இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில்

 இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I பகுதி இரண்டு
ஸ்வானின் வழி: ஸ்வான் காதலில் 1

வெர்டுரின் தம்பதியினரின் "சிறிய மையக் குழுவிலும்," அவர்களின் "சிறிய வட்டத்திலும்," அல்லது அவர்களின் "சிறிய குலத்திலும்" ஒருவராக இணைவதற்கு ஒரே ஒரு நிபந்தனையே போதுமானதாக இருந்தது—ஆயினும் அது முற்றிலும் அவசியமான ஒன்றாகவும் இருந்தது: ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட *நம்பிக்கை அறிக்கையை* (Credo) மௌனமான ஒப்புதலுடன் ஏற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த அறிக்கையின் முக்கியக் கூறுகளில் ஒன்று என்னவென்றால், அந்த ஆண்டின் வெர்டுரின் அம்மையாரின் செல்லப்பிள்ளையாகத் திகழ்ந்த இளம் பியானோ கலைஞர்—அவரைப் பற்றி அம்மையார், "வாக்னரின் இசையை இவ்வளவு அற்புதமாக வாசிக்க அனுமதிப்பதே சட்டப்படி குற்றமாக இருக்க வேண்டும்!" என்று வியந்து கூறுவார்—பிளாண்டே மற்றும் ரூபின்ஸ்டீன் ஆகிய இருவரையும் மிஞ்சி, அவர்களைத் "தூக்கி எறிந்துவிடும்" அளவுக்குச் சிறந்தவர் என்பதும்; மருத்துவர் காட்டார்ட் என்பவர், மருத்துவர் பொட்டெய்னை விடச் சிறந்த நோய் கண்டறியும் கூர்மையைப் பெற்றிருப்பவர் என்பதும் ஆகும். வெர்டுரின் இல்லத்திற்கு அடிக்கடி வராத பிற மக்கள் நடத்தும் மாலை நேரக் கொண்டாட்டங்கள் அனைத்தும், தேங்கி நிற்கும் சாக்கடை நீரைப் போலச் சலிப்பூட்டுபவை என்று வெர்டுரின் தம்பதியினரால் நம்பவைக்க முடியாத எந்தவொரு "புதிய உறுப்பினரும்" உடனடியாக அந்தக் குழுவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். இவ்விஷயத்தில், உலகியல் சார்ந்த எல்லா ஆர்வத்தையும்—மற்ற கூடங்களின் கவர்ச்சிகளைத் தாங்களாகவே ஆராய்ந்து அறியும் உந்துதலையும்—கைவிடுவதில் ஆண்களை விடப் பெண்கள் அதிக எதிர்ப்பு காட்டியதாலும், மேலும், இந்த ஆய்வு மனப்பான்மையும் இந்த அற்பத்தனத்தின் தீய சக்தியும், தொற்று பரவுவதன் மூலம், தங்களது "சிறிய திருச்சபையின்" மரபுவழி நம்பிக்கைக்குப் பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று வெர்டூரின்கள் உணர்ந்ததாலும், அவர்கள் பெண் இனத்தைச் சேர்ந்த "விசுவாசமுள்ள" உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் அடுத்தடுத்துப் பதவியிலிருந்து நீக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

மருத்துவரின் இளம் மனைவியைத் தவிர, அந்த ஆண்டு அவர்களது பெண் குழு ஏறக்குறைய இரண்டு நபர்களாகச் சுருங்கிவிட்டது—திருமதி வெர்டூரின் ஒரு மரியாதைக்குரிய, மிகவும் செல்வந்த, மற்றும் முற்றிலும் அறியப்படாத ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நற்குணமுள்ள பெண்ணாக இருந்தபோதிலும்—அவர் அந்தக் குடும்பத்துடனான அனைத்து உறவுகளையும் மெல்ல மெல்லத் தானாகவே துண்டித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த இருவரில் ஒருவர், கீழ்மட்ட சமூகத்தின் விளிம்புகளில் உலவிய திருமதி டி கிரேசி—அவரைத் திருமதி வெர்டூரின் அவரது முதல் பெயரான ஒடெட் என்று அழைத்து, "ஒரு முழுமையான அன்புக்குரியவள்" என்று அறிவித்தார்—மற்றொருவர், பியானோ கலைஞரின் அத்தை, அவர் ஒரு காலத்தில் பிழைப்புக்காகக் காவலாளியின் மணிக்கயிற்றை இழுத்திருக்க வேண்டும். இவ்விரு பெண்களும் உயர் சமூகத்தைப் பற்றி முற்றிலும் அறியாதவர்களாக இருந்தனர், மேலும் அவர்களின் அறியாமை எந்த அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தது என்றால், இளவரசி டி சாகனும், டச்சஸ் டி குயர்மான்டெஸும் தங்கள் இரவு விருந்துகளுக்கு வர ஏழைப் பாவிகளுக்குப் பணம் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டிருந்தார்கள் என்று அவர்களை நம்ப வைப்பது ஒரு எளிய விஷயமாக இருந்தது; உண்மையில், அந்த இரண்டு பெரும் பெண்மணிகளுடன் இரவு உணவு உண்ண அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தால், முன்னாள் காவலாளியும் அந்த *காகோட்டும்* அதை அலட்சியமாக மறுத்திருப்பார்கள்.

வெர்டூரின்கள் முறையான இரவு உணவு அழைப்புகளை விடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒருவர் அவர்களின் மேசையில் "தங்களுக்கான இடத்தை" அமைத்துக் கொள்வார். அந்த மாலை நேரப் பொழுதுபோக்கைப் பொறுத்தவரை, திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சி நிரல் எதுவும் இல்லை. அந்த இளம் பியானோ கலைஞர் வாசிப்பார், ஆனால் "அவருக்கு அந்த மனநிலை வந்தால்" மட்டுமே—ஏனென்றால் யாரும் ஒருபோதும் கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை—மேலும், திரு. வெர்டூரின் அடிக்கடி கூறுவது போல: "எல்லாம் நம் நண்பர்களுக்காக! நம் தோழர்கள் வாழ்க!" அந்தப் பியானோ கலைஞர் *ரைட் ஆஃப் தி வால்கைரீஸ்* அல்லது *டிரிஸ்டன்* பிரிலூட்டை வாசிக்க விரும்பினால், திருமதி வெர்டூரின் அதை எதிர்ப்பார்—அவருக்கு அந்த இசை பிடிக்காததால் அல்ல, மாறாக, அது அவரை மிகவும் ஆழமாகப் பாதித்ததால். அப்படியானால், எனக்கு ஒற்றைத் தலைவலியை ஏற்படுத்த நீ உறுதியாக இருக்கிறாயா? அவன் அதை வாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் இதே கதைதான் என்று உனக்கு நன்றாகவே தெரியும். எனக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்! நாளை, நான் படுக்கையிலிருந்து எழ முயற்சிக்கும்போது—குட் நைட்! நான் முற்றிலும் செயலிழந்து போவேன்! அவன் வாசிக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் அரட்டை அடிப்பார்கள்; மேலும் நண்பர்களில் ஒருவர்—பெரும்பாலும் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்குப் பிடித்தமான ஓவியர்—எம். வெர்டூரின் கூறியது போல், "எல்லோரையும் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரிக்க வைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய அபத்தத்தை உதிர்ப்பார்." இது குறிப்பாக திருமதி வெர்டூரினுக்குப் பொருந்தும், ஏனெனில் அவர்—உணர்ச்சிகளின் உருவக வெளிப்பாடுகளை மிகவும் நேரடியான அர்த்தத்தில் விளக்குவதற்குப் பழகியிருந்ததால்—ஒருமுறை அதிகமாகச் சிரித்ததால் அவரது தாடை விலகிய பிறகு, டாக்டர் கோட்டார்ட் (அப்போது ஒரு இளம் மருத்துவர்) மூலம் அதைச் சரிசெய்ய வேண்டியிருந்தது.

மாலை நேர உடை அணிவது கண்டிப்பாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. அதற்குக் காரணம், அவர்கள் "நண்பர்களுடன்" இருந்தார்கள் என்பதும், "சலிப்பூட்டும்" நபர்களைப் போல் தோற்றமளிப்பதைத் தவிர்ப்பதும் ஆகும். இந்த "சலிப்பூட்டும்" நபர்களை அவர்கள் கொள்ளை நோயைப் போலத் தவிர்த்தனர்; தங்களின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கு மட்டுமே அவர்களை அழைத்தனர். அந்த நிகழ்ச்சிகளும் முடிந்தவரை அரிதாகவே நடத்தப்பட்டன; அவ்வாறு அழைப்பதும் ஓவியரை மகிழ்விக்கலாம் அல்லது இசைக்கலைஞரைப் பிரபலப்படுத்த உதவலாம் என்ற நிபந்தனைகளின் பேரிலேயே. மற்ற நேரங்களில், அவர்கள் சரேட்ஸ் விளையாடுவதிலோ அல்லது வேடமணிந்து உணவருந்துவதிலோ திருப்தி அடைந்தனர்—ஆனால் எப்போதும் தங்களுக்குள்ளேயே மட்டுமே, தங்களின் சிறிய "உள்வட்டத்திற்குள்" ஒரு வெளியாளையும் நுழைய ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை.

ஆயினும், இந்த "தோழர்கள்" படிப்படியாக திருமதி வெர்டூரினின் வாழ்வில் ஒரு பெரிய இடத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்கியபோது, "சலிப்பூட்டும்"—அதாவது ஒதுக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்களில் அடங்கத் தொடங்கினர்...இருப்பினும், அவளுடைய நண்பர்களை அவளிடமிருந்து விலக்கி வைத்தது—சில சமயங்களில் அவர்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதைத் தடுத்தது—ஒன்று, அவனுடைய தாய்; மற்றொன்று, அவனுடைய தொழில்; அல்லது மூன்றாவதாக, ஒரு நாட்டுப்புற இல்லம் அல்லது மோசமான உடல்நிலை. டாக்டர் காட்டார்ட், இரவு உணவிற்குப் பிறகு உடனடியாகக் கிளம்பி, ஆபத்தான நிலையில் இருக்கும் ஒரு நோயாளியைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்று கருதினால், திருமதி வெர்டுரின் அவரிடம் இவ்வாறு கூறுவார்: “யாருக்குத் தெரியும்? இன்று மாலை நீங்கள் சென்று அவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்காமல் இருப்பதே அவருக்கு அதிக நன்மை பயக்கக்கூடும்; நீங்கள் இல்லாமல் அவர் இரவில் நிம்மதியாகத் தூங்குவார்; பிறகு, நாளை காலையில் நீங்கள் சீக்கிரமாகச் சென்று, அவர் முழுமையாகக் குணமடைந்திருப்பதைக் காணலாம்.” டிசம்பர் மாதத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே, தனது நம்பிக்கைக்குரிய நண்பர்கள் கூட்டம் கிறிஸ்துமஸ் நாளிலோ அல்லது புத்தாண்டு நாளிலோ தன்னை “கைவிட்டுவிடுவார்களோ” என்ற எண்ணம் மட்டுமே அவளுக்குப் பெரும் பதற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடும். உதாரணமாக, அந்தப் பியானோ கலைஞரின் அத்தை, குறிப்பிட்ட அந்த நாளில் அவன் தனது சொந்தத் தாயின் வீட்டில், குடும்பத்தினருடன் இணைந்து இரவு உணவு உண்ண வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவார்:

—“புத்தாண்டு நாளில் நீ அவளுடன் இரவு உணவு உண்ணவில்லை என்றால்—ஏதோ ஒரு கிராமப்புறத்து ஏமாளியைப் போல—உன் தாய் அப்படியே செத்து விழுந்துவிடுவாள் என்று நீ உண்மையிலேயே நினைக்கிறாயா?” என்று திருமதி வெர்டுரின் கடுமையாகக் கூச்சலிடுவார்.

புனித வாரத்தின் (Holy Week) போது அவளுடைய பதற்றங்கள் மீண்டும் தலைதூக்கும்:

—“நிச்சயமாக *நீங்கள்*—டாக்டர்—ஒரு அறிவியல் மனிதர், ஒரு சுயசிந்தனையாளர்—மற்ற நாட்களில் வருவது போலவே புனித வெள்ளி அன்றும் வருவீர்கள், இல்லையா?” என்று அந்த முதல் ஆண்டில் காட்டார்டிடம் அவள் கேட்டாள்; அவளுடைய குரலில் அத்தனை முழுமையான நம்பிக்கை தொனித்தது, அவனுடைய பதிலைக் குறித்து அவளுக்குச் சந்தேகம் இருக்கவே முடியாது என்று தோன்றும் வகையில் அது அமைந்திருந்தது. ஆயினும், அவன் பதிலளிப்பதற்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​அவள் தன் மனதிற்குள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்; ஏனெனில், அவன் வராமல் போனால், தான் முற்றிலும் தனித்துவிடப்படும் அபாயம் அவளுக்கு இருந்தது.

—“நான் புனித வெள்ளி அன்று *நிச்சயமாக* வருவேன்... உங்களிடம் விடைபெறுவதற்காக; ஏனெனில், நாங்கள் ஈஸ்டர் விடுமுறையை ‘ஆவர்ன்’ (Auvergne) பகுதியில் கழிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளோம்.”

—“ஆவர்னிலா? அங்கே சென்று, உண்ணிகள் மற்றும் பூச்சிகளுக்கு இரையாகவா? அது உங்களுக்குப் பெரும் நன்மை பயக்கட்டும்!”

பின்னர், ஒரு சிறு மௌனத்திற்குப் பிறகு:

—“இதை நீங்கள் எங்களிடம் முன்னரே சொல்லியிருக்கலாமே! நாங்கள் அதை முறையாகத் திட்டமிட்டு, அனைவரும் ஒன்றாகவே சௌகரியமாகப் பயணம் செய்திருக்கலாமே.” அதேபோல, ஒரு "வழக்கமான விருந்தினருக்கு" ஒரு ஆண் நண்பரோ—அல்லது ஒரு "வழக்கமான பெண் விருந்தினருக்கு" ஒரு காதலரோ—இருந்து, அவர்கள் எப்போதாவது "கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தி, கலகலப்பாக இருக்கக்கூடியவர்களாக" இருந்தால், வெர்டுரின் தம்பதியினர் பின்வருமாறு கூறுவார்கள்: "மிக நன்று! அப்படியென்றால், அவரை அழைத்து வாருங்கள்—உங்கள் அந்த நண்பரை." (ஒரு பெண்ணுக்குக் காதலன் இருப்பது குறித்து வெர்டுரின் தம்பதியினர் சற்றும் கவலைப்படுவதில்லை; ஆனால் அந்தப் பெண் தன் காதலனைத் தங்கள் வீட்டில்தான் உபசரிக்க வேண்டும், தங்கள் "வட்டத்திற்குள்ளேயே" வைத்துத்தான் நேசிக்க வேண்டும், மேலும் தங்களைவிட அவனுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனைகள் உண்டு.) அந்த நண்பர், திருமதி வெர்டுரினிடம் எதையும் மறைக்காமல் இருக்கக்கூடியவரா என்பதையும், தங்கள் "சிறிய குழுவில்" சேர்த்துக்கொள்ளத் தகுதியானவரா என்பதையும் சோதித்தறியும் வகையில், அவர் "சோதனை அடிப்படையில்" ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார். அவர் தகுதியற்றவர் என்று தெரிந்தால், அவரை அறிமுகப்படுத்திய அந்த வழக்கமான விருந்தினரை அவர்கள் தனியே அழைத்துச் சென்று, அந்த நண்பருடனோ அல்லது காதலியுடனோ அவருக்குப் பிளவு ஏற்படச் செய்யும் ஒரு "உதவியை" (favor) செய்வார்கள். மாறாக, அவர் அந்தச் சோதனையில் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டால், அந்த "புதுமுகமும்" நாளடைவில் அவர்களது வழக்கமான விருந்தினர்களில் ஒருவராகிவிடுவார். இவ்வாறு—அதே ஆண்டில்—அந்தச் சமூகப் பெண்மணி (demi-mondaine) திரு. வெர்டுரினிடம், தான் திரு. ஸ்வான் எனும் மிகச் சிறந்த மனிதரின் அறிமுகத்தைப் பெற்றிருப்பதாகவும், தங்கள் வீட்டில் விருந்தினராக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதை அவர் பெரிதும் விரும்புவார் என்றும் சூசகமாகத் தெரிவித்தார். உடனே திரு. வெர்டுரின் அந்த வேண்டுகோளைத் தன் மனைவியிடம் கொண்டு சேர்த்தார். (தன் மனைவி ஒரு கருத்தை உருவாக்கும் வரை, அவரும் எந்தக் கருத்தையும் உருவாக்கிக்கொள்வதில்லை; சொல்லப்போனால், தன் மனைவியின் விருப்பங்களையும்—அத்துடன் வழக்கமான விருந்தினர்களின் விருப்பங்களையும்—நிறைவேற்றுவதே அவரது பிரத்யேகப் பணியாக இருந்தது; அப்பணியைச் செய்வதில் அவர் மிகுந்த சாமர்த்தியத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்.)

"இதோ திருமதி டி கிரேசி வந்திருக்கிறார்; அவர் உங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறார். அவர் தன் நண்பர்களில் ஒருவரை—திரு. ஸ்வானை—உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறார். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?"

"அட, என்ன பேச்சு இது! இவ்வளவு முழுமையான பரிபூரண அழகியாகத் திகழும் ஒரு பெண்ணின் கோரிக்கையை யாராவது மறுக்க முடியுமா? அமைதி! இங்கே *உங்கள்* கருத்தை யாரும் கேட்கவில்லை; நான் சொல்கிறேன், நீ ஒரு முழுமையான பரிபூரணமே!"

"நீங்களே இவ்வளவு வற்புறுத்திக் கேட்பதால்," என்று ஒடெட் ஒருவிதமான குறும்புத்தனமான நளினத்துடன் பதிலளித்துவிட்டு, மேலும் கூறினார்: "நான் ஒன்றும் *புகழ்ச்சிக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருப்பவள்* இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் அல்லவா?"

"மிக நன்று! அப்படியென்றால், அவரை அழைத்து வாருங்கள்—உங்கள் அந்த நண்பரை—அவர் வருவதில் சம்மதம் தெரிவிக்கும் பட்சத்தில்." உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த "சிறு மையம்" ஸ்வான் பழகிய சமூகத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை. மேலும், தீவிர சமூகப் பற்றுள்ளவர்கள், வெர்டூரின்களிடம் ஒரு அறிமுகத்தைப் பெறுவதற்காக மட்டுமே, ஸ்வானைப் போல அந்த உலகில் அத்தகைய ஒரு தனித்துவமான நிலையை வகிப்பது வீண் முயற்சி என்று கருதியிருப்பார்கள். ஆனால் ஸ்வான் பெண்களை மிகவும் ஆழமாக நேசித்ததால், பிரபுத்துவ வர்க்கத்தில் இருந்த ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பெண்ணையும் அவர் அறிந்துகொண்ட நாளிலிருந்தும்—அவர்கள் அவருக்குக் கற்பிக்க எதுவும் இல்லாத நிலை வந்த பிறகும்—ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்ன் அவருக்கு வழங்கிய அந்த "குடியுரிமைப் பத்திரங்களை" (அவை கிட்டத்தட்ட பிரபுத்துவப் பட்டங்களாகவே இருந்தன) அவர் மதிப்பதை நிறுத்திவிட்டார்; இப்போது அவர் அவற்றை வெறும் ஒரு பரிமாற்ற மதிப்பாக—தன்னில் மதிப்பற்ற ஒரு கடன் பத்திரமாக—மட்டுமே கருதினார். ஆனாலும், ஒரு கிராமத்து நிலப்பிரபுவின் அல்லது நீதிமன்ற எழுத்தரின் மகள் தற்செயலாக அவர் கண்ணில் படும்போதெல்லாம், ஏதேனும் ஒரு மாகாணத்தின் பின்தங்கிய பகுதியிலோ அல்லது பாரிஸின் அறியப்படாத சூழலிலோ தனக்கென ஒரு சமூக அந்தஸ்தை உடனடியாக உருவாக்கிக்கொள்ள அது அவருக்கு உதவியது. ஏனெனில், ஆசை—அல்லது காதல்—அவனுக்குள் ஒரு தற்பெருமை உணர்வை மீண்டும் எழுப்பும்; அவனது அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான போக்கில், அந்த உணர்விலிருந்து அவன் இப்போது முற்றிலும் விடுபட்டிருந்தான் (எனினும், கடந்த காலத்தில், இதே தற்பெருமைதான் அவனை அந்த சமூக வாழ்க்கையை நோக்கி வழிநடத்தியது என்பதில் சந்தேகமில்லை; அதில் அவன் தனது அறிவின் கொடைகளை அற்பமான இன்பங்களில் வீணடித்து, தனது கலைகளில் பெற்ற புலமையை, சமூகப் பெண்களுக்கு ஓவியங்கள் வாங்குவது மற்றும் அவர்களின் மாளிகைகளை அலங்கரிப்பது குறித்து ஆலோசனை வழங்கும் சேவைக்குப் பயன்படுத்தினான்); மேலும் இந்தத் தற்பெருமை, தான் காதலில் விழுந்த ஏதோவொரு அறிமுகமில்லாத பெண்ணின் கண்களில், 'ஸ்வான்' என்ற பெயர் மட்டும் அவசியமாகக் குறிக்காத ஒருவித நேர்த்தியுடன் ஜொலிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது. அந்த அறிமுகமில்லாத பெண் ஒரு தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவளாக இருந்தால், அவன் இதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விரும்பினான். ஒரு புத்திசாலி மனிதன், மற்றொரு புத்திசாலி மனிதனிடம் அல்ல, ஒரு முட்டாளிடம் முட்டாளாகத் தோன்றுவதற்கு அஞ்சுவதைப் போலவே, ஒரு நேர்த்தியான மனிதனும் தனது நேர்த்தி ஒரு பெரிய பிரபுவால் அல்ல, ஒரு அநாகரிகமானவனால் அங்கீகரிக்கப்படாமல் போவதைக் கண்டு அஞ்சுகிறான். முக்கால் பங்கு முயற்சி...உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே, தங்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக மட்டுமே சேவை செய்த மக்களால் பொழியப்பட்ட அத்தனை சாமர்த்தியமும் தற்பெருமையின் பொய்களும், தங்களுக்குக் கீழான சமூகத்தினர் மீதே பொழியப்பட்டன. மேலும், ஒரு கோமகள் மனைவியின் கீழ் எளிமையாகவும் கட்டுப்பாடின்றியும் இருந்த ஸ்வான், தன்னை அவமதித்துவிடுவார் என்ற எண்ணத்திலேயே நடுங்குவார்; ஒரு பணிப்பெண்ணின் முன் தன்னைக் காணும்போதெல்லாம் ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்துவார்.

சோம்பல் காரணமாகவோ, அல்லது சமூக அந்தஸ்து ஒரு குறிப்பிட்ட கரையில் கட்டுண்டு கிடக்க வேண்டும் என்று திணிக்கும் கடமையுணர்வின் காரணமாகவோ, தங்கள் இறுதி நாள் வரை தாங்கள் கட்டுண்டு வாழும் சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே யதார்த்தம் வழங்கும் இன்பங்களைத் தவிர்த்து, வேறு சிறந்த வழி இல்லாததால், அந்த வட்டத்தில் உள்ள சாதாரணமான பொழுதுபோக்குகளையோ அல்லது சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய சலிப்புகளையோ இறுதியில் "இன்பங்கள்" என்று முத்திரை குத்தி திருப்தியடையும் பலரைப் போல அவர் இருக்கவில்லை. ஸ்வானைப் பொறுத்தவரை, அவர் தன்னுடன் நேரம் செலவழித்த பெண்களைக் கவர்ச்சிகரமானவர்களாகக் காண முற்படவில்லை; மாறாக, தான் ஏற்கெனவே கவர்ச்சிகரமானவர்களாகக் கருதிய பெண்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடவே விரும்பினார். மேலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் சற்றே அநாகரிகமான அழகு கொண்ட பெண்களாக இருந்தனர்; ஏனெனில், அவர் அறியாமலேயே தேடிய உடல் அம்சங்கள், அவர் மிகவும் போற்றிய மேதைகளால் செதுக்கப்பட்ட அல்லது வரையப்பட்ட பெண்களை அவர் பார்வையில் போற்றத்தக்கவர்களாக ஆக்கிய குணங்களுக்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தன. வெளிப்பாட்டின் ஆழமும் சோகமும் அவரது புலன்களை உணர்ச்சியற்றதாக ஆக்கின; மாறாக, ஆரோக்கியமான, சிற்றின்பம் நிறைந்த, ரோஜா நிற சதை அவற்றை விழித்தெழச் செய்யப் போதுமானதாக இருந்தது.
750
பயணம் செய்யும்போது, அவன் தற்செயலாக ஒரு குடும்பத்தைச் சந்தித்திருந்தால்—அதைத் தேடிச் செல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்—ஆனாலும், அவன் இதற்கு முன் கண்டிராத வசீகரத்துடன் ஒரு பெண் அவன் கண்களுக்கு முன் தோன்றியிருந்தால்; தன் ஒதுங்கிய நிலையில் விலகி நின்று, அவள் அவனுள் எழுப்பிய ஆசையை முறியடிப்பதும்—அவளுடன் அவன் அனுபவித்திருக்கக்கூடிய இன்பத்திற்குப் பதிலாக, தன்னுடன் வந்து சேருமாறு தன் பழைய காதலிக்குக் கடிதம் எழுதி வேறு ஒரு இன்பத்தை மாற்றிக்கொள்வதும்—அவனுக்கு, கிராமப்புறங்களைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாகத் தன் தங்கும் விடுதி அறைக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொண்டு, பாரிஸின் அஞ்சல் அட்டைகளை வெறித்துப் பார்ப்பது போல, வாழ்க்கையின் முன் ஒரு கோழைத்தனமான துறப்பாகவும், ஒரு புதிய மகிழ்ச்சியைத் துறக்கும் முட்டாள்தனமான செயலாகவும் தோன்றியிருக்கும். அவன் தன் சமூகத் தொடர்புகள் எனும் கட்டமைப்பிற்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ளவில்லை; மாறாக—எங்கு ஒரு பெண் அவன் மனதைக் கவர்ந்தாலும், அதை ஆரம்பத்திலிருந்து புதிதாகக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்பதற்காக—பயணிகள் தங்கள் பயணங்களில் தங்களுடன் எடுத்துச்செல்லும் மடிக்கக்கூடிய கூடாரங்களில் ஒன்றாக அதை வடிவமைத்திருந்தான். தனது சமூக அந்தஸ்தில், எளிதில் எடுத்துச் செல்லவோ அல்லது ஒரு புதிய இன்பத்திற்காகப் பரிமாறிக்கொள்ளவோ முடியாத கூறுகளைப் பொறுத்தவரை, அவை மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு பொறாமைக்குரியவையாகத் தோன்றியிருந்தாலும், அவற்றை அவன் எதற்காகவும் கொடுத்திருப்பான். ஒரு கோமாரியிடம் தனக்கிருந்த நன்மதிப்பை அவன் எத்தனை முறை ஒரே அடியில் வீணடித்தான்—அவனை மகிழ்விக்க அவள் பல ஆண்டுகளாகக் குவித்திருந்த ஆசையின் மீது கட்டப்பட்ட நன்மதிப்பு அது, ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு அவளுக்கு ஒருபோதும் கிடைக்கவில்லை—அவளுடைய தோட்ட மேலாளர்களில் ஒருவருடன் தன்னை உடனடியாகத் தொடர்பு கொள்ள வைக்கும் ஒரு தந்தி அறிமுகக் கடிதத்தை, ஒரு விவேகமற்ற தந்தி மூலம் அவளிடம் கேட்டுப் பெற்றான்; அந்த மேலாளரின் மகளை அவன் கிராமப்புறத்தில் கவனித்திருந்தான்; ஒரு ரொட்டித் துண்டிற்காக ஒரு வைரத்தைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் பட்டினி கிடக்கும் மனிதனைப் போலவே அவன் செயல்பட்டான். உண்மையில், பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், அது அவனுக்கு வேடிக்கையாகவே இருந்தது; ஏனெனில், அவனுக்குள் ஒருவித முரட்டுத்தனம் குடியிருந்தது—ஒருவேளை, அவ்வப்போதைய அரிதான நுட்பமான செயல்களால் அது மீட்கப்பட்டிருக்கலாம். மேலும், அவர் சோம்பலில் வாழ்ந்து, அந்தச் சோம்பல், கலை அல்லது படிப்பைப் போலவே தங்கள் அறிவுக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய விஷயங்களைத் தருகிறது என்றும், எந்தவொரு நாவலையும் விட 'வாழ்க்கை'யில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான, நாவலுக்கு ஏற்ற சூழல்கள் உள்ளன என்றும் எண்ணி ஆறுதலையும்—ஒருவேளை ஒரு சாக்குப்போக்கையும்—தேடும் புத்திசாலிகள் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். குறைந்தபட்சம், அவர் அவ்வாறே கூறிவந்தார், மேலும் தனது உலகியல் நண்பர்களில் மிகவும் பண்பட்டவர்களையும் எளிதில் சம்மதிக்க வைத்தார்—குறிப்பாக பரோன் டி சார்லஸை; தனக்கு நேர்ந்த சுவாரஸ்யமான சாகசங்களைப் பற்றி விவரித்து அவரை மகிழ்வித்தபோது இது நிகழ்ந்தது: ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஒரு பெண்ணை அவர் பின்னர் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தபோது, ஐரோப்பிய அரசியலின் அனைத்து இழைகளும் அப்போது பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு பேரரசரின் சகோதரி அவள் என்பதை அவர் கண்டுபிடித்தாரா—அதன் மூலம் அந்தத் துறையைப் பற்றி மிகவும் இனிமையான முறையில் அவர் அறிந்துகொண்டாரா—அல்லது, சூழ்நிலைகளின் சிக்கலான இடைவினையின் காரணமாக, அவர் ஒரு சமையல்காரரின் காதலராக ஆக முடியுமா இல்லையா என்பது, திருச்சபைக் குழு எடுக்கவிருந்த முடிவைப் பொறுத்தே இருந்ததா என்பது போன்ற கேள்விகள் எழுந்தன.

மேலும், ஸ்வான் அத்தகைய வஞ்சகத்துடன் தனது இடைத்தரகர்களாகச் செயல்படக் கட்டாயப்படுத்தியது, அவர் குறிப்பாக நெருக்கமாகப் பழகியிருந்த நற்குணம் மிக்க விதவைகள், தளபதிகள் மற்றும் கல்வியாளர்களின் அந்தத் திறமையான படையை மட்டுமல்ல. அவனுடைய நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அவனிடமிருந்து அவ்வப்போது கடிதங்கள் வருவது பழக்கமாகியிருந்தது. அக்கடிதங்களில், ஒரு பரிந்துரையோ அல்லது அறிமுகமோ கோரப்பட்டிருக்கும். அவனது ராஜதந்திரத் திறமை, அடுத்தடுத்த காதல் விவகாரங்கள் மற்றும் பல்வேறு சாக்குப்போக்குகளுக்கு மத்தியிலும் நீடித்து, எந்தவொரு திறமையின்மையையும் விடத் தெளிவாக, அவனது நிரந்தரமான குணத்தையும் ஒத்த நோக்கங்களையும் வெளிப்படுத்தியது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முற்றிலும் மாறுபட்ட சில அம்சங்களில் அவனது குணமும் என்னுடைய குணமும் ஒத்திருந்ததால், நான் அவனது குணத்தில் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கியபோது, எனக்கு அடிக்கடி சொல்லப்பட்டது என்னவென்றால், அவன் என் தாத்தாவுக்குக் கடிதம் எழுதும்போதெல்லாம் (அவர் அப்போது என் தாத்தாவாக இருக்கவில்லை, ஏனெனில் நான் பிறந்த சமயத்தில்தான் ஸ்வானின் அந்தப் பெரும் காதல் விவகாரம் தொடங்கியது, இது போன்ற பழக்கங்களுக்கு அது ஒரு நீண்டகால முற்றுப்புள்ளி வைத்தது), கடித உறையின் மீதிருந்த தன் நண்பனின் கையெழுத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்ட என் தாத்தா, "இதோ, ஸ்வான் மறுபடியும் எதையோ கேட்கிறான்: ஜாக்கிரதை!" என்று கூச்சலிடுவாராம். அது அவநம்பிக்கையினாலோ அல்லது—எந்தப் பொருட்களின் மீது ஒருவருக்கு விருப்பமே இல்லையோ, அவருக்கே அவற்றை அளிக்கத் தூண்டும் அந்த, அறியாமலே செயல்படும் ஒருவிதப் பிசாசுத்தனமான உந்துதலினாலோ—எதுவாக இருப்பினும், ஸ்வான் என் தாத்தா பாட்டியிடம் முன்வைத்த மிகச் சாதாரணமான கோரிக்கைகளைக் கூட அவர்கள் முற்றிலும் மறுத்து வந்தனர். உதாரணமாக, ஒவ்வொரு ஞாயிறும் எங்கள் வீட்டில் உணவருந்த வரும் ஒரு இளம் பெண்ணை தனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்குமாறு அவர் கேட்டபோது, ​​என் தாத்தா பாட்டி அதை மறுத்தனர். ஸ்வான் எப்போதெல்லாம் அந்தப் பேச்சை மீண்டும் எடுத்தாரோ, அப்போதெல்லாம் அந்தப் பெண்ணைத் தாங்கள் இப்போது சந்திப்பதே இல்லை என்று பாசாங்கு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அவர்கள் ஆளாயினர். ஆனால் வாரத்தின் மற்ற நாட்களில், அந்தப் பெண்ணுடன் உணவருந்த யாரை அழைக்கலாம் என்று அவர்கள் மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசிப்பார்கள்; பெரும்பாலும் யாரையுமே கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போவார்கள். அதற்குக் காரணம் மிக எளிமையானது: அவர்களுடன் உணவருந்த மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கக்கூடிய அந்த ஸ்வானுக்கே, அவர்கள் அழைப்பு எதையும் விடுக்கத் தவறியதுதான்.

சில சமயங்களில், என் தாத்தா பாட்டியின் நண்பர்களான ஒரு தம்பதியினர்—அதுவரை ஸ்வானைத் தாங்கள் சந்திப்பதே இல்லை என்று குறை கூறி வந்தவர்கள்—திடீரென ஒரு செய்தியை அறிவிப்பார்கள். மிகுந்த மனநிறைவுடனும், ஒருவேளை மற்றவர்களுக்குப் பொறாமையைத் தூண்ட வேண்டும் என்ற லேசான எண்ணத்துடனும், ஸ்வான் இப்போது தங்களிடம் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொள்வதாகவும், தாங்கள் இருவரும் இப்போது பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாகிவிட்டதாகவும் அவர்கள் என் தாத்தா பாட்டியிடம் கூறுவார்கள். என் தாத்தா அவர்களின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை; ஆனால் என் பாட்டியைப் பார்த்தவாறே, பின்வரும் வரிகளை முணுமுணுப்பார்:

“அப்படியென்றால், என்னதான் இந்த மர்மம்?
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லையே.”

அல்லது:

“ஓடி மறையும் காட்சி...”

அல்லது:

“இத்தகைய விவகாரங்களில்,
எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதே சிறந்த வழி.”

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, என் தாத்தா தற்செயலாக ஸ்வானின் அந்தப் புதிய நண்பரிடம்: “ஸ்வான்—இப்போதும் நீங்கள் அவரைச் சந்திக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டால்......அவ்வளவுதானா?” அவன் பேசிக்கொண்டிருந்த நபரின் முகம் வாடியது: “என் முன்னிலையில் அவன் பெயரை ஒருபோதும் உச்சரிக்காதே!” — “ஆனால் நீங்கள் மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்று நான் நினைத்தேன்...” சில மாதங்களாக, அவர் என் பாட்டியின் உறவினர்களிடையே ஒரு பரிச்சயமான நபராக இருந்தார்; கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் வீட்டில் உணவருந்தினார். திடீரென்று, எந்த முன்னறிவிப்பும் கொடுக்காமல், அவர் வருவதை நிறுத்திவிட்டார். அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று அவர்கள் நினைத்துக்கொண்டார்கள். என் பாட்டியின் உறவினர், அவரது உடல்நிலை குறித்து விசாரிக்க ஒருவரை அனுப்பவிருந்தபோது, சமையலறை அலமாரியில், சமையல்காரரின் கணக்குப் புத்தகத்திற்குள் தவறுதலாகச் செருகப்பட்டுக் கிடந்த அவரிடமிருந்து வந்த ஒரு கடிதத்தைக் கண்டெடுத்தார். அதில், அவர் பாரிஸை விட்டு வெளியேறுவதாகவும், இனிமேல் தன்னை வந்து சந்திக்க முடியாது என்றும் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரிவித்திருந்தார். அவள் அவருடைய காதலி; மேலும், உறவை முறித்துக்கொள்ளும் அந்தத் தருணத்தில், அவளுக்கு மட்டுமே தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று அவர் கருதியிருந்தார்.

மாறாக, அவருடைய தற்போதைய காதலி ஒரு சமூகப் பெண்ணாகவோ — அல்லது குறைந்தபட்சம், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவரோ அல்லது சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதைத் தடுக்காத ஒரு பெண்ணாகவோ — இருந்திருந்தால், அவளுக்காக, அவர் அந்த உலகத்திற்குத் திரும்புவார்; ஆனாலும், அவள் இயங்கும் அல்லது அவர் அவளை ஈர்த்துள்ள குறிப்பிட்ட வட்டத்திற்குள் மட்டுமே அவ்வாறு செய்வார். “இல்லை “இன்று இரவு ஸ்வானுக்காகப் புள்ளிகளை எண்ணுகிறீர்கள்,” என்று மக்கள் சொல்வார்கள்; “இன்று இரவு அவருடைய அமெரிக்க நண்பரின் ஓபரா இரவு என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.” அவர் அடிக்கடி செல்லும்—அவரது வாராந்திர இரவு உணவு சந்திப்புகளும், போக்கர் விளையாட்டுகளும் நடைபெறும்—மிகவும் பிரத்யேகமான அந்தச் சமூகக் கூடங்களுக்கு அவளையும் அழைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை அவர் செய்து வந்தார். ஒவ்வொரு மாலையும், தனது செந்நிறக் கூந்தலை லேசாகச் சுருட்டிச் சீவிய பிறகு—அச்செயல், அவரது பச்சை நிறக் கண்களின் தீவிரத்தை மென்மையின் சாயல் கொண்டு தணிப்பதாக அமைந்தது—அவர் தனது கோட்டின் பொத்தானுக்காக ஒரு மலரைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சூடிக்கொள்வார்; பின்னர், தனது காதலியுடன் இரவு உணவு அருந்துவதற்காக, அவளது தோழியர் வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணின் இல்லத்திற்குப் புறப்படுவார். தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் முன்னிலையில்—தன் முழுமையான ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்ததும், தான் மீண்டும் இணையவிருந்ததுமான—அந்த நாகரிகச் சமூகத்தினர் தன் மீது பொழியவிருக்கும் பாராட்டையும் நட்பையும் எண்ணிப் பார்த்தபோது, ​​ஒரு காலத்தில் சலிப்புற்றுப் போயிருந்த இந்தச் சமூக வாழ்க்கையின் வசீகரத்தை அவர் மீண்டும் கண்டுகொண்டார். இப்போது, ​​அந்த வாழ்க்கையின் கட்டமைப்பிற்குள் மெல்லியதாய், அலைபாயும் ஒரு சுடர் ஊடுருவிச் சென்று, அதற்கு இதமான வண்ணமூட்டியது போல் தோன்றியது; அந்த வாழ்க்கையின் இழைகளுக்குள் ஒரு புதிய காதலைப் பின்னிப் பிணைத்ததிலிருந்து, அதன் ஒவ்வொரு அம்சமும் அவருக்குப் பொக்கிஷமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தது.

சுவானின் முந்தைய காதல் தொடர்புகள்—அல்லது தற்காலிக ஈர்ப்புகள்—யாவும், ஏதேனும் ஒரு முகம் அல்லது உடலைக் கண்டதும் இயல்பாகவே, எவ்வித முயற்சியுமின்றித் தன் மனதில் எழுந்த ஈர்ப்பின் விளைவாகப் பிறந்த கனவுகளின் ஏறக்குறைய முழுமையான நனவாக்கங்களாகவே அமைந்திருந்தன. ஆனால், ஒரு நாள் நாடக அரங்கில், ஒரு பழைய நண்பர் அவரை ஒடெத் டி கிரெசி (Odette de Crécy) என்பவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியபோது, ​​நிலைமை முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. அந்த நண்பர் அவளை ஒரு பேரழகியாகவும், அவளுடன் சுவானால் ஒருவேளை "காதலில் வெற்றிபெற முடியும்" என்றும் வர்ணித்திருந்தார்; உண்மையில் அவள் இருந்ததைவிட, அவளைச் சென்றடைவது மிகக் கடினம் என்பது போல அவர் சித்தரித்ததற்குக் காரணம், அவர்களை அறிமுகப்படுத்தித் தான் செய்த உதவி மிகவும் மகத்தான ஒன்று என்று காட்டிக்கொள்ளவே ஆகும். ஆனால் சுவானைப் பொறுத்தவரை, அவள் அழகற்றவள் என்று சொல்ல முடியாது என்றாலும்—அவளது அழகு அவருக்கு எவ்வித உணர்வு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; அவரிடம் எவ்விதக் காம வேட்கையையும் தூண்டவில்லை; சொல்லப்போனால், அவரிடம் ஒருவித உடல்ரீதியான விலக்கத்தையே அது ஏற்படுத்தியது. அவள் அத்தகைய பெண்களில் ஒருத்தி—அதாவது, நம் புலன்கள் உள்ளுணர்வாக ஏங்கும் உடல்ரீதியான இலட்சிய வடிவத்திற்கு நேர்மாறாக அமைந்திருப்பவள்; இத்தகைய பெண்களை ஒவ்வொருவரும் சந்திக்க நேரிடும் என்றாலும், அந்த குறிப்பிட்ட வகை ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபடும். சுவானின் ரசனைக்கு ஏற்பப் பார்க்கையில், அவளது முகத்தின் பக்கவாட்டுத் தோற்றம் (profile) மிகவும் கூர்மையாகவும், சருமம் மிக மெல்லியதாகவும், கன்னத்து எலும்புகள் மிகத் துருத்திக்கொண்டும், முக அம்சங்கள் மிகவும் ஒடுங்கியும் காணப்பட்டன. அவளது கண்கள் அழகாக இருந்தன; ஆயினும் அவை மிக அகலமாக இருந்ததால், அவற்றின் சொந்த எடையினாலேயே அவை கீழ்நோக்கித் தொங்குவது போல் தோன்றின; அந்தக் கண்கள் அவளது முகத்தின் மற்ற பகுதிகளை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு, அவளுக்கு எப்போதும் உடல்நலம் குன்றியிருப்பது போன்றோ அல்லது மனச்சோர்வுடன் இருப்பது போன்றோ ஒரு தோற்றத்தை அளித்தன. அதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு... நாடக அரங்கில் அறிமுகமானதைத் தொடர்ந்து, அவனது சேகரிப்புகளைக் காண விரும்பி அவள் அவனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தாள்—அச்சேகரிப்புகள் அவளுக்குப் பெரும் ஆர்வத்தை ஊட்டியிருந்தன. அக்கடிதத்தில் தன்னை, "அழகிய பொருட்களின் மீது ரசனை கொண்ட ஒரு அறியாமை கொண்டவள்" என்று வர்ணித்திருந்த அவள், அவனை "அவனது சொந்த வீட்டில்" காணும்போது அவனை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று தனக்குத் தோன்றுவதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தாள்; அங்கே அவன் "தன் தேநீருடனும் புத்தகங்களுடனும் மிகவும் சௌகரியமாக அமர்ந்திருப்பதாக" அவள் கற்பனை செய்திருந்தாள். எனினும், அவன் அந்தப் பகுதியில் வசிப்பது குறித்து அவள் தன் வியப்பை மறைக்கவில்லை; ஏனெனில், "தானே மிகவும் நேர்த்தியான தோற்றமும் ரசனையும் கொண்ட ஒரு மனிதனாக இருந்தும்," அவன் வசிக்கும் அந்தப் பகுதி மிகவும் சோர்வூட்டுவதாகவும், "அவனுக்குச் சற்றும் பொருத்தமற்ற, நேர்த்தியற்ற இடமாகவும்" அவளுக்குத் தோன்றியிருந்தது. அவள் அவனைச் சந்திக்க அவன் அனுமதி அளித்த பிறகு, அங்கிருந்து விடைபெறும்போது, ​​தான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நுழைந்த அந்த இல்லத்தில் மிகக் குறைந்த நேரமே தங்கியிருந்ததற்காக அவள் வருத்தம் தெரிவித்தாள்; அவளுக்குத் தெரிந்த மற்ற எவரையும் விட அவன் அவளுக்கு ஏதோ மேலான ஒருவனாகத் தோன்றுவது போல அவள் அவனைப் பற்றிப் பேசினாள்; மேலும், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒருவிதமான காதல் பிணைப்பை அவள் உருவாக்க முயல்வது போலத் தோன்றியது—அது அவனுக்குப் புன்னகையை வரவழைத்தது. ஆயினும், ஸ்வான் இப்போது நெருங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சற்றே யதார்த்தம் உணர்ந்த முதிர்ந்த வயதில்—எதிர்முனையில் அதே அளவு அன்பு திரும்பக் கிடைக்க வேண்டும் என்று அதிகம் எதிர்பார்க்காமல், வெறும் காதலிப்பதில் உள்ள இன்பத்திற்காகவே அதில் திருப்தி அடையக் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் அந்த வயதில்—இந்த உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம், இளமைக்காலத்தில் இருப்பதைப் போலக் காதலின் இறுதி இலக்காக இனி அமையாவிட்டாலும், கருத்துக்களின் இணைவின் மூலம் காதலோடு மிகவும் வலுவாகப் பிணைந்தே இருக்கிறது; சொல்லப்போனால், இந்த உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம் காதலுக்கு முன்னதாகவே அமைந்துவிட்டால், அதுவே காதலுக்கான முதன்மைக் காரணமாகவும் அமைந்துவிடக்கூடும். இளமை நாட்களில், தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் இதயத்தைத் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ள ஒருவன் கனவு காண்பான்; ஆனால் பிற்காலத்தில், ஒரு பெண்ணின் இதயம் தன்வசமாகிவிட்டது என்ற வெறும் உணர்வே, ஒருவன் அவள் மீது காதல் கொள்ளப் போதுமானதாக அமைந்துவிடக்கூடும். ஆகையால், காதலில் ஒருவன் முதன்மையாகத் தன் அகமனதின் இன்பத்தையே தேடும் ஒரு வயதில்—பெண்ணின் உடல் அழகிற்கான மதிப்பீடே காதலில் முதன்மையான பங்கை வகிக்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலும்—முன்னரே எந்தவிதமான உடல்ரீதியான காம வேட்கையும் இல்லாமல் கூட, காதலானது—மிகவும் தீவிரமான உடல்ரீதியான காதலாகவே இருந்தாலும் கூட—தோன்றிவிட முடியும்.
வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில், ஒருவர் ஏற்கனவே பலமுறை காதலால் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்; அது இனி நமது திகைத்துப்போன, செயலற்ற இதயத்தின் முன், தனக்கே உரிய, அறியப்படாத மற்றும் அபாயகரமான விதிகளின்படி மட்டுமே பரிணமிப்பதில்லை. நாம் அதற்குத் துணை நிற்கிறோம்; நினைவுகளின் மூலமாகவும், உள்ளுணர்வின் மூலமாகவும் அதைத் திரித்துவிடுகிறோம். அதன் அறிகுறிகளில் ஒன்றை நாம் அடையாளம் கண்டுகொண்டவுடன், மற்றவற்றையும் நாம் நினைவு கூர்கிறோம்—மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறோம். அதன் பாடல், அதன் முழுமையுடன் நமக்குள்ளே பொறிக்கப்பட்டிருப்பதால், அதன் மீதிப் பகுதியைக் கண்டறிய, அழகு தூண்டும் போற்றுதல் நிறைந்த அதன் தொடக்க வரிகளை ஒரு பெண் நமக்குப் பாடிக்காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை. மேலும், அவள் நடுவில்—இதயங்கள் நெருங்கி வரும் இடத்தில், ஒருவர் மற்றவருக்காக மட்டுமே வாழ்வதாகப் பேசும் இடத்தில்—தொடங்கினால், அந்த இசைக்கு நாம் போதுமான அளவு பழக்கப்பட்டுவிடுவதால், அவள் நமக்காகக் காத்திருக்கும் அதே பகுதியில் உடனடியாக நமது துணையுடன் மீண்டும் இணைந்துவிடுகிறோம்.

ஓடெட் டி கிரேசி, ஸ்வானைப் பார்க்கத் திரும்பினார், பின்னர் தனது வருகைகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தார்; சந்தேகமின்றி, இந்த ஒவ்வொரு சந்திப்பும், இடைப்பட்ட காலத்தில் அவன் ஓரளவு மறந்திருந்த அந்த முகத்தின் குறிப்பிட்ட அம்சங்கள், அவன் நினைவில் இருந்தவரையில் அவ்வளவு உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளுடனோ அல்லது அதன் இளமை இருந்தபோதிலும் அவ்வளவு மங்கிப்போயிருந்தோ இல்லாத அந்த முகத்தின் முன் மீண்டும் தன்னைக் கண்டபோது அவன் உணர்ந்த ஏமாற்றத்தை அவனுக்குப் புதுப்பித்தது; அவள் அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவளிடம் இருந்த பேரழகு, அவன் இயல்பாக விரும்பியிருக்கக்கூடிய வகையைச் சேர்ந்ததாக இல்லையே என்று அவன் வருந்தினான். மேலும், ஒடெட்டின் முகம் மெலிதாகவும், அதிக கோணங்களாகவும் தோன்றியது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். ஏனெனில், அவளது நெற்றியும் கன்னங்களின் மேல் பகுதியும்—அந்த வழுவழுப்பான, தட்டையான மேற்பரப்பு—அக்காலத்தில் அவள் அணிந்திருந்த அடர்த்தியான கூந்தலால் மறைக்கப்பட்டிருந்தன: அந்தக் கூந்தல் 'முன் சுருள்களாக' முன்னோக்கி வாரப்பட்டு, 'சிக்கலாக' சீவப்பட்டு, காதுகளின் ஓரமாகக் காட்டுச் சுருள்களாகப் படர விடப்பட்டிருந்தது. மேலும், அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அவளது உடலைப் பொறுத்தவரை, அதன் தொடர்ச்சியைப் பிரித்தறிவது கடினமாக இருந்தது (அந்தக் காலத்தின் நாகரிகங்கள் காரணமாகவும், அவள் பாரிஸில் மிகச் சிறப்பாக ஆடையணிந்த பெண்களில் ஒருவராக இருந்தபோதிலும்); ஒரு கற்பனையான வயிற்றின் மீது துருத்திக்கொண்டு திடீரென ஒரு கூர்முனையில் முடிந்த அவளது மேலாடையும், அதன் கீழே பலூன்போல் உப்பிப் பெருக்கத் தொடங்கிய அவளது இரட்டைப் பாவாடைகளும், ஒன்றோடொன்று சரியாகப் பொருந்தாத முரண்பட்ட பாகங்களால் ஆனவள் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை அந்தப் பெண்ணுக்கு அளித்தன; ஆடை மடிப்புகள், விளிம்பு அலங்காரங்கள் மற்றும் மேலங்கி ஆகியவை—அவற்றின் வடிவமைப்பு சார்ந்த விருப்பங்களாலோ அல்லது துணியின் தன்மையாலோ வழிநடத்தப்பட்டு—முற்றிலும் தனித்த பாதைகளில் பயணித்தன; அவை அலங்கார முடிச்சுகள், லேஸ் துணிப் பூரிப்புகள் அல்லது செங்குத்தான கருப்புப் பளிங்கு விளிம்புகளை நோக்கிச் சென்றன; அல்லது உடலை இறுக்கும் கச்சின் (corset) சட்டகத்தை ஒட்டி ஒரு பாதையை வரைந்தன. ஆயினும், அவற்றுக்கு அடியில் இருந்த உயிருள்ள உடலோடு அவை எவ்விதத்திலும் பிணைந்திருக்கவில்லை; அந்த ஆடம்பர அலங்காரங்களின் வடிவமைப்பு அவளது உடலோடு மிக நெருக்கமாக அழுத்தியதா அல்லது வெகு தொலைவில் விலகி நின்றதா என்பதைப் பொறுத்து, அவள் ஒன்று அந்த ஆடைகளுக்குள் நெருக்குண்டு போனாள் அல்லது முற்றிலும் தொலைந்துபோனாள்.

ஆனால் ஒடெட் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதும், ஸ்வான் புன்னகைத்தான்; தான் மீண்டும் வரும்வரை அவளுக்குக் காலம் எவ்வளவு மெதுவாக நகரும் என்று அவள் அவனிடம் கூறியதை அவன் நினைத்துப் பார்த்தான். அதிக காலம் கடந்துவிடக் கூடாது என்று அவள் ஒருமுறை கெஞ்சியபோது அவளிடம் தென்பட்ட அந்தப் பதற்றமான, கூச்சம் கலந்த பாவனையை அவன் நினைவுகூர்ந்தான்; அந்தத் தருணத்தில் அவள் தன் மீது வீசிய பார்வைகள்—பயமும் கெஞ்சலும் கலந்த நிலையில் அவன் மீதே நிலைத்திருந்த அந்தப் பார்வைகள்—அவளது வட்ட வடிவ வெள்ளை வைக்கோல் தொப்பியின் முன்புறம் குத்தப்பட்டிருந்த செயற்கை 'பான்ஸி' மலர்க்கொத்தின் அடியிலே அவளை மிகவும் உருக்கமானவளாகக் காட்டின. "மேலும் நீங்கள்," என்று அவள் கேட்டாள், "எப்போதாவது தேநீர் அருந்த என் இடத்திற்கு வரமாட்டீர்களா?" அவன் தன் தற்போதைய வேலையின் நெருக்கடிகளைச் சாக்காகக் கூறினான்—அது 'வெர்மீர் ஆஃப் டெல்ஃப்ட்' (Vermeer of Delft) பற்றிய ஒரு ஆய்வு (உண்மையில் அந்த ஆய்வு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கைவிடப்பட்டுவிட்டது). "நான்—ஒரு அற்பமான, முக்கியத்துவமற்ற உயிரினம்—உங்களைப் போன்ற மாபெரும் அறிஞர்களுக்கு இணையாகச் சாதிக்கக்கூடியது ஏதுமில்லை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "நான் 'அரியோபகஸ்' (Areopagus) சபைக்கு முன் நிற்கும் தவளையைப் போல இருப்பேன். ஆயினும், என்னை நானே பயிற்றுவித்துக் கொள்ளவும், அறிந்துகொள்ளவும், ஞானம் பெறவும் நான் எவ்வளவு ஆசைப்படுகிறேன்! புத்தகங்களை ஊன்றிப் படிப்பதும், பழைய ஆவணங்களுக்குள் மூழ்கிப்போவதும் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்!" என்று அவள் மேலும் கூறினாள். சமையல் போன்ற ஏதேனும் ஒரு 'கலைந்திருக்கும்' வேலையைச் செய்யும்போது—தன் உடல் கறைபட்டுவிடும் என்ற பயமோ, ஆபத்தோ ஏதுமின்றி—அதில் துணிச்சலாக ஈடுபடுவதில்தான் தன் உண்மையான மகிழ்ச்சி அடங்கியிருக்கிறது என்று ஒரு நேர்த்தியான பெண்மணி பெருமையுடன் கூறும்போது அவளிடம் தோன்றும் ஒருவித சுயதிருப்தி கலந்த பாவனையுடனேயே அவள் இவ்வாறு கூறினாள். "நீங்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பீர்கள்—என்னை நீங்கள் காண்பதைத் தடுக்கும் அந்த ஓவியர் இருக்கிறாரே (அவள் வெர்மீரை (Vermeer) குறிப்பிட்டாள்)—அவரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை! அவர் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாரா? பாரிஸில் அவருடைய படைப்புகள் எதையாவது காண முடியுமா? நீங்கள் எதை நேசிக்கிறீர்கள் என்பதை என் மனக்கண்ணால் காணவும், கடுமையாக உழைக்கும் அந்த உயர்ந்த நெற்றிக்குப் பின்னால்—எப்போதும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருப்பதாகத் தோன்றும் அந்தத் தலைக்குள்—என்ன இருக்கிறது என்பதை ஒரு கணம் எட்டிப் பார்க்கவும் நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்; அப்போதுதான் என்னால் எனக்கே இப்படிச் சொல்லிக்கொள்ள முடியும்: 'இதோ! அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பது சரியாக இதைத்தான்.' உங்கள் படைப்புப் பணியில் ஒரு சிறு பங்காவது வகிப்பது எப்பேர்ப்பட்டதொரு கனவாக இருக்கும்!" அவர் அவளிடம் மன்னிப்புக் கோரினார்; புதிய நட்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வதில் தனக்கு இருக்கும் அச்சத்தையே அதற்குக் காரணமாகக் கூறினார்—அல்லது, அவர் மிகவும் நயமாகக் குறிப்பிட்டது போல, 'துயரத்திற்கு ஆளாகிவிடுவோமோ' என்ற அச்சத்தையே காரணமாகச் சொன்னார். "பாசத்தை வெளிப்படுத்தவே நீங்கள் பயப்படுகிறீர்களா? எத்துணை விசித்திரம்! ஆனால் நானோ, அதைத் தவிர வேறு எதையுமே தேடவில்லை—அதைப் பெறுவதற்காக என் உயிரையே கொடுக்கவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன்!" என்று அவள் கூறினாள்; அவளுடைய குரல் அவ்வளவு இயல்பாகவும், அவ்வளவு முழுமையான நேர்மையுடனும் ஒலித்ததால், அவர் உள்ளம் ஆழமாக நெகிழ்ந்துபோனார். "ஏதோ ஒரு பெண்ணால் நீங்கள் நிச்சயம் துன்பத்திற்கு ஆளாகியிருக்க வேண்டும். அதனால்தான், மற்ற எல்லாப் பெண்களும் அவளைப் போலவே இருப்பார்கள் என்று இப்போது நீங்கள் நம்புகிறீர்கள். அவளுக்கு உங்களைப் புரிந்துகொள்ளவே தெரியவில்லை; நீங்கள் மிகவும் தனித்துவமான ஒரு மனிதர் ஆயிற்றே. உன்னிடம் நான் முதலில் காதல்கொண்டதே அந்தத் தனித்துவத்தைத்தான்—நீங்கள் மற்றவர்களைப் போலச் சாதாரணமானவர் அல்ல என்பதை நான் அந்தக்கணமே உணர்ந்துகொண்டேன்." "அதுமட்டுமின்றி," என்று அவர் பதிலளித்தார், "உங்கள் நிலைமை என்ன? பெண்கள் எத்தகையவர்கள் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; உங்களைப் பரபரப்பாக வைத்துக்கொள்ள உங்களுக்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கக்கூடுமே..."
...மிகக் குறைந்த ஓய்வு நேரமே கொண்டிருக்கிறேன்.”—“என்னைப் பொறுத்தவரை, எனக்குச் செய்யவேண்டிய வேலை என்று எதுவுமே இருப்பதில்லை! நான் எப்போதும் ஓய்வாகவே இருக்கிறேன்; எப்போதும் அப்படித்தான் இருப்பேன்—உனக்காக. இரவோ பகலோ, நாளின் எந்தப் பொழுதில் என்னைச் சந்திக்க உனக்கு வசதியாக இருக்குமோ, அப்போது என்னை வரச்சொல்லி ஆளனுப்பு; நான் ஓடோடி வரப் பேரானந்தம் கொள்வேன். நீ அப்படிச் செய்வாயா? ஒன்று தெரிந்தால் உனக்குப் பேரானந்தமாக இருக்கும்; அது என்ன தெரியுமா? நான் ஒவ்வொரு மாலையும் தவறாமல் சென்று வரும் ‘மேடம் வெர்டுரின்’ (Mme Verdurin) என்பவரின் இல்லத்தில், உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதுதான் அது. சற்று கற்பனை செய்து பார்! நாம் இருவரும் அங்கே எதிர்பாராமல் சந்தித்துக்கொண்டால்—மேலும், நீ அங்கே வந்திருப்பது, ஏதோ ஒரு சிறு அளவிலாவது, எனக்காகத்தான் என்று நான் நினைத்துக்கொள்ள முடிந்தால்—எத்துணை இன்பமாக இருக்கும்!”

நிச்சயமாக, இவ்வாறு அவர்களின் உரையாடல்களை அசைபோடும்போதும்—தனிமையில் இருக்கும்போது அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதும்—அவன் தன் காதல் சார்ந்த பகற்கனவுகளில் தோன்றும் எண்ணற்ற பெண் வடிவங்களுக்கு இடையே, அவளது உருவமும் சாதாரணமாகத் தோன்றி மறையவே அனுமதித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆயினும், ஏதோ ஒரு சூழலின் காரணமாகவோ (அல்லது அத்தகைய சூழலின் உதவி ஏதுமின்றியேகூட இருக்கலாம்—ஏனெனில், அதுவரை உள்ளுக்குள் மறைந்திருந்த ஒரு மனநிலை திடீரென வெளிப்படும் கணத்தில் நிகழும் ஒரு நிகழ்வுக்கும், அந்த மனநிலைக்கும் உண்மையில் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல் இருக்கக்கூடும்)—ஆம், அத்தகைய சூழலால், ‘ஒடெட் டி கிரெசி’யின் (Odette de Crécy) உருவம் அவனது பகற்கனவுகள் அனைத்தையும் முழுமையாக ஆட்கொண்டுவிட்டால்—அவனது கனவுகள் அனைத்தும் அவளது நினைவிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவாறு ஒன்றிணைந்துவிட்டால்—அப்போது அவளது உடலிலுள்ள பௌதிகக் குறைகள் எவையும் அவனுக்குச் சற்றும் பொருட்டாகவே தோன்றாது. மேலும், ஸ்வானின் கணிப்பின்படி, அவளது உடல் மற்ற பெண்களின் உடல்களைவிட அதிக கவர்ச்சி கொண்டதா அல்லது குறைந்த கவர்ச்சி கொண்டதா என்பதும் அவனுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றாது—ஏனெனில், தான் நேசிக்கும் பெண்ணின் உடலாக அது உருவெடுத்துவிட்டதால், இனிமேல் அவனுக்கு இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஒருசேரத் தரக்கூடிய ஒரே உடல் அதுவாக மட்டுமே இருக்கும்.

தற்செயலாக, என் தாத்தாவுக்கு—அவர்களின் தற்போதைய நண்பர் வட்டத்தில் உள்ள வேறு எவரைப் பற்றியும் சொல்ல முடியாத ஒரு விஷயம் இது—வெர்டுரின் குடும்பத்தினரை முன்பே தெரிந்திருந்தது. ஆயினும், அவர் ‘இளம் வெர்டுரின்’ என்று குறிப்பிட்ட அந்த நபருடனான தொடர்பை அவர் எப்போதோ துண்டித்துவிட்டிருந்தார். அந்த நபரைப் பற்றி அவர் சற்றுப் பொதுப்படையாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார்: அதாவது, பல மில்லியன் மதிப்புள்ள சொத்துக்கள் கையில் இருந்தபோதிலும், அவர் ‘சீரழிந்து போய்விட்டார்’ (gone to the dogs) என்றும்; கட்டுப்பாடற்ற கலைசார்ந்த வாழ்க்கைமுறை (bohemianism) மற்றும் தரம்தாழ்ந்த மனிதர்களின் உலகம் ஆகியவற்றிற்குள் அவர் மூழ்கிப்போய்விட்டார் என்றும் அவர் கருதினார். ஒரு நாள், வெர்டுரின் குடும்பத்தினருடன் தனக்குத் தொடர்பு ஏற்படுத்தித் தர முடியுமா என்று கேட்டு, ஸ்வானிடமிருந்து அவருக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது. “அடக் கடவுளே!” "கடவுளே!" என்று என் தாத்தா வியப்புடன் கூவினார். "அது எனக்குச் சிறிதும் ஆச்சரியமளிக்கவில்லை; ஸ்வான் இறுதியில் வந்து சேரவேண்டிய இடம் அதுதான். எப்பேர்ப்பட்ட கூட்டம் அது! முதலாவதாக, அவன் என்னிடம் கேட்பதை என்னால் செய்ய இயலாது; ஏனெனில், அந்தப் பெரியவரை எனக்கு இப்போது தெரியாது. அதுமட்டுமின்றி, இதில் எங்கேயோ ஒரு பெண் சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்—அத்தகைய விவகாரங்களில் நான் தலையிடுவதில்லை. அடடா, என்ன கொடுமை இது!" ஸ்வான் அந்தச் சின்ன வெர்டூரின்களுடன் பழக ஆரம்பித்தால், நமக்கு ஒரு விருந்து காத்திருக்கிறது."

என் தாத்தா மறுத்ததால், ஒடெட்டேதான் ஸ்வானை வெர்டூரின்களிடம் அழைத்து வந்திருந்தாள்.

ஸ்வான் அங்கே அறிமுகமான அன்று மாலை, வெர்டூரின்கள் ஒரு இரவு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அதில் டாக்டர் மற்றும் திருமதி. கோட்டார்ட், அந்த இளம் பியானோ கலைஞரும் அவரது அத்தையும், மற்றும் அப்போது அவர்களின் அன்பைப் பெற்றிருந்த ஓவியர் ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர். பின்னர் மாலையில், வேறு சில "விசுவாசிகளும்" இந்தக் குழுவில் இணைந்தனர்.

டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு, ஒருவருக்குப் பதிலளிக்கும்போது என்ன தொனியைக் கையாள வேண்டும் என்பதில் ஒருபோதும் முழுமையான தெளிவு இருந்ததில்லை—அதாவது, உரையாடுபவர் கேலி செய்கிறாரா அல்லது தீவிரமாகப் பேசுகிறாரா என்பது அவருக்குத் தெரியாது. எனவே, பாதுகாப்பிற்காக, அவர் ஒவ்வொரு முகபாவனையுடனும் ஒரு நிபந்தனைக்குட்பட்ட, தயக்கமான புன்னகையை வெளிப்படுத்துவார்—அவரிடம் கூறப்பட்ட கருத்து கேலியாக இருந்தாலும், அந்தப் புன்னகையின் எதிர்பார்ப்புமிக்க நுட்பம், அவர் அப்பாவியாக இருக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டிலிருந்து அவரை விடுவித்துவிடும். ஆயினும், அதற்கு நேர்மாறான கருதுகோளுக்கு எதிராகப் பாதுகாப்பது போல—அதாவது, அந்தக் கருத்து அது தீவிரமானதாக இருந்திருக்கலாம்—அந்தப் புன்னகையைத் தன் முகத்தில் மிகவும் இறுக்கமாகப் படியவிட அவர் துணியவில்லை; மாறாக, அங்கே ஒரு நிரந்தரமான நிச்சயமற்ற தன்மை சூழ்ந்திருப்பதை ஒருவர் கண்டார், அதில் அவர் சத்தமாகக் கேட்கத் துணியாத ஒரு கேள்வியைப் படிக்க முடிந்தது: "நீங்கள் இதை உண்மையாகத்தான் சொல்கிறீர்களா?" ஒரு வரவேற்பறையில் இருப்பதைப் போலவே, தெருவில்—அல்லது, உண்மையில், பொதுவாக வாழ்க்கையில்—தன்னை எப்படி நடத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவருக்கு எந்த நிச்சயமும் இல்லை; மேலும், வழிப்போக்கர்கள், வண்டிகள் மற்றும் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் ஒரு குறும்புத்தனமான புன்னகையுடன் அவர் எதிர்கொள்வதை ஒருவர் காண்பார், அது அவரது நடத்தையில் உள்ள எந்தவொரு முறையற்ற தன்மையையும் முன்கூட்டியே அகற்றிவிடும், ஏனெனில்—அவரது நடத்தை பொருத்தமற்றதாகக் கருதப்பட்டால்—அவர் அந்த உண்மையை முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார் என்பதையும், அவர் அப்படி ஒரு பாவனையை மேற்கொண்டிருந்தால், அது வெறும் கேலிக்காக மட்டுமே என்பதையும் அது நிரூபித்தது.

இருப்பினும், ஒரு நேரடி விசாரணை அனுமதிக்கத்தக்கதாகத் தோன்றிய எந்தவொரு விஷயத்திலும், அந்த மருத்துவர் தனது சந்தேகங்களின் எல்லையைக் குறைக்கவும், தனது அறிவை மேலும் வளர்த்துக்கொள்ளவும் ஒருபோதும் தவறவில்லை.

இவ்வாறு, தனது கிராமப்புற வீட்டை விட்டு வெளியேறியபோது ஒரு விவேகமான தாய் அவருக்கு அளித்த ஆலோசனையின்படி செயல்பட்டு, அவர் ஒருபோதும் ஒரு சொற்றொடரையோ அல்லது ஒரு முறையான விஷயத்தையோ தவறாகப் பயன்படுத்தத் தவறவில்லை. ஒரு பெயர் அவனுக்குப் பரிச்சயமில்லாததாக இருந்தால், அதைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரிக்க முயற்சிக்காமல் அவன் அதைக் கடந்து சென்றுவிடுவான்.

சொற்றொடர்களைப் பொறுத்தவரை, தகவல் அறியும் அவனது தாகம் தணியாததாக இருந்தது; ஏனெனில், சில சமயங்களில் அவற்றுக்கு உண்மையில் இருப்பதை விடத் துல்லியமான ஒரு பொருளைக் கற்பித்து, அவற்றை அறிய அவன் ஏங்கினான். அவன் அடிக்கடி பயன்படுத்தக் கேட்ட சொற்களான "சாத்தானின் அழகு," "நீல இரத்தம்," "காம வாழ்க்கை," "ரபேலேயின் கால் மணி நேரம்," "நேர்த்தியின் இளவரசனாக இருப்பது," "முழு சுதந்திரம் அளிக்கப்படுவது," "மௌனமாக்கப்படுவது" போன்றவற்றின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பதையும், அத்துடன் அவற்றை அவன் தன் உரையாடலில் எந்தெந்தச் சூழல்களில் புகுத்தலாம் என்பதையும் அவன் துல்லியமாக அறிந்திருந்தான். அவற்றுக்குப் பதிலாக, அவன் கற்றுக்கொண்ட சிலேடைகளைச் செருகுவான். அவன் முன்னிலையில் குறிப்பிடப்பட்ட அறிமுகமில்லாத நபர்களின் பெயர்களைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை ஒரு வினவும் தொனியில் மீண்டும் கூறுவதோடு அவன் திருப்தியடைந்தான்—விளக்கங்களை வெளிப்படையாகக் கேட்டது போல் தோன்றாமல், அவற்றைப் பெறுவதற்கு இந்த உத்தி போதுமானது என்று அவன் நம்பினான்.

எல்லாவற்றின் மீதும் தனக்கு இருப்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்ட விமர்சனத் திறன், உண்மையில் முற்றிலும் இல்லாததால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நாகரிக நுட்பம்—அதாவது, ஒருவர் உதவி செய்யும் நபரிடம் (அவர் நம்புவார் என்று உண்மையில் எதிர்பார்க்காமல்) *தன்னையே* கடன்பட்டவர் என்று உறுதியளிப்பது—அவரைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வீணான முயற்சி; அவர் எல்லாவற்றையும் அதன் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டார். அவரைப் பொறுத்தவரை திருமதி வெர்டூரின் எவ்வளவுதான் குருடராக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அவர் வியக்கத்தக்க வகையில் புத்திசாலி என்று கண்டுகொண்டே, ஒரு விஷயத்தைக் கண்டு எரிச்சலடைந்தார்: சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்பதற்காக அவரை ஒரு முன்மேடைப் பெட்டிக்கு அழைக்கும்போதெல்லாம், கூடுதல் மரியாதையுடன் அவரிடம், “டாக்டர், நீங்கள் வந்திருப்பது மிகவும் பெருந்தன்மை, குறிப்பாக நீங்கள் ஏற்கெனவே பலமுறை சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்டிருப்பீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன், மேலும், நாம் ஒருவேளை மேடைக்கு மிக அருகில் இருக்கிறோம்” என்று கூறும்போது, டாக்டர் கோட்டார்ட் (அதிகாரத்தில் உள்ள ஒருவர் அந்த நிகழ்ச்சியின் சிறப்பைப் பற்றித் தெரிவிக்கும் வரை தோன்றவோ அல்லது மறையவோ காத்திருந்த ஒரு புன்னகையுடன் அந்தப் பெட்டிக்குள் நுழைந்தவர்) பதிலளிப்பார்: “உண்மையில், நாம் மிகவும் அருகில்தான் இருக்கிறோம், சாரா பெர்ன்ஹார்ட்டின் இசையைக் கேட்பதற்கே சலிப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் வர வேண்டும் என்று நீங்கள் விருப்பம் தெரிவித்திருந்தீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, உங்கள் விருப்பங்கள் கட்டளைகள் போன்றவை. உங்களுக்கு இந்தச் சிறிய சேவையைச் செய்வதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உங்களை மகிழ்விக்க ஒருவர் என்னதான் செய்யமாட்டார்? நீங்கள் மிகவும் நல்லவர்!” மேலும் அவர், “சாரா பெர்ன்ஹார்ட் உண்மையிலேயே ‘பொன்குரல்’ கொண்டவர், இல்லையா? அவர் ‘மேடையைத் தீப்பற்ற வைக்கிறார்’ என்றும் அடிக்கடி எழுதுகிறார்கள். அது ஒரு விசித்திரமான சொற்றொடர், இல்லையா?” என்று கேட்பார்—எதுவுமே வராத கருத்துக்களைப் பெறும் நம்பிக்கையில்.

“தெரியுமா,” திருமதி வெர்டூரின் தன் கணவரிடம் கூறினார், “நாம் பணிவின் காரணமாக, டாக்டருக்கு நாம் வழங்குவதைக் குறைத்து மதிப்பிடும்போது, இதைத் தவறான வழியில் அணுகுகிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர் நடைமுறை வாழ்க்கையின் எல்லைக்கு வெளியே வாழும் ஒரு அறிஞர்; பொருட்களின் மதிப்பை அவர் நேரடியாக அறியமாட்டார், மாறாக, அவற்றைப் பற்றி நாம் அவரிடம் கூறுவதையே நம்பியிருக்கிறார்.” “இதை உங்களிடம் சொல்ல எனக்குத் துணிவில்லை, ஆனால் நானும் இதே விஷயத்தைக் கவனித்திருந்தேன்,” என்று திரு. வெர்டூரின் பதிலளித்தார். மேலும், அடுத்த புத்தாண்டு தினத்தன்று, டாக்டர் கோட்டார்டுக்கு மூவாயிரம் பிராங்குகள் மதிப்புள்ள ஒரு மாணிக்கத்தை 'அது ஒரு அற்பமான விஷயம்' என்று கூறி அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, திரு. வெர்டூரின் முந்நூறு பிராங்குகளுக்கு ஒரு செயற்கைக் கல்லை வாங்கினார்; அதைவிட அழகான ஒன்றைக் கண்டுபிடிப்பது அரிது என்பதையும் அவர் புரிய வைத்தார்.

அன்று மாலையில் திரு. ஸ்வான் வரவிருப்பதாக திருமதி வெர்டூரின் அறிவித்தபோது: "ஸ்வான்?" மருத்துவர் ஆச்சரியத்தில் கரகரப்பான குரலில் கூச்சலிட்டார்—ஏனென்றால், எதற்கும் எப்போதும் தயாராக இருப்பதாகத் தன்னை நம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதரை, மிகச் சிறிய செய்தி கூட மற்ற எல்லோரையும் விட அதிகமாகத் திகைக்க வைத்துவிடும். மேலும், யாரும் பதிலளிக்காததைக் கண்டு, "ஸ்வான்? இந்த ஸ்வான் யார்?" என்று அவர் ஒருவித பதற்றத்தில் கத்தினார்; திருமதி வெர்டூரின், "ஏன், ஒடெட் எங்களிடம் சொன்ன அந்த நண்பர்தான்," என்று பதிலளித்ததும் அந்தப் பதற்றம் திடீரென மறைந்தது. —"ஆ! நல்லது, நல்லது, அது பரவாயில்லை," என்று மருத்துவர் சமாதானமடைந்து பதிலளித்தார். அந்த ஓவியரைப் பொறுத்தவரை, திருமதி வெர்டூரினின் வட்டத்திற்குள் ஸ்வான் அறிமுகமானதில் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார், ஏனெனில் ஸ்வான் ஒடெட்டைக் காதலிக்கிறார் என்று அவர் கருதினார், மேலும் உறவுகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதில் அவருக்குப் பிரியம் உண்டு. "திருமணங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதைப் போல வேறு எதுவும் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதில்லை," என்று அவர் டாக்டர் கோட்டார்டின் காதில் ரகசியமாகக் கூறினார்; "நான் ஏற்கெனவே பல திருமணங்களை—பெண்களுக்கு இடையில்கூட—நிறைய செய்துவிட்டேன்!"
800

இழந்த காலத்தைத் தேடி தொகுதி I ஸ்வானின் வழி மார்செல் ப்ரூஸ்ட். பகுதி ஒன்று :: 2 B

ஸ்வானின் வழி மார்செல் ப்ரூஸ்ட். பகுதி ஒன்று :: 2 B

 —“ஓ! நீ அப்படிச் செய்யத் துணியமாட்டாய்.”

—“நான் அதன் மீது துப்பத் துணியமா? *அதன்* மீதா?” என்று அவளுடைய தோழி வேண்டுமென்றே கொடூரமாகக் கேட்டாள்.

அதற்குப் பிறகு நான் எதுவும் கேட்கவில்லை, ஏனெனில் களைப்பும், திக்கித் திணறுதலும், பரபரப்பும், தீவிரமும், துக்கமும் கலந்த ஒரு தோற்றத்துடன் மடல் வின்டூயில் வந்து, சன்னல் கதவுகளையும் ஜன்னலையும் மூடினாள்; ஆயினும், தன் மகளுக்காக திரு. வின்டூயில் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அனுபவித்த அத்தனை துன்பங்களுக்கும் ஈடாக, தன் மரணத்திற்குப் பிறகு அவளிடமிருந்து அவர் என்ன பிரதிபலன் பெற்றார் என்பதை நான் இப்போது அறிந்திருந்தேன்.

ஆயினும், திரு. வின்டூயில் இந்தக் காட்சியைக் கண்டிருந்தால், ஒருவேளை அவர் தன் மகளின் நல்ல உள்ளத்தின் மீதான நம்பிக்கையை இழந்திருக்க மாட்டார் என்றும்—ஒருவேளை, இதில் அவர் முற்றிலும் தவறாக இருந்திருக்க மாட்டார் என்றும் நான் பின்னர் சிந்தித்துப் பார்த்தேன். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், மடல் வின்டூயிலின் பழக்கவழக்கங்களில், தீமையின் *தோற்றம்* அவ்வளவு முழுமையாக இருந்தது; ஒரு பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காணும் மனநோயாளியைத் தவிர வேறு எங்கும் அத்தகைய பரிபூரணத் தன்மையை காண்பது கடினம். ஒரு உண்மையான நாட்டுப்புற வீட்டின் விளக்குக்குக் கீழே அல்ல, மாறாக பெருஞ்சாலைத் திரையரங்குகளின் மேடை விளக்குகளின் கீழ்தான், தனக்காக மட்டுமே வாழ்ந்த ஒரு தந்தையின் உருவப்படத்தின் மீது ஒரு மகள் தன் பெண் தோழியைத் துப்ப வைப்பதை ஒருவர் காண எதிர்பார்ப்பார்; மேலும், மெலோடிராமாவின் அழகியலுக்கு நிஜ வாழ்க்கையில் அடித்தளமாக அமைவது பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காணும் மனப்பான்மையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. உண்மையில்—பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காணும் மனப்பான்மைக்கு அப்பாற்பட்டு—ஒரு மகள், தன் மறைந்த தந்தையின் நினைவுகளுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் எதிராக மடம் வின்டூயில் செய்ததைப் போன்ற கொடூரமான மீறல்களைச் செய்திருக்கக்கூடும், ஆனாலும் அவள் அவற்றை அத்தகைய எளிமையான மற்றும் அப்பாவித்தனமான குறியீட்டுச் செயலாக வெளிப்படையாகச் சுருக்க மாட்டாள்; அவள் அந்தத் தீய செயலைத் தனக்குத்தானே ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ளாமல் செய்ததால், அவளது நடத்தையில் இருந்த குற்றக் கூறு மற்றவர்களின் கண்களுக்கும்—அவளுடைய சொந்தக் கண்களுக்கும்கூட—மிகவும் மறைக்கப்பட்டே இருக்கும். ஆனால் வெறும் வெளித்தோற்றங்களுக்கு அப்பால்—மடல் வின்டூயிலின் இதயத்தின் ஆழத்தில்—அந்தத் தீமை, குறைந்தபட்சம் தொடக்கத்தில், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கலப்படமற்றதாக இருக்கவில்லை. அவளைப் போன்ற ஒரு பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காணும் மனநோயாளி தீமையின் கலைஞர் ஆவாள்—முழுமையான தீய குணம் கொண்ட ஒரு ஜீவனால் ஒருபோதும் அப்படி இருக்க முடியாது, ஏனெனில் அத்தகைய ஜீவனுக்குத் தீமை என்பது புறவயமாகத் தோன்றாது; அது அவளுக்கு முற்றிலும் இயல்பானதாகத் தோன்றும், அவளிடமிருந்தே வேறுபடுத்தி அறிய முடியாததாகக் கூட இருக்கும்; மேலும் நற்பண்பு, இறந்தவர்களின் நினைவு, அல்லது பிள்ளைப் பாசம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தவரை—அவள் அவற்றின் மீது எந்த மரியாதையையும் கொண்டிருக்க மாட்டாள் என்பதால்—அவற்றை அவமதிப்பதில் அவள் எந்தப் புனித நிந்தனை இன்பத்தையும் காணமாட்டாள். மடம் வின்டூயிலைப் போன்ற வக்கிர குணம் கொண்டவர்கள், முற்றிலும் உணர்ச்சிவசப்பட்டவர்களாகவும், இயல்பாகவே நற்பண்பு கொண்டவர்களாகவும் இருப்பதால், அவர்களுக்குப் புலன் இன்பம் கூட ஒரு தீய விஷயமாக—தீயவர்களின் தனிப்பட்ட உரிமையாக—தோன்றுகிறது. ஒரு கணம் அதில் ஈடுபட அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே அனுமதி அளிக்கும்போது, அவர்கள் தீயவர்களின் தோலுக்குள் நுழையவும்—தங்கள் கூட்டாளியையும் தங்களோடு இழுத்துச் செல்லவும்—முயற்சிக்கிறார்கள். அதன் மூலம், ஒரு கணப்பொழுதாவது, தங்கள் சொந்த மனசாட்சிக்குட்பட்ட மற்றும் மென்மையான ஆன்மாக்களிலிருந்து இன்பத்தின் மனிதாபிமானமற்ற உலகிற்குள் தப்பிவிட்டதைப் போன்ற ஒரு மாயையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அவளால் வெற்றி பெறுவது எவ்வளவு முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்பதைப் பார்த்தபோது, அவள் இதை எவ்வளவு ஆழமாக விரும்பியிருக்க வேண்டும் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். அவள் தன் தந்தையிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவளாக இருக்க முயன்ற அதே கணத்தில், அவள் உண்மையில் நினைவுகூர்ந்தது அந்தப் பழைய பியானோ ஆசிரியரின் சிந்தனை மற்றும் பேச்சு முறைகளையே. அவனுடைய புகைப்படத்தை விடவும், அவள் களங்கப்படுத்தியதும், தன் இன்பங்களுக்காகப் பயன்படுத்திக்கொண்டும், அதே சமயம் அந்த இன்பங்களுக்கும் அவளுக்கும் இடையில் குறுக்கிட்டு, அவற்றை அவள் நேரடியாகச் சுவைக்கவிடாமல் தடுத்ததுமான விஷயம், அவனுடைய முகத்தின் சாயல்தான்: அவனுடைய தாயின் அந்த நீலக் கண்கள் (அவற்றை அவன் ஒரு குடும்பப் பாரம்பரியச் சொத்து போல அவளுக்கு விட்டுச் சென்றிருந்தான்), மற்றும் அந்த நட்பான செய்கைகள், மல்லே வின்டூயிலின் தீய பழக்கத்திற்கும் அவளுடைய சுயத்திற்கும் இடையில், அதற்குப் பொருந்தாத ஒரு சொற்றொடரையும், ஒரு மனநிலையையும் குறுக்கிட்டன—அதன் மூலம், அவள் வழக்கமாகத் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்த எண்ணற்ற சமூக மரியாதைகளிலிருந்து அந்தத் தீய பழக்கத்தை வேறுபட்ட ஒன்றாக அவள் அடையாளம் கண்டுகொள்வதைத் தடுத்தன. அவளுக்கு இன்பம் என்ற எண்ணத்தைத் தூண்டியது தீமை அல்ல, அல்லது அவள் கண்களுக்கு இனிமையானதாகத் தோன்றியதும் அல்ல; மாறாக, இன்பம்தான் அவளுக்குத் தீமையாகத் தோன்றியது. மேலும், அவள் அதில் ஈடுபடும்போதெல்லாம், மற்ற எல்லா நேரங்களிலும் அவளுடைய நற்குணமுள்ள ஆன்மாவில் இல்லாதிருந்த அந்தத் தீய எண்ணங்கள் அவளுக்குள் சேர்ந்து வந்ததால், அவள் இறுதியில் இன்பத்தில் ஒரு பிசாசுத்தனத்தைக் காணத் தொடங்கி, அதைத் தீமையுடன் அடையாளப்படுத்தினாள். ஒருவேளை, தன் தோழி அடிப்படையில் தீயவள் அல்ல என்பதையும், அவள் தன்னிடம் அந்த இறைநிந்தனை வார்த்தைகளை உரைத்த தருணத்தில் நேர்மையற்றவளாக இருந்தாள் என்பதையும் மடம்வாசெல் வின்டூயில் உணர்ந்திருக்கலாம். குறைந்தபட்சம், அவள் முகத்தில் புன்னகைகளையும் பார்வைகளையும் முத்தமிடும் இன்பம் அவளுக்குக் கிடைத்தது—ஒருவேளை அவை போலியானவையாக இருக்கலாம்—ஆனாலும், அவற்றின் வன்மமான மற்றும் இழிவான வெளிப்பாடுகள், நன்மையும் துன்பமும் கொண்ட ஒரு ஜீவனுக்குரியதாக இல்லாமல், கொடுமையும் இன்பமும் கொண்ட ஒரு ஜீவனுக்குரியதாக இருந்திருக்கும். ஒரு கணம், தன் தந்தையின் நினைவின் மீது அத்தகைய காட்டுமிராண்டித்தனமான உணர்வுகளை உண்மையிலேயே கொண்டிருந்த ஒரு பெண், அதே அளவு இயற்கைக்கு மாறான ஒரு கூட்டாளியுடன் விளையாடக்கூடிய விளையாட்டுகளைத் தான் உண்மையிலேயே விளையாடுவதாக அவளால் கற்பனை செய்ய முடிந்தது. ஒருவேளை, தீமை என்பது இவ்வளவு அரிதான, அசாதாரணமான, அந்நியமான ஒரு நிலை—குடியேறுவதற்கு இவ்வளவு அமைதியான ஓர் இடம்—என்று அவள் நினைத்திருக்க மாட்டாள். ஆனால், மற்ற அனைவரிடமும் இருப்பது போல, தனக்குள்ளும், ஒருவன் ஏற்படுத்தும் துன்பத்தின் மீதான அந்த அலட்சியத்தை அவளால் கண்டறிய முடிந்திருந்தால்—அதற்கு வேறு என்ன பெயர்களைக் கொடுத்தாலும்—அது கொடுமையின் பயங்கரமான மற்றும் நிரந்தரமான வடிவமாகும்.

மெசெக்லிஸ் வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது போதுமான அளவு எளிதாக இருந்தபோதிலும், குவர்மாண்டஸ் வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது முற்றிலும் வேறுபட்ட விஷயமாக இருந்தது; ஏனெனில் அந்த நடைப்பயணம் நீண்டதாக இருந்தது, மேலும் வானிலை எப்படி இருக்கும் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும் விரும்பப்பட்டது. நல்ல நாட்கள் வரத் தொடங்குவது போல் தோன்றியபோது—ஃபிரான்சுவா, என்ன செய்வதென்று விரக்தியடைந்தபோது......அந்த 'பாவப்பட்ட பயிர்களுக்கு' ஒரு துளி தண்ணீர் கூட பெய்யவில்லை; மேலும், வானத்தின் அமைதியான, நீலப் பரப்பில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வெண்மேகங்கள் மிதந்து செல்வதைக் கண்டு, அவர் புலம்பலுடன் இவ்வாறு கூக்குரலிடுவார்: "அவை, வானத்தில் தங்கள் முகங்களை நீட்டிப் பார்க்கும் கடற்நாய்களைப் போலவே விளையாடுகின்றன, இல்லையா? ஆ! அந்தப் பாவப்பட்ட விவசாயிகளுக்கு மழையைக் கொண்டு வருவதில் அவை எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகின்றன! பிறகு, கோதுமை முழுமையாக வளர்ந்தவுடன், மழை சொட்டுச் சொட்டாகப் பெய்யத் தொடங்கும்—இடைவிடாமல்—அது கடலில் விழுவதைப் போலவே, எதன் மீது விழுகிறது என்பதைப் பற்றியும் கவலைப்படாது"; என் தந்தை தோட்டக்காரரிடமிருந்தும் காற்றழுத்தமானியிடமிருந்தும் தவறாமல் அதே சாதகமான அறிக்கைகளைப் பெற்ற பிறகு, இரவு உணவின்போது, இவ்வாறு கூறப்படும்: "நாளை, வானிலை நன்றாக இருந்தால், நாம் குவர்மண்டஸ் திசையில் செல்வோம்." மதிய உணவிற்குப் பிறகு, நாங்கள் சிறிய தோட்டக் கதவு வழியாக உடனடியாகப் புறப்பட்டு, ரூ டெஸ் பெர்ஷாம்ப்ஸ் தெருவில் நுழைவோம்—அது ஒரு குறுங்கோணத்தை உருவாக்கும் ஒரு குறுகிய தெரு, புற்களால் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தது, அவற்றுக்கு மத்தியில் இரண்டு அல்லது மூன்று குளவிகள் நாள் முழுவதும் தாவரவியல் ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்தன—அதன் பெயரைப் போலவே விசித்திரமான ஒரு தெரு (அதன் வினோதமான அம்சங்களும் முரட்டுத்தனமான குணமும் அதிலிருந்தே வந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது), மேலும் இன்றைய காம்ப்ரேயில் நீங்கள் அதைத் தேடுவது வீண்; அங்கு அதன் முந்தைய இடத்தில் இப்போது ஒரு பள்ளி நிற்கிறது. ஆயினும் எனது கனவுநிலை—ஒரு மறுமலர்ச்சிக் கால சிலுவைத்திரை மற்றும் பதினேழாம் நூற்றாண்டு பலிபீடத்தின் கீழ் ஒரு ரோமனேஸ்க் பாடகர் குழுவின் தடயங்களைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாக நம்பி, பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்திருக்க வேண்டிய நிலைக்கு முழு கட்டிடத்தையும் மீட்டெடுக்கும் வயோலெட்-லெ-டூக்கால் பயிற்சி பெற்ற கட்டிடக் கலைஞர்களைப் போலவே—புதிய கட்டிடத்தின் ஒரு கல்லைக் கூட நிற்க விடவில்லை; மாறாக, அது அந்தப் பரந்த காட்சியை மீண்டும் திறந்து, ரூ டெஸ் பெர்ஷாம்ப்ஸ் தெருவை "மீட்டெடுக்கிறது". மேலும், இந்த மீள்கட்டமைப்புகளுக்காக, பொதுவாக மீட்டெடுப்பாளர்களிடம் உள்ளதை விட மிகவும் துல்லியமான தரவுகள் அதனிடம் உள்ளன: என் குழந்தைப்பருவ நாட்களில் காம்ப்ரே எப்படி இருந்தது என்பதைக் காட்டும், என் நினைவில் பதிந்த சில படங்கள் — ஒருவேளை இன்றுவரை எஞ்சியிருக்கும் கடைசிப் படங்களாக இருக்கலாம், மேலும் அவை விரைவில் அழிக்கப்படவும் கூடும்; அவர் மறைந்துபோவதற்கு முன், எனக்குள்ளேயே அவற்றை அடையாளம் கண்டவர் அவரே என்பதால்—ஒருவேளை, என் பாட்டி எனக்குப் பிரதியெடுத்துத் தர விரும்பிய அந்தப் புகழ்பெற்ற ஓவியங்களுடன், ஒரு சாதாரண உருவப்படத்தை ஒப்பிடுவது பொருத்தமென்றால்—அவை, 'கடைசி இரவு உணவு' (Last Supper) குறித்த பழைய செதுக்குப்படங்களைப் போலவோ, அல்லது ஜென்டில் பெல்லினி வரைந்த அந்த ஓவியத்தைப் போலவோ இருந்தன; அந்த ஓவியத்தில், இன்று காணக்கிடைக்காத ஒரு நிலையில், லியனார்டோ டா வின்சியின் தலைசிறந்த படைப்பையும், செயின்ட் மார்க் தேவாலயத்தின் நுழைவாயிலையும் ஒருவரால் காண முடியும்.

நாங்கள் 'ரூ டி எல்'ஓய்சோ' (Rue de l’Oiseau) வழியாகச் செல்வோம்; அங்கே, 'ஓய்சோ ஃப்ளேஷே' (Oiseau Fléché) எனும் பழைய சத்திரத்தின் முன்பாகச் செல்வோம்—அந்தச் சத்திரத்தின் பரந்த முற்றத்திற்குள், பதினேழாம் அல்லது பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில், மாண்ட்பென்சியர், குயர்மாண்டஸ் மற்றும் மாண்ட்மோரன்சி ஆகிய பிரபுப் பெண்களின் (Duchesses) குதிரை வண்டிகள் சில சமயங்களில் வந்து நிற்கும்; தங்கள் குத்தகை விவசாயிகளுடனான ஏதேனும் ஒரு தகராறு குறித்தோ, அல்லது நிலப்பிரபுத்துவ மரியாதை சார்ந்த ஏதேனும் ஒரு விஷயம் குறித்தோ, அவர்கள் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்கு வர நேரும்போதெல்லாம் இது நடக்கும். நாங்கள் 'மெயில்' (Mail) பகுதிக்குச் செல்வோம்; அங்கே மரங்களுக்கு இடையிலிருந்து, செயின்ட் ஹிலாரி தேவாலயத்தின் கோபுரம் எங்கள் கண்களுக்குத் தென்படும். அங்கே அமர்ந்துகொண்டு, நாள் முழுவதும் அங்கேயே தங்கி, புத்தகங்களைப் படித்தவாறும், மணி ஓசைகளைக் கேட்டவாறும் பொழுதைக் கழிக்க வேண்டும் என்று நான் பெரிதும் விரும்புவேன்; ஏனெனில், அந்நாளின் வானிலை மிகவும் சிறப்பாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தது—மணி அடித்தபோது, ​​அது அந்த நாளின் அமைதியைக் குலைப்பதாகத் தோன்றவில்லை; மாறாக, அந்த அமைதி தனக்குள் தேக்கி வைத்திருந்த ஒன்றை வெளியேற்றுவதாகவே தோன்றியது. வேறு எந்த வேலையும் இல்லாத ஒருவரின் சோர்வு கலந்த, நுணுக்கமான துல்லியத்துடன்—வெப்பம் மெதுவாகவும் இயல்பாகவும் அங்கே திரட்டியிருந்த அந்தச் சில 'பொன் துளிகளை' (மணி ஓசைகளை) வெளிப்படுத்தி உதிர்ப்பதற்காகவே—குறிப்பிட்ட அந்தத் தருணத்தில், அந்த அமைதியின் முழுமையை அழுத்திக் காட்டுவதற்காகவே, அக்கோபுரம் அங்கே வந்திருப்பதைப் போல அது எனக்குத் தோன்றியது.

'குயர்மாண்டஸ் வழித்தடத்தின்' (Guermantes way) மிகச்சிறந்த ஈர்ப்பு என்னவென்றால், அந்தப் பயணத்தின் பெரும்பகுதி நேரமும், 'விவோன்' (Vivonne) நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பாதையானது, எங்களின் அருகிலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கும். நாங்கள் வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்ட பத்து நிமிடங்களில்—'பாண்ட்-வியூ' (Pont-Vieux) என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய நடைபாலத்தின் வழியாக—அந்த நதியை முதன்முறையாகக் கடப்போம். நாங்கள் வந்திறங்கிய மறுநாளிலிருந்தே—அது ஒரு ஈஸ்டர் ஞாயிறு—வானிலை நன்றாக இருக்கும் பட்சத்தில், அந்த நதியைக் காண்பதற்காகவே நான் ஓடிக்கொண்டே அந்த இடத்திற்குச் செல்வேன். ஒரு சிறந்த விடுமுறைக்குரிய அந்தக் காலை நேரக் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில் நான் அதைக் காண்பேன்—அங்கு சில ஆடம்பரமான ஏற்பாடுகள், இன்னும் மீதமிருந்த வீட்டுப் பாத்திரங்களை மேலும் அசிங்கமாகத் தோன்றச் செய்தன—கருமையாகவும் வெறுமையாகவும் இருந்த கரைகளுக்கு இடையே, ஏற்கெனவே சொர்க்கம் போன்ற நீல நிறத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த நதியைப் பார்த்தபடி. அதனுடன், மிக முன்கூட்டியே வந்திருந்த ஒரு குயில் கூட்டமும், முன்கூட்டியே மலர்ந்த ப்ரிம்ரோஸ் மலர்களும் மட்டுமே துணையாக இருந்தன; அதே சமயம், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, நீல நிற அலகைக் கொண்ட ஒரு வயலட் மலர், தன் சிறிய கொம்பில் தாங்கியிருந்த நறுமணத் துளியின் பாரத்தால் தன் தண்டைத் தொங்கவிட்டிருந்தது. அந்தப் பழைய பாலம் ஒரு இழுவைப் பாதையில் திறந்தது; அந்தப் பாதையின் குறிப்பிட்ட அந்த இடத்தில், கோடைக்காலத்தில் ஒரு ஹேசல் மரத்தின் நீல நிற இலைகளால் தரைவிரிப்பு போலப் படர்ந்திருந்தது, அதன் அடியில் வைக்கோல் தொப்பி அணிந்த ஒரு மீனவன் வேரூன்றியிருப்பது போலத் தோன்றியது. கோம்ப்ரேயில், தேவாலயக் காவலரின் சீருடைக்கு அடியிலோ அல்லது பாடகர் குழுச் சிறுவனின் மேலங்கிக்கு அடியிலோ, ஒரு குதிரை லாடமிடுபவரின் அல்லது மளிகைக் கடைப் பையனின் அடையாளம் என எந்த அடையாளம் மறைந்திருந்தது என்பதை என்னால் துல்லியமாக அறிய முடிந்தது. ஆனால், அந்த இடத்தில் இந்த மீனவரின் அடையாளத்தை மட்டுமே என்னால் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியவில்லை. அவர் என் பெற்றோரை அறிந்திருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் நாங்கள் கடந்து செல்லும்போதெல்லாம் அவர் தன் தொப்பியைத் தூக்கிக் காட்டுவார்; அத்தகைய தருணங்களில், நான் அவருடைய பெயரைக் கேட்க விரும்புவேன், ஆனால் மீன்களைப் பயமுறுத்தாமல் இருப்பதற்காக அமைதியாக இருக்கும்படி எனக்கு எப்போதும் சைகை காட்டப்படும். பின்னர் நாங்கள் இழுவைப் பாதையில் செல்வோம்; அது பல அடி உயரமுள்ள ஒரு கரையின் உச்சியிலிருந்து ஓடும் நீரோட்டத்தைப் பார்த்தவாறு அமைந்திருந்தது. மறுபுறம், கரை தாழ்வாக, கிராமம் வரையிலும், அதற்கும் அப்பால் சிறிது தூரத்தில் அமைந்திருந்த இரயில் நிலையம் வரையிலும் பரந்த புல்வெளிகளாகப் பரவியிருந்தது. இந்தப் புல்வெளிகளில், இடைக்காலத்தில் இதே பக்கத்தில் அமைந்திருந்த, பண்டைய கோம்ப்ரே பிரபுக்களின் கோட்டையின் இடிபாடுகள் புற்களுக்குள் பாதி புதைந்த நிலையில் சிதறிக் கிடந்தன.
குவர்மண்டஸின் பிரபுக்கள் மற்றும் மார்ட்டின்வில்லின் மடாதிபதிகளின் தாக்குதல்களுக்கு எதிரான பாதுகாப்பாக விவோன் நதியின் பாதை அமைந்தது. இப்போது, அவை புல்வெளியில் மேடாகக் கிடந்த, கண்ணுக்குப் புலப்படாத சில கோபுரங்களின் சிதிலங்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை—முற்காலத்தில், வில் வீரன் கற்களை எறிந்த சில கொத்தளங்கள்; அங்கிருந்துதான் காவலாளி நோவ்போன்ட், கிளேர்ஃபோன்டைன், மார்டின்வில்-லெ-செக், மற்றும் பைலோ-லெக்ஸெம்ப் ஆகிய இடங்களைக் காவல் காத்து வந்தான்—இவை அனைத்தும் குயர்மாண்டஸின் சிற்றரசு நிலங்கள், இவற்றின் நடுவேதான் காம்ப்ரே புதைந்து கிடந்தது—இப்போது அது புற்களுடன் சமமாகப் படர்ந்து கிடக்கிறது; சகோதரர்கள் பள்ளியிலிருந்து தங்கள் பாடங்களைக் கற்கவோ அல்லது இடைவேளையில் விளையாடவோ அங்கு வந்த பள்ளிச் சிறுவர்களால் அது குள்ளமாகத் தோன்றியது;—கிட்டத்தட்ட மண்ணில் புதைந்துபோன ஒரு கடந்த காலம், காற்றில் உலாவும் ஒரு தள்ளுவண்டியைப் போல நீரின் ஓரத்தில் கிடந்தது, ஆயினும் எனக்குப் பலவற்றைச் சிந்திக்கத் தந்தது, காம்ப்ரே என்ற பெயருடன்—இன்றைய சிறிய நகரத்துடன்—முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நகரத்தையும் சேர்க்க என்னைத் தூண்டியது; அது வெண்ணெய் மலர்களுக்கு அடியில் பாதியளவு மறைந்திருந்த, புரிந்துகொள்ள முடியாத, கடந்தகாலத் தோற்றத்தால் என் எண்ணங்களைக் கட்டிப்போட்டிருந்தது. புல்வெளியில் தங்கள் விளையாட்டுகளுக்காக அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்திருந்த இந்த இடத்தில், அவை மிக அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்தன—தனித்தனியாகவோ, ஜோடியாகவோ, அல்லது கூட்டமாகவோ சிதறிக்கிடந்தன—முட்டையின் மஞ்சள் கருவைப் போல மஞ்சள் நிறத்தில், மேலும் பிரகாசமாக ஜொலிப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது; ஏனெனில், அவற்றைக் கண்டதால் எனக்கு ஏற்பட்ட இன்பத்தை, அவற்றைச் சுவைக்க வேண்டும் என்ற எந்தவொரு தூண்டுதலாகவும் மாற்ற இயலாமல், அந்த இன்பத்தை அவற்றின் பொன்னிற மேற்பரப்புகளுக்குள் நான் குவித்துக்கொண்டேன்; அது எந்தப் பயனும் தராத ஓர் அழகை வெளிப்படுத்தும் அளவுக்குச் சக்தி வாய்ந்ததாக வளரும் வரை. இது எனது மிகச் சிறிய குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே இப்படித்தான் இருந்தது—அப்போது, படகுத்துறையிலிருந்து, அவற்றின் அழகான பெயரை முழுமையாக உச்சரிக்க இயலாமல், என் கைகளை அவற்றை நோக்கி நீட்டுவேன்: பிரெஞ்சு விசித்திரக் கதைகளின் *இளவரசர்கள்*—அவர்கள் ஒருவேளை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஆசியாவிலிருந்து வந்திருக்கலாம், ஆனாலும் இப்போது அந்தக் கிராமத்தில் நிரந்தரமாகக் குடியேறி, தங்கள் எளிமையான அடிவானத்தில் திருப்தியடைந்து, சூரியனையும் நீர்க்கரையையும் நேசித்து, இரயில் நிலையத்தின் எளிய காட்சிக்கு விசுவாசமாக இருந்து, ஆனாலும்—நமது சில பழைய ஓவியங்களைப் போலவே, அவற்றின் கிராமிய எளிமையில்—கிழக்கத்தியத்தின் ஒரு கவித்துவப் பொலிவைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

கிராமத்துச் சிறுவர்கள் விவோன் (Vivonne) ஆற்றில் சிறு மீன்களைப் பிடிக்க வைக்கும் கண்ணாடிப் புட்டிகளைக் கண்டு நான் என்னை மகிழ்வித்துக் கொண்டேன். ஆற்றின் நீரால் நிரப்பப்பட்டு (அந்த ஆற்றின் ஆழத்திற்குள்ளேயே அவை அடைபட்டுக்கிடந்தன), அந்தப் புட்டிகள் ஒரே நேரத்தில் ஒரு 'கலனாகவும்'—உறைந்த நீரைப் போலவே ஒளிபுகும் பக்கங்களைக் கொண்டதாகவும்—மற்றொருபுறம் ஒரு 'பொருளாகவும்'—பாயும் திரவப் படிகமாகிய அந்தப் பேரற்றிற்குள் மூழ்கிக்கிடப்பதாகவும்—பணியாற்றின. இத்தகைய தோற்றத்தில், ஒரு மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது அவை ஏற்படுத்தும் உணர்வை விட, மிக அதிக இன்பத்துடனும், மிகுந்த ஏக்கத்தைத் தூண்டும் வகையிலும் அவை குளிர்ச்சியின் பிம்பத்தை வெளிப்படுத்தின; கைகளால் பற்றிக்கொள்ள முடியாத உருவமற்ற நீருக்கும், நாவால் சுவைக்க முடியாத உறுதியான கண்ணாடிக்கும் இடையிலான இடைவிடாத ஊடாட்டத்திற்குள் சிக்கிக்கொண்டு, அந்தப் புளிச்சியானது ஒரு கணப்பொழுதில் மறைந்துவிடும் ஒன்றாகவே அவை காட்டின. பின்னர் ஒரு மீன்பிடி நூலுடன் நான் அங்குத் திரும்பி வருவேன் என்று எனக்குள் உறுதியளித்துக்கொண்டேன்; மதிய சிற்றுண்டிக்காக நாங்கள் வைத்திருந்த ரொட்டித் துண்டுகளிலிருந்து ஒரு சிறு பகுதியைத் தருமாறு யாரையாவது கெஞ்சிக் கேட்டுப் பெறுவேன்; அந்தச் சிறு ரொட்டித் துண்டுகளை விவோன் ஆற்றில் வீசுவேன். அந்தச் சிறு துண்டுகள், ஆற்றின் நீருக்குள் ஒருவித 'அதிநிறைவு' (supersaturation) நிகழ்வைத் தூண்டுவதற்குப் போதுமானவையாகத் தோன்றின; ஏனெனில், அந்தத் துண்டுகளைச் சூழ்ந்துள்ள நீர் உடனடியாக உறைந்துபோய், பசியால் வாடும் தலைப்பிரட்டைகளின் முட்டை வடிவக் கூட்டங்களாகத் திரண்டுவிடும்—அந்தத் தலைப்பிரட்டைகளை, அந்தத் தருணம் வரை நீர் தன் ஆழத்தில் கரைந்த நிலையிலேயே—கண்களுக்குப் புலப்படாதவாறு, ஆனால் படிகமாகத் திரளும் விளிம்பிலேயே—நிச்சயமாகத் தாங்கியிருந்திருக்க வேண்டும்.

விரைவிலேயே, விவோன் ஆற்றின் போக்கானது நீர்வாழ் தாவரங்களால் நிரம்பி வழியத் தொடங்கியது. முதலில், தனித்து நிற்கும் சில தாவரங்கள் தென்பட்டன—அவற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட அல்லி மலர், நீரோட்டத்தின் பாதையிலேயே துரதிர்ஷ்டவசமாக அமைந்திருந்ததால், அதற்குச் சிறிதும் ஓய்வு கிடைக்கவில்லை; ஒரு இயந்திரப் படகு போல, அது ஒரு கரையைத் தொட்டதும், தான் விட்டுவந்த மறுகரைக்கே மீண்டும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, அந்த இரட்டைப் பயணத்தை முடிவில்லாமல் திரும்பத் திரும்பச் செய்துகொண்டிருந்தது. கரை நோக்கித் தள்ளப்படும்போது, ​​அதன் தண்டு விரிந்து, நீண்டு, பாய்ந்து சென்று, கரையின் விளிம்பு வரை தன் இறுக்கத்தின் உச்சத்தை எட்டும்; அந்தத் தருணத்திலேயே நீரோட்டம் அதை மீண்டும் பற்றிக்கொள்ளும்; அந்தப் பசுமையான கயிறு போன்ற தண்டு தன் மீதே சுருண்டு, அந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய தாவரத்தைத் தான் புறப்பட்ட 'தொடக்கப் புள்ளி' என்று அழைக்கத்தக்க இடத்திற்கே மீண்டும் இழுத்துச் செல்லும்—அந்தத் தாவரமானது அங்கே ஒரு வினாடி கூட நிற்காமல் மீண்டும் அதே பயணத்தைத் தொடங்கி, அதே நகர்வை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதால், அந்த 'தொடக்கப் புள்ளி' என்ற பெயரே அதற்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக அமைகிறது. ஒவ்வொரு நடைப்பயணத்திலும், நான் அதை மீண்டும் மீண்டும் சந்திப்பேன்; எப்போதும் அதே இக்கட்டான நிலையில்—அது சில நரம்புத் தளர்ச்சி நோயாளிகளை நினைவூட்டுகிறது (என் தாத்தா என் அத்தை லியோனியை இந்தப் பிரிவில் சேர்த்திருந்தார்); அவர்கள், பல ஆண்டுகளாக மாறாமல், தங்கள் விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களின் காட்சியை நமக்கு அளிக்கிறார்கள்: எந்த நேரத்திலும் தாங்கள் உதறித் தள்ளும் தருவாயில் இருப்பதாக அவர்கள் கற்பனை செய்துகொள்ளும் பழக்கவழக்கங்கள், ஆனாலும் அவற்றை அவர்கள் என்றென்றும் பற்றிக்கொள்கிறார்கள். தங்கள் சொந்த நோய்கள் மற்றும் மனக்கிளர்ச்சிகளின் பற்சக்கரங்களில் சிக்கிக்கொண்டு, அதிலிருந்து விடுபட வீணாக முயற்சிக்கும் அவர்களின் போராட்டங்களே, அந்த இயந்திரம் தொடர்ந்து சுழல்வதை உறுதிசெய்ய மட்டுமே உதவுகின்றன; அது, அவர்களால் தாங்களாகவே விதித்துக்கொண்ட விசித்திரமான விதிமுறைகளின் தவிர்க்க முடியாத, அபாயகரமான கடிகார இயக்கத்தைத் தூண்டிவிடுகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு அல்லி மலராக இது இருந்தது—அதுவும், நித்தியம் முழுவதும் முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் தனித்துவமான வேதனையை அனுபவிக்கும் அந்தப் பரிதாபகரமான ஆன்மாக்களில் ஒன்றை ஒத்திருந்தது. அந்த வேதனை டான்டேயின் ஆர்வத்தைத் தூண்டியதால், அவர் அதன் விவரங்களையும் தோற்றத்தையும் அந்த வேதனைப்பட்டவரே விரிவாக விவரிப்பதைக் கேட்கத் தாமதித்திருப்பார்; ஆனால், என் பெற்றோரே என்னை அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்து செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தியது போல, வர்ஜில் வேகமாக நடந்து சென்று, அவரைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்து செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தினார். ஆனால், சற்றுத் தொலைவில், நீரோட்டம் மெதுவாகிறது; அது ஒரு தோட்டத்தின் வழியாகப் பாய்கிறது, அதன் உரிமையாளரால் பொது அணுகல் வழங்கப்பட்டிருந்தது—அவர் அங்கு நீர்வாழ் தோட்டக்கலையில் மகிழ்ச்சி கண்டவர், விவோன் நதியால் உருவாக்கப்பட்ட சிறிய குளங்களுக்குள் அல்லி மலர்களின் உண்மையான தோட்டங்களையே பூக்கச் செய்திருந்தார். இந்த இடத்தில் கரைகள் அடர்ந்த காடுகளாக இருந்ததால், மரங்களின் பெரிய நிழல்கள்......அது நீருக்கு ஒரு பின்னணியைக் கொடுத்தது; அது பொதுவாக அடர் பச்சையாக இருந்தது, ஆனால் சில சமயங்களில்—புயல் நிறைந்த பிற்பகல்களுக்குப் பிறகு அமைதியான சில மாலைகளில் நாங்கள் திரும்பும்போது—நான் அதைக் கண்டேன், அது ஊதா நிறத்தை ஒட்டிய, ஒரு வெளிறிய நீலமாக, ஒரு க்ளோய்சோனே தோற்றத்துடனும் ஜப்பானிய அழகியலுடனும் இருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக, மேற்பரப்பில், ஒரு அல்லி மலர்—அதன் மையத்தில் கருஞ்சிவப்பும், விளிம்புகளில் வெண்மையும்—ஒரு ஸ்ட்ராபெரியைப் போல சிவந்திருந்தது. சற்றுத் தொலைவில், மலர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்தன, ஆனாலும் வெளிறியதாகவும், வழுவழுப்பு குறைந்ததாகவும், அதிக மணல் போன்றும், அதிக சுருக்கங்களுடனும் இருந்தன; அவை தற்செயலாக மிகவும் நேர்த்தியான சுருள்களில் அமைந்திருந்தன, ஒரு *ஃபெட் கேலன்ட்* விழாவின் இதழ்கள் சோகமாகச் சிதறிய பிறகு—பிரிந்த மாலைகளில் உள்ள பாசி ரோஜாக்கள் மிதந்து செல்வதைப் போல—ஒருவர் பார்ப்பது போன்றே காட்சியளித்தன. வேறொரு இடத்தில், ஒரு மூலை சாதாரண இனங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டதாகத் தோன்றியது, அது கில்லிமலரின் நேர்த்தியான வெள்ளை மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறங்களைக் காட்சிப்படுத்தியது, அவை வீட்டுக் கவனிப்புடன் பீங்கானைப் போல சுத்தமாகக் கழுவப்பட்டிருந்தன; சற்றுத் தொலைவில்—உண்மையான மிதக்கும் பூப்படுக்கை போல ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகப் பிணைந்திருந்த—தோட்டப் பான்சி மலர்களைப் போன்ற சில மலர்கள், பட்டாம்பூச்சிகளைப் போல, தங்கள் நீலநிற, கண்ணாடி போன்ற இறக்கைகளுடன், அந்த நீர்ப்பரப்பின் ஒளிபுகும் சரிவில் வந்து அமர்ந்தன—அதுவும் ஒரு தெய்வீகப் பூப்பரப்பு; ஏனெனில் அது, மலர்களின் நிறத்தை விடவும் விலைமதிப்பற்றதும், மனதை நெகிழச் செய்வதுமான ஓர் நிறத்தை அவற்றுக்குப் பின்னணியாக வழங்கியது. மேலும்—அந்தப் பிற்பகலில், அது அல்லி மலர்களுக்குக் கீழே, ஒரே நேரத்தில் கவனமாகவும், அமைதியாகவும், இயங்கிக்கொண்டும் இருக்கும் ஓர் மகிழ்ச்சியின் பன்முக வண்ணக் காட்சியை ஜொலிக்கச் செய்ததா; அல்லது, மாலை வேளையில்—ஏதோ ஒரு தொலைதூரத் துறைமுகத்தைப் போல—அது ரோஜா நிறத்தாலும், சூரிய அஸ்தமனத்தின் கனவுலகத்தாலும் நிறைந்ததா; இடைவிடாமல் மாறிக்கொண்டிருந்தாலும் எப்போதும் இணக்கமாகவே இருந்து—நிலையான வண்ணங்களைக் கொண்ட இதழ்களைச் சூழ்ந்து—கடந்து செல்லும் ஒரு மணி நேரத்திற்குள்—மிக ஆழமான, மிக விரைவில் மறையக்கூடிய, மிக மர்மமான—எல்லையற்ற—அனைத்துடனும்; அது அவற்றை வானத்தின் நடுவிலேயே மலரச் செய்தது போலத் தோன்றியது. இந்தப் பூங்காவிலிருந்து வெளியே வந்ததும், விவோன் நதி மீண்டும் தடையின்றிப் பாய்கிறது. தன் துடுப்புகளைக் கீழே வைத்துவிட்டு, படகின் அடியில் தலையைக் குனித்தபடி மல்லாந்து படுக்கும் ஒரு படகோட்டியை நான் எத்தனை முறை பார்த்திருக்கிறேன்—நான் விரும்பியபடி வாழ எனக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்ததும், அவனைப் போலவே ஆக வேண்டும் என்று ஏங்கியிருக்கிறேன்; எவ்வித நோக்கமுமின்றித் தன்னை மிதக்கவிட்டு, தலைக்கு மேலே மெதுவாக நகரும் வானத்தைத் தவிர வேறெதையும் காண இயலாத நிலையில், அவனது முகத்தில் மகிழ்ச்சிக்கும் அமைதிக்கும் முத்தாய்ப்பானதொரு உணர்வு குடிகொண்டிருந்தது.

நாங்கள் நீர்நிலையின் விளிம்பில் பூத்திருந்த ஐரிஸ் மலர்களுக்கு நடுவே அமர்ந்திருப்போம். விடுமுறைக்கால வானில், ஒரு சோம்பேறி மேகம் வெகுநேரம் வரை மெதுவாக மிதந்து கொண்டிருந்தது. சில சமயங்களில், சலிப்பால் வாட்டமுற்ற ஒரு கெண்டை மீன், பதற்றத்துடன் மூச்சு வாங்கியபடி நீருக்கு வெளியே எம்பி எழும். அது எங்கள் மதியச் சிற்றுண்டிக்கான நேரமாகும். மீண்டும் பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன், நாங்கள் புல்வெளியில் அமர்ந்து பழங்கள், ரொட்டி மற்றும் சாக்லேட் ஆகியவற்றை உண்டவாறே நீண்ட நேரம் அங்கே தங்கியிருப்போம்; அங்கே—கிடைமட்டமாக எங்களை வந்தடைந்த—மங்கலானாலும் அடர்த்தியும் உலோகத் தன்மையும் கொண்ட செயிண்ட்-ஹிலேர் ஆலய மணியோசையைக் கேட்க முடிந்தது. அந்த ஒலிகள், தாங்கள் இவ்வளவு நீண்ட தூரம் கடந்து வந்த காற்றுடன் இன்னும் முழுமையாகக் கலந்துவிடாமல், தங்கள் ஒலி அலைகளின் தொடர் துடிப்புகளால் அசைவுற்று, எங்கள் காலடியில் பூத்திருந்த மலர்களைத் தொட்டுச் சென்றவாறே அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன.

சில சமயங்களில், ஓடையின் மரங்கள் நிறைந்த கரைகளில், நாங்கள் ஒரு *maison de plaisance*—அதாவது ஒரு 'இன்ப இல்லத்தை'—காண்பதுண்டு; அது தனித்து நின்று, வெளியுலகத்துடன் தொடர்பற்று, தன் அடித்தளத்தையே தழுவிச் செல்லும் ஆற்றைத் தவிர வேறெதையும் காணாத நிலையில் அமைந்திருக்கும். அங்கே ஒரு இளம் பெண் இருப்பாள்; அவளது சிந்தனை தோய்ந்த முகமும் நேர்த்தியான முகத்திரைகளும் அந்தப் பகுதிக்குச் சொந்தமானவை போலவே தோன்றாது. உள்ளூர் வழக்குப்படி சொல்வதானால், அவள் அங்கே தன்னைத் 'தன்னடக்கிக்கொள்ள' (bury herself) வந்திருந்தாள் என்பதில் ஐயமில்லை; தன் பெயரும்—அதற்கும் மேலாக, தான் தன் இதயத்தில் தக்கவைத்துக்கொள்ளத் தவறிய அந்த ஆணின் பெயரும்—இவ்விடத்தில் யாருக்கும் தெரியாத ஒன்றாகவே எஞ்சி நிற்கிறது என்பதை அறிவதில் கிடைக்கும் கசப்பான இன்பத்தைச்சுவைப்பதற்காகவே அவள் அங்கே வந்திருந்தாள். அவள் அந்த ஜன்னல் சட்டத்திற்குள் தன் உருவத்தை அமைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பாள்; அந்த ஜன்னல் வழியாக, கதவுக்கு அருகிலேயே கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய படகைத் தவிர வேறெதையும் அவளால் பார்க்க இயலாது. ஆற்றங்கரையில் உள்ள மரங்களுக்குப் பின்னால் கடந்து செல்பவர்களின் குரல்களைக் கேட்கும்போது, ​​அவள் தன் கண்களைச் சிந்தனை கலைந்தவளாய் மேலே உயர்த்துவாள். அந்த நபர்களின் முகங்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, அந்தக் குரல்கள் யாருக்குச் சொந்தமானவை என்பதை அவளால் உறுதியாக ஊகிக்க முடியும்: அவை, அந்த நம்பிக்கையற்றவனை ஒருபோதும் அறியாத—எதிர்காலத்திலும் அறியப்போகாத—மக்களுக்குச் சொந்தமானவை; அவனது சுவடு ஏதும் படியாத கடந்த காலத்தைக் கொண்டவர்கள் அவர்கள்; அவனது முத்திரை பதியும் வாய்ப்பே இல்லாத எதிர்காலத்தைக் கொண்டவர்கள் அவர்கள். தான் நேசித்த அந்த ஆணைக் குறைந்தபட்சம் ஒருமுறையாவது கண்ணால் காண வாய்ப்பிருந்த இடங்களை, அவனைக் கண்டிராத இவ்விடங்களுக்காகவே அவள் தன் துறவு வாழ்வில் மனமுவந்து கைவிட்டிருக்கிறாள் என்பதை அங்கே உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. அவன் ஒருபோதும் செல்லமாட்டான் என்று அவளுக்குத் தெரிந்த ஒரு பாதையில் நடந்துவிட்டுத் திரும்புகையில்—தன் விரக்தியுற்ற கைகளிலிருந்து, பயனற்றதொரு நேர்த்தியுடன் கூடிய நீண்ட கையுறைகளை அவள் மெல்லக் கழற்றுவதை நான் உற்றுநோக்குவேன்.

குயர்மாந்தஸ் திசையை நோக்கி நாங்கள் மேற்கொண்ட நடைப்பயணங்களின்போது, ​​விவோன் நதியின் மூலத்தை—அதன் ஊற்றை—நோக்கித் திரும்பிச் செல்லும் வாய்ப்பு எங்களுக்கு ஒருபோதும் வாய்க்கவில்லை. அந்த இடத்தை நான் அடிக்கடி நினைத்துப் பார்ப்பதுண்டு; எனக்கு அது மிகவும் அருவமானதாகவும், மிகச் சிறந்ததொரு இலட்சிய வடிவமாகவும் திகழ்ந்தது. அந்த இடம் எங்கள் சொந்த *département*-க்குள்ளேயே—கோம்ப்ரே நகரிலிருந்து குறிப்பிட்ட கிலோமீட்டர் தொலைவிலேயே—அமைந்திருக்கிறது என்று எனக்குச் சொல்லப்பட்டபோது, ​​நான் அடைந்த வியப்புக்கு ஓர் இணையுண்டு: அது, பண்டைக்காலத்தில் பாதாள உலகிற்கான நுழைவாயில் திறந்திருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் பூமியில் வேறெங்கோ துல்லியமாக அமைந்திருக்கிறது என்று நான் அறிந்துகொண்ட அந்த நாளில் அடைந்த வியப்பே ஆகும். அதுமட்டுமின்றி, நான் மிகவும் தீவிரமாக அடைய விரும்பிய அந்த இறுதி இலக்கை—குயர்மாந்தஸ் நகரையே—நோக்கி முன்னேறிச் செல்லும் வாய்ப்பும் எங்களுக்கு ஒருபோதும் கிட்டவில்லை. அந்தப் помеயின் அதிபதிகள்—குயர்மாந்தஸின் டியூக்கும் டியூச்சஸும்—அங்கேதான் வசிக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; அவர்கள் நிஜமானவர்கள், தற்போது உயிருடன் இருப்பவர்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். ஆயினும், அவர்களைப் பற்றி நான் நினைக்கும்போதெல்லாம்—ஒரு கணத்தில்—அவர்களை ஒரு தரைவிரி ஓவியத்தில் (tapestry) இடம்பெற்றிருக்கும் உருவங்களாகவே நான் கற்பனை செய்துகொள்வேன் (எங்கள் தேவாலயத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த "எஸ்தரின் முடிசூட்டு விழா" ஓவியத்தில் இடம்பெற்றிருந்த குயர்மாந்தஸின் கவுண்டஸைப் போலவே); அடுத்த கணத்திலோ...மாறிக்கொண்டே இருக்கும் நுணுக்கங்கள் நிறைந்தது—வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரத்தில் இருந்த தீய கில்பர்ட்டைப் போலவே; நான் புனித நீர் கலசத்தில் என் விரல்களை நனைத்துக் கொண்டிருந்தேனா அல்லது எங்கள் இருக்கைகளை அடைந்திருந்தேனா என்பதைப் பொறுத்து, அவன் முட்டைக்கோஸ் பச்சையிலிருந்து பிளம் நீலத்திற்கு மாறுவான்—அல்லது சில சமயங்களில் முற்றிலும் புலப்படாதது; குவர்மாண்டஸ் குடும்பத்தின் மூதாதையரான ஜெனிவியேவ் டி பிரபாண்டின் உருவத்தைப் போல, அந்த மாய விளக்கு என் படுக்கையறைத் திரைகளின் குறுக்கே அதைப் பாய்ச்சும் அல்லது கூரையை நோக்கி மேலே மிதக்கச் செய்யும்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், எப்போதும் மெரோவிங்கியன் காலங்களின் மர்மத்தில் மூழ்கி, "antes" என்ற அந்த ஒற்றை அசையிலிருந்து வெளிப்படும் ஆரஞ்சு ஒளியில்—ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தில் குளித்ததைப் போல—நிழல்பாய் இருந்தது. ஆயினும், இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் எனக்கு—டியூக் மற்றும் டச்சஸ் என்ற தகுதியில்—விசித்திரமானவர்களாகத் தோன்றினாலும், உண்மையான மனிதர்களாகவே நிலைத்திருந்தனர். இருந்தபோதிலும், அவர்கள் டியூக் மற்றும் டச்சஸாக இருந்த அந்த 'குவர்மண்டஸ்'-ஐத் தங்களுக்குள் அடக்கிக்கொள்வதற்காக, அவர்களின் டியூக் அந்தஸ்து அளவிடமுடியாத அளவிற்கு நீண்டு விரிந்து, உருவமற்றுப் போவது போலத் தோன்றியது—சூரிய ஒளி நிறைந்த அந்த முழுமையான 'குவர்மண்டஸ் பாதை', விவோன் நதியின் பாதை, அதன் அல்லி மலர்கள், பெரிய மரங்கள், மற்றும் எண்ணற்ற அழகான பிற்பகல்கள். மேலும், அவர்கள் குவர்மண்டஸின் டியூக் மற்றும் டச்சஸ் என்ற பட்டத்தை மட்டும் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன்; மாறாக, பதினான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்து—அதாவது, தங்கள் முந்தைய மேலாதிக்க ஆட்சியாளர்களை வெல்லும் முயற்சிகளில் தோல்வியடைந்து, திருமணத்தின் மூலம் அவர்களுடன் கூட்டணி அமைத்ததிலிருந்து—அவர்கள் காம்ப்ரேயின் பிரபுக்களாக இருந்தனர்: காம்ப்ரேயின் முதன்மையான குடிமக்களாக இருந்தும், முரண்பாடாக, உண்மையில் அங்கு வசிக்காத ஒரே நபர்களாகவும் அவர்கள் இருந்தனர். காம்ப்ரேயின் பிரபுக்கள்—தங்கள் பெயரின் மையத்திலும், தங்கள் இருப்பின் மையத்திலும் காம்ப்ரேயைத் தாங்கியிருந்தவர்கள்—மேலும், காம்ப்ரேக்கே உரித்தான அந்த விசித்திரமான, பக்திமயமான சோகத்தைத் தங்களுக்குள் கொண்டிருந்தவர்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை; ஊரின் உரிமையாளர்கள், ஆனாலும் அதற்குள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட வீட்டிற்கும் சொந்தக்காரர்கள் அல்ல—ஒருவிதத்தில், திறந்த வெளியில், தெருவில், பூமிக்கும் வானத்திற்கும் இடையில் அந்தரத்தில் தொங்கியபடி வசிப்பவர்கள்—கில்பர்ட் டி குவர்மான்டெஸைப் போலவே; காமுவின் கடையில் இருந்து உப்பு வாங்குவதற்காக நான் எப்போதாவது மேலே நிமிர்ந்து பார்க்கும்போது, செயிண்ட்-ஹிலேரின் கருவறைப் பகுதியில் உள்ள வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்களின் பின்புறத்தைத் தவிர, அதாவது ஒரு கருப்பு அரக்குத் தகட்டையே என்னால் காண முடிந்தது. பின்னர் ஒரு சமயம், 'Guermantes' பகுதிக்குச் செல்லும் வழியில், இருண்ட நிறப் பூங்கொத்துகள் செழித்து வளர்ந்திருந்த, சிறியதும் ஈரப்பதம் மிக்கதுமான சில அடைப்புப் பகுதிகளை நான் கடந்து செல்வதுண்டு. ஏதோவொரு அரிய ஞானத்தைப் பெற்றுக்கொண்டிருப்பதாக நம்பி நான் அங்கே நின்றுவிடுவேன்; ஏனெனில், எனக்கு மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் விவரித்திருந்த அந்த நதிக்கரைப் பிரதேசத்தின் ஒரு துணுக்கே என் கண்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றும். அந்தப் பிரதேசத்துடனும்—குமிழ்த்து ஓடும் நீரோடைகளால் பின்னப்பட்ட அதன் கற்பனை நிலப்பரப்புடனும்—தான் 'Guermantes' எனும் பெயர் என் மனதில் ஒன்றிப்போனது; குறிப்பாக, அந்தப் பெருங்கோட்டையின் பூங்காவில் காணப்படும் மலர்களைப் பற்றியும், அழகாகப் பாய்ந்தோடும் நீரைப் பற்றியும் டாக்டர் Percepied எங்களிடம் விவரித்துக் கேட்ட பிறகு, என் மனதில் Guermantes-இன் தோற்றம் முற்றிலும் மாறிப்போனது. திருமதி Guermantes-க்கு என் மீது திடீரென ஒரு விருப்பம் பிறக்கவே, அவர் என்னை அங்கே அழைத்திருப்பதாக நான் கனவு காண்பேன்; நாள் முழுவதும், அவர் என் துணையுடன் அங்கே 'trout' மீன்களைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பார். மாலையில், தன் நிலப்பிரபுக்களின் சிறிய தோட்டங்களைக் கடந்து செல்லும்போது என் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, தாழ்வான சுவர்களின் ஓரமாக வளர்ந்திருந்த—தங்கள் ஊதா மற்றும் செந்நிறப் பூமுகடுகளைச் சுவர்களின் மீது சாய்த்து நின்ற—மலர்களை அவர் எனக்குச் சுட்டிக்காட்டி, அவற்றின் பெயர்களையும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுப்பார். நான் இயற்றவிருக்கும் கவிதைகளின் கருப்பொருள்கள் எவை என்பதை அவரிடம் சொல்லுமாறு அவர் என்னைக் கேட்பார். இந்தக் கனவுகள் எனக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாகவும் அமைந்தன: என்றாவது ஒரு நாள் நான் ஒரு எழுத்தாளனாக ஆக விரும்பியதால், நான் எதைப் பற்றி எழுதப் போகிறேன் என்பதைத் துல்லியமாகத் தீர்மானிக்க வேண்டிய தருணம் அதுவே ஆகும். ஆயினும், முடிவற்ற ஏதோவொரு தத்துவார்த்த முக்கியத்துவத்தைத் தன்னுள் அடக்கக்கூடிய ஒரு கருப்பொருளைத் தேடிப் பிடிக்கும் முனைப்புடன் நான் என்னிடமே அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்ட மறுகணமே, என் மனம் செயல்படுவதை நிறுத்திவிடும்; என் பார்வைக்கு முன்னால் ஒரு வெறுமை மட்டுமே விரிந்திருப்பதாக உணர்வேன்; எனக்குள் எந்தவொரு படைப்பு மேதையும் இல்லை என்றோ—அல்லது ஏதோவொரு மூளை சார்ந்த குறைபாடு அந்த மேதைமை வெளிப்படுவதைத் தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்றோ—நான் உணர்வேன். சில சமயங்களில், இந்தச் சிக்கலைச் சரிசெய்வதற்கு என் தந்தையே உதவுவார் என்று நான் நம்பியிருப்பேன். அவர் மிகுந்த செல்வாக்கு மிக்கவராகவும், உயர் பதவிகளில் இருப்பவர்களிடையே பெரும் ஆதரவு பெற்றவராகவும் திகழ்ந்தார்; எத்தகையெனில், வாழ்க்கைக்கும் மரணத்திற்கும் உரிய விதிகளையும் விட மீறமுடியாதவை என்று ஃபிரான்சுவா எனக்குக் கற்பித்த சட்டங்களைக்கூட நாங்கள் மீறுமாறு அவரால் செய்ய முடிந்தது. உதாரணமாக, எங்கள் வீட்டின் "முகப்புச் சீரமைப்பு"ப் பணிகளை ஓராண்டுக்கு ஒத்திவைக்க அவரால் முடிந்தது (அப்பகுதி முழுவதிலும் இச்சட்டத்திலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒரே வீடு எங்களுடையது மட்டுமே); அல்லது, ஒரு மருத்துவ நீரூற்று நிலையத்திற்குச் செல்ல விரும்பிய திருமதி சஸேரட்டின் மகனுக்காக, அமைச்சரிடமிருந்து ஒரு சிறப்பு அனுமதியைப் பெற்றுத் தர அவரால் முடிந்தது—அம்மகன் வழக்கமான "S" வரிசைப் பிரிவின் முறை வரும்வரை காத்திருக்கத் தேவையின்றி, "A" வரிசைப் பிரிவில் உள்ளவர்களுடன் இணைந்து, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னதாகவே தனது இளங்கலைப் பட்டத் தேர்வை (Baccalaureate) எழுத அந்த அனுமதி வழிவகுத்தது. ஒருவேளை நான் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தாலோ அல்லது கொள்ளையர்களால் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்தாலோகூட, என் தந்தைக்கும் அந்தப் பரம்பொருளுக்கும் இடையே மிக அதிகமான தொடர்புகள்—நேரடியாகக் கடவுளுக்கே எழுதப்பட்ட, மறுக்கவே முடியாத பரிந்துரைக் கடிதங்கள்—இருப்பதாகவே நான் உறுதியாக நம்பியிருப்பேன்; அதனால், என் நோயோ அல்லது சிறைவாசமோ எனக்கு எவ்வித ஆபத்தையும் விளைவிக்காத, வெறும் பாசாங்கு நாடகம் மட்டுமே என்று கருதியிருப்பேன். ஆகையால், அந்தப் புனிதமான எதார்த்த உலகிற்குத் திரும்பும் தவிர்க்க முடியாத தருணத்திற்காக—விடுதலையோ அல்லது குணமடைதலோ நிகழும் அந்த நேரத்திற்காக—நான் அமைதியாகக் காத்திருந்திருப்பேன். ஒருவேளை, என்னிடமிருந்த அந்தப் படைப்பாற்றல் வறட்சியும்—எனது எதிர்கால எழுத்துக்களுக்கான கருப்பொருளைத் தேடும்போதெல்லாம் என் மனதில் விரிந்து கிடந்த அந்தப் 'கருந்துளையும்' (black hole)—என் தந்தையின் தலையீட்டால் மறைந்துபோகக்கூடிய, ஒரு சாரம் அற்ற மாயை மட்டுமே என்று நான் கருதியிருப்பேன்; ஏனெனில், நான் அக்காலத்தின் தலைசிறந்த எழுத்தாளனாகத் திகழ்வதை உறுதிசெய்யும் வகையில், அவரும் அரசாங்கமும் அந்தப் பரம்பொருளும் ஒருமித்த ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டிருப்பார்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்பியிருந்தேன். ஆயினும், வேறு சில நேரங்களில்—நான் பின்தங்கியிருப்பதையும், அவர்களுடன் ஈடுகொடுத்து நடக்கத் தவறுவதையும் கண்டு என் பெற்றோர் பொறுமையிழந்துபோன வேளைகளில்—எனது நிஜ வாழ்க்கை என்பது என் தந்தையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு செயற்கைக் கட்டமைப்பாக (அவர் தன் விருப்பப்படி மாற்றியமைக்கக்கூடிய ஒன்றாக) எனக்குத் தோன்றவில்லை; மாறாக, அது எனக்கு...எனக்காகவே படைக்கப்படாத ஒரு எதார்த்தத்தில் நான் சிக்கிக்கொண்டிருந்தேன்—அதிலிருந்து மீள எனக்கு எந்த வழியும் இருக்கவில்லை; அதன் மையப்பகுதியிலேயே எனக்குத் துணையாக யாரும் இருக்கவில்லை; அது தன்னைத் தாண்டி வேறெதையும் மறைத்து வைத்திருக்கவும் இல்லை. அத்தருணத்தில், மற்ற மனிதர்களைப் போலவே நானும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது: அவர்களைப் போலவே நானும் முதுமையடைந்து இறந்து போவேன் என்றும், அவர்களுக்கு மத்தியில், எழுதும் திறமை சற்றும் இல்லாத மனிதர்களில் ஒருவனாகவே நானும் இருக்கிறேன் என்றும் நான் உணர்ந்தேன். எனவே, மனம் சோர்ந்துபோய், பிளாக் (Bloch) எனக்கு அளித்திருந்த ஊக்கத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், இலக்கியத்தை நான் என்றென்றும் துறந்துவிட்டேன். என் சொந்தச் சிந்தனைகள் முற்றிலும் வெற்றுத்தன்மை வாய்ந்தவை என்ற அந்தரங்கமான, நேரடியான உணர்வு என்னுள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது; என் மீது எத்துணைப் புகழ்ச்சிச் சொற்கள் பொழியப்பட்டாலும், அந்த உணர்வே அனைத்தையும் வென்று மேலோங்கி நின்றது—எப்படி ஒரு தீய மனிதன் செய்த நற்செயல்களை அனைவரும் புகழ்ந்தாலும், அவனது சொந்த மனசாட்சியின் உறுத்தல் இறுதியில் மேலோங்கி நிற்பது போல.

ஒரு நாள் என் அன்னை என்னிடம் கூறினார்: “நீ எப்போதும் திருமதி டி குயர்மாண்டஸ் (Mme de Guermantes) பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய் அல்லவா? நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டாக்டர் பெர்செபியே (Dr. Percepied) அவளுக்கு மிகச் சிறந்த சிகிச்சை அளித்திருந்தார். இப்போது அவளது மகளின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக அவள் காம்ப்ரேவிற்கு (Combray) வரவிருக்கிறாள். அந்தத் திருமண விழாவில் அவளை நீ ஒருமுறை நேரில் காண முடியும்.” சொல்லப்போனால், டாக்டர் பெர்செபியே மூலமாகத்தான் நான் திருமதி டி குயர்மாண்டஸ் பற்றிப் பல விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன்; இளவரசி டி லியோன் (Princess de Léon) நடத்திய ஒரு மாறுவேட விருந்தில் அவள் அணிந்திருந்த ஆடையுடன் காட்சியளிக்கும் புகைப்படம் இடம்பெற்றிருந்த, சித்திரங்கள் நிறைந்த ஒரு இதழைக்கூட அவர் எங்களுக்குக் காட்டியிருந்தார்.

திடீரென்று, திருமணத் திருப்பலியின் போது, ​​தேவாலயப் பணியாளர் (verger) தன் இருக்கையைச் சற்று மாற்றியபோது ஏற்பட்ட அசைவின் காரணமாக, பக்கவாட்டில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறு அறையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணை என்னால் காண முடிந்தது. பொன்னிறக் கூந்தல், பெரிய மூக்கு, கூர்மையான நீல நிறக் கண்கள், மென்மையாகவும், நேர்த்தியாகவும், பளபளப்பாகவும் அமைந்திருந்த ஊதா நிறப் பட்டுத் துணியாலான பெரிய கழுத்துப்பட்டி (cravat)—இவற்றுடன், அவளது மூக்கின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய பருவும் தென்பட்டது. அவளது முகம் சிவந்து காணப்பட்டது—அவளுக்குக் கடும் வெப்பம் தாக்கியது போலிருந்தது—அந்தச் சிவந்த முகத்தின் மேற்பரப்பில், நான் முன்பு பார்த்திருந்த அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த உருவத்தின் சாயல், மிகவும் மங்கலாகவும், அரிதாகவே உணரக்கூடிய வகையிலும், நீர்த்துப்போன நிலையில் எனக்குத் தென்பட்டது. மேலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளிடம் நான் கவனித்த குறிப்பிட்ட அம்சங்களை — நான் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முயன்றிருந்தால் — அவை துல்லியமாக அதே சொற்களிலேயே அமைந்திருந்தன (ஒரு பெரிய மூக்கு, நீலக் கண்கள் — டாக்டர் பெர்செபியேட், டியூச்சஸ் டி குயர்மாண்டஸை எனக்கு விவரிக்கும்போது பயன்படுத்திய அதே சொற்கள் அவை); எனவே நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன்: "இந்த அம்மையார், திருமதி டி குயர்மாண்டஸைப் போலவே இருக்கிறார்." அந்தச் சமயத்தில், அவள் திருப்பலியில் கலந்துகொண்டிருந்த அந்தச் சிற்றாலயம், 'தீயவன் கில்பர்ட்' என்பவனுக்குச் சொந்தமானது — அதன் தட்டையான கல்லறைகளுக்கு அடியில் (தேன்கூட்டின் அறைகளைப் போலப் பொன்னால் பூசப்பட்டு, புடைத்துக்கொண்டு) பண்டைய பிராபண்ட் பிரபுக்கள் (Counts of Brabant) துயில்கொண்டிருந்தனர். மேலும், எனக்குச் சொல்லப்பட்டதாக நான் நினைவுகூர்ந்தபடி, குயர்மாண்டஸ் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் ஒருவர் ஏதேனும் ஒரு சடங்கிற்காகக் காம்ப்ரே நகருக்கு வரும்போதெல்லாம், அந்தச் சிற்றாலயம் பிரத்தியேகமாக அந்தக் குடும்பத்தினருக்காகவே ஒதுக்கப்படுவது வழக்கம். எல்லா வகையிலும் பார்த்தால், திருமதி டி குயர்மாண்டஸின் உருவப்படத்தை ஒத்திருக்கும் ஒரே ஒரு பெண் மட்டுமே, அந்த குறிப்பிட்ட நாளில் — அதாவது அவள் வந்து சேருவாள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட அதே நாளில் — அந்தச் சிற்றாலயத்தில் இருக்க முடியும்; அது அவளேதான்! என் ஏமாற்றம் மிக ஆழமானதாக இருந்தது. அந்த ஏமாற்றத்திற்குக் காரணம் இதுதான்: திருமதி டி குயர்மாண்டஸைப் பற்றி நான் நினைக்கும்போதெல்லாம், நான் அவளை வேறொரு நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவளாகவும் — ஒரு சுவர்விரிப்பின் (tapestry) அல்லது வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னலின் சாயல்களைப் பூண்டவளாகவும் — மற்ற எல்லா உயிருள்ள மனிதர்களிடமிருந்தும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு பொருளால் ஆனவளாகவும் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நான் ஒருபோதும் நின்று யோசித்ததே இல்லை. அவளுக்குச் சிவந்த முகம் இருக்கக்கூடும் என்றோ — அல்லது திருமதி சாஸராட்டைப் போல, ஊதா நிறக் கழுத்துப்பட்டை (cravat) இருக்கக்கூடும் என்றோ — எனக்கு ஒருபோதும் தோன்றியதே இல்லை. அவளது கன்னங்களின் நீள்வட்ட வடிவம், என் வீட்டில் நான் பார்த்த மனிதர்களை எனக்கு மிகத் தீவிரமாக நினைவூட்டியது; அதனால் என் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது (அது உடனடியாகவே மறைந்துவிட்டாலும்): இந்த அம்மையார் — அவளது அடிப்படைத் தன்மையிலும், அவளது ஒவ்வொரு அணுவிலும் — ஒருவேளை *உண்மையாகவே* டியூச்சஸ் டி குயர்மாண்டஸ் இல்லையோ? மாறாக, அவளது உடல் — தனக்குச் சூட்டப்பட்ட பெயர் பற்றி அறியாத நிலையில் — ஒரு குறிப்பிட்ட வகை 'பெண்மை' சார்ந்ததாக இருக்கக்கூடும்; மருத்துவர்களின் மனைவியர் மற்றும் கடைக்காரர்களின் மனைவியர் ஆகியோரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பொதுவான பெண்மை வகையைச் சேர்ந்ததாக இருக்கக்கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. "ஆக, *இதுதான்* அதுவா? இதுதான், இதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை: திருமதி டி குயர்மாண்டஸ்!" — இந்த உருவத்தை நான் உற்றுநோக்கியபோது, ​​என் கவனமும் ஆச்சரியமும் நிறைந்த பார்வை இவ்வாறு கூறுவது போலவே எனக்குத் தோன்றியது. இயல்பாகவே, அந்த உருவத்திற்கும் — "திருமதி டி குயர்மாண்டஸ்" என்ற அதே பெயரில் என் கனவுகளில் அடிக்கடி தோன்றிய உருவங்களுக்கும் — எந்தவிதத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை. ஏனெனில் *அவள்*—மற்றவர்களைப் போலன்றி—என்னால் தன்னிச்சையாகப் படைக்கப்பட்டவள் அல்ல; மாறாக, சில கணங்களுக்கு முன்புதான், தேவாலயத்திற்குள், அவள் என் கண்களுக்கு முதன்முறையாகத் திடீரெனத் தோன்றினாள். அவள் அந்தச் சொப்பன உருவங்களைப் போன்ற இயல்புடையவள் அல்ல—அவளுக்கு என் விருப்பப்படி வர்ணம் பூச இயலாது; ஒரு தனிச் சொல்லின் ஆரஞ்சு நிறச் சாயலில் தன்னை முழுமையாக மூழ்கடிக்கவும் அவள் அனுமதிக்க மாட்டாள். அதற்கு மாறாக, அவள் எதார்த்தத்தின் உருவமாகத் திகழ்ந்தாள்; அவளைச் சார்ந்த அனைத்தும்—அவள் மூக்கின் ஓரத்தில் சிவந்து தெரிந்த ஒரு சிறு பரு உட்பட—அவள் வாழ்வின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவள் என்பதை உறுதிப்படுத்தின. நாடக மேடையின் உச்சக்கட்டக் காட்சியில், ஒரு தேவதையின் ஆடையின் மடிப்பிலோ அல்லது அவளது சுண்டு விரலின் நடுக்கத்திலோ, அந்தத் தேவதை வெறும் ஒளிரும் பிம்பம் மட்டும்தானா அல்லது உயிருள்ள நடிகையா என்று நாம் ஐயுற்றிருக்கும் கணத்தில், அவளது பௌதிக இருப்பை அந்த அசைவுகள் காட்டிக்கொடுப்பது போலவே இதுவும் அமைந்திருந்தது. ஆனால் அதே வேளையில்—அவளது எடுப்பான மூக்கும் கூர்மையான கண்களும் என் பார்வைப்புலத்திற்குள் நிலைநிறுத்தியிருந்த அந்தப் பிம்பத்தின் மீது (ஒருவேளை, என் முன் தோன்றும் இந்தப் பெண்மணி ‘மதாம் டி கெர்மாந்த்ஸ்’ ஆக இருக்கலாம் என்று நான் சிந்திப்பதற்குக்கூட அவகாசம் இல்லாத ஒரு கணத்தில், அவளது மூக்கும் கண்களுமே என் பார்வையை முதலில் ஈர்த்து, என் மனதில் அவளது முதல் பதிவை ஏற்படுத்தியிருந்தன என்பதாலோ என்னவோ)—அந்தப் புத்தம் புதிய, மாற்றமற்ற பிம்பத்தின் மீது, “இவள்தான் மதாம் டி கெர்மாந்த்ஸ்” என்ற எண்ணத்தைப் பொருத்திப் பார்க்க நான் முயன்றேன். ஆனால் அந்த முயற்சி தோல்வியிலேயே முடிந்தது; அந்த எண்ணம், அந்தப் பிம்பத்திற்கு எதிரே, ஏதோ ஒன்றால் பிரிக்கப்பட்ட இரண்டு வட்டுகளைப் போல, அந்தரத்தில் மிதக்கவே செய்தது......ஒரு இடைவேளை. ஆனால், நான் எத்தனையோ முறை கனவில் கண்ட அந்த 'மேடம் டி குயர்மாண்டஸ்' (Mme de Guermantes)—இப்போது அவள் எனக்கு வெளியிலும் உண்மையில் ஒருத்தியாக இருக்கிறாள் என்பதை நான் கண்டபோது—என் கற்பனை உலகின் மீது இன்னும் அதிகமான ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தினாள்; ஏனெனில், தான் எதிர்பார்த்ததிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு எதார்த்தத்துடன் ஏற்பட்ட நேரடித் தொடர்பால் ஒரு கணம் செயலிழந்து போயிருந்த என் கற்பனை, மீண்டும் விழித்துக்கொண்டு என்னிடம் இவ்வாறு கிசுகிசுக்கத் தொடங்கியது: “சார்லமேன் காலத்திற்கு முன்பிருந்தே புகழ்பெற்ற குயர்மாண்டஸ் வம்சத்தினர், தங்கள் குடிகளான நிலக்கிழார் அடிமைகள் மீது வாழ்வு மற்றும் மரணத்திற்கான முழு அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தனர்; இந்த குயர்மாண்டஸ் சீமாட்டி (Duchess) என்பவள், 'பிராபண்டின் ஜெனிவீவ்' (Genevieve of Brabant) வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவள் ஆவாள். இங்கே கூடியிருக்கும் மக்களில் ஒருவரைக்கூட இவள் அறியாள்; அவர்களை அறிந்துகொள்ள இவள் ஒருபோதும் சம்மதிக்கவும் மாட்டாள்.”

மேலும்—ஓ! மனிதக் கண்களுக்கு இருக்கும் அந்த அற்புதமான சுதந்திரம் என்னே! முகத்துடன் மிகத் தளர்வான, நீண்ட, மீள்தன்மை கொண்ட ஒரு கயிற்றால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அக்கண்கள் முகத்தை விட்டுத் தனியாகப் பிரிந்து வெகுதூரம் அலைந்து திரியக்கூடியவை அல்லவா?—குயர்மாண்டஸ் சீமாட்டி அந்தச் சிற்றாலயத்தில், தன் முன்னோர்களின் கல்லறைகளுக்கு மேலாக அமைந்த உயரத்தில் அமர்ந்திருந்த வேளையில், அவளுடைய கண்கள் இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரிந்தன; தூண்களின் மீது ஏறிச் சென்றன; அந்த ஆலயத்தின் நடுப்பகுதி வழியாக ஊடுருவிச் செல்லும் ஒரு சூரியக் கதிரைப் போலவே, என் மீதும் வந்து நிலைத்து நின்றன—அந்தச் சூரியக் கதிரின் இதமான ஸ்பரிசத்தை நான் உணர்ந்த கணமே, அதுவே ஒரு உணர்வுள்ள உயிராக எனக்குத் தோன்றியது. குயர்மாண்டஸ் சீமாட்டியைப் பொறுத்தவரை—அவள் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தாள்; தன் குழந்தைகள் விளையாடும்போதும், தனக்கு அறிமுகமில்லாத அந்நியர்களைப் பார்த்து அழைக்கும்போதும் செய்யும் குறும்புகளையும், வரம்பு மீறிய செய்கைகளையும் கவனிக்காதது போலிருக்கும் ஒரு தாயைப் போலவே அவள் அமர்ந்திருந்தாள்—ஆகவே, அவளுடைய ஆன்மாவின் அந்த ஓய்வு நிலையில், தன் கண்களின் அந்த அலைந்து திரிதலை அவள் அங்கீகரித்தாளா அல்லது கண்டித்தாளா என்பதை என்னால் அறிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

அவளைப் போதுமான அளவு உற்றுநோக்குவதற்கான வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைப்பதற்கு முன்பாகவே, அவள் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிடக் கூடாது என்பது எனக்கு மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றியது; ஏனெனில், கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே, அவளைக் காண்பது மட்டுமே மிகவும் விரும்பத்தக்க ஒரு விஷயமாக நான் கருதி வந்ததை அப்போது நினைவுகூர்ந்தேன். அதனால் நான் அவளிடமிருந்து என் கண்களை விலக்கவே இல்லை—என் ஒவ்வொரு பார்வையும், அவளுடைய எடுப்பான மூக்கு, சிவந்து துலங்கும் கன்னங்கள் மற்றும் அவளுடைய முகத்தின் தனித்துவமான மற்ற அம்சங்கள் என—எனக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்ற, உண்மையான, தனித்துவமான விவரங்களாகத் தோன்றிய அந்த நினைவுகளை—நேரடியாகவே என் கண்களின் வழியாகச் சுமந்து சென்று, என் மனதிற்குள் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொள்ளும் வல்லமை படைத்தது போல நான் அவளை உற்றுநோக்கினேன். அவளைப் பற்றிய என் எண்ணங்கள் அனைத்தும் அவளை எனக்கு அழகியாகக் காட்டியதாலும்—ஒருவேளை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக (நம்மில் சிறந்த பகுதிகளைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் உள்ளுணர்வின் ஒரு வடிவமாக) ஏமாற்றம் அடையக்கூடாது என்ற ஆசை எப்போதும் நம்முள் நிறைந்திருக்கும் என்பதாலும்—அவளையும், அதுவரை நான் கற்பனை செய்திருந்த குவர்மண்டஸ் கோமாரியையும் ஒருவரே என்பதால், அவளது வெறும் உடல் தோற்றத்தால் ஒரு கணம் அவளை மற்ற மனிதர்களுடன் குழப்பிக் கொண்டதால், நான் அவளை மீண்டும் ஒருமுறை மற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்து வைத்தபோது, என்னைச் சுற்றியிருந்தவர்கள், "அவள் திருமதி சசெராட் அல்லது செல்வி வின்டூயிலை விட அழகாக இருக்கிறாள்," என்று அவர்கள் எந்த விதத்திலாவது அவள் அவர்களுக்கு ஒப்பிடத்தக்கவள் என்பது போலக் கூறியதைக் கேட்டு எனக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. வேறு முகங்களை நினைவூட்டக்கூடிய அம்சங்களைப் புறக்கணித்து, அவளுடைய பொன்னிறக் கூந்தல், நீலக் கண்கள், மற்றும் நேர்த்தியான கழுத்து அமைப்பு ஆகியவற்றின் மீது என் பார்வை நிலைத்திருந்தபோது, வேண்டுமென்றே முழுமையடையாமல் வரையப்பட்டிருந்த அந்த ஓவியத்தின் முன் நின்று, எனக்குள்ளேயே இவ்வாறு வியந்து கூறினேன்: “அவள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாள்! என்னவொரு மேன்மை! ஜெனிவியேவ் டி பிரபாந்தின் உண்மையான வம்சாவளியைச் சேர்ந்த, எவ்வளவு உண்மையான பெருமைமிக்க குவர்மாண்டஸ் என் கண்முன்னே இருக்கிறாள்!” நான் அவள் முகத்தின் மீது என் கவனத்தைக் குவித்த அந்தத் தீவிரம், அவளை முற்றிலுமாகத் தனிமைப்படுத்திவிட்டது. இன்றும்கூட, அந்த விழாவை நான் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அதில் கலந்துகொண்டவர்களில் அவளையும், அந்தப் பெண்மணி உண்மையிலேயே திருமதி டி குவர்மாண்டஸ்தானா என்று நான் கேட்டபோது ஆமாம் என்று பதிலளித்த தேவாலயப் பணியாளரையும் தவிர, வேறு ஒருவரைக்கூட என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. ஆனால் *அவளை* நான் மீண்டும் தெளிவாகக் காண்கிறேன்—குறிப்பாக, புயல் காற்று வீசிய ஒரு நாளின் இதமான, விட்டுவிட்டு வந்த சூரிய ஒளியில் நனைந்திருந்த தேவாலய அறை வழியாக நடந்த அந்த ஊர்வலத்தின்போது. அங்கே, காம்ப்ரேயைச் சேர்ந்த அத்தனை பேருக்கும் மத்தியில் திருமதி டி குவர்மண்டஸ் நின்றுகொண்டிருந்தார்—அவர்களின் பெயர்கள் கூட அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை—ஆயினும், அவர்களின் தாழ்வுநிலை அவருடைய மேன்மையை உரக்கப் பறைசாற்றியதால், அவர் அவர்கள் மீது ஒரு உண்மையான கருணையை உணராமல் இருக்க முடியவில்லை; உண்மையில், தனது சொந்த நற்குணம் மற்றும் எளிமையின் ஆற்றலால் மட்டுமே அவர்களை இன்னும் ஆழமாகக் கவர முடியும் என்று அவர் நம்பினார். ஆகவே—தான் அறிந்த ஒருவரை நோக்கிச் செலுத்தும், துல்லியமான அர்த்தம் பொதிந்த, அந்தத் திட்டமிட்ட பார்வைகளைச் செலுத்த இயலாதவளாய்—மாறாக, தன்னால் கட்டுப்படுத்த இயலாத ஒரு நீல ஒளிப் பெருக்கில், தன் அலைபாயும் எண்ணங்களை இடைவிடாமல் தனக்கு முன்னால் தப்பிச் செல்ல மட்டுமே அனுமதித்தவளாய்—அவள், அவன் பிறரை இழிவுபடுத்துவதையோ, அல்லது வழிநெடுகிலும் ஒவ்வொரு கணமும் தன்மீது உரசிச் செல்லும் அந்த எளிய மக்களை இகழ்ந்து பார்ப்பது போலத் தோன்றுவதையோ விரும்பவில்லை. அவளது பட்டு போன்ற, விரிந்த, இளஞ்சிவப்பு நிறக் கழுத்துப்பட்டைக்கு மேலே, அவளது கண்களில் மிளிர்ந்த அந்த மென்மையான வியப்பை என்னால் இன்றும் மனக்கண்ணில் காண முடிகிறது—அவ்வியப்புடன் அவள் (குறிப்பிட்ட யாரையும் நோக்கிச் செலுத்தத் துணியாமல், ஆயினும் அனைவரும் அதில் பங்குபெறும் வகையில்) சற்று கூச்சம் கலந்த ஒரு புன்னகையையும் இணைத்திருந்தாள்: அது, தன் குடிகளிடம் மன்னிப்புக் கோருவது போலவும், அதே சமயம் அவர்கள் மீது அன்பு கொண்டிருப்பது போலவும் தோன்றும் ஒரு பேரரசியின் புன்னகையாகும். அந்தப் புன்னகை என்மீது வந்து விழுந்தது; ஏனெனில், நான் அவளிடமிருந்து என் பார்வையை விலக்கவே இல்லை. பின்னர், திருப்பலியின் போது அவள் என்மீது படியவிட்ட அந்தப் பார்வையை—'கெட்ட கில்பர்ட்' என்பவனின் வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் வழியே ஊடுருவி வரும் சூரியக் கதிர் போல நீலநிறம் கொண்ட அந்தப் பார்வையை—நினைவுகூர்ந்தவனாய், நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன்: "என்ன ஆச்சரியம்! நிச்சயமாக அவள் என்னைக் கவனிக்கிறாள்." அவள் என்னை ரசித்தாள் என்றும்; தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறிய பிறகும் அவள் என்னைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பாள் என்றும்; மேலும், என்னால் அவளுக்கு அந்த மாலைப் பொழுதில் 'கெர்மாந்தஸ்' இல்லத்தில் ஒரு துளி துயரம் ஏற்படக்கூடும் என்றும் நான் நம்பினேன். அந்த கணமே நான் அவள் மீது காதல் கொண்டேன்; ஏனெனில், ஒரு பெண்ணை நாம் காதலிப்பதற்கு—நான் ஒரு காலத்தில் 'மிஸ் ஸ்வான்' செய்ததாக நம்பியது போல—அவள் நம்மை இகழ்ச்சியுடன் பார்ப்பது மட்டுமே சில சமயங்களில் போதுமானதாக இருக்கலாம் அல்லவா...அவள் ஒருபோதும் நமக்குச் சொந்தமாக முடியாது என்று நாம் நினைக்கிறோம்; ஆயினும் சில சமயங்களில், திருமதி டி குவர்மண்டஸ் செய்தது போல, அவள் நம்மை அன்புடன் நோக்குவதும், அவள் நமக்குச் சொந்தமாக *இருக்கக்கூடும்* என்று நாம் நினைப்பதும்கூடப் போதுமானதாக இருக்கலாம். பறிக்க முடியாத ஒரு நித்தியகல்யாணி மலரைப் போல அவளுடைய கண்கள் நீலமாக மாறின—ஆயினும், அதை அவள் எனக்காக அர்ப்பணித்திருக்கக்கூடும்; மேலும், ஒரு மேகத்தால் அச்சுறுத்தப்பட்டும், சதுக்கத்தின் மீதும் சாக்ரிஸ்டிக்குள்ளும் முழு வீச்சில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த சூரியன்—அந்தப் புனிதமான நிகழ்விற்காகத் தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த சிவப்புக் கம்பளங்களுக்கு ஜெரேனியம் போன்ற ஒரு பொலிவைக் கொடுத்தது; அதன் மீது திருமதி டி குவர்மண்டஸ் புன்னகையுடன் முன்னேறிச் சென்றார்; மேலும், அவற்றின் கம்பளி போன்ற அமைப்புக்கு, அது ஒரு ரோஜா நிற மென்மையையும், ஒளிரும் மேல்தோலையும் சேர்த்தது—அது ஆடம்பரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் மத்தியில் காணப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான மென்மை, ஒரு ஆழ்ந்த இனிமை; இது *லோஹென்கிரின்* நூலின் சில பக்கங்களையும், கார்பாசியோவின் சில ஓவியங்களையும் சிறப்பித்துக் காட்டுகிறது; மேலும், ஒரு எக்காளத்தின் ஓசைக்கு போதலேர் எவ்வாறு "இனிமையானது" என்ற அடைமொழியைப் பயன்படுத்தியிருக்க முடியும் என்பதை இது ஒருவருக்குப் புரிய வைக்கிறது.

அதனைத் தொடர்ந்த நாட்களில்—குவர்மண்டஸ் பாதையில் நான் நடந்துகொண்டிருந்தபோது—எனக்கு இலக்கியத் திறமை இல்லை என்பதும், என்றாவது ஒரு புகழ்பெற்ற எழுத்தாளனாகும் நம்பிக்கையை நான் கைவிட வேண்டும் என்பதும், முன்னெப்போதையும் விட எனக்கு எவ்வளவு வேதனையளிப்பதாகத் தோன்றியது! மற்றவர்களிடமிருந்து சற்றே விலகி, தனியாக நின்று கனவு கண்டுகொண்டிருந்தபோது, இதனாலேயே நான் உணர்ந்த வருத்தங்கள் எனக்கு மிகுந்த வேதனையை ஏற்படுத்தின. அதனால், அவற்றை இனியும் உணராமல் இருப்பதற்காக, என் மனம்—வலியை எதிர்கொள்ளும்போது ஏற்படும் ஒருவிதத் தயக்கத்தின் காரணமாக, தானாகவே செயல்பட்டு—கவிதை, நாவல்கள், அல்லது என் திறமையின்மையால் நான் நம்பத் தவறிய ஒரு கவித்துவ எதிர்காலம் ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்டது. ஆகவே, இந்த இலக்கிய ஈடுபாடுகள் அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் விலகி—அவற்றுடன் எந்த வகையிலும் தொடர்பில்லாமல்—திடீரென்று ஒரு கூரையின் விளிம்பு, ஒரு கல்லின் மீது பளபளக்கும் சூரிய ஒளி, அல்லது ஒரு பாதையின் மணம் என்னை ஸ்தம்பிக்கச் செய்யும்; அவை எனக்கு அளித்த ஓர் விசித்திரமான இன்பத்தால் நான் உறைந்து போவேன். மேலும், நான் உண்மையில் கண்டதற்கு அப்பால், வந்து பற்றிக்கொள்ள என்னை அழைப்பது போல ஏதோ ஒன்றை அவை மறைப்பது போலத் தோன்றியதாலும் நான் ஸ்தம்பித்து நிற்பேன்; ஆயினும், என் முயற்சிகள் இருந்தபோதிலும், என்னால் அதைக் கண்டறிய முடியவில்லை. அந்த சாராம்சம் அவற்றுக்குள் மறைந்திருப்பதை உணர்ந்து, நான் அங்கே அசையாமல் நிற்பேன்—உற்றுப் பார்த்தபடி, மூச்சை உள்ளிழுத்தபடி, வெறும் அந்தப் பிம்பத்தையும் மணத்தையும் தாண்டி என் மனத்தால் சென்றடையப் போராடியபடி. நான் என் தாத்தாவைச் சென்றடையவோ அல்லது என் பயணத்தைத் தொடரவோ நேரும்போது, ​​என் கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த உணர்வுகளை மீண்டும் பெற முயல்வேன்; அந்த வீட்டின் கூரை வடிவம், அந்தக் கல்லின் குறிப்பிட்ட நிறம் போன்றவற்றை மிகத் துல்லியமாக நினைவுகூரப் போராடுவேன்—காரணம் என்னவென்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத போதிலும், அந்தப் பொருட்கள் எனக்கு மிகவும் உறுதியானவையாகவும், ஏதோ ஒரு கணத்தில் என்னைப் பிரிந்து சென்று, அவை வெறும் மூடியாக மட்டுமே மறைத்து வைத்திருக்கும் அந்த உள்ளடக்கத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்தத் தயாராக இருப்பவை போலவும் தோன்றின. ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்: ஒரு நாள் எழுத்தாளனாகவும் கவிஞனாகவும் ஆகலாம் என்ற—நான் ஏறக்குறைய இழந்துவிட்டிருந்த—நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்க, இத்தகைய உணர்வுப்பதிவுகளால் இயலாது; ஏனெனில் அவை எப்போதும் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளுடனேயே பிணைக்கப்பட்டிருந்தன; அவற்றில் அறிவுசார் மேன்மை ஏதுமில்லை; எந்தவொரு நுண்மையான உண்மையுடனும் அவற்றுக்குத் தொடர்பும் இல்லை. ஆயினும், குறைந்தபட்சம் அவை எனக்கு ஒரு காரணமற்ற இன்பத்தை—ஒருவித படைப்பாற்றல் செழிப்பின் மாயையை—அளித்தன; அதன் மூலம், ஏதேனும் ஒரு மகத்தான இலக்கியப் படைப்பிற்கான தத்துவக் கருப்பொருளைத் தேடும்போதெல்லாம் நான் உணரும் சலிப்பிலிருந்தும், என் சொந்த இயலாமை உணர்விலிருந்தும் அவை என் கவனத்தைத் திசைதிருப்பின. இருப்பினும், வடிவம், நறுமணம் அல்லது நிறம் சார்ந்த இந்த உணர்வுப்பதிவுகள் என் மனசாட்சியின் மீது சுமத்திய கடமை—அவற்றிற்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பதை அறிந்துகொள்ள முயலும் கடமை—மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது; அதனால், அத்தகைய முயற்சிகளைத் தவிர்ப்பதற்கும், அதனால் ஏற்படும் களைப்பிலிருந்து என்னைக் காத்துக்கொள்வதற்கும் நியாயம் கற்பிக்கும் சாக்குப்போக்குகளை நான் விரைவில் தேடத் தொடங்கினேன். நல்லவேளையாக, என் பெற்றோர் என்னைக் கூப்பிட்டனர்; அந்தத் தருணத்தில், என் தேடலைச் செம்மையாகத் தொடர்வதற்குத் தேவையான மன அமைதி என்னிடம் இல்லை என்றும், வீட்டிற்குத் திரும்பும் வரை அதைப் பற்றி மேற்கொண்டு சிந்திக்காமல் இருப்பதே சிறந்தது என்றும் நான் உணர்ந்தேன்—காரணம் இல்லாமல் முன்கூட்டியே என்னை வருத்திக்கொள்வதில் பயனில்லை அல்லவா? இவ்வாறு, ஏதோ ஒரு வடிவம் அல்லது நறுமணத்திற்குள் தன்னை மறைத்துக்கொண்டிருந்த அந்த அறியப்படாத விஷயத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து நான் விலகிக்கொண்டேன்; ஆயினும், அதை நான் என்னுடனேயே வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கிறேன் என்ற நம்பிக்கையில் நான் நிம்மதியாக இருந்தேன்—அது, நான் உருவாக்கிய பிம்பங்கள் எனும் கூண்டிற்குள் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, அங்கே இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் என்று நான் நம்பினேன். மீன்பிடிக்கச் செல்ல எனக்கு அனுமதி கிடைக்கும் நாட்களில், நான் என் கூடையில் பிடித்து வரும் மீன்களின் புத்துணர்ச்சி கெடாமல் இருக்க அவற்றின் மீது புற்களைப் பரப்பி எடுத்து வருவது போலவே இதுவும் இருந்தது. வீட்டிற்கு வந்ததும், என் சிந்தனைகள் வேறு விஷயங்களை நோக்கித் திரும்பின; அவ்வாறாக, நான் நடைப்பயணங்களின்போது சேகரித்த மலர்களோ அல்லது எனக்குக் கிடைத்த பரிசுகளோ என் அறையில் குவியலாய் சேர்ந்தது போலவே—என் மனதிலும் பல காட்சிகள் குவியலாய் சேர்ந்தன: ஒளியின் கீற்றைப் பிடித்து மின்னும் ஒரு கல், ஒரு வீட்டின் கூரை, மணியோசை, இலைகளின் நறுமணம்—இப்படிப் பலதரப்பட்ட, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற பிம்பங்களின் பெருங்கூட்டம் அது; இவற்றுக்கு அடியில், என்னால் முழுமையாக வெளிக்கொணர இயலாத—அதற்கான மனவுறுதி என்னிடம் இல்லாத—ஒரு மங்கலான எதார்த்தம், எப்போதோ மறைந்து போயிருந்தது. ஆயினும், ஒரு சந்தர்ப்பத்தில்—எங்கள் நடைப்பயணம் வழக்கமான நேரத்தை விட வெகுவாக நீண்டுவிட்டிருந்தபோது, ​​நாங்கள் திரும்பிக்கொண்டிருந்த பாதையின் நடுவே, பிற்பகல் நேரம் முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருந்த வேளையில்—டாக்டர் பெர்செபியரைச் சந்தித்ததில் நாங்கள் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தோம். அவர் அப்போது தன் குதிரை வண்டியில் மின்னல் வேகத்தில் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்; எங்களை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அவர், தம்முடன் வண்டியில் ஏறிப் பயணிக்க எங்களை அழைத்தார். அச்சமயத்தில், நான் முன்னரே குறிப்பிட்டது போன்றதொரு உணர்வை நான் அனுபவித்தேன்; மேலும், அதைச் சற்று ஆழமாக ஊடுருவி ஆராய்ந்து பார்க்காமல், சும்மா கடந்துபோக நான் அனுமதிக்கவில்லை. நான் வண்டிக்காரனுக்குப் பக்கத்தில், முன்புற இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன்; நாங்கள் காற்றைப் போல வேகமாகப் பறந்து சென்றோம்—ஏனெனில், காம்ப்ரே நகருக்குத் திரும்புவதற்கு முன், மார்ட்டின்வில்-லெ-செக் என்னுமிடத்தில் ஒரு நோயாளியைச் சந்திப்பதற்காக டாக்டர் இன்னும் ஒரு இடத்தில் நிற்க வேண்டியிருந்தது; அந்த நோயாளியின் வீட்டு வாசலிலேயே நாங்கள் அவருக்காகக் காத்திருப்பது என்றும் முன்னரே முடிவெடுக்கப்பட்டிருந்தது. சாலையின் ஒரு வளைவைத் தாண்டி நாங்கள் திரும்பியபோது, ​​நான்...மார்ட்டின்வில்லின் இரண்டு கோபுரங்களைக் கண்ணுறுவதில் கிடைக்கும்—வேறெதற்கும் ஒப்பிட முடியாத—அந்த விசித்திரமான இன்பத்தை நான் திடீரென மீண்டும் உணர்ந்தேன். மறையும் சூரியனின் ஒளியில் குளித்தபடி, எங்கள் வண்டியின் அசைவாலும் சாலையின் வளைவுகளாலும், அந்தக் கோபுரங்கள் தங்கள் இருப்பிடத்தை இடைவிடாமல் மாற்றிக்கொண்டே இருப்பது போலத் தோன்றின; அவற்றைத் தொடர்ந்து, வியூவிக் (Vieuxvicq) கோபுரமும் வந்தது—ஒரு குன்றாலும் பள்ளத்தாக்காலும் அவற்றிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, தொலைவில் உள்ள ஒரு மேடான நிலப்பரப்பில் அமைந்திருந்தபோதிலும், அது அந்தக் கோபுரங்களுக்கு மிக அருகில் அமைந்த அண்டை வீட்டைப் போலவே காட்சியளித்தது.

அக்கோபுரங்களின் கூர்முனைகளின் வடிவத்தையும், அவற்றின் கோடுகள் மாறும் விதத்தையும், அவற்றின் மேற்பரப்பில் சூரிய ஒளி விளையாடும் அழகையும் நான் உற்றுநோக்கி உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​என் மனத்தில் எழுந்த அந்த உணர்வின் சாரத்தை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்று உணர்ந்தேன்; அந்த அசைவுகளுக்குப் பின்னாலும், அந்த ஒளியின் பிரகாசத்திற்குப் பின்னாலும் ஏதோ ஒன்று மறைந்திருப்பதாகத் தோன்றியது—அக்கோபுரங்கள் தங்களுக்குள் அடக்கிக்கொண்டிருப்பது போலவும், அதே சமயம் மறைத்து வைத்திருப்பது போலவும் தோன்றிய ஏதோ ஒன்று அது.

அந்தக் கோபுரங்கள் வெகு தொலைவில் இருப்பது போலவும், நாங்கள் அவற்றை நோக்கி மிக மெதுவாகவும், எங்களால் உணர்ந்துகொள்ள முடியாத வகையிலும் நெருங்கிக்கொண்டிருப்பது போலவும் தோன்றின; அதனால், சில கணங்களுக்குப் பிறகு நாங்கள் மார்ட்டின்வில் தேவாலயத்தின் முன் வந்து நின்றபோது நான் மிகுந்த வியப்படைந்தேன். அடிவானத்தில் அந்தக் கோபுரங்களைக் கண்டதில் எனக்குக் கிடைத்த இன்பத்தின் ஊற்றுக்கண் எதுவென்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அந்த இன்பத்திற்கான காரணத்தைத் தேடிக் கண்டறிய வேண்டிய கடமை எனக்கு ஒரு மிகக் கடினமான பணியாகத் தோன்றியது. சூரிய ஒளியில் குளித்தபடி மாறிக்கொண்டிருந்த அந்தக் கோபுரங்களின் கோடுகளை, என் மனதின் ஆழத்தில் அப்படியே பத்திரப்படுத்தி வைத்துவிட்டு, அந்தத் தருணத்தில் அவற்றைப் பற்றி மேற்கொண்டு சிந்திக்காமல் விட்டுவிடவே எனக்குத் தோன்றியது. ஒருவேளை நான் அவ்வாறு செய்திருந்தால், அந்த இரண்டு கோபுரங்களும்—வேறு பல மரங்கள், வீடுகளின் கூரைகள், நறுமணங்கள் மற்றும் ஒலிகள் ஆகியவற்றின் வரிசையில்—என்றென்றும் மறைந்து போயிருக்கும்; அந்த மற்ற விஷயங்களும் கூட, ஒரு காலத்தில் எனக்கு ஏதோ ஒரு மர்மமான இன்பத்தை அளித்ததன் காரணமாகவே மற்றவற்றிலிருந்து நான் தனித்துத் தேர்ந்தெடுத்தவைதாம்; ஆனால், அவற்றை ஆழமாக ஆராய்ந்து அறியும் நேரத்தை நான் ஒருபோதும் ஒதுக்கியதில்லை. மருத்துவர் வரும் வரை காத்திருந்த சமயத்தில், என் பெற்றோருடன் உரையாடுவதற்காக நான் வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்கினேன். பின்னர் நாங்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்; நான் என் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு, அந்தக் கோபுரங்களை ஒரு கடைசி முறையாகப் பார்ப்பதற்காகத் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தேன்; சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, சாலை வளைவு ஒன்றைத் தாண்டிச் சென்றபோது, ​​அந்தக் கோபுரங்களை நான் இறுதியாக ஒருமுறை கண்டு விடைபெற்றேன். என்னுடன் உரையாட விருப்பமில்லாதது போலத் தோன்றிய வண்டி ஓட்டுநர்—என் பேச்சுகளுக்குச் சொற்பமாகவே பதிலளித்தவர்—எனக்கு வேறு துணையும் இல்லாததால், என் சிந்தனைக்குள்ளேயே மூழ்கிப்போவதைத் தவிர வேறு வழியை எனக்கு விட்டுவைக்கவில்லை; அதனால், நான் மீண்டும் அந்தக் கோபுரங்களின் நினைவுகளை என் மனத்தில் மீட்டெடுக்க முயன்றேன். விரைவிலேயே, சூரிய ஒளி படும் அவற்றின் கோடுகளும் பரப்புகளும்—ஏதோ ஒரு வகைத் தோல் உறை போல—பிளந்து திறந்தன; அவற்றின் உள்ளே மறைந்திருந்தவற்றில் ஒரு சிறு பகுதி எனக்கு வெளிப்பட்டது; ஒரு சிந்தனை எனக்குள் உதித்தது—அதற்கு முந்தைய கணத்தில் எனக்குள் அறவே இல்லாதிருந்த அச்சிந்தனை—என் தலைக்குள் சொற்களாக உருப்பெற்றது; சில கணங்களுக்கு முன் அவற்றைக் கண்டதால் எனக்குக் கிடைத்த இன்பம், இதன் மூலம் பன்மடங்கு பெருகியது; ஒருவிதப் பரவச போதையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான், வேறெதைப் பற்றியும் சிந்திக்க இயலாதவனானேன். அந்தத் தருணத்தில்—நாங்கள் மார்ட்டின்வில்லிலிருந்து வெகுதூரம் கடந்து வந்திருந்த நிலையிலும்—நான் என் தலையைத் திருப்பி, அவற்றை மீண்டும் ஒருமுறை நோக்கினேன்; இம்முறை அவை முற்றிலும் கருமை நிறத்தில் காட்சியளித்தன; ஏனெனில், சூரியன் அதற்குள்ளாகவே மறைந்துவிட்டிருந்தது. சில சமயங்களில், சாலையின் வளைவுகள் அவற்றை என் பார்வையிலிருந்து மறைத்தன; பின்னர், அவை கடைசியாக ஒருமுறை மீண்டும் தோன்றின; இறுதியில், அவை என் பார்வையிலிருந்து முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டன.

மார்ட்டின்வில்லின் கோபுரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பது, ஒரு 'அழகிய சொற்றொடரைப்' போன்ற ஒன்றுதான் என்பதை எனக்குள் நான் சொல்லிக்கொள்ளாமலேயே—ஏனெனில், எனக்கு இன்பம் பயக்கும் சொற்களின் வடிவத்தில்தான் அது எனக்குள் தோன்றியிருந்தது—நான் மருத்துவரிடம் ஒரு பென்சிலும் காகிதமும் கேட்டேன். வண்டியின் குலுங்கலையும் பொருட்படுத்தாமல்—என் மனதின் பாரத்தை இறக்கிவைக்கவும், என் உற்சாகத்திற்குச் சொற்கள் வடிவம் கொடுக்கவும்—பின்வரும் சிறுகுறிப்பை நான் எழுதினேன். பிற்காலத்தில் நான் மீண்டும் கண்டெடுத்த இக்குறிப்பில், மிகச் சில மாற்றங்களை மட்டுமே நான் செய்ய வேண்டியிருந்தது:

“தனித்து நின்று, சமவெளியின் மட்டத்திலிருந்து உயர்ந்து, பரந்த கிராமப்புறத்தில் தொலைந்துபோனவை போல—மார்ட்டின்வில்லின் இரண்டு கோபுரங்கள் வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தன. விரைவில் நாங்கள் மூன்றைக் கண்டோம்: துணிச்சலான ஒரு நகர்வின் மூலம் அவற்றுக்கு எதிரே தன் இடத்தை எடுத்துக்கொள்ள வந்த, சற்றுத் தாமதமாகத் தோன்றிய மற்றொரு கோபுரம்—அது 'வியூவிக்' (Vieuxvicq) கோபுரம்—அவற்றின் வரிசையில் இணைந்துகொண்டது.” நிமிடங்கள் கடந்தன; நாங்கள் அதிவேகமாகப் பயணித்துக்கொண்டிருந்தோம்; ஆயினும், அந்த மூன்று கோபுரங்களும் எங்களுக்கு முன்னால் தொலைவிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தன—சமவெளியில் அமர்ந்திருக்கும் மூன்று பறவைகளைப் போல, அசைவற்று, சூரிய ஒளியில் அவற்றின் நிழல் உருவங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தன. பின்னர், வியூவிக் கோபுரம் விலகிச் சென்று, எங்களிடமிருந்து தூரமானது; மார்ட்டின்வில்லின் கோபுரங்கள் மட்டும் தனித்து நின்றன; மறைந்துகொண்டிருந்த சூரியனின் ஒளியால் அவை ஒளிரலாயின—அந்தத் தொலைவிலிருந்தும் கூட, அக்கோபுரங்களின் சரிவுகளில் அந்த ஒளி விளையாடுவதையும், புன்னகைப்பதையும் என்னால் காண முடிந்தது. அவற்றை நெருங்குவதற்கு நாங்கள் மிக நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டோம்; இன்னும் எவ்வளவு நேரம் பயணித்தால் அவற்றை அடைய முடியும் என்று நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்த வேளையில்—திடீரென்று—வண்டி ஒரு வளைவில் திரும்பி, எங்களைச் சரியாக அந்தக் கோபுரங்களின் அடிவாரத்திலேயே கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. எங்களை எதிர்கொள்வதற்காக அவை மிகத் திடீரென முன்னால் பாய்ந்து வந்தன; அவற்றின் மீது மோதிவிடாமல் இருக்க, நாங்கள் வராண்டாவிற்கு மிக அருகில் வந்த பின்னரே, சிரமப்பட்டு வண்டியை நிறுத்தும் நேரம் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. நாங்கள் எங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்; மார்ட்டின்வில் (Martinville) கிராமத்தை நாங்கள் ஏற்கெனவே சற்று நேரத்திற்கு முன்பே கடந்து வந்திருந்தோம்—அந்தக் கிராமமே சில நொடிகள் எங்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்த பிறகு, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்துவிட்டது—இருப்பினும், நாங்கள் வேகமாக விலகிச் செல்வதைப் பார்ப்பதற்காகத் தொடுவானில் தனித்து விடப்பட்டிருந்த அதன் கோபுரக் கூம்புகள்—வியூவிக் (Vieuxvicq) கிராமத்தின் கோபுரத்துடன் இணைந்து—தங்கள் சூரிய ஒளி படும் உச்சிகளை அசைத்து, எங்களுக்கு விடைகூறிக் கொண்டிருந்தன. சில சமயங்களில், மற்ற இரண்டு கோபுரங்களும் எங்களை இன்னும் ஒரு கணம் கூடுதலாகப் பார்ப்பதற்காகவே என்பது போல, ஒரு கோபுரம் மட்டும் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிடும்; ஆனால் பின்னர் சாலை திசை மாறியது; அப்போது அந்தக் கோபுரங்கள்—மூன்று பொன்னிறத் தூண்களைப் போல—ஒளியில் சுழன்று, என் பார்வையிலிருந்து மறைந்து போயின. ஆயினும், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு—நாங்கள் காம்ப்ரே (Combray) நகரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், சூரியனும் ஏற்கெனவே மறைந்திருந்த நிலையில்—நான் அவற்றை வெகு தொலைவிலிருந்து கடைசியாக ஒருமுறை கண்டேன்; வயல்வெளிகளின் தாழ்வான எல்லைக்கு மேலே மிதந்து கொண்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றிய அவை, இப்போது வானத்தில் வரையப்பட்ட மூன்று மலர்களைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்பது போலவே காட்சியளித்தன. இருள் சூழத் தொடங்கியிருந்த ஒரு வனாந்தரத்தில் கைவிடப்பட்ட, ஒரு புராணக் கதையில் வரும் மூன்று இளம் கன்னியர்களையும் அவை எனக்கு நினைவூட்டின; மேலும்...“நாங்கள் வேகமாகச் சவாரி செய்து விலகிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​அவை தயக்கத்துடன் தங்கள் பாதையைத் தேடுவதை நான் கண்டேன்; அவற்றின் கம்பீரமான உருவங்கள் சில முறை தடுமாறி விழுந்த பிறகு, அவை ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாகக் கூடி, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நகர்ந்து—அப்போதும் இளஞ்சிவப்பு நிறம் பூசியிருந்த வானத்தின் பின்னணியில், ஒரேயொரு கரிய உருவமாக—அழகாகவும், அதே சமயம் விதிக்குக் கட்டுப்பட்டதாகவும்—காட்சியளித்து, அந்த இரவின் இருளில் மறைந்து போயின.” அந்தப் பக்கத்தைப் பற்றி நான் அதன் பிறகு ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை; ஆனால் அந்தத் தருணத்தில்—மருத்துவரின் சாரதி வழக்கமாக மார்ட்டின்வில் சந்தையில் வாங்கிய கோழி இனங்களை ஒரு கூடையில் வைத்துச் செல்லும், வண்டியின் இருக்கையின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, நான் அதை எழுதி முடித்த அந்தத் தருணத்தில்—நான் அளவற்ற மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தேன்; அந்தத் தேவாலயக் கோபுரங்களிலிருந்தும், அவற்றுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த விஷயங்களிலிருந்தும், அந்த எழுத்து என்னை மிகச் செம்மையாக விடுவித்துவிட்டதாக நான் உணர்ந்தேன்; அதனால்—நானே ஒரு கோழியாக இருந்து, அப்போதுதான் ஒரு முட்டையிட்டது போல—நான் என் முழுக்குரலிலும் பாடத் தொடங்கினேன்.
700
நாள் முழுவதும், இந்த நடைப்பயணங்களின் போது, ​​குயர்மாண்டஸ் சீமாட்டியின் தோழனாக இருப்பதில், ட்ரௌட் மீன்களைப் பிடிப்பதில், விவோன் நதியில் படகு சவாரி செய்வதில் என்ன இன்பம் இருக்குமோ என நான் கனவு காண முடிந்தது—மேலும், மகிழ்ச்சிக்காக ஏங்கித் தவித்து, அந்தத் தருணங்களில் வாழ்க்கையிடம் வேறெதையும் நான் கோரவில்லை; என் வாழ்க்கை என்றென்றும் மகிழ்ச்சியான பிற்பகல் பொழுதுகளின் தொடர்ச்சியாகவே அமைந்திருக்க வேண்டும் என்பதைத் தவிர. ஆனால், நாங்கள் திரும்பும் வழியில், என் இடதுபுறத்தில் ஒரு பண்ணை வீட்டை நான் கண்டபோது—அது, ஒன்றுக்கொன்று மிக நெருக்கமாக அமைந்திருந்த வேறு இரண்டு வீடுகளிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் தனித்து நின்றிருந்தது—மேலும் அங்கிருந்து, 'கோம்ப்ரே' நகருக்குள் நுழைய, ஒருபுறம் புல்வெளிகளால் சூழப்பட்ட ஓக் மரங்களின் வரிசை வழியாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது (அந்தப் புல்வெளிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சிறிய வேலியிடப்பட்ட நிலப்பகுதிக்குச் சொந்தமானவை; அவற்றில் சம இடைவெளிகளில் ஆப்பிள் மரங்கள் நடப்பட்டிருந்தன; அந்த மரங்கள், மறையும் சூரிய ஒளியில் குளித்தபோது, ​​ஜப்பானிய ஓவியங்களைப் போன்ற நிழல் வடிவங்களை அந்தப் புல்வெளிகள் மீது படரவிட்டன)—அப்போது என் இதயம் திடீரென வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் நாங்கள் வீடு திரும்பிவிடுவோம் என்பதையும்—குயர்மாண்டஸ் திசையில் நாங்கள் சென்ற நாட்களில் இரவு உணவு தாமதமாகப் பரிமாறப்படுவது வழக்கம் என்பதால்—நான் என் சூப்பை அருந்தி முடித்த மறுகணமே படுக்கைக்கு அனுப்பப்படுவேன் என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன்; இதனால், இரவு விருந்திற்கு விருந்தினர்கள் வந்திருப்பதைப் போல உணவு மேஜையிலேயே தடுத்து நிறுத்தப்படும் என் தாய், மாடியில் உள்ள என் படுக்கையறைக்கு வந்து எனக்கு 'இரவு வணக்கம்' சொல்ல மாட்டார் என்பதையும் நான் உணர்ந்திருந்தேன். நான் இப்போது நுழைந்திருந்த துயரத்தின் மண்டலம், ஒரு கணம் முன்பு வரை நான் மகிழ்ச்சியுடன் மிதந்து கொண்டிருந்த இன்பத்தின் மண்டலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது; அது எத்தகையதென்றால், சில வானங்களில், ஒரு இளஞ்சிவப்புப் பட்டை—ஏதோ ஒரு கோடு வரைந்து பிரித்தது போல—ஒரு பச்சைப்பட்டையிலிருந்தோ அல்லது ஒரு கருப்புப்பட்டையிலிருந்தோ தனித்து நிற்பது போன்றது. அந்த இளஞ்சிவப்புப் பட்டையின் ஊடே ஒரு பறவை பறந்து செல்வதை நாம் காணலாம்; அது அந்தப் பட்டையின் விளிம்பை நெருங்குகிறது, கருப்புப் பட்டையைத் தொடும் நிலையில் வருகிறது, பின்னர் அதனுள்ளேயே நுழைந்துவிடுகிறது. சில கணங்களுக்கு முன்பு என்னைச் சூழ்ந்திருந்த ஆசைகள்—குயர்மாண்டஸ் செல்வது, பயணம் செய்வது, மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போன்றவை—இப்போது என்னிடமிருந்து வெகு தொலைவில் விலகிச் சென்றிருந்தன; எவ்வளவென்றால், அந்த ஆசைகள் நிறைவேறினாலும் கூட, எனக்குச் சிறிதும் மகிழ்ச்சியை அளித்திருக்காது. 'அம்மா'வின் (Maman) கைகளுக்குள் சாய்ந்து, இரவு முழுவதும் அழுது தீர்க்கும் வாய்ப்பு மட்டும் கிடைக்குமென்றால், அந்த ஆசைகள் அனைத்தையும் நான் எத்துணை மகிழ்ச்சியுடன் துறந்திருப்பேன்! என் உடல் நடுங்கியது; வேதனையில் தவித்த என் கண்களை என் தாயின் முகத்திலிருந்து என்னால் விலக்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை—அந்த முகம், இன்று மாலை என் படுக்கையறையில் தோன்றப்போவதில்லை; ஆனால் என் மனக்கண்ணிலோ, அந்தப் படுக்கையறையில் நான் படுத்திருப்பதை இப்போதே கண்டுகொண்டிருந்தேன்—அந்தத் தருணத்தில், நான் இறந்துவிட வேண்டும் என்றே விரும்பினேன். இந்த நிலை அடுத்த நாள் வரை நீடிக்கும். அன்று காலைக் கதிர்கள், ஒரு தோட்டக்காரன் தன் ஏணியைச் சாய்ப்பது போல, என் ஜன்னல் வரை படர்ந்திருந்த நாஸ்டர்டியம் பூக்களால் மூடப்பட்ட சுவரில் தங்கள் ஒளிக்கீற்றுகளைச் சாய்க்கும்போது, நான் படுக்கையிலிருந்து குதித்துத் தோட்டத்திற்கு விரைந்து செல்வேன். என் தாயை விட்டுப் பிரிய வேண்டிய அந்த நேரத்தை மீண்டும் கொண்டுவர, மாலை ஒருபோதும் திரும்ப வராது என்பதை நான் மறந்துவிடுவேன். இவ்வாறுதான், குவர்மாண்டஸ் பாதையில்தான், சில காலகட்டங்களில் எனக்குள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வரும் அந்த நிலைகளை வேறுபடுத்தி அறியக் கற்றுக்கொண்டேன். ஒவ்வொரு நாளையும் அவற்றுக்கிடையே பிரிக்கும் அளவிற்குச் சென்றேன்; ஒரு காய்ச்சலின் நேரந்தவறாமையுடன் ஒன்று மற்றொன்றை விரட்டியடித்தது. அருகருகே இருந்தாலும், ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் புறம்பானவையாகவும், அவற்றுக்கிடையே எந்தத் தொடர்பும் அறவே இல்லாதவையாகவும் இருந்தன. அதனால், ஒரு நிலையில் இருக்கும்போது, மற்றொன்றில் நான் எதை விரும்பினேன், எதைக் கண்டு அஞ்சினேன், அல்லது எதைச் சாதித்தேன் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ளவோ, அல்லது எனக்கு நானே சித்திரிக்கவோ கூட முடியவில்லை.

ஆகவே, நாம் இணையாக வாழும் பல்வேறு வாழ்க்கைகளுக்கு மத்தியிலும், ஏற்றத்தாழ்வுகள் நிறைந்ததும், அத்தியாயங்களால் செறிந்ததுமான அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கையின் பல சிறு நிகழ்வுகளுடன், மெசெக்லிஸ் வழியும் குவர்மாண்டஸ் வழியும் எனக்குப் பிரிக்கமுடியாதபடி பிணைந்தே இருக்கின்றன: அதாவது, அறிவுசார் வாழ்க்கை. சந்தேகமின்றி, இந்த வாழ்க்கை நமக்குள்ளே புலப்படாமல் முன்னேறுகிறது; மேலும், பொருட்களின் அர்த்தத்தையும் தோற்றத்தையும் நமக்கு மாற்றியமைத்து, நமக்கு முன்னால் புதிய பாதைகளைத் திறந்துவிட்ட உண்மைகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றைக் கண்டறிவதற்கான களத்தை நாம் நீண்ட காலமாகவே தயார் செய்து கொண்டிருந்தோம்; ஆயினும், நாம் அதை அறியாமலேயே செய்தோம்; மேலும், அவை நமக்கு முதன்முதலில் புலப்பட்ட அந்த நாளிலிருந்து—அந்த நிமிடத்திலிருந்தே—தொடங்குகின்றன. அந்தத் தருணத்தில் புல்வெளியில் துள்ளி விளையாடிய மலர்களும், சூரிய ஒளியில் ஓடிச் சென்ற நீரும்—அவை தோன்றியதைச் சூழ்ந்திருந்த முழு நிலப்பரப்பும்—தங்களின் ஆழ்மன அல்லது அருவமான தோற்றத்துடன் அவற்றின் நினைவுகளுடன் தொடர்ந்து பயணிக்கின்றன. உண்மையில், ஒரு மன்னனைப் போலவோ அல்லது கூட்டத்தில் தொலைந்துபோன ஒரு சுயசரிதையாசிரியனைப் போலவோ கனவு கண்ட அந்த எளிய வழிப்போக்கனால்—அந்த இயற்கையின் மூலையும், அந்தத் தோட்டத்துச் சிறு பகுதியும்—அவை தங்களின் மிகவும் நிலையற்ற தன்மைகளில் நிலைத்திருக்கக் காரணம் அவன்தான் என்பதைச் சிறிதும் கற்பனை செய்திருக்க முடியாது. இருப்பினும், வேலி ஓரமாய் தவழ்ந்து வந்த அந்த 'ஹாவ்தார்ன்' மலரின் நறுமணம்—விரைவிலேயே அதன் இடத்தை காட்டு ரோஜாக்கள் ஆக்கிரமிக்கவிருந்த நிலையில்—பாதையின் சரளைக்கற்கள் மீது மெலிதாய் எதிரொலித்த காலடி ஓசை, ஆற்றின் நீரில் ஒரு நீர்த்தாவரத்தின் மீது உருவாகி, அடுத்த கணமே வெடித்து மறைந்த நீர்க்குமிழி: இவையனைத்தையும் எனது உள்ளத்தின் பரவசம் தாங்கிப் பிடித்து, எத்தனையோ ஆண்டுகள் கடந்து இந்நாள் வரை சுமந்து வந்தது; அதே வேளையில், என்னைச் சுற்றிலும் இருந்த பாதைகள் யாவும் மறைந்து போயின; அந்தப் பாதைகளில் நடந்தவர்கள்—அவர்கள் நடந்ததற்கான நினைவுகளோடு சேர்த்து—மறைந்து போயினர். சில சமயங்களில், இவ்வாறு இந்நாள் வரை சுமந்து வரப்பட்ட அந்த நிலக்காட்சியின் ஒரு துணுக்கு, தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலிலிருந்து முழுமையாய் விலகி நின்று, மலர்ந்து மிளிரும் ஒரு 'டெலோஸ்' தீவைப் போல என் மனதிற்குள் தள்ளாடி மிதக்கிறது; அது எந்த நாட்டிலிருந்து, எந்தக் காலத்திலிருந்து—அல்லது மிக எளிமையாகச் சொன்னால், எந்தக் கனவிலிருந்து—வந்ததென்று என்னால் அறுதியிட்டுக் கூற இயலாத நிலைக்கு என்னை ஆழ்த்துகிறது. ஆயினும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் மனவெளியின் ஆழமான அடுக்குகளாகவும்—நான் இன்றும் சார்ந்திருக்கும் அந்த உறுதியான அடித்தளமாகவும்—தான் அந்த 'மெசெக்லீஸ் வழி'யையும், 'கெர்மாந்தஸ் வழி'யையும் நான் கருத வேண்டியிருக்கிறது. ஏனெனில், அந்தப் பாதைகளில் நான் அலைந்து திரிந்தபோது, ​​அங்குள்ள பொருட்களையும்—மக்களையும்—நான் முழுமையாக நம்பினேன்; அதனால்தான், அந்தப் பொருட்களும் மக்களும் எனக்கு வெளிப்படுத்திய உண்மைகளே, நான் இன்றும் மிகத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரே உண்மைகளாகத் திகழ்கின்றன.
...இன்னும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருபவை. படைக்கும் நம்பிக்கை எனக்குள் வற்றிவிட்டதா, அல்லது யதார்த்தம் நினைவில் மட்டுமே வடிவம் பெறுகிறதா என்பது ஒருபுறம் இருக்க, இன்று முதன்முறையாக எனக்குக் காட்டப்பட்ட மலர்கள் எனக்கு உண்மையான மலர்களைப் போலத் தோன்றவில்லை. மெசெக்லிஸ் பாதை—அதன் லிலாக் மலர்கள், ஹாவ்தார்ன் மரங்கள், கார்ன்ஃப்ளவர் மலர்கள், பாப்பி மலர்கள், ஆப்பிள் மரங்கள் ஆகியவற்றுடன்—மற்றும் குவர்மாண்டஸ் பாதை—அதன் தலைப்பிரட்டைகள் நிறைந்த ஆறு, அல்லி மலர்கள், பட்டர் கப் மலர்கள் ஆகியவற்றுடன்—நான் வாழ விரும்பும் நிலங்களின் பிம்பமாக எனக்கு என்றென்றும் அமைந்துள்ளன: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மீன்பிடிக்கவும், படகு சவாரி செய்யவும், கோதிக் கோட்டைகளின் இடிபாடுகளைக் கண்டு ரசிக்கவும், மேலும்—ஒரு காலத்தில் செயிண்ட்-ஆண்ட்ரே-டெஸ்-சாம்ப்ஸ் இருந்ததைப் போலவே, கோதுமை வயல்களுக்கு மத்தியில்—வைக்கோல் போரைப் போலப் பழமையானதும் பொன்னிறமானதுமான ஒரு பிரம்மாண்டமான தேவாலயத்தைக் கண்டறியவும் முடிய வேண்டும் என்று நான் வலியுறுத்தும் நிலங்கள் அவை. அதனால்தான், நான் பயணம் செய்யும்போது வயல்வெளிகளில் இன்றும் தற்செயலாகக் காணும் சோளப்பூக்களும், ஹாவ்தார்ன் மரங்களும், ஆப்பிள் மரங்களும்—அவை என் கடந்த காலத்தின் அதே தளத்தில், அதே ஆழத்தில் அமைந்திருப்பதால்—உடனடியாக என் இதயத்துடன் ஒன்றிவிடுகின்றன. ஆயினும், இடங்களில் உள்ளார்ந்த தனித்துவம் ஒன்று இருப்பதால், குவர்மாண்டஸ் வழியை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற ஆசை என்னைப் பற்றிக்கொள்ளும்போது, விவோனில் உள்ள அல்லி மலர்களைப் போலவே—அல்லது அதைவிடவும் அழகாக—அவை இருக்கும் ஒரு ஆற்றங்கரைக்கு என்னை அழைத்துச் செல்வதன் மூலம் அந்த ஏக்கத்தைத் திருப்திப்படுத்த முடியாது; அதுபோலவே, நான் திரும்பி வரும் மாலையில்—பிற்காலத்தில் காதலாக உருமாறி, அதிலிருந்து என்றென்றும் பிரிக்க முடியாததாக ஆகக்கூடிய அந்த வேதனை எனக்குள் விழித்தெழும் அந்த நேரத்தில்—என் தாயை விட அழகான அல்லது புத்திசாலியான ஒரு தாய் வந்து எனக்கு இரவு வணக்கம் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் ஒருபோதும் விரும்பியிருக்க மாட்டேன். இல்லை; எனக்குத் தேவைப்பட்டது இதுதான்—நான் மகிழ்ச்சியுடன் உறங்கச் செல்வதற்காக; எந்தவொரு காதலியாலும் எனக்கு வழங்க இயலாத அந்த அமைதியான நிம்மதியுடன் உறங்க—(ஏனெனில், காதலிகளை முழுமையாக நம்பும் அந்தத் தருணத்தில்கூட, அவர்களைப் பற்றிய ஐயம் நம்முள் எழவே செய்கிறது; மேலும், என் தாயின் இதயத்தை நான் ஒரு முத்தத்தின் மூலம் முழுமையாக—எவ்வித உள்நோக்கமோ, எனக்கானதல்லாத வேறொரு எண்ணத்தின் மிச்சமோ இன்றி—எவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டேனோ, அவ்வாறு காதலிகளின் இதயத்தை ஒருபோதும் நம்மால் முழுமையாகச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை); எனக்குத் தேவைப்பட்டது அவள்தான்—அவள் என்மீது குனிந்து, தன் முகத்தை எனக்குக் காட்டுவதுதான்; அவளது கண்களுக்குக் கீழே ஒரு அடையாளம் இருந்தது—அது ஒரு குறையென்று பிறரால் சொல்லப்பட்டாலும்—நான் அவளது முகத்தின் மற்ற பகுதிகளை நேசித்த அதே அளவு, அதையும் நேசித்தேன். அதேபோல, நான் மீண்டும் காண விரும்புவது 'கெர்மாந்தஸ் வழி'யைத்தான்—நான் அதை அறிந்திருந்த அதே வடிவில்; ஓக் மரங்கள் நிறைந்த அந்தப் பாதையின் நுழைவாயிலில் நெருக்கமாக அமைந்திருக்கும் மற்ற இரண்டு பண்ணை வீடுகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் அல்லாமல், அருகிலேயே அமைந்திருக்கும் அந்தப் பண்ணை வீட்டைத்தான். நான் காண விரும்புவது அந்தப் புல்வெளிகளைத்தான்—சூரிய ஒளி பட்டு, அவை ஒரு குளத்தைப் போலப் பிரதிபலிக்கும்போது, ​​ஆப்பிள் மரங்களின் இலைகள் நிழலுருவங்களாகத் தனித்துத் தெரியும் அந்தப் புல்வெளிகளை. நான் காண விரும்புவது அந்த நிலப்பரப்பைத்தான்—சில நேரங்களில் இரவில் நான் காணும் கனவுகளில், அதன் தனித்துவமான இயல்பு என்னை ஒரு மாயாஜால சக்தி போல ஆட்கொள்ளும்; விழித்தெழுந்ததும் என்னால் மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டுவர இயலாத அந்த நிலப்பரப்பைத்தான். ஐயமேதுமில்லை; இயல்பாகவே தனித்திருந்த சில உணர்வுகளை—அவை ஒரே நேரத்தில் எனக்கு ஏற்பட்டன என்ற ஒரே காரணத்திற்காக—என்னுள் என்றென்றும் பிரிக்க முடியாதவாறு பிணைத்துவிட்டதன் விளைவாக, 'மெசெக்லீஸ் வழி'யும் 'கெர்மாந்தஸ் வழி'யும், பிற்காலங்களில் எனக்குப் பல ஏமாற்றங்களையும், பல தவறுகளையும் ஏற்படுத்தின. ஏனெனில், ஒரு பெண்ணை நான் மீண்டும் காண விரும்பியபோது—அது வெறும் 'ஹாவ்தார்ன்' முள்வேலியை அவள் எனக்கு நினைவூட்டினாள் என்பதற்காகவே என்பதை உணராமல்—நான் பலமுறை அவளைத் தேடிச் சென்றிருக்கிறேன்; மேலும், என் மனதில் மீண்டும் அன்பு துளிர்த்திருப்பதாக நானும் நம்பி, பிறரையும் நம்பச் செய்திருக்கிறேன்—ஆனால் உண்மையில், அது வெறும் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டுமேயாகும். ஆயினும்—அதே காரணத்தினால்—தற்போதைய என் உணர்வுகளில் எவற்றோடு அவை பிணைக்கப்பட முடியுமோ, அவற்றுள் அவை தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதன் மூலம்—அந்த உணர்வுகளுக்கு ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தையும், ஆழத்தையும், ஒரு புதிய பரிமாணத்தையும் அவை வழங்குகின்றன; மற்ற உணர்வுகளுக்குக் கிடைக்காத அந்தச் சிறப்பை இவை பெறுகின்றன. மேலும், அந்த உணர்வுகளுக்கு ஒரு தனித்துவமான வசீகரத்தையும், எனக்காக மட்டுமே அர்த்தம் கொள்ளும் ஒரு முக்கியத்துவத்தையும் அவை வழங்குகின்றன. கோடைக்கால மாலைகளில், இணக்கமான வானம் ஒரு காட்டு மிருகத்தைப் போல கர்ஜிக்கும்போதும், அனைவரும் புயலைத் தவிர்க்கும்போதும், பரவசத்தில் தனிமையில் இருக்கும் பாக்கியத்தை நான் மெசெக்லிஸ் வாழ்க்கைமுறைக்கே கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்; விழும் மழையின் ஓசையின் ஊடே, கண்ணுக்குப் புலப்படாத, நீடித்து நிற்கும் லிலாக் மலர்களின் நறுமணத்தை உள்ளிழுத்து சுவாசிக்கிறேன்.

...

அப்படியே நான் அடிக்கடி விடியும் வரை அங்கேயே தங்கி, காம்ப்ரேயின் நாட்களைப் பற்றியோ—அங்கு நான் கழித்த துயரம் நிறைந்த, உறக்கமில்லாத மாலைகளைப் பற்றியோ—மற்றும் சமீபத்தில் ஒரு கோப்பைத் தேநீரின் சுவையால்—அல்லது காம்ப்ரேயில் 'வாசனைத் திரவியம்' என்று அழைக்கப்பட்ட ஒன்றால்—எனக்கு மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட எண்ணற்ற மற்ற நாட்களைப் பற்றியோ ஆழ்ந்து சிந்திப்பேன்; மேலும், நினைவுகளின் ஓர் இணைப்பின் வழியாக, அந்தச் சிறிய ஊரை விட்டுப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் கற்றுக்கொண்டவற்றின் மீது கவனம் செலுத்தினேன்—நான் பிறப்பதற்கு முன்பு ஸ்வானுக்கு இருந்த ஒரு காதல் விவகாரம் குறித்து: பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்தவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதை விட, நமது நெருங்கிய நண்பர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது சில சமயங்களில் எளிதாக இருக்கும் ஒரு துல்லியத்துடன் அந்த விவரங்கள் விவரிக்கப்பட்டிருந்தன—அந்த சாத்தியமின்மையை ஒருவர் கடந்து சென்ற ஒரு குறிப்பிட்ட உத்தியைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை, ஒரு நகரத்திலிருந்து மற்றொரு நகரத்திற்கு உரையாடுவது ஒரு காலத்தில் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது போலவே, இந்தத் துல்லியமும் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது. இந்த நினைவுகள் அனைத்தும், ஒன்றன் மீது ஒன்றாகக் குவிந்து, இப்போது ஒரே திரளாக உருவாகியிருந்தன—ஆயினும், அவற்றுக்கிடையே வேறுபடுத்திப் பார்க்க ஒரு வாய்ப்பை வழங்காமல் இல்லை: மிகவும் பழமையான நினைவுகளுக்கும், ஒரு வாசனையிலிருந்து பிறந்த சமீபத்திய நினைவுகளுக்கும் இடையே; பின்னர், நான் யாரிடமிருந்து அவற்றைக் கற்றுக்கொண்டேனோ, அந்த மற்றொரு நபரின் நினைவுகளாக மட்டுமே இருந்தவற்றுக்கு இடையே. உண்மையான பிளவுகளையோ அல்லது பெரும் விரிசல்களையோ காண முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அந்த நரம்புகளையும், அந்த வண்ண வேறுபாடுகளையும் ஒருவரால் கண்டறிய முடிந்தது; அவை சில பாறைகளிலோ அல்லது பளிங்குகளிலோ தோற்றம், வயது மற்றும் "உருவாக்கம்" ஆகியவற்றின் வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

உண்மையில், காலை நெருங்க நெருங்க, நான் விழித்தெழுந்ததனால் ஏற்பட்ட அந்தச் சிறு நிச்சயமற்ற தன்மை வெகு நேரத்திற்கு முன்பே மறைந்துவிட்டது. எனக்குத் தெரியும்...நான் எந்த அறையில் இருந்தாலும், இருளுக்குள்ளேயே அந்த அறையை என் நினைவாற்றல் கொண்டு என் சுற்றுப்புறத்தில் மீண்டும் கட்டமைத்துக்கொண்டேன்—அது என் நினைவை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டோ, அல்லது நான் கண்ணுற்ற ஏதோவொரு மங்கலான ஒளியை (அதன் அடியில் ஜன்னல் திரைகள் இருப்பதாக என் மனதில் கற்பனை செய்துகொண்டேன்) வழிகாட்டியாகக் கொண்டோ இருக்கலாம்—நான் அந்த அறையை முழுமையாக மீண்டும் உருவாக்கி, ஜன்னல்களும் கதவுகளும் இருந்த இடங்களை மாற்றாமல் அப்படியே பாதுகாக்கும் ஒரு கட்டிடக்கலைஞரைப் போலவும், ஒரு அலங்கார நிபுணரைப் போலவும் அதைச் சீரமைத்தேன்; கண்ணாடிகளை அவற்றின் பழைய இடங்களிலும், இழுப்பறைகள் கொண்ட அலமாரியை அதன் வழக்கமான இடத்திலும் மீண்டும் வைத்தேன். ஆனால், பகல் ஒளியானது—இறந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு தணலின் பித்தளைத் திரைக்கம்பி மீதான வெறும் பிரதிபலிப்பை நான் தவறுதலாகப் பகல் ஒளியாகக் கருதியிருந்தேன்—இருளுக்குள் (சுண்ணக்கட்டியால் வரைவது போல) தனது முதல் வெண்மையான, பிழைகளைத் திருத்தும் கோட்டை வரைந்த மறுகணமே, ஜன்னலானது—அதன் திரைகளுடன் சேர்த்து—நான் தவறுதலாக அமைத்திருந்த கதவு நிலையை விட்டு விலகிச் சென்றது; அதே வேளையில், அந்த ஜன்னலுக்கு இடமளிப்பதற்காக, என் நினைவாற்றல் அங்கே தடுமாற்றத்துடன் நிறுவியிருந்த மேசையானது—முன்புறம் இருந்த நெருப்பிடம் ஒன்றை உந்தித்தள்ளிக்கொண்டும், நடைபாதையை ஒட்டிய சுவரைப் பக்கவாட்டில் தள்ளிக்கொண்டும்—முழு வேகத்தில் அங்கிருந்து ஓடி மறைந்தது. சில கணங்களுக்கு முன்புவரை அலங்கார அறை விரிந்து கிடந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு சிறிய முற்றமானது இடம்பிடித்திருந்தது; இருளுக்குள் நான் மீண்டும் கட்டமைத்திருந்த அந்த இல்லமானது, விழிப்புணர்வின் சுழலுக்குள் கண்ணுற்ற மற்ற இல்லங்களுடன் சென்று இணைந்து கொண்டது—விடியற்காலையின் உயர்ந்த விரல் நுனியால் திரைகளுக்கு மேலே வரையப்பட்ட அந்த மங்கலான அடையாளத்தைக் கண்டு அது அங்கிருந்து விரண்டோடியது.