமானத்தை அதிகரிப்பதை விட, தங்கள் குதிரைகளுக்கு ஏற்படும் சிரமத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகவே மேடம் டி கேம்ப்ரேமர் அந்த வீட்டை வாடகைக்கு விட்டார் என்று கூட நினைக்கத் தோன்றியது. ஃபெட்டர்ன் (Féterne) பகுதியில் கடல் மிக அருகில் அமைந்திருப்பதில் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; ஏனெனில், அங்கு தங்கியிருந்த அந்த இரண்டு மாதங்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், நீண்ட காலமாக அவர் கடலை மேலிருந்து ஒரு பரந்த காட்சியாக மட்டுமே பார்த்து வந்திருந்தார். "என் வயதில் நான் இப்போதுதான் கடலை முழுமையாக உணர்கிறேன்; அதை எவ்வளவு ரசிக்கிறேன் தெரியுமா! அது எனக்கு மிகுந்த புத்துணர்ச்சியைத் தருகிறது! ஃபெட்டர்னில் வசிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் என்றால், 'லா ராஸ்பெலியர்' (La Raspelière) வீட்டை மிகக் குறைந்த வாடகைக்குக் கூட நான் விட்டுக்கொடுப்பேன்..." என்று அவர் கூறுவார்.
54