Peterburg by Bely, Andrey, 1880-1934 -- அத்தியாயம் ஆறு,

ஒரு மந்தமான, சாம்பல் நிற நாளின் நிகழ்வுகள் இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

"அவனுக்குப் பின்னால், எங்கும், வெண்கலக் குதிரை வீரன் / கனத்த காலடிகளுடன் பாய்ந்து சென்றான்."

ஏ. புஷ்கின்.

மீண்டும் ஒருமுறை, அவனது வாழ்வின் இழை கண்டறியப்பட்டது.

அது பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் ஒரு மங்கலான காலைப் பொழுது.

சரி, நாம் மீண்டும் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிடம் வருவோம். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் விழித்தெழுந்தான்; ஒட்டப்பட்டிருந்தது போன்றிருந்த தன் கண்களை அவன் சிரமப்பட்டுத் திறந்தான். அந்த இரவின் நிகழ்வுகள் தப்பி ஓடின—ஆழ்மனதின் சாம்ராஜ்யத்திற்குள் பின்வாங்கின; அவனது நரம்புகள் முற்றிலும் தளர்ந்தன; அவனைப் பொறுத்தவரை, அந்த இரவு உண்மையிலேயே பிரம்மாண்டமான ஒரு நிகழ்வாக இருந்தது.

விழிப்புக்கும் உறக்கத்திற்கும் இடையிலான அந்த இடைநிலை நிலை, அவனைத் தத்தளிக்கச் செய்தது போல் தோன்றியது—ஐந்தாவது மாடியிலிருந்து ஒரு ஜன்னலுக்கு வெளியே குதிப்பதைப் போல; அவனது உணர்வுகளே அவனது உலகின் கட்டமைப்பிற்குள் ஒரு பெரும் வெற்றிடத்தை அவனுக்கு வெளிப்படுத்தின. அவன் அந்தப் பிளவின் வழியே பாய்ந்து, ஒரு திரள் நிறைந்த உலகிற்குள் விரைவான்—அந்த உலகம் ஃபியூரிகளைப் போன்ற சக்திகளால் தாக்கப்பட்டது என்று சொல்வது மிகையாகாது; உண்மையில், அந்த உலகின் கட்டமைப்பே ஃபியூரிகளின் தன்மையால் நெய்யப்பட்டது போல் தோன்றியது.

விடியற்காலையின் விளிம்பில்தான் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இறுதியாக இவ்வுலகை வென்று, பேரின்ப நிலையை அடைவார். ஆயினும், விழித்தெழும் செயல் அவரை அந்த உயரத்திலிருந்து கடுமையாகக் கீழே தள்ளும்; இழந்த ஏதோவொன்றிற்காக அவர் மனவேதனை அடைந்தார், அதே சமயம் அவரது உடல் முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் வலியால் துடித்து வலித்தது.

அதற்குப் பிறகான முதல் கணத்தில் விழித்தெழுந்தபோது, கடுமையான, நடுங்க வைக்கும் குளிரால் தான் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். இரவு முழுவதும் அவன் புரண்டு படுத்திருந்தான்; ஏதோ நடந்திருக்கிறது—அது அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது... ஆனால், சரியாக என்ன?

அந்த நீண்ட இரவு முழுவதும், ஒருவித மயக்க நிலை நீடித்தது—அது மூடுபனி படர்ந்த வீதிகளிலோ, அல்லது ஏதோ ஒரு மர்மமான படிக்கட்டின் படிகளிலோ இருக்கலாம்—ஆனாலும், பெரும்பாலும் அது அவனது நரம்புகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்த காய்ச்சலாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். அவனது நினைவுகள் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றி கிசுகிசுப்பது போல் தோன்றியது, ஆனால் அந்த நினைவு நழுவிக்கொண்டே இருந்தது; எவ்வளவு முயன்றும், அவனால் அதைத் தன் மனதில் கோர்க்க முடியவில்லை.

அது காய்ச்சலைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

மிகவும் பீதியடைந்த அவன்—ஏனெனில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், தனது தனிமையில், நோய் குறித்த ஆழ்ந்த பயத்தைக் கொண்டிருந்தான்—வீட்டிலேயே தங்கிவிடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

இந்த எண்ணத்துடன், அவன் மீண்டும் சுயநினைவிழப்புக்குள் செல்லத் தொடங்கினான்; அவ்வாறு செல்லும்போது, அவன் நினைத்தான்:

"எனக்குக் கொஞ்சம் *கிங்காலி* சாப்பிட வேண்டும் போல் இருக்கிறது." பிறகு அவன் உறங்கிப் போனான். மேலும், விழித்தெழுந்ததும், அவன் மேலும் கூறினான்:

— "கொஞ்சம் கசப்பான தேநீரும்..."

மீண்டும் ஒருமுறை யோசித்து, அவன் மேலும் கூறினான்:

— "ராஸ்பெர்ரியுடன்..."

தன் நிலையில் உள்ள ஒரு மனிதனுக்கு முற்றிலும் அனுமதிக்கப்படாத ஒரு அலட்சியத்துடன் இத்தனை நாட்களையும் கழித்திருந்ததை அவன் எண்ணிப் பார்த்தான்; பெரும் பாரமான நாட்கள் அவனுக்கு முன்னால் சூழ்ந்திருக்க, இந்த அலட்சியம் அவனுக்கு இன்னும் வெட்கக்கேடானதாகத் தோன்றியது.

அவன் தன்னையறியாமல் பெருமூச்சு விட்டான்:

— "நான் உண்மையிலேயே ஓட்காவைக் கண்டிப்பாகத் தவிர்த்திருக்க வேண்டும்... வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தைப் படிக்கக் கூடாது... துப்புரவுப் பணியாளரைப் பார்க்கக் கீழே செல்லக் கூடாது... அதோடு, துப்புரவுப் பணியாளருடன் தங்கியிருக்கும் ஸ்டெப்கா என்ற அந்த ஆளுடனான உரையாடல்களும் இருக்கின்றன: நான் உண்மையிலேயே ஸ்டெப்காவுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது..."

ராஸ்பெர்ரி தேநீர், ஓட்கா, ஸ்டெப்கா, மற்றும் புனித யோவானின் வெளிப்படுத்தல் பற்றிய இந்த எண்ணங்கள், ஆரம்பத்தில் அவனை அமைதிப்படுத்தி, அன்றிரவு நடந்த நிகழ்வுகளை முற்றிலும் அர்த்தமற்றதாக ஆக்கின.

ஆனால், பனிக்கட்டி போலக் குளிர்ந்த நீராலும், தனது பரிதாபகரமான சிறிய சோப்புக் கட்டியாலும், அதைச் சூழ்ந்திருந்த மஞ்சள் நிற சோப்பு வழுவழுப்பாலும் குழாயடியில் முகத்தைக் கழுவிய பிறகு, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீண்டும் அதே அபத்தத்தின் புதிய எழுச்சியை உணர்ந்தான்.

அவன் தனது பன்னிரண்டு ரூபிள் அறையை (மாடியில் இருந்த ஒரு பரண்) சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்தினான்.

என்ன ஒரு கேவலமான இருப்பிடம்!

இந்தக் கேவலமான இருப்பிடத்தின் பிரதான அணிகலன்......அந்தக் கட்டில் பார்வைக்குத் தென்பட்டது; அந்தக் கட்டில், இரண்டு மர முக்காலிகளின் மீது ஒழுங்கற்ற முறையில் போடப்பட்ட, விரிசல் விட்ட நான்கு பலகைகளைக் கொண்டிருந்தது. அந்த முக்காலிகளின் பிளவுபட்ட மேற்பரப்பில், அருவருப்பான, அடர் சிவப்பு நிற, காய்ந்த கறைகள்—பெரும்பாலும் மூட்டைப்பூச்சிக் கறைகளாக இருக்கலாம்—தெளிவாகத் தெரிந்தன.

ஏனெனில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், பாரசீகப் பொடியின் உதவியுடன், இந்த அடர் சிவப்புப் புள்ளிகளுக்கு எதிராகப் பல மாதங்களாக ஒரு விடாப்பிடியான போராட்டத்தை நடத்தியிருந்தார்.

அந்த முக்காலிகளின் மீது, நார் இழைகளால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு சிறிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருந்தது; அந்த மெத்தையின் மேல்—ஒற்றை, அழுக்கடைந்த விரிப்பின் மீது—அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் கை, ஒரு சிறிய பின்னல் போர்வையை மென்மையாகப் போர்த்தியது; அதை வரிவரியான போர்வை என்று விவரிக்க இயலாது: ஒரு காலத்தில் நீல மற்றும் சிவப்பு வரிகளாக இருந்தவற்றின் மங்கலான தடயங்கள் இப்போது ஒரு சாம்பல் நிறப் படலத்தால் மறைக்கப்பட்டிருந்தன—அந்தப் பூச்சு, பெரும்பாலும் அழுக்கினால் ஏற்பட்டிருக்காமல், பல ஆண்டுகாலத் தீவிரமான, தொடர்ச்சியான பயன்பாட்டினால் ஏற்பட்டிருக்கவே அதிக வாய்ப்புள்ளது. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், யாரோ ஒருவர் பரிசளித்த (ஒருவேளை அவருடைய தாயாருடையதாக இருக்கலாம்) இந்தப் பொருளைப் பிரிய எப்போதும் ஏனோ தயங்கிக்கொண்டிருந்தார்; ஒருவேளை, வசதியின்மையின் காரணமாகவே அதை விட்டுக்கொடுக்க அவர் தயங்கியிருக்கலாம் (ஏனென்றால், அது யாகுட்ஸ்க் பகுதிக்குச் சென்றபோதுகூட அவருடன் பயணித்திருந்தது).

படுக்கையைத் தவிர...—இங்கே நான் ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்: படுக்கைக்கு மேலே, பைன் மரங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு கல்லின் மீது அமர்ந்து, தனது ஆயிரம் இரவுப் பிரார்த்தனையைச் செய்யும் புனித செராஃபிம் ஆஃப் சரோவைச் சித்தரிக்கும் ஒரு சிறிய திருவுருவப் படம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது (இங்கேயும் நான் ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்: தனது சட்டைக்குக் கீழே, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் ஒரு சிறிய வெள்ளிச் சிலுவையை அணிந்திருந்தார்).

படுக்கைக்கு அப்பால், ஒரு சிறிய மேசையைக் காண முடிந்தது—அது நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்டு, முற்றிலும் அலங்கார வேலைப்பாடுகள் அற்றதாக இருந்தது. இதே போன்ற மேசைகள்தான் மலிவான கோடைகாலக் குடில்களில், கை கழுவும் தொட்டிகளுக்கான எளிய தாங்கிகளாகப் பயன்படுகின்றன; இதே போன்ற மேசைகள்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், திறந்தவெளிச் சந்தைகளில் எல்லா இடங்களிலும் விற்கப்படுகின்றன. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் எளிமையான இல்லத்தில், இந்த ஒற்றை மேசை இரண்டு நோக்கங்களுக்காகப் பயன்பட்டது: ஒரே நேரத்தில் எழுதும் மேசையாகவும் படுக்கையறை மேசையாகவும் செயல்பட்டது. இருப்பினும், கை கழுவும் தொட்டி அறவே இல்லை; தனது காலைக் குளியலுக்காக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அங்கிருந்த வசதிகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்... ...ஒரு தண்ணீர்க் குழாய், ஒரு கை கழுவும் தொட்டி, மற்றும் அதன் சொந்த வழுவழுப்பான திரவத்தில் மிதக்கும் கசான் சோப்பின் ஒரு சிறு துண்டைக் கொண்ட ஒரு மத்தி மீன் டப்பா; மேலும், கால்சட்டைகள் தொங்கவிடப்பட்ட ஒரு துணி தொங்கவிடும் கொக்கியும் இருந்தது; கட்டிலுக்கு அடியிலிருந்து, ஓட்டைகள் நிறைந்த அதன் பிதுங்கிய விரல் நுனி ஒன்று வெளியே தெரிந்தது. (அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், இந்த ஓட்டைகள் நிறைந்த செருப்பு ஒரு உயிருள்ள பிராணியாக—ஒருவேளை நாய் அல்லது பூனை போன்ற ஏதோ ஒரு வீட்டு பிராணியாக—இருப்பதாகக் கனவு கண்டிருந்தார்; அது தானாகவே அங்குமிங்கும் நகர்ந்து, அறை முழுவதும் ஓடியும் மூலைகளில் சலசலத்தும் சென்றது; அப்போது...

...அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தன் வாயில் மென்ற *சிட்னிக்* ரொட்டித் துண்டு ஒன்றை அதற்கு ஊட்ட முயன்றபோது, அந்த நகர்ந்துகொண்டிருந்த பிராணி தன் பிதுங்கிய வாயால் அவரது விரலைக் கடித்தது—அந்த நேரத்தில் அவர் விழித்துக்கொண்டார்.)

அங்கே ஒரு பழுப்பு நிறப் பயணப்பெட்டியும் இருந்தது—அது வெகு காலத்திற்கு முன்பே அதன் அசல் வடிவத்தையும் மீறி உருக்குலைந்து போயிருந்தது—அதனுள் மிகவும் பயங்கரமான பொருட்கள் இருந்தன.

அறையின் அனைத்துப் பொருட்களும்—அப்படி ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்த முடிந்தால்—சுவரொட்டியின் நிறத்தால் மறைக்கப்பட்டு, பின்னணியில் மங்கிப் போயின: அந்தச் சுவரொட்டி அருவருப்பாகவும் பகட்டாகவும் இருந்தது—முழுமையான அடர் மஞ்சளாகவும் இல்லை, முழுமையான அடர் பழுப்பாகவும் இல்லை—அது பரந்த ஈரப் பகுதிகளை வெளிப்படுத்தியது; மாலை நேரங்களில், ஒரு மரப்பேன் முதலில் இந்தப் பகுதிகளில் ஒன்றின் மீதும், பின்னர் மற்றொன்றின் மீதும் ஊர்ந்து செல்வதைக் காண முடிந்தது. அறையின் உட்புறம் முழுவதும் புகையிலைப் புகையின் மெல்லிய கீற்றுகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. அந்த நிறமற்ற சூழலை அடர் சாம்பல் அல்லது நீல நிறமாக மாற்றுவதற்கு, ஒருவர் குறைந்தது பன்னிரண்டு மணி நேரமாவது இடைவிடாமல் புகைத்திருக்க வேண்டும். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் தன் இருப்பிடத்தை நோட்டமிட்டார், முன்பைப் போலவே மீண்டும் ஒருமுறை, புகை சூழ்ந்த அந்த அறையிலிருந்து தப்பித்து ஓட வேண்டும் என்ற உந்துதலை உணர்ந்தார்: தெருவுக்குள், அந்தச் சாம்பல் கலந்த பச்சை நிறப் பனிமூட்டத்திற்குள் அவர் ஈர்க்கப்பட்டார்; பீட்டர்ஸ்பர்க் அவென்யூவில் இருந்த தோள்கள், முதுகுகள், மற்றும் பச்சை நிற முகங்களுடன் கலந்து, ஒன்றிணைந்து, அதன் மூலம் ஒரே திடமான, பிரம்மாண்டமான, சாம்பல் நிற உருவமாக—ஒரே ஒரு முகமாகவும் தோளாகவும்—மாறிவிட வேண்டும் என உணர்ந்தார்.

அக்டோபர் மாதப் பனிமூட்டக் கூட்டங்கள் பச்சை நிறச் சாயலுடன் அவரது சன்னல் கண்ணாடியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன; அந்தப் பனிமூட்டம் தன்னை ஊடுருவ அனுமதிக்க வேண்டும், அது தன் எண்ணங்களையே நிறைக்க அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற தவிர்க்க முடியாத ஆசையை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் உணர்ந்தார்—அதன் மூலம் தன் மூளைக்குள் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் அர்த்தமற்ற எண்ணங்களை அதற்குள் மூழ்கடிக்கலாம்; நெருப்புக் கோளங்களைப் போல எழும் (பின்னர் வெடித்துச் சிதறக்கூடிய கோளங்கள்) சித்தப்பிரமையின் தீப்பிழம்புகளால் அதை அணைக்கலாம்; தன் கால்களின் வித்தைகளால் அதை அணைக்கலாம் என நினைத்தார். அவன் நடக்க வேண்டியிருந்தது—மீண்டும் மீண்டும் நடக்க வேண்டியிருந்தது, இடைவிடாமல் நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டியிருந்தது: ஒரு பெருஞ்சாலையிலிருந்து மற்றொரு பெருஞ்சாலைக்கு, ஒரு தெருவிலிருந்து மற்றொரு தெருவிற்கு; அவனது மூளை முற்றிலும் மரத்துப்போகும் வரை, ஒரு மதுக்கூட மேஜையின் மீது சாய்ந்து விழுந்து, வோட்காவால் தன்னைத் தானே சுட்டெரித்துக்கொள்ளும் நிலை வரும் வரை அவன் நடக்க வேண்டியிருந்தது. ஏனெனில், தெருவிளக்குகள், வேலிகள் மற்றும் புகைபோக்கிகளுக்கு அடியில்—தெருக்களிலும் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சந்துகளிலும் மேற்கொள்ளும் இத்தகைய குறிக்கோளற்ற அலைதலில் மட்டுமே, ஆன்மாவைச் சித்திரவதை செய்யும் எண்ணங்கள் இறுதியாக அணைந்துபோகின்றன.
$8

அவன் தன் மேலங்கியை அணிந்துகொண்டபோது, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் உடல் முழுவதும் ஒரு குளிர் பரவியதை உணர்ந்தான்; அவன் சோகத்துடன் நினைத்தான்:

— "ஆ, இப்போது என்னிடம் கொஞ்சம் *கின்காலி* இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!" ஆனால் *கின்காலி* கிடைப்பதற்கு என்ன வாய்ப்பு இருந்தது...

மேலும் அவன் படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது, மீண்டும் ஒருமுறை சோகமாக நினைத்தான்:

— "ஆ, இப்போது என்னிடம் ராஸ்பெர்ரி பழங்களுடன் கூடிய ஒரு சூடான தேநீர் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!.."

அந்தப் படிக்கட்டு.

அந்தப் படிக்கட்டு!

அச்சுறுத்தும், நிழலாடிய, ஈரமான—அது அவனது தள்ளாடும் காலடி ஓசையை இரக்கமின்றி எதிரொலித்தது: அச்சுறுத்தும், நிழலாடிய, ஈரமான! இது நேற்றிரவுதான் நடந்திருந்தது. இங்கே, முதன்முறையாக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின், தான் நேற்று இதே இடத்தைக் கடந்துதான் சென்றிருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்தான்: அது ஒரு கனவு அல்ல; அது *நடந்துவிட்டது*. ஆனால் என்ன நடந்தது?

என்ன?

ஆம்: ஒவ்வொரு வாசலிலிருந்தும், ஒரு பேரழிவான அமைதி அவனை நோக்கிப் பரவியது; அது அளவின்றி எதிரொலித்தது, எல்லாவிதமான சலசலப்புகளையும் ஒன்றாகப் பின்னியது; மேலும் அளவின்றி, ஓயாமல், உள்ளே இருந்த அடையாளம் தெரியாத, எச்சில் ஒழுகும் ஒரு பாவி, தனது சொந்த உமிழ்நீரை ஒரு பிசுபிசுப்பான தெளிவுடன் விழுங்கினான் (இதுவும் ஒரு கனவல்ல); யுகங்களின் அமுக்கப்பட்ட முனகல்களிலிருந்து பின்னப்பட்ட, திகிலூட்டும், அறியப்படாத ஒலிகள் இருந்தன; மேலே, குறுகிய ஜன்னல்கள் வழியாக, மூடுபனி சில சமயங்களில் எப்படி கடந்து செல்லும் என்பதையும், அது எப்படி கந்தலான, நைந்துபோன வடிவங்களாகச் சுழன்று எழும் என்பதையும், ஒரு மந்தமான, வெளிறிய நீலப்பச்சை நிறம் தன் கால்களுக்குக் கீழே—ஒரு சத்தமும் இன்றி—பரவி, அசைவற்று, உயிரற்றுக் கிடக்கும்போது எல்லாம் எப்படி ஒளிரும் என்பதையும் ஒருவரால் பார்க்க முடிந்தது—அவன் *பார்த்தான்*.

அங்கே—மேலே: சந்திரன் கீழே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் கூட்டங்கள் தொடர்ந்து கூடின: கூட்டத்திற்குப் பின் கூட்டம்—பஞ்சுபோன்ற, பேய்போன்ற புகையுடன், புயல் நிறைந்த—அனைத்துக் கூட்டங்களும் சந்திரனை நோக்கிப் பாய்ந்தன; மங்கிய, வெளிறிய நீலப்பச்சை நிறம் மங்கத் தொடங்கியது; எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நிழல் சீறிப் பாய்ந்தது; நிழல் எல்லாவற்றையும் மூடியது.

அப்போதுதான், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் முதன்முறையாக நினைவுகூர்ந்தார்—நேற்றுதான், தனது கடைசி, மெல்ல மெல்லத் துடித்துக்கொண்டிருந்த பலத்தையும் திரட்டி, இதே படிக்கட்டுகளில் தான் எப்படி வேகமாக ஏறி ஓடினேன் என்றும், எதைச் சமாளிப்பது என்ற ஒரு சிறு நம்பிக்கையும் (அப்படி என்ன நம்பிக்கை இருக்க முடியும்?) இல்லாமல் என்றும். இருப்பினும், ஏதோ ஒரு கருத்த நிழலுருவம்


(இதுவும் கூட நிஜமாக இருக்குமோ?) ஓடிக்கொண்டிருந்தது—தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தது—சரியாக அவனது காலடிகளையே பின்தொடர்ந்து, அவன் சென்ற பாதையிலேயே.

அது அவனை அழித்துக்கொண்டிருந்தது—முழுமையாகவும், மீளமுடியாத வகையிலும்.


அந்தப் படிக்கட்டு!

ஒரு மங்கலான, சாதாரணமாக வேலைகள் தொடங்கும் காலைப்பொழுதில், அது அமைதியாகவும் அன்றாடத் தன்மை கொண்டதாகவும் காட்சியளிக்கிறது; கீழே, மந்தமான 'தப்-தப்' ஒலிகள் எதிரொலிக்கின்றன—அது முட்டைக்கோஸ் நறுக்கப்படும் சத்தம்; 4-ஆம் எண் அறையில் வசிப்பவர் தனது குளிர்காலத் தேவைகளுக்கான பொருட்களைச் சேகரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்; அனைத்தும் மிகச் சாதாரணமாகத் தெரிகின்றன—படிக்கட்டுத் தடுப்புகள், கதவுகள், படிகள்; படிக்கட்டுத் தடுப்புகளின் மீது, பாதி கிழிந்த, இழை தேய்ந்த ஒரு கம்பளம் போர்த்தப்பட்டுள்ளது—4-ஆம் எண் அறையிலிருந்து வந்த அந்தக் கம்பளத்திலிருந்து பூனையின் மணம் லேசாக வீசுகிறது; கன்னம் வீங்கிய நிலையில் இருக்கும் ஒரு தரை துப்புரவாளர், கம்பளம் தட்டும் தடியால் அதைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்; தூசியினால் தும்மியவாறே, தன் மேலங்கியில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு, மங்கிய கண்களை உடைய ஒரு அழுக்குத் தோற்றமுடைய பெண் ஒருத்தி வாசலிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கிறாள்; அங்கே, அந்தத் தரை துப்புரவாளருக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கும் இடையே, சில வார்த்தைகள் எழுகின்றன—அவை தாமாகவே எழுந்தவை போலத் தோன்றுகின்றன:

— "ச்சீ!" — "இங்கே ஒரு கை கொடுங்களேன், ஐயா..."

— "ஸ்டெபனிடா மார்கோவ்னா... இப்போது நீங்கள் எவ்வளவு பொருட்களை உள்ளே இழுத்துப்போட்டிருக்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்!.."

— "சரி, சரி..."

— "இது என்ன மாதிரியான—"

— "இப்போது வேண்டுமானால் அது 'உள்ளே இழுத்துப்போட்டது' என்று தோன்றலாம்; ஆனால் பிறகு—ஒரு கோப்பை *தேநீர்* அருந்தும்போது..."

— "இது என்ன மாதிரியான—நான் கேட்கிறேன்—என்ன மாதிரியான *வேலை* இது..."

— "நீங்கள் அந்தச் சபைக் கூட்டங்களில் சும்மா சுற்றித் திரியாமல் இருந்திருந்தால், இந்த வேலை மிகச் சுலபமாகவே முடிந்திருக்கும்..."

— "அந்தச் சபைக் கூட்டங்களை இழிவாகப் பேசாதீர்கள்: உரிய காலம் வரும்போது, ​​நீங்களே அவற்றிற்காக நன்றி தெரிவிப்பீர்கள்!"

— "போய் அந்தப் பஞ்சு மெத்தையைத் தட்டித் தூசியை வெளியேற்றுங்கள்—ஏய், அங்கே இருப்பவரே—*ஐயா*!"


கதவுகள்!

அந்தக் கதவு—அங்கே இருப்பது; அந்தக் கதவும் கூட; மற்றும்—அந்தக் கதவு... அந்தக் கதவிலிருந்து எண்ணெய் பூசப்பட்ட துணி (oilcloth) உரிந்து போயிருக்கிறது; அதன் துளைகளிலிருந்து குதிரை முடி நிரப்பிகள், கலைந்த கற்றைகளாக வெளியே துருத்திக்கொண்டிருக்கின்றன; மேலும், *இங்கே* இருக்கும் இந்தக் கதவின் மீது, ஒரு நேர் ஊசியால் ஒரு அறிமுக அட்டை குத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; காலப்போக்கில் அந்த அட்டை மஞ்சள் நிறமாக மாறிவிட்டது; அதன் மீது இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: "Zakatalkin"... இந்த Zakatalkin என்பவர் சரியாக யார்—அவருடைய முதல் பெயர் என்ன, தந்தையின் பெயர் என்ன, அவர் என்ன தொழில் செய்கிறார்—என்பதை அறிந்துகொள்ள ஆர்வமுள்ளவர்களின் கணிப்பிற்கே நான் விட்டுவிடுகிறேன்: "Zakatalkin"—அவ்வளவுதான், அதைப் பற்றிச் சொல்ல வேறொன்றும் இல்லை.

கதவின் பின்னிருந்து, ஒரு வயலின் வில் மிகத் தீவிரமாக இயங்கி, நன்கு அறிமுகமான ஒரு சிறிய மெட்டை இசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதனுடன் சேர்ந்து ஒரு குரல் பாடுவதும் கேட்டது:

10

— "ஓ, என் அன்பிற்குரிய தாய்நாடே..."

இந்த Zakatalkin என்பவர் தற்போது "பணியில்" இருக்கும் ஒரு வயலின் கலைஞர் என்று நான் ஊகிக்கிறேன்—ஏதேனும் ஒரு உணவகத்தின் சிறிய இசைக்குழுவைச் சேர்ந்த ஒரு வயலின் கலைஞர் அவர். அந்தக் கதவுகளை உற்றுநோக்கும்போது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் அவ்வளவுதான்... ஓ—இன்னும் ஒன்று: கடந்த காலங்களில், கசப்பான, காரமான வாசனையை வீசும் ஒரு மரத்தொட்டி—நீர் சுமந்து வருபவர்களால் கொண்டுவரப்படும் நீரால் நிரப்பப்படுவதற்காக—கதவின் அருகே வைக்கப்பட்டிருக்கும்; ஆனால் குழாய் நீர் வசதிகள் அமைக்கப்பட்ட பிறகு, நீர் சுமந்து வருபவர்கள் நகரங்களிலிருந்து ஏறக்குறைய முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டனர்.

அந்தப் படிக்கட்டுகள்?

அவை வெள்ளரிக்காய் தோல்கள், தெருச் சேற்றின் தெறிப்புகள் மற்றும் முட்டை ஓடுகளால் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்தன...

*

//, பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, ஓடிவிட்டான்.

Alexander Ivanovich Dudkin அந்தப் படிக்கட்டுகள் மீதும், தரை மெருகூட்டும் கருவி மீதும், ஒரு புதிய இறக்கை மெத்தையைச் சுமந்துகொண்டு ஒரு வாசலிலிருந்து வெளியே முண்டியடித்து வந்த அந்தப் பருத்த பெண் மீதும் தன் பார்வையைச் செலுத்தினார்; அது ஒரு விசித்திரமான விஷயமாக இருந்தது: அந்தப் படிக்கட்டுகளின் சாதாரணமான எளிமையான தோற்றம், முந்தைய இரவில் அவர் அங்கே உணர்ந்த அச்சவுணர்வுகளைச் சற்றும் போக்கவில்லை. இப்போதும் கூட, நடுப்பகலில்—அந்தப் படிக்கட்டுகள், முட்டை ஓடுகள், தரை மெருகூட்டும் கருவி மற்றும் ஜன்னல் விளிம்பில் கோழி குடல்களைத் தின்று கொண்டிருந்த ஒரு பூனை ஆகியவற்றின் நடுவே—முன்பொருமுறை அவர் உணர்ந்த அந்தப் பேரச்சம் Alexander Ivanovich-ஐ மீண்டும் வந்தடைந்தது. முந்தைய இரவில் அவருக்கு நேர்ந்த அனைத்தும்—உண்மையாகவே நடந்தவைதாம்; இன்றிரவு, உண்மையாகவே நடந்த அந்த நிகழ்வு மீண்டும் திரும்பும்: அதேபோலவே *அவனும்* இன்றிரவு மீண்டும் வருவான். அந்தப் படிக்கட்டுகள் நிழல் சூழ்ந்து, அச்சுறுத்தும் விதமாக இருக்கும்; ஏதோ ஒரு கருமையான நிழலுருவம் மீண்டும் ஒருமுறை அவர் காலடியிலேயே அவரைத் துரத்தி வரும்; மேலும் அந்தக் கதவின் பின்னால்—எங்கே "Zakatalkin" என்று பெயர் பலகை எழுதப்பட்டிருந்ததோ—அங்கே மீண்டும் ஒருமுறை, தடித்த உதடுகளைக் கொண்ட ஒரு வாய் எச்சிலை விழுங்கும் ஓசை கேட்கும் (அல்லது ஒருவேளை—அது எச்சிலை விழுங்கும் ஓசையாக இல்லாமல்—மாறாக—ஒரு 'cr'......ஓவி)...

பரிச்சயமான, நம்பமுடியாத ஒரு வார்த்தை மிகத் தெளிவாக ஒலித்தது...

— "ஆம், ஆம், ஆம்... அது நான்தான்... மீள முடியாத அழிவை நான் கொண்டு வருகிறேன்..." இதை அவன் எங்கே கேட்டிருந்தான்?

இங்கிருந்து வெளியே போ! தெருவுக்கு வெளியே!..

அவன் மீண்டும் நடக்கத் தொடங்க வேண்டும்—நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும், விலகிச் செல்ல வேண்டும்—அவனுடைய சக்தி முற்றிலும் தீர்ந்துபோகும் வரை, அவனுடைய மனம் முழுவதுமாக மரத்துப் போகும் வரை, பின்னர் சரிந்து விழ வேண்டும்...

பின்னர்...

...ஒரு மதுக்கடை மேஜையின் மீது விழ வேண்டும், அதனால் எந்தப் பேய்களும் அவனுடைய கனவுகளைத் துரத்தாது; பின்னர் தனது பழைய வழக்கத்தைத் தொடர வேண்டும்: பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நீள அகலங்களில் நடக்க வேண்டும், ஈரமான நாணல்களிலும், கடற்கரையின் தொங்கும் மூடுபனிகளிலும், ஒரு மயக்க நிலையில் தன்னை இழக்க வேண்டும்—எல்லாவற்றையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு—பீட்டர்ஸ்பர்க் புறநகர்ப் பகுதிகளின் ஈரமான சிறு விளக்குகளுக்கு மத்தியில் சுயநினைவுக்கு வர வேண்டும்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் நீண்ட, கல் படிகள் கொண்ட படிக்கட்டுகளில் அவசரமாக இறங்கத் தொடங்கினான்; ஆனால் திடீரென்று அவன் நின்றான். கருப்பு நிற இத்தாலிய பாணி அங்கியையும், அதே போன்ற விசித்திரமான, மேல்நோக்கிய விளிம்பு கொண்ட தொப்பியையும் அணிந்திருந்த ஒரு விசித்திரமான நபர், தன் கையில் இருந்த கனமான ஊன்றுகோலை வெறித்தனமாகச் சுழற்றியபடி, தலையைத் தாழ்த்தி, மூன்று படிகளாகத் தாண்டி, தன்னை நோக்கி விரைந்து வருவதை அவர் கவனித்தார்.

அவரது முதுகு வளைந்திருந்தது.

கருப்பு இத்தாலிய அங்கி அணிந்திருந்த அந்த விசித்திரமான நபர், மிகுந்த அவசரத்தில் நகர்ந்து, நேராக அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீது மோதினார்; அவர் தன் தலையால் அவரது மார்பில் கிட்டத்தட்ட முட்டிவிட்டார். அந்தத் தலை பின்னால் தள்ளப்பட்டபோது, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின், தன் மூக்கின் கீழேயே, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் மரணப் பளபளப்புடன், வியர்வையில் நனைந்த நெற்றியைப் பார்த்தார்—சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்!—துடித்து, வீங்கிய நரம்புடன் கூடிய ஒரு நெற்றி. இந்தத் தனித்துவமான அடையாளத்தின் மூலமாக மட்டுமே (துடிக்கும் நரம்பின் மூலமாக) அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், யப்லோகோவை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்—அவரது வெறித்தனமான கோணலான கண்களாலோ, அல்லது அவரது விசித்திரமான, அந்நிய பாணி உடையாலோ அல்ல.

— "வணக்கம். உங்களைப் பார்க்க வந்திருப்பது நான்தான்."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இந்த வார்த்தைகளை மிக மிக வேகமாக உதிர்த்தார்; மேலும்—இது என்ன? அவர் அவற்றை மிரட்டும் விதமாக கிசுகிசுத்தாரா? ஆ, ஆனால் அவர் எவ்வளவு மூச்சுத்திணறினார்! தன் கையைக்கூட நீட்டாமல், அவர் அவசரப்பட்டு—மிரட்டும் விதமாக கிசுகிசுத்தார்:

— "அலெக்சாண்டர் இவானிச், நான் உங்களுக்கு ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும், என்னால்—முடியாது."

— "?"

— "என்னால் என்ன செய்ய முடியாது என்பதை நீங்கள் நிச்சயமாகத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்: என்னால் முடியாது, உண்மையில், நான் அதைச் செய்ய விரும்பவும் இல்லை; சுருக்கமாகச் சொன்னால்—நான் செய்ய மாட்டேன்."

— "!"

— "இது ஒரு மறுப்பு: திரும்பப் பெற முடியாத மறுப்பு. நீங்கள் அதை அப்படியே தெரிவிக்கலாம். மேலும், என்னை நிம்மதியாக இருக்க விடுமாறு உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்..."

12

அந்தத் தருணத்தில், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் முகத்தில் தர்மசங்கடமும்—கிட்டத்தட்ட பயமும்—தெரிந்தது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திரும்பி, தனது கனமான ஊன்றுகோலைச் சுழற்றியபடி, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஓடுவது போலப் படிகளில் வேகமாக இறங்கினார். "ஆனால் நில்—நில், நான் சொல்கிறேன்!" என்று அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் அவருக்குப் பின்னால் கூப்பிட்டார், மேலும் தன் கால்களுக்குக் கீழே படிகளில் வேகமாக இறங்கும் காலடிச் சத்தத்தை உணர்ந்தார்.

"நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்?"

வெளியேறும் இடத்தில், அவர் அப்லூகோவின் சட்டையைப் பிடித்தார், ஆனால் பிந்தையவர் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டார். நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை நோக்கித் திரும்பினார்; சற்றே நடுங்கும் கையால், சற்றே சாய்வாக வைக்கப்பட்டிருந்த தனது தொப்பியின் விளிம்பைப் பிடித்துக்கொண்டு, தனது பயத்தை மறைக்கும் வீண் தற்பெருமையுடன், மெல்லிய குரலில் கூறினார்:

"இது... சொல்லப்போனால்... இழிவானதா? நான் சொல்வது உனக்குக் கேட்கிறதா?" பிறகு அவர் முற்றத்தைக் கடந்து விரைந்தார்.

ஒரு கணம், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் கதவுச் சட்டத்தைப் பற்றிக்கொண்டார்; எந்தக் காரணமும் இன்றி வழங்கப்பட்ட ஒரு அவமானம் போல, கட்டுக்கடங்காத ஒரு பதற்ற உணர்வை அவர் உணர்ந்தார். என்ன செய்வதென்று யோசித்து, ஒரு கணம் அவர் தயங்கினார்; தன்னையறியாமல், அவர் துடிக்கத் தொடங்கினார்; ஒரு தன்னிச்சையான அசைவில், தனது மெல்லிய, எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய கழுத்தைக் காட்டினார்; பின்னர், இரண்டு பாய்ச்சல்களில், அந்தத் தப்பியோடியவனை முந்தினார்.

இத்தாலிய மேலங்கியின் தரையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கருப்பு ஓரத்தை அவர் தன் கையால் இறுக்கமாகப் பற்றினார்; அந்த மேலங்கியை அணிந்திருந்தவன் உடனடியாக அதிலிருந்து விடுபட கடுமையாகப் போராடத் தொடங்கினான். ஒரு கணம், அவர்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த விறகுகளுக்கு மத்தியில் மல்லுக்கட்டினர், அந்தப் போராட்டத்தின் போது, ஏதோ ஒன்று தார் சாலையில் 'கிளங்' என்ற சத்தத்துடன் தரையில் விழுந்தது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தனது கைத்தடியை உயர்த்தியபடி, திடீரென ஆத்திரத்தில் மூச்சுத்திணறிக்கொண்டு, முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சைப் புண்படுத்தக்கூடியதுமான தனது சொந்த உளறல்களைக் கத்தத் தொடங்கினார்.

இதைத்தான் நீங்கள் ‘பொதுத் தோற்றம்,’ ‘கட்சி வேலை’ என்று அழைக்கிறீர்களா? என்னைச் சுற்றி கண்காணிப்பை ஏற்படுத்துவது... நான் செல்லும் இடமெல்லாம் என் பின்னாலேயே பின்தொடர்வது... நீங்களோ எல்லாவற்றிலும் நம்பிக்கையை இழந்துவிட்ட நிலையில்... ‘வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தை’ வாசிப்பதில் உங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு... அதே நேரத்தில் ஆட்களைத் தேடிப் பிடிப்பது... என் அன்புள்ள ஐயா, நீங்கள்... நீங்கள்... நீங்கள்...”

13

இறுதியாக, மீண்டும் ஒருமுறை தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் தன் கால்களில் ஓடத் தொடங்கினார்: அவை தெருவில் பறந்து சென்றன.

அந்தத் தெரு.

அந்தத் தெரு!

அது எவ்வளவு மாறிவிட்டது—இந்தக் கடுமையான நாட்கள் அதை எவ்வளவு மாற்றிவிட்டன!

அங்கே—ஒரு சிறிய தோட்ட வேலியின் வார்ப்பிரும்பு கம்பிகள்; ஒரு காலத்தில், காற்றில் அந்தக் கம்பிகளில் செந்நிற மேப்பிள் இலைகள் மோதின—ஆனால் இப்போது அந்தச் செந்நிற இலைகள் எல்லாம் காற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டன; அதன் கிளைகள்—உலர்ந்த எலும்புக்கூடுகள்—அங்கே தனியாக, கருமையாகவும் காதுகளைக் கீறுவதாகவும் நின்றன.

அது செப்டம்பர் மாதமாக இருந்தது: வானம் நீலமாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தது; ஆனால் இப்போது, எல்லாம் வித்தியாசமாக இருந்தது. காலை முதலே, வானம் கனத்த ஈய வெள்ளம் போல நிரம்பத் தொடங்கியிருந்தது; செப்டம்பர் மாதம் முடிந்துவிட்டது.

அவர்கள் தெருவில் பறந்து சென்றனர்:
"ஆனால் என்னைச் சொல்லவிடுங்கள், நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச்," என்று உணர்ச்சிவசத்துடனும் கோபத்துடனும் இருந்த துட்கின் விடாப்பிடியாகக் கூறினார்; "நாம் இப்போது ஒருவருக்கொருவர் விளக்கம் அளிக்காமல் பிரிந்து செல்ல முடியாது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என நம்புகிறேன்."

"நாம் பேசிக்கொள்ள இனி ஏதுமில்லை," என்று நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச், தன் தொப்பியைச் சற்றே தாழ்த்தியவாறு வறண்ட குரலில் கூறினார்.

"உங்கள் கருத்தை இன்னும் தெளிவாக விளக்குங்கள்," என்று நான் — அதாவது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் — வலியுறுத்திக் கூறினேன்.

அவர்களின் முகபாவனைகளில், நடுக்கத்துடன் கூடிய மனவருத்தமும் அமைதியின்மையும் தென்பட்டன; ஆச்சரியப்படும் விதமாக — இதை நாமே குறிப்பிடுகிறோம் — அந்த ஆச்சரியம் சற்றும் போலியானதாக இருக்கவில்லை; சொல்லப்போனால், அது அத்தனை உண்மையானதாக இருந்தது என்றால், நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச் ம்ப்லேயுகோவால் (Mbleukhov) அந்த ஆச்சரியத்தின் தீவிரத்தை — அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும் — கவனிக்காமல் இருக்கவே முடியவில்லை.

அவர் திரும்பி, முன்னிருந்த உற்சாகம் ஏதுமின்றி, ஆனால் கண்ணீருடன் கூடிய ஒருவித கோபத்துடன் மிக வேகமாகப் பேசத் தொடங்கினார்:

"இல்லை, இல்லை, இல்லை!.. இதற்கு மேல் விளக்க வேண்டியது என்ன இருக்கிறது?.. மேலும் என்னுடன் வாதாடத் துணியாதீர்கள்... மிகுந்த ரகசியத்தைக் காக்குமாறு கோருவதற்கான முழு உரிமை எனக்கு உண்டு... துன்பப்படுபவன் நான்; நீங்கள் அல்ல, உங்கள் தோழரும் அல்ல."

"என்ன? என்ன சொல்கிறீர்கள்?"

— "இடமாற்ற உத்தரவு..."

14

"சரி, அப்புறம்?"

"எந்தவித முன்னறிவிப்போ, விளக்கமோ, கோரிக்கையோ இன்றி..." என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், முகம் முழுவதும் சிவந்துபோய் தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.

— "அதன் பிறகு, என்னை ஓய்வெடுப்பதற்காகத் தண்ணீருக்குள் (நீண்ட விடுப்பில்) அனுப்பிவிட்டார்கள்... ஏதோ ஒரு சூழ்ச்சியின் மூலம், என்னை போலீஸைக் கொண்டு மிரட்டவும் செய்தார்கள்."

இந்தத் தகுதியற்ற குற்றச்சாட்டைச் செவியுற்ற அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், பதற்றத்துடன் ம்ப்லேயுகோவை நோக்கித் திரும்பினார்:

— "ஒரு நிமிடம் நில்லுங்கள்: என்ன போலீஸ்?"

"ஆம், போலீஸ்தான்..."

"என்ன அக்கிரமம் இது? எத்தகைய இழிவான செயல் இது? என்னென்ன பெயர்களைச் சொல்கிறீர்கள்? நமக்குள்ளேயே யார் அப்படிச் செய்திருக்க முடியும்?" ஆனால், கண்ணீருடன் கூடிய கோபம் புதிய நிலையிலிருந்து வெறித்தனமாக மாறியிருந்த நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், அவன் காதருகே கர்ஜித்தார்:

— "நான் உன்னை..." — அவரது மூச்சிரைப்பு ஒலித்தது (வெந்த வாய் தடுமாறியது போல் தோன்றியது: கடிக்க முயன்று, காதின் மீது பாய்ந்தது)... "நான் உன்னை... இப்போதே... இந்த இடத்திலேயே... நான் உன்னை... இந்த இவானோவிச் யாப்லியோவிச் போன்றவர்களுக்கு ஒரு பாடமாக..."

"என் எதிரியே..." (அவர் தடுமாறினார்)...

"மிகவும் மோசம், மிகவும் மோசம்..."

அந்தப் பளபளப்பான வீட்டின் மற்றொரு ஜன்னலிலிருந்து — அந்தி சாயும் வேளையில் — உதடுகளை மென்றவாறு ஏதோ ஒரு பெண்மணி வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள் ("நான் உன்னை..." — எங்கோ வெகு தொலைவிலிருந்து அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் காதில் விழுந்தது); ஆகஸ்ட் மாதத்தில் அந்த ஜன்னல் மூடப்பட்டது, அந்த மூதாட்டியும் மறைந்து போனாள்; செப்டம்பர் மாதத்தில், கண்ணாடி பொருத்தப்பட்ட ஒரு சவப்பெட்டி வெளியே கொண்டு வரப்பட்டது; அந்தச் சவப்பெட்டிக்குப் பின்னால் ஒரு கூட்டம் சென்றது: ஒரு பழைய கோட்டும், தலையில் 'காகடூ' (cockatoo) பறவையின் இறகு கொண்ட தொப்பியும் அணிந்த ஒரு கனவான்; அவருடன் — ஏழு சிறுவர்கள் சென்றனர்.

சவப்பெட்டி ஆணிகள் கொண்டு அறையப்பட்டது.

(— "ஆம், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், ஆம்" — எங்கோ தொலைவிலிருந்து அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் காதில் அந்தச் சொல் வந்து விழுந்தது).

அதன் பிறகு, அந்த வீட்டிற்குள் தோட்டாக்கள் சீறிப் பாய்ந்தன; படிக்கட்டுகளின் மீது அவை உரசிச் சென்றன; அந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குப் பின்னால் ஏதோ வெடிபொருட்களைத் தயாரிப்பதைப் போலப் பேச்சு எழுந்தது; ஆனால் அந்த முதல் குண்டு — அந்த வீட்டிலிருந்தே — முதலில் தன் அறைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டது என்பதை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அறிந்திருந்தார்.

அப்போது, ​​அவர் தன்னை அறியாமலே நடுங்கிப் போனார். 15


எத்துணை விசித்திரம்: அவர் ஏறக்குறைய நிஜ உலகிற்குத் திரும்பியிருந்தார் (அவர் ஒரு மனிதராக இருந்தது விசித்திரமே: நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அவரிடம் வார்த்தைகளைப் பரிமாறிய அதே நேரத்தில், அவர் அந்த வீட்டைப் பற்றியும் சிந்தித்திருந்தார்...) — சரி, விஷயம் இதுதான்: ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் பாணியிலான பேச்சோடு கூடிய அந்த செனட்டரின் தெளிவற்ற உளறல்களிலிருந்து விடுபடவும், அந்தப் பேச்சை மறுப்பது முறையல்ல என்பதாலும், டி. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் பின்வருமாறு மட்டுமே கூறினார்:

"கேளுங்கள்," என்றார் அவர், "எனக்குத் தெளிவாகப் புரியும் வகையில், உங்கள் மனதிலிருப்பதைச் சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்: அந்த முழு விவகாரமும் முடிச்சுகளாகப் பிணைந்திருக்கிறது..."

"அதைப்பற்றித்தான், நிச்சயமாக: அதை நீங்களே உங்கள் சொந்தக் கைகளால் என்னிடம் ஒப்படைத்தீர்கள்."

"விசித்திரம்தான்..."

விசித்திரம்: அந்த உரையாடல் அதே வீட்டில்தான் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது; அங்கே ஒரு 'குண்டு' பற்றிய பேச்சு எழுந்தது: அந்த 'குண்டு' எனும் விஷயம், ஒரு மனரீதியான கற்பனையாக உருவெடுத்து, ஒரு முழுமையான வட்டத்தை நிறைவு செய்தது; அதாவது, அந்த 'குண்டு' பற்றிய உரையாடல், அந்தக் குண்டு உருவான அதே கணத்தில் எழுந்தது.

"அமைதியாக இருங்கள், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்: எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரியவில்லை — உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள்தான் அதிகம் பதற்றமடைகிறீர்கள்... நீங்கள் என்னை அவமதிக்கிறீர்கள்: என் செயல்களில் கண்டிக்கத்தக்கதாக நீங்கள் எதைக் காண்கிறீர்கள்?"

"எதைப்பற்றியென்று கேட்கிறீர்களா?"

"ஆம், இந்த விவகாரத்தின் நுணுக்கம் என்னவென்றுதான் கேட்கிறேன்," — இந்த வார்த்தைகள் கிசுகிசுக்கும் குரலில் உச்சரிக்கப்பட்டன — "அந்தப் பொட்டலத்தைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை நீங்கள்தானே கேட்டுப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள்? நீங்களே அதற்குச் சம்மதித்தீர்கள்தானே? இப்போது — எல்லாமே முடிந்துவிட்டது... எனவே, அந்த முடிச்சுகளைத் தொடர்ந்து கையில் வைத்திருப்பது உங்களுக்குச் சங்கடமாக இருந்தால், அந்த முடிச்சுகளிலிருந்து விலகி ஓடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை..."

"ஆ, தயவுசெய்து அந்த 'நான் ஒன்றும் அறியாதவன்' என்ற பாவனையை விட்டுவிடுங்கள்: விஷயம் வெறும் ஒரு முடிச்சைத் தொடுவது பற்றியதாக மட்டும் இருந்திருந்தால்..."

"ஷ்! மெதுவாகப் பேசுங்கள்: வெளியே கேட்கும்..."

"வெறும் ஒரு முடிச்சு மட்டும் என்றால்... நான் உங்களைப் புரிந்துகொண்டிருப்பேன்... ஆனால் விஷயம் அதுவல்ல: ஒன்றும் தெரியாதவர் போல நடிக்காதீர்கள்."

"அப்படியென்றால் விஷயம் என்ன?"

"அது திணிக்கப்பட்டது என்பதில் இருக்கிறது."

"அப்படி எதுவும் திணிக்கப்படவில்லை..."

"அது ஒரு திட்டமிட்ட இயக்கத்தின் மூலம் திணிக்கப்பட்டது..."

"திணிக்கப்படவில்லை என்றே நான் மீண்டும் கூறுகிறேன்: நீங்களே மனமுவந்து அதற்குச் சம்மதித்தீர்கள்;" "...விஷயம் சிஸ்கா (Syska) தொடர்பானது என்றால், பிறகு நான்..."


16


— "ஆம், பிறகு — இத்தோம் (Itom)..."


"என்ன விஷயம்?"


— "கொள்கையளவில் நான் ஒப்புக்கொண்டேன்; அல்லது, ஒருவேளை, நானே முன்மொழிந்திருக்கலாம்; மேலும்... ஒருவேளை... பொதுவாகவே நான் அதற்குச் சம்மதம் தெரிவித்தேன் — அந்தச் சமயத்தில்...""இங்கே எவ்விதமான கட்டாயமும் இருக்க முடியாது—கட்சிக்குள் எவ்விதக் கட்டாயமும் இல்லாதது போலவே. ஆனால், உங்களுக்குள் *உண்மையிலேயே* ஏதேனும் கட்டாயம் இருக்குமென்றால், நீங்கள் மிகச் சாதாரணமாகச் சொல்வதானால், சதித்திட்டம் தீட்டும் கயவர்களின் ஒரு அற்பமான சிறு கும்பலைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை... சரி? நான் என் வாக்கைக் கொடுத்தேன்—ஆனால் ஒருமுறை கொடுத்த வாக்குறுதியைத் திரும்பப் பெறவே முடியாது என்று எனக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்கும்?"

— "பொறுங்கள்..."

— "என்னை இடைமறிக்காதீர்கள்! அந்த *முன்மொழிவை* அவர்கள் அத்தகைய விதத்தில் புரிந்துகொள்வார்கள்—அப்படித் திரித்துக்கூறுவார்கள் என்று எனக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்கும்? அதிலும் குறிப்பாக, *என்னிடமே* அவர்கள் அதை முன்வைப்பார்கள் என்று எனக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்கும்?"

— "இல்லை, பொறுங்கள்—நான் *இப்போது* உங்களை இடைமறித்தே ஆகவேண்டும்... நீங்கள் எந்த வாக்குறுதியைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? இன்னும் சற்றுத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்..."

இந்தத் தருணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு ஏதோ ஒன்று மங்கலாக நினைவுக்கு வந்தது (அவர் எவ்வளவோ விஷயங்களை மறந்துவிட்டிருந்த போதிலும்!).

— "ஆம்—நீங்கள் *அந்த* வாக்குறுதியைப் பற்றித்தான் பேசுகிறீர்களா?"

ஒருமுறை, ஒரு சிறிய மதுக்கூடத்தில் வைத்து, ஒரு குறிப்பிட்ட *நபர்* அவருக்குச் சில செய்திகளைத் தெரிவித்த நிகழ்வு அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது (அந்த நபரைப் பற்றிய நினைவே அவருக்கு ஆழ்ந்த அருவருப்பை ஏற்படுத்தி, உடலை நடுங்கச் செய்தது)—அதாவது, அந்த *நபர்* வேறு யாருமல்ல, நிகோலாய் ஸ்டெபனோவிச் லிப்பஞ்சென்கோதான். சரி, எது எப்படியோ: அந்த நபர், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் குறித்து ஒரு செய்தியைத் தெரிவித்திருந்தார்—ச்சீ! அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கக்கூட அவருக்கு விருப்பமில்லை! எனவே, அவர் விரைவாகவே பின்வருமாறு கூறினார்:

— "ஆனால் நான் அதைப் பற்றிப் பேசவில்லை! அதுவே இங்கு முக்கிய விஷயமும் அல்ல!"

— "'முக்கிய விஷயமல்ல' என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்? இந்த விவகாரத்தின் முழுச் சாராம்சமும் அந்த வாக்குறுதியில்தான் அடங்கியிருக்கிறது—திரும்பப் பெறவே முடியாத வகையிலும், மிகவும் இழிவான வகையிலும் திரித்து அர்த்தப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வாக்குறுதியில்!" — "சும்மா இருங்கள், சும்மா இருங்கள் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—உங்கள் பார்வையில், இங்கே அவ்வளவு இழிவான விஷயம் என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்? எங்கே—எங்கே இருக்கிறது அந்த இழிவு?"

— "'எங்கே இருக்கிறது அந்த இழிவு' என்று எதைக் கேட்கிறீர்கள்?"

— "ஆம், ஆம், ஆம்: எங்கே? அந்தச் சிறிய பொட்டலத்தை, தற்போதைக்குப் பாதுகாத்து வைக்குமாறு கட்சி உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டது... அவ்வளவுதான்..."

— "உங்கள் பார்வையில், அது *அவ்வளவுதானா*?" — "எல்லாம்..."

— "அந்தச் சுமையைக் குறித்துக் கவலைப்படுபவன் அந்தக் குழந்தையாக இருந்திருந்தால், நான் உங்களைப் புரிந்துகொண்டிருப்பேன்; ஆனால்—என்னை மன்னியுங்கள்..." என்று கூறி, அவர் தன் கையை அலட்சியமாக அசைத்தார்.

— "நாம் நம்மைப் பற்றி மேலும் விளக்கிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை; நம்முடைய இந்த உரையாடல் முழுமையும் ஒரே இடத்தில் தேங்கி நின்று, ஒரே புள்ளியைச் சுற்றியே வட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை உங்களால் காண முடியவில்லையா? இது அந்தப் பழைய குழந்தைப் பாடல்—'வெள்ளை எருமைக்கன்று கதை'—தவிர வேறொன்றுமில்லை... அவ்வளவுதான்..."

— "நானும் அதைக் கவனிக்கிறேன்... ஆயினும்—நீங்கள் இங்கே விடாமல் ஒரே விஷயத்தையே வலியுறுத்தி, ஏதோ ஒரு 'வன்முறைச் செயல்' குறித்து ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்; இப்போது எனக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது... வதந்திகள் என் காதுகளுக்கும் எட்டின—அக்காலத்தில், அந்த கோடைக்காலத்தில்..."

— "என்ன?"

— "*நீங்கள்* எங்களிடம் முன்மொழிந்த அந்த வன்முறைச் செயல் குறித்த வதந்திகள் அவை. அந்தத் திட்டத்திற்கான *முன்முயற்சி* எங்களிடமிருந்து அல்ல, மாறாக *உங்களிடமிருந்தே* வந்தது என்று தோன்றுகிறதல்லவா?"

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நினைவுகூர்ந்தார் (அக்காலத்தில், அந்தச் சிறிய மதுக்கூடத்தில், தனக்கு மதுவை ஊற்றிக்கொடுத்தபடியே அந்த "குறிப்பிட்ட நபர்" அவரிடம் முழு கதையையும் கூறியிருந்தார்): நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் யாப்லூகோவ்—ஒரு இடைத்தரகர் வாயிலாகச் செயல்பட்டு—அக்காலத்தில், தன் சொந்தத் தந்தையையே தாங்கள் நேரடியாகக் கொன்று முடித்துவிட வேண்டும் என்று அவர்களிடம் உண்மையில் முன்மொழிந்திருந்தார். கேள்விக்குரிய அந்த நபர், அருவருக்கத்தக்க அமைதியுடன் பேசியதையும்; ஆயினும், கட்சிக்கு ஒரே ஒரு வழி மட்டுமே உள்ளது—அம்முன்மொழிவை நிராகரிப்பது மட்டுமே—என்று அவர் கூடுதலாகக் குறிப்பிட்டதையும் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நினைவுகூர்ந்தார். அந்தப் புனைவின் விசித்திரமான தன்மை, பலியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவரின் தேர்வில் இருந்த இயல்புக்கு மாறான தன்மை, மற்றும் இழிவின் விளிம்பைத் தொடும் அளவிற்கான ஒருவித வஞ்சக மனப்பான்மை—இவையனைத்தும் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மென்மையான இதயத்தில், ஆழ்ந்த அருவருப்பின் ஒரு கடும் நடுக்கமாகப் பதிந்தன (அக்காலத்தில் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் போதையில் இருந்தார்; எனவே, பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், லிப்பஞ்சென்கோவுடனான அந்த முழு உரையாடலும், தெளிவான மனநிலையில் நடந்த ஒரு நிஜ நிகழ்வாகத் தோன்றாமல், குழம்பிய மனதின் ஒரு பிரமையாகவே அவருக்குத் தோன்றியது); இவையனைத்தையுமே அவர் இப்போது நினைவுகூர்ந்தார்:

— "மேலும், உண்மையைச் சொல்லப்போனால்..."

— "என்னிடம்," யாப்லூகோவ் குறுக்கிட்டு, "நான்... நானே... என் சொந்தக் கைகளாலேயே... அதைச் செய்ய வேண்டும் என்று கோருவதா?"

— "சரியாகச் சொன்னீர்கள்..."

— "இது மிகவும் இழிவானது!" — "ஆம்—அது இழிவானதுதான்; சொல்லப்போனால், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், அந்த நேரத்தில் நான் அதை நம்பவில்லை... நான் அதை நம்பியிருந்தேனானால், அப்போதே நீங்கள் வீழ்ச்சியடைந்திருப்பீர்கள்... அதாவது, கட்சியின் மதிப்பிலிருந்து..."

— "அப்படியென்றால், நீங்களும் அதை இழிவானது என்றே கருதுகிறீர்களா?"

— "என்னை மன்னியுங்கள்: ஆம், நான் அப்படித்தான் கருதுகிறேன்..."

— "அதோ பாருங்கள்! நீங்களே அதை இழிவானது என்று அழைக்கிறீர்கள்; அப்படியென்றால், இந்த இழிசெயலில் நீங்களே ஒரு பங்கு வகித்திருக்கிறீர்கள், இல்லையா?"


திடீரென்று ஏதோ ஒன்று துட்கினுக்குள் ஒரு சலனத்தை ஏற்படுத்தியது; அவனது மெல்லிய கழுத்து நரம்பு துடித்தது:


— "பொறுங்கள்..."


நடுங்கும் கையால் தனது இத்தாலிய மேலங்கியின் பொத்தான்களைப் பற்றிக்கொண்டவாறே, அவன் வெகு தொலைவில் உள்ள, தொடர்பற்ற ஏதோ ஒரு புள்ளியின் மீது தனது பார்வையை ஊன்றி நிறுத்தினான்:


— "நீங்கள் பேசுவதில் கவனமாக இருங்கள்: இதோ நாம் ஒருவரையொருவர் குறை கூறிக்கொண்டிருக்கிறோம்; ஆனால் அதே வேளையில், நாம் இருவருமே ஒரு விஷயத்தில் உடன்பட்டுத்தான் இருக்கிறோம்..." — வியப்புடன், அவன் தனது பார்வையைத் திருப்பி அபிலியூகோவின் கண்களை நேருக்கு நேர் நோக்கினான் — "அதாவது, அந்தச் செயலின் தன்மையைப் பொறுத்தவரை... அது *நிச்சயமாகவே* ஒரு இழிவான செயல், இல்லையா?"


நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திடுக்கிட்டு நடுங்கினான்:


— "ஆம், நிச்சயமாகவே அது ஒரு இழிவான செயல் தான்!.." அவர்கள் மௌனமானார்கள்...


— "பார்த்தீர்களா? நாம் இருவருமே ஒரு விஷயத்தில் உடன்பட்டுத்தான் இருக்கிறோம்..."


நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது பையிலிருந்து ஒரு கைக்குட்டையை எடுத்து, தனது முகத்தைத் துடைத்துக்கொள்ளச் சற்று நின்றான்.


— "அது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது..."


— "எனக்கும் அப்படித்தான்..."


அவர்கள் இருவரும் குழப்பத்துடன் ஒருவரையொருவர் கண்களை உற்று நோக்கிக்கொண்டனர். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (அவன் இப்போது காய்ச்சலால் நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததை மறந்தே போயிருந்தான்) மீண்டும் தனது கையை நீட்டி, அந்த இத்தாலிய மேலங்கியின் விளிம்பைத் தனது விரலால் தொட்டான்:


— "இந்தச் சிக்கல் முழுவதையும் அவிழ்க்க, எனக்கு இதற்குப் பதிலளியுங்கள்: உங்கள் சொந்தக் கையெழுத்தில் அளிக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதி (மற்றும் அது சார்ந்த விவரங்கள்)—அந்த வாக்குறுதி *உங்களிடமிருந்தே* தோன்றியதல்லவா?..."


— "இல்லை! நிச்சயமாக இல்லை!" — "அப்படியென்றால், அத்தகைய ஒரு கொலையில் உங்களுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை—சிந்தனையளவில்கூடவா இல்லை? நான் இதைக் கேட்பதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், சில சமயங்களில் நமது சிந்தனைகள்—முற்றிலும் அறியாமலேயே—தன்னிச்சையான உடல் அசைவுகள், குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள், பார்வைகள்—ஏன், உதடுகளின் நடுக்கத்தின் மூலமாகக்கூட—தன்னைத் தானே காட்டிக்கொடுத்துவிடுகின்றன..."

— "இல்லை, இல்லை... அதாவது..."
— நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார்; ஆனால் உடனடியாக, தான் தன்னை *சத்தமாகவே* கட்டுப்படுத்திக்கொண்டதை அவர் உணர்ந்தார்—தன்னுடைய மனதில் ஓடிய ஏதோவொரு சந்தேகத்திற்குரிய சிந்தனை ஓட்டத்திற்குத் தான் வாய்மொழி வடிவம் கொடுத்துவிட்டதை அவர் உணர்ந்தார். அவ்வாறு சத்தமாகத் தன்னைத் திருத்திக்கொண்டதால், அவர் முகம் சிவந்தது; பின்னர்—அவர் தன்னை விளக்கிக்கொள்ளத் தொடங்கினார்:

— "அதாவது, நான் என் தந்தையை நேசிக்கவில்லை... மேலும், நான் நம்புகிறேன், இதை நான் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன்... ஆனால் *நான்* அ... செய்வேனா...? ஒருபோதும் இல்லை!"


19


— "மிகச் சரி, நான் உன்னை நம்புகிறேன்."

இதைக் கேட்டதும், ஏதோ முன்கூட்டியே திட்டமிட்டது போல, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் முகம் காது மடல்களின் வேர்கள் வரை சிவந்துபோனது; முகம் சிவந்த நிலையில், அவர் மேலும் விளக்கங்கள் அளிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலை உணர்ந்தார்—ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உறுதியாகத் தலையசைத்து மறுத்தார்; ஏனெனில், அவர்கள் இருவர் மனதிலும் ஒரே நேரத்தில் மின்னலெனத் தோன்றிய, ஆனால் வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாத ஒரு சிந்தனையின் நுட்பமான அம்சத்தைத் தொட்டுப் பேச அவர் விரும்பவில்லை.

— "இல்லை, அதற்கு அவசியமில்லை... நான்—நான் உன்னை நம்புகிறேன்... நான் அதைச் சொல்ல வரவில்லை—நான் வேறு ஒன்றைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அதற்குப் பதிலாக இதைச் சொல்... இப்போதே, வெளிப்படையாகச் சொல்: *நான்*—இதில் *நான்* ஏதேனும் வகையில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறேனா?"

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தனக்கு எதிரே நின்ற அந்த அப்பாவியான உரையாடல்துணையை வியப்புடன் நோக்கினார்: அவர் நோக்கினார், அவர் முகம் சிவந்தது, பின்னர்—ஏதோவொரு சிந்தனையை மறைப்பதற்காகத் தான் இப்போது கட்டாயம் வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்த ஒரு செயற்கையான உறுதியுடனும், அதீத உணர்ச்சிவேகத்துடனும்—அவர் உரக்கக் கூவினார்:

— "நான் நம்புகிறேன்—ஆம்... நீ அவனுக்கு உதவினாய்..."

— "யாருக்கு உதவினேன்?"

— "அந்த 'அறியப்படாத மனிதருக்கு'..."

— "ஆனால் அந்த 'அறியப்படாத மனிதர்' *கோரினாரே*..."

— "ஒரு இழிவான செயலைச் செய்யுமாறு."

— "ஆம்." — "அவனுடைய அந்த இழிவான குறிப்பில்..."

— "அப்படிப்பட்ட நபர் எவரையும் எனக்குத் தெரியாது..."

— "அந்த 'அறியப்படாதவர்'—" நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் குழப்பத்துடன் வலியுறுத்தினார்—"உன்னுடைய கட்சித் தோழன் ஆயிற்றே... ஏன் இவ்வளவு ஆச்சரியப்படுகிறாய்? எது உன்னை இவ்வளவு திகைக்கச் செய்துவிட்டது?"

— "நான் உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்: எங்கள் கட்சியில் அப்படிப்பட்ட 'அறியப்படாதவர்' என்று யாரும் இல்லை..."

இப்போது வியப்படைவது நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் முறை:

— "என்ன? கட்சியில் 'அறியப்படாதவர்' என்று யாருமே இல்லையா...?" — "குரலைக் குறைத்துக்கொள், நண்பா... அங்கே யாரும்..."

— "கடந்த மூன்று மாதங்களாக, எனக்குச் சிறிய குறிப்புகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன..."

— "யாரிடமிருந்து?"

20

— "அவனிடமிருந்து..."

இருவரும் மௌனமானார்கள்.

இருவரும் கனமாக மூச்சுவிடத் தொடங்கினர்; ஒருவருக்கொருவர் கேள்வியுடன் மேல்நோக்கியிருந்த கண்களை ஊடுருவி நோக்கிக்கொண்டனர். அவர்களில் ஒருவன்—குழப்பத்துடனும், திகிலுடனும், அச்சத்துடனும்—மெல்லச் சோர்ந்து தலைகுனிந்தபோது, ​​மற்றவனின் கண்களில் மங்கலான நம்பிக்கையின் கீற்று ஒன்று மின்னியது.

— "நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்!"—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் அச்சத்தை வென்றெடுத்த அளவற்ற சீற்றம், அவனது வெளிறிய கன்னங்களில் இரண்டு செந்நிறப் புள்ளிகளாகப் பரவியது—"நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்!"

— "என்ன?" என்று அவனது கையைப் பற்றிக்கொண்டவாறே மற்றவன் கேட்டான்.

ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் இன்னும் இயல்பாக மூச்சுவிட முடியவில்லை; இறுதியாக, அவன் தன் கண்களை உயர்த்தினான்—அப்போது—ஆம், அது அங்கே இருந்தது: ஏதோ ஒரு துயரம்—கனவுகளில் மட்டுமே நாம் எதிர்கொள்ளக்கூடிய வகையிலான ஒன்று—ஒரு வார்த்தைகூட இல்லாமல் அனைவராலும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய, விவரிக்க இயலாத ஒன்று—திடீரென அவனது நெற்றியிலிருந்தும், இறுகிக்கொண்டிருந்த விரல்களிலிருந்தும் வெளிப்படுவதாகத் தோன்றியது.

— "சொல், சொல்—என்னை இப்படிப் பதற்றத்தில் வைத்திருக்காதே!" ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின், தன் உதடுகளில் விரலை வைத்து அழுத்திக்கொண்டே, தொடர்ந்து தலையசைத்து மௌனம் காத்தான்: விவரிக்க இயலாத—ஆயினும் கனவுகளில் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய—ஏதோ ஒன்று அவனிடமிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியாமல் வழிந்தோடுவதாகத் தோன்றியது: அவனது நெற்றியிலிருந்தும், இறுகிக்கொண்டிருந்த விரல்களிலிருந்தும்.

இறுதியாக, மிகுந்த சிரமத்துடன் அவன் பேசினான்:

“நான் உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்—என் மானத்தின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்—இந்தக் குழப்பமான விவகாரம் முழுவதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை...”

முதலில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அவனை நம்பவில்லை.

“நீ என்ன சொன்னாய்? அதை மீண்டும் சொல் நண்பா; சும்மா மௌனமாக நின்று கொண்டிருக்காதே! என் நிலையையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்...”

“எனக்கு... இதில் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை...”

“அப்படியென்றால்—இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?” “எனக்குத் தெரியவில்லை...” என்று அவன் பதிலளித்தான்; பின்னர், திடீரென ஒரு உந்துதலில் இவ்வாறு சேர்த்துக் கூறினான்: “இல்லை, இல்லை, இல்லை! அது ஒரு பொய்! அது ஒரு உளறல்—பொருளற்ற பிதற்றல்—ஒரு கேலி...”

“*எனக்கு* அது எப்படித் தெரியும்?...”

நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச், எதையும் காணாத வெறுமையான கண்களுடன் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சையும், பின்னர் அந்தத் தெருவின் ஆழத்தையும் உற்று நோக்கினான்: அந்தத் தெருவே எத்துணை மாறிப்போயிருந்தது!
$21


— "எனக்கு எப்படித் தெரியும்?… இது எனக்கு எந்த நிம்மதியையும் தரவில்லை… இரவு முழுவதும் நான் கண் இமைக்காமல் விழித்திருந்தேன்."

குதிரை வண்டியின் முன்பகுதி தெருவின் ஆழத்திற்குள் அதிவேகமாக மறைந்து சென்றது: அவளது முகம் எத்துணை மாறிப்போயிருந்தது—மேலும், இந்தக் கடுமையான நாட்கள் *அவளையே* எத்துணை மாற்றிவிட்டிருந்தன!

கடலிலிருந்து ஒரு பலத்த காற்று வீசியது; எஞ்சியிருந்த கடைசி இலைகள் படபடவெனக் கீழே உதிர்ந்தன. மே மாதம் வரும்வரை இனி வேறு இலைகள் துளிர்க்கப்போவதில்லை—மே மாதம் வரும்போது, ​​நம்மில் எத்தனை பேர் உயிருடன் இருப்போம்? கீழே உதிர்ந்த இந்த இலைகள், உண்மையில், *மிகவும் கடைசி* இலைகளாகும். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இவை அனைத்தையும் மனப்பாடமாக அறிந்திருந்தார்: அவை வரவிருந்தன—இரத்தமும், முழுமையான திகிலும் நிறைந்த நாட்கள் வரவிருந்தன; அதன் பிறகு—அனைத்தும் ஒரு வெற்றிடத்திற்குள் சரிந்து விழுந்துவிடும். ஓ, சுழன்று ஆடுங்கள்—ஓ, தென்றலின் மீது நடனமாடுங்கள், நீங்கள்—அந்தக் கடைசி, ஈடுஇணையற்ற நாட்கள்!

ஓ, சுழன்று ஆடுங்கள்—ஓ, காற்றின் மீது நடனமாடுங்கள், நீங்கள்—அந்தக் கடைசி இலைகள்! இதுவும் மற்றொரு வீணான சிந்தனையே…

ஒரு உதவிக்கரம்.

— "அப்படியென்றால், அவர் அந்த நடன விருந்தில் இருந்தாரா?"

— "ஆம், அவர் இருந்தார்…"

— "மேலும் அவர் உங்கள் தந்தையிடம் பேசினாரா…"

— "சரியாகச் சொன்னீர்கள்: அவர் *உங்களைப்* பற்றியும் குறிப்பிட்டிருந்தார்…"

— "அதன் பிறகு, ஒரு சந்தில் வைத்து நீங்கள் அவரைச் சந்தித்தீர்களா?…"

— "மேலும் அவர் என்னை ஒரு சிறிய உணவகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்."

— "அவர் உங்களுக்கு ஒரு பெயரைச் சொன்னாரா?…"

— "மோர்கோவின்…"

— "அப்ரகடாப்ரா!"


அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின், சுழன்று விழும் இலைகள் குறித்த தனது ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, இறுதியாக எதார்த்த உலகிற்குத் திரும்பியபோது, ​​ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தார்: நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—முன்னோக்கி ஆவலுடன் சாய்ந்தவாறு, அவருக்குச் சற்றும் இயல்பில்லாத ஒரு துடிப்புடன்—மிகவும் வேகமாகவும் பரபரப்பாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் தனது கைகளால் ஆவேசமாகச் சைகை காட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவர் தனது முகத்தின் ஒரு பக்கத்தைச் சற்றுக் கீழே சாய்த்தார்; அப்போது, ​​அகலமாகத் திறந்திருந்த அவரது வாயிலிருந்து ஒரு விரும்பத்தகாத முகச்சுளிப்பு வெளிப்பட்டது—அது, ஒரு சோகமயமான பழங்கால முகமூடியை நினைவூட்டுவதாக இருந்தது; அந்த முகபாவனைக்கும், பல்லியைப் போலச் சுறுசுறுப்பாகவும் வேகமாகவும் அவர் அசைந்து கொண்டிருந்ததற்கும் இடையே எந்தப் பொருத்தமும் இல்லை என்று தோன்றியது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், உறைந்துபோன முகத்துடன் கூடிய ஒரு 'குதிக்கும் பொம்மை'யைப் போல அவர் காட்சியளித்தார்.


22


அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அவ்வப்போது மட்டுமே இடையில் சில கருத்துகளைத் தெரிவித்தார்:

— "மேலும் அந்த நேரம் முழுவதும், அவர் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தாரா?" — "மேலும், பாதுகாப்புப் படையினரைப் பயன்படுத்தி எங்களை மிரட்டுவது..."

— "இத்தகைய மிரட்டல்கள் கட்சியின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி என்றும்—கட்சி இதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறது என்றும் கூறுவதா?..."

— "ஆம், அது ஒப்புதல் அளிக்கிறதுதான்..." என்று நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் சற்றே எரிச்சலுடன் வலியுறுத்தினார்; முகம் சிவந்துபோக, அவர் விசாரிக்க முயன்றார்:

— "உங்களைப் பொறுத்தவரை—அக்காலத்தில் நீங்கள், கட்சியின் предрассудки (முன்முடிவுகள்)..." என்று கூறியது எனக்கு நினைவிருக்கிறது."

— "நான் சரியாக என்ன சொன்னேன்?" என்று டுட்கின் கடுமையாகச் சீறினார்.

— "கட்சியின் சாதாரணத் தொண்டர்களிடம் உள்ள предрассудки (முன்முடிவுகள்), தலைமைப் பீடத்திடம் இல்லை என்று நீங்கள் கூறியது எனக்கு நினைவிருக்கிறது—நீங்கள் யாருக்குப் பணியாற்றுகிறீர்களோ, அதே தலைமைப் பீடத்திடம்..."

— "முழுப் பைத்தியக்காரத்தனம்!"—என்று கூறியவாறே, டுட்கின் தன் உடல் முழுவதையும் கொண்டு திடீரென ஒரு உதறல் கொடுத்தார்; பதற்றமடைந்த அவர், தன் நடையின் வேகத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தினார்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், மறுபுறம், ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கைக் கீற்றோடு தன் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார்; ஒரு பள்ளிச் சிறுவனைப் போலக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தவாறே, முகத்தில் ஒரு செயற்கையான புன்னகையைத் தரித்திருந்தார். இறுதியாக, மற்றொரு தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அந்த இரவில் நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்த தன் உணர்ச்சிப் பெருக்கை அவர் தொடர்ந்தார்: அந்த நடன விருந்து, முகமூடி, மண்டபம் வழியாக ஓடிய ஓட்டம், அந்தக் கறுப்பு வீட்டின் சிறிய திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தது, அந்த வளைவு, அந்தக் குறிப்புச் சீட்டு; இறுதியாக—அந்த இழிவான சிறிய மதுக்கூடம்.

அது முற்றிலும் ஒரு சித்தப்பிரமை நிலை.

'அப்ரகடாப்ரா' (மாய மந்திரம்) எல்லாவற்றையும் ஒன்றோடொன்று குழப்பிவிட்டிருந்தது; அவர்கள் அனைவரும் வெகு காலத்திற்கு முன்பே பைத்தியமாகிவிட்டிருந்தார்கள்—நிச்சயமாக, மீளமுடியாத வகையில் அழிவை ஏற்படுத்தும் அந்தச் சக்தி உண்மையில் நிஜத்தில் இருக்கவில்லை என்றால் ஒழிய.

தெருவிலிருந்து, கறுப்பு நிற மனிதக் கூட்டங்கள் அவர்களை நோக்கி உருண்டு வந்தன; ஆயிரக்கணக்கில் திரண்டிருந்த 'பௌலர்' தொப்பிகளின் கூட்டங்கள், அலைகளைப் போல மேலெழுந்தன. தெருவிலிருந்து, பல பொருட்கள் அவர்களை நோக்கி உருண்டு வந்தன: நீராவிப் படகுகளின் புகைபோக்கிகள் போல அலைகளிலிருந்து எழும் பளபளப்பான 'டாப்' தொப்பிகள்; தெருவிலிருந்து, ஒரு நெருப்புக்கோழி இறகுத் தோகை நுரைத்துக்கொண்டு அவர்கள் முகங்களை நோக்கிப் பாய்ந்தது; ஒரு தட்டையான தொப்பி, தன் பட்டையின் வழியாகப் பற்களைக் காட்டிச் சிரித்தது; அங்கே பல பட்டைகள் இருந்தன: நீலம், மஞ்சள், சிவப்பு.

எல்லா இடங்களிலிருந்தும், மிகவும் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மூக்கு திடீரென வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது.

மூக்குகள் திரள் திரளாகக் கடந்து சென்றன: கழுகு மூக்கு, சேவல் மூக்கு; வாத்து மூக்கு, குட்டை மூக்கு; இப்படியே தொடர்ந்து சென்றன...; ஒரு மூக்கு ஒரு பக்கமாகத் திரும்பி இருந்தது; மற்றொரு மூக்கு சற்றும் திரும்பாமல் நேராக இருந்தது: பச்சையமான, பச்சை நிற, வெளிறிய, வெள்ளை மற்றும் சிவப்பு நிற மூக்குகள். இவை அனைத்தும் தெருவிலிருந்து அவர்களை நோக்கி உருண்டு வந்தன: அர்த்தமின்றி, அவசரமாக, ஏராளமாக. கெஞ்சும் தொனியில் டட்கினுடன் சிரமப்பட்டு ஈடுகொடுத்து வந்த நிகோலாய் யபொல்லோனோவிச், தனது முக்கியக் கேள்வியை அவரிடம் முன்வைக்கப் பயப்படுவது போல் தோன்றியது; அந்தக் கேள்வி, அந்தப் பயங்கரமான குறிப்பை எழுதியவர் ஒரு கட்சி உத்தரவைக் கொண்டு வருபவராக இருக்க முடியாது என்ற கண்டுபிடிப்பிலிருந்து உருவானது. இதுவே இப்போது அவரது முக்கியச் சிந்தனையாக இருந்தது: நடைமுறைக் காரணங்களுக்காக, மிக முக்கியமான ஒரு சிந்தனை; இந்தச் சிந்தனை இப்போது அவரது தலையில் சிக்கிக்கொண்டது (அவர்களின் பாத்திரங்கள் மாறியிருந்தன: அவர்கள் பானைகளை அடுக்கும்போது, இப்போது நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அல்ல, யாலெக்சாண்டர் இவானோவிச்தான் அவர்களை மூர்க்கமாகத் தள்ளிக்கொண்டிருந்தார்).

- “அப்படியானால், ஆகையால், நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள், - ஆகையால், ஆகையால்: இதிலெல்லாம் ஒரு தவறு புகுந்துவிட்டது?”

தனது சிந்தனையை இவ்வாறு தயக்கத்துடன் அணுகியபோது, நிகோலாய் யபொல்லோனோவிச்சின் உடல் முழுவதும் மயிர்க்கூச்சம் பரவியது: சரி, தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டால், என்று அவன் நினைத்து, பயத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.

- “நீங்கள் அந்தக் குறிப்பைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்களா?” யாபெக்சாண்டர் இவானோவிச், நீரோட்டத்தையும் அங்கு நிலவிய 'பௌலர்' தொப்பி தலைகள் மற்றும் மீசைகள் போன்ற காட்சிகளையும் பற்றிய தனது இருண்ட சிந்தனையிலிருந்து நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

- “சரி, நிச்சயமாக: இது ஒரு தவறு என்று சொல்வது மட்டும் போதாது... இது ஒரு தவறு அல்ல, ஆனால் இங்குள்ள இழிவான போலி மருத்துவம் எல்லாவற்றிலும் தலையிட்டது; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.”

"அது மிகச் செம்மையாக நிறைவேற்றப்பட்டது—ஒரு திட்டவட்டமான நோக்கத்துடன்: ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகப் பிணைந்திருக்கும் மனிதர்களின் உறவுகளுக்குள் தன்னிச்சையாகப் புகுந்து, அவர்களைச் சிக்கலுக்குள்ளாக்குவதும்; மேலும், கட்சியின் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில், அக்கட்சியின் பொதுச் செயல்பாடுகளை அமுக்கி மறைப்பதுமே அந்த நோக்கமாகும்."

— "அப்படியென்றால், எனக்கு உதவுங்கள்..."

— "அது ஒரு பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத கேலிக்கூத்து," என்று டட்கின் அவனை இடைமறித்தான், "புறம்பேச்சுகளாலும் மாயைகளாலும் பின்னப்பட்டு, அது உள்ளே ஊடுருவியிருக்கிறது."

— "அப்படியென்றால், நான் உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்—எனக்கு ஆலோசனை கூறு..."

— "துரோகம் எல்லாவற்றிற்குள்ளும் நயவஞ்சகமாகப் புகுந்துவிட்டது; இங்கே ஏதோ அபாயகரமான, ஏதோ தீய சக்தியின் வாடை வீசுகிறது..."

— "எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை... நான் வழிதவறிவிட்டேன்... நான்... நான் இரவு முழுவதும் தூங்கவே இல்லை..."

24

— "இவையனைத்தும்—வெறும் மாயையே."

அத்தருணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டட்கின், பரிவுணர்வின் இயல்பான வெளிப்பாடாக அப்லேயுகோவை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினான்; அவ்வாறு செய்தபோது—மிகவும் தற்செயலாகவே—நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன்னைவிடக் கணிசமாகக் குள்ளமாக இருப்பதை அவன் கவனித்தான் (நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் உண்மையில் கம்பீரமான உயரத்தைப் பெற்றிருக்கவில்லை).

— "அப்படியென்றால், உன் மனவுறுதி முழுவதையும் திரட்டிக்கொள்..."

— "கடவுளே! மனவுறுதியைப் பற்றிப் பேசுவது *உனக்கு* எளிதாக இருக்கலாம்—ஆனால் நான் இரவு முழுவதும் தூங்கவே இல்லை... இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்றே எனக்குப் புரியவில்லை..."

— "அமைதியாக இரு, காத்திரு..."

— "நீ என்னைப் பார்க்க வருவாயா?"

— "நான் சொன்னேனே: அமைதியாக இரு, காத்திரு என்று. உனக்கு உதவுவதாக நான் உறுதியளிக்கிறேன்."

அவன் அத்தனை நம்பிக்கையுடனும், அத்தனை உறுதியுடனும்—ஏறக்குறைய ஓர் உத்வேகத்துடனும்—பேசியதால், அப்லேயுகோவ் உடனடியாக அமைதியடைந்தான். சொல்லப்போனால், அப்லேயுகோவின் மீதான பரிவுணர்வின் பெருக்கால், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன்னால் வழங்கக்கூடிய உதவியின் அளவைச் சற்று மிகைப்படுத்தியே மதிப்பிட்டுவிட்டான்... உண்மையில்: அவனால் எப்படித்தான் உதவ முடியும்? அவன் சமூகத்திலிருந்து விலகி நிற்கும் ஒரு தனிமனிதன்; சதித்திட்டக் குழுவின் கடுமையான விதிமுறைகள், கட்சியின் மையப்பகுதிக்குள் அவன் நுழைவதைத் தடுத்திருந்தன; அந்தக் குழுவைப் பொறுத்தவரை—அப்லேயுகோவிடம் தனக்கு ஒரு "தலைமையகம்" இருப்பதாகப் பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தபோதிலும்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உண்மையில் ஒருபோதும் அக்குழுவின் உறுப்பினராக இருந்ததே இல்லை. அவனால் ஏதேனும் உதவி செய்ய முடியுமென்றால், அது லிப்பஞ்சென்கோ மூலமாக மட்டுமே சாத்தியமாகும்; அவன் லிப்பஞ்சென்கோவிடம் பேசலாம், அல்லது லிப்பஞ்சென்கோ *மூலமாகவே* தன் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முதலில் அவன் லிப்பஞ்சென்கோவைத் தொடர்புகொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அதைச் செய்வதற்கு முன்—மிக விரைவாக—ஆன்மாவின் ஆழம் வரை உலுக்கப்பட்டுப்போயிருந்த இந்த மனிதனை அவன் அமைதிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

ஆகவே, அவன் அவனை அமைதிப்படுத்தினான்:

— "இந்த இழிவான சதியின் சிக்கல்களை என்னால் அவிழ்க்க முடியும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்; இன்றே—இக்கணமே—நான் தேவையான விசாரணைகளை மேற்கொள்வேன், பிறகு..."

அப்போது அவன் சற்றுத் தடுமாறினான்: அந்த 'தேவையான விசாரணைகளுக்கு' லிப்பஞ்சென்கோவால் மட்டுமே பதிலளிக்க முடியும்; வேறு யாராலும் முடியாது... ஒருவேளை அவன் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இல்லாவிட்டால் என்ன செய்வது?

— "பிறகு...?"

— "ம்ம்..."

— "நாளை நான் உனக்குப் பதிலளிக்கிறேன்."

— "நன்றி, மிக்க நன்றி!"—என்று கூறியபடியே நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அவனது கைகளைப் பற்றிக் குலுக்க விரைந்தான். அந்தத் தருணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஒரு தன்னிச்சையான கூச்சத்தை உணர்ந்தான் (ஏனெனில் அனைத்தும் முழுமையாக எதைச் சார்ந்திருந்தனவென்றால்...

25

...அந்த குறிப்பிட்ட நபர் அந்தத் தருணத்தில் எங்கே இருக்கிறார் என்பதையும், அவளிடம்—அல்லது அவனிடம்—என்ன தகவல்கள் கைவசம் உள்ளன என்பதையும் சார்ந்தே இருந்தன). — "ஓ, அதை விடுங்கள்: உங்கள் 'ஆணுறுப்பு' சார்ந்த விஷயம் எங்களைப் பொறுத்தவரை தனிப்பட்ட அக்கறைக்குரியது..."

ஆனால், அந்தத் தருணம் வரை முழுமையான திகிலில் உறைந்திருந்த நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தனக்குக் கிடைத்த ஒவ்வொரு ஆதரவு வார்த்தைக்கும் ஒன்று முழுமையான உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடனோ அல்லது அதீத உற்சாகத்துடனோ மட்டுமே பதிலளிக்க முடிந்தது.

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் உற்சாகத்துடனே பதிலளித்தான்.

இதற்கிடையில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீண்டும் தன் சிந்தனைகளுக்குள் மூழ்கிவிட்டான்; ஒரு சிறிய உண்மை அவனைத் தாக்கியது: அந்தப் பயங்கரமான உத்தரவு ஒரு அறியப்படாத, பெயர் தெரியாத நபரிடமிருந்தே வந்தது என்று நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் திரும்பத் திரும்பச் சத்தியம் செய்தான்; அந்தப் பெயர் தெரியாத நபர், ப்ளூகோவிற்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை கடிதமும் எழுதியிருந்தான்; இங்கே ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிந்தது: அந்த அறியப்படாத, பெயர் தெரியாத நபர் உண்மையில் ஒரு தூண்டுதலளிப்பவனே (provocateur) ஆவான்.

மேலும்...

அந்த 'அப்லூகோவ்ஸ்காயா' எனும் குழப்பம் நிறைந்த நதியிலிருந்து இன்னும் எதையாவது பருகி அறிய வாய்ப்பிருந்தது; கட்சியுடனான அவனது சிறப்புத் தொடர்புகள் இங்கே தெளிவாகத் தெரிந்தன; அந்தச் சிறப்புத் தொடர்புகளிலிருந்தே களங்கமும் முளைத்திருந்தது; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனக்காகவும், வேறு சில விஷயங்களுக்காகவும் உண்மையை அறிய முயன்றான்; ஆனால் அவன் முயற்சி வீணானது: அவனது சிந்தனைக்கு முன்னால், மீசைகள், தாடிகள், கன்னங்கள் என மனித உடலின் மேல் பாகங்கள் சார்ந்த ஒரு பெருங்கூட்டமே நிறைந்து வழிந்தது.

நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்.

தாடிகள், மீசைகள், கன்னங்கள்: மனித உடலின் மேல் பாகங்கள் சார்ந்த ஒரு பெருங்கூட்டமே இவை. தோள்களும் தோள்களும் தோள்களும் கசிந்தன; தோள்கள் முழுவதும் ஒரு கும்மிருட்டு வாய் உருவானது; எல்லா தோள்களும் சேர்ந்து மிகவும் பிசுபிசுப்பான, மெதுவாகப் பாயும் ஒரு திரளாக—ஒரு தடித்த, அடர்த்தியான ஜாம் போல—உருவானது. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் தோள் உடனடியாக அந்த ஜாமுடன் ஒட்டிக்கொண்டது; சொல்லப்போனால், அது அதனுடன் *இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டது*. உடலின் பிரிக்க முடியாத முழுமை குறித்த விதிக்கு இணங்கி, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் தனது வழிதவறிய தோளைப் பின்தொடர்ந்தார்; இந்த விதத்தில், அவர் நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் மீது தூக்கி எறியப்பட்டார். அங்கே, ஒரு ஒற்றை மீன் துகளைப் போல, அவர் தன்னை அந்த கருமையான, பாயும் திரளுக்குள் ஆழமாக அழுத்தினார்.

26

மீன் துகள் என்றால் என்ன? அது தனக்குள்ளேயே ஒரு உலகமாகவும், நுகர்வுப் பொருளாகவும் இருக்கிறது. ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக, தனிப்பட்ட மீன் துகள் ஒரு திருப்திகரமான முழுமையை உருவாக்குவதில்லை; அந்த முழுமை மீன் துகள்களின் திரளான *மீன்*யிலேயே உள்ளது. நுகர்வோர் தனிப்பட்ட மீன் துகள்களைப் பற்றி எதுவும் அறியார்; மாறாக, அவன் அந்த *முட்டையை* அறிவான்—அதாவது, அவனுக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்டிருந்த சாண்ட்விச்சின் மீது பரவியிருந்த முட்டைத் துகள்களின் அடர்த்தியான திரளை. இவ்வாறு, நடைபாதையில் வந்து விழும் தனிநபர்களின் உடல்கள், நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்டில், ஒரு கூட்டு உடலின் உறுப்புகளாக—அந்தப் பெரிய முட்டைக்குள் இருக்கும் முட்டைத் துகள்களாக—உருமாறுகின்றன. நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்டின் நடைபாதைகள் சாண்ட்விச்சுகளின் ஒரு பரந்த களமாக மாறுகின்றன. இந்த ஓடைக்குள் சற்று முன்பு பறந்து வந்த டட்கினின் உடலுக்கும் இதே கதிதான் நேர்ந்தது; அவனது பிடிவாதமான சிந்தனைக்கும் இதே கதிதான் நேர்ந்தது: அதுவும், மனதிற்கு அந்நியமான ஓர் உலகத்திற்குள் ஈர்க்கப்பட்டது... அவள் உடனடியாக, நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் சாலையில் ஊர்ந்து செல்லும் ஒரு பிரம்மாண்டமான, பல கால்களைக் கொண்ட உயிரினத்தைப் பற்றிய, அளவிட முடியாத ஒரு சிந்தனையில் சிக்கிக்கொண்டாள்.

அவர்கள் நடைபாதையிலிருந்து இறங்கினார்கள்; அங்கே, பல கால்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; மேலும், விரைந்து கடந்து சென்ற அந்த இருண்ட, அடர்த்தியான மனிதக் கூட்டத்திற்குச் சொந்தமான எண்ணற்ற கால்களை அவர்கள் மௌனமாக உற்று நோக்கினார்கள். இந்தக் கூட்டம்—குறிப்பிடத்தக்கது—ஓடிச் செல்லவில்லை, மாறாக ஊர்ந்து சென்றது: அது தத்தித் தத்தி நகர்ந்தது—அதன் விரைந்து செல்லும் சிறிய கால்களால் தத்தித் தத்தி நகர்ந்தது. இந்த அடர்த்தியான கூட்டம் ஆயிரக்கணக்கான சிறிய உறுப்புகளால் ஒன்றாக ஒட்டப்பட்டிருந்தது; ஆயினும், ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட உறுப்பும், தனக்குள்ளேயே, ஒரு உடற்பகுதியாக இருந்தது—மேலும் இந்த உடற்பகுதிகள் அவற்றின் சிறிய கால்களால் ஓடின.

நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் சாலையில் *மனிதர்கள்* யாரும் இல்லை; ஆயினும், ஊர்ந்து செல்லும், கூச்சலிடும் அந்த பூரான் அங்கே இருந்தது. அந்த ஒற்றை, ஈரமான பரந்த வெளியில், பலதரப்பட்ட குரல்கள்—பலதரப்பட்ட சொற்கள்—வெளியேற்றப்பட்டன. தெளிவான சொற்றொடர்கள் அங்கே ஒன்றோடொன்று மோதிச் சிதறின; அர்த்தமின்றி, கொடூரமாக, வார்த்தைகள் ஒரே இடத்தில் நொறுக்கப்பட்ட காலிப் புட்டிகளின் சில்லுகளைப் போல சிதறிப் பறந்தன. அவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, முடிவில்லாமல் உயர்ந்து செல்லும் ஒரு சொற்றொடராகப் புதிதாகப் பின்னிக்கொண்டன—தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத ஒரு சொற்றொடர். இந்தச் சொற்றொடர் முற்றிலும் அர்த்தமற்றதாகவும், முழுக்க முழுக்க புனைவுகளால் பின்னப்பட்டதாகவும் தோன்றியது; அந்தச் சொற்றொடரின் அர்த்தமற்ற தன்மையின் தொடர்ச்சி, நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் மீது ஒரு கரிய கரிப் போர்வையைப் போலத் தொங்கியது; அந்த முழுப் பரப்பின் மீதும், புனைவுகளின் ஒரு கரியப் புகை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அந்தப் புனைவுகளாலேயே தூண்டப்பட்டு—சில சமயங்களில் சீற்றத்தால் கொந்தளித்து—நேவா நதி கர்ஜித்து, அதன் பிரம்மாண்டமான கருங்கல் கரைகளில் மோதிச் சீறியது.

ஊர்ந்து செல்லும் பூரான் ஒரு திகிலூட்டும் விஷயம். இங்கே, நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் ஓரமாக, அது பல நூற்றாண்டுகளாக ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் நெவ்ஸ்கிக்கு மேலே, உயரமான இடத்தில்—அங்கே, பருவங்கள் விரைந்து செல்கின்றன: வசந்தம், இலையுதிர் காலம், குளிர்காலம். அங்குள்ள தொடர்ச்சி எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது; ஆயினும் இங்கே—வசந்தம், கோடை, மற்றும் குளிர்காலம் என அனைத்திலும் இந்தத் தொடர்ச்சி மாறாமல் நிலைத்திருக்கிறது; வசந்தம், கோடை, மற்றும் குளிர்காலம் என அனைத்திலும், இந்த வரிசைமுறை ஒன்றாகவே நீடிக்கிறது. மேலும், அனைவரும் அறிந்தபடி, காலப்பகுதிகளுக்கு ஒரு எல்லை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது; ஒரு காலப்பகுதிக்குப் பின் மற்றொரு காலப்பகுதி தொடர்கிறது: வசந்தத்தைத் தொடர்ந்து கோடை; கோடையைத் தொடர்ந்து இலையுதிர் காலம் வந்து குளிர்காலமாக மாறுகிறது; வசந்த காலத்தில், அனைத்தும் கரைந்துவிடுகின்றன. மனிதப் பூரான் போன்றதற்கு அப்படிப்பட்ட எல்லை எதுவும் இல்லை; எதுவும் அதை இடம்பெயரச் செய்வதில்லை. அதன் பாகங்கள் மாறுகின்றன, ஆனாலும் அந்த உயிரினம் அப்படியே இருக்கிறது; எங்கோ அங்கே, ரயில் நிலையத்திற்கு அப்பால், அதன் தலை தனக்குள்ளேயே சுருண்டுள்ளது; அதன் வால் மோர்ஸ்காயா தெருவுக்குள் ஊர்ந்து சென்றுள்ளது; அதே சமயம் நெவ்ஸ்கி வீதியில், அதன் கணுக்காலி பாகங்கள் தலையின்றியும், வாலின்றியும், உணர்வின்றியும், சிந்தனையின்றியும் தள்ளாடிச் செல்கின்றன; அந்தப் பூரான் எப்போதும் போலவே ஊர்ந்து செல்கிறது; அது எப்போதும் போலவே தொடர்ந்து ஊர்ந்து செல்லும்.

ஒரு உண்மையான ஸ்கோலோபென்ட்ரா!

அங்கே, அனிச்கோவ் பாலத்தின் மூலையில், வெகு காலத்திற்கு முன்பே ஒரு பயந்த உலோகக் குதிரை நிமிர்ந்து நின்றது; அதன் மீது ஒரு உலோகப் பணியாள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறான்: அந்தப் பணியாள் குதிரையின் மீது ஏறுவதில் வெற்றி பெறுவானா, அல்லது குதிரை அந்தப் பணியாளனைத் துண்டு துண்டாக நொறுக்கிவிடுமா? இந்தப் போராட்டம் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்கிறது—அவற்றையெல்லாம் கடந்து, அனைத்தையும் கடந்து, அந்த நீரோடை தொடர்ந்து பாய்கிறது! மேலும் அவர்களைக் கடந்து—அவர்களைக் கடந்து சென்றார்கள்: தனித்தனியாக, ஜோடிகளாக, நால்வராக, மேலும் ஜோடி ஜோடியாக—மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டு, இருமிக்கொண்டு, கால்களை இழுத்துக்கொண்டு, புறம் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும், அந்த ஈரமான வெளியில், பலவிதமான குரல்களில், தங்களுக்குப் பிறப்பித்த அர்த்தத்திலிருந்து கிழித்தெறியப்பட்ட பலவிதமான வார்த்தைகளைக் கொட்டிக்கொண்டும் சென்றார்கள்: பௌலர் தொப்பிகள், இறகுகள், தொப்பிகள்; தொப்பிகள், கொக்கேட்கள், இறகுகள்; முக்கோணத் தொப்பிகள், மேல் தொப்பிகள், தொப்பிகள்; குடைகள், கைக்குட்டைகள், இறகுகள்.

டியூனிஸ்ப்.

ஆம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அவர்கள் அவனிடம்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்!

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் மீண்டும் ஒருமுறை அந்தப் பெருக்கிலிருந்து தன் சிந்தனையை மீட்டெடுத்தான்; கடந்து சென்ற பொருளற்ற வார்த்தைகள் அதை முற்றிலுமாகக் கெடுத்திருந்தன; இந்த கூட்டுச் சிந்தனை ஓட்டத்தில் மூழ்கிய பிறகு, அந்தச் சிந்தனையே பொருளற்றதாக மாறியிருந்தது; சிரமத்துடன், தன் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த வார்த்தைகளை நோக்கி அதைத் திசைதிருப்பினான்: அவை நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் வார்த்தைகள்; உண்மையில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் வெகு நேரமாகவே தன் காதுகளில் வார்த்தைகளை ஓங்கி ஒலித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆயினும், ஒரு சில்லு போல அவர் காதுகளில் பாய்ந்து விழுந்த ஒரு சொல், அந்தச் சொற்றொடரின் அர்த்தத்தையே தகர்த்துவிடும். சரியாக அந்த காரணத்தினால்தான், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால், தன் காதுகளில் எத்தகைய விஷயம் இடைவிடாமல் திணிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது—

28

—அவன் காதுகளில், சும்மாப் போக்காகவும், முடிவில்லாமலும், சலிப்பூட்டும் வகையிலும், மேளக்குச்சிகள் கொண்டு தாளம் தட்டுவது போன்ற ஒரு விரைவான சத்தம் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது: ஏனெனில், அந்த அடர்த்தியான மக்கள் கூட்டத்திலிருந்து வெளியேறப் போராடிக்கொண்டிருந்த நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் என்பவர்தான்—இடைவிடாமலும் மிக வேகமாகவும்—அவ்வாறு பேசத் தொடங்கியிருந்தார்.

"உனக்குப் புரிகிறதா?" நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். "நான் சொல்வது உனக்குப் புரிகிறதா, அலெக்சாண்டர் இவானிச்...?"

"ஓ, ஆம்: எனக்குப் புரிகிறது." அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன்னை நோக்கி வீசப்பட்ட சொற்களைப் பற்றிக்கொள்ளப் போராடினார்—தன் காதுகளாலேயே அவர் போராடினார்; ஆயினும் இது எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில், கடந்து சென்ற அந்தச் சொற்கள், கற்கள் மழையென அவர் காதுகளில் வந்து மோதின:

— "ஆம், நீ சொல்வது எனக்குப் புரிகிறது..."

— "அதற்குள்—அந்தத் தகரப் பெட்டிக்குள்," நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திரும்பத் திரும்பக் கூறினார், "நிச்சயமாகவே உயிர் துடித்துக்கொண்டிருந்தது... அதற்குள் இருந்த அந்தச் சிறிய கடிகாரம் மிக விசித்திரமான முறையில் 'டிக்-டிக்' என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது..."

இந்தத் தருணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனக்குள் இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்:

— "இந்த 'தகரப் பெட்டி' என்பது என்ன? எத்தகைய தகரப் பெட்டி அது? அதற்கும்—எந்தவொரு தகரப் பெட்டிக்கும்—எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

ஆனால், அந்த செனட்டரின் மகன் திரும்பத் திரும்பக் கூறியவற்றை மிகக் கூர்ந்து கவனித்தபோது, ​​அந்த உரையாடல் உண்மையில் ஒரு வெடிகுண்டைப்பற்றியதுதான் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

— "அதற்குள் நிச்சயமாகவே உயிர் துடித்துக்கொண்டிருந்தது—அதாவது, நான் அதைச் செயல்பட வைத்த பிறகு; அதற்கு முன்பு, அது... சரி, சும்மா உயிரற்றுக் கிடந்தது... நான் அந்தச் சிறிய சாவியைத் திருகினேன்; ஆம்—உண்மையாகவே நான் அதைச் செய்தேன்: உடனே அது முனகத் தொடங்கியது—நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—சரியாக ஒரு குடிகாரன், போதையில் மயங்கிக் கிடக்கும்போது யாரேனும் அவனை உலுக்கி எழுப்பினால் அவன் முனகுவானே, அதேபோல அதுவும் முனகத் தொடங்கியது..."

— "அப்படியென்றால் நீ அதற்குச் சாவி கொடுத்தாயா?"

— "ஆம், உடனே அது 'டிக்-டிக்' என்று ஓடத் தொடங்கியது..."

— "அந்த முள்?"

— "இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குச் சரிசெய்யப்பட்டிருந்தது."

— "நீ ஏன் அப்படிச் செய்தாய்?"

— "நான் அதைச் சரிசெய்தேன்—அந்தச் சிறிய தகரப் பெட்டியை...""...மேஜையின் மீது இருந்தது; நான் அதை உற்று நோக்கினேன்—தொடர்ந்து உற்று நோக்கிக்கொண்டே இருந்தேன்; என் விரல்கள் தானாகவே அதை நோக்கி நீண்டன; பிறகு—ம்ம், அப்படியே—எப்படியோ அந்தச் சிறிய சாவியைத் தாங்களே திருப்பிவிட்டன..."

— "என்ன செய்துவிட்டாய்?! அதைத் திரும்பவும் பெட்டிக்குள் வை—சீக்கிரம்!" என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உண்மையான பதற்றத்துடன் கைகளை மேலே தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு அலறினார்; அவரது கழுத்து சட்டென்று ஒருமுறை அதிர்ந்தது.

— "பாருங்கள், அது என்னைப் பார்த்து ஒரு பயங்கரமான முகபாவத்தைக் காட்டியது..."

29

— "அந்தத் தகரப் பெண்ணா?" — "பொதுவாகச் சொல்வதானால், மிக மிகத் தீவிரமான உணர்வுகள் என்னை ஆட்கொண்டன; நான் அதன் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது அந்த உணர்வுகள் இடைவிடாமல் மாறிக்கொண்டே இருந்தன: மிக மிகத் தீவிரமானவை... அது என்னவென்று—அந்தப் பிசாசுக்குத்தான் வெளிச்சம்... நான் ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும், என் வாழ்நாளில் இது போன்ற ஓர் அனுபவத்தை நான் பெற்றதே இல்லை... ஒருவித அருவருப்பு என்னை ஆட்கொண்டது—அதுவும் எவ்வளவு தீவிரமாக என்றால், அந்த அருவருப்பினால் நான் வெடித்துச் சிதறிவிடுவது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது... எல்லாவிதமான அசுத்தங்களும் ஊர்ந்து மேலே வருவது போன்ற உணர்வு—மீண்டும் சொல்கிறேன்—அதை நோக்கி ஒரு பயங்கரமான அருவருப்பு; நம்பமுடியாத, புரிந்துகொள்ளவே முடியாத ஒன்று: அந்தத் தகரப் பெட்டியின் வடிவத்தின் மீதும், ஒருவேளை அதற்குள் முன்பு சார்டின் மீன்கள் நீந்தியிருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தின் மீதும் (அந்த மீன்களைப் பார்த்தாலே எனக்குப் பிடிக்காது) அந்த அருவருப்பு எழுந்தது; அந்த அருவருப்பு எப்படி எழுந்தது தெரியுமா?—ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான, கடினமான பூச்சி, தனக்குப் புரியாத பூச்சி மொழியில் என் காதுகளுக்குள்ளேயே சத்தம் எழுப்பத் தொடங்கியதைப் போன்ற உணர்வு; உங்களுக்குப் புரிகிறதா?—அது என்னைப் பார்த்துத் துணிச்சலுடன் *டிங்-டிங்* என்று சத்தம் எழுப்பத் துணிந்தது போல... ம்ம்?..."

— "ம்ம்!.."

— "அருவருப்பு—எப்படிப்பட்டதென்றால், ஒரு பிரம்மாண்டமான பூச்சியின் ஓடு குமட்டலை ஏற்படுத்தும் ஒருவிதத் தகரப் பளபளப்புடன் மின்னிக்கொண்டிருப்பதைப் போன்றது; அது ஏதோ ஒன்று—முழுமையாக ஒரு பூச்சி அல்ல, ஆனால் வேறொன்று—ஈயம் பூசப்படாத உலோகப் பாத்திரத்தை நக்குவது போன்ற ஒரு சுவை... நீங்கள் நம்புவீர்களா?—என் வயிறு உப்பிப்போனது போலவும், குமட்டல் ஏற்படுவது போலவும் உணர்ந்தேன்!... அது எப்படி இருந்தது என்றால்... நான் அதை முழுவதுமாக விழுங்கிவிட்டது போல..."

— "விழுங்கிவிட்டீர்களா? ச்சீ, எவ்வளவு அருவருப்பானது..."

— "சும்மா சொல்கிறேன்—அது என்னவென்று அந்தப் பிசாசுக்குத்தான் தெரியும்—நான் அதை விழுங்கிவிட்டேன்; அதன் அர்த்தம் என்னவென்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா? அதாவது, என் வயிற்றுக்குள்ளிருந்து ஒரு அருவருப்பான 'டிக்-டிக்' சத்தம் ஒலித்துக்கொண்டிருக்க, நான் இரண்டு கால்களில் நடமாடும் ஒரு வெடிகுண்டாக மாறிவிட்டேன்."

— "சத்தம் போடாதீர்கள், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—சத்தம் போடாதீர்கள்! இங்கே யாராவது நாம் பேசுவதைக் கேட்டுவிடக்கூடும்!" — "அவர்களுக்கு இதில் எதுவும் புரியாது; இங்கே இருந்து கொண்டு அதைப் புரிந்துகொள்வது சாத்தியமே இல்லை... நீங்கள் இதை இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்: உங்கள் கைகளை மேஜையின் மீது ஊன்றி, அசைவற்று நின்று, அந்த 'டிக்-டிக்' ஓசையை மிகக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், நீங்கள் அனைத்தையும் நீங்களே—உங்கள் சொந்த உணர்வுகள் மூலமாகவே—அனுபவித்து உணர வேண்டும்..."

— "உங்களுக்குத் தெரியுமா," இந்த வார்த்தைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இப்போது குறுக்கிட்டுப் பேசினார், "எனக்கு நீங்கள் சொல்வது புரிகிறது: அந்த 'டிக்-டிக்' ஓசை... ஒலியை ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக உணர்கிறார்கள்; நீங்கள் அந்த ஒலியை மட்டுமே காதுகொடுத்துக் கேட்டால்—அது... சரி, அது அதே ஒலிதான்; ஆனாலும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் அது *அதே* ஒலி அல்ல... ஒருமுறை, நரம்புத் தளர்ச்சி நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரை நான் வெகுவாகப் பயமுறுத்திவிட்டேன்; நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​எங்கள் உரையாடலின் ஓட்டத்திற்கு ஏற்றவாறு—ஒரு குறிப்பிட்ட அர்த்தத்துடன், உங்களுக்குப் புரியும் அல்லவா—நான் என் விரலால் மேஜையின் மீது தாளமிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

30

திடீரென்று அவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தார், முகம் வெளிறிப்போனார், மௌனமாகிவிட்டார்; பிறகு சட்டென்று இப்படி வெடித்துக் கேட்டார்: 'அடடே, நீங்கள் என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்?' நான் மேஜையின் மீது தாளமிடுவதை நிறுத்தாமலே, 'ஒன்றும் இல்லை, சும்மாதான்,' என்று பதிலளித்தேன்... நீங்கள் நம்புவீர்களா? அவருக்கு அங்கேயே கடும் ஆத்திரம் வந்துவிட்டது—அவர் அந்த அளவுக்கு மனவருத்தம் அடைந்தார் என்றால், பிறகு நாங்கள் தெருவில் எதிரெதிரே கடந்து சென்றபோதுகூட, அவர் என் வாழ்த்தை ஏற்றுப் பதிலளிக்கக்கூட மறுத்துவிட்டார்... அந்த உணர்வு எனக்குப் புரிகிறது..."

— "இல்லை, இல்லை, இல்லை—அந்த விதத்தில் இதைப்புரிந்துகொள்வது சாத்தியமே இல்லை... இங்கே ஏதோ ஒன்று உள்ளுக்குள் அசைந்துகொண்டிருந்தது, மேற்பரப்பிற்கு எழுந்து வந்துகொண்டிருந்தது—ஏதோ ஒன்று நினைவுக்கு வந்துகொண்டிருந்தது... விசித்திரமான, அந்நியமான—ஆனாலும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் பரிச்சயமான—மயக்க நிலையில் தோன்றும் காட்சிகள் அவை..."

— "நீங்கள் உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தை நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருந்தீர்கள்—அப்படித்தானே?" — "என் புலன்கள் அனைத்திலிருந்தும் ஏதோ ஒரு கண்மூடித் திரை திடீரென விலகி விழுந்தது போலிருந்தது... என் தலைக்கு மேலே ஏதோ ஒன்று அசைந்தது—அந்த உணர்வு உங்களுக்குத் தெரியுமா? 'மயிர்க்கூச்செறிதல்'—அந்தச் சொற்றொடரின் பொருளை இப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன்; ஆனால் இது அச்சு அசல் அதுவல்ல—இது வெறும் மயிர்களுக்கான உணர்வு மட்டுமல்ல; ஏனெனில், உங்கள் உச்சந்தலையே பிளந்து திறந்த நிலையில் நீங்கள் அங்கே நிற்கிறீர்கள். 'மயிர்க்கூச்செறிதல்'—அந்தச் சொற்றொடரின் உண்மையான பொருளை நேற்று இரவுதான் நான் உணர்ந்தேன்; அது வெறும் மயிர்களுக்கான உணர்வு மட்டுமல்ல; என் உடல் முழுவதுமே மயிர்களால் ஆனது போலவும்—அவை அனைத்தும் சிலிர்த்து நிற்பது போலவும் உணர்ந்தேன்: நுண்ணிய மயிர்களால் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது; என் கால்கள், கைகள், மார்பு—எல்லாமே ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத மென்மயிரால் ஆனவை போலவும், அவற்றை யாரோ ஒரு வைக்கோல் துரும்பால் வருடுவது போலவும் உணர்ந்தேன். அல்லது இந்த உணர்வை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: இது ஒரு குளிர்ந்த 'நார்சான்' (Narzan) குளியலில் இறங்குவது போலிருந்தது; கார்பன் டை ஆக்சைடு குமிழிகள் உங்கள் தோலின் மீது குமிழியிட்டு—வருடி, துடித்து, உங்கள் உடல் முழுவதும் வேகமாகப் பரவி—மேலும் மேலும் வேகம் எடுத்துச் செல்கின்றன; அப்போது நீங்கள் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு அசைவற்று நின்றால், அந்தத் துடிப்பு, அந்தப் படபடப்பு, அந்த வருடல் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து, ஒரே பிரம்மாண்டமான உணர்வாக உருமாறுகின்றன—அது எப்படி இருக்கிறதென்றால், உங்கள் உடல் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றாகக் கிழித்தெடுக்கப்படுவது போலவும், அவை எதிரெதிர் திசைகளில் இழுக்கப்படுவது போலவும் இருக்கும்: உங்கள் இதயம் முன்புறமாகப் பிடுங்கியெடுக்கப்பட, அதே வேளையில் பின்புறமாக—உங்கள் முதுகின் மையத்திலிருந்து—ஒரு பிரம்பு வேலியிலிருந்து ஒரு குச்சியைப் பிடுங்குவது போல, உங்கள் முதுகெலும்பையே அவர்கள் பிடுங்கியெடுக்கிறார்கள்; மேலும் உங்கள் தலைமுடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, உங்களை மேல்நோக்கி இழுக்கிறார்கள்..." ...உங்கள் பாதங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு—அந்த இரவின் இருளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறார்கள்... நீங்கள் அசைவு ஏதேனும் காட்டினால்—எல்லாமே உறைந்து நின்றுவிடுகின்றன, அப்படி ஒரு உணர்வு..."

— "சுருக்கமாகச் சொன்னால், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், நீங்கள் சித்திரவதை செய்யப்பட்ட 'டையோனிசஸ்' (Dionysus) கடவுளைப் போல இருந்தீர்கள்... ஆனால்—கேலியை விடுங்கள்: இப்போது நீங்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு மொழியில் பேசுகிறீர்கள்; உங்களை என்னாலேயே அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை... நீங்கள் இனி 'காண்ட்' (Kant) பாணியில் பேசுவதில்லை... இந்த மொழியை உங்களிடமிருந்து நான் இதற்கு முன் கேட்டதே இல்லை..."

— "ஆனால் நான் உங்களிடம் முன்பே சொல்லிவிட்டேனே: என் புலன்கள் அனைத்திலிருந்தும் ஏதோ ஒரு கண்மூடித் திரை விலகி விழுந்துவிட்டது என்று... 'காண்ட் பாணியில் இல்லை'—நீங்கள் சரியாகத்தான் சொன்னீர்கள்... காண்டா? அவருக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்!.. *அங்கே*—எல்லாமே முற்றிலும் மாறுபட்டிருக்கின்றன..."

— "*அங்கே*, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தர்க்கம் என்பது இரத்தத்தோடு இரத்தமாக ஊறிப்போயிருக்கிறது—அதாவது, இரத்தத்திற்குள்ளேயே மூளையின் இருப்பை உணரும் ஒரு உணர்வு அது; அல்லது... அது ஒரு உயிரற்ற தேக்க நிலை; "ஆனால் இப்போது, ​​வாழ்க்கையின் ஒரு உண்மையான பெரும் upheaval உங்கள் மீது இறங்கியிருக்கிறது; இரத்தம் மூளையை நோக்கிப் பீறிட்டுப் பாய்ந்திருக்கிறது. அதனால்தான், உங்கள் வார்த்தைகளில், அந்த உண்மையான இரத்தத்தின் துடிப்பை ஒருவரால் கேட்க முடிகிறது..."

— "நான் அங்கே நிற்கிறேன், பார்த்தீர்களா—அவளுக்கு மேலாக—இப்போது சொல்லுங்கள், தயவுசெய்து: எனக்கு அப்படி *தோன்றுகிறது*... ஆம், நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?"

— "அது உங்களுக்கு 'தோன்றுவதாக'—அதைத்தான் நீங்கள் சொன்னீர்கள்," என்று உறுதிப்படுத்தினார் அலெக்சாண்டர் இவனோவ்.

 "அப்பாடா..."

— "எனக்கு என்னவோ இப்படித் தோன்றுகிறது—நான் உடல் முழுவதும் வீங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்; நீண்ட காலமாகவே நான் இப்படி வீங்கிப்போயிருக்கிறேன். ஒருவேளை நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாகவே நான் வீங்கிக்கொண்டிருக்கிறேனோ என்னவோ; ஆனாலும் நான் அதைச் சற்றும் கவனிக்காமல், என் வேலைகளைச் செய்துகொண்டே இருக்கிறேன்—ஒரு வீங்கிய விசித்திரப் பிறவியாக... அது, உண்மையிலேயே, மிகவும் பயங்கரமானது."

— "அவையெல்லாம் வெறும் உணர்வுகள் மட்டுமே..."

— "ஆனால் என்னிடம் சொல்லுங்கள்—நான்... நான் அப்படி இல்லையா...?"

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் பரிவுடன் புன்னகைத்தார்:

— "அதற்கு மாறாக, நீங்கள் மிகவும் மெலிந்துவிட்டீர்கள்: உங்கள் கன்னங்கள் ஒடுங்கிப்போய்விட்டன, கண்களுக்குக் கீழே கருவளையங்கள் விழுந்துவிட்டன."

— "நான் அங்கே, *அவளுக்கு* அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தேன்... ஆனால் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது *நான்* அல்ல—நான் அல்லவே அல்ல—மாறாக... சொல்லப்போனால், ஏதோ ஒரு ராட்சதன்; பிரம்மாண்டமான, மந்தபுத்தி கொண்ட தலையையும், இன்னும் மூடப்படாத உச்சந்தலைத் துளையையும் கொண்ட ஒருவன்... அந்த நேரம் முழுவதும்—என் உடல் முழுவதும் படபடக்கத் தொடங்கியது. எங்கும்—என் தோல் முழுவதும்—ஊசி குத்துவது போன்ற உணர்வுகள்: கூர்மையான குத்துகள், உறுத்தும் உணர்ச்சிகள். என் உடலிலிருந்து குறைந்தது கால் 'அர்ஷின்' (arshin) தொலைவில்—என் உடலுக்கு *வெளியே*—ஏதோ குத்துவதை என்னால் தெளிவாகக் *கேட்க* முடிந்தது! உங்களால் அதை கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறதா? சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்! பிறகு இன்னொன்று வந்தது, மூன்றாவது ஒன்று வந்தது: எண்ணற்ற குத்துகள்—முழுக்க முழுக்க உடல்ரீதியானவை போலவே தோன்றிய உணர்வுகள்—ஆனால் அவை நிகழ்ந்ததோ உடலுக்கு *வெளியே*... அந்த குத்துகள்—அந்தத் துடிப்புகள், அந்தப் படபடப்புகள்—உங்களுக்குப் புரிகிறதா?—அவை என் உடலின் தனிப்பட்ட வடிவத்தை வரையறுத்துக் காட்டின... என் உடலின் எல்லைகளுக்கு *அப்பால்*, என் தோலுக்கு *வெளியே*! என் தோல் அந்த உணர்வுக்கு *உள்ளே* இருந்தது. அது என்னவாக இருக்கும்? நான் உள்ளும் புறமும் மாறிப்போயிருந்தேனா—என் தோல் உட்புறமாகத் திரும்பியிருந்ததா—அல்லது என் மூளை எப்படியோ வெளியே வந்துவிட்டதா?" — "நீங்கள் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருந்தீர்கள்..."

— "*நீங்கள்* 'நிலைகுலைந்து போதல்' என்று சொல்வது கேட்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது..." "'நிலைகுலைந்து போதல்' — இப்படித்தான் எல்லோரும் அதைச் சொல்கிறார்கள்; அந்தச் சொற்றொடர் வெறும் ஒரு உருவகமே; அது உடல் சார்ந்த உணர்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல, மாறாக, அதிகபட்சம் உணர்ச்சிகளை மட்டுமே சார்ந்திருக்கிறது. ஆனால் நான், 'நிலைகுலைந்து போதலை' முற்றிலும் உடல் சார்ந்த — ஒருவேளை உடலியல் சார்ந்த — அர்த்தத்தில் உணர்ந்தேன்; உணர்ச்சி ரீதியாக அல்ல... நிச்சயமாக, அதோடு கூடுதலாக, *உங்கள்* அர்த்தத்திலும் நான் 'நிலைகுலைந்து போயிருந்தேன்'

32

என்று சொல்லலாம்: அதாவது, நான் நிலைகுலைந்து அதிர்ந்து போயிருந்தேன். ஆனால் முக்கிய விஷயம் அதுவல்ல; மாறாக, என் புலன்களின் உணர்வுகள் என்னைச் சுற்றிலும் வெளியே வழிந்தோடின என்பதே முக்கியம்; அவை திடீரென விரிவடைந்து, வெளியெங்கும் பரவின: நான் சிதறிப் பறந்து போனேன் — ஒரு குண்டு வெடிப்பது போல..."

— "சத்தம் போடாதீர்கள்!"

— "துண்டு துண்டாக!.."

— "யாராவது கேட்டுவிடக்கூடும்..."

— "அப்படியென்றால், அங்கே நின்று கொண்டு, இவை அனைத்தையும் உணர்ந்து கொண்டிருந்தது யார் — அது *நானா*? அல்லது *நானில்லையா*? அது என்னோடு *சேர்ந்து*, எனக்குள் *உள்ளே*, எனக்கு *வெளியே* — இப்படி எல்லா இடங்களிலும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது... இது எவ்வளவு குழப்பமான வார்த்தைகளின் கோர்வை என்று தெரிகிறதா?.."

— "இன்று முன்னிரவில் — அந்தச் சிறிய பொதியுடன் நான் உங்களைச் சந்திக்க வந்தபோது — *நான்* ஏன் *நானாகவே* இருக்கிறேன் என்று நான் உங்களிடம் கேட்டது நினைவிருக்கிறதா? அப்போது உங்களுக்கு நான் சொன்னது சற்றும் புரியவில்லை..."

— "ஆனால் இப்போது எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது. ஆயினும் இது நிச்சயம் ஒரு பேரச்சம் — ஒரு கொடூரமான பேரச்சம்!.."

— "அது பேரச்சம் அல்ல; அது 'த்யூனிஸ்'-இன் (Dyunis) உண்மையான அனுபவம் — நிச்சயமாக, அது வெறும் வாய்மொழி சார்ந்ததோ அல்லது புத்தகங்களில் படித்ததோ ஆன அனுபவம் அல்ல... இறக்கும் தருவாயில் இருக்கும் ஒரு 'த்யூனிஸ்'-இன் அனுபவம் அது..."

— "இது என்னவென்றே தெரியவில்லை — கடவுளுக்கே வெளிச்சம்!"

— "ஆறுதல் அடையுங்கள், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்; நீங்கள் மிகக் கடுமையாகச் சோர்ந்து போயிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் களைப்படைந்ததில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை: ஒரே இரவில் இத்தனை நிகழ்வுகளை நீங்கள் கடந்து வந்திருக்கிறீர்களே... உங்களை விட எத்தனையோ வலிமையான ஒரு மனிதனையே இது நிலைகுலையச் செய்திருக்கும்." அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் கையை அவர் தோள்மீது வைத்தார்; அவருக்கு முன்னால் இருந்த அந்தத் தோள்பட்டை, நெஞ்சுப் பகுதிக்கு இணையாக வெளியே துருத்திக்கொண்டு நின்றது — மேலும் அந்தத் தோள்பட்டை நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. தனக்கு முன்னால், பதற்றத்தால் உடல் நடுங்க நின்றுகொண்டிருந்த நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் அருகிலிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டிய மிக அவசரமான தேவையை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இப்போது உணர்ந்தார்; அப்போதுதான், உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதைப் பற்றித் தனக்குத்தானே தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் விளக்கிக்கொள்ள அவரால் இயலும்.

— "ஆனால் நான் அமைதியாகத்தான் இருக்கிறேன்—முற்றிலும் அமைதியாக. சொல்லப்போனால், உங்களுக்குத் தெரியுமா, இந்தத் தருணத்தில் ஒரு பானம் அருந்தினால் கூட எனக்கு ஆட்சேபணை இருக்காது; அத்தனை வீரியத்தையும், அத்தனை உற்சாகத்தையும் நான் உணர்கிறேன்... நிச்சயமாக, இந்த 'ஆணையம்' என்பது வெறும் ஒரு பாசாங்குதான் என்று உங்களால் என்னிடம் கூற முடியும் அல்லவா?"

இதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் நிச்சயமாகச் சொல்ல இயலாது; ஆயினும், வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு தீவிரத்துடன், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் குறுக்கிட்டு இவ்வாறு கூறினார்:

— "நான் உங்களுக்கு என் வாக்கை அளிக்கிறேன்..."


தொகுப்பு III. 33
வெளிப்படுத்து.
$
வெளிப்பாடு.

இறுதியாக அவன் விடைபெற்றான்.

இப்போது காலெடுத்து வைப்பது அவசியமாயிற்று: தொடர்ந்து அடியெடுத்து வைத்து — முழுமையாகத் தலைசுற்றிய நிலையில் — ஒரு சத்திரத்தின் மேஜையின் மீது சாய்ந்து — யோசித்துக்கொண்டே வோட்காவைக் குடிப்பது அவசியமாயிற்று.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு நினைவுக்கு வந்தது: கடிதம்! அந்தக் கடிதம்! ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின் அறிவுறுத்தலின் பேரில், ஒரு கடிதத்தை வேறொருவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டியிருந்தது — அதாவது, அதை அப்லேயுகோவிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

அவன் அதை எப்படி முழுமையாக மறந்துவிட்டான்! அவன் அந்தக் கடிதத்தைத் தன்னுடன் எடுத்துக்கொண்டு, அப்லேயுகோவிடம் சென்றான் — ஆனால் அதை ஒப்படைக்க மறந்துவிட்டான்; பின்னர் அதை வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னாவிடம் ஒப்படைத்தான்; அப்லேயுகோவ் தற்போது அவளுடன் சந்திப்பில் இருப்பதாக அவள் அவனிடம் தெரிவித்திருந்தாள். அந்தக் கடிதம் ஒருவேளை மிக முக்கியமான ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம்.

இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை!

அது அந்த முக்கியமான கடிதம் அல்ல; அப்லேயுகோவைப் பொறுத்தவரை, அந்த 'விதிவசமான' கடிதம் ஒரு நடன விருந்தின்போது அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது; அதுவும் — ஏதோ ஒரு முகமூடி அணிந்த நபரால்... முகமூடி, நடன விருந்து மற்றும் — வார்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா சொலோவியோவா!

இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை!

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நிம்மதியடைந்தான்: ஆக, சொலோவியோவாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதும், லிப்பஞ்சென்கோவிடமிருந்து பெறப்பட்டதுமான அந்தக் கடிதம், தேடப்பட்டு வந்த முக்கியமான கடிதம் அல்ல; எனவே, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின், இந்த விவகாரத்தில் ஒரு 'துணைப் பாத்திரமாகவே' (participle) இருந்தான்; ஆனால் — மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால்: அந்தக் கடிதம் ஒரு 'தனிப்பட்ட நபரிடமிருந்து' (ot' osoby) வந்ததே தவிர, கட்சியின் சார்பாக வரவில்லை; இதுவே அவனது கையில் இருந்த மிக வலிமையான துருப்புச்சீட்டு: கட்சி சார்ந்த சதித்திட்டங்கள் குறித்த சந்தேகங்களையும், அது தொடர்பான அனைத்து அபத்தங்களையும் முறியடிக்கும் துருப்புச்சீட்டு அது; இந்தத் துருப்புச்சீட்டு மட்டும் அவனிடம் இல்லாவிட்டால் — அதாவது, அந்தக் கடிதம் கட்சியிடமிருந்தோ அல்லது லிப்பஞ்சென்கோவிடமிருந்தோ வந்திருந்தால் — லிப்பஞ்சென்கோ எனும் அந்த நபர் மீது கடும் சந்தேகம் எழுந்திருக்கும்; மேலும், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின் என்பவன், ஒரு 'துணைப் பாத்திரத்துடன்' (subordinate personality) தொடர்பு கொண்டவனாகவே கருதப்பட்டிருப்பான்.


34


அதன் விளைவாகப் பலவிதமான தவறான ஊகங்களும், பிரமைகளும் எழுந்திருக்கும்.

அவன் இவற்றை எல்லாம் சிந்தித்து முடித்து, ஆற்றைக் கடந்து ஓடிவரும் குதிரை வண்டியைச் சந்திக்கச் செல்லத் தயாரானபோது (அக்காலத்தில் இன்னும் டிராம் வண்டிகள் வரவில்லை), யாரோ அவனை அழைத்தனர்:

"அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், நில்லுங்கள்... ஒரு நிமிடம்..." அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தான் விட்டுவிட்டு வந்த ஒருவனைக் கண்டான்.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், மூச்சிரைக்க, கூட்டத்திற்கு நடுவே அவனைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தான் — உடல் முழுவதும் நடுங்கியபடியும், வியர்வையில் நனைந்தபடியும், கண்களில் காய்ச்சலின் வெறியுடன் கூடிய ஒருவிதத் தீப்பொறி மின்னியபடியும் அவன் ஓடிவந்தான். "ஒரு நிமிடம்..." அட கடவுளே!

"பொறுங்கள்: அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், உங்களை விட்டுப் பிரிவது எனக்குக் கடினமாக இருக்கிறது... நான் உங்களிடம் இன்னும் சிலவற்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்..." என்று கூறியவாறே, அவர் அவளது கையைப் பிடித்து அருகில் இருந்த ஒரு காட்சிப் பெட்டியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

"அது மீண்டும் எனக்குப் புலப்பட்டது... அந்த வெளிப்பாடு என்னவென்றால்—அங்கே ஒரு தகரப் பெட்டி இருக்கிறதா என்பதுதான்?.."

"கேளுங்கள், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், நேரம் ஆகிவிட்டது; நாம் கிளம்ப வேண்டிய நேரமும் வந்துவிட்டது..."

"ஆம், ஆம், ஆம்: இதோ... ஒரே ஒரு கணம், நான் பொறுமையாக இருக்கிறேன்."

"சரி, சரி: நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இப்போது தனக்குத் தோன்றிய அந்தப் பார்வையை—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஏதோ ஒரு வகையான உள்ளுணர்வை—வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்; அந்த மகிழ்ச்சியில், அவருக்கு இன்னும் அனைத்தும் முழுமையாகப் புலப்படவில்லை என்பதையும்—முக்கியமாக—அந்தத் தகரப் பெட்டி, சற்றும் சோர்வின்றி இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தொடர்ந்து 'டிக்-டிக்' என்று ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது என்பதையும் அவர் அநேகமாக மறந்துவிட்டிருந்தார். — "சொல்லப்போனால், ஏதோ ஒன்று—வளர்ச்சி: நான் வளர்கிறேன், உங்களுக்குத் தெரியுமா? எல்லையற்ற பரப்பிற்குள், வெளியைக் கடந்து; அது நிஜம் என்று நான் நம்புகிறேன்—நீங்களும் அதை நம்புகிறீர்கள்: என்னுடன் மற்ற அனைத்துப் பொருட்களும் வளர்ந்தன; அந்த வளர்ச்சி ஒரு முடிவுக்கு வந்தது (வளர்வதற்கு இனி இடமில்லை, சாத்தியமில்லை—அதே கணத்தில் அது முடிவடைந்தது, இறுதியில், இறுதியில்! அதுவே மிக விசித்திரமான விஷயம்—


35


அதுதான் முக்கியம்; ஒருவேளை அதுவே மிக மோசமானதும் கூட—ஏனெனில், அந்த 'இறுதி' அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு உடல் என்னிடம் இல்லை; என் உடலின் பிற உறுப்புகளில் ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது—ஒரு 'பூஜ்யம்' உணரப்பட்டது; மேலும், அது பூஜ்யமும் அல்ல, ஒன்றும் அல்ல—அதற்கும் குறைவான ஏதோ ஒன்றை நான் உணர்ந்தேன். அந்த முழு அபத்தமும் எதில் அடங்கியிருந்தது என்றால்—நான் உணர்ந்தது 'பூஜ்யம் மைனஸ் ஏதோ ஒன்று' என்பதைத்தான்; உதாரணமாக, குறைந்தது 'மைனஸ் ஐந்து' என்ற அளவிலாவது..."

"கேளுங்கள்," என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் குறுக்கிட்டார்.

"அந்தக் கடிதம்..."

— "ஆம், அது ஒரு சாதாரணக் குறிப்பு அல்ல—அது அர்வார் எவ்கிராஃபோவ்னா வழியாக வந்த ஒரு கடிதம்."

"ஓ, 'எரியும் ஆன்மா' (Flaming Soul) என்ற கையெழுத்துடன் வந்த அந்த கவிதைகளைப் பற்றியதா?"

"ஆம், எனக்குத் தெரியவில்லை—அர்வார் எவ்கிராஃபோவ்னா வழியாக வந்த அந்தச் செய்தி..."

"புரிந்தது, எனக்குப் புரிந்தது... ஆம்—நான் சொல்வதும் அதைத்தான்: அந்த 'பூஜ்யம் மைனஸ் ஏதோ ஒன்று' என்பது என்ன?"

கடவுளே! எல்லாமே அதைப்பற்றித்தான் பேசுகிறோம்!.....நான் அதை வாசிப்பேன்—நிச்சயமாகவே வாசிப்பேன்; இவை அனைத்தையும் குறித்து நீங்கள் எனக்கு உறுதி அளித்திருப்பதால், உங்கள் வாசிப்புத் துறை மீது எனக்குள் ஒரு ஆர்வம் துளிர்விடுவதாக உணர்கிறேன். தெரியுமா, நான் வீட்டில் சாவகாசமாக அமர்ந்துகொண்டு, சிறிது 'புரோமைடு' (bromide) அருந்தியவாறே, 'வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தை' (Apocalypse) வாசிக்கப் போகிறேன். அதன் மீது எனக்கு அளவற்ற ஆர்வம் எழுந்திருக்கிறது—நேற்றிரவிலிருந்து ஏதோ ஒன்று என்னுள் தங்கிவிட்டது போல் உணர்கிறேன்: எல்லாமே அதே பொருள்கள் தான்... ஆனாலும், அவை முழுமையாக அதே பொருள்கள் அல்ல... இதோ பாருங்கள்—அந்தக் கடை ஜன்னல் தெரிகிறதா? அந்த ஜன்னலுக்குள்... பிம்பங்கள் தெரிகின்றன. அதோ, ஒரு 'பௌலர்' தொப்பி அணிந்த கனவான் செல்கிறார்—பாருங்கள்... அவர் விலகிச் செல்கிறார்... அதோ அங்கே—தெரிகிறதா? அது நீங்களும் நானும் தான்! எல்லாமே... ஏதோ ஒரு விதத்தில் விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது..."

— "ஏதோ ஒரு விதத்தில் விசித்திரமாக..." அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஆமோதிக்கும் வகையில் தலையசைத்தார். கடவுளே—'ஏதோ ஒரு விதத்தில் விசித்திரமான' விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகையில், அவரே ஒரு நிபுணர் போலத் தோன்றினார்.

— "அல்லது இதையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: பொருள்கள்... உண்மையில் அவை எத்தகையவை என்பது அந்தப் பிசாசுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம். எல்லாமே அதே பொருள்கள் தான்... ஆனாலும், அவை முழுமையாக அதே பொருள்கள் அல்ல... ஒரு தகரப் பெட்டியின் மூலம் நான் இதை உணர்ந்தேன்: மற்ற எந்தப் பெட்டியையும் போன்ற ஒரு சாதாரணத் தகரப் பெட்டி தான் அது... ஆனாலும்—இல்லை, இல்லை! அது ஒரு தகரப் பெட்டியே அல்ல; மாறாக..."

— "ஷ்ஷ்!"

— "மிகவும் பயங்கரமான இயல்பு கொண்ட ஒரு தகரப் பெட்டி அது!"

— "அப்படியென்றால், அந்தத் தகரப் பெட்டியை 'நேவா' நதியில் வீசி எறிந்துவிடுங்கள்—அப்போது அனைத்தும் மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிடும்; அனைத்தும் தத்தமது இடங்களுக்கே சென்று சேர்ந்துவிடும்..."

— "அது திரும்பி வராது... அது நிகழாது... அது நடக்கவே நடக்காது..."

கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஜோடிகள் மீது அவர் ஒரு ஏக்கப் பார்வையைக் குறுக்குவாட்டில் வீசினார்; ஆழ்ந்த துயரத்துடன் பெருமூச்சு விட்டார்—ஏனெனில் அவருக்கு உண்மை தெரிந்திருந்தது: அது திரும்பி வராது, அது நிகழாது, அது நடக்கவே நடக்காது—ஒருபோதும், ஒருபோதும் இல்லை! அப்லேயுகோவ்வின் உதடுகளிலிருந்து பீறிட்டு வந்த பேச்சு வெள்ளத்தைக் கண்டு அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திகைத்து நின்றார்; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தப் பேச்சுப் பெருக்கைக் கொண்டு என்ன செய்வதென்று அவருக்கே தெரியவில்லை—அதை ஆற்றுப்படுத்துவதா, அல்லது ஊக்கப்படுத்துவதா, அல்லது அதற்கு நேர்மாறாக, அந்த உரையாடலைச் சுருக்கமாக முடித்துக்கொள்வதா என்று அவருக்குப் புரியவில்லை (அப்லேயுகோவ்வின் அருகாமை அவருக்குப் பெரும் பாரமாக அமைந்திருந்தது).

— "நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், உங்களுக்கு மட்டுமே உங்கள் உணர்வுகள் விசித்திரமாகத் தோன்றுகின்றன; விஷயம் என்னவென்றால், இதுவரை நீங்கள் காற்றோட்டமில்லாத ஓர் அறையில் அமர்ந்து கான்ட்டை ஆழ்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தீர்கள். பிறகு, ஒரு புயல் உங்களைத் தாக்கியது—அப்போதுதான் உங்களுக்குள் இருக்கும் விஷயங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கினீர்கள்: அந்தப் புயலுக்குச் செவிகொடுத்தீர்கள், அதில் உங்கள் சுயத்தின் குரலையே கேட்டீர்கள்... உங்கள் மனநிலைகள் பல்வேறு விதங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன; அவை உற்றுநோக்கலுக்கும் ஆய்வுக்கும் உரியவை...

— "எங்கே?" எங்கே?"

— "புனைகதைகளில், கவிதைகளில், மனநல மருத்துவ ஆய்வுக் கட்டுரைகளில், மற்றும் மறைஞான ஆய்வுகளில்."

அறிவு வளர்ச்சி பெற்ற இந்த அறிஞரின் வெளிப்படையான (அவரது பார்வையில்) அறியாமையைக் கண்டு அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தன்னையறியாமல் புன்னகைத்தார்; ஆயினும், புன்னகைத்தபின், அவர் தீவிரமான தொனியில் தொடர்ந்தார்:

— "ஒரு மனநல மருத்துவர்..."

— "ஆம்?"

— "அழைப்பார்..."

— "ஆம், ஆம், ஆம்..."

— "இவை அனைத்தையும்..."

— "'இவை அனைத்தையும்' என்று அழைப்பது—சரியாக எதை? இதையா, அல்லது ஒருவேளை அதையா?"

— "சரி—'இது அல்லது அது'—நீங்கள் விரும்பியபடி அழைத்துக் கொள்ளுங்கள்—மிகவும் பொதுவான ஒரு சொல்லால்: *போலி மாயத்தோற்றம்*..." •

— "அதாவது, ஒரு வகையான குறியீட்டு உணர்வுகள்—எந்தவொரு வெளிப்புறத் தூண்டுதலுடனும் தொடர்பில்லாத உணர்வுகள்."

— "சரி, அதனால் என்ன?" அப்படிச் சொல்வது, சாராம்சத்தில், ஒன்றுமே சொல்லாததற்குச் சமம்!"

— "ஆம், நீங்கள் சொல்வது சரிதான்..."

— "இல்லை, எனக்குத் திருப்தியில்லை..."

— "நிச்சயமாக இல்லை. ஒரு நவீனவாதி இந்த உணர்வை 'ஆழப் பள்ளத்தின் உணர்வு' என்று குறிப்பிடுவார்—அதாவது, சாதாரண வாழ்வில் வழக்கமாக அனுபவிக்கப்படாத ஒரு குறியீட்டு உணர்விற்கு, அவர் அதற்கேற்ற ஒரு பிம்பத்தைத் தேடுவார்."

— "ஆனால் நிச்சயமாக அது வெறும் உருவகம் தானே?"

— "உருவகத்தை ஒரு குறியீட்டுடன் குழப்பிக் கொள்ளாதீர்கள். உருவகம் என்பது வெறும் சொல்லாடலாகச் சுருக்கப்பட்ட ஒரு குறியீடு—உதாரணமாக, 'தனக்கு வெளியே' என்ற உங்கள் சொற்றொடரின் வழக்கமான புரிதல். ஆனால், ஒரு குறியீடு என்பது, அந்தத் தகரப் பெட்டிக்கு மேலே—அங்கே நீங்கள் உண்மையில் அனுபவித்ததை மீண்டும் அனுபவிப்பதற்கான ஒரு அழைப்பு; அது, அந்தத் தருணத்தில் நீங்கள் வாழ்ந்ததை செயற்கையாக மீண்டும் அனுபவிப்பதற்கான ஓர் அழைப்பு... ஆயினும், இதைவிடப் பொருத்தமான சொல் வேறொன்றாக இருக்கும்: *பூத உடலின் துடிப்பு*." சரியாக அப்படித்தான் நீங்கள் உங்களை உணர்ந்தீர்கள்: அந்த அதிர்ச்சியின் தாக்கத்தால், உங்களுக்குள் இருந்த ஒரு பூத உடல்—மிகவும் தெளிவாக—நடுங்கியது; ஒரு கணநேரத்திற்கு, அது உங்கள் பௌதிக உடலிலிருந்து தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்டது—உரிந்து பிரிந்தது. அந்தக் கணத்தில், நீங்கள் அங்கே அனுபவித்த அனைத்தையும் மீண்டும் அனுபவித்தீர்கள்: 'படுகுழி' ('அடிமட்டம்') அல்லது 'தனக்கு வெளியே...' போன்ற அந்தப் பழைமையான சொற்றொடர்கள் திடீரென்று ஆழம் பெற்றன; உங்களுக்கு, அவை ஒரு உயிருள்ள உண்மையாக—ஒரு குறியீடாக மாறின." ...சில மறைஞானப் பள்ளிகளின் போதனைகளின்படி—ஒருவரின் சொந்த பூத உடலை *அனுபவிப்பதன்* மூலம்—சொல் அர்த்தங்களும் உருவகங்களும் உண்மையான அர்த்தங்களாக, குறியீடுகளாக மாற்றப்படுகின்றன; மேலும் மறைஞானிகளின் படைப்புகள் அத்தகைய குறியீடுகளால் நிறைந்துள்ளதால், நீங்கள் இப்போது அனுபவித்ததைத் தொடர்ந்து—இந்த மறைஞானிகளைப் படிக்குமாறு நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன்..."

— "நான் இருப்பேன் என்று உங்களிடம் சொன்னேன்: மேலும்—நான் இருப்பேன்..."

— "உங்களுக்கு நேர்ந்ததைப் பற்றி, நான் ஒன்றை மட்டுமே சேர்க்க முடியும்: இந்த வகையான உணர்வு உங்கள் முதல் *மரணத்திற்குப் பிறகான* அனுபவமாக இருக்கும்—பாக்கான்டேக்களின் உறுதிமொழிகளைச் சான்றாகக் காட்டி பிளேட்டோ விவரிப்பதைப் போலவே... இந்த உணர்வுகள் உணர்வுபூர்வமாகத் தூண்டப்படும் அனுபவப் பள்ளிகள் உள்ளன—நீங்கள் நம்பவில்லையா? ஆனாலும் அவை இருக்கின்றன: இதை நான் உங்களுக்கு முழு உறுதியுடன் சொல்கிறேன், ஏனெனில் எனது ஒரே நண்பரும் நெருங்கிய நம்பிக்கைக்குரியவரும் அங்கேதான்—அந்தப் பள்ளிகளுக்குள்ளேயே இருக்கிறார். விடாமுயற்சியின் மூலம், இந்த அனுபவப் பள்ளிகள் உங்கள் கெட்ட கனவை ஒரு இணக்கமான ஒழுங்காக மாற்றுங்கள்—அதன் தாளங்கள், அசைவுகள் மற்றும் துடிப்புகளை ஆராய்ந்து—மேலும், உதாரணமாக, அந்த விரிவடைதல் உணர்வில் நனவின் முழுமையான நிதானத்தைச் செலுத்துங்கள்... இருப்பினும்,"

— "நீங்கள் 'வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தை' (Apocalypse) மதித்துப் போற்றுவீர்களா?"

— "நீங்கள் 'வெளிப்படுத்தின விசேஷம்' பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று முன்பே என்னைக் குறை கூறியிருக்கிறீர்கள்; ஆனால் இப்போது..."இங்கே நாம் நிற்பதைப் பார்—பேசிப் பேசி நாமே நம்மை ஒரு மயக்க நிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டோம்... நீ கண்டிப்பாக முடிந்தவரை வேகமாக வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும், மேலும்... அந்தத் தகரப் பெட்டியை ஆற்றில் தூக்கி எறி! இங்கேயே இரு—அப்படியே இரு! வெளியே ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்காதே! (அவர்கள் அநேகமாக உன்னைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.) எனவே வீட்டிலேயே அமைதியாக இரு, மனதுக்குத் திருப்தியாகும் வரை வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தைப் படி, மேலும் கொஞ்சம் புரோமைடு எடுத்துக்கொள்—நீ முற்றிலும் சோர்வடைந்துவிட்டாய்... ஆனாலும், உண்மையில், புரோமைடைத் தவிர்ப்பது நல்லது; அது மனதை மழுங்கடித்துவிடும். புரோமைடைத் தவறாகப் பயன்படுத்துபவர்கள் எதையும் செய்ய இயலாதவர்களாகி விடுகிறார்கள்... சரி, என்னைப் பொறுத்தவரை—தப்பிக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது! மேலும்—உன் காரியத்திற்கு வாழ்த்துகள்!”

யப்லுகோவின் கையைப் பிடித்த பிறகு, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் திடீரென அவரிடமிருந்து விலகி, பௌலர் தொப்பிகளின் ஒரு கருப்பு ஓடைக்குள் மறைந்து போனார்; அந்த ஓடைக்குள் இருந்து திரும்பி, அவன் கடைசியாக ஒருமுறை உரக்கக் கத்தினான்:

"நான் அந்தத் தகரப் பெட்டியை—ஆ-ஆற்றுக்குள் வீசுகிறேன்!"

ஒரு தோள் அவன் தோளோடு இறுக்கமாக அழுந்தியது; தலையற்ற, பூரான் போன்ற அந்தக் கூட்டத்தால் அவன் சட்டென்று அடித்துச் செல்லப்பட்டான்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் நடுங்கினான்: அந்தச் சிறிய தகரப் பெட்டிக்குள் உயிர் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது; அதன் இயந்திர அமைப்பு, இப்போதும் கூட, தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. வீட்டிற்கு—விரைவாக, விரைவாக! இன்னும் சற்று நேரத்தில், அவன் ஒரு வாடகைக் காரை நிறுத்துவான்; திரும்பி வந்ததும், அந்தப் பொருளைத் தன் பக்கவாட்டுப் பையில் திணித்து—பிறகு—அதனுடன் நெவா நதிக்குள் வீசிவிடுவான்!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மீண்டும் தான் விரிவடைவதை உணரத் தொடங்கினான்; அதே நேரத்தில், ஒரு மெல்லிய மழை பெய்யத் தொடங்கியிருப்பதையும் அவன் உணர்ந்தான்.

கரியாடிட்.

அதோ, சாலையின் மறுபுறம், ஒரு குறுக்குச் சாலை கருமையாகத் தெரிந்தது; அங்கே—ஒரு தெரு இருந்தது; அங்கே, ஒரு நுழைவாயிலுக்கு மேலே, கனமாகவும் கல்லைப் போலவும் உயர்ந்து, ஒரு கரியாடிட் நின்றிருந்தது.

அந்த இடத்திலிருந்து அந்த நிறுவனம் எழுந்தது: அந்த நிறுவனம்! ...அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் யாப்லேகோவ் அனைத்திற்கும் மேலாக சர்வோத்தமமாக ஆட்சி செய்த இடம்.

39

இலையுதிர் காலத்திற்கு ஒரு எல்லை உண்டு; குளிர்காலத்திற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு: காலத்தின் பாகங்களே சுழற்சிகளில் ஓடுகின்றன. இந்தச் சுழற்சிகளுக்கு மேலாக, நுழைவாயிலின் தாடியுடன் கூடிய கரியாடிட் தொங்குகிறது; அதன் கல் குளம்பு தலைசுற்ற வைக்கும் அளவுக்கு சுவரில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது; உண்மையிலேயே, அந்த முழு உருவமும் தன் பிடிப்பிலிருந்து விலகி, ஒரு கல்லைப் போல தெருவில் தடதடவென விழுந்து நொறுங்கிவிடுமோ என்று தோன்றுகிறது.

இருப்பினும்—அது விழுவதில்லை.
...அதே கூட்டம்; அந்தப் பழமையான கல் கண்களில் குடிகொண்டிருக்கும் இகழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை; சலிப்புக்கும் எல்லையே இல்லை; மேலும்—விரக்திக்கும் எல்லையே இல்லை.

ஆகா, அதற்கான வலிமை மட்டும் இருந்திருந்தால்!

அந்தத் தசைப்பிடிப்புள்ள கரங்கள் நேராக நீண்டு, அந்தக் கல் தலைக்கு மேலாக உயர்த்தப்பட்ட முழங்கைகளுடன் வானோக்கி எழும்பி நிற்கும்; சிற்பியின் உளியால் செதுக்கப்பட்ட அந்தக் கிரீடம், வெறித்தனமாக முன்னால் பாயும்; ஒரு வெற்று முழக்கமாய்—நீண்ட, விரக்தி நிறைந்த ஒரு கர்ஜனையாய்—வெடித்துச் சிதற, அதன் வாய் அகலமாகப் பிளந்து திறக்கும்; அப்போது நீங்கள் சொல்வீர்கள்: "இது ஒரு சூறாவளியின் கர்ஜனை" என்று (ஏனெனில், கலவரங்களின் போது நகரக் குண்டர்கள் அணிந்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான கருப்புத் தொப்பிகள் இவ்வாறே கர்ஜித்தன); மேலும், ஒரு நீராவி என்ஜினின் ஊதல் ஒலி போல, ஒரு நீராவிப் பெருக்கெடுத்துத் தெருவைச் சுட்டெரிக்கும்; பால்கனியின் விளிம்பு—சுவரிலிருந்து பெயர்ந்து—கீழே உள்ள தெருவை நோக்கி உயர்ந்து நிற்கும்; பின்னர் அது உறுதியான, உரக்கக் கிணுகிணுக்கும் கற்களாகச் சிதறி விழும் (அதன் வெகு விரைவில், *Zemstvo* வாரியங்கள் மற்றும் மாகாணச் சபைகளின் ஜன்னல்கள்—உண்மையிலேயே கற்களால் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன); மேலும், கற்கள் மழையெனப் பொழிவது போல, இந்தப் பழைய சிலை தெருவின் மீது இடிந்து விழும்—

41

—இருண்டு வரும் வானில் ஒரு விரைவான, கண்கூசும் வளைகோட்டை வரைந்தவாறு; மேலும், தன் சொந்தச் சிதறல்களாலேயே தன்னைத்தானே கீறிக்கொண்டு, மரணம்போன்ற, ஒரே சீரான, மந்தமான நடையுடன் கடந்து செல்லும் வழிப்போக்கர்களின்—பயந்துபோன 'பௌலர்' தொப்பிகளின் மீது—அது வந்து விழும்...


பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் அந்த மங்கலான, சிறிய நாளில், ஒரு கனமான, ஆடம்பரமான கதவு அகலமாகத் திறந்தது: நரைத்த முடியும், மழித்த முகமும் கொண்ட ஒரு பணியாள்—தன் மேலாடையின் மடிப்புகளில் தங்க வேலைப்பாடுகள் மின்ன—முன் அறையிலிருந்து விரைந்து வெளியேறி, சாரதிக்குச் சைகை காட்டினான்; குதிரைகள் நுழைவாயிலை நோக்கி விரைந்து வந்து, மெருகூட்டப்பட்ட ஒரு வண்டியை நிறுத்தின; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லேயுகோவ்—கூன் விழுந்த தோள்களுடனும், வளைந்த உடலுடனும், மழிக்கப்படாத முகத்துடனும், வேதனையால் வீங்கிய முகத்துடனும், தொங்கும் உதட்டுடனும்—தன் 'டாப் ஹேட்' தொப்பியின் விளிம்பை (காகத்தின் இறக்கையின் நிறம் கொண்டது) தன் கையுறைகளால் (அவையும் காகத்தின் இறக்கையின் நிறமே) தொட்டபோது, ​​அந்தப் புத்துணர்ச்சியான முகமும், மழித்த முகமும் கொண்ட பணியாள், தன் முகப் பொலிவை இழந்து, இறுக்கப்பட்ட கம்பி போலச் சட்டென்று நிமிர்ந்து நின்றான். அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், முற்றிலும் அலட்சியம் நிறைந்த ஒரு கணநேரப் பார்வையை, அந்த இறுக்கமான பணியாளன் மீதும், அந்த வண்டி மீதும், சாரதி மீதும், அந்தப் பெரிய கருப்புப் பாலம் மீதும், மற்றும் நேவாவின் அக்கறையற்ற பரந்த வெளிகள் மீதும் செலுத்தினார்; அங்கே, மூடுபனியால் மூடப்பட்ட, பல புகைபோக்கிகளைக் கொண்ட தொலைதூரங்கள் வானத்தில் மங்கலாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன; மேலும், பல்லாயிரக்கணக்கான வேலைநிறுத்தத் தொழிலாளர்களைக் கொண்டிருந்த வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவின் தெளிவற்ற நிழல், சாம்பல் நிறத்தில் உயர்ந்து நின்றது.

அந்த இறுக்கமான பணியாளன் வண்டியின் கதவை படாரெனச் சாத்தினான்; அதன் மீது ஒரு பழங்கால பிரபுத்துவச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது: ஒரு குதிரை வீரனைக் குத்துவது போன்ற சின்னம். அந்த வண்டி, மங்கலாகத் தெரிந்த, கருமை நிறத்திலான பேராலயத்தையும் (புனித ஐசக் தேவாலயம்), பேரரசர் நிக்கோலஸின் குதிரைச்சவாரி நினைவுச்சின்னத்தையும் கடந்து, கலங்கிய மூடுபனிக்குள் தலைதெறிக்க விரைந்தது—பின்னர் நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் என்ற இடத்தை நோக்கிச் சென்றது, அங்கே ஒரு கூட்டம் திரண்டு கொண்டிருந்தது; அங்கே, தங்கள் மரத்தடிகளிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக்கொண்டு, அந்தச் செந்நிறப் பதாகைகள் சீப்புகளைப் போலக் காற்றில் படபடத்துச் சிதறின—அவற்றின் கருஞ்சிவப்பு நிற இதழ்கள் காற்றில் சுழன்றபோது மெல்லிய விசில் சத்தம் எழுப்பின. அந்த வண்டியின் கறுப்பு நிற நிழல் உருவம்—அதனுடன் பணியாள் அணிந்திருந்த முக்கோணத் தொப்பியின் உருவமும், அவனது மேலங்கியின் பறக்கும் வால்களும்—திடீரென்று அந்தக் கறுப்பான, அடர்ந்த... ...கூட்டத்தின் நடுவே பாய்ந்தது—அங்கே மஞ்சுரியன் தொப்பிகள், *கோலிஷி*, மற்றும் கூர்முனைத் தொப்பிகள், ஒன்றாகக் குவிந்து, ஒரு தெளிவான 'தடக்' என்ற சத்தத்துடன் வண்டியின் ஜன்னல்களில் மோதின.

அந்த வண்டி கூட்டத்தின் நடுவே வந்து நின்றது.

42

"தொலைந்து போ, டாம்!"

— "ஆனால் நான் நம்புகிறேன்..."

— "நீ நம்புகிறாயா?"

— "ஆனால் நான் நம்புகிறேன்," கதவின் பின்னாலிருந்து ஒரு வெளிநாட்டவரின் குரல் ஒலித்தது.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் காலடி ஓசைகள், முற்றத்தின் மரப் பலகைகளின் மீது வேண்டுமென்றே உறுதியுடன் ஒலித்தன; ஒட்டுக்கேட்பதை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் விரும்பவில்லை. அறைகளுக்குள் செல்லும் கதவு சற்றே திறந்திருந்தது.

இருள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது; வெளிச்சம் நீல நிறமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

அவரது காலடி ஓசை கேட்கவில்லை. ஒட்டுக்கேட்கக் கூடாது என அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் தீர்மானித்திருந்தார்; அதனால், அவர் வாசற்படியைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்தார்.

அறையில் ஒரு கனமான வாசனை சூழ்ந்திருந்தது—அது வாசனைத் திரவியம் மற்றும் ஒருவித புளிப்புத்தன்மையின் கலவை: மருந்துகளின் வாசனை.

எப்போதும் போல, ஸோயா ஸகரோவ்னா ஃப்ளீஷ் ஒரு கனிவான உபசரிப்பாளராகத் தன் கடமையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். வருகை தந்திருந்த ஒரு வெளிநாட்டவரை அவள் ஒரு கை நாற்காலியில் அமர வைக்க முயன்றாள்; அந்த வெளிநாட்டவர் தொடர்ந்து பணிவுடன் மறுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

இருள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது; வெளிச்சம் நீல நிறமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

— "ஓ, உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி... உங்களைப் பார்ப்பதில் மிகவும், மிகவும் மகிழ்ச்சி. உங்கள் பாதங்களைத் துடைத்துக் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் மேலங்கியைக் கழற்றுங்கள்..."

ஆனால், பதிலுக்கு எந்த மகிழ்ச்சியும் வரவில்லை; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் வெறுமனே ஸோயாவின் கையைப் பிடித்தார்.

— "ரஷ்யாவைப் பற்றி உங்களுக்கு ஒரு அற்புதமான அபிப்ராயம் ஏற்பட்டிருக்கும் என்று நம்புகிறேன்... இல்லையா?" என்று அந்த ஒல்லியான வெளிநாட்டவரை நோக்கித் திரும்பி அவள் கேட்டாள். "எந்தவொரு முன் எப்போதும் இல்லாத ஆற்றல் எழுச்சி!" அந்த பிரெஞ்சுக்காரர் ஒரு மெல்லிய கிண்கிணிச் சத்தம் எழுப்பினார்:

— "ஆனால் நான் நம்புகிறேன்..."

ஸோயா ஸகரோவ்னா ஃப்ளீஷ், தனது கொழுத்த விரல்களைத் தேய்த்தவாறே, தனது பாசமும் சற்றே குழப்பமும் கலந்த பார்வையை மாறி மாறித் திருப்பினாள்—ஒருமுறை அந்த பிரெஞ்சுக்காரர் மீதும், ஒருமுறை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீதும்; அவளுக்குப் பிதுங்கிய கண்கள் இருந்தன: அவை தங்கள் குழிகளிலிருந்து வெளியே வருவது போல் தோன்றின. ஸோயா ஸகரோவ்னாவுக்கு சுமார் நாற்பது வயது இருக்கும் போலத் தோன்றியது; அவள் பெரிய தலையுடைய, கருங்கூந்தல் உடையவள்; அவளது உறுதியான கன்னங்கள் பளபளப்பாக இருந்தன, அவற்றிலிருந்து பவுடர் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

— "ஆனால் அவர் இன்னும் வரவில்லையே... நீங்கள் அவரைப் பார்க்க வேண்டும், இல்லையா?" என்று அவள் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிடம் சாதாரணமாகக் கேட்பது போலக் கேட்டாள்; ஆயினும், இந்தத் தீங்கற்ற கேள்விக்குள், அடக்கப்பட்ட ஒரு பதட்டம் வெளிப்பட்டது—ஒருவேளை அதில் பகைமை மறைந்திருந்திருக்கலாம்; அல்லது வெறுப்பாகக் கூட இருக்கலாம்; ஆனால் இந்தப் பதட்டம், பகைமை, மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவை அவளது புன்னகையாலும் பார்வையாலும் மென்மையாக மறைக்கப்பட்டிருந்தன—கடைகளில் விற்கப்படும் திகட்டும் இனிப்பு மிட்டாய்களுக்குள் காற்றோட்டமில்லாத கிடங்குகளின் அருவருப்பான அழுக்குகள் அனைத்தும் மறைந்திருப்பதைப் போல.

தனக்கு மேலே அது காண்பது—வாழ்க்கையைப் போலவே—மாறக்கூடியது, விவரிக்க இயலாதது, தெளிவற்றது: அங்கே மேகங்கள் மிதந்து செல்கின்றன; அந்த விவரிக்க இயலாப் பரப்பிற்குள், வெண்ணிறச் செம்மறிக்குட்டிகளைப் போன்ற சிறிய மேகத்துண்டுகள் சுருண்டு விளையாடுகின்றன; அல்லது—ஒரு மெல்லிய மழை பொழிகிறது; அது இப்போதும் பொழிவது போலவே பொழிகிறது: நேற்று பொழிந்தது போலவே, அதற்கு முந்தைய நாள் பொழிந்தது போலவே.

ஆனால் தன் பாதங்களுக்கு அடியில் அது காண்பது—அந்தச் சிற்ப உருவத்தைப் போலவே—மாறாதது: ஒளியூட்டப்பட்ட நடைபாதையில் ஊர்ந்து செல்லும் அந்த மனிதப் பூச்சியின் ஓட்டம் மாறாதது; அல்லது—இப்போது இருப்பது போலவே—அது ஒரு இருண்ட, ஈரமான சூழலின் ஊடே நகர்கிறது; கடந்து செல்லும் பாதங்களின் சலசலப்பு மரண ஓசையாய் ஒலிக்கிறது; முகங்களோ என்றென்றும் பசுமை மாறாமல் இருக்கின்றன; இல்லை—சுற்றிலும் நிகழ்வுகள் இடிமுழக்கமாய் வெடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அந்த முகங்களைக் கொண்டு எவராலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. தலைகளில் 'பௌலர்' தொப்பிகளை அணிந்து கடந்து செல்லும் அந்த ஊர்வலத்தைக் காணும்போது, ​​வேறொரு இடத்தில் நிகழ்வுகள் இடிமுழக்கமாய் வெடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்று எவரும் ஊகித்திருக்க மாட்டார்கள்—உதாரணமாக, 'அக்-த்யூப்' (Ak-Tyube) எனும் சிறிய நகரத்தில், ஒரு ரயில்வே ஊழியர் ரயில்வே காவலர் ஒருவருடன் சண்டையிட்டு, அந்தக் காவலரின் அடையாள அட்டையைத் தன் வாயின் வழியாக விழுங்கித் தன் வயிற்றுக்குள் செலுத்திக்கொண்டார்—இச்செயல் காரணமாக, பின்னர் ஒரு ரயில்வே மருத்துவர் அந்த ஊழியரின் வயிற்றுக்குள் வாந்தி வரவழைக்கும் மருந்தைச் செலுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. தலைகளில் 'பௌலர்' தொப்பிகளை அணிந்து கடந்து செல்லும் அந்த ஊர்வலத்தைக் காணும்போது, ​​அதே கணத்தில், 'குடைசி' (Kutaisi) நகரத்திலுள்ள ஒரு நாடக அரங்கில் கூடியிருந்த பார்வையாளர்கள் "குடிமக்களே!" என்று முழக்கமிட்டு ஆர்ப்பரித்தனர் என்பதை எவரும் ஊகித்திருக்க மாட்டார்கள். 'டிஃப்லிஸ்' (Tiflis) நகரில் வெடிகுண்டுகள் தயாரிக்கும் ஒரு ரகசியப் பட்டறை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்பதையோ; 'ஒடேசா' (Odessa) நகரில் ஒரு நூலகம் மூடப்பட்டது என்பதையோ; அல்லது பல்லாயிரக்கணக்கானோர் பங்கேற்ற மாபெரும் பேரணிகள் ரஷ்யாவின் பத்து வெவ்வேறு பல்கலைக்கழகங்களில் நடைபெற்றன என்பதையோ—இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில், ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்தவை—எவரும் ஊகித்திருக்க மாட்டார்கள். சரியாக அதே கணத்தில், ஆயிரக்கணக்கான அர்ப்பணிப்புமிக்க 'பண்டிஸ்ட்' (Bundist) இயக்கத்தினர் ஒரு ரகசியக் கூட்டத்திற்குத் திரண்டு சென்றுகொண்டிருந்தனர் என்பதையோ; 'பெர்ம்' (Perm) நகரில் தொழிலாளர்கள் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தனர் என்பதையோ; அல்லது—சரியாக அதே கணத்தில்—'ரெவல்' (Revel) இரும்புத் தொழிற்சாலை, 'காசக்' (Cossack) படையினரால் சூழப்பட்ட நிலையில், தன் செங்கொடிகளை ஏற்றத் தொடங்கியிருந்தது என்பதையோ எவரும் ஊகித்திருக்க மாட்டார்கள். கடந்து செல்லும் 'பௌலர் தொப்பிகளின்' (bowler hats) ஊர்வலத்தைக் காணும் எவரும், ஒரு 'புதிய வாழ்க்கை' (New Life) ஊற்றெனப் பெருகி வருவதை—தற்செயலாக, இதே தலைப்பின் கீழ் தான் பொட்டாபென்கோ (Potapenko) அப்போது ஒரு நாடகத்தை எழுதி முடித்துக்கொண்டிருந்தார்—அல்லது மாஸ்கோ-கசான் ரயில்வேயில் ஒரு வேலைநிறுத்தம் ஏற்கனவே வெடித்திருப்பதைச் சற்றும் கற்பனை செய்திருக்க மாட்டார்கள். ரயில் நிலையங்களின் ஜன்னல்கள் உடைத்து நொறுக்கப்பட்டன; கிடங்குகள் சூறையாடப்பட்டன; மேலும் Kursk, Vindava, Nizhny Novgorod மற்றும் Murom ஆகிய ரயில்வே பாதைகளில் பணிகள் முற்றிலுமாக முடங்கிப்போயின. பல்லாயிரக்கணக்கில் ரயில் பெட்டிகள்—'டெட்டனஸ்' (tetanus) நோயால் பீடிக்கப்பட்டவை போல—அந்தப் பரந்த மற்றும் மாறுபட்ட நிலப்பரப்பெங்கும் ஆங்காங்கே நின்றுவிட்டன; போக்குவரத்து மற்றும் தகவல் தொடர்பு முற்றிலுமாக ஸ்தம்பித்து, ஒரு மரண அமைதி நிலவியது. அந்த பௌலர் தொப்பிகளின் ஊர்வலத்தைப் பார்க்கும் எவரும், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நிகழ்வுகள் ஏற்கனவே இடியென முழங்கிக்கொண்டிருப்பதை—ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு அச்சகத்திலிருந்தும் அச்சுக்கோர்ப்பாளர்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அணிவகுத்து நிற்பதை—கப்பல் கட்டும் தளங்கள், Alexandrovsky தொழிற்சாலை மற்றும் பிற நிறுவனங்களில் வேலைநிறுத்தங்கள் நடைபெறுவதை—அல்லது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் புறநகர்ப் பகுதிகள், படைவீரர்களின் தலைக்கவசமான 'மஞ்சூரியன் தொப்பிகளால்' (Manchurian cap) நிரம்பி வழிவதை—சற்றும் ஊகித்திருக்க மாட்டார்கள். அந்த பௌலர் தொப்பிகளின் ஊர்வலத்தைப் பார்க்கும் எவரும், கடந்து செல்லும் அந்த மக்கள் அதே மக்கள்தான்—ஆயினும் ஏதோ ஒரு வகையில் *அதே மக்கள் அல்ல*—என்று சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள்; அவர்கள் வெறுமனே நடந்து செல்லவில்லை, மாறாகத் தங்களுக்குள்ளேயே ஒரு ரகசியமான பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு நடந்து சென்றார்கள்—தங்கள் தலைகள் ஏதோ முட்டாள்களின் தலைகள் போலிருப்பதாக அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்: அதாவது, மண்டையோட்டின் இணைப்புகள் இன்னும் மூடப்படாத, ஒரு வாளால் பிளக்கப்படவோ, ஒரு தடியால் நொறுக்கப்படவோ, அல்லது ஒரு மரக் கம்பால் குத்திக் கிழிக்கப்படவோ கூடிய அபாய நிலையில் இருக்கும் மண்டையோடுகள் போல. அவர்கள் தங்கள் காதை மண்ணோடு அழுத்தி வைத்திருந்தால், ஒரு மெல்லிய 'சலசலப்பு' ஒலியை அவர்கள் கேட்டிருப்பார்கள்—Arkhangelsk முதல் Colchis வரையிலும், Libava முதல் Blagoveshchensk வரையிலும் இடைவிடாமல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளிலிருந்து எழுந்த சலசலப்பு அது.

ஆயினும் அந்தப் போக்குவரத்து ஓட்டம் தடைபடாமல் தொடர்ந்தது: ஒரே சீராகவும், மந்தமாகவும், ஒரு மரணத்தின் ஜடத்தன்மையுடனும், அந்தப் பௌலர் தொப்பிகளின் வெள்ளம், அந்த 'கேரியடிட்' (caryatid) சிற்பத்தின் பாதங்களுக்கு அடியில் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது.


அந்தச் சாம்பல் நிற 'கேரியடிட்' சிற்பம் முன்னோக்கிச் சாய்ந்து, தன் பாதங்களுக்குக் கீழே—அங்குள்ள அனைத்தையும்—உற்று நோக்கியது......இனிப்புப் பொருட்கள் தயாரிக்கும் சமையலறைகளைப் பற்றி.

— "சரி, இருந்தாலும் நான் அவருக்காகக் காத்திருப்பேன்."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அந்த பிரெஞ்சுக்காரருக்கு வணக்கம் செலுத்தினார்; அவர் ஒரு பேரிக்காயை எடுக்கக் கையை நீட்டினார் (மேஜையின் மீது *டுஷே* பேரிக்காய்கள் நிறைந்த ஒரு பூச்சாடி இருந்தது); அந்தத் தருணத்தில், ஸோயா ஸகரோவ்னா ஃப்ளீஷ் அந்தப் பூச்சாடியை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் அருகில் நகர்த்தினார்—ஏனெனில் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் பேரிக்காய்களை மிகவும் நேசித்தார்.

பேரிக்காய்கள் பேரிக்காய்கள்தான், ஆனால் அதன் உண்மையான சக்தி வேறு எங்கோ இருந்தது.

அந்த சக்தி குரலில் இருந்தது—அருகில் எங்கிருந்தோ பாடும் குரலில்; அந்தக் குரல் முற்றிலும் சிரமப்பட்டு, நம்பமுடியாத அளவிற்கு கீச்சிட்டு, திகட்டும் அளவிற்கு இனிமையாக இருந்தது; மேலும், அது முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு உச்சரிப்பைக் கொண்டிருந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், அப்படிப் பாடுவது என்பது இயலாத காரியமாக இருந்தது; அது—சரி, வெட்கக்கேடானதாகவே உணர்ந்தது; ஐரோப்பாவில், மக்கள் அப்படிப் பாடுவதில்லை. அந்தப் பாடகன், நிச்சயம் ஒரு கவர்ச்சியான, கனன்று எரியும் கண்களைக் கொண்ட கருங்கூந்தல் பெண்ணாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சுக்குத் தோன்றியது—சந்தேகத்திற்கிடமின்றி ஒரு கருங்கூந்தல் பெண்; குழிந்த மார்பும்—தோள்களுக்கு இடையில் குழிந்த—கண்களும் கொண்ட ஒரு கச்சிதமான கரப்பான்பூச்சியின் கண்கள். ஒருவேளை அவனுக்குக் காசநோய் இருக்கலாம்; மேலும், பெரும்பாலும் அவன் ஒரு தென்னாட்டவனாக—ஒடெசாவைச் சேர்ந்தவனாக, அல்லது வர்னாவைச் சேர்ந்த ஒரு பல்கேரியனாகக் கூட இருக்கலாம் (அது இன்னும் பொருத்தமாகத் தோன்றியது); தனது உள்ளாடைகளை வைத்திருக்க வேண்டிய அளவுக்குச் சுத்தமாக வைத்திருக்காத ஒருவன்; ஏதோ ஒரு கோட்பாட்டைப் போதித்து, கிராமப்புறங்களை வெறுக்கும் ஒருவன். அந்தச் சிறிய பாடலைப் பாடிய, கண்ணுக்குப் புலப்படாத கலைஞனைப் பற்றிய இந்த எண்ணங்களை அவன் கட்டமைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இரண்டாவது முறையாக ஒரு பேரிக்காயை எடுத்தான். இதற்கிடையில், ஸோயா ஸகரோவ்னா ஃப்ளெஷர் அந்த பிரெஞ்சுக்காரரை ஒரு நிமிடம் கூட தன் பார்வையிலிருந்து விலக விடவில்லை:

“ஆம், ஆம், ஆம்: நாம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகளைக் கடந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்... எங்கும்—உற்சாகமும் இளமையும்... எதிர்கால வரலாற்றாசிரியர் எழுதுவார்... நீங்கள் நம்பவில்லையா? பேரணிகளுக்குச் சென்று கலந்துகொள்ளுங்கள்... உணர்ச்சிகளின் தீவிர வெளிப்பாடுகளைக் கேளுங்கள்; பாருங்கள்: எங்கும்—பேரின்பம்.”
$$44


ஆனால் அந்த பிரெஞ்சுக்காரருக்கு அந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல விருப்பம் இருக்கவில்லை.


— "மன்னிக்கவும், அம்மையாரே—ஐயா விரைவில் இங்கு வந்துவிடுவாரா?" ஏதோ ஒரு காரணத்தினால், தனது தேசியப் பெருமையைச் சற்று காயப்படுத்தியிருந்த அந்த விரும்பத்தகாத உரையாடலைக் காண்பதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நேராக ஜன்னலை நோக்கி நடந்தார்; தரையில் கிடந்த ஒரு எலும்பை மென்று கொண்டிருந்த, அடர்த்தியான உரோமங்கள் கொண்ட 'செயின்ட் பெர்னார்ட்' வகை நாயின் மீது தடுக்கி விழும் நிலைக்கு அவர் சென்றார்.


அந்தச் சிறிய கோடைக்கால இல்லம் கடலை நோக்கி அமைந்திருந்தது; இருள் சூழ்ந்து வந்தது, வானம் நீல நிறமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.


விளக்குக் கோபுரத்தின் கண் போன்ற ஒளிக்கதிர் சுழன்றது; ஒரு சிறிய ஒளி மினுமினுக்கத் தொடங்கியது—"ஒன்று, இரண்டு, மூன்று"—பின்னர் அணைந்துபோனது; தொலைவில் நடந்து சென்ற ஒருவரின் இருண்ட மேலங்கி காற்றில் படபடத்தது; இன்னும் சற்றுத் தொலைவில், அலைகளின் முகடுகள் வெண்மையாகச் சுருண்டு எழுந்தன; கடற்கரையோரம் இருந்த விளக்குகள் ஒளித்துகள்களைப் போலச் சிதறிக் கிடந்தன; பல கண்கள் கொண்டதைப் போலத் தோன்றிய கடற்கரையோரம் நாணல் செடிகளால் நிறைந்து நின்றது; தொலைவிலிருந்து, ஒரு அபாய ஒலி எழுப்பிசைத்தது.


எப்பேர்ப்பட்ட காற்று இது!


— "இதோ உங்களுக்காக ஒரு சாம்பல் தட்டு..."


அந்தச் சாம்பல் தட்டு அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மூக்கிற்கு நேர் கீழே கொண்டுவரப்பட்டது; ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் சற்று உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய மனிதர்; எனவே, முற்றிலும் ஒரு எதிர்ப்பின் மனப்பான்மையுடனேயே—அவர் தனது சிகரெட்டை ஒரு பூச்சாடியில் வைத்து அணைத்தார்.


— "அங்கே இருப்பாரே, அந்தப் கவிஞர்—அவர் யார்?"


அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் காலத்திற்குப் பின் தங்கியிருப்பவர்—மீளமுடியாத அளவிற்குப் பின் தங்கியிருப்பவர்—என்பதை மிகத் தெளிவாக உணர்த்தும் வகையில் ஜோயா ஜகரோவ்னா ஒரு சைகை செய்தார். — "என்ன? உங்களுக்குத் தெரியாதா?.. ஆம், நிச்சயமாக: உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான்... சரி, தெரிந்துகொள்ளுங்கள்: ஷிஷ்னார்ஃப்1யெவ்... 'பிரியூ-டோ-ஓம்' (biryu-to om) என்று சும்மா உட்கார்ந்திருப்பதன் விளைவு இதுதான்... ஷிஷ்னார்ஃப்1யெவ்—அவர் நம் அனைவருக்கும் பழகிப்போனவர்..."


— "அந்தக் குடும்பப் பெயரை நான் எங்கேயோ கேட்டது போலிருக்கிறதே..."


— "ஷிஷ்னார்ஃப்1யெவ் மிக அற்புதமான கலைத்திறன் கொண்டவர்..."


ஜோயா ஜகரோவ்னா இந்த வாக்கியத்தை ஒரு உறுதியான தொனியுடன் உச்சரித்தார்—அந்தப் பெயர் கொண்ட, நன்கு அறியப்பட்ட மற்றும் அனைவரிடமும் இணக்கமாகப் பழகும் அந்த மனிதரின் கலைத்திறன் மீது, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் எப்போதோ ஒரு சந்தேகக் குறியை (கேள்விக்குறியை) வைத்துவிட்டது போன்ற ஒரு தொனியுடன் அவர் பேசினார். ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு அந்தப் பெரியவரின் திறமைகளைச் சவால் செய்யும் எண்ணம் ஏதும் இருக்கவில்லை.


அவர் கேட்டது இது மட்டுமே:


45


— "அவர் ஆர்மேனியரா? பல்கேரியரா? ஜார்ஜியரா?" - “நட் மற்றும் n-vt...”

- “ஹோர்வாட்டா? பெரானினா?”

- “ஷமாகியைச் சேர்ந்த பெரானின்; சமீபத்தில்தான், இஸ்ஃபஹானில் ஏற்பட்ட எழுச்சியின்போது, ​​கிட்டத்தட்ட உயிரிழக்கும் நிலைக்கு ஆளானார்...”

- “நான்... ஒரு இளைஞனா?”

— “நிச்சயமாக... அது உனக்குத் தெரியாதா? நீ வெட்கப்பட வேண்டும்...”

அவன் மீது ஒரு பரிதாபப் பார்வை—ஒரு இழிவான பார்வை—வீசப்பட்டது; பின்னர்... ஜோயா ஜகரோவ்னா ஃப்ளீஷ், பிரெஞ்சுக்காரரை நோக்கித் திரும்பிக்கொண்டார்.

இயல்பாகவே, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த உரையாடலைக் கவனிக்கவில்லை; மாறாக, அவர் ஒரு முற்றிலும் சீரழிந்துபோன ‘டெனர்’ குரலைக் கூர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அங்கே ஒரு இளம் பெரானியச் செயல்பாட்டாளர், உணர்ச்சிமயமான ஒரு ஜிப்ஸி காதல் பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்; அது அலெக்சாண்டரின் ஆன்மாவில் பலவிதமான துயரம் தோய்ந்த எண்ணங்களை எழுப்பியது. இடையில்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் சாதாரணமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டார்—ஜோயா ஃப்ளீஷின் முக அம்சங்கள், பல்வேறு அழகிகளின் முகங்களிலிருந்து, சொல்லப்போனால் அச்சு அசலாகவே, வெட்டி ஒட்டப்பட்டதுபோல் தோன்றின: அவளது மூக்கு ஒருத்தியிடமிருந்து, வாய் வேறொருத்தியிடமிருந்து, காதுகள் மூன்றாமவளிடமிருந்து பெறப்பட்டவை போலிருந்தன.

எனினும், அவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தபோது, ​​மிகவும் எரிச்சலூட்டுவதாக அமைந்தன. ஜோயா ஜகரோவ்னா பல அழகான பெண்களிலிருந்து வெட்டித் தைக்கப்பட்டவள் போலத் தோன்றினாள்; ஆனால் அவளோ, அழகிற்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாதவளாக இருந்தாள்—இது சத்தியம்! ஆயினும், அவளது மிக முக்கியமான தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், ‘தீவிரமான கீழைத்தேயக் கருநிற அழகிகள்’ என்று அழைக்கப்படும் பிரிவைச் சேர்ந்தவளாக அவள் இருந்ததுதான்.

இருப்பினும், ஜோயா ஜகரோவ்னாவின் இடைவிடாத பேச்சு காற்றில் மிதந்து வந்து அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை எட்டியது:

— “நீங்கள் பணத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா?” அமைதி.

— “வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் பணம்... அது தேவைப்படும்...” பொறுமையற்ற முறையில் ஒரு முழங்கையால் இடித்தல்.

— “T.T. அமைப்பின் மீதான ஒடுக்குமுறைக்குப் பிறகு, உங்கள் ஆசிரியர் (editor) மீண்டும் இங்கு வராமல் இருப்பதே அவருக்கு நல்லது...”

ஆனால் அந்தப் பிரெஞ்சுக்காரர் முழுமையான மௌனம் காத்தார்—ஒரு சத்தமும் இல்லை.

— “ஏனெனில் ஆவணங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டன.” அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் நடைமுறை சார்ந்த விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க முடிந்திருந்தால், T.T. அமைப்பின் அழிவு குறித்த இந்தச் செய்தி—நாம் துணிந்து கூறலாம்—அவரை நிலைகுலையச் செய்திருக்கும்; ஆனால் அவர் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்—ஒரு காதல் பாடலில் முழுமையாக லயித்துப்போன *Jeune France* இயக்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரைப் போல, அவர் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். இதற்கிடையில், அந்தச் சூழ்நிலையாலும், ஸோயி ஃப்ளெய்ஷின் விடாப்பிடியான பின்தொடர்தலாலும் எரிச்சலடைந்த அந்த பிரெஞ்சுக்காரர், கூர்மையாகக் குறுக்கிட்டார்:

— "மன்னிக்கவும்! ஆனால், நான் ஐயாவிடம் பேச ஒரு வாய்ப்பு வேண்டும்."

— "அதனால் ஒன்றும் இல்லை; என்னிடம் பேசுங்கள்..."

— "மன்னிக்கவும்; சில சமயங்களில், நான் நேரில் பேசுவதையே விரும்புகிறேன்..."

ஒரு புதர் ஜன்னல் கண்ணாடியில் அடித்துக்கொண்டிருந்தது.

புதரின் கிளைகளுக்கு ஊடாக, நுரைத்துக்கொண்டிருக்கும் அலைகளையும், மாலை ஒளியில் நனைந்து நீல நிறத்தில் அசைந்தாடும் ஒரு பாய்மரக் கப்பலையும் காண முடிந்தது; அதன் கூர்மையான இறக்கைகள் கொண்ட பாய்மரங்களால், அது மூடுபனியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு மெல்லிய பாதையை உருவாக்கியது; அந்தப் பாய்மரங்களின் மேற்பரப்பில், நீல நிற இரவு மெதுவாக அடர்த்தியாகிக்கொண்டிருந்தது.

அந்தப் பாய்மரமே முற்றிலுமாக அழிக்கப்படுவது போலத் தோன்றியது.

சரியாக அப்போது, ஒரு வாடகைக் கார் அந்தச் சிறிய தோட்டத்தின் முன் வந்து நின்றது; மூச்சுத்திணறலால் தெளிவாக அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு குண்டான மனிதனின் கனமான உடல், திறந்த வண்டியிலிருந்து நிதானமாக வெளியே வந்தது; கயிறுகளில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அரை டஜன் பொட்டலங்களால் பாரம் சுமந்துகொண்டு, அவனது விகாரமான கை ஒருவித மந்தத்துடன் தனது தோல் பணப்பையைத் தேடத் தொடங்கியது; அவன் கைக்கு அடியிலிருந்து, ஒரு குட்டையின் மீது தள்ளாடியபடி கீழே விழுந்தபோது, ஒரு சிறிய சாக்குப்பை தரையில் விழுந்தது. காகிதத்தை வேகமாக கிழித்தபோது, அந்தோனோவ்கா ஆப்பிள்கள் சேற்றில் உருண்டு விழுந்தன.

அந்தப் பெரியவர் குட்டையின் மீது தடுமாறியபடி ஆப்பிள்களைச் சேகரித்தார்; அவரது மேலங்கி படபடவெனப் பறந்தது; அவர் முனகுவது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவர் கதவைப் பூட்டியபோது, தான் வாங்கிய பொருட்களை மீண்டும் ஒருமுறை கொட்டிவிடப் பார்த்தார்.

அந்தப் பெரியவர் தோட்டத்தின் வழியாக அந்தச் சிறிய கோடைகாலக் குடிலை அணுகினார்......மஞ்சள் நிறக் கூழாங்கற்கள் விரிக்கப்பட்ட ஒரு தோட்டப் பாதையில்—காற்றால் வளைக்கப்பட்ட புதர்களின் இரு வரிசைகளுக்கு இடையே வளைந்து செல்லும் அப்பாதையில்—சென்றுகொண்டிருக்கையில், அந்தச் சோர்வூட்டும், நன்கு அறிமுகமான சூழல் மீண்டும் ஒருமுறை எங்கும் பரவியது. காதுகளை மூடும் மடிப்புகள்கொண்ட தொப்பி ஒன்றை அணிந்திருந்த அந்தத் தீய முகம்—ஏனோ, மார்பின் மீது சாய்ந்து, குனிந்த நிலையில்—அசைவற்று இருந்தது; கண்குழிகளுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த அந்தக் சிறிய கண்கள், இம்முறை எங்கும் அலைபாயவில்லை (வழக்கமாக, யாரேனும் உற்று நோக்கினால் அவை அலைபாயும்); மாறாக, அந்தக் கண்கள் சோர்வுடன் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் வழியாக வெளியே வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தன.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்தக் கண்களில்—நினைத்துப் பாருங்கள்!—ஒரு விசித்திரமான, தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியின் கீற்றைக் காண முடிந்தது; அது சோர்வும் துயரமும் கலந்திருந்தது—அது முற்றிலும் ஒரு விலங்குக்குரிய மகிழ்ச்சி: எண்ணற்ற துன்பங்களைச் சகித்த பிறகு, இதமான வெப்பத்தைப் பெறுவதிலும், சற்று உறங்குவதிலும், வயிறார இரவு உணவு உண்பதிலும் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி அது. அது ஒரு ரத்தவெறி கொண்ட விலங்கைப் போன்றிருந்தது: தன் குகைக்குத் திரும்பும்போது, ​​அந்த வேட்டையாடி விலங்கு சாதுவாகவும் மென்மையாகவும் தோன்றும்; *அதற்கும்* சாத்தியமான ஒரு தீங்கற்ற தன்மையை அது வெளிப்படுத்தும்; அப்போது, ​​அந்த விலங்கு தன் துணையை அன்புடன் முகர்ந்து பார்த்து, தன் கீச்சிடும் குட்டிகளை நக்கிவிடும்.

இவர்தானா உண்மையில் *அந்த* முக்கியப் பிரமுகர்?

ஆம்: இவரே *அந்த* முக்கியப் பிரமுகர்; ஆனால் இம்முறை, அந்தப் பிரமுகர் அச்சமூட்டுபவராக இல்லை; அவரது தோற்றம் மிகச் சாதாரணமாக உள்ளது—ஆயினும், இவர் உண்மையில் *அந்த* முக்கியப் பிரமுகரே.


— "இதோ அவர் வந்துவிட்டார்!"

— "எங்கே..."

— "லிப்பஞ்சென்கோ!.."

— "வணக்கம்..."

ஒரு மஞ்சள் நிற நாய்—செயின்ட் பெர்னார்ட் வகையைச் சேர்ந்தது—மகிழ்ச்சிப் பெருக்கோடு உறுமியவாறு அறையைக் கடந்து ஓடிவந்தது; பின்னர், மேலே குதித்து, தன் அடர்த்தியான உரோமம் கொண்ட பாதங்களை அந்தப் பிரமுகரின் மார்பின் மீது நேராக ஊன்றியது. — "விலகிச் செல், டாம்!.."

அந்த அடர்த்தியான உரோமம் கொண்ட செயின்ட் பெர்னார்ட் நாயிடமிருந்து, தான் வாங்கி வந்த பொருட்களைப் பாதுகாக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்ததால், அந்தப் பெண்மணிக்குத் தன் வீட்டுக்கு வந்த அழைப்பற்ற விருந்தினர்களைக் கவனிக்கக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை; அவரது அகலமான, தட்டையான, சதுர வடிவ முகத்தில்—நகைச்சுவையும், கையறு நிலையில் எழுந்த எரிச்சலும் கலந்த ஒரு பாவம் தென்பட்டது; ஒரு கணம்—முழுமையான குழந்தைத் தனம் ஒன்று அவர் முகத்தில் மின்னலிட்டு மறைந்தது:

— "மீண்டும் எச்சில் பட்டுவிட்டது!"

பின்னர், டாம் நாயிடமிருந்து விலக முடியாமல் திணறியவாறே, அந்தப் பெண்மணி இவ்வாறு கூவினார்:

— "ஸோயா ஜகரோவ்னா, தயவுசெய்து என்னை இந்தச் சிக்கலிலிருந்து காப்பாற்றுங்களேன்..."

ஆனால், ஒரு அகலமான, ஈரமான நாக்கு—எந்தவித மரியாதையுமின்றி—அந்தப் பெண்மணியின் மூக்கின் நுனியை நக்கியது; அப்போது அவள் ஒரு கூர்மையான அலறலை வெளிப்படுத்தினாள்—அது ஒரு கையறு நிலையின் அலறல் (எனினும், கவனியுங்கள்—சரியாக அதே கணத்தில்—அவள் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தாள்)...

— "ஓ, அந்த டாம்கா!"

ஆனால் அங்கே விருந்தினர்கள் இருப்பதை—மேலும் அந்த விருந்தினர்கள், இந்த வீட்டு நாடகத்தைப் பார்த்துப் பொறுமையின்றிச் சிரித்துக்கொண்டே காத்திருப்பதை—கண்டதும், அந்தப் பெண்மணி சிரிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, சற்றும் நாகரிகமின்றிச் சீறினாள்:

— "ஒரு கணம், ஒரு கணம்! நான் இப்போதே வருகிறேன்: நான் இதை மட்டும் செய்ய வேண்டும்..."

அவள் பேசும்போது, ​​அவளது தொங்கிய கீழ் உதடு லேசான எரிச்சலுடன் துடித்தது; அந்த உதட்டில் பின்வரும் செய்தி எழுதப்பட்டிருந்தது:

43

— "இங்கேகூட, அமைதி இல்லை..."

அந்தப் பெண்மணி ஒரு மூலைக்கு விரைந்து சென்றாள்; அங்கே அந்த மூலையிலேயே நின்று அவள் கால்களைத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தாள்: அவளால் தன் காலணிகளுக்கு மேல் அணியும் உறைகளை (galoshes) கழற்றவே முடியவில்லை—அவை புத்தம் புதியவை என்பதோடு, சற்று இறுக்கமாகவும் இருந்தன; அவள் அந்த மூலையில் இன்னும் நீண்ட நேரம் நின்றுகொண்டே, தன் மேலங்கியை (coat) கழற்றுவதைத் தாமதப்படுத்திக்கொண்டு, தன் கைகளால் இறுக்கமாக நிரப்பப்பட்டிருந்த பையின் ஆழத்தில் எதையோ துழாவினாள் (அங்கே ஒரு பன்னிரண்டு குண்டுகள் கொண்ட பிரவுனிங் கைத்துப்பாக்கி ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருப்பது போல). இறுதியாக, அந்தப் பையிலிருந்து கை வெளியே வந்தது—ஒரு குழந்தைப் பொம்மையுடன்; அது 'வான்கா'—அந்த இயந்திரப் பொம்மை.

அவள் அந்தப் பொம்மையை மேஜையின் மீது வீசினாள்.

— "இது அகலினினாவின் 'மான்க்'..." விருந்தினர்கள்—நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்—வாயைப் பிளந்து நின்றனர்.

பின்னர், தன் குளிர்ந்த கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டே, அவள் அந்த பிரெஞ்சுக்காரரை நோக்கி ஒருவித தயக்கத்துடனும் சந்தேகத்துடனும் திரும்பினாள்:

— "தயவுசெய்து... இங்கே... இங்கே." பிறகு அவள் டுட்கினிடம் கூறினாள்:

— "ஒரு நிமிடம் காத்திருங்கள்..."

நெற்றி எலும்புகள்.

— "ஸோயா ஜகரோவ்னா..."

— "என்ன?"

— "ஷிஷ்னார்ஃபெவ்—இவரைப் பற்றி எனக்குப் புரிகிறது: இளம் 'பெராய்' குழுவின் தலைவர், ஒரு தீவிரக் கலைமனம் கொண்டவர்; ஆனால் இங்கே—இந்த பிரெஞ்சுக்காரருக்கு இதில் என்ன சம்பந்தம்?"

"நீங்கள் அதிகம் தெரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினால், விரைவில் கிழவியாகிவிடுவீர்கள்," என்று அவள் ரஷ்யப் பாணியல்லாத ஒரு விதத்தில் பதிலளித்தாள்; அவளது இறுக்கமாகப் பொருத்தப்பட்ட மேலாடைக்கு (bodice) மேலே, அவளது அளவுக்கு அதிகமான மார்புகள் குலுங்கின; அவன் தன் கையில் இருந்த தெளிப்பான் பாட்டிலிலிருந்து 'ஸ்ஸ்' என்ற சத்தத்துடன் எதையோ தெளித்துக்கொண்டான். அறையில் ஒரு கனத்த வாசனை பரவியிருந்தது: அது செயற்கையாகத் தயாரிக்கப்பட்ட பல்லிலிருந்து வரும் வாசனை (பல் மருத்துவர்களின் குடியிருப்புகளில் வசித்திருப்பவர்களுக்கு இந்த வாசனை நிச்சயம் பரிச்சயமானதாக இருக்கும்—இது ஒன்றும் சுகமான வாசனை அல்ல).

அதன் பிறகு, ஜோயா ஜகரோவ்னா அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு இன்னும் நெருக்கமாக நகர்ந்து வந்தார்.

— "நீங்களெல்லாம்... ஒரே துறவிகளாக இருக்கிறீர்களே..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் உதடுகள் ஏதோ ஒருவிதமாக, கோணலாகச் சுருங்கின:

* தொகுப்பு III. 49

— "ம்ம், அந்த விஷயத்தை உங்கள் அறைத்தோழர் எப்போதோ கவனித்துவிட்டார்..."

— "நான் துறவியாக இருக்காவிட்டால் என்ன? அதனால் எந்த மாற்றமும் இல்லை; எப்படியும் வேறு யாராவது ஒருவர் துறவியாகத்தான் போகிறார்..."

பேச்சு திரும்பிய திசை ஜோயா ஜகரோவ்னாவிற்குச் சிறிதும் பிடிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவரது விரல்கள் மீண்டும் ஒருமுறை பதற்றத்துடன் வாசனைத் திரவியப் புட்டியைத் தடவத் தொடங்கின. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் புன்னகைத்தார்—அது சற்று விரும்பத்தகாத புன்னகை—பிறகு தன்னைத் திருத்திக்கொண்டார்.

— "அதுமட்டுமின்றி, உண்மையைச் சொல்லப்போனால்: அத்தகைய கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கைமுறை எனக்குச் சிறிதும் ஒத்துவராது."

ஜோயா ஜகரோவ்னா அவரது இந்தப் புதிய சிந்தனைப்போக்கை ஏற்றுக்கொண்டார்; உடனே ஒரு நயமான கிண்டல் பேச்சை உதிர்க்க அவசரப்பட்டார்:

— "அதனால்தான் நீங்கள் இவ்வளவு 'கட்டுப்பாடற்று' இருக்கிறீர்களோ—மேஜை விரிப்பு முழுவதும் சாம்பலைச் சிதறவிட்டுவிட்டீர்களே?"

— "என்னை மன்னியுங்கள்..."

— "பரவாயில்லை; இதோ உங்களுக்காக ஒரு சாம்பல் தட்டு..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஒரு புதிய பேரிக்காயைப் பறிக்கக் கையை நீட்டினார்; அவ்வாறு நீட்டியபடியே, எரிச்சலுடன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டார்:

— "எப்பேர்ப்பட்ட கஞ்சப் பிசினாறி..."

'Doyenné' வகை பேரிக்காய்கள் நிறைந்திருந்த அந்தப் பூச்சாடி—அவருக்கு அந்த வகை பேரிக்காய்கள் மீது தனிப் பிரியம் உண்டு—அந்தப் பூச்சாடி இப்போது அங்கே இல்லை என்பதை அவர் கவனித்தார்.

— "என்ன விஷயம்? இதோ சாம்பல் தட்டு இருக்கிறதே..."

— "எனக்குத் தெரியு—"

 "...நான் இங்கே 'டச்சஸ்' (Duchesse) பேரிக்காய்களுக்காக வந்திருக்கிறேன்..."

Zoya Zakharovna அவருக்கு எந்த 'டச்சஸ்' பேரிக்காய்களையும் வழங்கவில்லை.

அந்தத் தொலைவில் இருந்த அறையின் கதவுகள் முழுமையாக மூடப்பட்டிருக்கவில்லை; அரைகுறையாகத் திறந்திருந்த அந்தக் கதவு வழியாக, அவர் தணியாத பேராசையுடன் உள்ளே நோக்கினார். உள்ளே அமர்ந்திருந்த இரண்டு உருவங்கள் அவருக்குத் தெரிந்தன. அந்தச் சிறிய பிரெஞ்சுக்காரர் இடைவிடாமல் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்—அது கிட்டத்தட்ட ஒரு கலகலப்பான ஒலி போலக் கேட்டது—அதே வேளையில், மற்றொரு உருவம் அந்தப் பிரெஞ்சுக்காரரின் பேச்சை மறித்து, மந்தமான குரலில் ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தது. உரையாடலின் நடுவே, அவள் பொறுமையின்றி எழுதும் கருவிகளை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினாள்—இப்போது இதை, இப்போது அதை என மாறி மாறி எடுத்துக்கொண்டாள்—பின்னர் தன் கையை ஒரு கோணலான அசைவுடன் உயர்த்தி, தன் தலையின் பின்பகுதியைச் சொரிந்துகொண்டாள். வெளிப்படையாகவே, அந்தப் பிரெஞ்சுக்காரர் சொன்ன செய்திகள் அவளை மிகவும் தீவிரமாகவே நிலைகுலையச் செய்திருந்தன; அவளது அந்தக் கை அசைவு, முற்றிலும் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளும் ஒரு முயற்சியாகவே தோன்றியதை Alexander Ivanovich கவனித்தார்.

"பூ-பூ-பூ..."

அந்த அறையிலிருந்து மிதந்து வந்த ஒலி அதுதான்.

50

இதற்கிடையில், 'டாம்' (Tom) எனும் செயின்ட் பெர்னார்ட் (St. Bernard) நாய், தன் எச்சில் ஒழுகும் முகவாயை அந்தப் பெண்ணின் கட்டம் போட்ட துணி அணிந்த முழங்காலின் மீது வைத்து ஓய்வெடுத்தது; அவளோ, தன் சிந்தனை வேறு எங்கோ இருக்க, இயந்திரத்தனமாக அதன் உரோமங்களை வருடிக்கொடுத்தாள். அந்தத் தருணத்தில், Alexander Ivanovich-இன் கூர்ந்து நோக்கும் செயல் தடைபட்டது—Zoya Zakharovna-வால் அது தடைசெய்யப்பட்டது.

"நீங்கள் ஏன் எங்களைச் சந்திப்பதே இல்லை?"

அவர் அவளது, பற்கள் வெளியே தெரிந்த வாயை வெறித்த பார்வையுடன் நோக்கினார்—நோக்கியவாறே இவ்வாறு கூறினார்:

"ஓ, சும்மா ஒரு காரணத்திற்காகத்தான். நீங்களே சொன்னது போல—நான் ஒரு துறவி ஆயிற்றே..."

அவளது பல் இடுக்குகளில் இருந்த தங்கப் பூச்சு ஒன்று அதற்குப் பதிலாக மின்னியது:

"முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்ளாதீர்கள்." "துளியளவும் அப்படிச் செய்யவில்லை..."

"விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் அவனால் மனவருத்தம் அடைந்திருக்கிறீர்கள்..."

"ஓ, அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை..." என்று Alexander Ivanovich மறுக்கத் தொடங்கினார்; ஆனால் உடனே தன் மறுப்புரைகளை நிறுத்திக்கொண்டார்—ஏனெனில், அந்த மறுப்புகள் அவருக்குவே நம்பும்படியாகத் தோன்றவில்லை.

"விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் அவனால் மனவருத்தம் அடைந்திருக்கிறீர்கள். எல்லோருமே அவனால் மனவருத்தம் அடைகிறார்கள். பிறகு அந்த Lippanchenko உள்ளே நுழைந்தான்... அந்த Lippanchenko! அவனது நற்பெயரையே கெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறான்... ஆனால் உங்களுக்கு நிச்சயம் புரிந்திருக்கும்: Lippanchenko என்பது ஒரு அவசியமான பாத்திரம்—அவன் தானே ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு பாத்திரம் அது... அந்த Lippanchenko இல்லாவிட்டால், அவன் எப்போதோ பிடிபட்டிருப்பான்... அந்த Lippanchenko-வின் மூலமாகவே, அவன் நம் அனைவருக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு அரணை வழங்குகிறான்... ஆயினும் எல்லோரும் அந்த Lippanchenko-வை நம்புகிறார்கள்..."

சில மனிதர்களிடம் ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான குணம் இருக்கும்: அதுதான் துர்நாற்றம் வீசும் வாய்... Alexander Ivanovich மெல்ல விலகிச் சென்றார். "அவனால் எல்லோரும் மனவருத்தம் கொள்கிறார்கள்... ஆனால் என்னிடம் சொல்லுங்கள்," — ஜோயா ஜகரோவ்னா தன் வாசனைத் திரவப் புட்டியை (atomizer) நோக்கி நீட்டினாள் — "இவனைப் போன்ற ஒரு பணியாளரை வேறு எங்கே காண முடியும்? ம்? எங்கே? வேறு யார் தான் — இவன் ஏற்றுக்கொண்டது போல — சகஜமான மனித உணர்வுகள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு, இறுதி மூச்சு வரை 'லிப்பன்சென்கோ'வாகவே *வாழ்வதற்கு* ஒப்புக்கொள்வார்கள்? சொல்லுங்கள்?"

இந்த அம்மையாரே சற்று *அதிகப்படியாக* லிப்பன்சென்கோவைப் போலவே நடந்துகொள்வதாக அலெக்சாண்டர் இவானிச் தன் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டார் — ஆனால் அந்த ஆட்சேபணையை வாய்விட்டுச் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர் முடிவு செய்தார். — "நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்..." ஆனால் அவள் அவரை இடைமறித்தாள்:

— "அவனை அப்படித் தனியே விட்டுவிட்டு — இவ்வளவு ரகசியமாகவும், நழுவிச் செல்பவராகவும் நடந்துகொள்ள உங்களுக்குச் சற்றும் வெட்கமாக இல்லையா? சொல்லப்போனால், கோலேச்கா தான் துன்பப்படுகிறான்; தன் கடந்தகாலத்தின் நெருங்கிய பிணைப்புகள் அனைத்தையும் துண்டிக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறானே..."

அலெக்சாண்டர் இவானிச் வியப்புடன் நினைவுகூர்ந்தார் —

— கேள்விக்குரிய அந்த நபர், உண்மையில், கோலேச்கா தான் என்பதை: கடைசியாக அவனைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்க்காமல் எத்தனை மாதங்கள் கடந்துவிட்டன என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

— "சரி, அவன் அங்கே ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை மது அருந்தினால் என்ன? அல்லது சற்று முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டால் என்ன? அல்லது — சரி — ஏதேனும் களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டால் தான் என்ன... அது அப்படித்தான் நடக்கும்: அவனுக்கு முன்பே எத்தனையோ பேர் மதுவுக்கு அடிமையாகி அழிந்துபோயிருக்கிறார்கள், அல்லது ஒழுக்கமற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்... அதையும் அவர்கள் தங்கள் சொந்த விருப்பத்தின் பேரிலேயே செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் கோலேச்கா இதைச் செய்வது, மக்களைத் திசைதிருப்புவதற்காக மட்டுமே — லிப்பன்சென்கோ செய்தது போலவே: பாதுகாப்புக்காக, காவல்துறையின் முன் தோற்றத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக, பொதுவான லட்சியத்திற்காக — அதனால்தான் அவன் தன்னைத்தானே இப்படி அழித்துக்கொள்கிறான்."

அலெக்சாண்டர் இவானிச் அறியாமலே ஒரு நக்கலான புன்னகையை உதிர்த்தார்; ஆனால் அடுத்த கணமே, தன் மீது பாய்ந்த ஒரு அவநம்பிக்கையான, வெறுப்பு நிறைந்த பார்வையை அவர் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது:

— "என்ன?" மேலும் அவர் அவசரமாகச் சேர்த்துக்கொண்டார்:

— "இல்லை... அப்படியொன்றும் இல்லை..."

— "இது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மிகக் கொடூரமான ஒரு தியாகம்... நீங்கள் இதை நம்பாமல் போகலாம்; ஆனால் அவன் மிகக் கடுமையான ஆபத்துகளை எதிர்கொள்கிறான். அடிக்கடி நிகழும் கட்டாய மது அருந்தும் நிகழ்வுகளுக்கும், அவனது பதவி கோரும் தவிர்க்க முடியாத களியாட்டங்களுக்கும் இடையில் சிக்கி, நிகோலாய் தன்னைத் தானே காலத்திற்கு முன்பே அழித்துக்கொள்ளக்கூடும்..."

ஸோயா ஸகரோவ்னா தன்மீது சந்தேகம் கொண்டிருப்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அறிந்திருந்தார்—அதாவது, தான் லிப்பஞ்சென்கோவுடன் பல்வேறு சிறிய உணவகங்களில் அளவுக்கு அதிகமான நேரத்தைச் செலவிடுவதாகவும்; அதன் மூலம்—அவளது பார்வையில்—லிப்பஞ்சென்கோவை... பலவிதமான விஷயங்களுக்குப் பழக்கப்படுத்தி வருவதாகவும் அவள் சந்தேகித்தாள்...

— "இது, இறுதியில், மிக மோசமாக முடிந்துவிடக்கூடும்..."

எத்தகையதொரு வாழ்க்கை இது! இங்கே—இது மிக மோசமாக முடிந்துவிடக்கூடும்; அவர்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—மெல்ல மெல்லத் தன் மனநலத்தை இழந்து வருகிறார். நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் கடுமையான சூழல்களால் நசுக்கப்பட்டுவிட்டான்; அவர்களது ஆன்மாக்களில் ஏதோ ஒரு கோளாறு வேரூன்றிவிட்டது. அது காவல்துறையோ அல்ல, தன்னிச்சையான ஆட்சியோ அல்ல, ஆபத்தோ அல்ல—மாறாக, அது ஒரு வகையான ஆன்மீகச் சிதைவு. ஒருவன் தன்னைத் தானே முதலில் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ளாமல், ஒரு மகத்தான தேசியப் பணியைத் தொடங்க முடியுமா? ஒரு சொற்றொடர் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது: "கடவுள் பயத்துடனும், நம்பிக்கையுடனும் அணுகுங்கள்." ஆயினும் அவர்கள் எவ்விதப் பயமும் இன்றியே அணுகினார்கள். மேலும்—அது உண்மையாகவே நம்பிக்கையுடன்தான் இருந்ததா? அவ்வாறு அணுகியதன் மூலம், அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மீக விதியை மீறினார்கள்: அவர்கள் குற்றவாளிகளானார்கள்—வழக்கமான அர்த்தத்தில் அல்ல, நிச்சயமாக... ஆனால் ஒரு மாறுபட்ட விதத்தில்.

இருப்பினும், அவர்கள் *உண்மையாகவே* விதியை மீறினார்கள்.

— "ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸையும், அந்தப் படகுப் பயணங்களையும் நினைவுகூருங்கள்..." — இந்த இடத்தில், ஸோயா ஸகரோவ்னாவின் குரலில் உண்மையான துயரத்தின் சாயல் ஒலித்தது. — "அதன் பிறகு: அந்தப் புறம்பேச்சுகள் அனைத்தும்..."

52

— "எந்தப் புறம்பேச்சுகள்?"

அவருக்கு ஆர்வம் பிறந்தது; அவர் திடுக்கிட்டார்.

— "கோலேச்காவைப் பற்றிய புறம்பேச்சுகள்! அவனுக்குச் சந்தேகம் எழவில்லை என்று நினைக்கிறீர்களா? அவன் வேதனைப்படாமல் இருக்கிறான் என்று நினைக்கிறீர்களா? இரவில் அவன் கதறி அழவில்லை என்று நினைக்கிறீர்களா?" (அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மனதிற்குள் ஒன்றைக் குறித்துக்கொண்டார்: இரவில் அவன் *உண்மையாகவே* கதறி அழுகிறான்.) — "அவன் செய்த அத்தனை தியாகங்களுக்கும் பிறகு, அவனைப் பற்றி மற்றவர்கள் எப்படிப் பேசுகிறார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது என்று நீ நினைக்கிறாயா? அங்கே நன்றியுணர்வே இல்லை; ஒரு மனிதன் *எல்லாவற்றையும்* தியாகம் செய்திருக்கிறான் என்பதை அங்கீகரிக்கும் மனப்பான்மையும் இல்லை... அவனுக்கு அது அனைத்தும் தெரியும்; அவன் மௌனமாக இருக்கிறான் என்றாலும், அது அவனை உள்ளுக்குள்ளேயே கொன்று கொண்டிருக்கிறது... அதனால்தான் அவன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறான்... அவன்...""...அவருக்கு வஞ்சகம் செய்யவே தெரியாது... அவர் எப்போதும் பார்ப்பதற்கு மிகவும் விரும்பத்தகாத தோற்றத்துடன் இருப்பார்," — ஸோயா ஸகரோவ்னாவின் குரலில் அழுகையின் சாயல் ஒன்று மெல்லக் கலந்தது — "அவர் பார்ப்பதற்கு விரும்பத்தகாதவராகவே தெரிவார்... அந்த... துரதிர்ஷ்டவசமான தோற்றத்துடன். என்னை நம்புங்கள்: அவர் ஒரு குழந்தை — வெறும் குழந்தை..."

— "ஒரு குழந்தையா?"

— "அது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா?"

— "இல்லை," அவர் தடுமாறினார், "ஆனால்... உங்களுக்குத் தெரியுமா? அதைக் கேட்பதற்குச் சற்று விசித்திரமாக இருக்கிறது — ஏனெனில், நிகோலாய் ஸ்டெபனோவிச் குறித்து என் மனதில் பதிந்திருக்கும் பிம்பம், இதனுடன் சற்றும் பொருந்திப்போவதாகத் தெரியவில்லை..."

— "உண்மையிலேயே ஒரு குழந்தைதான்! பாருங்கள்: அந்தச் சிறிய பொம்மை — அந்த உருண்டு திரண்ட பொம்மை," — அவள் தன் கையை அந்தப் பொம்மையை நோக்கி நீட்டினாள்; அவள் கையில் அணிந்திருந்த வளையல் மின்னியது — "நீங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்வீர்கள்; அவரிடம் எத்தனையோ விரும்பத்தகாத விஷயங்களைச் சொல்வீர்கள்; ஆனால் அவரோ — அவரோ!.."

— "..."

— "அவர் சமையல்காரியின் சிறு மகளைத் தன் மடியில் அமர்த்திக்கொண்டு, அவளுடன் சேர்ந்து பொம்மைகளுடன் விளையாடுவார்... உங்களுக்குப் புரிகிறதா? அப்படியிருந்தும், அவர்கள் அவர் மீது துரோகக் குற்றம் சுமத்துகிறார்கள்... கடவுளே! அவர் பொம்மைச் சிப்பாய்களுடன் விளையாடுகிறார்!.."

— "அப்படியா! நம்பவே முடியவில்லையே!"

— "ஈயத்தால் செய்யப்பட்ட பொம்மைகளுடன்: அவர் பாரசீக வீரர்களின் பொம்மைகளை வாங்குவார்; நியூரம்பெர்க்கிலிருந்து சிறிய பெட்டிகளில் அவற்றை வரவழைப்பார்... ஆனால் — இது ஒரு ரகசியம்... அத்தகைய மனிதர்தான் அவர்!.. ஆயினும்," — அவளது புருவங்கள் கோபத்தால் கூர்மையாகச் சுருங்கின — "ஆயினும்... ஒருவேளை குழந்தைக்குரிய பிடிவாதத்திலோ அல்லது கோபத்திலோ, அவரால் எதையும் செய்துவிட முடியும்."

அவளது வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அந்தப் பெண்மணி உண்மையில் ஏதோ ஒரு சிக்கலில் ஆழமாக மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உறுதியாக நம்பத் தொடங்கினார் — இதுவரையிலும் தனக்குத் தெரியாதிருந்த ஒரு விஷயம் இது என்பதை அவர் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இப்போது அவர் அந்தச் சூசகமான குறிப்புகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினார்; அவரது பார்வை, அவர்கள் அமர்ந்திருந்த திசையை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்தது...

குறுகிய புருவங்களையுடைய அந்தத் தலை, மார்பின் மீது சாய்ந்து தொங்கியது; கண்குழிகளின் ஆழத்தில், சிறியதும், எதையோ துருவித் துளைப்பது போன்றதுமான கண்கள் மறைந்திருந்தன; அவை அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன —

53

— ஒரு பொருளிலிருந்து மற்றொரு பொருளை நோக்கித் தாவின; உதடு லேசாக நடுங்கியது; அது காற்றை உள்ளிழுத்துக்கொண்டது. அந்த முகத்தில் ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் இருந்தன: அது டட்கினுக்கு ஒரு பெரும் வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது; நினைவுகளால் பரணில் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அந்த மிகவும் விசித்திரமான ஒரு முழுமையாக அது ஒன்றுசேர்ந்தது—இரவில் அங்கே அங்குமிங்கும் உலவி, கர்ஜிக்கத் தொடங்கியது—துளையிட்டு, உறிஞ்சி, பறந்து, தனக்குள்ளிருந்தே விவரிக்க முடியாத அர்த்தங்களை, வேறு எங்கும் இல்லாத விஷயங்களை, பிழிந்து எடுத்தது.

அவன் இப்போது அந்த முகத்தோற்றத்தை உற்று நோக்கினான்—அழுத்தமூட்டுவதாகவும், இயற்கையாலேயே ஒரு கனமான பாரத்துடன் உருவாக்கப்பட்டதாகவும் அவை இருந்தன.

அந்த நெற்றி எலும்பு... —

அந்த நெற்றி எலும்பு, புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரே ஒரு பிடிவாதமான உறுதியுடன் வெளிநோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருந்தது: என்ன நடந்தாலும் சரி, எந்த விலை கொடுத்தாவது—புரிந்துகொள்ள வேண்டும், அல்லது... துண்டு துண்டாக நொறுங்க வேண்டும். அந்த நெற்றி எலும்பு அறிவையோ, சீற்றத்தையோ, துரோகத்தையோ காட்டவில்லை; சிந்தனையற்ற, உணர்வற்ற ஒரு முயற்சியை மட்டுமே காட்டியது: புரிந்துகொள்ள... ஆனாலும் அந்த நெற்றி எலும்புகளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அந்தப் புருவம் பரிதாபத்திற்குரியதாக இருந்தது: குறுகலாக, கிடைமட்டச் சுருக்கங்களால் நிறைந்து; அது அழுதுகொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.

ஆர்வத்துடன் நோண்டிப் பார்க்கும் அந்தச் சிறிய கண்கள்... —

ஆர்வத்துடன் நோண்டிப் பார்க்கும் அந்தச் சிறிய கண்கள் (அவை மட்டும் தங்கள் இமைகளைத் திறந்திருந்தால்!)—அவையும் கூட... சரி... சாதாரணச் சின்னக் கண்களாக மாறிவிடும்.

அவையும் கூட சோகமாக இருந்தன.

மேலும், காற்றை உள்ளிழுக்கும் அந்த உதடு, ஒன்றரை வயதுக் குழந்தை ஒன்று பால் குடிக்கும் உதட்டை நினைவூட்டியது—ஆம், உண்மையிலேயே! — ...அதை நினைவூட்டியது (அங்கே வாயில் உறிஞ்சும் கருவி இல்லை என்பது மட்டுமே வித்தியாசம்); அவனது உதடுகளுக்கு இடையில் ஒரு உண்மையான உறிஞ்சும் கருவி வைக்கப்பட்டிருந்தால், அந்த உதடு தொடர்ந்து உறிஞ்சும் அசைவை நிறுத்தாமல் இருந்ததில் ஆச்சரியமில்லை; ஆனால், உறிஞ்சும் கருவி இல்லாததால், இந்த அசைவு அவனது முகத்திற்கு மிகவும் அருவருப்பான தோற்றத்தைக் கொடுத்தது.

அவனைப் பாருங்கள்—பொம்மைச் சிப்பாய்களுடன் விளையாடுகிறான், அதுவும் சாதாரணமாக இல்லை!

இவ்வாறு, அந்தப் பிரம்மாண்டமான தலையை உற்று நோக்கியதில் ஒரே ஒரு விஷயம்தான் தெரியவந்தது: அது குறைமாதத்தில் பிறந்த ஒரு குழந்தையின் தலை; ஏதோ ஒரு அற்ப மூளை, அதன் வயதுக்கு முன்பே, கொழுப்பு மற்றும் எலும்பு வளர்ச்சிகளால் படிந்து போயிருந்தது; மேலும், நெற்றி எலும்பு கனமான புருவ மேடுகளின் வடிவில் அளவுக்கு அதிகமாக வெளிநோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருந்த வேளையில் (கொரில்லாவின் மண்டையோட்டைக் கவனியுங்கள்), அந்த எலும்பிற்குக் கீழே, ஒருவேளை, 'மூளை மென்மையாதல்' என்று பொதுவாக அறியப்படும் ஒரு விரும்பத்தகாத செயல்முறை நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

உள்ளத்தின் பலவீனமும் காண்டாமிருகத்தைப் போன்ற பிடிவாதமும் இணைந்த இந்தக் கலவையே, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிற்குள் ஒரு கலப்பின உயிரினத்தை உருவாக்கியிருக்கலாமோ? அந்தப் பிரமை வளர்ந்தது—இரவு நேரங்களில்: அங்கே, அடர் மஞ்சள் நிறச் சுவர் காகிதத்தின் ஒரு பகுதிக்கு எதிரே, அது ஒரு அசல் மங்கோலியனைப் போல அவனைப் பார்த்து இளித்துக்கொண்டிருக்கும்.

அவன் அவ்வாறே நினைத்தான்; மேலும் அவன் காதுகளில், அந்தச் சொற்கள் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டன:

— "வான்கா-வஸ்தாங்கா... அவன் இரவில் அலறுகிறான்... அவன் நியூரம்பெர்க்கிலிருந்து சிறிய பெட்டிகளை வரவழைக்கிறான்... ஒரு அசல் குழந்தை..."

இதனுடன், அவனது சொந்த எண்ணங்களும் பின்வருமாறு இணைந்துகொண்டன:

— "அவன் தன் சொந்த நெற்றியாலேயே பிறரின் நெற்றிகளைத் தகர்க்கிறான்... அவன் ரத்தக்காட்டேரித் தன்மையைக் கடைப்பிடிக்கிறான்... அவன் தன்னைச் சீரழிவில் ஆழ்த்திக்கொள்கிறான்... மேலும்—அவன் பிறரையும் அழிவின் படுகுழிக்குள் இழுத்துச் செல்கிறான்..."

மீண்டும், அந்தச் சொற்கள் ஆழமாகப் பதிந்தன:

— "ஒரு குழந்தை..."

ஆனால் அவை அவன் காதுகளில் மட்டுமே பதிந்திருந்தன: ஜோயா ஜகரோவ்னா ஏற்கனவே அந்த அறையை விட்டு வெளியேறிவிட்டிருந்தாள்.

இது நல்லதல்ல...

எத்துணை விசித்திரமானதொரு விஷயம்!

இதுநாள் வரை, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சுடனான தனது தொடர்புகளில், ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்ணின் நடத்தை எப்போதுமே வெறும் கடமை உணர்வின் வடிவத்தையே கொண்டிருந்தது—அதுவும், எல்லை மீறிய, ஒருவித வெறித்தனமான கடமை உணர்வாகவே அமைந்திருந்தது. மாதக்கணக்கில்—மீண்டும் மீண்டும், எண்ணற்ற மாறுபட்ட வடிவங்களில்—அந்தப் பெண் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சைச் சுற்றிப் புகழ்ச்சி எனும் சிக்கலான வலைப்பின்னலை நெய்து வந்தாள்; அந்தப் புகழ்ச்சியை *நம்ப வேண்டும்* என்ற ஓர் உந்துதல் அவனுக்குள் எழுந்தது.

மேலும், அவன் அந்தப் புகழ்ச்சியை *நம்பவும் செய்தான்*.

அவன் அந்தப் பெண்ணை வெறுத்தான்; அவள் மீது அவனுக்கு ஒருவித உடல்ரீதியான அருவருப்பு ஏற்பட்டது. அதைவிட மேலாக: அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின் கடந்த சில நாட்களாக அவளிடமிருந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தான்; எல்லாவற்றின் மீதும் ஏற்பட்டிருந்த நம்பிக்கையிழப்பால் உருவான ஒரு வேதனையான நெருக்கடியை அவன் அப்போது தாங்கிக்கொண்டிருந்தான். ஆயினும் அந்தப் பெண் அவனை எங்கு சென்றாலும் பின்தொடர்ந்து வந்தாள்; பல சமயங்களில், அவன் அவள் மீது ஒரு ஏளனப் பார்வையை வீசுவான்—அது மிகவும்......அப்பட்டமான தூண்டுதல்கள்; அந்த நபர் இச்சவால்களை — ஒரு நக்கலான சிரிப்புடன் — சலனமற்று ஏற்றுக்கொண்டார். அந்தச் சிரிப்பிற்கான காரணத்தை அவர் அந்நபரிடம் கேட்டிருந்தால், அந்நபர் இவ்வாறு பதிலளித்திருப்பார்:

— "அது உன்னைக் குறித்தது."

ஆனால், அந்த நபர் சிரித்தது — அவர்கள் இருவரும் இணைந்து மேற்கொண்டிருந்த அந்த முயற்சியைப் பார்த்துத்தான் — என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.
$$$55

அவர்களுடைய கட்சியின் திட்டம் சரியற்றது, அருவமானது, மற்றும் குருட்டுத்தனமானது என்று அவன் அவளிடம் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவான்—அவளும் அதை ஒப்புக்கொள்வாள்; ஆனாலும், அந்தத் திட்டத்தை வரைவதில் அவளே ஒரு பங்கு வகித்திருந்தாள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அந்தத் திட்டத்தில் ஏதேனும் ஒரு ஆத்திரமூட்டும் செயல் பின்னப்பட்டிருக்கலாமோ என்று அவன் கேட்டிருந்தால், அவள் இவ்வாறு பதிலளித்திருப்பாள்:

— "இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை: அப்பட்டமான துணிச்சல்..."

இறுதியாக, அவன் தனது மறைஞானக் கொள்கையால் அவளைத் திகைக்க வைக்க முயன்றான்—"சமூகம்" மற்றும் "புரட்சி" என்பவை வெறும் அறிவின் பிரிவுகள் அல்ல, மாறாக அவை பிரபஞ்சத்தின் தெய்வீகக் கோட்பாடுகள் என்ற அவனது கூற்று அது. மறைஞானத்தில் அவளுக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை; அவள் கவனமாகக் கேட்டாள்—புரிந்துகொள்ளவும் முயன்றாள்.

ஆனால் அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

இருந்தும்—இருந்தும்: அவள் அவனுக்கு முன்னால் நின்று, அவனது எல்லா எதிர்ப்புகளையும், அவனது எல்லா தீவிரமான முடிவுகளையும் பணிவான மௌனத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்; அவள் அவன் தோளில் தட்டிவிட்டு, ஒரு சிறிய மதுக்கடைக்கு அவனை இழுத்துச் செல்வாள். அங்கே, ஒரு சிறிய மேசையில் அமர்ந்து, அவர்கள் தங்கள் காக்னாக்கை உறிஞ்சிக் குடிப்பார்கள்; சில சமயங்களில், இயந்திரங்களின் சீரான இரைச்சலுக்கு மத்தியில், அவள் அவனிடம் சொல்வாள்:

— "சரி? என்னைப் பொறுத்தவரை—நான் யார்? ஒன்றுமில்லை... நான் வெறும் ஒரு நீர்மூழ்கிக் கப்பல்; ஆனால் நீ—நீ எங்கள் போர்க்கப்பல், திறந்த கடலுக்காகக் கட்டப்பட்ட ஒரு மாபெரும் கப்பல்..."

இருப்பினும், அவள் அவனைப் பரணுக்குள் ஓட்டிச் சென்றிருந்தாள்; அங்கே அவனை ஓட்டிச் சென்றதும், அவனை அங்கே பத்திரமாக அடைத்து வைத்திருந்தாள். அந்தப் போர்க்கப்பல் கப்பல் கட்டும் தளத்தில்—பணியாளர்கள் இல்லாமலும், பீரங்கிகள் இல்லாமலும்—காணப்பட்டது; அந்த சமீபத்திய வாரங்கள் முழுவதும், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் "பயணங்கள்" ஒரு மதுக்கடையிலிருந்து அடுத்த மதுக்கடைக்குச் செல்வதோடு மட்டுமே சுருங்கிவிட்டன. இந்த வாரக்கணக்கிலான எதிர்ப்புகளின் போது, அந்தப் பெண்மணி அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை ஒரு குடிகாரனாக மாற்றிவிட்டாள் என்று சொல்லலாம்.

அவள் அவனை உபசரிப்புடன் வரவேற்றாள்; ஆயினும், அவர்களுடைய பல்வேறு உரையாடல்களிலிருந்து, ஒரே ஒரு மறுக்க முடியாத எண்ணம் மட்டுமே அவனிடம் நிலைத்திருந்தது: அதாவது, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிற்கு திடீரென்று ஒரு தீவிர உதவி தேவைப்பட்டால், அதை வழங்குவது இந்த அம்மையாரின் கடமையாகும். இவையெல்லாம், இயல்பாகவே, மௌனமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தன; இருந்தபோதிலும், தனக்காக உதவிகளையோ சலுகைகளையோ ஏற்றுக்கொள்வதை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அஞ்சினான்.

இன்றுதான் அந்த வாய்ப்பு இறுதியாகக் கிடைத்திருந்தது.

அந்த விவகாரத்தை முடிச்சு அவிழ்த்துத் தீர்த்து வைப்பதாக அவன் அப்லேயுகோவிடம் வாக்குறுதி அளித்திருந்தான்—அதை அவன் நிச்சயம் செய்து முடிப்பான்: இயல்பாகவே, அந்தப் பெண்மணியின் உதவியுடன். சூழ்நிலைகளின் ஒரு விசித்திரமான, தலைவிதி சார்ந்த சங்கமம் அப்லேயுகோவை முற்றிலும் குழப்பமான, புதிரானதொரு நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டிருந்தது. அந்த முழு விவகாரச் சிக்கலையும் அவன் அந்த 'முக்கியப் பிரமுகரிடம்' (Personage) தனிமையில் விவரிப்பான்—அந்தப் பிரமுகரோ, தான் ஒரு கூர்மையான மதிநுட்பம் கொண்ட மனிதராக இருப்பதால், அதை எப்படி அவிழ்த்துத் தீர்ப்பது என்பதை நிச்சயம் அறிந்திருப்பார்.

இங்கே அவன் வந்திருப்பதற்கு ஒரே காரணம், அப்லேயுகோவிடம் அவன் அளித்திருந்த வாக்குறுதி மட்டுமே; ஆனால் இப்போது—ம்ம், இதைப் பாருங்கள்...

அவனை நோக்கி அந்தப் பிரமுகர் பேசிய தொனி, மிகவும் அவமதிப்பானது போலத் தோன்றும் வகையில் மாறியிருந்தது; அந்தப் பிரமுகர் அந்த கோடைக்கால இல்லத்திற்குள் முதன்முதலில் நுழைந்த கணத்திலிருந்தே அவன் இதை உணர்ந்திருந்தான். அந்தப் பிரமுகரின் பேச்சுத் தொனி முற்றிலும் அடையாளம் தெரியாத வகையில் மாறியிருந்தது—அது விரும்பத்தகாததாகவும், இழிவானதாகவும், இறுக்கமானதாகவும் இருந்தது (நிறுவனத் தலைவர்கள் தங்களை நாடி வரும் மனுதாரர்களை வரவேற்கும் தொனி அது; ஒரு செய்தித்தாள் ஆசிரியர், தீவிபத்துகள் மற்றும் திருட்டுச் சம்பவங்கள் குறித்த செய்திகளைச் சேகரிக்கும் சாதாரண நிருபரை வரவேற்கும் தொனி அது; அல்லது ஒரு அறங்காவலர், சோல்விசெகோட்ஸ்கிலோ அல்லது சாரெப்தாவிலோ உள்ள ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியர் பணிக்கு விண்ணப்பிக்கும் வேட்பாளரிடம் பேசும் தொனி அது...).

ம்ம்—இதைப் பாருங்கள்!

உண்மையிலேயே: அந்த பிரெஞ்சுக்காரருடன் (அவர் அதற்குள் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருந்தார்) உரையாடிய பிறகு, அந்தப் பிரமுகர்—அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சுடன் வழக்கமாகப் பழகும் முறைக்கு மாறாக—தனது தனி அறையிலிருந்து வெளியே வரவில்லை; மாறாக, அங்கேயே தனது எழுதும் மேசைக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்தார். அதன் விளைவு—மிகவும் அவமதிப்பான வகையில்—இப்படி அமைந்தது: அந்த அறையில் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இருப்பதே தெரியாதது போலிருந்தது; அவர் ஒரு அறிமுகமான நபர் அல்லாமல்—கடவுளுக்கே வெளிச்சம்!—நேரத்தைக் கழிக்க வந்த ஏதோ ஒரு பெயர் தெரியாத மனுதாரர் போலக் கருதப்பட்டார். ஏனெனில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டுட்கின் என்பவன், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'பிடிபடாதவன்' (The Elusive One) என்று அழைக்கப்பட்டவன் ஆச்சே; அவனது கட்சிப் புனைப்பெயர் ரஷ்யா முழுவதும் மட்டுமல்லாமல், வெளிநாடுகளிலும் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது. மேலும்—இவை அனைத்தையும் தாண்டி—பிறப்புரிமையின் அடிப்படையில், அவன் ஒரு பரம்பரை உயர்குடிப் பெருமகன் ஆச்சே... ஒரு முக்கியப் பிரமுகர்—ஒரு முக்கியப் பிரமுகர்... *ம்ம்-ம்ம்*; அத்தகைய ஒரு முக்கியப் பிரமுகரின் முன் தோன்றுவதை—அவன் ஒரு *கௌரவமாகவே* கருதியிருந்தான்...

இருள் கவிந்துகொண்டிருந்தது: ஒரு ஆழ்ந்த நீல நிற இருள். செறிந்து வந்த இருளுக்கு நடுவே—அந்தச் சிறிய அலுவலகத்தின் மங்கலான ஒளியில்—அந்த 'முக்கியப் புள்ளியின்' உருவம், அவர் அணிந்திருந்த ஜாக்கெட்டின் துணிக்கு ஊடே ஒரு அருவருப்பான மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிர்ந்தது. அவரது சதுர வடிவத் தலை மேஜையின் மீது தாழ்ந்து குனிந்திருந்தது (அவரது கூன் விழுந்த முதுகுக்கு மேலே, சாயமிடப்பட்ட தலைமுடியின் ஒரு பகுதி மட்டுமே தெரிந்தது); இது அவரது அகன்ற, தசைப்பிடிப்புள்ள முதுகையும்—அநேகமாக, கழுவப்படாத கழுத்தையும்—வெளியே காட்டியது. அந்த முதுகு வெளியே பிதுங்கி வருவது போலவும், தன்னைத் தானே வலுக்கட்டாயமாக வெளிப்படுத்திக்கொள்வது போலவும் தோன்றியது; ஆயினும் அது தன்னை ஒரு விசித்திரமான முறையில் வெளிப்படுத்திக்கொண்டது—வெறும் நாகரிகமற்ற முறையில் மட்டுமல்ல, மாறாக... ஏதோ ஒரு வகையில்... ஏளனம் செய்வது போலவும் இருந்தது. அவர் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து பார்க்கையில், அந்தச் சிறிய அலுவலகத்தின் மங்கலான ஒளியிலிருந்து, அந்தத் தாழ்ந்த, கூன் விழுந்த வடிவங்கள்—அதாவது அந்தத் தோள்பட்டையும் முதுகும்—ஒரு திமிர் பிடித்த, ஏளனமான துடுக்குத்தனத்துடன் தன்னை முறைத்துப் பார்ப்பது போல அவருக்குத் தோன்றியது. அவரோ...

...மனதிற்குள்ளேயே அவற்றை நிர்வாணமாக்கினார்; ஹார்ஸ்ராடிஷ் (horseradish) சாஸின் கீழ், பால் குடிக்கும் பன்றிக் குட்டியின் தோல் எவ்வளவு எளிதாக நெகிழுமோ, அதே எளிமையுடன் நெகிழும், எண்ணெய்ப் பசையுள்ள தோல் அடுக்குகளை அவர் கற்பனை செய்து பார்த்தார்; ஒரு கரப்பான் பூச்சி சடசடவென ஓடி மறைந்தது (தெளிவாகவே, அங்கே அவை கூட்டம் கூட்டமாக மொய்த்திருந்தன); அவருக்குள் ஒரு கடும் அருவருப்பு உணர்வு மேலெழுந்தது—உடனே அவர் துப்பினார்.

திடீரென்று, கழுத்திலிருந்த ஒரு கொழுத்த தோல் மடிப்பு—முதுகுக்கும் தலையின் பின்பகுதிக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்டிருந்த அது—முகமற்ற ஒரு புன்னகையைப் போல வெளியே பிதுங்கித் தெரிந்தது; அங்கே இருந்த கைப்பிடி நாற்காலியில் ஏதோ ஒரு அரக்கன் சாய்ந்து அமர்ந்திருப்பது போல அது காட்சியளித்தது. அந்தக் கழுத்துப் பகுதியே ஒரு முகத்தின் தோற்றத்தை அடைந்தது போலிருந்தது—மூக்கோ கண்களோ இல்லாத ஒரு அரக்க முகம் நாற்காலியில் சாய்ந்திருப்பது போல; மேலும், கழுத்துத் தோலின் அந்த மடிப்பு, பற்களற்ற, அகலமாகப் பிளந்த ஒரு வாயாக உருமாறியது போலத் தோன்றியது.

அங்கே, அகல விரித்த கால்களின் மீது ஊன்றிக்கொண்டு, கோணலான பாதங்களைக் கொண்ட ஒரு விசித்திரமான உருவம், இயல்புக்கு மாறான, முறுக்கிய நிலையில் பின்னால் சாய்ந்திருந்தது—அறையின் மங்கலான இருளுக்குள் அது மறைந்துபோயிருந்தது. "சீ—எவ்வளவு அருவருப்பு!"

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உடல் சிலிர்க்க, முதுகைத் திருப்பிக்கொண்டார்.

 ...அவன் தன் முதுகைத் திருப்பிக்கொண்டான்; ஒருவித சுயாதீனமான பாவனையுடன் தன் மீசையை முறுக்கத் தொடங்கினான்; தான் ஏதோ மனவருத்தம் அடைந்திருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ள அவன் விரும்பினான், ஆனால் அவனால் சுயாதீனமானவனாக மட்டுமே காட்சியளிக்க முடிந்தது; அவன் தன் மீசையை முறுக்கிய பாவனை எத்தகையதென்றால்—அவன் ஒரு தனிப் பொருளாகவும், அவனது முதுகு முற்றிலும் வேறொரு பொருளாகவும் இருப்பது போலிருந்தது. அவன் ஆவேசத்துடன் வெளியேறி, கதவை ஓங்கிச் சாத்தியிருக்க வேண்டும்; ஆயினும் அங்கிருந்து கிளம்புவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் வாழ்க்கையின் அமைதி, இந்த உரையாடலையே சார்ந்திருந்தது; ஆகையால்—கதவைச் சாத்திக்கொண்டு வெளியேறுவது என்பது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத விஷயமாக இருந்தது; எனவே—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் அந்த 'முக்கியப் பிரமுகரின்' கருணைக்கு முழுமையாக ஆட்பட்டவனாகவே அங்கேயே தங்கிவிட்டான்.

நாம் குறிப்பிட்டது போலவே, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் முதுகை மற்றவரின் முதுகுக்குப் பின்னால் திருப்பிக்கொண்டிருந்தான்; ஆயினும் அந்த முதுகு—கழுத்தின் பின்பகுதியில் மடிப்புகளுடன் கூடிய அந்தத் தசைப்பிடிப்புள்ள முதுகு—எல்லாவற்றையும் மீறி, ஒருவித ஈர்க்கும் சக்தியைக் கொண்டதாகவே விளங்கியது; எனவே அவன் அந்த முதுக்கை நோக்கித் திரும்பினான்: அவனால் திரும்பாமல் இருக்கவே முடியவில்லை... அந்தத் தருணத்தில், அந்த 'முக்கியப் பிரமுகரும்' தன் இருக்கையில் சட்டென்று திரும்பினார்: முன்னால் சாய்ந்து, நேராக உற்று நோக்கியவாறு இருந்த அவரது குறுகிய நெற்றியுடைய தலை—தன்னைத் துரத்தி வரும் எவர் மீதும் தன் கோரைப்பற்களைப் பாய்ச்சத் தயாராக இருக்கும் ஒரு காட்டுப்பன்றியைப் போலக் காட்சியளித்தது; அவர் திரும்பினார்—பின்னர் மீண்டும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார். அவர் திரும்பிய அந்தச் சைகையே மிகத் தெளிவாகப் பறைசாற்றியது—அது, ஒருவரை அவமதிப்பதில் அவருக்கு இருந்த தூய, கலப்படமற்ற விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தியது. ஆயினும் அந்தச் சைகை அதைவிட அதிகமான ஒன்றையே வெளிப்படுத்தியது. தன் முதுகின் மீது பதிந்திருந்த பார்வையில் அந்த 'முக்கியப் பிரமுகர்' ஏதோ ஒன்றைக் கண்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், சிமிட்டிக்கொண்டிருந்த அவரது சிறிய கண்களில் தெரிந்த பார்வை, ஒருவிதக் கடுமையான நக்கலுடன் பின்வருமாறு உணர்த்தியது:

— "என்ன? என்ன? என்ன... அப்படியா சங்கதி, ஐயா?"

58

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் சட்டைப்பைக்குள் தன் கையை வைத்து, முஷ்டியை இறுக முடிந்துகொண்டான். பின்னர் மீண்டும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

கடிகாரம் தொடர்ந்து 'டிக்-டிக்' என ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இரண்டு முறை தனித்தனியாக முனகினான்; தன் பொறுமையின்மை அந்த 'தரப்பினருக்கு' (Party) உணர்த்தப்பட வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான் (அவன் தன் நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நிற்க வேண்டியிருந்தது, அதே சமயம் அந்தத் தரப்பினருக்கு அதிக மனவருத்தத்தை ஏற்படுத்திவிடவும் கூடாது; ஏனெனில், ஒருவேளை அவன் அந்தத் தரப்பினரை அவமதித்துவிட்டால்—அந்த அவமதிப்பின் காரணமாகவே—நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அதன் பின்விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும்)... ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் முனகிய சத்தம், தன் ஆசிரியருக்கு முன்னால் நிற்கும் ஒரு பள்ளிச்சிறுவனின் பயந்த, நடுக்கம் கலந்த மெல்லிய கீச்சொலியைப் போலவே வெளிப்பட்டது. அவனுக்கு என்னதான் ஆகியிருந்தது? இந்தத் தயக்கம் எங்கிருந்து முளைத்தது? அவர் கட்சியைச் சற்றும் கண்டு அஞ்சவில்லை; மாறாக, அங்கே, அந்தச் சுவர் காகிதத்தின் மீது உருவெடுத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மாயத்தோற்றத்தையே அவர் அஞ்சினார்—நிச்சயமாகக் கட்சி அமைப்பை அல்ல...

கட்சி தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தது.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீண்டும் ஒரு முனகல் ஒலியை எழுப்பினார். மீண்டும் ஒருமுறை. இம்முறை, கட்சி பதிலளித்தது.

"ஒரு கணம் பொறுங்கள்..."

எத்தகைய தொனி அது! எத்துணை வறட்டுத்தன்மை!

இறுதியில், கட்சி பாதி எழுந்திருந்து பின்னால் திரும்பியது; ஒரு கனத்த கை காற்றில் அழைக்கும் பாவனையில் அசைந்தது:

"உள்ளே வாருங்கள்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன்னை முற்றிலும் நிலைகுலைந்த நிலையில் கண்டார்; ஏற்கனவே அனைத்து எல்லைகளையும் கடந்திருந்த அவரது சீற்றம்—மிகவும் சாதாரணமான வார்த்தைகளைக் கூட நினைவுகூர இயலாத ஒரு பதற்றமான இயலாமையாக வெளிப்பட்டது:

"நான்... பாருங்கள்... நான் வந்திருக்கிறேன்..."

"?"

"உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்—அல்லது தெரியாமலும் இருக்கலாம்... என்ன நரகமடா இது!..." பின்னர், மிகத் திடீரென்று, அவர் அதை ஒரு சுருக்கமான அறிவிப்போடு முடித்துக்கொண்டார்:

"குழந்தைக்கு உணவு தேவை..."

ஆனால் கட்சி—அந்தச் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டு (அந்த உருவத்தை அங்கேயே, அந்த நாற்காலியிலேயே, துளியும் இரக்கமின்றி நெரித்துக் கொன்றுவிடத் தயாராக இருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது)—கடிக்கப்பட்ட நகம் ஒன்றால் மேஜையின் மீது ஒரு தாளத்தை எழுப்பியது; அதன் முகத்தில் முழுமையான, வாட்டி வதைக்கும் ஒரு இகழ்ச்சிப் பார்வை குடிகொண்டிருந்தது. ...மேலும் அது மந்தமான குரலில் கர்ஜித்தது:

— "நான் உங்களை எச்சரிக்க வேண்டும்... நீண்ட விளக்கங்களைக் கேட்பதற்கு இன்று என்னிடம் நேரமில்லை. ஆகையால்..."

என்ன ஆச்சரியம்!

— "ஆகையால், என் அன்பிற்குரியவரே, நீங்கள் இன்னும் துல்லியமாகவும் சுருக்கமாகவும் உங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்குமாறு நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன்..."

59

மேலும், தன் முகவாய்க்கட்டையைத் தன் குரல்வளையின் மீது ஆழமாக அழுத்தியவாறு, அந்தப் பெண்மணி ஜன்னல்களுக்கு வெளியே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்; அந்த ஒளியற்ற வெளியிலிருந்து, சலசலக்கும் உதிர்ந்த இலைகளின் கற்றைகள் உள்ளே பாய்ந்து வந்தன.

— "சொல்லுங்கள்—எப்போது முதல் நீங்கள் இந்த... இந்த *தொனியை* கைக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திடீரெனக் கேட்டுவிட்டார்—அது வெறும் நையாண்டித் தொனியில் மட்டுமல்லாமல், ஏதோ ஒருவித வியப்பு கலந்த உணர்வோடும் வெளிப்பட்டது.

ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அவரை மீண்டும் இடைமறித்தாள்—மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒரு விதத்தில் அவரை இடைமறித்தாள்:

— "சரி? தொடருங்கள்."

மேலும் அவள் தன் கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டாள். — "எனது விவகாரம்..." — என்று கூறியவர் தடுமாறினார்...

— "என்ன? தொடர்ந்து பேசுங்கள்..."

— "மிகப் பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாக மாறிவிட்டது..."

ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அவரை மூன்றாவது முறையாக இடைமறித்தார்:

— "அதன் முக்கியத்துவத்தின் அளவை நாம் பின்னர் விவாதிக்கலாம்." என்று கூறி, அவர் தன் கண்களைச் சுருக்கினார்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின் — அவரால் புரிந்துகொள்ளவே முடியாத ஒருவித குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து — முகம் சிவந்தார்; மேலும், தன்னால் இனி ஒரு வார்த்தைகூட வாயைத் திறந்து பேச இயலாது என்று உணர்ந்தார். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மௌனமானார்.

அந்தப் பெண்மணியும் மௌனமாகவே இருந்தார்.

உதிர்ந்து விழும் இலைகள் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் மீது மோதின: சிவந்த நிற இலைகள், கண்ணாடியைத் தாக்கிவிட்டு கீழே பறந்து விழுகையில், ஒன்றுக்கொன்று ஏதோ கிசுகிசுத்துக்கொள்வது போலத் தோன்றின; வெளியே, மரக்கிளைகள் — காய்ந்துபோன எலும்புக்கூடுகள் போல — ஒரு கருமையான, மூடுபனி படர்ந்த வலைப்பின்னலை உருவாக்கியிருந்தன; தெருவில் காற்று வீசியது: அந்தக் கருமையான வலைப்பின்னல் ஆடத் தொடங்கியது; அது ஒருவித ரீங்கார ஒலியை எழுப்பத் தொடங்கியது. தெளிவற்ற முறையிலும், கையறு நிலையிலும், வார்த்தைகள் தடுமாற, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த 'அப்லேயுகோவ்' சம்பவத்தை விவரித்தார். ஆனால் அவர் கதையில் மேலும் ஆழ்ந்துபோக — தனது பேச்சின் கோர்வையில் ஏற்பட்ட தடுமாற்றங்களைக் கடந்து — அந்தப் பெண்மணியின் முகபாவனை மேலும் வறண்டு, கடுமை அடைந்தது: அவரது நெற்றி மேலும் உணர்ச்சியற்றதாக மாறியது — முதலில் சுருங்கியது, பின்னர் மீண்டும் தளர்ந்து இயல்பானது; அவரது சதைப்பிடிப்புள்ள சிறிய உதடுகள், வழக்கமாகச் செய்யும் உறிஞ்சும் அசைவை நிறுத்தின; மேலும், அந்தத் தூண்டுதலாளர் (provocateur) மோர்கோவின் கதையில் தோன்றும் அந்தத் தருணத்தில், அந்தப் பெண்மணி தனது புருவங்களை அர்த்தபுஷ்டியுடன் உயர்த்தினார்; மேலும் தனது மூக்கைச் சுளித்து ஒரு கூர்மையான அசைவை வெளிப்படுத்தினார் — அது எவ்வாறிருந்தது என்றால், அந்தத் தருணம் வரை அவர் கதை சொல்பவரின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்ப முயன்றது போலவும், ஆனால் அந்தத் தருணத்திலிருந்து, கதை சொல்பவர் மனசாட்சியே அற்றவராக மாறிவிட்டது போலவும் தோன்றியது; அத்தகைய சூழலில், அந்தப் பெண்மணியால் தாங்கிக்கொள்ள முடிந்த சகிப்புத்தன்மையின் எல்லைகள் அனைத்தும், அந்தத் தருணத்தில் முற்றிலுமாக மீறப்பட்டுவிட்டன; மேலும் அவரது பொறுமை...—...இறுதியில் அவர் பொறுமை இழந்தார்:

— "என்ன? தெரிகிறதா? நீங்கள் என்னதான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்கள்?" அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திடுக்கிட்டார்.

— "நான் சரியாக *என்ன* சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?"

— "ஒன்றுமில்லை; தொடர்ந்து பேசுங்கள்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மிகுந்த விரக்தியுடன் உரக்கக் கூவினார்:

— "ஆனால் நான் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேனே! இனி நான் கூடுதலாகச் சொல்வதற்கு என்னதான் பாக்கி இருக்கிறது?"

பின்னர், தன் முகவாய்க்கட்டையைத் தன் தொண்டைக்குள் ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டு, அந்தப் பெண்மணி தன் பார்வையைத் தாழ்த்தினார்; முகம் சிவந்தார், பெருமூச்சுவிட்டார். பிறகு, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மீது ஒரு குற்றஞ்சாட்டும், இமைக்காத பார்வையை (அது துயரம் நிறைந்த ஒரு பார்வை) நிலைநிறுத்தினார்; பின்னர்—மிகவும் மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தார்:

— "அது சரியல்ல... மிகவும், மிகவும் தவறு... நீங்கள் உங்களைப் பற்றியே வெட்கப்பட வேண்டும்!"

அடுத்த அறையில், ஸோயா ஜகரோவ்னா ஒரு விளக்கோடு தோன்றினார்; வேலைக்காரப் பெண்ணான மலான்யா மேஜையை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டிருந்தாள்—சிறிய மதுக் கோப்பைகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தாள். உணவு உண்ணும் அறைக்குள் திரு. ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் தோன்றினார்; அவரது 'டெனர்' குரல், சிறிய முத்துக்களின் மழையைப் போலப் பொழிந்தது—ஆயினும் அந்த முத்துக்கள் அனைத்தும்... ஒரு "இளம் பாரசீகரின்" உச்சரிப்பால் கனத்துப்போயிருந்தன. ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் ஒரு பூச்சாடியின் பின்னால் மறைந்திருந்ததால் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இவை அனைத்தையும் சற்றுத் தொலைவிலிருந்து—ஒரு கனவில் காண்பது போல—கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது—அவர் அளவற்ற அச்சத்தை உணர்ந்தார். "நீங்கள் வெட்கப்பட வேண்டும்" என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், தன் கன்னங்களில் ஒரு கடும் வெட்கம் பரவுவதை அவரால் தெளிவாக உணர முடிந்தது; தனக்கு எதிரே நின்ற அந்த அச்சுறுத்தும் நபரின் வார்த்தைகளுக்குள்—பேரழிவு விளைவிக்கக்கூடிய ஆற்றல் கொண்ட—ஒரு வெளிப்படையான மிரட்டல் ஒளிந்திருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் நாற்காலியில் அறியாமலேயே சற்றே நெளிந்தார்; தன் கடந்தகாலத் தவறுகளில் ஒன்றை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்—உண்மையில், அது ஒரு தவறு என்றே சொல்ல முடியாத ஒன்றுதான்.

அது விசித்திரமாக இருந்தது: அந்தப் பெரியவரின் குரலில் ஒலித்த மறைமுக மிரட்டலுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்றோ, அல்லது தன்னை நோக்கிப் பயன்படுத்தப்பட்ட "வெட்கக்கேடான" என்ற வார்த்தையின் துல்லியமான பொருள் என்னவென்றோ கேட்க அவருக்குத் துணிவு வரவில்லை. அந்த வார்த்தையை—"வெட்கக்கேடான"—அவர் அப்படியே முழுமையாக விழுங்கிக்கொண்டார்.

— "அப்படியென்றால், இந்த... 'தூண்டுதல் கடிதம்' குறித்து நான் அப்லேயுகோவிடம் என்னதான் சொல்வது?" இதைக் கேட்டதும், அந்தப் பெருமகனாரின் புருவங்கள் ஆழமாகச் சுருங்கின:

61

— " 'தூண்டுபவரின் கடிதம்' என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்? இது ஒரு தூண்டுபவரின் கடிதமே அல்ல... அந்தத் தவறான எண்ணத்தை நான் உங்கள் மனதிலிருந்து அகற்ற வேண்டும். அப்லேயுகோவுக்கு எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதம், என் சொந்தக் கையாலேயே எழுதப்பட்டது."

இந்தக் கடுஞ்சொற்கள், கோபம், பழிச்சொல் மற்றும் காயப்பட்ட தன்மானம் ஆகிய அனைத்தையும் கடந்த ஒரு கண்ணியத்துடன் வெளிவந்தன—அது தன்னைத்தானே கடந்த ஒரு கண்ணியம்; இப்போது அது பணிந்து, ஒரு... தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் பணிவு நிலையை அடைந்தது.

— "என்ன? அந்தக் கடிதத்தை எழுதியது *நீங்களா*?"

— "மேலும் அது—*உங்கள்* வழியாகவே சென்றது: உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?... அல்லது மறந்துவிட்டீர்களா?" 'மறந்துவிட்டீர்களா' என்ற அந்தச் சொல்லை அந்தப் பெண்மணி உச்சரித்த விதத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சுக்கு இவையெல்லாம் மிக நன்றாகவே தெரியும் என்றும், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அவர் அறியாததுபோல் நடிக்கிறார் என்றும் உணர்த்தும் தொனி இருந்தது; சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு பூனை எலியுடன் விளையாடுவது போலவே, இப்போது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் அந்தப் பாசாங்குடன் விளையாடத் தான் உத்தேசித்திருப்பதை அந்தப் பெண்மணி அவருக்குத் தெளிவாக உணர்த்தினார்...

— "நினைவில் கொள்ளுங்கள்: இந்தக் கடிதத்தை நான் உங்களிடமே கொடுத்தேன்—அங்கே, அந்தச் சிறிய மதுக்கூடத்தில்..."

— "ஆனால் நான் அதைக் கொடுத்தது—நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—அப்லேயுகோவிடம் அல்ல, வர்வர எவ்கிராஃபோவ்னாவிடமே கொடுத்தேன்..."

— "ஓ, விடுங்கள் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்; விடுங்கள் என் அன்பரே! *நாம்*—இப்படி நெருங்கிய வட்டத்திற்குள் இருப்பவர்கள்—ஏன் இப்படிப் பாசாங்கு விளையாட்டுகள் ஆட வேண்டும்? அந்தக் கடிதம் அது சேர வேண்டிய நபரிடமே சென்று சேர்ந்தது... மற்றதெல்லாம் வெறும் நழுவல் பேச்சுகளே..."

— "அப்படியென்றால்... அந்தக் கடிதத்தை எழுதியவர் *நீங்களா*?"

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் இதயம் மிகக் கடுமையாகத் துடித்தது; அது தன் நெஞ்சை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்துவிடுமோ என்று தோன்றும் அளவுக்குப் பலமாக இடித்தது; அது ஒரு காளையைப் போல முழங்கியது—பின்னர் வேகத்துடன் முன்னால் பாய்ந்தது.

இதற்கிடையில், அந்தப் பெண்மணி தன் விரலால் மேஜையை அழுத்தமாகத் தட்டினார்; தன் முகத்திலிருந்த அலட்சியப் பாவனையை உதறிவிட்டு, கருங்கல்லைப் போன்ற உறுதியுடன் அவர் முழங்கினார்:

— "இதில் உங்களை வியக்க வைப்பது எது? அப்லேயுகோவுக்கு எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதத்தை எழுதியது *நான்தான்* என்பதுதானே?"

— "நிச்சயமாக..."

— "என்னை மன்னியுங்கள்; ஆனால் உங்கள் வியப்பு என்பது—இல்லை, அதைவிடச் சரியாகச் சொன்னால்—முழுமையான பாசாங்கின் விளிம்பில் இருக்கிறது என்றே நான் துணிந்து சொல்வேன்..."

ஒரு பூச்சாடியின் மறைவிலிருந்து—அதோ அங்கிருந்து—ஷிஷ்னார்ஃபியேவின் இருண்ட முகத்தோற்றம் வெளிப்பட்டது; ஸோயா ஸகரோவ்னா அந்த உருவத்திடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தாள், அந்த உருவம்...

62

...தலையசைத்தது; பிறகு, அது தன் பார்வையை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீது நிலைநிறுத்தியது. ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் எதையும் பார்க்கவில்லை. அவன் அந்தப் பெண்ணை நோக்கிப் பாய்ந்து, வெறுமனே கூச்சலிட்டான்:

— "ஒன்று எனக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது, அல்லது உனக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது!" அந்தப் பெண் அவனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினாள்:

— "சரி, அப்படியா?" அவளுடைய தோரணையே சொல்வது போல் இருந்தது:

— "ஏய், ஏய், ஏய், என் அன்பான நண்பனே: சற்று முன்பு, நீ என்னை எப்படி நோட்டமிட்டாய் என்று பார்த்தேன்... என்னிடம் இது போன்ற காரியங்களைச் செய்து தப்பித்துவிடலாம் என்று உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா?"

பிறகு ஏதோ நடந்தது: சுறுசுறுப்பாக—சற்று உற்சாகமாகவும், ஒருவித அரை மனதுடன் கூடிய திமிருடன்—அந்தப் பெண்மணி, இவ்வாறு கூச்சலிட விரும்புவது போலத் தன் நாக்கைச் சொடுக்கினாள்:

— "என் அன்புத் தோழரே, இங்குள்ள இழிசெயல் *உங்களிடம்* தான் உள்ளது—முழுக்க முழுக்க *உங்களிடம்* தான்; அது *என்னிடம்* இல்லை..."

ஆனால் அவள் வெறுமனே சொன்னாள்:

— "என்ன? *நானா*?"

பிறகு, ஒரு நக்கலான சிரிப்பைச் சிரமப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டது போலப் பாசாங்கு செய்து, அந்தப் பெண்மணி—கண்டிப்பாகவும், கம்பீரமாகவும், ஒருவித மேட்டிமைத்தனத்துடனும்—தன் கனத்த கையை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் தோளில் வைத்தாள். அவள் ஒரு கணம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, பிறகு மேலும் கூறினாள்:

— "அது நல்லதல்ல... மிகவும், மிகவும் நல்லதல்ல..."

அந்தக் கணத்தில், அதே விசித்திரமான, அழுத்தமான, மற்றும் மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு உணர்வு அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சைப் பற்றிக்கொண்டது: அடர் மஞ்சள் நிறச் சுவரொட்டியின் ஒரு பகுதிக்கு முன்னால் வரவிருக்கும் பேரழிவின் உணர்வு—அதன் மீது, எந்தக் கணத்திலும், அந்த விதியின் அடையாளம் தோன்றக்கூடும். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் திடீரென்று பெயரற்ற ஒரு குற்றவுணர்ச்சி தன்னை அழுத்துவதை உணர்ந்தான்; அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான், அப்போது ஒரு மேகம் அவன் மீது கவிழ்ந்து, அந்தப் பெண்மணி அமர்ந்திருந்த திசையிலிருந்து மிதந்து வந்த புகையால் அவனைச் சூழ்ந்தது போலிருந்தது—உண்மையில், அந்தப் புகை நேரடியாக அந்தப் பெண்மணியிடமிருந்தே வெளிப்பட்டது.

மேலும் அந்தப் பெண்மணி குறுகிய கண்களுடன் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்......அவள் தலையை ஆட்டியவாறே, அந்த நேரம் முழுவதும் அங்கேயே அமர்ந்திருந்து, திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்:

— "இது சரியல்ல..." அதைத் தொடர்ந்து ஒரு கனத்த அமைதி நிலவியது.

— "இருப்பினும்—இயல்பாகவே—சம்பந்தப்பட்ட தரவுகளுக்காக நான் காத்திருப்பேன்; தரவுகள் இல்லாமல் ஒருவரால் எதையும் முன்னெடுத்துச் செல்ல இயலாது... ஆயினும்: இந்தக் குற்றச்சாட்டு மிகவும் தீவிரமானது; இந்தக் குற்றச்சாட்டு—இதை நான் உங்களிடம் மிகவும் வெளிப்படையாகவே சொல்கிறேன்—எத்துணை தீவிரமானது என்றால்..." — இங்கே, அந்தப் பெண்மணி பெருமூச்சு விட்டாள்.

63

— "ஆனால் என்ன தரவுகள்?"

— "தற்போதைக்கு உங்கள் மீது தனிப்பட்ட முறையில் எந்தத் தீர்ப்பையும் வழங்க நான் விரும்பவில்லை... கட்சியில் நாங்கள்—உங்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதைப் போலவே—உண்மைகளின் அடிப்படையிலேயே செயல்படுகிறோம்... அந்த உண்மைகள்—ஆஹா, அந்த உண்மைகள்..."

— "ஆனால் என்ன உண்மைகள்?"

— "உங்களைப் பற்றிய உண்மைகள் திரட்டப்பட்டு வருகின்றன..." எனக்குத் தேவைப்படாத ஒரே விஷயம் அதுதான்!

தனது சாய்வு நாற்காலியிலிருந்து எழுந்த அந்தப் பெண்மணி, ஒரு ஹவானா சுருட்டின் நுனியை வெட்டிச் சீர்செய்தவாறே, ஏதோ ஒரு பாடலை அர்த்தம் பொதிந்த பாணியில் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினாள்; இப்போது அவள், தனக்குள்ளேயே முழுமையாகத் திருப்தியடைந்த ஒரு மனநிலைக்குள், எவராலும் ஊடுருவ முடியாதவாறு தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டாள்; அவள் உணவருந்தும் அறைக்குள் கம்பீரமாக நடந்து சென்று, ஷிஷ்னார்ஃபியேவின் தோளில் நட்புடன் தட்டினாள். சமையலறையை நோக்கி அவள் குரல் கொடுத்தாள்; அங்கிருந்து வறுத்த இறைச்சியின் நறுமணம் கமழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

"எனக்குக் கடுமையான பசி..." அவள் மேஜையின் மீது ஒரு மேலோட்டமான பார்வையைச் செலுத்திவிட்டு இவ்வாறு குறிப்பிட்டாள்:

"சிறிது பானம் (cordial) கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்..."

பின்னர் அவள் மீண்டும் அந்தச் சிறிய படிப்பு அறைக்குள் நடந்து சென்றாள்.


"கட்டிடக் காப்பாளர் அறையில் நீங்கள் சும்மா பொழுதைக் கழிப்பது... கட்டிடக் காவலர்களுடனும்—அந்தக் காப்பாளர் ஒருவருடனும்—நீங்கள் நெருங்கிப் பழகுவது... இறுதியாக: காவல் நிலைய எழுத்தரான வொரோன்கோவுடன் நீங்கள் மது அருந்தும் களியாட்டங்கள்..."

அவன் எழுப்பிய கேள்விக்கும், திகிலால் நிறைந்த அவனது குழப்பமான பார்வைக்கும் பதிலளிக்கும் விதமாக—லிப்பஞ்சென்கோ (அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், *அந்தப் பெண்மணி*)—அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் தோளில் தன் கையை வைத்தவாறே, தனது கசப்பான, அர்த்தம் பொதிந்த முணுமுணுப்பைத் தொடர்ந்தாள்.

"உங்களுக்குத் தெரியாதது போல நடிக்கிறீர்களா? ஆச்சரியப்படுவது போலப் பாவனை செய்கிறீர்களா? வொரோன்கோவ் யார் என்றே உங்களுக்குத் தெரியாதா?" — "யார் இந்த வொரோன்கோவ்? வொரோன்கோவா?!... மன்னிக்கவும்... ஆனால் அதனால் என்ன?... அதில் அப்படி என்ன பெரிய விஷயம் இருக்கிறது?"

ஆனால் அந்த நபர்—லிப்பஞ்சென்கோ—தன் விலாப்புறங்களைப் பிடித்துக்கொண்டவாறே வெடித்துச் சிரித்தான்:

— "உங்களுக்குத் தெரியாதா?" — "நான் அப்படி உரிமை கோரவில்லை; எனக்குத் தெரியும்..."

— "அற்புதம்!"

— "வொரோன்கோவ் காவல் நிலையத்தின் ஒரு எழுத்தர்; அவர் கட்டிடத்தின் காவலாளியான மத்வே மோர்ஷோவைச் சந்தித்து வருகிறார்..."

— "ஒரு துப்பறிவாளருடன் பழகுவதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறாய்—ஒரு துப்பறிவாளருடன் குடிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறாய்—ஏதோ ஒரு அற்பனைப் போல, மிகத் தாழ்ந்த ஒரு அற்ப உளவாளியைப் போல..."

— "மன்னிக்கவும்!"

— "இன்னொரு வார்த்தை வேண்டாம், இன்னொரு வார்த்தை வேண்டாம்!" உண்மையாகவே பயந்துபோயிருந்த அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் குறுக்கிட முயன்றதைக் கண்ட அந்த நபர் கையசைத்தார்.

— "நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: ஒரு தூண்டுதலில் உங்களின் வெளிப்படையான ஈடுபாடு இன்னும் நிறுவப்படவில்லை, ஆனால்... நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன்—ஒரு நண்பனாக நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன்: அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், என் அன்புத் தோழனே, நீ மிகவும் மோசமான ஒன்றில் சிக்கிக்கொண்டாய்..."

— "நானா?"

— "பின்வாங்கு; இன்னும் காலம் கடந்துவிடவில்லை..."

ஒரு கணம், "பின்வாங்கு, இன்னும் காலம் கடந்துவிடவில்லை" என்ற வார்த்தைகள் அந்த நபரால் விதிக்கப்பட்ட ஒருவித நிபந்தனையாக அமைந்தன என்பது அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சுக்கு மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது: அதாவது, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் சம்பந்தப்பட்ட சம்பவம் குறித்து அவர் விளக்கம் கேட்டு வற்புறுத்தக் கூடாது என்பதுதான் அந்த நிபந்தனை. அவருக்கு இன்னொன்றும் தோன்றியது—சம்பந்தப்பட்ட அந்த நபர் (அவருக்கு நினைவிருந்தது) அவரே ஏதோ ஒரு பெரிய அவதூறில் சிக்கியிருந்தார்; இங்கே நிச்சயமாக ஏதோ நடந்துகொண்டிருக்கிறது—அது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அது, ஸோயா ஸகரோவ்னா ஃப்ளீஷ் சமீபத்தில் குறிப்பிட்ட அந்த மறைமுகக் குறிப்புகளைத் தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்! ஆனால், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இதை நினைத்த அடுத்த கணமே—அப்படி நினைத்ததும், அவரது மனம் சற்றே புத்துணர்ச்சி அடைந்ததை உணர்ந்த அடுத்த கணமே—அதே பிரமையின் பாவனையான, பரிச்சயமான, அபாயகரமான ஒரு பாவனை அந்தக் குண்டான மனிதனின் முகத்தில் ஒரு கணம் தோன்றி மறைந்தது; மேலும், அவரது புருவ எலும்புகள் ஒரே, உறுதியான தீர்மானத்தில் இறுகின: என்ன நடந்தாலும் சரி, எந்த விலை கொடுத்தாவது—அவரது மனவுறுதியை உடைக்க வேண்டும், அல்லது... துண்டு துண்டாக நொறுங்கிப் போக வேண்டும்.

மேலும் புருவ எலும்புகள் அதை உடைத்தன.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், ஏனோ தூக்கக் கலக்கத்துடனும் சோர்வுடனும் காணப்பட்டு முன்னோக்கிச் சரிந்தார்; அதே சமயம், தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்பட்ட அந்தச் சில கண நேர எதிர்ப்பிற்குப் பழிவாங்கும் விதமாக, அந்த மாமனிதர் மீண்டும் அவரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்; அவரது சதுரத் தலை மிகவும் தாழ்ந்திருந்தது.

அந்தச் சிறிய கண்கள்—அந்தச் சிறிய கண்கள் சொல்வது போலத் தோன்றின:

—“என்ன? என்ன? என்னப்பா நண்பரே... அப்படியா உங்கள் போக்கு?” அப்போது அவன் வாயிலிருந்து எச்சில் தெறித்தது:

—“என்னிடம் ஒன்றும் அறியாதவன் போல நடிக்காதே...”

—“நான் நடிக்கவில்லை...”

5       தொகுப்பு III. 65

—“பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரம் முழுவதற்கும் இது தெரிந்த விஷயம்...”

—“என்ன தெரிந்த விஷயம்?”

—“T... T... என்பவரின் தோல்வியைப் பற்றித்தான்...”

—“என்ன?!”

—“ஆம், ஆம்...”

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மனதிற்குள்—அந்தப் 'பிரமுகரின்' (Personage) உண்மையான உள்நோக்கங்கள் வெளிப்பட்டுவிடக் கூடும் என்ற சாத்தியத்திலிருந்து—அவனது சிந்தனையைத் திசைதிருப்ப அந்தப் பிரமுகர் வேண்டுமென்றே முயன்றிருந்தாலும், இதைவிடச் சிறப்பாக அவரால் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியாது; ஏனெனில், T. T.-யின் தோல்வி குறித்த அந்தச் செய்தி, மெலிந்த உடலமைப்பு கொண்ட அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மீது இடியெனத் தாக்கியது:

—“ஆண்டவரே இயேசு கிறிஸ்துவே!...”

—“இயேசு கிறிஸ்துவே!” என்று அந்தப் பிரமுகரும் எதிரொலித்தார். — "நிச்சயமாக, எங்களை விட உங்களுக்குத்தான் இது நன்றாகத் தெரிந்திருக்கும்... நிபுணர்களின் சாட்சியம் வரும் வரை—இது உண்மையிலேயே நடந்திருக்கிறது என்றே நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம்... ஆனால் ஒன்று: உங்கள் மீதே மேலும் சந்தேகங்களை வளர்த்துக்கொள்ளாதீர்கள்; மேலும், Ableukhov-வைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிவிடாதீர்கள்."

அந்தத் தருணத்தில் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் முகத்தில் மிகவும் மந்தமான, அறிவற்ற ஒரு பாவனை குடிகொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அந்தப் பிரமுகர் இடைவிடாமல் கைகொட்டிச் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார். அகலமாகத் திறந்திருந்த தன் வாயின் இருண்ட, பிளந்த கோர வடிவத்தைக் காட்டி அவர் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சைக் கேலி செய்தார்—கசாப்புக் கடையில் தொங்கும், இரத்தம் சொட்டும், தோல் உரிக்கப்பட்ட விலங்கின் சடலம் நம்மை உற்று நோக்கும்போது தெரியும் அதே கோர வடிவம்தான் அது.

— "அறியாதவர் போல நடிக்காதீர்கள் நண்பரே; Ableukhov-வின் பங்கு உங்களுக்குத் தெரியாதது போலவோ, அல்லது Ableukhov-வை நான் தீர்த்துக்கட்டத் தூண்டிய காரணங்கள் உங்களுக்குத் தெரியாதது போலவோ பாவனை செய்யாதீர்கள்."

 ...மேலும் அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட அந்தப் பொறுப்பு; அந்த இழிந்த சிறு அயோக்கியன் தன் பங்கை எப்படி ஆற்றினான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதது போலப் பேசுகிறீர்கள்—கவனிக்கவும், அந்தப் பங்கை அவன் மிகுந்த தந்திரத்துடன் ஆற்றினான்; அதன் பின்னணியில் இருந்த கணக்கு சரியானதுதான்—அந்த உணர்ச்சிப் பிழம்புகளையும், அந்த அற்பத்தனமான பலவீனத்தையும் நம்பியிருந்த ஒரு கணக்கு—உதாரணமாக, *உங்கள்* குடும்பத்தில் பரம்பரையாக வரும் ஒரு வகை பலவீனம்..."—இங்கே அந்தப் பெண்மணி சற்றே மனம் இளகினார்: அலெக்சாண்டர் இவானிச்சும் இந்த "அற்பத்தனமான பலவீனத்தால்" பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை ஒப்புக்கொண்டதன் மூலம், ஒரு நிமிடம் முன்பு அவர் மீது சுமத்திய குற்றச்சாட்டிலிருந்து பெருந்தன்மையுடன் அவரை விடுவித்தார்; நிச்சயமாக இதனால்தான், "அற்பத்தனம்" என்ற வார்த்தையைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே, அலெக்சாண்டர் இவானிச்சின் ஆன்மாவிலிருந்து ஒரு பாரம் நீங்கியது போல் தோன்றியது; அந்தப் பெண்மணியைப் பொறுத்தவரை தான் தவறு செய்துவிட்டோமோ என்று, தன் மனதின் ஆழமான, மிகவும் அடக்கப்பட்ட மூலைகளில், தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள அவர் ஏற்கெனவே முயன்றுகொண்டிருந்தார்.

— "ஆம், அந்தக் கணக்கு சரியானதுதான்: அந்த 'உன்னதமான' மகன் தன் தந்தையை வெறுக்கிறான்—கவனிக்கவும், அந்த முதியவரைக் கொன்றுவிடவும் எண்ணுகிறான்—ஆனாலும், அதே சமயம் அவன் தன் சிறுசிறு அறிக்கைகளையும் இதுபோன்ற மற்ற குப்பைகளையும் கொண்டு நமக்கு மத்தியில் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்; அவன் காகிதங்களைச் சேகரிக்கிறான், அப்படி ஒரு காகிதத் தொகுப்பைச் சேர்த்த பிறகு, அவன்—அந்தத் தொகுப்பைத் தன் அப்பாவிடம் கொடுக்கிறான்... ஆனாலும் உங்கள் அனைவருக்கும் அந்தப் பாம்பின் மீது விவரிக்க முடியாத ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கிறது...”

66
$$$
— "ஆனால்—ஏன், அந்த நிகோலாய் ஸ்டெப்பானிச்... அவர் அழுதுகொண்டிருந்தார்..."

— "என்ன? அந்த கண்ணீர் உன்னை ஆச்சரியப்படுத்தியதா? நீ ஒரு விசித்திரமான ஆள்: கண்ணீர் என்பது ஒரு 'அறிவுஜீவி' துப்பறிவாளனின் இயல்பான நிலையாகும்; ஒரு அறிவுஜீவி துப்பறிவாளன் கண்ணீர் சிந்தும்போது, ​​தான் மிகவும் உண்மையாகவே அழுவதாக அவன் கற்பனை செய்துகொள்கிறான்—மேலும், ஒருவேளை, தான் ஒரு துப்பறிவாளனாக இருப்பதைக் குறித்தே அவன் வருத்தப்படவும் கூடும். ஆனால், இந்த 'அறிவுஜீவித்தனமான' கண்ணீரால் நமக்குச் சிறிதும் ஆறுதல் கிடைப்பதில்லை... நீயோ, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்—நீயும் அழுதுகொண்டிருக்கிறாய்... இதில் உனக்குச் சிறிதும் குற்றமில்லை என்று நான் மறைமுகமாகக் கூடச் சொல்ல வரவில்லை." (இது ஒரு பொய்: அந்த ஆள் சில கணங்களுக்கு முன்புதான் குற்றவுணர்வைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்பப் பேசிக்கொண்டிருந்தான்; இந்தப் பொய்—இந்த உண்மையற்ற கூற்று—அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை ஒரு கணம் திகிலடையச் செய்தது. அவனது ஆழ்மனதில், அவனது ஆன்மாவின் ஆழத்தில், ஒரு சிந்தனை மின்னலைப் போலத் தோன்றியது: "இங்கே ஒரு பேரம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது: என் பெயரின் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பழிச்சொல்லை நீக்குவதற்குப் பரிசாக, அதே பழிச்சொல்லை நான் நம்ப வேண்டும்—அல்லது, இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், அதை நம்புவது போல நான் பாவனை செய்ய வேண்டும் என்று என்னிடம் கேட்கப்படுகிறது..." இவையெல்லாம் அவனது நனவு மனதின் வாசலுக்குச் சற்று அப்பால் மின்னின—ஏனெனில், அந்தப் பயங்கரமான உண்மை, அந்த ஆளின் கடுகடுப்பான புருவங்களாலும், மூச்சுத்திணற வைக்கும், புயல் சூழ்ந்த அந்தச் சூழலாலும், இடைவிடாமல் "ஏன்? ஏன்? என் அன்பிற்குரிய நண்பனே..." என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய கண்களின் ஒளியாலும், அந்த வாசலுக்குப் பின்னால் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பழிச்சொல்லைத் தான் உண்மையில் நம்பத் தொடங்கிவிட்டதாகவே அவன் உணரத் தொடங்கினான்.

— "நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—முழுமையாக உறுதியாகச் சொல்கிறேன், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்—நீ நிரபராதி. ஆனால் அப்லேயுகோவைப் பொறுத்தவரை... இங்கேயே, இந்த மேசை இழுப்பறையிலேயே, நான் ஒரு கோப்பை (dossier) பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறேன்; உரிய நேரத்தில், அந்தக் கோப்பை நான் கட்சியின் தீர்ப்புக்குச் சமர்ப்பிப்பேன்." இதைக் கூறியதும், அந்த உருவம் அந்தச் சிறிய அலுவலகத்திற்குள்—ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்கு—வெறித்தனமாக முன்னும் பின்னும் நடக்கத் தொடங்கியது; மேலும், தனது கெட்டியாகத் தேய்க்கப்பட்ட சட்டையின் மார்பின் மீது தனது உள்ளங்கையால் படபடவெனத் தட்டிக்கொண்டது. அவனது குரலிலும் உண்மையான துயரமும் விரக்தியும் ஒலித்தன—சொல்லப்போனால், ஒருவிதமான மேன்மையும் ஒலித்தது (தெளிவாகவே, அந்தப் பேரம் வெற்றிகரமாக முடிந்துவிட்டது). — "காலப்போக்கில்—என்னை நம்புங்கள்—நான் புரிந்துகொள்ளப்படுவேன்: ஆனால் இப்போதைக்கு, சூழ்நிலையின் கட்டாயம் என்னை இந்தத் தொற்றை அதன் வேரோடு பிடுங்கியெறியுமாறு கடுமையாகத் தூண்டுகிறது... ஆம்... நான் ஒரு சர்வாதிகாரியைப் போலவே செயல்படுகிறேன்; என் தனிப்பட்ட விருப்பத்தின்படியே அனைத்தும் நடக்கின்றன... ஆனால்—என்னை நம்புங்கள்—இது எனக்கு மிகுந்த வேதனையளிக்கிறது: அவனது மரண தண்டனை ஆணையில் கையெழுத்திட்டபோது என் இதயம் வலித்தது; ஆயினும்... டஜன் கணக்கானோர் மடிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்... இவை அனைத்தும் உங்கள்... அந்தச் சிறிய செனட்டரின் மகனால் விளைந்தவை: டஜன் கணக்கானோர் மடிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்! பெப்போவிச் மற்றும் பெப் ஆகிய இருவரும் ஏற்கனவே கைது செய்யப்பட்டுவிட்டனர்... நினைவுகூருங்கள்—நீங்களே ஒருமுறை மரணத்தின் விளிம்புக்கே சென்று மீண்டீர்கள்! (அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனக்குள்ளேயே இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்: *தான்*—தான் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதாகவே உணர்ந்தார்)... நான் மட்டும் அங்கே இல்லாவிட்டால்... அந்த யாகுட்ஸ்க் பிராந்தியத்தை மட்டும் ஒருமுறை நினைத்துப் பாருங்கள்! ஆனால் இப்போது நீங்களோ பரிந்து பேசுகிறீர்கள், உங்கள் இரங்கலைத் தெரிவிக்கிறீர்கள்... அப்படியென்றால் அழுங்கள்! கதறி அழுங்கள்! கண்ணீர் சிந்தப் போதுமான காரணங்கள் இருக்கின்றன: *டஜன் கணக்கானோர்* மடிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்!"

இதைக் கூறியதும், அந்த உருவம் சட்டென்று மேல்நோக்கி ஒரு பார்வையை வீசிவிட்டு, அந்தச் சிறிய அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறியது.

இருள் சூழ்ந்தது; அது ஒரு முழுமையான இருள்மயமான நிலை.


இருள் இறங்கி வந்தது; அது அறையிலிருந்த ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் இடையில்—சிறிய மேசைகள், அலமாரிகள், கவச நாற்காலிகள் என அனைத்திற்கும் நடுவே—எழுந்து நின்றது; அனைத்தும் அந்த ஆழ்ந்த இருளில் மறைந்துபோயின. அங்கே, அந்த இருளுக்கு நடுவே, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அமர்ந்திருந்தார்—முற்றிலும், முழுமையாகத் தனிமையில்; அந்த இருள் அவரது ஆன்மாவின் ஆழம் வரை ஊடுருவியிருந்தது: அவரோ—கண்ணீர் சிந்திக்கொண்டிருந்தார். அந்த நபரின் பேச்சில் இருந்த ஒவ்வொரு நுணுக்கத்தையும் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நினைவுகூர்ந்தார்; அந்த நுணுக்கங்கள் அனைத்தும் உண்மையானவை என்றே அவருக்குத் தோன்றியது; அந்த நபர் நிச்சயமாகப் பொய் சொல்லவில்லை. அவரைச் சூழ்ந்திருந்த சந்தேகங்களுக்கும் வெறுப்புக்கும் என்ன காரணம்? இவை அனைத்தையும் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் சொந்த மனநோயியல் நிலையைக் கொண்டே விளக்க முடியும்: நள்ளிரவில் வந்த ஏதோ ஒரு தற்செயலான கனவு—அதில் அந்த நபர் முக்கியப் பாத்திரம் வகித்திருந்தார்—அதே நபர் எப்போதோ கூறிய, தெளிவற்ற ஏதோ ஒரு தற்செயலான கருத்துடன் பிணைந்துபோயிருக்கலாம். இவ்வாறு, மதுப்பழக்கத்தால் வேரூன்றிய ஒரு மனநோய்க்கான அடித்தளம் தயாரானது. சுவரில் தோன்றிய அந்த மங்கோலியனின் மாயத்தோற்றமும், இரவில் காதில் விழுந்த அந்தப் பொருளற்ற முணுமுணுப்பும்—"வாக்களிக்கும் உரிமையை வழங்குங்கள்!"—இவை அனைத்தும் அந்த மனநோயை முழுமைப்படுத்தின, அவ்வளவே. சரி, சுவரில் தோன்றிய அந்த மங்கோலியன் யார்? அது வெறும் சித்தப்பிரமை. அந்தப் பிரபலமற்ற சொல்—

—"வாக்களிக்கும் உரிமையை வழங்குங்கள்! வாக்களிக்கும் உரிமையை வழங்குங்கள்!"—அதுதான் என்ன?

அது ஒரு மந்திரச் சொல்; வெறும் ஒலிகளின் தொகுப்பு மட்டுமே—வேறொன்றுமில்லை.

உண்மைதான், அந்த குறிப்பிட்ட நபர் மீது அவருக்கு முன்பிருந்தே ஒருவித வெறுப்புணர்ச்சி இருந்தது; ஆனாலும், அவன் அந்த நபருக்குக் கடன்பட்டிருந்தான் என்பதும் உண்மைதான்—அந்த நபர் அவனுக்கு உதவ வந்திருந்தார். அவனது அருவருப்பும் திகிலும் முற்றிலும் நியாயமற்றவை—ஒருவேளை, சித்தப்பிரமையால் ஏற்பட்டிருந்தாலொழிய: சுவரொட்டியில் இருந்த ஒரு சாதாரணக் கறையால் ஏற்பட்டிருந்தாலொழிய.

ஆ, ஆனால் அவன் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான்—உண்மையாகவே நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான்...

இருள் அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டிருந்தது; அது இறங்கி, அவனை முழுமையாகச் சூழ்ந்துகொண்டது. ஒருவிதமான கம்பீரமான, அச்சுறுத்தும் தோற்றத்துடன், மேசை, கை நாற்காலி, அலமாரி போன்ற தளபாடங்கள் வெளிப்பட்டன. இருள் அவனது ஆன்மாவின் ஆழம் வரை ஊடுருவியது—அவன் அழுதான்; ஏனெனில், இப்போதுதான், முதன்முறையாக, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் தார்மீக குணம் அதன் உண்மையான ஒளியில் அவனுக்கு வெளிப்பட்டது. அவனைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவனால் எப்படி இருந்திருக்க முடியும்?

அவர்களின் முதல் சந்திப்பை அவன் நினைவு கூர்ந்தான் (அப்போது, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், பொதுவான அறிமுகமானவர்களின் வீட்டில் ஒரு சிறு கட்டுரையைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார்—அதில் எல்லா விழுமியங்களும் தலைகீழாகப் புரட்டப்பட்டிருந்தன): அது ஏற்படுத்திய தாக்கம் இனிமையானதாக இல்லை. மேலும்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால்: நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், கட்சியின் அனைத்து இரகசியங்கள் குறித்தும் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வத்தைக் காட்டினார்; ஒரு பொருத்தமற்றவனைப் போன்ற மறதியுடன், அவர் எல்லாவற்றிலும் மூக்கை நுழைத்தார்—ஏனென்றால், அந்த மறதி ஒருவேளை பாசாங்காகவும் இருந்திருக்கலாம். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் யோசித்தார்: மிக உயர்ந்த தரம் வாய்ந்த ஒரு தூண்டுபவர், நிச்சயமாக ஒரு அப்லூகோவின் வெளித்தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்க முடியும்—அந்தத் துயரம் தோய்ந்த ஆழ்ந்த பார்வை (எந்தப் பதிலடிப் பார்வையிலிருந்தும் விலகிச் செல்வது) மற்றும் அந்த நீட்டப்பட்ட உதடுகளின் தவளை போன்ற பாவனை. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மெதுவாக நம்பத் தொடங்கினார்: நிகோலாய்...இந்த விவகாரம் முழுவதிலும் அப்பல்லோனோவிச் விசித்திரமாகவே நடந்துகொண்டார்; இதற்கிடையில், மக்கள் பத்துப் பத்தாக மடிந்துகொண்டிருந்தனர்...

'T.T.' விவகாரத்தின் தோல்வியில் அப்லேயுகோவிற்கும் உடந்தை உண்டு என்று அவர் தனக்குத்தானே உறுதியாக நம்பத் தொடங்கியதும், அந்த 'முக்கியப் பிரமுகருடனான' (Personage) உரையாடலின்போது அவரை ஆட்கொண்டிருந்த அந்தப் புயல் போன்ற, மூச்சுத்திணற வைக்கும் உணர்வு மெல்ல விலகத் தொடங்கியது; அதற்குப் பதிலாக, ஏதோவொரு லேசான, கிட்டத்தட்ட கவலையற்ற உணர்வு ஒன்று அவரது ஆன்மாவிற்குள் புகுந்தது. கடந்த சில காலமாகவே, அறியாத ஏதோ காரணங்களுக்காக, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த செனட்டர் மீது ஒருவிதத் தனிப்பட்ட வெறுப்பைக் கொண்டிருந்தார்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அவருக்குள் ஒரு விசேஷமான அருவருப்பைத் தூண்டினார்—அது, ஒரு பூரான் மீதோ அல்லது ஒரு சிலந்தி மீதோ ஒருவன் கொள்ளும் அருவருப்பிற்கு இணையானது. மறுபுறம், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மீது அவருக்குச் சில சமயங்களில் உண்மையில் விருப்பம் கூட இருந்தது; ஆனால் இப்போது, ​​அந்த செனட்டரின் மகன், அவரது மனதிற்குள் அந்த செனட்டருடனேயே ஒன்றிணைந்துவிட்டான்—ஒரே விதமான அருவருப்புப் பெருக்கிலும், அந்தச் சிலந்தி போன்ற வம்சாவளியை வேரறுத்து, முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்க வேண்டும் என்ற ஒரே விருப்பத்திலும் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றிணைந்திருந்தனர்.

— "ஆஹா, என்னவொரு அழுக்கு!... டஜன் கணக்கில் மக்கள் மடிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்... ஆஹா, என்னவொரு அழுக்கு..."

அந்த மரப்பூச்சிகள் கூட இவர்களை விட எவ்வளவோ மேல்—அல்லது அந்த அடர் மஞ்சள் நிறச் சுவரொட்டியின் துண்டு கூட மேல்; அந்த 'முக்கியப் பிரமுகர்' கூட இவர்களை விட மேல் தான்: ஏனெனில் அந்த 'முக்கியப் பிரமுகரிடம்', குறைந்தபட்சம் வெறுப்பிற்கான ஒரு கம்பீரமாவது இருந்தது; அந்த 'முக்கியப் பிரமுகருடன்' இணைந்து, சிலந்திகளை அழித்தொழிக்கும் அந்தப் பொதுவான விருப்பத்திலாவது ஒருவனால் ஒன்றிணைய முடியும் அல்லவா:

— "ஆஹா, என்னவொரு அழுக்கு!..."

அவருக்கு அறையின் மறுபுறத்தில், ஒரு சிறிய மேசை ஏற்கனவே அழைப்பது போலப் பளபளத்துக்கொண்டிருந்தது; அதன் மீது பல்வேறு சுவையான உணவு வகைகள் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தன: இறைச்சித் துண்டுகள் (sausage), வெள்ளை மீன் மற்றும் குளிர்ந்த இளங்கன்று இறைச்சி வறுவல்கள். தூரத்திலிருந்து, முற்றிலும் களைத்துப்போன அந்த 'முக்கியப் பிரமுகரின்' திருப்தியான முனகல் சத்தமும், அதனுடன் ஷிஷ்னார்ஃபியேவின் குரலும் ஒலித்தன—ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் அப்போதுதான் விடைபெற்றுச் செல்லும் தருவாயில் இருந்தார். இறுதியாக, அவர் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றார். சிறிது நேரத்திலேயே, ஒரு உருவம் தள்ளாடி நடந்தபடி அறைக்குள் நுழைந்து, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை நெருங்கி, தனது கனத்த உள்ளங்கையை அவரது தோள்களின் மீது வைத்தது:

"அதுதான் சரியான மனநிலை! நாம் சண்டையிட்டுக்கொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்தது, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்; நாம்—அதாவது நம்மைச் சேர்ந்தவர்களே—ஒருவருக்கொருவர் முரண்பட்டு நின்றால்... பிறகு நிலைமை வேறு எப்படித்தான் சீராகும்?" "வாருங்கள், இப்போது நாம் சாப்பிடச் செல்லலாம்... எங்களுடன் இரவு உணவு அருந்துங்கள்... ஆனால் ஒன்று—இரவு உணவின்போது இதையெல்லாம் பற்றி நாம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச வேண்டாம்... இவையெல்லாம் மிகவும் மனச்சோர்வூட்டுபவை... தவிர, ஜோயா ஜகரோவ்னாவுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியவேண்டிய அவசியமில்லை: அந்தப் பாவம், அவள் மிகவும் களைத்துப்போயிருக்கிறாள்... நானும் கூட மிகவும் களைத்துப்போயிருக்கிறேன்... நாம் எல்லோருமே மிகவும் களைத்துப்போயிருக்கிறோம்... இவையெல்லாம் வெறும் நரம்புப் பிரச்சினைகள்தான்... நாம் இருவருமே மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய மனிதர்கள்... சரி—வாருங்கள், இரவு உணவு உண்ணச் செல்லலாம்!"

அந்தச் சிறிய மேசை, அழைப்பதுபோலப் பளபளத்துக்கொண்டிருந்தது.

மீண்டும் ஒருமுறை—துயரமும் சோகமும் சூழ்ந்த நிலை.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் எண்ணற்ற முறை மணியை அடித்தார்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனது கம்பீரமான வீட்டின் வாயிலருகே நின்று மணியை அடித்துக்கொண்டிருந்தார்; காவலாளி அவருக்குக் கதவைத் திறக்கவில்லை; வாயிலுக்குள்ளிருந்து, மணியொலிக்கு ஒரே பதிலாக ஒரு நாயின் குரைப்பு மட்டுமே கேட்டது; தூரத்தில், நள்ளிரவின் நேரத்தைச் சுட்டிக்காட்டி ஒரு தனித்த சேவல் கூவியது—பின்னர் அமைதியானது. 'பதினெட்டாவது வரிசை' (Eighteenth Line) நெடுந்தூரம் விரிந்து சென்றது—அங்கே: ஆழத்திற்குள், வெறுமைக்குள்.

வெறுமை.

இந்த உண்மையிலேயே அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஒருவித இன்பத்தை உணர்ந்தார்: அந்த இழிவான சுவர்களுக்குள் அவர் நுழைவது தாமதப்படுத்தப்படுகிறது என்பதே அந்த உண்மை; ஏனெனில் அந்த இழிவான சுவர்களுக்குள், இரவு முழுவதும், சலசலப்புகளும், கீச்சொலிகளும், நறுநறுப்புகளும் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தன.

இறுதியாக—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அந்த இருளில், பன்னிரண்டு குளிர்ந்த படிகளை அவர் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது; பின்னர், திரும்பி நின்று, அந்தப் படிகளின் இரட்டைப்படை எண்ணிக்கையை மீண்டும் ஒருமுறை எண்ண வேண்டியிருந்தது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இதை நான்கு முறை செய்திருந்தார்.

மொத்தத்தில்—தொண்ணூற்றாறு கல் படிகள், எதிரொலிக்கும் படிகள்;

70

மேலும்: அந்தத் தோல் போர்த்தப்பட்ட கதவின் முன் அவர் நிற்க வேண்டியிருந்தது; நடுக்கத்துடன், பாதி துருப்பிடித்த சாவியைச் சாவித் துளையில் நுழைக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த முழுமையான, கும்மிருட்டில் தீக்குச்சியை உரசி ஒளிரச் செய்வது ஆபத்தான காரியமாக இருந்தது; அந்தச் சிறிய தீச்சுடர் எதிர்பாராதவிதமாகப் பலவிதமான அசுத்தங்களை—உதாரணமாக எலிகளை... மற்றும் வேறு பலவற்றையும் கூட—வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிவிடக்கூடும்...

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இவ்வாறு சிந்தித்தார்.

சரியாக அந்த காரணத்தினாலேயே அவர் தனது கம்பீரமான வீட்டின் வளைவின் அடியில் நீண்ட நேரம் தயங்கி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

இதோ—அங்கே பாருங்கள்...

— ஒரு சோகமும் மெலிவும் கொண்ட உருவம்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் 'நேவா' நதிக்கரையோரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை பார்த்திருந்த ஒரு நபர்—மீண்டும் ஒருமுறை 'பதினெட்டாவது வரிசை'யின் ஆழத்தில் தோன்றினார். இம்முறை, தெருவிளக்கு உமிழ்ந்த ஒளிவட்டத்திற்குள் அவன் அமைதியாக அடியெடுத்து வைத்தான்; ஆயினும், அவனது நெற்றியிலிருந்தும், எலும்புகள் துருத்தியபடி இறுகிக்கொண்டிருந்த விரல்களிலிருந்தும், ஒரு ஒளிரும் பொன்னிற ஒளி துயரத்தோடு வழிந்தோடியது போலவே தோன்றியது... —

— இப்படியே, இந்த அறியாத நண்பன் தோன்றினான்—இம்முறையும் கூட.

ஒருமுறை, ஊதா நிற நாடாக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வைக்கோல் தொப்பியை அணிந்திருந்த ஒரு வயதான மூதாட்டி—அவ்வழியே சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு வழிப்போக்கர்—'பதினெட்டாம் வரிசை'த் தெருவின் இந்த சாதுவான குடியிருப்புவாசியை அழைத்ததை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நினைவுகூர்ந்தார்.

அப்போது அவள் அவனை "மிஷா" என்றே அழைத்திருந்தாள்.

துயரம் தோய்ந்த, மெலிந்த உருவம் கொண்ட அவன் அவ்வழியே கடந்து செல்லும்போது, ​​தன் மீது விவரிக்க இயலாத, அனைத்தையும் ஊடுருவிப் பார்க்கும் ஒரு பார்வையைச் செலுத்தும்போதெல்லாம், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உடல் சிலிர்த்துப்போவார்; ஒவ்வொரு முறையும், அவரது சொந்தக் கன்னங்களும் அதேபோல வெளிறிப்போகும். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்... ...நேவா நதிக்கரையில் நிகழ்ந்த இந்தச் சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு—அவன் கண்ணில் பட்டானோ இல்லையோ, அவன் குரல் காதில் விழுந்ததோ இல்லையோ...

— "அவன் மட்டும் நின்றிருந்தால்!.."

— "ஆ, அவன் மட்டும் நின்றிருந்தால்!.."

— "மேலும், ஆ, அவன் மட்டும் செவிசாய்த்திருந்தால்!.."

ஆனால், துயரம் தோய்ந்த அந்த உயரமான உருவம்—திரும்பிப் பாராமலும், நின்றுகொள்ளாமலும்—ஏற்கனவே கடந்து சென்றுவிட்டிருந்தது.

அவனது காலடி ஓசைத் தெளிவாகத் தேய்ந்து மறைந்தது; மற்றவர்களைப் போலன்றி, அவ்வழிப்போக்கனின் கால்களில் 'கலோஷ்' (galoshes) எனப்படும் மேலுறைகள் அணியப்படாமல் இருந்ததே, அந்தத் தெளிவான ஓசைக்குக் காரணமாக அமைந்தது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்

71

திரும்பி நின்றார்; அவனிடம் ஏதோ சொல்ல வேண்டும் என்று மென்மையாக விரும்பினார்; அறியாத அந்த 'மிஷா'வை மென்மையாகக் குரல் கொடுத்து அழைக்க விரும்பினார்...

ஆனால் அந்த இடம்—மிஷா ஏற்கனவே மீளமுடியாத வகையில் விலகிச் சென்றுவிட்ட அந்த இடம்—இப்போது அந்த ஒளியில் வெறுமையாக நின்றிருந்தது......வட்டங்களின் அலைபாயும் பின்னணியில்; அங்கே—காற்று மற்றும் உருகிய பனிக்கலவையைத் தவிர—வேறெதுவும் இல்லை, யாருமே இல்லை.

அங்கிருந்து, ஒரு கைவிளக்கின் மஞ்சள் நிற, தீப்பிழம்பு போன்ற நாக்கு மினுமினுத்தது.


இருப்பினும், அவன் மீண்டும் மணியை அடித்தான். பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் "சேவல்"—அதாவது கதவு மணி—மீண்டும் ஒருமுறை பதிலளித்தது: ஈரமான, உப்புக்காற்று நிறைந்த கடல் காற்று சாவித் துளைகள் வழியாகச் சீட்டியடித்தது; வளைவின் அடியில் காற்று முனகியது—நேர் எதிரே இருந்த "மலிவு உணவகம்" (Cheap Canteen) என்பதைக் குறிக்கும் இரும்புப் பலகையின் மீது அது முழு வேகத்துடன் மோதியது; அந்த இரும்புப் பலகை இருளுக்குள் 'டங்' என ஒலித்தது.

மத்வே மோர்ஜோவ்.

இறுதியில், வாயிற்கதவுகள் கீச்சிட்டபடி திறந்தன.

தாடி வைத்த காவலாளி—மத்வே மோர்ஜோவ் (அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் பழைய நண்பன்)—அவனை கட்டிடத்தின் வாசற்படியைத் தாண்டி உள்ளே அனுமதித்தான்; பின்வாங்கும் வழி அடைபட்டுப்போனது; அவனுக்குப் பின்னால் வாயிற்கதவுகள் மூடிக்கொண்டன.

— "இவ்வளவு தாமதமாக வெளியே வந்திருக்கிறாயே, என்ன விஷயம்?"

— "சும்மா, ஏதோ வேலை விஷயமாகத்தான்..."

— "ஏதேனும் வேலை தேடுகிறாயா?"

— "ஆம்... ஒரு வேலைதான்..."

— "அது இயல்புதான். இந்த நாட்களில் எங்கும் வேலை கிடைப்பதில்லை... ஒருவேளை, காவல் நிலையத்தில் (Precinct) ஏதேனும் வேலை காலியாக இருந்தால் ஒழிய..."

— "ஆனால் காவல் நிலையத்தில் என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டார்களே, மத்வே..."

— "அதுவும் இயல்புதான். அதோடு, காவல் நிலையத்தில் நீ என்னதான் செய்யப்போகிறாய்..."

— "பார்த்தாயா?"

— "மேலும், இந்த நாட்களில் எங்குமே வேலை வாய்ப்புகளே இல்லை..."

தாடி வைத்த காவலாளியான மத்வே மோர்ஜோவ், அவ்வப்போது தன் குண்டான மனைவியை—எப்போதும் மோசமாகிக்கொண்டே இருந்த காது நோயால் அவதிப்பட்டு வந்த அவளை—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சைப் பார்க்க அனுப்புவான்: சில சமயங்களில் ஒரு துண்டு 'பை' (pie) உணவுடனும், வேறு சமயங்களில் தன் வீட்டிற்கு விருந்துக்கு வரும் அழைப்புடனும் அனுப்புவான்; அவ்வாறாக, விடுமுறை நாட்களில் காவலாளி தங்கும் அறையில் அவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து மது அருந்துவார்கள்; ஒரு "சட்டவிரோத" மனிதனாக, கட்டிடத்தின் காவல் துறைத் தொடர்பாளருடன் முடிந்தவரை நெருங்கிய நட்பைப் பேணுவது தன் கடமை என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் கருதினான்.

72

அதுமட்டுமின்றி...

தன் குளிர்ந்த பரண் அறையிலிருந்து பாதுகாப்பாகக் கீழே இறங்கி வருவதற்கு இது ஒரு நல்வாய்ப்பாக அமைந்தது—அந்தப் பரண் அறையை, நாம் ஏற்கனவே பார்த்தது போல, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் வெறுத்தான்; இருப்பினும், வெளியே செல்வது மிகவும் ஆபத்தானது என்று தோன்றும் போதெல்லாம், வாரக்கணக்கில் அவன் அந்த அறைக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடப்பது வழக்கம். இடைக்கிடையே, வேறு சிலரும் அவர்களுடன் வந்து சேர்ந்துகொள்வதுண்டு: காவல் நிலைய எழுத்தரான வொரோன்கோவ் மற்றும் காலணி தைப்பவரான பெஸ்ஸ்மெர்ட்னி ஆகியோர். அண்மைக் காலமாக, ஸ்டெப்காவும் அந்தப் பாதுகாவலர் அறையில் வந்து அமர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தான்—ஏனெனில், ஸ்டெப்கா வேலையிழந்து நின்றிருந்தான்.

முற்றத்திற்குள் காலெடுத்து வைத்த அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், அந்தப் பாதுகாவலர் அறையிலிருந்து மெல்ல மிதந்து வந்த, அதே பழைய சிறிய பாடலைத் தெளிவாகக் கேட்டார்:

"யாருக்குத்தான் பிடிக்காது

"ஒரு சிறிய எழுத்தரை?

"ம்ம்... எனக்கு மட்டும் என்றால்

"நிச்சயமாகப் பிடிக்கும்...

"கல்வியறிவு பெற்ற

"மனிதர்களுக்கு

"நன்றாகவே தெரியும்

"எதைப் பற்றிப் பேசுவதென்று..."

— "மீண்டும் விருந்தினர்களா?"

மத்வே மோர்ஜோவ், ஏதோ ஒன்றை மிகத் தீவிரமாகச் சிந்திப்பதைப் போன்ற முகபாவனையுடன் தன் தலையின் பின்பகுதியைச் சொறிந்துகொண்டான்:

— "சும்மா கொஞ்சம் கேளிக்கையாகப் பொழுதைக் கழிக்கிறோம்..." அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் புன்னகைத்தார்:

— "அந்தக் காவல் நிலைய எழுத்தர்தான் என்று நினைக்கிறேன்?"

— "வேறு யார் இருக்கிறார்கள்?" "அதே மனிதர்தான்..."

திடீரென்று, எழுத்தர் வொரோன்கோவ் என்பவரின் பெயர்—ஏதோ ஒரு காரணத்தினால்—மிகவும் வலியுறுத்திப் பேசப்பட்டிருந்தது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் நினைவுக்கு வந்தது... அங்கே, *அந்த* இடத்தில். அந்தப் பெண்ணுக்கு எழுத்தர் வொரோன்கோவையும்—பொதுவாக வொரோன்கோவ் குடும்பத்தினர் அனைவரையும்—மேலும் அவர்களின் "கூட்டங்கள்" (sittings) பற்றிய விவரங்கள் அனைத்தையும் எப்படித் தெரிந்திருந்தது? அந்த நேரத்தில் அவர் ஆச்சரியப்பட்டார்; ஆனால் அதைப் பற்றிக் கேட்க மறந்துவிட்டார்.


*எனக்கொரு ஆடை வாங்கித் தா, அன்புத் தாயே;*


73


*இப்போது நான் மரியாதை செலுத்துவேன்*


*வாசென்கா லிக்சேயேவுக்கு!*


காவலர் மோர்ஜோவ்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிடம் ஒருவிதத் தயக்கத்தைக் கவனித்து—சத்தமாக மூக்கை உறிஞ்சியவாறே, சோர்வுடன் குறுக்கிட்டுச் சொன்னார்:


— "சரி... அந்தக் காவலர் அறைக்கு வருவோமென்றால்... தாராளமாக உள்ளே வாருங்கள்..."


அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் *உள்ளே சென்றிருக்கவும் கூடும்*: ஏனெனில் காவலர் அறையில் இதமாகவும், கலகலப்பாகவும், மதுவின் மயக்கமூட்டும் வாசனையுடனும் இருந்தது; மாறாக, மேலே பரண் அறையிலோ தனிமையும் குளிரும் சூழ்ந்திருந்தது. ஆனால்—இல்லை, கூடாது: எழுத்தர் வொரோன்கோவ் அங்கே மேலேதான் இருந்தார்; அந்தப் பெண் எழுத்தர் வொரோன்கோவைப் பற்றி மிகவும் மர்மமான முறையில் பேசியிருந்தாள்; மேலும்—அது என்னவோ அந்தப் பிசாசுக்குத்தான் வெளிச்சம்! ஆனால் முக்கிய விஷயம் இதுதான்: காவலர் அறைக்குள் செல்வது என்பது அப்பட்டமான கோழைத்தனமாக இருந்திருக்கும்—அது தன் சொந்தப் பேய்களிடமிருந்தே ஓடி ஒளிவதைப் போன்ற செயலாக அமைந்திருக்கும்.


அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் பெருமூச்சுடன் பதிலளித்தார்:


— "இல்லை, மாத்வே: இப்போது உறங்கச் செல்ல வேண்டிய நேரம்..."


— "சரிதான்—உங்கள் விருப்பம்!" மேலும் உள்ளே அவர்கள் எவ்வளவு சத்தமாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதைக் கேளுங்கள்:


*எனக்கொரு ஆடை வாங்கித் தா, அன்புத் தாயே;*


*இப்போது நான் மரியாதை செலுத்துவேன்*


*சின்ன வாஸ்யா வாசிலியேவுக்கு!*


— "அல்லது ஒரு கோப்பை வோட்கா அருந்துகிறீர்களா?"


மேலும் சாதாரணமாக—ஒருவித விரக்தியுடன், சாதாரணமாக—ஒருவித ஆவேசத்துடன்—அவர் உரக்கக் கத்தினார்:


— "வேண்டாம்! வேண்டாம்!" "இல்லை!" என்று கூவியவாறே, அவன் அந்த வெள்ளி நிறம் பூண்ட விறகு அடுக்குகளை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினான்.

வெளியேறிக் கொண்டிருந்த மாத்வே மோர்ஜோவ், காவலாளியின் அறைக்கதவை ஒரு கணம் அகலத் திறந்துவிட்டிருந்தான்: வெண்ணிற ஆவி, ஒரு ஒளிக்கீற்று, குரல்களின் ஆரவாரம், மற்றும்—தெருவிலிருந்து பெரிய பூட்ஸ்களின் வழியாக உள்ளே இழுத்து வரப்பட்ட—வெப்பம் மிகுந்த சேற்றின் மணம் ஆகியவை ஒரு கணத்திற்குள் வெளியே பீறிட்டு வந்தன; பின்னர்—*படார்!*—என்ற ஒலியுடன், மாத்வே மோர்ஜோவிற்குப் பின்னால் அந்தக் கதவு பலமாகச் சாத்தப்பட்டது.

74

மீண்டும் ஒருமுறை, அவனது தப்பிச் செல்லும் வழி அடைபட்டுப் போயிருந்தது.

நிலவு மீண்டும் அந்தத் துல்லியமான வடிவங்களைக் கொண்ட சதுர முற்றத்தையும், வெள்ளி நிறம் பூண்ட 'ஆஸ்பென்' விறகு அடுக்குகளையும் ஒளிரச் செய்தது; அந்த அடுக்குகளுக்கு இடையே புகுந்து, இருண்டிருந்த சேவை வாயிலை நோக்கி அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் விரைந்து சென்றான். காவலாளியின் அறையிலிருந்து சில வார்த்தைகள் அவன் முதுகின் பின்னால் வந்து விழுந்தன; அது நிச்சயமாக, காலணி தைக்கும் தொழிலாளியான பெஸ்மெர்ட்னி பாடும் குரல்தான்.

"ரயில் தண்டவாளங்கள்!… அந்த மேடு!… அந்தச் சமிக்ஞை மாற்றிகள்! கரைந்துபோன களிமண்ணுக்குள் விழுவதைப் போல, ரயில் கீழே பாய்ந்தது—தண்டவாளக் கட்டைகளிலிருந்து உருண்டு விழுந்தது. சிதறிய பெட்டிகளின் காட்சி!… பரிதாபத்திற்குரிய ஆன்மாக்களின் காட்சி!…"

அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நின்றான்: ஆகா, ஆகா, ஆகா—அது தொடங்கிவிட்டது; தனது சொந்தமான அந்த அடர்-மஞ்சள் நிறக் கனசதுரத்திற்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ளும் முன்பாகவே—அது தொடங்கிவிட்டது, எழுந்துவிட்டது—அந்தத் தவிர்க்க முடியாத, இரவு நேரத் சித்திரவதை. மேலும் இந்த…அது கருப்பு நுழைவாயில் கதவுகளில் தொடங்கியது.

எல்லாம் ஒன்றுதான்: அவர்கள் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சைக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்... அது இப்படித் தொடங்கியது: ஒரு நாள், வீட்டிற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது, படிக்கட்டுகளில் இருந்து ஒரு அறிமுகமில்லாத மனிதன் இறங்கி வருவதை அவன் கண்டான், அவன் அவனிடம் கூறினான்:

- “நீ அவருடன் தொடர்புடையவன்...”

அந்தப் பூட்டிலிருந்து உண்மையாகவே இறங்கி வந்த அந்த மனிதன் யார், (பெரிய எழுத்தில்) அவர் யார், தன்னுடன் தன்னை இணைத்துக்கொள்பவர் யார் என்பதை யாலெக் சாண்ட்ர் இவானோவிச் கண்டறிய விரும்பவில்லை, ஆனால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அந்த அறிமுகமில்லாத நபரிடமிருந்து படிக்கட்டுகளில் மேலே விரைந்தார். அந்த அறிமுகமில்லாத நபர் அவரைப் பின்தொடரவில்லை.

இரண்டாவது முறையாக—டட்கினுடன்—அது இப்படி நடந்தது: தெருவில், கண்களை மறைத்தவாறு தொப்பி அணிந்திருந்த ஒரு மனிதனை அவன் சந்தித்தான். அவனது முகம் (விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு) கோரமாக இருந்தது. அதைக் கண்டதும், அவ்வழியே சென்ற ஒரு அந்நியப் பெண்மணி, பேரானந்தத்தில் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தார்:

“அதைப் பார்த்தீர்களா? அது ஒரு பயங்கரம்—உண்மையாகவே, ஒரு பயங்கரம்... இப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் இருப்பதே இல்லை! ஓ, அது என்ன?”

75

இருப்பினும், அந்த மனிதன் தொடர்ந்து நடந்தான்.

ஆனால் அன்று மாலை, மூன்றாவது மாடியின் இடைவழியில், கண்ணுக்குப் புலப்படாத கைகள் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சைப் பிடித்து, கைப்பிடியை நோக்கித் தள்ளின. அவனைத் தள்ளிவிட—கீழே, ஆழத்திற்குள் தள்ளிவிட—அவை தெளிவாக முயன்றன. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அவற்றை எதிர்த்துப் போராடி, ஒரு தீக்குச்சியைப் பற்றவைத்தான், ஆனால்... அந்தப் படிக்கட்டில் யாரும் இல்லை: இறங்கும் அல்லது ஏறும் காலடிச் சத்தமும் கேட்கவில்லை. அது வெறுமையாக இருந்தது.

இறுதியாக, சமீப காலமாக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இரவில் படிக்கட்டிலிருந்து ஒரு மனிதத்தன்மையற்ற அலறலைக் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தான். அது என்னவொரு அலறல்! அது ஒருமுறை ஒலித்துவிட்டு, பிறகு அடங்கிவிடும்.

ஆனாலும், மற்ற குடியிருப்பாளர்கள்—அந்த அலறல் ஏற்படும்போதெல்லாம்—அதைக் கேட்டதே இல்லை.

அதே அலறலை அவன் தெருவில்—வெண்குதிரை வீரன் கடைக்கு அருகில்—ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே கேட்டிருந்தான்; அதுவும் அதேபோலத்தான் ஒலித்தது. ஆனால் அது முகப்பு விளக்குகளால் பாதை ஒளிரூட்டப்பட்ட ஒரு தானியங்கி வாகனத்தின் ஓசையாக மட்டுமே இருந்தது. மேலும், சில சமயங்களில் அவனுடன் இரவுகளைக் கழிக்கும் வேலையற்ற மனிதனான ஸ்டீபன்—ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே... அந்த அலறலைக் கேட்டான். ஆயினும், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் இடைவிடாத கேள்விகள் அனைத்திற்கும் பதிலளிக்கும் வகையில், அவன் வெறுமனே, மிகுந்த சோர்வுடன் இவ்வாறு கூறினான்:

“அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பது *உன்னைத்தான்*...”

அந்த ‘அவர்கள்’ யார் என்பது குறித்து—அந்த விஷயத்தில், ஸ்டெப்கா வாயே திறக்கவில்லை. அதன் பிறகு ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. மாறாக, அந்த ஸ்டெப்கா அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிடமிருந்து விலகத் தொடங்கினான்; அவனைச் சந்திக்கும் முறை படிப்படியாகக் குறைந்தது; இரவில் அங்கே தங்குவது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை... காவலாளி, எழுத்தர் வொரோன்கோவ் அல்லது காலணி தைப்பவர்—இவர்கள் யாரிடமும் ஸ்டெப்கா ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சும் கூட—ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை...

ஆனால், இவை அனைத்திற்கும் நடுவே, யாருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள வழியின்றி, வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளப்பட்டிருப்பதைச் சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்!

— “அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பது *உன்னைத்தான்*...”

அந்த ‘அவர்கள்’ யார்? அவர்கள் ஏன் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்?..


இப்போது நிகழ்வது போலவே.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அறியாமலே தன் பார்வையை மேல்நோக்கிச் செலுத்தினான்: ஐந்தாவது தளத்தில், பரண் அறையில் அமைந்திருந்த அந்தச் சிறிய ஜன்னலை நோக்கி; அந்த ஜன்னலில் ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது; கண்ணாடியின் பின்னால், ஏதோ ஒரு கோணலான நிழல் அமைதியற்று முன்னும் பின்னும் அலைபாய்ந்துகொண்டிருப்பதை ஒருவரால் காண முடிந்தது. அடுத்த கணமே—அவன் பதற்றத்துடன் தன் சட்டைப்பையில் அறைச் சாவியைத் தேடித் துழாவினான்: ஆம், சாவி அவனிடமேதான் இருந்தது. அப்படியென்றால், பூட்டப்பட்டிருந்த தன் அறைக்குள் நுழைந்தவர் யார்...

ஒருவேளை—சோதனையா? ஆஹா, அது வெறும் சோதனையாக மட்டும் இருந்திருந்தால் எத்துணை நன்றாக இருந்திருக்கும்!

76

அவன் இந்த உலகிலேயே மிகவும் மகிழ்ச்சியான மனிதனைப் போல, அந்தச் சோதனைக்குள் பாய்ந்து சென்றிருப்பான்; அவர்கள் அவனைப் பிடித்துச் சிறையில் அடைத்தாலும் பரவாயில்லை—அது ‘பீட்டர் மற்றும் பால் கோட்டையாக’ (Peter and Paul Fortress) இருந்தாலும் சரி. ஏனெனில், அந்தப் பீட்டர் மற்றும் பால் கோட்டையில் அவனைச் சிறையிடுபவர்கள், எப்படியாயினும் மனிதர்கள்தாமே—குறைந்தபட்சம், அவர்கள் ‘இவர்கள்’ அல்லவே.

— “அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பது *உன்னைத்தான்*...”

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு, தனக்கு நேரக்கூடிய நிகழ்வுகளைக் கண்டு அளவுக்கதிகமான அச்சத்திற்கு ஆளாகக் கூடாது என்று தனக்குத்தானே முன்னரே உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டான்—ஏனெனில், இப்போது தனக்கு நேரக்கூடிய அந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும், அடிப்படையில் ஒரு பயனற்ற, வெறும் மனதிற்குள் நிகழும் விளையாட்டு மட்டுமே. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் வீட்டின் பின்பக்க நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே நுழைந்தான்.

அந்தச் சிறிய ஜன்னல் வழியாக, ஒளியின் உயிரற்ற ஒரு கீற்று உள்ளே விழுந்தது.

ஆக, இதோ... இதோ... இதோ... அவர்கள் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்; கடந்த முறை இரவில் அவன் திரும்பி வந்தபோதும், அவர்கள் இதே நிலையில்தான் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அவனுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். அவர்கள் யார் என்பதைத் துல்லியமாகச் சொல்வது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது: வெறும் இரண்டு நிழலுருவங்கள் மட்டுமே அங்கே தெரிந்தன. மூன்றாம் தளத்திலிருந்து, இறந்த ஒளிக் கீற்று ஒன்று சாளரத்தின் வழியே ஊடுருவி விழுந்து, ஈரம் படிந்த படிகளின் மீது வெளிறிய ஒளியைப் பரப்பியது.

அந்தக் கும்மிருட்டின் நடுவே, அந்த வெளிறிய ஒளிப் பகுதிகள் மிகக் கொடிய அமைதியுடன்—சற்றும் அசையாமல்—அங்கே கிடந்தன.

அந்த வெளிறிய ஒளிப் பகுதிக்குள்—சரியாக அந்த இடத்திற்குள்ளேயே—படிக்கட்டுத் தடுப்பு நீண்டு சென்றது; அந்தத் தடுப்பின் அருகே *அவர்கள்* நின்றிருந்தனர்: இரண்டு நிழலுருவங்கள். அவர்கள் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை வலப்புறமும் இடப்புறமும் நின்று வழிவிட்டுச் செல்ல அனுமதித்தனர்; சரியாக அதே போலவேதான், முன்னொரு முறையும் அவர்கள் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை வழிவிட்டுச் செல்ல அனுமதித்திருந்தனர். அவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை, எந்த அசைவையும் காட்டவில்லை, சற்றும் பின்வாங்கவில்லை; இருளிலிருந்து தன்னை உற்று நோக்கும்—இடுங்கிய, இமைக்காத—ஒரு தீய பார்வை மட்டுமே ஒருவருக்கு அங்கே உணர முடிந்தது.

அவர் அவர்களை அணுகக்கூடாதா? தன் கனவுகளிலிருந்து எழுந்த அந்த மந்திரச் சொற்களை அவர்களின் காதுகளில் அவர் ஓதக்கூடாதா?

— "விடுவிப்பாயாக, விடுவிப்பாயாக!.."

அவர்களின் அந்த உறுதியான பார்வையின் கீழ்—அந்த வெளிறிய ஒளிப் பகுதிக்குள்—காலெடுத்து வைப்பது எத்தகையதொரு உணர்வாக இருந்தது! நிலவொளியில் குளித்தவாறே, இருபுறமும் தன்னை யாரோ கூர்மையாக உற்று நோக்குவதை உணர்வது; அதற்கும் மேலாக—பின்பக்கப் படிக்கட்டைக் காப்பவர்கள், எந்த வினாடியிலும் எதற்கும் தயாராகத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் நின்றிருப்பதை உணர்வது; தன் நடையின் வேகத்தை அதிகரிக்காமல், அதற்கு மாறாக ஒரு நிதானமான, திட்டமிட்ட இருமலை வெளிப்படுத்துவது—இவையெல்லாம் எத்தகைய அனுபவங்கள்! 77


ஏனெனில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திடீரென—மிக வேகமாக, மிக வேகமாக—படிக்கட்டுகளில் மேலே பாய்ந்து ஓடினால், அந்த உற்று நோக்குபவர்கள் உடனடியாக அவர் காலடியிலேயே பின்தொடர்ந்து வருவார்கள்.

இந்தத் தருணத்தில், அந்த வெளிறிய...அந்தப் புள்ளிகள் சாம்பல் நிறத் திட்டுகளாக மாறி, பின்னர் இணக்கமாக மங்கி மறைந்தன—முழுமையாக உருகி மிகச் சரியான இருளில் கரைந்தன (தெளிவாக, ஒரு கருமேகம் நிலவின் குறுக்கே நகர்ந்திருந்தது).

சில கணங்களுக்கு முன்பு ஒளியால் வெண்மையாக இருந்த அந்த இடத்திற்குள் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அமைதியாக அடியெடுத்து வைத்தார்—அதனால் அவரது கண்களால் எதையும் பார்க்க முடியவில்லை—அதன் விளைவாக, தன் கண்களையும் பார்க்க முடியாது என்று அவர் முடிவு செய்தார் (பாவம், தனது பரண் அறைக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நழுவிச் சென்றுவிடலாம் என்ற பயனற்ற எண்ணத்தில் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொண்டார்). அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தனது நடையை வேகப்படுத்தவில்லை; உண்மையில், அவர் தனது மீசையை முறுக்கக்கூடத் தொடங்கினார்—பின்னர்...

...அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தனது தைரியத்தை இழந்தார்.

அவர் ஒரு அம்பு போல இரண்டாம் மாடியின் படிக்கட்டில் பாய்ந்தார் (என்னவொரு முழுமையான தந்திரமின்மை!). அந்தப் படிக்கட்டில் பாய்ந்து நுழைந்ததும், கீழே நின்றிருந்த உருவத்தின் பார்வையில் தனது மதிப்பை முற்றிலுமாகத் தகர்த்தெறிந்த ஒரு செயலில் அவர் ஈடுபட்டார்.

கைப்பிடியின் மீது சாய்ந்தபடி, அவன் குழப்பத்துடனும் திகிலுடனும் கீழே பார்த்தான்—ஆனால் அதற்கு முன், எரிந்துகொண்டிருந்த ஒரு தீக்குச்சியை அந்த வெற்றிடத்தில் வீசினான். கைப்பிடியின் இரும்புக் கம்பிகள் பளிச்சிட்டுத் தெரிந்தன; அந்த மஞ்சள் நிற, படபடக்கும் ஒளியின் நடுவே, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இரண்டு நிழல் உருவங்களைத் தெளிவாகப் பார்த்தான்.

அவனுடைய ஆச்சரியம் என்னவென்றால்?

அவற்றில் ஒரு நிழல் உருவம், அடித்தளத்தில் வசிக்கும் மஹ்முத்கா என்ற ஒரு டாடர் இனத்தவருடையது; அணைந்து கொண்டிருந்த தீக்குச்சியின் மஞ்சள் நிற, நடுங்கும் ஒளியில், மஹ்முத்கா அடையாளம் தெரியாத ஒரு சிறிய மனிதரை நோக்கிச் சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். பௌலர் தொப்பி அணிந்திருந்தாலும், ஒரு கீழைநாட்டு மனிதனின் கழுகு போன்ற முகத்தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்த, சாதாரண தோற்றமுடைய அந்தச் சிறிய மனிதர், மஹ்முத்காவிடம் ஏதோ கேட்க முயன்றார், ஆனால் மஹ்முத்காவோ மறுத்துத் தலையசைத்தான்.

பிறகு—தீக்குச்சி அணைந்துவிட்டது; எதையும் பார்க்க முடியவில்லை.

ஆனால், எரிந்துகொண்டிருந்த தீக்குச்சி, கழுகு மூக்குடைய அந்த கீழை நாட்டவருக்கு அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் இருப்பைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டது: கால்கள் வேகமாக மேல்நோக்கி நகர்ந்தன; இப்போது, ​​அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் காதுக்கு மிக அருகிலேயே, ஒரு விறுவிறுப்பான குரல் ஒலித்தது—ஆனாலும்... இதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்—எந்தவிதமான உச்சரிப்புப் பிழையுமின்றி.
##
— "மன்னிக்கவும், நீங்கள் Andrei Andreievich Gorelsky-ஆ?"

— "இல்லை, நான் Alexander Ivanovich Dudkin..."

— "ஆம்—ஒரு போலி கடவுச்சீட்டின் கீழ்..."

Alexander Ivanovich திடுக்கிட்டார்: அவர் உண்மையில் ஒரு போலி கடவுச்சீட்டின் கீழ்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவரது முதல் பெயர், தந்தையின் பெயர் மற்றும் குடும்பப் பெயர் ஆகியவை Alexei Alexeievich Pogorelsky என்றே இருந்தன—Andrei Andreievich Gorelsky என்று அல்ல. Alexander Ivanovich ஒரு கணம் தயங்கினார், ஆனால்... உண்மையை மறைப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று முடிவு செய்தார்:

— "அது நான்தான்; உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?"

— "தயவுசெய்து என்னை மன்னிக்கவும்: நான் உங்களைச் சந்திப்பது இதுவே முதல் முறை; அதுவும் இவ்வளவு நள்ளிரவு நேரத்தில்..."

— "தயவுசெய்து, தொடர்ந்து பேசுங்கள்..."

— "அந்தப் பின் படிக்கட்டு வழியாக... உங்கள் குடியிருப்பு பூட்டப்பட்டிருந்தது... உள்ளே யாரோ ஒருவர் இருக்கிறார்... அதனால் நான் வாசலிலேயே உங்களுக்காகக் காத்திருக்க விரும்பினேன்... மேலும், அந்தப் பின் படிக்கட்டு விஷயம்..."

— "அப்படியென்றால், அங்கே எனக்காகக் காத்திருப்பவர் யார்?"

— "எனக்குத் தெரியவில்லை: உள்ளிருந்து ஒரு குரல்—ஏதோ ஒரு சாதாரண மனிதனின் குரல்—எனக்குப் பதிலளித்தது..."

Stepka! கடவுளுக்கு நன்றி: உள்ளே இருப்பது Stepka-தான்...

— "சரி, உங்களுக்கு என்னதான் வேண்டும்?"

— "மன்னிக்கவும், உங்களைப் பற்றி நான் நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்: நமக்குப் பொதுவான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்... Nikolai Stepanych Lippanchenko-வின் வீட்டில், என்னைச் சொந்த மகன் போலவே உபசரிக்கிறார்கள்... உங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள நான் மிக நீண்ட காலமாகவே விரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்... நீங்கள் இரவில் வெகுநேரம் விழித்திருப்பவர் என்று கேள்விப்பட்டேன்... அதனால்தான் இந்தத் துணிச்சலை மேற்கொண்டேன்... உண்மையில் நான் Helsingfors-இல் வசிக்கிறேன்; இப்போது இப்பகுதி வழியாகப் பயணம் மட்டுமே செய்து கொண்டிருக்கிறேன்—என் உண்மையான சொந்த ஊர் தெற்குப் பகுதியில் உள்ளது..."

Alexander Ivanovich-க்குத் தன் விருந்தினர் பொய் சொல்கிறார் என்பது உடனடியாகப் புரிந்துவிட்டது—அதுவும் கற்பனை செய்யவே முடியாத அளவுக்கு மிகத் துணிச்சலாகப் பொய் சொல்கிறார் என்று உணர்ந்தார். ஏனெனில், இதே போன்றதொரு கதை இதற்கு முன்பும் ஒருமுறை அரங்கேறியிருந்தது (எங்கே, எப்போது என்று அவரால் உடனடியாக நினைவுகூர முடியவில்லை; ஒருவேளை அது ஒரு கனவில் நிகழ்ந்திருக்கலாம்—உடனேயே மறக்கப்பட்டு, இப்போது திடீரென்று மீண்டும் நினைவுக்கு வந்திருக்கலாம்).

இல்லை, இல்லை, இல்லை: இந்த விவகாரம் முழுவதுமே சந்தேகத்திற்குரியதாக இருந்தது; இருப்பினும், அதை அவர் வெளியே காட்டிவிடக் கூடாது—குறைந்தபட்சம், இப்போதைக்காவது காட்டிவிடக் கூடாது.


79 அந்த ஆழ்ந்த இருளை நோக்கி Alexander Ivanovich இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

— "நான் யாருடன் பேசும் பாக்கியத்தைப் பெற்றிருக்கிறேன்?" — "ஒரு பாரசீகக் குடிமகன், ஷிஷ்னார்ஃப்னே... நாம் இதற்கு முன் சந்தித்திருக்கிறோம்..."

— "ஷிஷ்னார்ஃபியேவ்?.."

— "இல்லை, ஷிஷ்னார்ஃப்னே: இதன் முடிவு *ne* என்று அமையும்—ஒரு காலத்தில் அது மாற்றப்பட்டது... சொல்லப்போனால், ரஷ்யமயமாக்கல் நோக்கத்திற்காகவே அது மாற்றப்பட்டது... இன்று நாம் ஒன்றாக இருந்தோம்—அங்கே, லிப்பஞ்சென்கோவிடம்; உங்கள் அலுவல் சார்ந்த உரையாடல் முடியும் வரை காத்திருந்து, நான் இரண்டு மணி நேரம் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன்; ஆனால் உங்களால் நான் காத்திருக்க முடியவில்லை... நீங்கள் அங்கே இருந்தீர்கள் என்பதை எனக்குச் சரியான நேரத்தில் தெரிவிக்க, ஜோயா ஜகரோவ்னா தவறிவிட்டார். நான் நீண்ட காலமாக உங்களைச் சந்திக்க முயன்று வருகிறேன்... நீண்ட காலமாக உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்..."

இந்தக் கடைசி வாக்கியம்—ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் என்பது ஷிஷ்னார்ஃப்னே என மாறியது போலவே—மீண்டும் ஒருமுறை தெளிவற்ற, கனவு போன்றதொரு உணர்வை ஏற்படுத்தியது: அது அருவருப்பானதாகவும், சோர்வூட்டுவதாகவும், மனதை அழுத்துவதாகவும் தோன்றியது.

— "நாம் இதற்கு முன் சந்தித்திருக்கிறோமா?"

— "ஆம்... உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?.. ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு ஏதோ ஒன்று மங்கலாக நினைவுக்கு வந்தது; எதிர்பாராத விதமாக—அவருக்குமே ஆச்சரியமளிக்கும் வகையில்—அவர் மற்றொரு தீக்குச்சியை உரசிப் பற்றவைத்து, அதை நேராக ஷிஷ்னார்ஃபியேவின் மூக்கருகே—மன்னிக்கவும்: ஷிஷ்னார்ஃப்னேவின் மூக்கருகே—நீட்டிப் பிடித்தார். ஒரு கணப்பொழுதில், சுவர்கள் மஞ்சள் நிற ஒளியில் ஜொலித்தன; கைப்பிடிச் சுவரின் தூண்கள் மினுமினுத்துத் தெரிந்தன; இருளிலிருந்து வெளிப்பட்டு, அவர் கண்களுக்கு நேர் எதிரே, அந்தப் பாரசீகக் குடிமகனின் முகம் திடீரென உருப்பெற்றது. ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட காபி விடுதியில், தான் உண்மையில் இந்த முகத்தைப் பார்த்திருப்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இப்போது தெளிவாக நினைவுகூர்ந்தார். ஆயினும் அப்போதும் கூட, அந்த நபர்—ஏதோ ஒரு காரணத்தினால்—சந்தேகப் பார்வை மாறாமல் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

— "உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?"

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு அது உண்மையில் நினைவிருந்தது—மிகத் தெளிவாகவே நினைவிருந்தது: குறிப்பாகச் சொல்லப்போனால், தன்னை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்த நோயின் முதல் அறிகுறிகள் வெளிப்படத் தொடங்கியதே அந்த ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில்தான்; மேலும், ஏதோ ஒரு வெளியாற்றலால் தனக்குள் புகுத்தப்பட்டது போன்ற அந்தச் செயலற்ற "மூளை விளையாட்டு"—முழுமையாகத் தன்னை ஆட்கொண்டதும் அந்த ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில்தான். அந்தக் காலகட்டத்தில், கலாச்சாரத்தை அழிப்பதன் அவசியம் குறித்து மிகவும் முரண்பாடான ஒரு கோட்பாட்டைத் தான் விளக்கிக் கொண்டிருந்ததை அவர் நினைவு கூர்ந்தார்—இப்போது சோர்வடைந்த மனிதநேயத்தின் வரலாற்று சகாப்தம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்றும், கலாச்சார வரலாறு இப்போது நமக்கு முன்னால் சிதைந்து, நொறுங்கும் ஒரு பாழடைந்த இடிபாடாக நிற்கிறது என்றும் அவர் வாதிட்டார். ஒரு புதிய சகாப்தம் உதயமாகிக் கொண்டிருந்தது—"ஆரோக்கியமான மிருகத்தனம்" என்ற சகாப்தம்; அது சாமானிய மக்களின் இருண்ட ஆழங்களிலிருந்தும் (குண்டர் தனமான செயல்கள், அப்பாச்சி பழங்குடியினரின் வன்முறை வெறியாட்டங்கள்), பிரபுத்துவத்தின் உயரங்களிலிருந்தும் (நிலைபெற்ற வடிவங்களுக்கு எதிரான கலைகளின் கிளர்ச்சி, பழமையான கலாச்சாரம் மற்றும் அந்நியப் பொருட்களின் மீதான மோகம்), ஏன் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரிடமிருந்தும் கூட (கிழக்கத்திய பாணியிலான பெண்களின் நாகரிகங்கள், கேக்வாக்—அந்த நீக்ரோ நடனம்—போன்றவை) வெளிப்பட்டது. அக்காலத்தில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் நூலகங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் அருங்காட்சியகங்களை எரிக்க வேண்டும் என்று போதித்திருந்தார்; அவர் மங்கோலியர்களை வரவழைக்க வேண்டும் என்றும் போதித்திருந்தார் (ஆயினும், பிற்காலத்தில் அவர் மங்கோலியர்களைக் கண்டு அஞ்சத் தொடங்கினார்). அவர் சமகால நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் இரண்டு வகைகளாகப் பிரித்தார்: ஒன்று, ஏற்கனவே தன் போக்கை முடித்துக்கொண்ட ஒரு கலாச்சாரத்தின் அறிகுறிகள்; மற்றொன்று, ஒரு ஆரோக்கியமான காட்டுமிராண்டித்தனம்—இது தற்போது (நீட்சே மற்றும் இப்சன் போன்றோரால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது போல) நுட்பமான முகமூடியின் கீழ் பதுங்கியிருக்க நிர்பந்திக்கப்பட்டு, அந்த முகமூடியின் பின்னிருந்தே, மக்களின் ஆன்மாக்களுக்குள் ஏற்கனவே இரகசியமாகக் கிளர்ந்தெழுந்த ஒரு குழப்பத்தால் இதயங்களைப் பீடிக்கிறது.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், மக்கள் தங்கள் முகமூடிகளைக் களைந்துவிட்டு, அந்தக் குழப்பத்தை வெளிப்படையாகத் தழுவ வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

அதேபோலத்தான் அவர் அப்போதும்—அந்த ஹெல்சிங்கி காஃபேவில்—போதித்திருந்தார் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது; சாத்தானியத்தை அவர் எப்படிப் பார்ப்பார் என்று ஒருவர் கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்:

— "கிறிஸ்தவம் தன் போக்கை முடித்துவிட்டது: சாத்தானியத்தில்..."...அது ஒரு அநாகரிகமான மூடநம்பிக்கை வழிபாடு—அதாவது... ஆரோக்கியமான காட்டுமிராண்டித்தனம்..."

அப்போதுதான், ஷிஷ்னார்ஃப்னே மேசையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்ததும், அவர்களை விட்டுத் தன் கண்களை எடுக்காததும் அவனுக்கு நினைவிருந்தது.

அந்தக் காட்டுமிராண்டித்தனமான பிரசங்கம் எதிர்பாராத விதத்தில் முடிந்தது (அதே நேரத்தில் ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில்): அது ஒரு முழுமையான கெட்ட கனவில் முடிந்தது; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் (ஆங்கிலத்திலோ அல்லது தூக்கத்திலோ) விவரிக்க முடியாத ஒன்றின் வழியாகத் தான் எப்படி விரைந்து செல்லப்பட்டார் என்பதைக் கண்டார், அதை மிக எளிமையாகக் கோள்களுக்கிடையேயான வெளி என்று அழைக்கலாம் (ஆனால் அதுவல்ல): ஏதோ ஒன்றை, சாதாரணமான ஒன்றைச் செய்து முடிக்க விரைந்து செல்லப்பட்டார், ஆனால் நமது பார்வையில் அது இன்னும் இழிவான ஒரு செயல்; சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அது ஒரு கனவில் நடந்தது (நமக்குள் - கனவு என்றால் என்ன?), ஆனால் பிரசங்கம் நிறுத்தப்படுவதற்குக் காரணமான ஒரு அசிங்கமான கனவு; இவை அனைத்திலும், மிகவும் விரும்பத்தகாத விஷயம் என்னவென்றால், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அந்தச் செயலைச் செய்தாரா இல்லையா என்பது அவருக்கு நினைவில் இல்லை, இல்லையா?

6 தொகுப்பு III.

81

இல்லை; யலெக்சாண்டர் இவானோவிச் பின்னர் இந்தக் கனவை ஒரு நோயின் ஆரம்பம் என்று புறக்கணித்தார், ஆனாலும், அதை நினைவுகூர அவர் விரும்பவில்லை.

அப்போதுதான் அவர் அமைதியாக 'இரத்தத்தைப் பற்றி' (About Blood) படிக்கத் தொடங்கினார்.

இப்போது, இந்தக் கிரகத்தில், ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸின் நினைவு ஒரு பயங்கரமான விளைவை ஏற்படுத்தியது. ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸ் அவருக்கு முன்னால் நின்றது. அவர் தன்னையறியாமல் நினைத்தார்:

- “அதனால்தான், இத்தனை வாரங்களுக்குப் பிறகு, எந்த அர்த்தமும் இல்லாமல் அது எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டது: “ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸ்... ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸ்...”

நான், ஷிஷ்னார்ஃப்னே, தொடர்ந்தேன்:

— “உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

நிலைமை ஒரு அருவருப்பான திருப்பத்தை எடுத்திருந்தது; அவர் உடனடியாகத் தப்பி ஓட வேண்டியிருந்தது—கற் படிக்கட்டுகள் வழியாக மேலே; அவர் இருளைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது; இல்லையெனில், ஒளிரும் கீற்றுகள் ஜன்னல்களில் வெண்மையான கறைகளை ஏற்படுத்தும். ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மிகுந்த திகிலுடன் தயங்கினார்; ஏனோ, இந்தச் சாதாரண வருகையாளரின் குடும்பப்பெயர் அவனை மிகவும் வலுவாகத் தாக்கியது:

— "ஷிஷ்நார்ஃப்னே... ஷிஷ்நார்ஃப்னே... எங்கோ, இதையெல்லாம் நான் முன்பே கேட்டது போல் உணர்கிறேன்..."

நான், ஷிஷ்நார்ஃப்னே, தொடர்ந்தேன்:

— "சரி, என்னை உள்ளே வர அனுமதிப்பீர்களா? உண்மையைச் சொல்லப்போனால், உங்களுக்காகக் காத்திருந்து நான் சோர்வடைந்துவிட்டேன்... எனது இந்த நள்ளிரவு வருகையை நீங்கள் மன்னிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்..."

தன்னையறியாத பயத்தின் உந்தலில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் உரக்கக் கூறினான்:

— "உங்களை வரவேற்கிறேன்..." ஆனாலும், அவன் மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டான்:

— "ஸ்டெப்கா அங்கே மேலே என்னைக் காப்பாற்றிவிடுவாள்..."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் படிக்கட்டுகளில் ஓடினான். ஷிஷ்நார்ஃப்னே அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினான்; முடிவில்லாத அந்தப் படிக்கட்டுகள் அவர்களை ஐந்தாவது மாடிக்கு அழைத்துச் செல்வது போல் தெரியவில்லை—அந்தப் படிக்கட்டுகளுக்கு முடிவே கண்ணுக்கு எட்டவில்லை. தப்பிப்பதும் இயலாத காரியம்: ஷிஷ்நார்ஃப்னே அவனுக்குப் பின்னாலேயே ஓடிக்கொண்டிருந்தான், அதே சமயம் முன்னால்—ஒரு சிறிய அறையிலிருந்து—ஒரு ஒளிக்கீற்று பாய்ந்து வந்தது.

82

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் நினைத்தார்:

— "ஆனால் ஸ்டெப்கா எப்படி என்னைப் பார்க்க உள்ளே வந்திருக்க முடியும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சாவி என்னிடம் இருக்கிறதே!" ஆனால் தன் சட்டைப்பையைத் தடவிப் பார்த்தபோது, சாவி காணாமல் போனதை அவர் உணர்ந்தார்: கதவுச் சாவிக்குப் பதிலாக, அவர் தன் பழைய பயணப்பெட்டியின் சாவியை வைத்திருந்தார்.

செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து, தடுமாறிக்கொண்டு தனது எளிமையான அறைக்குள் நுழைந்தார். அங்கே, ஸ்டெப்பான் அழுக்கு படிந்த கட்டில் சட்டத்தில் சாய்ந்து, அணைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மெழுகுவர்த்தித் துண்டின் மீது குனிந்தபடி அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்; அவரது அடர்ந்த தலை, சர்ச் ஸ்லாவோனிக் எழுத்துக்கள் நிறைந்த ஒரு திறந்த புத்தகத்தின் மீது தாழ்ந்திருந்தது.

ஸ்டெப்பான் *ட்ரெப்னிக்*—தேவைகளின் புத்தகம்—படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஸ்டெப்பான் *ட்ரெப்னிக்* புத்தகத்தைத் தன்னுடன் கொண்டு வருவதாகக் கொடுத்த வாக்குறுதியை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் நினைவு கூர்ந்தார் (அதில் அடங்கியிருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பிரார்த்தனையில்—மாபெரும் பேசில் பிரார்த்தனை: பேய்களை நோக்கிய ஒரு அறிவுரை—அவருக்கு ஆர்வம் இருந்தது). எனவே, அவர் கையை நீட்டி ஸ்டெப்பானைப் பற்றிக்கொண்டார்.

"அது நீதானா, ஸ்டீபன்? சரி, உன்னைப் பார்த்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சி!"

"நான் உங்களுக்கு *ட்ரெப்னிக்* கொண்டு வந்திருக்கிறேன், ஐயா..." — ஆனால் சற்று முன்பு உள்ளே நுழைந்த விருந்தினரை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, ஸ்டீபன் மேலும் கூறினான் — "...நீங்கள் கேட்டபடியே."

"நன்றி..."

"உங்களுக்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​படிப்பதில் நான் மிகவும் மூழ்கிவிட்டேன்... (வருகையாளர் பக்கம் மீண்டும் ஒரு பார்வை)... நினைக்கிறேன், நான் கிளம்புவதுதான் நல்லது..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் கையை நீட்டி, ஸ்டெபானின் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்:

"இப்போதே கிளம்பாதே; ஒரு கணம் உட்கார்... இங்கே இருக்கும் இந்த கனவான்—இந்த *பாரின்*—திரு. ஷிஷ்னார்ஃபியேவ்..."

ஆனால் வாசற்படியிலிருந்து, ஒரு உலோகக் குரல் ஒலித்தது; அது ஆணவத்துடன் உச்சரித்தது:

"*ஷிஷ்னார்ஃபியேவ்* அல்ல—மாறாக... *ஷிஷ்-னார்-ஃப்னே*..."

ஒரே ஒரு எழுத்து—அந்த *'வே'*—மற்றும் ஒரு 'கடினக் குறியீடு' (hard sign) ஆகியவை விடுபட்டதற்காக, அவர் இவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக்கொண்டு வாதாடினாரே—என்று நினைக்கும்போதே வியப்பாக இருந்தது! அவர் வாசற்படியில் ஒரு நிழலுருவமாக நின்றிருந்தார்; அவர் தனது பௌலர் தொப்பியை (bowler hat) கழற்றியிருந்தார்... அவர் தனது மேலங்கியை கழற்றவில்லை; மாறாக, அந்தச் சிறிய அறையை ஒரு கேள்விக்குறியுடன் கூடிய பார்வையால் அளவிட்டார்:

— "இங்கே நிலைமை சற்று மோசமாகத் தெரிகிறதே... கொஞ்சம் ஈரமாக இருக்கிறது... குளிராகவும் இருக்கிறது..."

மெழுகுவர்த்தி உருகிச் சுருங்கி எரிந்துகொண்டிருந்தது; சுற்றப்பட்டிருந்த காகிதம் சட்டெனப் பற்றி எரிந்தது; திடீரென்று, அந்த அறையின் சுவர்கள் ஒரு திரவம்போன்ற செந்நிற ஒளியில் ஆடுவதுபோல் தோன்றின.

— "இல்லை, *பாரின்*, என்னை விடுங்கள்—நான் கண்டிப்பாகக் கிளம்பியே ஆகவேண்டும்," என்று ஸ்டெபான் பரபரப்புடன் கூறினான்; அவன் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சைப் பகைமையுடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவாறே, அந்த விருந்தினரின் கண்களைப் பார்ப்பதைத் tamamen தவிர்த்தான். "என்னை விடுங்கள்—வேறொரு சமயம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்."

அவன் அந்தப் பிரார்த்தனைப் புத்தகத்தைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றான்.

ஸ்டெபானின் கூர்மையான பார்வைக்கு முன்னால், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனது பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்; அந்தத் தீவிரமான பார்வை, அவருக்கு ஒரு குற்றத்தீர்ப்பு வழங்கும் பார்வையாகவே தோன்றியது. இப்போது அவர் என்ன செய்வது—ஸ்டெபானைப் பொறுத்தவரை? அவனிடம்—அந்த ஸ்டெபானிடம்—ஏதோ சொல்லவேண்டும் என்ற உந்துதலை அவர் உணர்ந்தார்; அவர் ஸ்டெபானை மனவருத்தப்படச் செய்துவிட்டார்; ஸ்டெபான் அவரை மன்னிக்கமாட்டான்; மேலும் ஸ்டெபான் இப்போது இப்படி நினைப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது:

— "இல்லை, *பாரின்*, இதுபோன்று ஆட்கள் வழக்கமாகச் செய்யத் தொடங்கினால்..."இங்கே, இனிச் செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை; 'Trebnik'கில் சொல்லப்பட்டதற்கும் இதற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை... சொல்லப்போனால், இது எந்தவொரு விதிமுறைக்குள்ளும் அடங்காது; சரி, யாருக்கேனும் இதில் நுழைய விருப்பமிருந்தால் — அது முற்றிலும் அவர்களின் தனிப்பட்ட விருப்பம்.

இப்போது நிலைமை இப்படி ஆகிவிட்டது — ஸ்டெபான், நீயே யோசித்துப் பார் — ஏதோ ஒன்றுக்காக இது அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; ஆனால் இப்போது இதில் ஏதோ ஐயம் எழுகிறது... அப்படியிருக்கையில், நான் மட்டும் — ஸ்டெபான் துணையில்லாமல் — தனியாக இதை எப்படிச் செய்வது?

"ஸ்டெபான், இங்கேயே நில்." ஆனால் ஸ்டெப்பான், ஒருவித அருவருப்பு கலந்த பாவனையுடன் அதைத் தட்டிவிட்டார்—அது தன்மீது ஒட்டிக்கொண்டுவிடுமோ என்று அஞ்சுவது போல:

— "இது உங்களுக்கானது; எனக்கானதல்ல..." மனதிற்குள் மட்டும் அவர் இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்:

"இவர்கள்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தச் சிறுவன் இவன்..."

ஸ்டெப்பானுக்குப் பின்னால் கதவு 'படார்' என்று சாத்தப்பட்டது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், ஸ்டெப்பான் வெளியேறியதும் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சத்தமிட்டு அழைத்து, அந்த 'வழிபாட்டு நூலை' (Trebnik) அவரிடமே கொடுத்துவிட நினைத்தார்... ஆனால் தயங்கிவிட்டார். ஒரு 'சுயசிந்தனையாளரான' (free-thinker) தன்னைச் சிக்கலில் மாட்டிவிடும் வகையிலான 'வழிபாட்டு நூல்' என்ற வார்த்தையைத் தான் உச்சரித்துவிடுவோமோ என்று அவர் அஞ்சினார். ஆனால்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனக்குத்தானே முன்னரே ஒரு உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்: எதற்கும் அளவுக்கு அதிகமாக அஞ்சக்கூடாது; ஏனெனில், தனக்கு நேரும் நிகழ்வுகள் யாவும், ஸ்டெப்பானின் மனப்பிறழ்வாலோ அல்லது தனது சொந்தக் கற்பனைப் பிரமையாலோ ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று அவர் தீர்மானித்திருந்தார். தீச்சுவாலைகளும், ரத்தச் சிவப்பு நிற மெழுகுவர்த்தி ஒளிகளும் சுவர்களில் நிழலாடி, பின்னர் அணைந்து போயின; காகிதம் எரிந்து சாம்பலானது; மெழுகுவர்த்தியின் சிறு சுடர் மங்கிப்போனது; சூழல் முழுவதும் ஒருவித மரணத்தை உணர்த்தும் பச்சை நிறத்தில் காட்சியளித்தது...

84

துணியால் மூடப்பட்டிருந்த ஒரு மரமேஜையின் அருகே அமருமாறு, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் சைகை மூலம் அந்தப் பார்வையாளரைக் கேட்டுக்கொண்டார்; அவரோ கதவருகிலேயே நின்றுகொண்டார்—எதிர்பாராதவிதமாக ஏதேனும் நிகழ்ந்தால், உடனே படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓடித் தப்பிவிடவும், அல்லது கதவைப் பூட்டி அந்தப் பார்வையாளரைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவும் வசதியாக இருக்குமென்று அவர் கருதினார்.

அந்தப் பார்வையாளர், ஜன்னல் சட்டத்தின் மீது சாய்ந்துகொண்டு சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஜன்னலுக்கு வெளியே விரிந்திருந்த அந்தப் பசுமையான வெளியின் (அங்கே மேகங்களுக்கு நடுவே நிலவு காத்திருந்தது) பின்னணியில், அவரது கருமையான உருவம் ஒரு நிழல் ஓவியம்போலத் தெரிந்தது...

— "நான் உங்களைச் சந்திக்கச் சரியான நேரத்தில் வரவில்லை என்று நினைக்கிறேன்... உங்கள் முகபாவனையைப் பார்த்தால், நீங்கள் ஏதோ கவலையில் இருப்பதுபோலத் தோன்றுகிறது."

— "அப்படியொன்றுமில்லை, உங்களைக் கண்டதில் மிக்க மகிழ்ச்சி," என்று விருந்தினரான அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின் நம்பகத்தன்மையற்ற குரலில் கூறினார்; அதே சமயம், தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றவாறே, கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கிறதா அல்லது திறந்திருக்கிறதா என்பதைத் தன் கையால் மெதுவாகத் தடவிப் பார்த்தார்.

— "ஆனால்... நான் உங்களைச் சந்திக்கத்தான் வந்திருந்தேன்; அதனால்தான் உங்களை இங்கே தேடி வந்தேன். ஜோயா ஜகரோவ்னா ஃப்ளெய்ஷ் என்பவரின் வீட்டில் நாம் எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்திக்க முடியாமல் போனபோது, ​​உங்கள் முகவரியை எனக்குத் தருமாறு அவரிடம் கேட்டிருந்தேன்; அவரிடமிருந்து—அதாவது ஜோயா ஜகரோவ்னாவிடமிருந்து—நேராக உங்களைச் சந்திக்கவே நான் இங்கு வந்தேன்." "நான் கிளம்புகிறேன்."

"நீங்கள் கிளம்புகிறீர்களா?" என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீண்டும் கேட்டார்; ஏனெனில் அவருக்கு ஒன்று தோன்றியது: அந்தப் பார்வையாளரின் வார்த்தைகள் அவருக்குள் இரண்டாகப் பிளவுபட்டு ஒலித்தன; அவரது வெளிக்காது, "நான் ஒரு சிறிய ஒளியை விட்டுச் செல்கிறேன்" என்று உணர்ந்தது; ஆனால் அவரது மற்றொரு காது தெளிவாக வேறொன்றை உணர்ந்தது—இப்படி உணர்ந்தது:

"நான் மதிய வேளையில் கிளம்புகிறேன்; அந்தி வேளையில் கடந்து செல்கிறேன்..."

ஆனால் அவர் அதை வலியுறுத்தவில்லை; வார்த்தைகள் எப்படி எதிரொலித்தன என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அவை எப்படிச் செவிகளில் விழுந்தனவோ அப்படியே அவற்றை உள்வாங்கிக்கொண்டார்.

"ஆம், நான் ஃபின்லாந்துக்குச் செல்கிறேன்—ஷ்வேஷ் பகுதிக்கு... நான் அங்கேதான் வசிக்கிறேன்; சொல்லப்போனால், எனது தாய்நாடு ஷேமாகா; ஆனால் நான் வசிப்பதோ ஃபின்லாந்தில். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் தட்பவெப்பநிலை எனக்கு ஒத்துக்கொள்வதில்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்..."

அந்த வார்த்தைகள், குறிப்பாக "எனக்கு" என்ற பகுதி, அவரது உணர்வில் தனித்து நின்று பிளவுபட்டன. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் தட்பவெப்பநிலை அனைவருக்கும் மோசமானதுதான்; எனவே, "எனக்கு" என்பதை மட்டும் தனியாக வலியுறுத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

85

"ஆம்," என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இயந்திரத்தனமாகப் பதிலளித்தார், "செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் ஒரு சதுப்பு நிலத்தின் மீது அமைந்திருக்கிறது."

பச்சைப் புல்வெளிகளின் பின்னணியில் ஒரு கருமையான உருவம் தெரிந்தது (மேகங்களுக்கு இடையே நிலவு ஓடிக்கொண்டிருந்தது); அந்தத் தருணத்தில், ஏதோ ஒன்று திடீரென அறுந்து விழுந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட, அவர் மீண்டும் எழுதுவதில் முழுமையாக மூழ்கிவிட்டார்.

"ஆம், ஆம், ஆம்... ரஷ்யப் பேரரசுக்குச் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் மிக முக்கியமான ஒரு மையமாகும்... ஒரு புவியியல் வரைபடத்தை எடுத்துப் பாருங்கள். ஆனால், நினைவுச் சின்னங்களால் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ள நமது தலைநகரம், உண்மையில் ஒரு அயல்நாட்டுக்குச் சொந்தமானது..."

"ஓஹோ, ஓஹோ, ஓஹோ!" என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டார்: "இப்போது நான் இவரைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்; இல்லையெனில், இவர் கிளம்பிச் செல்வதற்குள் இவரை வழிமறித்துப் பேசுவதற்கு எனக்கு நேரம் கிடைக்காமல் போய்விடும்." — "நம் நகரத்தின் தலைநகரம் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்களே — ஆம், உங்களுடையதல்ல: தலைநகரத்தைப் பொறுத்தவரை, உங்கள் நகரம் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் அல்ல — அது டெஹ்ரான்... ஒரு கீழைத்தேச மனிதரான உங்களுக்கு, தலைநகரத்திலிருந்து பார்க்கையில், நம்முடைய தட்பவெப்பச் சூழல்களே மிகவும் பொருத்தமானவையாகத் தோன்றும்."

— "நான் பாரிஸிலும் லண்டனிலும் ஒரு உலகக் குடிமகனாக (cosmopolitan) வலம் வந்தவன்... ஆம் — எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்? 'நம் நகரத்தின் தலைநகரம்' என்பது பற்றித்தான்" — இது ஒரு பரிதாபத்திற்குரிய, மங்கலான உருவத்தை மனதில் தோற்றுவித்தது — "விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உலகத்தைச் சேர்ந்த நாட்டிற்கு இது சொந்தமானது; புவியியல் வரைபடங்கள், வழிகாட்டிகள் அல்லது திசைக்காட்டிகளில் இதைப் பற்றிப் பேசுவது வழக்கத்தில் இல்லை. இது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நிர்வாகத்தின் ஒரு வெளிப்படையான அங்கமாகவே கருதப்படுகிறது; இதற்கு ஒரு 'Tvynevo' கடவுச்சீட்டு உள்ளது."

— "அப்படியென்றால் — அது எப்படி?"

"ஆம், மிக எளிமையாகச் சொல்கிறேன்: நான் பப்புவா மக்களின் நாட்டிற்குச் செல்லும்போது, ​​பப்புவா மக்கள் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; இயற்கையின் ஏழு துயரமான நிகழ்வுகளைப் பற்றி கார்ல் பேடெக்கர் (Karl Baedeker) எனக்கு முன்னரே எச்சரிக்கிறார். ஆனால் இது என்னவாக இருந்தது?"

 "...சொல்லுங்கள், கிர்சானோவ் செல்லும் வழியில், கருமையான நிறமுடைய ஒரு பப்புவான் கும்பலின் முகாமை நான் தற்செயலாகக் கண்டிருந்தால் எனக்கு என்ன நடந்திருக்கும்—தற்செயலாக, இது விரைவில் பிரான்சிலும் நிகழப்போகிறது, ஏனெனில் பிரான்ஸ் அமைதியாக கறுப்பினக் கும்பல்களுக்கு ஆயுதம் வழங்கி அவர்களை ஐரோப்பாவிற்குள் கொண்டு வருகிறது—

86

—நீங்கள் காண்பீர்கள்; இருப்பினும், சொல்லப்போனால், இது உங்கள் கைகளில்—உங்கள் மிருகத்தனம் மற்றும் கலாச்சாரத்தை வீழ்த்துதல் பற்றிய கோட்பாட்டில்—சரியாக விளையாடுகிறது: உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? அந்த ஹெல்சிங்கி உணவகத்தில், நான் உங்கள் பேச்சை அனுதாபத்துடன் கேட்டேன்."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மேலும் மேலும் சங்கடமாக உணர்ந்தார்; அவர் காய்ச்சலால் அவதிப்பட்டார். அவர் கைவிட்ட அதே கோட்பாட்டைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பைக் கேட்க வேண்டியிருந்தது அவருக்கு மிகவும் அருவருப்பாக இருந்தது; அந்த பயங்கரமான ஹெல்சிங்கி கனவுக்குப் பிறகு, அந்தக் கோட்பாட்டிற்கும் சாத்தானியத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை அவர் தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார். அவர் அதையெல்லாம் ஒரு நோயாக நிராகரித்திருந்தார்; ஆனாலும் இப்போது—அவன் மீண்டும் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த வேளையில்—அந்த "கருப்பு நிழல் உருவம்" எல்லாவற்றையும் பழிவாங்கும் விதமாக, முற்றிலும் வெறுக்கத்தக்க வகையில் அவனுக்கு மீண்டும் நினைவூட்டியது.

அந்த நிலவொளி நிறைந்த சிறிய அறைக்குள், ஜன்னலின் பின்னணியில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்தக் கருப்பு நிழல் உருவம், மேலும் மேலும் மெலிந்து, மெல்லியதாக, எடையற்றதாக மாறுவது போல் தோன்றியது. அது, ஜன்னல் சட்டத்தில் அசைவின்றி ஒட்டப்பட்டிருந்த அடர் கருப்பு நிறக் காகிதத்தின் ஒரு சிறிய தாள் போலத் தெரிந்தது; அதன் ஒலிக்கும் குரல்—ஏதோ ஒரு வகையில் அதற்கு *வெளியே* இருந்துகொண்டு—அந்தச் சதுர அறையின் மையத்திலிருந்தே தானாகவே எதிரொலிப்பது போல் தோன்றியது. ஆனால் எல்லாவற்றிலும் விசித்திரமானது என்னவென்றால், அந்தக் குரலின் உண்மையான *மையம்* வெளியில் வெளிப்படையாக நகர்வது போல் தோன்றியது—ஜன்னலிலிருந்து விலகி, நேராக அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை நோக்கி நகர்வது போல் இருந்தது. அது ஒரு தன்னாட்சி கொண்ட, கண்ணுக்குப் புலப்படாத மையமாகத் திகழ்ந்தது—அந்தச் செவிப்பறையைத் துளைக்கும் ஒலிகள் எங்கிருந்து கசிந்து வந்தனவோ, அதுவே அந்த மூலமாக அமைந்திருந்தது:

— "ஆக, நான் யார்? ஆம்... ஒரு பப்புவான்: சொல்லப்போனால், ஒரு பப்புவான் என்பவன் மண்ணிலிருந்து தோன்றிய ஓர் உயிரினம்; ஒரு பப்புவானின் உயிரியல் இயல்பு—அது சற்றே தொன்மையானதாக இருப்பினும்—உங்களுக்கு அந்நியமானதல்லவே, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு பப்புவானுடன் உங்களால் இறுதியில் ஒரு புரிதலை எட்ட முடியும்—ஆம், கடந்த சில நாட்களாக நீங்கள் பெரிதும் போற்றிப் பருகிவரும், நமது சந்திப்பிற்கு மிகவும் சாதகமான சூழலை உருவாக்கியுள்ள அந்த மதுபானத்தின் உதவியுடன் மட்டுமே அது சாத்தியப்படலாம்; மேலும்: பப்புவாவிலும் கூட, சட்டரீதியான நிர்வாக அமைப்புகள் சில நடைமுறையில் உள்ளன—ஒருவேளை, அவை பப்புவான் நாடாளுமன்றத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவையாகவும் இருக்கலாம்..."

அந்த வருகையாளரின் நடத்தை முற்றிலும் முறையற்றதாக இருப்பதாக அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உணர்ந்தார்; ஏனெனில், அந்த வருகையாளரின் குரல்—மிகவும் கண்ணியமற்ற ஒரு பாணியில்—அவரே அந்த வருகையாளரிடமிருந்து முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டு ஒலித்தது. சொல்லப்போனால், அந்த வருகையாளர்—ஜன்னல் விளிம்பின் மீது அசைவற்று உறைந்துபோய் (அல்லது அவரது கண்கள் அவரை ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்தனவோ?)—நிலவொளி படும் ஜன்னல் கண்ணாடியின் மீது படிந்த வெறும் கரும்புகை அடுக்காகவே மாறிவிட்டிருந்தது போலத் தோன்றியது; அதே வேளையில், அவரது குரலோ—மேலும் மேலும் எதிரொலித்து வலுப்பெற்று, ஒரு கிராமபோனின் உரத்த ஒலிக்குரலை ஒத்ததாக மாறி—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் காதுக்கு மிக அருகிலேயே நேரடியாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.


87 — "ஒரு நிழல் என்பது பப்புவான் கூட அல்ல; நிழல்களின் உயிரியல் இயல்பு இன்னும் முழுமையாக ஆராயப்படவில்லை; அதனால்தான்—ஒருவன் ஒருபோதும் நிழலின் பாதையில் குறுக்கிடவே கூடாது: அதன் கோரிக்கைகளை உங்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரில், அது சாத்தியமான அனைத்து நோய்களையும் சுமந்துவரும் கிருமிகளின் வடிவில் உங்களுக்குள் நுழைகிறது—குழாய் நீரைக் குடிக்கும்போதே, அதனுடனேயே அதுவும் விழுங்கப்பட்டுவிடுகிறது..."

— "மேலும் அந்த வோட்காவுடனும்," என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இடையில் புகுந்து கூறினார்; அதே சமயம், அவர் அறியாமலேயே தனக்குள் இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்: "நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்? இந்தத் தெளிவற்ற பைத்தியக்காரத்தனத்தை நான் உண்மையில் நம்பிவிட்டேனா? அதற்கு நான் பதிலளித்தேனா? அதை எதிரொலித்தேனா?" உடனடியாக, இந்த முழுமையான அபத்தத்திலிருந்து தன்னைத் திட்டவட்டமாக விலக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்—தன் மனதிற்குள்ளேயே—தீர்மானித்தார்; ஏனெனில், இந்த அபத்தத்தை அவர் தனது விழிப்புணர்வுள்ள மனதைக் கொண்டு உடனடியாகப் பகுத்தாராயாவிட்டால், அவரது விழிப்புணர்வுள்ள மனமே அந்த அபத்தத்திற்குள் கரைந்து மறைந்துவிடும் அபாயம் இருந்தது. — "சரி, இதைப் பார்: ஓட்காவால், நீ என்னை உன் உணர்வுநிலைக்குள் கொண்டுவருகிறாய்... ஓட்காவால் அல்ல, தண்ணீரால்தான் நீ பாக்டீரியாக்களை விழுங்குகிறாய்—நான் ஒரு பாக்டீரியா அல்ல; மேலும்—சரி, அதுதான் விஷயம்: முறையான கடவுச்சீட்டு இல்லாததால், நீ கற்பனை செய்யக்கூடிய எல்லா விளைவுகளுக்கும் உன்னை நீயே உட்படுத்திக் கொள்கிறாய். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நீ தங்கிய முதல் நாட்களிலிருந்தே, உன் வயிறு ஜீரணிக்க மறுக்கிறது; நீ *காலரினா* நோயால் அச்சுறுத்தப்படுகிறாய்... அடுத்து பல்வேறு விபத்துக்கள் தொடர்கின்றன, அவற்றிலிருந்து உள்ளூர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் காவல் நிலையத்தில் செய்யும் மன்றாட்டுகளோ புகார்களோ உன்னைக் காப்பாற்ற முடியாது. உன் வயிறு ஜீரணிக்காதா? ஆனால்—டாக்டர் இனோசெம்ட்சேவின் சொட்டு மருந்து பற்றி என்ன?!... நீ மனச்சோர்வு, பிரமைகள், இருள் ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறாய்—இவை அனைத்தும் *காலரினா*வின் அறிகுறிகள்—ஆகவே *ஃபார்ஸுக்கு* போ! போய் கொஞ்சம் உன்னை நீயே மகிழ்வித்துக்கொள்... மேலும் சொல், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்—நண்பர்களுக்குள் மட்டும்—நீ *உண்மையாகவே* பிரமைகளால் அவதிப்படுகிறாய், இல்லையா?"

— "ஏன், இது கேலிக்குக் குறைவானது அல்ல!" அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் நினைத்தார். — "நீங்கள் ஒரு பிரமையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள்—அதைப் பற்றி, எனக்குத் தோன்றுகிறது, உங்களுக்கு ஒரு காவல்துறை அதிகாரி அல்ல, ஒரு மனநல மருத்துவரே தேவை... சுருக்கமாக, புலப்படும் உலகத்தை நோக்கிய உங்கள் புகார்கள் எந்த விளைவும் இன்றிப் போகும்—உண்மையில், பொதுவாக எல்லாப் புகார்களையும் போலவே; ஏனென்றால், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், புலப்படும் உலகில் நாம் உண்மையில் வாழ்வதில்லை... நமது சூழ்நிலையின் சோகம் என்னவென்றால், நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, புலப்படாத உலகத்திற்குள் இருக்கிறோம்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், புலப்படும் உலகத்தை நோக்கிய புகார்கள் எந்த விளைவும் இன்றிப் போகும்; எனவே, நிழல்களின் உலகத்திற்கு மரியாதையுடன் ஒரு மனுவைச் சமர்ப்பிப்பதைத் தவிர உங்களுக்கு வேறு வழியில்லை."

88

— "அப்படி ஒரு இடம் உண்மையில் இருக்கிறதா?" என்று அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் சவாலாகக் கத்தினார், தனது மறைவிடத்திலிருந்து பாய்ந்து, மேலும் மேலும் அருவமாகிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பார்வையாளரைப் பிடித்து அழுத்தத் தயாரானார்: ஒரு கணம் முன்பு, மூன்று பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஒரு திடமான இளைஞன் இந்த அறைக்குள் நுழைந்தான்; ஆனால் இப்போது, ஜன்னலில் சாய்ந்திருந்த அவன், வெறும் உருவ நிழலாக மட்டுமே ஆகியிருந்தான் (மேலும், என்னவென்றால்...)...இரு பரிமாணத்தில்); பிறகு: அவன், திரியைச் சரியாக வெட்டவில்லை என்றால் விளக்கிலிருந்து புகை போலப் பரவும் ஒரு மெல்லிய கரியப் புகைப் படலமாக மாறினான்; இப்போது, ஒரு மனித உருவத்தை உருவாக்கிய இந்தக் கரிய ஜன்னல் புகை, ஏதோ ஒரு விதத்தில் சாம்பல் நிறமாக மாறி, நிலவொளியில் மினுமினுத்தபடி சாம்பலாக உதிர்ந்து போனது; அந்தச் சாம்பல் ஏற்கெனவே காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது: அந்த உருவம் முழுவதும் பச்சை நிறப் புள்ளிகளால் மூடப்பட்டது—சந்திரனின் வெளிவெளிகளுக்குள் திறக்கும் துவாரங்கள் போல; சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அந்த உருவம் மறைந்துவிட்டது. தெளிவாகத் தெரிந்தது—இங்கே நிகழ்ந்தது பொருளின் சிதைவுதான்; இந்தப் பொருள், ஒரு சுவடுகூட மிஞ்சாமல், காதுகளைப் பிளக்கும் அளவுக்குச் சத்தமிடும் ஒரு ஒலிப் பொருளாக முழுமையாக உருமாறியிருந்தது—ஆனால், சரியாக எங்கே? அந்தச் சத்தம் தனக்குள்ளேயே நிகழ்வதாக அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சுக்குத் தோன்றியது.

— "திரு. ஷிஷ்நார்ஃப்னே," என்று அந்த வெற்றிடத்தை நோக்கிக் கூறினார் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் (ஏனென்றால், ஷிஷ்நார்ஃப்னே இப்போது அங்கே இல்லை), "ஒருவேளை நீங்கள் மறுவுலகத்தின் கடவுச்சீட்டு அதிகாரியாக இருக்கலாமோ?" — "அசல்," அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தனக்குத்தானே பதிலளித்துக்கொண்டே முணுமுணுத்தான்—அல்லது, அது அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிடமிருந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது... "பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு மூன்று பரிமாணங்கள் அல்ல, நான்கு பரிமாணங்கள் உள்ளன; நான்காவது பரிமாணம் அறியப்படாததற்கு உட்பட்டது, மேலும் அது வரைபடங்களில் ஒரு புள்ளியைத் தவிர வேறு எதனாலும் குறிக்கப்படவில்லை—ஏனெனில், ஒரு புள்ளி என்பது இந்த வாழ்வின் தளம், பரந்த விண்வெளிப் பேரண்டத்தின் கோள வடிவ மேற்பரப்பைத் தொடும் இடமாகும். எனவே, பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் வெளிகளில் உள்ள எந்தப் புள்ளியும், கண் இமைக்கும் நேரத்தில், அங்கு வசிப்பவரை *அந்த* பரிமாணத்திற்குள்—எந்தச் சுவரும் பாதுகாப்பு அளிக்காத ஒரு பரிமாணத்திற்குள்—வெளியேற்றும் திறன் கொண்டது. ஒரு நிமிடம் முன்பு, நான் *அங்கே*—ஜன்னல் விளிம்பில் இருந்த புள்ளிகளுக்குள்—இருந்தேன், இப்போது, நான் தோன்றியிருக்கிறேன்..."

— "எங்கே?" என்று அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் கூச்சலிட விரும்பினான், ஆனால் அவனால் முடியவில்லை; ஏனெனில், கூச்சலிட்டது அவனது *தொண்டை*தான்:

— "நான் தோன்றியிருக்கிறேன்... *உங்களுடைய* குரல்வளைக்குள் இருக்கும் ஒரு புள்ளியிலிருந்து..." அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் திகைப்புடன் தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தான்,

89

அதே சமயம் அவனது தொண்டை—தானாகவே செயல்பட்டு, அவனுக்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்து—செவிடுபடுத்தும் வகையில் உளறியது:

— "இங்கே ஒரு கடவுச்சீட்டு தேவை... இருப்பினும், நீங்கள் ஏற்கனவே அங்கே எங்களிடம் பதிவு செய்துள்ளீர்கள்; உங்கள் கடவுச்சீட்டைப் பெறுவதற்குத் தேவையான இறுதி ஒப்பந்தத்தை நீங்கள் நிறைவேற்றுவது மட்டுமே பாக்கியுள்ளது. அந்தக் கடவுச்சீட்டு உங்களுக்கு *உள்ளே* பொறிக்கப்பட்டுள்ளது; நீங்கள் அதற்காக நீங்களே கையொப்பமிட வேண்டும்—உங்களுக்கு *உள்ளே* கையொப்பமிட வேண்டும்—உதாரணமாக, ஏதேனும் ஒரு ஆடம்பரமான சிறிய பத்திரம் மூலம்... ஓ ஆம், அந்தப் பத்திரம் உங்களிடம் வரும்; அதை நீங்களே நிறைவேற்றுவீர்கள். இந்தக் குறிப்பிட்ட கையொப்ப முறை எங்களால் மிகச் சிறந்ததாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது..."

அந்தத் தருணத்தில், திகைத்துப்போன என் நாயகனால் ஒருபுறம் விலகி நின்று தன்னை ஒருமுறை பார்த்திருக்க முடிந்திருந்தால், அவன்... அவன் திகிலால் உறைந்திருப்பான்: அந்தப் பசுமையான, நிலவொளியில் அந்தச் சிறிய பொந்தில், அவன் தன்னையே கண்டிருப்பான்—தன் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு, தொண்டையை நெரித்தபடி, தனக்கு முன்னால் இருந்த அந்த முழுமையான வெற்றிடத்தை நோக்கி கர்ஜித்தபடி; அவன் தலை முழுவதுமாகப் பின்னால் சாய்க்கப்பட்டிருந்தது, மேலும் அவன் அலறிய வாயின் அந்தப் பெரும் திறப்பு, அவனுக்கு ஒரு கருமையான, இல்லாத படுகுழியாகத் தோன்றியிருக்கும்; ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சால் தனக்குள்ளிருந்து வெளியே குதிக்க முடியவில்லை: அவன் தன்னையும் பார்க்கவில்லை; அவனுக்குள்ளிருந்து இடிபோல் முழங்கிய அந்தக் குரல், அவனுக்கு ஒரு அந்நியனின்—ஒரு இயந்திர மனிதனின்—குரலாகத் தோன்றியது.

— "ஆனால் நான் எப்போது உண்மையில் அங்கே உங்களிடம் பதிவு செய்யப்பட்டேன்?" — அந்த எண்ணம் அவன் மூளையில் மின்னியது (ஏனெனில், முழு முட்டாள்தனமும் நனவை வென்றிருந்தது).

— "நான்... அப்போது: அந்தச் செயலுக்குப் பிறகு," — அவன் வாய் காதைப் பிளக்கும் கர்ஜனையுடன் திறந்தது; அவ்வாறு திறந்ததும், அது மீண்டும் சட்டென்று மூடிக்கொண்டது.

அந்தத் தருணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் முன் திடீரென ஒரு திரை விலகியது: அவர் அனைத்தையும் மிகத் தெளிவுடன் நினைவுகூர்ந்தார்... ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் கண்ட அந்த கனவு—அதில் அவர்கள் அவரைச் சில குறிப்பிட்ட... ஆனாலும்... விண்வெளிகளின் ஊடே விரைந்து அழைத்துச் சென்றிருந்தனர்; அந்த விண்வெளிகள், நம்முடைய விண்வெளியுடன் ஒரேயொரு கணிதத் தொடுபுள்ளியால் இணைக்கப்பட்டிருந்தன—அத்தகைய வகையில், *இந்த* விண்வெளியில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தபோதிலும், அவரால் உண்மையாகவே *பிற* விண்வெளிகளுக்குள் ஈர்க்கப்பட்டுச் செல்ல முடிந்தது... ஆம், சரியாகச் சொல்வதானால்: அவர்கள் அவரை அந்தப் பிற விண்வெளிகளின் ஊடே விரைந்து அழைத்துச் சென்ற அந்தத் தருணம்...

*அதுவே* அவர் சாதித்த விஷயமாக இருந்தது.

*அந்த*ச் செயலின் மூலமாகவே அவர் *அவர்களுடன்* இணைந்திருந்தார்; லிப்பஞ்சென்கோ என்பவர் வெறும் ஒரு பிம்பம் மட்டுமே—இந்த எதார்த்தத்தை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு குறியீடு; *அதுவே* அவர் சாதித்த விஷயம்; மேலும் *அதன் விளைவாகவே*—சக்தி ஒன்று அவருக்குள் புகுந்தது. உடலின் ஓர் உறுப்பிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு அலைக்கழிக்கப்பட்டு, உடலுக்குள்ளேயே ஆன்மாவைத் தேடியலைந்த அந்தச் சக்தி, படிப்படியாக அவரை முழுமையாகத் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவந்தது.

90

(அவர் ஒரு குடிகாரராக மாறினார்; அவரது உடல்சார் இச்சைகள் கட்டுப்பாடின்றித் தலைவிரித்தாடின; இப்படியே பலவும் நிகழ்ந்தன).

இவையெல்லாம் அவருக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த வேளையில், *அவர்கள்* *அவரைத்* தேடிக்கொண்டிருப்பதாக அவர் கற்பனை செய்துகொண்டார்; ஆனால் உண்மையில் *அவர்கள்*—*அவருக்குள்ளேயே*தான் இருந்தார்கள்.

அவர் இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோதே, அவரிடமிருந்து கர்ஜனைகள் வெடித்தன—அது தானியங்கி வாகனங்களின் ஒலிப்பான்கள் எழுப்பும் கூச்சலைப் போன்ற கர்ஜனைகளாக இருந்தன:

— "எங்கள் விண்வெளிகள் உங்களுடையவை அல்ல; அங்கே அனைத்தும் தலைகீழ் வரிசையிலேயே இயங்குகின்றன... அங்கே ஒரு சாதாரண 'இவனோவ்' (Ivanov) என்பவர் ஏதோ ஒரு ஜப்பானியராகக் கருதப்படுகிறார்—ஏனெனில் அந்தப் குடும்பப் பெயரைத் தலைகீழ் வரிசையில் வாசித்தால், அது ஒரு ஜப்பானியச் சொல்லாக மாறுகிறது: *Vonavi*."

— "அப்படியென்றால் *நீயும்* தலைகீழ் வரிசையிலேயே வாசிக்கப்படுகிறாய்," என்ற எண்ணம் மின்னல்போல அவரது மனதில் தோன்றியது.

அவர் புரிந்துகொண்டார்: "ஷிஷ்னார்ஃப்னே, ஷிஷ்-நார்-ஃப்னே..." அது அவருக்கு நன்கு அறிமுகமான ஒரு சொல்—அந்தச் செயலை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தபோது அவர் உச்சரித்த சொல் அது; ஆனால், இப்போது அந்தப் பழக்கமான, மயக்கமூட்டும் சொல்லைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.

திடீரெனப் பற்றிக்கொண்ட ஒரு தன்னிச்சையான அச்சத்தின் பிடியில் சிக்கிய அவர், உரக்கக் கூச்சலிடப் போராடினார்:

— "என்ஃப்ரன்ஷிஷ்!"

ஆனால், அவரது இருப்பின் மிக ஆழமான பகுதிகளிலிருந்து—அவரது இதயத்திற்கு அருகிலிருந்து தோன்றி, அவரது குரல்வளையின் வழித்தடத்தின் ஊடாகப் பயணித்து—அந்தப் பதில் வெளிவந்தது:

—"நீ என்னை அழைத்தாய்... சரி—இதோ நான் இங்கே இருக்கிறேன்..." என்ஃபிரான்சிஸ்ஸே இப்போது அவனது ஆன்மாவைக் கைப்பற்ற வந்திருந்தான்.

ஒரு குரங்கைப் போன்ற பாய்ச்சலுடன், யாலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தன் அறையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்தான்; சாவி 'கிளிக்' என்ற சத்தத்துடன் திறந்தது. முட்டாளே!—அவன் அறையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்திருக்கக் கூடாது, மாறாகத் தன் உடலிலிருந்து வெளியே பாய்ந்திருக்க வேண்டும்; ஒருவேளை அந்த அறைதான் அவனது உடலாகவும், அவன் வெறும் நிழலாகவும் இருந்திருக்கலாமோ? அது அப்படித்தான் இருந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் பூட்டப்பட்ட கதவின் பின்னாலிருந்து—அச்சுறுத்தும் விதமாக—ஒரு குரல் முழங்கியது; சில கணங்களுக்கு முன்புதான், அது அவனது தொண்டையிலிருந்தே முழங்கிக்கொண்டிருந்தது:

— "ஆம், ஆம், ஆம்... அது நான்தான்... நான்தான்—மீள முடியாதபடி அழிப்பவன்..."

திடீரென்று, நிலவு படிக்கட்டுகளை ஒளிரச் செய்தது: முழுமையான இருளிலிருந்து, புள்ளிகள் தோன்றத் தொடங்கின—கிட்டத்தட்டத் தெரியாத, மங்கலாகத் தெரியும்—சாம்பல் நிறம், சாம்பல் கலந்த பழுப்பு நிறம், வெண்மை நிறம், வெளிறிய நிறம்... பின்னர், பாஸ்பரசன்ட் நெருப்புடன் பிரகாசித்தன.
91


மேலறை


ஒரு தற்செயலான கவனக்குறைவின் காரணமாக, மேலறை பூட்டப்படாமல் இருந்தது; அதனுள், டட்கின் விரைந்து நுழைந்தார்.


அவர் தனக்குப் பின்னால் இருந்த கதவை ஓங்கிச் சாத்தினார்.


இரவு வேளையில், ஒரு மேலறை விசித்திரமான உணர்வைத் தருகிறது; அதன் தரை முழுவதும் மண் பரவியிருக்கிறது; அந்த மென்மையான தரையின் மீது நீங்கள் மென்மையாக நடந்து செல்கிறீர்கள்; பின்னர் திடீரென்று—ஒரு தடித்த மரத்தூண் உங்கள் கால்களுக்குக் கீழே திடீரெனத் தோன்றி, உங்களை நான்கு கால்களிலும் ஊன்றியவாறு கீழே விழச் செய்கிறது. நிலவொளியின் பிரகாசமான குறுக்குக் கீற்றுகள், வெள்ளை நிறக் கூரைத் தூண்களைப் போல அந்த இடமெங்கும் நீண்டு கிடக்கின்றன; நீங்கள் அவற்றின் ஊடாகவே கடந்து செல்கிறீர்கள்.


திடீரென்று...


ஒரு குறுக்குத் தூண், முழு வேகத்துடன் ஆடியவாறு வந்து, உங்கள் மூக்கின் மீதே பலமாக மோதுகிறது; அதனால் உங்கள் மூக்கு நிரந்தரமாக உடைந்துபோகும் அபாயம் ஏற்படுகிறது.


அசைவற்ற வெள்ளை நிறப் பகுதிகள்—நீண்ட உள்ளாடைகள், துண்டுகள் மற்றும் படுக்கை விரிப்புகள்... ஒரு மென்காற்று அவற்றின் ஊடாக வீசுகிறது—அப்போது அமைதியாக, அந்த வெள்ளை நிறப் பகுதிகள் விரிந்து நீள்கின்றன: நீண்ட உள்ளாடைகள், துண்டுகள் மற்றும் படுக்கை விரிப்புகள்.


அது காலியாக இருக்கிறது—முற்றிலும் காலியாக இருக்கிறது.


அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் எப்படியோ திடீரென்று அந்த மேலறைக்குள் வந்து சேர்ந்தார்; உள்ளே நுழைந்ததும், அந்த மேலறை பூட்டப்படாமல் விடப்பட்டிருந்ததைக் கண்டு அவர் ஆச்சரியமடைந்தார். பெரும்பாலும், அந்தக் கட்டிடத்தின் சலவைத் தொழிலாளிப் பெண்ணே—தன் விதிப்படி அமையப்போகும் காதலனைப் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த நிலையில்—கதவைச் சற்றுத் திறந்து வைத்தவாறே சென்றிருக்க வேண்டும். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த வாசலின் வழியாக உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​அவர் அமைதியை உணர்ந்தார்; அவர் அமைதியாகவும் அசைவின்றியும் படுத்துக்கொண்டு, நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார். அவருக்குப் பின்னால் ஓடிவரும் காலடி ஓசைகளோ, கிராமபோன் ஒலிப்பது போன்ற பொருளற்ற கூச்சல்களோ, ஏன் கதவு ஓங்கிச் சாத்தப்படும் 'தப்' என்ற சத்தமோ கூட கேட்கவில்லை.


ஜன்னலின் உடைந்த கண்ணாடிகள் வழியாக, தூரத்திலிருந்து மிதந்து வரும் ஒரு பாடல் மட்டுமே கேட்க முடிந்தது:


*எனக்கு ஒரு ஆடை தைக்க, அம்மா, நீல நிற 'சாட்டின்' துணி வாங்கித் தா.* கதவு சாத்தப்படும்போது கேட்ட மந்தமான 'தப்' ஒலி, இப்போது அவருடைய சொந்த இதயத் துடிப்பாகவே அவருக்கு ஒலித்தது; கீழே தெரிந்த அந்த நிழல்—அது வெறும் நிலவின் நிழல் மட்டுமே; மற்றவை அனைத்தும் வெறும் பிரமைகளே; அவருக்கு மருத்துவச் சிகிச்சை தேவை—அவ்வளவுதான்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் கூர்ந்து செவிசாய்த்தார். அப்போது—அவரால்

92

எதைக் கேட்க முடிந்தது? அவரால் எதைக் கேட்க முடிந்தது என்பது, நிச்சயமாக, உங்களுக்கே ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கும்: ஒரு மரத்தூண் முறியும் மிகத் தெளிவான சத்தம்; மற்றும்—ஒரு அடர்த்தியான அமைதி: அதாவது, சலசலப்பு ஒலிகளால் மட்டுமே பின்னப்பட்ட ஒரு வலை போன்ற அமைதி; இங்கே, முதலாவதாக—அந்த மூலையில், முணுமுணுப்புகளும் 'ஸ்ஸ்' என்ற சீறல் ஒலிகளும் கேட்டன; இரண்டாவதாக—காதுகளுக்கு எட்டாத காலடி ஓசைகளால் ஏற்படும் சூழல் சார்ந்த இறுக்கம்; மற்றும்—வாயைத் திறந்துகொண்டு நிற்கும் ஏதோ ஒரு மந்தபுத்தியாளன் எச்சில் விழுங்கும் ஓசை.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்—ஒரு வீட்டில் எழும் அனைத்துச் சாதாரணமான, அன்றாட ஒலிகளே அவை; அவற்றில் பயப்படக்கூடியது ஏதுமில்லை.

இத்தருணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் மன அமைதியை மீண்டும் அடைந்தார்; அவர் அங்கிருந்து திரும்பியிருக்க முடியும்: அந்த அறைக்குள்—இது அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரியும்—வேறு யாரும் இல்லை, எதுவும் இல்லை (அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்த உடல்நலக் கோளாறின் தாக்கம் இப்போது நீங்கியிருந்தது). ஆயினும், அப்படியிருந்தும், அந்த மாடி அறையை விட்டு வெளியேற அவருக்குச் சிறிதும் விருப்பம் எழவில்லை; மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன், உள்ளாடைகள், துண்டுகள் மற்றும் படுக்கை விரிப்புகளுக்கு இடையே வழி அமைத்துக்கொண்டு நடந்து, அவர் ஜன்னலை நோக்கிச் சென்றார்—இப்போது அந்த ஜன்னல் இலையுதிர் காலத்து ஒட்டடை வலைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது—அங்கு உடைந்த கண்ணாடித்துண்டுகளுக்கு இடையே தன் தலையை வெளியே நீட்டினார்: அங்கே அவர் கண்ட காட்சி, அவருக்குள் ஒருவித அமைதியையும், இதமான, மெல்லியதொரு துயர உணர்வையும் ஊட்டியது. அவர் கால்களுக்குக் கீழே இருந்த பொருட்கள் மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தன—கண்கூசும் எளிய தன்மையுடன், மிகத் துல்லியமாக: அந்த முற்றத்தின் கூர்மையான சதுர வடிவம், இந்த உயரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது ஒரு பொம்மை போலத் தெரிந்தது; ஆஸ்பென் மர விறகுக் கட்டைகளின் வெள்ளி போன்ற வரிசைகள்—அவற்றின் மறைவிலிருந்தே அவர் சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான், சொல்லொணா அச்சத்துடன் தன் சொந்த ஜன்னல்களை அண்ணாந்து பார்த்திருந்தார். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக: அந்தப் பாதுகாவலரின் அறையில் கொண்டாட்டம் இன்னும் நடந்துகொண்டிருந்தது; உள்ளிருந்து ஒரு கரகரத்த குரலில் சிறிய பாடல் ஒன்று மிதந்து வந்தது; அங்கே கதவு நிலை பலமாக மோதிக்கொண்டு 'படார்' என மூடியது; அப்போது இரண்டு சிறிய உருவங்கள் வெளியே தோன்றின. அவர்களில் ஒருவன் உரத்த குரலில் புலம்பத் தொடங்கினான்:

"ஆண்டவரே, இதோ என் சொந்தப் பாவத்தை நான் காண்கிறேன்! பொய்மை என் கண்களை ஏமாற்றியது; பொய்மை என் பார்வையை மறைத்தது... என் வெண்ணிற ஆடையை நான் பத்திரப்படுத்தினேன்; என் விலையுயர்ந்த ஆடைகளை நான் பாதுகாத்தேன்; என் இனிய உணவுப் பண்டங்களையும், என் போதை தரும் பானங்களையும் நான் சேமித்து வைத்தேன்—ஓ பொன்டியஸ், நான் தலைமைக்குருமார்களுக்கு அஞ்சினேன்; ஓ பிலாத்து, நான் பரிசேயர்களைக் கண்டு நடுங்கினேன். நான் என் கைகளைக் கழுவினேன்—அதோடு என் மனசாட்சியையும் கழுவி அகற்றிவிட்டேன்! அந்த நிரபராதியைச் சிலுவையில் அறையப்படுவதற்காக நான் ஒப்புக்கொடுத்தேன்..."

பாடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் அந்த இருவரே: மாவட்ட எழுத்தரான வொரோன்கோவ் என்பவரும், நிலவறையில் வசிக்கும் காலணி தைப்பவரான பெஸ்மெர்ட்னி என்பவரும். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனக்குள்ளேயே இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்:

"நான் கீழே இறங்கிச் சென்று அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ளக் கூடாதா?" அவர் கீழே இறங்கியும் சென்றிருப்பார்... ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் குறுக்கிடாமல் இருந்திருந்தால்: அது அந்தப் படிக்கட்டு.

அந்தப் படிக்கட்டு அவருக்குப் பேரச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.

வானம் தெளிந்திருந்தது. அவனுக்குக் கீழே எங்கோ, பக்கவாட்டில் இப்போது தோன்றிய அந்த நீலப்பச்சை நிற, தீவு போன்ற கூரையில், வெள்ளி நிறச் செதில்கள் விசித்திரமாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன; மேலும் தொலைவில், அந்த வெள்ளி நிறச் செதில்கள் நேவா நதியின் நீரின் உயிரோட்டமான மினுமினுப்புடன் முற்றிலுமாகக் கலந்தன. நேவா நதி பொங்கி எழுந்தது.

அங்கே, தாமதமாக வந்த ஒரு சிறிய நீராவிப் படகின் விசில் சத்தத்துடன் அது அவநம்பிக்கையுடன் கதறியது—அதன் பின்வாங்கும் சிவப்பு விளக்கின் கண்ணைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியவில்லை. மேலும், நேவா நதிக்கு அப்பால், கரை நீண்டு கிடந்தது; மஞ்சள், சாம்பல் மற்றும் செம்பழுப்பு நிற வீடுகளின் பெட்டி போன்ற வடிவங்களுக்கு மேலாகவும்—சாம்பல் மற்றும் செம்பழுப்பு நிற ரோகோகோ மற்றும் பரோக் அரண்மனைகளின் தூண்களுக்கு மேலாகவும்—ஒரு பிரம்மாண்டமான, மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட கோயிலின் கருமையான சுவர்கள் உயர்ந்தன, அதன் தங்கக் குவிமாடம் சந்திரனின் மண்டலத்தை நோக்கி மேல்நோக்கிச் சுருங்கிச் சென்றது; ஒரு கல் பீடத்திலிருந்து—கருஞ்சூறு நிறத்தில், உருளை வடிவத்தில், உயரமாக—தூண்களால் சூழப்பட்டு எழுந்தது: புனித ஐசக் தேவாலயம்...

மேலும், மங்கலாகத் தெரிந்தபடி, கடற்படைத் தலைமையகத்தின் பொன் கோபுரம் வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தது.

ஒரு குரல் பாடியது:

இறைவா, இரக்கமாயிரும்!

இயேசுவே, என்னை மன்னியும்!

நான் என் பதவியை ஜார் மன்னரிடம் திருப்பிக் கொடுப்பேன்—என் ஆன்மாவுக்காகப் பெருமூச்சு விடுவேன்;

நான் என் வீட்டை விற்று—அந்தப் பணத்தை ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பேன்;

நான் என் மனைவியை விடுவித்து—கடவுளைத் தேடிச் செல்வேன்...

இறைவா, இரக்கமாயிரும்!

இயேசுவே, என்னை மன்னியும்!

நிச்சயமாக, நள்ளிரவு மணி அடித்தபோது—அங்கே, அந்தச் சதுக்கத்தில்—ஒரு வயதான கிரெனேடியர் ஏற்கனவே தன் வாள்முனையின் மீது சாய்ந்தபடி மெதுவாகக் குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருந்தான்; அந்த வாள்முனையின் மீது அவனது அடர்ந்த உரோமத் தொப்பி சாய்ந்திருந்தது; ஒரு நிழலும்......அந்தக் கிரெனேடியர், கைப்பிடிச் சுவர்களின் அலங்கார வேலைப்பாடுகளுக்கு எதிராக அசையாமல் கிடந்தான்.
...அவன் சந்தித்த மனிதர்களுள்; மிக உயர்ந்த தரத்திலான ஒரு தூண்டுபவன் (provocateur), நிச்சயமாகவே, இத்தகைய தளர்ந்த, உருவமற்ற வெளித்தோற்றத்தையும்—அலட்சியமாகச் சிமிட்டும் அந்தச் சிறிய கண்களையும்—கொண்டிருக்கக்கூடும்.

அவன் பார்ப்பதற்கு நிச்சயமாகவே ஒரு மந்தபுத்தி கொண்டவனைப் போலவே காட்சியளித்தான்.

— "அழுக்கு... ஓ, அந்த அழுக்கு!"

அவன் லிப்பஞ்சென்கோவை ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்க்கத் தொடங்கியபோது—அவனது உடல் உறுப்புகள், பாவனைகள், பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றைச் சிந்திக்கத் தொடங்கியபோது—அவனுக்கு முன்னால் ஒரு மனிதன் அல்ல, மாறாக ஒரு 'டரான்டுலா' (tarantula) சிலந்திதான் எழுந்து நின்றது.

அப்போது அவனது ஆன்மாவிற்குள் ஏதோவொரு எஃகு போன்ற உறுதி புகுந்தது:

— "ஆம், நான் என்ன செய்யப்போகிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்."

ஒரு அற்புதமான சிந்தனை அவனுக்குத் தோன்றியது: அனைத்தும் மிக எளிமையாகவே முடிந்துவிடும்; இது ஏன் அவனுக்கு முன்னரே தோன்றவில்லை? அவனது குறிக்கோள்—அது மிகத் தெளிவான வடிவத்தைப் பெற்றது.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் வெடித்துச் சிரித்தான்:

— "அந்த அழுக்கு, தன்னைவிட நான் மந்தபுத்தி கொண்டவன் என்று நினைத்துக்கொண்டது."

மீண்டும் ஒருமுறை, அவனது கடைவாய்ப் பல்லில் ஒரு கூர்மையான, தீவிரமான வலி குத்தியது; தனது பகற்கனவிலிருந்து சட்டென்று கலைக்கப்பட்ட அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—தனது கன்னத்தைப் பற்றிக்கொண்டான். அந்த அறை—அந்த எல்லையற்ற பிரபஞ்ச வெளி—மீண்டும் ஒருமுறை வெறும் ஒரு பழைய, சிறிய அறையாகவே தோன்றியது; அவனது உணர்வுநிலை மங்கத் தொடங்கியது (மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறையும் நிலவொளியைப் போல); காய்ச்சல் அவனை நடுக்கத்துடனும், பதற்றத்துடனும், அச்சத்துடனும் வாட்டியது; நிமிடங்கள் வேதனை தரும் மெதுமையுடன் நகர்ந்தன; ஒரு சிகரெட் முழுவதுமாகப் புகைக்கப்பட்டு—காகிதம் மற்றும் பஞ்சு வடிகட்டி வரை—முழுமையாகத் தீர்ந்தது; அது முடிந்த மறுகணமே, இன்னொன்று பற்றவைக்கப்பட்டது...

அப்போது திடீரென்று...

ஒரு விருந்தாளி.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின் ஒரு விசித்திரமான, செவிக்கு உறுத்தலான ஒலியைக் கேட்டான்; கீழிருந்து ஒலித்த ஒரு விசித்திரமான சத்தம் அது. பின்னர் அது மீண்டும் தொடங்கியது—தன்னைத்தானே திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தது: படிக்கட்டுகளில், அமைதி நிலவும் இடைவெளிகளுக்கு இடையே, அடிக்கு மேல் அடி விழுந்த சத்தம் ஒலித்தது. யாரோ ஒருவர் முழு பலத்துடன் ஓங்கி வீசி, கனமான, பல 'பூட்' (pood) எடை கொண்ட உலோகத்தை கல்லின் மீது மோதி உடைப்பது போல அந்தச் சத்தம் இருந்தது; கல்லைச் சிதறடிக்கும் அந்த உலோக அடிகள், மேன்மேலும் உயரத்தில், மேன்மேலும் அருகாமையில் ஒலித்தன. கீழே யாரோ ஒரு பிரம்மாண்டமான முரடன் படிக்கட்டுகளைத் துண்டு துண்டாக உடைத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உணர்ந்தான். இரவில் அலைந்து திரியும் அந்தத் திரிபவனின் அட்டூழியத்தை நிறுத்த, படிக்கட்டுப் பகுதியில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு கதவு திறக்குமா என்று யோசித்தவாறே, அவன் கூர்ந்து செவிசாய்த்தான். எனினும், அவன் ஒரு சாதாரணத் திரிபவன் அல்லவே...

அடிக்கு மேல் அடி இடியாக முழங்கியது; கீழே படிக்கட்டின் ஒவ்வொரு படியும் நொறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது; கனத்த, பாரமான காலடிகளின் தாக்கத்தால் கற்கள் மழையெனக் கீழே உதிர்ந்தன. அந்த அடர்-மஞ்சள் நிற மாடி அறையை நோக்கி—ஒரு தளத்திலிருந்து மற்றொரு தளத்திற்கு—உலோகத்தாலானதும் அச்சுறுத்துவதுமான ஏதோ ஒன்று பிடிவாதமாக மேலேறிக்கொண்டிருந்தது; இப்போது, ​​செவிப்பறையைத் தாக்கும் ஒரு இரைச்சலுடன், பல்லாயிரக்கணக்கான 'பூட்' (pood) எடை கொண்ட பாரம் ஒவ்வொரு படியாக இடிந்து விழுந்தது; படிகள் நொறுங்கிப் போயின; பின்னர்—திடீரென்று—காதைப் பிளக்கும் ஒரு பேரொலியுடன், கதவுக்குச் சரியாக வெளியே அமைந்திருந்த தளம் உடைந்து சரிந்தது.

கதவு ஒரு பலத்த 'படார்' என்ற ஒலியுடன் பிளந்து, சில்லுகளாகச் சிதறியது—அது ஒரு விரைவான, கூர்மையான கிழிக்கும் ஓசை—பின்னர் அது தன் கீல்களிலிருந்து கழன்று பறந்தது. உள்ளிருந்து, ஒரு சோகமயமான மங்கலான இருள், புகை போன்ற பச்சை நிற அலைகளாக வெளியே கசிந்தது; அங்கே, அந்த உடைந்த கதவுக்கு அப்பால்—தளத்திலிருந்து—நிலவுலகின் வெற்றிடங்கள் விரிவது போலத் தோன்றின; அந்த மாடி அறையே விவரிக்க இயலாத ஒரு விசித்திரச் சூழலில் வெளிப்பட்டது. அந்தக் கதவு நிலையின் மையத்தில்—துத்தநாக-நீல நிறம் கொண்ட வெற்றிடத்திற்குள் திறக்கும் வகையில் கிழிந்துபோன சுவர்களிலிருந்து வெளிப்பட்டு—பாஸ்பரஸ் ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம் நின்றிருந்தது; கிரீடம் தரித்த, செம்புப் பாசி படிந்த அதன் தலை குனிந்திருந்தது; அதன் கனத்த, பச்சை நிறப் பூச்சுகள் படிந்த கை நீட்டப்பட்டிருந்தது.

அதுதான்—அந்த 'வெண்கல விருந்தாளி'.

மங்கலான நிறம் கொண்ட, உலோகத்தாலான ஒரு மேலங்கி கனமாகத் தொங்கியது—மாறிவரும் ஒளியுடன் மின்னும் தோள்களிலிருந்தும், செதில்கள் போன்ற கவச உடையிலிருந்தும் அது கீழே சரிந்தது; வார்ப்பட உலோகத்தால் ஆன அதன் உதடு உருகுவது போலத் தோன்றி, ஒருவிதத் தெளிவற்ற தன்மையுடன் நடுங்கியது; ஏனெனில், இப்போது—மீண்டும் ஒருமுறை—எவ்ஜெனி என்பவனின் தலைவிதி மீண்டும் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது; இவ்வாறு கடந்த நூற்றாண்டு தன்னைத் தானே மீண்டும் நிகழ்த்திக்கொண்டது—சரியாக இந்தத் தருணத்தில்—அந்தப் பிரம்மாண்டமான நுழைவாயிலின் வாசற்படிக்குச் சற்று அப்பால்—அந்தப் பழைய கட்டிடத்தின் சுவர்கள், அந்தத் துத்தநாக-நீல நிற வெற்றிடங்களுக்குள் நொறுங்கி விழுந்து கொண்டிருந்தன; அதே துல்லியமான முறையில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் கடந்த காலமும் முழுமையாகக் கிழித்துத் திறக்கப்பட்டது; அப்போது அவன் உரக்கக் கத்தினான்:

— "எனக்கு நினைவிருக்கிறது... நான் உனக்காகவே காத்திருந்தேன்..."

அந்த வெண்கலத் தலை கொண்ட ராட்சதன் அவனை காலத்தின் யுகங்கள் ஊடாக இழுத்துச் சென்று, சரியாக இந்தத் தருணம் வரை கொண்டு வந்தான்; அதன் மூலம் அந்த 'வட்டத்தை' முழுமைப்படுத்தினான்; கால் நூற்றாண்டுகள் கடந்து சென்றன; நிக்கோலஸ் அரியணை ஏறினான்; அலெக்சாண்டர்கள் அரியணை ஏறினார்கள்; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—ஒரு வெறும் நிழலாய்—சோர்வின்றி அதே வட்டத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தார்; காலத்தின் ஒவ்வொரு காலகட்டத்தையும் கடந்து, நாட்கள், ஆண்டுகள், நிமிடங்கள் என அனைத்தையும் ஊடறுத்து, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் ஈரமான வீதிகளில் அவர் விரைந்து சென்றார்—தூக்கத்திலோ அல்லது விழிப்பிலோ—அவர் விரைந்து சென்றார்... ஒரு களைப்பூட்டும் சோர்வுடன். அவருக்குப் பின்னாலும், மற்ற அனைவருக்கும் பின்னாலும், உலோகத்தின் அடிகள் இடிபோல் முழங்கி, உயிர்களை நசுக்கின: அந்த அடிகள் இடிபோல் முழங்கின.

101

உலோகம்—பாலைவனங்களிலும் கிராமப்புறங்களிலும்; நகரங்களிலும் அவை முழங்கின; நள்ளிரவு வீதிகளின் மேடுகளிலும், நடைமேடைகளிலும், படிகளிலும் அவை முழங்கின.

காலத்தின் காலகட்டங்கள் இடிபோல் முழங்கின; அந்தப் பேரிரைச்சலை நான் கேட்டேன். நீங்கள் கேட்டீர்களா?

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ்—அது இடிபோல் தாக்கும் ஒரு கல்லின் அடி; பீட்டர்ஸ்பர்க்—அது ஒரு கல்லின் தாக்குதல்; மையப்பகுதியின் (hilum) அந்தச் சிற்பத்தூண்—அது அங்கிருந்து உடைந்து விழப்போகிறது—அதுவும் அதே கல்லின் அடிதான்; தவிர்க்க முடியாதவை—துரத்தல்கள்; மேலும்—அடிகள் தவிர்க்க முடியாதவை; பரண்மீது ஏறி ஒளிந்துகொள்ள முடியாது; லிப்பஞ்சென்கோ அந்தப் பரணைத் தயார் செய்து வைத்திருக்கிறார்; அந்தப் பரண் ஒரு பொறியாகும்; அதை உடைத்து நொறுக்குங்கள்—அடிகள் மூலம்... லிப்பஞ்சென்கோவை நோக்கி!

அப்போது அனைத்தும் தலைகீழாக மாறும்; கற்களை நசுக்கும் அந்த உலோகத்தின் அடியின் கீழ், லிப்பஞ்சென்கோ சிதறிப் போவார், பரண் இடிந்து விழும், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் அழிந்துபோம்; உலோகத்தின் அடியின் கீழ் அந்தச் சிற்பத்தூண் சரிந்து விழும்; மேலும் லிப்பஞ்சென்கோ விடுக்கும் அடியால், அப்லேயுகோவின் மொட்டைத் தலை......அவன் சரியாக இரண்டாக அமர்ந்துகொள்வான்.

பத்து தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, அந்த வெண்கல விருந்தாளியே வந்து, ஒரு வெற்றுக்குரலில் அவனிடம் பேசியபோது, ​​எல்லாம்—எல்லாம், முற்றிலும் எல்லாம்—இப்போது ஒளிர்ந்தது:

— "வணக்கம், மகனே!"

வெறும் மூன்று அடிகள்: அந்தப் பிரம்மாண்டமான விருந்தாளியின் காலடியில், தரைப்பலகைகள் பிளக்கும் மூன்று சத்தங்கள்; திடமான வெண்கலத்தால் வார்க்கப்பட்ட பேரரசர், தனது உலோகப் பின்பகுதியால் ஒரு நாற்காலியில் பலமாகத் தடாரென அமர்ந்தார்; செம்பழுப்புப் பூச்சு படிந்த அவரது முழங்கை, அதன் முழு செப்பு எடையையும் தாங்கிக்கொண்டு, அவரது மேலங்கியின் மடிப்புகளுக்குக் கீழிருந்து ஒரு மலிவான சிறிய மேஜையின் மீது ஆழமான, எதிரொலிக்கும், மணி போன்ற ஓசையுடன் பலமாக மோதியது; மேலும், ஒரு மெதுவான, கவனமற்ற சைகையுடன், பேரரசர் தனது தலையிலிருந்து வெண்கல மகுடங்களை அகற்றினார்; செப்பு இலைகளால் ஆன கனமான மலர்வளையம், உரக்கச் சத்தமிட்டபடி, அவரது நெற்றியிலிருந்து சரிந்து விழுந்தது.

பின்னர், ஒரு கலகலப்புச் சத்தத்துடன், நூற்றுக்கணக்கான பவுண்டுகள் எடையுள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான கை, அவனது பட்டு அங்கியின் மடிப்புகளிலிருந்து சுடர்விடும் செந்நிறக் குழாயை வெளியே எடுத்தது; மேலும், தன் பார்வையை அந்தக் குழாயின் மீது நிலைநிறுத்தி, அதை அறிந்தவன்போல் கண்ணசைத்தான்:

— "பெட்ரோ ப்ரிமோ, கேத்தரினா செகுண்டா..."

அவன் அதைத் தன் உறுதியான உதடுகளுக்கு இடையில் இறுக்கினான், உருகும் செம்பின் ஆவியான ஒரு பச்சை நிறப் புகைச் சுருள், நிலவொளியின் கீழ் மேல்நோக்கிச் சுருளத் தொடங்கியது. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்—யூஜின்—தான் கூட்டத்திலிருந்து வீணாகத் தப்பி ஓடியதை இங்கே முதன்முறையாகப் புரிந்துகொண்டான்; அவனுக்குப் பின்னால், கிராமங்கள், நகரங்கள், வாசல்கள் மற்றும் படிக்கட்டுகள் முழுவதும் எந்தக் கோபமுமற்ற அடிகள் முழங்கின; அவன் நித்தியமாக மன்னிக்கப்பட்டிருந்தான், அதே சமயம், இதற்கு முன் நடந்தவை அனைத்தும்—வழியில் அவன் சந்தித்தவர்களுடன் சேர்ந்து—பிரதான தேவதூதனின் எக்காளத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் சோதனைகளின் பேய் போன்ற பயணங்களே. மேலும்—அவன் விருந்தினரின் காலடியில் விழுந்தான்.
அந்தச் சதுக்கம் முழுவதும் வெறிச்சோடி இருந்தது.

இந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், உலோகக் குளம்புகள் பாறையில் மோதி ஒலித்தன—

94

—குதிரை சீறியது, தன் நாசி வழியாக ஒளிவீசும் பனிமூட்டத்திற்குள் ஊதியது; குதிரைவீரனின் செப்பு நிழல் உருவம் இப்போது குதிரையின் பின்புறத்திலிருந்து பிரிந்தது, மேலும் சலசலக்கும் ஒரு முள் சடாரென அந்த விலங்கின் பக்கவாட்டில் ஆவலுடன் உரசி, பாறையிலிருந்து குதிக்குமாறு அதைத் தூண்டியது.

குதிரையும் பாறையிலிருந்து குதித்தது.

குளம்புகளின் கனமான, எதிரொலிக்கும் ஓசை கற்களின் மீது—பாலத்தின் மேல்: தீவுகளை நோக்கி முழங்கியது. வெண்கலக் குதிரைவீரன் பனிமூட்டத்திற்குள் பாய்ந்தான்; அவன் கண்களில் ஒரு பச்சை நிற ஆழம் தெரிந்தது; அவனது உலோகக் கைகளின் தசைகள் நேராகி இறுக்கமடைந்தன; அவனது செப்புத் தலை முன்னோக்கி நீட்டியது; குதிரையின் குளம்புகள் கூழாங்கற்களின் மீது வேகமான, அகன்ற வளைவுகளில் மோதின; நீராவி இரயிலின் விசில் சத்தத்தைப் போன்ற செவி பிளக்கும் கனைப்புடன் குதிரையின் வாய் பிளந்து திறந்திருந்தது; அதன் நாசித் துவாரங்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட அடர்த்தியான நீராவி, சுட்டெரிக்கும் வெப்பத்தின் பெருவெடிப்பால் தெருவைச் சுட்டெரித்தது; எதிரே வந்த குதிரைகள் அச்சத்தில் உறுமிவிட்டுப் பின்வாங்கின, அதே சமயம் வழிப்போக்கர்கள் தங்கள் பயத்தில் கண்களை மூடிக்கொண்டனர்.

ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காட்சிகள் மின்னல் வேகத்தில் கடந்து சென்றன: இடது கரையின் ஒரு பகுதி—அதன் படகுத் தளங்கள், நீராவிப் படகுகளின் புகைபோக்கிகள், மற்றும் சணல் திணிக்கப்பட்ட சாக்குகளின் ஒழுங்கற்ற குவியலுடன்—விரைந்து சென்றது; பின்னர்—பாழ்நிலங்கள், சரக்குப்படகுகள், வேலிகள், தார்ப்பாய்கள், மற்றும் எண்ணற்ற சிறிய வீடுகள்—விரைந்து சென்றன. மேலும், கடற்கரையிலிருந்து, நகரத்தின் விளிம்பிலிருந்து, மூடுபனிக்குள் ஒரு பக்கவாட்டுப் பகுதி மினுமினுத்தது—அது அமைதியற்ற ஒரு மதுக்கடையின் பக்கவாட்டுப் பகுதி.

கருப்புத் தோல் ஆடை அணிந்திருந்த அந்த வயதான டச்சுக்காரர்—சிதைந்து கொண்டிருந்த கதவு நிலைப்படியிலிருந்து, குளிரான, விசில் அடிக்கும் சுழலுக்குள் சாய்ந்து நின்றார் (ஏனெனில் நிலா ஒரு மேகத்திற்குள் மறைந்துவிட்டது); கருப்புத் தோல் முகமூடியால் சூழப்பட்ட அவனது நீல நிற முகத்திற்குக் கீழே, அவன் விரல்களில் ஒரு கைவிளக்கு நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. தெளிவாக, அந்த இடத்திலிருந்தே, குதிரைகளின் குளம்பொலியையும் தொடர்வண்டி போன்ற உறுமலையும் அந்த டச்சுக்காரனின் கூர்மையான காதுகள் கேட்டிருந்தன; ஏனெனில், விடியல் முதல் மறுவிடியல் வரை மதுக் கோப்பைகளைத் தட்டிக்கொண்டிருந்த, தன்னைப் போன்ற சக மாலுமிகளை அந்த டச்சுக்காரன் பின்தள்ளி வந்திருந்தான்.

மங்கலான விடியலின் முதல் கீற்று தோன்றும் வரை, இங்கே ஒரு வெறித்தனமான, குடிபோதைக் களியாட்டம் தொடரும் என்பதை அவன் தெளிவாக அறிந்திருந்தான்; நள்ளிரவைத் தாண்டி கடிகாரங்கள் ஒலிக்கும்போது, கோப்பைகளின் மெல்லிய ஓசையால் ஈர்க்கப்பட்டு ஒரு திடகாத்திரமான விருந்தாளி வருவான் என்பதையும் அவன் தெளிவாக அறிந்திருந்தான்: அனல் பறக்கும் ஒரு குவளை 'அல்லாஷ்' மதுவை மடமடவெனக் குடிக்க; கயிறுகளால் தழும்பேறிய ஒரு கையை—ஒருமுறைக்கு மேல்—குலுக்க—அந்தக் கை, தலைவனின் பாலத்திலிருந்து...

அ) புஷ்கின்.

95

...க்ரோன்ஸ்டாட்டின் கோட்டைகளுக்கு நேர் கீழேயே ஒரு நீராவிப் படகின் கனமான துடுப்புச் சக்கரத்தைத் திருப்பும்; மேலும்—சமிக்ஞைக்குப் பதிலளிக்கத் தவறிய, நுரையைக் கிளப்பும் ஒரு படகின் பின்பகுதியைத் துரத்தி—ஒரு பீரங்கியின் இரும்புக் குழாயிலிருந்து அதன் கர்ஜனையை வீசும்.

ஆனால் அந்தப் படகைப் பிடிக்க முடியாது: அது கடலின் மீது தாழ்வாகப் படர்ந்திருக்கும் மேகத்தினுள் பாய்ந்துவிடும்; அதனுடன் கலந்துவிடும், அதனுடன் சேர்ந்து, விடியலுக்கு முந்தைய வானத்தின் தெளிந்த நீலத்திற்குள் மிதந்து செல்லும். இவையெல்லாம் அந்த வயதான டச்சுக்காரருக்குத் தெரிந்திருந்தது—கருப்புத் தோல் ஆடை அணிந்து, பூஞ்சை பிடித்த வெண்மையான படிகளிலிருந்து மூடுபனிக்குள் அவர் வெளிப்பட்டார்; அவர் இப்போது பறக்கும் குதிரை வீரனின் உருவத்தை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்... அங்கே குளம்புகளின் ஓசை ஏற்கெனவே கேட்கத் தொடங்கியது; மேலும்—மூக்குத் துவாரங்கள் சீறின, அவை ஒளிவீசும் ஒளிக்கற்றையுடன் மூடுபனியைக் கிழித்தெறிந்தபோது சுடர்விட்டன.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் ஜன்னலிலிருந்து விலகினார்—அமைதியாகவும், அடங்கியும், குளிரிலும் (கண்ணாடிச் சில்லுகளின் வழியே ஒரு மென்காற்று வீசியிருந்தது); அவரை நோக்கி வெள்ளை நிறத் திட்டுகள்—உள்ளாடைகள், துண்டுகள், மற்றும் படுக்கை விரிப்புகள்—அசைந்து வந்தன; மென்காற்று படபடத்துச் சென்றது...

அந்தத் திட்டுகள் அசையத் தொடங்கின.

தயக்கத்துடன், அவர் பரண் கதவைத் திறந்தார்; தனது மறைவிடத்திற்குத் திரும்ப அவர் தீர்மானித்திருந்தார்.

இது ஏன் இப்படி இருந்தது...

ஒளிர்ந்து, பாஸ்பரசென்ட் புள்ளிகளால் மூடப்பட்டிருந்த அவர், இப்போது தனது அழுக்குப் படுக்கையில், திகிலிலிருந்து மீண்டு அமர்ந்திருந்தார்; இங்கே—சில கணங்களுக்கு முன்பு—ஒரு விருந்தாளி நின்றிருந்தான்; இதோ—இப்போது ஊர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது—ஒரு அசுத்தமான மரப்பேன்: அந்த விருந்தாளி போய்விட்டான். இந்த பயங்கரத் தாக்குதல்கள்! ஒரே இரவில் மூன்று, நான்கு, ஏன் ஐந்து கூட வந்தன; ஒவ்வொரு பிரமைக்குப் பிறகும் வந்தது...

...ஒரு தெளிவான இடைவெளி. பின்வாங்கும் மேகங்களுக்குப் பின்னால் இருந்து வெளிவரும், வெகு தொலைவில் பிரகாசிக்கும் நிலவைப் போல, அவன் ஒளியில் குளித்திருந்தான்; மேலும், சந்திரனைப் போல, அவனது உணர்வு பிரகாசித்தது; சந்துகளின் சிக்கலான வலையமைப்பை சந்திரன் ஒளிரச் செய்வது போலவே, அது அவனது ஆன்மாவை ஒளிரச் செய்தது. வெகு முன்னாலும் வெகு பின்னாலும், அவனது உணர்வு தன் ஒளியைப் பரப்பியது—பிரபஞ்ச காலங்களிலும் பிரபஞ்ச வெளிகளிலும் ஊடுருவியது.

அந்த வெளிகளில், ஒரு உயிருள்ள ஆன்மாவும் இல்லை: மனிதனும் இல்லை,

நிழலும் இல்லை.

96

மேலும்—அந்த வெளிகள் வெறுமையாகக் கிடந்தன.

ஒன்றையொன்று செங்குத்தாகக் கொண்ட அவனது நான்கு சுவர்களுக்கு மத்தியில், அந்த வெளிகளுக்குள் ஒரு கைதியாகத் தனக்குத்தானே அவன் தோன்றினான்—ஒருவேளை, எல்லோரையும் விட மிகப் பெரிய சுதந்திரத்தை உணர்பவன்தான் ஒரு கைதி; சுவர்களுக்கு இடையேயான இந்த நெருக்கமான சிறிய இடைவெளி, அதன் கன அளவில், பிரபஞ்சத்தின் முழுப் பரப்பிற்கும் சமமாக இருந்தால் தவிர.

பிரபஞ்ச வெளி ஒரு பாழ்நிலம்! அவனுடைய சொந்த பாழடைந்த அறை!.. பிரபஞ்ச வெளி—செல்வத்தின் உச்சகட்ட சிகரம்... ஒரே மாதிரியான பிரபஞ்ச வெளி!.. அவனது அறை எப்போதுமே அத்தகைய ஒரே தன்மையால் வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது... பிரபஞ்ச வெளியின் பிச்சைக்காரத்தனமான கடுமையுடன் ஒப்பிடுகையில், ஒரு ஏழையின் இருப்பிடம் கூட அளவுக்கதிகமான ஆடம்பரமாகத் தோன்றியிருக்கும்.

உண்மையில், அவன் உலகத்திலிருந்து தன்னை முழுமையாக விலக்கிக் கொண்டிருந்தால், அந்த உலகின் பகட்டான மகத்துவம் இந்த அடர் மஞ்சள் சுவர்களுக்கு முன்னால் பிச்சைக்காரத்தனமாகத் தோன்றியிருக்கும்...

அலெக்சாண்டர் இவானோவ் ...தனது சித்தப்பிரமைத் தாக்குதல்களிலிருந்து ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்த விச், உலகின் புலன்சார் மாயையிலிருந்து தான் எவ்வளவு உயரமாக உயர்ந்துவிட்டதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு, ஒரு கனவுலகில் ஆழ்ந்தான்.

ஒரு கேலிக்குரிய குரல் பதிலளித்தது:

— "வோட்கா!"

— "புகைப்பிடிப்பதா?"

— "புலன்சார் ஆசைகளா?"

அவன் உண்மையிலேயே உலகின் மாயையிலிருந்து உயர்த்தப்பட்டுவிட்டானா?

அவன் தலை குனிந்தான்; அதில்தான் அவனது நோய்களுக்கும் அச்சங்களுக்கும் மூலக்காரணம் இருந்தது—அதில்தான், அவனது துன்புறுத்தும் பிரமைகளும் இருந்தன: அவை தூக்கமின்மை, சிகரெட்டுகள் மற்றும் மதுப்பழக்கத்திலிருந்து உருவானவை.

துடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு கடைவாய்ப் பல்லில் திடீரென ஒரு கூர்மையான வலியை அவன் உணர்ந்தான்; அவன் தன் கையால் கன்னத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.

அவனது கடுமையான மனநோயின் தன்மை திடீரென ஒரு புதிய வெளிச்சத்தில் அவனுக்குப் புரிந்தது; அவன் இப்போது தனது பைத்தியத்தின் உண்மையான யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டான். சாராம்சத்தில், அந்தப் பைத்தியமே, அவனது நோயுற்ற புலன் உறுப்புகளால் அவனது சுய விழிப்புணர்வுள்ள 'நான்'-க்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு அறிக்கையாக அவனுக்கு முன் நின்றது. மேலும், ஷிஷ்நார்ஃபைன் என்ற பாரசீகக் கதாபாத்திரம் ஒரு குறியீடாக—ஒரு சுருக்கெழுத்தாக—செயல்பட்டது. உண்மையில், முந்திக்கொண்டோ, துன்புறுத்திக்கொண்டோ, அல்லது துரத்திக்கொண்டோ இருந்தது *அவன்* அல்ல; மாறாக, அவனது சொந்த அதிக சுமையுள்ள உடல் உறுப்புகளே அவனது 'நான்'-ஐ முந்திக்கொண்டு தாக்கின. மேலும், அவற்றால் தாக்கப்பட்டு, அந்த 'நான்' ஒரு 'நான் அல்லாததாக' உருமாறிக்கொண்டிருந்தது—ஏனெனில், புலன் உறுப்புகளிலிருந்து அல்ல, மாறாக அவற்றின் *மூலமே* அந்த 'நான்' தன்னையே மீட்டெடுக்கிறது. மது, புகைப்பிடித்தல் மற்றும் தூக்கமின்மை ஆகியவை அவனது பலவீனமான உடல் அமைப்பை அரித்துக்கொண்டிருந்தன; மேலும் நமது உடல் அமைப்பு, பரந்த வெளியின் விரிவுடன் பிரிக்கமுடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.

7 தொகுப்பு III. 97 அவன் சிதையத் தொடங்கியபோது, அவனுக்குள் இருந்த எல்லா வெளிகளும் பிளந்து திறந்தன; இந்தப் பிளந்த பிளவுகளுக்குள் இப்போது பேசில்லிகள் ஊர்ந்து சென்றன, அதே சமயம் அவன் உடலைச் சூழ்ந்திருந்த இடைவெளிகளில்—மாய உருவங்கள் பறக்கத் தொடங்கின... ஆக: ஷிஷ்நார்னே யார்? அவன் தனக்குத்தானே நேர்மாறானவன்—ஒரு மாயக்கனவு, என்ஃபிரான்ஷிஷ்; ஆயினும் இந்தக் கனவு—சந்தேகமின்றி—வோட்காவிலிருந்து பிறந்தது. போதை, என்ஃபிரான்ஷிஷ், ஷிஷ்நார்னே—இவையெல்லாம் மதுவின் வெறும் நிலைகளே.

— "நான் புகைப்பிடிக்காமலும், குடிக்காமலும் இருந்திருந்தால்: என் புலன் உறுப்புகள் மீண்டும் எனக்குச் சேவை செய்திருக்கும்!"

அவன்—நடுங்கினான்.

இன்று, அவன் ஒரு துரோகச் செயலைச் செய்திருந்தான். தான் துரோகம் செய்துவிட்டதை அவன் எப்படி உணரத் தவறினான்? ஏனெனில், அவன் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி துரோகம் செய்திருந்தான்: லிப்பன்சென்கோவுக்குப் பயந்து அவன் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைக் காட்டிக்கொடுத்திருந்தான்; அந்த அருவருப்பான பரிவர்த்தனை—அந்த வாங்கும் விற்கும் செயல்—இப்போது அவனுக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவுக்கு வந்தது. அவன் நம்பவில்லை, ஆனாலும் நம்பினான்—அதில்தான் துரோகம் அடங்கியிருந்தது. லிப்பன்சென்கோ இன்னும் பெரிய துரோகி; லிப்பன்சென்கோ அவர்களுக்குத் துரோகம் செய்கிறான் என்பது அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சுக்குத் தெரிந்திருந்தது; ஆனாலும் அவன் இந்த அறிவைத் தனக்குள்ளேயே மறைத்துக்கொண்டான் (ஏனெனில் லிப்பன்சென்கோ அவனது ஆன்மாவின் மீதே விவரிக்க முடியாத ஒரு சக்தியைக் கொண்டிருந்தான்); அதில்தான் அவனது நோயின் வேர் இருந்தது: லிப்பன்சென்கோ ஒரு துரோகி என்ற அந்தப் பயங்கரமான அறிவில்; மது, புகைத்தல், ஒழுக்கக்கேடு—இவை வெறும் விளைவுகளே; எனவே, மாயத்தோற்றங்கள், லிப்பன்சென்கோ வேண்டுமென்றே அவனைப் பிணைத்திருந்த அதே சங்கிலியின் இணைப்புகளை முழுமையாக்க மட்டுமே உதவின. ஏன்? ஏனென்றால் லிப்பன்சென்கோவுக்குத் தெரியும்—அவனுக்குத் தெரியும் என்பது. இந்த ஒரு காரணத்தினாலேயே லிப்பன்சென்கோ அவனைப் போக விடவில்லை.

லிப்பன்சென்கோ அவனது மனவுறுதியை அடிமைப்படுத்தியிருந்தான்; அந்த மனவுறுதியின் அடிமைத்தனம் ஏற்பட்டதற்குக் காரணம், ஒரு பயங்கரமான சந்தேகம்—அது முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தால்—எல்லாவற்றையும் காட்டிக்கொடுத்திருக்கும்; ஏனெனில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தப் பயங்கரமான சந்தேகத்தைத்தான் அவன் அகற்ற முயன்றான். லிப்பன்சென்கோவுடனான தொடர்ச்சியான, தீவிரமான உரையாடல்கள் மூலம் அந்தப் பயங்கரமான சந்தேகத்தை விரட்ட அவன் பாடுபட்டான்; அந்தச் சந்தேகத்தை உணர்ந்த லிப்பன்சென்கோவோ, அவனைத் தன் பார்வையிலிருந்து ஒரு அடி கூட விலக விடவில்லை. இவ்வாறு இருவரும் பிணைக்கப்பட்டிருந்தனர்:

98

அவன் லிப்பன்சென்கோவுக்குள் ஆன்மீகத்தை ஊற்றினான், அதே சமயம் பிந்தையவனோ அவனுக்குள் மதுவை ஊற்றினான்.

லிப்பன்சென்கோவின் ஆய்வு அறையில் நடந்த காட்சியை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இப்போது மிகத் தெளிவாக நினைவு கூர்ந்தார். அந்த வெட்கமற்ற அவநம்பிக்கையாளன்—அந்த அயோக்கியன்—மீண்டும் ஒருமுறை அவனை விஞ்சியிருந்தான். லிப்பன்சென்கோவின் கொழுத்த, அருவருப்பான கழுத்தும், அதன் எண்ணெய்ப் பசையுள்ள, வெறுக்கத்தக்க சதை மடிப்பும் அவனுக்கு நினைவிருந்தது; லிப்பன்சென்கோ திரும்பி, அதன் மீது நிலைத்திருந்த அவனது பார்வையைக் காணும் வரை, அந்தக் கழுத்து அங்கேயே திமிராகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது போலிருந்தது. அந்தப் பார்வையைக் கண்டதும், லிப்பன்சென்கோ எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டான்.

சரியாக அதற்காகத்தான் அவன் அவனை அச்சுறுத்தப் புறப்பட்டான்: ஒரு திடீர் தாக்குதலால் அவனைத் திகைக்க வைத்து, அவனது திட்டங்களை முற்றிலுமாகச் சிதைத்தான்; ஆதாரமற்ற சந்தேகத்தால் அவனை மரண அடி கொடுத்து அவமானப்படுத்தினான், பின்னர் தப்பிப்பதற்கான ஒரே சாத்தியமான வழியை அவனுக்கு வழங்கினான்: அப்லூகோவின் துரோகத்தை நம்புவது போல் பாசாங்கு செய்வது.

மேலும் அவனோ—தப்பிச்செல்லும் அந்த ஒருவன்—அதை நம்பிவிட்டான்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் சட்டென்று எழுந்து நின்றான்; மேலும், இயலாமையின் ஆத்திரத்தில், அவன் தன் முஷ்டிகளை காற்றில் ஆட்டினான். காரியம் முடிந்தது; அது நிறைவேறிவிட்டது! அதுதான் அந்தக் கெட்ட கனவின் சாராம்சம்.

யாலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இப்போது அந்த விவரிக்க முடியாத கெட்ட கனவை தனது உணர்வுகளின் மொழியில் மிகத் தெளிவாக மொழிபெயர்த்துள்ளார்; அந்தப் படிக்கட்டு, அந்தச் சிறிய அறை, அந்த பரண் ஆகியவை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் அருவருக்கத்தக்க வகையில் புறக்கணிக்கப்பட்ட அறைகளாக இருந்தன; அவர்களின் பரிதாபகரமான இடங்களிலிருந்து மறைந்துபோன, அவர்களால் தாக்கப்பட்ட, அவர்களிடமிருந்து தப்பிச்சென்ற அந்த வசிப்பவன், தன்னிடமிருந்து உறுப்புகளைப் பலமாக இழுத்துச் செல்லும் சுயநினைவுள்ள “நான்” ஆக இருந்தான்; என்ஃபிரான்சைஸ் என்பது வோட்காவுடன் ஆன்மாவின் இருப்பிடத்தில், உடலுக்குள் நுழைந்த ஒரு அன்னிய சக்தியாக இருந்தது; ஒரு பேசில்லஸைப் போல வளர்ந்து, அந்த ஃபிரான்சைஸ் உறுப்பிலிருந்து உறுப்பிற்குப் பரவியது; துன்புறுத்தலின் அனைத்து உணர்வுகளையும் தூண்டியது அவனே, அதனால் பின்னர், மூளையைத் தாக்கி, அங்கே கடுமையான எரிச்சலை ஏற்படுத்தினான்.

லிப்பன்சென்கோவுடனான எனது முதல் சந்திப்பு எனக்கு நினைவிருந்தது; அந்த அபிப்ராயம் இனிமையானதாக இல்லை; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நிக்கோலாய் ஸ்டெபனோவிச் அவரிடம் மனித பலவீனங்களைப் பற்றி ஒரு சிறப்பு ஆர்வத்தைக் காட்டினார்.