Tr. from Urudu by Google :
கதைக்கு பின்னாலுள்ள கதை
இச்சிறுகதை, ஒரு இடத்திலிருந்து கட்டாயமாகப் பெயர்க்கப்படுவதால் ஏற்படும் வேதனையை ஆராய்கிறது. இந்தியப் பிரிவினையின்போது — அதாவது அனைத்தும் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் — கைதிகள் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் இடமாற்றம் செய்யத் திட்டமிடப்பட்டது. பிஷன் சிங் (இவர் 'டோபா டெக் சிங்' என்று அழைக்கப்பட்டார்) தனது சொந்த ஊரான 'டோபா டெக் சிங்'-ஐ விட்டுப் பிரியக்கூடாது என்பதில் மட்டுமே குறியாக இருந்தார்; அந்த இடம் இந்தியாவுக்குள் வருகிறதா அல்லது பாகிஸ்தானுக்குள் வருகிறதா என்பது அவருக்கு முக்கியமல்ல. அவரை அங்கிருந்து வலுக்கட்டாயமாக அகற்ற முயன்றபோது, இந்தியாவுக்கோ அல்லது பாகிஸ்தானுக்கோ சொந்தமில்லாத 'யாருக்கும் சொந்தமில்லாத நிலப்பரப்பில்' (no-man's-land) அவர் உறுதியாக நின்றார்; அங்கே, ஒரு கூர்மையான அலறலை வெளிப்படுத்தியவாறே அவர் குப்புற விழுந்து உயிரிழந்தார்.
பிரிவினைக்குப் பிறகு இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, கைதிகளின் பரிமாற்றத்தைப் போலவே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் பரிமாற்றம் செய்ய இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் அரசுகள் முடிவு செய்தன: இந்திய மனநலக் காப்பகங்களில் இருந்த முஸ்லிம் நோயாளிகள் பாகிஸ்தானுக்கும், பாகிஸ்தான் காப்பகங்களில் இருந்த இந்து மற்றும் சீக்கிய நோயாளிகள் இந்தியாவுக்கும் அனுப்பப்படவிருந்தனர்.
இந்த யோசனை பகுத்தறிவுள்ளதா இல்லையா என்பது விவாதத்திற்குரியது; எதுவாயினும், அதிகாரிகளின் முடிவைத் தொடர்ந்து உயர்மட்டக் கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டு, பரிமாற்றத்திற்கான தேதியும் இறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. முழுமையான பரிசோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்தியாவில் தங்கள் குடும்பத்தினர் தங்கியிருந்த முஸ்லிம் நோயாளிகள் அங்கேயே இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர், மற்றவர்கள் எல்லைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். இங்கே பாகிஸ்தானில், ஏறக்குறைய அனைத்து இந்துக்களும் சீக்கியர்களும் ஏற்கனவே வெளியேறிவிட்டதால், யாரையாவது தக்கவைத்துக் கொள்ளும் கேள்வியே எழவில்லை; ஒவ்வொரு இந்து மற்றும் சீக்கிய நோயாளியும் காவல்துறையினரால் எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
மறுபுறத்தைப் பற்றி என்னால் பேச முடியாது, ஆனால் இங்கே லாகூர் மனநலக் காப்பகத்தில், இந்த பரிமாற்றம் குறித்த செய்தி பல சுவாரஸ்யமான ஊகங்களையும் பேச்சுக்களையும் கிளப்பியது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக 'ஜமீன்தார்' (Zamindar) என்ற செய்தித்தாளைத் தொடர்ந்து படித்து வந்த ஒரு முஸ்லிம் நோயாளி ஒருமுறை தன் நண்பரால் கேட்கப்பட்டார்: "மௌல்வி சாஹிப்! இந்த 'பாகிஸ்தான்' என்பது உண்மையில் என்ன?" ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு அவர் பதிலளித்தார்: "அது இந்தியாவில் உள்ள ஒரு இடம், அங்கேதான் சவரக் கத்திகள் (razors) தயாரிக்கப்படுகின்றன." அந்த நண்பர் இந்த பதிலில் திருப்தியடைந்தார்.
அதேபோல, ஒரு சீக்கிய நோயாளி மற்றொருவரிடம் கேட்டார்: "சர்தார் ஜி, நாம் ஏன் இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்படுகிறோம்? அங்கே பேசப்படும் மொழி கூட நமக்குத் தெரியாதே." மற்றவர் புன்னகைத்தவாறே, "எனக்கு அந்த இந்துஸ்தானிகளின் மொழி தெரியும்... அவர்கள் மிகவும் தந்திரமானவர்கள், ஆணவத்துடன் மார்தட்டித் திரிபவர்கள்," என்று கூறினார்.
ஒரு நாள், குளித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு முஸ்லிம் கைதி "பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்" என்று மிகுந்த ஆவேசத்துடன் முழக்கமிட்டான்; அப்போது தரையில் வழுக்கி விழுந்து அவன் மயக்கமடைந்தான்.
உண்மையில் மனநலம் பாதிக்கப்படாத சில கைதிகளும் அங்கு இருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் கொலைக் குற்றவாளிகள்; தூக்குத் தண்டனையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்ற, உறவினர்கள் அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து அவர்களை அந்த மனநலக் காப்பகத்தில் அடைத்திருந்தனர். இந்தியா ஏன் பிரிக்கப்பட்டது, பாகிஸ்தான் என்றால் என்ன என்பது குறித்த ஓரளவேனும் புரிதல் அவர்களுக்கு இருந்தது; ஆனாலும், நிகழ்வுகள் குறித்த உண்மையான விவரங்கள் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. செய்தித்தாள்கள் தெளிவான தகவல்களைத் தரவில்லை; காவலர்களோ படிப்பறிவற்றவர்களாகவும் விவரம் அறியாதவர்களாகவும் இருந்ததால், அவர்களின் பேச்சிலிருந்து எந்தவொரு தெளிவான தகவலையும் பெற முடியவில்லை. 'காயித்-ஏ-ஆஸம்' என்று அழைக்கப்பட்ட முகமது அலி ஜின்னா என்ற ஒருவர், முஸ்லிம்களுக்காக 'பாகிஸ்தான்' என்ற தனி நாட்டை உருவாக்கினார் என்பது மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அது எங்கே இருக்கிறது அல்லது அதன் புவியியல் அமைப்பு என்ன என்பது பற்றி அவர்களுக்கு எந்தத் தெளிவும் இருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, முழுமையாக மனநலம் பாதிக்கப்படாத கைதிகள் ஒரு இக்கட்டான சூழலில் சிக்கிக்கொண்டனர்: தாங்கள் இருப்பது பாகிஸ்தானிலா அல்லது இந்தியாவிலா? ஒருவேளை இந்தியாவில் இருந்தால், பாகிஸ்தான் எங்கே இருக்கிறது? பாகிஸ்தானில் இருந்தால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு வரை இங்கேயே வசித்துக்கொண்டிருந்தபோது எப்படி இந்தியாவில் இருந்திருக்க முடியும்?
ஒரு பைத்தியக்காரருக்கு, பாகிஸ்தான்-இந்தியா மற்றும் இந்தியா-பாகிஸ்தான் இடையிலான இந்தத் தலைகீழ் மாற்றங்கள் குறித்த சிந்தனை ஒரு தீவிரமான மோகமாக மாறி, அவரது மனநிலை மேலும் மோசமடைந்தது. ஒரு நாள், கூட்டிப் பெருக்கிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் ஒரு மரத்தின் மீது ஏறினார்; கிளையின் மீது அமர்ந்துகொண்டு, இந்தியா-பாகிஸ்தான் விவகாரம் போன்ற ஒரு நுட்பமான விஷயத்தைப் பற்றித் தொடர்ந்து இரண்டு மணி நேரம் உரையாற்றினார். காவலர்கள் கீழே இறங்கி வருமாறு உத்தரவிட்டபோது, அவர் இன்னும் உயரத்திற்கு ஏறினார். மிரட்டப்பட்டபோது, "நான் இந்தியாவிலோ அல்லது பாகிஸ்தானிலோ வாழ விரும்பவில்லை... நான் இந்த மரத்தின் மீதே வசிக்கப் போகிறேன்," என்று அறிவித்தார்.
மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு, அவரது அந்த ஆவேச நிலை தணிந்ததும், அவர் கீழே இறங்கி வந்து தனது இந்து மற்றும் சீக்கிய நண்பர்களைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டு அழுதார்; அவர்கள் தன்னை விட்டுவிட்டு இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிடுவார்கள் என்ற எண்ணம் அவரை உணர்ச்சிவசப்பட வைத்தது.
முஸ்லிம் வானொலிப் பொறியாளர் ஒருவரிடம் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது—அவர் ஒரு எம்.எஸ்சி. (M.Sc.) பட்டதாரி. முன்பு எப்போதும் தனிமையிலேயே இருந்து, தோட்டத்திலுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் நாள் முழுவதும் அமைதியாக உலாவிக்கொண்டிருந்த ஒரு பட்டதாரி; அவர் தனது ஆடைகள் அனைத்தையும் கழற்றி காவலரிடம் கொடுத்துவிட்டு, வளாகம் முழுவதும் நிர்வாணமாக அலையத் தொடங்கினார்.
சின்யோட்டைச் சேர்ந்த பருமனான ஒரு முஸ்லிம் மனநோயாளி—முன்பு முஸ்லிம் லீக்கின் தீவிர உறுப்பினராகவும், ஒரு நாளைக்கு பதினைந்து அல்லது பதினாறு முறை குளிக்கும் பழக்கம் கொண்டவராகவும் இருந்தவர்—திடீரென்று அந்தப் பழக்கத்தைக் கைவிட்டார். அவரது பெயர் முஹம்மது அலி. ஒரு நாள், தான் தான் 'காயித்-ஏ-ஆஸம்' முஹம்மது அலி ஜின்னா என்று தனது அடைப்புக்குள் அறிவித்தார். அவரைப் பின்பற்றி, சீக்கியர் ஒருவரும் தன்னை 'மாஸ்டர் தாரா சிங்' என்று அறிவித்துக்கொண்டார். அந்த அடைப்புக்குள் ஒரு ரத்தக்களரியான மோதல் வெடிக்கும் சூழல் உருவானது; ஆனால், இருவரும் ஆபத்தான மனநோயாளிகளாகக் கருதப்பட்டு தனித்தனி அறைகளில் அடைக்கப்பட்டனர்.
லாகூரைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் இந்து வழக்கறிஞர், தோல்வியுற்ற காதலால் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அமிர்தசரஸ் நகரம் இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிட்டது என்பதை அறிந்தபோது அவர் மிகுந்த துயரமடைந்தார். அவர் அதே நகரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இந்துப் பெண்ணைக் காதலித்திருந்தார்; அந்தப் பெண் அவரை நிராகரித்திருந்தாலும், பைத்தியக்காரத்தனமான நிலையிலும் அவர் அவளை மறக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, இந்தியாவை இரண்டாகப் பிரிக்கச் சதி செய்த அனைத்து இந்து மற்றும் முஸ்லிம் தலைவர்களையும் அவர் வசைபாடிக்கொண்டிருந்தார்... ஏனெனில், அவர் காதலித்த பெண் இந்தியராகிவிட்டாள், ஆனால் அவரோ பாகிஸ்தானியாகிவிட்டார்.
கைதிகள் பரிமாற்றம் குறித்த பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியபோது, மற்ற கைதிகள் சிலர் அந்த வழக்கறிஞருக்கு ஆறுதல் கூற முயன்றனர்; மனம் தளர வேண்டாம் என்றும், அவர் காதலி வசிக்கும் இடமான இந்தியாவுக்கே அவர் அனுப்பப்படுவார் என்றும் கூறினர். ஆயினும், அமிர்தசரஸில் தனது சட்டத் தொழில் வெற்றிபெறாது என்று நம்பியதால், அவர் லாகூரை விட்டுச் செல்ல விரும்பவில்லை.
ஐரோப்பியர் வார்டில் ஆங்கிலோ-இந்தியக் கைதிகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்தியா... என்பதை அவர்கள் அறிந்தபோது...பிரிட்டிஷார் சுதந்திரம் அளித்துவிட்டு வெளியேறிவிட்டார்கள் என்பதை அறிந்தபோது அவர்கள் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானார்கள். மனநலக் காப்பகத்திற்குள் இனி தங்கள் நிலை என்னவாக இருக்கும் என்று அவர்கள் மணிக்கணக்கில் ரகசியமாக ஒன்றுகூடி விவாதிப்பார்கள்—ஐரோப்பியர் பிரிவு அப்படியே இருக்குமா அல்லது இடிக்கப்படுமா, தங்களுக்குத் தொடர்ந்து காலை உணவு கிடைக்குமா, அல்லது ரொட்டிக்குப் பதிலாக அந்த "அருவருப்பான இந்தியச் சப்பாத்திகளை" கட்டாயமாகச் சாப்பிட வேண்டியிருக்குமா என்பது போன்ற கேள்விகள் அவர்களை வாட்டின.
அக்காப்பகத்தில் பதினைந்து ஆண்டுகளாக ஒரு சீக்கியர் இருந்தார். விசித்திரமான, புரிந்துகொள்ள முடியாத வார்த்தைகள் எப்போதும் அவர் உதடுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன: "ஓபார் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-த்யானா தி மாங் தி தால் ஆஃப் தி லான்டர்ன்" (Opar di gur-gur di annex di be-dhyana di mang di daal of the lantern). அவர் பகலிலோ அல்லது இரவிலோ தூங்குவதே இல்லை. அந்தப் பதினைந்து ஆண்டுகளில் அவர் ஒரு கணம் கூடத் தூங்கியதில்லை என்றும், ஒருபோதும் படுத்ததில்லை என்றும் காவலர்கள் கூறினர்; இருப்பினும், அவ்வப்போது ஆதரவுக்காகச் சுவரில் சாய்ந்து நிற்பார்.
தொடர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்ததால் அவரது பாதங்களும் கெண்டைக்கால்களும் வீங்கியிருந்தன; ஆனாலும், அந்த உடல் வேதனையையும் மீறி அவர் படுத்து ஓய்வெடுக்க மறுத்துவிட்டார். இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பரிமாற்றம் செய்வது குறித்துக் காப்பகத்தில் பேச்சு எழும்போதெல்லாம், அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் அதைக் கேட்பார். யாராவது அவரிடம் கருத்து கேட்டால், அவர் மிகுந்த தீவிரத்தன்மையுடன் பதிலளிப்பார்: "ஓபார் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-த்யானா தி மாங் தி வால் ஆஃப் தி பாகிஸ்தான் கவர்ன்மென்ட்" (பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் சுவர்).
ஆனால் பிற்காலத்தில், "பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின்" என்பதற்குப் பதிலாக "டோபா டெக் சிங் அரசாங்கத்தின்" என்ற சொற்றொடர் இடம்பெற்றது; மேலும் அவர் தனது சொந்த ஊரான டோபா டெக் சிங் எங்கே இருக்கிறது என்று மற்ற கைதிகளிடம் கேட்கத் தொடங்கினார். ஆனால் அது பாகிஸ்தானில் உள்ளதா அல்லது இந்தியாவில் உள்ளதா என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. நிலைமையை விளக்க முயன்றவர்கள் பெரும்பாலும் குழப்பத்தில் சிக்கிக்கொண்டனர்—சியால்கோட் முன்பு இந்தியாவில் இருந்தது, ஆனால் இப்போது பாகிஸ்தானில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுவது குறித்தும், லாகூர் (தற்போது பாகிஸ்தானில் உள்ளது) ஒரு நாள் இந்தியாவுக்குள் வந்துவிடுமோ அல்லது ஒட்டுமொத்த இந்தியாவே பாகிஸ்தானாக மாறிவிடுமோ என்பது குறித்தும் அவர்கள் யோசிப்பார்கள். மேலும், ஒரு நாள் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து முழுமையாக மறைந்துபோகாது என்று யார் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்?
அந்தச் சீக்கிய மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவரின் தலைமுடி கணிசமாக மெலிந்து போயிருந்தது. அவர் அரிதாகவே குளித்ததால், அவரது தலைமுடியும் தாடியும் ஒன்றோடொன்று சிக்கிப் பிணைந்து, அவரை மிகவும் விகாரமான தோற்றத்தில் காட்டியது. ஆயினும், அவர் ஒரு தீங்கற்ற மனிதர்; பதினைந்து ஆண்டுகளில், அவர் ஒருமுறை கூட யாருடனும் சண்டையிட்டதோ அல்லது தொல்லை கொடுத்ததோ இல்லை. மனநலக் காப்பகத்தின் மூத்த ஊழியர்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியும்—அவர் ஒரு காலத்தில் 'டோபா டெக் சிங்'கில் கணிசமான நிலம் வைத்திருந்தவர்; திடீரென மனநிலை பாதிக்கப்படும் வரை அவர் ஒரு செல்வாக்குமிக்க நில உரிமையாளராகத் திகழ்ந்தவர்.
அவரது உறவினர்கள் அவரைத் தடிமனான இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைத்து அழைத்து வந்து இந்தக் காப்பகத்தில் சேர்த்திருந்தனர். அவர்கள் மாதம் ஒருமுறை வந்து அவரது நலம் விசாரித்துவிட்டுச் செல்வார்கள். இந்த வழக்கம் நீண்ட காலம் தொடர்ந்தது, ஆனால் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினை தொடர்பான கலவரங்கள் தொடங்கியதும் அவர்களின் வருகை நின்றுபோனது.
அவரது பெயர் பிஷன் சிங், ஆனால் அவர் 'டோபா டெக் சிங்' என்றே அறியப்பட்டார். என்ன நாள், என்ன மாதம் அல்லது எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன என்பது பற்றிய எந்தப் புரிதலும் அவருக்கு இல்லை. ஆயினும், உறவினர்கள் அவரைப் பார்க்க வரும்போதெல்லாம், அதை அவர் இயல்பாகவே உணர்ந்துகொள்வார்; பார்வையாளர்கள் வருகிறார்கள் என்று காவலரிடம் கூறுவார். அப்படிப்பட்ட நாட்களில், அவர் நன்றாகக் குளித்து, சோப்பு மற்றும் எண்ணெய் கொண்டு உடலைத் தேய்த்துக் கழுவி, தலைமுடியை வாரிக்கொண்டு, வழக்கமாக அணியாத ஆடைகளை அணிந்துகொள்வார்; அப்படித் தன்னைச் சீரமைத்துக்கொண்டு பார்வையாளர்களைச் சந்திக்கச் செல்வார். அவர்கள் அவரிடம் ஏதேனும் கேட்டால், அவர் மௌனமாக இருப்பார் அல்லது அவ்வப்போது, "ஊப்பர் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-த்யானா தி மாங் தி வால் ஆஃப் தி லான்டர்ன்" (Oopar di gur-gur di annex di be-dhyana di mang di waal of the lantern) என்று ஏதோ உளறுவார்.
அவருக்கு ஒரு மகள் இருந்தாள்; அவள் மாதம் ஒரு விரல் அளவு வளர்ந்து, பதினைந்து ஆண்டுகளில் ஒரு இளம் பெண்ணாக மலர்ந்திருந்தாள். பிஷன் சிங் அவளை அடையாளம் கூட கண்டுகொள்ளவில்லை. சிறுமியாக இருந்தபோது தன் தந்தையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவள் அழுவாள்; இப்போது இளம் பெண்ணாக வளர்ந்த பிறகும் அவளது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டே இருந்தது.
பாகிஸ்தான் மற்றும் இந்தியா விவகாரம் தொடங்கியபோது, 'டோபா டெக் சிங்' எங்கே இருக்கிறது என்று மற்ற கைதிகளிடம் கேட்கத் தொடங்கினார். அவருக்குத் திருப்திகரமான பதில் கிடைக்காததால், அவரது அமைதியின்மை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது. இப்போது, பார்வையாளர்களின் வருகையும் முற்றிலும் நின்றுவிட்டது. முன்பு, பார்வையாளர்கள் வருவதை அவர் இயல்பாகவே உணர்ந்துகொள்வார்; ஆனால், அவர்களின் வருகையை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் அந்த உள்ளுணர்வு இப்போது மௌனமாகிவிட்டது போலிருந்தது. தனக்கு அனுதாபம் காட்டி, பழங்கள், இனிப்புகள் மற்றும் ஆடைகளைக் கொண்டு வந்து தந்தவர்கள் தன்னை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் ஏங்கினார். 'டோபா டெக் சிங்' பாகிஸ்தானில் உள்ளதா அல்லது இந்தியாவில் உள்ளதா என்று அவர்களிடம் கேட்டிருந்தால், அவர்கள் நிச்சயமாக அதற்கான விடையைச் சொல்லியிருப்பார்கள்—ஏனெனில், தனது நிலங்கள் அமைந்துள்ள அந்த 'டோபா டெக் சிங்' இடத்திலிருந்தே அவர்கள் வருகிறார்கள் என்று அவர் நம்பினார்.
மனநலக் காப்பகத்தில் தன்னைத் தானே கடவுள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு நோயாளி இருந்தார். ஒரு நாள், டோபா டெக் சிங் பாகிஸ்தானில் உள்ளதா அல்லது இந்தியாவில் உள்ளதா என்று பிஷன் சிங் அவரிடம் கேட்டபோது, அவர் தனது வழக்கமான பாணியில் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு, "அது பாகிஸ்தானிலும் இல்லை, இந்தியாவிலும் இல்லை," என்று கூறினார். "ஏனென்றால், அதற்கான உத்தரவை நாங்கள் இன்னும் பிறப்பிக்கவில்லை."
இந்தக் குழப்பமான நிலை முடிவுக்கு வர அந்த உத்தரவைப் பிறப்பிக்குமாறு பிஷன் சிங் அவரிடம் பலமுறை கெஞ்சிக் கேட்டார்; ஆனால் அவரோ மிகவும் மும்முரமாக இருந்தார்—ஏனெனில் பிறப்பிக்க வேண்டிய எண்ணற்ற பிற உத்தரவுகள் அவரிடம் இருந்தன. ஒரு நாள், பொறுமை இழந்த பிஷன் சிங் அவர் மீது கோபமாகச் சீறினார்: "விண்ணுலகிற்கும் மண்ணுலகிற்கும் அதிபதியே, கவனமற்றவரே... *வாஹ்குரு ஜி கா கால்சா, வாஹ்குரு ஜி கி ஃபதே*... *ஜோ போலே ஸோ நிஹால், ஸத் ஸ்ரீ அகால்*."
அவர் சொல்ல வந்ததன் பொருள் அநேகமாக இதுவாகத்தான் இருந்திருக்கும்: "நீ முஸ்லிம்களின் கடவுள்... ஒருவேளை நீ சீக்கியர்களின் கடவுளாக இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக என் பேச்சைக் கேட்டிருப்பாய்."
இந்த உரையாடலுக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, டோபா டெக் சிங்கைச் சேர்ந்த ஒரு முஸ்லிம் நபர்—அவரது நண்பர் ஒருவர்—அவரைப் பார்க்க வந்திருந்தார். அவர் இதற்கு முன் ஒருபோதும் வந்ததில்லை. அவரைக் கண்டதும் பிஷன் சிங் ஒதுங்கிச் செல்ல முயன்றார், ஆனால் காவலர்கள் அவரைத் தடுத்தனர்: "அவர் உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்திருக்கிறார்... உங்கள் நண்பர் ஃபசல் தின்."
பிஷன் சிங் ஃபசல் தினைப் பார்த்தவாறே ஏதோ முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார். ஃபசல் தின் முன்னே வந்து அவர் தோளில் கை வைத்தார்: "உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று வெகுநாளாக நினைத்திருந்தேன், ஆனால் அதற்கான நேரம் கிடைக்கவில்லை... உங்கள் மக்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பாக இந்துஸ்தானைச் சென்றடைந்துவிட்டார்கள்... என்னால் முடிந்த உதவிகளை நான் செய்தேன்... உங்கள் மகள், ரூப் கௌர்..." அவர் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கியபோது...அவர் அப்படியே நின்றார். பிஷன் சிங் ஏதோ ஒன்றை நினைவுகூர முயன்றார். "மகள் ரூப் கௌர்!" என்று ஃபசல் தின் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார். "ஆம்... அவளும்... அவளும் நலமாக இருக்கிறாள்... அவள் அவர்களுடன் சென்றுவிட்டாள்."
பிஷன் சிங் மௌனமாக இருந்தார். ஃபசல் தின் தொடர்ந்து பேசினார்: "உங்கள் நலம் குறித்து விசாரித்துக்கொண்டே இருக்குமாறு அவள் என்னிடம் சொல்லியிருந்தாள்... இப்போது நீங்கள் இந்துஸ்தானுக்குச் செல்கிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன்... சகோதரர் பல்பிர் சிங் மற்றும் சகோதரர் வத்வா சிங் ஆகியோருக்கும்... சகோதரி அம்ரித் கௌருக்கும் என் வணக்கத்தைத் தெரிவியுங்கள்... ஃபசல் தின் நலமாக இருக்கிறார் என்று சகோதரர் பல்பிரிடம் சொல்லுங்கள்... அவர்கள் விட்டுச் சென்ற இரண்டு பழுப்பு நிற எருமைகளில், ஒன்று ஆண் கன்றை ஈன்றது... மற்றொன்று பெண் கன்றை ஈன்றது, ஆனால் அது ஆறு நாட்களில் இறந்துவிட்டது... மேலும்... நான் செய்யக்கூடிய சேவை ஏதேனும் இருந்தால் சொல்லுங்கள்; நான் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறேன்... உங்களுக்காகச் சில 'மருந்தா'க்களையும் (பொரி உருண்டைகள்) கொண்டு வந்திருக்கிறேன்."
பிஷன் சிங் அந்தப் பொரி உருண்டை மூட்டையை வாங்கி அருகில் நின்றிருந்த ஒரு சிப்பாயிடம் கொடுத்தார்; பிறகு ஃபசல் தினிடம், "டோபா டெக் சிங் எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டார். ஃபசல் தின் சற்று ஆச்சரியத்துடன், "எங்கே இருக்கிறது? அது எப்போதும் இருந்த இடத்தில்தான் இருக்கிறது" என்று பதிலளித்தார். பிஷன் சிங் மீண்டும், "பாகிஸ்தானிலா அல்லது இந்துஸ்தானிலா?" என்று கேட்டார்.
"இந்துஸ்தானில்... இல்லை, இல்லை, பாகிஸ்தானில்." ஃபசல் தின் குழப்பமடைந்தார்.
பிஷன் சிங், "ஓபார் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பேத்யானா தி மாங் தி தால் ஆஃப் பாகிஸ்தான் அண்ட் இந்துஸ்தான்—இதெல்லாம் தொலைந்து போகட்டும்," என்று முணுமுணுத்தவாறே அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.
கைதிகள் பரிமாற்றத்திற்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் பூர்த்தியாகின. இரு தரப்பிலும் மாற்றப்பட வேண்டிய மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பட்டியல்கள் வந்து சேர்ந்தன; பரிமாற்றத்திற்கான நாளும் குறிக்கப்பட்டது. கடும் குளிர்காலத்தில், லாகூர் மனநல மருத்துவமனையிலிருந்து இந்து மற்றும் சீக்கிய கைதிகள் நிரம்பிய லாரிகள், காவல்துறைப் பாதுகாப்போடும் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளின் துணையோடும் புறப்பட்டன. வாகா எல்லையில் இரு தரப்பு கண்காணிப்பாளர்களும் சந்தித்தனர்; ஆரம்பகட்ட நடைமுறைகள் முடிந்ததும் பரிமாற்ற நடவடிக்கை தொடங்கியது; அது இரவு முழுவதும் நீடித்தது.
லாரிகளிலிருந்து கைதிகளை வெளியே கொண்டு வந்து, மறுபுறம் இருந்த அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைப்பது மிகவும் சிரமமான பணியாக இருந்தது. சிலர் வெளியே வரவே மறுத்துவிட்டனர். வெளியே வரச் சம்மதித்தவர்களையும் கையாள்வது கடினமாக இருந்தது; அவர்கள் எல்லா திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர். நிர்வாணமாக இருந்தவர்களுக்கு ஆடைகளை அணிவித்தால், அவர்கள் அவற்றை உடனே கிழித்தெறிந்தனர். சிலர் வசைபாடிக்கொண்டிருந்தனர்; வேறு சிலர் பாடிக்கொண்டும், தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டும், அல்லது அழுது புலம்பிக்கொண்டும் இருந்தனர். மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் கூச்சலால் அந்த இடமே ஒரு குழப்பமான இரைச்சல்களமாக மாறியிருந்தது; காது செவிடுபடும் அளவிற்கான அந்த இரைச்சலுக்கு நடுவே, கடும் குளிரால் பற்கள் கட்டுப்பாடின்றித் தட்டின.
தங்களுக்குப் பரிச்சயமான சூழலிலிருந்து ஏன் வலுக்கட்டாயமாகப் பெயர்க்கப்பட்டு, அறிமுகமில்லாத ஒரு இடத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாததால், அங்கிருந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் இந்த இடமாற்றத்தை எதிர்த்தனர். நிலைமையை ஓரளவு புரிந்துகொண்ட சிலர், "பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்" (பாகிஸ்தான் வாழ்க) என்றும் "பாகிஸ்தான் முர்தாபாத்" (பாகிஸ்தான் அழிக) என்றும் முழக்கமிட்டனர். இந்த முழக்கங்களைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த சில முஸ்லிம்களுக்கும் சீக்கியர்களுக்கும் இடையே மோதல் ஏற்படும் சூழல் உருவானது; ஆனால், இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அத்தகைய வன்முறைச் சம்பவங்கள் நூலிழையில் தவிர்க்கப்பட்டன.
பிஷன் சிங்கின் முறை வந்தபோது, வாகா எல்லையின் மறுபுறம் இருந்த அதிகாரி ஒரு பதிவேட்டில் அவர் பெயரைப் பதிவு செய்யத் தொடங்கினார். அப்போது அவர், "டோபா டெக் சிங் எங்கே இருக்கிறது?..." "பாகிஸ்தானிலா அல்லது இந்தியாவிலா?" என்று கேட்டார்.
அதற்கு அந்த அதிகாரி சிரித்துக்கொண்டே, "பாகிஸ்தானில்," என்று பதிலளித்தார்.
இதைக் கேட்டதும், பிஷன் சிங் சட்டென்று ஒரு பக்கம் குதித்து ஓடிச் சென்று, அங்கிருந்த மற்ற சக கைதிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டார்.
பாகிஸ்தான் வீரர்கள் அவரைப் பிடித்து மறுபுறம் அழைத்துச் செல்ல முயன்றனர், ஆனால் அவர் நகர மறுத்துவிட்டார். "டோபா டெக் சிங் இங்கேயே இருக்கிறது..." என்று அவர் உரத்த குரலில் கத்தினார்; "ஓபார் தி குர் குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-தியானா தி மாங் தி தால் ஆஃப் டோபா டெக் சிங் அண்ட் பாகிஸ்தான்" என்று ஏதோ புரியாத சொற்களை முழங்கினார்.
டோபா டெக் சிங் இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிட்டது என்றோ—அல்லது அது இன்னும் செல்லவில்லை என்றால் உடனடியாக அங்கு அனுப்பப்படும் என்றோ—அவருக்கு விளக்க அவர்கள் கடுமையாக முயன்றனர்; ஆனால் அவர் எதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் அவரை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்ல முயன்றபோது, வீங்கியிருந்த தன் கால்களைக் கொண்டு மைதானத்தின் நடுவே உறுதியாக நின்றுகொண்டார்; பூமியில் உள்ள எந்த சக்தியாலும் அவரை அசைக்க முடியாது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் அவர் நின்றிருந்தார்.
அவர் எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காதவர் என்பதால், அவருக்கு எதிராக மேலும் வன்முறை எதுவும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. கைதிகள் பரிமாற்ற நிகழ்வு தொடர்ந்து நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்க, அவர் அங்கேயே அப்படியே நிற்க விடப்பட்டார். சூரிய உதயத்திற்கு முன், அசைவற்றுக் கிடந்த பிஷன் சிங்கின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு கூர்மையான அலறல் ஒலித்தது. பதினைந்து ஆண்டுகளாக இரவும் பகலும் தன் கால்களிலேயே நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மனிதர், தரையில் குப்புற விழுந்து கிடப்பதைக் கண்ட அதிகாரிகள் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் அங்கு விரைந்து வந்தனர். ஒரு பக்கம், முள்வேலிக்கு அப்பால் இந்தியா இருந்தது... மறுபக்கம், அதே போன்றதொரு வேலிக்கு அப்பால் பாகிஸ்தான் இருந்தது. நடுவே, பெயரற்ற அந்த நிலப்பரப்பில், டோபா...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
www.padippakam.com
கதைக்கு பின்னாலுள்ள கதை
இச்சிறுகதை, ஒரு இடத்திலிருந்து கட்டாயமாகப் பெயர்க்கப்படுவதால் ஏற்படும் வேதனையை ஆராய்கிறது. இந்தியப் பிரிவினையின்போது — அதாவது அனைத்தும் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் — கைதிகள் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் இடமாற்றம் செய்யத் திட்டமிடப்பட்டது. பிஷன் சிங் (இவர் 'டோபா டெக் சிங்' என்று அழைக்கப்பட்டார்) தனது சொந்த ஊரான 'டோபா டெக் சிங்'-ஐ விட்டுப் பிரியக்கூடாது என்பதில் மட்டுமே குறியாக இருந்தார்; அந்த இடம் இந்தியாவுக்குள் வருகிறதா அல்லது பாகிஸ்தானுக்குள் வருகிறதா என்பது அவருக்கு முக்கியமல்ல. அவரை அங்கிருந்து வலுக்கட்டாயமாக அகற்ற முயன்றபோது, இந்தியாவுக்கோ அல்லது பாகிஸ்தானுக்கோ சொந்தமில்லாத 'யாருக்கும் சொந்தமில்லாத நிலப்பரப்பில்' (no-man's-land) அவர் உறுதியாக நின்றார்; அங்கே, ஒரு கூர்மையான அலறலை வெளிப்படுத்தியவாறே அவர் குப்புற விழுந்து உயிரிழந்தார்.
பிரிவினைக்குப் பிறகு இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, கைதிகளின் பரிமாற்றத்தைப் போலவே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் பரிமாற்றம் செய்ய இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் அரசுகள் முடிவு செய்தன: இந்திய மனநலக் காப்பகங்களில் இருந்த முஸ்லிம் நோயாளிகள் பாகிஸ்தானுக்கும், பாகிஸ்தான் காப்பகங்களில் இருந்த இந்து மற்றும் சீக்கிய நோயாளிகள் இந்தியாவுக்கும் அனுப்பப்படவிருந்தனர்.
இந்த யோசனை பகுத்தறிவுள்ளதா இல்லையா என்பது விவாதத்திற்குரியது; எதுவாயினும், அதிகாரிகளின் முடிவைத் தொடர்ந்து உயர்மட்டக் கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டு, பரிமாற்றத்திற்கான தேதியும் இறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. முழுமையான பரிசோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்தியாவில் தங்கள் குடும்பத்தினர் தங்கியிருந்த முஸ்லிம் நோயாளிகள் அங்கேயே இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர், மற்றவர்கள் எல்லைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். இங்கே பாகிஸ்தானில், ஏறக்குறைய அனைத்து இந்துக்களும் சீக்கியர்களும் ஏற்கனவே வெளியேறிவிட்டதால், யாரையாவது தக்கவைத்துக் கொள்ளும் கேள்வியே எழவில்லை; ஒவ்வொரு இந்து மற்றும் சீக்கிய நோயாளியும் காவல்துறையினரால் எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
மறுபுறத்தைப் பற்றி என்னால் பேச முடியாது, ஆனால் இங்கே லாகூர் மனநலக் காப்பகத்தில், இந்த பரிமாற்றம் குறித்த செய்தி பல சுவாரஸ்யமான ஊகங்களையும் பேச்சுக்களையும் கிளப்பியது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக 'ஜமீன்தார்' (Zamindar) என்ற செய்தித்தாளைத் தொடர்ந்து படித்து வந்த ஒரு முஸ்லிம் நோயாளி ஒருமுறை தன் நண்பரால் கேட்கப்பட்டார்: "மௌல்வி சாஹிப்! இந்த 'பாகிஸ்தான்' என்பது உண்மையில் என்ன?" ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு அவர் பதிலளித்தார்: "அது இந்தியாவில் உள்ள ஒரு இடம், அங்கேதான் சவரக் கத்திகள் (razors) தயாரிக்கப்படுகின்றன." அந்த நண்பர் இந்த பதிலில் திருப்தியடைந்தார்.
அதேபோல, ஒரு சீக்கிய நோயாளி மற்றொருவரிடம் கேட்டார்: "சர்தார் ஜி, நாம் ஏன் இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்படுகிறோம்? அங்கே பேசப்படும் மொழி கூட நமக்குத் தெரியாதே." மற்றவர் புன்னகைத்தவாறே, "எனக்கு அந்த இந்துஸ்தானிகளின் மொழி தெரியும்... அவர்கள் மிகவும் தந்திரமானவர்கள், ஆணவத்துடன் மார்தட்டித் திரிபவர்கள்," என்று கூறினார்.
ஒரு நாள், குளித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு முஸ்லிம் கைதி "பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்" என்று மிகுந்த ஆவேசத்துடன் முழக்கமிட்டான்; அப்போது தரையில் வழுக்கி விழுந்து அவன் மயக்கமடைந்தான்.
உண்மையில் மனநலம் பாதிக்கப்படாத சில கைதிகளும் அங்கு இருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் கொலைக் குற்றவாளிகள்; தூக்குத் தண்டனையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்ற, உறவினர்கள் அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து அவர்களை அந்த மனநலக் காப்பகத்தில் அடைத்திருந்தனர். இந்தியா ஏன் பிரிக்கப்பட்டது, பாகிஸ்தான் என்றால் என்ன என்பது குறித்த ஓரளவேனும் புரிதல் அவர்களுக்கு இருந்தது; ஆனாலும், நிகழ்வுகள் குறித்த உண்மையான விவரங்கள் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. செய்தித்தாள்கள் தெளிவான தகவல்களைத் தரவில்லை; காவலர்களோ படிப்பறிவற்றவர்களாகவும் விவரம் அறியாதவர்களாகவும் இருந்ததால், அவர்களின் பேச்சிலிருந்து எந்தவொரு தெளிவான தகவலையும் பெற முடியவில்லை. 'காயித்-ஏ-ஆஸம்' என்று அழைக்கப்பட்ட முகமது அலி ஜின்னா என்ற ஒருவர், முஸ்லிம்களுக்காக 'பாகிஸ்தான்' என்ற தனி நாட்டை உருவாக்கினார் என்பது மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அது எங்கே இருக்கிறது அல்லது அதன் புவியியல் அமைப்பு என்ன என்பது பற்றி அவர்களுக்கு எந்தத் தெளிவும் இருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, முழுமையாக மனநலம் பாதிக்கப்படாத கைதிகள் ஒரு இக்கட்டான சூழலில் சிக்கிக்கொண்டனர்: தாங்கள் இருப்பது பாகிஸ்தானிலா அல்லது இந்தியாவிலா? ஒருவேளை இந்தியாவில் இருந்தால், பாகிஸ்தான் எங்கே இருக்கிறது? பாகிஸ்தானில் இருந்தால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு வரை இங்கேயே வசித்துக்கொண்டிருந்தபோது எப்படி இந்தியாவில் இருந்திருக்க முடியும்?
ஒரு பைத்தியக்காரருக்கு, பாகிஸ்தான்-இந்தியா மற்றும் இந்தியா-பாகிஸ்தான் இடையிலான இந்தத் தலைகீழ் மாற்றங்கள் குறித்த சிந்தனை ஒரு தீவிரமான மோகமாக மாறி, அவரது மனநிலை மேலும் மோசமடைந்தது. ஒரு நாள், கூட்டிப் பெருக்கிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் ஒரு மரத்தின் மீது ஏறினார்; கிளையின் மீது அமர்ந்துகொண்டு, இந்தியா-பாகிஸ்தான் விவகாரம் போன்ற ஒரு நுட்பமான விஷயத்தைப் பற்றித் தொடர்ந்து இரண்டு மணி நேரம் உரையாற்றினார். காவலர்கள் கீழே இறங்கி வருமாறு உத்தரவிட்டபோது, அவர் இன்னும் உயரத்திற்கு ஏறினார். மிரட்டப்பட்டபோது, "நான் இந்தியாவிலோ அல்லது பாகிஸ்தானிலோ வாழ விரும்பவில்லை... நான் இந்த மரத்தின் மீதே வசிக்கப் போகிறேன்," என்று அறிவித்தார்.
மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு, அவரது அந்த ஆவேச நிலை தணிந்ததும், அவர் கீழே இறங்கி வந்து தனது இந்து மற்றும் சீக்கிய நண்பர்களைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டு அழுதார்; அவர்கள் தன்னை விட்டுவிட்டு இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிடுவார்கள் என்ற எண்ணம் அவரை உணர்ச்சிவசப்பட வைத்தது.
முஸ்லிம் வானொலிப் பொறியாளர் ஒருவரிடம் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது—அவர் ஒரு எம்.எஸ்சி. (M.Sc.) பட்டதாரி. முன்பு எப்போதும் தனிமையிலேயே இருந்து, தோட்டத்திலுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் நாள் முழுவதும் அமைதியாக உலாவிக்கொண்டிருந்த ஒரு பட்டதாரி; அவர் தனது ஆடைகள் அனைத்தையும் கழற்றி காவலரிடம் கொடுத்துவிட்டு, வளாகம் முழுவதும் நிர்வாணமாக அலையத் தொடங்கினார்.
சின்யோட்டைச் சேர்ந்த பருமனான ஒரு முஸ்லிம் மனநோயாளி—முன்பு முஸ்லிம் லீக்கின் தீவிர உறுப்பினராகவும், ஒரு நாளைக்கு பதினைந்து அல்லது பதினாறு முறை குளிக்கும் பழக்கம் கொண்டவராகவும் இருந்தவர்—திடீரென்று அந்தப் பழக்கத்தைக் கைவிட்டார். அவரது பெயர் முஹம்மது அலி. ஒரு நாள், தான் தான் 'காயித்-ஏ-ஆஸம்' முஹம்மது அலி ஜின்னா என்று தனது அடைப்புக்குள் அறிவித்தார். அவரைப் பின்பற்றி, சீக்கியர் ஒருவரும் தன்னை 'மாஸ்டர் தாரா சிங்' என்று அறிவித்துக்கொண்டார். அந்த அடைப்புக்குள் ஒரு ரத்தக்களரியான மோதல் வெடிக்கும் சூழல் உருவானது; ஆனால், இருவரும் ஆபத்தான மனநோயாளிகளாகக் கருதப்பட்டு தனித்தனி அறைகளில் அடைக்கப்பட்டனர்.
லாகூரைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் இந்து வழக்கறிஞர், தோல்வியுற்ற காதலால் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அமிர்தசரஸ் நகரம் இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிட்டது என்பதை அறிந்தபோது அவர் மிகுந்த துயரமடைந்தார். அவர் அதே நகரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இந்துப் பெண்ணைக் காதலித்திருந்தார்; அந்தப் பெண் அவரை நிராகரித்திருந்தாலும், பைத்தியக்காரத்தனமான நிலையிலும் அவர் அவளை மறக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, இந்தியாவை இரண்டாகப் பிரிக்கச் சதி செய்த அனைத்து இந்து மற்றும் முஸ்லிம் தலைவர்களையும் அவர் வசைபாடிக்கொண்டிருந்தார்... ஏனெனில், அவர் காதலித்த பெண் இந்தியராகிவிட்டாள், ஆனால் அவரோ பாகிஸ்தானியாகிவிட்டார்.
கைதிகள் பரிமாற்றம் குறித்த பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியபோது, மற்ற கைதிகள் சிலர் அந்த வழக்கறிஞருக்கு ஆறுதல் கூற முயன்றனர்; மனம் தளர வேண்டாம் என்றும், அவர் காதலி வசிக்கும் இடமான இந்தியாவுக்கே அவர் அனுப்பப்படுவார் என்றும் கூறினர். ஆயினும், அமிர்தசரஸில் தனது சட்டத் தொழில் வெற்றிபெறாது என்று நம்பியதால், அவர் லாகூரை விட்டுச் செல்ல விரும்பவில்லை.
ஐரோப்பியர் வார்டில் ஆங்கிலோ-இந்தியக் கைதிகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்தியா... என்பதை அவர்கள் அறிந்தபோது...பிரிட்டிஷார் சுதந்திரம் அளித்துவிட்டு வெளியேறிவிட்டார்கள் என்பதை அறிந்தபோது அவர்கள் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானார்கள். மனநலக் காப்பகத்திற்குள் இனி தங்கள் நிலை என்னவாக இருக்கும் என்று அவர்கள் மணிக்கணக்கில் ரகசியமாக ஒன்றுகூடி விவாதிப்பார்கள்—ஐரோப்பியர் பிரிவு அப்படியே இருக்குமா அல்லது இடிக்கப்படுமா, தங்களுக்குத் தொடர்ந்து காலை உணவு கிடைக்குமா, அல்லது ரொட்டிக்குப் பதிலாக அந்த "அருவருப்பான இந்தியச் சப்பாத்திகளை" கட்டாயமாகச் சாப்பிட வேண்டியிருக்குமா என்பது போன்ற கேள்விகள் அவர்களை வாட்டின.
அக்காப்பகத்தில் பதினைந்து ஆண்டுகளாக ஒரு சீக்கியர் இருந்தார். விசித்திரமான, புரிந்துகொள்ள முடியாத வார்த்தைகள் எப்போதும் அவர் உதடுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன: "ஓபார் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-த்யானா தி மாங் தி தால் ஆஃப் தி லான்டர்ன்" (Opar di gur-gur di annex di be-dhyana di mang di daal of the lantern). அவர் பகலிலோ அல்லது இரவிலோ தூங்குவதே இல்லை. அந்தப் பதினைந்து ஆண்டுகளில் அவர் ஒரு கணம் கூடத் தூங்கியதில்லை என்றும், ஒருபோதும் படுத்ததில்லை என்றும் காவலர்கள் கூறினர்; இருப்பினும், அவ்வப்போது ஆதரவுக்காகச் சுவரில் சாய்ந்து நிற்பார்.
தொடர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்ததால் அவரது பாதங்களும் கெண்டைக்கால்களும் வீங்கியிருந்தன; ஆனாலும், அந்த உடல் வேதனையையும் மீறி அவர் படுத்து ஓய்வெடுக்க மறுத்துவிட்டார். இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பரிமாற்றம் செய்வது குறித்துக் காப்பகத்தில் பேச்சு எழும்போதெல்லாம், அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் அதைக் கேட்பார். யாராவது அவரிடம் கருத்து கேட்டால், அவர் மிகுந்த தீவிரத்தன்மையுடன் பதிலளிப்பார்: "ஓபார் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-த்யானா தி மாங் தி வால் ஆஃப் தி பாகிஸ்தான் கவர்ன்மென்ட்" (பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் சுவர்).
ஆனால் பிற்காலத்தில், "பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின்" என்பதற்குப் பதிலாக "டோபா டெக் சிங் அரசாங்கத்தின்" என்ற சொற்றொடர் இடம்பெற்றது; மேலும் அவர் தனது சொந்த ஊரான டோபா டெக் சிங் எங்கே இருக்கிறது என்று மற்ற கைதிகளிடம் கேட்கத் தொடங்கினார். ஆனால் அது பாகிஸ்தானில் உள்ளதா அல்லது இந்தியாவில் உள்ளதா என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. நிலைமையை விளக்க முயன்றவர்கள் பெரும்பாலும் குழப்பத்தில் சிக்கிக்கொண்டனர்—சியால்கோட் முன்பு இந்தியாவில் இருந்தது, ஆனால் இப்போது பாகிஸ்தானில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுவது குறித்தும், லாகூர் (தற்போது பாகிஸ்தானில் உள்ளது) ஒரு நாள் இந்தியாவுக்குள் வந்துவிடுமோ அல்லது ஒட்டுமொத்த இந்தியாவே பாகிஸ்தானாக மாறிவிடுமோ என்பது குறித்தும் அவர்கள் யோசிப்பார்கள். மேலும், ஒரு நாள் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து முழுமையாக மறைந்துபோகாது என்று யார் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்?
அந்தச் சீக்கிய மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவரின் தலைமுடி கணிசமாக மெலிந்து போயிருந்தது. அவர் அரிதாகவே குளித்ததால், அவரது தலைமுடியும் தாடியும் ஒன்றோடொன்று சிக்கிப் பிணைந்து, அவரை மிகவும் விகாரமான தோற்றத்தில் காட்டியது. ஆயினும், அவர் ஒரு தீங்கற்ற மனிதர்; பதினைந்து ஆண்டுகளில், அவர் ஒருமுறை கூட யாருடனும் சண்டையிட்டதோ அல்லது தொல்லை கொடுத்ததோ இல்லை. மனநலக் காப்பகத்தின் மூத்த ஊழியர்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியும்—அவர் ஒரு காலத்தில் 'டோபா டெக் சிங்'கில் கணிசமான நிலம் வைத்திருந்தவர்; திடீரென மனநிலை பாதிக்கப்படும் வரை அவர் ஒரு செல்வாக்குமிக்க நில உரிமையாளராகத் திகழ்ந்தவர்.
அவரது உறவினர்கள் அவரைத் தடிமனான இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைத்து அழைத்து வந்து இந்தக் காப்பகத்தில் சேர்த்திருந்தனர். அவர்கள் மாதம் ஒருமுறை வந்து அவரது நலம் விசாரித்துவிட்டுச் செல்வார்கள். இந்த வழக்கம் நீண்ட காலம் தொடர்ந்தது, ஆனால் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினை தொடர்பான கலவரங்கள் தொடங்கியதும் அவர்களின் வருகை நின்றுபோனது.
அவரது பெயர் பிஷன் சிங், ஆனால் அவர் 'டோபா டெக் சிங்' என்றே அறியப்பட்டார். என்ன நாள், என்ன மாதம் அல்லது எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன என்பது பற்றிய எந்தப் புரிதலும் அவருக்கு இல்லை. ஆயினும், உறவினர்கள் அவரைப் பார்க்க வரும்போதெல்லாம், அதை அவர் இயல்பாகவே உணர்ந்துகொள்வார்; பார்வையாளர்கள் வருகிறார்கள் என்று காவலரிடம் கூறுவார். அப்படிப்பட்ட நாட்களில், அவர் நன்றாகக் குளித்து, சோப்பு மற்றும் எண்ணெய் கொண்டு உடலைத் தேய்த்துக் கழுவி, தலைமுடியை வாரிக்கொண்டு, வழக்கமாக அணியாத ஆடைகளை அணிந்துகொள்வார்; அப்படித் தன்னைச் சீரமைத்துக்கொண்டு பார்வையாளர்களைச் சந்திக்கச் செல்வார். அவர்கள் அவரிடம் ஏதேனும் கேட்டால், அவர் மௌனமாக இருப்பார் அல்லது அவ்வப்போது, "ஊப்பர் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-த்யானா தி மாங் தி வால் ஆஃப் தி லான்டர்ன்" (Oopar di gur-gur di annex di be-dhyana di mang di waal of the lantern) என்று ஏதோ உளறுவார்.
அவருக்கு ஒரு மகள் இருந்தாள்; அவள் மாதம் ஒரு விரல் அளவு வளர்ந்து, பதினைந்து ஆண்டுகளில் ஒரு இளம் பெண்ணாக மலர்ந்திருந்தாள். பிஷன் சிங் அவளை அடையாளம் கூட கண்டுகொள்ளவில்லை. சிறுமியாக இருந்தபோது தன் தந்தையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவள் அழுவாள்; இப்போது இளம் பெண்ணாக வளர்ந்த பிறகும் அவளது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டே இருந்தது.
பாகிஸ்தான் மற்றும் இந்தியா விவகாரம் தொடங்கியபோது, 'டோபா டெக் சிங்' எங்கே இருக்கிறது என்று மற்ற கைதிகளிடம் கேட்கத் தொடங்கினார். அவருக்குத் திருப்திகரமான பதில் கிடைக்காததால், அவரது அமைதியின்மை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது. இப்போது, பார்வையாளர்களின் வருகையும் முற்றிலும் நின்றுவிட்டது. முன்பு, பார்வையாளர்கள் வருவதை அவர் இயல்பாகவே உணர்ந்துகொள்வார்; ஆனால், அவர்களின் வருகையை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் அந்த உள்ளுணர்வு இப்போது மௌனமாகிவிட்டது போலிருந்தது. தனக்கு அனுதாபம் காட்டி, பழங்கள், இனிப்புகள் மற்றும் ஆடைகளைக் கொண்டு வந்து தந்தவர்கள் தன்னை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் ஏங்கினார். 'டோபா டெக் சிங்' பாகிஸ்தானில் உள்ளதா அல்லது இந்தியாவில் உள்ளதா என்று அவர்களிடம் கேட்டிருந்தால், அவர்கள் நிச்சயமாக அதற்கான விடையைச் சொல்லியிருப்பார்கள்—ஏனெனில், தனது நிலங்கள் அமைந்துள்ள அந்த 'டோபா டெக் சிங்' இடத்திலிருந்தே அவர்கள் வருகிறார்கள் என்று அவர் நம்பினார்.
மனநலக் காப்பகத்தில் தன்னைத் தானே கடவுள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு நோயாளி இருந்தார். ஒரு நாள், டோபா டெக் சிங் பாகிஸ்தானில் உள்ளதா அல்லது இந்தியாவில் உள்ளதா என்று பிஷன் சிங் அவரிடம் கேட்டபோது, அவர் தனது வழக்கமான பாணியில் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு, "அது பாகிஸ்தானிலும் இல்லை, இந்தியாவிலும் இல்லை," என்று கூறினார். "ஏனென்றால், அதற்கான உத்தரவை நாங்கள் இன்னும் பிறப்பிக்கவில்லை."
இந்தக் குழப்பமான நிலை முடிவுக்கு வர அந்த உத்தரவைப் பிறப்பிக்குமாறு பிஷன் சிங் அவரிடம் பலமுறை கெஞ்சிக் கேட்டார்; ஆனால் அவரோ மிகவும் மும்முரமாக இருந்தார்—ஏனெனில் பிறப்பிக்க வேண்டிய எண்ணற்ற பிற உத்தரவுகள் அவரிடம் இருந்தன. ஒரு நாள், பொறுமை இழந்த பிஷன் சிங் அவர் மீது கோபமாகச் சீறினார்: "விண்ணுலகிற்கும் மண்ணுலகிற்கும் அதிபதியே, கவனமற்றவரே... *வாஹ்குரு ஜி கா கால்சா, வாஹ்குரு ஜி கி ஃபதே*... *ஜோ போலே ஸோ நிஹால், ஸத் ஸ்ரீ அகால்*."
அவர் சொல்ல வந்ததன் பொருள் அநேகமாக இதுவாகத்தான் இருந்திருக்கும்: "நீ முஸ்லிம்களின் கடவுள்... ஒருவேளை நீ சீக்கியர்களின் கடவுளாக இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக என் பேச்சைக் கேட்டிருப்பாய்."
இந்த உரையாடலுக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, டோபா டெக் சிங்கைச் சேர்ந்த ஒரு முஸ்லிம் நபர்—அவரது நண்பர் ஒருவர்—அவரைப் பார்க்க வந்திருந்தார். அவர் இதற்கு முன் ஒருபோதும் வந்ததில்லை. அவரைக் கண்டதும் பிஷன் சிங் ஒதுங்கிச் செல்ல முயன்றார், ஆனால் காவலர்கள் அவரைத் தடுத்தனர்: "அவர் உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்திருக்கிறார்... உங்கள் நண்பர் ஃபசல் தின்."
பிஷன் சிங் ஃபசல் தினைப் பார்த்தவாறே ஏதோ முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார். ஃபசல் தின் முன்னே வந்து அவர் தோளில் கை வைத்தார்: "உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று வெகுநாளாக நினைத்திருந்தேன், ஆனால் அதற்கான நேரம் கிடைக்கவில்லை... உங்கள் மக்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பாக இந்துஸ்தானைச் சென்றடைந்துவிட்டார்கள்... என்னால் முடிந்த உதவிகளை நான் செய்தேன்... உங்கள் மகள், ரூப் கௌர்..." அவர் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கியபோது...அவர் அப்படியே நின்றார். பிஷன் சிங் ஏதோ ஒன்றை நினைவுகூர முயன்றார். "மகள் ரூப் கௌர்!" என்று ஃபசல் தின் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார். "ஆம்... அவளும்... அவளும் நலமாக இருக்கிறாள்... அவள் அவர்களுடன் சென்றுவிட்டாள்."
பிஷன் சிங் மௌனமாக இருந்தார். ஃபசல் தின் தொடர்ந்து பேசினார்: "உங்கள் நலம் குறித்து விசாரித்துக்கொண்டே இருக்குமாறு அவள் என்னிடம் சொல்லியிருந்தாள்... இப்போது நீங்கள் இந்துஸ்தானுக்குச் செல்கிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன்... சகோதரர் பல்பிர் சிங் மற்றும் சகோதரர் வத்வா சிங் ஆகியோருக்கும்... சகோதரி அம்ரித் கௌருக்கும் என் வணக்கத்தைத் தெரிவியுங்கள்... ஃபசல் தின் நலமாக இருக்கிறார் என்று சகோதரர் பல்பிரிடம் சொல்லுங்கள்... அவர்கள் விட்டுச் சென்ற இரண்டு பழுப்பு நிற எருமைகளில், ஒன்று ஆண் கன்றை ஈன்றது... மற்றொன்று பெண் கன்றை ஈன்றது, ஆனால் அது ஆறு நாட்களில் இறந்துவிட்டது... மேலும்... நான் செய்யக்கூடிய சேவை ஏதேனும் இருந்தால் சொல்லுங்கள்; நான் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறேன்... உங்களுக்காகச் சில 'மருந்தா'க்களையும் (பொரி உருண்டைகள்) கொண்டு வந்திருக்கிறேன்."
பிஷன் சிங் அந்தப் பொரி உருண்டை மூட்டையை வாங்கி அருகில் நின்றிருந்த ஒரு சிப்பாயிடம் கொடுத்தார்; பிறகு ஃபசல் தினிடம், "டோபா டெக் சிங் எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டார். ஃபசல் தின் சற்று ஆச்சரியத்துடன், "எங்கே இருக்கிறது? அது எப்போதும் இருந்த இடத்தில்தான் இருக்கிறது" என்று பதிலளித்தார். பிஷன் சிங் மீண்டும், "பாகிஸ்தானிலா அல்லது இந்துஸ்தானிலா?" என்று கேட்டார்.
"இந்துஸ்தானில்... இல்லை, இல்லை, பாகிஸ்தானில்." ஃபசல் தின் குழப்பமடைந்தார்.
பிஷன் சிங், "ஓபார் தி குர்-குர் தி அனெக்ஸ் தி பேத்யானா தி மாங் தி தால் ஆஃப் பாகிஸ்தான் அண்ட் இந்துஸ்தான்—இதெல்லாம் தொலைந்து போகட்டும்," என்று முணுமுணுத்தவாறே அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.
கைதிகள் பரிமாற்றத்திற்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் பூர்த்தியாகின. இரு தரப்பிலும் மாற்றப்பட வேண்டிய மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பட்டியல்கள் வந்து சேர்ந்தன; பரிமாற்றத்திற்கான நாளும் குறிக்கப்பட்டது. கடும் குளிர்காலத்தில், லாகூர் மனநல மருத்துவமனையிலிருந்து இந்து மற்றும் சீக்கிய கைதிகள் நிரம்பிய லாரிகள், காவல்துறைப் பாதுகாப்போடும் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளின் துணையோடும் புறப்பட்டன. வாகா எல்லையில் இரு தரப்பு கண்காணிப்பாளர்களும் சந்தித்தனர்; ஆரம்பகட்ட நடைமுறைகள் முடிந்ததும் பரிமாற்ற நடவடிக்கை தொடங்கியது; அது இரவு முழுவதும் நீடித்தது.
லாரிகளிலிருந்து கைதிகளை வெளியே கொண்டு வந்து, மறுபுறம் இருந்த அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைப்பது மிகவும் சிரமமான பணியாக இருந்தது. சிலர் வெளியே வரவே மறுத்துவிட்டனர். வெளியே வரச் சம்மதித்தவர்களையும் கையாள்வது கடினமாக இருந்தது; அவர்கள் எல்லா திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர். நிர்வாணமாக இருந்தவர்களுக்கு ஆடைகளை அணிவித்தால், அவர்கள் அவற்றை உடனே கிழித்தெறிந்தனர். சிலர் வசைபாடிக்கொண்டிருந்தனர்; வேறு சிலர் பாடிக்கொண்டும், தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டும், அல்லது அழுது புலம்பிக்கொண்டும் இருந்தனர். மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் கூச்சலால் அந்த இடமே ஒரு குழப்பமான இரைச்சல்களமாக மாறியிருந்தது; காது செவிடுபடும் அளவிற்கான அந்த இரைச்சலுக்கு நடுவே, கடும் குளிரால் பற்கள் கட்டுப்பாடின்றித் தட்டின.
தங்களுக்குப் பரிச்சயமான சூழலிலிருந்து ஏன் வலுக்கட்டாயமாகப் பெயர்க்கப்பட்டு, அறிமுகமில்லாத ஒரு இடத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாததால், அங்கிருந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் இந்த இடமாற்றத்தை எதிர்த்தனர். நிலைமையை ஓரளவு புரிந்துகொண்ட சிலர், "பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்" (பாகிஸ்தான் வாழ்க) என்றும் "பாகிஸ்தான் முர்தாபாத்" (பாகிஸ்தான் அழிக) என்றும் முழக்கமிட்டனர். இந்த முழக்கங்களைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த சில முஸ்லிம்களுக்கும் சீக்கியர்களுக்கும் இடையே மோதல் ஏற்படும் சூழல் உருவானது; ஆனால், இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அத்தகைய வன்முறைச் சம்பவங்கள் நூலிழையில் தவிர்க்கப்பட்டன.
பிஷன் சிங்கின் முறை வந்தபோது, வாகா எல்லையின் மறுபுறம் இருந்த அதிகாரி ஒரு பதிவேட்டில் அவர் பெயரைப் பதிவு செய்யத் தொடங்கினார். அப்போது அவர், "டோபா டெக் சிங் எங்கே இருக்கிறது?..." "பாகிஸ்தானிலா அல்லது இந்தியாவிலா?" என்று கேட்டார்.
அதற்கு அந்த அதிகாரி சிரித்துக்கொண்டே, "பாகிஸ்தானில்," என்று பதிலளித்தார்.
இதைக் கேட்டதும், பிஷன் சிங் சட்டென்று ஒரு பக்கம் குதித்து ஓடிச் சென்று, அங்கிருந்த மற்ற சக கைதிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டார்.
பாகிஸ்தான் வீரர்கள் அவரைப் பிடித்து மறுபுறம் அழைத்துச் செல்ல முயன்றனர், ஆனால் அவர் நகர மறுத்துவிட்டார். "டோபா டெக் சிங் இங்கேயே இருக்கிறது..." என்று அவர் உரத்த குரலில் கத்தினார்; "ஓபார் தி குர் குர் தி அனெக்ஸ் தி பே-தியானா தி மாங் தி தால் ஆஃப் டோபா டெக் சிங் அண்ட் பாகிஸ்தான்" என்று ஏதோ புரியாத சொற்களை முழங்கினார்.
டோபா டெக் சிங் இந்தியாவுக்குச் சென்றுவிட்டது என்றோ—அல்லது அது இன்னும் செல்லவில்லை என்றால் உடனடியாக அங்கு அனுப்பப்படும் என்றோ—அவருக்கு விளக்க அவர்கள் கடுமையாக முயன்றனர்; ஆனால் அவர் எதையும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் அவரை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்ல முயன்றபோது, வீங்கியிருந்த தன் கால்களைக் கொண்டு மைதானத்தின் நடுவே உறுதியாக நின்றுகொண்டார்; பூமியில் உள்ள எந்த சக்தியாலும் அவரை அசைக்க முடியாது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் அவர் நின்றிருந்தார்.
அவர் எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காதவர் என்பதால், அவருக்கு எதிராக மேலும் வன்முறை எதுவும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. கைதிகள் பரிமாற்ற நிகழ்வு தொடர்ந்து நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்க, அவர் அங்கேயே அப்படியே நிற்க விடப்பட்டார். சூரிய உதயத்திற்கு முன், அசைவற்றுக் கிடந்த பிஷன் சிங்கின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு கூர்மையான அலறல் ஒலித்தது. பதினைந்து ஆண்டுகளாக இரவும் பகலும் தன் கால்களிலேயே நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மனிதர், தரையில் குப்புற விழுந்து கிடப்பதைக் கண்ட அதிகாரிகள் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் அங்கு விரைந்து வந்தனர். ஒரு பக்கம், முள்வேலிக்கு அப்பால் இந்தியா இருந்தது... மறுபக்கம், அதே போன்றதொரு வேலிக்கு அப்பால் பாகிஸ்தான் இருந்தது. நடுவே, பெயரற்ற அந்த நிலப்பரப்பில், டோபா...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
automated google-ocr PYTHON script by TSHIRINIVASAN
காலச்சுவடு
ஆண்டுமலர் 1991
(மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
(மெய்ப்பு பார்க்க இயலவில்லை)
டோபா டேக்சிங்
மூல ஆசிரியர் : சாதத் ஹசன் மண்டோ
தமிழில் சரஸ்வதி ராம்நாத்
பிரிவினைக்குப் பின் இரண்டு மூன்றாண்டுகள் கழித்து, பாகிஸ்தானிய, இந்திய அரசுகளுக்கு, சாதாரண கைதிகளைப் பரிவர்த்தனை செய்து கொண்டதுபோல் மனநோயாளிகளையும் பரிவர்த்தனை செய்து கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அதாவது இந்தியாவில் மனநோய் விடுதிகளி லுள்ள முசல்மான் மனநோயாளிகளைப் பாகிஸ் தானுக்கும், அங்குள்ள சீக்கிய மனநோயாளி களை இந்தியாவுக்கும் அனுப்பிவிட வேண்டும்.
இது உசிதமானதா இல்லையா என்று கூறுவது கடினம். எதுவானாலும் சரி. உயர்மட்டத்தில் பல குழுக்கள் கூடி விவாதித்தன. கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நடைபெற்றன. முடிவில் ஒருநாள் மன நோயாளிகளை பரஸ்பரம் பரிமாற்றம் செய்து முடிவு எடுக்கப்பட்டது. இவ்விஷயம் தீர ஆலோசிக்கப்பட்டு, எந்தெந்த மனநோயாளிகளின் குடும்பத்தினர் இந்தியாவில் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் மட்டும் இங்கேயே இருக்கும் படி ஏற்பாடாகியது. மீதமுள்ள வர்கள்தான் நாட்டின் எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டனர். பாகிஸ்தானின்நிலை சற்று வேறாக இருந்தது.
அங்கிருந்த இந்தியர்கள், சீக்கியர்களில் பெரும் பாலானோர் முன்னரே இந்தியா சென்று விட்டி ருந்ததால் அங்கு நோயாளிகள் எவரையும் தங்க வைத்துக்கொள்ளும் பிரச்சினையே எழவில்லை. இந்து. சீக்கிய மனநோயாளிகள் அனைவரும் போலிஸ் பாதுகாப்புடன் எல்லைக்கு அனுப்பப்பட்டுவிட்டனர். இந்தியாவில் என்ன நடந்தது என்பது பற் றித் தெரியாது. இங்கு லாஹூரில் உள்ள மன நோய் விடுதிக்கு இப்பரிமாற்றம் பற்றிய செய்தி எட்டியதும் காரசாரமான விவாதங்கள் நடை பெற்றன. கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக 'ஜமீன்தார் தினசரியை விடாமல் படித்து வரும்
ஒரு மனநோயாளியான முசல்மானிடம், 'மெளல்வியாரே! பாகிஸ்தான் என்றால் --- என்ன?' என்று கேட்டபோது, அவன் ஆழ்ந்த சிந்த னைக்குப் பின் 'அது இந்தியா வில் ஒரு இடம். அங்கு சவரக் கத்திகள் செய்யப்படுகின்றன என்றான். இந்த ஆழ்ந்த கணிப்பு மற்றவர்களால் மிகுந்த திருப்தியுடன் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. இதேபோல் ஒரு சீக்கிய மன மற்றொரு சீக்கிய மனநோயாளியிடம், "சர்தார்ஜி
ಕ@ni199||
நோயாளி,
படிப்பகம்
________________
www.padippakam.com
நாம் எதற்காக இந்தியாவிற்கு அனுப்பப்படுகிறோம்? நமக்கு அந்தநாட்டில் பேசப்படும்மொழி தெரியாதே' என்றான். இதற்கு மற்றவன் புன்சி ரிப்புடன் பதில் சொன்னான்."எனக்கு இந்துஸ்தானிகளின் பாஷை தெரியும். அந்த சைத்தான்கள் இந்த மண்ணில் அரசர்கள் போல் கர்வத்துடன் உலாவுவார்கள்."
ஒருநாள் குளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு முஸ்லீம் மனநோயாளி பாகிஸ்தான் ஜிந்தா பாத்" எனக் கோஷமிட்டான். ஆவேசத்துடன் கத்தியபோது கால் வழுக்கி தரையில் வீழ்ந்தவன் நினைவிழந்து போனான். பைத்தியம் பிடிக்காத சிலரும் அங்கிருந்தனர். அவர்கள் மனநோயாளி கள் அல்ல, கொலைகாரர்கள். அவர்களுடைய உறவினர்கள், துக்குத் தண்டனையிலிருந்து அவர்களைத் தப்புவிக்க அதிகாரிகளுக்கு லஞ் சம் கொடுத்து அவர்களை இங்கு சேர்த்திருந்த னர். இவர்களுக்கு இந்தியா ஏன் துண்டாடப்பட்டது, பாகிஸ்தான் என்றால் என்ன, என்பது பற்றி மேலோட்டமாகக் கொஞ்சம் தெரிந்திருந்தது.
ஆனால் அப்பொழுது நாட்டில் ஏற்பட்டிருந்த நிலைமையைப் பற்றி எல்லா விவரங்களும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. தினசரி நாளேடுகளிலிருந்தும் ஏதும் விவரமாகத் தெரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. காவலாளிகள் படிப்புவாசனை இல்லாத வடிகட்டினமுட்டாள்களாக இருந்ததால் அவர்களின் பேச்சிலிருந்தும் எதையும் அறிந்து கொள்ள இயலவில்லை.
முகமது அலி ஜின்னா என்ற ஒருவர், காய்தே ஆஜம் என்று அழைக்கப்படுபவர், முஸ்லீம் மக்க ளுக்காக தனி நாடொன்றை உருவாக்கியுள்ளார்: அது பாகிஸ்தான் என்று அழைக்கப்படுகிறது எனச் சிலர் கூறினார்கள். அந்த பாகிஸ்தான் எங்கே இருக்கிறதென்று அங்குள்ளவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் முழுப்பைத்தியமா கவோ, அரைப் பைத்தியமாகவோ இருந்தவர்க ளுக்கு தாங்கள் இருப்பது இந்தியாவா, பாகிஸ் தானா என்பதை நிச்சயிக்க இயலவில்லை.
அவர்களிருப்பது இந்தியா என்றால், பாகிஸ்தான் என்பது என்ன? எங்கே இருக்கிறது அது? அவர்களிருப்பதுதான் பாகிஸ்தான் என்றால், அதெப்படி சாத்தியம்? கொஞ்ச நாட்கள் முன் வரை இங்கு, இதே இடத்தில் இந்தியாவில்தானே இருந்தனர். பின் எப்படி?
ஒரு மனநோயாளி குழம்பிப் போனான். பாகிஸ்தான் இந்துஸ்தான், இந்துஸ்தான் பாகிஸ் தான் என்ற குழப்பத்தில் பின்னும் மனம் பேதலித் துப் போனான். ஒருநாள் தரையைப் பெருக்கிச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தவன், எல்லாவற்றை யும் அப்படியே போட்டுவிட்டு, அருகிலிருந்த ஒரு மரத்தின் கிளையின் மீதேறி உட்கார்ந்து கொண்டு, மணிக்கணக்காக, பாகிஸ்தான் இந்துஸ் தான் பிரச்சினைகளைப் பற்றி பிரசங்கம் செய்து கொண்டிருந்தான். காவலாளிகள் அவனைக் கீழே இறங்கிவரும்படி சொல்லச்சொல்ல, அவன் கிளைக்குக் கிளை தாவி மேலே ஏறிக் கொண்டே போனான். காவலாளிகள் அதட்டி, மிரட்டியதும், "நான் பாகிஸ்தானிலோ இந்தியாவிலோ வசிக்க விரும்பவில்லை. இந்த மரத்தின் மேல்தான் இருக்க விரும்புகிறேன்' என்று அறிவித்து விட் டான். அவனது ஆவேசம் தணிந்தபின், மிகவும் வற்புறுத்திய பின்னர்தான் கீழே இறங்கி வந்தான். வந்தவன் தனது சீக்கிய இந்திய நண்பர்களைத் தழுவிக்கொண்டு, அவர்கள் தன்னைவிட்டு இந்தி யாவிற்குப் போய்விடப் போகிறார்களே என்று கண்ணீர் வடித்தான்.
ஒரு முஸ்லீம் ரேடியோ இன்ஜினியர். எம்.
காலச்சுவடு 238
ஆண்டுமலர் 1991
படிப்பகம்
________________
www.padippakam.com
எஸ்ஸி. பட்டம் பெற்றவன். மற்ற நோயாளிகளிட மிருந்து விலகி, நாள் முழுவதும் தனியே தோட் டத்தின் ஒரு பகுதியில் நடந்து கொண்டே இருப் பான். இந்த பரிவர்த்தனைச் சர்ச்சையினால் பாதிக்கப்பட்ட அவன் திடீரென ஒருநாள் தனது உடைகளை கழற்றி அட்டெண்டரிடம் கொடுத்து விட்டு, அம்மணமாய் தோட்டத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி ஒட ஆரம்பித்துவிட்டான்.
சின்யோட்டைச் சேர்ந்த ஒரு முசல்மான் நோயாளி, அகில இந்திய முஸ்லிம் லீக்கின் பரம விசுவாசி, தினசரி பதினைந்து, பதினாறு தரம் குளிப்பான். அவன் திடீரென இப்பழக்கத்தை விட்டுவிட்டான். இதனால் தன்னை 'காயிதே ஆஜம் முகமது அலி ஜின்னா' என்று அறிவித்துக் கொண்டான். அவன் பெயர் முகமது அலி. இதைப் பார்த்த ஒரு சீக்கிய பைத்தியம் தன்னை "மாஸ்டர் தாராசிங்' என்று கூறிக்கொண்டது. ஒரு பெரிய இனக்கலவரமே ஏற்பட்டிருக்கும் நல்ல வேளை, அதிகாரிகள் முன்னெச்சரிக்கையாக, அவர்களை "பயங்கரமான மனநோயாளிகள் என அறிவித்து தனித் தனி செல்களில் அடைத்து விட்டனர்.
லாஹுரைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் இந்துவக்கீல். காதல் தோல்வியினால் அவன் சித்தம் கலங்கி விட்டது. அமிருதசரஸ் இந்தியாவைச் சேர்ந்ததா கிவிட்டது எனக் கேள்விப்பட்டதும் அவன் பின் னும் மனம் பேதலித்துப் போய்விட்டான். அந்த நிலையிலும் தன் காதலி அமிருதரஸில் இருப்பவள் என்பது அவனுக்கு மறக்கவில்லை. அன் றையதினம்எல்லாஇந்துமுஸ்லிம்தலைவர்களை யும் திட்டிக் கொண்டே இருந்தான். அவர்கள் தான் இந்தியாவைத் துண்டாடி தனது காதலியை இந்தியக்காரியாகவும், தன்னைப்பாகிஸ்தானியா கவும் செய்துவிட்டனர் என்று வசைமாரிபொழிந் தான். இப்பொழுது பரிவர்த்தனை பற்றிய பேச்சு வார்த்தைகள் துவங்கியதும், அவனது நண்பர்கள் இனி அவன் தன் காதலி இருக்கும் இந்தியாவிற்கு அனுப்பப்பட்டு விடுவான் என்று பாராட்டினார் கள். ஆனால் அவனோ பிடிவாதமாக "நான் லாஹைைர விட்டுப் போக மாட்டேன்; எனதுவக்கீல் தொழில் அமிருதசரஸில் சிறப்பாக நடக்காது' என்று மறுத்தான்.
இம்மனநோய் காப்பகத்தில் இரண்டு ஆங் கிலோ இந்திய மனநோயாளிகள் ஐரோப்பியர்க ளுக்கான பகுதியில் இருந்தனர். நாட்டிற்கு சுதந்தி ரம் அளித்த பின் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் தங்கள் நாட் டிற்குத் திரும்பிச் செல்ல முடிவு செய்துவிட்டனர் என்று அறிந்ததும் அவர்கள் பெரும் அதிர்ச்சிக் குள்ளாயினர். பகல் முழுவதும் தங்களுக்குள் ளேயே தாழ்ந்த குரலில் இது குறித்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இனி இந்த விடுதியில் அவர்க ளது நிலை என்னவாகும்? ஐரோப்பியர்களுக் கென இனித் தனிவார்டு இருக்குமா? அல்லது எடுத்துவிடுவார்களா? பிரேக்பஸ்ட்தரப்படுமா? டபிள் ரொட்டிக்குப் பதிலாக, பிளடி இண்டியன் சப்பாத்திதான் தரப்படுமா? இத்யாதி.
இன்னொரு சீக்கிய மனநோயாளி. கடந்த பதி னைந்து ஆண்டுகளாக இப்காப்பகத்தில் இருந்து வருகிறான். அவன் வாயிலிருந்து எப்பொழுதும் விசித்திரமான, கோர்வையில்லாத வார்த்தைகள் தான் வெளிப்படும். 'ஓ படதி கிட் கிட் தி ஏங்ஸ் திபேத்தியானா தி மூங் தி தால் ஆப் தி லால்டேன் " என்ற அர்த்தம் புரியாத சொற்களை பிதற்றிய வண்ணம் இருப்பான். அவனது கால்களின் ஆடு சதைகள் வீங்கி இருந்தன. இருந்தாலும் படுத்து ஒய்வெடுத்துக் கொள்ளமாட்டான். கடந்த பதி னைந்து ஆண்டுகளில் அவன் ஒரு கணம் கூட உறங்கியதில்லை என வார்டர்கள் சொன்னார் கள். எப்பொழுதாவது அவன் சுவற்றில் சற்றே சாய்ந்தவண்ணமிருப்பதைக் காணலாம். மற்றபடி எப்பொழுதும் நின்று கொண்டே தானிருப்பான். இதனாலோ என்னவோ அவனது கால்கள் வீங்கி யிருந்தன. ஆனால் அது அவனைச் சற்றும் பாதித் ததாகத் தெரியவில்லை.
சமீபகாலமாக அவன் நிகழப்போகும் பரி வர்த்தனைப் பற்றிய விவாதங்களையும், சர்ச்சை களையும், இந்து முஸ்லீம் நோயாளிகளின் இட மாற்றம் பற்றிய பேச்சுக்களையும் கவனமாகக் கவனிக்கத் துவங்கி இருந்தான். இது பற்றி யாரோ அவனிடம் கேட்டபோது, மிகுந்த கம்பீரத்துடன்
| காலச்சுவடு
239
ஆண்டுமலர் 1991
w
படிப்பகம்
________________
www.padippakam.com
- 'ஓ படதி கிட் கிட் தி ஏங் ஸ்தி பேத்தியானா தி மூங் தி தால் ஆப் தி பாகிஸ்தான் கவர்மெண்ட்' என்றான். இதன் பிறகு அவன் வாயில் - ஆப் தி பாகிஸ்தான் கவர்மெண்ட் என்ற வார்த்தைக்கு பதிலாக ஆவ் தி டோபா டேக்சிங் என்ற வார்த் தைகள் இடம்பெற்றன. டோபா டேக்சிங் என்பது அவனது வீடு இருந்த சிற்றும் இதைத்தொடர்ந்து, டோபா டேக்சிங் எங்கே இருக்கிறது? இந்தியா விலா, பாகிஸ்தானிலா என்று தன் சக நோயாளி களிடம் அவன் கேட்கத் துவங்கினான். ஆனால் யாருக்கும் அது எங்கே இருக்கிறது என்று தெரிய வில்லை. பதில் கூற முயற்சித்தவர்களும் குழம் பிப் போனார்கள். சியால்கோட் முன்னர் இந்தியா விலிருந்தது. இப்பொழுது அது பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்தது எனக் கேள்விப்பட்டனர். லாஹூர் தற்ச யம் பாகிஸ்தானிலிருக்கிறது. நாளை அது இந் துஸ்தானுக்குப் போய்விடுமோ அல்லது இந்துஸ் தான் முழுவதுமே பாகிஸ்தானாகி விடுமோ? யார் கண்டது. தவிர, இந்த இந்துஸ்தான், பாகிஸ் தான் இரண்டுமே என்றாவது ஒருநாள் பூகோள வரைபடத்திலிருந்து முற்றும் மறைந்து விடாது என்று நெஞ்சின் மீது கை வைத்து யாரால் உறுதி கூற முடியும் எனத் தோன்றியது அவர்களுக்கு.
இந்த சீக்கிய மனநோயாளியின் தலைமுடியில் பெரும்பகுதி உதிர்ந்து விட்டிருந்ததால் எஞ் சியிருந்த கொஞ்சம் மயிர் அவனது தாடியின் ஒரு பகுதியாய் அவன் ஒழுங்காய், சரிவர குளிப் பதில்லை - சடைபோட்டு பயங்கரமானதொரு தோற்றத்தை அளித்திருந்தது. ஆனால் அவன் அபாயமற்றவன். யாரிடமும் சண்டை சச்சரவிட் டுப் பார்த்ததில்லை. வயதான வார்டர்களுக்கு அவனைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்திருந்தது.
டோபா டேக்சிங்கில் அவனுக்கு நிறைய நில புலன்கள் இருந்தனவாம். வசதியான மேட்டுக்
| காலச்சவடு
|240
குடிஜமீன்தாராக வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவனுக்கு திடீரென சித்தம் கலங்கிவிட்டது. அவனது உறவி னர்கள் இரும்புச் சங்கிலியினால் அவனைக் கட்டி இழுத்துக்கொண்டு வந்து இக் காப்பகத்தில் சேர்த்து விட்டிருந்தனர். இது நடந்து பதினைந்து ஆண்டுகளாகி விட்டன. மாதத்திற்கொரு முறை அவனைப் பார்க்க யாராவது வருவார்கள். பஞ் சாபில் இனக் கலவரங்கள் மூண்ட பின் அவர்கள் வருவது நின்று விட்டது. அவன் பெயர் பிஷன் சிங். ஆனால் எல்லோரும் அவனை டோபா டேக்சிங் என்றே அழைத்தனர். இன்று என்ன தேதி, என்ன மாதம், அவன் இங்கு வந்து எத் தனை ஆண்டுகளாகின்றன என்பது எதுவும் அவ னுக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு மாதமும் தனது உறவினர்கள் என்றைக்கு வருவார்கள் என் பது மட்டும் எப்படியோ தெரியும். வார்டர்களி டம் இன்று அவர்கள் வருவார்கள் என்று கூறு வான். அன்று மட்டும் நன்றாகக் குளிப்பான். உடம்பில் சோப்பைத்தேய்த்துத் தேய்த்துகழுவிக் கொள்வான். தலைக்கு எண்ணெய் தடவிக்கொள் வான். உபயோகப்படுத்தாத தனது சுத்தமான ஆடைகளை எடுத்து அணிந்துகொண்டு தன் னைக் காண வந்திருப்பவர்களைச் சந்திக்கச் செல் வான். ஆனால் அவர்களுடன் எதுவுமே பேச மாட்டான். மெளனமாக இருப்பான். என்ன கேட் டாலும் பதில் கூற மாட்டான். சில சமயம் மட்டும் தனது வழக்கமான ஒ படதி கிட் கிட் தி ஏங் ஸ் தி பேத்தியானா தி மூங்தி தால் ஆ வதி லால் டேன்' என்னும் வார்த்தைகளை உதிர்ப்பான்.
அவன் இக்காப்பகத்திறகு வந்து சேர்ந்த சமயம் அவனுக்கொரு சிறிய மகள் இருந்தாள். இப் பொழுது அவள் பதினைந்து வயது நிரம்பிய அழ கிய இளமங்கை, எப்போதாவது அவளும் தந்தை யைக் காண வருவதுண்டு. கன்னங்களில் கண் aர் வழிந்தோட அவன் எதிரே உட்கார்ந்திருப் பாள். அவன் அவளை இன்னாரென்று அறிந்து கொண்டானா தெரியவில்லை. அவனுடைய தனி உலகத்தில் அவன் காணும் இன்னொரு முகம் அவள் அவ்வளவுதான். அவள் குழந்தையாக இருந்தபோதும் தன் அப்பாவைப் பார்த்து அழு வாள். இப்பொழுதும் அவள் கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாகக் கண்ணிர் பெருகுகிறது.
-
1991
படிப்பகம்
________________
www.padippakam.com
பாகிஸ்தான், இந்துஸ்தான் பற்றிய செய்திகள் வரத் துவங்கிய பின்தான், தன்னையொத்த நோயாளிகளிடம் டோபாடேக்சிங் எங்கே இருக் கிறது என்று விசாரிக்கத் துவங்கி இருந்தான். அவ னுக்குத் திருப்திகரமான பதிலேதும் கிடைக்க வில்லை. ஒருவருக்கும் அது பற்றி தெரிந்திருக்க வில்லை. நாளுக்கு நாள் அவனது நிம்மதி குலை யத் துவங்கியது. வழக்கமாக அவனைப் பார்க்க வருபவர்களின் வருகையும் நின்றுவிட்டது. முன் பெல்லாம் யாரும் கூறாமலேயே, தன்னைச் சந் திக்க அன்று வருவார்கள் என்பது அவனது ஆறாம் அறிவு உணர்த்தியிருக்கும். இப்பொழுது நினைவுக்குள்ளிருந்து ஒலிக்கும் அந்தக் குரலும் மடிந்து விட்டிருந்தது. ஆனால் அவர்கள் வர வேண்டும் என்ற விருப்பமென்னவோ அவன் நெஞ்சுக்குள்ளிருந்தது. அவனிடம் பரிவான அன்பு காட்டுகிறவர்கள், அவனுக்காக இனிப்புக ளும், பழவகைகளும், துணிமணிகளும் கொண்டு வர வேண்டும் என்றிருந்தது. அவர்களிடம் டோபா டேக் சிங் எங்கே இருக்கிறது - இந்தியா விலா, பாகிஸ்தானிலா? என்று கேட்டால் நிச்ச யம் அது எங்கே இருக்கிறது என்று கூறுவார்கள். ஏன் என்றால் அவனது நில புலன்களிருக்கும் டோபா டேக்சிங்கிலிருந்துதான் அவர்கள் வருவ தாக அவன் நினைத்தான்.
இந்த மனநோய் விடுதியில் இன்னொரு பைத் தியமும் உண்டு. அவன் தன்னைக் கடவுள் என்று கூறிக் கொண்டான். அவனிடம் ஒருநாள் பிஷன்சிங் - 'டோபா டேக்சிங் எங்கேயிருக்கி றது - இந்தியாவிலா, பாகிஸ்தானிலா?' என்று கேட்டதும் அவன் தன் வழக்கப்படி கடகட வென்று உரக்கச் சிரித்தவாறே 'அது இந்தியாவி லும் இல்லை. பாகிஸ்தானிலும் இல்லை. நான் தான் அதற்கான உத்தரவு இதுவரை பிறப்பிக்க வில்லையே' என்றான். பிஷன்சிங் அவனிடம் மன்றாடினான். அதற்குத் தேவையான உத்தர வைப் பிறப்பிக்குமாறும் அதன் மூலம் தனது பிரச் சனைகள் தீர்ந்துவிடும் என்றும் வேண்டிக் கொண் டான். ஆனால் கடவுளுக்கு வேறு பல உத்தரவுக ளைப் பிறப்பிக்க வேண்டியிருந்தது. முடிவில் சலித்துப் போன பிஷன்சிங் கோபத்துடன் - ஒ படதி கிட் கிட் தி எங்ஸ்திபேத்தயானா தி, மூங்கி தால் ஆவ் வாஹே குருஜி தா கால்சா எண்ட் வா ஹே குருஜி பதஹ் ஜோ போயே சோ நிஹால் சத்சிரீ அகால் என்று கத்தினான். இதன் பொருள் 'நீ முசல்மான்களின் கடவுள், சீக்கியர்களின் கட வுளாக இருந்திருந்தால் நிச்சயம் என் பிரார்த்த Gö)6ðLGö)lL! கேட்டிருப்பாய்' என்பதாக இருக்கலாம்.
நோயாளிகளின் பரிமாற்றம் நிகழ்வதற்குச் சில நாட்கள் முன்னர் டோபா டேக்சிங்கின் ஒரு முசல்மான் நண்பன் அவனைப் பார்க்க வந்தான். இதற்கு முன் அவன் இங்கு வந்ததேயில்லை. பிஷன்சிங் அவனைக் கண்டதுமே பேசாமல் திரும்பிச் செல்ல ஆரம்பித்தான். வார்டன் அவ னைத் தடுத்து - 'உன் நண்பன் பசல்தீன் உன் னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறான்' என்றான். பிஷன் சிங் ஒருமுறை பசல்தீனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவன் தனக்குள் ஏதோ முணுமுணுத்துக் கொண்டான். பசல்தீன் சட்டென முன்னே வந்து அவன் தோளின் மீது தன் கரத்தை வைத்து 'நெடுநாட்க ளாகவே உன்னைச் சந்திக்க நினைத்துக் கொண்டி ருந்தேன். ஆனால் அவகாசம் கிடைக்கவில்லை. உன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் யாவரும் பத்திரமாய் சந்தோஷமாய் இந்தியாவிற்குப் போய் சேர்ந்து விட்டார்கள். என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்தேன். உன் மகள் ரூப் கெளர்...' என்றவன் சற்றே தயங்கி, "அவளும் பத்திரமாய் இருக்கி றாள் இந்தியாவில்' என்றான். பிஷன் சிங் நினை வுபடுத்திக் கொள்ள முயன்றான். மகள்...ரூப் கெளர்.
பசல்தீன் மீண்டும் கூறினான் "ஆமாம். அவ ளும் செளக்கியம், பத்திரமாக இந்தியாவில் இருக் கிறாள். அவர்களுடன் அவளும் இந்தியாவிற்குப் போய்விட்டாள்.' -
பிஷன் சிங் மெளனமாக இருந்தான்.
"அவர்கள்... உன் குடும்பத்தினர். உன் செளக்கியம் பற்றி விசாரித்துக் கொள்ளும்படி என்னிடம் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள்.
இப்பொழுதுதான் நீயும் இந்தியாவிற்கு போகவி ருக்கும் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டேன். அங்கு
காலச்சுவடு
24
ஆண்டுமலர் 1991
படிப்பகம்________________
-
www.padippakam.com
சகோதரர் பல்வீர்சிங், வாதவாசிங் இடம் என் வணக்கத்தை தெரிவித்துவிடு. சகோதரி அமிர்த கெளரியிடம் என்சலாமைத் தெரிவிக்கவும். பசல் தீன் நலமாக இருக்கிறான் என்று பல்பீர்சிங் இடம் சொல்லு, இரண்டு எருமைகளை அவர்கள் என் னிடம் விட்டுவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள். இரண் டும் கன்றுகள் போட்டன. ஒன்று கிடாரி. ஆனால் அது பதினாறு நாட்களில் செத்துப் போய்விட் டது. அவர்களை நான் மிகவும் நினைத்துக் கொள் கிறேன் என்று சொல்லு என்னால் ஆக வேண்டி யது எதுவாக இருந்தாலும் எழுதச் சொல். நான் எப்பொழுதும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறேன். வீட்டிலிருந்து உனக்காக கொஞ்சம் இனிப்புக் கொண்டுவந்தேன்' - என்று கூறியவாறே ஒரு பொட்டலத்தை நீட்டினான்.
பிஷன்சிங் அப்பொட்டலத்தை வாங்கி அரு கில் நின்ற காவலாளியிடம் கொடுத்துவிட்டு, பசல்தீன்னை நோக்கி 'டோபா டேக்சிங் எங்கே யிருக்கிறது?' என்று வினாவினான்.
பசல்தீன் வியப்புடன், "எங்கேயிருக்கும்?. அது எங்கேயிருந்ததோ, அங்கேயே இருக்கிறது" என்றான்.
பிஷன்சிங் மீண்டும் கேட்டான், 'பாகிஸ்தா னிலா, இந்துஸ்தானிலா?"
"இந்துஸ்தானில். இல்லை, பாகிஸ்தானில்"
பிஷன்சிங், "ஓ எட்தி கிட் கிட் தி ஏங் ஸ்தி பேத்தியானாதி மூங் தி தால் ஆங்கி பாகிஸ்தான் அண்ட்இந்துஸ்தான் ஆல்திதுர்பிடமுஹ்' என்று முணுமுணுத்தவாறே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.
பரிவர்த்தனைக்கான பூர்வாங்க ஏற்பாடுகள் முடிவடைந்துவிட்டன. அங்கிருந்து இங்கும், இங் கிருந்து அங்கும் அனுப்பப்பட வேண்டிய மன நோயாளிகளின் பெயர் பட்டியல் வந்து சேர்ந்து விட்டது. பரிவர்த்தனைக்கான தேதியும் குறிப்பிட்டாகிவிட்டது.
கடுங்குளிர் காலத்தில் ஒரு மாலைப் பொழு தில் இந்து, சீக்கிய மனநோயாளிகள், ஆயுதம்
தாங்கிய போலீசார், மற்றும் அதிகாரிகளுடன் லாரிகளும், பஸ்ஸும், மனநோய் காப்பகத்திலி ருந்து, இந்தியாவையும் பாகிஸ்தானையும் பிரிக் கும் எல்லைக் கோடான 'வாஹ்கா வை நோக்கிப் புறப்பட்டன. வாஹ்கானின் எல்லையில் இருபக் கத்து அதிகாரிகளும் சந்தித்துக் கொண்டனர். பத் திரங்கள் கையெழுத்திடப்பட்டன. கையெழுத் திட்டதும் பரிமாற்றத்திற்கான வேலைகள் துவங் கின. இரவு முழுவதும் இது தொடர்ந்துநடைபெற் றது. பஸ்களிலிருந்து ஆட்களை வெளியே கொணர்வதும், அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைப்பதும் சிரமமான காரியமாகத்தானிருந்தது. சிலர் பஸ்ஸி லிருந்து இறங்கவே மறுத்தனர். வெளியே வர சம்மதித்தவர்களை சமாளிப்பதும் கடினமாக இருந்தது. அவர்கள் கை நழுவி இங்குமங்கும் ஓடினர். சிலர் உடம்பில் துணியே இல்லாது நிர் வாணமாய் நின்றனர். உடைகளை மாட்டினால் கிழித்து எறிந்தனர். ஒருவன் வசைமாரி பொழிந் தான். இன்னொருவன் பாடினான். சிலர் சச்சர விட்டுக் கொண்டனர். சிலர் அழுதனர். சிலர் புலம்பினார்கள். யார் பேசுவதும் காதில் விழாத படி ஒரே இரைச்சலும் சத்தமுமாக இருந்தது. பெண் நோயாளிகள் போடும் கூச்சல் ஒரு புறம். குளிர் கடுங்குளிர் காற்றில் பற்கள் தாளம் போட் டன. உடல் நடுங்கியது.
பெரும்பான்மையான நோயாளிகளுக்கு இந்த மாற்றம் பிடிக்கவேயில்லை. தாங்கள் இது வரை இருந்த இடத்திலிருந்து, பலவந்தமாக தங் களை பஸ்ஸிலே ஏற்றி, புதிய இடத்தில் எங்கே கொண்டு போய் தள்ளுகிறார்கள் என்பது அவர்க ளுக்குப் புரியவில்லை. 'பாகிஸ்தான் வாழ்க" 'பாகிஸ்தான் ஒழிக" என்ற கோஷங்கள் எழுந் தன. ஒரு சில சீக்கிய, முசல்மான் மனநோயாளி கள் ஆவேசம் கொண்டனர். இரண்டொருமுறை நேரவிருந்த கைகலப்பு தவிர்க்கப்பட்டது.
பிஷன்சிங்கின் முறை வந்ததும் அவன் வெளியே கொண்டுவரப்பட்டான். பதிவேட்டில், பதிவு செய்ய வேண்டி அவனது பெயரைக் கேட் டதும், மேஜைக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த அதி காரிகளை நோக்கி அவன், 'டோபா டேக்சிங்
காலச்சுவடு 242
ஆண்டுமலர் 1991
படிப்பகம்
________________
www.padippakam.com
எங்கேயிருக்கிறது?' என்று கேட்டான். 'இந்தியாவிலா? பாகிஸ்தானிலா?" அந்த அதிகாரி அசிங்கமாய் சிரித்தவண்ணம் சொன்னான்: 'பாகிஸ்தானில்."
பிஷன்சிங் ஒட முயன்றான். ஒரே தாவலில் தன் சகாக்களுடன் போய் நின்றவனை பாகிஸ்தா னிய சிப்பாய்கள் பிடித்து, பிரிவினைக் கோட் டிற்கு அப்பாலிருந்த இந்தியாவின் பக்கம் தள்ள முயற்சித்தனர். ஆனால் அவன் அசையவில்லை. 'டோபா டேக்சிங் இங்குதானிருக்கிறது" என் றான் உறுதியுடன். பிறகு உரத்த குரலில் 'ஓ' பட்தி கிட் கிட் தி ஏங் ஸ்திபேத்தியானாதி மூங் தி தால் ஆவ் டோபா டேக்சிங் அண்ட் பாகிஸ்தான்' எனக்கூச்சலிட்டாள்.
'டோபா டேக்சிங் முன்னரே இந்தியாவிற்குப் போய்விட்டது. அப்படியே அது அங்கில்லா விடிலும் விரைவில் அது அங்கு வந்துவிடும்" என்று அவனுக்கு எடுத்துச் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் அவன் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அவனை பலவந்தமாக மறுபக்கம் அழைத்துச் செல்ல முயன்றபோது தனது வீங்கிய கால்களைஉறுதியுடன் ஊன்றிக் கொண்டு நின்றான் அவனை யாராலும் அசைக்க முடியவில்லை. அவன் பயங்கரமானவன் அல்ல. வயதானவன். அவனை பலவந்தப்படுத்த இயலாமல் போனதும் அவனை அப்படியே விட்டுவிட்டு ஏனைய நோயாளிகளின் பரிமாற்றம் தொடர்ந்தது.
இரவு கழிந்தது.
சூரியன் உதிப்பதற்குசற்று முன்பு, பதினைந்து ஆண்டுகளாகதன்கால்களில் நின்று கொண்டேயி ருந்த பிஷன்சிங்கின் வாயிலிருந்து ஒரு பயங்கர கூச்சல் எழுந்தது. அவனை நோக்கி இரு பக்கத்து அதிகாரிகளும் ஓடி வந்தனர். பிஷன்சிங் தலை குப்புற மண்ணில் விழுந்தான்.
அவன் விழுந்த இடத்தின் ஒரு பக்கம் முள் வேலிக்கப்பால் இந்துஸ்தான் இருந்தது. மறுபக் கம் முள்வேலிக்குப் பின்னால் பாகிஸ்தான். இருநாடுகளுக்கும் நடுவில் பெயரில்லாத அந்த மண்ணில் பிஷன்சிங்கின் உடல் விழுந்து கிடந்தது.
காலச்சுவடு
243
ஆண்டுமலர் 1991
படிப்பகம்