மார்செல் ப்ரூஸ்ட் இழந்த காலத்தைத் தேடி (1920–1921) கல்லிமார் (Gallimard), 1921 (தொகுதி 7, பக். 7–254). கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way) பகுதி இரண்டு

பால்பெக் (Balbec) நகரில் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைச் (Mme de Villeparisis) சந்திப்பதற்கு முன்பே நான் ஊகித்திருந்தது போல, அவர் சார்ந்திருந்த சமூக வட்டத்திற்கும் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) சார்ந்திருந்த வட்டத்திற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் அத்தகைய பெண்களில் ஒருவர்; அதாவது, ஒரு உயர்குடி குடும்பத்தில் பிறந்து, அதே போன்ற மற்றொரு புகழ்பெற்ற குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொண்ட போதிலும், சமூகத்தில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெறாதவர். அவர்களின் வரவேற்பறைகளைத் தேடி வருபவர்கள், அவர்களின் மருமகள்களோ அல்லது நாத்தனார்களோ ஆன சில டச்சஸ் (duchesses) பிரபுக்களாகவோ—அல்லது பழைய குடும்ப உறவுகளின் எச்சமாக எப்போதாவது வரும் அரச குடும்பத்தினராகவோ—மட்டுமே இருந்தனர்; மற்றபடி, நடுத்தர வர்க்கத்தினர் (bourgeois), மாகாணப் பிரபுக்கள் அல்லது சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள் போன்ற மூன்றாம் தரக் கூட்டமே அங்கு கூடியது. இவர்களின் வருகையால், நாகரிகமான உயர்குடிப் பிரிவினரும், தகுதி பார்த்துப் பழகுபவர்களும் (snobs)—அதாவது உறவுமுறை அல்லது நீண்ட கால நெருக்கம் காரணமாக வர வேண்டிய கட்டாயத்தில் இல்லாதவர்கள்—அங்கிருந்து வெகு காலத்திற்கு முன்பே விலகிச் சென்றுவிட்டனர். என் தந்தை திரு. டி நார்போயிஸுடன் (M. de Norpois) ஸ்பெயினுக்கு மேற்கொண்டிருந்த பயணத்தின் நுணுக்கமான விவரங்களை மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் ஏன் அவ்வளவு துல்லியமாக அறிந்திருந்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு ஒரு கணம் மட்டுமே தேவைப்பட்டது—உண்மையில், எங்களை விட அவரே அவற்றை நன்றாக அறிந்திருந்தார். ஆயினும், தூதருடன் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் கொண்டிருந்த உறவுதான்—அது இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்தது—அவரது சமூக அந்தஸ்து சரிவுக்குக் காரணம் என்று நியாயமாக முடிவு செய்துவிட முடியாது; ஏனெனில், மிகச் சிறந்த பெண்கள் கூட அவரை விடக் குறைவான கண்ணியம் கொண்ட காதலர்களை வெளிப்படையாகக் கொண்டிருந்த ஒரு உலகத்தில்தான் அவரும் வாழ்ந்து வந்தார்—சொல்லப்போனால், அந்தத் தூதர் அப்போதெல்லாம் அந்த மார்க்கிஸுக்கு (Marquise) ஒரு பழைய நண்பராக மட்டுமே மாறியிருந்திருக்கக்கூடும். ஒருவேளை மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் கடந்த காலத்தில் வேறு உறவுகளைக் கொண்டிருந்தாரா? இப்போதுள்ள அமைதியான, பக்தி நிறைந்த முதுமைக்காலத்தை விட, அக்காலத்தில் அவர் அதிக உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய இயல்புடையவராக இருந்திருக்கலாம்—அந்தத் தீவிரமான, உணர்ச்சிகள் கொந்தளித்த ஆண்டுகளே அவரது தற்போதைய ஆளுமைக்குக் காரணமாகவும் இருந்திருக்கலாம்—மாகாணங்களில் நீண்ட காலம் வசித்தபோது, ​​சில சர்ச்சைகளில் சிக்காமல் அவரால் இருக்க முடிந்ததா? புதிய தலைமுறையினருக்கு இவை எதுவும் தெரியாது; அவர்கள் அதன் விளைவுகளை மட்டுமே கவனித்தனர்: அதாவது, எந்தவிதமான இழிவான கலப்பும் இல்லாமல் மிகவும் தூய்மையானதாக இருந்திருக்கக்கூடிய ஒரு வரவேற்பறை, பல்வேறு தரப்பட்ட மற்றும் குறைபாடுகள் கொண்ட மனிதர்களின் கலவையாக மாறியிருந்தது. அவரது மருமகன் அவரைக் குறித்துச் சொன்ன அந்த "கூர்மையான நாக்கு" (sharp tongue) அக்காலத்திலேயே அவருக்கு எதிரிகளை உருவாக்கியிருந்ததா? ஆண்களுடனான தனது வெற்றியைப் பயன்படுத்திப் பெண்களைப் பழிவாங்கத் துணியும் நிலைக்கு அது அவளைத் தள்ளியிருந்ததா? இவை அனைத்தும் சாத்தியமே; அடக்கம் மற்றும் கனிவு ஆகியவற்றைப் பற்றி மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) பேசிய விதம்—அவரது வார்த்தைகள் மட்டுமல்லாது குரல் ஏற்ற இறக்கங்களிலும் வெளிப்பட்ட அந்த நேர்த்தியான, உணர்வுப்பூர்வமான பாணி—இந்தக் கருதுகோளை மறுப்பதாக அமையவில்லை. ஏனெனில், சில நற்பண்புகளைப் பற்றிச் சிறப்பாகப் பேசுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் ஈர்ப்பை உண்மையாக உணர்ந்து ஆழமாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் (தங்கள் நினைவுக் குறிப்புகளில் அவற்றிற்குச் சிறந்த சித்திரத்தை வரைபவர்கள் கூட), பெரும்பாலும் அந்தப் பண்புகளை நடைமுறையில் கடைப்பிடித்த அமைதியான, பண்படாத, ஆரவாரமற்ற தலைமுறையிலிருந்து வந்தவர்களே; ஆனால் அவர்கள் அந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. அந்தப் பழைய தலைமுறை இவர்களிடம் பிரதிபலிக்கிறது, ஆனால் இவர்களோடு தொடர்வதில்லை. முன்னோர்களிடம் இருந்த அந்த உறுதியான குணநலனுக்குப் பதிலாக, இவர்களிடம் காணப்படுவது செயலாக மாறாத ஒரு உணர்வுத்திறனும் அறிவுத்திறனும் மட்டுமே. மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் வாழ்க்கையில் அவரது பெயரின் பிரகாசத்தால் மறைக்கப்பட்ட சர்ச்சைகள் இருந்தனவா இல்லையா என்பது ஒருபுறம் இருக்க, அவரது சமூகச் சரிவுக்குக் காரணமானது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அந்த அறிவுத்திறன் தான்—அது ஒரு உலகியல் சார்ந்த பெண்ணின் அறிவை விட, இரண்டாம் தர எழுத்தாளரின் அறிவை ஒத்திருந்தது.

நிச்சயமாக, மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் முக்கியமாக முன்னிறுத்திய பண்புகள்—அதாவது நிதானம் மற்றும் அளவோடு இருத்தல் போன்றவை—அவ்வளவு கிளர்ச்சியூட்டும் பண்புகள் அல்ல; ஆனால் அளவோடு இருத்தலைப் பற்றிச் சரியாகப் பேச, அந்தப் பண்பு மட்டும் போதாது; அதற்கெனச் சில இலக்கியத் திறன்கள் தேவைப்படுகின்றன—அத்தகைய திறன்களுக்கு அளவற்ற தீவிரமான உணர்ச்சிவேகம் ஒரு முன்நிபந்தனையாக அமைகிறது. பால்பெக் (Balbec) நகரில் தங்கியிருந்தபோது, ​​சில சிறந்த கலைஞர்களின் மேதமையை மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை நான் கவனித்தேன்; தனது புரிதல் இன்மையை நகைச்சுவை மற்றும் நேர்த்தியான பாணியில் மறைத்துக்கொண்டு, அவர்களை நுட்பமாக ஏளனம் செய்ய மட்டுமே அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆயினும், அவரிடம் உச்சத்தை எட்டியிருந்த அந்த நகைச்சுவை உணர்வும் நேர்த்தியும்—வெவ்வேறு தளத்தில் அமைந்திருந்தாலும், மிகச்சிறந்த படைப்புகளை இழிவுபடுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும்—அவற்றின் தனித்தன்மையிலேயே உண்மையான கலைப் பண்புகளாகத் திகழ்ந்தன. இத்தகைய பண்புகள் எந்தவொரு சமூகச் சூழலிலும் ஒரு தேர்ந்தெடுத்த, நோய்க்கூறு சார்ந்த (மருத்துவச் சொல்லைப் பயன்படுத்துவதானால்) தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன; அவை மிகவும் உறுதியாக நிலைபெற்ற சமூக வட்டங்களைக் கூடச் சில ஆண்டுகளுக்கு மேல் தாக்குப் பிடிக்க முடியாத அளவுக்குச் சிதைக்கும் ஆற்றல் கொண்டவை. கலைஞர்கள் 'அறிவுத்திறன்' என்று அழைப்பதை, உயர்குடிச் சமூகம் வெறும் பாவனை அல்லது போலியான வெளிப்பாடாகவே கருதுகிறது; கலைஞர்கள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் தனித்துவமான கண்ணோட்டத்தை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமலும், ஒரு குறிப்பிட்ட சொற்றொடரையோ அல்லது எதிர்பாராத இணைப்பையோ நோக்கி அவர்களை ஈர்க்கும் அந்த விசேஷ வசீகரத்தை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளாமலும் இருந்ததால், உயர் சமூகம் அவர்களின் நட்பைச் சோர்வூட்டுவதாகவும் எரிச்சலூட்டுவதாகவும் கண்டது—இந்த உணர்வுகள் விரைவாக வெறுப்புணர்விற்கு வழிவகுத்தன. ஆயினும், தனது உரையாடலில்—பின்னர் வெளியிடப்பட்ட அவரது நினைவுக் குறிப்புகளில் இருந்தது போலவே—திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் முற்றிலும் உலகியல் சார்ந்த ஒரு நளினத்தைத் தவிர வேறெதையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. மகத்தான விஷயங்களின் ஆழங்களை ஆராயாமல்—சில சமயங்களில் அவற்றைப் பகுத்தறியாமல்கூட—அவற்றைக் கடந்து சென்றதால், அவர் அந்த ஆண்டுகளில் இருந்து சிறிதளவே தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தார்...அவள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் மிக அற்பமான அம்சங்களை விடவும்—அதே சமயம் அந்த வாழ்க்கையை அவள் மிகுந்த துல்லியத்துடனும் வசீகரத்துடனும் விவரித்திருந்தாள்—ஒரு புத்தகம் என்பது, அறிவுசார் விஷயங்கள் சாராததாக இருந்தாலும் கூட, அடிப்படையில் அறிவின் ஒரு படைப்பாகவே அமைகிறது. ஒரு புத்தகத்திலோ அல்லது புத்தகத்தோடு ஒப்பிடத்தக்க உரையாடலிலோ, 'அற்பத்தன்மை' (frivolity) குறித்த ஒரு முழுமையான சித்திரத்தை வெளிப்படுத்த, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தீவிரத்தன்மை தேவைப்படுகிறது; ஆனால் முற்றிலும் அற்பமான ஒருவரால் அத்தகைய தீவிரத்தன்மையைக் கொண்டிருக்க முடியாது. ஒரு பெண் எழுதிய, தலைசிறந்த படைப்பாகப் போற்றப்படும் சில நினைவுக் குறிப்புகளில், லேசான நளினத்திற்கு உதாரணமாக அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டப்படும் ஒரு வாக்கியம் எனக்கு ஒரு விஷயத்தை ஊகிக்க வைக்கிறது: அத்தகைய லேசான தன்மையை அடைய, அந்த எழுத்தாளர் ஒரு காலத்தில் கனமான புலமையையும்—வறண்ட, அணுகுவதற்கு அஞ்சத்தக்க வகையிலான பண்பாட்டையும்—கொண்டிருக்க வேண்டும்; மேலும் இளம் வயதில், அவர் தனது நண்பர்களுக்குப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு 'அதிக அறிவுத்தனம் கொண்டவர்' (bluestocking) என்ற தோற்றத்தை அளித்திருக்கக்கூடும். உண்மையில், சில இலக்கியப் பண்புகளுக்கும் சமூகத்தில் வெற்றி பெறுவதற்கும் இடையிலான தொடர்பு தவிர்க்க முடியாதது; இன்று 'மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis)-இன் நினைவுக் குறிப்புகளைப் படிக்கும்போது, ​​ஒரு பொருத்தமான அடைமொழி அல்லது உருவகத் தொடரே வாசகருக்கு ஒரு காட்சியை உருவாக்கப் போதுமானதாக இருக்கிறது. அதாவது, தூதரகத்தின் படிக்கட்டுகளில் 'மேடம் லெரோய்' (Mme Leroi) போன்ற ஒரு கர்வமுள்ள பெண்மணி அந்த வயதான 'மார்க்கிஸ்' (marquise) பெண்ணுக்குச் செலுத்திய ஆழமான, ஆனால் உணர்ச்சியற்ற அந்த வணக்கத்தை வாசகர் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது. அந்த லெரோய் அம்மையார், 'கியர்மாண்டஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினரைச் சந்திக்கச் செல்லும் வழியில் தனது வருகை அட்டையை (calling card) விட்டுச் சென்றிருக்கலாம்; ஆனால் மருத்துவர்கள் அல்லது வழக்கறிஞர்களின் மனைவிகளுடன் பழகுவதன் மூலம் தனது சமூக அந்தஸ்து குறைந்துவிடும் என்ற பயத்தில், அந்த மார்க்கிஸின் வரவேற்பறைக்குள் ஒருபோதும் காலடி எடுத்து வைத்ததில்லை. 'மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ்' தனது இளமைப் பருவத்தில் அதிக அறிவுத்தனம் கொண்ட பெண்ணாக (bluestocking) இருந்திருக்கலாம்; தனது சொந்த அறிவின் போதையில், தன்னை விடக் குறைந்த புத்திசாலித்தனமும் கல்வியறிவும் கொண்ட சமூகப் பிரமுகர்களிடம் பேசும்போது, ​​கூர்மையான, புண்படுத்தும் கருத்துகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறியிருக்கலாம்—அத்தகைய கருத்துகளால் காயமடைந்தவர்கள் அவற்றை ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. மேலும், சமூக வெற்றியை உறுதி செய்யும் பல்வேறு பண்புகளுடன் செயற்கையாக இணைக்கப்படும் ஒரு கூடுதல் அம்சம் அல்ல 'திறமை'; அந்தப் பண்புகள் அனைத்தையும் ஒன்றிணைத்து, உயர்குடி மக்கள் 'முழுமையான பெண்' (complete woman) என்று அழைக்கும் ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்குவதற்காகச் சேர்க்கப்படும் ஒரு பகுதியும் அதுவல்ல. இது ஒரு குறிப்பிட்ட தார்மீகப் பண்பின் நேரடி வெளிப்பாடு; பல பொதுவான நற்பண்புகள் இதில் இல்லாவிட்டாலும், புத்தகங்களில் வெளிப்படுவதைத் தாண்டி நிஜ வாழ்க்கையில் மிகத் தீவிரமாக வெளிப்படும் ஒரு மனோபாவம் இதில் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. சமூகத் தொடர்புகளை விரிவுபடுத்தவோ, பராமரிக்கவோ அல்லது அந்த இயந்திரத்தனமான உறவுமுறையைத் தொடர்ந்து இயக்கவோ முற்படாமல், தனது சொந்த இன்பத்திற்காக இங்கும் அங்கும் செல்லும் விருப்பம், விசித்திரமான ஆர்வங்கள் அல்லது திடீர் மனப்போக்குகள் ஆகியவற்றின் மூலம் இது வெளிப்படுகிறது. பால்பெக் (Balbec) நகரில், மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) தனது பரிவாரங்களுடன் அமர்ந்திருப்பதையும், ஹோட்டல் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்த மற்றவர்களை ஒருபோதும் திரும்பிப் பார்க்காததையும் நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆயினும், அந்த விலகி நிற்கும் போக்கு அலட்சியத்தால் உருவானது அல்ல என்பதை நான் உணர்ந்திருந்தேன்; உண்மையில், அவர் எப்போதும் அத்தகைய குறுகிய வட்டங்களுக்குள் தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டவர் அல்ல என்பது பின்னர் தெரியவந்தது. தனது வீட்டிற்குள் நுழையவோ அல்லது அங்கீகரிக்கப்படவோ எந்தத் தகுதியும் இல்லாத ஒரு நபர் மீது அவருக்குத் திடீரென ஈர்ப்பு ஏற்படலாம்—அவர் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்திருக்கலாம், அல்லது நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கலாம், அல்லது தனக்குத் தெரிந்தவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவராகத் தோன்றியிருக்கலாம் (தனக்குத் தெரிந்த அந்த நபர்கள்—அவர்கள் ஒருபோதும் தன்னை விட்டு விலகமாட்டார்கள் என்று அவர் கருதிய காலத்தில்—தூய 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) உயர்குடி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவே இருந்தனர்). தான் தேர்ந்தெடுத்த அந்த 'போஹேமியன்' (bohemian) அல்லது நடுத்தர வர்க்கப் பின்னணி கொண்ட நபருக்கு அழைப்பிதழ்களை அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது—அந்த அழைப்பிதழின் மதிப்பை அந்த நபர் முழுமையாக உணர்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும் கூட. இத்தகைய செயல்களைத் தொடர்ந்து செய்ததன் மூலம், உயர்குடி வட்டங்களில் அவரது அந்தஸ்து படிப்படியாகக் குறைந்தது; ஏனெனில், அத்தகைய வட்டங்களில் உள்ளவர்கள் ஒரு வரவேற்பறையின் (salon) தரத்தை, அதன் உரிமையாளர் யாரை உள்ளே அனுமதித்தார் என்பதைக் கொண்டு அல்லாமல், யாரை உள்ளே அனுமதிக்காமல் தவிர்த்தார் என்பதைக் கொண்டே மதிப்பிடும் பழக்கம் கொண்டிருந்தனர். உண்மைதான், தனது இளமைப் பருவத்தில் உயர்குடி வர்க்கத்தின் உச்சத்தில் இருப்பதன் மூலம் கிடைத்த திருப்தியால் சலிப்படைந்த மேடம் டி வில்பாரிசிஸ், தனது சமூக வட்டத்தினரிடையே அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியும், வேண்டுமென்றே தனது சொந்த அந்தஸ்தைக் குறைத்துக்கொண்டியும் மகிழ்ந்திருக்கலாம்; ஆனால், அந்த அந்தஸ்தை இழந்த பிறகு, அதன் மதிப்பை அவர் உணர்ந்துகொண்டார். மற்ற பிரபுக்களான டச்சஸ் (duchesses) பெண்கள் சொல்லவோ அல்லது செய்யவோ துணியாத விஷயங்களைச் சொல்வதன் மூலமும் செய்வதன் மூலமும், அவர்களை விடத் தான் உயர்ந்தவள் என்பதை நிரூபிக்க அவர் முயன்றிருந்தார். ஆனால் இப்போது, ​​நெருங்கிய உறவினர்களைத் தவிர மற்ற பெண்கள் யாரும் அவரைச் சந்திப்பதில்லை என்பதால், அவர் தனது முக்கியத்துவம் குறைந்துவிட்டதாக உணர்ந்தார்; புத்திசாலித்தனமான உரையாடல்கள் மூலம் அல்லாமல், வேறு வழியிலாவது மீண்டும் அந்தச் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்த அவர் விரும்பினார். ஒரு காலத்தில் மிகுந்த சிரமப்பட்டுத் தள்ளிவைத்த அதே பெண்களை மீண்டும் தன் பக்கம் ஈர்க்க அவர் விரும்பினார். எத்தனை பெண்களின் வாழ்க்கைகள்—மற்றவர்களுக்கு அதிகம் தெரியாத வாழ்க்கைகள், ஏனெனில் ஒவ்வொரு காலகட்டமும் ஒரு வேறுபட்ட உலகில் வாழ்கிறது, மேலும் முதியவர்களின் மௌனம் இளைஞர்களை கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளவோ ​​அல்லது முழுமையான சித்திரத்தைக் காணவோ விடாமல் தடுக்கிறது—இவ்வாறு முரண்பட்ட காலகட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில் இறுதிக் காலகட்டம், இரண்டாவது காலகட்டத்தில் மிகவும் அலட்சியமாக வீணடிக்கப்பட்டதை மீண்டும் பெறுவதற்காகவே முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது! எந்த விதத்தில் வீணடிக்கப்பட்டது? இளைஞர்களுக்கு இதைக் கற்பனை செய்வது இன்னும் கடினமாக இருக்கிறது, ஏனெனில் அவர்கள் தங்களுக்கு முன்னால் வயதான, மரியாதைக்குரிய மார்கிஸ் டி வில்பாரிசிஸைக் காண்கிறார்கள்; தனது வெள்ளைப் விக்-கின் கீழ் மிகவும் கண்ணியமாகத் தோற்றமளிக்கும் இந்த கம்பீரமான வரலாற்றாசிரியர், ஒரு காலத்தில் இன்பங்களில் திளைக்கும் ஒரு துடிப்பான பெண்ணாக இருந்திருக்கலாம், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அடக்கம் செய்யப்பட்ட ஆண்களை மகிழ்வித்திருக்கலாம் (ஒருவேளை அழித்திருக்கவும் கூடும்) என்பதை அவர்களால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை.
...கல்லறைக்குச் செல்லும் வரை; தனது உயர்குடிப் பிறப்பால் தனக்குக் கிடைத்த அந்தஸ்தை — இயல்பான, இடைவிடாத விடாமுயற்சியுடன் — அவளே தகர்த்தெறியத் தொடங்கியிருந்த போதிலும், அந்தஸ்தின் மீது மேடம் டி வில்பாரிசிக்கு (Mme de Villeparisis) மிகுந்த மதிப்பு இருக்கவில்லை என்று இதற்குப் பொருளல்ல. அதேபோல, நரம்புத் தளர்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் வாழும் தனிமையும் செயலற்ற நிலையும், அவருக்கு ஒருபோதும் தாங்கிக்கொள்ளக்கூடியதாகத் தோன்றாத போதிலும், காலை முதல் இரவு வரை அவரால் பின்னப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம்; தன்னைச் சிறைப்பிடித்திருக்கும் அந்த வலையில் ஒரு புதிய கண்ணியைச் சேர்க்க அவர் அவசரப்படும்போதே, அவர் நடன நிகழ்ச்சிகள், வேட்டையாடுதல் மற்றும் பயணங்கள் பற்றிய கனவுகளில் மட்டுமே மூழ்கியிருக்கலாம். நாம் தொடர்ந்து நம் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்; ஆயினும் — நம் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே — நாம் விரும்பும் நபராக அல்லாமல், உண்மையில் நாம் யாராக இருக்கிறோமோ அந்த நபரின் அடையாளத்தையே வெளிப்படுத்துகிறோம். மேடம் லெரோயின் (Mme Leroi) அலட்சியமான தலையசைப்புகள் மேடம் டி வில்பாரிசியின் உண்மையான இயல்பைப் பிரதிபலித்திருக்கலாம்; ஆனால் அவை நிச்சயமாக அவளது விருப்பங்களுக்கு விடையளிக்கவில்லை.

சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) விரும்பும் ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்திக் கூறினால், மேடம் லெரோய் அந்த மார்க்கிஸை (Marquise) "புறக்கணித்த" (cutting) அதே தருணத்தில், ராணி மேரி-அமேலி (Queen Marie-Amélie) அவளிடம், "உன்னை என் மகளைப் போல நேசிக்கிறேன்" என்று கூறிய அந்த நாளை நினைவுகூர்ந்து அவர் ஆறுதல் தேடியிருக்கலாம். ஆயினும், அத்தகைய அரசக் கருணைகள் — ரகசியமானவை மற்றும் வெளிப்படையாக அங்கீகரிக்கப்படாதவை — அந்த மார்க்கிஸுக்கு மட்டுமே உரியவையாக இருந்தன; அவை கன்சர்வேட்டரியில் (இசை/நாடகப் பள்ளி) முன்பு முதல் பரிசு வென்ற ஒருவரின் சான்றிதழைப் போலப் புழுதி படிந்து கிடந்தன. உண்மையான சமூகச் சிறப்புகள் என்பவை வாழ்க்கையை உருவாக்குபவை மட்டுமே — அதாவது, அவற்றைப் பிடித்து வைத்திருக்கவோ அல்லது பறைசாற்றவோ பயனாளி முயற்சிக்காமலே மறைந்துபோகக்கூடிய சிறப்புகள்; ஏனெனில், அதே நாளில் நூற்றுக்கணக்கான பிற சிறப்புகள் அவற்றின் இடத்தைப் பிடித்துவிடுகின்றன. ஆயினும், ராணியின் வார்த்தைகள் எத்தகையதாக இருந்தபோதிலும், மேடம் டி வில்பாரிசி அவற்றை மேடம் லெரோய் பெற்றிருந்த அந்த 'நிரந்தர அழைப்பு' (standing invitation) வசதிக்காக மகிழ்ச்சியுடன் மாற்றிக்கொண்டிருப்பார் — இது ஒரு சிறந்த, ஆனால் அறியப்படாத கலைஞரின் நிலையைப் போன்றது; அவனது மேதைமை அவனது கூச்ச சுபாவமுள்ள முகத்திலோ அல்லது தேய்ந்துபோன பழைய பாணி ஜாக்கெட்டிலோ வெளிப்படாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவன், அருகிலுள்ள மேஜையில் இரண்டு நடிகைகளுடன் மதிய உணவு உண்ணும் ஒரு சாதாரண இளம் பங்குச் சந்தை எழுத்தரின் (stockbroker’s clerk) வாழ்க்கையைக் கூட பொறாமையுடன் நோக்கக்கூடும். உரிமையாளர், தலைமைப் பணியாளர், மற்ற பணியாளர்கள், உதவியாளர்கள், ஏன் பாத்திரம் கழுவும் பணியாளர்கள் கூட—ஒரு தேவதைக் கதையின் கதாபாத்திரங்களைப் போல—அவரை வரவேற்க சமையலறையிலிருந்து ஊர்வலமாக வெளியே வந்து, இடைவிடாத, பணிவான அவசரத்தில் அவரை நோக்கி விரைந்தனர். அதே சமயம், மது நிபுணர்—தன் புட்டிகளைப் போலவே புழுதி படிந்தவராக, பாதாள அறையிலிருந்து பகல் வெளிச்சத்திற்கு வரும்போது கணுக்கால் சுளுக்கிக்கொண்டது போல நொண்டியபடியும் கண் சிமிட்டியபடியும்—அவரை அணுகினார்.

இருப்பினும், திருமதி லெரோயின் வருகையின்மை அந்த விருந்தளித்த பெண்ணுக்கு வருத்தமளித்தபோதிலும், திருமதி டி வில்பாரிசிஸின் வரவேற்பறையில் இருந்த பல விருந்தினர்களால் அது கவனிக்கப்படாமல் போனது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நாகரிக உலகிற்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்த திருமதி லெரோயின் சிறப்பு அந்தஸ்தைப் பற்றி அவர்கள் முற்றிலும் அறிந்திருக்கவில்லை. மேலும், திருமதி டி வில்பாரிசிஸின் வரவேற்புகள் பாரிஸிலேயே மிகவும் பிரமாதமானவை என்பதில் அவர்களுக்கு எந்த சந்தேகமும் இருக்கவில்லை; இன்று அவருடைய *நினைவுக் குறிப்புகளை*ப் படிக்கும் வாசகர்களும் அவ்வாறே உறுதியாக நம்புகிறார்கள்.

என் தந்தைக்கு எம். டி நோர்பாய்ஸ் அளித்த அறிவுரையின்படி, செயிண்ட்-லூப்பை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, திருமதி டி வில்லேபரிசிஸை முதன்முறையாகச் சந்திக்கச் சென்றபோது, அவரை அவருடைய வரவேற்பறையில் கண்டேன். அந்த அறை மஞ்சள் பட்டுத் திரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; அதன் பின்னணியில், பழுத்த ராஸ்பெர்ரி பழங்களைப் போன்ற இளஞ்சிவப்பு, கிட்டத்தட்ட ஊதா நிறத்தில் சோஃபாக்களும், பிரம்மாண்டமான பியூவே தரைவிரிப்புக் கை நாற்காலிகளும் தனித்துத் தெரிந்தன. குவர்மாண்டே மற்றும் வில்லேபரிசிஸ் குடும்பங்களின் உருவப்படங்களுக்கு அருகில், ராணி மேரி-அமெலி, பெல்ஜிய ராணி, பிரின்ஸ் டி ஜாய்ன்வில், மற்றும் ஆஸ்திரியப் பேரரசி ஆகியோரின் உருவப்படங்களையும் காண முடிந்தது—அவை உருவப்படத்திற்கு முன் அமர்ந்தவர்களே அளித்த பரிசுகளாகும். திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ், ஒரு பழங்கால கருப்பு நிற லேஸ் தொப்பியை அணிந்திருந்தார் (ஒரு பிரெட்டன் சத்திரக்காரரைப் போலவே, உள்ளூர் அல்லது வரலாற்றுச் சாயல்களைக் கண்டறியும் அதே சாமர்த்தியமான உள்ளுணர்வுடன் அவர் அந்தத் தொப்பியைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார்; அந்த சத்திரக்காரர், தனது வாடிக்கையாளர்கள் எவ்வளவுதான் பாரிசியர்களாக மாறியிருந்தாலும், தனது பணிப்பெண்கள் தங்களின் பாரம்பரிய கொண்டைகளையும் அகன்ற கைகளையும் தக்க வைத்துக் கொள்வதே புத்திசாலித்தனம் என்று கருதுவார்). அவர் ஒரு சிறிய மேசையில் அமர்ந்திருந்தார்; அவளுக்கு முன்னால், அவளுடைய தூரிகைகள், வண்ணத்தட்டு, மற்றும் முடிக்கப்படாத மலர்களின் நீர்வண்ண ஓவியம் ஆகியவற்றுடன், பாசி ரோஜாக்கள், சினியாக்கள், மற்றும் கன்னிமயிர்ப் பன்னம் ஆகியவற்றால் நிரப்பப்பட்ட கண்ணாடிக் குவளைகள், தட்டுகள் மற்றும் கோப்பைகள் நின்றன—பார்வையாளர்களின் வருகை அதிகரித்ததால் அவள் வரைவதை நிறுத்தியிருந்த அந்த மலர்கள், ஏதோவொரு பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு அச்சுப் படத்தில் வரும் ஒரு பூக்கடைக்காரரின் விற்பனை மேசையில் உள்ள மலர்களைப் போலவே அச்சு அசலாகக் காட்சியளித்தன. மார்கிஸ் தனது நாட்டுப்புற எஸ்டேட்டிலிருந்து திரும்பியபோது சளி பிடித்திருந்ததால் வேண்டுமென்றே குளிர்ச்சியாக வைக்கப்பட்டிருந்த இந்த வரவேற்பறையில், நான் வந்தபோது கூடியிருந்த விருந்தினர்களில், திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் அன்று காலை வரலாற்றுப் பிரமுகர்களிடமிருந்து தனக்கு வந்த கையெழுத்துக் கடிதங்களைப் பட்டியலிடுவதில் செலவிட்ட ஒரு ஆவணக் காப்பாளர் (அவை அவர் அப்போது எழுதிக்கொண்டிருந்த நினைவுக் குறிப்புகளில் அசல் பிரதி சான்றுகளாக இடம்பெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இருந்தன), மற்றும் டச்சஸ் டி மான்ட்மோரன்சியின் உருவப்படம் ஒன்று அவருக்கு மரபுரிமையாகக் கிடைத்திருப்பதை அறிந்து, தனது 'ஃப்ராண்ட்' பற்றிய படைப்பில் அதை ஒரு அச்சாகப் பிரதியெடுக்க அனுமதி கேட்க வந்திருந்த, கம்பீரமான, மிரட்சியுடன் காணப்பட்ட ஒரு வரலாற்றாசிரியர் ஆகியோர் அடங்குவர்; இந்த விருந்தினர்களுடன் எனது பழைய பள்ளித் தோழனான ப்ளாக்கும்—இப்போது ஒரு இளம் நாடக ஆசிரியர்—சேர்ந்துகொண்டார், அவர் மீது...வரவிருக்கும் தனது பிற்பகல் வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளில் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தவிருக்கும் கலைஞர்களை, கட்டணமின்றி ஏற்பாடு செய்து தருவான் என்று அவள் அவனை நம்பியிருந்தாள். உண்மைதான், சமூகத்தின் பன்முகத்தன்மை மாறிக்கொண்டிருந்தது, மேலும் டிரேஃபஸ் விவகாரம் யூதர்களை சமூக ஏணியின் அடிமட்டத்திற்குத் தள்ளும் என்பது விதிவசமாக இருந்தது. ஆயினும், ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், டிரேஃபஸ் சூறாவளி எவ்வளவு கடுமையாகச் சீறினாலும், ஒரு புயலின் தொடக்கத்திலேயே அலைகள் தங்கள் சீற்றத்தின் உச்சத்தை அடைவதில்லை. மேலும், திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ்—தன் குடும்பத்தின் பெரும்பகுதியினர் யூதர்களுக்கு எதிராகக் கடுமையாகப் பேசுவதை அனுமதித்தபோதிலும்—அதுவரை அந்த விவகாரத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகியே இருந்தாள், அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமலும் இருந்தாள். இறுதியாக, யாருக்கும் தெரியாத ப்ளோக் போன்ற ஒரு இளைஞன் கவனிக்கப்படாமல் கடந்து செல்ல முடியும், அதேசமயம் அவர்களின் கொள்கைகளுக்கு ஆதரவளித்த முக்கிய யூதர்கள் ஏற்கனவே அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியிருந்தனர். அவன் இப்போது ஒரு கோட்டி தாடியை வளர்த்திருந்தான்; அவன் ஒரு பின்ஸ்-நெஸ் மற்றும் ஒரு நீண்ட ஃபிராக் கோட் அணிந்திருந்தான், மேலும் ஒரு பாப்பிரஸ் சுருளைப் போல தன் கையில் ஒரு கையுறையை வைத்திருந்தான். ருமேனியர்கள், எகிப்தியர்கள் மற்றும் துருக்கியர்கள் யூதர்களை வெறுக்கலாம்; ஆயினும், ஒரு பிரெஞ்சு வரவேற்பறையில், இந்த இனக்குழுக்களுக்கு இடையேயான வேறுபாடுகள் அவ்வளவு எளிதில் புலப்படுவதில்லை. மேலும், பாலைவனத்தின் ஆழத்திலிருந்து வெளிவருவது போல நுழையும் ஒரு இஸ்ரவேலன்—கழுதைப்புலியைப் போல உடலைக் குனித்து, கழுத்தை ஒரு கோணத்தில் சாய்த்து, விரிவான 'சலாம்' கூறிப் பெருமளவில் தலைவணங்குவது—கீழைத்தேயவாதத்தின் மீதான ஒரு ரசனையை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்துகிறது. ஒரே நிபந்தனை என்னவென்றால், அந்த யூதர் "சமூகத்தைச்" சேர்ந்தவராக இருக்கக்கூடாது; இல்லையெனில், அவர் எளிதில் ஒரு ஆங்கிலப் பிரபுவின் தோரணையை எடுத்துக்கொள்கிறார், மேலும் அவரது பாவனைகள் முழுமையாக பிரெஞ்சுமயமாகிவிடுவதால், கணிக்க முடியாத திசைகளில் நாஸ்டர்டியம் பூக்களைப் போல முளைக்கும் ஒரு அடங்காத மூக்கு, சாலமனின் மூக்கை விட மஸ்கரில்லின் மூக்கையே நினைவூட்டுகிறது. ஆனால், பிளாக், 'ஃபாபோர்க்'கின் வித்தைகளால் மென்மையாக்கப்படாமலும், இங்கிலாந்து அல்லது ஸ்பெயினுடன் கலந்ததால் மேன்மைப்படுத்தப்படாமலும் இருந்ததால், அந்நியப் பொருட்களை விரும்புபவருக்கு, அவரது ஐரோப்பியத் தோற்றம் இருந்தபோதிலும், டெக்காம்ப்ஸின் யூதர்களில் ஒருவரைப் போலவே பார்ப்பதற்கு விசித்திரமாகவும் வசீகரிப்பதாகவும் இருந்தார். அந்த இனத்தின் ஆற்றல் அத்தகைய வியக்கத்தக்கது: பல நூற்றாண்டுகளின் ஆழத்திலிருந்து நவீன பாரிஸ் நகருக்குள்—நாடக அரங்கின் நடைபாதைகள், அலுவலக மேஜைகளுக்குப் பின்னால், இறுதிச் சடங்குகள் மற்றும் தெருக்களில்—ஒரு தடையற்ற அணிவகுப்பாக அவர்கள் முன்னேறி வருகின்றனர். நவீன சிகை அலங்காரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, 'ஃப்ராக் கோட்' (frock coat) போன்ற மேலைநாட்டு உடைகளைத் தழுவி, அவற்றை விஞ்சி, தங்களுக்குள் அடக்கி ஆள்கின்றனர்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், டேரியஸின் அரண்மனை வாயிலைக் காக்கும் சூசா (Susa) நினைவுச் சின்னத்தின் சிற்பத் தொகுப்பில் சடங்கு உடையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள அசிரிய எழுத்தர்களைப் போலவே அவர்கள் இன்றும் திகழ்கின்றனர். (ஒரு மணி நேரம் கழித்து, திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) யூதர்களுக்குரிய முதல் பெயர் தனக்கு உள்ளதா என்று கேட்டது யூத-விரோத வெறுப்புணர்வின் காரணமாக என்று பிளாக் (Bloch) தவறாக எண்ணுவார்; ஆனால் உண்மையில், அது வெறும் அழகியல் சார்ந்த ஆர்வம் மற்றும் உள்ளூர் கலாச்சாரத்தின் மீதான ஈர்ப்பின் காரணமாகவே கேட்கப்பட்டது.) ஆயினும், இனங்களின் நிரந்தரத் தன்மை பற்றிப் பேசுவது, யூதர்கள், கிரேக்கர்கள், பாரசீகர்கள்—ஆகியோர் குறித்து நமக்கு ஏற்படும் உண்மையான உணர்வை முழுமையாக வெளிப்படுத்துவதில்லை; இத்தகைய மக்களின் பன்முகத்தன்மை அப்படியே பேணப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். பழங்கால ஓவியங்கள் மூலம் பண்டைய கிரேக்கர்களின் முகங்களை நாம் அறிவோம்; சூசா அரண்மனையின் முகப்புச் சிற்பங்களில் அசிரியர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். அப்படியிருந்தும், சமூகத்தின் பல்வேறு பிரிவுகளைச் சேர்ந்த கிழக்கத்தியர்களை நாம் நேரில் சந்திக்கும்போது, ​​ஏதோ ஒரு ஆன்மீக சக்தியால் வரவழைக்கப்பட்ட உயிரினங்களின் முன்னிலையில் இருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. அதுவரை மேலோட்டமான ஒரு பிம்பத்தை மட்டுமே நாம் அறிந்திருந்தோம்; ஆனால் திடீரென்று அது ஆழம் பெற்று, முப்பரிமாண வடிவம் கொண்டு, இயங்கத் தொடங்குகிறது. ஒரு செல்வந்த வங்கியாளரின் மகளும், தற்கால நாகரிகத்தின் உச்சத்தில் இருப்பவருமான அந்த இளம் கிரேக்கப் பெண், வரலாறு மற்றும் அழகியல் கலந்த ஒரு பாலே (ballet) நடனத்தில் கிரேக்கக் கலையைத் தங்கள் உடலால் வெளிப்படுத்தும் துணை நடனக் கலைஞர்களைப் (extras) போலத் தோன்றுகிறார்; ஆனால் மேடையில் அத்தகைய பிம்பங்கள் பெரும்பாலும் முக்கியத்துவமற்றதாக மாற்றப்பட்டுவிடுகின்றன. இதற்கு மாறாக, ஒரு துருக்கியப் பெண்ணோ அல்லது ஒரு யூதரோ வரவேற்பறைக்குள் நுழையும்போது நாம் காணும் காட்சி—அவர்களை உயிர்ப்பிப்பதன் மூலம்—அவர்களை இன்னும் விசித்திரமானவர்களாக மாற்றுகிறது; ஏதோ ஒரு ஊடகத்தின் (medium) மூலம் அவர்கள் வரவழைக்கப்படுவது போன்ற உணர்வை அது தருகிறது. அதுதான் ஆன்மா (அல்லது குறைந்தது இத்தகைய வெளிப்பாடுகளில் எஞ்சியிருக்கும் ஆன்மாவின் ஒரு சிறு துணுக்கு)—அருங்காட்சியகங்களில் மட்டுமே நாம் முன்பு கண்ட அந்த ஆன்மா, அதாவது முக்கியத்துவமற்ற அதே சமயம் அதீத முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு வாழ்க்கையிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட பண்டைய கிரேக்கர்கள் அல்லது யூதர்களின் ஆன்மா—நமது கண்களுக்கு முன்னால் அந்தத் திகைப்பூட்டும் ஊமை நடிப்பை (pantomime) நிகழ்த்துவது போல் தோன்றுகிறது. நமது பிடிக்குச் சிக்காத அந்த இளம் கிரேக்கப் பெண்ணிடம், நாம் தழுவத் துடிக்கும் அந்த உருவம் உண்மையில் ஒரு காலத்தில் ஜாடி ஒன்றின் மீது வரையப்பட்டு ரசிக்கப்பட்ட ஒரு சித்திரமே ஆகும். மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வரவேற்பறையில் நிலவிய வெளிச்சத்தில் நான் பிளாக்கின் (Bloch) புகைப்படங்களை எடுத்திருந்தால், அவை 'ஆவிப் புகைப்படங்களில்' (spirit photographs) வெளிப்படும் அதே 'இஸ்ரேலின்' பிம்பத்தையே தந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; அந்தப் பிம்பம் மனிதத்தன்மையிலிருந்து தோன்றாதது போலத் தோன்றுவதால் ஒருவிதக் கலக்கத்தை அளிக்கிறது, அதே சமயம் மனித உருவத்தோடு மிக நெருக்கமான ஒற்றுமையைக் கொண்டிருப்பதால் பெரும் புதிராகவும் அமைகிறது. இன்னும் பொதுவாகச் சொல்வதானால், நாம் வாழும் சூழலில் உள்ளவர்கள் உதிர்க்கும் அர்த்தமற்ற சொற்கள் கூட நமக்கு ஒருவித அமானுஷ்ய உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன; முடிவிலியின் ரகசியத்தை அறிய ஒரு ஆவி அழைப்புக் கூட்டத்தில் (séance) கூடியிருப்பதைப் போல நாம் ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு மேதை கூட, நம்முடைய இந்தச் சாதாரணமான உலகில், பிளாக்கின் உதடுகளிலிருந்து சற்று முன் வெளிப்பட்ட அதே சொற்களைத்தான் உச்சரிக்கிறார்: "நாம்..."
...என் உயரமான தொப்பியைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”

— “கடவுளே, அமைச்சர்களே—என் அன்புள்ள ஐயா,” என்று திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ், குறிப்பாக என் முன்னாள் பள்ளித் தோழனை நோக்கிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். நான் வந்ததால் தடைபட்டிருந்த ஒரு உரையாடலை அவர் மீண்டும் தொடர்ந்தார், “அவர்களைப் பார்க்க யாருக்கும் விருப்பமில்லை. நான் சிறுவனாக இருந்தபோதிலும், என் தந்தை டச்சஸ் டி பெர்ரியுடன் நடனமாடவிருந்த ஒரு முகமூடி நடன விருந்துக்கு எம். டிகேஸை அழைக்குமாறு மன்னர் என் தாத்தாவிடம் கேட்டது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. ‘ஃப்ளோரிமாண்ட், நீங்கள் எனக்கு ஒரு உதவி செய்கிறீர்கள்,’ என்று மன்னர் கூறினார். காது சற்று மந்தமாகக் கேட்கும் என் தாத்தா, தான் எம். டி காஸ்ட்ரீஸ் என்று சொல்லிவிட்டதாக நினைத்து, அந்தக் கோரிக்கை முற்றிலும் இயல்பானது என்று கருதினார். அது எம். டிகேஸ் பற்றிய கேள்வி என்பதை அவர் உணர்ந்தபோது, ஒரு கணம் அவருக்குக் கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது, ஆனால் அவர் பணிந்து, அன்றே மாலையில் எம். டிகேஸுக்குக் கடிதம் எழுதினார். அடுத்த வாரம் நடைபெறவிருந்த அந்த நடன விருந்தில் கலந்துகொள்ளும் பாக்கியத்தையும் மரியாதையையும் தனக்கு வழங்குமாறு அவரிடம் மன்றாடினார். ஏனெனில், அந்த நாட்களில் மக்கள் மிகவும் பண்பானவர்களாக இருந்தார்கள், ஐயா; ஒரு விருந்தளிப்பவர், ‘ஒரு கோப்பை தேநீர்,’ அல்லது ‘தேநீர் நடனம்,’ அல்லது ‘இசைத் தேநீர்’ என்று கையால் எழுதப்பட்ட குறிப்புடன் தனது அட்டையை அனுப்புவதோடு ஒருபோதும் திருப்தி அடைந்திருக்க மாட்டார். ஆயினும், மக்களுக்கு மரியாதையின் பொருள் தெரிந்திருந்தாலும், அவர்கள் திமிர் பிடித்த செயல்களுக்குப் புதியவர்கள் அல்ல. திரு. டெகேஸ் ஏற்றுக்கொண்டார், ஆனால் நடன விருந்துக்கு முந்தைய நாள், என் தாத்தா உடல்நிலை சரியில்லாமல் அந்த நிகழ்வை ரத்து செய்துவிட்டார் என்ற செய்தி வந்தது. அவர் அரசருக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தார், ஆனால் தனது நடன விருந்துக்கு திரு. டெகேஸ் வருவதைத் தவிர்த்திருந்தார்... ஆம் ஐயா, எனக்கு திரு. மோலேவை நன்றாக நினைவிருக்கிறது; அவர் ஒரு நகைச்சுவையான மனிதர்—திரு. டி விக்னியை அகாடமிக்குள் வரவேற்றபோதே அதை நிரூபித்துவிட்டார்—ஆனால் அவர் மிகவும் கம்பீரமானவர், மேலும் அவர் தனது சொந்த வீட்டில் இரவு உணவிற்கு, கையில் மேல் தொப்பியுடன் வருவதை என்னால் இப்போதும் பார்க்க முடிகிறது.”

— “ஆ!” "அது நிச்சயமாக, கலை மற்றும் பண்பாட்டில் நாட்டமில்லாத ஒரு காலத்தின் தன்மையை கண்முன் நிறுத்துகிறது—ஏனெனில், வீட்டில் இருக்கும்போது கூடத் தங்கள் தொப்பியை கையில் ஏந்தி நிற்கும் வழக்கம் அக்காலத்தில் பரவலாக இருந்ததல்லவா?" என்று பிளாக் கூறினார்; கடந்த கால உயர்குடி மக்களின் வாழ்க்கை முறையின் தனித்துவமான அம்சங்களை நேரில் கண்ட ஒருவரிடமிருந்து அறிந்துகொள்ளும் இந்த அரிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அவர் ஆர்வமாக இருந்தார். அதே வேளையில், ஆவணக் காப்பாளரும் மார்க்கிஸின் (Marquise) அவ்வப்போது செயலாளராகப் பணியாற்றுபவருமான அந்த நபர், அவர் மீது பாசமான பார்வையை வீசியபடி எங்களுக்குச் சொல்வது போல் தோன்றினார்: "அவர் அப்படித்தான்; அவருக்கு எல்லாம் தெரியும், அவர் எல்லோரையும் அறிந்திருக்கிறார்; நீங்கள் எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் அவரிடம் கேட்கலாம்—அவர் ஒரு அசாதாரணமானவர்."

"அப்படியெல்லாம் இல்லை," என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) பதிலளித்தார்; அப்போது அவர், தான் மீண்டும் ஓவியம் வரையத் தொடங்கவிருந்த 'மெய்டன்ஹேர் ஃபெர்ன்' (maidenhair fern) செடி இருந்த கண்ணாடிப் பாத்திரத்தைத் தனக்கு அருகில் நகர்த்திக்கொண்டார்; "அது திரு. மோலேவின் (M. Molé) ஒரு தனிப்பட்ட பழக்கம் மட்டுமே. வீட்டில் இருக்கும்போது என் தந்தை தொப்பியை கையில் ஏந்தி நிற்பதை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை—நிச்சயமாக, அரசர் வருகை தந்த சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர." "ஏனெனில், அரசர் எங்கு சென்றாலும் அது அவருக்குத் தன் சொந்த வீட்டைப் போன்றதே; எனவே, அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் தனது சொந்த வரவேற்பறையிலேயே ஒரு விருந்தினராகிவிடுகிறார்."

"அரிஸ்டாட்டில் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில்..." என்று 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆய்வாளரான திரு. பியர் (M. Pierre) பேசத் துணிந்தார்—ஆனால் அவர் மிகவும் தயக்கத்துடன் பேசியதால் யாரும் அதைக் கவனிக்கவில்லை. எந்தச் சிகிச்சையாலும் குணப்படுத்த முடியாத நரம்பு மண்டலம் சார்ந்த தூக்கமின்மையால் சில வாரங்களாக அவதிப்பட்டு வந்த அவர், படுக்கைக்குச் செல்வதையே நிறுத்தியிருந்தார்; கடும் சோர்வால் நிலைகுலைந்திருந்த அவர், வேலை நிமித்தமாக வெளியே செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்போது மட்டுமே வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தார். மற்றவர்களுக்கு மிக எளிதாகத் தோன்றக்கூடிய அந்தச் சிறிய பயணங்களை மேற்கொள்வதே அவருக்கு நிலவிலிருந்து பூமிக்கு இறங்கி வருவது போன்ற பெரும் முயற்சியாக இருந்தது; எனவே, மற்றவர்களின் வாழ்க்கை முறை தனது திடீர் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப எப்போதும் அமைந்திருப்பதில்லை என்பதைக் கண்டு அவர் அடிக்கடி ஆச்சரியப்படுவார். எச்.ஜி. வெல்ஸின் (H.G. Wells) கதைகளில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் போல, மிகுந்த சிரமத்துடன் நிமிர்ந்து நின்று, 'ஃப்ராக் கோட்' (frock coat) எனப்படும் நீண்ட மேலங்கியை அணிந்து ஒரு நூலகத்திற்குச் சென்றால், அது மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு அவர் ஏமாற்றமடைவார். அதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸை (Mme de Villeparisis) அவரது இல்லத்தில் சந்தித்திருந்தார்; இப்போது அந்த ஓவியத்தைப் பார்க்கச் சென்று கொண்டிருந்தார்.

பிளாக் (Bloch) அவர் பேச்சின் நடுவே குறுக்கிட்டார்.

"உண்மையாகவே," என்று அவர் கூறினார்—அரச வருகைகள் தொடர்பான விதிமுறைகள் குறித்து மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் அப்போதுதான் குறிப்பிட்டிருந்த கருத்துக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக—"அதைப் பற்றி எனக்குச் சிறிதும் தெரியாது"—அதைப்பற்றித் தனக்குத் தெரியாதது ஒரு விசித்திரமான விஷயம் என்பது போல அவர் பேசினார்.

"அத்தகைய வருகைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​நேற்று காலை என் மருமகன் பேசின் (Basin) என்னிடம் செய்த அந்த வேடிக்கையான தந்திரம் உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் அந்த ஆவணக் காப்பக அதிகாரியிடம் கேட்டார். "தான் வந்திருப்பதாகத் தெரிவிப்பதற்குப் பதிலாக, ஸ்வீடன் நாட்டு ராணி என்னைப் பார்க்க விரும்புவதாகச் செய்தி அனுப்பினான்."

"ஓ! அவன் உண்மையிலேயே அப்படிச் செய்தி அனுப்பினானா, எந்தச் சலனமும் இல்லாத முகபாவனையுடன்? அவன் ஒரு விசித்திரமான ஆள்தான்!" என்று பிளாக் உரத்த குரலில் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்; அதே வேளையில் அந்த வரலாற்று ஆய்வாளர் கம்பீரமான ஆனால் கூச்சம் கலந்த புன்னகையை வெளிப்படுத்தினார்.

"நான் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தேன், ஏனென்றால் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் நான் கிராமப்புறத்திலிருந்து திரும்பியிருந்தேன்; "எனக்குச் சற்று அமைதியும் நிம்மதியும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நான் பாரிஸில் இருப்பதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று கேட்டிருந்தேன். ஸ்வீடன் ராணிக்கு இது எப்படி முன்பே தெரியும் என்று நான் வியந்தேன்," என்று திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் தொடர்ந்தார். ஸ்வீடன் ராணியின் வருகை என்பது, தங்களை உபசரித்தவருக்கு ஒரு அசாதாரணமான விஷயமல்ல என்பதை அறிந்து, அவரது விருந்தினர்கள் திகைத்துப் போனார்கள்.

திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ், ஆவணக் காப்பாளருடன் தனது *நினைவுக் குறிப்புகளுக்கான* மூலப் பொருட்களை ஆழ்ந்து படிப்பதில் அந்தக் காலைப் பொழுதைச் செலவிட்டிருந்தாலும், அதே கணத்தில் அவர்—அறியாமலேயே—அவற்றின் செயல்முறையையும், வசீகரிக்கும் சக்தியையும் ஒரு சராசரி பார்வையாளர்களிடம் சோதித்துக் கொண்டிருந்தார்; அந்தப் பார்வையாளர்கள்தான், எதிர்காலத்தில் தனது வாசகர்கள் ஈர்க்கப்படவிருந்த பொதுமக்களின் பிரதிநிதிகளாக இருந்தனர். திருமதி டி வில்லேபரிசிஸின் வரவேற்பறை, ஒரு உண்மையான நாகரிகமான வரவேற்பறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கலாம்—அவர் வரவேற்ற பல நடுத்தர வர்க்கப் பெண்கள் அத்தகைய வரவேற்பறைகளில் இருந்திருக்க மாட்டார்கள்......மற்றும் மறுபுறம், மேடம் லெரோய் (Mme Leroi) ஈர்த்தது போன்ற அறிவார்ந்த பெண்களை அங்கு ஒருவர் கண்டிருக்கக்கூடும்—இருப்பினும், அவரது நினைவுக்குறிப்புகளில் (Memoirs) இந்த நுணுக்கம் புலப்படுவதில்லை; ஏனெனில், அதில் குறிப்பிடத் தகுந்த சூழல் இல்லாததால் ஆசிரியரின் சாதாரணமான சில அறிமுகங்கள் விடுபட்டுப் போகின்றன; அதேபோல, அவர் சந்திக்காத பெண் விருந்தினர்களும் பெரிதாகக் கருதப்படுவதில்லை. ஏனெனில், அத்தகைய நினைவுக்குறிப்புகளின் வரையறுக்கப்பட்ட இடத்தில் மிகச் சிலரே இடம்பெற முடியும்; அந்தச் சிலர் இளவரசர்களாகவோ அல்லது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஆளுமைகளாகவோ அமையும்போது, ​​பொதுமக்களுக்கு ஒரு நினைவுக்குறிப்பு அளிக்கக்கூடிய மிகச்சிறந்த நேர்த்தியான தோற்றத்தை அந்தப் படைப்பு பெறுகிறது. மேடம் லெரோயின் பார்வையில், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வரவேற்பறை (salon) ஒரு மூன்றாம் தரமான இடமாகவே இருந்தது; அந்த மதிப்பீட்டினால் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் மனவேதனை அடைந்தார். ஆயினும் இன்று, மேடம் லெரோய் யார் என்பது யாருக்கும் நினைவிலில்லை; அவரது தீர்ப்பு காலப்போக்கில் மறைந்துவிட்டது. ஆனால், ஸ்வீடன் ராணி மற்றும் முன்னதாக டியூக் டி ஓமால் (Duc d’Aumale), டியூக் டி ப்ரோக்லி (Duc de Broglie), தியர்ஸ் (Thiers), மாண்டலம்பேர்ட் (Montalembert) மற்றும் மோன்சிக்னோர் டுபன்லூப் (Mgr Dupanloup) போன்றோர் வருகை தந்த மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் வரவேற்பறை, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த இடங்களுள் ஒன்றாகப் பிற்காலத்தவர்களால் கருதப்படுகிறது. ஹோமர் மற்றும் பிண்டார் காலத்திலிருந்தே மாறாத மனநிலை கொண்ட அந்தப் பிற்காலத்தவர்களுக்கு, உயர்குடிப் பிறப்பு (அதாவது அரச குடும்பம் அல்லது அதற்கு இணையான நிலை) மற்றும் அரசர்கள், மக்கள் தலைவர்கள், புகழ்பெற்ற மனிதர்களின் நட்பு ஆகியவையே மிகவும் பொறாமைக்குரிய தகுதிகளாகத் திகழ்கின்றன.

இப்போது, ​​மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் தனது தற்போதைய வரவேற்பறையிலும், அதன் காலத்தை கடந்த காலத்திற்கு நீட்டிக்கும் நினைவுகளிலும் (சில சமயங்களில் சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டவை) இவற்றையெல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில் கொண்டிருந்தார். மேலும், திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois), தனது தோழியை உண்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிலைக்கு மீண்டும் கொண்டுவர முடியாவிட்டாலும், அவருக்குத் தேவைப்பட்ட வெளிநாட்டு மற்றும் பிரெஞ்சு அரசியல்வாதிகளை அவரிடம் அழைத்து வந்தார்; அவரிடம் நன்மதிப்பைப் பெறுவதற்கான ஒரே பயனுள்ள வழி மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் வட்டாரத்திற்குச் செல்வதுதான் என்பதை அந்த அரசியல்வாதிகள் அறிந்திருந்தனர். ஒருவேளை மேடம் லெரோய்க்கும் ஐரோப்பாவின் அந்தப் புகழ்பெற்ற ஆளுமைகளைத் தெரிந்திருக்கலாம். ஆயினும், அறிவுஜீவிப் பெண் (bluestocking) என்ற தோரணையைத் தவிர்த்து, இனிமையாகப் பழகும் இயல்புடையவராக இருந்த அவர், நாவலாசிரியர்கள் மற்றும் தத்துவஞானிகளிடம் காதலின் சாராம்சத்தைப் பற்றிப் பேசாதது போலவே, பிரதம மந்திரிகளிடமும் 'கிழக்கு நாடுகளின் விவகாரம்' (Eastern Question) குறித்து விவாதிக்காமல் கவனமாக இருந்தார். "காதலைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" என்று ஒரு தற்பெருமை கொண்ட பெண்மணி கேட்டபோது, ​​"காதலா?" என்று அவர் பதிலளித்தார், "காதலா? நான் அதை அடிக்கடி செய்கிறேன், ஆனால் அதைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசுவதில்லை." அத்தகைய இலக்கிய மற்றும் அரசியல் பிரபலங்களை விருந்தினர்களாக வரவேற்கும்போதெல்லாம், 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) போலவே, அவர்களும் போக்கர் (poker) விளையாடுவதிலேயே அவர் திருப்தி அடைந்தார். 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis) அவர்கள் மீது திணித்த பொதுவான கருத்துக்கள் சார்ந்த நீண்ட உரையாடல்களை விட, இந்த விளையாட்டையே அவர்கள் பெரும்பாலும் விரும்பினர். ஆயினும், சமூகத்தில் அவை எவ்வளவு அபத்தமானவையாகத் தோன்றினாலும், அந்த உரையாடல்கள் 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸின்' நினைவுக்குறிப்புகளுக்கு (Memoirs) மிகச்சிறந்த பகுதிகளை வழங்கின; கார்னீலின் (Corneille) சோக நாடகங்களில் இடம்பெறும் அரசியல் விவாதங்களைப் போலவே நேர்த்தியான அரசியல் கருத்துக்களை அவை கொண்டிருந்தன. மேலும், 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' போன்ற பெண்களின் வரவேற்பறைகள் மட்டுமே வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கக்கூடும்; ஏனெனில் 'மேடம் லெரோய்' (Mme Leroi) வகையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு எழுதத் தெரியாது—ஒருவேளை தெரிந்திருந்தாலும், அதற்கான நேரம் அவர்களிடம் இருக்காது. 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' வகையினரின் இலக்கிய நாட்டம் 'மேடம் லெரோய்' வகையினரின் ஏளனத்தைத் தூண்டினாலும், அந்த ஏளனமே இலக்கிய நாட்டத்திற்கு ஒரு வகையில் உதவுகிறது; ஏனெனில், அதுவே 'அறிவுஜீவிப் பெண்கள்' (bluestocking ladies) என்று கருதப்படும் அவர்களுக்கு இலக்கியப் பணிக்கான ஓய்வு நேரத்தை அளிக்கிறது. சில நல்ல புத்தகங்கள் உருவாக வேண்டும் என்று விரும்பும் கடவுள், 'மேடம் லெரோய்' வகையினரின் இதயங்களில் இந்த ஏளன உணர்வை ஊட்டியுள்ளார்; ஏனெனில், அவர்கள் 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' குழுவினரை இரவு உணவிற்கு அழைத்தால், அவர்கள் உடனடியாகத் தங்கள் எழுதும் மேசைகளை விட்டுவிட்டு, இரவு எட்டு மணிக்குத் தங்கள் குதிரை வண்டிகளைத் தயார் செய்ய உத்தரவிடுவார்கள் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, வயதான, உயரமான பெண்மணி ஒருவர் மெதுவான, கம்பீரமான நடையுடன் உள்ளே நுழைந்தார்; மேல்நோக்கி வளைந்த வைக்கோல் தொப்பிக்கு அடியில், மேரி அன்டோனெட் (Marie Antoinette) பாணியிலான பிரம்மாண்டமான வெள்ளை நிறக் கொண்டை அலங்காரம் தெரிந்தது. பாரிஸ் சமூகத்தில் இன்னும் காணக்கூடிய அந்த மூவரில் அவரும் ஒருவர் என்பது எனக்கு அப்போது தெரியாது; 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' போலவே, உயர்குடியில் பிறந்திருந்தும், சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட அல்லது வேறு எங்கும் விரும்பப்படாத நபர்களை மட்டுமே சந்திக்கும் நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டிருந்தனர் (இதற்கான காரணங்கள் காலத்தின் மூடுபனியில் மறைந்துவிட்டன, அல்லது அக்காலத்து வயதான நாகரிகப் பெருமகன் ஒருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கலாம்). இவர்களில் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் ஒரு 'டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' போன்ற உறவினர் இருந்தார்—அதாவது, மரியாதை செலுத்த வரும் ஒரு புத்திசாலி மருமகள்; ஆனால் அந்த மருமகள் மற்ற இருவரின் வரவேற்பறைக்கும் ஒருபோதும் வரவழைக்கப்பட முடியாதவராக இருப்பார். 'மேடம் டி வில்பாரிசிஸ்' இந்த மூன்று பெண்களுடனும் நெருங்கிய தொடர்பில் இருந்தார், ஆனாலும் அவர்களை அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை; ஒருவேளை, தன்னுடைய நிலையை ஒத்த அவர்களின் சூழல், அவருக்குப் பிடிக்காத ஒரு பிம்பத்தை அவருக்குக் காட்டியிருக்கலாம். மேலும், கசப்புடனும் பண்டித மனப்பான்மையுடனும்—ஏராளமான சிறு நாடகங்களை அரங்கேற்றுவதன் மூலம் ஒரு கலைக்கூடம் போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்க முயன்ற அவர்கள்—தங்களுக்குள் போட்டி மனப்பான்மையைக் கொண்டிருந்தனர்; கொந்தளிப்பான வாழ்க்கையால் வற்றிப்போன அவர்களின் செல்வங்கள், ஒவ்வொரு காசையும் கவனமாகச் செலவழிக்கவும், உண்மையான உயிர் பிழைப்புப் போராட்டத்தில் கலைஞர்களின் ஊதியம் பெறாத சேவைகளை நம்பியிருக்கவும் அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தின. மேலும், மேரி அன்டோனெட் சிகை அலங்காரம் கொண்ட அந்தப் பெண்மணி, திருமதி டி வில்லேபரிசிஸைக் காணும்போதெல்லாம்... என்று நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
...கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி (Duchesse de Guermantes) அவரது வெள்ளிக்கிழமை சந்திப்புகளுக்கு வருவதில்லை என்பது ஒரு குறையாக இருந்தது. ஆனால் அவருக்கு ஒரு ஆறுதல் இருந்தது: 'பிரின்சஸ் டி பொய்க்ஸ்' (Princesse de Poix) தவறாமல் அந்த வெள்ளிக்கிழமை சந்திப்புகளுக்கு வருவார். அவரும் கெர்மான்ட்ஸ் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்தான்; டச்சஸின் நெருங்கிய தோழியாக இருந்தபோதிலும், அவர் 'மேடம் டி வில்லேபாரிசிஸ்'-ஐ (Mme de Villeparisis) ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை.

இருப்பினும், வெறுப்பு கலந்த ஒரு வலுவான பிணைப்பு அந்த மூன்று 'வீழ்ச்சியடைந்த தேவதைகளை' இணைத்திருந்தது; அது 'குவே மலகாய்' (Quai Malaquais) பகுதியில் உள்ள அவர்களின் மாளிகையிலிருந்து 'ரூ டி டூர்னான்' (Rue de Tournon), 'ரூ டி லா சேஸ்' (Rue de la Chaise) மற்றும் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஹானரே' (Faubourg Saint-Honoré) ஆகிய இடங்களில் உள்ள வரவேற்பறைகள் வரை பரவியிருந்தது. உயர்குடி சமூகத்தின் புராணங்கள் அல்லது வரலாற்றைக் கூறும் ஒரு அகராதியைப் புரட்டிப் பார்ப்பதன் மூலம், எந்தக் காதல் சாகசம் அல்லது புனிதத்தை மீறும் துணிச்சலான செயல் அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானது என்பதைக் கண்டறிய நான் மிகவும் விரும்பினேன். அவர்களின் சிறப்பான பின்னணியும், தற்போதைய வீழ்ச்சியும் அவர்களுக்குள் இருந்தன; ஒருவரையொருவர் வெறுத்தாலும், தொடர்ந்து சந்தித்துக்கொள்ளத் தூண்டியதில் இவை முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கலாம். மேலும், தங்கள் விருந்தினர்களுக்கு உபசரிப்பு காட்டவும், கௌரவம் அளிக்கவும் மற்ற இருவரையும் ஒரு வசதியான வழியாக அவர்கள் பயன்படுத்திக்கொண்டனர். 'சகன் பிரபு' (Duc de Sagan) அல்லது 'லிக்னே இளவரசரை' (Prince de Ligne) மணந்த சகோதரியைக் கொண்ட உயர்குடிப் பெண்மணியை அறிமுகப்படுத்தும்போது, ​​தாங்கள் 'ஃபோபோர்க்' (Faubourg) பகுதியின் மிகச்சிறந்த, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வட்டத்திற்குள் நுழைகிறோம் என்று விருந்தினர்கள் நம்பாமல் இருக்க முடியுமா? அதிலும் குறிப்பாக, உண்மையான உயர்குடி வரவேற்பறைகளை விட, இத்தகைய வரவேற்பறைகள் செய்தித்தாள்களில் அதிகம் பேசப்பட்ட நிலையில் இது இன்னும் முக்கியத்துவம் பெற்றது. சமூகத்தின் மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த மருமகன்கள் கூட—நண்பர்கள் யாரேனும் தங்களைச் சமூகத்தில் அறிமுகப்படுத்துமாறு கேட்கும்போது (குறிப்பாக செயின்ட்-லூப் போன்றவர்கள்)—"நான் உங்களை என் அத்தை வில்லேபாரிசிஸின் வீட்டுக்கோ அல்லது அத்தை 'எக்ஸ்'-இன் (X) வீட்டுக்கோ அழைத்துச் செல்கிறேன்; அது ஒரு சுவாரஸ்யமான வரவேற்பறை," என்று கூறுவார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த நண்பர்களை இந்த அம்மையார்களின் நாகரிகமான மருமகள்கள் அல்லது நாத்தனார்கள் புழங்கும் வட்டங்களுக்குள் அழைத்துச் செல்வதை விட, இதில் குறைவான முயற்சியே தேவை என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். மிக முதியவர்களும்—அவர்களிடமிருந்து கதையைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்ட இளம் பெண்களும்—என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்கள்: இந்த வயதான அம்மையார்கள் சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாததற்கு முக்கியக் காரணம் அவர்களின் கடந்தகால நடத்தையில் இருந்த அசாதாரணமான ஒழுக்கமின்மைதான். அத்தகைய நடத்தைகள் உயர்குடி அந்தஸ்துக்குத் தடையாக இருக்காது என்று நான் ஆட்சேபித்தபோது, ​​அவர்களின் ஒழுக்கமின்மை நவீன உலகம் அறிந்த எந்த அளவுகோலையும் மீறியதாக விவரிக்கப்பட்டது. மிகவும் நிமிர்ந்த தோரணையில் அமர்ந்திருந்த அந்த கம்பீரமான பெண்களின் ஒழுக்கக்கேடான செயல்கள், அவற்றை விவரிக்கும்போது, ​​வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலங்களின்—அதாவது மாமத் (mammoth) யானைகள் வாழ்ந்த காலத்தின்—பிரம்மாண்டத்திற்கு இணையான, என் கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு பரிமாணத்தைப் பெற்றன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், வெள்ளை, நீலம் அல்லது இளஞ்சிவப்பு நிறத் தலைமுடியைக் கொண்ட அந்த மூன்று 'விதிதேவதைகள்' (Fates), எண்ணற்ற கனவான்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு பேரழிவை ஏற்படுத்தும் நூலை நெய்திருந்தனர். இக்கால மனிதர்கள் அந்தப் பழங்காலத்து மனிதர்களின் தீய நடத்தைகளை மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறார்களோ என்று நான் எண்ணினேன்; இது, பிற்காலத்தில் தங்களை தெய்வங்களாக வழிபடப்போகும் மனிதர்களிடமிருந்து பெரிதும் வேறுபடாத சாதாரண மனிதர்களைக் கொண்டு இக்காரஸ் (Icarus), தீசியஸ் (Theseus) மற்றும் ஹெர்குலஸ் (Hercules) போன்ற கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கிய கிரேக்கர்களின் செயலைப் போன்றதே. ஆயினும், ஒருவரின் தீய நடத்தைகளை நாம் கணக்கிடுவது, அவர்கள் அத்தகைய செயல்களில் ஈடுபட முடியாத நிலையை அடைந்த பிறகுதான்; மேலும், இப்போது வெளிப்படையாகத் தெரியும் சமூகப் பழிவாங்கலின் தீவிரத்தைக் கொண்டே, அந்த அசல் குற்றத்தின் தீவிரத்தை ஒருவர் அளவிடுகிறார், கற்பனை செய்கிறார் மற்றும் மிகைப்படுத்துகிறார். "சமூகம்" என்று அழைக்கப்படும் அந்த அடையாளக் கதாபாத்திரங்களின் வரிசையில், உண்மையான ஒழுக்கங்கெட்ட பெண்கள்—அதாவது மெஸ்ஸலினாக்களைப் (Messalinas) போன்றவர்கள்—எப்போதும் எழுபது வயதுக்கு மேற்பட்ட ஒரு கர்வமுள்ள பெண்ணின் கண்ணியமான தோற்றத்தையே வெளிப்படுத்துகிறார்கள்: அதாவது, தங்களால் முடிந்தவரை பலரை விருந்தினர்களாக உபசரிக்கும் (எல்லோரையும் அல்ல என்றாலும்), நடத்தையில் சிறு குறைபாடு உள்ள பெண்களால் தவிர்க்கப்படும், போப்பாண்டவரின் "கோல்டன் ரோஸ்" (Golden Rose) விருதைப் பெறும், மற்றும் லாமார்டினின் (Lamartine) இளமைக்காலம் குறித்த புத்தகத்தை எழுதி பிரெஞ்சு அகாடமியின் விருதையும் வென்றிருக்கக்கூடிய ஒரு பெண்மணி. "வணக்கம், அலிக்ஸ் (Alix)," என்று மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis), 'மேரி-அன்டோனெட்' (Marie-Antoinette) பாணியிலான வெள்ளை நிற சிகை அலங்காரம் கொண்ட அந்தப் பெண்ணிடம் கூறினார். அப்பெண், வரவேற்பறையில் உள்ளவர்களில் தனது சொந்த 'சலூன்' (salon) அல்லது விருந்து கூடத்திற்குப் பயன்படக்கூடிய ஒரு நபரைத் தேடித் துருவித் துருவிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்; மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் அதைத் தன்னிடம் மறைக்க முயற்சிக்கும் அளவுக்குத் தந்திரமானவர் என்பதில் சந்தேகமில்லாததால், அப்பெண் அந்த நபரைத் தானே கண்டறிய வேண்டியிருந்தது. அதனால்தான், 'க்வே மலக்வைஸ்' (Quai Malaquais) பகுதியில் உள்ள தனது வீட்டில் பிளாக் (Bloch) அரங்கேற்றியது போன்ற ஒரு காட்சியை இங்கும் அரங்கேற்றிவிடக்கூடும் என்ற அச்சத்தில், அவரை அந்த வயதான பெண்ணுக்கு அறிமுகப்படுத்தாமல் இருக்க மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் மிகுந்த கவனம் செலுத்தினார். சொல்லப்போனால், இது ஒரு 'பதிலுக்குப் பதில்' (tit-for-tat) நடவடிக்கை மட்டுமே; ஏனெனில், அந்த மூதாட்டி முந்தைய நாள் மேடம் ரிஸ்டோரியை (Mme Ristori) விருந்தினராக வரவழைத்து கவிதை வாசிக்கச் செய்திருந்தார்; அதே சமயம், அந்த இத்தாலியக் கலைஞரைத் தான் தன் பக்கம் இழுத்துக்கொண்டதால் அதிருப்தி அடையக்கூடிய மேடம் டி வில்பாரிசிஸுக்கு (Mme de Villeparisis) அந்த நிகழ்வு முடியும் வரை அதுபற்றித் தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டார். செய்தித்தாள்கள் மூலம் அவர் இதை அறிந்து கோபப்படுவதைத் தவிர்க்க, அவரே நேரில் சென்று அதைப்பற்றிக் கூறினார்; அப்போது தனக்கு எந்தக் குற்றவுணர்வும் இல்லாதது போலவே அவர் நடந்துகொண்டார். பிளாக்கின் (Bloch) அறிமுகத்தால் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் என்னுடைய அறிமுகத்தில் இருக்காது என்று கருதிய மேடம் டி வில்பாரிசிஸ், என்னை அந்த 'கெயீ-யின் மேரி-அன்டோனெட்' (Marie-Antoinette of the Quai) என்று அழைக்கப்பட்டவரிடம் அறிமுகப்படுத்தினார். ஒரு காலத்தில் அன்றைய நாகரிக இளைஞர்களைக் கவர்ந்திருந்த 'காய்செவோக்ஸ்' (Coysevox) சிற்பக் கலை பாணியிலான தேவதையின் தோற்றத்தை, முதுமையிலும் மிகக் குறைந்த அசைவுகளுடன் தக்கவைத்துக்கொள்ள முயன்றவர் அவர் (அதே வேளையில், போலியான இலக்கியவாதிகள் அவரைப் பற்றித் தரம் குறைந்த எதுகை-மோனை கவிதைகளை எழுதிப் புகழ்ந்து வந்தனர்); மேலும், ஏதோ ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சூழலால் எப்போதும் மற்றவர்களைக் கவர வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பவர்களிடம் காணப்படும் அந்த இறுமாப்பு கலந்த செயற்கை இறுக்கத்தைக் கொண்டிருந்த அவர், பனி போன்ற கம்பீரத்துடன் தலையைச் சற்றுத் தாழ்த்தி, பின்னர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு......நான் அங்கேயே இல்லாதது போல என்னைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. அவளது அந்த இருமுனைப் போக்கு மேடம் டி வில்பாரிசிஸிடம் (Mme de Villeparisis) இப்படிச் சொல்வது போல் இருந்தது: "எனக்குத் துணைகளுக்குப் பஞ்சமில்லை என்பதையும், இளைஞர்கள்—இதை நான் எந்தவித வெறுப்புணர்வும் இன்றித்தான் சொல்கிறேன்—என்னை ஈர்ப்பதில்லை என்பதையும் நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள் அல்லவா?" ஆனால், கால் மணி நேரத்திற்குப் பிறகு அவள் விடைபெறும்போது, ​​அந்தச் சலசலப்பான தருணத்தைப் பயன்படுத்தி என் காதில் மெதுவாக ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னாள்: அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை அவளது நாடக அரங்க அறைக்கு (box) நான் வர வேண்டும்; அப்போது என்னிடம் பெயரைக் குறிப்பிட்ட அந்த மூன்று பெண்களில் ஒருவரையும் அழைத்து வர வேண்டும். அந்தப் பெண்களின் பெயர்கள்—உண்மையில் அவள் 'சுவாசல்' (Choiseul) வம்சத்தில் பிறந்தவள்—என் மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன.

"மான்மோரன்சி பிரபுவின் மனைவியைப் (Duchesse de Montmorency) பற்றி நீங்கள் ஏதோ எழுத விரும்புகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன், ஐயா," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆய்வாளரிடம் கூறினார். அப்போது அவளது குரலில் ஒருவித முணுமுணுப்புத் தொனி இருந்தது—அது முதுமையின் எரிச்சலூட்டும் சுருக்கங்கள் மற்றும் உடல்ரீதியான கசப்புணர்வு ஆகியவற்றின் கலவையாகவும், அதே சமயம் பழைய உயர்குடியினரின் கிராமத்துத் தனமான பேச்சுவழக்கை அனுகரிக்கும் பாவனையாகவும் இருந்தது; இது அவளுக்கே தெரியாமல் அவளது இயல்பான பெருந்தன்மையான பண்பில் ஒருவித கீறலை ஏற்படுத்தியது. "அவருடைய ஓவியத்தை நான் உங்களுக்குக் காட்டுகிறேன்—லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள நகலின் அசல் அதுதான்."

அவள் எழுந்து நின்று, பூக்களுக்கு அருகில் தன் தூரிகைகளை வைத்தாள்; அப்போது அவளது இடுப்பில் தெரிந்த சிறிய ஏப்ரான்—வண்ணங்கள் ஆடையில் படாமல் இருக்க அணிந்தது—அவள் அணிந்திருந்த தொப்பி மற்றும் தடிமனான கண்ணாடியால் உருவான 'கிராமத்துப் பெண்மணி' என்ற தோற்றத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியது. இது அவளது வீட்டுப் பணியாளர்களின் ஆடம்பரமான தோற்றத்திற்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தது: தேநீர் மற்றும் கேக்குகளைக் கொண்டு வந்த தலைமைப் பணியாளர் (butler) மற்றும் சீருடை அணிந்த உதவியாளர் (footman)—இவரைத்தான் மான்மோரன்சி பிரபுவின் மனைவியின் ஓவியத்தின் மீது வெளிச்சம் பாய்ச்ச அவள் அழைத்தாள்; அந்தப் பெண்மணி கிழக்கு பிரான்சில் உள்ள மிகவும் புகழ்பெற்ற மதச் சபைகளில் (chapters) ஒன்றின் தலைவியாக (abbess) இருந்தவர். அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். "இதில் வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால்," என்று அவள் கூறினாள், "எங்கள் பெரிய அத்தைகள் பெரும்பாலும் தலைவிகளாக இருந்த இந்தச் சபைகளில், பிரான்ஸ் மன்னரின் மகள்கள் கூட அனுமதிக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார்கள். அவை மிகவும் பிரத்யேகமான, கட்டுப்பாடு மிக்க சபைகளாக இருந்தன." "மன்னரின் மகள்களே அனுமதிக்கப்படவில்லை என்றால்—அதற்குக் காரணம் என்ன?" என்று பிளாக் (Bloch) ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான். "ஏனென்றால், ஒரு தாழ்ந்த வம்சத்துடனான திருமண உறவை (mésalliance) மேற்கொண்ட பிறகு, பிரான்ஸ் அரச குடும்பத்திடம் போதுமான அளவு உயர்குடி வம்சாவளித் தகுதிகள் (quarterings) இல்லாமல் போய்விட்டன." பிளாக்கின் ஆச்சரியம் அதிகரித்தது. "பிரான்ஸ் அரச குடும்பம் அப்படி ஒரு தாழ்ந்த வம்சத்துடனான திருமண உறவை மேற்கொண்டதா? அது எப்படி?" "மெடிசி குடும்பத்துடன் கூட்டணி அமைப்பதன் மூலம்," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் மிகவும் இயல்பான தொனியில் பதிலளித்தார். "இது ஒரு அழகான ஓவியம், இல்லையா? அதுவும் மிகச் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது," என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

"என் அன்பிற்குரிய தோழியே," என்று மேரி-அன்டோனெட் பாணியில் தலைமுடி அலங்காரம் செய்திருந்த அந்தப் பெண்மணி கூறினார், "நான் லிஸ்ட்டை (Liszt) உங்களைச் சந்திக்க அழைத்து வந்தபோது, ​​அதுதான் நகல் என்று அவர் உங்களிடம் சொன்னது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?"

"இசை விஷயத்தில் லிஸ்ட்டின் கருத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன், ஆனால் ஓவியம் விஷயத்தில் அல்ல! அதோடு, அப்போது அவர் முதுமையின் காரணமாகத் தெளிவற்ற நிலையில் இருந்தார்; அவர் அப்படிச் சொன்னதாக எனக்கு நினைவில்லை. ஆனால் என்னை அவரிடம் அழைத்துச் சென்றது நீங்களல்ல. சயின்-விட்கென்ஸ்டீன் இளவரசியின் வீட்டில் அவருடன் நான் இருபது முறை விருந்து உண்டிருக்கிறேன்."

அலிக்ஸின் தந்திரம் தோல்வியடைந்தது; அவள் மௌனமானாள், அசையாமல் நின்றாள். முகத்தில் பூசப்பட்டிருந்த பவுடர் படலத்தால், அது ஒரு கல் முகம் போலத் தோன்றியது. அவளது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் கம்பீரமாக இருந்ததால்—தனது குட்டையான மேலங்கியால் மறைக்கப்பட்டிருந்த பாசி படிந்த முக்கோண வடிவ பீடத்தில் அமர்ந்திருந்த அவள்—பூங்கா ஒன்றில் சிதைந்துபோன ஒரு தேவதையைப் போலத் தெரிந்தாள்.

"ஆ! அங்கே இன்னொரு சிறந்த ஓவியம் இருக்கிறது," என்று வரலாற்றாசிரியர் கூறினார்.

கதவு திறந்தது, கெர்மான்ட்ஸ் டச்சஸ் (Duchesse de Guermantes) உள்ளே நுழைந்தார்.

"ஓ, வணக்கம்," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் தலையசைக்காமலே கூறினார்; அதே சமயம் தனது ஏப்ரனின் (apron) பையிலிருந்து கையை எடுத்து வந்தவருக்கு நீட்டினார்; ...உடனடியாக அவரிடம் கவனம் செலுத்துவதை நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் வரலாற்றாசிரியரை நோக்கித் திரும்பினார்: "அது லா ரோச்ஃபோகால்ட் டச்சஸின் ஓவியம்..."

துணிச்சலான தோரணையும் வசீகரமான முகமும் கொண்ட ஒரு இளம் பணியாள் உள்ளே நுழைந்தான்; அவனது முகச்சவரம் மிகத் துல்லியமாகச் செய்யப்பட்டிருந்தது—அதன் கச்சிதமான தன்மையிலும், சற்று சிவந்த மூக்கும் லேசாக வீங்கிய தோலும், சமீபத்தில் செய்யப்பட்ட ஒரு சிற்ப வேலைப்பாட்டுக்குரிய வெட்டுக்காயத்தின் தடயத்தை இன்னும் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றின—அவன் ஒரு தட்டில் ஒரு வருகை அட்டையை ஏந்தியிருந்தான்.

"மார்க்கிஸைச் (Marquise) சந்திக்க ஏற்கனவே பலமுறை வந்த அந்தப் பெருமகனார் தான் இவர்."

"நான் பார்வையாளர்களைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவரிடம் சொன்னாயா?"

"அவர் பேச்சுக்குரல்களைக் கேட்டார்."

"சரி, அப்படியானால் அவரை உள்ளே அழைத்து வா. இவர் எனக்கு அறிமுகமான ஒரு பெருமகனார்," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் கூறினார். "அவர் இங்கு வரவேற்கப்படுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருப்பதாக என்னிடம் கூறினார். உண்மையில் நான் அவருக்கு இங்கு வருவதற்கான அனுமதியை அளிக்கவில்லை. ஆனால், எப்படியாயினும், அவர் ஐந்து முறை சிரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்; மக்களை அவமதிக்கக் கூடாது அல்லவா? 'மான்சியர்' (ஐயா)," என்று அவரிடம் கூறிய அவர், பின்னர் 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆய்வாளரைச் சுட்டிக்காட்டி, "மற்றும் நீங்களும், மான்சியர்... என் மருமகள், டச்சஸ் டி கெர்மாண்ட்ஸை (Duchesse de Guermantes) உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்," என்றார்.

அந்த வரலாற்று ஆய்வாளர் பணிவுடன் தலைவணங்கினார்; நானும் அவ்வாறே செய்தேன். வாழ்த்துக்குப் பிறகு ஏதேனும் ஒரு கனிவான வார்த்தை வரும் என்று எதிர்பார்த்தாரோ என்னவோ, அவரது கண்கள் பிரகாசித்தன; அவர் பேசத் தயாரானார். ஆனால், மேடம் டி கெர்மாண்ட்ஸின் (Mme de Guermantes) அணுகுமுறை அவரைச் சற்றே நிலைகுலையச் செய்தது. மிகைப்படுத்தப்பட்ட பணிவுடன் தன் உடற்பகுதியை முன்னோக்கிச் சாய்த்து, பின்னர் அதே நேர்த்தியுடன் அதை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவந்தார் அவர்; அதே சமயம், தங்கள் முன்னால் யாரோ நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை உணராதது போலவே அவரது முகமும் பார்வையும் அமைதியாக இருந்தன. ஒரு சிறிய பெருமூச்சு விட்ட பிறகு, அந்த வரலாற்று ஆய்வாளரையோ என்னையோ பார்த்ததில் தனக்கு எந்தவிதமான தாக்கமும் ஏற்படவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அவர் தன் நாசித் துவாரங்களை ஒருவிதத் துல்லியத்துடன் சுருக்கி அசைத்தார்; அந்த அசைவு, அவரது கவனத்தின் முழுமையான சலிப்புத்தன்மையையும் அக்கறையின்மையையும் பறைசாற்றுவதாக அமைந்திருந்தது. அந்த விரும்பத்தகாத வருகையாளர், மேடம் டி வில்பாரிசிஸை (Mme de Villeparisis) நோக்கி நேராக நடந்து சென்றார்

லெக்ராண்டின்.

"என்னை வரவேற்றதற்கு மிக்க நன்றி, அம்மையார்," என்று அவர் 'மிக்க நன்றி' என்ற வார்த்தையை அழுத்திக் கூறினார். "ஒரு வயதான துறவிக்கு நீங்கள் வழங்கும் இந்த வரவேற்பு, உண்மையிலேயே அரிதான மற்றும் நுட்பமான ஒரு மகிழ்ச்சியாகும். நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், அதன் தாக்கம்..."

என்னைக் கண்டதும் அவர் சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தினார்.

"நான் 'மாக்ஸிம்ஸ்' நூலின் ஆசிரியரின் மனைவியான, லா ரோஷ்ஃபோகால்டின் டச்சஸின் அழகான உருவப்படத்தை மான்சியருக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அது ஒரு குடும்பப் பாரம்பரியப் பொருள்."

திருமதி டி குயர்மான்டெஸ், தன் பங்கிற்கு, கடந்த ஆண்டுகளைப் போலவே இந்த ஆண்டும் அவளைச் சந்திக்க வர முடியாததற்கு வருத்தம் தெரிவித்து, அலிக்ஸை வரவேற்றார். "மேடலின் மூலமாக உங்களிடமிருந்து கேள்விப்பட்டேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

"அவள் இன்று காலை என் வீட்டில் மதிய உணவு உண்டாள்," என்று குவாய் மலாகுவேஸின் மார்க்விஸ், திருமதி டி வில்லேபரிசிஸால் ஒருபோதும் அவ்வாறு கூற முடியாது என்ற திருப்தியுடன் கூறினார்.

இருப்பினும், நான் ப்ளாக்குடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவனுடைய தந்தையின் மனமாற்றத்தைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டிருந்ததால், அவன் என் வாழ்க்கையைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுவானோ என்று அஞ்சி, அவனுடைய வாழ்க்கை நிச்சயம் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும் என்று அவனிடம் சொன்னேன். அந்த வார்த்தைகள் என் தரப்பில் வெளிப்பட்ட ஒரு கருணையின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. ஆனால், கருணை என்பது, மிகுந்த தற்பெருமை கொண்டவர்களைத் தங்கள் நல்ல அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றி எளிதில் நம்ப வைத்துவிடும், அல்லது மற்றவர்களையும் நம்ப வைக்கும் ஆசையை அவர்களுக்கு அளிக்கும். "ஆம், எனக்கு உண்மையிலேயே ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை இருக்கிறது," என்று ப்ளாக் ஒருவித பரவசத்துடன் என்னிடம் சொன்னான். "எனக்கு மூன்று சிறந்த நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள், எனக்கு இன்னொருவர் தேவையில்லை, ஒரு அருமையான காதலி, நான் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறேன். தந்தை ஸியஸ் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியை வழங்கும் மனிதர்கள் மிகவும் அரிதானவர்கள்." அவன் முக்கியமாகத் தன்னைத்தானே புகழ்ந்துகொண்டு, என்னைப் பொறாமைப்பட வைக்க முயன்றான் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒருவேளை, அவனது இந்த நம்பிக்கையில் தனித்துவத்திற்கான ஒருவித விருப்பமும் இருந்திருக்கலாம். மற்றவர்களைப் போல, "ஓ! அது ஒன்றுமில்லை, போன்றவை" என்ற அதே சம்பிரதாயமான ஆறுதல் வார்த்தைகளை அவன் கூற விரும்பவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. நான் கலந்துகொள்ள முடியாத, அவர் தன் வீட்டில் நடத்திய ஒரு நடனத்தைப் பற்றி, ‘அது அழகாக இருந்ததா?’ என்று நான் கேட்டபோது, ​​அது வேறு யாரோ நடத்தியது போல, எந்த உணர்ச்சியுமில்லாத, அக்கறையற்ற பாவனையுடன் அவர் பதிலளித்தார்: ‘ஆனால் ஆம், அது மிகவும் அழகாக, முற்றிலும் கச்சிதமாக இருந்தது. அது உண்மையிலேயே ஆனந்தமளித்தது.’”

“நீங்கள் இங்கே எங்களிடம் கூறுவது எனக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது,” என்று லெக்ராண்டின், மேடம் டி வில்லேபரிசிஸிடம் கூறினார், “ஏனென்றால், உங்கள் நடையின் உயிரோட்டமான தெளிவில், உங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையே பல ஒற்றுமைகள் இருப்பதாக நான் சமீபத்தில் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்; அதை நான், இரண்டு முரண்பாடான சொற்களைப் பயன்படுத்தி, ‘கற்பொழிவு வேகம்’ மற்றும் ‘அழியாத உடனடித்தன்மை’ என்று அழைப்பேன். இன்று மாலை நீங்கள் சொல்லும் அனைத்தையும் குறித்துக்கொள்ள நான் விரும்பியிருப்பேன்; ஆனால் நான் அதை நினைவில் கொள்வேன். இது, ஜூபர்ட்டின் சொற்றொடர் என்று நான் நம்புகிறேன், ‘நினைவின் நண்பன்’. நீங்கள் ஜூபர்ட்டை ஒருபோதும் படித்ததில்லையா? ஓ! அவர் உங்களைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்திருப்பார்!” இன்று மாலை அவருடைய படைப்புகளை உங்களுக்கு அனுப்பும் உரிமையை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன், அவருடைய நகைச்சுவையை உங்களுக்கு வழங்குவதில் மிகவும் பெருமைப்படுகிறேன். அவருக்கு உங்கள் வலிமை இல்லை. ஆனால் அவரிடம் கணிசமான நளினமும் இருந்தது.

நான் உடனடியாக லெக்ராண்டினிடம் சென்று நலம் விசாரிக்க விரும்பினேன், ஆனால் அவர் என்னிடமிருந்து முடிந்தவரை விலகியே இருந்தார்; மிகுந்த நேர்த்தியான சொற்களால் மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ் மீது அவர் பொழிந்த புகழ்ச்சியை நான் கேட்டுவிடக் கூடாது என்று அவர் சந்தேகித்திருக்க வேண்டும்.

அவர் தன்னைக் கேலி செய்ய நினைத்தது போலப் புன்னகைத்து, அவள் தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டு, அந்த வரலாற்று அறிஞரை நோக்கித் திரும்பினாள்.

"இவர்தான் புகழ்பெற்ற செவ்ரூஸின் டச்சஸ் ஆன மேரி டி ரோஹன்; இவர்தான் முதலில் மான்சியர் டி லூயின்ஸை மணந்தவர்."

"என் அன்பே, மேடம் டி லூயின்ஸ் எனக்கு யோலாந்தை நினைவூட்டுகிறார்; அவர் நேற்று என் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்; இன்று மாலை உங்களுக்கு வேறு திட்டங்கள் இல்லை என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தால், நான் அவரை வரவழைத்திருப்பேன்." எதிர்பாராதவிதமாக வந்த மேடம் ரிஸ்டோரி, ராணி கார்மென் சில்வாவின் கவிதைகளை எழுதியவரின் முன்னால், "அது அழகாக இருந்தது!" என்று வியந்து கூறினார்.

"என்ன துரோகம்!" என்று மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ் நினைத்தார். "நிச்சயமாக இதைத்தான் அவள் அன்று மேடம் டி பியூலன்கோர்ட் மற்றும் மேடம் டி ஷபோனே ஆகியோரிடம் கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருந்தாள்." "நான் ஓய்வாக இருந்திருப்பேன், ஆனால் வந்திருக்க மாட்டேன்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "மேடம் ரிஸ்டோரியை அவரது பொற்காலத்தில் நான் கேட்டிருக்கிறேன்; இப்போது அவர் ஒரு பாழடைந்த சிதிலமாக இருக்கிறார். அதுமட்டுமல்லாமல், கார்மென் சில்வாவின் கவிதைகளை நான் வெறுக்கிறேன். ரிஸ்டோரி ஒருமுறை, ஆஸ்டா கோமாரியால் அழைத்து வரப்பட்டு, டான்டேயின் இன்ஃபெர்னோவிலிருந்து ஒரு காண்டோவைப் பாடுவதற்காக இங்கு வந்திருந்தார். அந்த விஷயத்தில்தான் அவர் உண்மையிலேயே ஈடு இணையற்றவர்."

அலிக்ஸ் சற்றும் அசையாமல் அந்த அடியை வாங்கிக்கொண்டாள். அவள் உணர்ச்சியற்று இருந்தாள். அவளது பார்வை ஊடுருவும்படியாகவும் வெறுமையாகவும் இருந்தது, அவளது மூக்கு கம்பீரமாக வளைந்திருந்தது. ஆனால் ஒரு கன்னம் உரிந்து கொண்டிருந்தது. பச்சை மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில், லேசான, விசித்திரமான வளர்ச்சிகள் அவளது கன்னத்தில் பரவின. ஒருவேளை இன்னும் ஒரு குளிர்காலம் அவளை வீழ்த்திவிடும்.

மீண்டும் தொடங்கியிருந்த பாராட்டுக்களை இடைமறித்து, "பாருங்கள் ஐயா, உங்களுக்கு ஓவியம் பிடிக்கும் என்றால், மேடம் டி மான்ட்மோரன்சியின் உருவப்படத்தைப் பாருங்கள்," என்று மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ் லெக்ராண்டினிடம் கூறினார்.

அவர் இல்லாததைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, மேடம் டி குயர்மாண்டஸ் ஒரு கிண்டலான, கேள்வி கேட்கும் பார்வையுடன் அவரைத் தன் அத்தைக்குச் சுட்டிக்காட்டினார்.

"அவர்தான் திரு. லெக்ராண்டின்," என்று மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ் மெல்லிய குரலில் கூறினார்; "அவருக்கு மேடம் டி கேம்ப்ரேமர் என்ற ஒரு சகோதரி இருக்கிறார், அது எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு உங்களுக்கும் முக்கியமாகத் தெரியாது."

"என்ன? ஆனால் எனக்கு அவரை நன்றாகத் தெரியுமே!" என்று மேடம் டி குயர்மாண்டஸ் தன் கையை வாயில் வைத்துக்கொண்டு கத்தினார். "அல்லது, எனக்கு அவரைத் தெரியாது, ஆனால் தன் கணவருடன் எங்கோ சந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் பேசின், இந்தத் தடித்த பெண்ணை என்னைப் பார்க்க வரச் சொல்ல அவளுக்கு என்ன தோன்றியது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவளுடைய வருகை எப்படி இருந்தது என்று என்னால் சொல்ல முடியாது." அவள் அவள் லண்டனுக்குச் சென்றிருந்ததாக என்னிடம் சொன்னாள்; பிரிட்டிஷ் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள எல்லா ஓவியங்களையும் பட்டியலிட்டாள். நீங்கள் பார்ப்பது போல, நான் உங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறியவுடன், அந்த அரக்கியின் இடத்திற்கு ஒரு பெட்டியைக் கொண்டு சென்று கொடுக்கப் போகிறேன். அது சுலபமாக இருக்கும் என்று நினைக்காதீர்கள், ஏனென்றால், தான் சாகப் போவதாகச் சொல்லி, அவள் எப்போதும் வீட்டில்தான் இருப்பாள். நீங்கள் மாலை ஏழு மணிக்குச் சென்றாலும் சரி, காலை ஒன்பது மணிக்குச் சென்றாலும் சரி, அவள் உங்களுக்கு ஸ்ட்ராபெரி டார்ட்ஸ் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பாள்.

"ஆனால் நிச்சயமாக, விடுங்கள், அவள் ஒரு அரக்கி," என்று தன் அத்தையின் கேள்விக்குறிய பார்வையைக் கண்ட மேடம் டி குயர்மான்டெஸ் கூறினார். "அவளைச் சமாளிப்பது இயலாத காரியம்: அவள் 'ப்ளூமிடிஃப்' போன்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவாள்." "'ப்ளூமிடிஃப்' என்றால் என்ன?" என்று மேடம் டி வில்லேபரிசிஸ் தன் மருமகளிடம் கேட்டார். "ஆனால் எனக்குத் தெரியாது!" என்று அந்த டச்சஸ் போலியான கோபத்துடன் கத்தினார். "நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. எனக்கு அந்த மாதிரியான பிரெஞ்சு மொழி பேசத் தெரியாது." மேலும், தன் அத்தைக்கு 'ப்ளூமிடிஃப்' என்பதன் அர்த்தம் உண்மையிலேயே தெரியாது என்பதைப் பார்த்து, தன் ஆழ்ந்த அறிவையும் தூய்மைவாத இயல்பையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்வதில் திருப்தியடைவதற்காகவும், மேடம் டி கேம்ப்ரெமரை கேலி செய்த பிறகு தன் அத்தையை கேலி செய்வதற்காகவும்: "ஆனால் ஆம்," அவள் தன் பாசாங்கு எரிச்சலின் மிச்சங்களால் அடக்கப்பட்ட ஒரு அரைச் சிரிப்புடன் சொன்னாள், "'ப்ளூமிடிஃப்' என்றால் ஒரு எழுத்தாளர், பேனாவைக் கையாள்பவர் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் அது ஒரு பயங்கரமான வார்த்தை. அது உங்கள் ஞானப் பற்களையே உதிரச் செய்துவிடும். அதை நான் சொல்வதை உங்களால் ஒருபோதும் நம்ப முடியாது."

"என்ன, அது சகோதரனா! எனக்கு இன்னும் அது முழுமையாகப் புரியவில்லை. ஆனால் உள்ளுக்குள், அது புரிந்துகொள்ள முடியாததல்ல. அவளுக்கும் அதே படுக்கையறைப் பணிவும், அதே சுழலும் நூலக வளங்களும் இருக்கின்றன. அவளும் அவனைப் போலவே முகஸ்துதி செய்பவள், அதேபோல சலிப்பூட்டுபவள். இந்த உறவுமுறைக்கு நான் பழகத் தொடங்கிவிட்டேன்."

"உட்காருங்கள், நாம் தேநீர் அருந்தலாம்," என்று திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ், திருமதி டி குயர்மான்டெஸிடம் கூறினார். "நீங்களே பரிமாறிக் கொள்ளுங்கள்; உங்கள் கொள்ளுப் பாட்டிகளின் உருவப்படங்களை நீங்கள் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை, என்னைப் போலவே உங்களுக்கும் அவை நன்கு தெரியும்."

திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் விரைவில் தன் இருக்கைக்குத் திரும்பி ஓவியம் வரையத் தொடங்கினார். அனைவரும் ஒருவரையொருவர் நெருங்கி அமர்ந்தனர், அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி நான் லெக்ராண்டினிடம் சென்றேன். திருமதி டி வில்லேபரிசிஸின் வீட்டில் அவர் இருந்ததில் எந்தத் தவறும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றாததால், நான் அவரை எவ்வளவு காயப்படுத்துகிறேன் என்பதையும், அவரைக் காயப்படுத்த எண்ணியிருப்பதாக அவரை நம்ப வைக்கிறேன் என்பதையும் சற்றும் யோசிக்காமல் அவரிடம் சொன்னேன்: "சரி ஐயா, நீங்கள் இங்கே இருப்பதால், நான் ஒரு வரவேற்பறையில் இருந்ததற்கு கிட்டத்தட்ட மன்னிப்புக் கோருகிறேன்." இந்த வார்த்தைகளிலிருந்து (குறைந்தபட்சம், சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் என் மீது சுமத்திய தீர்ப்பு இதுதான்) நான் தீமை செய்வதில் மட்டுமே இன்பம் காணும், அடிப்படையில் ஒரு கொடிய சிறிய ஜீவன் என்று திரு. லெக்ராண்டின் முடிவுக்கு வந்தார்.

என் கையைக் குலுக்காமலேயே, நான் அவரிடமிருந்து சற்றும் எதிர்பார்க்காத ஒரு ஆத்திரமூட்டும், அநாகரிகமான குரலில், "குறைந்தபட்சம் முதலில் ஒரு வணக்கம் சொல்லியாவது மரியாதையாக இருக்கலாம்," என்று அவர் பதிலளித்தார். அவரது வழக்கமான நடத்தைக்கும் இதற்கும் எந்தப் பகுத்தறிவுத் தொடர்பும் இல்லை; மாறாக, அவர் உணர்ந்துகொண்டிருந்த ஏதோவொன்றுடன் இது மிகவும் உடனடியான, வியக்கத்தக்க வகையில் இணைந்திருந்தது. விஷயம் என்னவென்றால், நாம் உணர்வதை எப்போதும் மறைக்கத் தீர்மானித்திருப்பதால், அதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று நாம் ஒருபோதும் சிந்திப்பதில்லை. திடீரென்று, நமக்குள்ளே இருக்கும் ஒரு கீழ்த்தரமான, அறியப்படாத மிருகம் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது; அதன் தொனி சில சமயங்களில் மிகவும் தீவிரமாக இருப்பதால், உங்கள் குறை அல்லது தீய குணத்தைப் பற்றிய இந்தத் தன்னிச்சையான, தெளிவற்ற, மற்றும் கிட்டத்தட்ட தவிர்க்க முடியாத வெளிப்பாட்டைக் கேட்பவரை அது பயமுறுத்திவிடும். நீங்கள் அறியாத ஒரு கொலையை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியாத ஒரு குற்றவாளியின் திடீர், மறைமுகமான, மற்றும் விசித்திரமான வாக்குமூலத்தைப் போல அது இருக்கும். நிச்சயமாக, இலட்சியவாதம், அது அகநிலை இலட்சியவாதமாக இருந்தாலும் கூட, சிறந்த தத்துவஞானிகள் லட்சியத்துடன் இருப்பதையோ அல்லது கல்வித்துறைக்கு விடாமுயற்சியுடன் விண்ணப்பிப்பதையோ தடுக்காது என்பதை நான் நன்றாகவே அறிந்திருந்தேன். ஆனால் உண்மையில், லெக்ராண்டினின் கோபம் அல்லது கனிவான வெளிப்பாடுகள் அனைத்தும் இந்தக் கிரகத்தில் ஒரு நல்ல பதவியைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது, ​​தான் வேறொரு கிரகத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதை அவர் அனைவருக்கும் அடிக்கடி நினைவூட்ட வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை.

"இயற்கையாகவே," அவர் மெல்லிய குரலில் தொடர்ந்தார், "என்னை எங்காவது கொண்டு வருவதற்காகத் தொடர்ந்து இருபது முறை துன்புறுத்தப்படும்போது, ​​என் சுதந்திரத்திற்கு எனக்கு நிச்சயமாக உரிமை இருந்தாலும், என்னால் ஒரு முரடனைப் போல நடந்துகொள்ள முடியாது."
120
மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அமர்ந்திருந்தார். அவரது பெயருடன் இணைந்திருந்த அந்த உயர்குடிப் பட்டமானது, அவரது உடல் தோற்றத்துடன் அவரது 'டச்சி' (duchy) எனும் நிலப்பரப்பு அதிகாரத்தையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்தியது; அது அவரைச் சுற்றி ஒரு சூழலை உருவாக்கியது—கெர்மான்ட்ஸ் காடுகளின் குளிர்ச்சியான, பொன்னிறமான, நிழல் படிந்த சூழலை அந்த வரவேற்பறையின் மையப்பகுதிக்கு, அவர் அமர்ந்திருந்த இருக்கையைச் சுற்றிலும் அது கொண்டு வந்து சேர்த்தது. அந்த டச்சஸின் முகத்தில் அத்தகைய காடு சார்ந்த சாயல் ஏதும் வெளிப்படையாகத் தெரியாதது எனக்குச் சற்று ஆச்சரியத்தை அளித்தது; அவரது கன்னங்களின் இளஞ்சிவப்பு நிறம்—'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயரின் குலச் சின்ன அடையாளத்தை அது கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலும்—வெட்டவெளியில் நீண்ட நேரம் பயணம் செய்ததன் விளைவாக அமைந்ததே தவிர, அந்த இயற்கையின் நேரடிப் பிரதிபலிப்பாக இருக்கவில்லை. பிற்காலத்தில், அவர் மீதான எனது ஈர்ப்பு மறைந்து நான் ஒருவிதமான அலட்சிய மனநிலையை அடைந்தபோது, ​​அந்த டச்சஸின் பல தனித்துவமான பண்புகளை நான் அறிந்துகொண்டேன்—குறிப்பாக (அவற்றின் ஈர்ப்பை நான் உணர்ந்திருந்தாலும் அவற்றை எப்படி வரையறுப்பது என்று தெரியாத நிலையில்) அவரது கண்களைச் சொல்லலாம்; ஒரு ஓவியத்தில் சிறைபட்டிருப்பதைப் போல பிரெஞ்சுப் பிற்பகலின் நீல வானம் அந்தக் கண்களில் தங்கியிருந்தது—அவை அகன்றும் திறந்தும், சூரிய ஒளி இல்லாத நேரத்திலும் ஒளியில் குளித்தவாறு திகழ்ந்தன. மேலும் அவரது குரல்—அதன் ஆரம்பக்கட்ட கரகரப்பான ஒலியில் சற்றே சாதாரணமானதாகத் தோன்றினாலும்—அதில் ஒரு தனித்தன்மை தங்கியிருந்தது; காம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தின் படிகளிலோ அல்லது சதுக்கத்தில் உள்ள பேஸ்ட்ரி கடையின் வெளியிலோ உணரக்கூடிய, மாகாணத்துக்கே உரிய அந்த நிதானமான, செழுமையான பொன்னிற சூரிய ஒளி போன்ற ஒரு தன்மை அதில் இருந்தது. ஆனால் அந்த முதல் நாளில் என்னால் எதையும் துல்லியமாக உணர முடியவில்லை; எனது தீவிரமான கவனிப்பு, நான் சேகரிக்க முடிந்த அந்தச் சிறிய விஷயங்களையும்—அதாவது 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயருக்கான ஏதேனும் ஒரு தடயத்தை நான் கண்டிருக்கக்கூடிய அந்தச் சிறிய விஷயங்களையும்—உடனடியாகக் கலைத்துவிட்டது. எவ்வாறாயினும், 'கெர்மான்ட்ஸ் டச்சஸ்' (Duchess of Guermantes) என்ற பெயர் உலகிற்கு எதைக் குறிக்கிறதோ, அந்த நபர் இவர்தான் என்று நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: அந்தப் பெயருக்குள் பொதிந்திருந்த கற்பனைக்கெட்டாத வாழ்க்கை முறை, உண்மையில் இந்த உடலுக்குள்ளேயே அடங்கியிருந்தது. அவர் அவளைப் பலதரப்பட்ட மனிதர்கள் நிறைந்த ஒரு வட்டத்திற்குள், அதாவது அவளைச் சூழ்ந்துகொண்ட அந்த வரவேற்பறைக்குள் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். அங்கே அவள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் மிகவும் துடிப்பானதாக இருந்ததால், அவளது வாழ்க்கையின் எல்லை முடிவடையும் புள்ளியில், ஒரு துள்ளலான ஆற்றல்மிக்க விளிம்பு அந்த எல்லையை வரையறுப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. நீல நிற 'பெக்கின்' (Pekin) பட்டுப் பாவாடை விரிந்து பரவித் தரைவிரிப்பில் உருவாக்கிய வட்டத்திற்குள்ளும், டச்சஸின் (Duchess) தெளிவான கண்களுக்குள்ளும் அந்த எல்லை தெரிந்தது; அவளது கண்களை நிரப்பியிருந்த புரிந்துகொள்ள முடியாத, ஏளனமான, வேடிக்கையான மற்றும் ஆர்வமூட்டும் எண்ணங்கள், நினைவுகள் மற்றும் கவலைகளின் சங்கமத்திலும், அவற்றில் பிரதிபலித்த அந்நிய பிம்பங்களிலும் அந்த ஆற்றல் தெரிந்தது. மார்கிஸின் (Marquise) இல்லத்தில் நடந்த அந்த 'அட்-ஹோம்' (at-homes) சந்திப்பில்—அதாவது பெண்கள் தங்கள் அன்றாடச் சுற்றுப்பயணத்தின் இடையே ஒரு சிறிய இடைநிறுத்தமாக வந்து செல்லும் தேநீர் விருந்துகளில்—அவளை இப்படிப் பார்த்ததற்குப் பதிலாக, மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) மாலை நேர விருந்து ஒன்றில் அவளைச் சந்தித்திருந்தால், நான் இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டிருக்க மாட்டேன். அந்த விருந்துகளில் பெண்கள் தாங்கள் கடைக்குச் செல்ல அணிந்திருந்த தொப்பிகளைக் கழற்றாமலேயே வரவேற்பறைகளுக்குள் நுழைவார்கள்; இதனால், குதிரை வண்டிகளின் (victorias) இரைச்சல் கேட்கும் உயரமான திறந்த ஜன்னல்கள் வழியாக உள்ளே வரும் காற்றை விட, அவர்கள் வெளியுலகின் காற்றையும் பாரிஸின் மாலை நேரச் சூழலையும் அந்த அறைக்குள் கொண்டு வருவார்கள். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) 'கார்ன்ஃப்ளவர்' (cornflowers) மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தொப்பியை அணிந்திருந்தார்; ஆனால் அவை எனக்கு நினைவூட்டியது—நான் முன்பு காம்ப்ரேயின் (Combray) வயல்வெளிகளிலோ அல்லது டான்சன்வில் (Tansonville) வேலிக்கு அருகிலுள்ள கரையிலோ அந்த மலர்களைப் பறித்தபோது உணர்ந்த தொலைதூர ஆண்டுகளின் சூரிய வெளிச்சத்தை அல்ல; மாறாக, சற்று நேரத்திற்கு முன்பு 'ரூ டி லா பே' (Rue de la Paix) வீதியில் அவர் நடந்து வந்தபோது இருந்த அந்திப் பொழுதின் நறுமணத்தையும் தூசியையும்தான் அவை நினைவூட்டின. ஏளனமும் அதே சமயம் ஒருவித தெளிவற்ற தன்மையும் கலந்த புன்னகையுடன், உதடுகளைச் சுளித்தபடி, அவர் தனது குடையின் (parasol) நுனியால் தரைவிரிப்பில் வட்டங்களை வரைந்தார்—அது அவரது மர்மமான வாழ்க்கையின் நீட்சியான ஒரு உணர்வுகருவியைப் (antenna) போல இருந்தது. பின்னர், தன்னைத்தானே மறந்து ஒருவித விலகிய கவனத்துடன் அவர் நம் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தார்; சோபாக்களையும் கைப்பிடி கொண்ட நாற்காலிகளையும் உற்று நோக்கினார். அப்போது அவரது முகபாவனை மென்மையடைந்தது; ஒரு மனிதரைப் போலவே நெருக்கமானதாகத் தோன்றும், நன்கு அறிமுகமான ஒரு பொருளின் முன்னிலையில்—அது எவ்வளவு முக்கியமற்றதாக இருந்தாலும்—எழும் அந்த மனிதநேயமிக்க அனுதாபம் அவரிடம் தெரிந்தது. அந்த அறைகலன்கள் நம்மைப் போன்றவர்கள் அல்ல; அவை ஏதோ ஒரு வகையில் அவளது உலகத்தைச் சார்ந்தவை மற்றும் அவளது அத்தையின் வாழ்க்கையோடு தொடர்புடையவை. ஆயினும், அவளது பார்வை பியூவே மரச்சாமான்களிலிருந்து மீண்டும் அதில் அமர்ந்திருந்த நபரின் பக்கம் திரும்பியது; அதே சாமர்த்தியமும் அதிருப்தியும் கலந்த பாவனையை அது மீண்டும் வெளிப்படுத்தியது—எங்களுக்குப் பதிலாக அந்த இருக்கைகளில் ஒரு எண்ணெய் கறையையோ அல்லது தூசிப் படலத்தையோ அவள் கண்டிருந்தால் இந்த அதிருப்தியை அவள் உணர்ந்திருப்பாள், ஆனால் தன் அத்தையின் மீதான மரியாதை அதை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்த அவளைத் தடுத்தது.

சிறந்த எழுத்தாளரான ஜி… உள்ளே நுழைந்தார்; அவர் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸைச் சந்திக்க வந்திருந்தார், அதை அவர் ஒரு சுமையாகக் கருதினார். அவரை மீண்டும் கண்டதில் மகிழ்ச்சியடைந்த அந்த இளவரசி, அவரைத் தன் பக்கம் அழைக்க எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை; ஆயினும், அவளது வசீகரம், சாமர்த்தியம் மற்றும் எளிமை ஆகியவை அவளை ஒரு அறிவுக்கூர்மையுள்ள பெண்ணாகக் கருத வைத்ததால், அவர் இயல்பாகவே அவளை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டார். மேலும், மரியாதை நிமித்தமாக அவர் அவளை அணுக வேண்டியிருந்தது, ஏனெனில் அவர் வசீகரமானவராகவும் புகழ்பெற்றவராகவும் இருந்ததால், திருமதி டி குவர்மாண்டஸ் அவரை அடிக்கடி மதிய உணவிற்கு அழைப்பார்; சில சமயங்களில் அவருடனும் அவரது கணவருடனும் தனியாகவோ, அல்லது, குவர்மாண்டஸில் இலையுதிர் காலத்தில், அவரைச் சந்திக்க ஆர்வமாக இருந்த இளவரசர்களுடன் சில மாலைகளில் இரவு உணவிற்கு அழைக்க, அவர்களுடைய நட்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்வார். ஏனெனில் அந்த இளவரசி சில புகழ்பெற்ற ஆண்களை வரவேற்பதை விரும்பினார்—இருப்பினும், ஒரு நிபந்தனையின் பேரில்,...அவர்கள் ஆண்கள்—திருமணத்திற்குப் பிறகும் அவளது பார்வையில் அந்தத் தகுதியைத் தக்கவைத்திருந்தவர்கள்; ஏனெனில், பாரிஸின் மிக நேர்த்தியான அழகிகள் மட்டுமே அலங்கரிக்கும் ஒரு வரவேற்பறையில், பெரும்பாலும் சற்று நாகரிகமற்றவர்களாகத் தோன்றும் அவர்களது மனைவிகள் ஒருவித ஒவ்வாமையை அல்லது முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தியிருப்பார்கள்; எனவே, அந்த ஆண்கள் எப்போதும் தங்கள் மனைவிகள் இல்லாமலே அழைக்கப்பட்டனர். மனக்கசப்பைத் தவிர்க்க, 'டச்சஸ்' (Duchess) பெண்களைச் சந்திப்பதில்லை—பெண்களின் சகவாசத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை—என்று 'டியூக்' (Duke) அந்தத் தற்காலிகத் தனிமையில் இருந்த ஆண்களிடம் விளக்குவார்; இது ஒரு மருத்துவரின் கட்டளையைப் போலவோ, அல்லது துர்நாற்றம் வீசும் அறையில் இருக்க முடியாது, அதிக உப்புள்ள உணவை உண்ண முடியாது, பின்னோக்கி அமர்ந்து பயணம் செய்ய முடியாது, அல்லது இறுக்கமான 'கார்செட்' (corset) அணிய முடியாது என்று சொல்வதைப் போலவோ அமைந்திருக்கும். உண்மைதான், இந்தச் சிறந்த மனிதர்கள் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) வீட்டில் 'பிரின்சஸ் டி பார்ம்' (Princesse de Parme) மற்றும் 'பிரின்சஸ் டி சாகன்' (Princesse de Sagan) ஆகியோரையும் (இவர்களின் பெயர்கள் அடிக்கடி உச்சரிக்கப்படுவதைக் கேட்ட 'ஃபிரான்சுவாஸ்', இலக்கணப்படி பெண்மைக்கான விகுதி தேவை என்று கருதி 'லா சகாண்டே' [la Sagante] என்று அவர்களை அழைத்தாள்) மற்றும் பலரையும் சந்தித்தனர்; ஆயினும், அவர்கள் குடும்பத்தினர் அல்லது தவிர்க்க முடியாத பால்ய கால நண்பர்கள் என்ற அடிப்படையில் அவர்களின் வருகை நியாயப்படுத்தப்பட்டது. டச்சஸின் விசித்திரமான பாதிப்பு—அதாவது பெண்களுடன் பழக இயலாமை—குறித்து 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' அளித்த விளக்கங்களை அவர்கள் நம்பினார்களோ இல்லையோ, அந்தச் சிறந்த மனிதர்கள் அந்தத் தகவல்களைத் தங்கள் மனைவிகளிடம் பகிர்ந்துகொண்டனர். அவர்களில் சிலர், அந்த நோய் என்பது அவளது பொறாமையை மறைப்பதற்கான ஒரு சாக்குப்போக்கு மட்டுமே என்று கருதினர்; ஏனெனில், தன்னைச் சுற்றியுள்ள ரசிகர்களின் கூட்டத்தில் தானே முதன்மையானவளாகத் திகழ டச்சஸ் விரும்பினாள். இன்னும் சிலர், மிகவும் அப்பாவியாக, டச்சஸுக்கு விசித்திரமான ரசனைகள் இருந்திருக்கலாம்—அல்லது அவமானகரமான கடந்தகாலம் இருந்திருக்கலாம்—அதனால் பெண்கள் அவளைச் சந்திக்க மறுத்திருக்கலாம் என்றும், அவள் ஒரு கட்டாயத் தேவையைத் தனது தனிப்பட்ட விருப்பமாகச் சித்தரித்தாள் என்றும் நினைத்தனர். அவர்களில் மிகவும் கனிவானவர்கள், தங்கள் கணவர்கள் டச்சஸின் அறிவுக் கூர்மையைப் புகழ்ந்து பேசுவதைக் கேட்டு, அவள் மற்ற பெண்களை விட மிகவும் உயர்ந்தவள் என்றும், ஒன்றுமில்லாத விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசத் தெரிந்த மற்ற பெண்களின் சகவாசம் அவளுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்தியது என்றும் முடிவு செய்தனர். பெண்களின் சகவாசத்தில் டச்சஸ் சலிப்படைந்தது உண்மைதான்; ஆனால், அவர்களின் உயர்குடி அந்தஸ்து அவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு சிறப்பான ஆர்வத்தை அளித்தால் ஒழிய, அவள் அவர்களுடன் பழக விரும்பவில்லை. ஆயினும், இலக்கியம், அறிவியல் மற்றும் தத்துவம் பற்றி விவாதிக்கவே அவள் ஆண்களை மட்டும் சந்திக்க விரும்பினாள் என்று நினைத்த அந்த விலக்கப்பட்ட மனைவிகள் தவறு செய்திருந்தனர். ஏனெனில், அவள் அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை—குறைந்தபட்சம், சிறந்த அறிவாளிகளிடமாவது அவள் அப்படிப் பேசியதில்லை. சிறந்த ராணுவ அதிகாரிகளின் மகள்கள் தங்கள் மிகச் சாதாரணமான பொழுதுபோக்குகளுக்கு மத்தியிலும் ராணுவம் சார்ந்த விஷயங்களில் ஒரு மரியாதையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் அந்தப் பாரம்பரியத்தின் காரணமாக, தியர்ஸ் (Thiers), மெரிமே (Mérimée) மற்றும் ஓஜியர் (Augier) ஆகியோருடன் நெருக்கமாகப் பழகிய பெண்களின் பேத்தியான அவரும், ஒருவரின் வரவேற்பறையில் நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர்களுக்கு முக்கிய இடம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று நம்பினார். அதே சமயம், கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) இல்லத்தில் அந்தப் புகழ்பெற்ற மனிதர்கள் வரவேற்கப்பட்ட விதத்தில்—அதாவது ஒருவித மேல்தட்டு மனப்பான்மையும் அதே சமயம் நெருக்கமான நட்பும் கலந்த பாணியில்—அவர் ஒரு பழக்கத்தையும் வளர்த்துக்கொண்டார்: திறமையானவர்களை வெறும் அறிமுகமானவர்களாகவும், அவர்களின் திறமை நம்மை மலைக்க வைக்காதவர்களாகவும், அவர்களுடன் அவர்களின் படைப்புகளைப் பற்றி விவாதிக்காதவர்களாகவும் (ஏனெனில் அந்தத் தலைப்புகள் அவர்களுக்குச் சுவாரஸ்யமானதாக இருந்திருக்காது) கருதும் பழக்கம் அது. மேலும், மெரிமே, மெய்லாக் (Meilhac) மற்றும் ஹலேவி (Halévy) ஆகியோரின் தனித்துவமான நகைச்சுவை பாணி—அது அவளுடைய பாணியாகவும் இருந்தது—முந்தைய காலத்தின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பேச்சுக்களுக்கு மாறாக, ஆடம்பரமான வார்த்தை ஜாலங்களையும் உன்னதமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதையும் தவிர்க்கும் உரையாடல் பாணியை அவரிடம் வளர்த்தது; ஒரு கவிஞர் அல்லது இசைக்கலைஞருடன் இருக்கும்போது, ​​பரிமாறப்படும் உணவுகள் அல்லது விளையாடவிருக்கும் சீட்டாட்டம் பற்றி மட்டுமே பேசுவதை அவர் ஒரு நேர்த்தியான விஷயமாகக் கருதினார். இது பற்றி அறியாத ஒரு பார்வையாளருக்கு, இந்த மௌனம் அல்லது தயக்கம் ஒருவிதமான குழப்பத்தையும், மர்மமான தன்மையையும் தருவதாக இருந்தது. மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) ஒருவரிடம் புகழ்பெற்ற கவிஞர் ஒருவரைச் சந்திக்க விருப்பமா என்று கேட்டால், அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் குறித்த நேரத்தில் அங்கு வந்து சேர்வார். ஆனால் அந்த டச்சஸ் (Duchess) கவிஞரிடம் வானிலை பற்றி மட்டுமே பேசுவார். பிறகு அவர்கள் இரவு உணவிற்கு அமர்வார்கள். "இந்த முட்டை தயாரிப்பு முறை உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா?" என்று அவர் கவிஞரிடம் கேட்பார். அவர் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கும்போது—அவளும் அதை ஒப்புக்கொள்வாள், ஏனெனில் அவளுடையது எதுவாக இருந்தாலும், கெர்மான்ட்ஸிலிருந்து அவர் வரவழைத்த மோசமான சைடர் (cider) பானம் கூட அவருக்கு மிகச் சிறந்ததாகவே தோன்றும்—அவர் பணிப்பெண்ணிடம், "அந்த மனிதருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முட்டை கொடுங்கள்" என்று உத்தரவிடுவார். இதற்கிடையில், அந்த மூன்றாவது நபர்—மிகுந்த ஆவலுடன்—கவிஞரும் டச்சஸும் நிச்சயம் ஏதோ ஒரு முக்கியமான உரையாடலை நிகழ்த்துவார்கள் என்று காத்திருப்பார்; ஏனெனில், பல தடைகளைத் தாண்டி அவர்கள் அந்தச் சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். ஆனால் உணவு தொடர்ந்தது; தட்டுகள் ஒவ்வொன்றாக அகற்றப்பட்டன; அதே சமயம் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் நகைச்சுவையான கருத்துக்களைச் சொல்லவோ அல்லது வேடிக்கையான சிறு கதைகளைச் சொல்லவோ தவறவில்லை. அந்த நேரம் முழுவதும் கவிஞர் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தார்; டியூக் (Duke) அல்லது டச்சஸ் ஆகியோருக்கு அவர் ஒரு கவிஞர் என்பதே நினைவில் இல்லாதது போலத் தோன்றியது. விரைவில் மதிய உணவு முடிந்து விடைபெறும் நேரம் வந்தது; கவிதையைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசப்படவில்லை—அனைவருக்கும் அது மிகவும் பிடித்தமானதாக இருந்தபோதிலும், ஸ்வான் (Swann) எனக்கு முன்பே உணர்த்தியிருந்த அந்தத் தயக்கத்தைப் போன்ற ஒருவிதமான அடக்க உணர்வின் காரணமாக யாரும் அதைப் பற்றிப் பேசவில்லை. இந்த அடக்க உணர்வு என்பது வெறும் நாகரிகமான நடத்தை முறை சார்ந்த ஒரு விஷயமாகவே இருந்தது. ஆயினும், ஒரு மூன்றாம் நபராக நின்று சிந்தித்துப் பார்க்கையில், அதில் ஆழ்ந்த சோகம் இழையோடியிருந்தது; கெர்மாண்ட்ஸ் (Guermantes) வட்டாரத்தில் நடைபெறும் அந்த உணவருந்தும் நிகழ்வுகள், கூச்ச சுபாவம் கொண்ட காதலர்கள் பிரியும் தருணம் வரை அற்பமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே ஒன்றாகக் கழிக்கும் அந்த நேரங்களை நினைவூட்டின; மேலும்......வெட்கம், தயக்கம் அல்லது ஒருவித சங்கடம் காரணமாகவோ, அவர்கள் வெளிப்படுத்தியிருக்க விரும்பிய அந்தப் பெரும் ரகசியம், அவர்களின் இதயங்களிலிருந்து உதடுகளுக்கு வந்து சேராமலே போய்விட்டது. மேலும், ஆழமான விஷயங்கள் குறித்த இந்த மௌனம்—எப்பொழுதும் யாராவது பேசுவார்கள் என்று வீணாகக் காத்திருந்த தலைப்புகள் இவை—டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரின் இயல்பாகத் தோன்றினாலும், அவரைப் பொறுத்தவரை அது முழுமையானதாக இருக்கவில்லை என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) தனது இளமைப் பருவத்தை சற்று மாறுபட்ட சூழலில் கழித்திருந்தார்; அதுவும் உயர்குடிச் சூழல்தான் என்றாலும், அவர் இப்போது வசிக்கும் வட்டாரத்தைப் போலன்றி, குறைவான பகட்டும் அதிக கலாச்சாரச் செழுமையும் கொண்டதாக இருந்தது. அந்தப் பின்னணி அவரது தற்போதைய மேலோட்டமான அல்லது பகட்டான நடத்தையின் அடியில் ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தை—கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு ஊட்டம் தரும் அடித்தளத்தை—ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதிலிருந்து அவ்வப்போது (மிக அரிதாகவே, ஏனெனில் அவருக்குப் பண்டிதத்தனம் பிடிக்காது) விக்டர் ஹியூகோ அல்லது லாமார்டினின் வரிகளை அவர் மேற்கோள் காட்டுவார்; அந்த வரிகள் மிகச் சரியாகப் பொருந்துவதோடு, அவரது அழகான கண்களின் உணர்வுபூர்வமான பார்வையுடன் வெளிப்படும்போது, ​​அவை எப்போதும் ஆச்சரியத்தையும் ஈர்ப்பையும் அளித்தன. சில சமயங்களில், எந்தவித பாவனையுமின்றி, ஆழ்ந்த புரிதலுடனும் எளிமையுடனும், அகாடமியின் உறுப்பினராக இருந்த ஒரு நாடக ஆசிரியருக்கு அவர் புத்திசாலித்தனமான ஆலோசனைகளை வழங்குவார்; ஒரு காட்சியை மென்மையாக்கவோ அல்லது கதையின் முடிவை மாற்றவோ அவர் பரிந்துரைப்பார்.

மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வரவேற்பறையில்—கோம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தில் மட்மோயிசெல் பெர்செபிட் (Mlle Percepied) திருமணத்தின்போது நிகழ்ந்தது போலவே—மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் என்ற பெயரின் மர்மத்தையும், அவரது அழகான, முற்றிலும் இயல்பான மனித முகத்தையும் ஒன்றிணைத்துப் புரிந்துகொள்ள நான் சிரமப்பட்டேன். ஆனால் அவர் பேசும்போது, ​​அவரது உரையாடல்—ஆழ்ந்த மற்றும் மர்மமானதாக—மத்திய காலத்துத் திரைச்சீலை அல்லது கோதிக் பாணி வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல் போன்ற ஒரு விசித்திரமான தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் என்று நான் கற்பனை செய்திருந்தேன். 'மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' என்று பெயரிடப்பட்ட ஒருவரிடமிருந்து வெளிப்படும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஏமாற்றமடையாமல் இருக்க—நான் அவர் மீது காதல் கொண்டிருக்காவிட்டாலும் கூட—அந்த வார்த்தைகள் நுட்பமானதாகவும், அழகானதாகவும், ஆழமானதாகவும் இருப்பது மட்டும் போதாது; அவை அவரது பெயரின் கடைசி அசை (syllable) கொண்ட அந்த 'அமரந்தின்' (amaranthine - அழியாத ஊதா-சிவப்பு) நிறத்தைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்க வேண்டும். அந்த நிறத்தைத்தான் நான் முதல் நாளிலிருந்தே அவரது உடல் தோற்றத்தில் காண முடியாமல் ஆச்சரியப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக அவரது மனதிற்குள் அது இருப்பதாகக் கருதிக் கொண்டிருந்தேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) மற்றும் செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) ஆகியோரிடமிருந்து — இவர்கள் இருவரும் சாதாரண அறிவுத்திறன் கொண்டவர்களே — "கெர்மான்ட்ஸ்" (Guermantes) என்ற பெயரை நான் ஏற்கனவே சாதாரணமாகக் கேட்டிருக்கிறேன். அவர்கள் ஒருவரைச் சந்திக்கவோ அல்லது அவருடன் விருந்துண்ணவோ போகும்போது அந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்தினார்களே தவிர, அந்தப் பெயருக்குள் பொதிந்திருக்கும் மஞ்சள் நிற இலைகள் உதிர்ந்த காடுகளின் பிம்பத்தையோ அல்லது மாகாணங்களின் ஒரு மர்மமான பகுதியையோ அவர்கள் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆயினும், இது அவர்களின் ஒரு பாவனையாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும் — அதாவது, சிறந்த கவிஞர்கள் தங்கள் ஆழ்ந்த நோக்கங்களை வெளிப்படுத்தாமல் மறைத்து வைப்பதைப் போன்ற ஒரு பாவனை. நானும் அதே பாவனையைப் பின்பற்ற முயன்று, "டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்" (Duchesse de Guermantes) என்று மிகவும் இயல்பான தொனியில் கூறினேன்; அது ஏதோ ஒரு சாதாரண பெயரைச் சொல்வது போலவே இருந்தது. மேலும், அவர் மிகுந்த அறிவுக்கூர்மை கொண்டவர் என்றும், நகைச்சுவை உணர்வுடன் உரையாடுபவர் என்றும், மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு சிறிய வட்டத்தில் இயங்குபவர் என்றும் அனைவரும் கூறினர் — இத்தகைய கருத்துக்கள் என் கனவுக்கு மேலும் வலுசேர்த்தன. ஏனெனில், அவர்கள் ஒரு அறிவுசார் வட்டம் அல்லது நகைச்சுவையான உரையாடல் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, ​​எனக்குத் தெரிந்த அறிவுத்திறனையோ — ஏன், மிகச்சிறந்த அறிஞர்களின் அறிவுத்திறனைக் கூடவோ — நான் கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை; அந்த வட்டத்தில் பெர்கோட் (Bergotte) போன்றவர்களை நான் சேர்க்கவில்லை. இல்லை: அறிவுத்திறன் என்று நான் கருதியது, காட்டின் புத்துணர்ச்சி கலந்த, விவரிக்க முடியாத ஒரு பொன்னான ஆற்றலைத்தான். ஒரு தத்துவஞானி அல்லது விமர்சகரைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது நாம் பயன்படுத்தும் "அறிவுத்திறன்" என்ற பொருளில் அவர் மிகச் சிறந்த கருத்துக்களைக் கூறியிருந்தாலும் கூட, அந்தச் சிறப்புமிக்க ஆற்றலைப் பொறுத்தவரை மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் என் எதிர்பார்ப்புகளை ஏமாற்றியிருக்கவே கூடும்; சாதாரண உரையாடலின் போது சமையல் குறிப்புகள் அல்லது மாளிகையின் அலங்காரப் பொருட்கள் பற்றிப் பேசுவதிலோ, அல்லது அண்டை வீட்டார் அல்லது உறவினர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு சித்திரத்தை எனக்கு அளிப்பதிலோ அவர் திருப்தி அடைந்திருந்தால் கூட, என் எதிர்பார்ப்பு இவ்வளவு ஏமாற்றமடைந்திருக்காது.

"பாசின் (Basin) இங்கே இருப்பார் என்று நினைத்தேன்; அவர் உங்களை வந்து பார்க்கத் திட்டமிட்டிருந்தார்," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தன் அத்தையிடம் கூறினார்.

"உங்கள் கணவரை நான் பார்த்து பல நாட்களாகிவிட்டன," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் சற்று எரிச்சலுடனும் அதிருப்தியுடனும் பதிலளித்தார். "நான் அவரைப் பார்க்கவே இல்லை — ஒருவேளை ஒரே ஒரு முறை பார்த்திருக்கலாம் — அதாவது, தன்னை 'ஸ்வீடன் நாட்டு ராணி' என்று அறிவித்துக்கொள்ளச் செய்த அந்தச் சுவாரஸ்யமான குறும்புக்குப் பிறகு அவரை நான் பார்க்கவே இல்லை."

புன்னகைப்பதற்காக, மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தன் முகத்திரையை (veil) கடித்தது போல உதட்டின் ஒரு மூலையைச் சுருக்கினார். "நேற்று நாங்கள் பிளான்ச் லெரோய் (Blanche Leroi) வீட்டில் அவளுடன் மதிய உணவு அருந்தினோம்; அவளைப் பார்த்தால் உங்களுக்கு அடையாளம் தெரியாது—அவள் உடல் பெருத்துப்போய்விட்டது; அவளுக்கு ஏதோ உடல்நலக் குறைவு என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது."

"அவள் பார்ப்பதற்கு ஒரு தவளை போல இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்ததாகத்தான் இந்த அன்பர்களிடம் நான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்."

மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) ஒருவிதமான கரகரப்பான ஒலியை எழுப்பினார்; அது வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காகச் செய்யப்பட்ட ஒரு மெல்லிய சிரிப்பைக் குறிப்பதாக இருந்தது.

"அவ்வளவு அழகான ஒரு உவமையை நான் சொன்னது எனக்கே தெரியவில்லை; ஆனால் அப்படிப் பார்த்தால், காளையின் அளவுக்கு வளர முடிந்த தவளை அவள்தான். அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொல்லப்போனால், அது முழுமையான பொருத்தமல்ல; ஏனெனில் அவளது உடல் பருமனெல்லாம் வயிற்றுப் பகுதியிலேயே குவிந்துவிட்டது; அதனால் அவள் 'சுவாரஸ்யமான நிலையில்' (கர்ப்பமாக) இருக்கும் ஒரு தவளையைப் போலவே இருக்கிறாள்."

"ஓ! அந்த உவமை எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது," என்று மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) கூறினார்; விருந்தினர்கள் முன்னிலையில் தனது மருமகளின் இந்த நகைச்சுவை உணர்வைக் குறித்து அவர் உண்மையில் பெருமிதம் கொண்டார்.

"அது எதையும் விட, ஒரு தன்னிச்சையான கற்பனைதான்," என்று பதிலளித்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ், கழற்றத் தொடங்கினார்......தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்த அடைமொழியை ஸ்வான் (Swann) பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடிய பாணியில், ஒருவித நையாண்டியுடன் பயன்படுத்தினேன்—ஏனெனில், பிரசவ வேதனையில் துடிக்கும் ஒரு தவளையை நான் பார்த்ததே இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எது எப்படியோ, அந்தத் தவளை—சொல்லப்போனால், தனக்கு ஒரு அரசன் வேண்டும் என்று அவள் கேட்பதே இல்லை; கணவனின் மறைவுக்குப் பிறகு அவள் முன்பை விட அதிகக் கூச்ச சுபாவத்துடனும் ஒதுங்கியும் காணப்படுகிறாள்—அடுத்த வாரம் ஒரு நாள் எங்கள் வீட்டில் இரவு உணவு அருந்த வருகிறாள். ஒருவேளை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தலாம் என்றுதான் இதைச் சொன்னேன்.

மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) ஒருவித தெளிவற்ற முணுமுணுப்பை வெளிப்படுத்தினார்.

"முன்தினம் மேடம் டி மெக்லென்பர்க்கின் (Mme de Mecklenburg) வீட்டில் அவள் இரவு உணவு அருந்தினாள் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் மேலும் கூறினார். "அங்கே ஹன்னிபால் டி பிரியோட்டே (Hannibal de Bréauté) இருந்தார். அவரே வந்து என்னிடம் அதைச் சொன்னார்—மிகவும் சுவாரஸ்யமாகச் சொன்னார் என்றே சொல்ல வேண்டும்."

"அந்த விருந்தில் 'பாபால்' (Babal) என்பவரை விடவும் அதிக நகைச்சுவை உணர்வு மிக்க ஒருவர் இருந்தார்," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கூறினார்—திரு. டி பிரியோட்டே-கான்சால்வியுடன் (M. de Bréauté-Consalvi) எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தாலும், அந்தப் புனைபெயரைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் அதை வெளிப்படுத்துவதில் அவர் கவனமாக இருந்தார். "அவர் திரு. பெர்கோட் (M. Bergotte) தான்."

பெர்கோட் நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர் என்று கருதப்படலாம் என்பது என் சிந்தனைக்கே வந்ததில்லை; மேலும், அவர் அறிவுஜீவிகள் நிறைந்த உலகத்தைச் சேர்ந்தவராகவே எனக்குத் தோன்றினார்—அதாவது, ஒரு நாடக அரங்கின் சிவப்புத் திரைச்சீலைகளுக்குப் பின்னால் நான் ஒரு கணம் கண்ட அந்த மர்மமான உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவர் அவர். அந்த மர்மமான உலகில், திரு. டி பிரியோட்டே டச்சஸைச் சிரிக்க வைத்து, அவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்—அதுவும் 'தேவர்களின் மொழியில்', அதாவது 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) உயர்குடிப் பகுதி மக்களுக்கே உரிய அந்தச் சிறப்பான உரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்தார். அந்தச் சமநிலை மாறி, பெர்கோட் திரு. டி பிரியோட்டேவை விட உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கப்பட்டதைக் கண்டு நான் திகைப்படைந்தேன். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'ஃபெட்ரே' (Phèdre) நாடகம் நடந்த அன்று பெர்கோட்டைத் தவிர்த்ததற்காகவும்—அவரிடம் சென்று பேசாததற்காகவும்—நான் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தேன்; ஏனெனில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸிடம் இப்படிக் கூறுவதை நான் கேட்டேன்:

"நான் சந்திக்க விரும்பும் ஒரே நபர் அவர்தான்," என்று டச்சஸ் மேலும் கூறினார்—அவரிடம் எப்போதும் ஒரு மனநிலை மாற்றத்தைக் காண முடியும்; அதாவது, உயர்குடிப் பெருமிதத்தின் அலைகள் பின்வாங்கும் அதே வேளையில், புகழ்பெற்ற அறிஞர்கள் மீதான ஆர்வத்தின் அலைகள் உள்ளே பெருகி வருவதை உணரலாம். "அவரைச் சந்திப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும்!" பெர்கோட் (Bergotte) என் அருகில் அமர்ந்திருப்பது—மிக எளிதாக ஏற்பாடு செய்யக்கூடிய ஒன்றுதான் என்றாலும், அது மேடம் டி கெர்மாண்டேஸிடம் (Mme de Guermantes) என்னைப் பற்றிய ஒரு மோசமான அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திவிடுமோ என்று நான் அஞ்சியிருந்தேன்—உண்மையில் அதுவே, என்னை அவரது தனி இருக்கைக்கு (box) அழைத்து, அந்தச் சிறந்த எழுத்தாளரை ஒரு நாள் மதிய உணவிற்கு அழைத்து வருமாறு என்னிடம் கேட்கும் சூழலை உருவாக்கியிருக்கக்கூடும்.

"அவர் அவ்வளவு நாகரிகமாக நடந்துகொள்ளவில்லை; திரு. டி கோபோர்க்கிற்கு (M. de Cobourg) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டும் அவரிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை," என்று மேடம் டி கெர்மாண்டேஸ் கூறினார்; ஒரு சீன மனிதர் காகிதத்தில் மூக்கு சிந்துவதைப் பற்றி விவரிப்பது போன்ற ஒரு தொனியிலேயே அவர் இந்த விசித்திரமான பண்பைக் குறிப்பிட்டார். "அவர் அவரை ஒரு முறை கூட 'மான்சீக்னியர்' (Monseigneur - உயர்திருவே/மன்னரே) என்று அழைக்கவில்லை," என்றும் அவர் சேர்த்துக் கூறினார்; போப்பாண்டவரைச் சந்திக்கும்போது ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் (Protestant) கிறிஸ்தவர் முழங்காலிட்டு வணங்க மறுப்பதை எப்படி ஒரு முக்கிய விஷயமாகக் கருதுவார்களோ, அதே அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு விஷயமாக இதை அவர் கருதி வேடிக்கை பார்த்தார்.

பெர்கோட்டின் இந்த விசித்திரமான நடத்தைகள் அவரை ஈர்த்தன; அவற்றை அவர் கண்டிக்கத்தக்கதாகக் கருதவில்லை; மாறாக, அதற்கான காரணத்தை அவரால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அவை பெர்கோட்டிற்கு ஒரு சாதகமான அம்சமாகவே அவருக்குத் தோன்றின. பெர்கோட்டின் விசித்திரமான நடத்தையை அவர் புரிந்துகொண்ட விதம் விசித்திரமாக இருந்தபோதிலும், பிற்காலத்தில் எனக்கு ஒரு விஷயம் தோன்றியது: மேடம் டி கெர்மாண்டேஸ்—பலருக்கும் பெரும் ஆச்சரியத்தை அளிக்கும் வகையில்—திரு. டி பிரியோட்டேவை (M. de Bréauté) விட பெர்கோட் அதிக நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர் என்று கருதினார் என்பது முற்றிலும் முக்கியத்துவமற்ற ஒன்றல்ல. இது போன்ற மரபுக்கு மாறான, தனித்துவமான—ஆனால் இறுதியில் சரியான—தீர்ப்புகளை, மற்றவர்களை விட உயர்ந்த நிலையில் உள்ள ஒரு சிலரே உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். பழைய ஒழுங்குமுறையையே எப்போதும் பற்றிக்கொண்டிருக்காமல், அடுத்த தலைமுறை நிறுவப்போகும் மதிப்பீடுகளின் படிநிலைகளுக்கான ஆரம்பக் கோடுகளை அவர்கள் வரைகிறார்கள்.

பெல்ஜியத்தின் தூதரகப் பொறுப்பாளர் (chargé d’affaires) மற்றும் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) தூரத்து உறவினரான கவுண்ட் டி'அர்ஜென்கோர்ட் (Count d’Argencourt) சற்றே நொண்டியபடியே உள்ளே நுழைந்தார்; அவரைத் தொடர்ந்து பாரன் டி கெர்மாண்டேஸ் (Baron de Guermantes) மற்றும் டியூக் ஆஃப் ஷாட்டெல்லரோ (Duke of Châtellerault) ஆகிய இரு இளைஞர்களும் வந்தனர். மேடம் டி கெர்மாண்டேஸ், ஷாட்டெல்லரோவை வரவேற்கும்போது தான் அமர்ந்திருந்த இருக்கையிலிருந்து (pouf) எழுந்திருக்காமலே, "வணக்கம், என் அன்பிற்குரிய ஷாட்டெல்லரோ" என்று சற்று கவனச் சிதறலுடன் கூறினார்; அந்த இளம் டியூக்கின் தாயாருடன் அவருக்கு நெருங்கிய நட்பு இருந்தது, அதனால் அந்த இளைஞர் சிறுவயதிலிருந்தே அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்தார். உயரமாகவும் மெலிந்தும், பொன்னிறத் தோலும் முடியும் கொண்ட—கெர்மாண்டேஸ் குடும்பத்திற்கே உரிய சிறப்பம்சங்களைக் கொண்ட—அந்த இரு இளைஞர்களும், அந்தப் பெரிய வரவேற்பறையை நிரப்பியிருந்த வசந்த கால மாலை நேர ஒளியின் சாராம்சத்தையே தங்களுக்குள் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றினர். அக்கால வழக்கப்படி, அவர்கள் தங்கள் உயரமான தொப்பிகளைத் தங்களுக்கு அருகிலிருந்த தரையில் வைத்தனர். நகர மன்றத்திற்குள் நுழையும் ஒரு கிராமவாசி, தன் தொப்பியை எங்கே வைப்பது என்று தெரியாமல் தவிப்பதைப் போலவே இவர்களும் தர்மசங்கடமாக உணர்வதாக 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆய்வாளர் நினைத்தார். அவர்களிடம் காணப்பட்ட அந்தத் தடுமாற்றத்திற்கும் கூச்சத்திற்கும் உதவும் வகையில், அவர் கனிவுடன் இவ்வாறு கூறினார்:

"வேண்டாம், வேண்டாம், அவற்றை தரையில் வைக்காதீர்கள்; அவை பாழாகிவிடும்."

பரோன் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Baron de Guermantes) ஒரு கணம் தன் பார்வையைச் சற்றே திருப்பியபோது, ​​அவரது கண்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட கூர்மையான நீல நிறப் பார்வை, நல்லெண்ணத்துடன் பேசிய அந்த வரலாற்று ஆய்வாளரை உறைந்துபோகச் செய்தது.

"அந்த மனிதரின் பெயர் என்ன?" என்று பரோன் என்னிடம் கேட்டார்; மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) தான் சற்று நேரத்திற்கு முன்பு அவரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்.

"திரு. பியர் (M. Pierre)," என்று நான் தாழ்ந்த குரலில் பதிலளித்தேன். — எந்தப் பியர்?

— பியர்—அதுதான் அவர் பெயர்—அவர் ஒரு சிறந்த வரலாற்று ஆய்வாளர்.

— ஆ!… புரிகிறது.

— இல்லை, தொப்பிகளைத் தரையில் வைப்பது இந்த மனிதர்களுக்கு இப்போது ஏற்பட்டுள்ள ஒரு புதிய பழக்கம்," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் விளக்கினார்; நான்...உங்களைப் போலவே, எனக்கும் இது பழகிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், எப்போதும் தன் தொப்பியை முன் அறையில் வைத்துவிட்டுச் செல்லும் என் மருமகன் ராபர்ட்டை விட இதுவே மேல். அவன் அப்படி உள்ளே வருவதைப் பார்க்கும்போது, ​​'நீ கடிகாரத் தயாரிப்பாளரைப் போல் இருக்கிறாய்' என்று சொல்லி, 'கடிகாரங்களுக்குச் சாவி கொடுக்க வந்திருக்கிறாயா?' என்று கேட்பேன்.

"சற்று முன்பு, மார்கிஸ், நீங்கள் திரு. மோலேயின் தொப்பியைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள்; அரிஸ்டாட்டிலைப் போலவே நாமும் விரைவில் தொப்பிகளைப் பற்றி ஒரு அத்தியாயம் எழுத முடியும்," என்றார் ஃப்ரொண்டேயின் வரலாற்றாசிரியர்—திருமதி டி வில்லேபரிசிஸின் தலையீட்டால் ஓரளவு ஆறுதல் அடைந்திருந்தாலும், என்னைத் தவிர வேறு யாரும் கேட்காத அளவுக்கு அவரது குரல் மிகவும் மெலிதாக இருந்தது.

"அந்தச் சின்ன இளவரசி உண்மையிலேயே பிரமிக்க வைக்கிறார்," என்று, ஜி-யுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த திருமதி டி குயர்மான்டெஸைச் சுட்டிக்காட்டி எம். டி'அர்ஜென்கோர்ட் கூறினார்... "ஒரு வரவேற்பறையில் ஒரு முக்கியப் பிரமுகர் தோன்றியவுடன், அவர் தவறாமல் அவளுடைய பக்கத்தில்தான் இருப்பார். இயல்பாகவே, அங்கே இருப்பவர் ஏதேனும் ஒரு உயர் பதவியில் இருப்பவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் அது எம். டி போரெல்லி, ஷ்லம்பெர்கர், அல்லது டி'அவெனலாக இருக்க முடியாது. ஆனால் அப்படி இருந்தால், அது எம். பியர் லோட்டி அல்லது எட்மண்ட் ரோஸ்டாண்டாக இருக்கும். நேற்று இரவு டூடோவில்ஸ் இல்லத்தில்—அங்கே, தற்செயலாக, அவர் தனது மரகத மகுடத்திலும், நீண்ட பின்னழகு கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான இளஞ்சிவப்பு கவுனிலும் மிகவும் கம்பீரமாகத் தோற்றமளித்தார்—அவருடைய ஒருபுறம் எம். டெஷானலும், மறுபுறம் ஜெர்மானியத் தூதரும் இருந்தனர்; சீனா விஷயத்தில் அவர் அவர்களுக்கு எதிராகத் தனது கருத்தை உறுதியாக முன்வைத்துக் கொண்டிருந்தார், அதே சமயம், மரியாதைக்குரிய தூரத்தைக் கடைப்பிடித்து, என்ன பேசப்படுகிறது என்பதைக் கேட்க முடியாத பொது மக்கள், போர் மூளப் போகிறதா என்று வியந்தனர். அவர் உண்மையிலேயே அரசவை நடத்தும் ஒரு ராணியைப் போலவே காட்சியளித்தார்."

திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் வரைவதைப் பார்ப்பதற்காக அனைவரும் அவரை நெருங்கி வந்திருந்தனர்.

"அந்தப் பூக்கள் உண்மையிலேயே ஒரு தெய்வீக இளஞ்சிவப்பு," என்றார் லெக்ராண்டின்; "நான் சொல்வது, இளஞ்சிவப்பு வானத்தின் நிறம். ஏனெனில், வானம்-நீலம் என்று ஒன்று இருப்பது போலவே, வானம்-இளஞ்சிவப்பு என்றும் ஒன்று உண்டு." "ஆனால்," மார்குயிஸ் மட்டும் கேட்கும்படி பார்த்துக்கொண்டு அவர் முணுமுணுத்தார், "நீங்கள் வரைந்த நகலின் பட்டு போன்ற மென்மையும், அந்தத் துடிப்பான கருஞ்சிவப்பு நிறமும் தான் எனக்கு இன்னும் பிடித்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். ஆ! நீங்கள் பிசானெல்லோவையும் வான் ஹுய்சும்—மற்றும் அவர்களின் நுணுக்கமான, உயிரற்ற தாவரவியல் ஆய்வுகளையும்—மிகவும் பின்தள்ளிவிட்டீர்கள்."

ஒரு கலைஞர், எவ்வளவு அடக்கமாக இருந்தாலும், தன் போட்டியாளர்களை விடத் தான் மேலானவராகக் கருதப்படுவதை எப்போதும் விரும்புவார்; அவர்களுக்கு நீதி செய்ய மட்டுமே விரும்புவார்.

"அவர்கள் உங்கள் மீது அப்படி ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்குக் காரணம், நாம் இப்போது அறியாத ஒரு காலத்தின் பூக்களை அவர்கள் வரைந்தார்கள்; ஆயினும், அவர்கள் அளவற்ற திறமையைக் கொண்டிருந்தார்கள்."

"ஆ! 'அந்தக் காலத்தின் பூக்கள்'—எவ்வளவு புத்திசாலித்தனம்," என்று லெக்ராண்டின் வியந்து கூறினார்.

"நீங்கள் உண்மையிலேயே அழகான செர்ரி மலர்களை... அல்லது மே மாத ரோஜாக்களை வரைகிறீர்கள்," என்றார் ஃப்ரொண்டேயின் வரலாற்றாசிரியர்—குறிப்பிட்ட மலரைக் குறிப்பிடுவதில் சற்றுத் தயங்கினாலும், தொப்பிகளுடனான அந்தச் சம்பவத்தை அவர் மறக்கத் தொடங்கியிருந்ததால் நம்பிக்கையுடன் பேசினார்.

"இல்லை, அவை ஆப்பிள் மலர்கள்," என்றார் குவர்மாண்டஸின் டச்சஸ், தன் அத்தையிடம்.

"ஆ! நீங்கள் ஒரு உண்மையான கிராமத்துப் பெண் என்று தெரிகிறது; என்னைப் போலவே, பூக்களை எப்படி வேறுபடுத்தி அறிவது என்று உங்களுக்கும் தெரியும்."
“ஆ! ஆம், அது உண்மைதான்! ஆனால் ஆப்பிள் மரப் பூக்கள் பூக்கும் பருவம் எப்போதோ முடிந்துவிட்டதாக நான் நினைத்தேன்,” என்று 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) கால வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒருவிதச் சமாளிப்புடன் கூறினார்.

“அப்படியில்லை, அதற்கு நேர்மாறானதுதான் உண்மை; அவை இன்னும் பூக்கவில்லை—இன்னும் இரண்டு வாரங்களோ அல்லது மூன்று வாரங்களோ ஆகலாம்,” என்று ஆவணக் காப்பாளர் கூறினார்; மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) தோட்டங்களை நிர்வகிப்பதில் ஓரளவு ஈடுபட்டிருந்ததால், அவருக்கு கிராமப்புற விஷயங்களில் நல்ல பரிச்சயம் இருந்தது.

“ஆம், அதுவும் பாரிஸைச் சுற்றியுள்ள பகுதிக்குத்தான் பொருந்தும், அங்கு அவை மிக முன்கூட்டியே பூத்துவிடும். உதாரணமாக நார்மண்டியில்—அதாவது அவருடைய தந்தையின் இடத்தில்,” என்று அவர் டியூக் டி ஷாட்டெல்லரோவை (Duc de Châtellerault) சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார், “கடலோரத்தில் ஜப்பானியத் திரைச்சீலை போலத் தோற்றமளிக்கும் அற்புதமான ஆப்பிள் மரங்கள் அங்கு உள்ளன; ஆனால் அவை மே 20-ஆம் தேதிக்குப் பிறகுதான் இளஞ்சிவப்பு நிறமாக மாறும்.”

“நான் அவற்றை ஒருபோதும் பார்ப்பதில்லை,” என்று இளம் டியூக் கூறினார், “ஏனென்றால் அவை எனக்கு 'ஹே ஃபீவர்' (hay fever) எனப்படும் ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்துகின்றன—அது ஒரு அருமையான விஷயம்!”

“'ஹே ஃபீவர்'—அதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை,” என்று வரலாற்று ஆய்வாளர் கூறினார்.

“அது இப்போது நாகரிகமான ஒரு நோய்,” என்று ஆவணக் காப்பாளர் கூறினார்.

“அது சூழ்நிலையைப் பொறுத்தது; ஆப்பிள் விளைச்சல் நன்றாக இருக்கும் ஆண்டுகளில் அது உங்களைப் பாதிக்காமலும் இருக்கலாம். அந்தப் பழைய நார்மன் பழமொழி உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா: 'ஆப்பிள்கள் விளையும் ஆண்டில்...'” என்று திரு. டி'ஆர்ஜென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) கூறினார்; அவர் முழுமையான பிரெஞ்சுக்காரர் அல்ல என்றாலும், பாரிஸ் நகரத்துக்காரரைப் போல நடந்துகொள்ள முயன்றார்.

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான்,” என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் தனது மருமகளிடம் பதிலளித்தார்; “அவை தெற்குப் பகுதியிலிருந்து வந்த ஆப்பிள் மரங்கள். ஒரு பூக்கடைக்காரர் அந்தச் கிளைகளை எனக்கு அனுப்பி, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பூக்கடைக்காரர் ஒருவர் எனக்கு ஆப்பிள் மரக் கிளைகளை அனுப்பியது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா, திரு. வாலனெரெஸ் (Monsieur Vallenères)?” என்று அவர் ஆவணக் காப்பாளரை நோக்கித் திரும்பிக் கேட்டார். “நான் வயதான பெண்மணியாக இருந்தாலும், எனக்கு ஆட்கள் தெரியும்—எனக்குச் சில நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்,” என்று அவர் புன்னகைத்தவாறு மேலும் கூறினார்—பொதுவாக இது அவரது எளிமையின் வெளிப்பாடு என்று கருதப்பட்டது; ஆனால் எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை; மிக உயர்ந்த தொடர்புகள் இருந்தும், ஒரு பூக்கடைக்காரரின் நட்பில் பெருமை கொள்வதில் ஒருவிதமான சுவாரஸ்யத்தை அவர் கண்டதாகவே எனக்குத் தோன்றியது.

மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் வரைந்துகொண்டிருந்த பூக்களைத் தானும் வந்து ரசிப்பதற்காகப் பிளாக் (Bloch) எழுந்து வந்தார். "இருப்பினும் மார்க்கிஸ்," என்று கூறியவாறே அந்த வரலாற்றாசிரியர் தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தார், "பிரான்சின் வரலாற்றில் பலமுறை ரத்தக் கறையை ஏற்படுத்திய அந்தப் புரட்சிகளில் ஏதேனும் ஒன்று மீண்டும் நிகழ்ந்தால் கூட—கடவுளே, இது போன்ற காலங்களில் எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அறையில் ஏதேனும் 'நாசவேலை செய்யும் சக்திகள்' உள்ளனவா என்று பார்ப்பது போல் எச்சரிக்கையுடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார் (அங்கு அப்படி யாரும் இல்லை என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தாலும்). "ஆனால் உங்களைப் போன்ற திறமையும், ஐந்து மொழிகளைக் கையாளும் ஆற்றலும் கொண்ட நீங்கள், எந்தச் சூழலிலும் நிச்சயம் பிழைத்துக்கொள்வீர்கள்." 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) காலத்து வரலாற்றை எழுதிய அந்த அறிஞர், தனது தூக்கமின்மையை மறந்து சற்று நிம்மதியாக உணர்ந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால், கடந்த ஆறு நாட்களாகத் தான் தூங்கவே இல்லை என்பது திடீரென அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது; மனதிலிருந்து உருவான ஒரு கடும் சோர்வு அவரது கால்களைப் பிடித்து இழுத்தது, தோள்களைச் சரியச் செய்தது; அவரது துயரம் தோய்ந்த முகம் ஒரு முதியவரின் முகத்தைப் போல வாடியது.

பிளாக் (Bloch) தனது பாராட்டுணர்வை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ஏதோ சைகை செய்ய முயன்றான்; ஆனால் அவனது முழங்கை தற்செயலாக மோதியதில், கிளை வைக்கப்பட்டிருந்த பூந்தொட்டி கவிழ்ந்து, அதிலிருந்த தண்ணீர் முழுவதும் கம்பளத்தின் மீது கொட்டியது.

"உங்களுக்கு உண்மையிலேயே மந்திர விரல்கள் இருக்கின்றன," என்று வரலாற்றாசிரியர் மார்க்கிஸை நோக்கிக் கூறினார்; அந்த நேரத்தில் அவர் எனக்கு முதுகைக் காட்டியபடி இருந்ததால், பிளாக்கின் அந்தத் தடுமாற்றத்தைக் கவனிக்கவில்லை.

ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் தனக்காகவே சொல்லப்பட்டதாக நினைத்துக்கொண்ட பிளாக், தனது தர்மசங்கடத்தை மறைக்க ஒருவிதத் துணிச்சலான பாவனையுடன் இப்படிச் சொன்னான்:

"அதனால் ஒன்றும் தவறில்லை, ஏனென்றால் நான் நனையவில்லை." மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) மணியை அடித்தார்; ஒரு பணியாள் வந்து கம்பளத்தைத் துடைத்து, உடைந்த கண்ணாடியை அகற்றினான். அவர் அந்த இரு இளைஞர்களையும், அத்துடன் டச்சஸ் டி கெர்மான்டஸையும் (Duchesse de Guermantes) தனது மதிய நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்தார்; மேலும் கெர்மான்டஸிடம் இவ்வாறு அறிவுறுத்தினார்:

"எனக்கு உதவ ஜிசெல் (Gisèle) மற்றும் பெர்த் (Berthe) ஆகியோரை [ஆபர்ஜான் மற்றும் போர்டெஃபின் டச்சஸ்கள்] இரண்டு மணிக்குச் சற்று முன்னதாகவே இங்கே வருமாறு சொல்ல மறக்காதீர்கள்"—பழத் தட்டுகளை அலங்கரிக்கக் கூடுதல் பணியாளர்களைச் சீக்கிரம் வருமாறு சொல்வது போலவே அவர் அதைக் கூறினார்.

வரலாற்றாசிரியர், கோட்டார்ட் (Cottard), பிளாக் அல்லது என்னிடம் அவர் காட்டிய அந்த இனிமையான தன்மையை, தனது உயர்குடி உறவினர்களிடமோ அல்லது திரு. டி நார்போயிஸிடமோ (M. de Norpois) அவர் காட்டவில்லை; சொல்லப்போனால், எங்கள் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் விஷயங்களாக அமைவதைத் தவிர, அவர்கள் மீது அவருக்கு எந்தவிதமான ஈடுபாடும் இருப்பது போல் தெரியவில்லை. உண்மை என்னவென்றால், அவள் மக்களுக்கு வெறும் சமூகத்தில் ஓரளவு புத்திசாலியான ஒரு பெண்மணி மட்டுமல்ல, மாறாக அவர்களின் தந்தை அல்லது மாமாவின் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய—மற்றும் கவனமாகக் கையாளப்படும்—சகோதரியாகவும் இருந்தாள்; எனவே அவர்களிடம் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவர்களைக் கவர முயற்சிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை; அவளுடைய நிலையின் பலம் மற்றும் பலவீனங்கள் குறித்து அவர்களை ஏமாற்ற முடியாது, மேலும் அவளுடைய வரலாற்றையும்—அவள் தோன்றிய புகழ்பெற்ற பரம்பரையையும்—அவர்கள் வேறு யாரையும் விட நன்கு அறிந்திருந்தனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் அவளுக்கு மேலும் வளர இயலாத ஒரு செத்த எச்சத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; அவர்கள் தங்கள் புதிய நண்பர்களை அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்தவோ அல்லது தங்கள் இன்பங்களை அவளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவோ மாட்டார்கள். அவள் தனது *நினைவுக் குறிப்புகளில்* பின்னர் செய்யப்போவதைப் போலவே, மாலை ஐந்து மணி வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் அவர்களின் இருப்பை—அல்லது அவர்களைப் பற்றிப் பேசும் வாய்ப்பை—தவிர வேறு எதையும் அவர்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்க முடியாது; அந்தச் சந்திப்பு, ஒரு சிறிய வட்டத்தின் முன் உரக்க வாசிக்கப்படும் முதல் வாசிப்பு போன்ற ஒரு ஒத்திகை மட்டுமே. மேலும், அவளுடைய உயர்குடி உறவினர்கள் அனைவரும் அவளுக்கு ஆர்வம் ஊட்டவும், பிரமிக்க வைக்கவும், வசீகரிக்கவும் உதவிய அந்த வட்டாரம்—கோட்டார்டுகள், ப்ளோக்குகள், புகழ்பெற்ற நாடக ஆசிரியர்கள், மற்றும் பலதரப்பட்ட ஃப்ராண்டே வரலாற்றாசிரியர்கள் அடங்கிய அந்த வட்டாரம்—சரியாக அந்த வட்டத்தில்தான் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸைப் பொறுத்தவரை......அவளைச் சந்திக்க வராத அந்த உயர்குடி வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்—இயக்கம், புதுமை, கேளிக்கை மற்றும் துடிப்பான வாழ்க்கையின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தனர்; அவர்களிடமிருந்து அவளுக்குச் சமூக ரீதியான நன்மைகள் கிடைக்கக்கூடும் (அதாவது, 'டுச்செஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duchesse de Guermantes) அம்மையாரைச் சந்திக்க வைப்பது போன்ற—அவர்களுடன் நெருக்கமான நட்பு இல்லாவிட்டாலும்—அவ்வப்போது செய்யப்படும் உபகாரங்களால் கிடைக்கும் நன்மைகள்): உதாரணமாக, அவளைக் கவர்ந்த படைப்புகளை உருவாக்கிய குறிப்பிடத்தக்க மனிதர்களுடனான விருந்துகள், அல்லது அந்த எழுத்தாளரே அவளது வீட்டில் நிகழ்த்திக் காட்டும் ஒரு நகைச்சுவை ஓபரா அல்லது பாண்டோமைம் (ஊமை நாடகம்) போன்ற நிகழ்ச்சிகள், அல்லது அரிய வகை நிகழ்ச்சிகளுக்கான சிறப்பு இருக்கைகள் போன்றவை. பிளாக் (Bloch) அங்கிருந்து கிளம்ப எழுந்தான். பூ ஜாடி கவிழ்ந்த அந்தச் சம்பவம் பெரிய விஷயமல்ல என்று அவன் சத்தமாகச் சொல்லியிருந்தாலும், அவனது உதட்டிற்குள் முணுமுணுத்த வார்த்தைகள் வேறாக இருந்தன—அவனது மனதிற்குள் ஓடிய எண்ணங்களோ இன்னும் வேறாக இருந்தன: "விருந்தினர்கள் நனைந்துபோகும் அல்லது காயமடையும் அபாயம் இல்லாமல் ஒரு பூ ஜாடியை வைக்கும் அளவுக்குப் பயிற்சி பெற்ற வேலையாட்கள் இல்லாதபோது, ​​அத்தகைய ஆடம்பரமான ஏற்பாடுகளைச் செய்யக்கூடாது," என்று அவன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான். ஒரு தவறு செய்துவிட்டால்—அது தனக்குள்ளேயே ஒப்புக்கொள்ளாத தவறாக இருந்தாலும் சரி—அதைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாத, உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய மற்றும் பதற்றமடையக்கூடிய சுபாவம் கொண்டவர்களில் அவனும் ஒருவன்; அத்தகைய தவறு அவனது அந்த நாள் முழுவதையும் பாழாக்கிவிடும். கடும் கோபத்தில், இருண்ட எண்ணங்கள் அவனை ஆட்கொள்ள, அவன் சமூகத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விலகிச் செல்ல விரும்பினான். அது அவனது கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் ஒரு சிறிய மாற்றம் தேவைப்பட்ட தருணம். அதிர்ஷ்டவசமாக, அடுத்த கணமே 'மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis) அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார். தனது நண்பர்களின் கருத்துகள் மற்றும் யூதர்களுக்கு எதிரான மனப்பான்மை அதிகரிப்பது பற்றிய விழிப்புணர்வினாலோ அல்லது வெறும் கவனக்குறைவினாலோ, அவர் அங்கிருந்தவர்களுடன் அவனை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கவில்லை. ஆனால், உயர்குடி சமூகத்தின் நடைமுறைகள் தெரியாத பிளாக், அங்கிருந்து கிளம்பும்போது அங்கிருந்தவர்களைக் கவனித்து மரியாதை செலுத்த வேண்டும் என்று கருதினான்; கண்ணியத்தின் காரணமாக அதைச் செய்தானே தவிர, அதில் எந்தவிதமான அன்பும் இல்லை; அவன் தனது தாடியுள்ள தாடையை விறைப்பான காலருக்குள் (collar) புதைத்தவாறு தலையைத் திரும்பத் திரும்ப அசைத்து வணங்கினான்; அதே சமயம், தனது கண்ணாடியின் (monocle) வழியாக ஒவ்வொருவரையும் ஒருவிதமான குளிர்ந்த, அதிருப்தியான பார்வையுடன் பார்த்தான். ஆனால் 'மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ்' அவனைத் தடுத்தார்; தனது வீட்டில் நடைபெறவுள்ள அந்தச் சிறிய நிகழ்ச்சி குறித்து அவனிடம் பேச வேண்டியிருந்தது; மேலும், 'திரு. டி நார்போயிஸ்' (M. de Norpois) - அவர் வராதது அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது - ஆகியோரைச் சந்தித்த திருப்தி இல்லாமல் அவன் கிளம்பிச் செல்வதை அவள் விரும்பவில்லை. உண்மையில் இந்த அறிமுகம் தேவையற்றதாகவே இருந்தது; ஏனெனில், ஐரோப்பாவின் உயர்குடியினர் கூடும் மார்க்கிஸின் (Marquise) வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றில், தாங்கள் புகழடைவதற்காக இலவசமாகப் பாடி மகிழ்விக்க, தான் குறிப்பிட்டிருந்த அந்த இரு கலைஞர்களையும் வரவழைக்கப் பிளாக் (Bloch) ஏற்கனவே முடிவெடுத்திருந்தார். அதுமட்டுமின்றி, "தூய கண்களைக் கொண்ட, ஹேரா (Hera) தேவதையைப் போல அழகான" ஒரு சோக நாடக நடிகையையும் அவர் பரிந்துரைத்திருந்தார்; அந்த நடிகை கவித்துவமான உரைநடையை, கலைநயமிக்க அழகியல் உணர்வுடன் வாசிப்பார். ஆனால் அந்தப் பெண்ணின் பெயரைக் கேட்டதும் மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அதை மறுத்துவிட்டார்; ஏனெனில் அப்பெண் செயின்ட்-லூவின் (Saint-Loup) தோழியாக இருந்தார்.

"இன்னும் ஒரு நல்ல செய்தி என்னிடம் உள்ளது," என்று அவர் என் காதில் கிசுகிசுத்தார்; "அந்த உறவு முடிவுக்கு வரும் நிலையில் இருப்பதாகவும், அவர்கள் விரைவில் பிரிந்துவிடுவார்கள் என்றும் நான் நம்புகிறேன்—இந்த விவகாரத்தில் மிக மோசமான பங்காற்றிய ஒரு அதிகாரி குறுக்கிட்டிருந்த போதிலும்," என்று அவர் மேலும் கூறினார். (ஏனெனில், ராபர்ட்டின் குடும்பத்தினர் திரு. டி போரோடினோ (M. de Borodino) மீது கடும் கோபம் கொண்டிருந்தனர்; முடிதிருத்துபவரின் தூண்டுதலால் புரூஜஸ் (Bruges) நகருக்குச் செல்ல ராபர்ட்டுக்கு விடுப்பு அளித்தவர் அவரே; மேலும், ஒரு இழிவான உறவுக்கு அவர் உடந்தையாக இருந்ததாக அவர்கள் அவர் மீது குற்றம் சாட்டினர்.) "அவர் மிகவும் மோசமான மனிதர்," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் என்னிடம் கூறினார்; மிகவும் ஒழுக்கக்கேடான கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரிடமும் காணப்படக்கூடிய அந்த 'நேர்மையான' தொனியில் அவர் பேசினார். "மிகவும், மிகவும் மோசமான மனிதர்," என்று அவர் மீண்டும் கூறினார்; 'வெரி' (very) என்ற வார்த்தையை அழுத்தமாகவும் நீட்டியும் உச்சரித்தார். எல்லாவிதமான ஒழுக்கக்கேடான கேளிக்கைகளிலும் அவர் பங்கேற்பவர் என்பதில் அவருக்கு இருந்த உறுதியான நம்பிக்கையை அதிலிருந்து உணர முடிந்தது. ஆயினும், கண்ணியம் என்பது அந்த மார்க்கிஸின் இயல்பான குணமாக இருந்ததால், அந்த மோசமான கேப்டன் மீது அவர் வீசிய கடுமையான, புருவம் சுளித்த பார்வை—"பிரின்ஸ் டி போரோடினோ" (Prince de Borodino) என்ற பெயரை ஏளனமான அழுத்தத்துடன் உச்சரித்தார், பேரரசு (Empire) மீது எந்த மதிப்பும் இல்லாத ஒரு பெண்ணைப் போல—மெல்ல மெல்ல என் மீதான ஒரு கனிவான புன்னகையாக மாறியது; அதோடு, எங்களுக்கிடையே ஒருவித ரகசியப் புரிதல் இருப்பதை உணர்த்தும் வகையில் ஒரு இயந்திரத்தனமான கண் சிமிட்டலும் இருந்தது. "எனக்கு செயின்ட்-லூ-என்-பிரே (Saint-Loup-en-Bray) மீது மிகுந்த விருப்பம் உண்டு," என்று பிளாக் கூறினார், "அவன் ஒரு 'மோசமான நாய்' (bad dog) போல நடந்துகொண்டாலும் சரி; ஏனெனில் அவன் மிகச் சிறந்த உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்டவன். எனக்கு அவன் மீது விருப்பமில்லை—ஆனால் மிகச் சிறந்த உயர்குடிப் பின்னணி கொண்டவர்கள் மீது விருப்பம் உண்டு; அது மிகவும் அரிதான ஒன்று," என்று அவர் தொடர்ந்து பேசினார்—தனக்கே நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் இல்லாததால், தன் வார்த்தைகள் எவ்வளவு தூரம் மற்றவர்களைப் புண்படுத்துகின்றன என்பதை அவர் அறியாமலேயே அவ்வாறு கூறினார். “அவரது மிகச்சிறந்த நற்பண்புகளுக்கு ஒரு சிறந்த உதாரணத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒருமுறை, ஓட்ஸ் மற்றும் பார்லி உணவை உண்டு வலிமையுடன் திகழ்ந்த—சவுக்கு வீசும் அவசியமே இல்லாத—இரண்டு குதிரைகளுக்கு அவரே நேர்த்தியாகக் கடிவாளங்களை மாட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒரு இளைஞருடன் அவரை நான் சந்தித்தேன். அவர் எங்களை ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகப்படுத்தினார்; ஆனால் அந்த இளைஞரின் பெயர் எனக்கு நினைவில் நிற்கவில்லை—ஏனெனில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் நபர்களின் பெயர்கள் வழக்கமாக நம் காதில் விழுவதே இல்லை,” என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்; ஏனெனில் இது அவரது தந்தையின் வழக்கமான நகைச்சுவைகளில் ஒன்றாகும். “செயின்ட்-லூப்-என்-பிரே (Saint-Loup-en-Bray) சற்றும் சலனமடையவில்லை; அந்த இளைஞரை முன்னிட்டு அவர் எந்தவித ஆரவாரமும் செய்யவில்லை, அதே சமயம் எந்தவிதமான சங்கடத்தையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. ஆனால், தற்செயலாக, சில நாட்களுக்குப் பிறகுதான் அந்த இளைஞர் சர் ரூஃபஸ் இஸ்ரேலின் (Sir Rufus Israel) மகன் என்பது எனக்குத் தெரியவந்தது!”

இக்கதையின் முடிவு அதன் தொடக்கத்தைப் போல அதிர்ச்சியூட்டுவதாகத் தோன்றவில்லை; ஏனெனில் அங்கிருந்தவர்களுக்கு அது புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்றாகவே இருந்தது. உண்மையில், பிளாக் (Bloch) மற்றும் அவரது தந்தையின் பார்வையில், செயின்ட்-லூப் அஞ்சி நடுங்க வேண்டிய ஒரு அரச அந்தஸ்து கொண்ட நபராகத் தெரிந்த சர் ரூஃபஸ் இஸ்ரேல், கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) வட்டாரத்தினரின் பார்வையில்......சமூகத்தால் ஏதோ சகித்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு புதிய வரவு, ஒரு அந்நியன்—அவருடனான நட்பு பெருமைக்குரிய ஒன்றல்ல; சொல்லப்போனால், அது ஒரு அவப்பெயரைத் தரக்கூடியது!

"இதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டேன்," என்று பிளாக் கூறினார், "சர் ரூஃபஸ் இஸ்ரேலின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முகவரிடமிருந்து—அவர் என் தந்தையின் நண்பர் மற்றும் உண்மையிலேயே ஒரு அசாதாரணமான மனிதர். ஆ! மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஆளுமை அவர்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அந்தத் தீவிரமான ஆற்றலுடனும் உற்சாகத்துடனும் அவர் இதைக் கூறினார்—பொதுவாகத் தாங்களாகவே உருவாக்கிக்கொள்ளாத கருத்துகளைப் பற்றிப் பேசும்போதுதான் அத்தகைய தொனி வெளிப்படும்.

திரு. டி நார்போயிஸைச் (M. de Norpois) சந்திக்கும் வாய்ப்பை நினைத்து பிளாக் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தார்.

"டிரைஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus affair) குறித்து அவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்து உண்மைகளை அறிய நான் விரும்பியிருப்பேன்," என்று அவர் கூறினார். "அது எனக்கு அதிகம் பரிச்சயமில்லாத ஒரு மனநிலையைச் சார்ந்த விஷயம்; அத்தகைய ஒரு சிறந்த தூதரை நேர்காணல் செய்வது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்கும்"—தூதரை விடத் தன்னைத் தாழ்வானவராகக் காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகவே அவர் இதை ஒரு கிண்டலான தொனியில் கூறினார்.

"சொல்லுங்கள்," என்று குரலைக் குறைத்தபடி பிளாக் தொடர்ந்தார், "செயின்ட்-லூவிடம் (Saint-Loup) எவ்வளவு சொத்து இருக்கிறது? உங்களுக்குப் புரியும், அந்தப் பணத்தைப் பற்றி எனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை—அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுபவன் அல்ல நான்—ஆனால் பால்சாக் (Balzac) பாணியிலான ஒரு கண்ணோட்டத்தில் எனக்கு அதில் ஆர்வம் இருக்கிறது, புரிகிறதா? மேலும், அந்தப் பணம் எதில் முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ளது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா—அவரிடம் பிரெஞ்சுப் பத்திரங்கள் உள்ளனவா, வெளிநாட்டுப் பத்திரங்களா அல்லது நிலமா?"

என்னால் அவருக்கு எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. தனது தாழ்ந்த குரலிலான பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, பிளாக் சத்தமாக ஜன்னல்களைத் திறக்க அனுமதி கேட்டார்; பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமலே அவற்றை நோக்கி நடந்தார். தனக்குச் சளி பிடித்திருப்பதால் ஜன்னல்களைத் திறக்க முடியாது என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) கூறினார். "ஓ! அதனால் உங்களுக்குத் தீமை ஏற்படும் என்றால்..." என்று ஏமாற்றத்துடன் பதிலளித்தார் பிளாக். "ஆனால், இங்கே வெப்பமாக இருக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்!" என்று சிரித்தபடியே, மேடம் டி வில்பாரிசிஸுக்கு எதிராகத் தனக்கு ஆதரவு தேடும் வகையில் அறையைச் சுற்றி ஒரு பார்வையை வீசினார். அந்த உயர்குடி மக்களிடையே அவருக்கு அத்தகைய ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. யாரையாவது தவறான பாதைக்கு இழுத்துச் செல்லலாம் என்ற வீண் முயற்சியில் பிரகாசித்திருந்த அவரது கண்கள், இப்போது சோர்வுடன் மீண்டும் தங்கள் தீவிரமான பாவனையை அடைந்தன. தோல்வியை ஒப்புக்கொண்ட அவர் இவ்வாறு அறிவித்தார்: "குறைந்தது இருபத்திரண்டேகால் டிகிரி வெப்பம் இருக்கிறது! இதில் எனக்கு ஆச்சரியமில்லை. நான் கிட்டத்தட்ட வியர்வையில் குளித்துவிட்டேன். புத்திசாலியான அன்டெனோரைப் (ஆல்ஃபியஸ் நதியின் மகன்) போல, மெருகூட்டப்பட்ட தொட்டியில் இறங்கி நறுமண எண்ணெய் பூசிக்கொள்வதற்கு முன், என் பூர்வீக நதிநீரில் மூழ்கி வியர்வையை அகற்றும் திறன் எனக்கு இல்லையே." பின்னர், ஒருவரின் சொந்த நலனுக்கு உதவும் மருத்துவக் கோட்பாடுகளை மற்றவர்களுக்காக விவரிக்கும் அந்தப் பொதுவான உந்துதலால் தூண்டப்பட்டு, அவர் மேலும் கூறினார்: "அது உங்களுக்கு நல்லது என்று நீங்கள் நம்பினால், சரி! நான் அதற்கு நேர்மாறாக நம்புகிறேன். அதுதான் உங்களுக்குச் சளி பிடிப்பதற்குக் காரணமாக அமைகிறது."

அவர் இதை உரக்கச் சொன்னது குறித்து மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் வருந்தினார்; ஆனால், தேசியவாதக் கருத்துக்களால் அவளைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த அந்த ஆவணக் காப்பாளர், இதைக் கேட்க முடியாத அளவுக்குத் தொலைவில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டதும் அவள் அதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. ஆனால், தனது மோசமான வளர்ப்பின் தாக்கத்தால் (அது ஏற்கனவே அந்தச் சூழலைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனை அவனிடமிருந்து மறைத்திருந்தது) பிளாக் அவளிடம் கேட்டதைக் கேட்டு அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள். தன் தந்தையின் நகைச்சுவையைச் சிரித்துக்கொண்டே அவன் கேட்டான்: "ருஷ்ய-ஜப்பானியப் போர் ஏன் ருஷ்யாவின் வெற்றியிலும் ஜப்பானின் தோல்வியிலும் முடிய வேண்டும் என்பதற்கான மறுக்க முடியாத காரணங்களை விளக்கும் ஒரு அறிவார்ந்த ஆய்வுக் கட்டுரையை நான் அவரிடமிருந்து படித்ததில்லையா? அவருக்கு இப்போது கொஞ்சம் முதுமைத் தளர்ச்சி வந்துவிட்டதா என்ன? ரோலர் ஸ்கேட்களில் சறுக்கிச் செல்வது போல, நாற்காலியில் அமர்வதற்கு முன் அதைச் சரியாகக் குறிபார்த்துச் சறுக்கிச் சென்று அமர்ந்த ஒருவரை நான் பார்த்தேனே, அது அவர்தானே?"

"நிச்சயமாக இல்லை! ஒரு நிமிடம் இருங்கள்," என்று மார்க்கிஸ் (Marquise) மேலும் கூறினார்; "அவர் என்ன செய்வார் என்று சொல்ல முடியாது." அவர் மணியை அடித்தார்; வேலைக்காரன் உள்ளே வந்தபோது—தனது பழைய நண்பர் தனது வீட்டில்தான் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார் என்பதை மறைக்காமல், சொல்லப்போனால் அதை வெளிப்படுத்துவதில் பெருமை கொண்டவராக—அவர் கூறினார்:

"போய் திரு. டி நார்போயிஸை (M. de Norpois) இங்கே வரச் சொல்லுங்கள்; அவர் என் அறையில் ஆவணங்களை வரிசைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இருபது நிமிடங்களில் வருவதாகச் சொன்னார், ஆனால் நான் ஒன்றே முக்கால் மணி நேரமாகக்காத்திருக்கிறேன். அவர் உங்களிடம் ட்ரைஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus affair) குறித்தோ அல்லது நீங்கள் விரும்பும் வேறு எதைப் பற்றியோ பேசுவார்," என்று பிளாக்கிடம் சற்று எரிச்சலான தொனியில் அவர் கூறினார்; "தற்போது நடப்பவை அவருக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை." திரு. டி நார்போய்ஸ் (M. de Norpois) அப்போதைய அரசாங்கத்துடன் இணக்கமற்ற நிலையில் இருந்தார்; ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணுக்குரிய இறுமாப்புடன் கூடிய ஒதுக்குப்புறமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த மேடம் டி வில்பாரிசிஸை (Mme de Villeparisis) அரசு அதிகாரிகளுடன் நேரில் சந்திக்க வைக்கும் துணிச்சல் அவருக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை—அவர் பேண வேண்டிய தொடர்புகளிலிருந்து விலகி, உயர்ந்த அந்தஸ்துடன் அவர் திகழ்ந்தார்—இருப்பினும், நிகழ்வுகள் குறித்த தகவல்களை அவர் அவரிடம் தொடர்ந்து தெரிவித்து வந்தார். அதேபோல, அந்த ஆட்சியின் அரசியல்வாதிகளும் திரு. டி நார்போய்ஸிடம் மேடம் டி வில்பாரிசிஸை அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு கேட்கத் துணிந்ததில்லை. ஆயினும், தீவிர நெருக்கடிகளின்போது உதவி தேவைப்பட்டபோது அவர்களில் பலர் அவரது கிராமப்புற இல்லத்திற்குச் சென்று அவரை நாடியதுண்டு. அந்த முகவரி பலருக்கும் தெரிந்திருந்தது; அவர்கள் அந்த மாளிகைக்குச் செல்வார்கள். மாளிகையின் எஜமானியம்மாளை அவர்கள் நேரில் காணமாட்டார்கள்; ஆனால் இரவு உணவின்போது அவர் இப்படிச் சொல்வார்: "ஐயா, இன்று உங்களுக்குச் சில சங்கடங்கள் இருந்தன என்று எனக்குத் தெரியும். நிலைமை இப்போது பரவாயில்லையா?"

"உங்களுக்கு அவசரமான வேலை ஏதும் இல்லையே?" என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் ப்ளாக்கிடம் (Bloch) கேட்டார்.

"இல்லை, இல்லை; உடல்நிலை சரியில்லாததால் நான் கிளம்பலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்—பித்தப்பை சிகிச்சைக்காக விச்சி (Vichy) நகருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றுகூடப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்," என்று அவர் ஒருவிதக் கேலியான, நையாண்டித் தொனியுடன் கூறினார்.

"ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே—என் கொள்ளுப் பேரன் ஷாட்டெல்லரோ (Châtellerault) அங்கு செல்லவிருக்கிறான்; நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து செல்ல ஏற்பாடு செய்துகொள்ளலாமே. அது...""...அவர் இன்னும் இங்கேயேதான் இருக்கிறார் என்பது தெரியுமா? அவர் ஒரு நல்ல மனிதர்," என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் கூறினார்—தனக்குத் தெரிந்த இருவர் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகம் செய்துகொள்வதில் எந்தத் தடையும் இருக்க முடியாது என்று அவர் உண்மையாகவே நினைத்திருக்கலாம்.

"ஓ! அவருக்கு அது பிடிக்குமா என்று தெரியவில்லை; எனக்கு அவரை அவ்வளவாகத் தெரியாது... அவர் அங்கே, சற்றுத் தொலைவில் இருக்கிறார்," என்று பிளாக் தடுமாற்றத்துடனும் அதே சமயம் மகிழ்ச்சியுடனும் கூறினான்.

திரு. டி நார்போயிக்கிற்காகத் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பணியை அந்தப் பணியாள் முழுமையாகச் செய்து முடிக்கவில்லை போலும். ஏனெனில், திரு. நார்போயிஸ், தான் இப்போதுதான் வெளியிலிருந்து வந்ததாகவும், விருந்தளிக்கும் அந்தப் பெண்மணியை இன்னும் சந்திக்கவில்லை என்றும் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினார்; எனவே, வரவேற்பறைக்கு வெளியே இருந்த அறையிலிருந்து ஏதோ ஒரு தொப்பியைத் தற்செயலாக எடுத்துக்கொண்டு, மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் கையை மரியாதையுடன் முத்தமிட்டு, நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கும்போது காட்டப்படும் அக்கறையுடன் அவரது உடல்நலம் குறித்து விசாரித்தார். மார்க்கிஸ் டி வில்லபாரிசிஸ் ஏற்கனவே அந்தச் சிறிய நாடகத்தை நம்பமுடியாததாக ஆக்கியிருந்தது அவருக்குத் தெரியாது—எப்படியாயினும், திரு. நார்போயிஸையும் பிளாக்கையும் அடுத்திருந்த வரவேற்பறைக்கு அழைத்துச் சென்றதன் மூலம் அவர் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார். திரு. நார்போயிஸ் என்று தனக்கு இன்னும் தெரியாத அந்த மனிதருக்கு அளிக்கப்பட்ட மரியாதைகளையும், அதற்கு அந்தத் தூதர் அளித்த இறுக்கமான, நேர்த்தியான மற்றும் ஆழமான வணக்கங்களையும் கண்ட பிளாக், அந்தச் சடங்குகளுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாதவனாக உணர்ந்தான்; அந்த மனிதர் ஒருபோதும் தன்னுடன் பேசத் தாழ்ந்து வரமாட்டார் என்ற எண்ணத்தால் எரிச்சலடைந்த அவன், இயல்பாகத் தெரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் என்னிடம், "அந்த முட்டாள் யார்?" என்று கேட்டான். ஒருவேளை, திரு. நார்போயிஸின் வணக்க முறைகள் பிளாக்கின் சிறந்த பண்பான—நவீனச் சூழலுக்குரிய நேரடியான வெளிப்படைத்தன்மைக்கு—முரணாக இருந்ததால், அவன் அவற்றை ஒருவித உண்மையான உணர்வுடனேயே அபத்தமானவையாகக் கருதியிருக்கலாம். எவ்வாறாயினும், பிளாக் தானே அந்த வணக்கங்களுக்கு உரியவனான அந்தத் தருணத்தில், அவை அபத்தமானவையாகத் தோன்றவில்லை—மாறாக அவனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தன. "திரு. தூதர் அவர்களே," என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் கூறினார், "நான் ஒரு கனவானை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறேன்." "திரு. ப்லோக் — மார்க்கிஸ் டி நார்போயிஸ்." திரு. டி நார்போயிஸை அவள் பெரும்பாலும் கரடுமுரடாக நடத்தினாலும், அவரை "திரு. தூதர்" (Monsieur l’Ambassadeur) என்றே அழைக்க அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள். இதற்குக் காரணம் அவளது நற்பண்பு, தூதர் பதவிக்கு அவள் கொண்டிருந்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட மரியாதை (இந்த மரியாதையை அவளுக்குள் விதைத்ததே அந்த மார்க்கிஸ்தான்), மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆணுடன் கடைப்பிடிக்கும் அந்தச் சம்பிரதாயமான, அந்நியத்தன்மை கொண்ட அணுகுமுறை ஆகியவைதான். ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணின் வரவேற்பறையில், மற்ற விருந்தினர்களிடம் அவள் காட்டும் இயல்பான சுதந்திரத்திற்கு முற்றிலும் முரணாக அமையும் இந்த அணுகுமுறை, அந்த ஆணைக் உடனடியாக அவளது காதலனாகவே அடையாளப்படுத்திவிடும்.

திரு. டி நார்போயிஸ் தனது நீல நிறப் பார்வையைத் தன் வெண்மையான தாடிக்குள் புதைத்தவாறே, தனது உயரமான உடலைத் தாழ்த்தி வணங்கினார் — ப்லோக் என்ற பெயர் தனக்கு உணர்த்திய அந்தப் புகழையும் முக்கியத்துவத்தையும் அங்கீகரிப்பது போல — "மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்," என்று முணுமுணுத்தார். அதே வேளையில், அந்தப் புகழ்பெற்ற தூதர் அளவுக்கு அதிகமாகப் பணிவு காட்டுவதாக உணர்ந்தாலும், அதனால் பெருமிதம் கொண்ட அந்த இளைஞர் (ப்லோக்), அவரை உடனே திருத்த முற்பட்டார்: "அப்படியெல்லாம் இல்லை — சொல்லப்போனால், *நான்* தான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்!" ஆயினும், மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் அறிமுகப்படுத்தும் ஒவ்வொரு அந்நியரிடமும் திரு. டி நார்போயிஸ் வழக்கமாகச் செய்யும் இந்தச் சடங்கு, ப்லோக்கைப் பொறுத்தவரை போதுமான உபசரிப்பாக அவளுக்குத் தோன்றவில்லை; எனவே அவள் மேலும் கூறினாள்:

"ஆனால், நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள விரும்பும் எதையும் அவரிடம் கேளுங்கள்; வசதியாக இருந்தால் அவரைத் தனியாக அழைத்துச் செல்லுங்கள் — அவர் உங்களுடன் உரையாடுவதில் மகிழ்ச்சி அடைவார். டிரைஃபஸ் விவகாரம் (Dreyfus Affair) குறித்து நீங்கள் அவரிடம் பேச விரும்பினீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்," என்று அவள் கூறினாள். வரலாற்றாசிரியருக்கு டச்சஸ் டி மான்ட்மோரன்சியின் ஓவியத்தைக் காட்டுவதற்கு முன்போ அல்லது ஒரு கோப்பை தேநீர் வழங்குவதற்கு முன்போ, தனது சம்மதத்தைக் கேட்பதை திரு. டி நார்போயிஸ் விரும்பியிருக்கக்கூடும் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமலே அவள் அப்படிச் சொன்னாள். "அவரிடம் சத்தமாகப் பேசுங்கள்," என்று ப்லோக்கிடம் அவள் கூறினாள்; "அவருக்குக் காது கேட்பது சற்று குறைவு, ஆனால் நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள விரும்பும் எதையும் அவர் சொல்வார் — பிஸ்மார்க் மற்றும் கேவூர் ஆகியோரை அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். அப்படித்தானே ஐயா?" என்று அவள் அழுத்தமாகக் கேட்டாள். "உங்களுக்கு பிஸ்மார்க்கை நன்றாகத் தெரியுமல்லவா?"

"தற்போது கையில் ஏதேனும் புதிய திட்டம் அல்லது பணி உள்ளதா?" எம். டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) என்னுடன் கனிவாகக் கைகுலுக்கியபடியே, ஒருவித புரிதலுணர்வுடன் கூடிய பார்வையுடன் என்னிடம் கேட்டார். சம்பிரதாயத்திற்காக அவர் எடுத்து வந்திருந்த அந்தத் தொப்பியை அவரிடமிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிக்கொள்ள அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்; ஏனெனில், தவறுதலாக அவர் எடுத்துக்கொண்டது என்னுடைய தொப்பிதான் என்பதை நான் அப்போதுதான் உணர்ந்திருந்தேன். "ஒருமுறை நீங்கள் எனக்கு ஒரு படைப்பைக் காட்டினீர்கள்—அது சற்று சிக்கலானதாகவும், மிக நுணுக்கமான விஷயங்களை அளவுக்கு அதிகமாக அலசுவதாகவும் இருந்தது. அதைப் பற்றி என் நேர்மையான கருத்தைச் சொன்னேன்: நீங்கள் எழுதியிருந்த அந்த விஷயம் காகிதத்தில் பதிவு செய்யத் தகுதியற்றது என்றே நான் கருதினேன். இப்போது எங்களுக்காக ஏதாவது தயார் செய்கிறீர்களா? எனக்குச் சரியாக நினைவிருந்தால், பெர்கோட் (Bergotte) மீது உங்களுக்கு மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு." "ஓ! பெர்கோட்டைப் பற்றித் தவறாகப் பேசாதீர்கள்," என்று டச்சஸ் (Duchess) குரலெழுப்பினார். "ஒரு ஓவியராக அவரது திறமையை நான் மறுக்கவில்லை—யாரும் அப்படிச் செய்யத் துணியமாட்டார்கள், டச்சஸ். எம். செர்புலியேவைப் (M. Cherbuliez) போல ஒரு பிரம்மாண்டமான ஓவியத்தை அவரால் உருவாக்க முடியாவிட்டாலும், 'பியூரின்' (burin) எனப்படும் செதுக்கும் கருவி அல்லது 'எச்சிங்' (etching) ஊசியைக் கொண்டு எப்படி வேலை செய்வது என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஆனால், நம் காலம் கலை வடிவங்களை ஒன்றோடொன்று குழப்பிக்கொள்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; ஒரு நாவலாசிரியரின் உண்மையான பணி என்பது, புத்தகத்தின் முகப்பு அல்லது முடிவுப் பக்கங்களுக்கான நுணுக்கமான சித்திர வேலைப்பாடுகளில் கவனம் செலுத்துவதை விட, ஒரு கதைக்களத்தை உருவாக்கி வாசகர்களின் மனதை உயர்த்துவதே ஆகும். ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று நல்ல நண்பர் ஏ.ஜே.-யின் (A. J.) இல்லத்தில் உங்கள் தந்தையைச் சந்திக்கவிருக்கிறேன்," என்று அவர் என்னை நோக்கித் திரும்பியவாறே கூறினார்.

மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிடம் (Mme de Guermantes) அவர் பேசுவதைப் பார்த்தபோது, ​​எம். ஸ்வானைச் (M. Swann) சந்திக்க எனக்கு உதவ மறுத்த அவர், இவரைச் சந்திக்க எனக்கு உதவுவார் என்று ஒரு கணம் நான் நம்பினேன். "எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான மற்றொரு..."“...அது எல்ஸ்டீரின் (Elstir) படைப்பு. கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி (Duchesse de Guermantes) வசம் அத்தகைய அற்புதமான ஓவியங்கள் சில உள்ளன—குறிப்பாக, கண்காட்சியில் நான் ஒருமுறை பார்த்த அந்த அருமையான முள்ளங்கித் தொகுப்பு ஓவியம்; அதை மீண்டும் பார்க்க நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்; அது எவ்வளவு ஒரு சிறந்த கலைப்படைப்பு!” உண்மையில், நான் ஒரு முக்கியப் பிரமுகராக இருந்து, எனக்குப் பிடித்த ஓவியம் எது என்று என்னிடம் கேட்கப்பட்டிருந்தால், நான் அந்த முள்ளங்கித் தொகுப்பு ஓவியத்தையே குறிப்பிட்டிருப்பேன்.

“சிறந்த கலைப்படைப்பா?” என்று ஆச்சரியத்துடனும் அதிருப்தியுடனும் கேட்டார் திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois). “அது ஒரு ஓவியம் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் தகுதி கூட அதற்கு இல்லை; அது வெறும் ஒரு வரைபடம் (sketch) மட்டுமே” (அவர் சொன்னது சரிதான்). “உயிர் துடிப்புள்ள அந்தச் சிறிய வரைபடத்தை நீங்கள் ஒரு சிறந்த கலைப்படைப்பு என்று அழைத்தால், ஹெபெர்ட் (Hébert) அல்லது டக்னான்-பூவெரெட் (Dagnan-Bouveret) வரைந்த ‘கன்னி மேரி’ (Virgin) ஓவியத்தைப் பற்றி என்ன சொல்வீர்கள்?”

“ராபர்ட்டின் தோழியை நீங்கள் நிராகரித்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன்,” என்று பிளாக் (Bloch) அந்தத் தூதரைத் தனியே அழைத்துச் சென்ற பிறகு, கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி (Mme de Guermantes) தன் அத்தையிடம் கூறினார். “அதற்காக நீங்கள் வருத்தப்பட எந்தக் காரணமும் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்; அவள் எவ்வளவு மோசமானவள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்—அவளிடம் துளி கூடத் திறமை இல்லை, அதோடு அவள் பார்ப்பதற்கே விகாரமானவள்.”

“ஆனால், பிரபுவின் மனைவியே, உங்களுக்கு அவளை எப்படித் தெரியும்?” என்று கேட்டார் திரு. டி ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt).

“ஏன், மற்ற எல்லோருக்கும் முன்பாகவே அவள் என் வீட்டில் நிகழ்ச்சி நடத்தினாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? அதற்காக நான் ஒன்றும் பெருமைப்படவில்லை என்றாலும்...” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினார் கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவின் மனைவி—அந்த நடிகையைப் பற்றிப் பேச்சு அடிபட்டதால், அவளது விசித்திரமான சேட்டைகளை முதன்முதலில் பார்த்தவள் தானே என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் அவருக்கு ஒரு திருப்தி இருந்தது. “சரி, நான் கிளம்ப வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று அவர் கூறினார், ஆனால் அங்கிருந்து நகரவில்லை. அப்போதுதான் அவர் தன் கணவர் உள்ளே நுழைவதைப் பார்த்தார்; அவர் சொன்ன வார்த்தைகள், திருமண வாழ்த்துச் சொல்லச் செல்லும் தம்பதியரைப் போல ஒன்றாகத் தோன்றுவதில் உள்ள வேடிக்கையான தன்மையைக் குறிப்பதாக இருந்தன—அவருக்கும், வயதாகிக்கொண்டிருந்தாலும் ஒரு இளைஞனைப் போல வாழ்க்கை நடத்தும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மனிதருக்கும் இடையிலான, பெரும்பாலும் சிக்கலான உறவுநிலையை அவை குறிக்கவில்லை. சிறந்த குறிபார்த்துச் சுடும் வல்லுநரான அவருக்கு மிக நன்கு பரிச்சயமான இலக்கின் மையப்புள்ளியைப் போலவே, அவரது கண்களின் மையத்தில் கச்சிதமாக அமைந்திருந்த சிறிய, வட்டமான கருவிழிகளிலிருந்து—அஸ்தமனச் சூரியனின் கதிர்களால் சற்று கூசும் பார்வையுடன்—அவர் ஒரு கனிவான, குறும்புத்தனமான பார்வையை வீசினார். அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூட்டத்தைக் கண்டு சற்று தயங்கியவர்போல, அங்கிருந்தவர்களின் ஆடைகளை மிதித்துவிடவோ அல்லது உரையாடல்களுக்கு இடையூறு விளைவிக்கவோ அஞ்சி, மெதுவான, எச்சரிக்கையான மற்றும் வியப்பு கலந்த நடையுடன் அவர் முன்னேறி வந்தார். அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்திய ஒரு "நல்ல 'இவெட்டோ' (Yvetot) மன்னரைப்" போல எப்போதும் மாறாத புன்னகையை முகத்தில் தாங்கியபடி, ஒரு கையை மார்புக்கு அருகில் சுறா மீனின் துடுப்பைப் போல பாதியளவு நீட்டியபடி—பழைய நண்பர்கள் மற்றும் அந்நியர்கள் என யார் வேண்டுமானாலும் கையைப் பற்றிக்கொள்ளும் வகையில்—அவர் அனைவரின் ஆர்வத்தையும் பூர்த்தி செய்தார்; இதற்காக அவர் கூடுதல் சைகைகள் எதையும் செய்யவோ அல்லது தனது இயல்பான, நிதானமான, கம்பீரமான வலம் வருதலை நிறுத்தவோ வேண்டியிருக்கவில்லை. அவர் மெல்லிய குரலில், "மாலை வணக்கம், நண்பரே," "மாலை வணக்கம், என் அருமை நண்பரே," "உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி, திரு. பிளாக் (Monsieur Bloch)," "மாலை வணக்கம், ஆர்கென்கோர்ட் (Argencourt)" என்று கூறிக்கொண்டே வந்தார். என் பெயரை அறிந்ததும் எனக்குச் சிறப்புக் கவனம் செலுத்திய அவர், "மாலை வணக்கம், என் இளம் அண்டை வீட்டாரே; உங்கள் தந்தை எப்படி இருக்கிறார்? மிகச் சிறந்த மனிதர் அவர்!" என்றும் கூறினார். மேடம் டி வில்லபாரிசிஸிடம் (Mme de Villeparisis) அவர் காட்டிய வரவேற்பு மிகவும் உற்சாகமானதாக இருந்தது; அவரோ தனது சிறிய ஏப்ரானிலிருந்து (apron) ஒரு கையை வெளியே எடுத்து, தலையசைப்பின் மூலம் அவருக்குப் பதிலளித்தார். அத்தகைய செல்வம் அரிதாகிவிட்ட உலகில் பெரும் செல்வந்தராகத் திகழ்ந்த அவர், அந்தப் பெருஞ்செல்வத்தின் உணர்வை முழுமையாகத் தன்னுள் கொண்டிருந்தார்; ஒரு உயர்குடி பிரபுவின் (grand seigneur) கர்வத்தையும் ஒரு நிதியாளரின் (man of finance) கர்வத்தையும் அவர் ஒருங்கே கொண்டிருந்தார்—முதலாவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டவரின் பண்பட்ட வளர்ப்புமுறை, இரண்டாவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டவரின் சுயதிருப்தி கலந்த கர்வத்தை ஏதோ ஒரு வகையில் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தது. மேலும், பெண்களைக் கவர்வதில் அவர் கொண்டிருந்த வெற்றியானது—இது அவரது மனைவிக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தது—அவரது பெயரையும் செல்வத்தையும் மட்டுமே சார்ந்திருக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவர் இன்னும் குறிப்பிடத்தக்க அழகைக் கொண்டிருந்தார்; ஒரு கிரேக்கக் கடவுளின் முக அமைப்பைப் போன்ற தூய்மையான மற்றும் தெளிவான முகக்கோடுகளை அவர் பெற்றிருந்தார்.

"அவர் உண்மையிலேயே உங்கள் வீட்டில் நிகழ்ச்சி நடத்தினாரா?" என்று திரு. டி ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) டச்சஸிடம் (duchess) கேட்டார்.

"ஆம், அவர் கையில் லில்லி மலர் கொத்துடனும், தனது ஆடையின் மீதும் லில்லி மலர்களை அணிந்தபடியும் கவிதை வாசிப்பு நிகழ்த்த வந்தார்." (மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைப் போலவே, மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸும் சில சொற்களை மிகவும் கிராமியப் பாணியில் உச்சரிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்; இருப்பினும், தன் அத்தையைப் போல அவர் 'r' எழுத்தை நாக்கினால் உருட்டி உச்சரிக்கும் வழக்கம் அவரிடம் இருக்கவில்லை.)

திரு. டி நார்போயிஸ், தயக்கத்துடனேயே பிளாக்கை உரையாடுவதற்கான ஒரு சிறிய தனி அறைக்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு முன், நான் அந்த முதிய தூதரை நோக்கிச் சற்று பின்வாங்கிச் சென்று, 'அகாடமி'யில் (Academy) என் தந்தைக்கு ஒரு இடம் கிடைப்பது குறித்து அவரிடம் மெல்லிய குரலில் பேசினேன். முதலில், அவர் அந்த உரையாடலைத் தள்ளிப்போடவே விரும்பினார். ஆனால், நான் பால்பெக் (Balbec) நகருக்குப் புறப்படவிருப்பதை அவருக்குச் சுட்டிக்காட்டினேன். "என்ன! மீண்டும் பால்பெக் செல்கிறீர்களா? நீங்கள் ஒரு தீவிர உலகப் பயணிதான்!" என்று கூறிய அவர், பின்னர் நான் சொல்வதைக் கூர்ந்து கவனித்தார். லெராய்-போலியூ (Leroy-Beaulieu) பற்றிய பேச்சு வந்தபோது, ​​திரு. டி நார்போயிஸ் என்னை ஒருவிதச் சந்தேகப் பார்வையுடன் பார்த்தார். என் தந்தையைப் பற்றித் திரு. லெராய்-போலியூவிடம் அவர் ஏதேனும் இழிவாகப் பேசியிருக்கக்கூடும் என்றும், அந்தப் பொருளாதார நிபுணர் அதை என் தந்தையிடம் சொல்லியிருக்கலாம் என்றும் நான் அஞ்சினேன். ஆனால், அடுத்த கணமே அவர் என் தந்தை மீது உண்மையான பாசம் கொண்டவராகத் தோன்றினார். பேச்சின் ஓட்டத்தில் ஏற்படும் அந்தத் தற்காலிக மௌனத்திற்குப் பிறகு—பேசுபவரின் விருப்பத்திற்கு மாறாக, மௌனமாக இருக்க அவர் மேற்கொண்ட தடுமாற்றமான முயற்சிகளை அடித்துச் செல்லும் ஒரு தவிர்க்க முடியாத உறுதியான உணர்வின் உந்துதலால் சொற்கள் திடீரென வெளிப்படுவது போல—அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் என்னிடம் கூறினார்: "இல்லை, இல்லை, உங்கள் தந்தை இதில் போட்டியிட முன்வரக்கூடாது. அவர் அதைச் செய்யவே கூடாது—அவருடைய சொந்த நலனுக்காக, அவருக்காகவே அதைச் செய்யக்கூடாது."
...அவரது மகத்தான மதிப்பைக் கருதி—ஏனெனில் அத்தகைய முயற்சியில் அவர் அதைத் தியாகம் செய்ய நேரிடும். அவர் அதைவிட உயர்ந்தவர். அவர் வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்டால், அவருக்கு இழக்கத்தான் நிறைய இருக்குமே தவிர, அடைவதற்கு எதுவும் இருக்காது. நல்லவேளையாக, அவர் ஒரு சிறந்த பேச்சாளர் அல்ல. என் அன்பிற்குரிய சக ஊழியர்களுக்கு அதுதான் முக்கியம்—சொல்லப்படும் விஷயங்கள் வெறும் உளறலாக இருந்தாலும் கூட. உங்கள் தந்தைக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான குறிக்கோள் உள்ளது; அவர் அதை உறுதியுடன் தொடர வேண்டும்; தேவையற்ற விஷயங்களில்—'அகாடெமஸ் தோட்டத்தின்' (Garden of Academus) முட்கள் நிறைந்த புதர்களில் கூட—சிக்கித் திசைமாறிப் போகக்கூடாது. சொல்லப்போனால், அந்தத் தோட்டத்தில் பூக்களை விட முட்களே அதிகம். அதுமட்டுமின்றி, அவருக்கு மிகக் குறைவான வாக்குகளே கிடைக்கும். ஒருவரைத் தங்கள் அமைப்பில் சேர்த்துக்கொள்வதற்கு முன், அவர் ஒருவிதப் பயிற்சி அல்லது அறிமுகக் காலத்தைக் கடக்க வேண்டும் என்று அந்த 'அகாடமி' (Academy) விரும்புகிறது. இப்போதைக்கு எதுவும் செய்ய முடியாது. பிற்காலத்தில்... அது வேறு விஷயம். ஆனால் அந்த அமைப்பே அவரைத் தேடி வர வேண்டும். ஆல்ப்ஸ் மலைக்கு அப்பால் உள்ள நமது அண்டை நாட்டினரின் *Farà da se* [“அவரே அதைச் செய்துகொள்வார்”] என்ற மனப்பான்மையை—வெற்றியை விட ஒருவிதமான பிடிவாதமான நம்பிக்கையுடன்—அது பின்பற்றுகிறது. லெராய்-பியூலியு (Leroy-Beaulieu) இதையெல்லாம் என்னிடம் பேசிய விதம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. மேலும், பார்த்தவுடனேயே அவர் உங்கள் தந்தையுடன் கைகோர்த்துக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. பருத்தி மற்றும் உலோகங்களைக் கையாண்டு பழகிய அவருக்கு, பிஸ்மார்க் (Bismarck) குறிப்பிட்டது போன்ற "கணிக்க முடியாத காரணிகளின்" (imponderables) முக்கியத்துவம் புரியவில்லை என்று நான் சற்று காட்டமாகவே சுட்டிக்காட்டினேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டியது என்னவென்றால், உங்கள் தந்தை தானாக முன்வந்து தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்வதுதான்: *Principiis obsta* [“தொடக்கத்திலேயே தடுத்துவிடுங்கள்”]. அவர் ஒரு முடிவை எடுத்து முடித்துவிட்ட நிலையில் (*fait accompli*) அதை அவர்கள் முன் வைத்தால், அவரது நண்பர்கள் சங்கடமான சூழலில் சிக்கிக்கொள்வார்கள். "இதைக் கேளுங்கள்," என்று அவர் திடீரென, வெளிப்படையான பாவனையுடன், தனது நீல நிறக் கண்களால் என்னை உற்றுநோக்கியவாறே கூறினார், "உங்களை ஆச்சரியப்படுத்தக்கூடிய ஒரு விஷயத்தை நான் சொல்லப் போகிறேன்—உங்கள் தந்தை மீது மிகுந்த அன்பு கொண்ட என்னிடமிருந்தே அந்த விஷயம் வருகிறது என்பதுதான் இதில் விசேஷம்." "அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருப்பதால்தான்—அவர் நாட்டின் நலனுக்காகச் செய்யக்கூடிய சேவைகளையும், அவர் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தால் தவிர்க்கக்கூடிய ஆபத்துகளையும் நான் நன்கு அறிவேன் என்பதால்தான்—அன்பு, மிகுந்த மரியாதை மற்றும் தேசபக்தி ஆகியவற்றின் காரணமாக, நான் அவருக்கு வாக்களிக்க மாட்டேன். உண்மையில், நான் இதை ஏற்கனவே சூசகமாகத் தெரிவித்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்." (அவரது கண்களில் லெராய்-பியூலியின் (Leroy-Beaulieu) அந்தத் தீவிரமான, அசிரிய பாணியிலான முகத்தோற்றத்தைக் கண்டதாக எனக்குத் தோன்றியது.) "எனவே, அவருக்கு வாக்களிப்பது என்பது என்னைப் பொறுத்தவரை ஒருவிதமான நிலைப்பாட்டு மாற்றமாக—முரண்பாடான செயலாக—அமைந்துவிடும்." பல சந்தர்ப்பங்களில், திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) தனது சக ஊழியர்களை 'புதைபடிவங்கள்' (பழங்காலத்து மனிதர்கள்) என்று குறிப்பிடுவார். மற்ற காரணங்களைத் தவிர, ஒரு சங்கம் அல்லது அகாடமியின் உறுப்பினர் எவரும், தனது சக ஊழியர்களுக்குத் தன்னுடைய குணத்திற்கு நேர்மாறான குணங்களைச் சூட்டவே விரும்புவார்கள்; "ஆஹா! அது என் கையில் இருந்திருந்தால்!" என்று சொல்லிக்கொள்வதில் உள்ள பயனை விட, தான் அடைந்த கௌரவம் மிகவும் கடினமானதாகவும் பெருமைக்குரியதாகவும் காட்டிக்கொள்வதில் கிடைக்கும் திருப்தியே இதற்குக் காரணம். "உங்களுக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்," என்று அவர் முடித்தார், "உங்கள் அனைவரின் நலன் கருதி, உங்கள் தந்தை இன்னும் பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்து அமோக வெற்றி பெறுவதையே நான் விரும்புகிறேன்." பொறாமையினால் அல்லது குறைந்தபட்சம் உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணம் துளியும் இல்லாததாலேயே அவர் அப்படிச் சொன்னார் என்று நான் கருதினேன்; ஆனால் பிற்கால நிகழ்வுகள் அந்த வார்த்தைகளுக்கு வேறு ஒரு அர்த்தத்தை அளித்தன.

"ஃப்ரோண்ட் (Fronde) கிளர்ச்சிக் காலத்தில் ரொட்டியின் விலை என்னவாக இருந்தது என்பது பற்றி 'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institute) அமைப்பிற்கு விளக்கமளிக்க நீங்கள் உத்தேசிக்கவில்லைதானே?" என்று ஃப்ரோண்ட் வரலாற்றை ஆய்வு செய்யும் அந்த வரலாற்றாசிரியர் திரு. டி நார்போயிஸிடம் தயக்கத்துடன் கேட்டார். "அங்கே நீங்கள் கணிசமான வெற்றியைப் பெற முடியும்" (அதாவது: எனக்குப் பெரும் விளம்பரம் தேடித்தர முடியும்) என்று அவர் மேலும் கூறினார்; தூதரை நோக்கி அவர் புன்னகைத்தபோது வெளிப்பட்ட அந்தத் தயக்கமும் அதே சமயம் மென்மையும் கலந்த பாவனை, தூதரின் இமைகளை உயர்த்தச் செய்து, வானத்தைப் போல விரிந்திருந்த அவரது கண்களை வெளிப்படுத்தியது. அந்தப் பார்வையை நான் முன்பே பார்த்தது போன்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது; ஆனால் அந்த வரலாற்றாசிரியரை நான் அன்றுதான் முதன்முறையாகச் சந்தித்திருந்தேன். திடீரென்று எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது: பிரேசிலைச் சேர்ந்த ஒரு மருத்துவரின் கண்களில் அதே போன்றதொரு பார்வையை நான் பார்த்திருந்தேன்; தாவரச் சாறுகளை விசித்திரமான முறையில் சுவாசிக்கச் செய்வதன் மூலம், எனக்கு ஏற்பட்ட மூச்சுத்திணறல் பாதிப்புகளைக் குணப்படுத்த முடியும் என்று அவர் கூறியிருந்தார். அவர் என்னைக் கூடுதல் கவனத்துடன் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில், பேராசிரியர் கோட்டார்டை (Professor Cottard) எனக்குத் தெரியும் என்று நான் அவரிடம் சொல்லியிருந்தேன்; அவர்—ஏதோ கோட்டார்டின் (Cottard) நலனைக் கருத்தில் கொள்வது போல—இப்படிப் பதிலளித்தார்: "இதோ ஒரு சிகிச்சை முறை இருக்கிறது; இதை அவரிடம் நீங்கள் குறிப்பிட்டால், அது மருத்துவக் கழகத்தில் (Academy of Medicine) ஒரு பரபரப்பான ஆய்வுக் கட்டுரைக்குரிய கருப்பொருளாக அமையும்!" அந்த விஷயத்தை மேலும் வலியுறுத்த அவர் துணியவில்லை; ஆனால், 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆசிரியரிடம் நான் சற்று முன்பு கண்ட அதே பாவனையுடன்—அதாவது தயக்கம், சுயநலம் மற்றும் கெஞ்சல் கலந்த பார்வையுடன்—அவர் என்னை நோக்கினார். உண்மையில், அவ்விருவருக்கும் ஒருவரையொருவர் தெரியாது, அவர்களுக்குள் பெரிய ஒற்றுமைகளும் இல்லை; ஆயினும், இயற்பியல் விதிகளைப் போலவே உளவியல் விதிகளுக்கும் ஒருவிதப் பொதுத்தன்மை உண்டு. அதற்கான சூழல்களும் ஒன்றுதான்; ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத, வெகு தொலைவில் உள்ள இடங்களை ஒரே காலை வானம் ஒளியூட்டுவதைப் போலவே, ஒரு தனிப் பார்வை வெவ்வேறு மனிதர்களின் முகங்களிலும் ஒரே மாதிரியான உணர்வை ஒளிரச் செய்யக்கூடும். தூதரின் பதிலைக் கேட்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) ஓவியம் வரைவதைப் பார்ப்பதற்காக, ஒருவிதச் சலசலப்புக்கு மத்தியில் அங்கிருந்த அனைவரும் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.

300 

 "நாம் யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறோம் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா, பேசின்?" என்று டச்சஸ் தன் கணவரிடம் கேட்டார்.

"இயல்பாகவே, என்னால் ஊகிக்க முடிகிறது," என்றார் டியூக்.

"ஆ! அவர் 'உன்னத மரபைச் சார்ந்த' நடிகை என்று சொல்லக்கூடியவர் அல்ல."

"இதைவிட வேடிக்கையான ஒன்றை உங்களால் கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்க முடியாது," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ், திரு. டி ஆர்கென்கூர்ட்டைத் திரும்பிப் பார்த்தவாறு தொடர்ந்தார்.

"உண்மையிலேயே அது விசித்திரமான வேடிக்கைதான்," என்று திரு. கெர்மான்ட்ஸ் இடையில் புகுந்து கூறினார். அவரது தனித்துவமான சொல்லாடல் பாணி, சமூகப் பிரமுகர்களைப் பொறுத்தவரை அவரை அறிவற்றவர் அல்ல என்று காட்டினாலும், இலக்கியவாதிகளோ அவரை ஒரு முழு முட்டாளாகவே கருதினர்.

"ராபர்ட் எப்படி அவளைக் காதலித்தான் என்பது எனக்குப் புரியவே இல்லை," என்று டச்சஸ் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். "ஓ! இது போன்ற விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசக்கூடாது என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் ஒருவித வசீகரமான உதட்டுச் சுளிப்புடன்—பாதி தத்துவவாதியாகவும், பாதி ஏமாற்றமடைந்த உணர்வுப்பூர்வமானவராகவும்—கூறினார். "யார் வேண்டுமானாலும் எதை வேண்டுமானாலும் காதலிக்கலாம் என்பது எனக்குத் தெரியும். மேலும்," என்று அவர் தொடர்ந்தார்—புதிய இலக்கியப் போக்குகளை அவர் ஏளனம் செய்தாலும், செய்தித்தாள் கட்டுரைகள் அல்லது சில உரையாடல்கள் மூலம் அது அவரது ஆழ்மனதில் சற்று ஊடுருவியிருந்தது—"காதலில் உள்ள அழகான விஷயமே அதுதான்; ஏனெனில் அதுதான் அதை 'மர்மமானதாக' மாற்றுகிறது."

"மர்மமானதா! ஆ! அது என் அறிவுக்கு எட்டாத விஷயம், உறவினரே," என்றார் காம்டே டி ஆர்கென்கூர்ட்.

"ஆனால் அது அப்படித்தான், காதல் மிகவும் மர்மமானது," என்று டச்சஸ் பதிலளித்தார். ஒரு கனிவான, உலக அனுபவம் வாய்ந்த பெண்ணின் மென்மையான புன்னகையுடனும், அதே சமயம் 'டீ வால்கியூர்' (Die Walküre) என்பது வெறும் இரைச்சல் மட்டுமல்ல என்று சக கிளப் உறுப்பினரிடம் வாதிடும் ஒரு வாக்னர் இசை ரசிகரின் அசைக்க முடியாத உறுதியுடனும் அவர் பேசினார். மேலும், ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், ஒரு நபர் இன்னொருவரை ஏன் காதலிக்கிறார் என்பதை யாரும் அறிவதில்லை; "நாம் நினைக்கும் காரணங்களுக்காக அது இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை," என்று புன்னகைத்தபடியே அவர் கூறினார்; இதன் மூலம் தான் முன்வைத்த கருத்தையே அவர் ஒருவிதத்தில் நிராகரித்தார். "சொல்லப்போனால், ஆழமாகப் பார்த்தால் எதையும் நாம் உண்மையில் அறிவதில்லை," என்று ஒருவித ஐயத்துடனும் சோர்வுடனும் அவர் முடித்தார். "பாருங்கள், அந்த வகையில் பார்ப்பதுதான் அதிக 'புத்திசாலித்தனம்'; காதலன் ஒருவன் தேர்ந்தெடுக்கும் விஷயத்தை ஒருபோதும் கேள்வி கேட்கக்கூடாது."

இருப்பினும், இந்தக் கொள்கையை வகுத்த உடனேயே, செயின்ட்-லூப்பின் தேர்வை விமர்சிப்பதன் மூலம் அவர் அதை மீறினார்.

"இருந்தாலும், ஒருவரைப் பார்ப்பதற்கு அபத்தமாகத் தெரிந்தாலும், அவரை ஒருவர் ஈர்ப்புக்குரியவராகக் கருதுவது எனக்கு வியப்பளிக்கிறது." நாங்கள் செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) பற்றிப் பேசுவதைக் கேட்டு, அவர் பாரிஸில் இருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்ததும், ப்ளோக் (Bloch) அவரைப் பற்றி மிகவும் வன்மத்துடன் பேசத் தொடங்கினார்; அதைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். அவர் ஆழ்ந்த வெறுப்புணர்வை வளர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தார்; அந்த வெறுப்பைத் தீர்த்துக்கொள்ள எதையும் செய்யத் துணியக்கூடியவர் என்பதை உணர முடிந்தது. தனக்கு உயர்ந்த தார்மீக மதிப்பு இருப்பதாக நம்பிய அவர், 'லா பூலி' (La Boulie - தான் நாகரிகமானதாகக் கருதிய ஒரு விளையாட்டு மன்றம்) போன்ற இடங்களுக்குச் செல்லும் மனிதர்கள் தண்டனைக் காலனிக்கு அனுப்பப்படத் தகுதியானவர்கள் என்று கருதினார்; எனவே, அவர்களுக்கு எதிராகத் தொடுக்கப்படும் எந்தவொரு தாக்குதலும் ஒரு அறச்செயலே என்று அவர் நினைத்தார். 'லா பூலி'யைச் சேர்ந்த ஒரு நண்பர் மீது வழக்குத் தொடரத் திட்டமிட்டிருப்பதைப் பற்றியும் அவர் பேசினார். அந்த வழக்கின் விசாரணையின்போது பொய்யான சாட்சியம் அளிக்க அவர் திட்டமிட்டிருந்தார்—அந்தச் சாட்சியம் பொய்யானது என்பதை எதிராளியால் நிரூபிக்க முடியாத வகையிலான சாட்சியம் அது. அந்தத் திட்டத்தை அவர் உண்மையில் செயல்படுத்தாவிட்டாலும், அதன் மூலம் அந்த மனிதரை விரக்திக்கும் பீதிக்கும் உள்ளாக்க ப்ளோக் விரும்பினார். அதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? சொல்லப்போனால், அவர் குறிவைத்த நபர் நாகரிகமாகத் தோற்றமளிப்பதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்டவர்—ஒரு 'லா பூலி' ரகத்தைச் சேர்ந்தவர்; அத்தகையவர்களுக்கு எதிராக எந்த ஆயுதத்தையும் பயன்படுத்தலாம், குறிப்பாக ப்ளோக் போன்ற ஒரு "புனிதருக்கு" (Saint) அது நியாயமானதே. "இருப்பினும், ஸ்வானைப் (Swann) பாருங்கள்," என்று திரு. டி'அர்ஜென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) ஆட்சேபனை தெரிவித்தார். அவர் தனது உறவினரின் வார்த்தைகளின் பொருளைப் புரிந்துகொண்டு, அவை எவ்வளவு பொருத்தமானவை என்பதை உணர்ந்திருந்த நிலையில், *தனக்கு* ஈர்ப்பற்றதாகத் தோன்றிய ஒருவரை நேசித்த மனிதர்களுக்கான உதாரணங்களை தன் நினைவில் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

"ஓ! ஸ்வான்—அது முற்றிலும் மாறுபட்ட விஷயம்," என்று டச்சஸ் (Duchess) மறுப்புத் தெரிவித்தார். "அது மிகவும் ஆச்சரியமான ஒன்றுதான், ஏனென்றால் அவள் ஒரு முழு முட்டாள்; ஆனால் அவள் கேலிக்குரியவளாக இருக்கவில்லை, மேலும் ஒரு காலத்தில் அழகாகவும் இருந்தாள்."

"ம்ம்," என்று மேடம் டி வில்லேபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) முணுமுணுத்தார்.

"ஓ! அவள் அழகாக இருந்ததாக நீங்கள் நினைக்கவில்லையா? ஆனால் அவளுக்கு வசீகரமான முக அம்சங்கள் இருந்தன—அழகான கண்கள், அழகான கூந்தல்—மேலும் அவள் அற்புதமாக ஆடை அணிந்தாள், இப்போதும் அப்படித்தான் அணிகிறாள். அவள் இப்போது பார்ப்பதற்கு மோசமாக இருக்கிறாள் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஆனால் ஒரு காலத்தில் அவள் மிகவும் இனிமையான நபராக இருந்தாள். சார்லஸ் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டது எனக்கு மிகுந்த வருத்தத்தை அளித்தது, ஏனென்றால் அதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை."

டச்சஸ் தான் ஏதோ குறிப்பிடத்தக்க விஷயத்தைச் சொல்வதாக நினைக்கவில்லை, ஆனால் திரு. டி'அர்ஜென்கோர்ட் சிரிக்கத் தொடங்கியபோது, ​​அவர் அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் கூறினார்—அது அவருக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றியதாலா அல்லது சிரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதர் அவருக்கு வசீகரமானவராகத் தோன்றியதாலா என்பது தெரியவில்லை; அவள் அவனையே பாசத்துடன் பார்த்தாள்; அவனது நகைச்சுவை உணர்வுக்கு மென்மையானதொரு கவர்ச்சியையும் அவள் தன் பார்வையில் சேர்த்திருந்தாள். அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்:

“ஆம், சரியாகச் சொன்னாய்—அதற்கு அந்த மெனக்கெடல் தேவையில்லைதான்; ஆனாலும், அவளிடம் ஒருவித வசீகரம் இருந்தது; யாராவது அவளை விரும்புவதை என்னால் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் ராபர்ட்டின் அந்தப் பெண்மணியைப் பொறுத்தவரை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவள் ஒரு விசித்திரமான கேலிக்கூத்து. ‘போதை கிடைத்தால் போதுமே, பாட்டில் எப்படி இருந்தால் என்ன?’ என்ற ஆஜியரின் (Augier) அந்தப் பழைய வரிகளை மக்கள் மேற்கோள் காட்டுவார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். சரி, ராபர்ட் வேண்டுமானால் போதையில் திளைக்கலாம்; ஆனால், அந்தப் ‘பாட்டிலை’த் தேர்ந்தெடுப்பதில் அவனுக்குச் சிறிதும் ரசனை இல்லை என்பது மட்டும் உறுதி! முதலாவதாக, ஒன்றை நினைத்துப் பார்—என் வரவேற்பறையின் நடுவிலேயே ஒரு படிக்கட்டைக் கட்ட வேண்டும் என்று அவள் என்னிடம் எதிர்பார்த்தாள். அது ஒரு சாதாரண விஷயம்தானே? மேலும் அவள் என்னிடம்...”...படிக்கட்டுகளில் குப்புறப் படுத்தபடியே இருப்பார். அதோடு, அவர் சொன்னதை நீங்கள் கேட்டிருக்க வேண்டும்! எனக்கு ஒரே ஒரு காட்சிதான் தெரியும், ஆனால் அதைப்போல ஒன்றை யாராலும் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்: அதன் பெயர் *தி செவன் பிரின்சஸஸ்* (ஏழு இளவரசிகள்).

“*தி செவன் பிரின்சஸஸ்* — அடடா, என்னவொரு உயர்குடித் திமிர்!” என்று திரு. டி’அர்ஜென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) வியப்புடன் கூறினார். “ஆ, ஆனால் இருங்கள் — அந்த நாடகம் முழுவதுமே எனக்குத் தெரியும். அதை எழுதியவர் என் நாட்டுக்காரர் ஒருவர். அவர் அதை அரசருக்கு அனுப்பினார்; அரசருக்கு அதில் ஒன்றும் புரியாததால், அதை எனக்கு விளக்குமாறு என்னிடம் கேட்டார்.”

“ஒருவேளை அது சார் பெலாடனின் (Sâr Péladan) படைப்போ?” என்று ஃப்ரோண்டே (Fronde) கால வரலாற்று ஆய்வாளர் கேட்டார்; அவர் நகைச்சுவையுடனும் தற்போதைய சூழலுக்குப் பொருத்தமாகவும் பேச முயன்றார், ஆனால் அவர் மிக மெல்லிய குரலில் பேசியதால் அவரது கேள்வி யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கவில்லை.

“ஆ! உங்களுக்கு *தி செவன் பிரின்சஸஸ்* தெரியுமா?” என்று டச்சஸ், திரு. டி’அர்ஜென்கோர்ட்டிடம் பதிலளித்தார். “பாராட்டுகள்! எனக்கு அதில் ஒன்றுதான் தெரியும், ஆனால் அதைப் பார்த்ததுமே மற்ற ஆறு பேரையும் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வமே எனக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. நான் பார்த்த அந்த ஒன்றைப் போலவே மற்றவர்களும் இருந்தால்!”

“என்னவொரு முட்டாள்!” என்று நான் நினைத்தேன்; அவர் எனக்கு அளித்த அந்த அலட்சியமான வரவேற்பு எனக்கு எரிச்சலூட்டியது. மேட்டர்லிங்க்-கை (Maeterlinck) புரிந்துகொள்வதில் அவர் முற்றிலும் தோல்வியடைந்ததைக் கவனித்ததில் எனக்கு ஒருவித கசப்பான திருப்தி ஏற்பட்டது. “அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்காகத்தான் நான் தினமும் காலையில் இத்தனை கிலோமீட்டர் தூரம் பயணம் செய்கிறேன் — நான் உண்மையில் மிகவும் நல்லவன். இப்போது *அவரை* வேண்டாம் என்று சொல்லப்போவது *நான்தான்*.” இப்படித்தான் நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன்; அவை நான் உண்மையில் நினைத்ததற்கு நேர்மாறானவை; அவை வெறும் சம்பிரதாயமான பேச்சு வார்த்தைகள் மட்டுமே — அதாவது, தனிமையில் இருக்க முடியாத அளவுக்கு மனக்குழப்பத்தில் இருக்கும்போது, ​​வேறு உரையாடுபவர் யாரும் இல்லாத நிலையில், ஒரு அந்நியரிடம் பேசுவது போல நமக்குள்ளேயே நேர்மையற்ற முறையில் பேசிக்கொள்ளும் தருணங்களில் நாம் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள் அவை. “அதைப்பற்றி உங்களுக்கு விவரிக்கவே முடியாது,” என்று டச்சஸ் தொடர்ந்து பேசினார்; “அது மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது. நாங்கள் நிச்சயமாக எதையும் குறைத்துக்கொள்ளவில்லை—சொல்லப்போனால், சற்று அதிகமாகவே நடந்துகொண்டோம்—ஏனென்றால் அந்த இளம் பெண்ணுக்கு அது பிடிக்கவில்லை; மேலும், ராபர்ட் அதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு என்னிடம் அதிருப்தி கொண்டிருந்தார். அதற்காக நான் வருத்தப்படுகிறேன் என்று அர்த்தமல்ல; ஒருவேளை எல்லாம் சரியாக நடந்திருந்தால், அந்த இளம் பெண் மீண்டும் வந்திருக்கக்கூடும்; அதனால் மேரி-ஐனார்ட் (Marie-Aynard) எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”

ராபர்ட்டின் தாயாரான மேடம் டி மார்சாண்டேஸ் (Mme de Marsantes)—அதாவது ஐனார்ட் டி செயின்ட்-லூவின் (Aynard de Saint-Loup) விதவை—அவரது உறவினரான பிரின்சஸ் டி கெர்மாண்டஸ்-பாவியர் (Princesse de Guermantes-Bavière) என்பவரிடமிருந்து (அவரும் ஒரு மேரிதான்) வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காக குடும்பத்தினர் அவரை அவ்வாறு அழைத்தனர். குழப்பத்தைத் தவிர்க்க, அவரது மருமகன்கள், உறவினர்கள் மற்றும் மைத்துனர்கள் அவரது பெயருடன் அவரது கணவரின் முதல் பெயரையோ அல்லது அவரது சொந்தப் பெயர்களில் ஒன்றையோ சேர்த்து "மேரி-கில்பர்ட்" (Marie-Gilbert) அல்லது "மேரி-ஹெட்விக்" (Marie-Hedwige) என்று அழைப்பார்கள்.

“முதலில், அதற்கு முந்தைய நாள் ஒரு ஒத்திகை நடந்தது—அதுவே ஒரு பெரிய காட்சிதான்!” என்று மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் கிண்டலான தொனியில் தொடர்ந்தார். “யோசித்துப் பாருங்கள்: அவர் ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்வார்—அல்லது வாக்கியம் கூட இல்லை, ஒரு சிறு துண்டுச் சொற்றொடர் மட்டுமே—பிறகு அப்படியே நின்றுவிடுவார்; அடுத்த வார்த்தையைச் சொல்லவே மாட்டார்—நான் மிகைப்படுத்திக் கூறவில்லை—முழு ஐந்து நிமிடங்களுக்கு அமைதியாக இருப்பார்.”

“அடடா, அடடா, அடடா!” என்று திரு. டி’ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) வியப்புடன் கூறினார்.

“மிகவும் பணிவாக, இது மக்களுக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தோன்றலாம் என்று நான் சுட்டிக்காட்டினேன். அதற்கு அவர் அளித்த பதில் இதுதான்: ‘ஒருவர் எப்போதும் வார்த்தைகளைத் தாமே புதிதாக உருவாக்குவது போலத்தான் பேச வேண்டும்.’ சற்று சிந்தித்துப் பார்த்தால், அந்தப் பதில் எவ்வளவு மகத்தானது!”

“ஆனால் அவர் கவிதைகளை நன்றாகவே ஒப்புவிப்பார் என்று நான் நினைத்தேன்,” என்று அந்த இரு இளைஞர்களில் ஒருவர் கூறினார்.

“அதன் பொருள் என்னவென்றே அவருக்குச் சிறிதும் தெரியாது,” என்று மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் பதிலளித்தார். “அதுமட்டுமின்றி, அவர் பேசுவதைக் கேட்க வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இருக்கவில்லை. லில்லி மலர்களுடன் அவர் வருவதைப் பார்த்தவுடனேயே எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது! அந்த மலர்களைப் பார்த்தபோதே அவருக்குத் திறமை ஏதுமில்லை என்பதை நான் உடனே உணர்ந்துகொண்டேன்!”

எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

“அத்தை, ஸ்வீடன் ராணியைப் பற்றி அன்று நான் சொன்ன கேலிப் பேச்சை நீங்கள் மனதில் வைத்துக்கொண்டு கோபப்படவில்லைதானே? அதற்காக மன்னிப்பு கேட்கவே நான் வந்திருக்கிறேன்.” "இல்லை, நான் அதை ஒரு குறையாகக் கருதவில்லை; உங்களுக்குப் பசியாக இருந்தால், எதையாவது சாப்பிடவும் நான் அனுமதி தருகிறேன்."

"வாருங்கள், திரு. வாலனெரெஸ் (Monsieur Vallenères), அந்த இளம் பெண்ணின் பாத்திரத்தை ஏற்றுச் செயல்படுங்கள்," என்று மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அந்த ஆவணக் காப்பக அதிகாரியிடம் கூறினார்—இது வழக்கமான ஒரு நகைச்சுவைப் பேச்சு.

திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த நிலையிலிருந்து நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்—அவரது தொப்பி அவருக்கு அருகில் கம்பளத்தின் மீது இருந்தது—பின்னர் அவருக்கு நீட்டப்பட்ட 'பெட்டி ஃபோர்ஸ்' (petits fours - சிறிய வகை இனிப்புப் பலகாரங்கள்) தட்டுகளைத் திருப்தியான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார்.

"மகிழ்ச்சியுடன்; இந்த உயர்குடிச் சபையில் இப்போது நான் இயல்பாக உணரத் தொடங்கியுள்ளதால், ஒரு 'பாபா' (baba - ஒரு வகை இனிப்பு) எடுத்துக்கொள்கிறேன்—அவை பார்ப்பதற்கு மிகச் சிறப்பாக உள்ளன."

"அவர் ஒரு இளம் பெண்ணின் பாத்திரத்தை மிகச் சிறப்பாக ஏற்று நடிக்கிறார்," என்று திரு. டி ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) கூறினார்; அவரும் அதே பாணியில் மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸின் நகைச்சுவையைத் திரும்பக் கூறினார்.

அந்த ஆவணக் காப்பக அதிகாரி, 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆய்வாளரிடம் அந்த இனிப்புத் தட்டை நீட்டினார்.

"உங்கள் கடமைகளை நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகச் செய்கிறீர்கள்," என்று அந்த ஆய்வாளர் கூறினார்; கூச்ச சுபாவம் மற்றும் அனைவரின் நன்மதிப்பையும் பெறும் விருப்பம் காரணமாக அவர் அவ்வாறு பேசினார்.

அதே வேளையில், ஏற்கனவே அவ்வாறு செய்தவர்களிடம் அவர் ஒரு திருட்டுத்தனமான, ஆனால் புரிதல் கலந்த பார்வையை வீசினார்.

"சொல்லுங்கள், என் அருமை அத்தையே," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸிடம் கேட்டார், "நான் உள்ளே நுழையும்போது வெளியேறிச் சென்ற அந்த அழகான மனிதர் யார்? நான் அவரை அறிந்திருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அவர் எனக்கு மிகவும் மரியாதையுடன் தலைவணங்கி வணக்கம் செலுத்தினார், ஆனால் அவரைக் அடையாளம் காண முடியவில்லை; உங்களுக்குத் தெரியுமே, பெயர்களை நினைவில் கொள்வதில் நான் மிகவும் மோசம்—அது மிகவும் எரிச்சலூட்டும் விஷயம்," என்று அவர் ஒருவித திருப்தியுடன் மேலும் கூறினார்.

"திரு. லெக்ராண்டின் (M. Legrandin)."

"ஆ! ஆனால் ஓரியானுக்கு (Oriane) ஒரு உறவினர் இருக்கிறார், அவருடைய தாயார்—நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்றால்—பிறப்பால் ஒரு 'க்ராண்டின்' (Grandin) ஆக இருந்தவர். எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அவர்கள் 'க்ராண்டின்ஸ் டி லெப்ரெவியர்' (Grandins de l’Éprevier) குடும்பத்தினர்."

"இல்லை," என்று திரு. பதிலளித்தார்.
...மீ டி வில்லேபரிசிஸ்—அதற்கும் இதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. அவர்கள் வெறுமனே கிராண்டின்கள்—கிராண்டின், அவ்வளவுதான். ஆனால் நீங்கள் விரும்பும் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்க அவர்கள் விரும்புவார்கள். அவருடைய சகோதரி மேடம் டி கேம்ப்ரேமர்.

"ஆனால் உண்மையில், பேசின், என் அத்தை யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்," என்று அந்த டச்சஸ் கோபத்துடன் கூச்சலிட்டார்; "அவள், அன்று என்னைச் சந்திக்க அனுப்ப வேண்டும் என்ற விசித்திரமான எண்ணம் உங்களுக்கு வந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான தாவர உண்ணியின் சகோதரி. அவள் ஒரு மணி நேரம் தங்கியிருந்தாள்; எனக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் முதலில், எனக்குத் தெரியாத, மாடு போலத் தோற்றமளித்த ஒருவர் உள்ளே வருவதைப் பார்த்து, *அவள்தான்* பைத்தியம் என்று நினைத்தேன்."

"இப்போது, ​​ஓரியன், அவள் உங்கள் 'நாள்' பற்றிக் கேட்டிருந்தாள்; நான் அவளிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ள முடியாது. அதுமட்டுமல்லாமல்—என்ன, நீங்கள் மிகைப்படுத்துகிறீர்கள்—அவள் மாடு போலத் தோற்றமளிக்கவில்லை," என்று அவர், அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையுடன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவாறே, பரிதாபமாகச் சேர்த்தார்.

தன் மனைவியின் நகைச்சுவைக்கு முரண்பாட்டின் தூண்டுதல் தேவை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்—உதாரணமாக, ஒரு பெண்ணை ஒரு பசுவாகத் தவறாக எண்ணிவிட முடியாது என்று பொது அறிவு எதிர்க்கும் முரண்பாடு அது (இப்படித்தான் திருமதி டி குவர்மண்டஸ், ஒரு ஆரம்பப் படிமத்தை விரிவுபடுத்துவதன் மூலம், பெரும்பாலும் தனது சிறந்த கருத்துக்களைக் கூறுவார்). மேலும் அந்த டியூக், ஒரு ரயிலில் மூன்று-சீட்டு ஆட்டக்காரரின் ரகசியக் கூட்டாளியைப் போலவே, வெளிப்படையாகத் தெரியாமல், அந்த வித்தையை அவள் செய்து முடிக்க உதவுவதற்காக அப்பாவித்தனமாகக் களமிறங்குவார்.

"அவள் ஒரு பசுவைப் போல் இல்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—ஏனென்றால் அவள் பல பசுக்களைப் போல் இருக்கிறாள்," என்று திருமதி டி குவர்மண்டஸ் வியப்புடன் கூறினார். நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், தொப்பி அணிந்திருந்த அந்தப் பசுக்களின் மந்தை என் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்து நான் எப்படி இருக்கிறேன் என்று கேட்டதைக் கண்டு நான் மிகவும் திகைத்துப் போனேன். ஒருபுறம், "ஆனால், என் அன்பான பசுக்களின் மந்தையே, நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்; நீங்கள் ஒரு பசுக்களின் மந்தையாக இருப்பதால், என்னுடன் பழகும் உறவில் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை," என்று சொல்லத் தோன்றியது. மறுபுறம், என் நினைவுகளைத் தேடிய பிறகு, உங்கள் கேம்ப்ரெமர் என்பவர் இன்ஃபாண்டா டோரதியாவாக இருக்கலாம் என்று நான் நினைக்கத் தொடங்கினேன்—அவர் ஒரு நாள் வந்து பார்ப்பதாகக் கூறியிருந்தார், மேலும் அவரே ஒரு பசுவைப் போன்ற தோற்றம் கொண்டவர்—எனவே நான் கிட்டத்தட்ட ஒரு பசு மந்தையை "மாண்புமிகு இளவரசியே" என்று விளித்து, அதனிடம் மூன்றாம் நபரில் பேசவிருந்தேன். ஸ்வீடன் ராணிக்கு இருக்கும் அதே வகையான இரைப்பையும் அவளுக்கு இருந்தது. தவிர, இந்த நேரடித் தாக்குதலுக்கு முன்னதாக, விதிமுறைகளின்படி மிகத் துல்லியமாக நடத்தப்பட்ட தொலைதூரத் தாக்குதல்கள் நடந்திருந்தன. எவ்வளவு காலமாக என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, அவளுடைய தூதுவர்களால் நான் குண்டுவீச்சுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருந்தேன்; விளம்பரத் துண்டுப்பிரசுரங்களைப் போல, ஒவ்வொரு மரச்சாமானிலும், எல்லா இடங்களிலும் அவற்றைக் கண்டேன். இந்த விளம்பரப் பிரச்சாரத்தின் நோக்கம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் வீட்டில் "மார்க்விஸ் மற்றும் மார்க்விஸ் டி கேம்ப்ரெமர்" என்ற பெயரும், எனக்கு நினைவில் இல்லாத ஒரு முகவரியும் மட்டுமே காணப்பட்டன—எப்படியிருந்தாலும், அந்த முகவரியை ஒருபோதும் பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்.

"ஆனால் ஒரு ராணியைப் போல் இருப்பது மிகவும் பெருமைக்குரியது," என்றார் ஃப்ரொண்டேயின் வரலாற்றாசிரியர்.

"அடக் கடவுளே, ஐயா! இந்தக் காலத்தில் மன்னர்களும் ராணிகளும் அவ்வளவாக மதிப்பளிப்பதில்லை," என்றார் எம். டி குவர்மண்டஸ்—ஒருபுறம், தன்னை ஒரு நவீன, சுதந்திர சிந்தனையாளர் என்று பெருமிதம் கொண்டதாலும், மறுபுறம், அவர் உண்மையில் பெரிதும் மதித்த அரச குடும்பத் தொடர்புகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பவராகத் தோன்றுவதைத் தவிர்ப்பதற்காகவும் அவர் அவ்வாறு கூறினார்.

தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்திருந்த ப்ளாக்கும் எம். டி நோர்பாய்ஸும், எங்களுக்கு இன்னும் அருகில் வந்து நின்றனர்.

"ஐயா," என்றார் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ், "டிரேஃபஸ் விவகாரம் பற்றி அவரிடம் பேசினீர்களா?"
400
திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) வானத்தை நோக்கிக் கண்களை உயர்த்தினார்; அதே சமயம் ஒரு புன்னகையையும் உதிர்த்தார். இது, தனது காதலி (Dulcinea) நிறைவேற்றக் கோரிய விசித்திரமான விருப்பங்களின் பிரம்மாண்டத்தை உறுதிப்படுத்துவது போல இருந்தது. ஆயினும், பிரான்ஸ் நாடு எதிர்கொண்டிருந்த பயங்கரமான—ஒருவேளை உயிருக்கே ஆபத்தான—ஆண்டுகளைப் பற்றி அவர் பிளாக்கிடம் (Bloch) மிகுந்த இணக்கத்துடன் பேசினார். ட்ரேஃபஸ் (Dreyfus) குற்றமற்றவர் என்று பிளாக் ஏற்கனவே அவரிடம் கூறியிருந்த நிலையில், திரு. டி நார்போயிஸ் ட்ரேஃபஸுக்கு எதிரான தீவிர நிலைப்பாடு கொண்டவர் என்பதை இது மறைமுகமாக உணர்த்தியது. அப்படியிருந்தும், அந்தத் தூதரின் இணக்கமான போக்கு—அதாவது, கேட்பவருடன் உடன்படுவது போன்ற தோரணை, இருவருக்கும் ஒரே கருத்துதான் இருக்கிறது என்று இயல்பாகக் கருதுவது, அரசாங்கத்தைக் கண்டிப்பதில் அவருடன் கூட்டுச் சேர்வது போன்ற பாவனை—பிளாக்கின் அகங்காரத்திற்குத் தீனி போட்டதுடன், அவனுள் ஒரு ஆர்வத்தையும் தூண்டியது. திரு. டி நார்போயிஸ் வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல், ஆனால் இருவரும் ஒப்புக்கொள்வதாக மறைமுகமாகக் கருதிய அந்த முக்கியமான விஷயங்கள் என்ன? அப்படியானால், அந்த விவகாரத்தைப் (Dreyfus Affair) பற்றிய அவரது கருத்துதான் என்ன—அவர்களை ஒன்றிணைக்கக்கூடிய அந்தக் கருத்துதான் என்ன? இந்த மர்மமான உடன்பாடு அரசியலோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை என்பதால் பிளாக் இன்னும் அதிக ஆச்சரியமடைந்தான்; ஏனெனில், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis), பிளாக்கின் இலக்கிய முயற்சிகள் குறித்து திரு. டி நார்போயிஸிடம் விரிவாகப் பேசியிருந்தார்.

"நீங்கள் உங்கள் காலத்திற்குச் சொந்தமானவர் அல்ல," என்று அந்த முன்னாள் தூதர் அவரிடம் கூறினார், "அதற்காக நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன்; சுயநலமற்ற அறிவுத்தேடல் மறைந்துபோன, ஆபாசமான அல்லது அர்த்தமற்ற விஷயங்கள் மட்டுமே பொதுமக்களுக்கு விற்கப்படும் ஒரு காலத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல நீங்கள். உங்களைப் போன்றவர்களின் முயற்சிகள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்—நமக்கு ஒரு நல்ல அரசாங்கம் இருந்திருந்தால்."

பொதுவான சீரழிவிலிருந்து தனித்து நிற்கும் ஒரே நபராகத் தன்னை உணர்ந்தது பிளாக்கிற்குப் பெருமையாக இருந்தது. ஆயினும், இங்கேயும் அவன் சில குறிப்பிட்ட விவரங்களை அறிய விரும்பினான்—திரு. டி நார்போயிஸ் மனதில் கொண்டிருந்த அந்த 'அர்த்தமற்ற விஷயங்கள்' எவை என்பதைத் துல்லியமாகத் தெரிந்துகொள்ள அவன் விரும்பினான். மற்ற பலரைப் போலவே தானும் செயல்படுவதாகவே பிளாக் கருதினான்; தன்னை அவ்வளவு தனித்துவமானவனாக அவன் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. அவன் மீண்டும் ட்ரேஃபஸ் விவகாரம் குறித்த பேச்சுக்குத் திரும்பினான், ஆனால் அந்த விஷயத்தில் திரு. டி நார்போயிஸின் கருத்தை அவனால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அக்காலத்தில் செய்தித்தாள்களில் அடிக்கடி பெயர்கள் அடிபட்ட ராணுவ அதிகாரிகளைப் பற்றிப் பேசத் தூண்டிப் பார்க்க அவன் முயன்றான்; அதே விவகாரத்தில் சம்பந்தப்பட்ட அரசியல்வாதிகளை விட இவர்கள் அதிக ஆர்வத்தைத் தூண்டினர்; ஏனெனில், அந்த அரசியல்வாதிகளைப் போல இவர்கள் முன்பே நன்கு அறியப்பட்டவர்கள் அல்ல. தனித்துவமான சீருடைகளை அணிந்து, முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கைச் சூழலிலிருந்தும், மதச்சார்பான தீவிரத்துடன் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட மௌனத்திலிருந்தும் வெளிப்பட்ட இவர்கள்—அன்னம் இழுத்துச் செல்லும் படகிலிருந்து இறங்கி வரும் 'லோஹென்க்ரின்' (Lohengrin) வீரனைப் போல—திடீரெனத் தோன்றிப் பேசத் தொடங்கினர். தனக்கு அறிமுகமான ஒரு தேசியவாத வழக்கறிஞரின் உதவியால், 'சோலா' (Zola) மீதான வழக்கு விசாரணையின் பல அமர்வுகளில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றார் 'பிளாக்' (Bloch). 'கான்கூர் ஜெனரல்' (Concours Général) அல்லது 'பாக்கலரேட்' (baccalaureate) போன்ற முக்கியத் தேர்வுகளின்போது செய்வது போலவே, சாண்ட்விச்கள் மற்றும் ஒரு பாட்டில் காபியுடன் காலையிலேயே வந்து மாலை வரை அங்கேயே தங்குவார். வழக்கமான நடைமுறையிலிருந்து மாறுபட்ட இந்தச் சூழல் அவருக்குள் ஒருவிதப் பதற்றமான கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது; காபியும் வழக்கு விசாரணையின் உணர்ச்சிகளும் சேர்ந்து அந்த உணர்வை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றன. அங்கு நடந்த அனைத்திலும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவராக அவர் நீதிமன்றத்தை விட்டு வெளியேறுவார்; மாலையில் வீடு திரும்பியதும், அந்த அழகான கனவில் மீண்டும் மூழ்கிவிட வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அவருக்குள் எழும். பின்னர், இரு தரப்பினரும் கூடும் ஒரு உணவகத்திற்கு விரைந்து சென்று நண்பர்களைச் சந்திப்பார்; அன்று நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி இடைவிடாமல் விவாதிப்பார். அதிகாலையிலேயே தொடங்கி முறையான மதிய உணவு கூட இல்லாமல் கழிந்த அந்த நாளின் பசியையும் சோர்வையும் ஈடுசெய்யும் விதமாக, ஒரு அதிகாரத் தோரணையில் இரவு உணவை ஆர்டர் செய்வார்—அந்தத் தொனி அவருக்குத் தான் ஏதோ அதிகாரம் படைத்தவன் என்ற மாயையை அளித்தது. அனுபவம் மற்றும் கற்பனை ஆகிய இரு உலகங்களுக்கும் இடையே எப்போதும் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதன், தனக்குத் தெரிந்தவர்களின் அக வாழ்க்கையை அறியவும், இதுவரை கற்பனையில் மட்டுமே அறிந்த மனிதர்களை நேரில் சந்திக்கவும் ஏங்குகிறான். பிளாக்கின் கேள்விகளுக்கு 'திரு. டி நார்பாய்ஸ்' (M. de Norpois) இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

— தற்போது நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் இந்த விவகாரத்தில் இரண்டு அதிகாரிகள் சம்பந்தப்பட்டுள்ளனர்—அதாவது, நான் பெரிதும் மதித்த மற்றும் அவர்களின் தீர்ப்பின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த ஒருவரால் (திரு. டி மிரிபெல் - M. de Miribel) வெகு காலத்திற்கு முன்பே என்னிடம் குறிப்பிடப்பட்ட இருவர் அவர்கள்: லெப்டினன்ட்-கர்னல் ஹென்றி மற்றும் லெப்டினன்ட்-கர்னல் பிக்கார்ட்.

— ஆனால், என்று பிளாக் கூச்சலிட்டார், "ஜீஸின் (Zeus) மகளான தெய்வீக அதீனா (Athena), ஒவ்வொரு மனிதனின் மனதிலும் மற்றவரின் எண்ணத்திற்கு நேர்மாறான ஒன்றையே விதைத்திருக்கிறாள். அதனால் அவர்கள் இரு சிங்கங்களைப் போல ஒருவருக்கொருவர் மோதிக்கொள்கிறார்கள். கர்னல் பிக்கார்ட் ராணுவத்தில் உயர்ந்த பதவியை வகித்தவர், ஆனால் அவரது விதி அவரை அவருக்குச் சம்பந்தமில்லாத ஒரு தரப்பிற்கு இட்டுச் சென்றுவிட்டது. தேசியவாதிகளின் வாள் அவரது மென்மையான உடலைப் பிளக்கும்; அவர் வேட்டையாடும் விலங்குகளுக்கும், இறந்தவர்களின் கொழுப்பை உண்ணும் பறவைகளுக்கும் இரையாவார்."

திரு. டி நார்பாய்ஸ் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை. — அங்கே மூலையில் அவர்கள் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்? என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ், திரு. டி நார்போயிஸ் மற்றும் பிளாக் ஆகியோரைச் சுட்டிக்காட்டி திருமதி டி வில்பாரிசிஸிடம் கேட்டார்.

— ட்ரேஃபஸ் விவகாரம் பற்றி.

— ஆ! கடவுளே! சொல்லப்போனால், ட்ரேஃபஸின் தீவிர ஆதரவாளர் யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? உங்களால் ஒருபோதும் ஊகிக்க முடியாது. என் மருமகன் ராபர்ட்! 'ஜாக்கி கிளப்'பில் அவனது இந்தச் செயல்பாடுகள் பற்றித் தெரிந்தபோது, ​​அங்கே ஒரு பெரும் கூச்சலும் அமளியும் ஏற்பட்டது என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும். இன்னும் ஒரு வாரத்தில் அவன் தேர்தலில் போட்டியிடவிருக்கும் நிலையில்...

— நிச்சயமாக, என்று டச்சஸ் குறுக்கிட்டார், "அவர்கள் அனைவரும் கில்பர்ட்டைப் போல இருந்தால்... யூதர்கள் அனைவரையும் ஜெருசலேமுக்குத் திருப்பி அனுப்பிவிட வேண்டும் என்று எப்போதும் கூறி வருபவர் அவர்..."

— ஆ! அப்படியானால், பிரின்ஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் என் கருத்துகளையே கொண்டிருக்கிறார், என்று திரு. டி ஆர்கென்கோர்ட் இடையில் புகுந்து கூறினார்.

டியூக் தன் மனைவியைக் குறித்துப் பெருமை கொண்டிருந்தார், ஆனால் அவர் மீது அன்பு கொண்டிருக்கவில்லை. மிகுந்த சுய-முக்கியத்துவம் கொண்ட அவர், தான் பேசும்போது குறுக்கிடப்படுவதை வெறுத்தார்......உறவு முறிந்துவிட்டது; மேலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவளிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்வது அவனது வழக்கமாக இருந்தது. ஒரு மோசமான கணவன் என்ற முறையில் தனக்கு அறிவுரை கூறப்படுவதாலும், அதே சமயம் நயமாகப் பேசி மற்றவர்களை வசீகரிக்கும் தன் பேச்சுக்கு மதிப்பளிக்கப்படாததாலும் எழுந்த இரட்டைச் சினத்துடன் அவன் சட்டென நின்றான்; பின்னர், அங்கிருந்த அனைவரையும் சங்கடத்திற்குள்ளாக்கும் வகையில் அந்த டச்சஸை (Duchess) உற்று நோக்கினான்.

"கில்பர்ட் மற்றும் ஜெருசலேம் பற்றி எங்களிடம் பேச உங்களுக்கு என்னதான் தோன்றியது?" என்று அவன் இறுதியாகக் கேட்டான். "அது முக்கிய விஷயமே இல்லை. ஆனால்," என்று சற்று தணிந்த குரலில் தொடர்ந்தான், "நம்மில் ஒருவரை—குறிப்பாக ராபர்ட்டை, யாருடைய தந்தை பத்து ஆண்டுகள் 'ஜாக்கி கிளப்'பின் (Jockey Club) தலைவராக இருந்தாரோ அவரை—அந்தக் கிளப் நிராகரித்தால், அது பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத உச்சகட்ட அவமானமாக இருக்கும் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். என்ன சொல்வது, அன்பே? அது அந்த மனிதர்களைத் திகைக்க வைத்தது; அவர்கள் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அவர்களை நான் குறை சொல்ல முடியாது; தனிப்பட்ட முறையில், எனக்கு இனவெறி ஏதுமில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்—அத்தகைய விஷயங்கள் எல்லாம் கடந்த காலத்திற்குரியவை என்றும், காலத்திற்கேற்ப மாறுவதில் நான் பெருமை கொள்கிறேன் என்றும் கருதுபவன் நான்—இருப்பினும், என்ன கொடுமை இது! ஒருவன் 'மார்க்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப்' (Marquis de Saint-Loup) ஆக இருக்கும்போது, ​​அவன் 'டிரைஃபஸார்ட்' (Dreyfusard - டிரைஃபஸ் ஆதரவாளர்) ஆகச் செயல்பட மாட்டான்—இதைத்தவிர வேறு என்ன சொல்ல?"

'ஒருவன் மார்க்கிஸ் டி செயின்ட்-லூப் ஆக இருக்கும்போது' என்ற வார்த்தைகளை 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes) மிகுந்த அழுத்தத்துடன் கூறினான். ஆயினும், 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duc de Guermantes) என்பது அதைவிட உயர்ந்த அந்தஸ்து என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். ஆனால், அவனது தற்பெருமை 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பட்டத்தின் மேன்மையை மிகைப்படுத்த முற்பட்டாலும், அந்தப் பட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து மதிப்பிட அவனைத் தூண்டியது நல்ல ரசனை சார்ந்த விதிகள் அல்ல; மாறாக, கற்பனைத்திறன் சார்ந்த விதிகளே ஆகும். தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அல்லது மற்றவர்களிடம் காணும்போது விஷயங்கள் மிகவும் சிறப்பானவையாகத் தோன்றும்; ஏனெனில், கற்பனையில் காட்சிகளை நோக்குவதைக் கட்டுப்படுத்தும் பொதுவான விதிகள், சாதாரண மனிதர்களுக்குப் பொருந்தும் அதே அளவு டியூக்குகளுக்கும் பொருந்தும். கற்பனை சார்ந்த விதிகள் மட்டுமல்ல, மொழி சார்ந்த விதிகளும் இதில் உண்டு. இங்கே இரண்டு மொழிசார் விதிகளில் ஏதேனும் ஒன்று பொருந்தக்கூடும்: முதலாவது விதி என்ன சொல்கிறதென்றால், ஒருவன் தான் பிறந்த சாதி அல்லது வர்க்கத்தைச் சார்ந்தவர்களைப் போலப் பேசுவதை விட, தனது மனதளவில் தான் எந்த வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவனாக உணர்கிறானோ அவர்களைப் போலவே பேசுகிறான். இது தொடர்பாக, M. de Guermantes-இன் பேச்சுவழக்கு—அவர் உயர்குடியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தபோதிலும்—சிறு-முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரின் பாணியை ஒத்திருக்கலாம்; அதாவது, "ஒருவர் 'டியூக் ஆஃப் கெர்மான்ட்ஸ்' (Duke of Guermantes) என்று அழைக்கப்படும்போது..." என்று அவர்கள் கூறுவார்கள். ஆனால், ஸ்வான் (Swann) அல்லது லெக்ராண்டின் (Legrandin) போன்ற பண்பட்ட மனிதர்கள் அப்படிச் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள். உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சித்தரிக்கும்போதுகூட, ஒரு டியூக் மளிகைக் கடைக்காரருக்குத் தகுதியான தரத்திலான நாவல்களை எழுதக்கூடும்—ஏனெனில் அங்குப் பழமையான வம்சாவளி எந்த உதவியும் செய்யாது—அதே சமயம், சாதாரணக் குடிமகனின் எழுத்துக்கள் "உயர்குடித் தன்மை வாய்ந்தவை" என்று போற்றப்படவும் கூடும். "ஒருவர்... என்று அழைக்கப்படும்போது" (When one is named) என்ற அந்தச் சொற்றொடரை M. de Guermantes எந்த முதலாளித்துவ வர்க்கத்தவரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டார்? அது அவருக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆயினும், மொழியில் மற்றொரு விதி உள்ளது: அவ்வப்போது—தோன்றி, மறைந்து, பிறகு ஒருபோதும் கேள்விப்படாத சில நோய்களைப் போலவே—வெளிப்பாட்டு முறைகள் உருவாகின்றன; அவை எப்படி உருவாகின்றன என்று யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது (தன்னிச்சையாகவா அல்லது தற்செயலாகவா—உதாரணமாக, பயணப் போர்வையின் ரோமங்களில் சிக்கிய ஒரு விதை ரயில்வே தண்டவாளத்தின் சரிவில் விழுந்து, பிரான்சில் ஒரு அமெரிக்கக் களைச்செடி வேரூன்றியது போலவா?). அவை ஒரு குறிப்பிட்ட தசாப்தம் முழுவதும் கேட்கப்படுகின்றன; அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு மக்கள் எந்தத் திட்டமிடலோ அல்லது கூட்டுச் சதியோ செய்வதில்லை. பிளாக் (Bloch) தன்னைப் பற்றிச் சொன்னதை நான் ஒருமுறை கேட்டது நினைவிருக்கிறது—"மிகவும் வசீகரமான, புத்திசாலித்தனமான, செல்வாக்கு மிக்க மற்றும் நுணுக்கமான ரசனை கொண்டவர்கள், தாங்கள் புத்திசாலியாகவும் இனிமையானவராகவும் கருதும் ஒரே நபர்—தங்கள் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத ஒருவர்—பிளாக் தான் என்பதை உணர்ந்த தருணம் அது"—அதே வாக்கியத்தை பிளாக்கைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத பல இளைஞர்கள் தங்கள் சொந்தப் பெயர்களைப் பொருத்திச் சொன்னதையும் நான் கேட்டிருக்கிறேன்; அதுபோலவே, "ஒருவர்... என்று அழைக்கப்படும்போது" என்ற அந்தச் சொற்றொடரும் அடிக்கடி திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படுவதை நான் கேட்டேன். "சரி," என்று டியூக் தொடர்ந்தார், "அங்கு நிலவும் மனநிலையைக் கருத்தில் கொண்டால், இது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுதான்."

"எல்லாவற்றையும் விட இது வேடிக்கையானது," என்று டச்சஸ் பதிலளித்தார், "அவருடைய தாயாரின் கருத்துக்களைக் கணக்கில் கொண்டால்; அவர் காலை முதல் இரவு வரை *La Patrie française* (பிரெஞ்சு தேசம்) பற்றிப் பேசி எங்களைச் சலிப்படையச் செய்கிறார்."

"ஆம், ஆனால் அது அவருடைய தாயார் மட்டுமல்ல—நாமே நம்மை ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். ஒரு இளம் பெண் இருக்கிறாள்—மிக மோசமான வகையைச் சேர்ந்த, பரபரப்பைத் தேடும் ஒரு பெண்—அவளுக்கு அவர் மீது அதிக செல்வாக்கு உள்ளது; மேலும் அவள் அந்த ட்ரேஃபஸ் (Dreyfus) என்பவரின் நாட்டுக்காரி. ராபர்ட்டுக்கு அந்த மனநிலையை ஊட்டியவள் அவள்தான்." "டியூக் அவர்களே, அந்த வகையான மனநிலைக்கு ஒரு புதிய சொல் இருக்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்," என்றார் திருத்தல்வாத எதிர்ப்பு குழுக்களின் செயலாளராகப் பணியாற்றிய ஆவணக் காப்பாளர். "அதை 'மென்டாலிட்டி' என்று அழைக்கிறார்கள். அதன் அர்த்தமும் ஒன்றுதான், ஆனால் குறைந்தபட்சம் நீங்கள் என்ன பேசுகிறீர்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அது நுட்பத்தின் உச்சம்—அவர்கள் சொல்வது போல், 'சமீபத்திய விஷயம்'."

இருப்பினும், ப்ளாக் என்ற பெயரைக் கேட்டதும், அவர் எம். டி நோர்பாய்ஸிடம் கேள்வி கேட்பதை அவள் கற்பனை செய்தாள்; அந்த பதற்றம் மார்க்விஸிடம் வேறுபட்ட, ஆனால் அதே அளவு தீவிரமான ஒரு பதற்றத்தைத் தூண்டியது. ஆவணக் காப்பாளருக்கு முன்னால் நடுங்கியபடியும், அவர் முன்னிலையில் ட்ரேஃபஸ்-எதிர்ப்பாளராக நடித்தபடியும், 'சிண்டிகேட்' உடன் ஓரளவு தொடர்புடைய ஒரு யூதரைத் தான் ஏற்றுக்கொண்டதை அவர் கண்டுபிடித்தால், அவருடைய கண்டனத்திற்கு ஆளாவேனோ என்று அவள் அஞ்சினாள்.

"ஆ! 'மென்டாலிட்டி'—நான் அதைக் குறித்துக் கொள்கிறேன்; எப்போதாவது அதை எடுத்துப் பயன்படுத்துவேன்," என்றார் டியூக். (இது ஒரு சொல்லலங்காரம் அல்ல; மாபெரும் விருந்துகளுக்கு முன்பு டியூக் தனது சிறிய குறிப்பேட்டில் “மேற்கோள்களை” மீள்பார்வை செய்வார்.) “எனக்கு ‘மனப்பான்மை’ என்ற சொல் பிடிக்கும். மக்கள் அதுபோலப் புதிய சொற்களை உருவாக்குகிறார்கள், ஆனால் அவை நிலைப்பதில்லை. சமீபத்தில், நான் இது போன்ற ஒன்றை வாசித்தேன்...”...ஒரு எழுத்தாளர் "திறமைசாலி" என்று சொல்லப்பட்டது. அதிலிருந்து நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் புரிந்துகொள்ளலாம். அதற்குப் பிறகு நான் அவரை மீண்டும் பார்க்கவே இல்லை.

— ஆனால் *talentueux* (திறமைசாலி) என்பதை விட *mentalité* (மனநிலை/சிந்தனைப் போக்கு) என்ற சொல்லே அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று உரையாடலில் இணைந்துகொண்ட 'ஃப்ரோண்ட்' (Fronde) வரலாற்று ஆய்வாளர் கூறினார். பொதுக் கல்வி அமைச்சகத்தின் ஒரு குழுவில் நான் அங்கம் வகிக்கிறேன்; அங்கே இச்சொல் பலமுறை பயன்படுத்தப்படுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன்—அதேபோல் எனது கிளப்பான 'செர்கிள் வோல்னி'யிலும் (Cercle Volney), ஏன், திரு. எமில் ஒலிவியரின் (M. Émile Ollivier) இல்லத்தில் நடந்த விருந்தில்கூட இதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.

— என்னைப் பொறுத்தவரை—பொதுக் கல்வி அமைச்சகத்தில் அங்கம் வகிக்கும் கௌரவம் எனக்கு இல்லாததால்—என்று அந்த பிரபு (duke) போலியான பணிவுடன் பதிலளித்தார்; ஆனால் அவரது உள்ளத்தில் இருந்த ஆழமான தற்பெருமை அவரது உதடுகளில் புன்னகையை வரவழைத்தது; அவரது கண்கள் அங்கிருந்தவர்களைப் பார்க்கும்போது ஒருவித மகிழ்ச்சியுடன் மின்னின, ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியின் அடியில் இருந்த கேலிக்குறிப்பு அந்த ஏழை வரலாற்று ஆய்வாளரை வெட்கிச் சிவக்க வைத்தது—என்னைப் பொறுத்தவரை, பொதுக் கல்வி அமைச்சகத்திலோ அல்லது 'செர்கிள் வோல்னி'யிலோ அங்கம் வகிக்கும் கௌரவம் எனக்கு இல்லை (நான் 'யூனியன்' மற்றும் 'ஜாக்கி' கிளப்புகளில் மட்டுமே உறுப்பினராக இருக்கிறேன்)... நீங்கள் 'ஜாக்கி' கிளப்பின் உறுப்பினர் இல்லையா, ஐயா? என்று அவர் அந்த வரலாற்று ஆய்வாளரிடம் கேட்டார்—அவர், அவமானம் இழைக்கப்படுவதை உணர்ந்தும் அதன் முழு அர்த்தம் புரியாமல், இன்னும் ஆழமாக வெட்கிச் சிவந்து, உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கினார்—என்னைப் பொறுத்தவரை, திரு. எமில் ஒலிவியரின் இல்லத்தில் விருந்து உண்பவர் கூட அல்லாத நான், *mentalité* என்ற சொல்லைப் பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். நீங்களும் அதே நிலையில் தான் இருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன், ஆர்கென்கோர்ட் (Argencourt).

— ட்ரேஃபஸின் (Dreyfus) துரோகத்திற்கான ஆதாரத்தை ஏன் காட்ட முடியாது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். போர்த் துறை அமைச்சரின் மனைவியின் காதலன் அவர் தான் என்பதுதான் அதற்குக் காரணம் என்று கூறப்படுகிறது; இதுதான் ரகசியமாகப் பேசப்படும் விஷயம்.

— ஆ! அது பிரதம மந்திரியின் மனைவி என்று நான் நினைத்திருந்தேன், என்றார் திரு. டி'ஆர்கென்கோர்ட்.

— இந்த விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை நீங்கள் அனைவரும் எனக்குச் சலிப்பூட்டுகிறீர்கள், என்றார் டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes); சமூக ரீதியாக, யாராலும் தன்னைத் தன் விருப்பத்திற்கு இணங்க ஆட்டிப்படைக்க முடியாது என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் அவர் எப்போதும் கவனமாக இருப்பார். யூதர்கள் தொடர்பான இந்த விவகாரம் என்னை எந்த வகையிலும் பாதிக்காது; அதற்கான எளிய காரணம் என்னவென்றால், எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் வட்டத்தில் யூதர்கள் யாரும் இல்லை, மேலும் அந்த மகிழ்ச்சியான அறியாமையிலேயே தொடர்ந்து இருக்கவும் நான் விரும்புகிறேன். ஆனால் மறுபுறம், 'சரியான' கருத்துக்களைக் கொண்டிருப்பதாலோ, அல்லது யூதக் கடைக்காரர்களிடமிருந்து எதையும் வாங்க மறுப்பதாலோ, அல்லது தங்கள் குடைகளில் 'யூதர்களுக்கு மரணம்' என்று கிறுக்கியிருப்பதாலோ மட்டுமே—மேரி-ஐனார்ட் (Marie-Aynard) அல்லது விக்டூர்னியன் (Victurnienne) போன்றவர்கள் மூலம் டுராண்ட் (Durand) அல்லது டுபோயிஸ் (Dubois) போன்ற பல பெண்கள்—இல்லையென்றால் நாம் ஒருபோதும் அறிந்திருக்காதவர்கள்—நம்மீது திணிக்கப்படுவதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் முன்தினம் மேரி-ஐனார்ட்டைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். முன்பு அங்கு சூழல் மிகவும் இனிமையாக இருக்கும். ஆனால் இப்போது, ​​வாழ்நாள் முழுவதும் நான் தவிர்த்து வந்தவர்கள்—அதாவது ட்ரேஃபஸ்-எதிர்ப்புக் (anti-Dreyfus) கருத்துடையவர்கள்—மற்றும் எனக்குச் சற்றும் அறிமுகமில்லாதவர்கள் எனப் பலரையும் அங்கு சந்திக்க நேரிடுகிறது.

"இல்லை, அவர் போர் அமைச்சரின் மனைவி. குறைந்தது, அப்படி ஒரு பேச்சு அடிபடுகிறது," என்று டியூக் (Duke) தொடர்ந்தார்; பழைய முடியாட்சிக் காலத்து (Ancien Régime) சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துவதில் அவருக்கு விருப்பம். "எப்படியாயினும், என் உறவினர் கில்பர்ட்டின் (Gilbert) கருத்துக்களுக்கு நேர்மாறானதையே நான் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவரைப் போல நான் ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ பிரபு அல்ல; என் நண்பராக இருந்தால் ஒரு கறுப்பின மனிதருடன் தெருவில் மகிழ்ச்சியாக நடப்பேன், கண்டவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் நான் பொருட்படுத்தமாட்டேன்—இருப்பினும், 'செயின்ட்-லூப்' (Saint-Loup) என்ற பெயர் கொண்ட ஒருவர், வால்டேரை (Voltaire) விட—அல்லது என் மருமகனை விட—அதிக அறிவாற்றல் கொண்டவர்களின் கருத்துக்களுக்கு எதிராக வேண்டுமென்றே நிலைப்பாடு எடுக்கமாட்டார் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு கிளப்பில் (Club) சேர விண்ணப்பிப்பதற்கு ஒரு வாரம் முன்பு, உணர்ச்சிகளின் இத்தகைய விசித்திரமான வெளிப்பாடுகளில் ஈடுபடமாட்டார்கள்! அது கொஞ்சம் அதிகப்படியானது! இல்லை, அநேகமாக அவனது அந்தச் சிறுத்தி (காதலி) தான் அவன் தலையில் இந்த யோசனைகளை ஏற்றியிருப்பாள். தன்னை ஒரு 'அறிவுஜீவி' (intellectual) என்று காட்டிக்கொள்ள அது உதவும் என்று அவள் அவனை நம்பவைத்திருக்க வேண்டும். 'அறிவுஜீவிகள்'—அது அந்த மனிதர்களின் விருப்பமான ஒரு விஷயம்." சொல்லப்போனால், இது ஒரு புத்திசாலித்தனமான—அதே சமயம் மிகவும் வஞ்சகமான—சொல் விளையாட்டுக்கு வழிவகுத்தது.

மேலும் டியூக், டச்சஸ் (Duchess) மற்றும் திரு. டி'ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) ஆகியோரிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினார்: "Mater Semita" (Mater Semita)—இந்தச் சொற்றொடர் ஏற்கனவே ஜாக்கி கிளப்பில் (Jockey Club) புழக்கத்தில் இருந்தது; ஏனெனில், பரவிச் செல்லும் அனைத்து விதைகளிலும், மிகவும் உறுதியான இறக்கைகளைக் கொண்டதும் — அதன் பிறப்பிடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் சிதறிச் செல்லக்கூடியதுமான — அந்த விதை, உண்மையில் ஒரு கேலிக்கூத்துதான்.

"ஒரு அறிஞரைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் இந்த மனிதரிடமிருந்து நாம் இதற்கான விளக்கத்தைக் கேட்கலாம்," என்று அவர் வரலாற்றாசிரியரைச் சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார். "ஆனால், அதைப் பற்றிப் பேசாமல் இருப்பதே நல்லது; ஏனெனில், அந்தக் கதை முற்றிலும் பொய்யானது. கிறிஸ்துவ சகாப்தத்திற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த 'லேவி' (Levi) குலத்துடன் தனது குடும்ப வம்சாவளியை இணைத்துப் பேசும் என் உறவினர் மிரெபோயைப் (Mirepoix) போல நான் அவ்வளவு லட்சியம் கொண்டவள் அல்ல; சொல்லப்போனால், எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு துளி யூத ரத்தம் கூட இருந்ததில்லை என்பதை நிரூபிக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனாலும், நம்மை ஏமாற்ற யாரும் முயற்சிக்கக் கூடாது; என் மருமகனின் அந்த ஈர்க்கக்கூடிய கருத்துக்கள் மாகாணங்களில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பது உறுதி. குறிப்பாக ஃபெசென்சாக் (Fezensac) உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், டுராஸ் (Duras) தான் எல்லாவற்றையும் நிர்வகிக்கப் போகிறார்; அவர் பிரச்சினைகளைத் தூண்டிவிடுவதில் எவ்வளவு விருப்பம் கொண்டவர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமே," என்று டியூக் கூறினார். (சில சொற்களின் துல்லியமான அர்த்தத்தை அவர் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டதில்லை; 'பிரச்சினையைத் தூண்டிவிடுவது' என்றால் வெறும் கூச்சலிடுவது அல்லது அமளி செய்வது மட்டுமல்ல, சிக்கல்களை உருவாக்குவது என்று அவர் நம்பினார்.)

கர்னல் பிக்வார்ட் (Colonel Picquart) விவகாரம் குறித்து திரு. டி நார்போயிஸை (M. de Norpois) பேச வைக்க ப்லோக் (Bloch) முயன்று கொண்டிருந்தார்.

"அவரது சாட்சியம்..." என்று திரு. டி நார்போயிஸ் பதிலளித்தார், "அது மறுக்க முடியாத ஒன்று..."...அது அவசியமாக இருந்தது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் எனது சக ஊழியர்கள் பலரிடமிருந்தும் கடும் எதிர்ப்பை நான் சம்பாதித்தேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால், என் கருத்துப்படி, அந்தக் கர்னலைப் பேச அனுமதிப்பது அரசாங்கத்தின் கடமையாக இருந்தது. இத்தகைய இக்கட்டான சூழலிலிருந்து வெறும் தந்திரமான நகர்வுகள் மூலம் தப்பித்துவிட முடியாது; இல்லையெனில், ஒரு சேற்றுப் பள்ளத்தில் மூழ்கிப்போகும் அபாயம் உள்ளது. அந்த அதிகாரியைப் பொறுத்தவரை, முதல் விசாரணையின்போது அவரது சாட்சியம் மிகவும் சாதகமான ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கியது. 'ஷஸ்ஸியர்ஸ்' (Chasseurs) படையணியின் நேர்த்தியான சீருடையில் கம்பீரமாகத் தோன்றி, தான் கண்டதையும் நம்பியதையும் மிக எளிமையாகவும் வெளிப்படையாகவும் அவர் விவரித்ததைக் காணும்போது; "ஒரு போர்வீரனின் கௌரவத்தின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்" —இங்கு திரு. டி நார்போயிஸின் (M. de Norpois) குரலில் தேசபக்தி கலந்த ஒரு லேசான நடுக்கம் தெரிந்தது— "இதுவே எனது உறுதியான நம்பிக்கை" என்று அவர் அறிவிப்பதைக் கேட்கும்போது, ​​அந்தத் தாக்கம் மிகவும் ஆழமானது என்பதை மறுக்க முடியாது.

"அங்கே பாருங்கள், அவர் ஒரு 'டிரைஃபஸார்ட்' (Dreyfusard - டிரைஃபஸ் ஆதரவாளர்); இதில் துளியும் சந்தேகமில்லை," என்று ப்ளோக் (Bloch) நினைத்தான்.

— ஆனால், ஆரம்பத்தில் அவர் பெற்றிருந்த ஆதரவை முற்றிலுமாக இழக்கச் செய்தது, ஆவணக் காப்பாளர் கிரிபெலினுடன் (Gribelin) அவர் மேற்கொண்ட மோதல்தான். அந்த முதிய ஊழியரை—சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றும் ஒரு மனிதரை (திரு. டி நார்போயிஸ் பின்வரும் வார்த்தைகளை உண்மையான நம்பிக்கையின் தீவிரத்துடன் வலியுறுத்தினார்)—அவர் பேசுவதைக் கேட்கும்போது, ​​தன் மேலதிகாரியின் கண்களை நேராகப் பார்த்து, அஞ்சாமல் உறுதியாக நின்று, மறுபேச்சுக்கு இடமில்லாத தொனியில், "கர்னல் அவர்களே, நான் ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை என்பது உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும்; இந்தத் தருணத்திலும், எப்போதும் போலவே, நான் உண்மையைத்தான் பேசுகிறேன் என்பதும் உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும்" என்று அவர் சொல்வதைப் பார்க்கும்போது—நிலைமை தலைகீழாக மாறியது. அடுத்தடுத்த விசாரணைகளில் திரு. பிக்வார்ட் (M. Picquart) எவ்வளவோ முயற்சித்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் அடிப்படையில் ஒரு தோல்வியாளராகவே கருதப்பட்டார்.

"இல்லை, அவர் நிச்சயமாக 'டிரைஃபஸ்-எதிர்ப்பாளர்' (anti-Dreyfusard) தான்; அது உறுதி," என்று ப்ளோக் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். "ஆனால், பிக்வார்ட் ஒரு பொய்யான துரோகி என்று அவர் நம்பினால், பிக்வார்ட் வெளியிட்ட தகவல்களை எப்படி கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு, அவை ஈர்க்கக்கூடியவை என்றும் உண்மையானவை என்றும் பேச முடியும்? அதே சமயம், பிக்வார்ட்டை மனசாட்சியின் பாரத்தை இறக்கிவைக்கும் ஒரு நேர்மையான மனிதராக அவர் கருதினால், கிரிபெலினுடனான மோதலின்போது அவர் பொய் சொல்வதாக எப்படி நினைக்க முடியும்?" "எது எப்படியோ, இந்த ட்ரேஃபஸ் (Dreyfus) ஒருவேளை நிரபராதியாகவே இருந்தாலும்," என்று டச்சஸ் குறுக்கிட்டார், "அதை அவர் நிரூபிக்கும் விதம் மிக மோசமாக இருக்கிறது. அந்தத் தீவிலிருந்து அவர் எழுதும் கடிதங்கள் எவ்வளவு முட்டாள்தனமானவை, எவ்வளவு வீண் ஆரவாரம் கொண்டவை! திரு. எஸ்டர்ஹாஸி (Esterhazy) அவரை விடச் சிறந்தவரா என்று எனக்குத் தெரியாது; ஆனால் வாக்கியங்களை அமைப்பதில் அவருக்கு ஒரு தனி பாணி இருக்கிறது—ஒரு தனித் தன்மை இருக்கிறது. இது ட்ரேஃபஸின் ஆதரவாளர்களுக்கு நிச்சயம் மகிழ்ச்சி தருவதாக இருக்காது. தங்கள் தரப்பு நிரபராதியை வேறொருவருடன் மாற்றிக்கொள்ள முடியாதது அவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய துரதிர்ஷ்டம்!"

எல்லோரும் சத்தமாகச் சிரித்தார்கள். "ஓரியானின் (Oriane) அந்தப் பேச்சைக் கேட்டீர்களா?" என்று கெர்மான்ட்ஸ் பிரபு (Duke of Guermantes) மேடம் டி வில்லபாரிசிஸிடம் (Mme de Villeparisis) ஆர்வத்துடன் கேட்டார். "ஆம், அது எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது." அது பிரபுவுக்குத் திருப்தி அளிக்கவில்லை: "சரி, எனக்கு அது வேடிக்கையாகத் தோன்றவில்லை; அல்லது சொல்லப்போனால், அது வேடிக்கையாக இருக்கிறதா இல்லையா என்பது எனக்கு ஒரு பொருட்டல்ல. நான் நகைச்சுவை உணர்வுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை." திரு. டி'ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) மறுப்பு தெரிவித்தார். "அவர் அப்படிச் சொல்வதையெல்லாம் உண்மையில் நம்பிச் சொல்லவில்லை," என்று டச்சஸ் மெல்லிய குரலில் கூறினார். "நான் நாடாளுமன்றத்தில் பணியாற்றியதுதான் இதற்குக் காரணம் என்று நினைக்கிறேன்; அங்கே அர்த்தமற்ற ஆனால் மிகச் சிறந்த பேச்சுகளைக் கேட்டிருக்கிறேன். அங்கேதான் எல்லாவற்றையும் விட தர்க்கத்திற்கே (logic) முக்கியத்துவம் அளிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன். அதனால்தான் நான் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை போலும். நகைச்சுவையான பேச்சுகள் என்னை ஈர்ப்பதில்லை." "பேசின் (Basin), தயவுசெய்து வீண் கர்வத்துடன் சலிப்பூட்டும் விதமாகப் பேசாதீர்கள்; நகைச்சுவையை உங்களை விட அதிகமாக வேறு யாரும் விரும்புவதில்லை என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே." "நான் சொல்லி முடித்துவிடுகிறேன். ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான கேலிப் பேச்சுகள் என்னை ஈர்க்காததால்தான், என் மனைவியின் நகைச்சுவை உணர்வை நான் பெரும்பாலும் பாராட்டுகிறேன். ஏனெனில், அது பொதுவாக ஒரு தெளிவான அவதானிப்பிலிருந்துதான் பிறக்கிறது." "அவர் ஒரு ஆணின் தர்க்கத்தோடு சிந்திக்கிறார்; ஒரு எழுத்தாளரைப் போலத் தன் கருத்துகளை வெளிப்படுத்துகிறார்."

ஒருவேளை திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois), பிளாக்கிடம் (Bloch) அப்படிப் பேசியதற்குக் காரணம்—அதாவது இருவரும் ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருப்பதைப் போலப் பேசியதற்குக் காரணம்—அவர் ட்ரேஃபஸ்-எதிர்ப்புக் கொள்கையில் எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தார் என்பதுதான்; அரசாங்கம் அந்த விஷயத்தில் போதுமான அளவு தீவிரமாக இல்லை என்று கருதியதால், ட்ரேஃபஸ் ஆதரவாளர்களைப் போலவே அவரும் அரசாங்கத்தை மிகக் கடுமையாக எதிர்த்தார். அல்லது, அவர் கொண்டிருந்த அரசியல் நோக்கம் மிகவும் ஆழமான, வேறொரு தளத்தில் அமைந்திருந்திருக்கலாம்; அந்தத் தளத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​முக்கிய வெளியுறவுக் கொள்கை விவகாரங்களில் அக்கறை கொண்ட ஒரு தேசபக்தருக்கு ட்ரேஃபஸ் விவகாரம் என்பது ஒரு அற்பமான விஷயமாகத் தெரிந்திருக்கலாம். ஒருவேளை, மாறாக, அவருடைய அரசியல் ஞானத்தின் கோட்பாடுகள் வடிவம், செயல்முறை மற்றும் நடைமுறை சார்ந்த கேள்விகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தியதால், தத்துவத்தில் இருப்பியல் கேள்விகளைத் தீர்க்கத் தூய தர்க்கம் சக்தியற்றது போல, அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க அவை சக்தியற்றவையாக இருந்தன; அல்லது ஒருவேளை அந்த ஞானமே அவரை அத்தகைய தலைப்புகளை ஆபத்தானவையாகக் கருதத் தூண்டியது, அதனால் அவர்—விவேகத்தின் காரணமாக—இரண்டாம் நிலைச் சூழ்நிலைகளைப் பற்றி மட்டுமே விவாதித்தார். ஆயினும், எம். டி நோர்பாய்ஸ்—அவர் இயல்பிலேயே குறைந்த எச்சரிக்கை உணர்வு கொண்டவராக இருந்திருந்தாலும் அல்லது முற்றிலும் சம்பிரதாயவாத மனப்பான்மை கொண்டவராக இல்லாதிருந்தாலும்கூட—ஹென்றி, பிக்கார்ட் மற்றும் டு பாட்டி டி கிளாம் ஆகியோரின் பங்களிப்புகள் குறித்தோ அல்லது அந்த விவகாரத்தின் ஒவ்வொரு அம்சம் குறித்தோ, அவர் விரும்பியிருந்தால் தன்னிடம் உண்மையைச் சொல்லியிருக்க முடியும் என்று பிளாக் நம்பியது தவறு. உண்மையில், இந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் பற்றிய உண்மையை எம். டி நோர்பாய்ஸ் அறிந்திருந்தார் என்பதில் பிளாக்கிற்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அரசாங்க அமைச்சர்களுடனான அவரது பழக்கத்தைக் கருத்தில் கொண்டால், அவர் எப்படி அதை அறியாமல் இருந்திருக்க முடியும்? ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதுதான், மிகவும் தெளிவான மனங்களால்கூட அரசியல் உண்மையை ஏறக்குறைய மீண்டும் கட்டமைக்க முடியும் என்று பிளாக் நம்பினார், ஆனால்...பொதுமக்களைப் போலவே அவரும், குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் அமைச்சரவைத் தலைவரிடம் உள்ள ரகசியக் கோப்பில் அந்த உண்மை—தொட்டுணரக்கூடியதாகவும் மறுக்க முடியாததாகவும்—இன்னும் இருப்பதாகக் கருதினார்; அவர்கள் அதன் விவரங்களை தங்கள் அமைச்சர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வார்கள் என்றும் நினைத்தார். ஆனால், அரசியல் உண்மை என்பது உண்மையான ஆவணங்களை உள்ளடக்கியதாக இருந்தாலும்கூட, அவை பெரும்பாலும் ஒரு எக்ஸ்-ரே (X-ray) படத்தை விட மேலானதாக இருப்பதில்லை: நோயாளியின் நோய் அந்தப் படத்தில் தெளிவாகத் தெரிவதாகச் சாமானிய மனிதன் நம்புகிறான்; ஆனால் உண்மையில், அந்தப் படம் மதிப்பீட்டின் ஒரு கூறினை மட்டுமே வழங்குகிறது—மருத்துவர் தனது முடிவை எடுப்பதற்கும் நோயைக் கண்டறிவதற்கும் பல காரணிகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில் இதுவும் ஒன்றாகும். எனவே, நன்கு அறிந்த மனிதர்களுக்கு அருகில் சென்று, அந்த உண்மையை நாம் பிடித்துவிட்டோம் என்று நம்பும்போதே, அரசியல் உண்மை நழுவிச் சென்றுவிடுகிறது. பிற்காலத்திலும்கூட—டிரைஃபஸ் விவகாரத்தையே (Dreyfus Affair) உதாரணமாகக் கொண்டால்—ஹென்றியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த தற்கொலை போன்ற அதிர்ச்சியூட்டும் நிகழ்வு நடந்தபோதுகூட, அது உடனடியாக முற்றிலும் முரண்பட்ட வழிகளில் விளக்கப்பட்டது: ஒருபுறம் டிரைஃபஸ் ஆதரவு அமைச்சர்கள், மறுபுறம் கவாக்னாக் (Cavaignac) மற்றும் குய்னெட் (Cuignet)—அதாவது போலி ஆவணத்தைக் கண்டுபிடித்து விசாரணையை நடத்தியவர்களே—இப்படி இரு தரப்பினரும் வெவ்வேறு விதமாக விளக்கினர். மேலும், டிரைஃபஸ் ஆதரவு அமைச்சர்களுக்குள்ளேயேகூட—ஒரே அரசியல் கண்ணோட்டம் கொண்டவர்கள், ஒரே சான்றுகளின் அடிப்படையில் மற்றும் ஒரே மனப்பான்மையுடன் செயல்படுபவர்கள் என்றாலும்—ஹென்றியின் பங்கு குறித்து முற்றிலும் முரண்பட்ட கருத்துகளே நிலவின: சிலர் அவரை எஸ்டர்ஹாசியின் (Esterhazy) கூட்டாளியாகப் பார்த்தனர், அதே சமயம் மற்றவர்கள் அந்தப் பங்கை டு பாட்டி டி கிளாம் (du Paty de Clam) மீது சுமத்தினர்—இதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் எதிராளியான குய்னெட்டின் கோட்பாட்டுடன் ஒத்துப்போனதோடு, தங்கள் சொந்தக் கூட்டாளியான ரெய்னாக்கிற்கு (Reinach) முற்றிலும் எதிரான நிலைப்பாட்டையும் எடுத்தனர். எம். டி நார்போயிஸிடமிருந்து (M. de Norpois) பிளாக் (Bloch) அறிந்துகொள்ள முடிந்ததெல்லாம் இதுதான்: தலைமை அதிகாரி எம். டி போயிஸ்டெஃப்ரே (M. de Boisdeffre), எம். ரோச்ஃபோர்ட்டுக்கு (M. Rochefort) ஒரு ரகசியத் தகவலை அனுப்ப ஏற்பாடு செய்திருந்தது உண்மையாக இருக்கலாம் என்றாலும், அந்தச் சம்பவம் நிச்சயமாக ஆழ்ந்த வருத்தத்திற்குரிய ஒரு விஷயமாகும்.

"போர் அமைச்சர்—குறைந்தபட்சம் மனதிற்குள்ளாவது—தனது தலைமை அதிகாரியை நரகத்திற்கு அனுப்பியிருப்பார் என்பதில் நீங்கள் உறுதியாக இருக்கலாம்." என் பார்வையில், ஒரு அதிகாரப்பூர்வ மறுப்பு அறிக்கை தேவையற்றதாக இருந்திருக்காது. ஆனால் போர் அமைச்சர் மது அருந்தும்போது இந்த விஷயத்தைப் பற்றி மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார். தவிர, சில விஷயங்களில், பின்னர் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு கொந்தளிப்பைத் தூண்டுவது மிகவும் விவேகமற்ற செயலாகும்.

"ஆனால் இந்த ஆவணங்கள் வெளிப்படையாகவே போலியானவை," என்று பிளாக் கூறினார். திரு. டி நோர்பாய்ஸ் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை, ஆனால் இளவரசர் ஹென்றி டி ஓர்லியன்ஸின் ஆர்ப்பாட்டங்களைத் தாம் அங்கீகரிக்கவில்லை என்று அறிவித்தார்:

“மேலும், அவை நீதிமன்றத்தின் அமைதியைக் குலைத்து, இரு தரப்பிலும் மிகவும் வருந்தத்தக்கதாக இருக்கும் அமைதியின்மையை ஊக்குவிக்க மட்டுமே செய்யும். இராணுவ எதிர்ப்புப் போராட்டங்களுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும் என்பது உண்மைதான், ஆனால் தேசபக்தி நோக்கத்திற்குச் சேவை செய்வதற்குப் பதிலாக, அதைச் சுரண்டுவதில் குறியாக இருக்கும் வலதுசாரி சக்திகளால் தூண்டிவிடப்படும் அமளிக்கு நமக்குத் தேவையில்லை. கடவுளுக்கு நன்றி, பிரான்ஸ் ஒரு தென் அமெரிக்கக் குடியரசு அல்ல, மேலும் ஒரு பொதுத் தீர்ப்புக்கான தேவையும் இல்லை.”

டிரேஃபஸின் குற்றத்தைப் பற்றிய கேள்வியைப் பற்றி விவாதிக்கவோ அல்லது தற்போது நடைபெற்று வரும் உரிமையியல் வழக்கின் தீர்ப்பு குறித்து ஒரு கணிப்பை வழங்கவோ ப்ளாக்கால் அவரைச் சம்மதிக்க வைக்க முடியவில்லை. மறுபுறம், திரு. டி நோர்பாய்ஸ் அந்தத் தீர்ப்பின் பின்விளைவுகளை விவரிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைவதாகத் தோன்றியது.

"இது ஒரு தண்டனையில் முடிந்தால்," அவர் கூறினார், "தீர்ப்பு ரத்து செய்யப்பட வாய்ப்புள்ளது; ஏனெனில், இத்தனை சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள் அடங்கிய ஒரு விசாரணையில், வழக்கறிஞர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ளக்கூடிய நடைமுறைக் குறைபாடுகளைக் காணாமல் இருப்பது அரிது. இளவரசர் ஹென்றி டி'ஓர்லியன்ஸின் சீற்றமான பேச்சு குறித்த விஷயத்தை முடிக்கையில்: அது அவருடைய தந்தைக்குப் பிடித்திருந்திருக்கும் என்று நான் மிகவும் சந்தேகிக்கிறேன்."

"சார்ட்ரெஸ், டிரேஃபஸுக்கு ஆதரவானது என்று நினைக்கிறீர்களா?" என்று அந்த டச்சஸ், அகன்ற கண்களுடனும், இளஞ்சிவப்பு கன்னங்களுடனும், அதிர்ச்சியடைந்தவள் போல, தன் தட்டில் இருந்த சிறிய இனிப்புப் பண்டங்களில் மூக்கைப் புதைத்தபடி புன்னகைத்தவாறு கேட்டார். — அப்படியெல்லாம் இல்லை; நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால், அந்தக் குடும்பம் முழுவதற்கும்—அந்தப் பக்கத்தில்—ஒரு அரசியல் உள்ளுணர்வு இருக்கிறது; இதன் உச்சகட்டத்தை போற்றத்தக்க இளவரசி கிளமென்டைனிடம் கண்டேன், மேலும் அவருடைய மகன், இளவரசர் ஃபெர்டினாண்ட், அதை ஒரு விலைமதிப்பற்ற பாரம்பரியமாகப் பாதுகாத்துள்ளார். பல்கேரியாவின் இளவரசர் நிச்சயமாக தளபதி எஸ்டர்ஹாசியை அரவணைத்திருக்கக்கூடிய மனிதர் அல்ல.

— அவர் ஒரு சாதாரண சிப்பாயையே விரும்பியிருப்பார், என்று முணுமுணுத்தார் திருமதி டி குவர்மண்டஸ்; அவர் பிரின்ஸ் டி ஜாய்ன்வில்லின் இல்லத்தில் அந்த பல்கேரியருடன் அடிக்கடி உணவருந்தியவர்; மேலும், ஒருமுறை அவர், "உங்களுக்குப் பொறாமை இல்லையா?" என்று கேட்டபோது, "ஆம், மாண்புமிகு பிரபுவே: உங்கள் கைக்காப்புகளைக் கண்டு" என்று பதிலளித்திருந்தார்.

— நீங்கள் இன்று இரவு திருமதி டி சாகனின் நடன விருந்துக்குச் செல்லவில்லையா? என்று திரு. டி நோர்பாய்ஸ், ப்ளாக்குடனான உரையாடலைச் சுருக்கும் விதமாக திருமதி டி வில்லேபாரிசிஸிடம் கேட்டார்.

தூதருக்கு அந்த இளைஞனைப் பிடிக்காமல் இருக்கவில்லை; பின்னர் அவர்—சற்று அப்பாவித்தனத்துடனும், அதே சமயம் பிளாக்கின் பேச்சில் எஞ்சியிருந்த அந்த 'நியோ-ஹோமெரிக்' (Neo-Homeric) பாணியின் தாக்கத்தாலும் (அப்பாணி உண்மையில் அவர் கைவிட்டிருந்த ஒன்றுதான்)—இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "அவரது அந்தப் பழமையான, சற்றுத் தீவிரமான பேச்சுப் பாணி மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. லாமார்ட்டின் அல்லது ஜீன்-பாப்டிஸ்ட் ரூசோவைப் போல 'கலைகளின் தேவதைகள்' (Learned Sisters) என்று குறிப்பிடும் வகையைச் சேர்ந்தவர் அவர். இன்றைய இளைஞர்களிடையே அத்தகைய நடை மிகவும் அரிதாகிவிட்டது—அதற்கு முந்தைய தலைமுறையிலேயே கூட அது அரிதாகத்தான் இருந்தது. நாமே கூட ஒரு காலத்தில் சற்று 'ரொமான்டிக்' (Romantic) மனப்பான்மை கொண்டவர்களாகத்தான் இருந்தோம்." ஆயினும், உரையாடிய அந்த நபர் எவ்வளவுதான் தனித்துவமானவராகத் தோன்றினாலும், அந்த உரையாடல் போதுமான அளவு நீடித்துவிட்டதாகவே திரு. டி நார்போய்ஸ் (M. de Norpois) கருதினார்.

— இல்லை, என்..."ஐயா, நான் இப்போது நடன விருந்துகளுக்குச் செல்வதில்லை," என்று ஒரு மூதாட்டிக்குரிய கனிவான புன்னகையுடன் அவர் பதிலளித்தார். "நீங்கள் எல்லோரும் செல்கிறீர்களா? அது உங்கள் வயதுக்கு ஏற்ற ஒன்றுதானே," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அப்போது அவர் தனது நண்பரான மான்சியர் டி ஷாட்டல்ரோ (Monsieur de Châtellerault) மற்றும் ப்ளோக் (Bloch) ஆகிய இருவரையும் ஒரே பார்வையில் நோக்கினார். "எனக்கும் அழைப்பு வந்திருந்தது," என்று பெருமை பேசுவது போல வேடிக்கையாகக் கூறினார். "பிரின்சஸ் டி சாகன் (Princess de Sagan) கூட எனக்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தார்."

"என்னிடம் அழைப்பிதழ் இல்லை," என்று ப்ளோக் கூறினார்; மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Madame de Villeparisis) தனக்கு ஒரு அழைப்பிதழைத் தருவார் என்றும், தனிப்பட்ட முறையில் அழைக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் நண்பரை வரவேற்பதில் மேடம் டி சாகன் மகிழ்ச்சியடைவார் என்றும் அவர் நினைத்தார்.

மார்க்கிஸ் (Marquise) எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; ப்ளோக்கும் அந்த விஷயத்தை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை. ஏனெனில், அவரிடம் விவாதிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் அவரிடம் இருந்தது; அதற்காகத்தான் அவர் நாளை மறுநாள் சந்திப்பதற்கான நேரத்தை முன்பதிவு செய்திருந்தார். 'ரூ ராயல்' (Rue Royale) பகுதியில் உள்ள ஒரு கிளப்பிலிருந்து (club) அந்த இரு இளைஞர்களும் விலகியிருந்ததை அவர் அறிந்திருந்தார்—அங்கு மக்கள் சுழல் கதவு வழியாக வருவது போலத் தடையின்றி வந்து சென்றுகொண்டிருப்பார்கள்—எனவே, தன்னை அங்கு உறுப்பினராகச் சேர்த்துவிடுமாறு மேடம் டி வில்பாரிசிஸிடம் கேட்டுக்கொள்ள அவர் விரும்பினார்.
500

மார்க்கிஸ் (Marquise) எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; ப்ளாக்கும் (Bloch) அந்த விஷயத்தை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை. ஏனெனில், அவரிடம் விவாதிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் அவனிடம் இருந்தது—அதற்காகத்தான் அவன் அடுத்த நாளுக்கு மறுநாள் ஒரு சந்திப்புக்கு நேரம் கேட்டிருந்தான். 'ரூ ராயல்' (Rue Royale) கிளப்பிலிருந்து—அதாவது யார் வேண்டுமானாலும் தெருவிலிருந்து உள்ளே நுழையக்கூடிய ஒரு இடத்திலிருந்து—அந்த இரு இளைஞர்களும் விலகிவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டிருந்த அவன், தன்னை அங்கு உறுப்பினராகச் சேர்த்துவிடுமாறு மேடம் டி வில்லபாரிசிஸிடம் (Mme de Villeparisis) கேட்க விரும்பினான்.

"இந்த சாகன் (Sagan) விவகாரம் என்பது ஒருவிதமான 'போலி நாகரிகம்' (faux chic) ​​அல்லது ஒருவிதமான உயர்குடித் திமிர் பிடித்த விஷயம் அல்லவா?" என்று அவன் ஒருவித ஏளனத் தொனியுடன் கேட்டான்.

"அப்படியெல்லாம் இல்லை; அது அந்த வகையிலான நிகழ்வுகளில் நம்மிடம் உள்ள மிகச் சிறந்த ஒன்று," என்று பதிலளித்தார் எம். டி'ஆர்கென்கோர்ட் (M. d’Argencourt); பாரிஸ் நகரத்துக்கே உரிய வழக்கமான நகைச்சுவை மற்றும் கிண்டல் பாணிகளை அவர் கைக்கொண்டிருந்தார்.

"அப்படியானால்," என்று ப்ளாக் ஒருவித கிண்டலுடன் கூறினான், "இதைத்தான் ஒரு 'பெரிய சமூக நிகழ்வு' என்று சொல்கிறார்களா—அதாவது அந்தப் பருவத்தின் மிக முக்கியமான சமூகக் கொண்டாட்டங்களில் ஒன்றா இது?"

மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் மகிழ்ச்சியுடன் மேடம் டி கெர்மான்டிஸிடம் (Mme de Guermantes) கேட்டார்:

"சொல்லுங்கள், மேடம் டி சாகனின் நடன விருந்து (ball) ஒரு முக்கியமான சமூக நிகழ்வா?"

"அதை என்னிடம் கேட்கக்கூடாது," என்று டச்சஸ் (Duchess) கிண்டலாகப் பதிலளித்தார்; "'முக்கியமான சமூக நிகழ்வு' என்றால் உண்மையில் என்னவென்று என்னால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடிந்ததில்லை. அதுமட்டுமின்றி, சமூக விவகாரங்கள் ஒன்றும் எனக்கு அத்தனை அத்துபடியான விஷயங்கள் அல்ல."

"ஓ! நான் அப்படி நினைக்கவில்லை," என்று ப்ளாக் கூறினான்; மேடம் டி கெர்மான்டிஸ் உண்மையாகத்தான் பேசுகிறார் என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

எம். டி நார்பாய்ஸின் (M. de Norpois) அதிருப்திக்குள்ளாகும் வகையிலேயே அவன் தொடர்ந்து அவரிடம் கேள்விகளைக் கேட்டான்; குறிப்பாக 'டிரைஃபஸ் விவகாரம்' (Dreyfus Affair) தொடர்பாக அடிக்கடி அடிபடும் பெயர்களைக் கொண்ட அதிகாரிகளைப் பற்றி அவன் விசாரித்தான். நார்பாய்ஸ் இவ்வாறு கூறினார்: "தோராயமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால், கர்னல் டு பாட்டி டி கிளாம் (Colonel du Paty de Clam) ஒரு தெளிவற்ற சிந்தனை கொண்டவராகவே எனக்குத் தோன்றுகிறார்—அதிக நிதானமும் கூர்மையான பகுத்தறிவும் தேவைப்படும் ஒரு நீதித்துறை விசாரணை போன்ற நுட்பமான விஷயத்தை முன்னெடுப்பதற்கு அவர் மிகச் சிறந்த தேர்வாக இருக்கமாட்டார் என்றே தோன்றுகிறது. — சோசலிஸ்ட் கட்சி அவரது பதவியைப் பறிக்க வேண்டும் என்றும், 'டெவில்ஸ் ஐலேண்ட்' (Devil’s Island) சிறையிலிருந்து அந்தக்கைதியை உடனடியாக விடுவிக்க வேண்டும் என்றும் கூச்சலிட்டு வருவதை நான் அறிவேன். ஆனால், திரு. ஜெரால்ட்-ரிச்சர்ட் (Gérault-Richard) மற்றும் அவரைப் போன்றவர்களின் அவமானகரமான கட்டளைகளுக்குப் பணியும் நிலைக்கு நாம் இன்னும் தள்ளப்பட்டுவிட்டதாக நான் கருதவில்லை. இதுவரை, இந்த விவகாரம் முழுவதும் ஒரு தெளிவற்ற, புரிந்துகொள்ள முடியாத குழப்பமாகவே இருந்து வருகிறது." இரு தரப்பிலும் மறைக்கப்பட வேண்டிய சில அருவருப்பான தவறுகள் இல்லை என்று நான் கூறவில்லை. உங்கள் கட்சிக்காரரைப் பாதுகாக்கும் சிலரின்—அவர்கள் ஓரளவுக்குத் தனிப்பட்ட ஆதாயம் ஏதுமின்றிச் செயல்படுபவர்களாக இருந்தாலும்—நோக்கங்கள் நல்லவையாக இருக்கலாம் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை; ஆனால், உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, 'நரகத்திற்கான பாதை நல்லெண்ணங்களால் ஆனது' அல்லவா? அவர் ஒரு கூர்மையான பார்வையுடன் அதைக் குறிப்பிட்டார். அரசாங்கம் இடதுசாரிப் பிரிவுகளின் பிடியில் சிக்கியிருப்பதாகவோ அல்லது ஒரு 'பிரட்டோரியன் காவலர்' படையின் (Praetorian guard)—நம்புங்கள், அது ராணுவம் அல்ல—கோரிக்கைகளுக்கு முழுமையாக அடிபணிய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதாகவோ காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்பது மிக முக்கியம். இயல்பாகவே, ஒரு புதிய உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தால், மறுவிசாரணை நடைமுறை தொடங்கப்படும். அதன் விளைவு வெளிப்படையானது; அத்தகைய ஒன்றைக் கோருவது என்பது ஏற்கனவே தெளிவான ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதைத் தவிர வேறில்லை. அந்த நாள் வரும்போது, ​​அரசாங்கம் மிகத் தெளிவாகவும் உரத்த குரலிலும் பேச வேண்டும்; இல்லையெனில் அது தனது மிக முக்கியமான அதிகாரத்தை இழக்க நேரிடும். மழுப்பலான பேச்சுக்கள் இனி உதவாது. ட்ரேஃபஸுக்கு (Dreyfus) நீதிபதிகள் நியமிக்கப்பட வேண்டும். அதைச் செய்வது எளிது; ஏனெனில், நம் அன்பிற்குரிய பிரான்சில்—நாமே நம்மை இழிவுபடுத்திக்கொள்வதில் இன்பம் காணும் நாட்டில்—'உண்மை' மற்றும் 'நீதி' ஆகிய சொற்களைக் கேட்க ஆங்கிலக் கால்வாயைக் கடந்து செல்ல வேண்டும் (இது பெரும்பாலும் ஸ்ப்ரீ நதிக்கரைக்கு, அதாவது பெர்லினுக்குச் செல்வதற்கான ஒரு மறைமுக வழியாகவே அமைகிறது) என்று நம்புவது (அல்லது மற்றவர்களை நம்ப வைப்பது) வழக்கமாகிவிட்டாலும், நீதிபதிகள் பெர்லினில் மட்டுமே கிடைப்பதில்லை. ஆனால் அரசாங்கம் இந்தச் செயல்முறையைத் தொடங்கியதும்—அரசாங்கத்தின் குரலுக்கு *உங்களால்* செவிசாய்க்க முடியுமா? "அவர் உங்களை உங்கள் குடிமைக்கடமையை நிறைவேற்ற அழைக்கும்போது, ​​அவருக்குச் செவிசாய்க்க உங்களுக்குத் தெரியுமா? நீங்கள் அவருக்கு ஆதரவாக அணிதிரள்வீர்களா? அவரது தேசபக்தி மிக்க அழைப்பைப் புறக்கணிக்காமல், 'இதோ நான் தயார்!' என்று பதிலளிப்பீர்களா?"

திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) இந்தக் கேள்விகளைப் பிளாக்கிடம் (Bloch) மிகுந்த தீவிரத்துடன் முன்வைத்தார்; அந்தத் தீவிரம் என் நண்பருக்கு ஒருபுறம் அச்சத்தை ஊட்டினாலும், மறுபுறம் அவருக்கு ஒரு பெருமையையும் அளித்தது. ஏனெனில், அந்தத் தூதர் பிளாக்கின் மூலமாக ஒரு முழுப் பிரிவையே விளித்துப் பேசுவது போலவும், அந்தப் பிரிவின் ரகசியங்களை அறிந்தவராகவும், எடுக்கப்பட வேண்டிய முடிவுகளுக்குப் பொறுப்பேற்கக்கூடியவராகவும் அவரைக் கருதி கேள்விகளைக் கேட்பது போலவும் தோன்றியது. "நீங்கள் உங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே போடவில்லை என்றால்," திரு. ப்ளோக்கின் (Bloch) பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமலே டி நார்போயிஸ் (de Norpois) தொடர்ந்து பேசினார்: "மறுஆய்வு நடவடிக்கைகளைத் தொடங்குவதற்கான ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டு, அதில் உள்ள மை காய்வதற்கு முன்பே—நீங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே போடத் தவறி, அதற்குப் பதிலாக ஏதோ ஒரு சூழ்ச்சிமிக்க முழக்கத்திற்கு அடிபணிந்து, அரசியலின் 'இறுதித் தீர்வு' (ultima ratio) என்று சிலரால் கருதப்படும் பயனற்ற எதிர்ப்பில் மட்டுமே உங்களைச் சுருக்கிக்கொண்டால்; நீங்கள் உங்கள் கூடாரங்களுக்குள் பின்வாங்கி, திரும்பி வருவதற்கான வழிகளை (பாலங்களை) அழித்துக்கொண்டால், அது உங்களுக்குப் பெரும் தீங்காகவே முடியும். குழப்பத்தை உருவாக்குபவர்களின் பிடியில் நீங்கள் சிக்கிக்கொண்டீர்களா? அவர்களுக்கு நீங்கள் கட்டுப்பட்டுவிட்டீர்களா?" ப்ளோக்கிற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. டி நார்போயிஸ் அவருக்குப் பதிலளிக்க அவகாசம் அளிக்கவில்லை. "பதில் 'இல்லை' என்பதுதானானால்—நான் அப்படித்தான் நம்ப விரும்புகிறேன்—மேலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக உங்கள் தலைவர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் சிலரிடம் காணப்படாத அந்த அரசியல் முதிர்ச்சி உங்களிடம் ஓரளவாவது இருந்தால்—குழப்பமான சூழலைப் பயன்படுத்தி ஆதாயம் தேடுபவர்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் நீங்கள் செல்லாத பட்சத்தில்—குற்றவியல் அமர்வு (Criminal Chamber) அந்த வழக்கை விசாரிக்கும் நாளிலேயே நீங்கள் வெற்றி பெறுவீர்கள். ஒட்டுமொத்த ராணுவத் தலைமையகமும் (General Staff) எவ்விதப் பாதிப்புமின்றி தப்பிக்கும் என்று என்னால் உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாது; ஆனால் ஒரு..."...குறைந்தபட்சம், ஒரு வெடிமருந்து கிடங்கை பற்றவைக்காமலோ அல்லது தேவையற்ற சிக்கல்களை உருவாக்காமலோ கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியும். மேலும், சட்டத்தை நிலைநாட்டுவதும், தண்டிக்கப்படாத குற்றங்களின் நீண்ட பட்டியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதும் அரசாங்கத்தின் கடமை என்பது சொல்லாமலே விளங்கும் விஷயம். நிச்சயமாக, சோசலிஸ்டுகளின் அல்லது ஏதோ ஒரு படைப்பிரிவின் தூண்டுதல்களுக்குப் பணிந்து இதைச் செய்யக்கூடாது என்று அவர் மேலும் கூறினார்; இதைச் சொல்லும்போது அவர் பிளாக்கின் கண்களை நேராகப் பார்த்தார்—எதிரணியில் உள்ளவர்களையும் தங்கள் பக்கம் ஈர்க்க வேண்டும் என்ற பழமைவாதிகளுக்கே உரிய இயல்பான உந்துதலின் காரணமாக அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம். எந்தத் தரப்பிலிருந்து வந்தாலும், ஒருவரையொருவர் மிஞ்சும் வகையில் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகளைப் பொருட்படுத்தாமல் அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். நல்லவேளையாக, கர்னல் ட்ரியான்ட் (Colonel Driant) அல்லது அதற்கு நேர்மாறான துருவத்தில் இருக்கும் திரு. கிளெமன்சோ (M. Clemenceau) ஆகியோரிடமிருந்து அரசாங்கம் உத்தரவுகளைப் பெறுவதில்லை. தொழில்முறை கிளர்ச்சியாளர்கள் ஒடுக்கப்பட வேண்டும்; அவர்கள் மீண்டும் தலைதூக்காதவாறு தடுக்கப்பட வேண்டும். பிரான்சின் பெரும்பான்மையான மக்கள் வேலையையும் ஒழுங்கையுமே விரும்புகிறார்கள்! அந்த விஷயத்தில் எனக்குத் தெளிவான முடிவு உள்ளது. ஆயினும், பொதுக்கருத்தை விழிப்புணர்வுடன் வழிநடத்துவதற்கு அஞ்சக்கூடாது; ரபிலே (Rabelais) நன்கு அறிந்த அந்த ஆட்டு மந்தையைப் போலச் சில ஆடுகள் தண்ணீரில் தலைகுப்புறப் பாய்ந்தால், அந்தத் தண்ணீர் கலங்கலாக இருக்கிறது என்பதை அவர்களுக்குக் காட்டுவது சரியே—அதாவது, அடியில் மறைந்திருக்கும் ஆபத்துகளை மறைப்பதற்காக நம்மைச் சாராத ஒரு குறிப்பிட்ட வகையினரால் வேண்டுமென்றே கலக்கப்பட்ட தண்ணீர் அது என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்த வேண்டும். மேலும், நீதித்துறையின் செயல்பாட்டைத் தொடங்கி வைப்பது போன்ற அரசாங்கத்தின் அடிப்படை உரிமையை அது செயல்படுத்தும்போது, ​​தனது விருப்பத்திற்கு மாறாகவே அந்தச் செயலற்ற தன்மையைக் கைவிடுவதாகத் தோன்றக்கூடாது. அரசாங்கம் உங்கள் ஆலோசனைகள் அனைத்தையும் வரவேற்கும். ஒருவேளை நீதி தவறியது நிரூபிக்கப்பட்டால், அரசாங்கத்திற்குப் பெரும்பான்மை ஆதரவு கிடைக்கும்; அது அதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வழிவகுக்கும்.

"ஐயா," என்று பிளாக், திரு. டி'ஆர்கென்கோர்ட்டை (M. d’Argencourt) நோக்கித் திரும்பிக் கூறினார்—மற்றவர்களுடன் இவரும் பிளாக்கிற்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருந்தார்—"நீங்கள் நிச்சயமாக ஒரு 'டிரைஃபஸார்ட்' (Dreyfusard - டிரைஃபஸ் ஆதரவாளர்) ஆகத்தான் இருப்பீர்கள்; வெளிநாடுகளில் எல்லோருமே அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள்." "அது பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு இடையிலான ஒரு விஷயம் தானே?" என்று திரு. டி'ஆர்கென்கோர்ட் பதிலளித்தார். அவர் ஒருவிதமான ஆணவத்துடன் அதைக் கூறினார்; அதாவது, உரையாடும் நபர் ஒரு கருத்தை ஏற்கவில்லை என்று தனக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் (ஏனெனில் அவர்கள் சற்று முன்புதான் அதற்கு நேர்மாறான கருத்தைத் தெரிவித்திருப்பார்கள்), அந்தக் கருத்தை அவர்களே கொண்டிருப்பதாகக் கூறுவதுதான் அந்த ஆணவத்தின் தன்மை.

பிளாக்கின் முகம் வெட்கத்தாலோ அல்லது கோபத்தாலோ சிவந்தது; திரு. டி'ஆர்கென்கோர்ட் தன்னைச் சுற்றியிருந்தவர்களைப் பார்த்தவாறே புன்னகைத்தார். மற்ற விருந்தினர்களை நோக்கிப் பார்க்கையில் அந்தப் புன்னகை ப்ளாக்கிற்கு எதிரான வன்மத்துடன் இருந்தாலும், அது இறுதியாக என் நண்பனின் முகத்தில் பதிந்தபோது நட்பாக மென்மையடைந்தது. அதன்மூலம், அவன் சற்றுமுன் கேட்ட வார்த்தைகளால் புண்படுவதற்கான எந்த ஒரு சாக்குப்போக்கையும் அவனுக்கு இல்லாமல் செய்தது—இருப்பினும் அந்த வார்த்தைகள் கொடூரமானவையே. திருமதி டி குவர்மண்டஸ், திரு டி'அர்ஜென்கோர்ட்டிடம் நான் கேட்காத ஏதோ ஒன்றை மெதுவாகக் கூறினார், ஆனால் அது ப்ளாக்கின் மதம் சம்பந்தப்பட்டதாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அந்தத் தருணத்தில், விவாதிக்கப்படும் நபரின் கவனத்தை ஈர்த்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தால் பிறந்த அந்தப் பாவனையை அந்த டச்சஸின் முகம் அடைந்தது—அது ஒரே நேரத்தில் தயக்கமாகவும் கபடமாகவும் இருந்தது, மேலும் நமக்கு முற்றிலும் அந்நியமாகத் தோன்றும் ஒரு குழுவினரால் தூண்டப்பட்ட ஆர்வமும் வன்மமும் கலந்த கேளிக்கையுடன் அது கலந்தது. தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்ள முயன்ற ப்ளோக், டியூக் டி சாட்டெல்லெரால்ட்டை நோக்கித் திரும்பினார்: “ஐயா, நீங்கள் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர் என்பதால், பிரான்சில் வெளிநாடுகளில் என்ன நடக்கிறது என்பதை ஒருபோதும் அறிய முடியாது என்று கூறப்பட்டாலும், வெளிநாடுகளில் உள்ள மக்கள் டிரேஃபஸ் ஆதரவாளர்கள் என்பது உங்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும். அதுமட்டுமின்றி, உங்களுடன் பேச முடியும் என்பதும் எனக்குத் தெரியும்; செயிண்ட்-லூப் என்னிடம் அவ்வாறு கூறினார்.” ஆனால் அந்த இளம் பிரபு—அனைவரும் ப்ளோக்கிற்கு எதிராகத் திரும்புவதையும், உயர் சமூகத்தில் பொதுவான ஒருவித கோழைத்தனத்தைக் காட்டுவதையும் உணர்ந்தவாறு, அதே சமயம் திரு. டி சார்லஸிடமிருந்து மரபுவழியாகப் பெற்றதாகத் தோன்றிய தனது விலைமதிப்பற்ற, குத்தலான நகைச்சுவையையும் பயன்படுத்தி—கூறினார்: “மன்னிக்கவும், ஐயா; உங்களுடன் டிரேஃபஸைப் பற்றி விவாதிக்காததற்கு; இது யாஃபடைட்டுகளுக்குள் மட்டுமே விவாதிக்க வேண்டும் என்று நான் விதித்த ஒரு விஷயம்.” ப்ளோக்கைத் தவிர அனைவரும் புன்னகைத்தனர்—அவர் தனது யூதப் பூர்வீகத்தைப் பற்றியும், சினாய் மலையைச் சற்றே நினைவுபடுத்தும் தனது பக்கத்தைப் பற்றியும் கிண்டலான கருத்துக்களைக் கூறும் பழக்கம் இல்லாதவர் அல்ல. ஆனால், சந்தேகமின்றி உடனடியாகச் சொல்லத் தயாராக இல்லாத அந்தக் கருத்துக்களில் ஒன்றிற்குப் பதிலாக, அவனது உள்ளுணர்வின் இயங்குமுறை வேறு ஒரு சொற்றொடரை அவன் உதடுகளில் இருந்து வெளிவரச் செய்தது. அதிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடிந்ததெல்லாம் இதுதான்: "ஆனால் உனக்கு எப்படித் தெரியும்? உனக்கு யார் சொன்னது?"—அவன் ஒரு கைதியின் மகனைப் போல. மேலும், கிறிஸ்தவப் பெயராகக் கருதப்படாத ஒரு பெயரையும், அவனது சொந்த முகத்தோற்றத்தையும் கருத்தில் கொண்டால், அவனது திகைப்பு ஒருவித அப்பாவித்தனத்தைக் காட்டிக்கொடுத்தது.

எம். டி நோர்பாய்ஸின் வார்த்தைகள் அவரை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தாததால், அவர் ஆவணக் காப்பாளரை அணுகி, எம். டு பாட்டி டி கிளாம் அல்லது எம். ஜோசப் ரெய்னாச் ஆகியோரை திருமதி டி வில்லேபரிசிஸின் இல்லத்தில் எப்போதாவது காண முடிகிறதா என்று கேட்டார். அந்த ஆவணக் காப்பாளர் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை; அவர் ஒரு தேசியவாதி. ஒரு சமூகப் போர் வரவிருக்கிறது என்றும், தனது அறிமுகங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அவர் மிகவும் விவேகமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் மார்குயிஸிடம் அவர் தொடர்ந்து போதித்து வந்தார். தகவல் சேகரிப்பதற்காக அனுப்பப்பட்ட சிண்டிகேட்டின் இரகசியத் தூதராக பிளாக் இருக்கக்கூடும் என்று எண்ணிய அவர், உடனடியாக பிளாக் தன்னிடம் கேட்ட கேள்விகளைத் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸிடம் மீண்டும் கேட்கச் சென்றார். அந்த இளைஞன் குறைந்தபட்சம் பண்பற்றவன் என்றும், ஒருவேளை எம். டி நோர்பாய்ஸின் பதவிக்கு ஆபத்தானவன் என்றும் அவர் கருதினார். இறுதியாக, அந்த ஆவணக் காப்பாளரைத் திருப்திப்படுத்த அவர் விரும்பினார்—அவர்தான் தனக்குள் அச்சத்தை ஏற்படுத்திய ஒரே நபர், மேலும் அவரால்தான் தனக்குப் பெரிய வெற்றி ஏதுமின்றி சித்தாந்தங்கள் புகட்டப்பட்டு வந்தன.
(ஒவ்வொரு காலையிலும் அவர் அவளுக்கு *பெட்டிட் ஜர்னலில்* எம். ஜூடெட்டின் கட்டுரையைப் படித்துக் காட்டுவார்). எனவே, ப்ளாக் திரும்பி வரக்கூடாது என்பதை அவருக்கு உணர்த்த அவள் விரும்பினாள். மிகவும் இயல்பாகவே, ஒரு பெரும் பெண்மணி ஒருவரை வெளியே வழியனுப்பும் காட்சியை அவள் தன் சமூகப் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தாள்—ஒருவர் கற்பனை செய்யக்கூடிய உயர்த்தப்பட்ட விரல்களோ அல்லது கோபமான கண்களோ இல்லாத ஒரு காட்சி அது. ப்ளாக் விடைபெற நெருங்கியபோது, அவள்—தன் பெரிய கை நாற்காலியில் ஆழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்—ஒரு தெளிவற்ற தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்து பாதியளவு மட்டுமே விழித்தவள் போலத் தோன்றினாள்; அவளுடைய குழம்பிய பார்வையில் ஒரு முத்தின் மங்கலான, வசீகரமான பளபளப்பு மட்டுமே இருந்தது. ப்ளாக்கின் பிரியாவிடை வார்த்தைகள், மார்குயிஸின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையைக்கூடத் தூண்டவில்லை; அவளிடமிருந்து ஒரு வார்த்தைகூட வரவில்லை, அவனுக்குத் தன் கையையும் நீட்டவில்லை. இந்தக் காட்சி ப்ளாக்கை முற்றிலும் திகைக்க வைத்தது; ஆயினும், ஒரு கூட்டம் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த அவன், இந்தச் சூழல் தனக்குச் சங்கடமின்றி நீடிக்காது என்று உணர்ந்தான். எனவே—அவள் தொடங்கத் தவறிய வாழ்த்தைப் பற்றி மார்குயிஸைக் கட்டாயப்படுத்த—அவன் தன் கையை நீட்டினான். திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் அதிர்ச்சியடைந்தார். ஆனால், ஆவணக் காப்பாளரையும் டிரேஃபுசார்ட் எதிர்ப்புக் குழுவினரையும் உடனடியாகத் திருப்திப்படுத்த அவர் ஆர்வமாக இருந்தபோதிலும், எதிர்காலத்திற்கான தனது வாய்ப்புகளையும் திறந்தே வைத்திருக்க விரும்பினார் என்பதில் சந்தேகமில்லை; அவர் தனது இமைகளைத் தாழ்த்தி, கண்களை அரைகுறையாக மூடிக்கொள்வதோடு திருப்தியடைந்தார்.

"அவர் தூங்கிவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன்," என்று ப்ளாக் ஆவணக் காப்பாளரிடம் கூறினார். மார்க்விஸின் ஆதரவை உணர்ந்த அவர், கோபமான பாவனையை வெளிப்படுத்தினார். "விடைபெறுகிறேன், அம்மையாரே," என்று அவர் அழைத்தார்.

மார்கிஸ், இறக்கும் தருவாயில் உள்ள ஒரு பெண் தன் வாயைத் திறக்க விரும்புவது போன்ற ஒரு சிறிய உதட்டசைவைச் செய்தார், ஆனாலும் அவரது பார்வை இனி யாரையும் அடையாளம் காணவில்லை. பின்னர், திடீரென மீண்ட உயிர்ச்சக்தியுடன், அவர் மார்க்விஸ் டி'அர்ஜென்கோர்ட்டை நோக்கித் திரும்பினார். அதே சமயம், அவர் "மூளை வளர்ச்சி குன்றிவிட்டார்" என்று உறுதியாக நம்பிய ப்ளாக் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார். மிகுந்த ஆர்வத்துடனும், இத்தகைய விசித்திரமான சம்பவத்தின் மீது வெளிச்சம் பாய்ச்சும் நோக்கத்துடனும், அவர் சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவரை மீண்டும் சந்திக்க வந்தார். அவர் அவரை மிகவும் கனிவுடன் வரவேற்றார்—ஏனெனில் அவர் நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்; ஆவணக் காப்பாளர் வெளியூர் சென்றிருந்தார்; தனது வீட்டில் ப்லோக் (Bloch) நடத்தவிருந்த அந்தச் சிறு நாடகத்தின் மீது அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தான் விரும்பிய அந்த உயர்குடிப் பெண்மணிக்குரிய பாத்திரத்தை அவர் மிகச் சிறப்பாக ஏற்று நடித்திருந்தார் (அன்று மாலை பல்வேறு வரவேற்பறைகளில் அந்த நடிப்பு பரவலாகப் பாராட்டப்பட்டு விவாதிக்கப்பட்டது; இருப்பினும், அந்த விவாதங்கள் உண்மையைச் சிறிதும் சாராத ஒரு கதையின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருந்தன).

"*The Seven Princesses* (ஏழு இளவரசிகள்) நாடகத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள், டச்சஸ் அவர்களே; உங்களுக்குத் தெரியும்—இதில் எனக்கு எந்தப் பெருமையும் இல்லை என்றாலும்—இந்த... எப்படிச் சொல்வது... இந்த அபத்தமான படைப்பின் ஆசிரியர் என் நாட்டுக்காரர்தான்," என்று திரு. டி'ஆர்கென்கூர் (M. d’Argencourt) கூறினார். விவாதிக்கப்படும் படைப்பின் ஆசிரியரை மற்ற யாரையும் விடத் தான் நன்கு அறிவோம் என்ற திருப்தியும், அதே சமயம் அதில் ஒருவித நையாண்டியும் கலந்த தொனியில் அவர் பேசினார். "ஆம், அவர் பிறப்பால் பெல்ஜிய நாட்டைச் சேர்ந்தவர்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

"அப்படியா? இல்லை, *The Seven Princesses* நாடகத்தை உருவாக்கியதில் உங்களுக்கு எந்தப் பங்கும் இருப்பதாக நாங்கள் நிச்சயமாகக் குற்றம் சாட்டவில்லை. நல்லவேளையாக, உங்களுக்கும் உங்கள் நாட்டு மக்களுக்கும் அந்த அபத்தமான படைப்பின் ஆசிரியருக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. எனக்கு மிகவும் இனிமையான சில பெல்ஜியர்களைத் தெரியும்—நீங்களே ஒரு உதாரணம்; உங்கள் மன்னர் (அவர் சற்று கூச்ச சுபாவம் கொண்டவர் என்றாலும் நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர்); என் உறவினர்களான லிக்னே (Ligne) குடும்பத்தினர்; மற்றும் பலர். ஆனால் நல்லவேளையாக, *The Seven Princesses* ஆசிரியரைப் போல நீங்கள் பேசுவதில்லை. அதுமட்டுமின்றி, என் கருத்தைக் கேட்பதாக இருந்தால், அதைப் பற்றிப் பேசுவதே நேர விரயம்; ஏனெனில், உண்மையில் அதில் எந்தச் சாரமும் இல்லை. எந்தவிதமான புதிய சிந்தனைகளும் இல்லாததை மறைப்பதற்காகவே, இவர்கள் தங்களை மர்மமானவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள முயல்கிறார்கள்—அதற்காகத் தங்களை அபத்தமானவர்களாகவும் மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். ஒருவேளை அதில் ஏதேனும் அர்த்தமுள்ள கருத்து இருந்திருந்தால்... சொல்லப்போனால், ஒரு குறிப்பிட்ட துணிச்சலைக் கண்டு நான் பயப்படுபவள் அல்ல," என்று அவர் தீவிரமான குரலில் கூறினார், "அதற்குப் பின்னால் உண்மையான சிந்தனை இருக்கும் பட்சத்தில்." பொரெல்லியின் (Borelli) நாடகத்தை நீங்கள் பார்த்தீர்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. சிலர் அதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்; என்னைப் பொறுத்தவரை—அப்படிச் சொன்னதற்காகக் கல்லால் அடிக்கப்பட்டாலும் சரி—அது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்ததாகவே நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன் (அதில் தனக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்பதை அவர் உணரவில்லை). ஆனால் *The Seven Princesses*! அவர்களில் ஒருவர் தனது மருமகனிடம் கருணை காட்டக்கூடும்; ஆனால் குடும்பப் பாசத்தை நான் அந்த அளவுக்கு...

அந்தப் பிரபுவின் மனைவி (டச்சஸ்) பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்தினார்; ஏனெனில், ராபர்ட்டின் தாயாரான வி்காம்டெஸ் டி மார்சாண்ட்ஸ் (Vicomtesse de Marsantes) உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தார். 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) உயர்குடி வட்டாரத்தில், மேடம் டி மார்சாண்ட்ஸ் ஒரு உன்னதமான மனிதராகவும், தேவதைக்குரிய கருணை மற்றும் மன அமைதி கொண்டவராகவும் கருதப்பட்டார். இதைப் பற்றி நான் முன்பே கேள்விப்பட்டிருந்ததால், இதில் ஆச்சரியப்பட எனக்குக் காரணம் ஏதுமில்லை; அப்போது அவர் 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்'-இன் (Duc de Guermantes) சொந்தச் சகோதரி என்பது எனக்குத் தெரியாது. பிற்காலத்தில், அந்தச் சமூகத்தில் ஒரு விஷயத்தை அறியும்போது நான் எப்போதும் வியப்படைவேன்: அதாவது, வண்ணக் கண்ணாடிச் சித்திரங்களில் (stained-glass windows) சித்தரிக்கப்படும் புனிதர்களைப் போலப் போற்றப்படும் அந்தத் துயரமான, தூய, தியாக உணர்வுள்ள பெண்கள், அதே குடும்ப மரபில் வந்த கொடூரமான, ஒழுக்கங்கெட்ட மற்றும் இழிவான சகோதரர்களைக் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதுதான் அது. டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ் மற்றும் மேடம் டி மார்சாண்ட்ஸ் ஆகியோரைப் போல முக அமைப்பில் மிகத் தெளிவான ஒற்றுமையைக் கொண்ட உடன்பிறப்புகள், ஒரே அறிவையும் ஒரே இதயத்தையும் கொண்டிருப்பார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது—ஒரு தனி மனிதனைப் போலவே; அவருக்கும் நல்ல தருணங்களும் கெட்ட தருணங்களும் இருக்கலாம், ஆனால் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவரிடமிருந்து பரந்த சிந்தனையையோ, கல்நெஞ்சம் கொண்டவரிடமிருந்து உன்னதமான தியாகத்தையோ எதிர்பார்க்க முடியாது அல்லவா?

மேடம் டி மார்சாண்ட்ஸ், புருனெட்டியரின் (Brunetière) சொற்பொழிவுகளில் கலந்துகொள்வார். அவர் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' வட்டாரத்தின் போற்றத்தக்க ஆளுமையாகத் திகழ்ந்தார்; அத்துடன், அவரது புனிதமான வாழ்க்கை மற்றவர்களுக்கு ஒரு நற்பண்புப் பாடமாகவும் அமைந்திருந்தது. ஆனால், அந்த அழகான மூக்கிற்கும் அவரது பார்வையின் தன்மைக்கும் இடையிலான அந்த உடலமைப்பு ரீதியான தொடர்பு......ஆழமான நுண்ணறிவு கொண்ட ஒருவருக்கு, மேடம் டி மார்சாண்டஸை (Mme de Marsantes) அவரது சகோதரரான டியூக்கின் (Duke) அதே அறிவுசார் மற்றும் தார்மீகக் குடும்பப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கத் தோன்றியது. ஒரு பெண் என்பதாலோ—அல்லது துயரத்தை அறிந்திருந்தும் மற்றவர்களின் பொதுவான நன்மதிப்பைப் பெற்றிருந்ததாலோ—ஒருவர் தனது உறவினர்களிடமிருந்து இவ்வளவு மாறுபட்டிருக்க முடியும் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை; இது 'சான்சன்ஸ் டி ஜெஸ்ட்' (chansons de geste - வீர காவியங்கள்) கதைகளில் வருவது போல, மூர்க்கமான சகோதரர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு சகோதரி மட்டும் அனைத்து நற்பண்புகளையும் கொண்டவளாகத் திகழ்வதைப் போன்றது. பழைய கவிஞர்களைப் போலன்றி, இயல்புநிலை (nature) பெரும்பாலும் குடும்பத்திற்குப் பொதுவான கூறுகளையே சார்ந்திருக்கிறது என்றே எனக்குத் தோன்றியது; முட்டாள்தனமும் முரட்டுத்தனமும் கொண்ட ஒருவரை உருவாக்கிய அதே மூலப்பொருட்களைக் கொண்டு, எந்தவித முட்டாள்தனமும் இல்லாத ஒரு சிறந்த அறிவாளியையோ அல்லது கொடூரத்தன்மை இல்லாத ஒரு புனிதரையோ உருவாக்கும் அளவுக்குப் புதுமை செய்யும் ஆற்றல் அதற்கு உண்டு என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. மேடம் டி மார்சாண்டஸ் பெரிய பனை இலை வடிவங்கள் கொண்ட வெள்ளை நிற 'சுரா' (surah) பட்டு ஆடையை அணிந்திருந்தார்; அதில் கருப்புத் துணியால் செய்யப்பட்ட பூக்கள் தனித்துத் தெரிந்தன. ஏனெனில், அவர் தனது உறவினரான எம். டி மான்ட்மோரன்சியை (M. de Montmorency) மூன்று வாரங்களுக்கு முன்புதான் இழந்திருந்தார்—துக்கம் அனுசரிக்கும் நிலையில் இருந்தபோதிலும், அவர் மற்றவர்களைச் சந்திப்பதையோ அல்லது சிறிய விருந்துகளில் கலந்துகொள்வதையோ இது தடுக்கவில்லை. அவர் ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணி. பரம்பரை இயல்பின் காரணமாக, அரசவை வாழ்க்கையின் மேலோட்டமான தன்மை மற்றும் அதன் இறுக்கமான மரபுகள் சார்ந்த லேசான மனப்போக்கு அவரது ஆன்மாவில் கலந்திருந்தது. மேடம் டி மார்சாண்டஸால் தனது பெற்றோர் மறைவுக்காக நீண்ட காலம் துக்கம் அனுசரிக்க முடியவில்லை; ஆனாலும், ஒரு உறவினரின் மறைவுக்குப் பிந்தைய மாதத்தில் வண்ணமயமான ஆடைகளை அணியுமாறு அவரை எதுவும் வற்புறுத்தியிருக்க முடியாது. ராபர்ட்டின் நண்பன் என்பதாலும், அதே சமயம் ராபர்ட்டின் உலகத்தைச் சாராதவன் என்பதாலும் அவர் என் மீது மிகுந்த அன்பு காட்டினார். இந்த அன்புடன் ஒருவிதமான பாவனை கலந்த கூச்சமும் வெளிப்பட்டது—அதாவது குரல், பார்வை மற்றும் சிந்தனை ஆகியவற்றை அவ்வப்போது பின்வாங்கிக்கொள்ளும் தன்மை; அதிக இடத்தை அடைத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கத் தனது ஆடையை ஒடுக்கிக்கொள்வது போலத் தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு, அதே சமயம் நிமிர்ந்தும் அதே சமயம் நளினமாகவும் இருப்பது—இதுவே உயர்குடிப் பண்பின் இலக்கணம். ஆனால், இந்தப் பண்பை மிகத் துல்லியமாக அல்லது நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், இவர்களில் பலர் குழந்தையைப் போன்ற கண்ணியமான நடத்தையைக் கொண்டிருந்தாலும், தார்மீக நெறிகளில் தளர்வுள்ளவர்களாக மாறிவிடும் வாய்ப்பும் இருந்தது. மேடம் டி மார்சாண்டஸ் (Mme de Marsantes) உரையாடலின் போது சற்று எரிச்சலூட்டும் வகையில் நடந்துகொள்ளக்கூடும்; ஏனெனில், பெர்கோட் (Bergotte) அல்லது எல்ஸ்டிர் (Elstir) போன்ற சாதாரணக் குடிமக்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம், அவர் அந்தச் சொற்களைக் குர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்திற்கே உரித்தான ஒரு தனித்துவமான தொனியில், இரண்டு வெவ்வேறு சுருதிகளில் அழுத்தம் திருத்தமாக உச்சரிப்பார்: "திரு. பெர்கோட்டைச் சந்திக்கும்—அந்தப் பெரும் *கௌரவத்தைப்*—பெற்றேன்; திரு. எல்ஸ்டிரின் அறிமுகத்தைப் பெறும் வாய்ப்பைப் பெற்றேன்." தனது பணிவைக் காட்டிக்கொள்ளவோ ​​அல்லது திரு. டி குர்மாண்டஸ் பழைய காலத்து நடைமுறைகளை விரும்புவதைப் போலவே இவரும் பழமையான பாணிகளைப் பின்பற்றவோ இவ்வாறு செய்தார்—அதாவது, மக்கள் போதுமான அளவு தாங்கள் "கௌரவிக்கப்பட்டதாக" உணர்வதாக வெளிப்படுத்தாத அக்காலத்தின் நாகரிகமற்ற பழக்கவழக்கங்களுக்கு எதிரான ஒரு எதிர்ப்பாக இது அமைந்தது. இந்த இரண்டு காரணங்களில் எது உண்மையானதாக இருந்தாலும், "அந்தப் பெரும் *கௌரவத்தைப்* பெற்றேன்" என்று அவர் கூறும்போது, ​​தான் ஒரு முக்கியமான பங்கை வகிப்பதாகவே அவர் கருதினார் என்பது புலப்பட்டது; அதாவது, புகழ்பெற்ற மனிதர்கள் தங்கள் பகுதிக்கு வந்திருந்தால் அவர்களைத் தனது மாளிகையில் எப்படி வரவேற்றிருப்பாரோ, அதே கண்ணியத்துடன் அவர்களின் பெயர்களையும் உச்சரிக்கத் தனக்குத் தெரியும் என்பதை அவர் வெளிப்படுத்தினார். மேலும், அவர் தன்னை மிகவும் நேசிக்கும் ஒரு பெரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதாலும், மெதுவாகப் பேசி விளக்கங்களை அளிக்கும் இயல்புடையவர் என்பதாலும், பல்வேறு உறவுமுறைத் தொடர்புகளைத் தெளிவாக விளக்க விரும்பினார்; இதனால் (மற்றவர்களைக் கவர வேண்டும் என்ற விருப்பம் இல்லாமலும், உண்மையில் எளிய விவசாயிகளையும் உயர்குடி வேட்டைக்காரர்களையும் பற்றிப் பேசுவதையே விரும்பினாலும் கூட) அவர் ஐரோப்பாவின் முன்னாள் அரச குடும்பங்கள் மற்றும் உயர்குடி வம்சங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டார். குறைவான அறிவுத்திறன் கொண்டவர்களால் இந்தப் பழக்கத்தை மன்னிக்க முடியவில்லை; அறிவுஜீவிகள் என்று தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் சிலர், இதை ஒரு முட்டாள்தனம் என்று கேலி செய்தனர்.

கிராமப்புறங்களில், மேடம் டி மார்சாண்டஸ் செய்த நன்மைகளுக்காக அவர் பெரிதும் நேசிக்கப்பட்டார்; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பல தலைமுறைகளாகப் பிரெஞ்சு வரலாற்றின் மிகச்சிறந்த பெயர்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு உயர்குடி வம்சத்தின் தூய்மையான பின்னணி அவரிடம் இருந்ததால், சாதாரண மக்கள் "ஆடம்பரம்" அல்லது "கர்வம்" என்று கருதும் எந்தவொரு பாவனையும் அவரிடம் இருக்கவில்லை; மாறாக, அவர் முழுமையான எளிமையைக் கொண்டிருந்தார். ஏழை மற்றும் துயருற்ற ஒரு பெண்ணைக் கட்டிப்பிடித்து, தனது மாளிகையிலிருந்து ஒரு வண்டி நிறைய விறகை எடுத்துச் செல்லுமாறு கூற அவர் தயங்கியதில்லை. அவர் ஒரு சிறந்த கிறிஸ்தவர் என்று மக்கள் கூறினர். ராபர்ட்டுக்கு (Robert) மிகப்பெரிய செல்வந்தர் ஒருவருடன் திருமணத்தை நடத்தி வைக்க அவர் உறுதியாக இருந்தார். ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணியாக இருப்பது என்பது அந்தப் பாத்திரத்திற்கு ஏற்றவாறு நடந்துகொள்வதாகும்—அதாவது, ஒரு பகுதியாக, எளிமையுடன் நடந்துகொள்வதும் அதில் அடங்கும். இது மிகவும் செலவுபிடிக்கும் ஒரு விளையாட்டு; அதிலும் குறிப்பாக, எளிமை என்பது மற்றவர்களுக்கு ஒருவித இன்பத்தைத் தருவது எப்போது என்றால், நீங்கள் எளிமையாக இல்லாமல் இருப்பதற்கான வசதி படைத்தவர்—அதாவது, நீங்கள் மிகுந்த செல்வந்தர்—என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்போதுதான். பிற்காலத்தில், நான் அவளைப் பார்த்தது பற்றிச் சொன்னபோது, ​​மக்கள் என்னிடம், "அவள் எவ்வளவு வசீகரமானவள் என்பதை நீங்கள் நிச்சயம் உணர்ந்திருப்பீர்கள்," என்று கூறினார்கள். ஆனால் உண்மையான அழகு மிகவும் தனித்துவமானது, மிகவும் புதுமையானது; அதனால் ஒருவரால் அதை உடனடியாக 'அழகு' என்று அடையாளம் காண முடிவதில்லை. அன்று, அவளுக்குச் சிறிய மூக்கு, அடர் நீல நிறக் கண்கள், நீண்ட கழுத்து மற்றும் ஒருவித சோகமான தோற்றம் இருந்ததை மட்டுமே நான் கவனித்தேன். "கேளுங்கள்," என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ், டச்சஸ் டி கெர்மான்டிஸிடம் கூறினார், "நீங்கள் அறிமுகம் செய்துகொள்ள விரும்பாத ஒரு பெண் விரைவில் என்னைச் சந்திக்க வரவிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்; நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால்..."...உங்களுக்குத் தொந்தரவாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே இதைத் தெரிவிக்கிறேன். தவிர, கவலை வேண்டாம், இனி ஒருபோதும் அவரை என் வீட்டிற்கு வரவழைக்க மாட்டேன்; ஆனால் இன்று ஒருமுறை மட்டும் அவர் வர வேண்டியுள்ளது. அவர் ஸ்வானின் (Swann) மனைவி.

'டிரைஃபஸ் விவகாரம்' (Dreyfus Affair) பூதாகரமாக வளர்ந்து வருவதைக் கண்ட மேடம் ஸ்வான், தன் கணவரின் பூர்வீகப் பின்னணி தனக்கு எதிராகத் திரும்பக்கூடும் என்று அஞ்சினார்; அதனால், தண்டனை பெற்ற அந்த மனிதரின் (டிரைஃபஸ்) நிரபராதித் தன்மையைப் பற்றி இனி ஒருபோதும் பேச வேண்டாம் என்று தன் கணவரிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டார். கணவர் அருகில் இல்லாதபோது, ​​அவர் தீவிரமான தேசபற்றை வெளிப்படுத்தினார்; சொல்லப்போனால், மேடம் வெர்டுரின் (Mme Verdurin) பின்பற்றிய அதே வழியைத்தான் இவரும் பின்பற்றினார். மேடம் வெர்டுரினிடமும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரிடையே காணப்பட்ட யூத-எதிர்ப்பு மனப்பான்மை மீண்டும் விழித்தெழுந்து, ஒருவித வெறித்தனமான நிலையை எட்டியிருந்தது. இந்த மனப்பான்மையின் காரணமாக, மேடம் ஸ்வான் உயர்குடிப் பெண்களுக்கான யூத-எதிர்ப்பு அமைப்புகளில் சிலவற்றில் உறுப்பினரானார், மேலும் பல பிரபுத்துவக் குடும்பத்தினருடனும் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். ஸ்வானின் நெருங்கிய தோழியான டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes), அந்தப் பாதையைப் பின்பற்றாமல், ஸ்வான் தன் மனைவியை அவரிடம் அறிமுகப்படுத்த வெளிப்படையாக விரும்பியபோதெல்லாம் அதைத் தடுத்து வந்தது விசித்திரமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், டச்சஸின் விசித்திரமான குணாதிசயமே இதற்குக் காரணம் என்பது பின்னர் தெரியவரும்; எதையும் செய்ய வேண்டிய "கட்டாயம் தனக்கு இல்லை" என்று அவர் கருதினார்; மேலும், சமூக ரீதியாகத் தன் விருப்பப்படி எடுக்கப்படும் தன்னிச்சையான முடிவுகளை சர்வாதிகாரப் போக்குடன் செயல்படுத்தினார்.

"தகவல் சொன்னதற்கு நன்றி," என்று டச்சஸ் பதிலளித்தார். "அது எனக்கு மிகவும் சங்கடமான விஷயமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவரைப் பார்த்தால் எனக்கு அடையாளம் தெரியும் என்பதால், அதற்கு ஏற்றவாறு நான் சரியான நேரத்தில் எழுந்து கொள்வேன்."

"உறுதியாகச் சொல்கிறேன் ஓரியான் (Oriane), அவர் மிகவும் இனிமையானவர்; மிகச் சிறந்த பெண்மணி," என்று மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் (Mme de Marsantes) கூறினார்.

"அதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை, ஆனால் அதை நானே நேரில் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை."

"லேடி இஸ்ரேலின் (Lady Israel) வீட்டிற்கு உங்களுக்கு அழைப்பு வந்திருக்கிறதா?" என்று பேச்சை மாற்றும் விதமாக மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) டச்சஸிடம் கேட்டார். "நல்லவேளையாக, எனக்கு அவரைத் தெரியாது," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் பதிலளித்தார். "அதுபற்றி நீங்கள் மேரி-ஐனார்டிடம் (Marie-Aynard) தான் கேட்க வேண்டும். அவருக்கு அவரைத் தெரியும்; ஏன் அப்படித் தெரியும் என்று நான் எப்போதும் ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன்."

"உண்மையில், எனக்கு அவரைத் தெரியும்," என்று மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் பதிலளித்தார்; “என் தவறுகளை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் இனி அவளுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். சொல்லப்போனால், அவள் மிக மோசமானவர்களில் ஒருத்தி; அதை மறைக்கவும் செய்வதில்லை. அதோடு, நாங்கள் எல்லோரும் அளவுக்கு அதிகமாகவே நம்பிக்கையும் விருந்தோம்பல் குணமும் கொண்டவர்களாக இருந்தோம். இனி அந்த இனத்தைச் சேர்ந்த எவருடனும் நான் பழகப்போவதில்லை. எங்கள் சொந்த ரத்த உறவுகளான கிராமப்புறத்து உறவினர்களுக்குக் கதவை அடைத்துவைத்திருந்த அதே வேளையில், யூதர்களுக்கு நாங்கள் கதவைத் திறந்துவைத்திருந்தோம். இப்போது அவர்கள் எங்களுக்கு எப்படிப் பதிலளிக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கிறோம். ஐயோ! இதைப் பற்றிப் பேச எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? எனக்கும் ஒரு அருமையான மகன் இருக்கிறான்—அவனும் ஒரு துடுக்குத்தனமான இளைஞன், கண்டதையும் உளறிக்கொண்டிருப்பான்,” என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அப்போது திரு. டி’அர்ஜென்கோர்ட் (M. d’Argencourt) ராபர்ட்டைக் குறித்துக் குறிப்பிட்டதை அவர் கேட்டிருந்தார். “ஆனால் ராபர்ட்டைப் பற்றிச் சொல்லவேண்டுமென்றால்—நீங்கள் அவனைப் பார்க்கவில்லையா?” என்று அவர் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸிடம் (Mme de Villeparisis) கேட்டார். “இன்று சனிக்கிழமை என்பதால், அவன் பாரிஸில் ஒரு நாள் தங்கியிருக்கக்கூடும் என்றும், அப்படி இருந்தால் நிச்சயமாக உங்களைப் பார்க்க வந்திருப்பான் என்றும் நான் நினைத்தேன்.”

உண்மையில், தன் மகனுக்கு விடுப்பு கிடைக்காது என்றே மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் (Mme de Marsantes) நினைத்திருந்தார்; ஆனால் விடுப்பு கிடைத்திருந்தாலும் அவன் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைப் பார்க்க வந்திருக்கமாட்டான் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். எனவே, அவன் அங்கே வந்திருக்கக்கூடும் என்று நம்புவது போலக் காட்டிக்கொள்வதன் மூலம், தன் அத்தைக்குச் செய்யத் தவறிய பல சந்திப்புகளுக்காக அவளது மன்னிப்பைப் பெற அவர் விரும்பினார்.

“ராபர்ட் இங்கே இருக்கிறானா! ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, அவனிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட வரவில்லையே; பால்பெக் (Balbec) சம்பவத்திற்குப் பிறகு நான் அவனைப் பார்த்ததாகவே நினைவில்லை.”

“அவன் மிகவும் மும்முரமாக இருக்கிறான், அவனுக்கு நிறைய வேலைகள் உள்ளன,” என்று மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் கூறினார். மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) தன் குடையின் நுனியால் கம்பளத்தில் ஒரு வட்டத்தை வரைந்தவாறே இருந்தபோது, ​​அவரது இமைகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தவழ்ந்தது. டியூக் (Duke) தன் மனைவியை வெளிப்படையாகவே புறக்கணித்த போதெல்லாம், மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் தன் சொந்த சகோதரனுக்கு எதிராகத் தன் நாத்தனாரின் பக்கம் வெளிப்படையாகவே நின்றிருக்கிறார். அந்தப் பாதுகாப்பை நினைவுகூரும்போது டியூக்கிற்கு நன்றியும் அதே சமயம் அதிருப்தியும் கலந்த உணர்வு இருந்தது; அதேவேளையில், ராபர்ட்டின் துடுக்குத்தனமான செயல்களால் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸிற்குப் பாதி அளவுதான் கோபம் இருந்தது. அந்தத் தருணத்தில், கதவு மீண்டும் திறக்கப்பட, அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.

“இதோ, பேயைப் பற்றிப் பேசினால் அது வந்துவிடுமே—அல்லது சரியாகச் சொல்வதானால், செயின்ட்-லூப்பைப் (Saint-Loup) பற்றிப் பேசினால் அவன் வந்துவிடுவானே,” என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் கூறினார். கதவுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி நின்றிருந்த மேடம் டி மார்சாண்டெஸ் (Mme de Marsantes), தன் மகன் உள்ளே நுழைந்ததைக் கவனிக்கவில்லை. அவனைப் பார்த்ததும், ஒரு பறவையின் சிறகடிப்பைப் போன்றதொரு தாய்க்குரிய ஆனந்தம் அவளுக்குள் கிளர்ந்தெழுந்தது; அவள் உடல் பாதி எழுந்தது, முகம் உணர்ச்சியால் துடித்தது, மேலும் அவள் வியப்புடன் ராபர்ட்டையே உற்று நோக்கினாள்:

“என்னது? நீ வந்துவிட்டாயா! என்ன மகிழ்ச்சி! என்னவொரு ஆச்சரியம்!”

“ஆஹா! ‘செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) பற்றிப் பேசினால்...’ - இப்போது புரிகிறது,” என்று பெல்ஜிய நாட்டுத் தூதர் மனதாரச் சிரித்தபடி கூறினார்.

“அருமை,” என்று மேடம் டி கெர்மாண்டெஸ் (Mme de Guermantes) சற்றே வறண்ட தொனியில் பதிலளித்தாள்; அவளுக்கு வார்த்தை விளையாட்டுக்கள் (puns) பிடிக்காது, தன்னைத்தானே கேலி செய்வது போலத் தோன்றியதால்தான் அவள் அதைச் சொல்லியிருந்தாள்.

“வணக்கம், ராபர்ட்,” என்று அவள் கூறினாள். “அப்படியானால், இப்படித்தான் நீ உன் அத்தையை மறக்கிறாயா?”

அவர்கள் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்—நிச்சயமாக என்னைப் பற்றித்தான், ஏனெனில் செயின்ட்-லூப் தன் தாய்க்கு அருகில் சென்றபோது, ​​மேடம் டி கெர்மாண்டெஸ் என்னை நோக்கித் திரும்பினாள்.

“வணக்கம், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

அவள் தன் நீல நிறப் பார்வையின் ஒளியை என் மீது பொழியவிட்டாள்; ஒரு கணம் தயங்கினாள், பிறகு தன் கையை நீட்டி, உடலை முன்னோக்கிக் குனிந்தாள்—ஆனால் ஒரு சிறிய செடியைப் போல அது சட்டென்று மீண்டும் பின்னுக்கு நிமிர்ந்து கொண்டது.
...அது அழுத்தப்பட்டு, விடுவிக்கப்பட்டதும், அதன் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்புகிறது. அவளையே கவனித்துக்கொண்டிருந்த செயிண்ட்-லூப்பின் பார்வையின் கீழ் அவள் அப்படித்தான் நடந்துகொண்டாள்; அவன் தூரத்திலிருந்து தன் அத்தையிடமிருந்து இன்னும் கொஞ்சம் தகவல்களைப் பெறத் தீவிர முயற்சிகள் செய்துகொண்டிருந்தான். உரையாடல் தளர்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, அதைத் தொடர அவன் தலையிட்டு எனக்காகப் பதிலளித்தான்:

“அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை; அவர் சற்று சோர்வாக இருக்கிறார். அதுமட்டுமின்றி, அவர் உங்களை அடிக்கடி பார்த்தால் நன்றாக உணர்வார்—ஏனென்றால், நான் உங்களிடம் சொல்லத் தயங்கவில்லை, அவர் உங்களைப் பார்ப்பதை மிகவும் விரும்புகிறார்.”

“ஓ! அது மிகவும் அன்பானது,” என்று திருமதி டி குயர்மாண்டஸ் வேண்டுமென்றே ஒரு சாதாரணமான தொனியில் கூறினார், நான் அவருக்கு அவரது மேலங்கியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தது போல. “நான் மிகவும் பெருமைப்படுகிறேன்.”

“இதோ, நான் சிறிது நேரம் என் அம்மாவிடம் செல்கிறேன்; நீங்கள் என் நாற்காலியில் அமருங்கள்,” என்று செயிண்ட்-லூப் கூறி, என்னை அவனது அத்தைக்கு அருகில் அமரச் செய்தான்.

நாங்கள் இருவரும் மௌனமானோம்.

"சில சமயங்களில் காலையில் உன்னைப் பார்க்கிறேன்," என்று அவள் என்னிடம் சொன்னாள், எனக்கு ஏற்கனவே தெரியாத ஒரு செய்தியைச் சொல்வது போலவும், நான் அவளைப் பார்க்காதது போலவும். "அது உடல் நலத்திற்கு மிகவும் நல்லது."

"ஓரியான்," என்று திருமதி டி மார்சான்டெஸ் மெல்லிய குரலில் கூறினார், "நீங்கள் திருமதி டி செயிண்ட்-ஃபெர்ரியோலைப் பார்க்கப் போவதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள்; இரவு உணவிற்கு நான் வருவேன் என்று எதிர்பார்க்க வேண்டாம் என்று அவரிடம் தயவுசெய்து சொல்ல முடியுமா? ராபர்ட் என்னுடன் இருப்பதால் நான் வீட்டிலேயே தங்கிவிடுகிறேன். மேலும், நீங்கள் இதைச் செய்யும்போது, ​​ராபர்ட்டுக்குப் பிடித்த அந்தச் சுருட்டுகளை—அவை 'கொரோனாஸ்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன—யாராவது உடனடியாக வாங்கி வர வேண்டும் என்றும் சொல்லும்படி நான் துணிந்து கேட்கலாமா—எங்களிடம் தீர்ந்துவிட்டது."

ராபர்ட் நெருங்கி நகர்ந்தான்; அவன் திருமதி டி செயிண்ட்-ஃபெர்ரியோல் என்ற பெயரை மட்டுமே கேட்டிருந்தான்.

"இந்தத் திருமதி டி செயிண்ட்-ஃபெர்ரியோல் யார்?" உயர் சமூக உலகத்தைப் பற்றி தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்பதை அவன் திட்டவட்டமாகக் கூறியதால், வியப்பும் உறுதியும் கலந்த தொனியில் அவன் கேட்டான்.
600 
“ஆனால் உண்மையில், என் அன்பே, உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்,” என்றாள் அவனது தாய், “அவள் வெர்மான்டுவாவின் சகோதரி; உனக்கு மிகவும் பிடித்த அந்த அழகான பில்லியர்ட் செட்டை உனக்குக் கொடுத்தது அவள்தான்.”

“என்ன? அவள் வெர்மான்டுவாவின் சகோதரியா? எனக்குச் சிறிதும் தெரியாது. ஆ! என் குடும்பம் ஆச்சரியமானது,” என்றான் அவன், பாதியளவு என்னை நோக்கித் திரும்பி—அதை உணராமல்—ப்ளாக்கின் கருத்துக்களைப் பயன்படுத்திய அதே வேளையில் அவரது குரல் ஏற்ற இறக்கங்களையும் பின்பற்றினான். “அவர்களுக்கு அசாதாரணமான மனிதர்களைத் தெரியும்—செயின்ட்-ஃபெர்ரியோல் போன்ற பெயர்களைக் கொண்ட மனிதர்கள்” (ஒவ்வொரு வார்த்தையின் இறுதி மெய்யெழுத்தையும் அவன் தெளிவாக உச்சரித்தான்); “அவர்கள் நடன விருந்துகளுக்குச் செல்கிறார்கள், விக்டோரியா கார்களில் பயணிக்கிறார்கள், ஒரு அற்புதமான வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள். அது பிரம்மாண்டமானது.”

திருமதி டி குயர்மான்டெஸ் தன் தொண்டையில் அந்த மெல்லிய, கூர்மையான, அழுத்தமான ஒலியை எழுப்பினாள்—ஒரு வலுக்கட்டாயப் புன்னகையை அடக்கிக்கொள்வது போல—உறவின் தேவைக்கேற்றவாறு, தன் மருமகனின் நகைச்சுவையில் தானும் பங்கெடுத்துக்கொள்வதைக் காட்டுவதற்காக. ஃபாஃபென்ஹைம்-முன்ஸ்டர்பர்க்-வைனிகன் இளவரசர், தான் வந்துவிட்டதாக எம். டி நோர்பாய்ஸுக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பியிருந்தார் என்ற செய்தி வந்தது.

"சென்று அவரை அழைத்து வாருங்கள், ஐயா," என்று முன்னாள் தூதரிடம் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸ் கூறினார். அவர் ஜெர்மானியப் பிரதமரைச் சந்திக்க முன்னே சென்றார்.

ஆனால் மார்குயிஸ் அவரைத் திரும்ப அழைத்தார்:

"பொறுங்கள், ஐயா; நான் அவருக்குப் பேரரசி சார்லோட்டின் சிறு ஓவியத்தைக் காட்டட்டுமா?"

"ஆ! அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார் என்று நினைக்கிறேன்," என்று அந்தத் தூதர் ஆழ்ந்த உணர்ச்சி கலந்த தொனியில் கூறினார், அதிர்ஷ்டசாலியான அந்த அமைச்சருக்குக் காத்திருந்த அந்தச் சலுகையைக் கண்டு பொறாமைப்படுவது போல.

"ஆ! அவர் மிகவும் சரியான கருத்துக்களைக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்றார் திருமதி டி மார்சான்டெஸ், "அது வெளிநாட்டினரிடையே மிகவும் அரிதானது. ஆனால் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவர் யூத-எதிர்ப்பின் முழு உருவமே." இசையில் சொல்வது போல, அதன் தொடக்க அசைகள் துணிச்சலுடன் தாக்கப்பட்ட விதத்திலும், அவற்றின் தாளத்தைக் குறித்த தடுமாறும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லலிலும், அந்த இளவரசரின் பெயர் ஒருவித வீரியத்தையும், பாசாங்குத்தனமான அப்பாவத்தனத்தையும், மேலும் ஜெர்மானியப் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் வெளிறிய, நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்ட தங்க முலாம் பூச்சுக்குப் பின்னால் இருந்த ரைன்லாந்து வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்தின் மர்மத்தை விரித்த அடர்நீல எனாமல் 'ஹெய்ம்' என்ற பெயரின் மீது பச்சைக் கிளைகளைப் போலப் படர்ந்திருந்த அந்தக் கனமான ஜெர்மானிய 'மென்மைகளையும்' தக்கவைத்திருந்தது. அவரது பல பெயர்களின் தொகுப்பிற்குள், ஜெர்மனியில் உள்ள ஒரு சிறிய 'ஸ்பா' (spa) நகரத்தின் பெயரும் அடங்கியிருந்தது. அந்த நகரத்திற்கு நான் சிறுவயதில் என் பாட்டியுடன் சென்றிருக்கிறேன்; அது கோதே (Goethe) நடைபயிற்சி மேற்கொண்ட மலை அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்தது. அங்குள்ள 'குர்ஹோஃப்' (Kurhof) விடுதியில் நாங்கள் புகழ்பெற்ற திராட்சை ரசங்களை (wines) அருந்துவோம்; அந்த ரசங்களின் பெயர்கள் ஹோமர் தனது வீரர்களுக்குச் சூட்டிய அடைமொழிகளைப் போலவே கம்பீரமானவையாக இருந்தன. எனவே, அந்த இளவரசரின் பெயரைச் செவியுற்றவுடனேயே—அந்த 'ஸ்பா' நகரத்தை நினைவுகூரும் முன்பே—அப்பெயர் என் மனதில் ஒருவிதமான சுருக்கத்தையும், மனிதத்தன்மையையும் பெற்று, ஒரு நெருக்கமான இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டது. அது என் நினைவில் ஒரு பரிச்சயமான, எதார்த்தமான, அழகிய, உணர்வுகளைத் தூண்டும் மற்றும் லேசான தன்மையுடன் தங்கியது; அதே சமயம், அதில் ஒரு அதிகாரமும், ஏதோ ஒரு தெய்வீக விதியால் தீர்மானிக்கப்பட்ட தன்மையும் இழையோடியிருந்தது. மேலும், 'எம். டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes) அந்த இளவரசர் யார் என்று விளக்கியபோது, ​​அவரது பல பட்டப்பெயர்களைக் குறிப்பிட்டார். அப்போது, ​​மருத்துவ சிகிச்சைக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு மாலையும் கொசுக்களுக்கு இடையே நான் படகு சவாரி செய்த ஆற்றின் கரையில் அமைந்திருந்த ஒரு கிராமத்தின் பெயரையும், மருத்துவர் நடந்து செல்ல அனுமதிக்காத அளவுக்குத் தொலைவில் இருந்த ஒரு காட்டின் பெயரையும் நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். ஒரு பிரபுவின் ஆளுகை என்பது சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கும் பரவியிருப்பது இயல்பானதே; வரைபடத்தில் அருகருகே காணக்கூடிய இடங்களின் பெயர்கள் அவரது பட்டப்பெயர்களைச் சொல்லும்போது ஒன்றாக இணைக்கப்படுவதும் பொருத்தமானதாகவே இருந்தது. புனித ரோமானியப் பேரரசின் இளவரசர் மற்றும் ஃபிராங்கோனிய நிலப்பிரபு ஆகிய அடையாளங்களுக்குப் பின்னால், எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒரு நிலத்தின் முகத்தை நான் கண்டேன்—அங்குதான் மாலை ஆறு மணி நேரத்துச் சூரியக் கதிர்கள் எனக்காக நீண்ட நேரம் தங்கியிருக்கும்; ஆனால், அந்த இளவரசர்—அதாவது 'ரின்கிரேவ்' (Rhingrave) மற்றும் 'எலக்டர் பலடைன்' (Elector Palatine) ஆகிய பட்டங்கள் கொண்டவர்—அறைக்குள் நுழைந்ததும் அந்த உணர்வு மறைந்தது. ஏனெனில், குள்ளர்கள் (gnomes) மற்றும் நீர் தேவதைகள் (undines) வசிக்கும் காடு மற்றும் ஆறு ஆகியவற்றிலிருந்தும், லூதர் மற்றும் லூயிஸ் தி ஜெர்மன் (Louis the German) ஆகியோரின் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கும் பழமையான கோட்டை (*Burg*) அமைந்துள்ள மாயாஜால மலையிலிருந்தும் அவருக்குக் கிடைத்த வருமானம் எதற்கெல்லாம் செலவிடப்பட்டது என்பதை நான் சில கணங்களிலேயே அறிந்துகொண்டேன்: ஐந்து 'சாரான்' (Charron) ரகக் கார்கள், பாரிஸ் மற்றும் லண்டனில் தலா ஒரு நகர்ப்புற வீடு, திங்கட்கிழமைகளில் ஓபரா (Opéra) அரங்கில் ஒரு தனி அறை (box), மற்றும் 'காமெடி-ஃபிரான்செய்ஸ்' (Comédie-Française) அரங்கில் செவ்வாய்க்கிழமைகளுக்கான மற்றொரு தனி அறை என அவை செலவிடப்பட்டன. கவித்துவமான பின்னணி ஏதுமில்லாத, அதே அளவு செல்வமும் வயதும் கொண்ட மற்ற மனிதர்களிடமிருந்து அவர் எந்த வகையிலும் மாறுபட்டவர் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை; அவரும் தன்னை அப்படி நினைத்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் அவர்களின் கலாச்சாரத்தையும் இலட்சியங்களையும் பகிர்ந்துகொண்டார்; தனது பதவி தனக்கு அளித்த நன்மைகளுக்காக மட்டுமே அதில் மகிழ்ச்சி கொண்டார். வாழ்க்கையில் அவருக்கு எஞ்சியிருந்த ஒரே லட்சியம், அறநெறி மற்றும் அரசியல் அறிவியல் அகாதமியின் தகுதியுடைமை உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதுதான்—அதற்காகத்தான் அவர் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸிடம் வந்திருந்தார். பெர்லினின் மிகவும் உயர்மட்ட சமூக வட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கிய மனைவியைக் கொண்ட அவர், மார்குயிஸிடம் அறிமுகம் தேடியதற்குக் காரணம், ஆரம்பத்தில் அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவருக்கு இருந்திருக்காது. பல ஆண்டுகளாக அந்த அகாதமியில் சேரும் லட்சியத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்ததால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, தனக்கு வாக்களிக்கத் தயாராக இருப்பதாகத் தோன்றும் அகாதமிகளின் எண்ணிக்கை ஐந்தைத் தாண்டுவதை அவரால் ஒருபோதும் காண முடியவில்லை. திரு. டி நோர்பாய்ஸ் ஒருவரே குறைந்தது பன்னிரண்டு வாக்குகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்; திறமையான சூழ்ச்சிகளின் மூலம், அவற்றுடன் மற்ற வாக்குகளையும் அவரால் சேர்க்க முடியும். இவ்வாறு, அவர்கள் இருவரும் தூதர்களாக இருந்தபோது ரஷ்யாவில் அவரை அறிந்திருந்த அந்த இளவரசர்......தூதுவர்கள்; அவர் அவரைச் சந்தித்து, அவரைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கத் தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்திருந்தார். ஆயினும், அவருக்குப் பல மரியாதைகளைச் செய்தும்—அதாவது மார்க்கிஸுக்கு (Marquis) ரஷ்ய அரச விருதுகளைப் பெற்றுத் தந்தது மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கை குறித்த கட்டுரைகளில் அவரைக் குறிப்பிட்டது போன்றவை—அவர் ஒரு நன்றியற்ற மனிதரையே எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. அந்த மனிதரைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய கவனிப்புகள் எதற்கும் மதிப்பில்லை என்பது போலிருந்தது; அவர் இவருடைய வேட்புமனுவை ஒரு அங்குலம் கூட முன்னெடுத்துச் செல்லவில்லை, அல்லது வாக்களிப்பதாக உறுதியளிக்கவுமில்லை! நிச்சயமாக, திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவரை மிகுந்த கண்ணியத்துடன் வரவேற்றார்—அதாவது, இளவரசர் சிரமப்பட்டுத் தன் வீட்டு வாசலுக்கே வர வேண்டியதில்லை என்றும், தானே இளவரசர் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்கு வருவதே மேல் என்றும் கூட அவர் வலியுறுத்தினார். மேலும், அந்த 'டியூட்டானிக் நைட்' (Teutonic knight) எனும் இளவரசர், "நான் உங்கள் சக உறுப்பினராக இருக்க மிகவும் விரும்புகிறேன்" என்று கூறியபோது, ​​அவர் மிகுந்த உண்மையான தொனியில், "ஆ! நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்!" என்று பதிலளித்தார். ஒருவேளை டாக்டர் கோட்டார்ட் (Dr. Cottard) போன்ற ஒரு அப்பாவி மனிதர் இப்படி நினைத்திருக்கலாம்: "இதோ பாருங்கள், அவர் என் வீட்டில் இருக்கிறார்; என்னை அவரை விட முக்கியமான ஒருவராகக் கருதுவதால்தான் அவர் இங்கு வர வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தார்; அகாடமியில் நான் இணைவதை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பதாகச் சொல்கிறார்—சொற்களுக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கத்தானே செய்கிறது! அவர் எனக்கு வாக்களிக்க முன்வரவில்லை என்றால், அநேகமாக அந்த எண்ணம் அவர் மனதில் தோன்றாததால்தான் அப்படிச் செய்திருக்க வேண்டும். எனக்கு இருக்கும் பெரும் செல்வாக்கைப் பற்றி அவர் அதிகம் பேசுவதால், வறுத்த வானம்பாடிகள் (larks) தானாகவே என் வாயில் வந்து விழுவது போலவும்—எனக்கு வேண்டிய அளவு வாக்குகள் இருப்பது போலவும்—அவர் நினைத்திருக்கலாம்; அதனால்தான் அவர் தனது வாக்கை எனக்கு அளிக்க முன்வரவில்லை. ஆனால், நான் அவரை இங்கேயே, நம் இருவருக்கும் இடையே வைத்து, 'சரி, அப்படியானால் எனக்கு வாக்களியுங்கள்' என்று கேட்டால், அவர் அதைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாவார்."

ஆனால் இளவரசர் டி ஃபாஃபென்ஹெய்ம் (Prince de Faffenheim) ஒரு அப்பாவி மனிதர் அல்ல; டாக்டர் கோட்டார்ட் குறிப்பிடுவது போல அவர் ஒரு "சூட்சுமம் மிக்க ராஜதந்திரி" (shrewd diplomat). திரு. டி நார்போயிஸும் அவரைப் போலவே புத்திசாலி என்பதையும், ஒரு வேட்பாளருக்கு வாக்களிப்பது அந்த வேட்பாளரின் நன்மதிப்பைப் பெறுவதற்கான ஒரு வழியாக அமையக்கூடும் என்பதைத் தாமாகவே உணராதவர் அல்ல அவர் என்பதையும் அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். தூதராகவும் வெளியுறவு அமைச்சராகவும் பணியாற்றிய காலத்தில், இளவரசர் தனது நாட்டின் நலனுக்காகவே பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்தினார்—தற்போதைய சூழலில் அவர் தனது சொந்த நலனுக்காகச் செயல்படுவதைப் போலல்லாமல். அத்தகைய பேச்சுவார்த்தைகளில், எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும் என்பதும், எத்தகைய கருத்துக்களைச் சொல்லாமல் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதும் அவருக்கு முன்கூட்டியே தெளிவாகத் தெரியும். தூதரக ரீதியில் "பேசுவது" (to converse) என்றால் "ஒரு சலுகையை அல்லது வாய்ப்பை முன்வைப்பது" என்று பொருள் என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். அதனால்தான் அவர் திரு. டி நார்போயிற்கு (M. de Norpois) 'ஆர்டர் ஆஃப் செயின்ட் ஆண்ட்ரூ' (Order of St. Andrew) விருதைப் பெற்றுத் தந்திருந்தார். ஆயினும், திரு. டி நார்போயுடன் பின்னர் நடத்திய உரையாடல் குறித்துத் தனது அரசாங்கத்திற்கு அறிக்கை அளிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருந்தால், அவர் அதில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருக்கலாம்:

"நான் தவறான அணுகுமுறையைக் கையாண்டதை உணர்ந்தேன்." ஏனெனில், 'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institute) குறித்த விஷயத்தை அவர் மீண்டும் எழுப்பியபோதெல்லாம், திரு. டி நார்போய் இதையே திரும்பத் திரும்பக் கூறினார்:

"என் சகாக்களுக்காக நான் அதை மிகவும் விரும்புகிறேன்—உண்மையிலேயே மிகவும் விரும்புகிறேன். அவர்களைப் பற்றி நீங்கள் நினைவுகூர்ந்ததை எண்ணி அவர்கள் பெருமை கொள்வார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். இது மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு வேட்புமனு—ஆனால் எங்கள் வழக்கமான நடைமுறையிலிருந்து சற்று மாறுபட்டது. உங்களுக்குத் தெரியும், அந்த அகாடமி (Academy) தனது பழைய மரபுகளில் மிகவும் ஊறிப்போனது; புதுமையான அல்லது வழக்கத்திற்கு மாறான எதையும் கண்டு அது அச்சமடைகிறது. தனிப்பட்ட முறையில், அந்த மனப்பான்மையை நான் ஏற்பதில்லை. என் சகாக்களிடம் நான் அதை எத்தனை முறை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறேன் தெரியுமா? 'பழமைவாதம் முற்றிப்போய் கல்மனம் கொண்டவர்கள்' (fossilized) என்ற வார்த்தை கூட ஒருமுறை என் வாயிலிருந்து தவறி விழுந்திருக்கலாம்—கடவுள் என்னை மன்னிக்கட்டும்," என்று அவர் ஒருவித அதிர்ச்சியூட்டும் புன்னகையுடன் கூறினார். ஒரு பழைய நாடக நடிகர் தனது நடிப்பின் தாக்கத்தை அளவிடுவது போல, இளவரசரைத் தனது நீல நிறக் கண்களால் ஒரு கணம் பக்கவாட்டில் கூர்மையாகப் பார்த்தவாறே, நாடகத்தன்மை வாய்ந்த பாவனையுடன் மிகத் தாழ்ந்த குரலில்—தனக்குள்ளேயே பேசிக்கொள்வது போல—அவர் மேலும் கூறினார்: "இளவரசரே, உங்களைப் போன்ற ஒரு மிகச்சிறந்த ஆளுமை, ஆரம்பத்திலேயே தோல்வியடையக்கூடிய ஒரு முயற்சியில் ஈடுபடுவதை நான் விரும்பமாட்டேன் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். என் சகாக்களின் சிந்தனைகள் இவ்வளவு பின்தங்கிய நிலையில் இருக்கும் வரை, ஒதுங்கியிருப்பதே புத்திசாலித்தனம் என்று நான் கருதுகிறேன். மேலும், ஒரு 'இறந்தவர்களின் நகரமாக' (necropolis) மாறிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அமைப்பில், ஏதேனும் புதிய மற்றும் துடிப்பான உணர்வு வெளிப்படுவதையோ அல்லது உங்களுக்கான உண்மையான வாய்ப்பு உருவாவதையோ நான் கண்டால், அதை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கும் முதல் நபராக நானே இருப்பேன் என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள்."

"'ஆர்டர் ஆஃப் செயின்ட் ஆண்ட்ரூ' விருது வழங்கியது ஒரு தவறு," என்று இளவரசர் நினைத்தார்; "பேச்சுவார்த்தைகளில் துளியும் முன்னேற்றம் இல்லை; அவர் எதிர்பார்த்தது அதுவல்ல. சரியான தீர்வுக்கான வழியை நான் இன்னும் கண்டறியவில்லை."

இத்தகைய சிந்தனைப் போக்கு, இளவரசரைப் போலவே அதே பயிற்சிப் பின்னணியைக் கொண்ட திரு. டி நார்போயிஸிடமும் (M. de Norpois) காணப்படக்கூடிய ஒன்றுதான். நார்போயிஸ் வகையறா தூதர்கள், மிகச் சாதாரணமான ஒரு அதிகாரப்பூர்வக் குறிப்பைக் கண்டு காட்டும் அந்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட பரவசத்தையும், நுணுக்கமான விவாதங்களில் ஈடுபடும் அந்தச் சிறுபிள்ளைத்தனமான போக்கையும் ஒருவர் கேலி செய்யலாம். ஆயினும், அந்தச் சிறுபிள்ளைத்தனத்திற்கு ஒரு மாற்றுச் சமநிலையும் உண்டு: அமைதி எனப்படும் அந்தச் சமநிலையைத் தக்கவைக்கும் தராசில்—அது ஐரோப்பியச் சூழலோ அல்லது வேறெதுவோ—நல்லெண்ணங்கள், நேர்த்தியான உரைகள் மற்றும் கெஞ்சல்கள் ஆகியவற்றிற்கு மிகக் குறைந்த எடையே உண்டு என்பதைத் தூதர்கள் அறிவார்கள். மாறாக, உண்மையான கனம்—அதாவது தீர்மானிக்கும் காரணி—வேறு எங்கோ இருக்கிறது; அது, ஒரு பரிமாற்றத்தின் மூலம் தங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள எதிராளிக்கு இருக்கும் திறனைப் (அவன் போதுமான வலிமையுடன் இருந்தால்) பொறுத்தது அல்லது அத்திறன் இல்லாமையைப் பொறுத்தது. உண்மைகளின் இந்த உலகம்—எடுத்துக்காட்டாக, என் பாட்டியைப் போன்ற முற்றிலும் பற்றற்ற ஒருவரால் கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியாத இந்த உலகம்—திரு. டி நார்போயிஸும் இளவரசர் வான் *** (Prince von ***) அவர்களும் அடிக்கடி எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்த ஒரு களமாகும். போரின் விளிம்பு வரை சென்றிருந்த நாடுகளில்கூடத் தூதரகப் பொறுப்பாளராகப் (chargé d’affaires) பணியாற்றியிருந்த திரு. டி நார்போயிஸ்—நிகழ்வுகள் எத்தகைய திசையில் திரும்பக்கூடும் என்பது குறித்த கவலையுடன் இருந்தவர்—'அமைதி' என்ற வார்த்தையின் மூலமாகவோ அல்லது......அதாவது "போர்" (War) என்ற அந்தச் சொல் அவரிடம் நேரடியாகச் சொல்லப்படாமல், சாதாரணமானதாகத் தோன்றினாலும் பயங்கரமான அல்லது மங்கலமான வேறொரு சொல்லின் மூலம் தெரிவிக்கப்படும்; தூதர் தனது ரகசியக் குறியீட்டு முறையைப் பயன்படுத்தி அந்தச் சொல்லை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டு, பிரான்ஸின் கண்ணியத்தைக் காக்கும் வகையில் அதே போன்றதொரு சாதாரணச் சொல்லால் பதிலளிப்பார்; ஆனால் அந்தப் பதிலில் உள்ள உண்மையான அர்த்தத்தை எதிர்த்தரப்பு அமைச்சரால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்—அதுதான் "போர்" என்பது. உண்மையில், ஒருவருக்கொருவர் இணைய வேண்டிய இருவரின் முதல் சந்திப்பு 'தியேட்டர் டு ஜிம்னாஸ்' (Théâtre du Gymnase) நாடக அரங்கில் தற்செயலாக நிகழ்வது போன்றதொரு பழைய வழக்கத்தைப் பின்பற்றி, "போர்" அல்லது "அமைதி" ஆகிய சொற்களைத் தீர்மானிக்கும் அந்த உரையாடல் அமைச்சரின் அலுவலகத்தில் நடைபெறாது; மாறாக, அமைச்சரும் திரு. டி நார்போயிஸும் (M. de Norpois) மருத்துவக் குணம் கொண்ட நீரைச் சிறிய குவளைகளில் அருந்துவதற்காகச் செல்லும் 'குர்பார்க்' (Kurpark) பூங்காவில் உள்ள ஒரு இருக்கையிலேயே அது நிகழும். ஒருவித மௌனமான உடன்படிக்கையின்படி, அவர்கள் சிகிச்சை நேரத்தில் சந்தித்து, நடைப்பயிற்சியின் முதல் சில அடிகளை ஒன்றாக எடுத்து வைப்பார்கள்; அந்த நடைப்பயிற்சி பார்ப்பதற்குச் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அது ஒரு போர் அணிதிரட்டல் உத்தரவைப் (mobilization order) போன்ற மிக முக்கியமான நிகழ்வு என்பதை அவர்கள் இருவரும் அறிவார்கள். இப்போது, ​​'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institute) அமைப்பிற்கான இந்த அறிமுகம் போன்ற ஒரு தனிப்பட்ட விஷயத்திலும், அந்த இளவரசர் (Prince) தனது தொழில் வாழ்க்கை முழுவதும் பயன்படுத்திய அதே ஊக முறையையே கையாண்டார்; அதாவது, குறியீடுகளின் பல அடுக்குகளுக்கு அடியில் மறைந்திருக்கும் பொருளைப் புரிந்துகொள்ளும் அதே முறையைத்தான்.

நிச்சயமாக, அத்தகைய கணக்கீடுகள் பற்றித் தெரியாதவர்கள் என் பாட்டியும் அவரைப் போன்ற வெகு சிலரும் மட்டுமே என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஒரு வகையில், முன் தீர்மானிக்கப்பட்ட தொழில் பாதையில் செல்லும் சராசரி மனிதனும், உள்ளுணர்வு இல்லாமையால் அதே அறியாமையைக் கொண்டிருக்கிறான்; என் பாட்டியைப் பொறுத்தவரை அந்த அறியாமை அவரது உயர்ந்த சுயநலமற்ற தன்மையிலிருந்து உருவானது, ஆனால் சராசரி மனிதனிடம் அது உள்ளுணர்வு இன்மையால் ஏற்படுகிறது. சுயநலம் அல்லது பிழைப்புக்கான கட்டாயத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த, பார்ப்பதற்கு அப்பாவியாகத் தோன்றும் செயல்கள் அல்லது சொற்களுக்குப் பின்னால் உள்ள நோக்கத்தைக் கண்டறிய, பெரும்பாலும் ஒருவரின் ஆதரவில் வாழும் ஆண்கள் அல்லது பெண்களைத்தான் நாம் உற்றுநோக்க வேண்டியுள்ளது. பணம் கொடுக்கவிருக்கும் ஒரு பெண், "பணத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம்" என்று கூறும்போது, ​​அந்த வார்த்தைகளை இசையில் வரும் "மௌன இடைவெளி"யாக (silent bar) எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது எந்த ஆணுக்குத் தெரியாது? அதேபோல், பின்னர் அவள், "நீங்கள் என் மனதை ஆழமாகப் புண்படுத்திவிட்டீர்கள், பலமுறை உண்மையை என்னிடமிருந்து மறைத்திருக்கிறீர்கள், இனி என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது" என்று கூறும்போது, ​​"வேறொரு பாதுகாவலர் அவளுக்கு அதிக சலுகைகளை வழங்க முன்வருகிறார்" என்றுதான் அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியாதா? உயர்தட்டு வர்க்கத்திற்கு மிக நெருக்கமான வட்டாரங்களில் உலவும் ஒரு விலைமகளின் பேச்சு அது; ஆனால் 'அபாச்சிகள்' (apaches) எனப்படும் குற்றவாளிகள் நிறைந்த பாதாள உலகத்திலோ இன்னும் வியக்கத்தக்க உதாரணங்களைக் காணலாம். ஆயினும், அத்தகைய குற்றவாளிகளைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதிருந்தாலும் கூட, திரு. டி நார்போயிஸும் (M. de Norpois) அந்த ஜெர்மானிய இளவரசரும் நாடுகளின் மட்டத்திலேயே செயல்படப் பழகியிருந்தனர்; ஏனெனில் நாடுகளும், அவற்றின் பிரம்மாண்டமான தோற்றத்திற்கு அப்பால், சுயநலத்தாலும் சூழ்ச்சியாலும் இயக்கப்படுபவைதாம். அவற்றை வற்புறுத்தலோ அல்லது அவற்றின் சுயநலத்தை (சில சமயம் கொலைக்கே கூடத் தூண்டக்கூடிய சுயநலம் அது; ஏனெனில் ஒரு நாட்டிற்கு, போரிடத் தயங்குவதோ அல்லது மறுப்பதோ கூட 'அழிவை' குறிக்கக்கூடும்) குறிவைக்கும் வேண்டுகோள்களோ மூலமாகவே பணிய வைக்க முடியும். ஆனால் 'மஞ்சள் புத்தகங்கள்' (Yellow Books) போன்ற அதிகாரப்பூர்வ வெளியீடுகளில் இவை எதுவும் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாததால், பொதுமக்களின் மனநிலை பொதுவாக அமைதியை விரும்புவதாகவே இருக்கிறது; அவர்கள் போரை நாடினால், அது நார்போயிஸ் போன்றவர்களின் ஆலோசனையைப் பெற்ற அரசுத் தலைவர்களை வழிநடத்திய காரணங்களுக்காக அல்லாமல், வெறுப்பு அல்லது அதிருப்தி போன்ற உள்ளுணர்வுகளின் தூண்டுதலினாலேயே நிகழ்கிறது.

அடுத்த குளிர்காலத்தில், அந்த இளவரசர் கடுமையான நோய்க்கு ஆளானார்; அவர் குணமடைந்தாலும், அவரது இதயம் நிரந்தரமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. "சே! என்ன கொடுமை இது!" என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார். "அந்த 'இன்ஸ்டிடியூட்' (Institute) விவகாரத்தில் நான் நேரத்தை வீணடிக்கக் கூடாது; அதிக காலம் எடுத்துக்கொண்டால், தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கு முன்பே இறந்துபோகும் அபாயம் உள்ளது. அது மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்றாக இருக்கும்."

அவர் *Revue des Deux Mondes* இதழுக்காக கடந்த இருபது ஆண்டுகளின் அரசியல் குறித்த ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையை எழுதினார்; அதில் பல இடங்களில் திரு. டி நார்போயிஸை மிகவும் புகழ்ந்து பேசியிருந்தார். நார்போயிஸ் அவருக்கு நன்றி தெரிவிக்கச் சென்றார்; தனது நன்றியின் ஆழத்தை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்றே தெரியவில்லை என்றும் கூறினார். பூட்டு ஒன்றைத் திறக்க வேறு ஒரு சாவியைப் பயன்படுத்திப் பார்த்த ஒருவரைப் போல, இளவரசர் தனக்குள்ளேயே, "இதுவும் சரியான சாவி இல்லை," என்று நினைத்துக்கொண்டார். திரு. டி நார்போயிஸை வழியனுப்பி வைக்கும்போது மூச்சு வாங்குவதை உணர்ந்த அவர், "தொல்லைதான்! உள்ளே அனுமதிப்பதற்குள் அந்த ஆட்கள் என்னைச் சாகடித்துவிடுவார்கள் போலிருக்கிறதே. நான் விரைவாகச் செயல்பட வேண்டும்," என்று எண்ணினார்.

அதே மாலை வேளையில், ஓபரா (Opera) அரங்கில் திரு. டி நார்போயிஸை அவர் தற்செயலாகச் சந்தித்தார்:

"என் அன்பிற்குரிய தூதரே," என்று அவர் கூறினார், "எனக்கு எப்படி நன்றி செலுத்துவது என்றே தெரியவில்லை என்று இன்று காலை என்னிடம் கூறினீர்கள்—அது ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட பேச்சு, ஏனெனில் எனக்கு நீங்கள் எந்த நன்றியும் செலுத்த வேண்டியதில்லை—இருப்பினும், உங்கள் வார்த்தையை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு ஒரு துணிச்சலான காரியத்தைச் செய்யப்போகிறேன்." அந்த இளவரசர் இவருடைய சாதுர்யத்தை எவ்வளவு பாராட்டினாரோ, அதே அளவு இவரும் இளவரசரின் சாதுர்யத்தை மெச்சினார். ஃபாஃபென்ஹெய்ம் (Faffenheim) இளவரசர் தன்னிடம் ஒரு கோரிக்கையை முன்வைக்கப் போவதில்லை, மாறாக ஒரு வாய்ப்பைத்தான் அளிக்கப்போகிறார் என்பதை அவர் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டார்; எனவே, புன்னகை தவழும் கனிவான தோற்றத்துடன் அதைக் கேட்கத் தயாரானார்.

"பாருங்கள்—நான் வரம்பு மீறி நடந்துகொள்வதாக நீங்கள் நினைக்கலாம்—எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான இருவர் உள்ளனர்; அவர்கள் இருவருடனும் எனக்குள்ள பிணைப்பு முற்றிலும் மாறுபட்ட தன்மையுடையது என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். அவர்கள் சமீபத்தில்தான் பாரிஸில் குடியேறியுள்ளனர், இனி அங்கேயே வசிக்கவும் திட்டமிட்டுள்ளனர்: அவர்கள் என் மனைவியும் கிராண்ட் டச்சஸ் ஜீனும் (Grand Duchess Jean) ஆவர். அவர்கள் சில விருந்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தத் திட்டமிட்டுள்ளனர்—குறிப்பாக இங்கிலாந்து மன்னர் மற்றும் அரசியின் கௌரவத்திற்காக—அவர்களின் கனவு என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைத் தங்கள் விருந்தினர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான்; அந்த நபரை அவர்கள் நேரில் சந்தித்ததே இல்லை என்றாலும், அவர் மீது மிகுந்த மதிப்பும் மரியாதையும் கொண்டுள்ளனர். நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்..."...அவர் உங்களுக்குத் தெரிந்தவர் என்பதைச் சற்று முன் தற்செயலாக அறிந்தபோது, ​​அவர்களின் விருப்பத்தை எவ்வாறு நிறைவேற்றுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அவர் மிகவும் தனிமையான வாழ்க்கையை வாழ்பவர் என்பதையும், மிகச் சிலரை—ஒரு 'சிறிய மகிழ்ச்சியான வட்டத்தை'—மட்டுமே சந்திப்பவர் என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், என் மீது நீங்கள் எப்போதும் காட்டும் கருணையுடன் எனக்கு ஆதரவளித்தால், என்னை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தவும், கிராண்ட் டச்சஸ் (Grand Duchess) மற்றும் இளவரசியின் விருப்பங்களை அவரிடம் தெரிவிக்கவும் அவர் அனுமதிப்பார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஒருவேளை அவர் இங்கிலாந்து ராணியுடன் விருந்துண்ணவும் ஒப்புக்கொள்ளலாம்—யாருக்குத் தெரியும்?—நாம் அவருக்குச் சலிப்பூட்டாத பட்சத்தில், கிராண்ட் டச்சஸ் ஜீனின் (Grand Duchess Jean) எஸ்டேட்டான 'பியூலியூ'வில் (Beaulieu) எங்களுடன் ஈஸ்டர் விடுமுறையைக் கழிக்கவும் முன்வரலாம். அந்த நபர் மார்க்கிஸ் டி வில்பாரிசிஸ் (Marquise de Villeparisis) ஆவார். அத்தகைய ஒரு வரவேற்பறையின்—அதாவது அறிவுக்கூர்மை மற்றும் நகைச்சுவை உணர்வு நிறைந்த ஒரு மையத்தின்—நிரந்தர உறுப்பினராகும் நம்பிக்கை எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்; அது 'இன்ஸ்டிடியூட்'டில் (Institut) சேரும் முயற்சியைக் கைவிடுவதால் ஏற்படும் வருத்தத்தைக் குறைக்கும். அவரது இல்லமும் அறிவுசார் உரையாடல்களும் பண்பட்ட பேச்சுவார்த்தைகளும் நிறைந்த ஒரு இடமாகும்.

விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியுடன், பூட்டு திறப்பதை உணர்ந்த இளவரசர், இறுதியாகச் சரியான சாவி அதனுள் நுழைந்துவிட்டதை அறிந்துகொண்டார்.

"அத்தகைய தேர்வு தேவையற்றது, என் அன்பிற்குரிய இளவரசரே," என்று எம். டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) பதிலளித்தார். "நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த வரவேற்பறைக்கும் 'இன்ஸ்டிடியூட்'டுக்கும் இடையே மிகச்சிறந்த பொருத்தம் உள்ளது; அது அகாடமி உறுப்பினர்களை (அகாடமிஷியன்களை) உருவாக்கும் ஒரு களமாகவே திகழ்கிறது. உங்கள் கோரிக்கையை நான் மார்க்கிஸ் டி வில்பாரிசிஸிடம் தெரிவிக்கிறேன்; அவர் நிச்சயமாகப் பெருமைப்படுவார். உங்கள் இல்லத்தில் விருந்துண்ணும் விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை, அவர் வெளியே செல்வது மிகக் குறைவு என்பதால் அது சற்று கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் நான் உங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறேன், அப்போது உங்கள் தரப்பு நியாயத்தை நீங்களே எடுத்துரைக்கலாம். நீங்கள் நிச்சயமாக அகாடமியில் சேரும் முயற்சியைக் கைவிடக்கூடாது; சொல்லப்போனால், நாளையிலிருந்து இரண்டு வாரங்கள் கழித்து, லெராய்-பியூலியூவுடன் (Leroy-Beaulieu) நான் மதிய உணவு அருந்தவிருக்கிறேன்—அவர் இல்லாமல் எந்தத் தேர்தலும் நடைபெற முடியாது—அதன்பின் அவருடன் ஒரு முக்கியமான கூட்டத்திலும் பங்கேற்கிறேன். நான் ஏற்கனவே அவரிடம் உங்கள் பெயரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்; இயல்பாகவே, அவருக்கு உங்கள் பெயரை நன்றாகத் தெரியும்." அவர் சில ஆட்சேபனைகளை எழுப்பியிருந்தார். ஆனால் தற்போதைய சூழலில், வரவிருக்கும் தேர்தலில் எனது குழுவின் ஆதரவு அவருக்குத் தேவைப்படுகிறது, எனவே நான் அந்த விஷயத்தை வலியுறுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளேன்; எங்களுக்கு இடையிலான மிகவும் சுமூகமான உறவுமுறை குறித்து நான் அவரிடம் வெளிப்படையாகப் பேசுவேன்; மேலும், நீங்கள் தேர்தலில் போட்டியிட்டால், எனது நண்பர்கள் அனைவரையும் உங்களுக்கு வாக்களிக்குமாறு நான் கேட்டுக்கொள்வேன் என்ற உண்மையை மறைக்கமாட்டேன் (இதைக்கேட்ட இளவரசர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்)—எனக்கு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவருடைய ஒத்துழைப்பை என்னால் பெற முடிந்தால், உங்கள் வெற்றி வாய்ப்பு மிகவும் உறுதியாகிவிடும் என்று நான் நம்புகிறேன். அன்று மாலை ஆறு மணிக்கு மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) இல்லத்திற்கு வாருங்கள்; நான் உங்களை அறிமுகப்படுத்தி, காலையில் அவருடன் நடந்த உரையாடல் பற்றிய விவரங்களையும் கூறுகிறேன்.

இப்படியாகத்தான் பிரின்ஸ் டி ஃபாஃபென்ஹெய்ம் (Prince de Faffenheim), மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைச் சந்திக்க வந்தார். அவர் பேசத் தொடங்கியபோதுதான் எனக்குப் பெரும் ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டம் என்பது தேசிய அடையாளத்தை விட வலிமையான பொதுவான பண்புகளைக் கொண்டிருக்கக்கூடும்—உதாரணமாக, ஒரு படங்களுடன் கூடிய அகராதியில் (மினெர்வா தேவதையின் உண்மையான சித்திரம் இடம்பெற்றிருந்தாலும் கூட), விக்க் (wig) மற்றும் ரஃப் (ruff) கழுத்துப்பட்டை அணிந்திருக்கும் லைப்னிட்ஸ் (Leibniz), மரிவோ (Marivaux) அல்லது சாமுவேல் பெர்னார்ட் (Samuel Bernard) ஆகியோரிடமிருந்து பெரிதும் வேறுபடுவதில்லை—என்றாலும், அதே சமயம் தேசிய அடையாளம் என்பது சாதி அடையாளத்தை விட வலிமையான தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்டுள்ளது என்பதை நான் அப்போது சிந்திக்கவில்லை. ஆயினும், அந்தப் பண்புகள் எனக்கு முன்னால் வெளிப்பட்ட விதம், நான் எதிர்பார்த்தது போல குட்டி தேவதைகளின் (elves) சலசலப்பையோ அல்லது கோபோல்ட் (Kobold) பூதங்களின் நடனத்தையோ கொண்ட பேச்சாக அமையவில்லை; மாறாக, அந்தப் கவித்துவமான பின்னணியை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு விதமான வெளிப்பாடாகவே அமைந்தது: குட்டையான உருவம், சிவந்த முகம் மற்றும் தொப்பையுடன் இருந்த ரைன்கிரேவ் (Rhinegrave), மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் முன்னிலையில் தலைவணங்கி, "பூன்ஷூர், மேடம் லா மார்க்கிஸ்" (Poonchour, Matame la Marquise) என்று கூறியபோது, ​​அவரது உச்சரிப்பு அல்சேஷியன் (Alsatian) இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வீட்டுப் பொறுப்பாளரின் (concierge) உச்சரிப்பைப் போலவே இருந்தது.

"உங்களுக்கு ஒரு கோப்பை தேநீர் அல்லது ஏதாவது ஒரு 'டார்ட்' (tart) வகை இனிப்புப் பலகாரம் தரட்டுமா? அது மிகவும் நன்றாக இருக்கும்," என்று மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) கூறினார்; அவர் இயன்றவரை கனிவாக நடந்துகொள்ள விரும்பினார். "இது என்னுடைய சொந்த வீடு போலவே நான் இங்கு விருந்தோம்பலைச் செய்கிறேன்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அந்த வார்த்தைகளை அவர் ஒருவித நையாண்டித் தொனியில் சொன்னார், அது அவரது குரலில் ஒருவிதமான தொண்டை அடைப்புத் தன்மையைக் (guttural quality) கொண்டு வந்தது—ஏதோ ஒரு கரகரப்பான சிரிப்பை அவர் அடக்கிக்கொள்வது போல அது ஒலித்தது.

" monsieur (ஐயா)," என்று மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ், திரு. டி நார்போயிஸிடம் (M. de Norpois) கூறினார், "அகாடமி (Academy) குறித்து இளவரசரிடம் நீங்கள் ஏதேனும் பேச வேண்டியிருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்களா?"

மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் தன் கண்களைக் கீழே தாழ்த்தி, நேரத்தைப் பார்ப்பதற்காகத் தன் மணிக்கட்டை ஒரு கால் சுழற்சி அளவு திருப்பினார். "அடடா! நான் மேடம் டி செயின்ட்-ஃபெரியோலின் (Mme de Saint-Ferréol) வீட்டுக்குச் செல்லவேண்டியிருப்பதால், என் அத்தையிடம் விடைபெற வேண்டிய நேரம் இது—அதோடு மேடம் லெரோயின் (Mme Leroi) வீட்டில் எனக்கு இரவு உணவு விருந்தும் இருக்கிறது."

என்று கூறிவிட்டு, என்னிடம் விடைபெறாமலே அவள் எழுந்து சென்றாள். அவள் அப்போதுதான் மேடம் ஸ்வானைப் (Mme Swann) பார்த்தாள்; என்னை எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்தித்ததில் மேடம் ஸ்வான் சற்று சங்கடத்துடன் காணப்பட்டார். டிரைஃபஸ் (Dreyfus) குற்றமற்றவர் என்று தான் உறுதியாக நம்புவதாக, மற்ற எவருக்கும் முன்பாக என்னிடமே அவர் கூறியிருந்தது அவருக்கு நிச்சயமாக நினைவிருந்திருக்கும்.

"என் அம்மா என்னை மேடம் ஸ்வானுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதை நான் விரும்பவில்லை," என்று செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) என்னிடம் கூறினான். "அவள் ஒரு பழைய விலைமகள். அவளுடைய கணவர் ஒரு யூதர், ஆனாலும் அவள் தீவிர தேசியவாதி போலப் பாவனை செய்கிறாள். இதோ பார், அங்கே என் மாமா பாலமெட் (Palamède) இருக்கிறார்."

மேடம் ஸ்வானின் வருகை எனக்கு ஒரு சிறப்பான ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது; அதற்குக் காரணம் சில நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சம்பவம். அந்தச் சம்பவத்தை விவரிக்க வேண்டியது அவசியம், ஏனெனில் அது பிற்காலத்தில் பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தவிருந்தது—அதன் விவரங்கள் உரிய நேரத்தில் விவரிக்கப்படும். அந்தச் சந்திப்புக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, நான் சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு நபர் என்னை வந்து பார்த்தார்: சார்லஸ் மோரல் (Charles Morel)—அதாவது......என் பெரியப்பாவின் முன்னாள் உதவியாளரிடமிருந்து அந்தச் செய்தி வந்தது. (இளஞ்சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த அந்தப் பெண்ணை நான் யாருடைய வீட்டில் பார்த்தேனோ, அந்தப் பெரியப்பா) கடந்த ஆண்டு இறந்துவிட்டார். அவரது உதவியாளர் என்னை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று பலமுறை விருப்பம் தெரிவித்திருந்தார்; அவரது வருகைக்கான நோக்கம் எனக்குத் தெரியாது என்றாலும், அவரை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றிருப்பேன். ஏனெனில், என் பெரியப்பாவின் நினைவை அவர் மிகுந்த மரியாதையுடனும் பற்றுடனும் போற்றி வந்ததையும், வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவரது கல்லறைக்குச் சென்று வந்ததையும் பிரான்சுவாஸ் (Françoise) மூலம் நான் அறிந்திருந்தேன். இருப்பினும், மருத்துவ சிகிச்சைக்காகத் தனது சொந்த ஊருக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதாலும், அங்கு நீண்ட காலம் தங்க வேண்டியிருக்கும் என்பதாலும், தனக்குப் பதிலாகத் தனது மகனை அனுப்பினார். பதினெட்டு வயதான ஒரு அழகான இளைஞன் உள்ளே நுழைவதைக் கண்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்; அவன் ரசனைமிக்க ஆடையை விட விலையுயர்ந்த ஆடையையே அணிந்திருந்தான், ஆனாலும் அவனைப் பார்த்தால் ஒரு உதவியாளரைப் போலவே தெரியவில்லை. உண்மையில், தான் வந்திருந்த வீட்டு வேலைக்காரர் என்ற உலகத்துடனான தொடர்பை முறித்துக்கொள்ள அவன் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆர்வமாக இருந்தான்; 'கன்சர்வேடோயர்' (Conservatoire) இசைப் பள்ளியில் தனக்கு முதல் பரிசு கிடைத்ததை ஒருவிதத் தன்னிறைவுப் புன்னகையுடன் என்னிடம் தெரிவித்தான். அவனது வருகைக்கான நோக்கம் இதுதான்: என் பெரியப்பா அடோல்ஃபின் (Adolphe) நினைவுக் பொருட்களில், என் பெற்றோரிடம் அனுப்பத் தகுதியற்றவை என்று அவனது தந்தை கருதிய, ஆனால் என் வயதுடைய ஒரு இளைஞனுக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய சில பொருட்களை அவன் தனியாக எடுத்து வைத்திருந்தான். அவை, என் பெரியப்பாவுக்கு அறிமுகமான புகழ்பெற்ற நடிகைகள் மற்றும் பிரபல விலைமாதர்களின் புகைப்படங்கள்; குடும்ப வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தி அவர் வாழ்ந்த, வயதான காமுகனாகக் கழித்த அந்த வாழ்க்கையின் கடைசிச் சுவடுகள் அவை. இளம் மொரல் (Morel) அவற்றை எனக்குக் காட்டியபோது, ​​அவன் வேண்டுமென்றே என்னிடம் ஒரு சமமான நிலையில் பேசுவதை நான் உணர்ந்தேன். அவன் மரியாதைக்குரிய 'வூ' (vous) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்திய அதே வேளையில், 'மான்சியர்' (Monsieur) என்ற சொல்லைத் தவிர்ப்பதில் கவனமாக இருந்தான்; என் பெற்றோரிடம் பேசும்போது எப்போதும் 'மூன்றாம் நபர்' பாணியிலேயே (அதாவது 'அவர்' என்று குறிப்பிடுவது போல) பேசிய தன் தந்தையின் நிலைக்கு நேர்மாறாக, இப்போது தான் ஒரு சமமான நிலையில் பேசுவதில் அவன் ஒருவித மகிழ்ச்சியை அடைந்தான். ஏறக்குறைய எல்லாப் புகைப்படங்களிலும் "எனது சிறந்த நண்பருக்கு" (To my best friend) என்ற வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆனால், நன்றியுணர்வு குறைவான, அதே சமயம் அதிக புத்திசாலித்தனம் கொண்ட ஒரு நடிகை மட்டும் அதே "எனது சிறந்த நண்பருக்கு" என்ற சொற்றொடரை எழுதியிருந்தாள்; அந்த வாசகம் அவளுக்கு ஒரு வசதியை அளித்தது—அதாவது, என் பெரியப்பா அவளுக்கு உண்மையான 'சிறந்த நண்பர்' அல்ல என்பதை—அதற்கு நேர்மாறாக, அவளுக்குச் சிறிய உதவிகளை அதிகம் செய்த, அவள் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ஒரு நண்பர் என்பதை—அதாவது ஒரு நல்ல மனிதர், ஆனால் நடைமுறையில் ஒரு வயதான முட்டாள் என்பதை—உட்பொருளாக உணர்த்த அது அவளுக்கு உதவியது. இளம் மொரல் (Morel) தனது பின்னணியிலிருந்து விடுபட எவ்வளவோ முயன்றாலும், அந்த வயதான வேலையாளின் பார்வையில் மிகவும் மதிப்பிற்குரியவராகவும் பிரம்மாண்டமான ஆளுமையாகவும் திகழ்ந்த என் மாமா அடோல்ஃப்-இன் நிழல், அம்மகனின் குழந்தைப் பருவம் மற்றும் இளமைப் பருவத்தின் மீது ஒரு புனிதமான பிம்பத்துடன் தொடர்ந்து படிந்திருந்ததை உணர முடிந்தது. நான் புகைப்படங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​சார்லஸ் மொரல் என் அறையை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவற்றை எங்கே வைப்பது என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அவன் என்னிடம் இப்படிக் கேட்டான் (அவனது வார்த்தைகளிலேயே அதிருப்தி வெளிப்படையாகத் தெரிந்ததால், அதைத் தனியாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இருக்கவில்லை): "ஆனால், உங்கள் அறையில் உங்கள் மாமாவின் புகைப்படம் ஒன்று கூட இல்லையே, அது எப்படி?" என் கன்னங்களில் ரத்தம் ஏறிச் சிவப்பதை உணர்ந்த நான், தடுமாற்றத்துடன், "ஆனால் என்னிடம் அப்படி எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை" என்றேன். "என்னது? உங்களை அவ்வளவாக நேசித்த மாமா அடோல்ஃப்-இன் புகைப்படம் ஒன்று கூட உங்களிடம் இல்லையா! நான் உங்களுக்கு ஒன்றை அனுப்புகிறேன்—என் அப்பாவிடம் உள்ள தொகுப்பிலிருந்து ஒன்றை எடுத்துத் தருகிறேன்—அதை நீங்கள் ஒரு முக்கிய இடத்தில், அதாவது உங்கள் மாமாவிடமிருந்து உங்களுக்குக் கிடைத்த அந்த அலமாரிக்கு (chest of drawers) மேலே வைப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்." என் அறையில் என் அப்பா அல்லது அம்மாவின் புகைப்படம் கூட இல்லாத நிலையில், மாமா அடோல்ஃப்-இன் புகைப்படம் இல்லாததில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனாலும், தன் மகனிடம் இத்தகைய கண்ணோட்டத்தை விதைத்த மொரலைப் பொறுத்தவரை, என் மாமாதான் குடும்பத்தின் மிக முக்கியமான நபர் என்பதையும், என் பெற்றோர்கள் அவரிடமிருந்து ஒருவிதமான பிரதிபலிப்பு மற்றும் மங்கிய ஒளியையே பெற்றிருந்தார்கள் என்பதையும் எளிதாக ஊகிக்க முடிந்தது. என் மீது அவனுக்கு ஒரு நல்லெண்ணம் இருந்தது; ஏனெனில், நான் பிற்காலத்தில் ரசின் (Racine) அல்லது வாலபெல் (Vaulabelle) போன்ற ஒருவராகத் திகழ்வேன் என்று என் மாமா தினமும் சொல்வார்; மேலும் மொரல் என்னை ஒரு தத்தெடுக்கப்பட்ட மகனைப் போலவும், என் மாமாவால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு சீடரைப் போலவும் கருதினான். மொரலின் மகன் சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடையத் துடிக்கும் ஒருவன் என்பதை நான் விரைவில் உணர்ந்துகொண்டேன். உதாரணமாக, ஒரு நாள்—அவன் ஓரளவு இசையமைக்கும் திறன் கொண்டவனாகவும், கவிதைகளுக்கு இசையமைக்கக்கூடியவனாகவும் இருந்ததால்—உயர்குடி வட்டாரங்களில் பிரபலமான அல்லது உயர்ந்த அந்தஸ்து கொண்ட கவிஞர் யாரையாவது எனக்குத் தெரியுமா என்று அவன் கேட்டான். நான் ஒரு கவிஞரின் பெயரைச் சொன்னேன். அவனுக்கு அந்தக் கவிஞரின் படைப்புகள் பற்றித் தெரியாது, அவர் பெயரைக்கூட அவன் கேள்விப்பட்டதில்லை; உடனே அவன் அப்பெயரைக் குறித்துக் கொண்டான். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, தான் அந்தக் கவிஞரின் படைப்புகளின் தீவிர ரசிகன் என்று கூறி அவனுக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தான் என்பதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன். அந்தக் கவிஞரின் 'சானெட்' (sonnet) கவிதை ஒன்றுக்குத் தான் இசையமைத்திருப்பதாகவும், 'காம்டெஸ் ***' (Comtesse ***) அவர்களின் இல்லத்தில் அதை நிகழ்த்திக் காட்ட அந்த இசை நாடகத்தின் கவிதை ஆசிரியர் (librettist) ஏற்பாடு செய்தால் மகிழ்ச்சியடைவேன் என்றும் அவர் கூறினார். அவர் மிக வேகமாகச் செயல்பட்டு, தனது திட்டத்தை மிக விரைவாகவே வெளிப்படுத்திவிட்டார். இதனால் அதிருப்தி அடைந்த கவிஞர், அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை.

மற்றபடி, சார்லஸ் மோரல் தனது லட்சியத்தோடு சேர்த்து, நடைமுறை எதார்த்தங்கள் மீதும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவராகத் தோன்றினார். முற்றத்தில் 'ஜூபியன்' (Jupien) என்பவரின் மருமகள் ஒரு மேலங்கியைத் (waistcoat) தைப்பதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்ததை அவர் கவனித்திருந்தார்; தனக்கு ஒரு 'வித்தியாசமான' மேலங்கி தேவை என்று என்னிடம் சாதாரணமாகக் கூறினாலும்கூட, அந்த இளம் பெண் அவர் மீது ஒரு வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். கீழே சென்று அவரை அந்தப் பெண்ணுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு என்னிடம் கேட்பதற்கு அவர் தயங்கவில்லை—"ஆனால் என் குடும்பத்தைப் பொறுத்தவரை... என் தந்தையைப் பற்றிய விஷயத்தில் நீ விவேகமாக நடந்துகொள்வாய் என்று நம்புகிறேன்; நான் ஒரு சிறந்த கலைஞர் என்றும், உனக்கு நண்பன் என்றும் மட்டும் சொல்... பார்த்தாயா, ஒரு நல்ல...""...கடைக்காரர்கள் மத்தியில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது." அவரை 'அன்பு நண்பரே' என்று அழைக்கும் அளவுக்கு எனக்கு அவருடன் நெருக்கமான பழக்கம் இல்லையென்றாலும், அந்த உணர்வைப் புரிந்துகொண்டிருந்ததால், அந்த இளம் பெண்ணின் முன்னிலையில் அவரிடம், "'அன்பு எஜமானரே' என்று அழைக்க முடியாதுதான்... ஆனால்—உங்களுக்கு விருப்பமென்றால்: 'அன்புப் பெரும் கலைஞரே' என்று அழைக்கலாம்" என்று நான் சொல்லியிருக்கலாம்; இருப்பினும், கடையில் இருந்தபோது செயின்ட்-சைமன் (Saint-Simon) கூறுவது போல அவரை ஏதேனும் ஒரு 'குறிப்பிட்ட அடையாளத்திற்குள்' அடைப்பதை நான் தவிர்த்தேன். அவரும் என்னை மரியாதைக்குரிய 'வூ' (vous) என்ற சொல்லாலேயே அழைத்ததால், நானும் பதிலுக்கு அவரை அதே மரியாதையான 'வூ' என்றே அழைத்தேன். பல வெல்வெட் துணிகளுக்கு இடையே, மிகத் தீவிரமான, கண்ணைப் பறிக்கும் சிவப்பு நிறத்திலான ஒன்றை அவர் கவனித்தார்—அந்த நிறம் எந்தளவுக்குக் கூர்மையானது என்றால், அவரது ரசனை மோசமாக இருந்தபோதிலும், பிற்காலத்தில் அதிலிருந்து தைக்கப்பட்ட மேலங்கியை (waistcoat) அவரால் ஒருபோதும் அணிய முடியவில்லை. அந்த இளம் பெண் தனது இரண்டு 'பயிற்சிப் பணியாளர்களுடன்' மீண்டும் வேலைக்குத் திரும்பினாள்; ஆனால், அந்தச் சந்திப்பு இரு தரப்பிலும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்றும், 'தனது சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்' என்று அவள் நினைத்த சார்லஸ் மோரல்—அவளை விட அதிக நேர்த்தியும் செல்வமும் கொண்டவராகத் தெரிந்தவர்—அவள் மனதில் ஒரு தனிப்பட்ட ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தார் என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. அவரது தந்தை எனக்கு அனுப்பிய புகைப்படங்களுக்கு இடையே, எல்ஸ்டிர் (Elstir) வரைந்த 'மிஸ் சாக்ரிபான்ட்' (அதாவது ஒடெட்) ஓவியத்தின் புகைப்படம் ஒன்றைக் கண்டு நான் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டிருந்தேன்; எனவே, அவரை வண்டி வரும் நுழைவாயில் வரை வழியனுப்பிச் செல்லும்போது சார்லஸ் மோரலிடம் நான் இப்படிக் கேட்டேன்: "ஒரு விஷயத்தை எனக்குத் தெளிவுபடுத்த முடியுமா? என் மாமாவுக்கு அந்தப் பெண்ணை நன்றாகத் தெரியுமா? என் மாமாவின் வாழ்க்கையின் எந்தக் காலகட்டத்துடனும் அவரை என்னால் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை; ஆனால் திரு. ஸ்வான் (M. Swann) காரணமாக எனக்கு இதில் ஆர்வம் இருக்கிறது..." "சொல்லப்போனால், அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி உங்கள் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருமாறு என் தந்தை என்னிடம் கூறியிருந்ததை நான் சொல்ல மறந்துவிட்டேன். உண்மையில், நீங்கள் உங்கள் மாமாவை கடைசியாகச் சந்தித்த அதே நாளில்தான், அந்தப் பெண்மணி (சமூகத்தில் தளர்வான ஒழுக்கநெறிகளைக் கொண்டவர் என்று கருதப்படும் அந்தப் பெண்) உங்கள் மாமாவின் வீட்டில் மதிய உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தார். உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கலாமா வேண்டாமா என்பதில் என் தந்தைக்குச் சந்தேகம் இருந்தது. அந்தப் பெண்மணி—எளிதில் வசப்படக்கூடிய ஒழுக்கநெறிகளைக் கொண்டவர்—உங்கள் மீது மிகுந்த ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார்; உங்களை மீண்டும் சந்திக்கவும் அவர் விரும்பினார். ஆனால், சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான் குடும்பத்தில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டது—என் தந்தை அப்படிச் சொன்னார்—அதனால் நீங்கள் உங்கள் மாமாவை மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்கவில்லை." அந்தத் தருணத்தில், ஜூபியனின் (Jupien) மருமகளை நோக்கி அவர் புன்னகைத்தார்—தொலைவிலிருந்தே அவளுக்கு விடைபெறும் விதமாக. அவள் அவரை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவரது மெலிந்த, எடுப்பான முக அமைப்பையும், நேர்த்தியான முடியையும், மகிழ்ச்சி ததும்பும் கண்களையும் அவள் ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் அவளது கையைப் பற்றிக் குலுக்கியபோது, ​​எனக்கு மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) நினைவுக்கு வந்தார்; என் நினைவில் அவ்விருவரும் எவ்வளவு தனித்தனியாகவும் வேறாகவும் பதிந்திருந்தார்கள் என்பதை எண்ணி வியந்தேன்—ஏனெனில், இனிமேல் அவளை அந்த "இளஞ்சிவப்பு உடை அணிந்த பெண்மணி"யுடன் (Lady in Pink) ஒப்பிட்டுத்தான் நான் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.

விரைவிலேயே திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus), மேடம் ஸ்வானுக்கு அருகில் அமர்ந்தார். அவர் கலந்துகொள்ளும் எந்தவொரு நிகழ்விலும்—ஆண்களிடம் கர்வத்துடனும் பெண்களிடம் மிகுந்த ஈர்ப்போடும் நடந்துகொள்ளும் அவர்—அங்குள்ள பெண்களிலேயே மிகவும் நேர்த்தியாக உடையணிந்த பெண்ணை நோக்கி விரைவாகச் செல்வார்; அப்பெண்ணின் ஆடையின் பொலிவு தனக்கும் ஒரு சிறப்பைச் சேர்ப்பதாக அவர் உணர்வார். அந்தப் பிரபுவின் (Baron) நீண்ட கோட் (frock coat அல்லது tailcoat) அவரை, ஒரு சிறந்த வண்ண ஓவியர் வரைந்த ஓவியத்தில் உள்ள மனிதரைப் போலக் காட்டியது; அந்த ஓவியத்தில், கருப்பு உடை அணிந்த ஒரு மனிதர், அருகில் உள்ள நாற்காலியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான மேலங்கியை (cloak) அணியத் தயாராக இருப்பது போலச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். இத்தகைய தனிப்பட்ட உரையாடல்கள்—பொதுவாக உயர்குடிப் பெண்களுடன்—திரு. டி சார்லஸுக்கு மிகவும் பிடித்தமான அந்தஸ்தை வழங்கின. உதாரணமாக, மற்ற ஆண்கள் பின்னால் இடத்திற்காக முண்டியடித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​பெண்கள் அமர்ந்திருக்கும் முன் வரிசையில் தனியாக ஒரு நாற்காலியில் அமர அந்தப் பிரபு அனுமதிக்கப்படுவார். மேலும், தன்னை ரசிக்கும் அந்தப் பெண்மணியிடம் உரத்த குரலில் சுவாரஸ்யமான கதைகளைச் சொல்வதில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிருப்பதன் மூலம், மற்றவர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துவதிலிருந்தோ அல்லது சமூகக் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதிலிருந்தோ அவர் விலகியிருக்க முடிந்தது. அந்த அழகியின் நறுமணம் கமழும் சூழலில் பாதுகாப்பாக, வரவேற்பறையில் அவர் தனித்து அமர்ந்திருந்தார்—நாடக அரங்கின் தனி அறையில் (theater box) அமர்ந்திருப்பதைப் போல; மக்கள் அவருக்கு மரியாதை செலுத்த வரும்போது—அதாவது அந்தப் பெண்மணியின் வசீகரமான தோற்றத்தைக் கடந்து அவரை அணுகும்போது—அப்பெண்ணுடனான உரையாடலைத் துண்டிக்காமல் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தாலும் அது தவறாகக் கருதப்படாது என்ற நிலை இருந்தது. உண்மைதான், பொதுவெளியில் அவர் பழக விரும்பும் மற்றவர்களின் சமூக அந்தஸ்துடன் ஒப்பிடுகையில் மேடம் ஸ்வானின் அந்தஸ்து அவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருக்கவில்லை. ஆயினும், அவர் ஸ்வான் மீது நட்பும், அவரது மனைவி மீது ஒருவிதமான அபிமானமும் கொண்டிருந்தார்; தனது கவனத்தைப் பெறுவது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் என்பது அவருக்குத் தெரியும்; அதே சமயம், அங்குள்ள மிக அழகான பெண்ணுடன் நெருக்கமாக இருப்பது தனக்கும் ஒரு பெருமையாகவே அவருக்குத் தோன்றியது.

மறுபுறம், மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis), திரு. டி சார்லஸின் வருகையால் முழுமையான மகிழ்ச்சி அடையவில்லை. தன் அத்தையிடம் பல தீவிரமான குறைகளைக் கண்டறிந்தாலும், அவர் அவரிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டிருந்தார். இருப்பினும், சில சமயங்களில், கோபத்தின் உச்சத்திலோ அல்லது... கற்பனையான மனக்குறைகளின் பிடியில் சிக்கி, தன் மன உந்துதல்களை அடக்க முடியாமல், முன்பு தான் கவனிக்காதது போல் தோன்றிய அற்பமான விஷயங்களைக் காரணம் காட்டி, அவளுக்குக் கடும் வன்முறை நிறைந்த கடிதங்களை அவன் அனுப்புவான். பால்பெக்கில் நான் தங்கியிருந்தபோது கேள்விப்பட்ட ஒரு சம்பவத்தை என்னால் குறிப்பிட முடியும்: அங்கே தனது விடுமுறையை நீட்டிக்கப் போதுமான பணம் கொண்டு வரவில்லை என்று அஞ்சியதாலும், கஞ்சத்தனமும் தேவையற்ற செலவுகளை விரும்பாத குணமும் கொண்டவளாக இருந்ததாலும், பாரிஸிலிருந்து பணம் அனுப்புவதை அவள் விரும்பாததாலும், திருமதி டி வில்லேபாரிசிஸ், திரு. டி சார்லஸிடமிருந்து மூவாயிரம் பிராங்குகளைக் கடனாகப் பெற்றிருந்தார். ஒரு மாதம் கழித்து, ஏதோ ஒரு அற்பமான விஷயத்திற்காகத் தன் அத்தையின் மீது அதிருப்தியடைந்த அவர், தந்தி வழிப் பண ஆணை மூலம் பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்டார். அவருக்கு இரண்டாயிரத்து தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பிராங்குகள் கிடைத்தன. சில நாட்களுக்குப் பிறகு பாரிஸில் தன் அத்தையைச் சந்தித்து அவளுடன் நட்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்தப் பரிவர்த்தனையைக் கையாண்ட வங்கி செய்த தவறை அவர் மென்மையாகச் சுட்டிக்காட்டினார்......பணம் அனுப்பப்பட்ட விவகாரம் குறித்து. "ஆனால் இதில் எந்தத் தவறும் இல்லை," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் பதிலளித்தார்; "தந்தி மூலம் பணம் அனுப்புவதற்கான கட்டணம் ஆறு பிராங்குகள் எழுபத்தைந்து சென்டிம்கள்." "ஓ! அது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட ஒன்று என்றால், அது மிகச் சரிதான்," என்று மிஸ்டர் டி சார்லஸ் பதிலடி கொடுத்தார். "உங்களுக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம் என்பதற்காகவே நான் அதைக் குறிப்பிட்டேன்; இல்லையென்றால்—என்னை விட உங்களுக்கு நெருக்கமில்லாதவர்களிடம் வங்கி இதேபோல நடந்துகொண்டிருந்தால்—அது உங்களுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும்." "இல்லை, இல்லை, இதில் எந்தத் தவறும் இல்லை." "மொத்தத்தில், நீங்கள் செய்தது மிகச் சரிதான்," என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறிக்கொண்டே மிஸ்டர் டி சார்லஸ் தன் அத்தையின் கையை அன்புடன் முத்தமிட்டார். உண்மையில், அவர் மீது அவருக்கு எந்தக் கோபமும் இருக்கவில்லை; அந்தச் சிறுபிள்ளைத்தனமான செயலைக் கண்டு அவர் புன்னகை மட்டுமே செய்தார். ஆயினும், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, ஒரு குடும்ப விவகாரத்தில் தன் அத்தை தன்னை ஏமாற்ற முயன்றதாகவும், தனக்கு எதிராகச் சதித்திட்டம் தீட்டியதாகவும் அவர் கருதினார்—ஏனெனில், தனக்கு எதிராகச் சதி செய்வதாக அவர் சந்தேகித்த அதே வணிகர்களிடமே அத்தை மிகவும் முட்டாள்தனமாகத் தஞ்சம் புகுந்திருந்தார். அதனால், கடும் கோபத்துடனும் ஆணவத்துடனும் ஒரு கடிதத்தை அவருக்கு எழுதினார். "வெறும் பழிவாங்குதலோடு நான் திருப்தியடைய மாட்டேன்," என்று அந்தக் கடிதத்தின் பின்குறிப்பில் அவர் சேர்த்தார்; "உங்களை நான் கேலிக்குரியவளாக மாற்றுவேன். நாளை, அந்தத் தந்தி பணப் பரிமாற்றக் கதையையும், நான் உங்களுக்குக் கடனாகக் கொடுத்த மூவாயிரம் பிராங்குகளிலிருந்து நீங்கள் பிடித்தம் செய்த அந்த ஆறு பிராங்குகள் எழுபத்தைந்து சென்டிம்கள் பற்றியும் எல்லோரிடமும் சொல்வேன்; உங்களை நான் அவமானப்படுத்துவேன்." ஆனால், அடுத்த நாளே அவர் அத்தை வில்பாரிசிஸிடம் மன்னிப்பு கோரச் சென்றார்; மிகவும் மோசமான வார்த்தைகள் அடங்கிய அந்தக் கடிதத்தை எழுதியதற்காக வருந்தினார். அதோடு, அந்தத் தந்தி பணப் பரிமாற்றக் கதையை அவர் யாரிடம் சொல்லியிருக்க முடியும்? பழிவாங்குவதை விட உண்மையான நல்லிணக்கத்தையே அவர் விரும்பியதால், பணப் பரிமாற்றக் கதை போன்ற விஷயங்களை இப்போது அவர் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டிருப்பார். ஆனால் அதற்கு முன்பு, தன் அத்தையுடன் மிகச் சிறந்த உறவில் இருந்தபோதே அவர் அந்தக் கதையை எல்லா இடங்களிலும் சொல்லியிருந்தார்; எந்தத் தீய நோக்கமும் இல்லாமல், மக்களைச் சிரிக்க வைப்பதற்காகவும், அவர் இயல்பாகவே ரகசியம் காக்கத் தெரியாதவராக இருந்ததாலுமே அதைச் சொல்லியிருந்தார். மேடம் டி வில்பாரிசிஸுக்குத் தெரியாமலேயே அவர் அதைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார். இதன் விளைவாக, தான் சரியாகவே நடந்துகொண்டதாக அவரே நேரில் உறுதிப்படுத்திய ஒரு சம்பவத்தை வெளிப்படுத்தித் தன்னை அவமானப்படுத்த அவர் திட்டமிட்டிருப்பதை அந்தக் கடிதத்தின் மூலம் அறிந்தபோது, ​​அவர் தன்னை அப்போதே ஏமாற்றியதாகவும், தன்னை நேசிப்பதாக நடித்தபோது பொய் சொன்னதாகவும் அத்தை முடிவு செய்தார். அவையெல்லாம் கடந்து போய்விட்டன; ஆனாலும், ஒருவரைப் பற்றி மற்றவர் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பது இருவருக்குமே துல்லியமாகத் தெரியவில்லை. இது அவ்வப்போது ஏற்படும் அந்நியத்தன்மை சார்ந்த ஒரு விசித்திரமான சூழல் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ப்லோக் (Bloch) மற்றும் அவனது நண்பர்களுக்கு இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் வேறு விதமானவை. நாம் அடுத்து காணவிருக்கும் எம். டி சார்லஸ் (M. de Charlus) தொடர்பான சிக்கல்கள் இன்னும் வேறுபட்டவை; அவை மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைத் (Mme de Villeparisis) தவிர்த்த பிற மனிதர்கள் சார்ந்தவை. ஆயினும், ஒருவரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் கருத்துகளும், நட்பு அல்லது குடும்ப உறவுகளும் பார்ப்பதற்கு மட்டுமே நிலையானவை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; உண்மையில், அவை கடலைப் போலவே எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருப்பவை. அதனால்தான், ஒற்றுமையாகத் தோன்றிய தம்பதியினரிடையே விவாகரத்து பற்றிய வதந்திகள் பரவுகின்றன—ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அவர்கள் ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் அன்புடன் பேசுகிறார்கள்; பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாகத் தோன்றியவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மோசமான விஷயங்களைப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்—ஆனால் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து நாம் மீள்வதற்கு முன்பே அவர்கள் சமரசம் செய்துகொள்வதைக் காண்கிறோம்; அதேபோல நாடுகளுக்கு இடையிலான கூட்டணிகளில் திடீர் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன.

"கடவுளே, என் மாமாவுக்கும் மேடம் ஸ்வானுக்கும் (Mme Swann) இடையே ஏதோ நெருக்கம் கூடிக்கொண்டிருக்கிறது," என்று செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) என்னிடம் கூறினான். "அங்கே பாருங்கள், என் அம்மா தனது அறியாமையால் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யச் செல்கிறார். தூய உள்ளம் கொண்டவர்களுக்கு எல்லாம் தூயதாகவே தெரியும்!"

நான் எம். டி சார்லஸைப் பார்த்தேன். அவரது நரைத்த முடி, ஒற்றைக் கண்ணாடியால் (monocle) புருவம் உயர்த்தப்பட்டு ஒரு புன்னகையைத் தாங்கியிருந்த அவரது கண், மற்றும் அவரது கோட் பொத்தான் துளையில் (buttonhole) இருந்த சிவப்பு மலர்கள்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, ஒரு விதமான துடிப்பான, சலனமிக்க முக்கோணத்தின் மூன்று மாறிக்கொண்டே இருக்கும் முனைகளைப் போலத் தோன்றின. அவர் எனக்கு எந்த சைகையும் காட்டாததால், அவரை வாழ்த்திப் பேச நான் துணியவில்லை. ஆயினும், அவர் என் திசையில் திரும்பியிருக்காவிட்டாலும், அவர் என்னைப் பார்த்திருக்கிறார் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது; மேடம் ஸ்வானிடம்—அவரது மடியில் அந்தப் பிரபுவின் (Baron) அற்புதமான 'பான்சி' (pansy) மலர் நிறக் கோட் போர்த்தப்பட்டிருந்தது—ஏதோ ஒரு கதையை அவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோதே, எம். டி சார்லஸின் அலைபாயும் கண்கள்—காவல்துறையின் வருகையை அஞ்சும் ஒரு தெருவோர வியாபாரியின் கண்களைப் போல—அந்த வரவேற்பறையின் ஒவ்வொரு மூலையையும் அலசி, அங்கிருந்த அனைவரையும் கவனித்திருந்தன. எம். டி ஷாட்டெல்லரோ (M. de Châtellerault) அவரை வாழ்த்திப் பேச அருகில் வந்தார்; ஆனால், அந்த இளம் பிரபு (duke) அவருக்கு நேர் எதிரே வந்து நிற்கும் வரை, அவரைக் கவனித்ததற்கான எந்த அறிகுறியும் எம். டி சார்லஸின் முகபாவனையில் தெரியவில்லை. உண்மையில், இது போன்ற பெரிய கூட்டங்களில், எம். டி சார்லஸ் பெரும்பாலும் ஒரு புன்னகையை முகத்தில் தாங்கியிருப்பார்; அந்தப் புன்னகைக்கு எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நோக்கமோ அல்லது அது யாருக்காக இடப்பட்டது என்ற குறிக்கோளோ இல்லாதது போலத் தோன்றும். புதிதாக வந்தவர்களை வரவேற்கும் நிகழ்வுக்கு முன்பிருந்தே நிலவிய அந்த மனநிலை, அவர்கள் அவரது வட்டத்திற்குள் நுழைந்தபோதும், அவர்கள் மீது எந்தவிதமான நட்புறவு நோக்கமும் இல்லாததாகவே தோன்றியது. ஆயினும், நான் சென்று மேடம் ஸ்வானை (Mme Swann) வாழ்த்திப் பேச வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால், மேடம் டி மார்சாண்ட்ஸ் (Mme de Marsantes) மற்றும் திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ஆகியோருடன் எனக்கு அறிமுகம் உண்டா இல்லையா என்பது அவருக்குத் தெரியாததால், அவர் சற்று விலகிய போக்கையே கடைப்பிடித்தார்; ஒருவேளை, அவர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு நான் கேட்டுவிடுவேனோ என்று அவர் அஞ்சியிருக்கலாம். பின்னர் நான் திரு. டி சார்லஸை நோக்கிச் சென்றேன், ஆனால் உடனடியாக அதற்காக வருந்தினேன்; ஏனெனில், அவர் என்னைத் தெளிவாகப் பார்த்திருந்தும், என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதற்கான எந்த அறிகுறியையும் அவர் வெளிப்படுத்தவில்லை. நான் அவருக்கு முன் தலைவணங்கியபோது, ​​அவரது உடலிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில்—அவர் என்னை நெருங்க விடாமல் தடுத்த அந்த இடைவெளியில்......அவர் நீட்டிய கையின் முழு நீளத்தில்—அவரது விரலில் ஆயருக்குரிய மோதிரம் ஏதுமில்லை; ஆனால் அந்த மோதிரம் இருந்திருக்க வேண்டிய இடத்தை முத்தமிடுவதற்காக அவர் நீட்டுவது போல் தோன்றியது—நான் அங்கு நுழைந்தபோது, ​​பாரனுக்குத் தெரியாமலும், எனக்கே உரிய ஒரு தவறுதலான செயலின் மூலமும், அந்த அமைதியையும் அவரது புன்னகையின் பரவலான, அடையாளம் காண முடியாத தன்மையையும் குலைத்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. அத்தகைய குளிர்ந்த அணுகுமுறை, மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) தனது சொந்த இறுக்கமான பாவனையைக் கைவிடுவதை ஊக்குவிப்பதாக அமையவில்லை.

"நீ மிகவும் சோர்வாகவும் பதற்றமாகவும் இருக்கிறாய்," என்று மேடம் டி மார்சாண்டேஸ் (Mme de Marsantes) தனது மகனிடம் கூறினார்; அவன் மிஸ்டர் டி சார்லஸை (M. de Charlus) வாழ்த்துவதற்காக அங்கு வந்திருந்தான்.

உண்மையில், ராபர்ட்டின் பார்வை சில சமயங்களில் ஒரு ஆழத்தை அடைந்து, அங்கிருந்து உடனடியாக விலகிக்கொள்வது போல் இருந்தது; கடலின் ஆழத்தை தொட்டுவிட்டுத் திரும்பும் நீச்சல் வீரரைப் போல அது அமைந்திருந்தது. அந்த ஆழம்—அதாவது, அதைத் தொடும்போது ராபர்ட்டுக்கு மிகுந்த வலியை ஏற்படுத்தி, அவனை உடனடியாக விலகச் செய்து, ஆனால் அடுத்த கணமே மீண்டும் அதை நோக்கி ஈர்க்கப்பட வைத்த அந்த விஷயம்—அவன் தன் காதலியுடனான உறவை முறித்துக்கொண்டான் என்ற எண்ணமே ஆகும்.

"பரவாயில்லை," என்று அவரது தாயார் அவன் கன்னத்தைத் தடவிக்கொண்டே கூறினார்; "பரவாயில்லை—ஒருவரின் குட்டிப் பையனைப் பார்ப்பது மகிழ்ச்சியான விஷயம்."

ஆனால் இந்த அன்பின் வெளிப்பாடு ராபர்ட்டுக்கு எரிச்சலூட்டுவதாகத் தோன்றியதால், மேடம் டி மார்சாண்டேஸ் அவனை வரவேற்பறையின் மறுமுனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு, மஞ்சள் நிறப் பட்டுத் துணிகள் தொங்கவிடப்பட்ட ஒரு தனிப் பகுதியில், ஊதா நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட 'போவே' (Beauvais) வகை நாற்காலிகள் குழுமியிருந்தன; அவை மஞ்சள் மலர்கள் நிறைந்த வயலில் ஊதா நிற ஐரிஸ் மலர்கள் பூத்திருப்பது போலக் காட்சியளித்தன. மேடம் ஸ்வான், தான் தனியாக இருப்பதையும் நான் செயிண்ட்-லூவின் (Saint-Loup) நண்பன் என்பதையும் உணர்ந்து, என்னை அருகில் வருமாறு சைகை செய்தார். அவரை நீண்ட நாட்களாகப் பார்க்காததால், அவரிடம் என்ன பேசுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கம்பளத்தின் மீது சிதறிக் கிடந்த மற்ற தொப்பிகளுக்கு இடையே எனது தொப்பியின் மீதும் என் கவனம் இருந்தது; அதே சமயம், 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duc de Guermantes)-க்குச் சொந்தமில்லாத, ஆனால் உள்ளே 'டியூக்'கிற்குரிய கிரீடத்தின் சின்னத்துடன் 'G' என்ற எழுத்து பொறிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தொப்பியின் உரிமையாளர் யார் என்று அறியும் ஆர்வமும் எனக்குள் எழுந்தது. அங்கு வந்திருந்த விருந்தினர்கள் அனைவரும் யார் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனாலும் அந்தத் தொப்பி யாருடையதாக இருக்கக்கூடும் என்பதை என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை.

"மிஸ்டர் டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) எவ்வளவு கவரும் வகையில் இருக்கிறார்," என்று மேடம் ஸ்வானிடம் அவரைக் சுட்டிக்காட்டிச் சொன்னேன். "ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூ அவர் ஒரு மோசமான மனிதர் என்று என்னிடம் சொன்னது உண்மைதான், ஆனால்..."

"அவன் சொல்வது சரிதான்," என்று அவர் பதிலளித்தார். அவள் என்னிடமிருந்து மறைத்து வைத்திருந்த ஏதோ ஒன்றின் பக்கம் அவள் பார்வை திரும்புவதைக் கண்ட நான், அவளைக் கேள்விகளால் வற்புறுத்தினேன். தனக்கு அறிமுகமானவர்கள் எவரும் இல்லாத அந்த வரவேற்பறையில், ஒருவருடன் தீவிரமாக உரையாடிக்கொண்டிருப்பது போலத் தெரிவது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்கலாம்; அதனால் அவள் என்னை ஒருபுறம் அழைத்துச் சென்றாள்.

“திரு. டி செயிண்ட்-லூப் (M. de Saint-Loup) உங்களிடம் சொல்ல நினைத்தது அதுதான்,” என்று அவள் பதிலளித்தாள், “ஆனால் அதை அவரிடம் சொல்லிவிடாதீர்கள்; ஏனெனில் நான் விவேகமற்றவள் என்று அவர் நினைத்துவிடுவார், அவருடைய நன்மதிப்பு எனக்கு மிகவும் முக்கியம்—நான் மிகவும் ‘கண்ணியமானவள்’ என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா. சமீபத்தில், சார்லஸ் (Charlus) இளவரசி டி கெர்மாண்டஸின் (Princesse de Guermantes) இல்லத்தில் விருந்து உண்டார்; அப்போது பேச்சு எப்படி உங்களைப் பற்றியதாக மாறியது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) அவர்களிடம்—இது அபத்தமானது, இதற்காக வருந்தாதீர்கள், யாரும் இதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை, ஏனெனில் அந்தத் தகவலின் மூலம் எதுவென்று அனைவருக்கும் தெரியும்—நீங்கள் ஒருவிதமான, உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய, முகஸ்துதி செய்பவர் என்று கூறியதாகத் தெரிகிறது.”

என் தந்தையின் நண்பரான திரு. டி நார்போயிஸ் என்னைப் பற்றி அப்படிப் பேசியிருக்கக்கூடும் என்பதைக் கேட்டு நான் அடைந்த திகைப்பை ஏற்கனவே விவரித்துள்ளேன். மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) மற்றும் கில்பெர்ட் (Gilberte) பற்றி நான் பேசிய அந்த நீண்ட காலத்திற்கு முந்தைய நாளில் எனக்குள் ஏற்பட்ட பதற்றம் இளவரசி டி கெர்மாண்டஸுக்குத் தெரிந்திருந்தது என்பதை அறிந்தபோது நான் இன்னும் அதிக அதிர்ச்சிக்குள்ளானேன்—அவர் என்னைப்பற்றி எதுவுமே அறியாதவர் என்று நான் நினைத்திருந்தேன். நமது ஒவ்வொரு செயலும், சொல்லும், அசைவும் ‘உலகத்திலிருந்து’—அதாவது அவற்றை நேரடியாகக் காணாத மனிதர்களிடமிருந்து—ஒரு ஊடகத்தால் பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன; அந்த ஊடகத்தின் ஊடுருவும் தன்மை முடிவிலியாக மாறுபடுகிறது மற்றும் நமக்குத் தெரியாமலே இருக்கிறது. பரவலாகச் சென்றடைய வேண்டும் என்று நாம் தீவிரமாக விரும்பிய ஒரு முக்கியமான கருத்து—உதாரணமாக, மேடம் ஸ்வான் பற்றி எல்லாச் சந்தர்ப்பங்களிலும் எல்லோரிடமும் நான் ஆர்வத்துடன் பேசிய விஷயங்கள் (பல விதைகளைத் தூவும்போது ஏதோ ஒன்று நிச்சயம் வேரூன்றி வளரும் என்று நினைத்தேன்)—பெரும்பாலும் நமது அதீத ஆர்வத்தினாலேயே உடனடியாக முடக்கப்பட்டுவிடுவதை அனுபவத்தில் கண்டிருக்கிறோம். அப்படியிருக்க, நாம் மறந்துபோன அல்லது ஒருபோதும் சொல்லாத, ஆனால் வேறொரு கருத்தின் முழுமையற்ற திரிபினால் உருவான ஒரு சிறிய சொல்—முடிவில்லாத தூரங்களுக்குத் (இந்தச் சூழலில், இளவரசி டி கெர்மாண்டஸ் வரை) தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்துகொண்டே சென்று, நம்மைப் பற்றிய கேலியுடன் ‘தேவர்களின் விருந்தை’ மகிழ்விக்கும் என்று கற்பனை செய்து பார்ப்பதிலிருந்து நாம் எவ்வளவு தொலைவில் இருந்தோம்! நமது சொந்த நடத்தையைப் பற்றி நமக்கு நினைவிருப்பவை, நமக்கு மிக அருகில் இருப்பவருக்குக்கூடத் தெரியாமல் போகின்றன; நாம் சொல்ல மறந்துபோன விஷயங்கள்—அல்லது ஒருபோதும் சொல்லாதவை கூட—வேறொரு கோளில் கூடச் சிரிப்பை வரவழைக்கக்கூடும்; நம்முடைய சொற்கள் மற்றும் செயல்கள் குறித்துப் பிறர் கொண்டிருக்கும் பிம்பம், நாம் நமக்குள் கொண்டிருக்கும் பிம்பத்துடன் மிகக் குறைந்த அளவே ஒத்திருக்கிறது. இது ஒரு ஓவியத்திற்கும், பிழையாக நகலெடுக்கப்பட்ட (tracing) அதன் வரைபடத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் போன்றது; அங்கு ஒரு கருப்புக் கோடு வெறுமையான இடத்துடனும், ஒரு வெற்றுப் பகுதி விவரிக்க முடியாத ஒரு வெளிப்புறக் கோட்டுடனும் பொருந்திப் போகலாம். மேலும், பதிவு செய்யப்படாத அந்த அம்சம், சுய-திருப்தியின் காரணமாக மட்டுமே நாம் காணும் ஒரு கற்பனைப் பொருளாகவும் இருக்கலாம்; அதேவேளையில், நமக்கு ஒரு கூடுதல் விஷயமாகத் தோன்றும் ஒன்று உண்மையில் நம்முடையதாகவே—ஆனால் நம் பிடிக்குச் சிக்காத அளவுக்கு நம் இயல்போடு ஆழமாக இணைந்ததாக—இருக்கலாம். ஆக, நம்மைப் போலவே தோன்றாத அந்த விசித்திரமான பிம்பம், சில சமயங்களில்... எடுக்கப்பட்ட ஒரு புகைப்படத்தில் காணப்படும் வகையிலான உண்மையை (நிச்சயமாக அது நம்மைச் சிறப்பித்துக் காட்டுவதில்லை என்றாலும், ஆழமானதும் பயனுள்ளதுமான உண்மை அது) கொண்டிருக்கிறது.
...எக்ஸ்-கதிர்கள். அவற்றில் நம்மை நாமே அடையாளம் கண்டுகொள்வதற்கு அது ஒரு காரணமல்ல. கண்ணாடியில் தனது அழகான முகத்தையும் உடலையும் பார்த்துப் புன்னகைக்கப் பழகிய ஒருவரிடம், அவற்றின் எக்ஸ்-கதிர் படம் காட்டப்பட்டால், அது தன்னுடையது என்று குறிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த எலும்புக்கூட்டை, ஒரு இளம் பெண்ணின் உருவப்படத்தின் முன் நின்று, கண்காட்சிப் பட்டியலில் "ஓய்வில் இருக்கும் ஒட்டகம்" என்று படிக்கும் ஒரு கண்காட்சிப் பார்வையாளரைப் போன்ற அதே தவறு குறித்த சந்தேகத்துடனேயே அவரும் பார்ப்பார். பிற்காலத்தில், நாம் வரையும் நமது பிம்பத்திற்கும் மற்றவர்கள் வரையும் பிம்பத்திற்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாட்டை, மற்றவர்களின் விஷயத்தில் நான் உணர்ந்துகொண்டேன்: மக்கள் தாங்கள் எடுத்த புகைப்படங்களின் தொகுப்பிற்கு மத்தியில் ஆனந்தமாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்க, அவர்களைச் சுற்றிலும் கோரமான பிம்பங்கள்—பொதுவாக அவர்களுக்குத் தெரியாதவை—மறைந்திருந்தன. தற்செயலாக "அது நீங்கள்தான்" என்ற வார்த்தைகளுடன் அவை வெளிப்பட்டால், அது அவர்களைத் திகைப்பில் ஆழ்த்திவிடும்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, திரு. டி நோர்பாய்ஸ் மீது எனக்கு ஏன் இவ்வளவு பாசம் ஏற்பட்டது என்பதை திருமதி ஸ்வானிடம் சொல்வதில் நான் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பேன், ஏனெனில் அந்த 'என்ன' என்பது அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆசைதான். ஆனால், எனக்கு அந்த ஆசை இனி இல்லை; நான் இனி கில்பெர்ட்டை நேசிக்கவில்லை. மேலும், என் குழந்தைப் பருவத்தில் நான் பார்த்த இளஞ்சிவப்பு உடை அணிந்த பெண்ணுடன் திருமதி ஸ்வானை என்னால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. அதனால், அந்த நேரத்தில் என் எண்ணங்களில் நிறைந்திருந்த பெண்ணைப் பற்றிப் பேசினேன்.

"நீங்கள் சற்று முன்பு டச்சஸ் டி குவர்மண்டஸைப் பார்த்தீர்களா?" என்று நான் திருமதி ஸ்வானிடம் கேட்டேன்.

ஆனால், டச்சஸ் திருமதி ஸ்வானை கண்டுகொள்ளாததால், திருமதி ஸ்வான் அவரை ஒரு முக்கியமற்ற நபராகவும், அவரது இருப்பு கவனிக்கப்படாமல் போனதாகவும் கருத விரும்பினார்.

"எனக்குத் தெரியாது, நான் உணரவில்லை," என்று அவர் ஆங்கிலத்திலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தி, சங்கடமாகப் பதிலளித்தார். ஆனாலும், நான் திருமதி டி குவர்மண்டஸைப் பற்றி மட்டுமல்ல, அவரது வட்டாரத்தில் உள்ள அனைவரையும் பற்றிய தகவல்களைப் பெற விரும்பியிருந்தேன்; மேலும்—பிளாக்கைப் போலவே, உரையாடலில் மற்றவர்களை மகிழ்விக்க முற்படாமல், சுயநலமாகத் தங்களுக்கு விருப்பமான விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள முயலும் மக்களிடம் காணப்படும் அந்த சூட்சுமமின்மையை வெளிக்காட்டி—திருமதி டி குவர்மண்டஸின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு துல்லியமான சித்திரத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில், நான் திருமதி டி வில்லேபரிசிஸிடம் திருமதி லெராய் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பினேன்.
700

"ஆம், எனக்குத் தெரியும்," என்று அவர் பாவனை கலந்த அலட்சியத்துடன் பதிலளித்தார், "அந்தப் பணக்கார மர வியாபாரிகளின் மகள்தானே? அவர் இப்போது விருந்துகள் நடத்துகிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் புதிய அறிமுகங்களை ஏற்படுத்திக்கொள்ள நான் மிகவும் வயதானவள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நான் எத்தனையோ சுவாரஸ்யமான, வசீகரமான மனிதர்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன்; அதனால், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மேடம் லெரோய் (Mme Leroi) என் நட்பு வட்டத்தில் புதிதாக எதையும் சேர்க்கப்போவதில்லை என்றே நான் கருதுகிறேன்."

மார்க்கிஸின் (Marquise) தோழியாகச் செயல்பட்ட மேடம் டி மார்சாண்டேஸ் (Mme de Marsantes) என்னை இளவரசருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்; அவர் பேசி முடித்தவுடனேயே, திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) என்னை மிகவும் உற்சாகமான வார்த்தைகளுடன் அறிமுகப்படுத்தினார். ஒருவேளை, நான் ஏற்கனவே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருந்ததால், தனது கௌரவத்திற்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாத ஒரு உபசரிப்பைச் செய்வது அவருக்கு வசதியாக இருந்திருக்கலாம்; அல்லது ஒரு வெளிநாட்டவர்—அவர் எவ்வளவு உயர்ந்தவராக இருந்தாலும்—பிரெஞ்சு உயர்குடிச் சபைகளின் (salons) நடைமுறைகளை முழுமையாக அறியாதவர் என்பதால், என்னை மிக உயர்ந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞனாக அவர் கருதக்கூடும் என்று நினைத்திருக்கலாம்; அல்லது தனது தூதர் அந்தஸ்துக்குரிய அதிகாரங்களில் ஒன்றை—அதாவது தனது பரிந்துரையின் மூலம் கூடுதல் முக்கியத்துவத்தை அளிப்பதை—நிறைவேற்ற விரும்பியிருக்கலாம்; அல்லது இளவரசரை மகிழ்விக்கும் விதமாக, ஒரு அறிமுகத்திற்கு இருவர் பரிந்துரைக்க வேண்டும் என்ற பழைய மரபை (இது ஒரு 'உயர்திரு' அந்தஸ்து கொண்டவருக்குப் பெருமை சேர்ப்பது) மீண்டும் கொண்டு வருவதன் மூலம் பழமைவாதத்தின் மீதான தனது விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம்.

மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis), மேடம் லெரோயியைத் தெரிந்துகொள்ளாதது குறித்து வருத்தப்படத் தேவையில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில் திரு. டி நார்போயிஸை நோக்கினார்.

"திரு. தூதர் அவர்களே, மேடம் லெரோய் ஒரு சுவாரஸ்யமே இல்லாத நபர்—இந்தச் சபைக்கு வரும் மற்ற பெண்களை விட மிகவும் தரம் குறைந்தவர்—ஆகவே அவரை அழைக்காமல் நான் செய்தது சரிதானே, இல்லையா?"

சுயாதீனமான மனப்பான்மையினாலோ அல்லது சோர்வினாலோ, திரு. டி நார்போயிஸ் மரியாதை கலந்த, ஆனால் எந்தக் குறிப்பிட்ட அர்த்தமும் இல்லாத ஒரு தலை வணக்கத்துடன் மட்டும் பதிலளித்தார்.

"ஐயா," என்று சிரித்துக்கொண்டே மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் அவரிடம் கூறினார், "உண்மையிலேயே அபத்தமான மனிதர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். கற்பனை செய்து பாருங்கள்! இன்று ஒரு கனவான் என்னைச் சந்திக்க வந்தார்; அவர் ஒரு இளம் பெண்ணின் கையை முத்தமிடுவதை விட என் கையை முத்தமிடுவதில்தான் அதிக இன்பம் காண்பதாக என்னை நம்ப வைக்க முயன்றார்!"

அது லெக்ராண்டின் (Legrandin) தான் என்பதை நான் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டேன். திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) புன்னகைத்துவிட்டு லேசாகக் கண் சிமிட்டினார்; அந்த விருப்பம் மிகவும் இயல்பான ஒன்று என்பதால், அதை உணர்ந்தவரை யாரும் குறை கூற முடியாது என்பது போலவும், வொய்செனோன் (Voisenon) அல்லது கிரெபிலான் ஃபில்ஸ் (Crébillon fils) ஆகியோருக்குரிய அந்த விசித்திரமான தாராள மனப்பான்மையுடன் அவர் அங்கீகரிக்கவோ அல்லது ஊக்குவிக்கவோ தயாராக இருந்த ஒரு காதல் விவகாரத்தின் தொடக்கம் போலவும் அது அமைந்திருந்தது.

"இங்கே நான் காண்பதைச் சாதிக்கும் திறன் பல இளம் பெண்களின் கைகளுக்கு இருக்காது," என்று இளவரசர் கூறினார்; அவர் மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) வரையத் தொடங்கியிருந்த நீர்வண்ண ஓவியங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

பின்னர், சமீபத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த ஃபான்டின்-லடூர் (Fantin-Latour) வரைந்த மலர் ஓவியங்களை அவர் பார்த்திருக்கிறாரா என்று இளவரசர் கேட்டார்.

"அவை மிகச் சிறந்தவை—அல்லது இக்கால வழக்கில் சொல்வதானால், ஒரு சிறந்த ஓவியரின், வண்ணக் கலவையில் உண்மையான நிபுணத்துவம் கொண்ட ஒருவரின் படைப்புகள்," என்று திரு. டி நார்போயிஸ் அறிவித்தார். "இருப்பினும், மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் படைப்புகளுடன் அவற்றை ஒப்பிட முடியாது என்றே நான் கருதுகிறேன்; ஏனெனில், அவற்றுள் மலரின் உண்மையான வண்ணத் தன்மையை நான் மிகத் தெளிவாகக் காண முடிகிறது."

முன்னாள் தூதரின் அந்த வார்த்தைகள் ஒரு பழைய காதலனின் சார்புத்தன்மையாலோ, முகஸ்துதி செய்யும் பழக்கத்தாலோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக வர்க்கத்தின் பொதுவான கருத்துகளாலோ உந்தப்பட்டவை என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அவை உயர்குடி சமூகத்தின் கலை ரசனையில் உண்மையான ரசனை உணர்வு அறவே இல்லை என்பதையே வெளிப்படுத்தின. அந்த ரசனைத் தீர்ப்பு எவ்வளவு தன்னிச்சையானது என்றால், மிகச் சிறிய விஷயங்கள் கூட அதை மிகவும் அபத்தமான முடிவுகளுக்கு இட்டுச் சென்றுவிடும்; இடையில் எழும் உண்மையான உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கங்கள் எதையும் அது கருத்தில் கொள்வதில்லை.

"மலர்களைப் பற்றித் தெரிந்து வைத்திருப்பதில் எனக்கு எந்தச் சிறப்பும் இல்லை; நான் எப்போதும் கிராமப்புறத்திலேயே வாழ்ந்து வந்தவள்," என்று மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் அடக்கமாகப் பதிலளித்தார். "ஆனால்," என்று இளவரசரை நோக்கித் திரும்பியவாறு அவர் கனிவுடன் தொடர்ந்தார், "கிராமப்புறத்து மற்ற குழந்தைகளை விட, மிகச் சிறு வயதிலேயே நான் இத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றிச் சற்று ஆழமான புரிதலைப் பெற்றிருந்தேன் என்றால், அதற்கு உங்கள் நாட்டைச் சேர்ந்த மிகச் சிறந்த மனிதரான திரு. ஷ்லெகெல் (M. de Schlegel) தான் காரணம். ப்ரோக்லி (Broglie) என்ற இடத்தில் அவரை நான் சந்தித்தேன்; அங்கு என் அத்தை கார்டெலியா—அதாவது மரேஷல் டி காஸ்டெல்லேன் (Maréchale de Castellane)—என்னை அழைத்துச் சென்றிருந்தார். திரு. லெப்ரான், திரு. சல்வாண்டி மற்றும் திரு. டூடான் ஆகியோர் அவரிடம் மலர்களைப் பற்றிப் பேசத் தூண்டுவதை நான் நன்றாக நினைவுகூர்கிறேன். நான் அப்போது மிகச் சிறிய சிறுமி; அவர் சொல்வதை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் என்னுடன் விளையாடுவதில் அவர் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். உங்கள் நாட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகு, 'வால் ரிஷர்' (Val Richer) பகுதிக்கு நாங்கள் 'ஃபேட்டன்' (phaeton) வண்டியில் சென்றபோது—அப்பயணத்தின்போது நான் அவர் மடியில் தூங்கிவிட்டேன்—அந்த நினைவாக அவர் எனக்கு ஒரு அழகான தாவரத் தொகுப்பை (herbarium) அனுப்பினார். அந்தத் தொகுப்பை நான் இன்றுவரை பாதுகாத்து வருகிறேன்; இல்லையெனில் என் கவனத்திற்கு வராமல் போயிருக்கக்கூடிய மலர்களின் பல அம்சங்களை உற்றுநோக்க அது எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது. மேடம் டி ப்ரோக்லியின் கடிதங்களை மேடம் டி பாராண்டே (Mme de Barante) வெளியிட்டபோது—அக்கடிதங்கள் அவரைப் போலவே அழகாகவும் அதே சமயம் சற்று செயற்கையான பாணியிலும் இருந்தன—அவற்றில் திரு. ஷ்லெகெலுடனான அந்த உரையாடல்கள் பற்றிய குறிப்புகள் ஏதேனும் இருக்கும் என்று நான் எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் அவரோ, இயற்கையில் மதத்திற்கான வாதங்களைத் தவிர வேறெதையும் தேடாத ஒரு பெண்ணாக இருந்தார்."

ராபர்ட் என்னை வரவேற்பறையின் மறுமுனைக்கு அழைத்தார்; அங்கு அவர் தன் தாயுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

"நீங்கள் எவ்வளவு அன்பாக நடந்துகொண்டீர்கள்," என்று நான் அவரிடம் கூறினேன். "உங்களுக்கு நான் எப்படி நன்றி சொல்வது? நாளை நாம் ஒன்றாக உணவருந்தலாமா?"

"நாளை, உங்களுக்கு விருப்பமென்றால்—ஆனால் ப்ளாக்கும் (Bloch) கூட வருவார். வெளியே அவரை நான் தற்செயலாகச் சந்தித்தேன்; ஆரம்பத்தில் ஒரு கணம் சற்றே சலனமான சூழல் நிலவியது—ஏனெனில், நான் அறியாமலேயே அவரது இரண்டு கடிதங்களுக்குப் பதிலளிக்காமல் விட்டிருந்தேன் (அதனால்தான் அவர் அதிருப்தி அடைந்தார் என்று அவர் சொல்லவில்லை, ஆனால் நான் அதை உணர்ந்துகொண்டேன்)—அதன்பிறகு அவர் காட்டிய அன்பு மிகுந்ததாக இருந்தது; அத்தகைய நண்பரிடம் நான் நன்றியற்றவனாக இருக்க முடியாது. எங்களுக்கு இடையே—குறைந்தது அவர் தரப்பிலாவது—நான் உணர்வது என்னவென்றால்..."...அது வாழ்நாள் முழுமைக்குமான ஒரு பிணைப்பாக இருந்தபோதிலும் கூட.

ராபர்ட் முற்றிலும் தவறாக எண்ணியிருந்தார் என்று நான் கருதவில்லை. ப்ளாக்கைப் (Bloch) பொறுத்தவரை, கடும் ஏளனப் பேச்சுகளுக்குப் பின்னால் பெரும்பாலும் ஒரு ஆழ்ந்த பாசம் ஒளிந்திருக்கும்; ஆனால் அந்தப் பாசத்திற்குத் தகுந்த பதிலளிப்பு கிடைக்கவில்லை என்ற உணர்வே அத்தகைய கோபமான வெளிப்பாடுகளுக்குக் காரணமாக அமையும். மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதல் அவருக்குக் குறைவாகவே இருந்தது—அதாவது, ஒருவர் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது வெளியூர் சென்றிருக்கலாம் போன்ற சாத்தியக்கூறுகளை அவர் ஒருபோதும் கருத்தில் கொள்வதில்லை. எனவே, ஒரு வாரம் தொடர்பின்றி மௌனம் காப்பதுகூட, வேண்டுமென்றே காட்டப்படும் அலட்சியம் அல்லது மனக்கசப்பு என்று அவர் தவறாகப் புரிந்துகொள்வார். இதன் விளைவாக, ஒரு நண்பராகவோ அல்லது பிற்காலத்தில் ஒரு எழுத்தாளராகவோ அவர் வெளிப்படுத்திய அந்தச் சீற்றங்கள் ஆழமானவை என்று நான் ஒருபோதும் நம்பியதில்லை. மிகுந்த கண்ணியத்துடனான குளிர்ந்த அணுகுமுறையையோ அல்லது அவரது தாக்குதலை மேலும் தூண்டும் வகையிலான அடிபணிந்த மனப்பான்மையையோ எதிர்கொள்ளும்போது அந்தச் சீற்றம் கொழுந்துவிட்டு எரியும்; ஆனால், பெரும்பாலும் அது விரைவில் கனிவான பாசத்திற்கு வழிவகுத்துவிடும். "நல்லவிதமாக நடந்துகொள்வதைப் பொறுத்தவரை," என்று செயின்ட்-லூ (Saint-Loup) தொடர்ந்தார், "நான் உன்னிடம் நல்லவிதமாக நடந்துகொண்டதாக நீ கூறுகிறாய், ஆனால் உண்மையில் நான் அப்படி நடந்துகொள்ளவே இல்லை; மாறாக, நீதான் என் அத்தையைத் தவிர்ப்பதாகவும், அவரிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசுவதில்லை என்றும் அவர் கூறுகிறார். அவர் மீது உனக்கு ஏதேனும் மனக்கசப்பு இருக்கிறதா என்று அவர் யோசிக்கிறார்."

நல்லவேளையாக, ஒருவேளை நான் அந்த வார்த்தைகளை நம்பியிருந்தாலும் கூட, பால்பெக்கிற்கு (Balbec) நாங்கள் உடனடியாகப் புறப்படவிருந்த சூழல், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes) மீண்டும் சந்திப்பதற்கான முயற்சியைத் தடுத்திருக்கும். அதாவது, எனக்கு அவர் மீது எந்தக் கோபமும் இல்லை என்று அவரிடம் உறுதிப்படுத்தி, அதன் மூலம் என் மீதுதான் அவருக்கு ஏதோ மனக்குறை இருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்கச் செய்யும் சூழல் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால், எல்ஸ்டிர்களைச் (Elstirs) சந்திப்பதற்கு என்னை அனுமதிப்பது பற்றி அவர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை என்பதை நினைவுகூர்ந்தாலே போதுமானதாக இருந்தது. தவிர, அது எனக்கு எந்த ஏமாற்றத்தையும் அளிக்கவில்லை; அவர் அதைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவருக்கு என் மீது விருப்பமில்லை என்பதையும், அவரது பாசத்தை வென்றெடுக்க முடியாது என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன். பாரிஸிலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன் அவரை மீண்டும் சந்திக்கப்போவதில்லை என்பதால், அவரது கனிவான தன்மையின் காரணமாக, பால்பெக்கிற்குச் செல்லும்போது அவரைப் பற்றிய ஒரு மென்மையான பிம்பத்தை மட்டுமே என்னுடன் எடுத்துச் செல்ல முடிந்தால் அதுவே போதுமானதாக இருந்திருக்கும்—அதாவது, கவலை மற்றும் சோகம் கலந்த நினைவாக இல்லாமல், முழுமையான கனிவுடனும் மாறாத நிலையிலும் இருக்கும் ஒரு நினைவாக அது அமைந்திருக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே நான் விரும்பினேன்.

அவ்வப்போது, ​​மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் (Mme de Marsantes) ராபர்ட்டுடனான உரையாடலைச் சற்று நிறுத்திவிட்டு, அவர் என்னைப் பற்றி எவ்வளவு அடிக்கடி பேசியிருக்கிறார் என்பதையும், என் மீது எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கிறார் என்பதையும் என்னிடம் கூறுவார்; அவள் என்னிடம் காட்டிய அந்தத் துடிப்புமிக்க உபசரிப்பைப் பார்ப்பதே ஒருவித வேதனையைத் தருவதாக இருந்தது; ஏனெனில், அன்று இன்னும் நேரில் சந்திக்காத தன் மகனை வருத்தப்படுத்திவிடக் கூடாது என்ற பயத்திலிருந்தே அது பிறந்தது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவனுடன் தனிமையில் இருக்க அவள் ஏங்கினாள்; அதே சமயம், அவனை வழிநடத்துவதில் தன் செல்வாக்கை விட என்னுடைய செல்வாக்கு அதிகம் என்று அவள் நம்பியதால், என்னிடம் மிகவும் கவனமாக நடந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. பிளாக்கிடம் (Bloch) அவனது மாமா திரு. நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டைப் (M. Nissim Bernard) பற்றி நான் விசாரித்ததை முன்பே கேட்டிருந்த மேடம் டி மார்சாண்ட் (Mme de Marsantes), அவர் நீஸ் (Nice) நகரில் வசித்தவரா என்று என்னிடம் கேட்டார்.

"அப்படியானால், என்னை மணப்பதற்கு முன்பே அவர் அங்கு திரு. டி மார்சாண்டை அறிந்திருந்தார்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "என் கணவர் அவரை ஒரு சிறந்த மனிதராகவும், மென்மையான மற்றும் தாராள மனப்பான்மை கொண்டவராகவும் அடிக்கடி குறிப்பிடுவார்."

"அவர் ஒரு முறையாவது பொய் சொல்லாமல் உண்மையைத்தான் பேசியிருக்கிறார் என்று நினைப்பதே நம்பமுடியாத விஷயம்," என்று பிளாக் நினைத்திருப்பான்.

ராபர்ட் என்னிடம் காட்டிய பாசத்தை விட அவளிடம் அளவற்ற பாசம் கொண்டிருந்தான் என்பதையும், அவள் என்னிடம் விரோதப் போக்குடன் நடந்துகொண்டிருந்தாலும் கூட, அவனை அவளுக்கு எதிராகத் திருப்பவோ அல்லது அவர்களுக்குள் பிளவை ஏற்படுத்தவோ நான் முயலமாட்டேன் என்பதையும் மேடம் டி மார்சாண்டிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் நீண்ட காலமாக விரும்பியிருந்தேன். ஆனால் இப்போது மேடம் டி கெர்மாண்ட் (Mme de Guermantes) அங்கிருந்து சென்றுவிட்டதால், ராபர்ட்டை உற்றுநோக்க எனக்குச் சற்று சுதந்திரம் கிடைத்தது; அப்போதுதான் அவனுக்குள் மீண்டும் ஒருவித கோபம் எழுந்திருப்பதையும், அது அவனது இறுக்கமான, கவலையான முகபாவனையில் வெளிப்படுவதையும் நான் கவனித்தேன். தன் காதலி தன்னை அவ்வளவு கடுமையாக நடத்தியும் அதைத் தட்டிக்கேட்காமல் விட்டதற்காக, என் முன்னால் அவமான உணர்வுக்கு ஆளானதாக அவன் கருதக்கூடும் என்று நான் அஞ்சினேன்.

திடீரென்று, தன் கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த தாயின் கையை விலக்கிக்கொண்டு என்னிடம் வந்த அவன், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) சிறிய மேசைக்குப் பின்னால் என்னை இழுத்துச் சென்றான் (அவர் மீண்டும் அங்கு அமர்ந்திருந்தார்); பின்னர் சிறிய வரவேற்பறைக்கு வருமாறு சைகை செய்தான். நான் வேகமாக அங்கு சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​வெளியே செல்வதாக நினைத்திருக்கக்கூடிய திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) — அவர் அதுவரை திரு. ஃபாஃபென்ஹெய்முடன் (M. de Faffenheim) பேசிக்கொண்டிருந்தார் — திடீரென அவரை விட்டுவிட்டு, சட்டென்று திரும்பி எனக்கு நேர் எதிரே வந்து நின்றார். அவரது தொப்பியின் உட்புறத்தில் 'G' என்ற எழுத்தும் டியூக் (Duke) பட்டத்திற்கான கிரீடச் சின்னமும் பொறிக்கப்பட்டிருந்ததை அவர் கையில் எடுத்திருந்ததை நான் சற்று பதற்றத்துடன் கவனித்தேன். அந்தச் சிறிய வரவேற்பறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டு, என் பக்கம் திரும்பாமலே அவர் என்னிடம் கூறினார்:

“நீங்கள் இப்போது சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருப்பதால், என்னை வந்து சந்திக்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஆனால், விஷயம் சற்று சிக்கலானது,” என்று அவர் கூறினார். அப்போது அவர் வெளிப்படுத்திய அந்த 'ஏதோ சிந்தனையில் இருப்பது போன்ற' பாவனைக்குக் பின்னால் ஒரு கணக்கீடு ஒளிந்திருந்தது; அதாவது, அந்த இடத்திலேயே என்னிடம் அதற்கான விவரங்களைப் பேசி முடிப்பதற்கான வாய்ப்பை நழுவவிட்டால், அந்த வாய்ப்பை என்றென்றைக்குமோ இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் அவரிடம் தெரிந்தது. “நான் பெரும்பாலும் வீட்டில் இருப்பதில்லை; எனவே எனக்குக் கடிதம் எழுத வேண்டியிருக்கும். ஆனால், இதை உங்களுக்கு நிதானமாக விளக்கவே நான் விரும்புகிறேன். நான் சற்று நேரத்தில் கிளம்புகிறேன். என்னுடன் சிறிது தூரம் நடந்து வருகிறீர்களா? ஒரு கணம் மட்டுமே உங்கள் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்வேன்.”

“நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும் ஐயா,” என்று நான் அவரிடம் சொன்னேன். “விருந்தினர்களில் ஒருவருடைய தொப்பியைத் தவறுதலாக எடுத்துவிட்டீர்கள்.”

“என் தொப்பியை எடுத்துச் செல்வதிலிருந்து என்னைத் தடுக்கப் பார்க்கிறீர்களா?” சற்று நேரத்திற்கு முன்பு எனக்கும் அதே நிலைமை ஏற்பட்டிருந்ததால், யாரோ அவருடைய தொப்பியை எடுத்துச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்றும், அதனால் வெறும் தலையுடன் திரும்பக் கூடாது என்பதற்காக அவர் தற்செயலாக வேறொரு தொப்பியை எடுத்திருக்க வேண்டும் என்றும் நான் ஊகித்தேன்; மேலும், அவருடைய அந்த உத்தியை நான் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்ததால் அவர் சங்கடத்திற்குள்ளானார் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். அவர்... செய்ய வேண்டும் என்று நான் அவரிடம் கூறினேன்.
முதலில் நான் செயிண்ட்-லூவிடம் (Saint-Loup) சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டியிருந்தது. "அவன் அந்த முட்டாளான கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவிடம் (Duke of Guermantes) பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்," என்று நான் மேலும் சொன்னேன். "சொல்ல மிகச் சிறந்த விஷயம் இது; இதை என் சகோதரனிடம் சொல்வேன்." "ஓ! இது திரு. டி சார்லஸுக்கு (M. de Charlus) ஆர்வமூட்டும் என்று நினைக்கிறீர்களா?" (அவனுக்கு ஒரு சகோதரன் இருந்தால், அவனது பெயரும் சார்லஸ் என்றே இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன். பால்பெக்கில் (Balbec) செயிண்ட்-லூவ் இதுபற்றி எனக்கு விளக்கியிருந்தான், ஆனால் நான் அதை மறந்துவிட்டிருந்தேன்.) "யார் உங்களிடம் திரு. டி சார்லஸைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்?" என்று அந்தப் பிரபு (baron) ஆணவத்துடன் கேட்டார். "ராபர்ட்டிடம் (Robert) போங்கள். அவனுக்கு அவப்பெயரைத் தேடித்தரும் ஒரு பெண்ணுடன் அவன் நடத்திய அந்தத் தரம் தாழ்ந்த விருந்தில் இன்று காலை நீங்கள் கலந்துகொண்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். நம் குடும்பப் பெயரைச் சேற்றில் இழுப்பதன் மூலம் அவன் தன் பாவம் நிறைந்த தாய்க்கும் எங்களுக்கும் எவ்வளவு துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறான் என்பதை அவனுக்குப் புரியவைக்க உங்கள் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்த வேண்டும்."

அந்தத் தரம் தாழ்ந்த விருந்தில் எமர்சன், இப்சன் மற்றும் டால்ஸ்டாய் ஆகியோரைப் பற்றி மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்டது என்றும், அந்த இளம் பெண் ராபர்ட்டை தண்ணீர் மட்டுமே குடிக்குமாறு வற்புறுத்தினாள் என்றும் நான் பதிலளிக்க விரும்பினேன்; ராபர்ட்டின் கௌரவம் புண்பட்டிருக்கும் என்று நான் நினைத்ததால், அவனுக்குச் சற்று ஆறுதல் அளிக்கும் விதமாக அவனது காதலிக்கு ஆதரவாகப் பேச முயன்றேன். அந்த நேரத்தில், அவள் மீது கோபம் கொண்டிருந்தாலும், அவன் தன்னைத்தானேதான் கடிந்துகொண்டிருந்தான் என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஒரு நல்ல மனிதருக்கும் கெட்ட மனிதருக்கும் இடையிலான சண்டைகளில் கூட—நியாயம் ஒரு பக்கம் மட்டுமே இருந்தாலும்கூட—ஏதோ ஒரு அற்பமான விவரம், அந்தத் தவறான மனிதர் ஒரு விஷயத்திலாவது தவறு செய்யவில்லை என்பது போலத் தோன்றச் செய்துவிடும். நல்ல மனிதருக்கு அவள் தேவைப்படும்போதோ அல்லது பிரிவினால் அவர் மனதளவில் சோர்ந்துபோகும்போதோ அவள் மற்ற எல்லா விஷயங்களையும் மறந்துவிடுகிறாள்; அவரது பலவீனமான நிலை அவரைத் தன்னுள் ஐயம் கொள்ளச் செய்கிறது—அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட அபத்தமான குற்றச்சாட்டுகளை அவர் நினைவுகூர்ந்து, அவற்றில் ஏதேனும் உண்மை இருக்குமோ என்று யோசிக்கிறார்.

"அந்த நெக்லஸ் விஷயத்தில் நான் தவறு செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்," என்று ராபர்ட் என்னிடம் சொன்னான். “நிச்சயமாக, நான் எந்தத் தீங்கும் நினைக்கவில்லை; ஆனால் மற்றவர்கள் விஷயங்களை நம்மைப் போலவே பார்ப்பதில்லை என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவளுடைய குழந்தைப் பருவம் மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. அவளைப் பொறுத்தவரை, நான் பணத்தால் எதையும் சாதித்துவிடலாம் என்று நினைக்கும் ஒரு பணக்காரன் மட்டுமே—'பூஷரோன்' (Boucheron) நிறுவனத்தின் முடிவை மாற்றியமைப்பதாகட்டும் அல்லது நீதிமன்ற வழக்கில் வெற்றி பெறுவதாகட்டும்—ஏழைகளால் என்னோடு ஒருபோதும் போட்டியிட முடியாத ஒரு நபர் நான். அவள் நிச்சயமாக மிகவும் கடுமையாக நடந்துகொண்டாள்—ஆனால் நான் அவளுக்கு நல்லது மட்டுமே நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். ஆனால், பணத்தின் மூலம் அவள் மீது எனக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதை அவளுக்குக் காட்டவே நான் அப்படிச் செய்ததாக அவள் நினைக்கிறாள் என்பதை இப்போது உணர்கிறேன்; அது உண்மையில்லை. அவள் என் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டவள்—அவள் இப்போது என்ன நினைத்துக்கொண்டிருப்பாள்? பாவம்... அவளுக்கு உண்மை தெரிந்தால் நன்றாக இருக்கும்—அவள் மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானவள் மற்றும் மற்றவர்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பவள்; எனக்காக அவள் எவ்வளவோ அழகான விஷயங்களைச் செய்திருக்கிறாள். அவள் இப்போது எவ்வளவு வேதனையில் இருப்பாள்! எது எப்படியோ, நான் ஒரு கொடூரமானவன் என்று அவள் நினைப்பதை நான் விரும்பவில்லை; அந்த நெக்லஸை (கழுத்தணியை) வாங்க நான் இப்போது 'பூஷரோன்' கடைக்கு விரைந்து கொண்டிருக்கிறேன். யாருக்குத் தெரியும்? நான் இப்படிச் செயல்படுவதைப் பார்த்தால், தான் தவறு செய்ததை அவள் உணரக்கூடும். பாருங்கள், அவள் இப்போது படும் வேதனையை நினைத்தாலே என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை! ஒருவன் தன் சொந்த வேதனையை அறிவான்—அது பெரிய விஷயமல்ல. ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரை—அவள் படும் வேதனையை நினைத்துப் பார்ப்பதும், அதை முழுமையாக உணர்ந்து கொள்ள முடியாமல் தவிப்பதும்... எனக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போலிருக்கிறது; அவள் வேதனைப்படுவதைப் பார்ப்பதை விட, அவளை இனி ஒருபோதும் பார்க்காமலே இருந்துவிடலாம்.” அவள் என்னைத் தவிர்த்து மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்றால், அப்படியே ஆகட்டும்—அதைத்தான் நான் கேட்கிறேன். பாருங்கள், என்னைப் பொறுத்தவரை, அவளைச் சார்ந்த எந்தவொரு விஷயமும் மிகப்பெரியது; அது பிரம்மாண்டமான முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. நான் நகைக்கடைக்கு விரைந்து கொண்டிருக்கிறேன், அதன்பிறகு அவளிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்பேன். நான் அங்கு செல்லும் வரை, அவள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக்கொண்டிருப்பாள்? நான் வருகிறேன் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! ஒருவேளை நீ அவளைச் சென்று பார்க்கலாம்; யாருக்குத் தெரியும், எல்லாம் சரியாக அமையலாம். ஒருவேளை—அத்தகைய கனவை நம்புவதற்கே பயப்படுவது போல ஒரு புன்னகையுடன் அவன் சொன்னான்—நாங்கள் மூவரும் இரவு உணவுக்காக வெளியூருக்குச் செல்லலாம். ஆனால் இப்போதே எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; அவளைக் கையாள்வதில் நான் மிகவும் மோசமானவன்—பாவம், நான் அவளை மீண்டும் காயப்படுத்திவிடக்கூடும். அதோடு, அவளுடைய முடிவை மாற்றவே முடியாததாகவும் இருக்கலாம். ராபர்ட் திடீரென என்னை அவன் தாயின் அருகே இழுத்துச் சென்றான்.

"விடைபெறுகிறேன்," என்று அவளிடம் கூறினான். "நான் கிளம்ப வேண்டும். அடுத்த முறை எப்போது விடுப்பில் வருவேன் என்று தெரியவில்லை—ஒருவேளை இன்னும் ஒரு மாதத்திற்கு வராமலிருக்கலாம். அது தெரிந்தவுடன் உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதித் தெரிவிக்கிறேன்."

அந்நியர்களிடம் காட்டும் புன்னகையையும் நல்வரவையும் ஈடுசெய்யும் விதமாக, தங்கள் தாயாரிடம் எரிச்சலுடன் நடந்துகொள்வதுதான் சரி என்று கருதும் அந்த வகை மகன்களில் ஒருவன் அல்ல ராபர்ட். முறையான ஆடை அணிவதற்கும் சொந்தக் குடும்பத்தினரிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்வதற்கும் ஏதோ இயல்பான தொடர்பு இருப்பதாக நம்புபவர்கள் செய்யும் அந்த அருவருப்பான 'பழிவாங்கும்' செயலை விடச் சாதாரணமாக வேறு எதுவும் இல்லை. அந்தப் பாவம் செய்த தாய் எதைச் சொன்னாலும், தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக அங்கு இழுத்து வரப்பட்டது போலவும், அங்கு இருக்க நேர்ந்ததற்காகத் தாயை வதைக்க விரும்புவது போலவும் நடந்துகொண்ட அந்த மகன், அவள் தயக்கத்துடன் சொன்ன கருத்தை உடனே ஒரு கிண்டலான, துல்லியமான மற்றும் கொடூரமான மறுப்புரையால் எதிர்கொள்வான்; அந்தத் தாயோ, தன்னைத் தொடர்ந்து கடுமையாகச் சாடும் அந்த 'உயர்ந்த மனிதனின்' கருத்தையே உடனே ஆதரிப்பாள்—அதே சமயம் அவனது கோபத்தைத் தணிக்காமலேயே. அவன் இல்லாத நேரங்களில் மற்றவர்களிடம் அவனை ஒரு இனிமையான மனிதன் என்று புகழ்ந்து பேசுவாள், ஆனால் அவனோ அவளிடம் தனது கூர்மையான வார்த்தைக் கணைகளை வீசுவதைத் தவிர்த்ததில்லை. செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) முற்றிலும் மாறுபட்டவன், ஆனால்... ஏற்படுத்திய அந்தப் பதற்றம்...ரேச்சல் இல்லாத சூழலில், வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக, மற்ற மகன்கள் தங்கள் தாயாரிடம் நடந்துகொள்வதைப் போலவே அவனும் தன் தாயாரிடம் கடுமையாகவே நடந்துகொண்டான். அவன் வந்தபோது மேடம் டி மார்சாண்டஸால் அடக்க முடியாமல் போன அந்தச் சிறகடிப்பு போன்ற பதற்றத்தை அவனது வார்த்தைகளிலும் நான் கண்டேன்; அது அவளை மீண்டும் நிமிர்ந்து நிற்கச் செய்தது; ஆனால் இப்போது அவள் அவன் மீது நிலைநிறுத்தியது ஒரு கவலையான, துயரம் தோய்ந்த முகபாவனையைத்தான்.

"என்னது, ராபர்ட்—நீ கிளம்புகிறாயா? நிஜமாகவா சொல்கிறாய்? என் அருமை மகனே! நீ என்னுடன் இருக்கக்கூடிய ஒரே நாள் இதுதானே!"

மிகவும் இயல்பான தொனியில், கிட்டத்தட்ட தாழ்ந்த குரலில்—தன் மகனிடம் அவனுக்குக் கொடுமையானதாகவோ, பயனற்றதாகவோ அல்லது எரிச்சலூட்டுவதாகவோ அமையக்கூடிய பரிதாப உணர்வை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தன் குரலிலிருந்து துயரத்தின் சாயலை முற்றிலுமாக நீக்கியபடி—ஒரு எளிய, இயல்பான உண்மையைச் சொல்வது போல அவள் மேலும் சொன்னாள்:

"உனக்குத் தெரியுமா, நீ செய்வது அவ்வளவு நல்ல விஷயம் இல்லை."

ஆனாலும், அவனது சுதந்திரத்தில் தான் குறுக்கிடவில்லை என்பதைக் காட்ட ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும், அவனது இன்பங்களுக்குத் தடையாகத் தான் நிற்பதாக அவன் குற்றம் சாட்டிவிடக் கூடாது என்பதற்காக மிகுந்த கனிவுடனும் அவள் அந்த எளிமையான கருத்தைச் சொன்னாள்; இதனால் செயிண்ட்-லூப் உள்ளுக்குள் ஒரு உணர்வுப் போராட்டத்தை உணர்ந்தான்; அந்த உணர்வு அவனது காதலியுடன் அந்த மாலையைக் கழிப்பதற்கு ஒரு தடையாக அமையக்கூடும் என்ற நிலை உருவானது. அதனால், அவன் கோபமடைந்தான்:

"துரதிர்ஷ்டவசம்தான், ஆனால் அது நல்லதோ இல்லையோ, நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது."

தான் எதற்காகக் கண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று தனக்கே தோன்றியதோ, அதே விஷயங்களுக்காக அவன் தன் தாயைக் கடிந்துகொண்டான்; சுயநலவாதிகள் எப்போதும் தங்கள் வாதத்தையே நிலைநாட்டுகிறார்கள்; தங்கள் முடிவை மாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று அவர்கள் தீர்மானித்துவிட்டால், அந்த முடிவைக் கைவிடுமாறு அவர்களுக்கு விடுக்கப்படும் வேண்டுகோள் எவ்வளவு உருக்கமானதாக இருந்தாலும், அவர்கள் அதை ஒரு குற்றமாகவே பார்க்கிறார்கள்—அதாவது, பிடிவாதமாக இருக்கும் தங்களை அல்ல, மாறாகத் தங்களை அந்தப் பிடிவாதத்திற்குத் தள்ளும் மற்றவர்களையே அவர்கள் குறை கூறுகிறார்கள்; எந்தளவுக்கு என்றால், அவர்களின் சொந்தக் கடுமை உச்சகட்டக் கொடுமையாக மாறக்கூடும்; ஆனாலும் அவர்களின் பார்வையில், இது அந்த நபரின் குற்றத்தையே அதிகமாக்குகிறது—அதாவது, சரியான நிலையில் இருந்துகொண்டும், அதே சமயம் கோழைத்தனமாக, அவர்களின் கருணைக்கு எதிராகச் செயல்படும் வலியை அவர்கள் மீது திணித்து, துன்பப்படும் அந்த நபரின் மீதான குற்ற உணர்வை இது மேலும் கூட்டுகிறது. எது எப்படியாயினும், மேடம் டி மார்சாண்டஸ் தானாகவே அந்த விஷயத்தைத் தொடர்வதை நிறுத்திக்கொண்டாள்; ஏனெனில், அவனைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். "நான் இப்போது கிளம்புகிறேன்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார், "ஆனால், அம்மா, அவனை வெகுநேரம் தடுத்து நிறுத்தாதீர்கள்; ஏனென்றால், சிறிது நேரத்தில் அவன் ஒருவரைச் சந்திக்கச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது."

என் வருகை மேடம் டி மார்சாண்டிற்கு (Mme de Marsantes) மகிழ்ச்சி அளிக்காது என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; ஆனாலும், ராபர்ட்டுடன் கிளம்பிச் செல்லாமல் இருப்பதன் மூலம், அவனை அவளிடமிருந்து பிரித்துச் செல்லும் அந்த இன்பங்களில் எனக்கும் பங்கு இருப்பதாக அவள் நினைத்துவிடக் கூடாது என்று நான் விரும்பினேன். அவளுடைய மகனின் நடத்தையை நியாயப்படுத்த ஏதேனும் ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க நான் விரும்பினேன்—அவன் மீதான பாசத்தால் அல்ல, அவளது பரிதாபகரமான நிலைக்காக. ஆனால் அவளே முதலில் பேசினாள்:

"பாவம் அந்தப் பையன்," என்று அவள் என்னிடம் கூறினாள், "நான் அவனை வருத்தப்பட வைத்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். பாருங்கள் ஐயா, தாய்மார்கள் மிகவும் சுயநலவாதிகள்; ஆனால் அவனுக்குக் கிடைக்கும் இன்பங்கள் மிகக் குறைவுதானே, பாரிஸிற்கு அவன் அவ்வளவு அரிதாகத்தானே வருகிறான். ஓ, அவன் இன்னும் கிளம்பாமல் இருந்திருந்தால், நான் அவனைத் தேடிச் சென்றிருப்பேன்—நிச்சயமாக அவனைத் தடுத்து நிறுத்த அல்ல, மாறாக அவன் செய்தது தவறல்ல என்றும், அவன் மீது எனக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை என்றும் அவனிடம் சொல்வதற்காகத்தான். நான் படிக்கட்டுப் பக்கம் எட்டிப் பார்ப்பதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?"

நாங்கள் இருவரும் அங்கு சென்றோம்:

"ராபர்ட்! ராபர்ட்!" என்று அவள் அழைத்தாள். "இல்லை, அவன் போய்விட்டான்; அதற்குள் தாமதமாகிவிட்டது." ராபர்ட்டுக்கும் அவனது காதலிக்கும் இடையிலான உறவை முறித்து வைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட நான் இப்போது எவ்வளவு தயாராக இருந்தேனோ, அதே அளவு ஆர்வத்துடன் சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பு அவளை முழுமையாகச் சென்று சேர அவனுக்கு உதவியும் இருந்தேன். ஒரு சூழலில், செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) என்னை ஒரு துரோக நண்பனாகக் கருதியிருப்பான்; மற்றொரு சூழலில், அவனது குடும்பத்தினர் என்னை அவனது கெட்ட எண்ணங்களுக்குத் தூண்டுபவனாக முத்திரை குத்தியிருப்பார்கள். ஆயினும், வெறும் சில மணிநேர இடைவெளியில் நான் அதே மனிதனாகத்தான் இருந்தேன்.

நாங்கள் வரவேற்பறைக்குத் திரும்பினோம். செயிண்ட்-லூப் உள்ளே வராததைக் கண்ட மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis), திரு. டி நார்போயிஸுடன் (M. de Norpois) ஒருவிதப் பார்வையைப் பரிமாறிக் கொண்டாள்—சந்தேகம், கேலி மற்றும் பரிதாபமற்ற தன்மை கலந்த அந்தப் பார்வை, அளவுக்கு அதிகமான பொறாமை கொண்ட மனைவியையோ அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகப் பாசம் காட்டும் தாயையோ (மற்றவர்களுக்காக நாடகம் போடும் பெண்களை) சுட்டிக்காட்டும்போது வெளிப்படும் பார்வை அது; "ஓஹோ, ஏதோ ஒரு பெரிய சச்சரவு நடந்திருக்கிறது போலிருக்கிறதே" என்பதை உணர்த்தும் பார்வை அது.

ராபர்ட் தனது காதலியைப் பார்க்கச் சென்றான்; ஒப்பந்தப்படி அவளுக்குக் கொடுத்திருக்கக் கூடாத அந்த அற்புதமான ஆபரணத்தையும் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றான். இருப்பினும், இறுதியில் அதனால் எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை; ஏனெனில் அவள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை; சொல்லப்போனால், பிற்காலத்தில் அவளை அதை ஏற்க வைப்பதில் அவனுக்கு வெற்றியே கிடைக்கவில்லை. ராபர்ட்டின் நண்பர்கள் சிலர், அவளது இந்தத் தியாக மனப்பான்மை அல்லது பணத்தின் மீதான பற்றின்மை என்பது, அவனைத் தன்னோடு பிணைத்து வைப்பதற்கான ஒரு திட்டமிட்ட உத்தி என்று கருதினர். ஆனால் அவளுக்குப் பணத்தின் மீது எந்தப் பற்றும் இருக்கவில்லை—செலவு செய்யும்போது கணக்குப் பார்க்கத் தேவையில்லாத சுதந்திரத்தைத் தவிர. ஏழைகள் என்று தான் கருதியவர்களுக்கு, அளவுகடந்த தாராள மனப்பான்மையுடன் அவள் கண்மூடித்தனமாகப் பரிசுகளை வாரி வழங்குவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். "இப்போது," என்று ராபர்ட்டின் நண்பர்கள் சொல்வார்கள்—ரேச்சலின் அந்தத் தியாக உணர்வைச் சிறுமைப்படுத்தும் விதமாக அவர்கள் பேசும் வன்மமான வார்த்தைகள் அவை—"இப்போது அவள் 'ஃபோலீஸ்-பெர்ஜேர்' (Folies-Bergère) உலாப் பாதையில் இருக்கலாம். அந்த ரேச்சல் ஒரு புதிரானவள், ஒரு உண்மையான 'ஸ்பிங்க்ஸ்' (sphinx) போல மர்மமானவள்." ஆயினும், பணம் தேடி வாழும் பெண்கள்—அதாவது காதலர்களின் செலவில் வாழும் பெண்கள்—எத்தனை பேரை நாம் பார்க்கிறோம்? அத்தகைய வாழ்க்கை முறையிலும் கூட, ஒரு மென்மையான உணர்வின் காரணமாகத் தங்கள் காதலனின் தாராள மனப்பான்மைக்கு ஆயிரம் சிறு கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பவர்களை நாம் காணவில்லையா! ராபர்ட் தனது காதலியின் துரோகங்கள் எதையும் அறியாதிருந்தான்; மேலும்... ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில் மிக அற்பமான விஷயங்களிலேயே அவன் தன் கவனத்தைச் செலுத்தி வந்தான்.
ரேச்சலின் உண்மையான வாழ்க்கை என்பது, அவன் அவளை விட்டுச் சென்ற பிறகுதான் ஒவ்வொரு நாளும் தொடங்கும் ஒரு வாழ்க்கையாக இருந்தது. அவளுடைய இந்தத் துரோகங்கள் அல்லது ரகசிய உறவுகள் எதையும் அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. அவனிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தாலும், ரேச்சல் மீதான அவனது நம்பிக்கை குலைந்திருக்காது. ஏனெனில், மிகவும் சிக்கலான சமூகங்களில் கூட வெளிப்படும் இயற்கையின் ஒரு சுவாரஸ்யமான விதி இதுதான்: நாம் நேசிப்பவர்களைப் பற்றிய முழுமையான அறியாமையில்தான் நாம் வாழ்கிறோம். கண்ணாடியின் ஒரு பக்கத்தில், காதலன் தனக்குள்ளேயே இப்படிச் சொல்லிக்கொள்கிறான்: "அவள் ஒரு தேவதை; அவள் ஒருபோதும் தன்னை எனக்குத் தரமாட்டாள்; சாவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை—ஆனாலும் அவள் என்னை நேசிக்கிறாள்; அவள் என்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாள் என்றால், ஒருவேளை... இல்லை, அது சாத்தியமே இல்லை." அவனது விருப்பத்தின் உத்வேகத்திலும், எதிர்பார்ப்பின் வேதனையிலும், அந்தப் பெண்ணின் காலடியில் அவன் எத்தகைய பொக்கிஷங்களைச் சமர்ப்பிக்கிறான்! அவளுக்கு ஒரு சிறு கவலை கூட ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகப் பணத்தைத் திரட்ட அவன் எவ்வளவு அவசரப்படுகிறான்! ஆனால், அந்தத் தடுப்புச் சுவருக்கு மறுபுறத்தில்—மீன் காட்சியகத்திற்கு (aquarium) முன்னால் உலாவுபவர்கள் பேசிக்கொள்வது போல, அந்த உரையாடல்கள் ஒருபோதும் ஊடுருவிச் செல்ல முடியாத அந்தப் பக்கம்—பொதுமக்கள் இப்படிச் சொல்கிறார்கள்: "உனக்கு அவளைத் தெரியாதா? உன்னை நான் பாராட்டுகிறேன்; அவள் எத்தனை பேரை ஏமாற்றி அழித்திருக்கிறாள் என்று எனக்கே தெரியாது—அவளை விட மோசமானவர் யாரும் இல்லை. அவள் ஒரு முழுமையான மோசடிக்காரி. அதுவும் மிகவும் தந்திரமானவள்!" அந்த கடைசி விவரிப்பைப் பொறுத்தவரை பொதுமக்களின் கருத்து முற்றிலும் தவறானதாக இருக்காது; ஏனெனில், அவளை உண்மையாகக் காதலிக்காமல் வெறும் கவர்ச்சியானவளாக மட்டும் பார்க்கும் ஐயுறவு கொண்ட ஒருவன் கூட தன் நண்பர்களிடம் இப்படிச் சொல்கிறான்: "அட இல்லை நண்பா, அவள் பணம் கொடுத்துப் பெறக்கூடிய பெண் (kept woman) அல்ல; அவள் வாழ்க்கையில் ஓரிரு முறை அப்படிப்பட்ட விருப்பங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கலாம் என்று நான் மறுக்கவில்லை, ஆனால் அவள் பணம் கொடுத்து அடையக்கூடியவள் அல்ல—அல்லது அப்படிச் செய்வதாக இருந்தால் அது மிக அதிகச் செலவு பிடிக்கும் விஷயம். அவளைப் பொறுத்தவரை, ஐம்பதாயிரம் பிராங்குகள் அல்லது ஒன்றுமே இல்லை—இப்படித்தான்." ஆனாலும் அவன் அவளுக்காக ஐம்பதாயிரம் பிராங்குகளைச் செலவழித்திருந்தான்—ஒருமுறை அவளை அடைந்தும் இருந்தான்—ஆனால் அவளோ, அவனது ஆணவத்தையே தனக்குத் துணையாகக் கொண்டு, அவளை இலவசமாக அடைந்தவர்களில் அவனும் ஒருவன் என்று அவனை நம்ப வைத்துவிட்டாள். சமூகம் அப்படித்தான்: ஒவ்வொரு மனிதனும் இருவேறு முகங்களைக் கொண்ட ஓர் இடம் அது; அங்கே மிகவும் வெளிப்படையான, மிகவும் குখ্যাত ஒரு நபர் கூட, சிலருக்குத் தெரியாமலேயே இருக்கிறார்—அவர்களின் ஆழ்மனதில், ஒரு ஓடு அல்லது மென்மையான கூண்டுக்குள் பாதுகாக்கப்பட்ட, இயற்கையான மற்றும் இனிமையான ஒரு ஆர்வத்தின் வடிவமாகத் தவிர. பாரிஸில் இரண்டு கண்ணியமான மனிதர்கள் இருந்தனர்; அவர்களைச் செயிண்ட்-லூப் (Saint-Loup) இனி சந்திப்பதில்லை; அவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம் அவர் குரல் நடுங்கும்—அவர்களை 'பெண்களைச் சுரண்டுபவர்கள்' என்று அவர் அழைப்பார்—ஏனெனில் ரேச்சல் (Rachel) அவர்களை அழித்துவிட்டிருந்தாள்.

"நான் ஒரு விஷயத்திற்காகத்தான் என்னையே குறை சொல்லிக்கொள்கிறேன்," என்று மேடம் டி மார்சாண்ட்ஸ் (Mme de Marsantes) என்னிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினார், "அதாவது, அவர் நடந்துகொண்ட விதம் சரியில்லை என்று அவரிடம் சொன்னதுதான் அது. அந்த அருமையான, ஈடுஇணையற்ற ஒரே மகனிடம்—அவரை நான் சந்திக்கும் அந்த ஒரு தருணத்தில்—அவர் நடந்துகொண்ட விதம் சரியில்லை என்று சொன்னேனே... அதற்குப் பதிலாக ஒரு பிரம்பால் அடி வாங்கியிருக்கலாம்; ஏனென்றால், இன்று மாலை அவர் காணும் எந்தவொரு மகிழ்ச்சியும்—அவருக்குக் கிடைப்பதே மிகக் குறைவுதான்—அந்த நியாயமற்ற சொல்லால் பாழாகிவிடும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், ஐயா, நீங்கள் அவசரத்தில் இருப்பதால் நான் உங்களைத் தடுத்து நிறுத்த விரும்பவில்லை."

மேடம் டி மார்சாண்ட்ஸ் கவலையுடன் என்னிடம் விடைபெற்றார். அந்த உணர்வுகள் ராபர்ட் (Robert) மீதானவை; அவை உண்மையானவை. ஆனால் அடுத்த கணமே அவர் அந்த உணர்வுகளிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணிக்குரிய பாவனையை மேற்கொண்டார்:

"உங்களுடன் சிறிது உரையாடியதில் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வமும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. நன்றி! நன்றி!"

ஒரு பணிவான தோற்றத்துடன், நன்றியும் பரவசமும் கலந்த பார்வையால் என்னை நோக்கினார்; என் உரையாடல் அவர் வாழ்வில் கண்ட மிகச்சிறந்த மகிழ்ச்சிகளில் ஒன்று என்பது போன்ற ஒரு பாவனை அது. அந்த அழகான பார்வை, அவர் அணிந்திருந்த வேலைப்பாடுகள் கொண்ட வெள்ளை நிற ஆடையின் மீதிருந்த கருப்பு நிற மலர் அலங்காரத்துடன் மிகச் சிறப்பாகப் பொருந்தியது; அவை, தன் பாவனைகளைச் செவ்வனே கையாளத் தெரிந்த ஒரு உயர்குடிப் பெண்மணிக்குரிய அடையாளங்களாகத் திகழ்ந்தன.

800
"ஆனால் எனக்கு எந்த அவசரமும் இல்லை, மேடம்," என்று நான் பதிலளித்தேன்; "அதோடு, நான் திரு. டி சார்லஸுக்காகக் (M. de Charlus) காத்திருக்கிறேன்; அவருடன்தான் நான் கிளம்பவிருக்கிறேன்."

மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அந்த கடைசி வார்த்தைகளைக் கேட்டார். அவை அவருக்குச் சற்று எரிச்சலூட்டியதாகத் தோன்றியது. அத்தகைய உணர்வுகளுக்கு இடமளிக்காத ஒரு விஷயமாக அது இல்லாவிட்டால், மேடம் டி வில்பாரிசிஸிடம் திடீரெனத் தோன்றிய அந்தப் பதற்றம் அவரது 'சரியான நடத்தை' குறித்த உணர்வின் (sense of propriety) வெளிப்பாடாக எனக்குத் தோன்றியிருக்கும். ஆனால் அத்தகைய எண்ணம் என் மனதிலேயே எழவில்லை. மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes), செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup), மேடம் டி மார்சான்ட்ஸ் (Mme de Marsantes), திரு. டி சார்லஸ் மற்றும் மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் ஆகியோருடன் இருந்ததில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்; நான் எதையும் ஆழமாகச் சிந்திக்காமல், உற்சாகமாகவும் கவலையின்றியும் உரையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.

"என் மருமகன் பாலமெடேவுடன் (Palamède) நீங்கள் கிளம்பவிருக்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.

அவர் மிகவும் உயர்வாக மதிக்கும் ஒரு மருமகனுடன் எனக்கு நெருக்கம் இருப்பதை அறிவது மேடம் டி வில்பாரிசிஸிடம் நல்ல அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்தும் என்று நினைத்து, நான் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தேன்: "அவருடன் திரும்பிச் செல்லுமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டார். எனக்கு அதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி. அதோடு, மேடம், நீங்கள் நினைப்பதை விட நாங்கள் நல்ல நண்பர்கள்; இன்னும் நெருக்கமாவதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் செய்ய நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்."

வெறும் எரிச்சலாக இருந்த நிலை மாறி, இப்போது மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் கவலையடைந்தவராகத் தோன்றினார். "அவருக்காகக் காத்திருக்காதீர்கள்," என்று அவர் கவலையான தொனியில் கூறினார்; "அவர் திரு. டி ஃபாஃபென்ஹெய்முடன் (M. de Faffenheim) பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். உங்களிடம் சொன்னதை அவர் ஏற்கனவே மறந்துவிட்டிருப்பார். கிளம்பிச் செல்லுங்கள்—அவர் கவனிக்காத நேரத்தில் விரைவாக அங்கிருந்து சென்றுவிடுங்கள்."

சூழல் வேறாக இருந்திருந்தால், மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் அந்த ஆரம்பக்கட்டப் பதற்றம், காயப்பட்ட நாணத்தின் (wounded modesty) வெளிப்பாடாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடும். அவரது முகபாவனையை மட்டும் வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அவரது வற்புறுத்தலும் எதிர்ப்பும் ஒழுக்கநெறியின் காரணமாக எழுந்ததாகத் தோன்றியிருக்கலாம். என்னைப் பொறுத்தவரை, ராபர்ட் மற்றும் அவரது காதலியுடன் மீண்டும் இணைவதற்கு எனக்குப் பெரிய அவசரம் எதுவும் இருக்கவில்லை. ஆனால் நான் கிளம்பிச் செல்ல வேண்டும் என்பதில் மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் மிகவும் உறுதியாகத் தோன்றினார்; ஒருவேளை அவர் தனது மருமகனுடன் முக்கியமான விஷயம் எதையாவது பேச வேண்டியிருக்கலாம் என்று நினைத்து, நான் அவரிடம் விடைபெற்றேன். அவருக்கு அருகில், திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் கம்பீரமாகவும், ஒலிம்பஸ் மலைக் கடவுளைப் போன்ற தோற்றத்துடனும் கனத்த உடலோடு அமர்ந்திருந்தார். அவரது உடல் முழுவதும் ஊடுருவியிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான செல்வத்தின் உணர்வு, அவருக்கு ஒருவிதமான அடர்த்தியை அளித்தது போலிருந்தது—அந்தச் செல்வம் ஒரு உருக்கலனில் உருக்கப்பட்டு, ஒரே மனித வடிவக் கட்டியாக மாற்றப்பட்டு, இவ்வளவு பெரும் மதிப்புடைய மனிதராக அவர் உருவானது போல. நான் விடைபெறும்போது, ​​அவர் மரியாதையுடன் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்; அப்போது, ​​பழைய பிரெஞ்சு நாகரிக மரபுகளால் இயக்கப்பட்டு உயர்த்தப்பட்ட அந்த முப்பது மில்லியன்களின் அசைவற்ற திணிவு ஒன்று என் கண்முன் நிற்பதாக உணர்ந்தேன். ஃபிடியாஸ் (Phidias) என்பவரால் முழுவதுமாகத் தங்கத்தில் வடிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் ஒலிம்பியன் ஜூபிடரின் (Olympian Jupiter) அந்தச் சிலையை நான் காண்பது போலிருந்தது. 'மெஸ்ஸியர் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (M. de Guermantes) மீது—அல்லது குறைந்தது அவரது உடலின் மீதாவது—நல்ல வளர்ப்பும் நாகரிகமும் அத்தகைய ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தின; ஏனெனில், டியூக்கின் மனதின் மீது அவை அவ்வளவு முழுமையான ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தவில்லை. கெர்மான்ட்ஸ் தனது சொந்த நகைச்சுவைகளைக் கேட்டுத் தானே சிரித்துக்கொள்வார், ஆனால் மற்றவர்களின் நகைச்சுவைகளைக் கேட்டுச் சிரிக்கமாட்டார்.

படிக்கட்டில் ஏறும்போது, ​​பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் என்னை அழைப்பதைக் கேட்டேன்:

"அப்படியானால், நீங்கள் எனக்காக இப்படித்தான் காத்திருக்கிறீர்களா, மெஸ்ஸியர்?"

அது 'மெஸ்ஸியர் டி சார்லஸ்' (M. de Charlus).

நாங்கள் முற்றத்திற்கு வந்ததும், "சிறிது தூரம் நடந்து வர உங்களுக்குச் சம்மதமா?" என்று அவர் சுருக்கமாகக் கேட்டார். "எனக்கு ஏற்ற வாடகை வண்டி (cab) கிடைக்கும் வரை நாம் நடப்போம்."

"நீங்கள் என்னிடம் ஏதேனும் பேச விரும்பினீர்களா, மெஸ்ஸியர்?"

"ஆ, ஆம்—உண்மையில், நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டிய சில விஷயங்கள் இருந்தன; அவற்றைச் சொல்வேனா என்று எனக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை. ஆயினும், அவை உங்களுக்கு அளப்பரிய நன்மைகளைத் தருவதற்கான தொடக்கப் புள்ளியாக அமையக்கூடும் என்று நான் நம்புகிறேன்." ஆனால், அதே சமயம் அவை என் வாழ்க்கையில் அதிக நேர விரயத்தையும் இடையூறுகளையும் கொண்டுவரும் என்பதையும் நான் முன்னரே உணர்கிறேன்—அமைதியையும் நிம்மதியையும் ஒருவன் மதிக்கத் தொடங்கும் வயதில் இது நிகழவிருக்கிறது. உங்களுக்காக நான் மேற்கொள்ளவிருக்கும் அந்தச் சிரமத்திற்கு நீங்கள் தகுதியானவரா என்று நான் யோசிக்கிறேன்; அதைத் தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு உங்களை எனக்கு நன்றாகத் தெரியாது. ஒருவேளை, நான் உங்களுக்காகச் செய்யக்கூடிய விஷயத்தை நீங்கள் அவ்வளவு தீவிரமாக விரும்பாமலும் இருக்கலாம்—அப்படிப்பட்ட விருப்பம் இல்லையென்றால், நான் அத்தகைய சிரமத்தை மேற்கொள்வதை நியாயப்படுத்த முடியாது; ஏனெனில், மெஸ்ஸியர், நான் வெளிப்படையாகவே சொல்கிறேன், என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு சிரமமாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

அப்படியானால், நாம் அதைப் பற்றி யோசிக்கவே வேண்டாம் என்று நான் மறுப்புத் தெரிவித்தேன். பேச்சுவார்த்தையை இப்படித் துண்டித்தது அவருக்குப் பிடித்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

"அந்த நாகரிகமான பேச்சுக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை," என்று அவர் கடுமையான குரலில் கூறினார். “தகுதியுள்ள ஒருவருக்காக மெனக்கெடுவதை விட மகிழ்ச்சியான விஷயம் வேறெதுவும் இல்லை. நம்மிடையே உள்ள சிறந்தவர்களுக்கு, கலைகளைப் பயில்வது, பழங்காலப் பொருட்கள் மீதான ஆர்வம், சேகரிப்புகள், தோட்டக்கலை போன்றவை வெறும் மாற்று ஏற்பாடுகளோ அல்லது சாக்குப்போக்குகளோதான். டையோஜனீஸைப் (Diogenes) போல, நாமும் ஒரு உண்மையான மனிதரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். பெகோனியா (begonia) செடிகளை வளர்ப்பதும், யூ (yew) மரங்களைச் செதுக்கி அழகுபடுத்துவதும் ஒரு கடைசி முயற்சியாகவே செய்யப்படுகின்றன; ஏனெனில், அந்தச் செடிகள் நாம் விரும்பும் வடிவத்திற்கு வளைந்து கொடுக்கின்றன. ஆனால், ஒரு மனிதரைச் செதுக்கி வளர்ப்பதில் உண்மையான பலன் கிடைக்கும் என்று உறுதியாகத் தெரிந்தால், அதற்காகவே எங்கள் நேரத்தை முழுமையாகச் செலவிட நாங்கள் விரும்புவோம். அதுதான் முக்கியக் கேள்வி; உங்களைப் பற்றி உங்களுக்குச் சற்று தெரிந்திருக்க வேண்டும். நீங்கள் அத்தகைய முயற்சிக்குத் தகுதியானவரா இல்லையா?”

“ஐயா, எக்காரணம் கொண்டும் உங்களுக்கு ஒரு கவலையாகவோ சுமையாகவோ இருக்க நான் விரும்பவில்லை,” என்று அவரிடம் கூறினேன். “ஆனால் என் சொந்த மகிழ்ச்சியைப் பொறுத்தவரை, உங்களிடமிருந்து வரும் எதுவுமே எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள். என் மீது இவ்வளவு அக்கறை காட்டி, எனக்கு உதவ முன்வருவது என் மனதை ஆழமாக நெகிழ வைக்கிறது.”

எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளிக்கும் வகையில், என் வார்த்தைகளுக்கு அவர் மிகுந்த நெகிழ்ச்சியுடனும் அன்போடும் நன்றி தெரிவித்தார்.
...பால்பெக் (Balbec) நகரில் நான் ஏற்கனவே கவனித்திருந்த, அதே சமயம் அவரது கடுமையான உச்சரிப்புக்கு முரணாக அமைந்திருந்த அந்த அவ்வப்போது வெளிப்படும் ஒருவித நெருக்கமான பாவனையுடன், அவர் என் கையைத் தன் கைக்குள் கோர்த்துக்கொண்டார்:

"உன் வயதுக்கே உரிய கவனக்குறைவால்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார், "நமக்கிடையே ஒருபோதும் கடக்க முடியாத பெரும் இடைவெளியை உருவாக்கும் வார்த்தைகளை நீ சில சமயங்களில் பேசிவிடக்கூடும். ஆனால், மாறாக, நீ இப்போது பேசிய வார்த்தைகள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டு, உனக்காகப் பெரிதும் ஏதேனும் செய்ய என்னைத் தூண்டக்கூடியவையாக இருக்கின்றன."

என்னுடன் கைகோர்த்து நடந்துகொண்டே, ஒருவித ஏளனச் சாயல் கலந்திருந்தாலும் மிகுந்த பாசத்துடன் கூடிய வார்த்தைகளைப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) சில சமயங்களில் என் மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தினார்; பால்பெக் நகரில் உள்ள கேசினோவிற்கு வெளியே அவரை முதன்முதலில் பார்த்த காலையில் என்னைத் தாக்கிய அதே தீவிரமான, ஊடுருவும் வகையிலான கடுமையான பார்வை அது—உண்மையில், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டான்சன்வில் (Tansonville) பூங்காவில், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann - அப்போது அவரை நான் சார்லஸின் காதலி என்று நினைத்திருந்தேன்) அருகில் இருந்த இளஞ்சிவப்பு நிற ஹாவ்தோர்ன் (hawthorn) செடிக்கு அருகே அவரைப் பார்த்தபோதும் அதே போன்ற பார்வையையே அவர் கொண்டிருந்தார். வேறு சில சமயங்களில், அவர் தன் பார்வையை அலைபாய விட்டார்; பணிமாற்ற நேரம் என்பதால் கணிசமான எண்ணிக்கையில் கடந்து சென்ற வாடகை வண்டிகளை அவர் மிகவும் கூர்ந்து கவனித்தார்—அவர் தங்களை வாடகைக்கு அமர்த்த விரும்புகிறார் என்று நினைத்து பல ஓட்டுநர்கள் வண்டியை நிறுத்தினர். ஆனால் திரு. டி சார்லஸ் உடனடியாக அவர்களைப் போகும்படி சைகை செய்தார்.

"அவற்றில் எதுவும் என் தேவைக்கு ஏற்றதாக இல்லை," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்; "விஷயம் எல்லாம் அந்த வண்டிகளின் விளக்குகள் மற்றும் அவை திரும்பச் செல்லும் பகுதி ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது. நான் உனக்கு முன்வைக்கவிருக்கும் இந்த யோசனை முற்றிலும் சுயநலமற்றது மற்றும் நற்பண்பு சார்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதில் உனக்கு எந்தத் தவறான எண்ணமும் இருக்கக்கூடாது என்று நான் விரும்புகிறேன், ஐயா (Monsieur)," என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

பால்பெக்கில் இருந்ததை விடவும் அதிகமாக, அவரது பேச்சுமுறை ஸ்வானின் (Swann) பேச்சுமுறையை எவ்வளவு ஒத்திருந்தது என்பது என்னை வியக்க வைத்தது.

"'அறிமுகமானவர்கள் யாரும் இல்லாததாலோ' அல்லது தனிமை மற்றும் சலிப்பு குறித்த பயத்தினாலோதான் நான் உன்னை அணுகுகிறேன் என்று நம்பாத அளவுக்கு நீ புத்திசாலிதான் என்று நான் கருதுகிறேன்." Monsieur, என்னைப் பற்றிப் பேசுவதில் எனக்கு அவ்வளவாக விருப்பமில்லை; ஆனால்—'The Times' இதழில் வெளியான பரபரப்பான கட்டுரை ஒன்றில் இது குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததால் நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்—ஆஸ்திரியப் பேரரசர், எப்போதும் என் மீது நன்மதிப்பு கொண்டவர் மற்றும் என்னுடன் உறவினர் போன்றதொரு நட்பைப் பேணுபவர், சமீபத்தில் ஒரு பொது நேர்காணலில் இவ்வாறு கூறினார்: "Comte de Chambord-க்கு அருகில், ஐரோப்பிய அரசியலின் நுணுக்கங்களை என்னைப்போலவே ஆழமாகப் புரிந்துகொண்ட ஒரு மனிதர் இருந்திருந்தால், அவர் இன்று பிரான்சின் மன்னராக இருந்திருப்பார்." Monsieur, என்னிடம் ஒரு பெரும் அனுபவச் செல்வம்—ஒரு வகையான ரகசிய மற்றும் விலைமதிப்பற்ற ஆவணத் தொகுப்பு—இருப்பதாக நான் அடிக்கடி நினைத்திருக்கிறேன்; இது எனது சொந்தத் திறமையால் கிடைத்ததல்ல, ஒருவேளை என்றாவது ஒரு நாள் நீங்கள் அறியக்கூடிய சில சூழ்நிலைகளால் எனக்குக் கிடைத்தது. அதை நான் தனிப்பட்ட முறையில் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று கருதவில்லை; ஆனால், முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் திரட்டிய—ஒருவேளை என்னிடம் மட்டுமே இருக்கக்கூடிய—அறிவைச் சில மாதங்களில் ஒரு இளைஞருக்குக் கற்றுக்கொடுத்தால், அது அவருக்கு விலைமதிப்பற்றதாக இருக்கும். சில ரகசியங்களை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் உங்களுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய அறிவுசார் இன்பத்தைப் பற்றி நான் பேசவில்லை—அந்த ரகசியங்களை அறிய ஒரு நவீனகால 'Michelet' (வரலாற்றாசிரியர்) தனது வாழ்நாளின் பல ஆண்டுகளைக் கூட அர்ப்பணித்திருப்பார்; அவற்றின் மூலம் சில நிகழ்வுகள் அவருக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்தில் தெரிந்திருக்கும். மேலும், நான் கடந்த கால நிகழ்வுகளைப் பற்றி மட்டுமல்ல, 'சூழ்நிலைகளின் சங்கிலித் தொடர்' (இது M. de Charlus-இன் விருப்பமான சொற்றொடர்களில் ஒன்று; அவர் அதை உச்சரிக்கும்போதெல்லாம், பிரார்த்தனை செய்வது போல கைகளை இணைப்பார்; ஆனால் விரல்களை விறைப்பாக வைத்திருப்பார்; அந்தச் சைகையின் மூலம், குறிப்பிடப்படாத அந்தச் சூழ்நிலைகளையும் அவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட விதத்தையும் வெளிப்படுத்துவது போல அது இருக்கும்) பற்றியும் பேசுகிறேன். கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய விளக்கத்தையும் நான் உங்களுக்கு அளிப்பேன்.

M. de Charlus சிறிது இடைவெளி விட்டு, Bloch-ஐப் பற்றி என்னிடம் கேள்விகள் கேட்டார்—Mme de Villeparisis-இன் வீட்டில் Bloch-ஐப் பற்றிப் பேசப்பட்டிருந்தது, ஆனால் M. de Charlus அந்த உரையாடலைக் கேட்காதது போலவே அப்போது தோன்றினார். தனது வார்த்தைகளைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து உச்சரிக்கும் அந்தத் தொனியில்—அதாவது, தனது சிந்தனைகள் வேறெங்கோ இருக்க, வெறும் நாகரிகத்திற்காக இயந்திரத்தனமாகப் பேசுவது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கும் அந்தத் தொனியில்—என் நண்பர் இளைஞரா, அழகானவரா என்பது போன்ற விவரங்களை அவர் என்னிடம் கேட்டார். பிளாக் (Bloch) பேசுவதை அவர் கேட்டிருந்தால், திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) விஷயத்தில் இருந்ததை விடவும் அதிகக் கவலையுடன்—ஆனால் முற்றிலும் மாறுபட்ட காரணங்களுக்காக—திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) ட்ரேஃபஸ் (Dreyfus) விவகாரத்தில் ஆதரவு நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவரா அல்லது எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவரா என்பதை அறிய அவர் விரும்பியிருப்பார். பிளாக் குறித்து இக்கேள்விகளைக் கேட்ட பிறகு, "உங்கள் கண்ணோட்டத்தை விரிவுபடுத்த விரும்பினால், உங்கள் நண்பர்கள் வட்டத்தில் சில வெளிநாட்டினரையும் சேர்த்துக்கொள்வது மிகச் சரியானதே," என்று திரு. டி சார்லஸ் என்னிடம் கூறினார். பிளாக் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர் என்று நான் பதிலளித்தேன். "அப்படியா!" என்று திரு. டி சார்லஸ் கூறினார். "அவர் ஒரு யூதர் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்." இவ்விரு அடையாளங்களுக்கும் இடையே ஏதோ ஒரு முரண்பாடு இருப்பதாக உணர்த்தும் அந்தப் பேச்சு, நான் சந்தித்தவர்களிலேயே திரு. டி சார்லஸ் தான் ட்ரேஃபஸ் விவகாரத்தில் மிகத் தீவிரமான எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு கொண்டவர் என்று என்னை நம்ப வைத்தது. ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக, ட்ரேஃபஸ் மீது சுமத்தப்பட்ட தேசத்துரோகக் குற்றச்சாட்டை அவர் எதிர்த்தார். இருப்பினும், அவர் அதை இப்படித்தான் வெளிப்படுத்தினார்: "ட்ரேஃபஸ் தனது நாட்டிற்கு எதிராகக் குற்றம் இழைத்ததாகச் செய்தித்தாள்கள் கூறுவதாக நினைக்கிறேன்—அப்படித்தான் சொல்லப்படுகிறது என்று நினைக்கிறேன்; நான் செய்தித்தாள்களைக் கவனிப்பதில்லை—கைகளை எப்படிக் கழுவுவேனோ அப்படித்தான் அவற்றையும் வாசிக்கிறேன்; அதில் என் கவனத்தைச் செலுத்தத் தக்க விஷயம் ஏதுமில்லை. எவ்வாறாயினும், அக்குற்றம் என்பதே உண்மையில் நிகழவில்லை; உங்கள் நண்பரின் அந்த இனத்தவர் யூதேயாவிற்குத் (Judea) துரோகம் இழைத்திருந்தால் மட்டுமே அவர் தனது நாட்டிற்கு எதிராகக் குற்றம் இழைத்தவராகியிருப்பார்; ஆனால் பிரான்ஸுக்கும் அவருக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது?" ஒருவேளை போர் மூண்டால், மற்றவர்களைப் போலவே யூதர்களும் போருக்கு அழைக்கப்படுவார்கள் என்று நான் சுட்டிக்காட்டினேன். "ஒருவேளை இருக்கலாம்—அப்படி நடக்காது என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது..."
...அது ஒரு விவேகமற்ற செயல். ஆனால் செனகல் மற்றும் மடகாஸ்கர் நாட்டுப் படைகளை நீங்கள் கொண்டுவந்தால், அவர்கள் பிரான்ஸைக் காப்பதில் பெரிய ஈடுபாடு காட்டுவார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை—அது இயல்பானதும் கூட. விருந்தோம்பல் விதிகளை மீறியதற்காக உங்கள் ட்ரேஃபஸ் (Dreyfus) தண்டிக்கப்படக்கூடும். ஆனால் அதை விடுங்கள். ஒருவேளை சினகாக் (யூத வழிபாட்டுத் தலம்) நடைபெறும் ஒரு நல்ல கொண்டாட்டத்தில்—சுன்னத் சடங்கு அல்லது யூத மதப் பாடல்கள் பாடும் நிகழ்வு போன்றவற்றில்—நான் கலந்துகொள்ள உங்கள் நண்பரிடம் நீங்கள் கேட்கலாம். செயின்ட்-சிர் (Saint-Cyr) பெண்கள் பதினான்காம் லூயி மன்னரை மகிழ்விக்க ரசீனின் (Racine) 'சங்கீதங்கள்' (Psalms) நாடகக் காட்சிகளை நிகழ்த்தியது போல, அவர் ஒரு மண்டபத்தை வாடகைக்கு எடுத்து எனக்காக விவிலியம் சார்ந்த ஒரு பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சியைக்கூட நடத்தலாம். நகைச்சுவை நிகழ்ச்சிகளைக்கூட நீங்கள் ஏற்பாடு செய்யலாம். உதாரணமாக, உங்கள் நண்பருக்கும் அவரது தந்தைக்கும் இடையிலான மல்யுத்தப் போட்டி; அதில் தாவீது கோலியாத்தை வீழ்த்தியது போல அவரும் அந்த முதியவரைத் தாக்கலாம். அது மிகவும் வேடிக்கையான ஒரு கேலிக்கூத்தாக அமையும். அந்தச் சமயத்தில், அவர் அந்த வயதான கிழவியின் மீதும்—அல்லது என் பழைய செவிலித்தாய் சொல்வது போல, அந்தப் பரிதாபகரமான கிழட்டுத் தாயின் மீதும்—தாக்குதல் நடத்தலாம். அது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும்—நிச்சயமாக அது நமக்கு விருப்பமானதாகவும் இருக்கும், இல்லையா என் இளம் நண்பரே? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் விசித்திரமான காட்சிகளை ரசிக்கிறோம்; ஐரோப்பியர் அல்லாத அந்த உயிரினத்தை அடித்துத் துவைப்பது, அந்த வயதான ஒட்டகத்திற்குத் தகுந்த தண்டனையாக இருக்கும்." இத்தகைய பயங்கரமான, கிட்டத்தட்ட மனநிலை பிறழ்ந்த வார்த்தைகளை உச்சரிக்கும்போது, ​​திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) என் கையை வலிக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டார். அந்தச் செவிலித்தாயின் மீது—அவரது மொலியர் (Molière) பாணி வட்டார மொழியை அவர் இப்போதுதான் நினைவுபடுத்தினார்—அந்தப் பிரபு (Baron) காட்டிய போற்றத்தக்க கருணையை அவரது குடும்பத்தினர் அடிக்கடி குறிப்பிடுவார்கள் என்பதை நான் நினைவுகூர்ந்தேன். ஒரே இதயத்தில் கருணைக்கும் தீமைக்கும் இடையிலான உறவு—இதுவரை அதிகம் ஆராயப்படாத ஒரு விஷயமாக எனக்குத் தோன்றியது—எவ்வளவு மாறுபட்ட வெளிப்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அதை வரைபடமாக்குவது சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்று நான் சிந்தித்தேன்.

எப்படியாயினும் திருமதி ப்ளோக் (Mme Bloch) இப்போது உயிருடன் இல்லை என்றும், திரு. ப்ளோக்கைப் (M. de Charlus) பொறுத்தவரை, கண்கள் குருடாகும் அபாயம் கொண்ட ஒரு விளையாட்டை அவர் எவ்வளவு ரசிப்பார் என்பது சந்தேகமே என்றும் நான் அவரிடம் எச்சரித்தேன். திரு. டி சார்லஸ் எரிச்சலடைந்தது போல் தோன்றியது. "அங்கே," என்று அவர் கூறினார், "இறந்ததன் மூலம் தவறு செய்த ஒரு பெண் இருக்கிறார். கண்களைப் பிடுங்குவதைப் பொறுத்தவரை—சரி, சினகாக் (யூத மதம்) பார்வையற்றது; அது நற்செய்தியின் உண்மைகளைப் பார்ப்பதில்லை." எது எப்படியோ, சற்றே சிந்தித்துப் பாருங்கள்—கிறிஸ்தவர்களின் அறிவிலித்தனமான ஆவேசத்தைக் கண்டு அந்த அற்ப யூதர்கள் அனைவரும் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், என்னைப் போன்ற ஒரு மனிதன் இறங்கி வந்து அவர்களின் விளையாட்டுகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்வதைப் பார்ப்பது அவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய கௌரவம்!" அந்தத் தருணத்தில், மூத்த திரு. ப்லோக் (M. Bloch) அவ்வழியே செல்வதைக் கண்டேன்; அவர் நிச்சயமாகத் தன் மகனைச் சந்திக்கச் சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் எங்களைப் பார்க்கவில்லை, ஆனால் அவரை திரு. டி சார்லஸிற்கு (M. de Charlus) அறிமுகம் செய்து வைப்பதாக நான் கூறினேன். என் நண்பரிடம் நான் எத்தகைய கோபத்தைத் தூண்டப்போகிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை: "அவரை எனக்கு அறிமுகம் செய்வதா! உனக்கு மதிப்பீடுகள் பற்றிய உணர்வே இல்லை போலும்! என்னுடன் அவ்வளவு எளிதாக யாரும் அறிமுகம் செய்துகொள்ள முடியாது. இதில் இரண்டு விதமான முறையற்ற தன்மைகள் உள்ளன: அறிமுகம் செய்பவரின் இளமைப் பருவம் மற்றும் அறிமுகப்படுத்தப்படும் நபரின் தகுதியின்மை. அதிகபட்சம்—நான் முன்பு விவரித்த அந்த 'ஆசியக் காட்சி' (Asiatic spectacle) எனக்குக் கிடைக்கும் பட்சத்தில்—அந்த மோசமான ஆளிடம் நான் சில கனிவான வார்த்தைகளைப் பேசக்கூடும். ஆனால், அவர் தன் மகனால் நன்றாக அடிவாங்கியிருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையின் பேரில் மட்டுமே. என் மகிழ்ச்சியைக்கூட நான் வெளிப்படுத்தக்கூடும்." எது எப்படியோ, திரு. ப்லோக் எங்களைக் கவனிக்கவில்லை. அவர் திருமதி சஸெராட்டிற்கு (Mme Sazerat) மரியாதையுடன் தலைவணங்கினார்; அவரும் அவரது வாழ்த்துகளை மிகவும் கனிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். இதைக் கண்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்; ஏனென்றால், பழைய நாட்களில் காம்ப்ரேயில் (Combray), என் பெற்றோர் இளம் ப்லோக்கை வரவேற்றதைக் கண்டு அவர் கடும் கோபமடைந்திருந்தார்—அவரது யூத-எதிர்ப்பு மனப்பான்மை அவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தது. ஆனால் 'டிரைஃபஸ் விவகாரம்' (Dreyfus affair), ஒரு திடீர் காற்றைப் போல, சில நாட்களுக்கு முன்பு திரு. ப்லோக்கை அவர் பாதையில் கொண்டு வந்து சேர்த்திருந்தது. என் நண்பரின் தந்தை திருமதி சஸெராட்டை மிகவும் கவர்ச்சிகரமானவராகக் கருதினார்; மேலும் அந்த அம்மையாரின் யூத-எதிர்ப்பு மனப்பான்மையால் அவர் பெருமிதம் கொண்டார்—அதை அவர் அந்த அம்மையாரின் நம்பிக்கையின் நேர்மைக்கும், டிரைஃபஸ்-ஆதரவு நிலைப்பாட்டின் உண்மைத்தன்மைக்கும் சான்றாகக் கருதினார்; அத்துடன், அவர் தன்னைச் சந்திக்க அனுமதித்ததற்கும் அது ஒரு கூடுதல் மதிப்பைக் கொடுத்தது. அவர் முன்னிலையிலேயே அந்த அம்மையார் சற்று யோசனையின்றி, "திரு. ட்ரூமாண்ட் (M. Drumont), மறுஆய்வு ஆதரவாளர்களை (Revisionists) புராட்டஸ்டன்ட்டுகள் மற்றும் யூதர்களுடன் ஒரே பிரிவில் சேர்ப்பதாகக் கூறுகிறார்," என்று குறிப்பிட்டபோதுகூட அவர் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அது ஒரு வசீகரமான ஒழுக்கமின்மை!" திரும்பி வந்ததும், "பெர்னார்ட், அவள் பாரபட்சம் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே!" என்று அவர் எம். நிஸ்ஸிம் பெர்னார்டிடம் பெருமிதத்துடன் கூறினார். ஆனால் எம். நிஸ்ஸிம் பெர்னார்ட் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை, வெறுமனே வானத்தை நோக்கி ஒரு தேவதூதனைப் போன்ற பார்வையைச் செலுத்தினார். யூதர்களின் அவலநிலையால் வருந்தியும், தனது கிறிஸ்தவ நட்புகளை நினைவில் கொண்டும், பின்னர் தெரியவரும் காரணங்களுக்காக, ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல மேலும் மேலும் செயற்கையாகவும் பகட்டாகவும் மாறிக்கொண்டிருந்த அவர், இப்போது ஒரு ஓப்பல் கல்லில் பதிக்கப்பட்ட மயிர்களைப் போல, அதிலிருந்து ஒழுங்கற்ற முறையில் முளைத்திருக்கும் சிதறிய முடிகளைக் கொண்ட ஒரு ப்ரீ-ரஃபேலைட் புழுவைப் போலக் காட்சியளித்தார். "இந்த முழு ட்ரேஃபஸ் விவகாரத்திற்கும் ஒரே ஒரு குறைபாடுதான் உள்ளது," என்று என் கையை இன்னும் பிடித்துக்கொண்டிருந்த பரோன் தொடர்ந்தார், "அது சமூகத்தை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது—நான் *நல்ல* சமூகம் என்று சொல்லவில்லை; ஷாமோ, ஷாமெல்லேரி, ஷாமெல்லியேர் எனப் பெயர்பெற்ற கனவான்களும் சீமாட்டிகளும் பெருமளவில் குடியேறியதன் காரணமாக, சமூகம் அந்தப் புகழ்ச்சிப் பட்டத்திற்குத் தகுதியற்றதாக நீண்ட காலமாகிவிட்டது—சுருக்கமாகச் சொன்னால், பிரெஞ்சு தேசத்தின் கூட்டமைப்பு, அல்லது யூத எதிர்ப்பு கூட்டமைப்பு, அல்லது அது என்னவென்று அழைக்கப்படுகிறதோ அதில் உறுப்பினர்களாக இருப்பதாலேயே, என் உறவினர்களின் வீடுகளில்கூட நான் சந்திக்கும் அறிமுகமில்லாத நபர்கள்; ஒரு அரசியல் கருத்து ஒருவருக்கு சமூக அந்தஸ்தைத் தகுதியாக்குவது போல.
எம். டி சார்லஸின் (M. de Charlus) அந்தத் துடுக்குத்தனமான இயல்பு அவரை டச்சஸ் டி கெர்மாண்டஸுடன் (Duchesse de Guermantes) இன்னும் நெருக்கமாக இணைத்தது. இந்த ஒற்றுமையை நான் அவரிடம் சுட்டிக்காட்டினேன். எனக்கு அவளைத் தெரியாது என்று அவர் நினைத்ததால், ஓபரா (Opera) அரங்கில் ஒரு மாலை வேளையில் அவர் என்னிடமிருந்து மறைந்துகொள்ள முயன்ற அந்தச் சம்பவத்தை நான் அவருக்கு நினைவூட்டினேன். அவர் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை என்று மிகவும் உறுதியாகக் கூறினார்; ஒரு சிறிய சம்பவம் நடக்காமல் இருந்திருந்தால் நான் அதை நம்பியிருப்பேன். ஆனால் அந்தச் சம்பவம், ஒருவேளை அதிகப்படியான கர்வத்தின் காரணமாகவோ என்னவோ, என்னுடன் சேர்ந்து காணப்படுவதை அவர் விரும்பவில்லை என்று என்னை நினைக்கத் தூண்டியது.

"நாம் உங்களைப் பற்றியும், உங்களுக்கான எனது திட்டங்களைப் பற்றியும் மீண்டும் பேசுவோம்," என்று எம். டி சார்லஸ் கூறினார். "சில மனிதர்களிடையே ஒரு வகையான 'ஃப்ரீமேசன்ரி' (Freemasonry - ஒரு ரகசியச் சங்கம்) அமைப்பு உள்ளது; அதைப் பற்றி நான் உங்களிடம் வெளிப்படையாகப் பேச முடியாது, ஆனால் தற்போது ஐரோப்பாவின் நான்கு மன்னர்கள் அதில் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். இப்போது, ​​அவர்களில் ஒருவரின் நெருங்கிய வட்டத்தினர் அவரை அந்தத் தவறான நம்பிக்கையிலிருந்து (delusion) விடுவிக்க விரும்புகிறார்கள். இது மிகவும் தீவிரமான விஷயம், இது போருக்குக்கூட வழிவகுக்கலாம். ஆம், ஐயா, சரியாகச் சொன்னீர்கள். சீன இளவரசி ஒருத்தி ஒரு பாட்டிலுக்குள் இருப்பதாக நம்பிய ஒரு மனிதனின் கதை உங்களுக்குத் தெரியுமா? அது ஒரு மனப்பிரமை. அவர்கள் அதிலிருந்து அவரை குணப்படுத்தினார்கள். ஆனால் அவர் பைத்தியக்காரத்தன்மையிலிருந்து விடுபட்ட அந்தத் தருணத்திலேயே, அவர் மந்தபுத்தி கொண்டவராக மாறிவிட்டார். சில நோய்களைக் குணப்படுத்த முயற்சிக்கக்கூடாது; ஏனெனில், அதைவிட மோசமான நோய்களிலிருந்து அவைதான் நம்மைப் பாதுகாக்கின்றன. என் உறவினர் ஒருவருக்கு வயிற்று உபாதை இருந்தது; அவரால் எதையும் செரிமானம் செய்ய முடியவில்லை. மிகச்சிறந்த இரைப்பை நிபுணர்கள் அவருக்குச் சிகிச்சை அளித்தும் பலனில்லை. நான் அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றேன்—அவர் மிகவும் விசித்திரமான மனிதர், அவரைப் பற்றிச் சொல்ல நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. அந்த நோய் நரம்பு மண்டலம் சார்ந்த ஒன்று என்பதை அந்த மருத்துவர் உடனடியாகக் கணித்தார்; அவர் தனது நோயாளியை—உண்மையில் அவருக்குக் கட்டளையிட்டே—எந்தப் பயமும் இன்றி தனக்குப் பிடித்ததைச் சாப்பிட வைத்தார்; அது அவருக்கு எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது என்றும் உறுதியளித்தார். ஆனால் என் உறவினருக்கு சிறுநீரக அழற்சி (nephritis) நோயும் இருந்தது." வயிறு மிகச் சிறப்பாகச் செரிமானம் செய்யும் ஒன்றை, சிறுநீரகத்தால் வெளியேற்ற முடியாமல் போகலாம்; என் உறவினர்—கட்டுப்பாடான உணவுமுறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியிருந்த அந்த கற்பனையான வயிற்று உபாதையுடன் நீண்ட காலம் வாழ்ந்திருக்கக்கூடிய நிலையில்—நாற்பது வயதிலேயே இறந்துபோனார்: அவரது வயிறு குணமடைந்தது, ஆனால் சிறுநீரகம் பழுதடைந்தது. வாழ்க்கையில் உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள இந்தச் சிறப்பான தொடக்கத்தைக் கொண்டு—யாருக்குத் தெரியும்?—நீங்களும் ஒரு மகத்தான மனிதராக மாறக்கூடும்; அதாவது, நீராவி மற்றும் மின்சாரம் சார்ந்த விதிகளைப் பற்றி அறியாத மனிதர்களுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்த ஒரு மேதைக்கு, ஒரு கருணைமிக்க அறிவாளி அந்த உண்மைகளை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் அவர் எத்தகைய மனிதராகத் திகழ்ந்திருப்பாரோ, அத்தகைய ஒருவராக நீங்களும் மாறலாம். முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்ளாதீர்கள்; அடக்கத்தின் காரணமாக இதை மறுத்துவிடாதீர்கள். நான் உங்களுக்கு ஒரு பெரிய உதவியைச் செய்கிறேன் என்றால், அதற்கு ஈடாக நீங்களும் எனக்குக் குறைவில்லாத ஒரு முக்கிய உதவியைச் செய்கிறீர்கள் என்பதையும் புரிந்துகொள்ளுங்கள். பகட்டான உலகத்தின் மீதான ஆர்வத்தை நான் எப்போதோ இழந்துவிட்டேன்; இப்போது என்னிடம் எஞ்சியிருப்பது ஒரே ஒரு தீராத விருப்பம் மட்டுமே: மாசுபடாத, அறநெறிகளின் மீது பற்று கொள்ளக்கூடிய ஒரு ஆன்மாவிடம் எனக்குத் தெரிந்தவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலம் என் வாழ்வின் தவறுகளுக்குப் பரிகாரம் தேடிக்கொள்வது. நான் பெரும் துயரங்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன், ஐயா—அவற்றைப்பற்றி ஒருவேளை நான் என்றாவது ஒரு நாள் பேசக்கூடும்; கனவிலும் காண முடியாத அளவுக்கு அழகான, உன்னதமான மற்றும் குறையற்ற ஒரு பெண்ணாகத் திகழ்ந்த என் மனைவியை நான் இழந்தேன். எனக்கு இளம் வயது உறவினர்கள் சிலர் உள்ளனர்—அவர்கள் தகுதியற்றவர்கள் என்று நான் சொல்லமாட்டேன், ஆனால் நான் குறிப்பிடும் அந்த அறநெறி சார்ந்த பாரம்பரியத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் திறன் அற்றவர்கள். அந்தப் பாரம்பரியம் யாருடைய கைகளுக்குச் செல்லக்கூடுமோ—யாருடைய வாழ்க்கையை நான் வழிநடத்தி மிக உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்த முடியுமோ—அத்தகைய நபர் ஒருவேளை நீங்களாகக்கூட இருக்கலாம்; யாருக்குத் தெரியும்? அதனால் என் சொந்த வாழ்க்கையும் பயனடையும். ஒருவேளை, உயர்மட்ட இராஜதந்திரத்தின் நுணுக்கங்களை உங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதன் மூலம், நான் மீண்டும் ஒரு நோக்கத்தை உணர்ந்து, சுவாரஸ்யமான காரியங்களைச் செய்யத் தொடங்கலாம்; அதில் நீங்களும் எனக்குச் சமமான பங்களிப்பாளராக இருப்பீர்கள். ஆனால் அதை அறிந்துகொள்வதற்கு முன்னதாக, நான் உங்களை அடிக்கடி—மிகவும் அடிக்கடி, தினமும்—சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். திரு. டி சார்லஸின் (M. de Charlus) எதிர்பாராத நல்ல மனநிலையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவரது நாத்தனாரைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா என்று கேட்க நான் விரும்பினேன்; ஆனால் அந்தத் தருணத்தில், மின்சாரம் தாக்கியது போன்ற ஒரு திடீர் அதிர்வுடன் என் கை பக்கவாட்டில் இழுக்கப்பட்டது. அது திரு. டி சார்லஸ் தான்; அவர் என் கைக்கு அடியில் இருந்த தன் கையை அவசரமாக விலக்கிக்கொண்டார். நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் எல்லா திசைகளிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும், ஒரு பக்கவாட்டுச் சந்திலிருந்து வெளியே வந்த திரு. டி’ஆர்கென்கூர்ட்டை (M. d’Argencourt) அப்போதுதான் கவனித்தார். எங்களைப் பார்த்ததும் திரு. டி’ஆர்கென்கூர்ட் எரிச்சலடைந்தது போல் தோன்றியது; அவர் என் மீது ஒரு சந்தேகப் பார்வையை வீசினார்—ஒரு காலத்தில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) பிளாக்கைப் (Bloch) பார்த்தது போல, ஏதோ வேறொரு இனத்தைச் சேர்ந்த உயிரினத்தைப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு பார்வை அது—மேலும் அவர் எங்களைத் தவிர்த்துச் செல்ல முயன்றார். ஆயினும், தான் யாருடைய கண்ணிலும் படாமல் இருந்துவிட விரும்பவில்லை என்பதை அவருக்கு உணர்த்துவதிலேயே திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) முனைப்புடன் இருந்ததாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், மிகச் சாதாரணமான ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதற்காகவேனும் அவர் என்னை உரக்க அழைத்தார். அநேகமாக, திரு. டி ஆர்கென்கூர் (M. d’Argencourt) என்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளாமல் போய்விடக்கூடும் என்று அஞ்சியிருக்கலாம்; அதனால், நான் மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis), டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Duchesse de Guermantes) மற்றும் ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூ (Robert de Saint-Loup) ஆகியோரின் நெருங்கிய நண்பன் என்றும், அவரே (சார்லஸ்) என் பாட்டியின் பழைய நண்பர் என்றும், என் பாட்டியின் மீது அவர் கொண்டிருந்த அன்பின் ஒரு பகுதியை அவளுடைய பேரனான எனக்கும் அளிப்பதில் மகிழ்ச்சி கொள்வதாகவும் அவரிடம் கூறினார். ஆயினும், ஒரு விஷயம் என் கவனத்தை ஈர்த்தது: மேடம் டி வில்பாரிசிஸின் வீட்டில் எனக்கு அறிமுகம் மட்டுமே செய்யப்பட்டிருந்த திரு. டி ஆர்கென்கூர்—அவரிடம்தான் திரு. டி சார்லஸ் என் குடும்பத்தைப் பற்றி சற்று முன்பு விரிவாகப் பேசியிருந்தார்—ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பு இருந்ததை விட இப்போது என்னிடம் சற்று விலகிய அல்லது உணர்ச்சியற்ற போக்கையே காட்டினார்; நீண்ட காலத்திற்கு, நாங்கள் சந்திக்கும் போதெல்லாம் இதே நிலைதான் நீடித்தது. அவர் எந்தவிதமான நட்புறவு உணர்வும் இல்லாத ஒருவிதமான ஆர்வத்துடனேயே என்னைப் பார்த்தார்; மேலும், விடைபெறும் தருணத்தில்—சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு—அவர் எனக்குக் கைகுலுக்க முன்வந்தபோதும், உடனடியாகவே அதைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டார்; அந்தச் செயலைச் செய்ய அவர் ஏதோ ஒருவிதமான உள்மனத் தடையை மீற வேண்டியிருந்தது போலவே தோன்றியது.
"அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்ததை நான் வருந்துகிறேன்," என்று எம். டி சார்லஸ் என்னிடம் கூறினார். "அந்த ஆர்கென்கூர்—உயர்குடியில் பிறந்தும் நற்பண்புகள் அற்றவன், சுமாரான திறமை கூட இல்லாத தூதர், ஒரு மோசமான கணவன் மற்றும் பெண்களைத் துரத்தித் திரியும் காமுகன், நாடகக் கதாபாத்திரத்தைப் போல வஞ்சகம் நிறைந்தவன்—இவன் உண்மையான மகத்தான விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றல் அற்றவன், ஆனால் அவற்றை அழிப்பதில் வல்லவன். நம் நட்பு அத்தகைய ஒரு மகத்தான விஷயமாக அமையும் என்று நம்புகிறேன்—அது ஒருவேளை உருவானால்—அதை நீங்களும் என்னைப் போலவே பாதுகாப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்; அதாவது, சோம்பல், கையாலாகத்தனம் அல்லது குரோதம் காரணமாக, நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கக் கூடியதாகத் தோன்றியவற்றை மிதித்துச் சிதைக்கும் அந்த 'கழுதைகளின்' உதைப்பிலிருந்து அதைக் காப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெரும்பாலானவர்கள் அத்தகைய வார்ப்பிலேயே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்."

"டச்சஸ் டி கெர்மான்ட்ஸ் மிகவும் புத்திசாலியாகத் தோன்றுகிறார். நாங்கள் முன்னதாக வரக்கூடிய போர் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்; அந்த விஷயத்தில் அவருக்குச் சிறப்பான புரிதல் இருப்பதாகத் தெரிகிறது."

"அவருக்கு அதில் எந்தப் புரிதலும் இல்லை," என்று எம். டி சார்லஸ் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தார். "பெண்கள்—சொல்லப்போனால் பல ஆண்களும் கூட—நான் விவாதிக்க விரும்பிய விஷயங்களைப் பற்றி எதுவும் புரிந்துகொள்வதில்லை. என் நாத்தனார் ஒரு வசீகரமான பெண்மணி; ஆனால் பெண்கள் அரசியலில் செல்வாக்கு செலுத்திய பால்சாக் (Balzac) நாவல்களின் காலத்தில்தான் தான் இன்னும் வாழ்வதாக அவர் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கிறார். அவருடன் இப்போது பழகுவது உங்களுக்குத் தீங்கையே விளைவிக்கும்—உண்மையில், அத்தகைய எந்தவொரு சமூக உறவாடலும் அப்படித்தான் இருக்கும். அந்த முட்டாள் என் பேச்சைக் குறுக்கிட்டபோது நான் உங்களுக்குச் சொல்லவிருந்த முதல் விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. எனக்காக நீங்கள் செய்ய வேண்டிய முதல் தியாகம்—நான் உங்களுக்கு எவ்வளவு அளிக்கிறேனோ அவ்வளவையே நானும் எதிர்பார்ப்பேன்—உயர்குடிச் சமூகத்திலிருந்து விலகி இருப்பதே ஆகும். அந்த அபத்தமான கூட்டத்தில் உங்களைப் பார்த்தது எனக்கு வருத்தமளித்தது. நானும் அங்கே இருந்தேன் என்று நீங்கள் சுட்டிக்காட்டலாம்; ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு சமூக நிகழ்வு அல்ல; அது ஒரு குடும்பச் சந்திப்பு. பிற்காலத்தில், நீங்கள் உலகில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்த பிறகு, ஒரு கணம் அந்தச் சமூகத்தில் நுழைவது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளித்தால், அது பாதிப்பில்லாததாக இருக்கலாம்." எனவே, நான் உங்களுக்கு எவ்வளவு பயனுள்ளவனாக இருப்பேன் என்பதை நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. 'ஹோட்டல் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Hôtel de Guermantes) மற்றும் உங்களுக்காகக் கதவுகள் அகலத் திறக்கப்பட வேண்டிய அனைத்து இடங்களுக்கும் செல்வதற்கான 'ரகசியத் திறவுகோல்' (Sesame) என்னிடம் உள்ளது. அதற்கான முடிவை நானே எடுப்பேன்; அதற்கான சரியான நேரத்தைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தையும் நானே கொண்டிருப்பேன். மாடம் டி வில்லபாரிசிஸுடனான (Mme de Villeparisis) அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் மான்சியர் டி சார்லஸின் (M. de Charlus) பேச்சைப் பயன்படுத்தி, அந்தப் பெண்மணி உண்மையில் யார் என்பதை அறிந்துகொள்ள நான் விரும்பினேன். ஆனால், நான் கேட்க நினைத்த விதத்திற்கு மாறாக என் உதடுகளில் கேள்வி வேறுவிதமாக உருவானது; அதனால், வில்லபாரிசிஸ் குடும்பம் என்பது உண்மையில் என்ன வகையான குடும்பம் என்று நான் கேட்டுவிட்டேன்.

"இது 'ஒன்றுமில்லாமை' (Nothing) என்ற குடும்பம் எது என்று என்னிடம் கேட்பது போன்றதுதான்," என்று மான்சியர் டி சார்லஸ் பதிலளித்தார். "என் அத்தை காதலித்து மான்சியர் திரியோன் (M. Thirion) என்பவரை மணந்தார்—சொல்லப்போனால் அவர் மிகவும் செல்வந்தர், அவருடைய சகோதரிகளும் மிகச் சிறந்த திருமணங்களையே செய்திருந்தனர். அந்தத் தருணத்திலிருந்தே, அவர் தன்னை 'மார்க்கிஸ் டி வில்லபாரிசிஸ்' என்று அழைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கினார். இதனால் யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படவில்லை—அவருக்கு வேண்டுமானால் ஒரு சிறிய பாதிப்பு இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அது மிகச் சொற்பமே! அதற்கான காரணம் எனக்குத் தெரியாது; ஒருவேளை அவர் உண்மையில் 'வில்லபாரிசிஸைச் சேர்ந்த ஒரு கனவான்' (monsieur de Villeparisis)—அதாவது வில்லபாரிசிஸ் என்ற ஊரில் பிறந்தவர்—ஆக இருந்திருக்கலாம்; அது பாரிஸுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய நகரம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? அந்த மார்க்கிஸ் பட்டம் தங்கள் குடும்பத்தில் இருந்ததாக என் அத்தை வாதிட்டார்; எல்லாவற்றையும் முறைப்படி செய்ய அவர் விரும்பினார்—ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருமுறை உங்களுக்கு உரிமை இல்லாத ஒரு பெயரை நீங்கள் சூட்டிக்கொண்டால், அதற்கான சட்டபூர்வமான அங்கீகாரத்தைப் பெற மெனக்கெடாமல் இருப்பதே சிறந்தது."

மாடம் டி வில்லபாரிசிஸ்—உண்மையில் வெறும் மாடம் திரியோனாகவே இருந்தவர்—என் பார்வையில் மேலும் கீழிறங்கினார்; அவரது வரவேற்பறையில் கூடியிருந்தவர்களின் கலவையான கூட்டத்தைப் பார்த்தபோதே அந்தச் சரிவு தொடங்கிவிட்டிருந்தது. அரச குடும்பத்தினருடனான நட்பின் காரணமாக, பெயரும் பட்டமும் மிகச் சமீபத்தில் உருவான ஒரு பெண்மணி, தன் சமகாலத்தவர்களை ஏமாற்ற முடிந்தது—மேலும் வருங்கால சந்ததியினரையும் ஏமாற்றப்போகிறார் என்பது—எனக்கு அநீதியாகத் தோன்றியது. என் சிறுவயதில் எனக்குத் தெரிந்திருந்த அந்தப் பெண்ணாகவே—அதாவது உயர்குடிப் பண்புகள் ஏதுமற்ற ஒருவராகவே—மாடம் டி வில்லபாரிசிஸ் மீண்டும் என் நினைவில் தோன்றியபோது, ​​அவரைச் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் புகழ்பெற்ற உறவினர்களுக்கும் அவருக்கும் எந்த உண்மையான தொடர்பும் இல்லாதது போலத் தெரிந்தது. அதன்பிறகும் அவர் எங்களிடம் கனிவாகவே நடந்துகொண்டார்; நான் அவ்வப்போது அவரைச் சந்திப்பேன், அவரும் எனக்குச் சிறிய பரிசுகளை அனுப்புவார். ஆயினும், அவர் உண்மையாகவே 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) உயர்குடி வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நான் ஒருபோதும் உணரவில்லை; அந்த உலகத்தைப் பற்றிய தகவல் ஏதேனும் தேவைப்பட்டிருந்தால், நான் அணுகியிருக்கக்கூடிய கடைசி நபர்களில் ஒருவராகவே அவர் இருந்திருப்பார். "தற்போதைய நிலையில்," என்று எம். டி. சார்லஸ் (M. de Charlus) தொடர்ந்தார், "சமூக வட்டாரங்களில் புழங்குவது உன் நற்பெயரைக் கெடுப்பதுடன், உன் புத்திசாலித்தனத்தையும் குணநலன்களையும் சிதைத்துவிடும். அதிலும் முக்கியமாக, நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நீ மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும்—எல்லாவற்றையும் விட அதில்தான் அதிக கவனம் தேவை. உன் குடும்பத்தினருக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால், நீ தாராளமாகப் பெண் தொடர்புகளை வைத்துக்கொள்ளலாம்; அது என் கவலையல்ல—சொல்லப்போனால், அதை நான் ஊக்குவிக்கவே செய்வேன்; அடேய் குறும்புக்காரப் பையனே, விரைவில் தாடி மழிக்க வேண்டிய வயதை எட்டப்போகும் குறும்புக்காரப் பையனே," என்று என் தாடையைத் தொட்டவாறே அவர் கூறினார். "ஆனால் ஆண் நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது வேறு விஷயம். ஒவ்வொரு பத்து இளைஞர்களில் எட்டு பேர் அற்பமான அயோக்கியர்களாகவும், ஒருபோதும் சரிசெய்ய முடியாத அளவுக்கு உனக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய மோசமான ஆட்களாகவும் இருப்பார்கள். உதாரணமாக என் மருமகன் செயிண்ட்-லூப்பை (Saint-Loup) எடுத்துக்கொள்; அவசரத் தேவைக்கு அவன் உனக்கு ஒரு நல்ல நண்பனாக இருப்பான். உன் எதிர்காலத்தைப் பொறுத்தவரை அவனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது—ஆனால் அதற்கு நானே போதுமானவன். எல்லாவற்றையும் யோசித்துப் பார்க்கையில், என்னுடன் பழகிச் சலிப்பு ஏற்படும்போது வெளியே செல்ல ஒரு துணையாக அவனை வைத்துக்கொள்வதில் பெரிய குறைபாடுகள் ஏதுமில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது..."
...நம்புகிறேன். எப்படியாயினும், அவர் ஒரு ஆண்மகன்; இக்காலத்தில் அடிக்கடி கண்ணில்படும், அப்பாவிப் பலியாடுகளை நாளையே தூக்குமேடைக்கு அனுப்பக்கூடிய அந்தப் பெண்மைத்தன்மை கொண்ட—சிறு 'ட்ரூகர்' (truqueur) வகையறாக்களைப் போன்றவர் அல்ல அவர். ('ட்ரூகர்' என்ற அந்த வட்டார வழக்குச் சொல்லின் அர்த்தம் எனக்குத் தெரியாது. தெரிந்த எவருக்கும் அது ஆச்சரியத்தை அளித்திருக்கும்; உலகியல் மனிதர்கள் இத்தகைய சொற்களைப் பயன்படுத்த விரும்புகிறார்கள். சில குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளாகக்கூடியவர்கள், அத்தகைய விஷயங்களைப் பேசுவதில் தங்களுக்கு அச்சமில்லை என்பதைக் காட்டிக்கொள்ள முற்படுகிறார்கள்—இதை அவர்கள் தங்கள் அப்பாவித்தனத்தின் சான்றாகக் கருதுகிறார்கள். ஆயினும், அவர்கள் அளவுகோலை இழந்துவிட்டார்கள்; ஒரு கேலி எப்போது மிகையான நுணுக்கத்தையோ அல்லது அதிர்ச்சியூட்டும் தன்மையையோ அடைகிறது என்பதையும், அது அப்பாவித்தனத்திற்குப் பதிலாக ஒழுக்கக்கேட்டின் சான்றாக மாறுகிறது என்பதையும் அவர்கள் உணர்வதில்லை.) அவர் மற்றவர்களைப் போன்றவர் அல்ல; அவர் மிகவும் நல்லவர், மிகவும் 'சீரியஸான' (கண்ணியமான/தீவிரமான) குணம் கொண்டவர்.

அந்த 'சீரியஸ்' (serious) என்ற அடைமொழியைக்கேட்டதும் எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது—திரு. டி சார்லஸ் (M. de Charlus) அதை உச்சரித்த விதம் அதற்கு 'நல்லொழுக்கம் மிக்க' அல்லது 'தெளிவான/நிலையான' என்ற பொருளைத் தந்தது; தொழிலாளர் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் பெண்ணை 'சீரியஸ்' என்று விவரிப்பது போல அது இருந்தது. அப்போதுதான், ஒரு வாடகை வண்டி தள்ளாடியபடி கடந்து சென்றது; இளம் ஓட்டுநர் ஒருவர் தனது ஓட்டுநர் இருக்கையை விட்டுவிட்டு, வண்டிக்குள் மெத்தையில் அமர்ந்து—பாதி போதையில்—வண்டியைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தார். திரு. டி சார்லஸ் விரைவாக அவரை அழைத்தார். ஓட்டுநர் ஒரு கணம் மறுத்துப் பேசினார்.

"எந்தப் பக்கம் போகிறீர்கள்?"

"நீங்கள் போகும் பக்கம்" (இது எனக்கு ஆச்சரியமளித்தது, ஏனெனில் அதே நிறத்தில் விளக்குகள் கொண்ட பல வண்டிகளைத் திரு. டி சார்லஸ் ஏற்கனவே நிராகரித்திருந்தார்).

"ஆனால் நான் மீண்டும் ஓட்டுநர் இருக்கையில் ஏற விரும்பவில்லை. வண்டிக்குள்ளேயே அமர்ந்திருந்தால் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை ஏதும் இல்லையே?"

"சரிதான்—ஆனால் வண்டியின் மேற்கூரையை மட்டும் கீழே இறக்கிவிடுங்கள். எப்படியாயினும், என் யோசனையைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்," என்று என்னிடம் விடைபெறும் முன் திரு. டி சார்லஸ் கூறினார்; "யோசித்துப் பார்க்க உனக்குச் சில நாட்கள் தருகிறேன்—எனக்குக் கடிதம் எழுது." நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: நான் உன்னை தினமும் பார்க்க வேண்டும்; உன் விசுவாசம் மற்றும் ரகசியம் காக்கும் பண்பு குறித்த உறுதியை நான் பெற வேண்டும்—இப்பண்புகள் உன்னிடம் இருப்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஆனால் என் வாழ்க்கையில் வெளித்தோற்றத்தால் பலமுறை ஏமாற்றப்பட்டிருப்பதால், இனி அவற்றை நம்ப நான் விரும்பவில்லை. ச்சே! ஒரு பொக்கிஷத்தைக் கைவிடும் முன், அது யாருடைய கைகளில் ஒப்படைக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள விரும்புவது—நிச்சயமாக நான் கேட்கக்கூடிய மிகக் குறைந்தபட்ச கோரிக்கைதானே? சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் உங்களுக்குச் சொல்வதை நன்றாக நினைவில் கொள்ளுங்கள்: ஹெர்குலஸைப் போலவே (துரதிர்ஷ்டவசமாக அவனது வலிமையான உடல்வாகு உங்களுக்கு இல்லை என்றாலும்) நீங்களும் இரண்டு பாதைகள் பிரியும் சந்திப்பில் நிற்கிறீர்கள். அறநெறிக்கு இட்டுச் செல்லும் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தவறியதற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் வருந்தும் நிலையை ஏற்படுத்திக்கொள்ளாதீர்கள். "என்ன?" என்று அவர் வண்டிக்காரரிடம் கேட்டார். "இன்னும் வண்டியின் கூரையை இறக்கவில்லையா? நானே அந்த ஸ்பிரிங்குகளை மடித்துவிடுகிறேன். மேலும், உங்கள் தற்போதைய நிலையைப் பார்க்கும்போது, ​​நானே வண்டியை ஓட்டுவது நல்லது என்று நினைக்கிறேன்."

அவர் வண்டிக்காரருக்கு அருகில், வண்டியின் உட்புறத்தில் ஏறி அமர்ந்தார்; வண்டி துரிதமான வேகத்தில் புறப்பட்டது.

என்னைப் பொறுத்தவரை, வீட்டிற்குத் திரும்பிய உடனேயே, சற்று நேரத்திற்கு முன்பு ப்ளோக் (Bloch) மற்றும் திரு. டி நார்போயிஸ் (M. de Norpois) ஆகியோருக்கு இடையே நடந்த உரையாடலின் ஒரு மறுவடிவத்தை நான் காண நேர்ந்தது—ஆனால் அது சுருக்கமாகவும், தலைகீழாகவும், அதே சமயம் கொடூரமானதாகவும் இருந்தது: அது டிரைஃபஸ் விவகாரத்தை ஆதரிக்கும் எங்கள் வீட்டுப் பணியாளருக்கும் (Dreyfusard), அதை எதிர்த்த கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தின் பணியாளருக்கும் (anti-Dreyfusard) இடையிலான விவாதமாக இருந்தது. *Ligue de la Patrie française* மற்றும் *Ligue des Droits de l’Homme* ஆகிய அமைப்புகளைச் சேர்ந்த அறிவுஜீவிகளுக்கு இடையே மேல் தளத்தில் மோதிக்கொண்டிருந்த உண்மைகளும் பொய்களும், உண்மையில் சாமானிய மக்களின் ஆழமான மட்டங்களுக்கும் கசிந்து பரவியிருந்தன. திரு. ரெய்னாக் (M. Reinach), தன்னை நேரில் பார்த்திராத மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டுச் செயல்பட்டார்; அதே சமயம் அவருக்கு, டிரைஃபஸ் விவகாரம் என்பது பகுத்தறிவுக்கு உட்பட்ட மறுக்க முடியாத ஒரு கோட்பாடாகவே தெரிந்தது—அக்கோட்பாட்டை அவர் பகுத்தறிவு அரசியலின் மிக வியக்கத்தக்க வெற்றிகளில் ஒன்றின் மூலம் (சிலர் இதை பிரான்சுக்கு எதிரான வெற்றி என்று கூறினர்) நிரூபித்துக் காட்டினார். இரண்டே ஆண்டுகளில், அவர் பில்லோட் (Billot) அமைச்சரவையை நீக்கிவிட்டு கிளெமன்சோ (Clemenceau) அமைச்சரவையை அமைத்தார், பொதுக் கருத்தை முழுமையாக மாற்றியமைத்தார், மேலும் பிக்வார்ட்டை (Picquart) சிறையிலிருந்து மீட்டெடுத்து—நன்றியற்றவராக இருந்தபோதிலும்—அவரைப் போர் அமைச்சகத்தில் அமர்த்தினார். ஒருவேளை, பகுத்தறிவாதியாகவும் மக்களைத் தன் விருப்பப்படி வழிநடத்துபவராகவும் இருந்த அவரே, தனது சொந்த வம்சாவளிப் பின்னணியால் வழிநடத்தப்பட்டிருக்கலாம். மிகச்சிறந்த உண்மைகளைக் கொண்ட தத்துவ அமைப்புகள் கூட, இறுதியில் உணர்வுபூர்வமான காரணங்களாலேயே அவற்றின் ஆசிரியர்களால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்றால், டிரைஃபஸ் விவகாரம் போன்ற ஒரு சாதாரண அரசியல் விஷயத்தில், சிந்தனையாளருக்கே தெரியாமல் இத்தகைய காரணங்கள் அவரது பகுத்தறிவை ஆளக்கூடும் என்பதை மறுக்க முடியுமா? டிரைஃபஸ் (Dreyfus) விவகாரத்தில் ஆதரவு நிலைப்பாட்டை எடுத்தது ஒரு தர்க்கரீதியான தேர்வு என்று பிளாக் (Bloch) கருதினார்; ஆயினும், தனது மூக்கு, தோல் மற்றும் தலைமுடி ஆகியவை தனது இனத்தால் தனக்குத் தீர்மானிக்கப்பட்டவை என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். பகுத்தறிவு என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி சுதந்திரமானதுதான்; ஆனாலும், அது தானே உருவாக்கிக்கொள்ளாத சில விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டே இயங்குகிறது. கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்தின் பணிவிடைக்காரரின் நிலையும் — நம்முடைய நிலையும் — ஒரு தனித்துவமானதாக இருந்தது. பிரான்ஸை அடியோடு பிளவுபடுத்திய டிரைஃபஸ் ஆதரவு மற்றும் எதிர்ப்பு ஆகிய இரு நீரோட்டங்களின் அலைகளும் பெரும்பாலும் அமைதியாகவே நகர்ந்தன; இருப்பினும், அவை அவ்வப்போது வெளிப்படுத்திய எதிரொலிகள் உண்மையான உணர்வைப் பிரதிபலித்தன. 'அந்த விவகாரம்' குறித்த பேச்சுகளைத் திட்டமிட்டுத் தவிர்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சூழலில், யாரேனும் ஒருவர் ஒரு அரசியல் செய்தியை (பெரும்பாலும் பொய்யானதாகவே இருக்கும், ஆனால் எப்போதும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்படும் ஒன்று) ரகசியமாகத் தெரிவிப்பதைக் கேட்டால், அவர்கள் முன்வைக்கும் கணிப்புகளின் தன்மையைக் கொண்டு அவர்களின் விருப்பம் எந்தத் திசையில் உள்ளது என்பதை ஒருவர் ஊகித்துவிட முடியும். அவ்வாறாக, சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களில், ஒரு தயக்கமான பிரச்சார முயற்சி, ஒரு புனிதமான......கோபம். நான் திரும்பி வந்தபோது நான் தற்செயலாகக் கேட்ட அந்த இரண்டு வீட்டுப் பணியாளர்களும் ஒரு விதிவிலக்காக இருந்தனர். எங்கள் வீட்டுப் பணியாளர் ட்ரேஃபஸ் குற்றவாளி என்று கருதினார்; கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) குடும்பத்துப் பணியாளரோ அவர் நிரபராதி என்று கருதினார். இது அவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களை மறைப்பதற்காகச் செய்ததல்ல; மாறாக, காழ்ப்புணர்ச்சி மற்றும் ஒருவிதப் போட்டியின் காரணமாகவே அவ்வாறு செய்தனர். மறுவிசாரணை நடைபெறுமா என்பது உறுதியற்ற நிலையில் இருந்த எங்கள் வீட்டுப் பணியாளர், ஒருவேளை அது தோல்வியுற்றால், ஒரு நியாயமான காரியம் தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று நினைத்து கெர்மாண்டேஸ் வீட்டுப் பணியாளர் அடையும் திருப்தியை அவருக்கு மறுக்க விரும்பினார். மறுபுறம், கெர்மாண்டேஸ் வீட்டுப் பணியாளர் இப்படி யோசித்தார்: ஒருவேளை மறுவிசாரணை மறுக்கப்பட்டால், ஒரு நிரபராதி 'டெவில்ஸ் ஐலேண்ட்' (Devil’s Island) சிறையில் தொடர்ந்து அடைக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்து எங்கள் வீட்டுப் பணியாளர் அதிக மனவேதனை அடைவார்.

நான் மீண்டும் மேல்மாடிக்குச் சென்றபோது, ​​என் பாட்டி மிகுந்த வலியுடன் இருப்பதைக் கண்டேன். என்ன நோய் என்று சரியாகத் தெரியாமலேயே, அவர் சிறிது காலமாகத் தனது உடல்நலக் குறைபாடுகள் குறித்துப் புலம்பிக்கொண்டிருந்தார். நோயுற்றிருக்கும்போதுதான் நாம் தனியாக வாழ்வதில்லை என்பதை உணர்கிறோம்; மாறாக, ஒரு பெரும் இடைவெளியால் பிரிக்கப்பட்ட, நம்மை அறியாத மற்றும் நம்முடன் தொடர்புகொள்ளவே முடியாத வேறொரு உலகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு உயிரினத்துடன்—அதாவது நம் உடலுடன்—நாம் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை அறிகிறோம். வழியில் நாம் எந்தக் கொள்ளைக்காரனைச் சந்தித்தாலும், நம் துயரத்தில் அவனுக்கு அக்கறை இல்லையென்றாலும், அவனது சொந்த நலன் எதில் இருக்கிறது என்பதை அவனுக்குப் புரியவைப்பதில் நாம் ஒருவேளை வெற்றிபெறக்கூடும். ஆனால் நம் உடலிடம் கருணை வேண்டி மன்றாடுவது என்பது ஒரு ஆக்டோபஸிடம் (எட்டுக்காலியிடம்) பேசுவதைப் போன்றது; அந்த உயிரினத்திற்கு நம் வார்த்தைகள் வெறும் நீரின் ஓசையைத் தவிர வேறு எந்த அர்த்தத்தையும் தருவதில்லை, மேலும் அத்தகைய உயிரினத்துடன் வாழ்வதற்கு விதிக்கப்படுவது நமக்கு மிகுந்த அச்சத்தை அளிப்பதாக இருக்கும். என் பாட்டியின் கவனம் எப்போதும் எங்கள் மீதே இருந்ததால், அவரது உடல்நலக் குறைபாடுகள் பல நேரங்களில் அவர் கவனத்திற்கே வராமல் போயின. அவை அவருக்கு அதிக வேதனையைத் தரும்போது, ​​அவற்றைக் குணப்படுத்துவதற்காக அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள அவர் வீணாக முயல்வார். அவரது உடலில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த நோய்க்கூறுகள் என் பாட்டியின் மனதிற்குப் புரியாத புதிராகவே இருந்தன; ஆனால், அதே உடல் சார்ந்த உலகத்தைச் சேர்ந்த உயிரினங்களுக்கு அவை தெளிவாகவும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகவும் இருந்தன. ஒரு அந்நியரின் பதில்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கும்போது, ​​மொழிபெயர்ப்பாளராகச் செயல்பட ஒரு சொந்த நாட்டவரைத் தேடுவதுபோலவே, மனித ஆன்மாவும் தன் உடல் என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அத்தகைய உயிரினங்களையே நாடுகிறது. அவை நம் உடலுடன் உரையாடி, அதன் கோபம் தீவிரமானதா அல்லது விரைவில் தணிந்துவிடுமா என்பதை நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. என் பாட்டிக்குச் சிகிச்சையளிக்க அழைக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவர் கோட்டார்ட் (Cottard), அவர் உடல்நலக்குறைவாக இருக்கிறார் என்று நாங்கள் சொன்ன உடனேயே, ஒரு தந்திரமான புன்னகையுடன், "உடல்நலக்குறைவா? இது ஏதேனும் 'ராஜதந்திர நோய்' (diplomatic illness) அல்லவே?" என்று கேட்டு எங்களை எரிச்சலூட்டியிருந்தார். அவர் பாட்டியின் பதற்றத்தைத் தணிக்க பால் சார்ந்த உணவுக் முறையை முயன்றார். ஆனால், இடைவிடாது கொடுக்கப்பட்ட பால் சூப்கள் எந்தப் பலனையும் தரவில்லை; ஏனெனில், பாட்டி அதில் அதிக அளவு உப்பு சேர்த்துக்கொண்டார் (அக்காலத்தில் 'விடால்' (Widal) என்பவரின் கண்டுபிடிப்புகள் இன்னும் வெளியாகாததால், அதிக உப்பு உட்கொள்வதால் ஏற்படும் தீமைகள் அப்போது அறியப்படவில்லை). மருத்துவம் என்பது மருத்துவர்களின் தொடர்ச்சியான மற்றும் முரண்பாடான தவறுகளின் தொகுப்பாக இருப்பதால், அவர்களில் சிறந்த ஒருவரை அழைப்பது, சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பொய்யென நிரூபிக்கப்படக்கூடிய ஒரு 'உண்மையை' நம்பி ஏமாறும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, மருத்துவத்தை நம்புவது பெரும் முட்டாள்தனமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதை நம்பாமல் இருப்பதோ அதைவிடப் பெரிய முட்டாள்தனம்—ஏனெனில், காலப்போக்கில் அந்தத் தவறுகளின் குவியலிலிருந்து சில உண்மைகள் வெளிப்பட்டுள்ளன. கோட்டார்ட் உடல் வெப்பநிலையை அளவிடுமாறு பரிந்துரைத்தார். ஒரு தெர்மோமீட்டர் (வெப்பமானி) கொண்டுவரப்பட்டது. அதன் குழாயின் பெரும்பகுதியில் பாதரசம் இல்லை; அதன் அடிப்பகுதியில் உள்ள சிறிய குமிழியில் பதுங்கியிருந்த அந்த 'வெள்ளி நிற ஓணான்' (பாதரசம்) அரிதாகவே தெரிந்தது; அது இறந்துபோனது போலத் தோன்றியது. அந்தக் கண்ணாடிக் குழாய் பாட்டியின் வாயில் வைக்கப்பட்டது. அதை நீண்ட நேரம் அங்கு வைத்திருக்க வேண்டியிருக்கவில்லை; அந்தச் சிறிய 'சூனியக்காரி' (தெர்மோமீட்டர்) தனது தீர்ப்பை வழங்க அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அது அசைவற்று, தனது கோபுரத்தின் பாதியில் நிலையாக நின்று, நாங்கள் அறிய விரும்பிய அந்த எண்ணை மிகத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டியது—பாட்டி எவ்வளவு ஆழ்ந்து சிந்தித்தாலும் கண்டறிந்திருக்க முடியாத எண் அது: 38.3°. முதன்முறையாக, எங்களுக்குள் ஒருவிதக் கவலை தொற்றியது. அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான குறியீட்டை அழிப்பதற்காக நாங்கள் தெர்மோமீட்டரை வேகமாக உலுக்கினோம்; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் பதிவான வெப்பநிலையுடன் சேர்த்து காய்ச்சலையும் குறைத்துவிட முடியும் என்று நினைத்தோம். ஐயோ! உணர்வற்ற அந்தச் சிறிய தீர்க்கதரிசி (sibyl) அந்தப் பதிலை ஏதோ தற்செயலாக அளிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகியது; ஏனெனில் மறுநாள், பாட்டியின் உதடுகளுக்கு இடையே தெர்மோமீட்டர் வைக்கப்பட்ட அடுத்த கணமே—உறுதியுடனும், எங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு உண்மையை உணர்ந்துகொண்டது போலவும் ஒரே பாய்ச்சலில்—அந்தச் சிறிய தீர்க்கதரிசி மீண்டும் அதே புள்ளியில் அசைவற்று நின்றது; தனது பளபளக்கும் கோலால் மீண்டும் அந்த 38.3° என்ற எண்ணையே சுட்டிக்காட்டியது. அது வேறு எதுவும் சொல்லவில்லை; நாம் எவ்வளவுதான் விரும்பினாலும், உறுதியாக எண்ணினாலும், இறைஞ்சினாலும் அவள் செவிசாய்க்கவே இல்லை—அது அவளது இறுதியான, அச்சுறுத்தும் எச்சரிக்கைச் சொல்லைப் போலவே அமைந்திருந்தது. பின்னர், அவளது பதிலை மாற்றும் முயற்சியாக, அதே உலகத்தைச் சேர்ந்த வேறொரு சக்தியை—உடலிடம் கேள்வி கேட்பது மட்டுமல்லாமல், அதற்கு ஆணையிடும் வல்லமையும் கொண்ட ஒன்றை—நாடினோம்; அது ஆஸ்பிரின் (aspirin) போன்றதொரு காய்ச்சலைக் குறைக்கும் மருந்தாகும் (அக்காலத்தில் அது இன்னும் பயன்பாட்டிற்கு வராதிருந்த போதிலும்). வெப்பநிலை மீண்டும் உயராது என்ற நம்பிக்கையுடன், அதை 37.5° வரை குறைக்க நாங்கள் முயன்று வெற்றி கண்டிருந்தோம்...என் பாட்டி காய்ச்சலைக் குறைக்கும் மருந்தைச் சாப்பிட்ட பிறகு, நாங்கள் மீண்டும் வெப்பமானியை (thermometer) வைத்தோம். செல்வாக்கு மிக்க ஒரு தொடர்பின் மூலம் பெறப்பட்ட உயர் அதிகாரியின் உத்தரவைக் கண்டதும், அது சரியாக இருப்பதை உறுதிசெய்து, "சரி, எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை; அப்படியென்றால் உள்ளே செல்லுங்கள்" என்று கூறும் பிடிவாதமான காவலரைப் போல, அந்த விழிப்புணர்வுள்ள வாயிற்காவலன் இம்முறை அசையவில்லை. ஆயினும், அதிருப்தியுடன் அது சொல்வது போல் இருந்தது: "இதனால் உங்களுக்கு என்ன பயன்? குயினின் (quinine) மருந்து பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? அது என்னை அசையாமல் இருக்கச் செய்யும்—ஒரு முறை, பத்து முறை, இருபது முறை. பிறகு அது சோர்வடைந்துவிடும்; எனக்கு அது தெரியும்—தொடருங்கள். அது என்றென்றும் நீடிக்காது. பிறகு நீங்கள் எங்கே இருப்பீர்கள்?" அப்போது என் பாட்டி தனக்குள் ஒரு உயிரினத்தின் இருப்பை உணர்ந்தார்—மனித உடலை அவரை விடவும் நன்கு புரிந்துகொண்ட ஒரு உயிரினம்; மறைந்துபோன இனங்களின் சமகாலத்தவர், சிந்திக்கக்கூடிய மனிதனின் படைப்பிற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே அங்கு குடியேறியிருந்த ஆதிவாசி. அந்தப் பழமையான கூட்டாளி தன் தலையிலும், இதயத்திலும், முழங்கையிலும் சற்று முரட்டுத்தனமாகவே தன்னை ஆராய்வதை அவர் உணர்ந்தார்; அது அந்த இடங்களை ஆய்வு செய்து, உடனடியாகத் தொடங்கவிருந்த வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்துச் சண்டைக்காக அனைத்தையும் தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. ஒரு கணத்தில்—நசுக்கப்பட்ட மலைப்பாம்பைப் போல—அந்த வீரியமிக்க வேதிப்பொருளால் காய்ச்சல் முறியடிக்கப்பட்டது; விலங்கு மற்றும் தாவர உலகங்களை உள்ளடக்கிய உயிரியல் மண்டலங்கள் அனைத்தையும் கடந்து செயல்பட்ட அந்த வேதிப்பொருளுக்கு நன்றி தெரிவிக்க என் பாட்டி விரும்பினார். தாவரங்களின் படைப்பிற்கே முந்தைய ஒரு சூழலுடனான—பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்த—இந்தச் சந்திப்பால் அவர் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டார். வெப்பமானியானது, ஒரு பழமையான கடவுளால் தற்காலிகமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்ட 'விதி'யைப் போல, தனது வெள்ளித் தண்டை அசையாமல் வைத்திருந்தது. ஐயோ! ...மனிதன் தனது சொந்த ஆளுமையின் ஆழத்தில் பின்தொடர முடியாத மர்மமான இலக்கைத் தேடி வேட்டையாடப் பழக்கிய வேறு சில அற்ப உயிரினங்கள், நாள் தோறும் எங்களுக்கு 'அல்புமின்' (albumin) அளவை அளித்தன; அந்த அளவு குறைவாக இருந்தாலும், நாங்கள் கவனிக்கத் தவறிய ஏதோ ஒரு தொடர்ச்சியான அடிப்படை உடல்நலப் பிரச்சனையுடன் அதற்குத் தொடர்பு இருப்பதை உணர்த்தும் வகையில் அது சீராக இருந்தது. டாக்டர் டு போல்போன் (Dr. du Boulbon) பற்றி பெர்கோட் (Bergotte) பேசியபோது, ​​எனது பகுத்தறிவை அதற்குக் கீழ்ப்படியச் செய்யும் எனது அந்தத் துல்லியமான உள்ளுணர்வு சற்றே உலுக்கப்பட்டது; அவர் என்னைச் சலிப்படையச் செய்யாத மருத்துவர் என்றும், விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும் எனது மனதின் தனித்துவமான தன்மைக்கு மிகச்சரியாகப் பொருந்தக்கூடிய சிகிச்சைகளை உருவாக்குபவர் என்றும் பெர்கோட் விவரித்திருந்தார். ஆயினும், கருத்துக்கள் நமக்குள்ளேயே ஒரு மாற்றத்திற்கு உள்ளாகின்றன; அவர்கள் நாம் முதலில் காட்டும் எதிர்ப்பை முறியடித்து, அவர்களுக்காகவே ஒதுக்கப்பட்டவை என்று நாம் அறியாதிருந்த செழுமையான, தயாராக உள்ள அறிவுசார் வளங்களைக் கொண்டு தங்களை வளர்த்துக்கொள்கிறார்கள். இப்போது—ஒரு அந்நியரைப் பற்றிய பேச்சுக்கள் நம் மனதில் ஒருவரின் பெரும் திறமையையோ அல்லது மேதமையையோ பற்றிய எண்ணத்தைத் தூண்டும்போது நிகழ்வது போல—மற்றவர்களை விட ஆழமான நுண்ணறிவுடன் உண்மையை உணரும் ஒருவரின் மீது நாம் கொள்ளும் எல்லையற்ற நம்பிக்கையை, இயல்பாகவே டாக்டர் டு புல்போன் (Dr. du Boulbon) மீதும் நான் கொண்டேன். அவர் அடிப்படையில் நரம்பியல் கோளாறுகளில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர் என்பது எனக்குத் தெரியும்; நரம்பியல் மற்றும் மனநல மருத்துவத் துறைகளில் அவர் கோலோச்சுவார் என்று சார்க்கோட் (Charcot) தனது இறப்பிற்கு முன் கணித்திருந்த மனிதர் அவர்தான். "ஓ! எனக்குத் தெரியவில்லை—அது சாத்தியம்தான்," என்று ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கூறினாள்; அவள் அங்கிருந்தாள், ஆனால் சார்க்கோட் மற்றும் டு புல்போன் ஆகிய பெயர்களை அப்போதுதான் முதன்முறையாகக் கேட்கிறாள். ஆயினும், "அது சாத்தியம்" என்று சொல்வதிலிருந்து அது அவளை எந்த வகையிலும் தடுக்கவில்லை. அத்தகைய தருணங்களில் அவளது "அது சாத்தியம்", "ஒருவேளை", மற்றும் "எனக்குத் தெரியவில்லை" ஆகிய பதில்கள் மிகுந்த எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தன. அவளுக்கு இப்படிப் பதிலளிக்கத் தோன்றியது: "நிச்சயமாக உனக்குத் தெரிந்திருக்காது, ஏனெனில் சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தைப் பற்றி உனக்கு எதுவுமே தெரியாது; எந்தப் புரிதலும் இல்லாதபோது அது சாத்தியமா இல்லையா என்று நீ எப்படிச் சொல்ல முடியும்? எப்படியாயினும், சார்க்கோட் டு புல்போனிடம் என்ன சொன்னார் என்பது பற்றி உனக்குத் தெரியாது என்று இனி நீ சொல்ல முடியாது—நாங்கள் சொன்னதால் இப்போது உனக்கு அது தெரியும்—எனவே, இது ஒரு உறுதிப்படுத்தப்பட்ட விஷயமாக இருக்கும்போது, ​​உனது 'ஒருவேளை' மற்றும் 'சாத்தியம்' போன்ற வார்த்தைகள் பொருத்தமற்றவை."

மூளை மற்றும் நரம்பு மண்டலக் கோளாறுகளில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தாலும், டு புல்போன் ஒரு சிறந்த மருத்துவர்—ஆழ்ந்த மற்றும் புதுமையான அறிவுத்திறன் கொண்ட ஒரு உயர்ந்த மனிதர்—என்பதை அறிந்திருந்ததால், அவரை வரவழைக்குமாறு என் தாயாரிடம் நான் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டேன்; ஒரு நிபுணரை அழைப்பது என் பாட்டியைப் பயமுறுத்திவிடுமோ என்ற அச்சத்தை விட, சரியான நோயறிதலின் மூலம் அவர் அந்த நிலையைச் சரிசெய்துவிடுவார் என்ற நம்பிக்கையே இறுதியில் மேலோங்கியது. என் தாயாரை இறுதியாக முடிவெடுக்க வைத்த விஷயம் என்னவென்றால், கோட்டார்டின் (Cottard) மறைமுகமான தூண்டுதலால் என் பாட்டி வெளியே செல்வதை நிறுத்தியிருந்தார், மேலும் படுக்கையை விட்டு எழுவதே அரிதாகிவிட்டிருந்தது. மேடம் டி லா ஃபாயெட் (Mme de La Fayette) குறித்து மேடம் டி செவிக்னே (Mme de Sévigné) எழுதிய கடிதத்தை அவள் மேற்கோள் காட்டியதில் எந்தப் பயனும் இருக்கவில்லை: "வெளியே செல்ல மறுத்ததால் அவர் பைத்தியம் என்று மக்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். அவசரப்பட்டுத் தீர்ப்பளிக்கும் அந்த மக்களிடம், 'மேடம் டி லா ஃபாயெட் பைத்தியம் அல்ல' என்று நான் சொல்வதுண்டு; அதோடு நான் நிறுத்திக்கொள்வேன். அவர் வெளியே செல்லாமல் இருந்ததுதான் சரி என்பதை நிரூபிக்க அவரது மரணம் தேவைப்பட்டது." டு புல்போன் (du Boulbon) வரவழைக்கப்பட்டபோது, ​​அவர் என் பாட்டியின் கருத்தே தவறு என்று நிரூபித்தார்—மேடம் டி செவிக்னேவின் கருத்தையல்ல (அவரது கருத்து அவரிடம் யாருமே குறிப்பிடப்படவில்லை). அவளை உடல்ரீதியாகப் பரிசோதிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர் அவளைத் தன் அந்தச் சிறப்பான பார்வையால் உற்று நோக்கினார்—அப்பார்வை நோயாளியை ஆழமாக ஆராய்வது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை அளித்தது, அல்லது அத்தகைய தோற்றத்தை அவளுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தியது; அது இயல்பானதாகத் தோன்றியது......இயந்திரத்தனமான ஒரு தோற்றத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம், அல்லது தன் சிந்தனைகள் வேறு எங்கோ இருப்பதை அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டிய சூழல், அல்லது அவளுக்கு முன்னால் ஒருவித மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் எண்ணம்—இவற்றின் காரணமாகவோ என்னவோ, அவர் பெர்கோட் (Bergotte) பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.

“ஆ! அப்படித்தான் நானும் நினைக்கிறேன், மேடம்—அது மிகச் சிறப்பானது; அவரை நேசிப்பதில் நீங்கள் எவ்வளவு சரியாக இருக்கிறீர்கள்! ஆனால் அவருடைய புத்தகங்களில் எதை நீங்கள் அதிகம் விரும்புகிறீர்கள்? ஆ! அப்படியா! ஆச்சரியம்! ஒருவேளை அதுதான் மிகச் சிறந்ததாக இருக்கலாம். எப்படியாயினும், அதுதான் மிகச் சிறப்பாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட நாவல்: அதில் வரும் ‘கிளேர்’ (Claire) கதாபாத்திரம் மிகவும் வசீகரமானது; ஆண் கதாபாத்திரங்களைப் பொறுத்தவரை, யாரை உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது?”

ஆரம்பத்தில், மருத்துவம் அவருக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்தியதாலோ, அல்லது தன் பரந்த அறிவை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவோ—அல்லது ஒரு சிகிச்சை நோக்கில், நோயாளியின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கவும், தான் கவலைப்படவில்லை என்பதைக் காட்டவும், அவரது கவனத்தை நோயிலிருந்து திசைதிருப்பவும்—அவர் இலக்கியம் பற்றிப் பேசத் தூண்டுகிறார் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், மனநல மருத்துவத்திலும் மூளை தொடர்பான ஆய்வுகளிலும் மிகச் சிறந்த நிபுணராக இருந்த அவர், தன் கேள்விகள் மூலம் என் பாட்டியின் நினைவாற்றல் இன்னும் சிதையாமல் இருக்கிறதா என்பதை அறியவே முயன்றார் என்பதைப் பிறகு உணர்ந்தேன். சற்றே தயக்கமான தோரணையில், தன் ஆழ்ந்த பார்வையால் அவரை உற்றுநோக்கியபடி, அவர் பாட்டியின் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சுருக்கமாக விசாரித்தார். பிறகு திடீரென்று—உண்மையை உணர்ந்துகொண்டு அதை எப்படியாவது வெளிப்படுத்தத் துணிந்தவர் போல; தன் தயக்கங்களையும் நாங்கள் எழுப்பக்கூடிய ஆட்சேபனைகளையும் உதறித்தள்ளி, ஒருவிதமான தடையை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வருவது போன்ற அசைவுடன்; என் பாட்டியைத் தெளிவான, உறுதியான பார்வையுடன் பார்த்து, இறுதியாக ஒரு திடமான நிலையை அடைந்தவர் போல; மென்மையான அதேசமயம் ஈர்க்கக்கூடிய தொனியில், அறிவுப்பூர்வமான நுணுக்கங்களுடன் வார்த்தைகளை உச்சரித்தபடி (அந்தச் சந்திப்பு முழுவதும் அவரது குரல் இயல்பானதாகவும் இதமானதாகவும் இருந்தது; அடர்த்தியான புருவங்களுக்குக் கீழே இருந்த அவரது கேலி கலந்த கண்களில் கனிவு நிறைந்திருந்தது)—அவர் கூறினார்:

“நீங்கள் குணமடைவீர்கள், மேடம்—அந்த நாள் அருகிலோ அல்லது வெகு தொலைவிலோ இருக்கலாம், ஆனால் அதை இன்றே சாத்தியமாக்குவது உங்கள் கையில்தான் உள்ளது—உங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, இயல்பான வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்கும்போது அது நிகழும். நீங்கள் சாப்பிடவில்லை என்றும், வெளியே செல்வதில்லை என்றும் என்னிடம் சொன்னீர்களே?”

“ஆனால், ஐயா, எனக்குச் சற்று காய்ச்சல் இருக்கிறது.”

அவர் அவளது கையைத் தொட்டார். “தற்போதைக்கு இல்லை. என்ன ஒரு சாக்குப்போக்கு அது! 39 டிகிரி வரை உடல் வெப்பநிலை கொண்ட காசநோய் நோயாளிகளைக்கூட நாம் திறந்தவெளியில் வைத்து, நல்ல சத்தான உணவை அளித்து வருகிறோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?”

“ஆனால் என் சிறுநீரில் சிறிதளவு அல்புமினும் (புரதச்சத்தும்) காணப்படுகிறது.”

“அது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கக் கூடாது. உங்களுக்கு இருப்பது நான் ‘மனோரீதியான அல்புமின்’ என்று பெயரிட்டிருக்கும் ஒரு நிலை. ஏதேனும் ஒரு சிறு உடல்நலக் குறைவின்போது, ​​நம் அனைவருக்கும் இதுபோலச் சிறிதளவு அல்புமின் வெளியேறியிருக்கலாம்; ஆனால் மருத்துவர்கள் அதைச் சுட்டிக்காட்டி, அந்தச் சாதாரண நிலையை ஒரு நாள்பட்ட நோயாக மாற்றிவிடுவார்கள். மருந்துகள் மூலம் மருத்துவர்கள் குணப்படுத்தும் ஒவ்வொரு நோய்க்கும் ஈடாக—அல்லது குறைந்தது அப்படித்தான் சொல்லிக்கொள்ளப்படுகிறது—ஆரோக்கியமான மனிதர்களிடம் அவர்கள் வேறு பத்து நோய்களை உருவாக்குகிறார்கள்; எந்தவொரு கிருமியை விடவும் ஆயிரம் மடங்கு வீரியமிக்க ஒரு நோய்க்கிருமியை—அதாவது ‘தான் நோயாளி’ என்ற எண்ணத்தை—அவர்கள் மனதில் விதைப்பதன் மூலம் இதைச் செய்கிறார்கள். ஒருவரின் உடல்நிலையில் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய இத்தகைய நம்பிக்கை, நரம்பு மண்டலம் சார்ந்த மென்மையான அல்லது பதற்றமான இயல்பு கொண்டவர்களிடம் இன்னும் தீவிரமாகச் செயல்படுகிறது.” அவர்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மூடிய ஜன்னல் திறந்திருப்பதாகச் சொன்னால் போதும், அவர்கள் தும்மத் தொடங்கிவிடுவார்கள்; சூப்பில் மெக்னீசியா கலந்திருப்பதாக நம்ப வைத்தால், அவர்களுக்கு வயிற்றுப் பிடிப்பு ஏற்படும்; காபி வழக்கத்தை விடக் கடுமையாக இருந்ததாகச் சொன்னால், இரவு முழுவதும் அவர்களுக்குத் தூக்கமே வராது. மேடம், நான் யாரைச் சந்திக்கிறேன் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்துகொள்ள, உங்கள் கண்களைப் பார்த்ததும், நீங்கள் பேசும் விதத்தைக் கேட்டதும்—ஏன், உங்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் உங்கள் மகளையும் பேரனையும் பார்த்ததுமே—எனக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லையா என்று நினைக்கிறீர்களா? "ஒருவேளை உங்கள் பாட்டி—மருத்துவர் அனுமதித்தால்—‘ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்’ (Champs-Élysées) பகுதியில் உள்ள அமைதியான ஒரு பாதையில், நீங்கள் முன்பு விளையாடிய அந்த லாரல் செடிக் கூட்டத்திற்கு அருகில் சென்று அமரலாமே," என்று என் அம்மா கூறினார்; இதன் மூலம் அவர் மறைமுகமாக டி போல்போனிடம் (de Boulbon) ஆலோசனை கேட்டார். இதனால் அவர் குரலில் ஒருவிதத் தயக்கமும் பணிவும் கலந்திருந்தது—என்னுடன் மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்திருந்தால் அத்தகைய தொனி இருந்திருக்காது. மருத்துவர் என் பாட்டியை நோக்கித் திரும்பினார்; ஆழ்ந்த மருத்துவ அறிவும் பரந்த வாசிப்புப் பழக்கமும் கொண்ட அவர் இவ்வாறு கூறினார்: "மேடம், 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) பகுதிக்குச் செல்லுங்கள்; அங்கே உங்கள் பேரன் மிகவும் விரும்பும் அந்த லாரல் (laurel) மரங்களின் தொகுதிக்கு அருகில் நில்லுங்கள். அந்த லாரல் மரம் உங்களுக்கு நன்மை பயக்கும்; அது காற்றைச் சுத்திகரிக்கும் தன்மை கொண்டது. பைதான் (Python) எனும் கொடிய பாம்பைக் கொன்ற பிறகு, அப்பல்லோ (Apollo) டெல்பி (Delphi) நகருக்குள் நுழைந்தபோது தன் கையில் ஒரு லாரல் கிளையை ஏந்தியிருந்தார். அந்த விஷம் கொண்ட மிருகத்தின் கொடிய கிருமிகளிடமிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளவே அவர் அவ்வாறு செய்தார். லாரல் மரம் என்பது மிகத் தொன்மையானது, மிகவும் போற்றத்தக்கது; மேலும்—மருத்துவ சிகிச்சையிலும் நோய்த்தடுப்பிலும் இது மிகச் சிறந்த கிருமிநாசினியாகவும் (antiseptic) விளங்குகிறது என்பதை நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்."

மருத்துவர்கள் அறிந்திருக்கும் பல விஷயங்கள் நோயாளிகளிடமிருந்தே அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்படுகின்றன என்பதால், நோயாளிகளிடம் உள்ள அந்த அறிவு பொதுவானது என்று அவர்கள் எளிதில் நம்பிவிடுகிறார்கள்; முன்பு தாங்கள் சிகிச்சை அளித்த மற்றவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட ஒரு கருத்தைச் சொல்லி, தங்கள் முன்னால் இருப்பவரை வியப்பில் ஆழ்த்திவிடலாம் என்று அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே பெருமிதம் கொள்கிறார்கள். எனவே, கிராமத்து மனிதர் ஒருவருடன் உரையாடும்போது, ​​அந்த வட்டார வழக்குச் சொல் ஒன்றைப் பயன்படுத்தி அவரை ஆச்சரியப்படுத்த நினைக்கும் பாரிஸ் நகரவாசியின் அந்த 'அறிந்தவர்' பாவனையிலான புன்னகையுடன், டாக்டர் டு புல்போன் (Dr. du Boulbon) என் பாட்டியிடம் இவ்வாறு கூறினார்: "மற்ற வழிகள் பலனளிக்காத நிலையில், காற்று வீசும் வானிலை அநேகமாக உங்களுக்குத் தூக்கத்தை வரவழைத்துவிடும்..."
"...மிகவும் சக்திவாய்ந்த தூக்க மருந்துகள். — ஆனால் ஐயா, அந்தக் காற்றினால் எனக்குத் துளியும் தூங்கவே முடியவில்லை." ஆனால் மருத்துவர்கள் எளிதில் அதிருப்தி அடையக்கூடியவர்கள். "ஆ!" என்று முணுமுணுத்த டு புல்போன் (du Boulbon), யாரோ தன் காலின் மீது மிதித்துவிட்டது போல முகத்தைச் சுளித்தார்—புயல் வீசும் இரவுகளில் என் பாட்டிக்குத் தூக்கம் வராதது ஏதோ அவருக்கு இழைக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட அவமரியாதை என்பது போல. இருப்பினும், அவர் அளவுக்கு அதிகமான தற்பெருமை கொண்டவர் அல்ல; மேலும், ஒரு "உயர்ந்த சிந்தனையாளர்" என்ற முறையில் மருத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்காததே தன் கடமை என்று அவர் கருதியதால், விரைவிலேயே தனது தத்துவார்த்தமான நிதானத்தை மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டார்.
900

 பெர்கோட்டின் நண்பரிடமிருந்து ஒருவித உறுதியான பதிலைப்பெற விரும்பிய என் தாயார், தன் கூற்றை வலுப்படுத்தும் விதமாக ஒரு தகவலைச் சேர்த்தார்: என் பாட்டியின் நெருங்கிய உறவினர் (பெரியம்மாவோ அல்லது சித்தியோ) ஒருவர் நரம்பு மண்டலக் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்டு, காம்ப்ரேயில் உள்ள தன் படுக்கையறையிலேயே ஏழு ஆண்டுகள் முடங்கிக் கிடந்தார்; வாரத்திற்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை மட்டுமே அவர் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருப்பார்.

“பாருங்கள் மேடம், எனக்கு அந்தத் தகவல் தெரியாதுதான்; ஆனாலும் அதை நான் உங்களிடம் சொல்லியிருக்க முடியும்.”

“ஆனால் ஐயா, நான் அவரைப் போன்றவள் அல்ல—சொல்லப்போனால் அதற்கு நேர்மாறானவள்; என் மருத்துவரால் கூட என்னை படுக்கையிலேயே இருக்க வைக்க முடிவதில்லை,” என்று என் பாட்டி கூறினார். மருத்துவரின் கோட்பாடுகள் அவருக்குச் சற்று எரிச்சலூட்டியதாலோ, அல்லது அந்தக் கோட்பாடுகள் மீதான எதிர்வாதங்களை முன்வைத்து அவற்றை அவர் மறுக்கச் செய்வதன் மூலமாக, அவர் சென்ற பிறகு தன் உடல்நிலை குறித்த சாதகமான கணிப்பில் எவ்வித ஐயமும் இருக்கக்கூடாது என்று விரும்பியதாலோ அவர் அவ்வாறு கூறினார்.

“இயல்பாகவே மேடம், ஒருவருக்கு—அந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்தியதற்கு மன்னிக்கவும்—எல்லா வகையான மனநலக் கோளாறுகளும் இருக்க முடியாது; உங்களுக்கு வேறு சில கோளாறுகள் இருக்கலாம், ஆனால் அது இல்லை. நேற்று நான் நரம்புத் தளர்ச்சி (neurasthenia) உள்ளவர்களுக்கான ஒரு சிகிச்சை மையத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அங்குள்ள தோட்டத்தில், ஒரு மனிதர் பெஞ்ச் ஒன்றின் மீது யோகியைப் போல அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவரது கழுத்து மிகவும் வேதனையைத் தரக்கூடிய ஒரு கோணத்தில் சாய்ந்திருந்தது. அங்கு என்ன செய்கிறீர்கள் என்று நான் அவரிடம் கேட்டபோது, ​​தலையைத் திருப்பாமலோ அல்லது அசைக்காமலோ அவர் பதிலளித்தார்: ‘மருத்துவரே, எனக்குக் கடுமையான மூட்டுவலி (rheumatism) உள்ளது, மேலும் எளிதில் சளி பிடிக்கும் தன்மையும் உண்டு; நான் இப்போதுதான் அதிக உடற்பயிற்சி செய்தேன். முட்டாள்தனமாக இப்படி வியர்வை சிந்திக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் கழுத்து கம்பளி உள்ளாடையின் மீது அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. உடல் சூடு தணியும் முன்பே அதை அந்த உள்ளாடையிலிருந்து விலக்கினால், நிச்சயம் என் கழுத்து பிடித்துக்கொள்ளும் (stiff neck)—ஒருவேளை மூச்சுக்குழாய் அழற்சியும் (bronchitis) ஏற்படலாம்.’ உண்மையில் அவருக்கு அது ஏற்பட்டிருக்கும். ‘நீங்கள் ஒரு அசல் நரம்புத் தளர்ச்சி நோயாளிதான்,’ என்று நான் அவரிடம் கூறினேன். அதற்கு மாறாக அவர் சொன்ன காரணம் என்ன தெரியுமா?” உண்மை என்னவென்றால், அந்த மையத்தில் இருந்த நோயாளிகள் அனைவரும் தங்கள் உடல் எடையைச் சரிபார்ப்பதிலேயே குறியாக இருந்தனர்—நாள் முழுவதும் எடையைச் சரிபார்ப்பதைத் தவிர்க்க அந்தத் தராசில் பூட்டு போட வேண்டிய நிலை இருந்தது—ஆனால் இவரோ எடையைச் சரிபார்க்கத் துளியும் விரும்பாததால், கட்டாயப்படுத்தியே தராசில் ஏற வைக்கும் நிலை இருந்தது. மற்றவர்களுக்கு இருந்த அந்தத் தீவிரமான ஈடுபாடு தனக்கு இல்லாததை எண்ணி அவர் பெருமைப்பட்டார்; ஆனால், தனக்கும் அத்தகையதொரு தீவிரமான ஈடுபாடு ஒன்று இருந்தது என்பதையும், அந்த ஈடுபாடே மற்றவர்களின் பித்துப்பிடித்த நடத்தைகளிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்து வந்தது என்பதையும் அவர் உணரவில்லை. இந்த ஒப்பீட்டைக் கேட்டு வருத்தப்பட வேண்டாம் மேடம்; ஏனெனில், சளி பிடித்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் கழுத்தைத் திருப்பக்கூடத் துணியாத இந்த மனிதர்தான் நம் காலத்தின் மிகச்சிறந்த கவிஞர். நரம்பியல் சார்ந்த மனக்குழப்பம் கொண்ட இந்த ஏழை மனிதர்தான் எனக்குத் தெரிந்த மிகச்சிறந்த அறிவாளி. 'நரம்பியல் கோளாறு உள்ளவர்' என்று அழைக்கப்படுவதை ஒரு குறையாகக் கருதாதீர்கள். மண்ணுலகின் உப்பாகத் திகழும் அந்த உன்னதமான, அதே சமயம் துயரங்கள் நிறைந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் நீங்கள். நாம் காணும் மகத்தான விஷயங்கள் அனைத்தும் இத்தகைய மனக்குழப்பம் கொண்டவர்களிடமிருந்தே வருகின்றன. மதங்களை நிறுவியதும், கலைப் படைப்புகளை உருவாக்கியதும் அவர்கள்தான்; வேறு யாரும் அல்ல. அவர்கள் உலகுக்கு அளித்தவற்றிற்காக அவர்களுக்கு உலகம் எவ்வளவு கடமைப்பட்டுள்ளது என்பதையோ, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவற்றை நமக்குத் தருவதற்காக அவர்கள் எவ்வளவு துன்பங்களைச் சுமந்தார்கள் என்பதையோ உலகம் ஒருபோதும் அறியப்போவதில்லை. நாம் அற்புதமான இசையையும், அழகான ஓவியங்களையும், எண்ணற்ற நுட்பமான இன்பங்களையும் அனுபவிக்கிறோம்; ஆனால், அவற்றை உருவாக்கியவர்கள் கொடுத்த விலையை நாம் அறிவதில்லை—தூக்கமற்ற இரவுகள், கண்ணீர், கட்டுக்கடங்காத சிரிப்பு, ஒவ்வாமைத் தடிப்புகள், ஆஸ்துமா, வலிப்பு நோய், மற்றும் எல்லாவற்றையும் விடக் கொடூரமான மரண பயம்—அந்த மரண பயம் உங்களுக்கும்கூடத் தெரிந்திருக்கலாம் மேடம்—என்று என் பாட்டியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவாறே அவர் கூறினார்; ஏனெனில், நான் வந்தபோது நீங்கள் அவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கவில்லை என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். உங்களுக்கு ஏதோ நோய்—ஒருவேளை உயிருக்கே ஆபத்தான நோய்—இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தீர்கள். உங்களுக்குள் என்ன நோய்க்கான அறிகுறிகளை நீங்கள் கண்டுகொண்டதாக நினைத்தீர்கள் என்பது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். உங்கள் எண்ணம் தவறல்ல; அந்த அறிகுறிகள் உங்களுக்கு உண்மையில் இருந்தன. நரம்பியல் கோளாறு என்பது பிறரைப் போலச் செயல்படுவதில் (mimicry) ஒரு மேதை. அது மிகச்சரியாகப் போலியாகச் செய்ய முடியாத நோயே இல்லை. அஜீரணக் கோளாறு உள்ளவரின் வயிற்று உப்புசம், கர்ப்பகால குமட்டல், இதய நோயாளியின் சீரற்ற இதயத் துடிப்பு, காசநோயாளியின் காய்ச்சல் நிலை ஆகியவற்றை அது வியக்கத்தக்க வகையில் அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. அது ஒரு மருத்துவரையே ஏமாற்ற முடியுமென்றால், நோயாளியை ஏமாற்றாமல் எப்படி இருக்கும்? ஆ! உங்கள் நோய்களை நான் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்; அவற்றை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்று எனக்குத் தெரியாமல் இருந்திருந்தால், அவற்றுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க நான் முன்வந்திருக்க மாட்டேன். மேலும், ஒரு விஷயம் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் இரு தரப்பிலும் இருந்தால்தான் அது உண்மையானதாக இருக்கும். நரம்பியல் கோளாறு இல்லாத சிறந்த கலைஞன் எவரும் இல்லை என்று நான் உங்களிடம் சொன்னேன்; அதற்கும் மேலாக—என்று அவர் தனது ஆள்காட்டி விரலைத் தீவிரமாக உயர்த்தியபடி கூறினார்—அத்தகைய கோளாறு இல்லாத சிறந்த விஞ்ஞானியும் எவரும் இல்லை. இதனுடன் நான் ஒன்றைச் சேர்க்க விரும்புகிறேன்: நரம்பியல் கோளாறு ஒன்றால் தானே பாதிக்கப்படாத ஒருவரால்—அவரை ஒரு ‘சிறந்த’ மருத்துவர் என்று சொல்ல வேண்டாம், வெறும் ‘திறமையான’ மருத்துவர் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—நரம்பியல் நோய்களுக்கான மருத்துவராகச் செயல்பட முடியாது. நரம்பியல் நோயியல் துறையில், அதிகப்படியான அபத்தங்களைப் பேசாத ஒரு மருத்துவர், பாதி அளவு குணமடைந்த ஒரு நோயாளிக்குச் சமம்; இது எப்படி என்றால், கவிதை எழுதுவதை நிறுத்திய ஒரு கவிஞர் விமர்சகராக மாறுவதைப் போலவோ அல்லது திருட்டுத் தொழிலைக் கைவிட்ட ஒரு திருடன் காவலராக மாறுவதைப் போலவோ ஆகும். என்னைப் பொறுத்தவரை, மேடம், எனக்கு உங்களைப் போல ‘அல்புமினூரியா’ (சிறுநீரில் புரதம் வெளியேறும் நிலை) இருப்பதாக நான் கருதவில்லை; உணவு அல்லது தூய காற்று குறித்த நரம்பியல் சார்ந்த பயம் எதுவும் எனக்கில்லை. ஆனாலும், என் கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கிறதா என்று சரிபார்க்க இருபது முறைக்கும் மேலாக எழுந்து செல்லாமல் என்னால் தூங்க முடிவதில்லை. அந்தச் சானடோரியம் (காசநோய் அல்லது நரம்பியல் சிகிச்சைக்கான மருத்துவமனை)—அங்குதான் நேற்று கழுத்தைத் திருப்ப முடியாத ஒரு கவிஞரைச் சந்தித்தேன்—அங்கு ஒரு அறையை முன்பதிவு செய்யத்தான் நான் சென்றிருந்தேன். ஏனென்றால், நமக்குள் சொல்லிக்கொள்வதானால், மற்றவர்களின் நோய்களைக் குணப்படுத்த என்னை நானே வருத்திக்கொண்டு என் சொந்த நோய்களை மோசமாக்கிக்கொள்ளும்போதெல்லாம், நான் அங்குதான் விடுமுறையைக் கழித்துச் சிகிச்சை பெற்று வருகிறேன்.

“ஆனால், ஐயா, நானும் அதுபோன்ற சிகிச்சையை மேற்கொள்ள வேண்டுமா?” என்று என் பாட்டி பதற்றத்துடன் கேட்டார்.

“அதன் அவசியம் இல்லை, ஐயா...”அம்மையாரே, நீங்கள் குறிப்பிடும் அறிகுறிகள் என் சொற்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு மறையக்கூடும். அதற்கும் மேலாக, உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான ஒரு வலிமையான கூட்டாளி உங்களிடமே இருக்கிறார்—அவரைத்தான் நான் இப்போது உங்கள் மருத்துவராக நியமிக்கிறேன். அது உங்கள் நோயாகிய—உங்கள் நரம்பு மண்டலத்தின் அதீத செயல்பாடே ஆகும். அதை எப்படிக் குணப்படுத்துவது என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், நான் அதைச் செய்யாமல் மிகுந்த கவனத்துடன் இருப்பேன். நான் அதற்கு ஒரு கட்டளையிட்டால் மட்டுமே போதும். உங்கள் மேஜையில் பெர்கோட்டின் (Bergotte) புத்தகம் ஒன்றை நான் காண்கிறேன்; உங்கள் நரம்புத் தளர்ச்சி அல்லது பதற்றம் குணமாகிவிட்டால், நீங்கள் இனி அவரது படைப்புகளை விரும்பமாட்டீர்கள். அப்படியிருக்க, அத்தகைய மகிழ்ச்சியைத் தர இயலாத ஒரு நிலையான நரம்பு அமைதிக்காக, அவர் தரும் மகிழ்ச்சியைத் தியாகம் செய்யும் உரிமை எனக்கு உண்டா? ஆயினும், அந்த மகிழ்ச்சியே ஒரு வலிமையான மருந்து—ஒருவேளை எல்லாவற்றிலும் மிக வலிமையானது அதுதான். இல்லை, உங்கள் நரம்பு மண்டல ஆற்றலை நான் ஒழிக்க விரும்பவில்லை. அது என் சொற்களுக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டும் என்று மட்டுமே நான் கோருகிறேன்; உங்களை அதன் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கிறேன். அது தன் போக்கை மாற்றிக்கொள்ளட்டும். முன்பு உங்களைச் சரியாக நடக்கவோ சாப்பிடவோ விடாமல் தடுத்த அதே ஆற்றலைக் கொண்டு, இப்போது உங்களைச் சாப்பிடவும், வாசிக்கவும், வெளியே செல்லவும், எல்லா வழிகளிலும் மனமகிழ்ச்சியைத் தேடவும் அது உதவட்டும். நீங்கள் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள் என்று என்னிடம் சொல்லாதீர்கள். சோர்வு என்பது ஒரு முன்முடிவின் உடல்ரீதியான வெளிப்பாடு மட்டுமே. அதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருப்பதன் மூலம் தொடங்கலாம். ஒருவேளை உங்களுக்குச் சிறிய உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டால்—அது யாருக்கு வேண்டுமானாலும் நிகழக்கூடியதுதான்—அது இல்லவே இல்லை என்பது போல ஆகிவிடும்; ஏனெனில் உங்கள் நரம்பு மண்டல ஆற்றல் உங்களை—திரு. டி டாலிராண்டின் (M. de Talleyrand) ஆழமான சொற்றொடரைப் பயன்படுத்திக் கூறவேண்டுமென்றால்—ஒரு "கற்பனை ஆரோக்கியமான நபராக" மாற்றியிருக்கும். இதோ, அது உங்களைக் குணப்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது: நீங்கள் ஒருமுறை கூட பின்னால் சாயாமல், நிமிர்ந்து அமர்ந்து, பிரகாசமான கண்களுடனும் ஆரோக்கியமான தோற்றத்துடனும் என்னைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்; இது நீங்கள் கவனிக்காமலேயே அரை மணி நேரமாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அம்மையாரே, உங்களுக்கு இனிய நாள் அமைய வாழ்த்துகிறேன். டாக்டர் டு புல்போனை (Dr. du Boulbon) வழியனுப்பிவிட்டு, என் தாய் தனியாக இருந்த அறைக்குத் திரும்பியபோது, ​​பல வாரங்களாக என் மனதை அழுத்தியிருந்த துயரம் மறைந்துபோனது; என் தாய் தன் மகிழ்ச்சியை முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்போவதையும், என் மகிழ்ச்சியையும் காணப்போவதையும் நான் உணர்ந்தேன். மூடிய கதவைத் திறந்துகொண்டு யாரோ ஒருவர் திடீரென உள்ளே நுழைந்து நம்மைத் திடுக்கிட வைப்பார்கள் என்று தெரிந்திருக்கும்போது ஏற்படும் அச்சத்தைப் போன்ற—ஆனால் வேறுபட்ட உணர்வு நிலையில் அமைந்த—அந்தத் தாங்கமுடியாத எதிர்பார்ப்பை நான் உணர்ந்தேன்; எங்கள் அருகிலிருப்பவர் ஒருவர் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவசப்படப்போகும் அந்தத் தருணத்திற்காக நான் காத்திருந்தேன். நான் 'மாமன்' (என் பாட்டி) அவர்களிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்ல விரும்பினேன், ஆனால் என் குரல் தழுதழுத்தது; கண்ணீர் மல்க, நீண்ட நேரம் அவர் தோளில் தலை சாய்த்து நின்றேன்—அந்தத் துயரம் என் வாழ்வை விட்டு விலகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்த நிலையில், அந்த வலியை ஒருவித ஏற்புடனும், நெகிழ்ச்சியுடனும் அனுபவித்தபடி இருந்தேன்; சூழ்நிலைகள் காரணமாகச் செயல்படுத்த முடியாத உன்னதமான திட்டங்களை எண்ணி நம்மை நாமே உயர்த்திப் பெருமைப்படுத்திக்கொள்வதைப் போல இது இருந்தது. எங்கள் மகிழ்ச்சியில் பங்கேற்காததால் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) எனக்கு எரிச்சலூட்டினாள். வீட்டுப் பணியாளருக்கும், கோள் மூட்டும் குணம் கொண்ட காவலாளிக்கும் (concierge) இடையே ஏற்பட்ட கடுமையான மோதலால் அவள் மிகுந்த கலக்கமடைந்திருந்தாள். டச்சஸ் (Duchess) தனது கனிவான குணத்தால் இதில் தலையிட்டு, ஒருவித அமைதியை நிலைநாட்டி, அந்தப் பணியாளரை மன்னிக்க வேண்டியதாயிற்று. ஏனெனில் அவர் ஒரு கனிவான பெண்மணி; வதந்திகளுக்குச் செவிசாய்க்காமல் இருந்திருந்தால் அது மிகச் சிறந்த நிலையாக இருந்திருக்கும்.

என் பாட்டிக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டிருப்பதைச் சிலர் ஏற்கனவே அறிந்து, அவர் நலம் குறித்து விசாரிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) எனக்கு எழுதிய கடிதத்தில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்: "உன் அன்பிற்குரிய பாட்டிக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டுள்ள இந்த நேரத்தில்—அவர் மீது எந்தத் தவறும் இல்லாத நிலையில்—சாதாரணக் கண்டனங்களை விடவும் மிகக் கடுமையான ஒரு விஷயத்திற்காக உன்னைக் கடிந்துகொள்ள நான் விரும்பவில்லை. ஆயினும், உன் நடத்தையில் வெளிப்பட்ட துரோகத்தை நான் என்றாவது ஒருநாள் மறந்துவிடுவேன் என்றோ, அல்லது உன் வஞ்சனைக்கும் துரோகத்திற்கும் மன்னிப்பு உண்டு என்றோ நான் கூறினால் அது பொய்யாகவே இருக்கும்." இருப்பினும், என் பாட்டிக்குக் கடுமையான உடல்நலக்குறைவு இல்லை என்று நினைத்த சில நண்பர்கள் (உண்மையில், அவருக்கு உடல்நலக்குறைவு இருப்பதே யாருக்கும் தெரியாது)—மறுநாள் 'ஷாம்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் தங்களைச் சந்திக்குமாறு என்னிடம் கேட்டிருந்தனர்; அங்கிருந்து நாங்கள் ஒரு இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டு, பின்னர் கிராமப்புறத்தில் நடைபெறவுள்ள ஒரு விருந்தில் கலந்துகொள்ளத் திட்டமிட்டிருந்தோம்; அந்த விருந்தை நான் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்தேன். இந்த இரண்டு இன்பங்களையும் தவிர்ப்பதற்கான எந்தக் காரணமும் எனக்கு அப்போது இருக்கவில்லை. மருத்துவர் டு பூல்போனின் (Dr. du Boulbon) அறிவுறுத்தலின்படி அடிக்கடி நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று பாட்டியிடம் கூறப்பட்டபோது, ​​அவர் உடனடியாக 'ஷாம்ஸ்-எலிசீஸ்' பூங்காவைக் குறிப்பிட்டார். அவரை அங்கு அழைத்துச் செல்வது எனக்கு எளிதாக இருந்தது; அவர் அமர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​நான் என் நண்பர்களைச் சந்திப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொள்ளலாம்; மேலும், விரைவாகச் செயல்பட்டால், அவர்களுடன் 'வில்-டாவ்ரே' (Ville-d’Avray) செல்லும் ரயிலைப் பிடிப்பதற்கான நேரமும் எனக்குக் கிடைக்கும். ஆனால், குறிப்பிட்ட நேரத்தில், சோர்வாக உணர்வதாகக் கூறி பாட்டி வெளியே செல்ல மறுத்துவிட்டார். ஆனால் டு பூல்போனின் (du Boulbon) அறிவுறுத்தலின்படி செயல்பட்ட என் தாயார், கோபத்தை வெளிப்படுத்தி, தன் சொல்லைக் கட்டாயம் கேட்கும்படி செய்யும் உறுதியை வரவழைத்துக்கொண்டார். என் பாட்டி மீண்டும் ஒருபோதும் மீள முடியாத வகையிலான அந்த நரம்புத் தளர்ச்சி நிலைக்குச் சென்றுவிடுவாரோ என்ற எண்ணம் என் தாயாரைக் கண்ணீர் சிந்தும் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. வானிலை மிகவும் இதமாகவும் வெப்பமாகவும், பாட்டி வெளியே செல்வதற்கு மிகச் சரியாக அமைந்திருந்தது. நகரும் சூரிய ஒளி, பால்கனியின் இடைவெளிகள் வழியாக மெல்லிய திரைச்சீலைகளைப் போலப் பரவி, செதுக்கப்பட்ட கற்களின் மேற்பரப்பிற்கு ஒரு கதகதப்பையும், மங்கலான பொன்னிற ஒளிவட்டத்தையும் அளித்தது. தனது மகளுக்குக் காற்றழுத்தக் குழாய் வழிச் செய்தியை (pneumatic message) அனுப்ப ஃபிரான்சுவாஸிற்கு (Françoise) நேரம் கிடைக்காததால், மதிய உணவிற்குப் பிறகு அவர் உடனடியாக எங்களை விட்டுப் புறப்பட்டார். புறப்படுவதற்கு முன், பாட்டி அணியவிருந்த குட்டையான மேலங்கியின் (cape) தையல் வேலையைச் சரிசெய்வதற்காக ஜூபியனின் (Jupien) கடைக்குச் செல்ல முடிந்ததும் ஒரு நல்ல விஷயமாக அமைந்தது. நான் அப்போதுதான் காலை நடைப்பயிற்சியை முடித்துத் திரும்பிக்கொண்டிருந்ததால், அவருடன் தையல்காரரின் கடைக்குச் சென்றேன். "இது உங்களுடைய...""இந்த இளம் எஜமானரை இங்கே அழைத்து வருவது நீங்கள்தானா, ஃபிரான்சுவா?" என்று ஜூப்பியன் ஃபிரான்சுவாவிடம் கேட்டார். "அல்லது ஏதேனும் நல்ல காற்றும் அதிர்ஷ்டமுமா உங்கள் இருவரையும் இங்கே கொண்டு வந்தன?" முறையான கல்வி ஏதும் பெறாதவராக இருந்தபோதிலும், ஜூப்பியன் வாக்கிய அமைப்பின் (syntax) விதிகளை இயல்பாகவே மதித்து நடந்துகொண்டார்; ஆனால் திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் (M. de Guermantes) மிகுந்த சிரத்தை எடுத்தும் அவற்றை மீறுபவராக இருந்தார். ஃபிரான்சுவா அங்கிருந்து சென்றதும், அந்த மேலங்கி (cape) சரிசெய்யப்பட்டதும், என் பாட்டி உடை அணிய வேண்டியிருந்தது. அம்மா தன்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதை உறுதியாக மறுத்துவிட்டதால், அவர் தனியாகவே உடை அணிந்துகொள்ள நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டார்; இப்போது அவர் நலமாக இருக்கிறார் என்பது தெரிந்திருந்த நிலையில்—பெற்றோர் உயிருடன் இருக்கும்போது நாம் காட்டும் அந்த விசித்திரமான அலட்சிய உணர்வுடன், அதாவது மற்றவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கும் மனநிலையுடன்—அவர் இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கொண்டு என்னை தாமதப்படுத்தியது எனக்குச் சுயநலமாகத் தோன்றியது; நண்பர்களைச் சந்திக்கவும், வில்லே-டி-அவ்ரே (Ville-d’Avray) பகுதியில் இரவு உணவு அருந்தவும் எனக்குத் திட்டம் இருந்தது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தும் கூட. பொறுமையிழந்த நான், அவர் தயாராகிவிட்டார் என்று இருமுறை சொல்லப்பட்ட பிறகு, நேரத்திற்கு முன்பாகவே கீழே சென்றேன். இறுதியாக அவர் என்னுடன் வந்து சேர்ந்தார்—வழக்கமாக இது போன்ற நேரங்களில் தாமதத்திற்கு மன்னிப்பு கேட்பது போலன்றி, அவசரத்தில் பாதி பொருட்களை மறந்துவிட்ட ஒருவரைப் போல முகம் சிவந்தும், கவனம் சிதறியும் காணப்பட்டார்; நான் பாதி திறந்திருந்த கண்ணாடி கதவை அடைந்த அதே தருணத்தில் இது நடந்தது; அந்தக் கதவு, ஹோட்டலின் பனிக்கட்டி போன்ற சுவர்களுக்கு இடையே, வெளியிலிருந்து திரவம் போலவும், ரீங்காரமிடும் ஓசையுடனும், மிதமான வெப்பத்துடனும் கூடிய காற்றை—ஏதோ ஒரு நீர்த்தேக்கம் திறக்கப்பட்டது போல—உள்ளே அனுமதித்தது; ஆனால் அந்தக் காற்று உள்ளே இருந்தவர்களைச் சற்றும் கதகதப்பாக்கவில்லை.

"அடடா, நீ நண்பர்களைப் பார்க்கச் செல்வதால், நான் வேறு ஒரு மேலங்கியை அணிந்திருக்கலாம். இதில் நான் பார்ப்பதற்குச் சற்று பரிதாபகரமாகத் தோன்றுகிறேன்."

அவரது முகம் சிவந்திருந்ததைப் பார்த்து நான் வியப்படைந்தேன்; திட்டமிட்ட நேரத்தை விடப் பின்தங்கியிருந்ததால், அவர் மிகவும் அவசரப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தேன். ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் (Champs-Élysées) உள்ள அவென்யூ கேப்ரியலின் (Avenue Gabriel) நுழைவாயிலில் வண்டியிலிருந்து இறங்கியதும், என் பாட்டி என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல் விலகிச் சென்று, பச்சை நிறக் கம்பி வேலிகளால் சூழப்பட்ட அந்தச் சிறிய, பழமையான பெவிலியனை (pavilion) நோக்கி நடப்பதை நான் கண்டேன்; அங்கேதான் நான் ஒருமுறை ஃபிரான்சுவாவுக்காகக் காத்திருந்தேன். தோட்டங்களுக்கு நடுவே கட்டப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய கிராமிய பாணி நாடக அரங்கின் படிகளில் என் பாட்டி ஏறிச் சென்றபோது—அவர் குமட்டல் உணர்வால் தன் வாயின் மீது கையை வைத்திருந்தார்—அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற நான், அன்று அங்கே இருந்த அதே பூங்காப் பராமரிப்பாளர் இப்போதும் 'மார்கிஸ்' (Marquise) சிலைக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். டிக்கெட் விற்கும் அந்த இடத்தில்—மேடையில் ஏறத் தயாராக, முகத்தில் வெள்ளைச் சாயம் பூசிய கோமாளி ஒருவனே நுழைவாயிலில் கட்டணத்தை வசூலிக்கும் அந்த நாடோடி சர்க்கஸ் கூடாரங்களைப் போலவே—வழக்கம் போல அங்கே அந்த 'மார்க்கிஸ்' (Marquise) இருந்தார். கரடுமுரடான பூச்சு பூசப்பட்ட பெரிய, மேடு பள்ளங்கள் கொண்ட முகத்துடனும், சிவப்பு நிற விக் (wig) மீது சிவப்பு மலர்கள் மற்றும் கருப்பு லேஸ் (lace) கொண்ட சிறிய தொப்பையுடனும் அவர் டிக்கெட்டுகளைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. தனது சீருடையின் நிறத்தோடு ஒன்றிப்போயிருந்த அந்தப் பசுமையான செடி-கொடிகளைப் பராமரிக்கும் பணியை மறந்துவிட்டு, அந்தப் பராமரிப்பாளர் அவருக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

"அப்படியானால்," என்று அவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார், "நீங்கள் இன்னும் இங்கேயேதான் இருக்கிறீர்கள். ஓய்வு பெறும் எண்ணம் ஏதும் இல்லையா?"

"நான் ஏன் ஓய்வு பெற வேண்டும், ஐயா (Monsieur)? சொல்லுங்கள், இதைவிடச் சிறந்த இடம் எனக்கு வேறு எங்கே கிடைக்கும்? இவ்வளவு வசதியும் நிம்மதியும் வேறு எங்கே எனக்குக் கிடைக்கும்? அதோடு, இங்கே எப்போதும் மக்கள் நடமாட்டம் இருக்கிறது, பொழுதுபோக்கிற்கும் குறைவில்லை; இதைத்தான் நான் என்னுடைய சொந்த 'சிறிய பாரிஸ்' என்று சொல்வேன்—வாடிக்கையாளர்கள் மூலம் நடப்பு நிகழ்வுகளை நான் தெரிந்துகொள்கிறேன். இதோ பாருங்கள் ஐயா, ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் ஒரு மனிதர் இங்கிருந்து சென்றார்—அவர் ஒரு மிக உயர்ந்த நிலையில் உள்ள நீதிபதி. அடடா!" "ஐயா," என்று அவர் தீவிரமாகச் சொன்னார்—அந்த அதிகாரி அதை மறுக்கும் பட்சத்தில் தனது கூற்றை வன்முறையாலாவது நிலைநாட்டத் தயாராக இருப்பது போல—"எட்டு ஆண்டுகளாக—நன்றாகக் குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—ஒவ்வொரு நாளும், சரியாக மூன்று மணிக்கு அவர் இங்கே வந்துவிடுவார். எப்போதும் கண்ணியமானவர், குரலை உயர்த்தியதில்லை, எந்தச் சிக்கலையும் ஏற்படுத்தியதில்லை; தனது வேலைகளைக் கவனித்துக்கொண்டே செய்தித்தாள்களைப் படிப்பதற்காக அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாக இங்கே தங்கியிருப்பார். ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் அவர் வரவில்லை. அப்போது நான் அதை கவனிக்கவில்லை, ஆனால் அன்று மாலை திடீரென்று எனக்குத் தோன்றியது: 'ஒரு நிமிடம், அந்தப் பெரியவர் வரவில்லையே; ஒருவேளை அவர் இறந்துவிட்டாரோ?' அது என்னை மிகவும் பாதித்தது, ஏனென்றால் நல்ல மனிதர்களிடம் நான் எளிதில் பழகிவிடுவேன். அதனால் மறுநாள் அவரை மீண்டும் பார்த்தபோது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. நான் அவரிடம், 'ஐயா, நேற்று உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே?' என்று கேட்டேன்." அவர் என்னிடம்—மிகவும் இயல்பாகவே—சொன்னார்: அவருக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை, ஆனால் அவரது மனைவி இறந்துவிட்டார்; அதனால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியால் அவரால் வர முடியவில்லை. அவர் சோகமாகத்தான் காணப்பட்டார்—இருபத்தைந்து வருடத் திருமண வாழ்க்கை அல்லவா?—இருப்பினும், மீண்டும் பணிக்குத் திரும்பியதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சிதான். அவரது வழக்கமான அன்றாட வாழ்க்கை முறை முற்றிலும் சீர்குலைந்திருந்தது என்பதைப் பார்த்தாலே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நான் அவரை உற்சாகப்படுத்த முயன்றேன்; 'மனம் சோர்ந்துபோய் உங்களை நீங்களே கைவிட்டுவிடக் கூடாது. முன்பைப் போலவே மீண்டும் வாருங்கள்; துயரத்திற்கு மத்தியிலும், இது உங்களுக்குச் சற்று மனமாற்றத்தைத் தரும்,' என்று அவரிடம் கூறினேன்."

பூப்படுக்கைகள் மற்றும் புல்வெளிகளைப் பராமரிப்பவர், அவளது பேச்சை மறுத்துப் பேசும் எண்ணம் ஏதுமின்றி நல்லெண்ணத்துடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதையும், தனது வாளை—தோட்டக்கலைக்கான கருவி அல்லது அது சார்ந்த ஒரு உபகரணத்தைப் போலத் தோன்றிய அந்த ஆயுதத்தை—எந்தவித ஆபத்தும் விளைவிக்காத வகையில் உறையிலேயே வைத்திருப்பதையும் கவனித்த அந்த 'மார்க்கிஸ்' (Marquise), மென்மையான தொனியில் பேசத் தொடங்கினார். "அதுமட்டுமல்லாமல்," என்று அவர் தொடர்ந்தார், "நான் என் வாடிக்கையாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தே சந்திக்கிறேன்; எல்லோரையுமே நான் பார்ப்பதில்லை."
"...என் வரவேற்பறைகள் என்று நான் அழைக்கும் இடங்களில் உள்ள மக்கள். என் பூக்களுடன் பார்க்கும்போது இது ஒரு வரவேற்பறை போலவே இருக்கிறது அல்லவா? என்னிடம் மிகவும் அன்பான வாடிக்கையாளர்கள் இருப்பதால், லைலாக் (lilac) பூக்கள், மல்லிகை அல்லது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ரோஜாக்களைக் கொண்டு வந்து தருபவர்கள் எப்போதும் யாராவது ஒருவர் இருப்பார்கள்."

அவருக்கு லைலாக் பூக்களையோ அல்லது அழகான ரோஜாக்களையோ ஒருபோதும் கொண்டு வராததற்காக அவர் எங்களைக் கடுமையாக எடைபோடக்கூடும் என்ற எண்ணம் எனக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது; அங்கிருந்து தப்பிக்கவோ—அல்லது குறைந்தது என் முகத்திற்கு நேராகவே விமர்சிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்கவோ—நான் வெளியேறும் வழியை நோக்கி நகர்ந்தேன். ஆயினும் வாழ்க்கையில், அழகான ரோஜாக்களைக் கொண்டு வருபவர்களையே நாம் எப்போதும் மிகவும் அன்புடன் நடத்துவதில்லை; ஏனெனில், நான் சலிப்படைந்திருப்பதாக நினைத்த அந்த 'மார்க்கிஸ்' (Marquise) என்னிடம் பேசினார்:

"உனக்காக ஒரு சிறிய அறையைத் (cubicle) திறந்துவிடட்டுமா?"

நான் அதை மறுத்தபோது:

"வேண்டாமா? உனக்கு அது தேவையில்லையா?" என்று புன்னகையுடன் கேட்டார். நிச்சயமாக அவர் நல்லெண்ணத்துடன்தான் அப்படிச் சொன்னார்; ஆனால் சில தேவைகள் உள்ளன என்பதை நான் நன்கு அறிவேன்—அத்தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வெறும் கட்டணம் செலுத்தாத நிலை மட்டும் போதாது.

அப்போதுதான், கந்தலான ஆடை அணிந்த ஒரு பெண் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தார்—அப்பெண் அத்தகைய தேவைகளைத்தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. ஆனால் அவர் அந்த 'மார்க்கிஸின்' உலகத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல; அந்தப் பெண்மணி, ஒரு மேல்தட்டு வர்க்க ஆணவத்துடன் அவரிடம் சுருக்கமாகச் சொன்னார்:

"இங்கே எதுவும் இலவசமாகக் கிடைக்காது, அம்மா."

"அதிக நேரம் ஆகுமா?" என்று அந்த ஏழைப் பெண்மணி கேட்டார்; மஞ்சள் நிறப் பூக்களுக்கு அடியில் அவர் முகம் வெட்கத்தாலோ அல்லது சங்கடத்தாலோ சிவந்தது.

"ஓ, அம்மா, நீங்கள் வேறு இடத்திற்குச் செல்வதே நல்லது என்று நான் அறிவுறுத்துகிறேன். இதோ, இந்த இரண்டு கனவான்களும் காத்திருக்கிறார்கள்"—அவர் காவலரையும் என்னையும் சுட்டிக்காட்டினார்—"என்னிடம் ஒரே ஒரு அறைதான் உள்ளது; மற்றவை பழுதுபார்க்கப்படுகின்றன."

"அவர் பணம் சரியாகக் கொடுக்காதவர் போலத் தெரிகிறது," என்று 'மார்க்கிஸ்' குறிப்பிட்டார். "அத்தகைய விஷயங்கள் இங்கே நடப்பதில்லை; இங்கே தூய்மையோ மரியாதையோ இருக்காது—அந்தப் பெண்மணி சென்ற பிறகு நானே ஒரு மணி நேரம் சுத்தம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அவருடைய பணம் எனக்குத் துளியும் தேவையில்லை."

இறுதியில், என் பாட்டி வெளியே வந்தார்; நீண்ட நேரம் அங்கிருந்ததற்கான தவறுக்கு ஈடுசெய்யும் வகையில் அவர் சன்மானம் (tip) எதுவும் கொடுக்கப்போவதில்லை என்பதை உணர்ந்த நான், 'மார்க்கிஸ்' அவரிடம் நிச்சயம் காட்டப்போகும் ஏளனத்திற்கு ஆளாகாமல் இருக்க அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றேன். நான் ஒரு பாதையில் நடக்கத் தொடங்கினேன்—ஆனால் மெதுவாகவே; அப்போதுதான் என் பாட்டியால் எளிதாக என்னைப் பின்தொடர்ந்து என்னுடன் நடக்க முடியும். உண்மையில், சிறிது நேரத்திலேயே அதுதான் நடந்தது. "உன்னை வெகுநேரம் காத்திருக்க வைத்துவிட்டேனே; உன் நண்பர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பை நீ தவறவிடமாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்," என்று பாட்டி சொல்வார் என்று நான் எதிர்பார்த்தேன்; ஆனால் அவர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. சற்று ஏமாற்றமடைந்த நான், முதலில் பேச விரும்பவில்லை; இறுதியில், அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​அவர் எனக்கு அருகில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தாலும், தன் தலையை மறுபக்கம் திருப்பியிருப்பதை கவனித்தேன். அவருக்கு மீண்டும் குமட்டல் உணர்வு ஏற்பட்டிருக்குமோ என்று நான் அஞ்சினேன். அவரை இன்னும் உற்றுப் பார்த்தபோது, ​​அவரது தடுமாற்றமான நடை என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. அவரது தொப்பி சாய்ந்திருந்தது, கோட் அழுக்காக இருந்தது; ஒரு வண்டியால் தள்ளப்பட்டவரையோ அல்லது பள்ளத்திலிருந்து வெளியே இழுக்கப்பட்டவரையோ போன்ற கலைந்த, அதிருப்தி கலந்த தோற்றம்—முகம் சிவந்து பதற்றத்துடன் காணப்பட்டது.

"உங்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லையோ என்று பயந்தேன், பாட்டி; இப்போது பரவாயில்லையா?" என்று நான் கேட்டேன்.

எனக்குக் கவலை அளிக்காமல் என் கேள்விக்குப் பதிலளிக்காமல் இருக்க முடியாது என்று அவர் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

"'மார்க்கிஸ்' (Marquise) மற்றும் காவலருக்கு இடையே நடந்த உரையாடல் முழுவதையும் நான் கேட்டேன்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "அது 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) மற்றும் 'வெர்டுரின்' (Verdurin) ஆகியோரின் நெருங்கிய வட்டத்தினர் சந்தித்துக்கொண்ட உச்சகட்ட நிகழ்வாக இருந்தது. கடவுளே! அதையெல்லாம் விவரிக்க அவர்கள் எவ்வளவு கண்ணியமான சொற்களைப் பயன்படுத்தினார்கள்!" மேலும், அவர் மிகவும் கவனத்துடன், தனக்கு மிகவும் பிடித்த 'மார்க்கிஸ் டி செவிக்னே' (Marquise de Sévigné)-யின் இந்த வரிகளைச் சேர்த்துக் கூறினார்: "அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டபோது, ​​அவர்கள் எனக்காக ஒரு விடைபெறும் தருணத்தின் இன்பத்தை ஆயத்தம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நான் நினைத்தேன்."

அவர் என்னிடம் சொன்னது அதுதான்—அவரது நுட்பமான சிந்தனை, மேற்கோள்களின் மீதான அன்பு மற்றும் செவ்வியல் இலக்கியங்கள் குறித்த நினைவாற்றல் ஆகிய அனைத்தையும் அந்த வார்த்தைகளில் அவர் கொட்டியிருந்தார்; உண்மையில், அந்தத் திறன்கள் அனைத்தும் இன்னும் அவரிடம் முழுமையாக உள்ளன என்பதைக் காட்டுவது போல, வழக்கத்தை விட அதிகமாகவே அவர் அதில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். ஆயினும், அவர் பேசிய தொனி முணுமுணுப்புடன் இருந்ததாலும், வாந்தி எடுக்கும் பயத்தால் ஏற்படும் இறுக்கத்தை விட மிக அதிகமாகத் தன் பற்களை அவர் இறுக்கமாகக் கடித்திருந்ததாலும், அந்த வாக்கியங்களை நான் தெளிவாகக் கேட்பதை விட ஊகித்து அறியவே வேண்டியிருந்தது. "சரி, வாருங்கள்," என்று நான் சொன்னேன்—அவரது உடல்நலக்குறைவை மிகைப்படுத்திக் காட்டுவது போல் தெரியாதவாறு லேசான தொனியில்—"உங்களுக்குச் சற்று குமட்டலாக இருப்பதால், விருப்பமென்றால் நாம் வீட்டிற்குச் செல்லலாம்; அஜீரணக் கோளாறு உள்ள ஒரு பாட்டியுடன் 'ஷாம்ஸ்-எலிஸே' (Champs-Élysées) வீதியில் உலாவுவது போல் மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதை நான் விரும்பவில்லை."

"உங்கள் நண்பர்கள் காரணமாக அதைச் சொல்ல நான் துணியவில்லை," என்று அவர் பதிலளித்தார். "பாவம்! ஆனால் நீங்களே முன்வருவதால், அதுவே புத்திசாலித்தனமானதாக இருக்கும்."

அவர் அந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்த விதத்தை நான் கவனித்துவிட்டேனோ என்று எனக்கு ஒரு பயம் இருந்தது.

"இதோ பாருங்கள்," என்று நான் சட்டென்று சொன்னேன், "உடல்நிலை சரியில்லாதபோது பேசி உங்களை வருத்திக்கொள்ளாதீர்கள்; அது அர்த்தமற்றது—குறைந்தபட்சம் நாம் வீடு சேரும் வரை காத்திருங்கள்."

அவர் ஒரு சோகமான புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு என் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டார். நான் அப்போதே ஊகித்திருந்த ஒரு விஷயத்தை—அதாவது அவருக்கு லேசான பக்கவாதம் (stroke) ஏற்பட்டிருந்தது என்பதை—அவரிடமிருந்து மறைப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.





அத்தியாயம் ஒன்று

என் பாட்டியின் நோய். பெர்கோட்டின் (Bergotte) நோய். டியூக் (Duke) மற்றும் மருத்துவர். என் பாட்டியின் உடல்நிலை சரிவு. அவரது மரணம்.



உலாவுபவர்களின் கூட்டத்திற்கு இடையே நாங்கள் மீண்டும் 'அவென்யூ கேப்ரியல்' (Avenue Gabriel) சாலையைக் கடந்து சென்றோம். என் பாட்டியை ஒரு இருக்கையில் அமர வைத்துவிட்டு, நான் ஒரு வாடகை வண்டியை (cab) அழைத்து வரச் சென்றேன். மிகச் சாதாரணமான ஒருவரைப் பற்றி மதிப்பிடும்போது கூட, நான் எப்போதும் என் மனதை அவர் நிலையில் வைத்துப் பார்க்கும் அந்தப் பாட்டி......அது இப்போது எனக்கு மறுக்கப்பட்டிருந்தது; அது வெளியுலகின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டிருந்தது. அவளுடைய உடல்நிலை குறித்த என் எண்ணங்களையும் கவலைகளையும், வெறும் வழிப்போக்கர்களிடமிருந்து மறைப்பதை விடவும் அதிகமாக, அவளிடமிருந்தே மறைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நான் இருந்தேன். ஒரு அந்நியரிடம் பேசுவதை விட அதிக நம்பிக்கையுடன் அவளிடம் இதைப் பற்றிப் பேசியிருக்க முடியாது. என் சிறுவயது முதலே நான் அவளிடம் ஒப்படைத்திருந்த எண்ணங்களையும் துயரங்களையும் அவள் என்னிடமே திருப்பித் தந்துவிட்டிருந்தாள். அவள் இன்னும் இறந்துவிடவில்லை. ஆயினும், நான் ஏற்கனவே தனிமையில் விடப்பட்டிருந்தேன். கெர்மாண்டஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினர், மொலியேர் (Molière) அல்லது எங்கள் 'சிறிய வட்டம்' (little circle) பற்றிய உரையாடல்கள் என அவள் குறிப்பிட்ட விஷயங்கள் கூட, ஒருவித ஆதாரமற்ற, காரணமற்ற, விசித்திரமான தன்மையைப் பெற்றன; ஏனெனில், அவை நாளைக்கே இல்லாமல் போகக்கூடிய—அவளுக்கு இனி எந்த அர்த்தமும் தராத—அந்த ஒருவரின் வெறுமையிலிருந்து வெளிவந்தவை; என் பாட்டி விரைவில் மாறவிருக்கும் அந்த வெறுமை (அவற்றைச் சிந்தித்துப் பார்க்கும் திறனற்ற அந்த நிலை) அது.

"அன்புள்ள ஐயா, நான் அதை மறுக்கவில்லை; ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் முன்பதிவு செய்யவில்லை; உங்களிடம் எந்த எண்ணும் (appointment number) இல்லை. தவிர, இன்று நான் நோயாளிகளைப் பார்க்கும் நாள் அல்ல. உங்களுக்கு என்று ஒரு மருத்துவர் இருப்பார். அவர் ஆலோசனைக்காக என்னை அழைத்தாலன்றி நான் இதில் தலையிட முடியாது. இது தொழில்முறை அறம் சார்ந்த விஷயம்..."

நான் ஒரு வாடகை வண்டியை (cab) அழைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அவென்யூ கேப்ரியலில் (Avenue Gabriel) வசிக்கும் புகழ்பெற்ற பேராசிரியர் E... என்பவரைச் சந்தித்தேன்; அவர் என் தந்தை மற்றும் தாத்தாவின் நெருங்கிய அறிமுகமானவர், அல்லது குறைந்தது அவர்களை நன்கு அறிந்தவர். என் பாட்டி குறித்து அவர் சிறந்த ஆலோசனையை வழங்கக்கூடும் என்று நினைத்து, அவர் கட்டிடத்திற்குள் நுழையும்போது சட்டென்று அவரை வழிமறித்தேன். ஆனால் அவர் அவசரத்தில் இருந்தார்; அப்போதுதான் தன் அஞ்சலைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்த அவர் என்னை அப்புறப்படுத்தவே விரும்பினார். மின்தூக்கியில் (elevator) மேலே செல்லும் நேரத்தில் மட்டுமே என்னால் அவரிடம் பேச முடிந்தது—அப்போது, ​​பொத்தான்களைத் தானே இயக்கும் ஆர்வம் கொண்ட அவருக்கு அதற்கான வாய்ப்பை நான் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. "ஐயா, என் பாட்டியை உங்கள் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வர வேண்டும் என்று நான் கேட்கவில்லை—நான் சொல்லப்போவதைக் கேட்டால் உங்களுக்குப் புரியும், அவர் அதற்கான நிலையில் இல்லை; மாறாக, அரை மணி நேரத்திற்குள் எங்கள் வீட்டிற்கு வருமாறுதான் நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; அதற்குள் அவர் வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவார்." “உங்கள் வீட்டுக்கா? ஐயா, நீங்கள் சொல்வது உண்மையாக இருக்க முடியாது. நான் வர்த்தக அமைச்சருடன் மதிய உணவு அருந்தவிருக்கிறேன்; அதற்கு முன் ஒருவரைச் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது, உடனே உடை மாற்றிக்கொள்ளவும் வேண்டும். அதோடு, என் கோட்டில் ஒரு கிழிசல் இருக்கிறது; இன்னொரு கோட்டிலோ என் பதக்கங்களை மாட்டத் தேவையான துளை (buttonhole) இல்லை. தயவுசெய்து லிஃப்ட் பொத்தான்களைத் தொடாதீர்கள்; அதை எப்படி இயக்குவது என்று உங்களுக்குத் தெரியாது, எல்லாவற்றிலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அந்தப் பதக்கத் துளை விவகாரம் என்னை மேலும் தாமதப்படுத்தும். இருந்தாலும், உங்கள் குடும்பத்துடனான நட்பின் காரணமாக, உங்கள் பாட்டி உடனே வந்தால் நான் அவரைச் சந்திக்கிறேன். ஆனால் ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: அவருக்காக என்னிடம் கால் மணி நேரம் மட்டுமே இருக்கும்.”

நான் உடனடியாக அங்கிருந்து கிளம்பினேன்; பேராசிரியர் E... என்னை கீழே அனுப்பத் தானே லிஃப்ட்டை இயக்கினார், ஆனால் என்னைச் சந்தேகத்துடனேயே பார்த்தார்.

இறப்பு நிகழும் நேரம் நிச்சயமற்றது என்று நாம் அடிக்கடி சொல்கிறோம்; ஆனால் அப்படிச் சொல்லும்போது, ​​அந்த நேரத்தை ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற, வெகு தொலைவில் உள்ள எதிர்காலத்தில் இருப்பதாகவே கற்பனை செய்துகொள்கிறோம். அது நடந்து கொண்டிருக்கும் நாளுடன் தொடர்புடையதாகவோ, அல்லது மரணம்—அல்லது நம்மை ஒருமுறை பற்றிக்கொண்டால் ஒருபோதும் விடாத அதன் முதல், பகுதி அளவிலான பிடி—இன்றைய மதியமே நிகழக்கூடும் என்றோ நாம் நினைப்பதில்லை. இன்றைய மதியமோ எந்தவித நிச்சயமற்ற தன்மையும் அற்றதாகத் தோன்றுகிறது; ஒவ்வொரு மணி நேரத்திற்கான திட்டமும் ஏற்கனவே வகுக்கப்பட்டுவிட்டது. மாதத்திற்கான புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்றை சுவாசிக்க ஒரு வாகனப் பயணத்தை மேற்கொள்ளத் தயாராகிறீர்கள்; எந்தக் கோட்டை அணிவது, எந்தக் குதிரை வண்டிக்காரரை அழைப்பது என்று யோசிக்கிறீர்கள்; வண்டியில் ஏறி அமர்கிறீர்கள்; நாள் முழுவதும் உங்கள் முன் இருக்கிறது—ஒரு நண்பரைச் சந்திக்கத் திரும்ப வேண்டியிருப்பதால் அது குறுகியதாகத் தோன்றலாம்; நாளையும் வானிலை நன்றாக இருக்கும் என்று நம்புகிறீர்கள்; ஆனால், ஊடுருவ முடியாத இருளுக்குள் வேறொரு தளத்தில் உங்களுக்குள் வளர்ந்து வந்துகொண்டிருந்த மரணம், சரியாக இந்த நாளையே தன் வருகைக்காகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது. இன்னும் சில நிமிடங்களில், அதாவது உங்கள் வண்டி 'ஷாம்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பகுதியை அடையும் தருணத்தில் அது நிகழவிருக்கிறது. மரணத்தின் தனித்துவமான விசித்திரத்தன்மையைக் கண்டு அஞ்சுபவர்களுக்கு, இத்தகைய மரணம்—அதாவது மரணத்துடனான இத்தகைய முதல் சந்திப்பு—ஒருவித ஆறுதலைத் தரக்கூடும்; ஏனெனில் இங்கே அது மிகவும் பரிச்சயமான, அன்றாட வாழ்க்கையின் தோற்றத்தையே கொண்டிருக்கிறது. ஒரு நல்ல மதிய உணவும், ஆரோக்கியமான மனிதர்கள் மேற்கொள்ளும் சாதாரணமான ஒரு பயணமுமே இதற்கு முன்னதாக அமைந்திருந்தன. திறந்த வண்டியில் நாங்கள் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் அந்த உடல்நலக்குறைவுத் தாக்குதலின் ஆரம்ப அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கின; என் பாட்டிக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதிருந்தபோதிலும், மாலை ஆறு மணியளவில் 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீ' (Champs-Élysées)-யிலிருந்து நாங்கள் திரும்பியபோது, ​​மிகச் சிறந்த வானிலையில் திறந்த வண்டியில் அவர் கடந்து சென்றதை அநேகர் பார்த்திருக்கக்கூடும். 'பிளேஸ் டி லா கான்கார்ட்' (Place de la Concorde) நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த லெக்ராண்டின் (Legrandin), ஆச்சரியத்துடன் எங்களைப் பார்த்து நின்றுகொண்டு தன் தொப்பியை உயர்த்தி வணக்கம் தெரிவித்தார். வாழ்க்கையின் அன்றாடச் சலனங்களிலிருந்து இன்னும் முழுமையாக விடுபடாத நிலையில் இருந்த நான், அவர் எளிதில் மனவருத்தம் கொள்ளக்கூடியவர் என்பதை நினைவூட்டி, பாட்டி அவருக்குப் பதிலுக்கு வணக்கம் செலுத்தினாரா என்று கேட்டேன். என் நடத்தையைச் சற்றுப் பொறுப்பற்றதாகக் கருதியிருக்கக்கூடிய என் பாட்டி, "அதனால் என்ன? அது ஒரு முக்கிய விஷயமே இல்லை," என்பது போலத் தன் கையை உயர்த்திக் காட்டினார்.

ஆம், நான் ஒரு வாடகை வண்டியைத் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், என் பாட்டி ஒரு... மீது அமர்ந்திருந்தார் என்று யாரேனும் சொல்லியிருக்கலாம்.
...அவென்யூ கேப்ரியலில் (Avenue Gabriel) இருந்த ஒரு இருக்கை; சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் அவள் திறந்த குதிரை வண்டியில் அதன் வழியாகச் சென்றிருந்தாள். ஆனால் அது உண்மையிலேயே சாத்தியமா? ஒரு இருக்கை—அதற்கும் சமநிலைக்கான சில விதிகள் பொருந்தினாலும்—ஒரு தெருவில் நிலையாக இருக்க எந்த ஆற்றலும் தேவைப்படுவதில்லை. ஆனால் ஒரு உயிருள்ள ஜீவன் நிலையாக இருக்க—அது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாலும் சரி அல்லது வண்டியில் சென்றாலும் சரி—அங்கு விசைகளின் ஒரு பதற்றம் இருக்க வேண்டும்; வளிமண்டல அழுத்தம் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் செயல்படுவதால் அதை நாம் உணராதது போலவே, இந்த விசைகளையும் நாம் பொதுவாக உணர்வதில்லை. ஒருவேளை நமக்குள்ளே ஒரு வெற்றிடம் உருவாக்கப்பட்டு, காற்றின் அழுத்தத்தை மட்டும் தாங்கும் நிலைக்கு நாம் தள்ளப்பட்டால், அழிவதற்கு முந்தைய அந்தத் தருணத்தில், அதை எதிர்த்து நிற்க வேறு எதுவும் இல்லாத நிலையில் அந்தப் பயங்கரமான எடையை நாம் உணர்வோம். அதேபோல, நோயும் மரணமும் நமக்குள்ளே தங்கள் ஆழமான பள்ளங்களைத் திறக்கும்போது, ​​உலகமும் நம் சொந்த உடல்களும் நம் மீது பாய்ந்து வரும் அந்தத் tumultuous (கொந்தளிப்பான) நிலையை எதிர்க்க நம்மிடம் எதுவும் இல்லாதபோது—அப்போது, ​​நம் தசைகளின் கனத்தைத் தாங்குவது, அல்லது நம் எலும்பு மஜ்ஜையையே உலுக்கும் நடுக்கத்தைத் தாங்குவது, அல்லது ஒரு பொருளின் வெறும் 'செயலற்ற நிலை' என்று நாம் கருதும் நிலையில் நம்மை அசைவற்று வைத்துக்கொள்வது—இவை அனைத்திற்கும் உயிர்ச்சக்தி தேவைப்படுகிறது (நாம் தலையை நிமிர்த்தி, அமைதியான பார்வையுடன் இருக்க விரும்பினால்); மேலும் இது ஒரு சோர்வூட்டும் போராட்டமாக மாறுகிறது.

லெக்ராண்டின் (Legrandin) நம்மை அந்த ஆச்சரியமான பார்வையுடன் பார்த்தார் என்றால், அதற்குக் காரணம் இதுதான்: அவ்வழியே சென்றவர்களைப் போலவே அவருக்கும் அவள்—வண்டி இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாலும்—ஏதோ ஒரு பள்ளத்தில் சரிந்து விழுவது போலவும், கீழே சரிந்து செல்லும் தன் உடலைத் தாங்கிப் பிடிக்க முடியாமல் திணறும் மெத்தைகளை (cushions) வெறித்தனமாகப் பற்றிக்கொண்டிருப்பது போலவும் தெரிந்தாள்; அவளது தலைமுடி கலைந்திருந்தது, கண்கள் வெறித்தனமாக இருந்தன, அவளது கண்கள் தாங்க முடியாத அளவுக்குக் காட்சிகளின் தாக்குதலை அவளால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. அவள்—எனக்கு மிக அருகிலேயே இருந்தபோதிலும்—ஏதோ ஒரு அறியப்படாத உலகில் மூழ்கியிருந்தாள்; அந்த உலகத்தில்தான் அவள் ஏற்கனவே தாக்குதல்களுக்கு ஆளாகி, அதன் வடுக்களைத் தன் உடலில் சுமந்திருந்தாள்—நான் அவளை முன்னதாகவே 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில்' (Champs-Élysées) பார்த்தபோது அந்த வடுக்கள் தெரிந்தன; அவள் போராடிய கண்ணுக்குத் தெரியாத தேவதூதனின் கரங்களால் அவளது தொப்பி, முகம் மற்றும் மேலங்கி அனைத்தும் கலைந்து போயிருந்தன. அந்தத் தாக்குதல் நிகழ்ந்த தருணம் என் பாட்டிக்கு முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்றாக இருந்திருக்க முடியாது என்று நான் பின்னர் நினைத்தேன்—ஒருவேளை அவர் அதை வெகு காலத்திற்கு முன்பே எதிர்பார்த்திருக்கலாம், அதற்கான காத்திருப்பிலேயே வாழ்ந்திருக்கலாம். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அந்தத் தீர்க்கமான தருணம் எப்போது வரும் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை; அவள் ஒருவித நிச்சயமற்ற நிலையில் இருந்தாள்; காதலியைப் பற்றிய சந்தேகத்தால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, அவளது விசுவாசத்தின் மீது நியாயமற்ற நம்பிக்கைகளையும் அதே சமயம் ஆதாரமற்ற சந்தேகங்களையும் மாறி மாறி வளர்த்துக்கொள்ளும் காதலர்களைப் போல அவள் இருந்தாள். ஆயினும், அவளைத் தாக்கியது போன்ற கடுமையான நோய்கள், ஒருவரை மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் முன் நீண்ட காலம் உடலில் தங்கியிருப்பதும், அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில்—சமூகத்தோடு பழகத் துடிக்கும் ஒரு அண்டை வீட்டாரைப் போலவோ அல்லது வாடகைதாரரைப் போலவோ—மிக விரைவாகத் தங்கள் இருப்பை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதும் இயல்பானதே. இது ஒரு பயங்கரமான அறிமுகம்; இது ஏற்படுத்தும் உடல் வேதனையை விட, வாழ்க்கையின் மீது அது விதிக்கும் உறுதியான கட்டுப்பாடுகளும், அதனால் ஏற்படும் விசித்திரமான புதுமையுமே இதற்குக் காரணம். இத்தகைய சூழலில், ஒருவன் தான் இறப்பதை முன்கூட்டியே காண்கிறான்—மரணம் நிகழும் அந்தத் தருணத்தில் அல்ல, மாறாக அந்த நோய் நம்முள் குடியேறிய தருணத்திலிருந்தே, மாதங்களோ அல்லது சில சமயங்களில் ஆண்டுகளோ முன்பாகவே அதை உணர்கிறான். தன் மூளைக்குள் அங்கும் இங்கும் நடமாடும் அந்த அந்நியனைப் பற்றி நோயாளி அறிந்துகொள்கிறாள். உண்மைதான், அவளைப் பொறுத்தவரை அவன் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை; ஆனால் அவன் எழுப்பும் சத்தங்களைக் கொண்டு அவனது பழக்கவழக்கங்களை அவள் ஊகித்து அறிகிறாள். அவன் ஒரு குற்றவாளியா? ஒரு நாள் காலையில், அவனது சத்தம் கேட்பதில்லை. அவன் போய்விட்டான். ஆஹா, அது நிரந்தரமாக இருந்திருக்கக்கூடாதா! ஆனால் மாலைக்குள் அவன் திரும்பிவிடுகிறான். அவனது நோக்கங்கள் என்ன? மிகவும் நேசிக்கப்படும் காதலியிடம் கேட்கப்படும் கேள்விகளைப் போல, மருத்துவர் எதிர்கொள்ளும் கேள்விகளுக்கு அவர் அளிக்கும் பதில்கள்—ஒரு நாள் நம்பப்பட்டு, மறுநாள் சந்தேகிக்கப்படும் உறுதிமொழிகளாகவே அமைகின்றன. சொல்லப்போனால், காதலியின் பாத்திரத்தை விட, விசாரிக்கப்படும் பணியாளர்களின் பாத்திரத்தையே மருத்துவர் வகிக்கிறார்; அவர்கள் வெறும் மூன்றாம் தரப்பினரே. நாம் யாரிடம் பதில்களைக் கோருகிறோமோ—யார் நம்மைத் துரோகம் செய்து கைவிட்டுவிடுவார்களோ என்று சந்தேகிக்கிறோமோ—அது 'வாழ்க்கை'தான்; அது முன்பிருந்ததைப் போல இப்போது நமக்குத் தோன்றாவிட்டாலும், அது நம்மை இறுதியாகக் கைவிடும் நாள் வரை நாம் அதை நம்புகிறோம்—அல்லது குறைந்தது ஒரு சந்தேகத்துடனாவது அதைத் தொடர்ந்து பற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நான் என் பாட்டியைப் பேராசிரியர் E... அவர்களின் மின்தூக்கியில் (elevator) ஏற்றினேன்; சற்று நேரத்தில் அவர் எங்களிடம் வந்து, எங்களை அவரது ஆலோசனை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு, அவர் எவ்வளவு அவசரத்தில் இருந்தபோதிலும், அவரது கடுகடுப்பான பாணி மாறியது—பழக்கவழக்கங்கள் அத்தகைய வலிமை வாய்ந்தவை; நோயாளிகளிடம் கனிவாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பழகுவதே அவரது வழக்கமாக இருந்தது. அவரும் ஒரு இலக்கியவாதி என்பதால், என் பாட்டியும் இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர் என்பதை அறிந்து, வெளியே நிலவிய பிரகாசமான கோடைக்கால வானிலை குறித்த அழகான கவிதைகளை அவர் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் ஒப்புவித்தார். அவர் பாட்டியை ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் அமர வைத்தார்; அவளைத் தெளிவாகப் பார்க்கும் வகையில் வெளிச்சத்திற்கு எதிராகத் தானும் அமர்ந்துகொண்டார். அவரது பரிசோதனை மிகவும் நுணுக்கமாக இருந்தது; ஒரு கட்டத்தில் நான் சிறிது நேரம் வெளியே செல்ல வேண்டிய சூழல் கூட ஏற்பட்டது. அவர் பரிசோதனையைத் தொடர்ந்தார்; அது முடிந்ததும்—அவருக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த பதினைந்து நிமிட நேரம் முடிவடையும் தருவாயில் இருந்தபோதிலும்—அவர் என் பாட்டியிடம் மேலும் சில கவிதை வரிகளைச் சொல்லத் தொடங்கினார். அவர் சில நகைச்சுவையான கருத்துகளையும் பகிர்ந்துகொண்டார்—அத்தகைய நகைச்சுவைகளை வேறொரு நாளில் கேட்டிருக்கவே நான் விரும்பியிருப்பேன்; ஆயினும், மருத்துவரின் அந்த மகிழ்ச்சியான தொனி எனக்கு மிகுந்த மனநிம்மதியை அளித்தது. அப்போது எனக்கு ஒரு பழைய நிகழ்வு நினைவுக்கு வந்தது: பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செனட் சபையின் தலைவரான எம். ஃபாலியர்ஸ் (M. Fallières) ஒரு "போலி பக்கவாதத்தால்" (false stroke) பாதிக்கப்பட்டதும், அதனால்......அவரது போட்டியாளர்கள்; மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் தனது பணிகளைத் தொடங்கினார்; மேலும்—சொல்லப்பட்டதின்படி—குடியரசுத் தலைவர் பதவிக்கான ஒரு முயற்சியிலும் (அது எவ்வளவு தொலைதூரமானதாக இருந்தாலும் சரி) ஈடுபடத் தயாரானார். என் பாட்டி விரைவில் குணமடைவார் என்ற என் நம்பிக்கை மேலும் வலுவடைந்தது; ஏனெனில், திரு. ஃபாலியர்ஸின் (M. Fallières) உதாரணத்தை நான் நினைவுகூர்ந்து கொண்டிருந்தபோதே, பேராசிரியர் E... சொன்ன ஒரு நகைச்சுவை முடிவில் எழுந்த உற்சாகமான சிரிப்பொலி என் சிந்தனையைத் தடுத்தது. உடனே அவர் தனது கடிகாரத்தைப் பார்த்தார்; ஐந்து நிமிடங்கள் தாமதமாகிவிட்டதைக் கண்டு பதற்றத்துடன் நெற்றியைச் சுளித்தார்; எங்களிடம் விடைபெறும் அதே வேளையில், தனது கோட்டை உடனடியாகக் கொண்டுவருமாறு மணியை அடித்தார். நான் என் பாட்டியை முன்னே செல்ல அனுமதித்துவிட்டு, கதவை மூடிவிட்டு, அந்த மருத்துவ நிபுணரிடம் உண்மையை வினவினேன்.

"உங்கள் பாட்டியைக் காப்பாற்ற முடியாது," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "இது யூரேமியாவால் (uremia) ஏற்பட்ட வலிப்பு. யூரேமியா என்பது இயல்பாகவே உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் நிலை அல்ல; ஆனால் இந்தச் சூழலைப் பொறுத்தவரை, இது நம்பிக்கையற்றதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. சொல்லத் தேவையில்லை, நான் தவறாக நினைத்திருக்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறேன். எவ்வாறாயினும், நீங்கள் டாக்டர் கோட்டார்டின் (Cottard) சிறந்த கவனிப்பில் இருக்கிறீர்கள். மன்னிக்கவும்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்; அப்போது பணிப்பெண் ஒருவர் பேராசிரியரின் கருப்பு நிறக் கோட்டைத் தன் கையில் ஏந்தியபடி உள்ளே வருவதை அவர் கண்டார். "வர்த்தக அமைச்சருடன் நான் இரவு உணவு அருந்தவிருப்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; அதற்கு முன் நான் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆ! உங்கள் வயதில் கற்பனை செய்வது போல வாழ்க்கை எப்போதும் ரோஜா மலர்கள் நிறைந்ததாக இருப்பதில்லை."

பின்னர் அவர் கனிவுடன் தன் கையை நீட்டினார். நான் கதவை மூடியிருந்தேன்; ஒரு பணியாளர் எங்களை—என் பாட்டியையும் என்னையும்—முன் அறையின் வழியாக அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​உரத்த, கோபமான கூச்சல்கள் கேட்டன. பேராசிரியரின் பதக்கங்களை அல்லது விருதுச் சின்னங்களை அணிவிப்பதற்கான பொத்தான் துளையை (buttonhole) வெட்ட அந்தப் பணிப்பெண் மறந்துவிட்டிருந்தாள். அதற்கு மேலும் பத்து நிமிடங்கள் தேவைப்படும். நான் படிக்கட்டுத் தளத்தில் நின்று, காப்பாற்ற முடியாத நிலையில் இருந்த என் பாட்டியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ​​பேராசிரியர் இன்னும் கோபத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருந்தார். உண்மையில் நம் ஒவ்வொருவரும் தனிமைப்பட்டவர்களே. நாங்கள் வீடு திரும்பினோம்.
1000
சூரியன் மறைந்துகொண்டிருந்தது; நாங்கள் வசிக்கும் தெருவை அடைவதற்கு முன் எங்கள் வண்டி கடந்து செல்ல வேண்டிய ஒரு நீண்ட சுவரை அது செந்நிற ஒளியால் ஜொலிக்கச் செய்தது. அந்தச் செந்நிறப் பின்னணியில், மறையும் சூரியனால் விழுந்த குதிரை மற்றும் வண்டியின் நிழல் கறுப்பு நிறத்தில் தனித்துத் தெரிந்தது; அது பாம்பே (Pompeii) நகரத்தின் சுடுமண் சிற்பங்களில் காணப்படும் இறுதி ஊர்வலத் தேரைப் போலக் காட்சியளித்தது. இறுதியாக நாங்கள் வந்து சேர்ந்தோம். உடல்நலக்குறைவுற்றிருந்த பாட்டியை வரவேற்பறையில் இருந்த படிக்கட்டுகளின் அடியில் அமரவைத்துவிட்டு, என் தாய்க்குத் தகவல் தெரிவிக்க நான் மேலே சென்றேன். பாட்டிக்குச் சற்று மயக்கம் ஏற்பட்டு, உடல்நலக்குறைவுடன் வீடு திரும்புகிறார் என்று அவளிடம் கூறினேன். என் முதல் வார்த்தைகளைக் கேட்டதுமே என் தாயின் முகத்தில் ஆழ்ந்த துயரம் வெளிப்பட்டது; ஆனால் அந்தத் துயரம் ஒருவிதமான 'ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மை' கலந்ததாக இருந்தது. ஏதோ ஒரு நிச்சயமற்ற, துரதிர்ஷ்டவசமான நாளுக்காக அந்தத் துயரத்தை அவர் நீண்ட காலமாகவே தன் மனதிற்குள் சுமந்து காத்திருந்தார் என்பதை நான் அப்போது உணர்ந்துகொண்டேன். அவர் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை; மற்றவர்களின் துயரத்தைப் பெரிதுபடுத்திக் காட்டுவதில் தீய எண்ணம் கொண்டவர்களுக்கு எப்படி ஒரு விருப்பம் இருக்குமோ, அதேபோல, தன் தாய்க்குத் தீவிரமான நோய்—குறிப்பாக மனதைப் பாதிக்கக்கூடிய நோய்—ஏற்பட்டிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ள என் தாயின் அன்பு நிறைந்த மனம் விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது. அம்மா நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்; கண்ணீர் சிந்தாமலே அவர் முகம் அழுதுகொண்டிருந்தது. மருத்துவரை அழைத்து வர உத்தரவிட அவர் ஓடினார்; ஆனால் யார் உடல்நலக்குறைவுடன் இருக்கிறார் என்று ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) கேட்டபோது, ​​அவரால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை; வார்த்தைகள் அவர் தொண்டையிலேயே தங்கிவிட்டன. அழுகை கலந்த வேதனையைத் தன் முகத்திலிருந்து மறைத்துக்கொண்டு, அவர் என்னுடன் மீண்டும் கீழே ஓடிவந்தார். பாட்டி கீழே வரவேற்பறையில் இருந்த சோபாவில் காத்திருந்தார்; ஆனால் எங்கள் சத்தம் கேட்டதும், அவர் நிமிர்ந்து எழுந்து நின்று, அம்மாவிடம் மகிழ்ச்சியுடன் கையை அசைத்தார். படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போதோ இறங்கும்போதோ குளிர் தாக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி, நான் அவர் தலையை ஒரு வெள்ளை லேஸ் துணியால் (mantilla) பாதி மூடியிருந்தேன். பாட்டியின் முகத் தோற்றத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தையோ அல்லது வாய் கோணலாகியிருப்பதையோ என் அம்மா மிகத் தெளிவாகக் கவனித்துவிடக் கூடாது என்று நான் விரும்பினேன்; ஆனால் என் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையின் தேவை இருக்கவில்லை: என் அம்மா பாட்டியை நெருங்கி, தன் கடவுளின் கையை முத்தமிடுவது போல அவர் கையை முத்தமிட்டார். பின்னர், மிகுந்த கவனத்துடன் அவரைத் தாங்கி லிஃப்ட் (elevator) இருக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்தக் கவனத்தில், ஏதேனும் தவறு செய்து பாட்டிக்கு வலி ஏற்படுத்திவிடுவோமோ என்ற பயமும், தான் மிகவும் உயர்வாகக் கருதும் ஒருவரைத் தொடுவதற்குத் தகுதியற்றவள் என்ற பணிவும் கலந்திருந்தன—ஆனாலும், நோய்வாய்ப்பட்ட அந்தப் பெண்ணின் முகத்தை அவர் ஒருமுறை கூட நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. ஒருவேளை, தன் தோற்றத்தைக் கண்டு தன் மகள் பயந்துவிடுவாளோ என்று நினைத்து ஏற்படும் துயரத்திலிருந்து அவரைக் காக்க அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம்; அல்லது, எதிர்கொள்ள முடியாத அளவுக்குத் தீவிரமான வலியின் மீதான பயத்தினால் கூட அப்படிச் செய்திருக்கலாம். ஒருவேளை மரியாதையின் காரணமாகவோ—அந்த மதிப்பிற்குரிய முகத்தில் மனச் சிதைவின் அறிகுறிகளைக் காண்பது முறையற்றது என்று அவள் கருதியிருக்கலாம்—அல்லது எதிர்காலத்திற்காகத் தன் தாயின் உண்மையான முகத்தின் களங்கமற்ற பிம்பத்தைக்—உயிரோட்டமும் கனிவும் நிறைந்த அந்த முகத்தை—பாதுகாத்துக்கொள்ளும் நோக்கிலோ அவள் அவ்வாறு செய்திருக்கலாம். அவ்வாறே அவர்கள் இருவரும் அருகருகே மேலே சென்றனர்; என் பாட்டி தன் தலைக்குத் துணியை (mantilla) போர்த்தியபடி பாதி மறைந்திருக்க, என் அம்மா தன் பார்வையை விலக்கிக்கொண்டாள்.

அதே வேளையில், என் பாட்டியின் மாறிய முகத் தோற்றங்களை—அவளுடைய மகளே பார்க்கத் துணியாத அந்தத் தோற்றங்களை—தொடர்ந்து உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்த ஒருத்தி இருந்தாள்; வியப்பும், துருவி அறியும் ஆர்வமும், அத்துடன் ஒருவித அச்சுறுத்தும் தன்மையும் கலந்த பார்வையுடன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்: அவள் தான் ஃபிரான்சுவாஸ். என் பாட்டி மீது அவளுக்கு உண்மையான அன்பு இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது—உண்மையில், என் அம்மா அழுதுகொண்டே தன் தாயின் மடியில் விழுவதைப் பார்க்க அவள் விரும்பியிருந்தாள்; ஆனால் அம்மாவின் அந்த உணர்ச்சியற்ற தன்மையைக் கண்டு அவள் ஏமாற்றமும் அதிர்ச்சியும் அடைந்திருந்தாள்—இருப்பினும், எப்போதும் மோசமானவற்றையே கற்பனை செய்துகொள்ளும் ஒரு இயல்பு அவளிடம் இருந்தது. அவளிடம் சிறுவயதிலிருந்தே இரண்டு பண்புகள் இருந்தன; அவை ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை போலத் தோன்றினாலும், ஒன்றிணையும்போது ஒன்றை ஒன்று வலுப்படுத்திக்கொண்டன: ஒன்று, சாதாரண மக்களிடம் காணப்படும் அந்த நாகரிகமற்ற தன்மை—அதாவது, கவனித்ததாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதே கண்ணியமானதாக இருக்கும் ஒரு உடல் மாற்றத்தைக் காணும்போது ஏற்படும் உணர்வையோ அல்லது வேதனையான அதிர்ச்சியையோ மறைக்க முயலாத இயல்பு; மற்றொன்று, ஒரு கோழியின் கழுத்தை முறித்துக் கொல்லும் வாய்ப்பு கிடைப்பதற்கு முன்பே தட்டான் பூச்சிகளின் (dragonflies) இறக்கைகளைப் பிய்த்து எறியும் கிராமத்துப் பெண்ணின் உணர்ச்சியற்ற கடுமை—துன்புறும் உயிரினத்தைப் பார்ப்பதில் தனக்குள்ள ஆர்வத்தை மறைக்கத் தூண்டும் கண்ணிய உணர்வு அவளிடம் இல்லாதிருந்தது.

ஃபிரான்சுவாஸின் மிகச்சிறந்த கவனிப்பால் என் பாட்டி படுக்கையில் அமர்த்தப்பட்ட பிறகு, தன்னால் மிக எளிதாகப் பேச முடிவதை உணர்ந்தாள்; யூரேமியாவால் (uremia) ஏற்பட்ட இரத்த நாளச் சிதைவு அல்லது அடைப்பு மிகச் சிறிய அளவிலேயே இருந்திருக்க வேண்டும். அப்போது அவள் அம்மாவை ஏமாற்ற விரும்பவில்லை; மாறாக, அவள் இதுவரை எதிர்கொண்டதிலேயே மிகவும் துயரமான தருணங்களாக அமையக்கூடிய அந்தச் சூழலில் அவளுக்குத் துணையாக இருக்க விரும்பினாள்.

"சரி, என் அன்பே," என்று கூறியபடி அவள் அம்மாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள்; அதே சமயம் தன் மற்றொரு கையால் வாயை மூடிக்கொண்டாள்—சில வார்த்தைகளை உச்சரிப்பதில் தனக்கு இன்னும் இருந்த அந்தச் சிறிய சிரமத்திற்குக் காரணம் அதுதான் என்று காட்டுவதற்காக அவ்வாறு செய்தாள்—"உன் தாயின் மீது நீ காட்டும் பரிதாபம் இதுதானா? அஜீரணம் என்பது அவ்வளவு மோசமான விஷயம் இல்லை என்று நீ நினைக்கிறாயோ என்னவோ!" அப்போது, ​​முதன்முறையாக, என் தாயின் கண்கள் என் பாட்டியின் கண்களைத் தீவிரமாக நோக்கின—அவரது முகத்தின் மற்ற பகுதிகளைப் பார்க்க மறுத்துவிட்டன—பின்னர் அவர் பேசத் தொடங்கினார்; நம்மால் ஒருபோதும் நிறைவேற்ற முடியாத அந்தப் பொய்யான உறுதிமொழிகளை அடுக்கினார்:

“அம்மா, நீங்கள் விரைவில் குணமடைந்துவிடுவீர்கள்; உங்கள் மகள் உங்களுக்கு இதை உறுதியளிக்கிறாள்.” தன் ஆழ்ந்த அன்பையும், தன் தாயின் மீட்சியின் மீதான தன் முழு விருப்பத்தையும் ஒரு முத்தத்தில் பொதிந்து—அம்முத்தத்தில் தன் உணர்வுகளையும், சிந்தனைகளையும், தன் முழு இருப்பையும் தன் உதடுகளின் ஸ்பரிசம் வரைக்கும் புகுத்தி—அதை மிகுந்த பணிவுடனும் மரியாதையுடனும் அவர் வழங்கச் சென்றார்.
...அன்புக்குரியவரின் நெற்றியில்.

என் பாட்டி தன் இடது காலின் ஒரு பக்கத்தில் போர்வை மற்றும் படுக்கை விரிப்புகள் குவிந்து வருவதைப் பற்றி அடிக்கடி குறை கூறுவார்; அந்தப் பெரிய குவியலை அவரால் தூக்கிச் சரிசெய்ய முடியவில்லை. ஆனால், அந்த நிலைமைக்குத் தானேதான் காரணம் என்பதை அவர் உணரவில்லை; அதனால், படுக்கையைச் சரியாகச் சீர்செய்யவில்லை என்று கூறி தினமும் ஃபிரான்சுவாஸை (Françoise) நியாயமற்ற முறையில் குற்றம் சாட்டுவார். ஒருவிதத் துரிதமான அசைவுடன், மென்மையான கம்பளிப் போர்வைகளின் அந்தப் பெரிய குவியலை ஒரு பக்கமாகத் தள்ளிவிடுவார்; அங்கே அவை ஒரு வளைகுடாவில் குவியும் மணலைப் போலத் திரண்டுவிடும்—அதாவது, அலைகளின் தொடர் படிவுகளால் விரைவிலேயே சேற்று நிலமாக மாறிவிடும் ஒரு வளைகுடாவைப் போல.

ஃபிரான்சுவாஸின் கூர்மையான—சில சமயங்களில் புண்படுத்தக்கூடிய—பார்வைக்கு எங்கள் ஏமாற்று வேலைகள் உடனடியாகத் தெரிந்துவிடும்; அப்படிப்பட்ட நிலையில், என் பாட்டிக்குக் கடுமையான நோய் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே நாங்கள் மறுத்தோம். அவரது நோயை ஒப்புக்கொள்வது, உண்மையில் இல்லாத எதிரிகளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவது போலவும், அதே சமயம் அவர் நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இல்லை என்று முடிவெடுப்பது அதிக அன்பு காட்டுவதாகவும் எங்களுக்குத் தோன்றியது. ஆண்ட்ரே (Andrée) என்பவள் ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) மீது உண்மையான அன்பு கொண்டிருக்கவில்லை, மாறாக அவள் மீது அதிகப்படியான பரிதாபமே கொண்டிருந்தாள் என்று நான் நினைத்ததற்கு என்ன காரணமோ, அதே உள்ளுணர்வுதான் இதற்கும் காரணமாக இருந்தது. தனிநபர்களோ அல்லது பெருங்கூட்டமோ, எப்போது பெரிய நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க நேர்ந்தாலும் இத்தகைய மனநிலையே மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. போர்க்காலத்தில், தன் நாட்டை நேசிக்காத ஒரு நபர் அதைப் பற்றித் தீமையாகப் பேசமாட்டார்; ஆனால், தன் நாடு அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது என்று நம்புவார், அதன் மீது பரிதாபம் கொள்வார், மேலும் அந்தச் சூழலை இருண்ட கண்ணோட்டத்திலேயே பார்ப்பார்.

தூங்காமலே இருக்கும் திறனும், மிகக் கடினமான பணிகளைச் செய்யும் ஆற்றலும் கொண்ட ஃபிரான்சுவாஸ் எங்களுக்குப் பெரும் உதவியைச் செய்தார். பல இரவுகள் தொடர்ந்து விழித்திருந்துவிட்டு, கடைசியாகப் படுக்கைக்குச் சென்றாலும், தூங்கிய பதினைந்தே நிமிடங்களில் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டால், அந்தச் சிரமமான பணிகளை உலகின் மிக எளிமையான செயல்களைப் போலவே மகிழ்ச்சியுடன் செய்வார்; அவர் ஒருபோதும் முணுமுணுக்க மாட்டார், மாறாக அவர் முகத்தில் திருப்தியும் பணிவும் தெரியும். ஆனால், திருப்பலி (Mass) நேரமோ அல்லது காலை உணவு நேரமோ வந்துவிட்டால், என் பாட்டி மரணப் படுக்கையில் இருந்தாலும்கூட, தாமதமாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஃபிரான்சுவாஸ் அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடுவார். தனக்குப் பதிலாக அந்த இளம் வேலையாள் (footman) அந்தப் பணியைச் செய்வதை அவரால் அனுமதிக்க முடியாது—அவர் அதைச் செய்யவும் மாட்டார். உண்மைதான், காம்ப்ரே (Combray) நகரிலிருந்து வரும்போதே, எங்கள் மீது ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ள கடமைகள் குறித்த ஒரு உயர்ந்த கண்ணோட்டத்தை அவர் தன்னுடன் கொண்டு வந்திருந்தார்; எங்கள் பணியாளர்கள் யாரேனும் எங்களுக்கு மரியாதை குறைவாக நடந்துகொள்வதை அவர் ஒருபோதும் பொறுத்துக்கொண்டதில்லை. இந்தத் தன்மையே அவரை ஒரு உன்னதமான, அதிகாரம் மிக்க மற்றும் சிறந்த வழிகாட்டியாகத் திகழச் செய்தது; எவ்வளவு கெட்டுப்போன மனநிலை கொண்ட பணியாளராக இருந்தாலும், அவர் முன்னிலையில் தங்கள் வாழ்க்கை நோக்கை விரைவாக மாற்றிக்கொண்டு திருத்திக்கொள்வார்கள். எந்த அளவுக்கு என்றால், ஒரு பைசா கூட முறையற்ற வகையில் கையில் வாங்க மறுப்பார்கள்; நான் சுமந்து களைப்படையக்கூடாது என்பதற்காக, முன்பு எவ்வளவு உதவாதவர்களாக இருந்திருந்தாலும், என் கையில் இருக்கும் பொட்டலத்தை வாங்க ஓடி வருவார்கள். ஆனால் காம்ப்ரேவில் இருந்தபோதே பிரான்சுவாஸ் ஒரு பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார்—அதை பாரிஸுக்கும் கொண்டு வந்திருந்தார்—அதாவது தனது வேலையில் மற்றவர்கள் உதவுவதை அவர் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார். அவருக்கு உதவி செய்ய முன்வருவது ஒரு அவமானமாகவே கருதப்பட்டது; அவர் உடல்நலமில்லாமல் இருந்த ஒரு நாளில் யாரேனும் அவரது வேலையைச் செய்ய முயன்றிருந்தால் போதும், அதற்காகப் பல வாரங்களுக்கு அவர்கள் சொல்லும் காலை வணக்கத்திற்கு அவர் பதில் சொல்லாமலோ அல்லது விடுமுறைக்குச் செல்லும்போது விடைபெறாமலோ இருந்துவிடுவார்—இதனால் அவர்கள் குழப்பமடைவார்கள். இப்போது என் பாட்டி மிகவும் மோசமான உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், அந்த வேலை தனக்கு மட்டுமே உரியது என்று பிரான்சுவாஸ் கருதினார். அதிகாரப்பூர்வமாகப் பொறுப்பில் இருந்தவர் என்ற முறையில், இந்த முக்கியமான நாட்களில் வேறு யாரையும் தனது பங்கை ஏற்க அனுமதிக்க அவர் மறுத்துவிட்டார். இதன் விளைவாக, அவரால் ஓரங்கட்டப்பட்ட அந்த இளம் பணியாளருக்குச் செய்ய வேலையே இல்லாமல் போனது; விக்டரைப் போலவே என் படிப்பு அறையிலிருந்து செய்தித்தாள்களை எடுத்துச் சென்றதோடு மட்டுமல்லாமல், என் நூலகத்திலிருந்த கவிதை நூல்களையும் திருடிச் செல்லத் தொடங்கினான். நாளின் பெரும்பகுதியை அவன் அந்தக் கவிதைகளைப் படிப்பதிலேயே கழித்தான்—நிச்சயமாக அந்தக் கவிதைகளை இயற்றிய கவிஞர்கள் மீதான ஈர்ப்பினால் மட்டுமல்ல, மாறாக, மீதமுள்ள நேரத்தில் தன் கிராமத்து நண்பர்களுக்கு எழுதும் கடிதங்களில் அந்தக் கவிதை வரிகளை மேற்கோள்களாகக் காட்டுவதற்காகவும் அவன் அப்படிச் செய்தான். அதன் மூலம் அவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தலாம் என்று அவன் கற்பனை செய்துகொண்டான். ஆயினும், சிந்தனையில் நிலையான தெளிவு இல்லாததால், என் நூலகத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட அந்தக் கவிதைகள் எல்லோருக்கும் தெரிந்த பொதுவான விஷயங்கள் என்றும், மக்கள் சாதாரணமாகப் பேசும்போது குறிப்பிடும் விஷயங்கள் என்றும் அவன் நம்பிவிட்டான். எனவே, தன் நண்பர்கள் (கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்) ஆச்சரியப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்து அவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதும்போது, ​​"காலம் பதில் சொல்லும்" அல்லது "காலை வணக்கம்" என்று சாதாரணமாகச் சொல்வதைப் போலவே, லாமார்ட்டினின் (Lamartine) கவிதை வரிகளையும் தன் சொந்தக் கருத்துக்களுடன் கலந்து எழுதினான்.

என் பாட்டியின் வேதனையைக் குறைக்க அவருக்கு மார்பின் (morphine) மருந்து வழங்கப்பட்டது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அது வலியைத் தணித்த அதே வேளையில், உடலில் அல்புமின் (albumin) அளவையும் அதிகரித்தது. என் பாட்டியைப் பீடித்திருந்த நோயை எதிர்த்து நாங்கள் தொடுத்த தாக்குதல்கள் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை; மெல்லிய முனகலைத் தவிர வேறு எந்தப் புகாரையும் அவள் எழுப்பாதபோதிலும், அவளது பரிதாபகரமான உடல் குறுக்கே நின்றபோதிலும், அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டவள் அவள்தான். நாங்கள் அவளுக்கு ஏற்படுத்திய வலிக்கு ஈடாக, எங்களால் வழங்க முடிந்த எந்த நிவாரணமும் அமையவில்லை. நாங்கள் ஒழிக்க முயன்ற அந்தக் கொடிய நோயை நாங்கள் மேலோட்டமாகவே தொட்டிருந்தோம்; மாறாக, நாங்கள் அதை மேலும் மோசமாக்கினோம், ஒருவேளை அந்தச் சிறைக்கைதி விழுங்கப்படும் தருணத்தை விரைவுபடுத்தியிருக்கலாம். அல்புமின் அளவு மிக அதிகமாக இருந்த நாட்களில், கோட்டார்ட், சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு, மார்ஃபின் கொடுக்க மறுத்துவிடுவார். இந்த மனிதனிடம்—மிகவும் அற்பமான, மிகவும் சாதாரணமான—அந்தக் குறுகிய தருணங்களில்......அங்குதான் அவர் ஆழ்ந்து சிந்தித்தார்; ஒரு சிகிச்சை முறையின் ஆபத்துகளும் மற்றொன்றின் ஆபத்துகளும் அவருக்குள் மோதிக்கொண்டன—இறுதியில் அவர் ஒன்றை முடிவு செய்தார். இது ஒரு படைத்தளபதியின் சிறப்பைப் போன்றது: மற்ற எல்லா வகையிலும் சாதாரணமானவராகத் தோன்றும் அவர், ஆபத்தான ஒரு தருணத்தில், ஒரு கணம் சிந்தித்துவிட்டு, மிகச் சிறந்த ராணுவ நடவடிக்கையை முடிவு செய்து, "கிழக்கு நோக்கித் திரும்புங்கள்" என்று ஆணையிடுவார். மருத்துவ ரீதியாகப் பார்த்தால்—அந்த 'யூரேமிக்' (uremic) நெருக்கடியை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான நம்பிக்கை மிகக் குறைவாகவே இருந்தபோதிலும்—சிறுநீரகங்களுக்கு அதிகச் சுமை கொடுக்காமல் இருப்பது மிக அவசியமாக இருந்தது. அதே சமயம், என் பாட்டிக்கு மார்பின் (morphine) மருந்து கிடைக்காத போதெல்லாம், அவரது வலி தாங்க முடியாததாகிவிடும்; முனகாமல் செய்ய முடியாத ஒரு குறிப்பிட்ட அசைவை அவர் இடைவிடாமல் செய்துகொண்டிருப்பார். துன்பம் என்பது பெரும்பாலும், உடல் ஒரு புதிய, அமைதியைக் குலைக்கும் நிலையை உணர்ந்து கொள்வதற்கான—அந்த நிலைக்குத் தன் உணர்திறனை இசைவாக்கிக்கொள்வதற்கான—ஒரு தேவையாகவே இருக்கிறது. எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான பாதிப்பை ஏற்படுத்தாத அசௌகரியங்களின் விஷயத்தில் வலியின் இந்த மூலத்தை ஒருவர் காண முடியும். கரடுமுரடான இருவர் அடர்த்தியான, நெடியடிக்கும் புகை நிறைந்த அறைக்குள் நுழைந்து தங்கள் வேலையைத் தொடரலாம்; ஆனால் மென்மையான இயல்புடைய மூன்றாமவர் தொடர்ந்து பதற்றமடைவார். அவர் அந்த வாசனையை நுகராமல் இருக்க முயல வேண்டும் என்று தோன்றினாலும், அவரது நாசித் துவாரங்கள் கவலையுடன் அதை நுகர்ந்துகொண்டே இருக்கும்—அந்த வாசனையைத் துல்லியமாக உணர்வதன் மூலம், தனது அவதிப்படும் நுகர்வு உணர்வுடன் அதை ஒரு சமரச நிலைக்குக் கொண்டுவர அவர் மீண்டும் மீண்டும் முயல்வார். தீவிரமான ஈடுபாடு அல்லது கவனக்குவிப்பு ஒருவரைத் தாங்க முடியாத பல் வலியைக் குறித்தும் முறையிடவிடாமல் தடுப்பதற்கு இதுவே காரணம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. என் பாட்டி இப்படி அவதிப்படும்போது, ​​அவரது அகன்ற, இளஞ்சிவப்பு கலந்த ஊதா நிற நெற்றியில் வியர்வை வழிந்தோடி, அங்குள்ள நரைமுடியை நெற்றியோடு ஒட்டிக்கொள்ளச் செய்யும்; நாங்கள் அறையில் இல்லை என்று அவர் நினைத்தால், "ஐயோ! இது பயங்கரமானது!" என்று அலறுவார். ஆனால் என் அம்மாவைப் பார்த்தவுடன், தன் முகத்தில் உள்ள வலியின் தடயங்களை மறைக்கத் தன் முழு ஆற்றலையும் செலவிடுவார்; அல்லது, அதற்கு நேர்மாறாக, அதே புகார்களை மீண்டும் கூறுவார்—ஆனால் அதனுடன் சில விளக்கங்களையும் அளிப்பார்; அந்த விளக்கங்கள், என் அம்மா ஏற்கனவே கேட்டிருந்த விஷயத்திற்குப் பின்னோக்கிப் பார்க்கையில் ஒரு புதிய அர்த்தத்தைத் தருவதாக அமையும்:

"ஐயோ! என் அன்பே, இது பயங்கரமானது—நடைப்பயிற்சி செல்ல ஆசைப்படும்போது இந்த அழகான சூரிய ஒளியில் படுக்கையில் கிடப்பது... உன் உத்தரவுகளை நினைத்து ஆத்திரத்தில் அழுகிறேன்."

இருப்பினும், அவரது கண்களில் தெரிந்த வேதனை மிகுந்த பார்வையையோ, நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையையோ, அல்லது உடனடியாக அடக்கப்பட்டாலும் அவ்வப்போது ஏற்பட்ட உடல் உறுப்புகளின் துடிப்பையோ அவரால் மறைக்க முடியவில்லை. “எனக்கு வலி ஒன்றும் இல்லை; ஆனால் அசௌகரியமாகப் படுத்திருப்பதாலும், தலைமுடி கலைந்து கிடப்பதாலும், குமட்டல் உணர்வாலும், சுவரில் மோதிக்கொண்டதாலும் நான் குறை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

கட்டிலின் காலடியில் நின்றுகொண்டிருந்த என் அம்மா—அந்த வேதனையைத் தன் கூர்மையான பார்வையால் ஊடுருவிச் சென்று, நோயுற்ற அந்த உடலையும் வலியால் துடிக்கும் அந்த நெற்றியையும் ஆட்கொண்டிருக்கும் துன்பத்தை எப்படியாவது விரட்டிவிட முடியும் என்பது போல, அந்தத் துயரத்திலேயே முழுமையாக மூழ்கியிருந்தபடி—இப்படிச் சொல்வார்:

“வேண்டாம் என் அன்பு அம்மாவே, உங்களை இப்படித் துன்பப்பட நாங்கள் விடமாட்டோம்; இதற்கொரு வழியைக் கண்டுபிடிப்போம்—சற்றுப் பொறுமையாக இருங்கள். உங்களை அசைக்காமலே நான் முத்தமிடலாமா?”

பிறகு, கட்டிலின் மீது குனிவார்—அப்போது அவரது கால்கள் தளர்ந்து, பாதி மண்டியிட்ட நிலையில் இருப்பார்; அந்தத் தாழ்மையான தோரணையில்தான் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கும் தன் வேண்டுதல் நிறைவேறும் என்று அவர் நம்பியது போல அது அமைந்திருக்கும். புனிதப் பாத்திரத்தை ஏந்துவது போலத் தன் முகத்தை உயர்த்திக்கொண்டு, தன் வாழ்வு முழுவதையும் என் பாட்டியின் பால் திருப்புவார்; அந்த முகத்தில் ஆழமான குழிவுகளும் சுருக்கங்களும் பதிந்திருந்தன—அவை மிகுந்த உணர்ச்சியையும், துயரத்தையும், மென்மையையும் வெளிப்படுத்தின; அவை முத்தத்தாலோ, விம்மலாலோ அல்லது புன்னகையாலோ செதுக்கப்பட்டனவா என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவை அமைந்திருந்தன. என் பாட்டியும் தன் முகத்தை அம்மாவை நோக்கித் திருப்ப முயல்வார். அவர் மிகவும் மாறியிருந்தார்; வெளியே செல்லும் அளவுக்கு அவருக்கு வலிமை இருந்திருந்தால், அவரது தொப்பியில் இருந்த இறகைக் கொண்டே அவரை அடையாளம் கண்டிருக்க முடியும். அவரது முகத் தோற்றங்கள்—ஏதோ ஒரு சிற்பம் செதுக்கப்படும் செயல்முறையைப் போல—நமக்குத் தெரியாத ஒரு வடிவத்திற்குத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள முழு ஆற்றலையும் திரட்டிப் போராடுவது போல் தோன்றின. அந்தச் சிற்ப வேலைப்பாடு நிறைவடையும் தருணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது; பாட்டியின் முகம் சுருங்கியிருந்த அதே வேளையில், அது இறுகியும் போயிருந்தது. அதில் ஓடிய நரம்புகள் சலவைக்கல்லுக்கு உரியவை போலல்லாமல், சொரசொரப்பான ஒரு கடினமான கல்லுக்கு உரியவை போலத் தோன்றின. மூச்சு விடுவதில் சிரமம் இருந்ததால் எப்போதும் முன்னோக்கிச் சாய்ந்திருந்த அதே வேளையில், சோர்வினால் தன்னைத்தானே சுருக்கிக்கொண்டும் இருந்த அந்த முகம்—கரடுமுரடானதாகவும், மெலிந்தும், மிகுந்த வேதனையை வெளிப்படுத்துவதாகவும் இருந்தது. அது, ஆதி காலத்துச் சிற்பம் ஒன்றில் காணப்படும், கல்லறையைக் காக்கும் ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான காவலனின் கடுமையான, ஊதா-சிவப்பு நிறத்திலான, விரக்தி நிறைந்த முகத்தைப் போலத் தோன்றியது. ஆனால் அந்த வேலை இன்னும் முழுமையடையவில்லை. அடுத்து, அது உடைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது; பின்னர்—அந்தக் கடுமையான, இறுக்கமான சுருக்கத்தின் மூலம் மிகுந்த வேதனையுடன் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்தக் கல்லறைக்குள்—ஒருவர் இறங்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. 'எந்தத் தெய்வத்தை வேண்டுவது என்று தெரியாத' அந்த இக்கட்டான தருணங்களில் ஒன்றில்—என் பாட்டிக்கு இடைவிடாத இருமலும் தும்மலும் இருந்ததால்—'எக்ஸ்' (X) எனும் சிறப்பு மருத்துவர் அவரை மூன்றே நாட்களில் முழுமையாகக் குணப்படுத்திவிடுவார் என்று கூறிய உறவினர் ஒருவரின் ஆலோசனையை நாங்கள் பின்பற்றினோம். மக்கள் தங்கள் மருத்துவர்களைப் பற்றி இப்படிப் பேசுவது வழக்கம்; செய்தித்தாள் விளம்பரங்களை ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) நம்பியது போலவே மற்றவர்களும் இத்தகைய பேச்சுகளை நம்புகிறார்கள். ஏயோலஸின் (Aeolus) காற்றுப் பையைப் போல, தனது நோயாளிகளின் சளி மற்றும் நோய்த்தொற்றுகளைத் தன்னுள் சுமந்தவாறு அந்தச் சிறப்பு மருத்துவர் தனது மருத்துவப் பையுடன் வந்து சேர்ந்தார். ஆனால், பரிசோதனை செய்துகொள்ள என் பாட்டி திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டார். வீணாகப் பயணம் செய்து வந்த அந்த மருத்துவரைப் பார்த்து நாங்கள் சங்கடமடைந்த நிலையில், நாங்கள்......எங்கள் மூக்குகளைப் பரிசோதிக்க அவர் விருப்பம் தெரிவித்தார்—உண்மையில் அவை மிகச் சரியாகவே இருந்தன. ஆனால் அவர் அதை ஏற்கவில்லை; ஒற்றைத் தலைவலி, குடல் வலி, இதய நோய் அல்லது நீரிழிவு என அனைத்தும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட மூக்கு தொடர்பான நோய்களே என்று அவர் வாதிட்டார். எங்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் அவர், "மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க விரும்பும் ஒரு சிறிய 'டர்பினேட்' (மூக்கின் உட்புறச் சதை மடிப்பு) ஒன்று உள்ளது. அதிக காலம் காத்திருக்க வேண்டாம். சூடான இரும்புக் கருவியால் (cautery iron) சில முறை தொட்டாலே போதும், அதிலிருந்து உங்களை விடுவித்துவிடுவேன்," என்று கூறினார். இயல்பாகவே, நாங்கள் அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே இல்லை. ஆயினும், "எதிலிருந்து எங்களை விடுவிக்கப் போகிறார்?" என்று யோசித்தோம். சுருக்கமாகச் சொன்னால், எங்கள் மூக்குகள் அனைத்தும் நோயுற்றிருந்தன; அவர் அதை நிகழ்காலத்தில் குறிப்பிட்டது மட்டுமே தவறாக இருந்தது. ஏனெனில், அடுத்த நாளே அவரது பரிசோதனை மற்றும் தற்காலிகக் கட்டு ஆகியவற்றின் விளைவு தெரிந்தது: எங்கள் அனைவருக்கும் சளிப் பிடித்துக்கொண்டது. கடுமையான இருமல் தாக்குதலுக்கு ஆளான நிலையில் தெருவில் என் தந்தையை அவர் சந்தித்தபோது, ​​ஒரு அறியாமை கொண்ட நபர் இந்த நோய்க்குத் தனது சிகிச்சையே காரணம் என்று நினைக்கக்கூடும் என்பதை எண்ணி அவர் புன்னகைத்தார்—ஏனெனில், நாங்கள் நோயின் பிடியில் சிக்கத் தொடங்கியிருந்த அந்தத் தருணத்தில்தான் அவர் எங்களைப் பரிசோதித்திருந்தார்.

என் பாட்டியின் நோய் பலரையும் அதிகப்படியான—அல்லது போதுமானதல்லாத—அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்தத் தூண்டியது; இது எங்களை ஆச்சரியப்படுத்தியது. அதேபோல, சில விசித்திரமான தற்செயல் நிகழ்வுகள் மூலம், நாங்கள் சற்றும் சந்தேகிக்காத சூழ்நிலை சார்ந்த அல்லது நட்பு ரீதியான தொடர்புகள் வெளிப்பட்டதும் எங்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அவரை நலம் விசாரிக்கத் தொடர்ந்து வந்தவர்கள் காட்டிய அக்கறை, அந்த நோயின் தீவிரத்தை உணர்த்தியது; அதுவரை, பாட்டியின் படுக்கைக்கருகே இருந்தபோது ஏற்பட்ட எண்ணற்ற வேதனையான உணர்வுகளிலிருந்து அந்த நோயின் தன்மையை நாங்கள் போதுமான அளவு பிரித்துப் பார்க்கவோ அல்லது தனித்து அறியவோ இல்லை. தந்தி மூலம் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டும், அவரது சகோதரிகள் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரத்தை விட்டு வரவில்லை. அவர்கள் ஒரு சிறந்த இசைக்கலைஞரைக் கண்டறிந்திருந்தனர்; அவர் அவர்களுக்குச் சிறந்த 'சேம்பர் மியூசிக்' (சிறிய அரங்கிற்கான இசை) நிகழ்ச்சிகளை வழங்கினார். அந்த இசையைக் கேட்பதன் மூலம், நோயாளியின் படுக்கைக்கருகே இருப்பதை விடச் சிறந்த முறையில், ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் நெஞ்சை உருக்கும் ஆன்மீக உயர்நிலையையும் அடைய முடியும் என்று அவர்கள் நம்பினர்—இருப்பினும், அது வெளிப்பட்ட விதம் மிகவும் அசாதாரணமானதாகத் தோன்றியது. மேடம் சஸெராட் (Madame Sazerat) என் தாய்க்கு (Maman) கடிதம் எழுதினார்; ஆனால், திடீரென முறிந்துபோன ஒரு திருமண நிச்சயதார்த்தத்தால் (டிரைஃபஸ் விவகாரத்தால் ஏற்பட்ட முறிவு அது) என்றென்றும் பிரிந்துபோன ஒருவரைப் போலவே அவர் நடந்துகொண்டார். மறுபுறம், பெர்கோட் (Bergotte) தினமும் என்னுடன் பல மணிநேரம் செலவிட வந்தார்.

எந்தச் செலவும் இல்லாத ஒரு வீட்டில் சிறிது காலம் தங்குவதை அவர் எப்போதும் விரும்பினார். ஆனால் கடந்த காலங்களில், இடையூறின்றிப் பேசுவதற்காகவே அவர் அவ்வாறு செய்திருந்தார்; இப்போது, ​​பேசும்படி யாரும் கேட்காத நிலையில் அவர் நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. ஏனெனில் அவர் மிகவும் உடல்நலம் குன்றியிருந்தார்: சிலர் அது என் பாட்டியைப் போலவே 'அல்புமினூரியா' (albuminuria) பாதிப்பு என்று கூறினர்; வேறு சிலர் அவருக்குக் கட்டி (tumor) இருப்பதாகக் கருதினர். அவர் படிப்படியாக வலுவிழந்து வந்தார்; எங்கள் வீட்டுப் படிக்கட்டுகளில் ஏறுவதும், அதிலும் குறிப்பாக இறங்குவதும் அவருக்கு மிகுந்த சிரமத்தைத் தந்தது. கைப்பிடிச் சுவரைப் பற்றிக்கொண்டாலும் அவர் அடிக்கடி தடுமாறினார்; வெளியே செல்லும் பழக்கத்தையும் திறனையும் இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் இல்லாவிட்டால் அவர் வீட்டிலேயே தங்கியிருப்பார் என்றே நான் கருதுகிறேன்; அவர்தான் அந்த 'ஆட்டுத்தாடி வைத்த மனிதர்' - சிறிது காலத்திற்கு முன்புவரை மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தவர். அவரால் எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை, அவரது பேச்சும் அடிக்கடி தடுமாறியது.

ஆனாலும் அதே நேரத்தில்—முற்றிலும் முரண்பாடாக—அவரது படைப்புகள், மேடம் ஸ்வான் (Mme Swann) அவற்றின் தயக்கமான பரவலுக்கு ஆதரவளித்த காலத்தில் இலக்கிய ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்த நிலையில், இப்போது அனைவரின் பார்வையிலும் உயர்வையும் வலிமையையும் பெற்று, பொதுமக்களிடையே அசாதாரணமான செல்வாக்கை அடைந்திருந்தன. ஒரு எழுத்தாளர் இறந்த பிறகுதான் பிரபலமடைவது இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால் பெர்கோட் (Bergotte) உயிருடன் இருந்தபோதே—இன்னும் வந்து சேராத மரணத்தை நோக்கி மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தபோதே—தனது படைப்புகள் புகழை நோக்கிச் செல்லும் பயணத்தைக் கண்டு கொண்டிருந்தார். இறந்த ஒரு எழுத்தாளர், குறைந்தபட்சம், புகழின் சுமையோ சிரமமோ இன்றி புகழ்பெற்றவராகத் திகழ்கிறார். அவரது பெயரின் ஒளி அவரது கல்லறைக் கல்லோடு நின்றுவிடுகிறது. நித்திய உறக்கத்தின் மௌனத்தில், புகழ் அவரைத் தொந்தரவு செய்வதில்லை. ஆனால் பெர்கோட்டைப் பொறுத்தவரை, அந்த முரண்பாடு இன்னும் முழுமையடையவில்லை. அந்தப் புகழின் ஆரவாரத்தால் பாதிக்கப்படும் அளவுக்கு அவர் இன்னும் உணர்வுடன் இருந்தார். அவர்—வேதனையுடன் என்றாலும்—இன்னும் இயங்கிக்கொண்டிருந்தார்; அதே வேளையில், நாம் நேசிக்கும் ஆனால் அவர்களின் துடிப்பான இளமையும் ஆரவாரமான இன்பங்களும் நம்மைச் சோர்வடையச் செய்யும் மகள்களைப் போலத் துடிப்பான அவரது படைப்புகள், ஒவ்வொரு நாளும் புதிய ரசிகர்களை அவரது படுக்கைக்கருகே ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அவர் இப்போது எங்களுக்கு அளித்த வருகைகள் என்னைப் பொறுத்தவரை சில ஆண்டுகள் தாமதமானவை; ஏனெனில், நான் அவரை முன்பிருந்த அளவுக்கு இப்போது பெரிதாக மதிப்பதில்லை. இது அவரது புகழ் வளர்ந்ததற்கு முரணானதல்ல. ஒரு எழுத்தாளரின் படைப்புகள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு வெற்றிபெறுவது அரிது; அது நிகழவேண்டுமென்றால், இன்னும் அறியப்படாத மற்றொரு எழுத்தாளரின் பணி தொடங்கியிருக்க வேண்டும்; அந்தப் புதிய எழுத்தாளர், ஏற்கனவே நிலைபெற்றுவிட்ட ஒரு ரசனை மரபுக்கு மாற்றாக, கூர்மையான சிந்தனை கொண்ட ஒரு சிறு குழுவினரிடையே ஒரு புதிய ரசனைப் போக்கை உருவாக்கத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். நான் அடிக்கடி மீள வாசிக்கும் பெர்கோட்டின் (Bergotte) நூல்களில், அவரது வாக்கியங்கள் என் சொந்த எண்ணங்கள், என் அறையில் உள்ள தளபாடங்கள் மற்றும் தெருவில் செல்லும் வண்டிகள் ஆகியவற்றைப் போலவே என் கண்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவற்றில் உள்ள அனைத்தையும் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது—பொருட்களை நாம் எப்போதும் பார்த்த விதத்தில் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தது இப்போது நாம் அவற்றைப் பார்க்கப் பழகியிருந்த விதத்திலாவது அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால், ஒரு புதிய எழுத்தாளர் தனது படைப்புகளை வெளியிடத் தொடங்கியிருந்தார்; அவற்றில் பொருட்களுக்கு இடையிலான உறவுகள், எனக்குத் தெரிந்திருந்த உறவுமுறைகளிலிருந்து மிகவும் மாறுபட்டிருந்ததால், அவர் எழுதியவற்றில் எதையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. உதாரணமாக, அவர் இவ்வாறு கூறுவார்: "நீர் பாய்ச்சும் குழாய்கள் சாலைகளின் நேர்த்தியான பராமரிப்பை ரசித்தன" (மேலும் இது...அந்தப் பகுதி எளிதாக இருந்தது; "பிரையண்ட் (Briand) மற்றும் க்ளாடெல் (Claudel) ஆகிய இடங்களிலிருந்து ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் புறப்படும்" அந்தப் பாதைகளில் நான் சறுக்கிச் செல்வது போலச் சென்றேன். பிறகு நான் வழிதவறிவிடுவேன்; ஏனெனில், நான் ஒரு ஊரின் பெயரை எதிர்பார்த்திருக்க, அங்கே ஒரு நபரின் பெயர் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆயினும், அந்த வாக்கியத்தில் தவறு இல்லை என்பதையும், அதை இறுதிவரை பின்தொடர்வதற்கான வலிமையும் சுறுசுறுப்பும் என்னிடம் இல்லாததே அதற்குக் காரணம் என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். பொருட்களுக்கு இடையிலான புதிய தொடர்புகளை நான் காணக்கூடிய அந்தச் சிறந்த இடத்தைச் சென்றடைய, என் கைகளையும் கால்களையும் பயன்படுத்திப் புதிய உத்வேகத்துடன் முன்னேறுவேன். ஒவ்வொரு முறையும், அந்த வாக்கியத்தின் பாதியளவு தூரத்தைக் கடந்த பிறகு, நான் மீண்டும் கீழே விழுந்துவிடுவேன்—பிற்காலத்தில் ராணுவத்தில் 'கேண்ட்ரி' (gantry) எனப்படும் உடற்பயிற்சியின்போது நிகழ்ந்தது போலவே. அப்படியிருந்தும், உடற்பயிற்சி வகுப்பில் பூஜ்ஜியம் மதிப்பெண் பெறும் ஒரு தடுமாறும் குழந்தை, தன்னைவிடச் சுறுசுறுப்பான சக நண்பர் மீது கொள்ளும் அதே விதமான வியப்பை இந்த புதிய எழுத்தாளரின் மீதும் நான் கொண்டேன். அதிலிருந்து பெர்கோட் (Bergotte) மீதான என் அபிமானம் குறைந்தது; அவரது தெளிவு இப்போது எனக்கு ஒரு குறைபாட்டின் அடையாளமாகவே தோன்றியது. ஒரு காலத்தில் ஃப்ரோமென்டின் (Fromentin) ஓவியங்களில் உள்ள பொருட்களை எளிதாக அடையாளம் காண முடிந்தாலும், ரெனுவார் (Renoir) படைப்புகளில் அவற்றை அடையாளம் காண முடியாமல் போன ஒரு காலம் இருந்தது.

இன்றைய கலை விமர்சகர்கள் ரெனுவார் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் ஒரு சிறந்த ஓவியர் என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால் அவ்வாறு கூறும்போது, ​​அவர்கள் 'காலம்' என்ற காரணியைப் புறக்கணிக்கிறார்கள்—பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் மையப்பகுதியில்கூட, ரெனுவார் ஒரு சிறந்த கலைஞராகப் போற்றப்படுவதற்கு எவ்வளவு காலம் தேவைப்பட்டது என்பதை அவர்கள் கருத்தில் கொள்வதில்லை. அத்தகைய அங்கீகாரத்தைப் பெற, ஒரு தனித்துவமான ஓவியர் அல்லது கலைஞர் ஒரு கண் மருத்துவரைப் போலவே செயல்படுகிறார். அவர்களின் ஓவியம் அல்லது உரைநடை மூலம் வழங்கப்படும் சிகிச்சை எப்போதும் இனிமையானதாக இருப்பதில்லை. அது முடிந்ததும், அந்தச் சிகிச்சையாளர் நம்மிடம், "இப்போது பாருங்கள்" என்று கூறுகிறார். உடனே, உலகம்—ஒரே ஒரு முறை மட்டும் படைக்கப்படாமல், ஒரு தனித்துவமான கலைஞர் தோன்றும்போதெல்லாம் புதிதாகப் படைக்கப்படும் உலகம்—பழைய உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாகவும், அதே சமயம் மிகத் தெளிவாகவும் நமக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது. தெருவில் பெண்கள் கடந்து செல்கிறார்கள்—அவர்கள் கடந்த காலப் பெண்களிடமிருந்து மாறுபட்டவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் ரெனுவாரின் ஓவியங்களில் உள்ள பெண்கள்; ஒரு காலத்தில் அந்த ஓவியங்களில் பெண்களையே காண மறுத்திருந்தோமே, அதே ரெனுவார் பாணிப் பெண்கள் அவர்கள். கார்களும் ரெனுவார் ஓவியங்களே; நீரும் வானமும் கூட அப்படித்தான். ஒரு காட்டில் உலாவிச் செல்ல நாம் ஏங்குகிறோம்—அந்தக் காடு, முதல் நாளில் நமக்குக் காடாகவே தோன்றவில்லை; மாறாக, பல வண்ணச் சாயல்கள் நிறைந்த ஒரு திரைச்சீலையைப் போலத் தோன்றியது, ஆனால் காடுகளுக்கே உரிய தனித்துவமான நிறங்கள் அதில் இல்லை. இப்படித்தான் அந்தப் புதிய, அழியக்கூடிய பிரபஞ்சம் புதிதாகப் படைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு புதிய, தனித்துவமான ஓவியரோ அல்லது எழுத்தாளரோ நிகழ்த்தும் அடுத்த புவியியல் ரீதியான பெரும் மாற்றம் வரை அது நிலைத்திருக்கும்.

என் வாழ்வில் பெர்கோட்டின் (Bergotte) இடத்தைப் பிடித்திருந்த அந்த மனிதர் எனக்குச் சலிப்பை ஊட்டினார்; அவரது கருத்துக்களில் இருந்த தெளிவின்மையால் அல்ல, மாறாக நான் பழகியிராத புதிய வகையான தொடர்பு முறைகளால் (அவை மிகத் தெளிவாகவே இருந்தபோதிலும்) அந்தச் சலிப்பு ஏற்பட்டது. நான் மீண்டும் மீண்டும் சென்றடையும் அந்த ஒரே புள்ளி, ஒவ்வொரு முறையும் தேவைப்படும் மனதின் செயல்பாட்டிற்கு ஒரே மாதிரியான தன்மை இருப்பதையே வெளிப்படுத்தியது. ஆயினும், அரிதான தருணங்களில்—ஒருவேளை ஆயிரத்தில் ஒரு முறை—அந்த எழுத்தாளரின் வாக்கியத்தை இறுதிவரை என்னால் பின்தொடர முடிந்தபோது, ​​நான் கண்ட காட்சி ஒரு வேடிக்கையான தன்மையையும், உண்மையையும், வசீகரத்தையும் கொண்டிருந்தது; அது பெர்கோட்டின் படைப்புகளில் நான் முன்பு கண்டறிந்ததை ஒத்திருந்தது, ஆனால் அதைவிடவும் மகிழ்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. பெர்கோட் தானே உலகிற்கு இது போன்றதொரு புதுப்பித்தலை—அதாவது அவரது வாரிசிடமிருந்து நான் இப்போது எதிர்பார்க்கும் அதே வகையான மாற்றத்தை—ஏற்படுத்தி வெகு காலம் ஆகவில்லை என்பதை நான் எண்ணிப் பார்த்தேன். ஹோமரின் காலத்திற்குப் பிறகு எந்த முன்னேற்றமும் அடையாத கலைக்கும், தொடர்ச்சியான முன்னேற்றம் கொண்ட அறிவியலுக்கும் இடையே நாம் வழக்கமாகச் செய்யும் வேறுபாட்டில் ஏதேனும் உண்மை இருக்கிறதா என்று நான் சிந்திக்கத் தொடங்கினேன். ஒருவேளை, இந்த விஷயத்தில் கலை உண்மையில் அறிவியலைப் போன்றதாக இருக்கலாம்; ஒவ்வொரு புதிய, தனித்துவமான எழுத்தாளரும் எனக்கு முந்தையவரை விடச் சிறந்தவராகவே தோன்றினார். மேலும், இருபது ஆண்டுகளில்—இன்றைய புதிய எழுத்தாளரின் நடையைப் பின்தொடர நான் சிரமமின்றிப் பழகியிருக்கும்போது—மற்றொருவர் தோன்றி, தற்போதைய விருப்பத்திற்குரிய எழுத்தாளரை மங்கச் செய்து, பெர்கோட்டின் வரிசையில் இணைய மாட்டார் என்று யார் சொல்ல முடியும்?

அந்தப் புதிய எழுத்தாளரைப் பற்றி நான் பெர்கோட்டிடம் பேசினேன். அவரது கலை கச்சாத்தன்மை வாய்ந்தது, மேலோட்டமானது மற்றும் உள்ளீடற்றது என்ற கருத்துக்கள் என்னை அவரைப் பற்றி எதிர்மறையாக நினைக்க வைக்கவில்லை; மாறாக, அவரை நேரில் பார்த்தவர்கள் சொன்ன விவரணைகளே அதற்குக் காரணமாக அமைந்தன—அவர் பார்ப்பதற்கு 'பிளாக்' (Bloch) போலவே விசித்திரமான ஒற்றுமையுடன் இருந்ததால், இருவரையும் எளிதாகக் குழப்பிக்கொள்ளும் நிலை இருந்தது.

அந்த உருவம் இப்போது நான் வாசிக்கும் பக்கங்களின் மீது நிழலாடியது; அதனால், அந்த எழுத்துக்களைப் புரிந்துகொள்ளும் சிரமத்தை மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு இல்லை என்று தோன்றியது. பெர்கோட் அவரைப் பற்றி என்னிடம் குறை கூறினாரென்றால், அது அந்த எழுத்தாளரின் தோல்வி குறித்த பொறாமையால் அல்ல, மாறாக அவரது படைப்புகளைப் பற்றிய அறியாமையால்தான் என்று நான் நம்புகிறேன். அவர் எதையும் வாசிப்பதில்லை. அவரது சிந்தனையின் பெரும்பகுதி ஏற்கனவே அவரது மூளையிலிருந்து புத்தகங்களுக்கு மாறிவிட்டிருந்தது; அந்தச் சிந்தனைகளை வெளியே எடுப்பதற்காக அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டது போல அவர் மிகவும் சோர்ந்து போய்த் தோற்றமளித்தார். தனது சிந்தனைகள் அனைத்தையும் கிட்டத்தட்ட வெளிப்படுத்திவிட்ட நிலையில், அவரது படைப்பாற்றல் உணர்வு அவரை இனி எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடத் தூண்டவில்லை. நோய் நீங்கித் தேறி வருபவரையோ அல்லது பிரசவித்த ஒரு பெண்ணையோ போல, அவர் ஒருவித அசைவற்ற, செயலற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தார்; அவரது அழகான கண்கள் அசையாமல், ஒருவித மங்கலான திகைப்புடன் காணப்பட்டன—கடற்கரையில் படுத்திருக்கும் ஒருவன், தெளிவற்ற கனவுலகில் ஆழ்ந்தபடி ஒவ்வொரு சிறிய அலையையும் உற்றுநோக்குவதைப் போல. மேலும், அவருடன் உரையாடுவதில் எனக்கு முன்பிருந்ததை விட இப்போது ஆர்வம் குறைந்திருந்தாலும், அதற்காக நான் எந்த வருத்தமும் கொள்ளவில்லை. அவர் பழக்கவழக்கங்களுக்கு மிகவும் அடிமையானவராக இருந்தார்; மிகச் சாதாரணமான பழக்கங்களாக இருந்தாலும் சரி, ஆடம்பரமானவையாக இருந்தாலும் சரி, ஒருமுறை அவற்றைக் கைக்கொண்டால் போதும், அவை அவருக்கு இன்றியமையாதவையாக மாறிவிடும். அவர் முதன்முதலில் எதனால் இங்கு வந்தார் என்று எனக்குத் தெரியாது; ஆனால் அதன் பிறகு, முந்தைய நாள் வந்திருந்த காரணத்தினாலேயே அவர் ஒவ்வொரு நாளும் வந்து கொண்டிருந்தார். அவர் வீட்டிற்கு வந்து சேர்வார்......அவர் அந்த சிற்றுண்டிச்சாலைக்குச் செல்வார்—அவரிடம் யாரும் பேசக்கூடாது என்பதற்காகவும், அதே சமயம் (மிக அரிதாகவேனும்) அவரே பேசக்கூடும் என்பதற்காகவும். அவரது இந்தத் தொடர்ச்சியான வருகையிலிருந்து ஒரு முடிவை எடுக்க எவரேனும் விரும்பியிருந்தால், எங்கள் துயரத்தைக் கண்டு அவர் நெகிழ்ந்ததையோ அல்லது என் சகவாசத்தை அவர் ரசித்ததையோ உணர்த்தும் ஒரு அறிகுறியை அதில் கண்டிருக்க முடியும். என் தாயார் இதைக் கவனிக்காமல் இருக்கவில்லை; நோயுற்ற ஒருவருக்கு அளிக்கப்படும் மரியாதையாகக் கருதப்படக்கூடிய எதையும் அவர் உணர்வுப்பூர்வமாக அணுகினார். ஒவ்வொரு நாளும் அவர் என்னிடம், "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவருக்குச் சரியாக நன்றி சொல்ல மறந்துவிடாதே," என்று கூறுவார்.

மேடம் கோட்டார்ட் (Mme Cottard) எங்களை வந்து சந்தித்தார்—இது பெண்களுக்குரிய ஒரு கனிவான செயல்; ஒரு ஓவியருக்கு ஓவியம் வரையும் இடைவேளையின்போது அவரது துணைவி சிற்றுண்டி அளிப்பதைப் போன்றது இது. அவரது கணவர் ஏற்கனவே செய்து வந்த சேவைகளுக்கு அப்பால் அளிக்கப்பட்ட ஒரு கூடுதல் உபசரிப்பு அது. எங்களுக்கு ஒரு ஆண் உதவியாளரே தேவைப்பட்டதால், அவர் தனது "ஆண் பணியாளரை" எங்களுக்கு வழங்க முன்வந்தார்; மேலும் அது குறித்து "கவனிக்கிறேன்" என்றும் உறுதியளித்தார். நாங்கள் அதை மறுத்தபோது, ​​இது எங்கள் தரப்பில் ஒரு "தோல்வி" (defeat) ஆக இருக்காது என்று நம்புவதாக அவர் கூறினார்—அவரது சமூக வட்டத்தில், ஒரு அழைப்பை மறுப்பதற்கான போலியான சாக்குப்போக்கைத்தான் அந்த வார்த்தை குறிக்கும். வீட்டில் தனது நோயாளிகளைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசாத அந்தப் பேராசிரியர், நோயாளி தனது சொந்த மனைவியாகவே இருந்திருந்தால் எவ்வளவு வருந்தியிருப்பாரோ, அதே அளவு வருத்தமடைந்தார் என்று அவர் எங்களுக்கு உறுதியளித்தார். இது உண்மையாகவே இருந்திருந்தாலும் கூட, மிகவும் விசுவாசமற்ற அதே சமயம் மிகுந்த நன்றியுணர்வு கொண்ட ஒரு கணவரிடமிருந்து வரும்போது, ​​அது மிகச் சிறியதாகவும் அதே சமயம் மிகப்பெரியதாகவும் இருந்திருக்கும் என்பதை நாம் பின்னர் காண்போம்.

லக்ஸம்பர்க் நாட்டின் வாரிசு கிராண்ட் டியூக் (Hereditary Grand Duke) எனக்கு அதே அளவு பயனுள்ள—மேலும் வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் ஈடு இணையற்ற புத்திசாலித்தனம், தாராள மனப்பான்மை மற்றும் அரிய சொல்லாற்றல் ஆகியவற்றின் கலவையாக அமைந்ததால் மனதைத் தொடும் வகையிலான—உதவிகளை முன்மொழிந்தார். நான் அவரை பால்பெக் (Balbec) நகரில் சந்தித்திருந்தேன்; அவர் இன்னும் 'நசாவ் கவுண்ட்' (Count of Nassau) என்ற நிலையிலேயே இருந்தபோது, ​​தனது அத்தையான லக்ஸம்பர்க் இளவரசியைச் சந்திக்க அங்கு வந்திருந்தார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் மற்றொரு லக்ஸம்பர்க் இளவரசியின் பேரழகியான மகளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்; அந்தப் பெண் பெரும் செல்வம் படைத்தவர், ஏனெனில் மாவு அரைக்கும் மிகப்பெரிய தொழிலை நடத்தி வந்த ஒரு இளவரசரின் ஒரே வாரிசு அவர்தான். இதன் விளைவாக, குழந்தைகள் இல்லாத லக்ஸம்பர்க் கிராண்ட் டியூக், தனது மருமகனான நசாவ் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்ததால், அவரை 'வாரிசு கிராண்ட் டியூக்'காக அறிவிக்கும் ஒரு ஆணையைச் சட்டமன்றத்தின் மூலம் அங்கீகரிக்கச் செய்தார். இத்தகைய திருமணங்களில் வழக்கமாக இருப்பது போலவே, அந்தச் செல்வமே ஒரு தடையாகவும் அதே சமயம் உந்துசக்தியாகவும் இருந்தது. நான் சந்தித்த மிகச் சிறந்த இளைஞர்களில் ஒருவராக அந்த 'கவுண்ட் ஆஃப் நாசாவ்' (Count of Nassau) எனக்கு நினைவிருக்கிறார்; அப்போதே அவர் தனது வருங்கால மனைவியின் மீது கொண்டிருந்த காதல், ஒருபுறம் தீவிரமான சோகத்தையும் மறுபுறம் பிரமிக்க வைக்கும் பிரகாசத்தையும் கொண்டதாக இருந்தது. என் பாட்டி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த காலத்தில் அவர் எனக்குத் தொடர்ந்து எழுதிய கடிதங்கள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன; என் அம்மாவும் அதைக் கண்டு நெகிழ்ந்து, தன் தாய் ஒருமுறை சொன்ன வார்த்தையைச் சோகத்துடன் நினைவுகூர்வார்: "செவிக்னே (Sévigné) கூட இதைவிடச் சிறப்பாகச் சொல்லியிருக்க முடியாது."

ஆறாவது நாளில், பாட்டியின் கெஞ்சலுக்கு இணங்கி, அம்மா அவரைச் சிறிது நேரம் விட்டுவிட்டு ஓய்வெடுக்கச் செல்வது போல் நடிக்க வேண்டியிருந்தது. பாட்டி தூங்குவதற்கு ஏதுவாக ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். என் கெஞ்சலையும் மீறி அவர் அறையை விட்டு வெளியேறினார்; அவர் என் பாட்டியை நேசித்தாலும், அவருக்கு இயல்பாகவே இருந்த தெளிவான கண்ணோட்டம் மற்றும் எதிர்மறைச் சிந்தனை காரணமாக, பாட்டியின் நிலைமை நம்பிக்கையற்றது என்றே கருதினார். எனவே, சாத்தியமான அனைத்து கவனிப்பையும் அவருக்கு வழங்க அவர் விரும்பினார். ஆனால், ஒரு மின்சாரப் பணியாளர் (electrician) வருவதாகத் தகவல் வந்தது—அவர் அந்த நிறுவனத்தின் நீண்டகால ஊழியர், முதலாளியின் மைத்துனர், மேலும் பல ஆண்டுகளாக எங்கள் கட்டிடத்தில் பணியாற்றியவர் என்பதால் அங்குள்ளவர்களாலும், குறிப்பாக ஜூபியனால் (Jupien) பெரிதும் மதிக்கப்பட்டவர். பாட்டி நோய்வாய்ப்படுவதற்கு முன்பே இந்தப் பணியாளர் வரவழைக்கப்பட்டிருந்தார். அவரைத் திருப்பி அனுப்பியிருக்கலாம் அல்லது காத்திருக்கச் சொல்லியிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் ஃபிரான்சுவாஸின் நடத்தை விதிகள் அதை அனுமதிக்கவில்லை; அப்படிச் செய்வது அந்த நல்ல மனிதருக்குச் செய்யும் மரியாதைக் குறைவான செயலாகக் கருதப்பட்டது—அப்போது பாட்டியின் உடல்நிலை ஒரு பொருட்டாகவே இருக்கவில்லை. பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, பொறுமையிழந்த நான் அவரைச் சமையலறையிலிருந்து அழைத்து வரச் சென்றபோது, ​​அவர் அந்தப் பணியாளருடன் பணிப் பயன்பாட்டுக்கான படிக்கட்டுத் தளத்தில் (service-staircase landing) நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்—அதன் கதவு திறந்திருந்தது. இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் ஒரு நன்மை இருந்தது: எங்களில் யாராவது வந்தால், அவர்கள் அப்போதுதான் விடைபெறப் போவது போல் பாவனை செய்யலாம்; ஆனால் ஒரு தீமையும் இருந்தது: அது கடுமையான காற்றோட்டத்தை (drafts) உருவாக்கியது. இறுதியில் ஃபிரான்சுவாஸ் அந்தப் பணியாளரை விட்டுப் பிரிந்தார்; ஆனால், முன்னதாகச் சொல்ல மறந்துபோன சில பாராட்டு வார்த்தைகளை அவரது மனைவி மற்றும் மைத்துனரைப் பற்றி உரக்கச் சொல்லிய பின்னரே அவர் சென்றார். இது 'கோம்ப்ரே' (Combray) ஊருக்கே உரிய ஒருவிதமான கண்ணிய உணர்வு—பிறரிடம் கனிவாகவும் மரியாதையுடனும் நடந்துகொள்வதில் எவ்விதக் குறைவும் இருக்கக்கூடாது என்ற மனப்பான்மை—இதை ஃபிரான்சுவாஸ் வெளியுறவுக் கொள்கை விவகாரங்களில் கூட கடைப்பிடித்தார். சமூக நிகழ்வுகளின் பிரம்மாண்டமான பரிமாணம் மனித ஆன்மாவை ஆழமாக ஆராய்வதற்கான ஒரு சிறந்த வாய்ப்பை அளிப்பதாகச் சிலர் எளிமையாக எண்ணுகிறார்கள்; ஆனால் உண்மையில், அத்தகைய நிகழ்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு தனிமனிதனின் ஆழத்தை உற்றுநோக்குவதே சரியான வழியாகும் என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். போர் என்பது குற்றங்களிலேயே மிகவும் அர்த்தமற்ற ஒன்று என்றும், உயிரைத் தவிர வேறு எதுவும் முக்கியமல்ல என்றும் ஃப்ரான்கோயிஸ் காம்ப்ரே தோட்டக்காரரிடம் பலமுறை கூறியிருந்தார். இருப்பினும், ரஷ்ய-ஜப்பானியப் போர் மூண்டபோது, ​​"நாம் கூட்டாளிகளாக இருந்தும்" "பாவம் அந்த ரஷ்யர்களுக்கு" உதவப் போருக்குச் செல்லாதது குறித்து ஜார் மன்னரின் சார்பாக அவர் ஒருவித சங்கடத்தை உணர்ந்தார். எப்போதும் "நம்மிடம் அன்பான வார்த்தைகளைப் பேசிய" இரண்டாம் நிக்கோலஸ் மன்னரிடம் நடந்துகொண்ட விதம் கனிவற்றதாக இருந்ததாக அவர் கருதினார்; ஜூபியனுக்கு ஒரு சிறிய கிளாஸ் மதுபானம் தருவதை மறுக்க முடியாமல் போன அதே மனப்பான்மைதான் இதிலும் செயல்பட்டது—அது "அவரது செரிமானத்தைப் பாதிக்கும்" என்று தெரிந்திருந்தும் கூட—மேலும் அதுவே அவரை...என் பாட்டியின் மறைவுக்குப் பிறகு மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே இது நிகழ்ந்தது; ஜப்பானைப் பொறுத்தவரை நடுநிலை வகித்ததற்காக பிரான்ஸ் நாட்டை அவர் கடுமையாகச் சாடியிருந்தார். அதே போன்றதொரு நேர்மையற்ற செயலைத் தானும் செய்திருப்பதாக அவர் உணர்ந்திருப்பார்—அதாவது, மிகுந்த சிரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்த அந்த நல்ல எலக்ட்ரீஷியனிடம் நேரில் சென்று மன்னிப்பு கேட்கத் தவறியிருந்தால்.

நல்லவேளையாக, பிரான்சுவாஸின் (Françoise) மகள் சில வாரங்களுக்கு வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், நாங்கள் அவளிடமிருந்து விரைவில் விடுபட்டோம். நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவரின் குடும்பத்தினருக்கு காம்ப்ரே (Combray) ஊர் மக்கள் வழக்கமாக வழங்கும் அறிவுரைகளுடன்—"சிறு பயணம் ஏதேனும் மேற்கொண்டு பார்த்தீர்களா? இடமாற்றம் செய்து பார்த்தீர்களா? பசியைத் தூண்டும் ஏதேனும் முயற்சி செய்தீர்களா?" என்பது போன்றவற்றுடன்—அவள் தனக்கே உரித்தான ஒரு கொள்கையையும் சேர்த்துக் கூறுவாள். யாரைப் பார்த்தாலும் சோர்வின்றி அதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்வாள்; மற்றவர்களின் தலையில் அதை வலுக்கட்டாயமாக ஏற்றிவைக்க முயல்வது போல அது இருக்கும்: "ஆரம்பத்திலிருந்தே அவருக்கு ஒரு தீவிரமான சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்." சிகிச்சை முறை எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அது 'தீவிரமானதாக' (radical) இருக்க வேண்டும் என்பதே அவளது நிபந்தனையாக இருந்தது. பிரான்சுவாஸைப் பொறுத்தவரை, என் பாட்டிக்கு மிகக் குறைந்த அளவே மருந்துகள் கொடுக்கப்படுவதை அவள் கவனித்தாள். மருந்துகள் வயிற்றைக் கெடுப்பவை என்று அவள் நம்பியதால், இந்த நிலை அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், அதே சமயம் அது அவளுக்கு ஒருவித அவமான உணர்வையும் அளித்தது. தெற்கே அவளுக்கு உறவினர்கள் இருந்தார்கள்—ஓரளவு வசதியானவர்கள்—அவர்களது மகள் பதின்ம வயதில் நோய்வாய்ப்பட்டு இருபத்து மூன்று வயதில் இறந்துபோனாள்; பல ஆண்டுகளாக, இறுதிவரை பல்வேறு சிகிச்சைகள், மருத்துவர்கள் மற்றும் பல மருத்துவச் சுற்றுலாத் தலங்களுக்கு (thermal spas) மேற்கொண்ட பயணங்கள் என அந்தப் பெற்றோர் தங்கள் சொத்து முழுவதையும் கரைத்திருந்தனர். ஆனால் பிரான்சுவாஸைப் பொறுத்தவரை, அந்த உறவினர்களுக்கு இது ஒரு ஆடம்பரமான விஷயமாகவே தோன்றியது—பந்தயக் குதிரைகளையோ அல்லது ஒரு பெரிய மாளிகையையோ (château) வைத்திருப்பதைப் போல. அவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தபோதிலும், அத்தகைய தாராளமான செலவு செய்வதில் ஒருவிதப் பெருமிதத்தை உணர்ந்தனர். அவர்களிடம் எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை—குறிப்பாக அவர்களின் மிக விலையுயர்ந்த சொத்தான அந்தப் பிள்ளை கூட இல்லை—இருப்பினும், மிகச் செல்வந்தர்கள் செய்ததை விடவும் அதிகமாகவே தங்கள் மகளுக்காகச் செய்ததாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதில் அவர்கள் விருப்பம் கொண்டிருந்தனர். பல மாதங்களாக, ஒரு நாளைக்கு பலமுறை அந்தப் பாவம் செய்த பெண்ணுக்கு அளிக்கப்பட்ட புற ஊதாக் கதிர் (ultraviolet rays) சிகிச்சையைப் பற்றி அவர்கள் குறிப்பாகப் பெருமை பேசிக்கொண்டனர். அவளது தந்தை, துயரத்துடன் கலந்த ஒருவிதப் பெருமித உணர்வுடன், ஒரு ஓபரா நட்சத்திரத்திற்காகத் தன் சொத்து முழுவதையும் வாரி இறைத்தவரைப் போலத் தன் மகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார். இத்தகைய நாடகத்தன்மையுள்ள செயல்பாடுகள் பிரான்சுவாஸை வெகுவாகவே பாதித்தன; அவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில், என் பாட்டியின் நோய் சார்ந்த சூழல் மிகவும் சாதாரணமானதாகத் தோன்றியது—ஒரு சிறிய மாகாண நகரத்து நாடக மேடையில் அரங்கேற்றப்படும் நாடகத்திற்கு மட்டுமே அது பொருத்தமானதாக இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில், யூரேமியா (uremia) நோயின் பாதிப்பு என் பாட்டியின் கண்களைப் பாதித்தது. பல நாட்களுக்கு அவரால் எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. பார்வை உள்ள ஒருவரின் கண்களைப் போலவே அவரது கண்களும் இருந்தன; அவற்றில் எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. கதவு திறந்தவுடன் அவர் முகத்தில் தோன்றும் அந்த விசித்திரமான வரவேற்புப் புன்னகையை வைத்தே அவரால் பார்க்க முடியவில்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்—யாராவது வந்து கையைப் பிடித்து நலம் விசாரிக்கும் வரை அந்தப் புன்னகை அப்படியே நீடிக்கும். அது மிக முன்கூட்டியே தொடங்கி உதடுகளில் உறைந்துபோன ஒரு புன்னகை; அது நிலையாக இருந்தது, அதே சமயம் எல்லா கோணங்களிலிருந்தும் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பது போல நேராக முன்னோக்கி அமைந்திருந்தது. ஏனெனில், அந்தப் புன்னகையைச் சீரமைக்கவோ, அதன் நேரத்தையும் திசையையும் தீர்மானிக்கவோ, அதை ஒருமுகப்படுத்தவோ அல்லது உள்ளே வருபவரின் அசைவுகள் மற்றும் முகபாவனைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றவோ அவருக்குப் பார்வையின் உதவி கிடைக்கவில்லை. கண்களில் தெரியும் புன்னகை இல்லாமலே அது தனித்து நின்றது; பொதுவாகக் கண்களில் தெரியும் புன்னகைதான் பார்வையாளரின் கவனத்தை உதட்டிலிருந்து திசைதிருப்பும், அது இல்லாததால், அந்தப் புன்னகை ஒருவிதத் தர்மசங்கடமான, மிகைப்படுத்தப்பட்ட முக்கியத்துவத்தைப் பெற்று, அளவுக்கு அதிகமான உபசரிப்பு உணர்வை வெளிப்படுத்துவது போல் தோன்றியது. பின்னர் அவரது பார்வை முழுமையாகத் திரும்பியது, ஆனால் அந்த நோய் அவரது கண்களிலிருந்து காதுகளுக்கு மாறியது. பல நாட்களுக்கு என் பாட்டிக்குக் கேட்கும் திறன் இல்லாமல் போனது. யாராவது வருவதை அறியாமல் திடீரென அவர்கள் உள்ளே நுழைவதால் ஏற்படும் அதிர்ச்சியைத் தவிர்க்க, அவர் சுவரைப் பார்த்தவாறு படுத்திருந்தாலும் கூட, எந்த நேரத்திலும் சட்டென்று தலையைத் திருப்பிக் கதவைப் பார்ப்பார். ஆனால் அவரது கழுத்தின் அசைவு இயல்பற்றதாக இருந்தது; ஏனெனில், ஒலிகளைப் பார்ப்பது அல்லது கண்களால் கேட்பது போன்ற இந்த மாற்றத்திற்குச் சில நாட்களில் பழகிவிட முடியாது. இறுதியில் வலி குறைந்தது, ஆனால் பேசுவதில் சிரமம் அதிகரித்தது. அவர் சொன்ன அனைத்தையும் மீண்டும் ஒருமுறை சொல்லுமாறு நாங்கள் அவரிடம் கேட்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

இப்போது, ​​தான் சொல்வது யாருக்கும் புரியவில்லை என்பதை உணர்ந்த என் பாட்டி, ஒரு வார்த்தை கூட பேச முயற்சிப்பதை நிறுத்திவிட்டு அசையாமல் படுத்திருந்தார். நான் கண்ணில் பட்டதும் அவர் திடுக்கிடுவார்—திடீரென மூச்சுக்காற்று தடைபட்ட ஒருவரைப் போல—பேச முயற்சிப்பார், ஆனால் அவரால் புரியாத ஒலிகளை மட்டுமே எழுப்ப முடிந்தது. பின்னர், தனது இயலாமையால் சோர்ந்துபோய், தலையைச் சாய்த்துப் படுக்கையில் மல்லாக்கப் படுத்துக்கொள்வார்; அவரது முகம் தீவிரமான உணர்வற்ற, பளிங்குக்கல் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கும்; கைகள் படுக்கை விரிப்பின் மீது அசையாமல் இருக்கும் அல்லது கைக்குட்டையால் விரல்களைத் துடைப்பது போன்ற முற்றிலும் இயந்திரத்தனமான செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கும். அவர் எதையும் சிந்திக்க விரும்பவில்லை. அதன்பிறகு, ஒருவிதமான இடைவிடாத அமைதியின்மை அவளிடம் குடிகொண்டது. அவள் எப்போதும் எழுந்து நிற்கவே விரும்பினாள். ஆனால், தான் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்பதை அவள் உணர்ந்துவிடுவாளோ என்ற அச்சத்தில், எங்களால் முடிந்தவரை அதைச் செய்யவிடாமல் அவளைத் தடுத்தோம். ஒரு நாள், ஒரு கணம் அவள் தனியாக விடப்பட்டிருந்தபோது, ​​அவள் தனது இரவு உடையுடன் நின்றுகொண்டு ஜன்னலைத் திறக்க முயன்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன்.

பால்பெக் (Balbec) நகரில், கடலில் குதித்த ஒரு விதவைப் பெண் தன் விருப்பத்திற்கு மாறாகக் காப்பாற்றப்பட்டிருந்த ஒரு நாளில், அவள் என்னிடம் (ஒருவேளை... உணர்ச்சிவசப்பட்டு) இப்படிக் கூறியிருந்தாள்......நமது உயிரியல் வாழ்வின்—மிகவும் மர்மமான மற்றும் தெளிவற்ற—தன்மையில் நாம் சில சமயங்களில் காணும், ஆனால் எதிர்காலத்தின் நிழல் படிந்திருப்பதாகத் தோன்றும் அந்த உள்ளுணர்வுகளில் ஒன்று அது: அதாவது, மரணத்தைத் தேடிச் சென்ற ஒரு விரக்தியடைந்த பெண்ணை அதிலிருந்து மீட்டு, மீண்டும் அவளது துயர வாழ்வுக்கே (அல்லது அந்த வேதனைமிக்க நிலைக்கு) திருப்பி அனுப்புவதை விடக் கொடூரமான செயல் வேறெதுவும் இல்லை என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.

என் பாட்டியைப் பிடித்து நிறுத்த எங்களுக்குச் சிறிது நேரமே கிடைத்தது; என் தாயாரை எதிர்த்து அவர் கிட்டத்தட்ட வன்முறையுடன் போராடினார்; பின்னர், தோல்வியுற்று வலுக்கட்டாயமாக ஒரு நாற்காலியில் அமர்த்தப்பட்டதும், அவர் எதையும் விரும்பவோ அல்லது வருந்தவோ செய்யாத நிலைக்கு மாறினார்; அவரது முகம் மீண்டும் உணர்ச்சியற்றதாக மாறியது, மேலும் அவர் மீது போர்த்தப்பட்டிருந்த கோட் (coat) அங்கியில் இருந்து உதிர்ந்து அவரது இரவு உடையில் ஒட்டியிருந்த ரோமங்களை அவர் கவனமாக அகற்றத் தொடங்கினார்.

அவரது முகபாவனை முற்றிலும் மாறியது—முன்பு அடிக்கடி கவலையுடனும், ஏக்கம் கலந்தும், தளர்ந்தும் காணப்பட்ட அந்த முகம் மறைந்து, இப்போது முதுமையின் காரணமாக ஒருவித இறுக்கமான, சோர்வான பார்வையை அவர் கொண்டிருந்தார்...

அவரது தலைமுடியை வாரிக்கொள்ள விருப்பமா என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டதன் மூலம், அந்த வேண்டுகோள் என் பாட்டியிடமிருந்தே வந்தது என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) தன்னைத்தானே நம்ப வைத்துக்கொண்டாள். அவள் பிரஷ்கள், சீப்புகள், 'ஓ டி கொலோன்' (eau de Cologne) வாசனைத் திரவியம் மற்றும் தலை வாரிக்கொள்ளும் போது அணியும் மேலங்கி ஆகியவற்றை எடுத்து வந்தாள். அவள் இப்படிச் சொல்வாள்: "அமெடே அம்மையாரின் (Madame Amédée) தலைமுடியை வாரிக்கொடுப்பது அவருக்குச் சோர்வை ஏற்படுத்தாது; எவ்வளவு பலவீனமாக இருந்தாலும், தலைமுடியை வாரிக்கொள்ள முடியும்." அதாவது, இன்னொருவர் தலைமுடியை வாரிக்கொள்வதற்குத் தேவையான அளவுக்குக்கூட ஒரு நபர் பலவீனமாகிவிடுவதில்லை—அவர்கள் (வாரிக்கொடுப்பவர்) கருதும் வரையில். ஆனால் நான் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​என் பாட்டியை மீண்டும் ஆரோக்கியமான நிலைக்குக் கொண்டுவருவது போன்ற மகிழ்ச்சியுடன் செயல்பட்ட பிரான்சுவாஸின் கொடூரமான கைகளுக்கு இடையே—சீப்பின் தொடுதலைக்கூடத் தாங்க முடியாத அளவுக்குப் பலவீனமான, முதுமையடைந்த தலைமுடியின் பரிதாபகரமான சூழலில்—ஒரு தலையைக் கண்டேன்; அது வைக்கப்பட்ட நிலையில் நிலையாக இருக்க முடியாமல், சோர்வும் வலியும் மாறி மாறித் தாக்கும் ஒரு இடைவிடாத சுழற்சியில் சரிந்து கொண்டே இருந்தது. பிரான்சுவாஸ் வேலையை முடிக்கப்போகும் தருணம் நெருங்கிவிட்டதை நான் உணர்ந்தேன்; ஆனாலும், அவள் என் பேச்சைக் கேட்காமல் போகக்கூடும் என்ற பயத்தில், "போதும்" என்று சொல்லி அவளை அவசரப்படுத்த நான் துணியவில்லை. இருப்பினும், என் பாட்டி தனது தலைமுடி சரியாகச் சீரமைக்கப்பட்டுள்ளதா என்று பார்ப்பதற்காக, பிரான்சுவாஸ்—உண்மையிலேயே ஒருவிதக் கொடூரமான அறியாமையுடன்—கண்ணாடியை அருகில் கொண்டு வந்தபோது நான் வேகமாக முன்னேறிச் சென்றேன். ஆரம்பத்தில், அதை அவள் கைகளிலிருந்து சரியான நேரத்தில் பறித்தெடுத்ததில் எனக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது—அதாவது, கண்ணாடிகள் அனைத்தும் அவளிடமிருந்து கவனமாக மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், அவள் சற்றும் கற்பனை செய்திராத தன் சொந்த பிம்பத்தை தற்செயலாகப் பார்த்துவிடக்கூடிய சூழல் உருவாவதற்கு முன்பே அதைத் தடுத்ததில். ஆனால் ஐயோ! ஒரு கணம் கழித்து, பல இன்னல்களுக்கு ஆளான அந்த அழகான நெற்றியில் முத்தமிட நான் குனிந்தபோது, ​​அவள் என்னை ஆச்சரியம், சந்தேகம் மற்றும் அதிர்ச்சி கலந்த பார்வையுடன் பார்த்தாள்: அவளுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை.

எங்கள் மருத்துவரின் கூற்றுப்படி, இது அவளது மூளையில் உள்ள இரத்தத் தேக்கம் அல்லது அழுத்தம் மோசமடைவதைக் குறிக்கும் அறிகுறியாகும். அதைச் சரிசெய்ய வேண்டியிருந்தது.

கோட்டார்ட் தயங்கினார். ஒரு கணம், 'clarified' (தெளிவுபடுத்தப்பட்ட) வகை 'கப்பிங் கிளாஸ்' (cupping glasses) சிகிச்சையை அவர்கள் பயன்படுத்துவார்கள் என்று ஃபிரான்சுவாஸ் நம்பினாள். அவள் அகராதியில் அவற்றின் விளைவுகளைத் தேடினாள், ஆனால் அவற்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. 'Clarified' என்பதற்குப் பதிலாக 'scarified' (தோலில் கீறல் இடும் முறை) என்று அவள் சரியாகச் சொல்லியிருந்தாலும் கூட, அவளால் அந்த வார்த்தையைக் கண்டுபிடித்திருக்க முடியாது; ஏனெனில் அவள் 'S' அல்லது 'C' ஆகிய எழுத்துக்களின் கீழ் தேடவில்லை; அவள் 'clarified' என்று உச்சரித்தாள், ஆனால் 'esclarified' என்று எழுத்துக்கூட்டினாள்—அதனால் அப்படித்தான் எழுதப்படுகிறது என்றும் நம்பினாள். அவளது ஏமாற்றத்திற்கு மத்தியில், கோட்டார்ட்—பெரிய நம்பிக்கையின்றி—அதற்குப் பதிலாக அட்டைகளைப் (leeches) பயன்படுத்த முடிவு செய்தார். சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு நான் என் பாட்டியின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​சிறிய கருப்புப் பாம்புகள் போன்ற அட்டைகள் அவள் கழுத்தின் பின்புறம், நெற்றிப் பொட்டுகள் மற்றும் காதுகளில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன; அவை இரத்தக் கறையுள்ள அவளது தலைமுடியில், மெடுசாவின் தலையில் உள்ள பாம்புகளைப் போல நெளிந்து கொண்டிருந்தன. ஆனால் அவளது வெளிறிய, அமைதியான மற்றும் முற்றிலும் அசைவற்ற முகத்தில், நான் அவளது பழைய அழகான கண்களைக் கண்டேன்—அவை அகல விரிந்து, ஒளிவீசி, அமைதியாக இருந்தன (ஒருவேளை அவளது நோய்க்கு முந்தைய காலத்தை விட அதிக நுண்ணறிவுடன் கூடியவையாக இருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில் அவளால் பேசவோ நகரவோ முடியாத நிலையில், அவள் தன் எண்ணங்களை அந்தக் கண்களிடம் மட்டுமே ஒப்படைத்திருந்தாள்—அந்த எண்ணங்கள் சில சமயங்களில் நமக்குள் பரந்த இடத்தைப் பிடித்து எதிர்பாராத பொக்கிஷங்களை வழங்குகின்றன, வேறு சில சமயங்களில் ஒன்றுமில்லாமல் சுருங்கிப்போய், பின்னர் வெளியேற்றப்பட்ட சில துளி இரத்தத்திலிருந்து தானாகவே மீண்டும் பிறப்பது போலத் தோன்றுகின்றன); எண்ணெய் போல மென்மையான மற்றும் திரவத்தன்மை கொண்ட அவளது கண்கள், மீண்டும் ஏற்றப்பட்ட விளக்கின் ஒளியில், அந்த நோயாளிக்கு முன்னால் மீண்டும் வசப்படுத்தப்பட்ட உலகத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டின. அவளது அமைதி இனி விரக்தியிலிருந்து வந்த ஞானமாக இருக்கவில்லை, அது நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. தான் குணமடைந்து வருவதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள், அதே சமயம் கவனமாக இருக்கவும் விரும்பினாள்—அசைவதைத் தவிர்க்க நினைத்தாள்—எனவே தான் நலமாக உணர்வதை எனக்குத் தெரிவிக்க ஒரு அழகான புன்னகையை மட்டும் பரிசளித்தாள், மேலும் என் கையை மென்மையாக அழுத்தினாள். குறிப்பிட்ட சில உயிரினங்களைத் தொடுவது ஒருபுறம் இருக்க, அவற்றைப் பார்ப்பதையே என் பாட்டி எவ்வளவு வெறுப்பார் என்பது எனக்குத் தெரியும். அந்த அட்டைப் பூச்சிகளை அவர் சகித்துக்கொண்டது ஒரு பெரிய நன்மைக்காக மட்டுமே என்பதையும் நான் அறிவேன். அதனால்தான், ஒரு குழந்தையை விளையாடத் தூண்டும்போது வெளிப்படும் அந்தச் சிறு சிரிப்புடன், "அட! மேடம் மீது ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு உயிரினங்களைப் பாருங்கள்" என்று பிரான்சுவா திரும்பத் திரும்பச் சொன்னது எனக்கு எரிச்சலூட்டியது. மேலும், உடல்நலம் குன்றியிருந்த அவரை, ஏதோ மீண்டும் குழந்தைப் பருவத்திற்குத் திரும்பியவரைப் போல நடத்துவது மரியாதையற்ற செயலாகவும் இருந்தது. ஆனால், ஒரு 'ஸ்டோயிக்' (Stoic) தத்துவவாதிக்குரிய அமைதியான மன உறுதியைக் கொண்டிருந்த என் பாட்டி, அதைக் காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ளாதது போலத் தோன்றினார்.

ஐயோ! அந்த அட்டைப் பூச்சிகள் அகற்றப்பட்ட உடனேயே, மூச்சுக்குழல் அடைப்பு மீண்டும் வந்து, முன்பை விடக் கடுமையாகத் தொடர்ந்தது. என் பாட்டி மிகவும் ஆபத்தான நிலையில் இருந்த அந்தத் தருணத்தில், பிரான்சுவா அடிக்கடி அங்கிருந்து மறைந்து கொண்டிருந்தது எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், அவள்......துக்க நிகழ்விற்கான உடையை முன்பதிவு செய்திருந்ததால், தையல்காரரை காக்க வைக்க அவர் விரும்பவில்லை. பெரும்பாலான பெண்களின் வாழ்வில், எல்லாமே—மிக ஆழ்ந்த துயரம் கூட—இறுதியில் ஆடை அளவெடுக்கும் ஒரு நிகழ்வாகவே சுருங்கிவிடுகிறது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, நள்ளிரவில் நான் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் அம்மா என்னை எழுப்ப வந்தார். ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கியிருப்பவர்கள், பெரும் நெருக்கடியான தருணங்களிலும் மற்றவர்களின் சிறிய சிரமங்களைக் கருத்தில் கொண்டு காட்டும் அந்த மென்மையான கனிவுடன் அவர் பேசினார்:

"உன் தூக்கத்தைக் கலைத்ததற்கு என்னை மன்னித்துவிடு," என்று அவர் கூறினார்.

"நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை," என்று விழித்தெழுந்தபடியே நான் பதிலளித்தேன்.

நான் அதை முழுமையான உண்மையுடன்தான் சொன்னேன். விழித்தெழுதலால் ஏற்படும் பெரும் மாற்றம் என்பது, நம்மைத் தெளிவான விழிப்புணர்வின் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்வது மட்டுமல்ல; மாறாக, பால் போன்ற ஒளி ஊடுருவும் நீரின் ஆழத்தில் கிடக்கும் ஒரு பொருளைப் போல, நம் மனம் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்த அந்த மென்மையான, மங்கலான வெளிச்சத்தின் நினைவை அது நம்மிடமிருந்து பறித்துவிடுகிறது. சற்று நேரத்திற்கு முன்பு நாம் மிதந்துகொண்டிருந்த அந்த அரைகுறைத் தெளிவான எண்ணங்கள், 'விழித்திருக்கும் வாழ்க்கை' என்று சொல்லத்தக்க அளவிற்கான ஒரு அசைவை நமக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஆனால் விழித்தெழும் செயல் நினைவுகளில் ஒரு முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்தத் தருணங்களை நாம் 'தூக்கம்' என்று முத்திரை குத்துகிறோம், ஏனெனில் அவை இனி நம் நினைவில் இருப்பதில்லை. விழித்தெழும் தருணத்தில் உறங்குபவரின் ஒட்டுமொத்தத் தூக்கத்தையும் பிரகாசமாக்கும் அந்த ஒளிமிக்க நட்சத்திரம் ஒளிரும்போது, ​​அது அவரைச் சில நொடிகள் அது தூக்கமல்ல, விழித்திருக்கும் வாழ்க்கை என்று நம்ப வைக்கிறது; உண்மையில் அது ஒரு எரிநட்சத்திரம்—தன் ஒளியால் அந்த மாயமான இருப்பையும், கனவின் அம்சங்களையும் அடித்துச் சென்று, விழித்தெழும் நபரைத் தனக்குள்ளேயே "நான் தூங்கினேன்" என்று மட்டும் சொல்ல வைக்கிறது.

என்னை வருத்தப்படுத்திவிடுவோமோ என்று அஞ்சுவது போன்ற மென்மையான குரலில், எழுந்து அமர்வது எனக்கு அதிக சோர்வைத் தருமா என்று அம்மா கேட்டார்; என் கைகளை வருடியபடியே அவர் சொன்னார்:

"பாவம் என் குழந்தையே, இனிமேல் உன் அப்பாவும் அம்மாவும் மட்டும்தான் உனக்குத் துணையாக இருப்பார்கள்."

நாங்கள் அறைக்குள் நுழைந்தோம். படுக்கையில் அரைவட்ட வடிவில் வளைந்து கிடந்த அந்த உருவம் என் பாட்டி அல்ல—அவரது தலைமுடியை அணிந்துகொண்டு, அவரது போர்வைகளுக்குள் படுத்திருந்த ஒரு விசித்திரமான விலங்கைப் போல அது மூச்சுத் திணறியபடியும் முனகியபடியும் கிடந்தது; அதன் உடல் துடிப்புகள் போர்வையை அசைத்துக்கொண்டிருந்தன. அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன; ஆனால் அவை சரியாக மூடப்படாததால், கண்விழியின் ஒரு பகுதி வெளியே தெரிந்துகொண்டிருந்தது—அது மங்கலாகவும், நீர் கோர்த்தும், ஒருவிதமான ஆழ்ந்த வேதனையையும் இருளையும் பிரதிபலிப்பதாக இருந்தது. அந்தப் பதற்றம் எதுவும் எங்களை நோக்கியதாக இருக்கவில்லை; அவள் எங்களைப் பார்க்கவோ அல்லது அடையாளம் காணவோ இல்லை. ஆனால் அங்கே அசைந்துகொண்டிருந்தது வெறும் ஒரு மிருகத்தின் உணர்வுநிலை மட்டுமே என்றால், என் பாட்டி எங்கே போனாள்? ஆனாலும் அவளது மூக்கின் வடிவத்தை அடையாளம் காண முடிந்தது—முகத்தின் மற்ற பகுதிகளுடன் ஒப்பிடுகையில் அது இப்போது விகிதாச்சாரம் தவறியதாகத் தெரிந்தாலும், அதன் ஓரத்தில் இருந்த மச்சம் அப்படியே இருந்தது; போர்வையை அவள் தள்ளிவிட்ட விதமும் அப்படியே இருந்தது—முன்பு அது போர்வையின் தொந்தரவை உணர்த்துவதாக இருந்திருக்கும், ஆனால் இப்போது அதற்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

பாட்டியின் நெற்றியைத் துடைத்துவிடத் தண்ணீரும் வினிகரும் கொண்டுவருமாறு அம்மா என்னிடம் சொன்னாள். அவள் தன் முடியை விலக்கிவிட முயல்வதைப் பார்த்த அம்மா, இந்தச் செயல் மட்டுமே அவளுக்குச் சற்று ஆறுதல் அளிப்பதாக நம்பினாள். ஆனால் வாசலிலிருந்து யாரோ என்னை அழைத்தார்கள். பாட்டி மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறாள் என்ற செய்தி வீடு முழுவதும் உடனடியாகப் பரவியிருந்தது. வழக்கமான வேலையாட்களுக்கு ஓய்வளிப்பதற்காக இத்தகைய இக்கட்டான நேரங்களில் பணியமர்த்தப்படும் 'கூடுதல் ஆட்களில்' ஒருவர்—இவர்கள் மரணப் படுக்கையைச் சுற்றியுள்ள சூழலுக்கு ஒரு விசித்திரமான திருவிழாத் தன்மையை அளிப்பார்கள்—டியூக் டி கெர்மாண்டஸுக்காகக் கதவைத் திறந்திருந்தார்; அவர் வரவேற்பறையில் காத்திருந்து என்னைப் பார்க்க விரும்பினார். அவரிடமிருந்து என்னால் தப்பிக்க முடியவில்லை.

"அந்தத் துயரமான செய்தியை இப்பதான் கேள்விப்பட்டேன், என் அருமை நண்பரே. அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, உன் அப்பாவின் கையை நான் குலுக்க விரும்புகிறேன்."

அத்தகைய தருணத்தில் அவரைத் தொந்தரவு செய்வது எவ்வளவு கடினம் என்பதை விளக்கி நான் சாக்குப்போக்குச் சொன்னேன். பயணத்திற்குப் புறப்படும்போது ஒருவருக்கு ஏற்படும் அதே பதற்றத்துடன் திரு. கெர்மாண்டஸ் காணப்பட்டார். ஆனாலும், அவர் எங்களுக்குக் காட்டும் அந்த மரியாதையின் மீது அவருக்கு இருந்த தீவிரமான அக்கறை மற்ற எல்லாவற்றையும் விட மேலோங்கி நின்றது; எனவே, வரவேற்பறைக்குள் நுழைவதிலேயே அவர் உறுதியாக இருந்தார். ஒருவரை கௌரவிக்கத் தான் தேர்ந்தெடுத்த சம்பிரதாயங்களை முழுமையாகப் பின்பற்றுவதில் அவர் பிடிவாதமாக இருப்பார்; பயணப் பெட்டிகள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றனவா அல்லது சவப்பெட்டி தயாராக இருக்கிறதா என்பதையெல்லாம் அவர் பொருட்படுத்தவே மாட்டார்.
1100
“நீங்கள் டியூலாஃபோவை (Dieulafoy) வரவழைத்தீர்களா? ஆ! அது ஒரு பெரிய தவறு. நீங்கள் என்னிடம் கேட்டிருந்தால், அவர் *எனக்காக* வந்திருப்பார்—டச்சஸ் டி சார்ட்ரஸின் (Duchesse de Chartres) கோரிக்கையைக்கூட நிராகரித்த அவர், என் விஷயத்தில் எதையும் மறுப்பதில்லை. அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளவரசியை விட நான் உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதாகவே நான் கருதுகிறேன் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அதோடு, மரணத்தின் முன் நாம் அனைவரும் சமம்,” என்று அவர் மேலும் கூறினார். என் பாட்டி அந்த இளவரசிக்கு இணையானவர் என்று என்னை நம்பவைப்பதற்காக அவர் இதைச் சொல்லவில்லை; மாறாக, டியூலாஃபோவின் மீது தனக்கிருக்கும் செல்வாக்கு மற்றும் டச்சஸ் டி சார்ட்ரஸை விட தனக்குள்ள முன்னுரிமை பற்றி நீண்ட நேரம் பேசுவது நாகரிகமற்றதாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்தே அவர் அவ்வாறு பேசியிருக்கலாம்.

உண்மையில், அவரது அந்த ஆலோசனை எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கவில்லை. கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரிடையே, டியூலாஃபோவின் பெயர் எப்போதும் இணையற்ற ஒரு “சேவை வழங்குநராக” (அல்லது மருத்துவராக) குறிப்பிடப்படுவதை நான் அறிவேன் (அப்போது சற்று கூடுதல் மரியாதையுடன் அந்தப் பெயர் உச்சரிக்கப்பட்டாலும்). வயதான டச்சஸ் டி மார்டெமார்ட் (அவரும் பிறப்பால் ஒரு கெர்மாண்டேஸ் தான்—ஒரு டச்சஸைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம் மக்கள் ஏன் எப்போதும் “வயதான டச்சஸ் டி...” என்றோ, அல்லது அவர் இளமையாகவும் வாட்டோ (Watteau) ஓவியங்களில் வருவது போன்ற நேர்த்தியான தோற்றத்துடனும் இருந்தால் “சிறிய டச்சஸ் டி...” என்றோ சொல்கிறார்கள் என்பது புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று)—தீவிரமான உடல்நலப் பிரச்சினைகளின்போது, ​​ஐஸ்கிரீம் தயாரிப்பாளர் பொய்ரே பிளான்ச் (Poiré Blanche) அல்லது பேஸ்ட்ரி சமையல்காரர் ரெபாட்டெட் (Rebattet) ஆகியோரை அழைப்பதைப் போலவே, ஒருவித ரகசியப் புரிதலுடன் கூடிய கண் ஜாடையுடன் “டியூலாஃபோ, டியூலாஃபோ” என்று இயந்திரத்தனமாகப் பரிந்துரைப்பார். ஆனால், என் தந்தை உண்மையில் டியூலாஃபோவை வரவழைத்திருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியாது.

அந்தத் தருணத்தில், என் பாட்டியின் சுவாசத்தைச் சீராக்கத் தேவையான ஆக்சிஜன் பலூன்களுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்த என் அம்மா, வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தார்; அங்கே திரு. டி கெர்மாண்டேஸை அவர் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவரை எங்காவது மறைத்து வைத்திருக்க நான் விரும்பினேன். ஆனால், இதைவிட அவசியமானதோ, அல்லது என் பாட்டிக்கு அதிக மகிழ்ச்சியையோ பெருமையையோ அளிக்கக்கூடியதோ, அல்லது ஒரு சிறந்த கனவானாக (gentleman) தன் நற்பெயரைக் காக்க இதைவிட முக்கியமானதோ வேறெதுவும் இல்லை என்று உறுதியாக நம்பிய அவர், என் கையை வலுவாகப் பற்றிக்கொண்டார். யாரோ தாக்குவது போல நான் எதிர்த்துக் கொண்டே “ஐயா, ஐயா, ஐயா” என்று சொல்லியபோதிலும், அவர் என்னை அம்மாவை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார். அப்போது, ​​“உங்கள் தாயாரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கும் பெரும் கௌரவத்தை எனக்கு அளிப்பீர்களா?” என்று அவர் கேட்டார்—அந்தக் கேள்வியில் “தாயார்” (mother) என்ற வார்த்தையை உச்சரிக்கும்போது அவரது குரல் சற்று தழுதழுத்தது. அந்தப் பெருமை அவளுக்கே உரியது என்று அவர் ஆழமாக நம்பியதால், முகத்தை ஒருவிதமான கண்ணியமான பாவனையில் வைத்துக்கொள்ள முயன்றபோதும் அவரால் புன்னகைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. வேறு வழியின்றி நான் அவரைப் பெயர் சொல்லி அறிமுகப்படுத்த வேண்டியதாயிற்று; அது உடனடியாகப் பலவிதமான வணக்கங்களுக்கும் சைகைகளுக்கும் வழிவகுத்தது; அவர் முழுமையான சம்பிரதாய முறைப்படியான வாழ்த்துகளைத் தொடங்கவிருந்தார். அவர் உரையாடலைத் தொடங்கவும் எண்ணியிருந்தார், ஆனால் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த என் தாயார், என்னை விரைந்து வருமாறு கூறினார்; மேலும் திரு. டி கெர்மாண்டஸின் (M. de Guermantes) வார்த்தைகளுக்கு அவர் பதிலளிக்கவே இல்லை. ஒரு விருந்தினராக வரவேற்கப்படுவார் என்று எதிர்பார்த்தவருக்கு, வரவேற்பறைக்கு முந்தைய அறையில் (antechamber) தனியாக விடப்பட்ட நிலை ஏற்பட்டது; அந்தச் சமயத்தில் செயிண்ட்-லூ (Saint-Loup) உள்ளே நுழைவதைப் பார்த்திருக்காவிட்டால் அவர் அங்கிருந்து வெளியேறியிருப்பார்—அவர் அன்று காலைதான் வந்திருந்தார், செய்தியை அறிய அவசரமாக ஓடி வந்திருந்தார். "அட, என்ன ஒரு அதிர்ஷ்டம்!" என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூச்சலிட்ட டியூக் (Duke), என் தாயார் அந்த அறையைக் கடந்து செல்வதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமலே, தன் மருமகனின் சட்டைக் கையைப் பிடித்து இழுத்தார்—அது கிழிந்துபோகும் நிலையிலேயே இருந்தது. செயிண்ட்-லூவைப் பொறுத்தவரை—அவருக்கு உண்மையான துயரம் இருந்தபோதிலும்—என்னைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க முடிந்ததில் அவருக்கு அதிருப்தி ஏதும் இருந்திருக்காது என்றே நான் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் என்னைப் பற்றிய அவரது உணர்வுகள் அப்படிப்பட்டவை. அவர் தன் மாமாவால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்; அந்த மாமாவிடம் அவரிடம் சொல்ல மிக முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருந்தது—அதற்காக அவர் டோன்சியர்ஸுக்கே (Doncières) செல்லவிருந்தார்—அத்தகைய சிரமமான பயணத்தைத் தவிர்க்க முடிந்ததை அவரால் நம்பவே முடியவில்லை. "ஆ! முற்றத்தைக் கடந்து வந்தாலே உன்னை இங்கே காணலாம் என்று யாராவது என்னிடம் சொல்லியிருந்தால், நான் அதை ஒரு பெரிய வேடிக்கையான விஷயம் என்று நினைத்திருப்பேன்; உன் நண்பர் திரு. ப்ளோக் (M. Bloch) சொல்வது போல, இது ஒரு வேடிக்கையான விஷயம்தான்." ராபர்ட்டின் தோளைப் பிடித்தபடி அவருடன் நடந்து செல்லும்போது அவர் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்: "இருப்பினும், தூக்குக் கயிற்றைத் தொட்டது போன்ற ஒரு நிலையை நான் இப்போது கடந்து வந்திருக்கிறேன்—அல்லது அதுபோன்ற அதிர்ஷ்டகரமான ஒன்றை; நான் நம்பமுடியாத அளவு அதிர்ஷ்டசாலி." டியூக் டி கெர்மாண்டஸ் பண்பாடற்றவர் என்பதல்ல இதற்குக் காரணம்—அதற்கு நேர்மாறானதே உண்மை. ஆனால், மற்றவர்களின் நிலையில் நின்று சிந்திக்கும் திறன் இல்லாத மனிதர்களில் அவரும் ஒருவர்; இவ்வகையில் அவர் பெரும்பாலான மருத்துவர்களையும் இறுதிச் சடங்கு நடத்துபவர்களையும் போன்றவர். அதாவது, முகத்தில் ஒரு தீவிரமான அல்லது துயரமான பாவனையை வரவழைத்துக்கொண்டு, "இவை மிகவும் கடினமான தருணங்கள்" என்று கூறி, தேவைப்பட்டால் முத்தமிட்டு ஓய்வெடுக்குமாறு அறிவுறுத்திய பிறகு, அவர்கள் ஒரு மரணப் படுக்கையையோ அல்லது இறுதிச் சடங்கையோ வெறும் ஒரு சமூகக் கூடலாகவே (அது சிறியதோ பெரியதோ) பார்க்கிறார்கள். அங்கே, ஒரு கணம் தங்கள் இயல்பான கலகலப்பை அடக்கி வைத்துக்கொண்டு, கூட்டத்தில் தங்களின் அற்பமான வணிகம் குறித்துப் பேசவோ, அல்லது ஒருவரை மற்றொருவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கவோ, அல்லது "வீட்டில் கொண்டு போய் விடுவதற்காக" தங்கள் வண்டியில் ஒருவருக்கு இடம் அளிக்கவோ ஏற்ற ஒருவரைத் தேடி அலைவார்கள். டியூக் டி கெர்மாண்டஸ் (Duc de Guermantes), தன் மருமகனைத் தற்செயலாகச் சந்திக்க நேர்ந்ததை ஒரு "நல்ல வாய்ப்பாக" எண்ணி மகிழ்ந்த அதே வேளையில், என் தாயாரின் நடத்தையைக் கண்டு மிகவும் திகைத்துப்போனார்—அது இயல்பானதாக இருந்தபோதிலும் கூட. என் தந்தை எவ்வளவு பண்பானவரோ, என் தாயார் அவ்வளவு விரும்பத்தகாதவர் என்று அவர் பின்னர் கூறினார்; அவரிடம் பேசப்படுவதைக் கூடக் கவனிக்காதது போன்ற அவரது "சிந்தனை அலைபாயும் தருணங்களை" அவர் சுட்டிக்காட்டினார்; மேலும், அவர் ஏதோ மனக்குழப்பத்தில் இருப்பதாகவும், ஒருவேளை முழுமையான மனநலத்துடன் இல்லை என்றும் முடிவுக்கு வந்தார். இருப்பினும்—எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டதன்படி—அந்த நிகழ்வால் என் தாயார் மிகவும் "பாதிக்கப்பட்டதாக"த் தோன்றியதை ஒப்புக்கொண்டு, அவரது நடத்தையின் ஒரு பகுதியைச் சூழ்நிலையின் காரணமாகவே அவர் கருதினார். ஆனாலும் அவரிடம்......அவனது கால்களில், முழுமையாகச் செய்து முடிக்க முடியாமல் பாதியிலேயே நின்ற அந்த வணக்க அசைவுகள் தேங்கியிருந்தன; அதற்கும் மேலாக, அம்மாவின் துயரத்தின் தன்மையை அவன் எவ்வளவு குறைவாகவே புரிந்துகொண்டிருந்தான் என்றால், இறுதிச் சடங்கிற்கு முந்தைய நாள் இரவில், நான் அம்மாவின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி அவளைத் தேற்ற முயற்சிக்கவில்லையா என்று என்னிடம் கேட்டான்.

என் பாட்டியின் மைத்துனர் ஒருவர்—நான் இதுவரை சந்தித்திராத ஒரு மதகுரு—ஆஸ்திரியாவில் உள்ள தனது மதப்பிரிவின் தலைவருக்குத் தந்தி மூலம் தகவல் அனுப்பி, சிறப்பு அனுமதி பெற்று, அன்றைய தினமே வந்து சேர்ந்தார். துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவர், படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்து பிரார்த்தனைகளையும் தியான வாசகங்களையும் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார்; அதே சமயம், நோயுற்றிருந்த அந்தப் பெண்ணின் மீது பதிந்திருந்த அவரது கூர்மையான பார்வையை ஒரு கணம் கூட அவர் விலக்கவில்லை. என் பாட்டி சுயநினைவின்றி இருந்த அந்தத் தருணத்தில், அந்த மதகுருவின் துயரம் என்னைப் பாதித்தது; நான் அவரை உற்று நோக்கினேன். என் அனுதாபத்தைக் கண்டு அவர் ஆச்சரியமடைந்தது போலத் தோன்றியது, அப்போது ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் நடந்தது. வேதனையான சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பவரைப் போல அவர் தன் முகத்தின் மீது கைகளைக் கூப்பினார்; ஆனால், நான் பார்வையை விலக்கப்போவதை உணர்ந்தபோது, ​​அவர் தன் விரல்களுக்கு இடையே ஒரு சிறிய இடைவெளியை விட்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன். என் பார்வை அவர் மீது இருந்து விலகும் அந்தத் தருணத்தில், அவரது கூர்மையான கண்ணை நான் ஒரு கணம் கண்டேன்—என் துயரம் உண்மையானதா என்பதை அறிய அவர் தன் கைகளின் மறைவை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தியிருந்தார். பாவமன்னிப்பு கேட்கும் அறையின் நிழலில் மறைந்திருந்து கண்காணிப்பவரைப் போல அவர் அங்கே பதுங்கியிருந்தார். நான் அவரைக் கவனித்துவிட்டதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்; உடனே, அவர் சற்றே திறந்து வைத்திருந்த அந்த இடைவெளியை மூடிக்கொண்டார். பின்னர் நான் அவரை மீண்டும் சந்தித்தேன், ஆனால் அந்தத் தருணத்தைப் பற்றி எங்களுக்குள் ஒருபோதும் பேச்சு எழவில்லை. அவர் என்னை ரகசியமாகக் கவனித்ததை நான் கவனிக்கவில்லை என்பது போன்ற ஒரு மௌனமான புரிதல் எங்களுக்குள் இருந்தது. மனநல மருத்துவரைப் போலவே, மதகுருவிடமும் எப்போதும் ஒரு விசாரணை நீதிபதியின் குணம் சற்று கலந்திருக்கும். சொல்லப்போனால், எவ்வளவு நெருங்கிய நண்பராக இருந்தாலும், நம் கடந்த காலத்தைப் பற்றி எவ்வளவு பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் சில விஷயங்களை மறந்துவிட்டிருப்பார்கள் என்று நம்மை நாமே நம்பவைத்துக் கொள்வது வசதியாக இருக்கும் தருணங்கள் இருக்கத்தானே செய்கின்றன?

மருத்துவர் மார்பின் (morphine) ஊசியைச் செலுத்தினார்; மேலும், அவளது சுவாசத்தைச் சீராக்க ஆக்சிஜன் சிலிண்டர்களைக் கொண்டுவருமாறு கேட்டார். என் அம்மாவும், மருத்துவரும், செவிலியரும் அவற்றை தங்கள் கைகளில் ஏந்தியிருந்தனர்; ஒரு சிலிண்டர் காலியானதும், அடுத்தது அவர்களிடம் கொடுக்கப்பட்டது. நான் ஒரு கணம் அறையை விட்டு வெளியே சென்றிருந்தேன். திரும்பி வந்தபோது, ​​ஒரு அற்புதத்தை நேரில் காண்பது போன்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. இடைவிடாத, மெல்லிய முணுமுணுப்புடன் கூடிய அந்த ஒலி, அறை முழுவதும் நிறைந்த ஒரு நீண்ட, மகிழ்ச்சியான பாடலைப் போல ஒலித்தது—அது வேகமாகவும் இசைத்தன்மையுடனும் இருந்தது. அந்த ஒலி, நான் முன்னதாகக் கேட்ட மரணத்தின் இறுதி மூச்சுச் சத்தத்தைப் போலவே, உணர்வற்றதும் முற்றிலும் இயந்திரத்தனமானதுமான ஒன்று என்பதை நான் விரைவில் உணர்ந்தேன். ஒருவேளை, மார்பின் (morphine) மருந்தினால் ஏற்பட்ட ஒருவித சுக உணர்வை அது சிறிதளவாவது பிரதிபலித்திருக்கலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது மூச்சுக்குழாய்கள் வழியாகக் காற்று முன்புபோலச் சீராகச் செல்லாததால் ஏற்பட்ட சுவாசப் பாணியின் மாற்றமே அதற்குக் காரணமாக இருந்தது. ஆக்சிஜன் மற்றும் மார்பின் ஆகியவற்றின் கூட்டுச் செயல்பாட்டால் விடுவிக்கப்பட்ட என் பாட்டியின் சுவாசம், சிரமத்துடனோ அல்லது முனகலுடனோ வெளிப்படவில்லை; மாறாக, அது துரிதமாகவும் லேசாகவும், பனிக்கட்டிச் சறுக்கு வீரரைப் போல, அந்த இனிய திரவத்தை (ஆக்சிஜனை) நோக்கி நழுவிச் சென்றது. ஒருவேளை அந்தச் சுவாசத்தில்—நாணல் குழலில் வீசும் காற்றைப் போல மெல்லியதாக—மனித இயல்பு சார்ந்த சில பெருமூச்சுகளும் கலந்திருக்கலாம்; மரணம் நெருங்கும்போது வெளிப்படும் இத்தகைய பெருமூச்சுகள், உணர்வுகளை இழந்துவிட்டவர்களிடமிருந்தும் வேதனை அல்லது மகிழ்ச்சியின் சாயல்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்த நீண்ட சுவாச ஓட்டத்தில்—அதன் தாளத்தை மாற்றாமலே—இவை ஒரு இனிமையான இசைக் குறிப்பைச் சேர்த்தன; அந்தச் சுவாசம் உயர்ந்து, மேலே ஏறி, பின் கீழே இறங்கி, ஆக்சிஜனைத் தேடி பாரமற்ற அவளது நெஞ்சிலிருந்து மீண்டும் ஒருமுறை பொங்கி எழுந்தது. பின்னர், அப்படி உயர்ந்தும் வலிமையுடன் நீடித்தும் வந்த அந்த 'இசை'—பேரின்பத்தின் நடுவே ஒரு வேண்டுதல் முணுமுணுப்பும் கலந்திருந்தது—சில சமயங்களில் வற்றிப்போகும் நீரூற்றைப் போல முற்றிலும் நின்றுபோனது.

பிரான்சுவாஸ் (Françoise) ஆழ்ந்த மனவேதனைக்குள்ளாகும்போதெல்லாம், அதை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்வாள்; ஆனால், அதைச் செய்வதற்கான எளிய கலை அவளுக்குத் தெரியாததால் அந்தத் தேவையை அவளால் பூர்த்தி செய்ய முடியவில்லை. என் பாட்டி இனி பிழைக்க வாய்ப்பில்லை என்று கருதிய அவள், தனது சொந்த உணர்வுகளை—பிரான்சுவாஸின் உணர்வுகளை—எங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பினாள். ஆயினும், "இது எனக்குள் ஏதோ ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது" என்று மட்டுமே அவளால் திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல முடிந்தது; அதிகப்படியான முட்டைக்கோஸ் சூப் (cabbage soup) சாப்பிட்ட பிறகு, "வயிற்றில் ஏதோ பாரம் இருப்பது போல் உணர்கிறேன்" என்று அவள் கூறிய அதே தொனியில்தான் இதையும் சொன்னாள். இவ்விரு சந்தர்ப்பங்களிலும், அவளது எதிர்வினை அவளே உணர்ந்ததை விட மிகவும் இயல்பானதாகவே இருந்தது. அவளது துயரம் வெளிப்படையாகத் தீவிரமாகத் தெரியாவிட்டாலும், அது மிகவும் ஆழமானதாகவே இருந்தது; அதோடு, கோம்ப்ரேயில் (பாரிஸைச் சேர்ந்த அந்த இளம் பெண் 'காட்டுப்பகுதி' என்று கருதிய, தன்னை ஒரு 'கிராமத்துக்காரி'யாக உணரவைத்த அந்த இடம்) தங்கியிருந்த தன் மகளால் இறுதிச் சடங்கிற்குத் திரும்ப முடியாமல் போகலாம் என்ற கவலையும் அவளது துயரத்தை அதிகப்படுத்தியது—ஏனெனில், அந்தச் சடங்கு மிகச் சிறப்பாக அமையப்போகிறது என்று ஃபிரான்சுவாஸ் கருதினாள். எங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்துகொள்ளும் இயல்பு எங்களுக்கு இல்லை என்பதை அறிந்திருந்த அவள், முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக, அந்த வாரம் முழுவதும் ஒவ்வொரு மாலையும் ஜூப்பியன் வந்து செல்லும் வகையில் ஏற்பாடு செய்திருந்தாள். அடக்கம் செய்யும் நேரத்தில் அவனால் வர முடியாது என்பது அவளுக்குத் தெரியும்; ஆனால், குறைந்தபட்சம் அதன்பிறகாவது 'அனைத்து விவரங்களையும் அவனிடம் சொல்ல' அவள் விரும்பினாள்.

பல இரவுகளாக, என் தந்தையும், தாத்தாவும், எங்கள் உறவினர் ஒருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறாமல் விழிப்புடன் இருந்தனர். அவர்களின் சோர்வறியாத அர்ப்பணிப்பு உணர்வு காலப்போக்கில் ஒருவித அலட்சியமான தோற்றத்தை அளித்தது; அந்த மரணப் படுக்கையைச் சூழ்ந்திருந்த முடிவில்லாத அந்தச் செயலற்ற சூழல், அவர்களை நீண்ட ரயில் பயணத்தின்போது மேற்கொள்ளப்படும் உரையாடல்களைப் போன்ற பேச்சுக்களைப் பரிமாறிக்கொள்ளத் தூண்டியது. மேலும், அந்த...அவர் (என் பெரிய அத்தையின் மருமகன்) பொதுவாகப் பெரும் மரியாதைக்குரியவராகக் கருதப்பட்டாலும், என்னிடத்தில் அவர் அதே அளவு வெறுப்பையே தூண்டினார்.

கடுமையான நெருக்கடி நேரங்களில் அவர் எப்போதும் உடனிருப்பார்; மரணப் படுக்கையில் இருப்பவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வதில் அவர் காட்டிய அதீத ஈடுபாடு காரணமாக, குடும்பத்தினர் அவரை இறுதிச் சடங்கிற்கு வராமல் தடுப்பதற்குப் பலவிதமான நாசூக்கான வழிகளைக் கையாள்வார்கள். (அவரது தோற்றம் மிகவும் திடமாகவும், குரல் ஆழமான பாஸ்-பாரிடோன் (bass-baritone) வகையிலும், தாடி ஒரு போர்வீரனைப் போலவும் இருந்தாலும், அவரது உடல்நிலை பலவீனமானது என்று காரணம் காட்டுவார்கள்). அம்மா—தாங்க முடியாத துயரத்திலும் மற்றவர்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பவர்—அவர் வழக்கமாகக் கேட்கும் வார்த்தைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் அவரிடம் சொல்வார் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும்:

“‘நாளை’ நீ வரமாட்டாய் என்று எனக்கு வாக்களி. ‘அவளுக்காக’ இதைச் செய். குறைந்தது ‘அங்கு’ செல்லாதே. நீ வரக்கூடாது என்று அவள் சொல்லியிருந்தாள்.”

அதனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது; அந்த ‘வீட்டிற்கு’ அவர்தான் எப்போதும் முதலில் வந்து சேருவார்—இதன் காரணமாகவே மற்ற வட்டாரங்களில் அவருக்கு ‘பூக்களோ அல்லது மலர்வளையங்களோ வேண்டாம்’ (No Flowers or Wreaths) என்ற புனைபெயர் கிடைத்திருந்தது. எல்லாவற்றையும் கவனிப்பதற்கு முன்பே, அவர் எல்லாவற்றையும் பற்றி ‘முன்கூட்டியே யோசித்திருப்பார்’; அதனால், “உங்களுக்கு யாரும் நன்றி சொல்வதில்லை” என்ற கருத்து அவருக்குக் கிடைத்தது.

“என்ன?” என்று என் தாத்தா உரத்த குரலில் கேட்டார்; அவருக்குக் கேட்கும் திறன் சற்று குறைந்திருந்ததால், என் உறவினர் என் தந்தையிடம் சொன்னது அவருக்குக் கேட்கவில்லை.

“ஒன்றுமில்லை,” என்று அந்த உறவினர் பதிலளித்தார். “இன்று காலை காம்ப்ரேயிலிருந்து (Combray) எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது என்றுதான் சொன்னேன்; அங்கு வானிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது, ஆனால் இங்கே வெயில் மிகக் கடுமையாக இருக்கிறது.”

“இருப்பினும் காற்றழுத்தமானி (barometer) மிகக் குறைவாகவே உள்ளது,” என்றார் என் தந்தை.

“வானிலை எங்கே மோசமாக இருக்கிறது என்று சொன்னாய்?” என்று என் தாத்தா கேட்டார்.

“காம்ப்ரேயில்.”

“ஆ! அது எனக்கு ஆச்சரியமாக இல்லை; இங்கே வானிலை மோசமாக இருக்கும்போதெல்லாம் காம்ப்ரேயில் நன்றாக இருக்கும், அப்படியே மறுதலையாகவும் நடக்கும். கடவுளே!” "காம்ப்ரேயைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்: லெக்ராண்டினுக்கு (Legrandin) தகவல் தெரிவிக்க யாராவது யோசித்தார்களா?"

"ஆம், கவலைப்பட வேண்டாம், அது செய்யப்பட்டுவிட்டது," என்றார் என் உறவினர்; அடர்த்தியான தாடியால் இருண்டிருந்த அவரது கன்னங்களில், அதை யோசித்திருந்த திருப்தியால் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

அந்தத் தருணத்தில், என் தந்தை அவசரமாக முன்னேறிச் சென்றார்; நிலைமை மோசமாகவோ அல்லது சிறப்பாகவோ மாறியிருக்கிறது என்று நான் நினைத்தேன். அப்போதுதான் டாக்டர் டியூலஃபோய் (Dr. Dieulafoy) வந்து சேர்ந்தார். மேடைக்குச் செல்லவிருக்கும் ஒரு நடிகரைப் போல, என் தந்தை அவரை வரவேற்பதற்காக அடுத்த அறையான வரவேற்பறைக்குச் சென்றார். நோயாளியைச் சிகிச்சையளிப்பதற்காக அல்லாமல், நிலைமையை உறுதிப்படுத்தவே அவர் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்—ஒரு வகையில், ஒரு சட்ட அதிகாரி அல்லது சான்றளிப்பவரைப் (notary) போல அவர் செயல்பட்டார். டாக்டர் டியூலஃபோய் ஒரு சிறந்த மருத்துவராகவும் அற்புதமான பேராசிரியராகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஆயினும், அவர் சிறந்து விளங்கிய அந்தப் பல்வேறு பாத்திரங்களுடன், மற்றொரு பாத்திரத்தையும் அவர் இணைத்துக்கொண்டார்—நாடகங்களில் வரும் 'ரேசோனர்' (raisonneur), 'ஸ்காரமௌச்' (Scaramouche) அல்லது 'பெர் நோபிள்' (père noble) போன்ற தனித்துவமான பாத்திரங்களைப் போலவே—அதுதான் மரண வேதனையையோ அல்லது மரணத்தையோ உறுதிப்படுத்த வருகை தரும் பாத்திரம். அவரது பெயரே அவர் அந்தப் பாத்திரத்தை எவ்வளவு கண்ணியத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதை முன்கூட்டியே உணர்த்தியது; வீட்டுப் பணிப்பெண் "திரு. டியூலஃபோய்" என்று அறிவிக்கும்போது, ​​மொலியேரின் (Molière) நாடகம் ஒன்றில் இருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படும். அவரது கம்பீரமான தோற்றத்திற்கு, அவரது உடலமைப்பின் நேர்த்தியான நெகிழ்வுத்தன்மை ஒரு நுட்பமான மெருகூட்டலை அளித்தது. இயல்பாகவே மிக அழகான முகத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அந்தத் துயரமான சூழலுக்கு ஏற்றவாறு அமைந்த அவரது நடத்தை அந்த அழகை ஒருவித அடக்கத்துடன் வெளிப்படுத்தியது. பட்டு விளிம்புகள் கொண்ட நேர்த்தியான கருப்பு நிற நீண்ட கோட் (frock coat) அணிந்து அவர் உள்ளே நுழைவார்—செயற்கையான பாவனைகள் ஏதுமின்றி மிகுந்த கண்ணியத்துடன்; போலியானதாகத் தோன்றக்கூடிய எந்தவொரு ஆறுதல் வார்த்தையையும் அவர் கூறமாட்டார், அதே சமயம் நாகரிகம் அல்லது சூழல் உணர்வில் சிறு பிழையும் செய்யமாட்டார். மரணப் படுக்கைக்கு அருகில், 'டியூக் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Duc de Guermantes) அல்ல, அவரே ஒரு உயர்குடிப் பிரபுவுக்கான (grand seigneur) கம்பீரத்தை வெளிப்படுத்தினார். என் பாட்டியைச் சோர்வடையச் செய்யாமல் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு—அதே சமயம் அங்கு சிகிச்சையளிக்கும் மருத்துவருக்கு மரியாதை அளிக்கும் வகையில் மிகுந்த அடக்கத்துடனும்—என் தந்தையிடம் மெல்லிய குரலில் சில வார்த்தைகள் பேசி, என் தாய்க்கு மரியாதையுடன் தலைவணங்கினார்; "பேராசிரியர் டியூலஃபோய்" என்று என் தந்தை சொல்ல முற்பட்டுத் தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டதை நான் உணர்ந்தேன். ஆனால், இடையூறு செய்ய விரும்பாத அவர் ஏற்கனவே தலையைத் திருப்பிக்கொண்டார்; மிக நேர்த்தியாக அங்கிருந்து வெளியேறினார், அப்போது அவரிடம் அளிக்கப்பட்ட கட்டணத்தை மட்டும் பெற்றுக்கொண்டார். அதை அவர் பார்த்ததாகவே தெரியவில்லை; ஒரு மந்திரவாதியின் கைத்திறனைப் போல அதை அவர் மறைத்துவிட்டதால், நாமே ஒரு கணம் அதை அவரிடம் கொடுத்தோமா என்று யோசிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. பட்டு விளிம்புகள் கொண்ட நீண்ட கோட் அணிந்த ஒரு சிறந்த ஆலோசகரின் கம்பீரத்தையும்—உண்மையில், அந்தத் தருணத்தின் தீவிரத்தன்மைக்கு ஏற்ற மேலதிக கண்ணியத்தையும்—உயர்ந்த கருணை நிறைந்த அவரது முகத்தையும் ஒரு கணம் கூட இழக்காமல் அவர் அதைச் செய்தார். அவரது அவசரமற்ற அதே சமயம் சுறுசுறுப்பான நடத்தை, இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான சந்திப்புகள் காத்திருந்த போதிலும், அவர் பதற்றத்துடன் காணப்பட விரும்பவில்லை என்பதைக் காட்டியது. ஏனெனில், அவர் சாதுர்யம், அறிவு மற்றும் கனிவு ஆகியவற்றின் முழுமையான வடிவமாகத் திகழ்ந்தார். அந்தச் சிறந்த மனிதர் இன்று நம்மிடையே இல்லை. வேறு மருத்துவர்களோ அல்லது பேராசிரியர்களோ அவரைச் சமன் செய்திருக்கலாம் அல்லது அவரை விஞ்சியுமிருக்கலாம். ஆனால், அவரது அறிவு, உடல் தோற்றம் மற்றும் பண்பட்ட வளர்ப்பு ஆகியவை அவருக்கு வெற்றியைத் தேடித்தந்த அந்த 'பங்கு' (role) இன்று இல்லை; ஏனெனில், அந்த இடத்தைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய வாரிசுகள் யாரும் இல்லை. அம்மா, திரு. டியூலாஃபோயை (M. Dieulafoy) ஏறெடுத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை; அவரைப் பொறுத்தவரை, என் பாட்டியைத் தவிர வேறு எதுவும் முக்கியமாகத் தெரியவில்லை. எனக்கு நினைவிருக்கிறது (இங்கே நான் காலத்தால் சற்று முன்னோக்கிச் செல்கிறேன்)—அடக்கம் செய்யும் இடத்தில், ஒரு அமானுஷ்யத் தோற்றத்தைப் போலத் தயக்கத்துடன் கல்லறையை நெருங்கி, தன்னை விட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிட்ட ஒரு ஆன்மாவைப் பார்ப்பது போல் உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்த அவரிடம் என் தந்தை கூறினார்: "முதிய நார்போய்ஸ் (Norpois) வீட்டிற்கும், தேவாலயத்திற்கும், இப்போது இந்தக் கல்லறைக்கும் வந்திருக்கிறார்; இதற்காக அவர் ஒரு மிக முக்கியமான சந்திப்பையே தவிர்த்திருக்கிறார்—நீங்கள் அவரிடம் ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டும்; அது அவரை மிகவும் நெகிழ வைக்கும்." ஆனாலும், அந்தத் தூதர் அவளை நோக்கித் தலைவணங்கியபோது, ​​என் அம்மாவால்......கண்ணீர் சிந்தாத ஒரு முகத்தை மெல்லக் கீழே குனிந்து பார்த்தார். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு—அந்த நோயாளிப் பெண் மரணப் படுக்கையில் கிடந்த இடத்திற்குத் திரும்புவதற்கு முன் ஒரு கணம் பின்னோக்கிப் பார்த்தால்—இறந்துபோன என் பாட்டியின் உடலுக்கு அருகே நாங்கள் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பிரான்சுவாஸ் (இவர் பேய்கள் இருப்பதை முற்றிலுமாக மறுக்காத அதே வேளையில், மிகச் சிறிய சத்தத்தைக் கேட்டுக்கூட அஞ்சுபவர்) இப்படிச் சொல்வார்: "அவள் குரல் போலவே இருக்கிறது." ஆனால் பயத்திற்குப் பதிலாக, அந்த வார்த்தைகள் என் தாயிடம் எல்லையற்ற பாசத்தை எழுப்பின; ஏனெனில், இறந்தவர்கள் மீண்டும் வர வேண்டும் என்றும், அதன் மூலம் தன் தாயை எப்போதாவது தன் அருகில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் அவர் மிகவும் விரும்பினார்.

இப்போது அந்த மரணத் தருணங்களுக்குத் திரும்புவோம்:

"அவருடைய சகோதரிகள் நமக்கு என்ன தந்தி அனுப்பினார்கள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?" என்று என் தாத்தா என் உறவினரிடம் கேட்டார்.

"தெரியும்—பீத்தோவன் (Beethoven) என்று சொன்னார்கள்; அது சட்டமிட்டு மாட்டி வைக்கும் அளவுக்கு ஒரு விஷயம்—இதில் எனக்கு ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை."

"பாவம் என் மனைவி, அவர்கள் மீது அவ்வளவு அன்பு வைத்திருந்தாரே," என்று கண்ணீரைத் துடைத்தபடியே என் தாத்தா கூறினார். "அதற்காக நாம் அவர்கள் மீது கோபம் கொள்ளக்கூடாது. அவர்கள் முழுப் பைத்தியக்காரர்கள்—நான் எப்போதும் அதைச் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். என்ன நடக்கிறது? ஆக்சிஜன் (உயிர்வளி) விநியோகத்தை நிறுத்துகிறார்களா?"

என் அம்மா சொன்னார்:

"அப்படியானால் அம்மாவுக்கு மீண்டும் மூச்சு விடுவதில் சிரமம் ஏற்படுமே."

அதற்கு மருத்துவர் பதிலளித்தார்:

"அப்படியில்லை; ஆக்சிஜனின் தாக்கம் இன்னும் சிறிது நேரத்திற்கு நீடிக்கும்; கொஞ்ச நேரத்தில் அதை மீண்டும் தொடங்குவோம்."

மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணைப் பற்றி இப்படிச் சொல்லமாட்டார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது; ஒருவேளை அந்த நற்பலன் நீடிக்கும் என்றால், அவரது உயிரைக் காப்பாற்ற இன்னும் ஏதோ செய்ய முடியும் என்றுதானே அர்த்தம்? ஆக்சிஜன் பாயும் அந்தச் சீறல் சத்தம் சில கணங்களுக்கு நின்றது. ஆனால் அவரது மூச்சுக்காற்றின் அந்த இனிய ஓசை தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டே இருந்தது—லேசான, தடுமாற்றமான, முழுமையடையாத, அதே சமயம் இடைவிடாமல் புதிதாகத் தொடங்குகிற ஒரு ஓசை அது. சில சமயங்களில், எல்லாம் முடிந்துவிட்டது போலத் தோன்றும்; மூச்சு விடுதல் நின்றுவிடும்—தூங்குபவரின் சுவாசத்தில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கங்களாலோ, அல்லது இயற்கையான இடைவெளியாலோ, மயக்க மருந்தின் விளைவாலோ, மூச்சுத்திணறல் அதிகரிப்பதாலோ அல்லது இதயச் செயலிழப்பாலோ அது நிகழலாம். மருத்துவர் என் பாட்டியின் நாடித் துடிப்பை மீண்டும் சோதித்தார்; ஆனால் அதற்குள்ளாகவே—வறண்டுபோன ஓடைக்கு ஒரு சிற்றாறு தன் காணிக்கையைக் கொண்டுவருவது போல—அந்தத் தடைபட்ட ஓசையுடன் ஒரு புதிய இசைத்தொடர் இணையத் தொடங்கியது. அந்தப் புதிய ஓசை வேறு ஒரு சுருதியில், அதே தீராத உத்வேகத்துடன் மீண்டும் தொடர்ந்தது. என் பாட்டிக்குத் தெரியாமலேயே, துன்பத்தால் நீண்ட காலம் அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பல மகிழ்ச்சியான, மென்மையான உணர்வுகள்—நீண்ட காலமாகத் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த லேசான வாயுக்களைப் போல—இப்போது அவரிடமிருந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தனவோ என்னவோ? அவர் எங்களிடம் சொல்ல வேண்டியவை அனைத்தும் பெருக்கெடுத்து ஓடுவது போலவும், மிகுந்த சொற்களாலும் ஆர்வத்தாலும் உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்போடும் அவர் எங்களிடம் பேசுவது போலவும் இருந்தது. படுக்கையின் அடிவாரத்தில், மரண வேதனையின் சீற்றத்தால் உடல் குலுங்க—அழவில்லை என்றாலும் சில சமயங்களில் கண்ணீரால் நனைந்தபடி—மழையிலும் காற்றிலும் அடிபட்டுச் சிதைந்த இலைதழைகளைப் போல, என் அம்மா உணர்வற்ற ஒரு துயர நிலையில் நின்றுகொண்டிருந்தார். பாட்டியை முத்தமிடச் செல்லும் முன் என் கண்களைத் துடைத்துக்கொள்ளுமாறு நான் பணிக்கப்பட்டேன்.

“அவருக்குப் பார்வை போய்விட்டது என்றுதானே நினைத்தேன்?” என்று என் அப்பா கேட்டார்.

“எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது,” என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார்.

என் உதடுகள் அவர் மீது பட்டபோது, ​​பாட்டியின் கைகள் அசைந்தன; உடல் முழுவதும் ஒரு நீண்ட நடுக்கம் ஓடியது—அது ஒரு தன்னிச்சையான அசைவா அல்லது, புலன்களின் துணையின்றி உணர்வுகளை அறியும் ஆற்றல் கொண்ட அந்த மென்மையான உணர்வுகளின் தீவிரத்தன்மையா—தெரியவில்லை. திடீரென்று, தன் உயிருக்காகப் போராடுபவரைப் போல மிகுந்த முயற்சியுடன் பாட்டி தன்னைச் சற்று மேலே உயர்த்திக்கொண்டார். அந்தக் காட்சியைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஃபிரான்சுவாஸ் விம்மி அழத் தொடங்கினார். மருத்துவர் சொன்னதை நினைவுகூர்ந்து, அவரை அறையை விட்டு வெளியே அழைத்துச் செல்ல முயன்றேன். அந்தத் தருணத்தில், பாட்டி தன் கண்களைத் திறந்தார். என் பெற்றோர் நோயாளியிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ஃபிரான்சுவாஸின் அழுகை மற்றவர்களுக்குத் தெரியாதவாறு மறைக்க நான் அவரிடம் விரைந்து சென்றேன். ஆக்சிஜன் கருவியின் சத்தம் நின்றது; மருத்துவர் படுக்கையை விட்டு விலகிச் சென்றார். பாட்டி இறந்துவிட்டார்.

சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு, ஃபிரான்சுவாஸால் கடைசி முறையாக, அவருக்கு எந்த வலியும் ஏற்படுத்தாமல், அந்த அழகான முடியை வாரிக் கொடுக்க முடிந்தது—அதுவரை அவரது வயதை விட இளமையாகத் தோன்றிய அந்த முடி, அப்போதுதான் நரைக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால் இப்போது, ​​அதற்கு நேர்மாறாக, இளமை திரும்பியிருந்த அந்த முகத்தில் முதுமையின் மகுடமாக அந்த முடி மட்டுமே திகழ்ந்தது—பல ஆண்டுகளாகத் துன்பம் ஏற்படுத்தியிருந்த சுருக்கங்கள், விகாரமான தோற்றம், வீக்கம், இறுக்கம் மற்றும் தளர்வு ஆகியவை மறைந்துபோயிருந்த முகம் அது. வெகு காலத்திற்கு முன்பு அவரது பெற்றோர் அவருக்கு ஒரு கணவனைத் தேர்ந்தெடுத்த அந்தத் தருணத்தைப் போலவே, அவரது முகபாவனைகளில் தூய்மையும் பணிவும் மென்மையாகத் தெரிந்தன. அவளது கன்னங்கள் தூய நம்பிக்கையாலும், மகிழ்ச்சி குறித்த கனவாலும்—ஏன், அப்பாவியான ஒரு களிப்புணர்வால் கூட—பிரகாசித்தன; இவையெல்லாம் காலப்போக்கில் மெல்ல மெல்ல அழிந்துபோயிருந்தவை. உயிர் பிரிந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​அது வாழ்க்கையின் ஏமாற்றங்களையும் தன்னோடு எடுத்துச் சென்றுவிட்டது. என் பாட்டியின் இதழ்களில் ஒரு புன்னகை தவழ்வது போல் தோன்றியது. மரணப் படுக்கையில், மரணம்—ஒரு இடைக்காலச் சிற்பியைப் போல—அவளை ஒரு இளம் பெண்ணின் தோற்றத்தோடு கிடத்தியிருந்தது.

அத்தியாயம் இரண்டு

ஆல்பர்ட்டினின் வருகை. செயிண்ட்-லூப்பின் நண்பர்கள் சிலருக்கு அமையவிருக்கும் வசதியான திருமண வாய்ப்பு. பார்மா இளவரசியின் முன்னிலையில் குயர்மாண்டஸின் நகைச்சுவை நயம். திரு. டி சார்லஸின் விசித்திரமான சந்திப்பு. அவரது குணாதிசயம் எனக்குப் புரிபடாமல் போகிறது. டச்சஸின் சிவப்பு நிற காலணிகள். அது வெறும் இலையுதிர் காலத்து ஞாயிற்றுக்கிழமையாக இருந்தபோதிலும், நான் மறுபிறவி எடுத்தது போன்ற உணர்வைப் பெற்றிருந்தேன்; வாழ்க்கை எனக்கு முன்னால் புத்தம் புதியதாகவும், களங்கமற்றதாகவும் விரிந்து கிடந்தது—ஏனெனில் அன்று காலை, தொடர்ச்சியான மிதமான நாட்களுக்குப் பிறகு......நண்பகல் வரை விலகாத ஒரு குளிர்ந்த மூடுபனி. ஆயினும், வானிலையில் ஏற்படும் ஒரு மாற்றம் உலகையே—மற்றும் நம்மையும்—புதிதாக வடிவமைக்கப் போதுமானது. முன்பு, என் வீட்டின் புகைபோக்கி வழியாகக் காற்று வீசும்போது, ​​அது 'சி மைனர்' (C Minor) சிம்பொனியின் புகழ்பெற்ற தொடக்க இசைக் குறிப்புகளைப் போல, ஒரு மர்மமான விதியின் தவிர்க்க முடியாத அழைப்பாக ஒலிக்கும்; அந்த ஓசையை நான் மிகுந்த உணர்வுப்பூர்வமாக உற்றுக்கேட்பேன். இயற்கையில் தெரியும் எந்தவொரு மாற்றமும் நமக்கு அத்தகையதொரு உருமாற்றத்தை அளிக்கிறது; அது நமது விருப்பங்களை உலகின் புதிய சூழலுக்கு ஏற்ப இசைவாக்கம் செய்கிறது. நான் விழித்தெழுந்த கணத்திலிருந்தே, அந்த மூடுபனி என்னை மாற்றிவிட்டிருந்தது—நல்ல நாட்களில் வெளிநோக்கியும் பரந்தும் இயங்கும் ஒரு மனிதனாக இருந்த என்னை, நெருப்புக்குளிர்காயும் இடத்தையும் பகிரப்பட்ட படுக்கையையும் ஏங்கும் ஒரு மனிதனாக, அதாவது இந்த மாறிய உலகில் வீட்டிலேயே தங்கும் 'ஏவாள்' ஒருத்தியைத் தேடும் நடுங்கும் 'ஆதாம்' போல அது மாற்றியிருந்தது.

காலைநேர கிராமப்புறத்தின் மென்மையான சாம்பல் நிறத்திற்கும், ஒரு கோப்பை சூடான சாக்லேட் பானத்தின் சுவைக்கும் இடையே, சுமார் ஓராண்டுக்கு முன்பு நான் 'டான்சியர்ஸிற்கு' (Doncières) கொண்டு வந்திருந்த எனது பௌதீக, அறிவுசார் மற்றும் தார்மீக வாழ்க்கையின் தனித்துவமான அம்சங்கள் அனைத்தையும் நான் உணர்ந்துகொண்டேன். அந்த வாழ்க்கை—கண்ணுக்குத் தெரியாதபோதும் எப்போதும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு மொட்டையான குன்றின் நீள்வட்ட வடிவத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது—எனக்குள் முற்றிலும் மாறுபட்ட இன்பங்களின் வரிசையை உருவாக்கியது; நண்பர்களிடம் விவரிக்க முடியாத இன்பங்கள் அவை—ஏனெனில், அந்த இன்பங்களை வடிவமைத்த சிக்கலான மற்றும் செழுமையான உணர்வுகள், நான் சொல்லக்கூடிய எந்தவொரு தகவலையும் விட, எனக்கே தெரியாமலேயே அவற்றை எனக்குள் ஆழமாக வரையறுத்திருந்தன. இந்த நோக்கில் பார்க்கையில், அன்று காலை மூடுபனி என்னை ஆழ்த்திய அந்தப் புதிய உலகம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த ஒரு உலகமாக இருந்தது (அதுவே அதற்கு அதிக நம்பகத்தன்மையை அளித்தது), அதே சமயம் சிறிது காலம் நான் மறந்திருந்த உலகமாகவும் இருந்தது (அதுவே அதற்குப் புத்துணர்ச்சியை மீட்டளித்தது). மேலும், தூறல் விழும் வானிலை குறித்த எனது நினைவுகள் சேகரித்து வைத்திருந்த சில காட்சிகளை—குறிப்பாக, 'டான்சியர்ஸில் கழித்த சில காலைப்பொழுதுகளை'—என்னால் திரும்பிப் பார்க்க முடிந்தது. அது ராணுவ முகாமில் கழித்த முதல் நாளாக இருக்கட்டும், அல்லது 'செயின்ட்-லூப்' (Saint-Loup) என்னை இருபத்து நான்கு மணி நேரப் பயணமாக அழைத்துச் சென்ற அருகிலுள்ள ஒரு மாளிகையாக இருக்கட்டும்—விடியற்காலையில் திரைச்சீலையை விலக்கி ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த அந்த நினைவுக் காட்சிகள், மங்கலான சுவரோவியத்திலிருந்து வெளிப்படும் அரிதான உருவங்களைப் போல எனக்குத் தோன்றின (அரை இருளின் மர்மமான தெளிவற்ற தன்மைக்குக் கண்களைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய சூழலில், அவை மிகக் கஷ்டப்பட்டு மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரியும்). முதல் காட்சியில், ஒரு குதிரைப்படை வீரன்; இரண்டாவது காட்சியில்—குளம் மற்றும் காட்டுப் பகுதியின் குறுகிய விளிம்பில் அமைந்திருந்தது அது; மற்ற அனைத்தும் மூடுபனியின் சீரான, திரவம் போன்ற மென்மையில் மறைந்திருக்க—ஒரு சாரதி வாரை மெருகேற்றிக்கொண்டிருந்தான்: தேய்ந்துபோன சுவரோவியத்திலிருந்து வெளிப்படும் மங்கலான உருவங்களைப் போல அவர்கள் தனித்துத் தெரிந்தனர்.

இன்று என் படுக்கையில் இருந்தபடியே இந்த நினைவுகளை அசைபோட்டேன்; ஏனெனில், காம்ப்ரேயில் (Combray) என் பெற்றோர் இல்லாத அந்தச் சில நாட்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அன்று மாலை மேடம் டி வில்லபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வீட்டில் நடைபெறவுள்ள ஒரு சிறு நாடகத்தைக் காணச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேன்; அதற்காகவே நான் மீண்டும் படுத்திருந்தேன். அவர்கள் திரும்பியிருந்தால், நான் அப்படிச் செய்யத் துணிந்திருக்கமாட்டேன்; என் பாட்டியின் நினைவை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றிய என் அம்மா, துக்கத்தின் வெளிப்படையான அடையாளங்கள் தாராளமாகவும் மனப்பூர்வமாகவும் கடைபிடிக்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துபவர். அவர் என் வெளியேற்றத்தைத் தடுத்திருக்கமாட்டார், ஆனால் அதை விரும்பியிருக்கவும் மாட்டார். இருப்பினும், காம்ப்ரேயிலிருந்து அவரிடம் ஆலோசனை கேட்டிருந்தால், "உன் விருப்பப்படி செய்; என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியும் வயது உனக்கு வந்துவிட்டது" என்று அவர் சலிப்புடன் பதிலளித்திருக்கமாட்டார். மாறாக, என்னை பாரிஸில் தனியாக விட்டுவிட்டதற்காகத் தன்னைத்தானே கடிந்துகொண்டு, தன் சொந்தத் துயரத்தின் அளவைக் கொண்டே என் துயரத்தையும் மதிப்பிட்டு, தனக்கு மறுத்துக்கொண்ட அதே பொழுதுபோக்குகளை எனக்கும் விரும்பியிருப்பார்—என் உடல்நலம் மற்றும் மனநிலை சமநிலை ஆகியவற்றில் மிகுந்த அக்கறை கொண்ட என் பாட்டி அப்பொழுதுபோக்குகளைத்தான் பரிந்துரைத்திருப்பார் என்று அவர் தனக்குத்தானே நம்பியிருப்பார். அன்று காலை புதிய வெந்நீர் ரேடியேட்டர் (hot-water radiator) இயக்கப்பட்டிருந்தது. அவ்வப்போது ஏற்படும் விக்கல் போன்ற சத்தத்துடன் கூடிய அதன் விரும்பத்தகாத இரைச்சலுக்கும், டான்சியர்ஸ் (Doncières) குறித்த என் நினைவுகளுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை. ஆயினும், அன்று மதியம் என் நினைவுகளில் அவற்றுடன் அது நீண்ட நேரம் இணைந்திருந்ததால், அவற்றுக்கிடையே ஒரு பிணைப்பு உருவானது; அதனால், பிற்காலத்தில் அந்த வெப்பமூட்டும் அமைப்பின் (central heating) சத்தத்தைக் கேட்கும்போதெல்லாம்—அதற்குப் பழகாத நிலையில் இருந்தபோதும்—அது அந்த நினைவுகளை மீண்டும் என் மனதிற்குக் கொண்டுவந்தது.

வீட்டில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) மட்டுமே இருந்தாள். மெல்லிய தூறலைப் போல விழுந்த சாம்பல் நிறப் பகல் வெளிச்சம், இடைவிடாமல் ஒளி ஊடுருவும் வலைகளைப் பின்னியது; அதில் ஞாயிற்றுக்கிழமை உலாவுபவர்கள் வெள்ளி போன்ற பளபளப்பைப் பெற்றிருப்பது போலத் தோன்றியது. *லெ ஃபிகாரோ* (Le Figaro) செய்தித்தாளை என் காலடியில் எறிந்திருந்தேன்—அதில் ஒரு கட்டுரையைச் சமர்ப்பித்த பிறகு அது ஒருபோதும் வெளியாகவில்லை என்றாலும், ஒவ்வொரு நாளும் அதை எனக்காக வாங்கச் சொல்லிப் படிக்கும் வழக்கத்தை நான் விடாமல் கடைபிடித்து வந்தேன்; சூரிய வெளிச்சம் இல்லாவிட்டாலும், ஒளியின் தீவிரத்தை வைத்து அது இன்னும் மதிய நேரம் தான் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். நல்ல வானிலையில் இருந்திருக்க முடியாதபடி, மங்கலாகவும் எளிதில் உடையக்கூடியதாகவும் இருந்த அந்த மெல்லிய வலை ஜன்னல் திரைச்சீலைகள், தும்பியின் இறக்கைகளிலும் வெனிஸ் கண்ணாடியிலும் காணப்படும் அதே மென்மையும் நளினமும் கலந்த தன்மையைக் கொண்டிருந்தன. அன்று காலை நான் மல்லே டி ஸ்டெர்மரியாவுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்பியிருந்ததால், அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நான் தனியாக இருந்தது எனக்கு மேலும் பாரமாக இருந்தது. வேதனையான, தோல்வியுற்ற முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, அவனது தாய் இறுதியாக அவனை அவனது காதலியிடமிருந்து பிரிப்பதில் வெற்றி பெற்றிருந்த ராபர்ட் டி செயிண்ட்-லூப், சில காலத்திற்கு முன்பே தான் காதலிப்பதை நிறுத்தியிருந்த அந்தப் பெண்ணை மறப்பதற்காக மொராக்கோவிற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தான். அவன், மிகக் குறுகிய கால விடுப்புக்காக பிரான்சுக்குத் திரும்பவிருப்பதை அறிவித்து, எனக்கு ஒரு குறிப்பு எழுதியிருந்தான் (அது முந்தைய நாள் கிடைத்தது). அவன் அவ்வழியே கடந்து செல்லவிருந்ததால்......பாரிஸில் (அங்கு அவர் மீண்டும் ரேச்சலுடனான உறவைத் தொடங்கிவிடுவாரோ என்று அவரது குடும்பத்தினர் சந்தேகமின்றி அஞ்சியிருந்தனர்), தான் டான்ஜியரில் (Tangier) 'மடமொய்செல்' (Mlle) அல்லது சரியாகச் சொன்னால் 'மாடம்' (Mme) டி ஸ்டெர்மேரியாவைச் சந்தித்ததாக எனக்கு எழுதினார்; ஏனெனில், திருமணம் முடிந்து மூன்று மாதங்களிலேயே அவர் விவாகரத்து பெற்றிருந்தார். பால்பெக்கில் (Balbec) நான் அவரிடம் கூறியதை நினைவில் கொண்டு, ராபர்ட் அந்த இளம் பெண்ணிடம் எனக்காக ஒரு சந்திப்பைக் கோரியிருந்தார். பிரிட்டனிக்குத் திரும்புவதற்கு முன் பாரிஸில் தங்கியிருக்கும் நாட்களில் ஒரு நாள் என்னுடன் இரவு உணவு அருந்துவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்வதாக அவர் பதிலளித்திருந்தார். மாடம் டி ஸ்டெர்மேரியா நிச்சயமாக அப்போதே அங்கு வந்திருப்பார் என்பதால், தாமதமின்றி அவருக்குக் கடிதம் எழுதுமாறு ராபர்ட் என்னை வலியுறுத்தினார். செயின்ட்-லூவிடமிருந்து வந்த அந்தக் கடிதம் எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளிக்கவில்லை; என் பாட்டி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த காலத்தில், நான் துரோகம் இழைத்ததாக அவர் என்னைக் குற்றம் சாட்டியதிலிருந்து அவரிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் கூட. அப்போது என்ன நடந்தது என்பதை நான் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தேன். ராபர்ட்டின் பொறாமையைத் தூண்டுவதை விரும்பியவரும், அதே சமயம் என் மீது அதிருப்தி கொள்ள வேறு சில இரண்டாம் நிலை காரணங்களைக் கொண்டிருந்தவருமான ரேச்சல், ராபர்ட் இல்லாத நேரத்தில் நான் அவருடன் உறவு கொள்ள மறைமுக முயற்சிகளை மேற்கொண்டதாகத் தன் காதலனை நம்பவைத்திருந்தார். அவர் அநேகமாக இதை இன்னும் உண்மையாகவே நம்பியிருக்கலாம்; ஆனால் அவர் மீது அவருக்கு இப்போது காதல் இல்லை. எனவே, அது உண்மையா இல்லையா என்பது அவருக்குச் சிறிதும் முக்கியமற்றதாகிவிட்டது; எங்கள் நட்பு மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அவரை மீண்டும் சந்தித்த பிறகு, அவர் முன்வைத்த குற்றச்சாட்டுகள் குறித்துப் பேச முயன்றபோது, ​​அவர் ஒரு கனிவான, மென்மையான புன்னகையை மட்டுமே வெளிப்படுத்தினார்—அது ஒரு மன்னிப்புக் கோருதலைப் போல இருந்தது—பின்னர் பேச்சின் தலைப்பை மாற்றினார். அதற்காக, சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு பாரிஸில் அவர் ரேச்சலை அவ்வப்போது சந்திக்கவே இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. நம் வாழ்வில் முக்கியப் பங்காற்றியவர்கள் திடீரெனவும் நிரந்தரமாகவும் அதிலிருந்து மறைந்துவிடுவது அரிது. அவர்கள் சில சமயங்களில் மீண்டும் வந்து அங்கு தங்குவார்கள்—சிலர் காதல் மீண்டும் தொடங்குகிறது என்று நம்பும் அளவிற்கு—அதன் பிறகு என்றென்றைக்குமாக விலகிச் செல்வார்கள். நண்பர் ஒருவர் தொடர்ந்து பணம் கேட்டுக்கொண்டிருந்ததால் கிடைத்த ஒருவித இதமான திருப்தியின் காரணமாக, ரேச்சலுடனான பிரிவு ராபர்ட்டுக்கு மிக விரைவிலேயே குறைவான வேதனையைத் தருவதாக மாறியது. காதலை நீட்டிக்கச் செய்யும் பொறாமையானது, கற்பனையின் பிற வடிவங்களை விட அதிகமாக எதையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்ள முடியாது. ஒரு பயணத்தைத் தொடங்கும்போது, ​​வழியில் எப்படியும் தொலைந்துபோகக்கூடிய மூன்று அல்லது நான்கு பிம்பங்களை (உதாரணமாக, 'போன்டே வெக்கியோ'வில் கண்ட லில்லி மற்றும் அனிமோன் மலர்கள், மூடுபனியில் மறைந்திருக்கும் பாரசீக தேவாலயம் போன்றவை) ஒருவன் தன்னுடன் எடுத்துக்கொண்டால், அவனது பயணப்பெட்டி ஏற்கனவே நிரம்பிவிடுகிறது. ஒரு காதலியைப் பிரிந்து செல்லும்போது, ​​அவளை ஓரளவுக்கு மறக்கும் வரை, அவள் தனக்குத் தெரிந்த அந்த மூன்று அல்லது நான்கு 'ஆதரவாளர்களின்' (அதாவது, தான் பொறாமைப்படும் நபர்களின்; ஏனெனில், தான் கற்பனை செய்யாத மற்றவர்கள் ஒரு பொருட்டே அல்ல) சொத்தாக மாறிவிடக்கூடாது என்று ஒருவன் தீவிரமாக விரும்புவான். இப்போது, ​​கைவிடப்பட்ட காதலி அடிக்கடி பணம் கேட்பது அவளது வாழ்க்கையைப் பற்றிய முழுமையான சித்திரத்தை அளிப்பதில்லை; இது, அதிக காய்ச்சலைக் காட்டும் வரைபடங்கள் ஒரு நோயின் தன்மையை முழுமையாக வெளிப்படுத்தாததைப் போன்றது. ஆயினும், அந்த வரைபடங்கள் அவள் நோயுற்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அறிகுறியாகவாவது அமைகின்றன; அதேவேளையில், பணம் கேட்பது—ஓரளவு தெளிவற்றதாக இருந்தாலும்—அந்தப் பெண் (அவள் கைவிடப்பட்டவளாக இருந்தாலும் சரி அல்லது தானே பிரிந்து சென்றவளாக இருந்தாலும் சரி) வசதியான ஒரு பாதுகாவலரை இன்னும் கண்டடையவில்லை என்பதற்கான ஒரு அனுமானத்தை அளிக்கிறது. எனவே, பொறாமை கொண்ட காதலனின் வேதனையில் ஒரு தற்காலிக அமைதி நிலவும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒவ்வொரு பணக் கோரிக்கையும் வரவேற்கப்படுகிறது; அதைத் தொடர்ந்து உடனடியாகப் பணமும் அனுப்பப்படுகிறது. ஏனெனில், அவளுக்கு எதிலும் பற்றாக்குறை இருக்கக்கூடாது என்று அவன் விரும்புகிறான்—காதலர்களைத் தவிர (குறிப்பாக, அவன் கற்பனை செய்து வைத்திருக்கும் அந்த மூன்று காதலர்களில் ஒருவரைத் தவிர). அதே நேரத்தில், அவனும் தன்னைச் சற்று தேற்றிக்கொள்ளவும், மனமுடைந்து போகாமல் அவளுக்குப் பிறகு வந்தவனின் பெயரை அறிந்துகொள்ளவும் அவகாசம் எடுத்துக்கொள்கிறான். சில சமயங்களில் ரேச்சல் மாலை வெகுநேரம் கழித்துத் திரும்பி வந்து, விடியும் வரை தன் முன்னாள் காதலனின் அருகில் படுத்துறங்க அனுமதி கேட்பாள். இது ராபர்ட்டுக்கு மிகுந்த ஆறுதலை அளித்தது; ஏனெனில், அவர்கள் எவ்வளவு நெருக்கமாக வாழ்ந்திருந்தார்கள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்—படுக்கையின் பாதியைத் தான் ஒருவனே ஆக்கிரமித்திருந்தாலும், அவளது உறக்கத்திற்குச் சிறிதும் இடையூறு விளைவிக்கவில்லை என்பதை அவன் கவனித்தான். அவள் அவனது உடலோடு நெருக்கமாக—வேறு எங்கும் இல்லாத அளவுக்கு வசதியாக—இருக்கிறாள் என்பதையும், அவனது அருகில் இருப்பது (ஒரு ஹோட்டலில் இருந்தாலும்கூட) நன்கு பழகிய, வழக்கமான பழக்கவழக்கங்கள் கொண்ட, நிம்மதியாக உறங்கக்கூடிய ஒரு அறையில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வைத் தருகிறது என்பதையும் அவன் புரிந்துகொண்டான். அவனது தோள்களும் கால்களும்—அவனது முழு உடலும்—அவளுக்காகவே அங்கு இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்; தூக்கமின்மை அல்லது வேலை காரணமாக அவன் புரண்டு படுத்தாலும், அந்த அசைவுகள் மிகவும் இயல்பான பழக்கமாக இருந்ததால் அவை எந்த எரிச்சலையும் ஏற்படுத்தவில்லை; மாறாக, அந்த அசைவுகள் நிகழ்வது பற்றிய உணர்வே அமைதியான மனநிலையை மேலும் அதிகரித்தது. சற்று பின்னோக்கிச் சென்றால்: ராபர்ட் எழுதிய கடிதத்தில் வெளிப்படையாகச் சொல்லத் துணியாத விஷயங்களை அதிலுள்ள குறிப்புகளிலிருந்து என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்ததால், அந்தக் கடிதம் என்னை மேலும் ஒருவிதக் கலக்கத்திற்கு உள்ளாக்கியது. "அவளை ஒரு தனிப்பட்ட உணவறைக்கு (private dining room) நீ தாராளமாக அழைக்கலாம்," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "அவள் இனிய சுபாவம் கொண்ட ஒரு வசீகரமான இளம் பெண்; நீங்கள் இருவரும் மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு பழகுவீர்கள், மேலும் அந்த மாலைப் பொழுது மிகச் சிறப்பாக அமையும் என்று எனக்கு முன்கூட்டியே தெரியும்." வார இறுதியில்—அதாவது சனிக்கிழமை அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமை—என் பெற்றோர் ஊர் திரும்பவிருந்ததாலும், அதன் பிறகு ஒவ்வொரு இரவும் வீட்டிலேயே உணவருந்த வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்படவிருந்ததாலும், வெள்ளிக்கிழமைக்குள் தனக்கு விருப்பமான எந்த நாளையும் தேர்ந்தெடுக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு நான் உடனடியாக மேடம் டி ஸ்டெர்மேரியாவிற்கு (Mme de Stermaria) ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அன்றைய மாலை எட்டு மணிக்குப் பிறகு எனக்குப் பதில் கிடைக்கும் என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டிருந்தது. ஒருவேளை நான்......அவனுக்கும் எனக்கும் இடையிலான அந்த மதியப் பொழுது — ஒரு சந்திப்பு தரும் நிம்மதி. உரையாடலில் மூழ்கியிருக்கும்போது, ​​நேரத்தை அளவிடவோ அல்லது கவனிக்கவோ முடிவதில்லை; அது கரைந்து மறைந்துவிடுகிறது. பின்னர் திடீரென — நேரம் நம் பிடியிலிருந்து நழுவிச் சென்ற அந்தத் தருணத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கும்போது — அந்தத் துரிதமான, எங்கோ மறைந்துபோன நேரம் மீண்டும் நம் கவனத்திற்கு வருகிறது. ஆனால் நாம் தனிமையில் இருக்கும்போது, ​​இன்னும் தொலைவில் இருந்தாலும் இடைவிடாது எதிர்பார்க்கப்படும் அந்தத் தருணத்தை — கடிகாரத்தின் சீரான டிக்-டிக் சத்தத்தைப் போல — மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டும் தீவிரமான சிந்தனை ஓட்டம், நேரத்தைப் பல கூறுகளாகப் பிரிக்கிறது; சொல்லப்போனால், நண்பர்களுடன் இருந்திருந்தால் நாம் கணக்கிட்டிருக்காத நிமிடங்களால் அந்த நேரத்தை அது பலமடங்காகப் பெருக்குகிறது. தனிமையில் கழிக்கவிருந்த இந்த மதியப் பொழுதையும், இன்னும் சில நாட்களில் (ஐயோ!) மேடம் டி ஸ்டெர்மேரியாவுடன் (Mme de Stermaria) நான் அனுபவிக்கவிருந்த தீவிரமான மகிழ்ச்சியையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ​​வரவிருக்கும் நேரம் முற்றிலும் வெறுமையாகவும் சோகமாகவும் தோன்றியது.

சில சமயங்களில், மின்தூக்கி (elevator) மேலேறும் சத்தம் எனக்குக் கேட்கும்; ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து மற்றொரு சத்தம் வரும் — அது நான் எதிர்பார்த்த சத்தம் அல்ல (அதாவது என் தளத்தில் அது நிற்பது); மாறாக, அது மேல் தளங்களை நோக்கித் தொடர்ந்து வேகமாகச் செல்லும்போது எழுப்பும் முற்றிலும் மாறுபட்ட சத்தம் அது. ஒரு விருந்தினரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும்போது, ​​என் தளத்தைக் கடந்து அது மேலே செல்வதை அந்தச் சத்தம் அடிக்கடி உணர்த்தியதால் — பிற்காலத்தில் எனக்கு விருந்தினர்கள் யாரும் தேவையில்லை என்ற நிலையிலும் கூட — அது எனக்கு ஒரு வேதனையான ஒலியாகவே இருந்தது; கைவிடப்பட்டதற்கான தீர்ப்பைப் போல அது எதிரொலித்தது. சோர்வுடனும், விதியை ஏற்றுக்கொண்ட மனநிலையுடனும், தனது தொன்மையான பணியில் இன்னும் பல மணிநேரம் ஈடுபட்டிருந்த அந்தச் சாம்பல் நிறப் பொழுது, தனது முத்துச் சிப்பி போன்ற பளபளப்பான விளிம்புகளை நெய்துகொண்டிருந்தது; ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து வெளிச்சத்தில் வேலை செய்யும் தையல்காரியைப் போல, அறையில் இருக்கும் நபரைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருக்கும் ஒரு நாளை எதிர்கொண்டு நான் தனியாக இருக்கப்போகிறேன் என்று நினைத்தபோது எனக்குள் ஒரு சோகம் அலைபாய்ந்தது. திடீரென்று, அழைப்பு மணி ஒலிப்பது எனக்குக் கேட்காமலேயே, ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) வந்து கதவைத் திறந்தாள்; உள்ளே ஆல்பர்ட்டின் (Albertine) நுழைந்தாள் — புன்னகைத்தபடியும், அமைதியாகவும், சற்று பருமனான தோற்றத்துடனும் அவள் வந்தாள். நான் ஒருபோதும் மீண்டும் செல்லாத அந்த பால்பெக் (Balbec) நகரில் கழித்த நாட்களை — நான் மீண்டும் அனுபவிப்பதற்குத் தயாராக — அவளது உடல்வாகு தனக்குள் சுமந்து வந்திருந்தது. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, நம் உறவுமுறை — அது எவ்வளவு முக்கியமற்றதாக இருந்தாலும் — மாறியிருக்கும் ஒருவரை மீண்டும் சந்திக்கும்போது, ​​அது இரண்டு காலகட்டங்களுக்கு இடையிலான மோதலைப் போன்றதுதான். ஒரு முன்னாள் காதலி நம்மை ஒரு தோழியாக வந்து சந்திக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை முறையின் அன்றாடப் போக்கில் நாம் பழகிய ஒருவர்—அந்த வாழ்க்கை முறை ஒரு வாரத்திற்கு முன்புதான் முடிவுக்கு வந்திருந்தாலும் சரி—பாரிஸுக்கு வருகை தருவதே போதுமானதாக இருக்கிறது. ஆல்பர்ட்டினின் முகத்தில் தெரிந்த சிரிப்பு, கேள்வி கேட்கும் பாவனை மற்றும் லேசான கூச்சம் ஆகியவற்றில் பின்வரும் கேள்விகளை என்னால் வாசிக்க முடிந்தது: "மேடம் டி வில்பாரிசிஸ் எப்படி? நடன ஆசிரியர் எப்படி? அந்தப் பேஸ்ட்ரி தயாரிப்பாளர் எப்படி?" அவள் அமர்ந்தபோது, ​​அவளது முதுகின் தோரணை இவ்வாறு சொல்வது போல் இருந்தது: "இங்கே செங்குத்தான கடற்கரைப் பாறைகள் (cliffs) எதுவும் இல்லையே; ஆனாலும் பால்பெக்கில் (Balbec) நான் அமர்வது போலவே உனக்கு அருகில் அமர்வதில் உனக்கு ஆட்சேபனை ஏதும் இல்லையே?" காலத்தின் கண்ணாடியை எனக்குக் காட்டும் ஒரு மந்திரவாதியைப் போல அவள் தோன்றினாள். இதில், நாம் அரிதாகவே மீண்டும் சந்திக்கும், ஆனால் ஒரு காலத்தில் நெருக்கமாகப் பழகிய மற்றவர்களைப் போலவே அவளும் இருந்தாள். ஆனால் ஆல்பர்ட்டினைப் பொறுத்தவரை, அவ்வளவுதான் விஷயம். சொல்லப்போனால், பால்பெக்கில் தினமும் சந்திக்கும்போது கூட, அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் நான் ஆச்சரியப்படுவேன்; ஏனெனில் அவள் அந்த அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகவே இருந்தாள். ஆனால் இப்போது, ​​அவளை அடையாளம் காண்பதே கடினமாக இருந்தது. அவளைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த இளஞ்சிவப்பு நிற மங்கலான ஒளிவட்டம் விலகியதால், அவளது முக அம்சங்கள் ஒரு சிலையைப் போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவளது முகம் மாறியிருந்தது—அல்லது சரியாகச் சொல்வதானால், அவளுக்கு இப்போதுதான் ஒரு 'முகம்' அமைந்திருந்தது; அவளது உடல் வளர்ந்திருந்தது. அவளைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த உறை போன்ற தோற்றம்—பால்பெக்கில் இருந்தபோது அதன் மேற்பரப்பில் அவளது எதிர்கால உருவம் மங்கலாக மட்டுமே தெரிந்திருந்தது—இப்போது கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டிருந்தது.

இம்முறை, ஆல்பர்ட்டின் வழக்கத்தை விட முன்னதாகவே பாரிஸுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். பொதுவாக, வசந்த காலம் வரும் வரை அவள் வரமாட்டாள்; எனவே, முதல் மலர்கள் பூக்கும் காலத்தின் புயல்களால் சில வாரங்களாகவே என் மனம் கிளர்ச்சியடைந்திருந்த நிலையில், எனக்குள் எழுந்த மகிழ்ச்சியில் ஆல்பர்ட்டினின் வருகைக்கும், வெப்பமான பருவத்தின் வருகைக்கும் இடையே நான் எந்த வேறுபாட்டையும் காணவில்லை. அவள் பாரிஸில் இருக்கிறாள் என்றும், அவளை மீண்டும் பார்ப்பதற்காக என் இருப்பிடத்திற்கு வந்திருக்கிறாள் என்றும் தெரிந்துகொண்டாலே போதுமானதாக இருந்தது—கடற்கரையோரம் பூத்திருக்கும் ஒரு ரோஜாவைப் பார்ப்பது போல. பால்பெக் மீதான ஏக்கமா அல்லது அவள் மீதான ஏக்கமா என்னை அப்போது ஆட்கொண்டிருந்தது என்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை; ஒருவேளை அவள் மீதான ஏக்கம் என்பது பால்பெக்கை அடைவதற்கான ஒரு சோம்பேறித்தனமான, கோழைத்தனமான மற்றும் முழுமையற்ற வழியாகக்கூட இருந்திருக்கலாம்—ஒரு பொருளை அல்லது ஒரு நகரத்தைத் தங்கள் இருப்பிடமாக மாற்றிக்கொள்வது என்பது, அதை ஆன்மீக ரீதியில் முழுமையாக அடைவதற்குச் சமம் என்று நினைப்பது போல. அதுமட்டுமின்றி, அவளை வெறும் கற்பனையில் கடலின் பின்னணியில் அசைந்தாடும் ஒரு பிம்பமாகப் பார்க்காமல், என் அருகில் அசைவற்று அமர்ந்திருக்கும் ஒரு நிஜமான உருவமாகப் பார்க்கும்போதுகூட, அவள் எனக்கு ஒரு சுமாரான ரோஜா மலரைப் போலவே தோன்றினாள்; அந்த மலரின் இதழ்களில் ஏதேனும் குறையைக் காணாமல் இருக்கவும், அதே சமயம் நான் கடற்கரைக் காற்றைத்தான் சுவாசிக்கிறேன் என்று எனக்குள்ளேயே உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும், அவளைப் பார்க்கும்போது கண்களை மூடிக்கொள்ளவே நான் விரும்பினேன்.

பிற்காலத்தில் என்ன நடக்கவிருந்தது என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாதிருந்தபோதிலும், இப்போது என்னால் இதைச் சொல்ல முடியும்: அஞ்சல் தலைகள், பழங்கால மூக்குப்பொடி டப்பிகள் அல்லது ஓவியங்கள் மற்றும் சிலைகள் போன்றவற்றுக்காக ஒருவரின் வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பதைவிட, பெண்களுக்காக அதை அர்ப்பணிப்பது அதிக பகுத்தறிவுடைய செயல் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், பிற சேகரிப்புகளின் உதாரணங்கள் நமக்கு ஒரு பாடத்தை உணர்த்துகின்றன—அதாவது, நம் ஆர்வங்களை ஒரே விஷயத்தில் மட்டும் முடக்கிக்கொள்ளாமல் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; அதாவது, ஒரே ஒரு பெண்ணை மட்டும் சார்ந்திருக்காமல், பல பெண்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இந்த......ஒரு கடற்கரை, தேவாலயச் சிலையின் பின்னப்பட்ட கூந்தல், ஒரு அச்சுப்படம் அல்லது ஒரு அழகான ஓவியத்தை நேசிக்கத் தூண்டும் பிற விஷயங்கள் ஆகியவற்றுடன் ஒரு இளம் பெண் கொண்டிருக்கும் பிணைப்புகள்—இத்தகைய கலவைகள் நிலையானவை அல்ல. ஒரு பெண்ணுடன் நெருங்கி வாழ்ந்தால், அவளை நேசிக்க வைத்த அந்த விஷயங்கள் எதுவும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போய்விடும்; இருப்பினும், பொறாமை உணர்வு பிரிந்துபோன அந்த அம்சங்களை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கக்கூடும் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். நீண்ட காலம் ஒன்றாக வாழ்ந்த பிறகு, நான் ஆல்பர்ட்டினை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாக மட்டுமே பார்க்கத் தொடங்கியிருந்த நிலையில், பால்பெக் (Balbec) நகரில் அவள் காதலித்த ஒருவருடனான அவளது தொடர்பு, அந்த கடற்கரையையும் பொங்கி வரும் அலைகளையும் மீண்டும் அவளது பிம்பத்துடன் இணைக்கப் போதுமானதாக இருந்திருக்கலாம். ஆயினும், இத்தகைய இரண்டாம் நிலை கலவைகள் இனி கண்களுக்கு இன்பம் தருவதில்லை என்பதால், அவற்றின் தாக்கத்தையும் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்பையும் உணர்வது இதயமே ஆகும். இத்தகைய ஆபத்தான வடிவில் அந்த அதிசயம் மீண்டும் நிகழ வேண்டும் என்று யாரும் விரும்பமாட்டார்கள். ஆனால் நான் காலத்தின் ஓட்டத்தை முந்திக்கொண்டு பேசுகிறேன். பழங்கால ஓபரா கண்ணாடிகளின் (opera glasses) தொகுப்பைப் போல—அதாவது ஒரு காட்சிப் பெட்டியில் புதிய மற்றும் அரிதான ஒரு பொருளுக்காக எப்போதும் ஒரு காலி இடம் காத்திருக்க, இருக்கும் பொருட்களின் எண்ணிக்கை ஒருபோதும் போதுமானதாகத் தோன்றாத அந்தத் தொகுப்பைப் போல—பெண்களின் ஒரு தொகுப்பை மட்டும் வைத்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு நான் விவேகத்துடன் இருக்கவில்லையே என்று வருந்துவதே இங்கே போதுமானது.

அவளது வழக்கமான கோடைக்கால விடுமுறைப் பயண முறையிலிருந்து மாறுபட்டு, அந்த ஆண்டில் அவள் நேரடியாக பால்பெக்கிலிருந்து வந்திருந்தாள்; அங்கேயும் கூட அவள் வழக்கத்தை விட மிகக் குறைந்த காலமே தங்கியிருந்தாள். அவளைப் பார்த்து நீண்ட காலம் ஆகியிருந்தது. பாரிஸில் அவள் யாரையெல்லாம் சந்திக்கிறாள் என்பது பெயரளவில் கூட எனக்குத் தெரியாததால், அவள் என்னைச் சந்திக்க வராத காலங்களில் அவளைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. இத்தகைய இடைவெளிகள் பெரும்பாலும் நீண்டதாகவே இருந்தன. பிறகு, ஒரு நல்ல நாளில், ஆல்பர்ட்டின் திடீரெனத் தோன்றுவாள்; ஆனால் அவளது அந்த இனிமையான வருகைகளும் மௌனமான சந்திப்புகளும், இடைப்பட்ட காலத்தில் அவள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தாள் என்பதைப் பற்றி மிகக் குறைந்த தகவலையே எனக்குத் தந்தன—அந்தக் காலம் அவளது வாழ்க்கையின் இருளில் மறைந்திருந்தது, அந்த இருளை ஊடுருவிப் பார்க்க எனக்குப் பெரிய விருப்பமும் இருக்கவில்லை. இருப்பினும், இம்முறை அவளது வாழ்க்கையில் புதிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருப்பதைச் சில அறிகுறிகள் உணர்த்துவது போல் தோன்றியது. ஆனால், ஆல்பர்ட்டினின் வயதில் மனிதர்கள் மிக விரைவாக மாறுகிறார்கள் என்பதையே அதிலிருந்து நாம் ஊகிக்க வேண்டியிருக்கலாம். உதாரணமாக, அவளது புத்திசாலித்தனம் மேலும் வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்கியது; சோஃபோக்லிஸைக் (Sophocles) கொண்டு "எனது அன்பிற்குரிய ரசின்" (My dear Racine) என்று எழுத வேண்டும் என்று அவள் தீவிரமாக வலியுறுத்திய அந்த நாளைப் பற்றி நான் அவளுக்கு நினைவூட்டியபோது, ​​அவளே முதலில் மனதாரச் சிரித்தாள். "ஆண்ட்ரே சொன்னது சரிதான்—நான் முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டேன்," என்று அவள் கூறினாள். "'சோஃபோகிள்ஸ்' (Sophocles) 'மான்சியர்' (Monsieur) என்று எழுதியிருக்க வேண்டும்." ஆண்ட்ரே பயன்படுத்திய 'மான்சியர்' அல்லது 'அன்பிற்குரிய மான்சியர்' ஆகியவையும், அவள் பயன்படுத்திய 'என் அன்பிற்குரிய ரசின்' (My dear Racine) அல்லது ஜிசெல் பயன்படுத்திய 'என் அன்பிற்குரிய நண்பரே' (My dear friend) ஆகியவையும் நகைச்சுவை உணர்வில் சற்றும் குறைந்தவை அல்ல என்று நான் பதிலளித்தேன்; ஆனால் அடிப்படையில், சோஃபோகிள்ஸை ரசினுக்குக் கடிதம் எழுத வைக்கும் பேராசிரியர்கள் மட்டுமே முட்டாள்கள் என்றும் கூறினேன். அந்த நிலையில், ஆல்பர்ட்டினால் என் வாதத்தைப் பின்தொடர முடியவில்லை. அதில் என்ன முட்டாள்தனம் இருக்கிறது என்பதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அவளது அறிவுத்திறன் மலரத் தொடங்கியிருந்தாலும், அது இன்னும் முழுமையாக முதிர்ச்சியடையவில்லை. அவளிடம் மேலும் பல கவர்ச்சிகரமான புதிய பரிமாணங்கள் இருந்தன; என் படுக்கைக்கு அருகில் இப்போதுதான் வந்து அமர்ந்திருந்த அந்த அழகான பெண்ணிடம் ஏதோ ஒரு வித்தியாசத்தை நான் உணர்ந்தேன். அவளது வழக்கமான மன உறுதியை வெளிப்படுத்தும் அவளது பார்வையும் முகபாவனைகளும் ஒரு மாற்றத்தைச் சந்தித்திருப்பதை நான் கவனித்தேன்—அது ஒருவிதமான நிலைமாற்றம்; பால்பெக் (Balbec) நகரில் வெகு காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மாலையில்—அன்று மதியம் நாங்கள் அமைத்திருந்த ஜோடிக்குச் சமச்சீரான, ஆனால் நேர்மாறான ஒரு ஜோடியாக நாங்கள் இருந்தபோது (அப்போது அவள் படுக்கையில் இருந்தாள், நான் அருகில் அமர்ந்திருந்தேன்)—எந்தத் தடைகளை எதிர்த்துப் போராடி நான் சோர்ந்து போயிருந்தேனோ, அந்தத் தடைகள் அனைத்தும் இப்போது அடித்துச் செல்லப்பட்டது போலத் தோன்றியது. அவள் என்னை முத்தமிட அனுமதிப்பாளா என்று அறிய விரும்பினாலும், அதைச் சோதித்துப் பார்க்கும் துணிச்சல் எனக்கு இல்லை; அதனால், அவள் கிளம்ப எழும்போதெல்லாம் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருக்குமாறு நான் அவளிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். அதை எளிதில் சாதித்துவிட முடியவில்லை; அவளுக்கு வேறு எந்த வேலையும் இல்லையென்றாலும் (இல்லையென்றால் அவள் உடனே வெளியே ஓடியிருப்பாள்), அவள் நேரத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் மிகவும் கண்டிப்பானவளாக இருந்தாள். மேலும், என் மீது அவளுக்குப் பெரிய ஈடுபாடு இல்லை; என் சகவாசத்தில் அவளுக்கு அதிக மகிழ்ச்சி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆயினும், ஒவ்வொரு முறையும் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்த பிறகு, என் வேண்டுகோளுக்கிணங்க அவள் மீண்டும் அமர்ந்தாள்; இதனால், அவளிடம் நான் எதையும் வெளிப்படையாகக் கேட்காமலேயே அவள் என்னுடன் பல மணிநேரங்களைச் செலவிட்டாள். நான் அவளிடம் பேசிய வாக்கியங்கள், அதற்கு முந்தைய மணிநேரங்களில் நான் பேசியவற்றுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தனவே தவிர, என் மனதில் ஓடிய எண்ணங்களுடனோ அல்லது என் விருப்பங்களுடனோ எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை—அவை எப்போதும் அவற்றுக்கு இணையாகவே (தொடர்பின்றி) பயணித்தன. ஒருவரின் மனதில் இருப்பவற்றுக்கும் அவர் பேசுபவற்றுக்கும் இடையே எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதில் 'விருப்பம்' அல்லது 'ஆசை' (desire) போன்ற சக்திவாய்ந்த காரணி வேறெதுவும் இல்லை. நேரம் நெருக்கடியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது; ஆனாலும், நம்மை ஆக்கிரமித்துள்ள விஷயங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தலைப்புகளைப் பற்றிப் பேசுவதன் மூலம் நேரத்தை மிச்சப்படுத்தவோ அல்லது நீட்டிக்கவோ நாம் விரும்புவது போல் தோன்றுகிறது. நாம் உரையாடும்போது, ​​நாம் சொல்லத் துடிக்கும் அந்த வாக்கியம் ஏற்கனவே ஒரு சைகையுடன் இணைந்திருக்கக்கூடும்—அதாவது, எந்தவொரு சொல்லோ அல்லது அனுமதியோ இன்றி, உடனடி இன்பத்தை நுகர்வதற்காகவும், அது தூண்டும் எதிர்வினைகள் குறித்த நம் ஆர்வத்தைத் தணிப்பதற்காகவும் நாம் அந்தச் சைகையை ஏற்கனவே செய்யாமல் இருந்திருந்தால். சொல்லப்போனால், ஆல்பர்ட்டின் மீது எனக்குச் சிறிதும் காதல் இருக்கவில்லை: வெளியேயுள்ள பனிமூட்டத்திலிருந்து வந்த ஒரு உயிரினமான அவளால், புதிய பருவகாலம் என்னுள் எழுப்பிய கற்பனை சார்ந்த விருப்பத்தை மட்டுமே பூர்த்தி செய்ய முடிந்தது—அந்த விருப்பமானது......ஒருபுறம் சமையல் கலையாலும், மறுபுறம் பிரம்மாண்டமான சிற்பக் கலையாலும் பூர்த்தி செய்யப்படக்கூடிய விருப்பங்கள்; ஏனெனில், அந்தச் சிந்தனை என்னை இரண்டு விதமான கனவுகளில் ஆழ்த்தியது: ஒன்று, என் சொந்த உடலோடு முற்றிலும் மாறுபட்ட, கதகதப்பான ஒரு பொருளைக் கலப்பது; மற்றொன்று, படுத்திருக்கும் என் உடலோடு—ஏதோ ஒரு தொடுபுள்ளியில்—வேறொரு உடலை இணைப்பது. இது, பால்பெக் (Balbec) பேராலய முகப்பில் உள்ள ரோமானெஸ்க் பாணிச் சிற்பங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் ஏவாளின் படைப்பைப் போன்றது—அதில் ஏவாளின் உடல் ஆதாமின் இடுப்புப் பகுதியுடன் பாதங்களால் மட்டுமே இணைக்கப்பட்டிருக்கும் (அவளது உடல் ஆதாமின் உடலுக்கு ஏறக்குறைய செங்குத்தாக அமைந்திருக்கும்); அந்தச் சிற்பம் ஒரு பழங்காலச் செதுக்குச் சித்திரத்தைப் போல உன்னதமாகவும் அமைதியாகவும் காட்சியளிக்கும். அங்கே, கடவுளைச் சுற்றி இரண்டு அமைச்சர்களைப் போல ஒரு ஜோடிச் சிறு தேவதைகள் இருப்பார்கள்; குளிர்காலம் எதிர்பாராத விதமாகத் தாக்கியும் உயிர் பிழைத்திருக்கும் சிறகுகள் கொண்ட சுழலும் கோடைக்கால உயிரினங்களைப் போல, பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் இதயத்திலும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் ஹெர்குலேனியத்தின் 'கியூபிட்' (Cupid) தேவதைகளை அவர்களில் அடையாளம் காணலாம்; அவர்கள் தங்கள் இறுதிப் பயணத்தை—களைப்புற்றிருந்தாலும், அவர்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் அந்த நளினம் குறையாமல்—அந்தப் பேராலய முகப்பு முழுவதும் மேற்கொள்வார்கள்.

இப்போது, ​​ஆல்பர்ட்டினுடன் (Albertine) நான் மேற்கொண்ட அந்த முடிவில்லாத உரையாடலின்போது—நான் உண்மையில் நினைத்துக்கொண்டிருந்த விஷயத்தை அவளிடமிருந்து மறைத்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்—அவள் எனக்கு இணங்கி வருவாள் என்ற எனது நம்பிக்கையான அனுமானத்திற்கு என்ன காரணம் என்று என்னிடம் கேட்கப்பட்டிருந்தால், நான் இப்படிப் பதிலளித்திருப்பேன்: இந்த இன்பம் (இது என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் அந்தப் பகற்கனவிலிருந்து என்னை விடுவித்திருக்கும்; மேலும் இதை நான் வேறு எந்த அழகான பெண்ணிடமும் தேடியிருப்பேன்) உருவானதற்குக் காரணம்—ஆல்பர்ட்டினின் குரலில் நான் மறந்துபோன நுணுக்கங்கள் அவளது ஆளுமையின் தன்மைகளை எனக்கு மீண்டும் நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில்—அவளது வழக்கமான சொல்லகராதியில் இல்லாத, அல்லது அவள் இப்போது பயன்படுத்திய அர்த்தத்தில் அவளுக்குச் சொந்தமில்லாத சில வார்த்தைகளின் வருகைதான். எல்ஸ்டிர் (Elstir) ஒரு முட்டாள் என்று அவள் என்னிடம் கூறியபோது நான் அதை மறுத்தேன்:

"உனக்கு என்னைப் புரியவில்லை," என்று அவள் புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்; "இந்தச் சூழலில் அவர் முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டார் என்றுதான் நான் சொல்கிறேன்; ஆனால் அவர் உண்மையில் ஒரு சிறந்த மனிதர் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்."

அதேபோல, ஃபோன்டைன்ப்ளூ (Fontainebleau) கோல்ஃப் மைதானத்தை 'நேர்த்தியானது' என்று விவரிக்கும்போது அவள் இப்படிக் கூறினாள்:

1200