ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் 'ஸ்டீபன் ஹீரோ' 6

 XXIV

இந்தக் காலகட்டத்தில், ராயல் பல்கலைக்கழகத்தின் (Royal University) செயல்பாடுகள் குறித்து அரசியல் வட்டாரங்களில் சில சலசலப்புகள் இருந்தன. இது குறித்து ஆய்வு செய்ய ஒரு ஆணையத்தை அமைக்க வேண்டும் என்று முன்மொழியப்பட்டது. ஜெசூட் (Jesuit) சபையினர், எவ்வித நடுநிலையும் இன்றி, தங்கள் சொந்த நலன்களுக்காகவே பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தைச் செயல்படுத்துவதாக அவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது. தாங்கள் அறிவுக்கு எதிரானவர்கள் (obscurantists) என்ற குற்றச்சாட்டை எதிர்கொள்ளும் விதமாக, மெக்கான் (McCann) என்பவரை ஆசிரியராகக் கொண்டு ஒரு மாத இதழ் தொடங்கப்பட்டது. இந்த நிகழ்வால் புதிய ஆசிரியர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தார்.

— முதல் இதழுக்குத் தேவையான பெரும்பாலான கட்டுரைகள் கிடைத்துவிட்டன, என்று அவர் ஸ்டீபனிடம் கூறினார். — இது நிச்சயம் வெற்றி பெறும் என்று நம்புகிறேன். இரண்டாவது இதழுக்கு நீங்களும் ஏதாவது எழுத வேண்டும் — ஆனால், எங்களால் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய வகையில் எழுதுங்கள். கொஞ்சம் எளிமையாக எழுதுங்கள். நாங்கள் ஒன்றும் காட்டுமிராண்டிகள் அல்ல என்பதை இதன் மூலம் நிரூபிக்கலாம்; எங்களுக்கென்று ஒரு இதழ் இருக்கிறது, எங்கள் கருத்துகளை இதில் வெளிப்படுத்த முடியும். நீங்கள் எழுதுவீர்கள் தானே? இந்த மாத இதழில் ஹியூஸ் (Hughes) எழுதிய கட்டுரை ஒன்று உள்ளது —

— இதில் தணிக்கையாளர் (censor) யாராவது இருக்கிறார்களா? என்று கேட்டான் ஸ்டீபன். —

— உண்மையில், இந்த இதழைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை முதலில் கொண்டு வந்தவர் ஃபாதர் கமின்ஸ் (Father Cummins) தான் —

— உங்கள் அமைப்பின் (sodality) இயக்குநரா? —

— ஆம். அவர்தான் இந்த யோசனையை உருவாக்கினார், எனவே அவர் எங்களுக்கு ஒரு ஆதரவாளராகச் செயல்படுகிறார் —

— அப்படியானால் அவர்தான் தணிக்கையாளரா? —

— அவருக்குச் சில அதிகாரங்கள் உள்ளன, ஆனால் அவர் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவர் அல்ல. அவரைப் பார்த்து நீங்கள் பயப்படத் தேவையில்லை —

— புரிகிறது. சரி, எனக்கு ஊதியம் கிடைக்குமா? —

— நீ ஒரு இலட்சியவாதி (idealist) என்றுதான் நினைத்தேன், என்றார் மெக்கான். —

— உங்கள் இதழ் சிறப்பாக அமையட்டும், என்று கூறிவிட்டு ஸ்டீபன் விடைபெற்றான். —

மெக்கான் தொடங்கிய அந்த இதழின் முதல் இதழில், ‘செல்ட் இனத்தவரின் எதிர்காலம்’ (The Future of the Celt) குறித்து ஹியூஸ் எழுதிய நீண்ட கட்டுரை இடம்பெற்றிருந்தது. மேலும், கிளின் (Glynn) என்பவரின் சகோதரி ஐரிஷ் மொழியில் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றும், இந்த இதழ் தொடங்கப்பட்ட வரலாற்றை விவரிக்கும் மெக்கானின் தலையங்கமும் அதில் இடம் பெற்றிருந்தன. அந்தக் கட்டுரையின் தொடக்கம் இது: ‘எங்கள் அமைப்பின் இயக்குநர், கல்லூரி வாழ்க்கையின் பல்வேறு அம்சங்களை ஒன்றிணைக்க ஒரு பல்கலைக்கழக இதழை உருவாக்க எண்ணியது மிகச் சிறந்த சிந்தனையாகும். இதன் மூலம் மாணவர்கள் தங்கள் கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் பரிமாறிக்கொள்ள வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஃபாதர் கமின்ஸின் ஆர்வத்தாலும் முயற்சியாலும் தொடக்கக்காலச் சிக்கல்கள் அனைத்தும் முறியடிக்கப்பட்டன. வாசகர்கள் எங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன், இதோ நாங்கள் பொதுவெளியில் அறிமுகமாகிறோம்.’ அந்த இதழில் பல்வேறு விளையாட்டு மற்றும் அறிவுசார் அமைப்புகளின் குறிப்புகள் அடங்கிய பக்கங்கள் இருந்தன; அவற்றில், பிரபலங்களின் பெயர்களை லத்தீன் மொழியில் மாற்றி, அவர்களைக் கிண்டல் செய்யும் விதமான குறிப்புகள் இடம்பெற்றிருந்தன. ‘மெடிக்கல் மெமோஸ்’ (Medical Memoes) என்ற பகுதியில், இறுதித் தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற்ற மருத்துவ மாணவர்களுக்கு வாழ்த்துகளும், மருத்துவக் கல்லூரியின் கனிவான பேராசிரியர்களைப் பாராட்டும் குறிப்புகளும் இருந்தன; இப்பகுதிக்கு ‘HaO’ என்று கையொப்பமிடப்பட்டிருந்தது. மேலும், ‘டோகா ஜிரிலிஸ்’ (Toga Girilis) என்ற புனைபெயரில், ‘தி ஃபீமேல் ஃபெலோ’ (The Female Fellow) என்ற கவிதையும் அதில் இடம்பெற்றிருந்தது.
நூலகத்தில் இருந்த ஸ்டீபனிடம், அந்தப் புதிய இதழைக் காட்டினான் கிரான்லி. அவன் அந்த இதழை முதல் வரியிலிருந்து கடைசி வரி வரை முழுமையாக வாசித்திருந்தான் போலிருக்கிறது. ஸ்டீபன் பொறுமையின்றிச் சலித்துக்கொண்டாலும், அதைப் பொருட்படுத்தாமல், கிரான்லி அவனை ஒவ்வொரு பகுதியாகக் காட்டிக்கொண்டே இருந்தான். ‘மெடிக்கல் மெமோஸ்’ பகுதியைப் பார்த்தபோது, ​​ஸ்டீபன் மிகுந்த ஆத்திரத்துடன் முணுமுணுத்தான்; இதைக் கேட்டு கிரான்லி இதழுக்குப் பின்னால் மறைந்துகொண்டு சிரிக்கத் தொடங்கினான். அவர்களுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த, முகம் சிவந்த ஒரு பாதிரியார், தான் படித்துக்கொண்டிருந்த ‘தி டேப்லெட்’ (The Tablet) இதழுக்கு மேலாகக் கோபத்துடன் அவர்களை உற்று நோக்கினார். நூலகத்தின் முகப்பில், சில இளைஞர்களும் இளம்பெண்களும் குழுமியிருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரிடமும் அந்தப் புதிய இதழ் இருந்தது. மழையிலிருந்து தப்பிக்க அங்கேயே தங்கியிருந்த அவர்கள், சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சைக்கிள் ஓட்டுபவர்களுக்கான தொப்பியைச் சாய்வாக அணிந்திருந்த மெக்கான், சுறுசுறுப்பாக அந்தக் குழுக்களுக்கு இடையே அங்கும் இங்கும் சென்று கொண்டிருந்தான். ஸ்டீபனைக் கண்டதும், ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் அவன் அருகில் வந்தான்.
— என்ன? இதைப் பார்த்தாயா? —
■— இது அயர்லாந்திற்கு ஒரு மிகச்சிறந்த நாள், என்று கூறிய ஸ்டீபன், ஆசிரியரின் கையைப் பிடித்து தீவிரமாக உலுக்கினான் —
— சரி... ஏதோ ஒன்றுதான், என்று நெற்றி சிவக்கக் கூறினான் மெக்கான் —
ஸ்டீபன் ஒரு கல் தூணின் மீது சாய்ந்துகொண்டு, சற்றுத் தொலைவில் இருந்த குழுவைப் பார்த்தான். அவள் தன் தோழிகளுக்கு நடுவில் நின்றுகொண்டு, அவர்களுடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். புதிய விமர்சனம் அவனுள் ஏற்படுத்தியிருந்த கோபம் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது; அவன் அந்தச் சூழலை, அவள் மற்றும் அவளது தோழிகள் உருவாக்கிய அந்த காட்சியை அமைதியாக உற்று நோக்கினான். 




கிளோன்லிஃப் கல்லூரியின் வளாகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, ​​ஒரு பழைய நினைவின் ஊடாக திடீரென ஒரு அனுதாபம் அவனுள் எழுந்தது. பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு மதப்பள்ளி மாணவர் வாழ்க்கையின் மீது—அதன் நற்பண்புகள் கூட, உலகத்தின் கட்டுக்கடங்காத பார்வையின் முன் வேண்டுமென்றே சவால் விடுவது போல வைக்கப்பட்டிருந்தது—ஒருவித அனுதாபம் தோன்றியது. அந்த நற்பண்புகள் எவ்வளவு தூரம் சவால் விடுகின்றனவென்றால், சுவர்களும் காவல் நாய்களும் மட்டுமே அவற்றை ஒரு சிறிய வட்டத்திற்குள், நாகரிகமான அதேசமயம் கூச்ச சுபாவம் கொண்ட வாழ்க்கை முறைக்குள் சிறைப்படுத்தி வைத்திருந்தன. அவர்களின் செயற்கையான நடத்தைகளில் பெரும்பாலும் நேர்த்தியோ, நளினமோ இருக்கவில்லை; அவர்களின் தரங்கெட்ட செயல்கள் இன்னும் சத்தமாக வெளிப்பட்டிருக்கக்கூடும்—ஆனால், பெய்த மழை அவனுள் ஒரு கருணையைத் தூண்டியது. இளம் மாணவர்களின் ஆரவாரம், ஏதோ தொலைவிலிருந்து வருவது போல, விட்டு விட்டு அவனது காதுகளில் விழுந்தது. அவன் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தபோது, ​​மழையினால் நனைந்த நிலப்பரப்பின் குறுக்கே மழை மேகங்கள் விலகிச் செல்வதைக் கண்டான். அந்தச் சிறிய, வேகமான மழை ஓய்ந்திருந்தது; புதர்களுக்கு இடையே வைரக் கூட்டங்களைப் போல மழைத்துளிகள் தங்கியிருந்தன. கறுத்துப்போன மண்ணிலிருந்து ஒருவித ஆவி எழுந்துகொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த குழுவினர்...பெண்கள் குழுவினர் தங்குமிடத்திலிருந்து வெளியேறினர்; அவர்கள் தயக்கத்துடன் பின்னோக்கிப் பார்த்தனர். நேர்த்தியான காலணிகளின் சத்தமும், மழையிலிருந்து தப்பிக்கத் தங்கள் பாவாடைகளைச் சுருட்டிப் பிடித்துக்கொண்ட அழகிய அசைவுகளும் தெரிந்தன. குடைகளை ஒருவித நுணுக்கமான கோணங்களில் உயர்த்திப் பிடித்திருந்தனர்—அவை ஒரு மென்மையான கவசம்போல இருந்தன. அவர்கள் மடாலயத்தை நோக்கித் திரும்புவதை அவன் கவனித்தான்—அமைதியான தாழ்வாரங்கள், எளிமையான தங்கு அறைகள், பொழுதைக் கழிக்கும் அமைதியான பிரார்த்தனை முறைகள் என அந்த வாழ்க்கை அமைந்திருந்தது. அதே வேளையில், மழை மேகங்கள் மேற்கே நகர்ந்து கொண்டிருந்தன; இளைஞர்களின் ஆரவாரமான பேச்சொலி அவனுக்கு அவ்வப்போது வந்து சேர்ந்தது. தொலைவில், மழையினால் நனைந்த சமவெளியில், மங்கலான பகல் ஒளியை வடிகட்டி உள்ளே அனுப்பும் ஜன்னல்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய கட்டிடம் தெரிந்தது. அங்கே முன்னூறு சிறுவர்கள், சத்தமிட்டபடியும் பசியுடனும் நீண்ட மேஜைகளைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் சாப்பிட்ட மாட்டிறைச்சியின் ஓரங்களில் கொழுப்பு படர்ந்திருந்தது; அதனுடன் ஈரமான, வெண்மையான ரொட்டித் துண்டுகளும் இருந்தன. ஒரு சிறுவன் மட்டும் தன் முழங்கைகளை மேஜையில் ஊன்றி, காது மடல்களை முன்னும் பின்னும் அசைத்துக்கொண்டிருந்தான். அங்கிருந்தவர்களின் இரைச்சல், ஏதோ காட்டு விலங்குகளின் கூச்சலைப் போல அவனுக்கு ஒரு தாள லயத்துடன் கேட்டது.
— சைகைகளுக்கென்று ஒரு கலை இருக்க வேண்டும், என்று ஒரு நாள் இரவு ஸ்டீபன் கிரான்லியிடம் கூறினான்.
— அப்படியா?
— நிச்சயமாக, பேச்சாற்றல் பயிற்றுவிப்பாளர் (elocution professor) குறிப்பிடும் அர்த்தத்தில் நான் இதைச் சொல்லவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, ஒரு சைகை என்பது வெறும் அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் கருவி மட்டுமே. நான் குறிப்பிடுவது ஒரு தாள லயத்தை (rhythm). ‘கம் அன்டு தீஸ் எல்லோ சான்ட்ஸ்’ (Come unto these yellow sands) என்ற பாடலை நீ அறிவாயா?
— இல்லையே.

— இதோ, இப்படித்தான், என்று கூறிய அந்த இளைஞன், தன் இரு கைகளையும் பயன்படுத்தி ஒரு நேர்த்தியான, தாளம் சார்ந்த அசைவைச் செய்தான். இதுதான் அந்த லயம், புரிகிறதா?
— புரிகிறது.
— என்றாவது ஒருநாள் கிராஃப்டன் தெருவின் (Grafton St) நடுவே நின்று, இது போன்ற சைகைகளைச் செய்து காட்ட விரும்புகிறேன்.
— அதைப் பார்க்க எனக்கு ஆவலாகத்தான் இருக்கிறது.
— கொலம்பஸ் அமெரிக்காவைக் கண்டுபிடித்தார் என்பதற்காக, வாழ்க்கை அதன் நேர்த்தியையும் மேன்மையையும் இழக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் ஒரு சுதந்திரமான, மேன்மையான வாழ்க்கையை வாழ்வேன்.
— அப்படியா?
— எனது கலை, சுதந்திரமான மற்றும் மேன்மையான ஒரு ஊற்றிலிருந்து பிறக்கும். இந்த அடிமைகளின் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றுவது எனக்கு மிகுந்த சிரமத்தைத் தருகிறது. மிரட்டலுக்குப் பணிந்து முட்டாளாக மாற நான் மறுக்கிறேன். கவிதையின் ஒரே ஒரு வரி ஒரு மனிதனை அழியாப் புகழுக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்று நீ நம்புகிறாயா?
— ஒரே ஒரு சொல் ஏன் அப்படிச் செய்யக்கூடாது? — ‘Sitio’ (தாகமாக இருக்கிறது) என்பது ஒரு மிகச்சிறந்த, அழுத்தமான கூற்று. இதைவிடச் சிறப்பாகச் சொல்ல முடியுமா என்று முயற்சித்துப் பாருங்கள் —
— இயேசு சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்தச் சொற்றொடரின் ‘லயத்தை’ (rhythm) அவர் உணர்ந்திருப்பார் என்று நினைக்கிறீர்களா? ஷேக்ஸ்பியர் ஒரு பாடலை எழுதியபோது, ​​தெருவுக்குச் சென்று மக்களுக்காகச் சைகைகளைச் செய்து காட்டினார் என்று கருதுகிறீர்களா? —
— இயேசுவால் தனது கூற்றுக்கு ஏற்ற வகையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான சைகையைச் செய்ய முடியாமல் போயிருக்கலாம்; ஆனால், அவர் அதை ஏதோ சாதாரணமான, உணர்ச்சியற்ற குரலில் சொல்லியிருப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. இயேசுவிடம் ஒரு தூய, துயரமான கம்பீரம் இருந்தது; அவரது விசாரணையின்போது அவர் நடந்துகொண்ட விதம் போற்றத்தக்கது. இயேசுவின் அந்த மூல வடிவம் ஒரு குறிப்பிட்ட துயரமான கம்பீரத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றால், அவரைச் சுற்றி இவ்வளவு நுணுக்கமான, கலைநயமிக்க சடங்குகளைத் திருச்சபையால் உருவாக்கியிருக்க முடியுமா? —
— அப்படியானால் ஷேக்ஸ்பியர்...? —
— அவர் தெருவுக்குச் சென்று மக்களைக் கவர விரும்பினார் என்று நான் நினைக்கவில்லை; ஆனால், தனது படைப்பில் இருந்த இசையை அவர் நிச்சயம் ரசித்திருப்பார். அழகு என்பது தற்செயலாக உருவாவது என்று நான் நம்பவில்லை. ஒரு மனிதன் ஏழு ஆண்டுகளாக அவ்வப்போது சிந்தித்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு, திடீரென்று ஒரு நான்கு வரிப் பாடலை (quatrain) எழுதலாம்; அது அவனை அழியாப் புகழுக்கு அழைத்துச் செல்லும் — பார்ப்பதற்கு ஏதோ எந்தவிதச் சிந்தனையுமின்றி, அலட்சியமாக எழுதியது போலத் தோன்றும் — ஆனால், அது வெறும் தோற்றம் மட்டுமே. அப்போது சாதாரண மனிதன், ‘ஓ, அவனுக்குக் கவிதை எழுதத் தெரியும் போலிருக்கிறது!’ என்று சொல்வான். ‘எப்படி எழுதினான்?’ என்று நான் கேட்டால், அவன், ‘அப்படியே எழுதிவிட்டான், அவ்வளவுதான்!’ என்று பதிலளிப்பான் —

— என் பார்வையில், நீங்கள் இந்த ‘லயம்’ (rhythm) மற்றும் ‘சைகை’ (gesture) குறித்தெல்லாம் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களைப் பொறுத்தவரை, கவிஞன் என்பவன் ஏதோ குழப்பமான ஒரு மனிதன் போலத் தெரிகிறான் —
— நீங்கள் அப்படிச் சொல்வதற்குக் காரணம், நீங்கள் இதுவரை ஒரு கவிஞன் செயல்படுவதை நேரில் பார்த்ததில்லை என்பதுதான் —
— அது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? —
— எனது இந்தத் தத்துவங்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை, கற்பனை கலந்தவை என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள், இல்லையா? —
— ஆம், அப்படித்தான் நினைக்கிறேன் —
— நான் நவீனமானவன் என்பதால் மட்டுமே, என் கருத்துகளை நீங்கள் கற்பனை என்று கருதுகிறீர்கள் என்றுதான் நான் சொல்வேன் —
— நண்பரே, இது சுத்த அபத்தம்! எப்போதும் ‘நவீன’, ‘நவீன’ என்று பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்களே... இந்த பூமி எவ்வளவு பழமையானது என்று உங்களுக்கு ஏதேனும் தெரியுமா? நீங்கள் விடுதலை பெற்றுவிட்டதாகக் கூறுகிறீர்கள்; ஆனால், என் பார்வையில், நீங்கள் இன்னும் ஆதியாகமத்தின் முதல் புத்தகத்தைத் தாண்டி வரவில்லை. ‘நவீன’ அல்லது ‘பழைய’ என்று எதுவுமில்லை; எல்லாமே ஒன்றுதான் —
— எது ஒன்றுதான்? —
— பழையதும் நவீனமும் —
— ஓ, புரிகிறது, எல்லாமே மற்றொன்றைப் போலவேதான் இருக்கின்றன என்று சொல்கிறீர்கள். ‘நவீன’ என்பது வெறும் சொல் மட்டுமே என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் அதை ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளில் பயன்படுத்தும்போது —
— உதாரணமாக, என்ன அர்த்தத்தில் சொல்கிறீர்கள்? —
— நவீன மனநிலை என்பது ஒருவித ‘உயிருடன் அறுத்து ஆராயும்’ (vivisective) தன்மையைக் கொண்டது. இத்தகைய அறுத்து ஆராயும் முறைதான் கற்பனை செய்யக்கூடியவற்றிலேயே மிகவும் நவீனமானது. பழங்கால மனநிலை, நிகழ்வுகளை ஒருவித அதிருப்தியுடனேயே ஏற்றுக்கொண்டது. பழங்கால அணுகுமுறை, நீதியின் விளக்கைக் கொண்டு சட்டத்தையும், இறைவெளிப்பாட்டின் விளக்கைக் கொண்டு அறவியலையும், மரபின் விளக்கைக் கொண்டு கலையையும் ஆராய்ந்தது. ஆனால், இந்த விளக்குகள் அனைத்தும் ஒரு மாயத்தன்மை கொண்டவை; அவை உண்மையை உருமாற்றி, சிதைத்துவிடுகின்றன. நவீன அணுகுமுறையோ, தனது ஆய்வுக்களத்தை பகல் வெளிச்சத்தில் வைத்து ஆராய்கிறது. நீதியின் விளக்கைக் கீழே வைத்துவிட்டு, குற்றவாளியை அவன் உருவாகும் சூழலிலும், அவன் செயல்படும் விதத்திலும் கவனிப்பதன் மூலம், இத்தாலி நாகரிகத்திற்கு ஒரு புதிய அறிவியலைச் சேர்த்திருக்கிறது. இன்றைய அரசியல் மற்றும் மத விமர்சனங்கள் அனைத்தும், முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட அரசு அமைப்புகள், மீட்பர்கள் அல்லது திருச்சபைகள் போன்ற அனுமானங்களைச் சார்ந்திருப்பதில்லை. மாறாக, அவை ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் செயல்பாட்டையும் கூர்ந்து கவனித்து, ‘மீட்பு’ எனும் நிகழ்வை மீண்டும் கட்டமைக்கின்றன. நீங்கள் ஒரு அழகியல் தத்துவஞானியாக இருந்திருந்தால், என் இத்தகைய விசித்திரமான கருத்துகளைக் கவனித்திருப்பீர்கள்; ஏனெனில், இங்கே நீங்கள் காண்பது அழகியல் உணர்வு செயல்பாட்டில் இருக்கும் ஒரு காட்சியைத்தான்.
தத்துவக் கல்லூரி எனக்காக ஒரு துப்பறியும் நிபுணரை ஒதுக்க வேண்டும் —
— அரிஸ்டாட்டில் தான் உயிரியல் அறிவியலைத் தோற்றுவித்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன் —
— அரிஸ்டாட்டிலுக்கு எதிராக நான் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்ல விரும்பவில்லை, ஆனால் ‘துல்லியமற்ற’ அறிவியல் துறைகளைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது, ​​அவரது சிந்தனை முறை அவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்காது என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது —
— ஒரு கவிஞராக உங்களைப் பற்றி அரிஸ்டாட்டில் என்ன நினைத்திருப்பார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை! —
— அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்கும் எண்ணமே எனக்கில்லை. முடிந்தால் அவர் என்னைச் சோதித்துப் பார்க்கட்டும்! ஒரு அழகான பெண், ‘அன்புள்ள அரிஸ்டாட்டில் அவர்களே, நான் இவ்வளவு அழகாக இருப்பதற்காக என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்’ என்று சொல்வதை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா? —
— அவர் மிகவும் அறிவார்ந்த மனிதர் —
— உண்மைதான், ஆனால் ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டு முன்னேறுவதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் (stationary march) போக்கைப் போற்றுபவர்களுக்கு அவர் ஆதரவாளராக இருப்பார் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை —
— என்ன சொல்கிறீர்கள்? —
— அந்தக் கல்லூரியில் இருப்பவர்கள் பயன்படுத்தும் நுண்மையான, கருத்தியல் சார்ந்த சொற்கள் எவ்வளவு போலியானவை, யதார்த்தமற்றவை என்று கவனித்திருக்கிறீர்களா? அவர்கள் தங்கள் புதிய இதழைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கவனியுங்கள். மெக்கான் (McCann) அவர்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்து அழைத்துச் செல்வார் என்று நம்புகிறார்கள். அந்த இதழைப் பார்க்கும்போது, ​​‘கடவுளே, இதில் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பது எவ்வளவு நிம்மதியான விஷயம்!’ என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? இயேசு சபையினர் (Jesuits) இந்த அடக்கமான இளைஞர்களுக்கு அனுமதிக்கும் அந்த ஒரு பொம்மை போன்ற வாழ்க்கையைத்தான் நான் ‘ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டு முன்னேறுதல்’ என்று அழைக்கிறேன். அறிவையும் அறத்தையும் போதிப்பவராக இயேசு சபையினர் வாழும் அந்தப் பொம்மை போன்ற வாழ்க்கையும் இதே வகையைச் சேர்ந்ததுதான். இவ்வளவு இருந்தும், இந்த இரு தரப்பு பொம்மைகளும், உலகத்தின் பார்வையில் அரிஸ்டாட்டில் தங்களுக்கு ஆதரவாக வாதாடிவிட்டதாகவே நினைக்கிறார்கள்! அவர்களின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் வழிநடத்தும் அந்த விசித்திரமான விதியைக் கவனியுங்கள் — அது எவ்வளவு அரிஸ்டாட்டில் பாணியில் இருக்கிறது! ஒரு நற்செயலில் எவ்வளவு ‘முக்தி’ அல்லது ‘இரட்சிப்பு’ அடங்கியிருக்கிறது என்பதைக் கணக்கிட அவர்கள் வைத்திருக்கும் நுணுக்கமான விதிகளைப் பாருங்கள் — இதுவும் எவ்வளவு தூய அரிஸ்டாட்டில் பாணி கண்டுபிடிப்பு! —
கிறிஸ்துமஸுக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு, ஒரு நாள் இரவு ஸ்டீபன் நூலகத்தின் முகப்பில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​எம்மா வெளியே வந்தாள். அவள் அவனுடன் பேசுவதற்காக நின்றாள். அவள் கதகதப்பான கம்பளி ஆடைகளை அணிந்திருந்தாள்; அவளது கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த நீண்ட, மென்மையான துணிக்கு (boa) நடுவே, குளிர்காலக் காற்றை எதிர்கொள்ளும் அவளது முகம் புன்னகையுடன் தெரிந்தது. மனநிலை சீராக உள்ள எந்தவொரு இளைஞனும், களையிழந்த அந்த நிலப்பரப்பில் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியோடும் பொலிவோடும் இருக்கும் ஒரு பெண்ணைக் காணும்போது, ​​அவளைத் தன் கைகளில் அணைத்துக்கொள்ள விரும்பியிருப்பான். அவள் அணிந்திருந்த சிறிய பழுப்பு நிற உரோமத் தொப்பி, அவளை ஒரு கிறிஸ்துமஸ் பொம்மையைப் போலக் காட்டியது. அவளது குறும்புத்தனம் நிறைந்த கண்கள், "என்னைத் தடவிக் கொடுத்துக் கொஞ்ச மாட்டாயா?" என்று கேட்பது போல இருந்தன. அவள் உடனே பேசத் தொடங்கினாள். 'தி ஃபீமேல் ஃபெலோ' (The Female Fellow) என்ற படைப்பை எழுதிய பெண்ணை அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது — அத்தகைய எழுத்துகளில் அந்தப் பெண் மிகவும் கெட்டிக்காரியாம். அவள் பயின்ற கன்னியர் மடத்திலும் ஒரு இதழ் இருந்தது; அதற்காக அவள் சிறு நாடகங்களை (skits) எழுதி வந்தாள்.
— சொல்லப்போனால், உன்னைப் பற்றி மிகவும் மோசமான விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டேன் —
— அப்படியா? என்ன அது? —
— உனக்கு மிகவும் மோசமான கருத்துகள் இருப்பதாகவும், நீ மோசமான புத்தகங்களை வாசிப்பதாகவும் எல்லோரும் சொல்கிறார்கள். நீ ஏதோ ஒரு மர்மமான மனிதன் (mystic) போல இருக்கிறாய். ஒரு பெண் என்ன சொன்னாள் தெரியுமா? —
— தெரியாதே, என்ன சொன்னாள்? —
— நீ கடவுளை நம்புவதில்லையாம் —
அவர்கள் 'கிரீன்' (Green) பகுதியில், சங்கிலிகளால் சூழப்பட்ட பாதையில் நடந்து கொண்டிருந்தனர். இதைச் சொன்னபோது, ​​அவள் தன் உடல் வெப்பத்தை அவனது உடலோடு இன்னும் நெருக்கமாகப் பகிர்ந்துகொண்டாள்; அவளது கண்கள் அவனிடம் ஒருவித அக்கறையுடன் நோக்கின. ஸ்டீபன் அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.
— கடவுளைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே, எம்மா. அந்த முதியவரை விட நீதான் எனக்கு அதிக ஆர்வமூட்டுகிறாய் —
— எந்த முதியவர்? — என்று எம்மா வெளிப்படையாகக் கேட்டாள்.
— அந்தப் பறவைக் கூண்டுகளை வைத்திருக்கும் நடுத்தர வயது மனிதர் — அதாவது, 'இரண்டாம் யெகோவா' (Jehovah the Second) —
— என்னிடம் இப்படிப் பேசாதே என்று முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன் அல்லவா? —
— சரி, எம்மா. உனக்கு உன் நம்பிக்கையை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் இருக்கிறது என்று புரிகிறது. ஆனால், என் செல்வாக்கைக் கண்டு நீ பயப்படத் தேவையில்லை —
அவர்கள் 'கிரீன்' பகுதியிலிருந்து 'சவுத் சர்குலர் சாலை' (South Circular Road) வரை, வேறு எந்த உரையாடலும் இன்றி நடந்து சென்றனர். ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும், அவளை விட்டு விலகி, இனி அவளைச் சந்திக்கவே கூடாது என்ற ஸ்டீபனின் தீர்மானம் இன்னும் உறுதியானது. பொழுதுபோக்கிற்காகக் கூட, அவளது சகவாசம் அவனது சுயமரியாதைக்குச் சற்றே தாழ்வானதாகவே இருந்தது. 'மால்' (Mall) பகுதியில் இருந்த உயரமான மரங்களுக்கு அடியில் அவர்கள் சென்றபோது, ​​அவள் தன் நடையைக் குறைத்துக்கொண்டாள். பாலத்தின் விளக்கு வெளிச்சம் படாத பாதுகாப்பான இடத்திற்கு வந்ததும், வேண்டுமென்றே நின்றுகொண்டாள். ஸ்டீபன் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தான்; அந்த நேரமும் இடமும் அவர்களின் சூழலை ஒருவிதமான தெளிவற்ற நிலைக்குத் தள்ளியிருந்தன. அவள் மரங்களின் அடர்ந்த நிழலில் நிற்பதைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும், தன் சொந்த வீட்டிற்கு அருகிலேயே இத்தகைய துணிச்சலான செயலைச் செய்திருந்தாள். அவர்கள் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக ஓடும் நீரின் ஓசையைக் கவனித்தனர்; அப்போது, ​​பாலத்தின் உச்சியிலிருந்து டிராம் வண்டி மெதுவாக நகர்ந்து செல்வதைக் கண்டனர்.

— நான் உனக்கு அவ்வளவு ஆர்வமூட்டுகிறேனா? — என்று அவள் இறுதியாக, ஆழமான, அர்த்தமுள்ள குரலில் கேட்டாள்.

— நிச்சயமாக, — என்றான் ஸ்டீபன், அவளது தொனிக்கேற்ப பதிலளிக்க முயன்று. — நீ உயிருள்ள, உணர்வுள்ள ஒரு மனிதப் பிறவி என்பது எனக்குத் தெரியும்.

— ஆனால், உலகில் பலர் உயிருடன்தானே இருக்கிறார்கள்?

— நீ ஒரு பெண், எம்மா.

— இப்போது என்னை ஒரு பெண்ணென்று அழைக்கிறாயா? நான் இன்னும் ஒரு சிறுமி என்று நீ நினைக்கவில்லையா?

ஸ்டீபனின் பார்வை அவளது முகத்தில் சில கணங்கள் நிலைத்தது; அந்த நேரத்தில், பாதி மூடியிருந்த அவளது கண்கள், அவனது அந்தப் பார்வையை எந்தவித மறுப்பும் இன்றி ஏற்றுக்கொண்டன.

— இல்லை, எம்மா, — என்றான் அவன். — நீ இனி சிறுமி அல்ல.

— ஆனால், நீயும் இன்னும் முழுமையான ஆணாக மாறவில்லைதானே? — என்று அவள் சட்டென்று கேட்டாள். அவளது பெருமிதமும், இளமையும், விருப்பமும் அந்த நிழலிலும் அவளது கன்னங்களைச் சிவக்கச் செய்தன.

— நான் இன்னும் முழுமையடையாத ஒரு வாலிபன் (hobbledehoy) தான், — என்றான் ஸ்டீபன்.

அவள் அவனை நோக்கி இன்னும் சற்று சாய்ந்தாள்; அவளது கண்களில் மென்மையான அக்கறை வெளிப்பட்டது. அவளது உடலின் கதகதப்பு அவனுக்குள் ஊடுருவுவது போல இருந்தது; ஒரு கணம் கூடத் தாமதிக்காமல்...தயக்கத்துடன் அவர் தனது கையைச் சட்டைப் பைக்குள் விட்டு, நாணயங்களைத் தேடி எடுத்தார்.
— நான் உள்ளே செல்ல வேண்டும், — என்று அவள் கூறினாள்.
— இனிய இரவு, — என்று புன்னகைத்தபடி ஸ்டீபன் சொன்னான்.
அவள் உள்ளே சென்றதும், அவன் கால்வாய் ஓரமாக, இலைகளற்ற மரங்களின் நிழலில் நடந்தபடி, ‘குட் ஃபிரைடே’ (Good Friday) நற்செய்திப் பாடலை தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டான். கிரான்லியிடம் தான் சொன்னது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: ‘மக்கள் அன்புகொள்ளும்போது, ​​அவர்கள் எதையாவது கொடுக்கிறார்கள்’. அவன் சத்தமாக, ‘நான் இனி அவளிடம் ஒருபோதும் பேசமாட்டேன்’ என்று கூறினான். கீழ்நோக்கிய பாலத்தை நெருங்கியபோது, ​​நிழல்களிலிருந்து ஒரு பெண் வெளிப்பட்டு, ‘இனிய இரவு, அன்பே’ என்றாள். ஸ்டீபன் அங்கேயே நின்று அவளைப் பார்த்தான். அவள் குட்டையான உருவம் கொண்டவள்; அந்த குளிர்காலத்திலும், அவளது உடைகளிலிருந்து பழைய வியர்வையின் நாற்றம் வீசியது. அவளது மங்கலான முகத்திற்கு மேல், கருப்பு நிற வைக்கோல் தொப்பி ஒன்று சாய்வாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் அவனிடம் சிறிது தூரம் தன்னுடன் நடந்து வருமாறு கேட்டாள். ஸ்டீபன் அவளிடம் எதுவும் பேசவில்லை; மாறாக, அந்த நற்செய்திப் பாடலைத் தொடர்ந்து முணுமுணுத்தபடியே, தனது கையில் இருந்த நாணயங்களை அவளது கையில் வைத்துவிட்டு, தன் வழியே தொடர்ந்து சென்றான். அவன் நடந்து செல்லும்போது, ​​அவள் தனக்கு வாழ்த்துகளைச் சொல்வதைக் கேட்டான். அப்போது அவன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்:

இலக்கிய ரீதியாக எது சிறந்தது? இயேசுவின் மரணம் குறித்த ரேனனின் (Renan) விவரிப்பா, அல்லது நற்செய்தியாளர்கள் அளித்த விவரிப்பா? ஒருமுறை ஒரு போதகர், இயேசு ஒரு மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் (maniac) என்று சாத்தானின் ஏஜென்ட் ஒருவர் முன்வைத்த கோட்பாட்டைக் குறித்து, மிகுந்த அதிர்ச்சியுடனும் பக்தியுடனும் குறிப்பிடுவதைக் கேட்டிருக்கிறான். அந்த கருப்பு வைக்கோல் தொப்பி அணிந்த பெண், இயேசு ஒரு மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்பதை ஒருபோதும் நம்பமாட்டாள்; ஸ்டீபனும் அவளது கருத்தையே கொண்டிருந்தான். ‘நிச்சயமாக, அவர் பிரம்மச்சாரி வாழ்வு வாழ்பவர்களுக்கு ஒரு சிறந்த முன்மாதிரிதான்; ஆனால், ஒரு தெய்வீகப் பிறவிக்கு அவர் தன்னைத்தானே மிக அதிக கவனத்துடன் பாதுகாத்துக்கொள்கிறார்’ என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். அந்தப் பெண்ணுக்கு புத்தரைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை; ஆனால், இயேசுவை விட புத்தரின் குணாதிசயம், எந்தவிதமான செயற்கைத்தன்மையும் இல்லாத புனிதத்தன்மை கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது. புத்தர் ஞானம் பெற்று, கடும் தவத்திற்குப் பிறகு திரும்பியபோது, ​​யசோதரா அவரை முத்தமிட்ட அந்த நிகழ்வை, இந்தப் பெண் எப்படி எடுத்துக்கொள்வாளோ என்று அவன் வியந்தான். ரெனானின் இயேசு சற்று பௌத்தத் தன்மையுடன் இருக்கிறார்; ஆனால், மேற்கத்திய உலகின் தீவிரமான உணவருந்துபவர்களும் மது அருந்துபவர்களும் இத்தகைய ஒரு பிம்பத்தை ஒருபோதும் வழிபட மாட்டார்கள். இரத்தத்திற்கு இரத்தம் தான் தேவை. இந்தத் தீவில் சிலர், தங்கள் மத உணர்வுகளுக்கு வடிகால் தேடும் விதமாக, ‘ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தில் கழுவப்பட்டேன்’ (Washed in the blood of the Lamb) என்று ஒரு பாடலைப் பாடுகிறார்கள். இது ஒருவேளை உணவுப் பழக்கம் சார்ந்த விஷயமாக இருக்கலாம்; ஆனால், நான் அரிசி கழுவிய நீரில் குளிப்பதையே விரும்புவேன். என்ன ஒரு விசித்திரமான கற்பனை! ஆன்மீக உடலில் படிந்திருக்கும் பாவமான வியர்வையை நீக்க, இரத்தத்தில் ஒரு குளியல்... நாகரிகம் கருதி, அந்தப் பெண் குளிர்காலத்தின் உச்சத்தில் கருப்பு நிற வைக்கோல் தொப்பியை அணிந்திருக்கிறாள். அவள் என்னிடம், ‘இனிய இரவு, அன்பே’ (Good night, love) என்று கூறினாள். வரலாற்றின் மிகச்சிறந்த காதலன் கூட இதைவிட மேலாக எதையும் சொல்லியிருக்க முடியாது. சிந்தித்துப் பாருங்கள்—‘இனிய இரவு, அன்பே’. அவளை ஒரு தீய பிறவி என்று யாராவது சொன்னால், பிசாசு கூட எரிச்சலடையாதா?
— நான் இனி அவளைச் சந்திக்கப் போவதில்லை, என்று சில இரவுகளுக்குப் பிறகு ஸ்டீபன் லிஞ்சிடம் கூறினான்.
— அது மிகப்பெரிய தவறு, என்று தன் மார்பை விரித்துக்கொண்டு லிஞ்ச் சொன்னான்.
— இது வெறும் நேர விரயம். அவளிடமிருந்து எனக்குத் தேவையானதை என்னால் ஒருபோதும் பெற முடியாது.
— அவளிடமிருந்து உனக்கு என்னதான் வேண்டும்?
— அன்பு.
— என்ன?
— அன்பு.
— லிஞ்ச் சட்டென்று நின்று, இப்படிச் சொன்னான்:
— இதோ பார், என்னிடம் நான்கு பென்ஸ் (நாணயங்கள்) இருக்கின்றன.
— உன்னிடமா?

— நாம் எங்காவது உள்ளே செல்வோம். ஆனால், நான் உனக்கு மது வாங்கிக் கொடுத்தால், இனிமேல் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லக்கூடாது என்று நீ சத்தியம் செய்ய வேண்டும்.
— எந்த வார்த்தையை?
— அந்த வார்த்தையைத்தான்.
— ‘அன்பு’ என்கிறாயா?
— சரி, நாம் உள்ளே செல்வோம்.
ஒரு மதுக்கடையின் அழுக்கடைந்த, மங்கலான சூழலில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​ஸ்டீபன் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் தன் நாற்காலியை ஒரு காலிலிருந்து மறு காலிற்கு அசைக்கத் தொடங்கினான்.
— என் அன்பிற்குரிய லிஞ்ச், உனக்கு நான் அளவுக்கு அதிகமாகக் கல்வி புகட்டிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்?
— ஆனால், அது ஒரு கொடூரமான செயல், என்று தன் நண்பனுக்கு விருந்தளிப்பதையும், அதே சமயம் அவனைச் சாடுவதையும் ஒரு சுகமாக அனுபவித்தபடி லிஞ்ச் கூறினான்.
— நீ என்னை நம்பவில்லையா? —
— நிச்சயமாக இல்லை —
ஸ்டீபன் சிறிது நேரம் தனது ஈயக் குவளையில் கவனத்தைச் செலுத்தினான். 
—• நிச்சயமாக, அவன் இறுதியில் கூறினான், அவள் எனக்கு எதையேனும் கொடுத்தால், நான் அதைக் குறைவானதாக இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வேன் —
— , நீ ஏற்றுக்கொள்வாய் என்பது எனக்குத் தெரியும் —
— நான் அவளை வசியப்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்புகிறாயா? —
— மிகவும். அது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் —
— ஆ, அது சாத்தியமில்லை! —
லிஞ்ச் சிரித்தான். 
— எவ்வளவு துயரமான தொனியில் இதைக் கூறுகிறாய்! மெக்கான் இதைக் கேட்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன் —
— லிஞ்ச், ஸ்டீபன் கூறினான், நாம் வெளிப்படையாகவும் தாராளமாகவும் ஒப்புக்கொள்ளலாம். நமக்கு பெண்கள் தேவை —
— ஆம், நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். நமக்கு பெண்கள் தேவை —
— இயேசு கூறினார், ‘எவனொருவன் ஒரு பெண்ணை காமத்துடன் பார்க்கிறானோ, அவன் ஏற்கனவே தன் இதயத்தில் அவளுடன் விபச்சாரம் செய்துவிட்டான்.’ ஆனால் அவர் ‘விபச்சாரத்தை’ நேரடியாகக் கண்டிக்கவில்லை. மேலும், ‘விபச்சாரம்’ செய்யாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது —
— முற்றிலும் சாத்தியமற்றது —
— எனவே, ஒரு பெண் அதற்குத் தயாராக இருக்கிறாள் என்று தோன்றினால், நான் அவளிடம் செல்கிறேன்; அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை என்றால், நான் விலகி விடுகிறேன் —
— ஆனால் அந்தப் பெண்ணுக்கு விருப்பம் இருக்கிறது —



— அதுதான் என்னை ஏங்க வைக்கும் விஷயம்: அவளுக்கு விருப்பம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும். அவள் என்னை இப்படி ஏங்க வைப்பது மிகவும் அநியாயம். எனக்கு நிச்சயம் கிடைக்கும் இடத்திற்குத்தான் நான் செல்ல வேண்டும் —
— ஆனால் அதற்குப் பணம் செலவாகும், அதுமட்டுமின்றி அது ஆபத்தானது. வாழ்நாள் முழுவதும் நீங்காத ஒரு நோய்த்தொற்று உனக்கு ஏற்படலாம். இதுவரை உனக்கு அது ஏற்படவில்லையே என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது —
— ஆமாம், இது எவ்வளவு பெரிய தொல்லை! ஆனாலும் நான் எங்காவது செல்லத்தான் வேண்டும்... அவள் ஒரு மனிதப் பிறவி, இல்லையா? விலைமாதர்களை நான் மனிதர்களாகக் கருதுகிறேன் என்று சொல்ல முடியாது. ‘ஸ்கோர்ட்டம்’ (scortum - விலைமகள்) மற்றும் ‘மோக்கஸ்’ (moechus - விபச்சாரி/ஆண் விபச்சாரி) ஆகிய இரண்டுமே இலக்கணப்படி ‘அஃறிணை’ (neuter) சொற்கள் —
— நிச்சயமாக, ஒரு மனிதப் பெண்ணுடன் இருப்பது இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும். ஆனால் நீ...«நீ விரும்பினால், அவளை அடையலாம்...»
«எப்படி?»
«திருமணம் செய்துகொள்வதன் மூலம்...»
«அதை நினைவூட்டியதற்கு நன்றி,» என்றான் ஸ்டீபன். «நான் அதை மறந்தே போயிருந்தேன்...»
«அவள் அதை மறக்கமாட்டாள் என்பதில் உறுதியாக இரு,» என்றான் லிஞ்ச். «மற்றவர்களும் அதை மறக்க அவள் அனுமதிக்கமாட்டாள்...»
ஸ்டீபன் பெருமூச்சு விட்டான்.
«'தி அடோரேஷன் ஆஃப் தி மேஜி' (The Adoration of the Magi) கதையில் வருவது நினைவிருக்கிறதா? அழியாதவர்கள், இன்றைய விஷயங்களை ஒழித்துவிட்டு, நேற்றைய விஷயங்களைக் கொண்டுவர விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு உதவ, இன்றைய சமூகத்தால் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்ட ஒருவரைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை...»
«ஆம்...»
«அந்தக் கருப்பு வைக்கோல் தொப்பி அணிந்த பெண்ணைத் தவிர, எனக்கு உதவ வேறு யார் இருக்கிறார்கள்? கவிஞன் உலகிற்கு எத்தகைய ஆன்மீகப் புதுப்பித்தலைக் கொண்டு வருகிறானோ, அதைத்தான் நானும் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். இல்லை, நான் முடிவு செய்துவிட்டேன். இனி நான் அவளைச் சந்திக்கப்போவதில்லை...»
«அந்தக் கருப்பு வைக்கோல் தொப்பி அணிந்த பெண்ணையா?»
«இல்லை, அந்த கன்னிகையை...»
«இருந்தாலும், நீ தவறு செய்கிறாய் என்றுதான் நினைக்கிறேன்,» என்றான் லிஞ்ச், தன் மதுக்கோப்பையை காலி செய்தபடி.
கிறிஸ்துமஸுக்குப் பிந்தைய ஒரு குளிரான, மூடுபனி சூழ்ந்த காலை வேளையில், ஃபாதர் ஆர்டிஃபோனியின் படுக்கையறையில் அமர்ந்து 'ஓரெஸ்டீ' (Oreste) நாடகத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்தான் ஸ்டீபன். அவன் இயந்திரகதியாகக் கேள்விகளைக் கேட்டு, பதில்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். போலி-கிளாசிக்கல் பாணியிலான ஒரு கேள்வி-பதில் பகுதியை அவன் இப்படி உருவாக்கினான்:





கேள்வி: ஏஸ்கிலஸின் 'லிபேஷன்-போரர்ஸ்' (Libation-Pourers) நாடகத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் அந்தப் பெரிய உண்மை என்ன? 
பதில்: பண்டைய கிரேக்கத்தில் சகோதரர்களும் சகோதரிகளும் ஒரே அளவுள்ள காலணிகளையே அணிந்திருந்தனர் என்பதை ஏஸ்கிலஸின் 'லிபேஷன்-போரர்ஸ்' நாடகத்திலிருந்து நாம் அறியலாம். 
அவன் தன் புத்தகத்தின் மோசமான இத்தாலிய வகை பைண்டிங்கிலிருந்து கண்களை எடுத்து, 'சென்ட் ஸ்டீபன் கிரீன்' (S. Stephen’s Green) பூங்காவின் வெறிச்சோடிய பகுதியைப் பார்த்தான். அவனுக்கு மேலேயும், கீழேயும், சுற்றிலும் இருந்த சிறிய, இருண்ட, தூசி படிந்த அறைகளில் அயர்லாந்தின் அறிவுசார் இதயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது — இளைஞர்கள் அறிவைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அறிவின் அபாயகரமான பாதைகளில் அந்த இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்ட, அவனுக்கு மேலேயும், கீழேயும், சுற்றிலும் இயேசு சபையினர் (Jesuits) பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். இயேசு சபையின் அதிகாரம் அந்த அறிவுசார் மையத்தின் மீது உறுதியாகப் பதிந்திருந்தது; சில சமயங்களில் அந்த அழுத்தம் சற்று அதிகமாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அது எவ்வளவு சிறிய சிலுவை! இத்தகைய கண்டிப்பின் பின்னணியில் உள்ள காரணங்களை அந்த இளைஞர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். இது ஒரு விழிப்புணர்வுடன் கூடிய அக்கறையின் வெளிப்பாடு என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர்; தங்கள் எதிர்கால வாழ்விலும் இந்த அக்கறையும் கவனமும் தொடரும் என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்தனர். அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதில் சில அரிதான தருணங்களில் கேள்விகள் எழுந்திருக்கலாம், ஆனால் அதன் நோக்கம் எப்போதும் நேர்மையானதாகவே இருந்தது. எனவே, ஒரு கனிவான பேராசிரியரின் நகைச்சுவையான கருத்துகளையோ அல்லது ஒரு வாயிற்காவலனின் முரட்டுத்தனமான நடத்தையையோ நன்றியுணர்வுடன் ஏற்றுக்கொள்வதில், இந்த இளைஞர்களை விடச் சிறந்தவர்கள் வேறு யார் இருக்க முடியும்? தங்கள் கல்வி நிறுவனத்தின் (Alma Mater) கௌரவத்தைப் போற்றி வளர்ப்பதிலும், அதை முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும் இவர்களை விட அதிக அக்கறை கொண்டவர்கள் வேறு யார்?
கல்லூரியின் அந்த ஒடுக்கும் சூழல் ஸ்டீபனின் இதயத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டது. அவன் ஒரு இக்கட்டான வயதில் இருந்தான்; எதையும் இழந்த நிலையில், தேவைகள் பல கொண்டவனாக, இத்தகைய நடத்தைகளில் உள்ள இழிவான அம்சங்களை நன்கு உணர்ந்திருந்தான். அவன் தனது கற்பனை உலகிலாவது மேன்மையானவற்றை அறிந்திருந்தான். இத்தகைய துயரமான நிலைக்கு மருந்தாக, ஒரு தீவிரமான இயேசு சபை குரு, சில நாட்களுக்கு முன்பு, அவனுக்கு 'கின்னஸ்' (Guinness) மதுபானத் தொழிற்சாலையில் ஒரு எழுத்தர் பணியைப் பரிந்துரைத்திருந்தார். அந்த மதுபானத் தொழிற்சாலையில் எழுத்தராகச் சேரவிருந்த அவன், அந்தச் சிறந்த சமூகத்தை வெறும் ஏளனத்துடனும் பரிதாபத்துடனும் மட்டுமே பார்த்திருக்க மாட்டான்; ஆனால், அவன்—கல்விமான்களின் மொழியில் சொல்வதானால்—ஒரு 'கடினமான நன்மையை' (arduous good) நாடிக்கொண்டிருந்தான். சாதாரண மக்களிடையே சிந்தனையை ஊக்குவிக்கும் அமைப்புகளில் தனது ஆன்மாவிற்குத் தேவையான முழுமையான நன்மையைக் கண்டடைவது அவனுக்குச் சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. அந்த வெப்பமான, நெருக்கமான குழுக்களில்—அதாவது, முட்டாள்தனமான மற்றும் விசித்திரமான 'கன்னித்தன்மை' கொண்டவர்களின் சகவாசத்தில்—உடல் சார்ந்த ஆறுதலைத் தவிர வேறெதையும் அவனால் பெற முடியவில்லை! பேரானந்தத்தை நோக்கி எப்போதும் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனநிலை, இத்தகைய அடிபணிதலுக்கு எப்படி உடன்பட முடியும்? அழகின் பிம்பம் ஒரு போர்வையைப் போலப் போர்த்தியிருக்கும் ஒரு ஆன்மா, தனக்கு அடிமைத்தனத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள எப்படி முன்வர முடியும்?
கல்லூரியின் அந்த உயிரற்ற, கடும் குளிரான சூழல் ஸ்டீபனின் இதயத்தை முடக்கிப்போட்டது. இயலாமையின் மயக்கத்தில் இருந்த அவன், கத்தோலிக்க மதத்தின் தீமைகளை எண்ணிப் பார்த்தான். நோய் மற்றும் கொடுமை நிறைந்த காலத்தில், நிலத்தடி கல்லறைகளில் (catacombs) உருவான அந்த அருவருப்பான உயிரினங்கள், ஐரோப்பாவின் சமவெளிகளிலும் மலைகளிலும் பரவி வருவதை அவன் காண்பது போல உணர்ந்தான். 'கலிஸ்டா' (Callista) நாவலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள வெட்டுக்கிளிப் படையெடுப்பைப் போல, அவை ஆறுகளை அடைத்து, பள்ளத்தாக்குகளை நிரப்பியது போலத் தோன்றின. அவை சூரிய ஒளியையே மறைத்தன. மனித இயல்பு குறித்த அவமதிப்பு, பலவீனம், நரம்புத் தளர்ச்சி, பகல் வெளிச்சம் மற்றும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு அஞ்சுதல், மனிதர்கள் மீதும் வாழ்வின் மீதும் அவநம்பிக்கை, மனவுறுதியின் செயலிழப்பு — இவை அனைத்தும் உடலை ஆட்கொண்டு, அதன் உறுப்புகளைச் சிதைத்து, ஒரு கொடூரமான, இருண்ட ஒட்டுண்ணிப் படையைப் போல அதைச் சுமக்கச் செய்தன. மகிழ்ச்சியான அழகைக் கண்டு மனம் கொள்ளும் உற்சாகம், சுதந்திரமான கூட்டு உழைப்பில் உடல் பெறும் புத்துணர்ச்சி, ஆரோக்கியம், ஞானம் மற்றும் மகிழ்ச்சியை நோக்கிய இயல்பான உந்துதல்கள் என அனைத்தும் இந்த ஒட்டுண்ணிகளின் தாக்குதலால் அரித்துச் சிதைக்கப்பட்டன. அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் உலகைக் கண்டபோது, ​​அவனுள் துணிச்சல் எனும் நெருப்பு மூண்டது. ஐரோப்பிய கலாச்சாரத்தின் மையத்திலிருந்து வெகு தொலைவில், கடலின் நடுவே ஒரு தீவில் தனித்து விடப்பட்டிருந்தாலும், சந்தேகத்தால் சிதைந்த மனவுறுதியையும், உறுதியான வெறுப்புணர்வைக்கூட ஒரு மயக்கும் வசீகரத்தின் முன்னால் நீரைப் போலக் கரைந்து போகச் செய்யும் ஆன்மாவையும் கொண்டவனாக இருந்தாலும், அவன் ஒரு புதிய மனிதகுலத்தின் குரலாகத் தான் உணர்ந்ததை ஏற்றுக்கொண்டு, துடிப்பான, அச்சமற்ற, வெட்கமற்ற ஒரு வாழ்வை வாழத் தீர்மானித்தான்.
அவன் இயந்திரகதியாகத் தனது இத்தாலிய மொழிப் பாடத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அதே வேளையில், கல்லூரியின் சூழலில் நிலவிய அந்த இடைவிடாத, உயிரைக் கொல்லும் நச்சுத்தன்மையை அவன் தனது தொண்டையிலும் நுரையீரலிலும் உணர்ந்தான்; அது அவனது பார்வையை மங்கச் செய்து, சிந்தனையைக் குழப்பமடையச் செய்தது.
மேசையின் மீதிருந்த அந்தச் சிறிய இரும்புக் கடிகாரத்தில் அரை மணி நேரம் கூட முழுமையாகக் கடக்கவில்லை; பதினொரு மணி ஆவதற்கு இன்னும் நீண்ட நேரம் இருந்தது. அவர் தனது 'மேக்கியாவெல்லி' (Machiavelli) புத்தகத்தைத் திறந்து, ஆசிரியர் திருப்தியடையும் வரை ஒரு பத்தியை வாசிக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த மந்தமான வரலாற்று விவரணைகள், உயிரற்ற, மரக்கட்டை போன்ற சொற்களாக அவர் வாயிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக வெளிப்பட்டன. அவ்வப்போது அவர் புத்தகத்திலிருந்து கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தபோது, ​​அந்த மதகுருவின் தடித்த உதடுகள் அசைவதைக் கண்டார்; சில சமயம் கடுமையான ஒலியுடன் சொற்களைத் திருத்தினார், சில சமயம் உதடுகளை மெதுவாக, அமைதியாக முன்னோக்கி நீட்டித் திருத்தினார். அந்தச் சிறிய இரும்புக் கடிகாரம் மேலும் ஐந்து நிமிடங்கள் ஓடியது. பிறகு, ஆசிரியர் அந்தப் பயிற்சியைத் திருத்தத் தொடங்கினார். ஸ்டீபன் சோர்வுடன் ஜன்னலுக்கு வெளியே, மூடுபனி சூழ்ந்த தோட்டங்களைப் பார்த்தான். காற்று நீராவிப் படலத்தால் சூழப்பட்டிருந்தது; பூப்படுக்கைகளும் நடைபாதைகளும் சாம்பல் நிற வானத்திற்கு எதிராக, ஈரமான, அடர் பழுப்பு நிறத்தில் காட்சியளித்தன. மக்கள் மழைக் கோட்டுகளையும் மேலங்கிகளையும் அணிந்து, குடைகளுக்கு அடியிலோ அல்லது தலைப்பகுதியை நன்கு போர்த்திக்கொண்டோ நடைபாதைகளில் நடந்து சென்றனர், அல்லது நினைவுச்சின்னத்தின் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தனர். ஸ்டீபன் தன் நண்பர்களுடன் இரவில் அடிக்கடி நடந்து சென்ற, சங்கிலிகளால் சூழப்பட்ட அந்த நடைபாதை, சாம்பல் நிறக் கண்ணாடி போல மின்னியது. அந்த வழுவழுப்பான மேற்பரப்பில் மக்கள் நடந்து செல்வதைப் பார்த்த ஸ்டீபன், ஒருவேளை தனது அதீத உயிர்ச்சக்தி கொண்ட தருணங்களே, இத்தகைய விரக்தியான நேரங்களில் தன்னை மீண்டும் பாதித்து, இவ்வளவு சோர்வைத் தருகின்றனவோ என்று எண்ணினான். தான் கிரான்லியின் (Cranly) கண்களைக் கொண்டு உலகைப் பார்ப்பதாக உணர்ந்தாலும், தொடர்ந்து அந்த நடைபாதையையே உற்று நோக்கினான்.
— இதை இப்படிச் சொல்ல முடியாது, என்று கூறிய ஆசிரியர், ஒரு சொற்றொடருக்கு அடியில் பென்சிலால் கோடு கிழித்தார். இது இத்தாலிய மொழி அல்ல...
ஸ்டீபன் சட்டென்று ஜன்னலிலிருந்து பார்வையை விலக்கி எழுந்து நின்றான்:
— ஐயா, தயவுசெய்து என்னை மன்னிக்க முடியுமா? இன்று நான் சற்று முன்னதாகவே கிளம்ப வேண்டும் என்பதை உங்களிடம் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்... கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி, நான் கிளம்பத் தாமதமாகிவிடும் போலிருக்கிறது, என்று அவன் மேலும் கூறினான். என்னை அனுமதிப்பீர்களா? —
— உங்களுக்கு இப்போது ஏதேனும் சந்திப்பு இருக்கிறதா? —
— ஆம், நான் மறந்தே போய்விட்டேன். இன்றைய தினம் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்... —
— தாராளமாக, தாராளமாக. நீங்கள் இப்போது செல்லலாம். —
— நன்றி. நான்... —
— தாராளமாக, தாராளமாக. —
கைப்பிடியைப் பற்றிக்கொண்டு, ஒரே தாவலில் ஐந்து படிகளைக் கடந்து அவர் படிக்கட்டுகளில் கீழே ஓடினார். வரவேற்பறையில் மழையங்கியை (raincoat) அவசரமாக அணிந்துகொண்டு, மூச்சிரைக்க, அரைகுறை உடைகளுடன் வெளியே வந்தார். சேறு நிறைந்த சாலையின் நடுவே ஓடிச் சென்று, மங்கலான வெளிச்சத்தில் சதுக்கத்தின் கிழக்குத் திசையை உற்று நோக்கினார். சாலையின் நடுவே ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியை நோக்கியபடி வேகமாக நடந்தவர், மீண்டும் நடைபாதைக்கு வந்து ஓடத் தொடங்கினார். 'ஏர்ல்ஸ்போர்ட் டெரஸ்' (Earlsfort Terrace) முனையை அடைந்ததும் ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, வலதுபுறம் திரும்பி மீண்டும் வேகமாக நடக்கலானார்.




பல்கலைக்கழகத்திற்கு வெளியே, தான் பின்தொடர்ந்து வந்த நபரை அவர் நெருங்கினார்.
— காலை வணக்கம்! —
— ஸ்டீபன்... ஓடி வந்தீர்களா? —
— ஆம். —
— எங்கே போகிறீர்கள்? —
— உங்களை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தேன். —
— எந்த ஜன்னல்? —
— கல்லூரியில். நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்? —
— நான் 'லீசன் பார்க்' (Leeson Park) செல்கிறேன். —
— இந்த வழியாக வாருங்கள், — என்று கூறியபடி ஸ்டீபன் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்.
பகல் வெளிச்சத்தில் இப்படிச் செய்ததை அவள் ஆட்சேபிக்கலாம் என்று தோன்றியது; ஆனால், ஒரு கணம் அதிருப்தியுடன் அவனைப் பார்த்தவள், பிறகு அவன் தன்னை அழைத்துச் செல்ல அனுமதித்தாள். ஸ்டீபன் அவளது கையைத் தன் பக்கமாக இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான்; அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வைத்துப் பேசியதால் அவள் சற்று சங்கடமடைந்தாள். அவளது முகம் பனித்துளிகளால் மின்னிக்கொண்டிருந்தது; ஸ்டீபனின் உற்சாகமான, தீவிரமான அணுகுமுறையைக் கண்டு அவளது முகம் பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது.
— என்னை எங்கே பார்த்தீர்கள்? —
— நான் ஜன்னல் அருகில், ஃபாதர் ஆர்டிஃபோனியுடன் (Father Artifoni) இத்தாலிய மொழிப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் 'கிரீன்' (Green) வழியாக வருவதையும், சாலையைக் கடப்பதையும் பார்த்தேன். —
— அப்படியா? — —
— எனவே, நான் சட்டென்று எழுந்து, ஒரு சந்திப்பிற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு, படிக்கட்டுகளில் வேகமாக இறங்கி, உங்களைத் தேடி வெளியே ஓடி வந்தேன் —
அவள் கன்னங்களில் சிவந்த நிறம் இன்னும் அடர்த்தியானது; அவள் இயல்பாக இருக்க முயற்சிப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆரம்பத்தில் இது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், இப்போது ஒருவித பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. அவன் தான் அவளைத் தேடி ஓடி வந்ததாகச் சொன்னபோது, ​​அவள் பதற்றத்துடன் சிரித்தாள். 
— ஐயோ! ஏன் அப்படிச் செய்தீர்கள்? —
ஸ்டீபன் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை, ஆனால் அவளது கையைத் தன் பக்கமாக இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். மொட்டை மாடியின் முடிவில், அவள் இயல்பாகவே ஒரு பக்கச் சந்திற்குள் திரும்பினாள். அங்கு அவள் மெதுவாக நடந்தாள். அந்தச் சந்து மிகவும் அமைதியாக இருந்ததால், இருவரும் தங்கள் குரலைக் குறைத்துப் பேசினர். 
— நான் தான் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது? உங்கள் பார்வை மிகவும் கூர்மையாக இருக்க வேண்டும்! —
— நான் ஜன்னல் வழியாக வெளியே, வானத்தையும் அந்தப் புல்வெளியையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், — என்று அவன் பதிலளித்தான். — இறைவா! என் மனம் மிகுந்த விரக்தியில் இருந்தது. சில—



நேரங்களில் எனக்கு இப்படித்தான் ஆகிவிடுகிறது! யாருடைய உதவியும், அனுதாபமும் இன்றி, மிகவும் விசித்திரமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். சில சமயங்களில் எனக்கே என்னைப் பார்த்து பயமாக இருக்கிறது. கல்லூரியில் இருப்பவர்களை மனிதர்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை, அவர்கள் ஏதோ தாவரங்களைப் போல இருக்கிறார்கள்... அப்படி என் சொந்த குணத்தையே நான் திட்டித் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான், உன்னைப் பார்த்தேன் —
— அப்படியா? — என்று கேட்டாள் அவள். தன் பெரிய, நீள்வட்டமான கண்களால், தனக்கு அருகில் இருந்த அந்தச் சிதைந்த தோற்றம் கொண்டவனைப் பார்த்தபடி —
— உன்னைப் பார்த்ததும் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. அதனால் சட்டென்று எழுந்து ஓடி வர வேண்டியிருந்தது. அங்கே இன்னும் ஒரு நிமிடம் கூட என்னால் அமர்ந்திருக்க முடியவில்லை... 'இதோ, ஒரு மனித உயிர்!' என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.
இறுதியாக... நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்தேன் என்று சொல்ல வார்த்தைகளே இல்லை! —
— என்ன விசித்திரமான பையன் நீ! — என்று அவள் கூறினாள். — இப்படி எல்லாம் ஓடித் திரியக்கூடாது. கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமாக நடந்துகொள்ளக் கூடாதா? —
— எம்மா! — என்று ஸ்டீபன் கூவினான். — இன்று என்னிடம் இப்படிப் பேசாதே. நீ மிகவும் பொறுப்புள்ளவளாக இருக்க விரும்புகிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நாமோ... நாம் இருவரும் இன்னும் இளமையாகத்தானே இருக்கிறோம்? —
— ஆம், ஸ்டீபன்... —
— அப்படியானால் சரி. நாம் இளமையாக இருக்கும்போது, ​​மகிழ்ச்சியை உணர்கிறோம். நம்முள் தீராத விருப்பங்கள் பொங்குகின்றன... —
— விருப்பங்களா? —
— நான் உன்னைப் பார்த்த தருணம் உனக்குத் தெரியுமா... —
— ஆம், நீ எப்படி என்னைக் கண்டுபிடித்தாய்? —
— உன் நடையை வைத்தே கண்டுபிடித்துவிட்டேன். —
— நடையா! —
— எம்மா, என் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோதே, உன் மேலங்கிக்கு அடியில் உன் இடுப்பு அசைவதைக் கவனித்தேன். சிதைந்துபோன இந்த நகர வீதிகளில், ஒரு இளம் பெண் எவ்வளவு கம்பீரமாக நடந்து செல்கிறாள் என்று பார்த்தேன்! ஆம், நீ அப்படித்தான் நடக்கிறாய்; உன் இளமை குறித்தும், ஒரு பெண்ணாக இருப்பதைக் குறித்தும் நீ பெருமிதம் கொள்கிறாய். என் ஜன்னல் வழியாக உன்னைக் கண்டபோது... எனக்குள் என்ன தோன்றியது தெரியுமா? —
இப்போது அவள் அலட்சியமாக இருக்க முயன்றதில் பலனில்லை. அவளது கன்னங்கள் சிவந்திருக்க, கண்கள் ரத்தினங்களைப் போல ஜொலித்தன. அவள் நேராக முன்னால் பார்த்தபடி நின்றாள், அவளது சுவாசம் வேகமெடுத்தது. ஆள் அரவமற்ற அந்த வீதியில் அவர்கள் இருவரும் நின்றிருக்க, அவன் தொடர்ந்து பேசினான். அவனது தீவிரமான உணர்ச்சிகளுக்குள் ஒருவிதமான அப்பாவித்தனமான பற்றின்மை இழையோடியது —
— உன்னை என் கைகளில் ஏந்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது... உன் உடலை. நீயும் என்னை உன் கைகளில் ஏந்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினேன். அவ்வளவுதான்... பிறகு, உன்னைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி வந்து இதைச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்... —
— ஒரே ஒரு இரவு மட்டும் நாம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும், எம்மா! காலையில் விடைபெற்றுக்கொண்டு, மீண்டும் ஒருபோதும் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்காமல் பிரிந்துவிட வேண்டும்! உலகில் 'காதல்' என்று ஒன்று எதுவுமில்லை; மனிதர்கள் இளமையாக இருக்கிறார்கள், அவ்வளவுதான்... —
அவள் அவனது பிடியிலிருந்து தன் கையை விடுவிக்க முயன்றாள். ஏதோ மனப்பாடம் செய்ததை மீண்டும் சொல்வது போல, மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்; — நீங்கள் பைத்தியக்காரர், ஸ்டீபன் —
ஸ்டீபன் அவளது கையை விட்டுவிட்டு, அவளது உள்ளங்கையைத் தன் கைகளுக்குள் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னான்:
— விடைபெறுகிறேன், எம்மா... இதை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று என் மனதிற்குள் தோன்றியது. ஆனால், இந்த முட்டாள்தனமான தெருவில் இன்னும் சிறிது நேரம் உங்களுடன் நின்றால், நான் இன்னும் பலவற்றைப் பேசிவிடுவேன்... நான் உங்களிடம் பேரம் பேசவில்லை, 'உன்னை நேசிக்கிறேன்' என்று சொல்லவில்லை, அல்லது சத்தியம் செய்யவில்லை என்பதால் நான் பைத்தியக்காரன் என்று நினைக்கிறீர்கள். ஆனால், என் வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்டு, என்னைப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள் என்றுதான் நான் நம்புகிறேன், இல்லையா? —
— எனக்கு உங்களைப் புரியவே இல்லை — என்று அவள் சற்றே கோபத்துடன் பதிலளித்தாள்.
— உங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு தருகிறேன் — என்று ஸ்டீபன் அவளது கையைத் தன் இரு கைகளுக்குள் அழுத்தமாகப் பிடித்துக்கொண்டு கூறினான். — இன்றிரவு நீங்கள் உறங்கச் செல்லும்போது என்னை நினைவுகூர்ந்து, ஜன்னல் அருகே செல்லுங்கள்; நான் தோட்டத்தில் இருப்பேன். ஜன்னலைத் திறந்து என் பெயரைச் சொல்லி, உள்ளே வருமாறு அழையுங்கள். பிறகு கீழே வந்து கதவைத் திறந்து விடுங்கள். நாம் ஒரே ஒரு இரவு ஒன்றாக இருப்போம் — ஒரே ஒரு இரவு, எம்மா, நாம் இருவரும் மட்டும் தனியாக! காலையில் நாம் விடைபெற்றுக்கொள்ளலாம் —
— என் கையை விடுங்கள், தயவுசெய்து! — என்று கூறி அவள் தன் கையை அவனிடமிருந்து இழுத்துக்கொண்டாள். — இப்படிப்பட்ட பைத்தியக்காரத்தனமான பேச்சைக் கேட்கத்தான் நான் வந்தேனா... இனி என்னிடம் பேசாதீர்கள்! — என்று கூறி, அவன் கைக்கு எட்டாதவாறு தன் மேலங்கியை இழுத்துக்கொண்டு ஓரிரு அடிகள் முன்னே நடந்தாள். — என்னை யார் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? என்னிடம் இப்படிப் பேச உங்களுக்கு எப்படித் துணிச்சல் வந்தது? —
— இதில் எந்த அவமானமும் இல்லை — என்று ஸ்டீபன் சட்டென்று முகம் சிவக்கக் கூறினான். ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணிடம் இப்படி ஒரு கோரிக்கையை வைப்பதில் என்ன தவறு? நீங்கள் வேறு ஏதோ ஒன்றிற்காகத்தான் கோபப்படுகிறீர்கள், இதற்காக அல்ல —
— நீங்கள் உண்மையிலேயே பைத்தியக்காரர்தான் — என்று கூறி, அவன் செய்த மரியாதையைக்கூடக் கவனிக்காமல், அவனைத் தாண்டி வேகமாகச் சென்றாள் அவள். ஆனால், அவளது கண்களில் இருந்த கண்ணீரை மறைக்கும் அளவுக்கு அவளால் வேகமாகச் செல்ல முடியவில்லை. அதைக் கண்டு வியப்படைந்த ஸ்டீபன், அவள் ஏன் அழுகிறாள் என்று யோசித்தபடியே, சொல்ல நினைத்த 'விடைபெறுகிறேன்' என்ற வார்த்தையைச் சொல்ல மறந்து நின்றான். அவள் தலை குனிந்தபடி வேகமாக நடந்து செல்வதைப் பார்த்தபோது, ​​ஒரு கணம் ஒன்றிணைவது போலத் தோன்றிய அவர்களின் ஆன்மாக்கள், இப்போது நிரந்தரமாகப் பிரிந்து செல்வதை அவன் உணர்ந்தான். M


XXV

இந்தச் சம்பவத்தை நினைத்து லிஞ்ச் பெரிதும் சிரித்தான். இதுதான் தான் கேள்விப்பட்டதிலேயே மிகவும் விசித்திரமான, தனித்துவமான ஒரு கவர்ச்சி முயற்சி என்று அவன் கூறினான்; எந்த அளவுக்குத் தனித்துவமானது என்றால்...
— உனக்குத் தெரியும், சாதாரண அறிவு கொண்ட ஒருவருக்கு... —
— அதாவது, உன்னைப் பொறுத்தவரை அப்படித்தானே? —
— சாதாரண அறிவு கொண்ட ஒருவருக்கு, நீ அந்தச் சமயத்தில் உன் புத்தியை இழந்துவிட்டது போலத் தோன்றும். —
ஸ்டீபன் தன் கால் விரல்களையே உற்று நோக்கினான்; அவர்கள் இருவரும் 'கிரீன்' (Green) பூங்காவில் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தனர். 
— என்னால் முடிந்ததைச் செய்தேன், என்றான் அவன். —
— என் பார்வையில், அது மிக மோசமான முயற்சி. கொஞ்சமாவது புத்திசாலித்தனம் உள்ள எந்தப் பெண்ணும் உனக்குச் செவிசாய்க்க மாட்டாள். இது சரியான வழிமுறை அல்ல நண்பா. திடீரென்று ஒரு பெண்ணைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, மூச்சிரைக்க, வியர்க்க விறுவிறுக்க அவளிடம் சென்று, 'நாம் ஒன்றாகப் படுப்போம்' என்று கேட்கிறாயே! இதை நீ விளையாட்டாகச் சொன்னாயா? —
— இல்லை, நான் மிகவும் தீவிரமாகத்தான் சொன்னேன். அவள் ஒருவேளை... உண்மையில், நான் என்ன நினைத்தேன் என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் அவளைப் பார்த்தேன், உன்னிடம் சொன்னது போல, அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, என் மனதில் இருந்ததைச் சொன்னேன். நாங்கள் நீண்டகால நண்பர்கள்... இப்போது பார்த்தால், நான் ஏதோ ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல நடந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று தோன்றுகிறது. —
— ஓ, இல்லை, என்று தன் மார்பை விரித்துக்கொண்டே சொன்னான் லிஞ்ச், நீ பைத்தியக்காரனைப் போல நடந்துகொள்ளவில்லை, ஆனால் நீ கையாண்ட விதம் மிகவும் விசித்திரமாக இருந்தது. —
— நான் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, அவளிடம் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கோரியிருந்தால், நான் விசித்திரமாக நடந்துகொண்டேன் என்று நீ சொல்லியிருக்க மாட்டாய்தானே? —
— [இல்லை, இல்லை] அப்படிச் செய்திருந்தாலும் கூட... —
— இல்லை, இல்லை, உன்னை நீயே ஏமாற்றிக்கொள்ளாதே. நீ அப்படிச் சொல்லியிருக்க மாட்டாய். அதற்கு ஏதோ ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்திருப்பாய்... —
— சரி, பார், திருமணத்தில் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு தெளிவான, அறிவுப்பூர்வமான அம்சம் இருக்கிறது, இல்லையா? —
— உன்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு...சாதாரண அறிவுத்திறன் இருக்கலாம்; ஆனால் அது எனக்கில்லை. 'புத்தகம் ஆஃப் காமன் பிரேயர்' (Book of Common Prayer) நூலில் உள்ள திருமணச் சடங்கு முறையை நீங்கள் எப்போதாவது வாசித்திருக்கிறீர்களா? —
— இல்லை, வாசித்ததில்லை —





— அப்படியானால் வாசித்துப்பாருங்கள். உங்கள் அன்றாட வாழ்க்கை ஒரு பிராட்டஸ்டன்ட் (Protestant) பாணியில்தான் இருக்கிறது; விவாதிக்கும்போது மட்டும்தான் நீங்கள் கத்தோலிக்கராக (Catholic) மாறுகிறீர்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை, அந்தச் சடங்கு ஏற்புடையதல்ல; நீங்கள் நினைப்பது போல அது அவ்வளவு அறிவுப்பூர்வமானதும் அல்ல. ஒரு பெண் இறக்கும் வரை அவளை நேசிப்பேன் என்று உலகறியச் சத்தியம் செய்யும் ஒருவன், மாற்றங்கள் இயல்பானவை என்பதை உணர்ந்த தத்துவஞானியின் பார்வையில் அறிவுள்ளவனாக இருக்க முடியாது; அதேபோல், இத்தகைய விஷயங்களில் பங்கேற்பாளராக இருப்பதை விட, சாட்சியாக இருப்பது பாதுகாப்பானது என்று கருதும் உலகியல் மனிதனின் பார்வையிலும் அவன் அறிவுள்ளவனாக இருக்க முடியாது. தன்னால் செய்ய முடியாத ஒரு காரியத்தைச் செய்வேன் என்று சத்தியம் செய்பவனை, அறிவுள்ள மனிதனாகக் கருத முடியாது. என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு மனிதன் தான் நேசிக்கும் ஒருவரிடம் 'உன்னை என்றென்றும் நேசிப்பேன்' என்று கூறுமளவுக்கு, அவனது உணர்ச்சிகள் அவ்வளவு தீவிரமாகவும் ஆற்றல்மிக்கதாகவும் இருந்த தருணம் என்று எதுவுமே இருந்ததில்லை. கோதேவின் (Goethe) முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள் —
— இருந்தாலும், திருமணம் என்பது ஒரு வழக்கம். ஒரு வழக்கத்தைப் பின்பற்றுவது அறிவுள்ளதற்கான அடையாளம் தானே —
— அது சாதாரணமானதற்கான அடையாளம். பல சாதாரண மனிதர்கள் அறிவுள்ளவர்களாக இருக்கலாம் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; அதே சமயம், பல சாதாரண மனிதர்களுக்குத் தவறான நம்பிக்கைகளும் (delusions) இருக்கலாம். ஆனால், மற்றவர்களாலோ அல்லது தன்னாலேயே ஏமாற்றப்படும் திறன் என்பது, அறிவுள்ள ஒரு மனிதனின் அடிப்படைப் பண்பாக இருக்க முடியாது. ஒருவன் தானாக முன்வந்து தன்னை ஏமாற்றிக்கொள்வதன் மூலமோ அல்லது மற்றவர்கள் தன்னை ஏமாற்ற அனுமதிப்பதன் மூலமோ, தனக்குள்ளேயே ஒரு மனநலமற்ற நிலையை உருவாக்கிக்கொள்கிறானா என்பதுதான் கேள்வி —
— எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் எடுத்த அந்த முடிவு ராஜதந்திரமானதாக (diplomatic) இல்லை —
— அது நமக்குத் தெரியும், என்று ஸ்டீபன் எழுந்து நின்றுகொண்டு கூறினான். ஆனால், உண்மையான ராஜதந்திரம் என்பது ஏதோ ஒரு சிறந்த பலனை (plum) அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. கிரான்லி (Cranly) மேற்கொள்ளும் இந்தச் சிறந்த ராஜதந்திரத்தால் அவன் என்ன பலனைப் பெற்றுவிடப் போகிறான்? ஒரு ராஜதந்திரத் திருமணத்தை முன்மொழிவதன் மூலம் எனக்கு என்ன கிடைக்கப்போகிறது? 'எனது தூய்மையான நடத்தையையும், அச்சத்துடன் கூடிய என் வாழ்வையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும்' ஒரு துணையைத் தவிர வேறென்ன கிடைக்கப்போகிறது — சொல்லுங்கள்? —
— அந்தப் பழத்தின் சாறுதான் — என்று லிஞ்ச் பதிலளித்தான்; அவன் எழுந்து நின்றபோது மிகவும் தாகத்துடனும் சோர்வுடனும் காணப்பட்டான். —
— அப்படியானால், அந்தப் பெண்ணையே குறிப்பிடுகிறாயா? —
— சரியாகச் சொன்னாய். —
ஸ்டீபன் சுமார் இருபது கெஜ தூரம் வரை எதுவும் பேசாமல் பாதையில் நடந்து சென்றான். பிறகு அவன் கூறினான்: —
— ஒரு பெண் தன்னைத்தானே முழுமையாக வழங்குவதை நான் விரும்புகிறேன். நான் அதைப் பெற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறேன்... புனிதமான பொருட்களைப் பணத்திற்காக விற்பதை இவர்கள் பாவம் என்று கருதுகிறார்கள். ஆனால், 'பரிசுத்த ஆவியின் ஆலயம்' என்று அவர்கள் எதைக் குறிப்பிடுகிறார்களோ, அதை எப்படி விலைபேச முடியும்? இது 'சைமோனி' (புனிதமானவற்றை விற்பனை செய்யும் குற்றம்) அல்லவா? —
— நீ உன் கவிதைகளை விற்கத்தானே விரும்புகிறாய்? அதுவும், நீயே வெறுப்பதாகச் சொல்லும் அந்தப் பொதுமக்களிடமே விற்க நினைக்கிறாயே? — என்று லிஞ்ச் சட்டென்று கேட்டான். —
— என் கவிதை மனதை நான் பொதுமக்களிடம் விற்க விரும்பவில்லை. என் கவிதைகள் இந்த நாட்டின் ஆன்மீகச் சொத்துக்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படத் தகுதியானவை என்று நான் நம்புவதால், அதற்கான கைம்மாறைத்தான் நான் எதிர்பார்க்கிறேன். இது 'சைமோனி' போன்றதொரு வணிகம் அல்ல. 'தெய்வீக உத்வேகம்' (divine afflatus) என்று கிளின் குறிப்பிடுவதை நான் விற்பதில்லை. என் வாழ்நாள் முழுவதும் பொதுமக்களை நேசிப்பேன், மதிப்பேன், அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிவேன் என்று நான் சத்தியம் செய்வதில்லை — இல்லையா? ஒரு பெண்ணின் உடல் என்பது இந்த நாட்டின் ஒரு பௌதிகச் சொத்து; அவள் அதை வணிகப் பொருளாக்கினால், ஒரு விலைமகளாகவோ, மனைவியாகவோ, உழைக்கும் தனிவாழ்வுப் பெண்ணாகவோ அல்லது ஒருவரின் காதலியாகவோதான் அதை விற்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால், ஒரு பெண் என்பவள் அடிப்படையில் ஒரு மனித உயிர்; ஒரு மனித உயிரின் அன்பும் சுதந்திரமும் இந்த நாட்டின் ஆன்மீகச் சொத்துக்கள் அல்ல. அரசால் மின்சாரத்தை வாங்கி விற்க முடியுமா? முடியாது. 'சைமோனி' என்பது ஒரு கொடூரமான செயல்; ஏனெனில், மனித இயல்புக்கு உட்பட்டது எது என்ற நமது புரிதலுக்கு அது முற்றிலும் முரணானது. ஒரு மனிதன் தனது சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி எதையாவது உருவாக்கலாம், ஏற்றுக்கொள்ளலாம், அன்புகூரலாம், சந்ததியைப் பெருக்கலாம் அல்லது ஒரு தேவையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளலாம். அன்பு வழங்குகிறது, சுதந்திரம் பெற்றுக்கொள்கிறது. கருப்பு நிற வைக்கோல் தொப்பி அணிந்த அந்தப் பெண், தனது உடலை அரசுக்கு விற்பதற்கு முன்பாக, வேறொன்றை வழங்கியிருந்தாள். — எம்மா தன்னை அரசுக்கு விற்றுவிடுவாளே தவிர, எதையும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டாள் —
— ஒருவேளை நீ அவளிடம் கண்ணியமான முறையில் — அரசு நோக்கங்களுக்காக — அவளை வாங்க முன்வந்திருந்தால் கூட, அவள் நீ சொன்ன விலைக்குச் சம்மதித்திருக்க மாட்டாள் — என்று லிஞ்ச் கூறினான்; அவன் தன் கால் விரல்களால் கவலை தோய்ந்த பாவனையில் ஜல்லிக் கற்களை உதைத்துக்கொண்டிருந்தான் —
— அப்படி நினைக்கிறாயா? ஒருவேளை நான்... —
— வாய்ப்பே இல்லை, என்று மற்றவன் உறுதியாகக் கூறினான். எவ்வளவு முட்டாளான பெண் அவள்! —
ஸ்டீபன் இயல்பாகவே வெட்கப்பட்டான்:
— விஷயங்களைச் சொல்வதில் உனக்கு ஒரு தனித் திறமை இருக்கிறது, என்றான் அவன் —
அதன்பிறகு தெருவில் எம்மாவைச் சந்தித்தபோது, ​​அவள் அவனைப் பார்த்து வணக்கம் தெரிவிக்கவில்லை. இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி அவன் லிஞ்சைத் தவிர வேறு யாரிடமும் சொல்லவில்லை. கிரான்லியிடமிருந்து எந்த அனுதாபமும் கிடைக்காது என்று அவனுக்குத் தெரியும்; மாரிஸிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்லாமல் இருந்ததற்கு, ஒரு மூத்த சகோதரனாகத் தான் வெற்றிகரமானவனாகத் தெரிய வேண்டும் என்ற அவனது விருப்பமே காரணமாக இருந்தது. லிஞ்சுடன் நடந்த உரையாடல், அந்தச் சம்பவத்தின் சாதாரணமான, சலிப்பூட்டும் பரிமாணத்தை அவனுக்கு உணர்த்தியது. தான் அவளிடம் முன்வைத்த கோரிக்கைக்கு அவள் 'ஆம்' என்று சொல்வாள் என்று உண்மையிலேயே எதிர்பார்த்தேனா என்று அவன் பலமுறை தீவிரமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தான். அன்று காலை அவனது மனநிலை ஏதோ ஒரு வகையில் சமநிலையின்றி இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அவன் கருதினான். ஆனாலும், தனது செயலை நியாயப்படுத்த அவன் முன்வைத்த வாதங்களை மீண்டும் யோசித்துப் பார்த்தபோது, ​​அவை சரியானவை என்றே அவனுக்குத் தோன்றியது. இந்த விவகாரத்தின் பொருளாதார அம்சம் அவனுக்கு அவ்வளவாகத் தட்டுப்படவில்லை; சொல்லப்போனால், அறம் சார்ந்த சிக்கல்களுக்கான தீர்வுகள், வெறும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்களுடன் இவ்வளவு மோசமாகப் பிணைந்திருப்பது குறித்து அவன் வருத்தமடைந்தான். சமூகத்தில் ஒரு முழுமையான புரட்சியை ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் தனது கோட்பாட்டைச் சோதித்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு அவன் தீவிரமான கொள்கைவாதி அல்ல; ஆனால்...அவரது கோட்பாடு முற்றிலும் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றது என்பதை அவரால் நம்ப முடியவில்லை. ஒரு மனிதன் சிறுவயதிலிருந்தே எவ்விதச் சலனமுமின்றி முழுமையான பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும், அதன் பிறகு திருச்சபையிடம் தனது கொள்கை உறுதிப்பாடு, நிதி நிலைமை, எதிர்காலத் திட்டங்கள் மற்றும் பொதுவான நோக்கங்கள் குறித்து திருப்திகரமான விளக்கங்களை அளிக்க வேண்டும் என்றும், மேலும் தனது மனைவியை—அவள் மீது அன்பு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும்—என்றென்றும் நேசிப்பதாகச் சாட்சிகள் முன்னிலையில் சத்தியம் செய்ய வேண்டும் என்றும், திருச்சபை அங்கீகரிக்கும் முறையில் சொர்க்கலோகத்திற்காகக் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் கூறும் ரோமன் கத்தோலிக்கக் கருத்து, அவருக்குச் சிறிதும் ஏற்புடையதாகத் தோன்றவில்லை.

இத்தகைய சிந்தனைகளில் அவர் ஆழ்ந்திருந்தபோது, ​​திருச்சபை தனது திறமையான வாதிகளை அனுப்பி, அவரிடம் பேசச் செய்தது. இந்தத் தூதுவர்கள் பல்வேறு நிலைகளையும், கலாச்சாரப் பின்னணிகளையும் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் அவரது ஆளுமையின் ஒவ்வொரு பரிமாணத்தையும் அணுகிப் பேசினர். அவர் ஒரு நிச்சயமற்ற எதிர்காலமும், தனித்துவமான குணநலன்களும் கொண்ட இளைஞர்—இதுவே முதன்மையான உண்மை. அந்தத் தூதுவர்கள், எந்தவிதமான பாசாங்கோ அல்லது அவசரமோ இன்றி, இந்த உண்மையை எதிர்கொண்டனர். கடினமாகத் தோன்றக்கூடிய பல பாதைகளைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகச் சீரமைக்க முடியும் என்றும், பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையின் இன்னல்களைக் குறைப்பதன் மூலம், அவரது தனித்துவமான குணநலன்கள் தடையின்றி வளர்ந்து, தன்னைத்தானே நிரூபித்துக்கொள்ள வழிவகை செய்ய முடியும் என்றும் அவர்கள் கூறினர். அறம் சார்ந்த ஒரு சிக்கலில், பொருள் சார்ந்த விஷயங்கள் குறுக்கிடுவதை அவர் வருத்தத்துடன் குறிப்பிட்டிருந்தார்; இப்போது, ​​அந்தத் தூதுவர்களின் கோரிக்கைக்கு அவர் செவிசாய்த்தால், அவரது அறம் சார்ந்த சிக்கல், அற்பமான மற்றும் தகுதியற்ற கவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு, தானாகவே தீர்வு காணும் பாதையில் அமையும் என்பதற்கான உறுதிமொழி அவருக்குக் கிடைத்தது. வாக்குறுதிகளை அளிப்பதில் அவருக்கு ஒருவித ‘நவீன’ தயக்கம் இருந்தது; ஆனால், இங்கே எந்த வாக்குறுதியும் அவசியமில்லை. ஒருவேளை ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அவர் தனது பிடிவாதமான நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருந்தால், அவர் எவ்வித அச்சமும் இன்றி, ‘சத்தியத்தை மீறியவர்’ என்று முத்திரை குத்தப்படும் பயமின்றி, தனது தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை மீண்டும் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

முறையான ஆலோசனையைப் பின்பற்றும் வழக்கம் பழமையானதும், அறிவுப்பூர்வமானதுமாகும். தேசபக்தர்களின் தீவிரமான உற்சாகத்தைக் கண்டு அவநம்பிக்கை கொண்டவர்களில் அவரே முதன்மையானவராக இருந்தார். ஒரு கலைஞனாக, மனதின் மிகவும் நிலையான நிலையில் இருந்து உருவான படைப்புகளைத் தவிர, மற்ற எவற்றின் மீதும் அவருக்கு அவமதிப்பு மட்டுமே இருந்தது. தன் கலை வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க விரும்பிய தீவிரமான ஒழுக்கத்தை, தன் சொந்த வாழ்க்கையில் அவன் கடைப்பிடிக்காமல் இருந்திருக்க முடியுமா? ஒரு நிறுவனம், அது எந்த அளவுக்கு மனிதனின் உண்மையான தேவைகளுக்கோ அல்லது ஆற்றலுக்கோ நெருக்கமாக இருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு மதிப்புடையது என்று அவன் உண்மையாக நம்பியிருந்தால், அத்தகைய முட்டாள்தனமான செயலில்—அதாவது, நடைமுறை உண்மைகளை வெறும் கருத்தியல் கோட்பாடுகளுக்குக் கீழ்ப்படுத்தும் அந்த ஏளனமான போக்கில்—அவன் எப்படி ஈடுபட முடியும்? மேலும், பழங்கால அல்லது இறுக்கமான வகைப்பாடுகளால் சூழப்பட்ட மனநிலைக்கு மாறாக, நவீன மனநிலையை ‘உயிருடன் அறுவை சிகிச்சை செய்யும்’ (vivisective) தன்மை கொண்டதாக அவன் கருதினான். அவன் ஒரு கலைஞனாக வாழ விரும்பினான்; திருச்சபை அந்த விருப்பத்திற்குத் தடையாக இருக்குமோ என்று அஞ்சினான். ஆனால், தனது கலைக் கொள்கைகளை அவன் வடிவமைத்தபோது, ​​திருச்சபையின் மிகச்சிறந்த, மிக மரபுவழிப்பட்ட அறிஞர் ஒருவரே, அவன் கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு கருத்தையும் முன்பே ஆதரித்திருப்பதைக் கண்டறியவில்லையா? கத்தோலிக்க இறையியலின் பரந்த தொகுப்பிலிருந்தே அவனது கலை வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் மிகச் சரியாகக் கிடைத்திருக்கையில், ஒரு மதவிலக்காளனின் (heretic) முள்முடியைத் தேடிச் சென்றது வெறும் வீண் பெருமை (vanity) அல்லவா? புராட்டஸ்டன்ட் நம்பிக்கைகள் முன்வைத்த சுதந்திரத்தை அவனால் முழுமனதுடன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் பெருமையாகப் பேசும் அந்தச் சுதந்திரம், பெரும்பாலும் சிந்தனையில் கவனக்குறைவாக இருப்பதற்கும், சடங்குகளில் தெளிவற்ற அல்லது முறையற்ற அமைப்பைக் கொண்டிருப்பதற்குமே வழிவகுத்தது. திருச்சபையின் தீவிர எதிரிகள் கூட, அதன் சிந்தனைகளில் கவனக்குறைவு இருப்பதாகக் குற்றம் சாட்ட முடியாது; அதன் நுணுக்கமான விவாதங்கள் எவ்வளவு ஆழமானவை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அதேபோல், அதன் சடங்குகளில் தெளிவற்ற தன்மை இருப்பதாக யாராலும் கூற முடியாது. பியூரிட்டன்கள், கால்வினிஸ்டுகள், லூத்தரன்கள் போன்றவர்கள் கலைக்கும், செழுமையான அழகுக்கும் எதிரானவர்களாக இருந்தனர்; ஆனால், கத்தோலிக்க மரபோ, அழகை வெளிப்படுத்த அல்லது விளக்க முனையும் கலைஞனுக்கு ஒரு நண்பனாக இருந்தது. கலைப் படைப்பின் தீவிரமான தருணங்களில், ஒரு முழுமையான, திருப்திகரமான ஒழுங்கமைப்பிற்காக ஏங்கும் அவனது உயரிய அறிவுத்திறனும் ஆர்வமும், அடிப்படையில் கத்தோலிக்கப் பண்புகள் அல்லவா என்று அவன் வாதிட முடியாதா?

மேலும், முழுமையான அல்லது அறுதியான கூற்றுகளைக் கண்டு தயங்குவது நவீன மனநிலையின் அடையாளம் என்று அவர்கள் கூறினர். இன்று உங்கள் நம்பிக்கைகள் மிகவும் நியாயமானவை என்று நீங்கள் உறுதியாக நம்பினாலும், பிற்காலத்திலும் அவை அப்படியே நியாயமானவை என்று உங்களுக்குத் தோன்றும் என்று எப்படி உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? நீங்கள் ஒரு வாக்குறுதியை மனித சுதந்திரத்திற்கு எதிரான மீறலாக உண்மையாகவே கருதினால், ஏதோ ஒரு நாளில் உங்களை ஆட்கொள்ளக்கூடிய பிற்போக்குத்தனமான உந்துதலுக்கு எதிராகச் செயல்பட மாட்டேன் என்று உங்களால் உறுதியளிக்க முடியாது. உலகத்தைப் பற்றிய உங்கள் பார்வையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டு, அதன் விளைவாக, நிகழ்வுகளின் போக்கில் செய்யப்படும் எந்தவொரு தலையீட்டையும்—இன்னும் நம்பிக்கையினால் ஏமாற்றப்படக்கூடியவர்கள் செய்யும் செயல் என்று—நீங்கள் கருதும் சூழல் உருவாகக்கூடும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். அப்படிப்பட்ட நிலையில், உங்கள் வாழ்க்கையின் கதி என்னவாகும்? சுதந்திரத்திற்கான விருப்பமோ அல்லது அதற்கான தகுதியோ இல்லாத மக்களைக் காப்பாற்ற முயற்சிப்பதிலேயே உங்கள் வாழ்நாளை வீணடித்திருப்பீர்கள். நீங்கள் ஒரு பிரபுத்துவ அமைப்பை நம்புகிறீர்கள் என்றால், அந்தப் பிரபுத்துவ வர்க்கத்தின் மேன்மையையும், அந்த மேன்மையை உறுதிப்படுத்தும் சமூக ஒழுங்கமைப்பையும் நம்புங்கள். அறியாமை கொண்டவர்கள்...நாம் அடக்கி வைத்திருக்கும் அந்த ஆர்வமிக்க, ஆன்மீக நாட்டம் கொண்ட, ஆனால் ஒழுங்கற்ற மனிதர்கள் நம்மையே கட்டுப்படுத்துகிறார்களா? அந்த ஒழுங்கற்ற மனிதர்களில் ஒருவர்கூட ஒரு கலைஞனாகிய உங்கள் நோக்கங்களைப் புரிந்துகொள்வதில்லை, உங்கள் அனுதாபத்தையும் அவர்கள் விரும்புவதில்லை. மாறாக, நாங்கள் உங்கள் நோக்கங்களைப் புரிந்துகொள்கிறோம், பெரும்பாலும் அவற்றுடன் உடன்படுகிறோம்; உங்கள் ஆதரவை நாடுகிறோம், உங்கள் தோழமையை ஒரு கௌரவமாகக் கருதுகிறோம். 'பரம்பொருள்' (Absolute) இறந்துவிட்டது என்று அடிக்கடி கூறுவதை நீங்கள் வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஒருவேளை அது உண்மையாக இருக்கலாம், நாமெல்லாம் தவறாக இருக்கலாம் என்று நீங்கள் கருதினால், பிறகு உங்களிடம் எஞ்சியிருப்பது வெறும் அறிவுசார்ந்த ஏளனம் மட்டுமே. எங்களுடன் இருக்கும்போது, ​​நீங்கள் ஒரு மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராக அங்கீகரிக்கப்படுவீர்கள்; அப்போது, ​​உலகில் வெற்றி பெற்று உங்களுக்கு அந்த மேல்தட்டு அந்தஸ்தைப் பெற்றுத் தந்த அதே கொள்கைகளுக்குக்கூட நீங்கள் சலுகை காட்ட வேண்டிய அவசியமிருக்காது. எங்களுடன் இணையுங்கள். உங்கள் வாழ்க்கை பெரும் இன்னல்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்படும்; உங்கள் கலை, புரட்சிகரமான கருத்துகளின் ஊடுருவல்களிலிருந்து காக்கப்படும்—வரலாற்றில் அறியப்படும் எந்தவொரு கலைஞனும் இத்தகைய கருத்துகளுக்கு ஆதரவளித்ததில்லை. எங்களுடன் சமமான நிலையில் இணையுங்கள். மனோபாவத்திலும் சிந்தனையிலும் நீங்கள் இன்னும் ஒரு கத்தோலிக்கராகவே இருக்கிறீர்கள்; கத்தோலிக்க மதம் உங்கள் இரத்தத்திலேயே ஊறியிருக்கிறது. பரிணாம வளர்ச்சியைக் கண்டறிந்ததாகக் கூறும் இந்த நவீன காலத்தில், வெறும் பிடிவாதமான எண்ணங்களால் உங்கள் மனதையும் இயல்பையும் முழுமையாக மாற்றிவிட முடியும் என்றோ, அல்லது உங்கள் இரத்தத்தில் உள்ள 'கத்தோலிக்கத் தொற்று' என்று நீங்கள் அழைப்பதை நீக்கிவிட முடியும் என்றோ நினைக்கும் அளவுக்கு நீங்கள் முட்டாள்தனமாக இருக்க முடியுமா? நீங்கள் விரும்பும் புரட்சி வன்முறையால் நிகழ்வதில்லை, படிப்படியாகவே நிகழ்கிறது. திருச்சபைக்குள்ளேயே உங்கள் புரட்சியைத் தொடங்குவதற்கான வாய்ப்பு உங்களுக்கு இருக்கிறது.

உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட நிலத்தில், கவனமாக உழுது விதைகளை விதைக்கலாம்; உங்கள் விதைகள் நல்லவை என்றால், அவை செழித்து வளரும். ஆனால், தேவையற்ற காட்டுப்பகுதிக்குச் சென்று, எல்லா இடங்களிலும் விதைகளைச் சிதறி எறிந்தால், உங்களுக்கு என்ன அறுவடை கிடைக்கும்? மிதமான போக்கையும் பொறுமையையும் கடைப்பிடிக்குமாறு சூழல்கள் உங்களை வலியுறுத்துகின்றன. ஒரு விஷயத்தை மறுப்பதில் மட்டுமல்ல, அதை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் தூய்மையான மன உறுதி வெளிப்பட முடியும். மரங்கள் இலையுதிர் காலத்தைக் கண்டு கோபப்படுவதில்லை; இயற்கையில் உள்ள எந்தவொரு சிறந்த படைப்பும் தனது எல்லைகளைக் கண்டு வருத்தப்படுவதில்லை. எனவே, சமரசத்தினால் ஏற்படும் எல்லைகளைக் கண்டு நீங்களும் வருத்தப்பட வேண்டாம். ஸ்டீபன் மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த இந்த வாதங்களுக்கு, கிரான்லியின் செல்வாக்கும் கூடுதல் வலு சேர்த்தது. அந்த இளைஞர்கள் இருவருமே தங்கள் தேர்வுகளுக்காகப் படிக்கவில்லை; வழக்கம்போல, மாலை நேரங்களை எந்த நோக்கமும் இன்றி அலைந்து திரிந்தும், உரையாடிக்கொண்டும் கழித்தனர். அவர்களின் இந்த அலைச்சலும் உரையாடல்களும் எந்த முடிவையும் எட்டவில்லை; ஏனெனில், ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருள் குறித்துப் பேசத் தொடங்கும் சூழல் ஏற்படும்போதெல்லாம், கிரான்லி சட்டென்று அங்கிருந்து விலகி, தான் தேர்ந்தெடுத்த நண்பர்களிடம் சென்றுவிடுவான். அடெல்பி ஹோட்டலில் இருந்த பில்லியர்ட்ஸ் அறை, இந்த இரு நண்பர்களுக்கும் விருப்பமான இடமாக மாறியிருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் பத்து மணிக்கு மேல் அவர்கள் அந்த அறைக்குச் செல்வார்கள். அது ஒரு பெரிய அறை; அங்குள்ள மேசைகள் பராமரிப்பு இன்றி, பார்ப்பதற்கு அழகற்ற நிலையில் இருந்தன; விளையாடுபவர்களும் மிகக் குறைவாகவே இருந்தனர். கிரான்லி தனது நண்பர்களில் ஒருவருடன் நீண்ட நேரம் பில்லியர்ட்ஸ் விளையாடுவான்; ஸ்டீபன் மேசையை ஒட்டியிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பான். ஐம்பது புள்ளிகளுக்கான ஒரு ஆட்டத்திற்கு ஆறு பென்ஸ் செலவாகும்; அதை இருவரும் சமமாகப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். கிரான்லி தனது மூன்று பென்ஸ் நாணயங்களை, இதய வடிவிலான தோல் பையிலிருந்து மிகவும் நிதானமாக எடுத்துத் தருவான். விளையாடுபவர்கள் சில சமயங்களில் பந்துகளைத் தரையில் தட்டிவிடுவார்கள்; அப்போது கிரான்லி தனது மட்டையை (cue) வசைபாடுவான். அந்த பில்லியர்ட்ஸ் அறையை ஒட்டி ஒரு மதுக்கூடம் (bar) இருந்தது. அங்கு பருமனான ஒரு பெண் பணிபுரிந்தாள்; அவள் அணிந்திருந்த உடை (stays) சரியாகத் தைக்கப்படவில்லை. அவள் ஒரு பக்கமாகத் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு, 'ஸ்டவுட்' (stout) வகை மது பாட்டில்களைப் பரிமாறுவாள்; வாடிக்கையாளர்களிடம் ஆங்கில உச்சரிப்புடன், பல்வேறு நாடகக் குழுக்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பாள். அங்கு வரும் வாடிக்கையாளர்கள் அனைவரும் இளைஞர்கள்; அவர்கள் தங்கள் தொப்பிகளைத் தலைக்குப்பின்னால் சாய்வாக அணிந்துகொண்டு, கால்களை அகட்டி வைத்துக்கொண்டு நடப்பார்கள். அவர்களின் கால்சட்டைகள், பழுப்பு நிற காலணிகளுக்கு மேலே நன்றாக மடித்து விடப்பட்டிருக்கும். அங்கு அடிக்கடி வரும் வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவன் கிரான்லியின் நண்பன்; அவன் 'அக்ரிகல்சரல் போர்டு' (Agricultural Board) அலுவலகத்தில் எழுத்தராகப் பணிபுரிந்தான். அவன் வளைந்த கால்களைக் கொண்ட குட்டையான மனிதன்; மது அருந்தாதபோது மிகக் குறைவாகவே பேசுவான், ஆனால் மது அருந்திய பிறகு இடைவிடாது பேசிக்கொண்டிருப்பான். மது அருந்தாத நேரங்களில் அவன் மிகவும் ஒழுக்கமானவனாக இருப்பான்; ஆனால், அவனது முகத்திலிருந்த தழும்புகளின் மீது ஒருவிதமான திரவம் கசியத் தொடங்கும்—அது அவன் போதையில் இருப்பதற்கான அறிகுறி. அந்த நிலையில் அவன் தற்பெருமை பேசுபவனாகவும், ஒழுங்கற்ற முறையில் நடந்துகொள்பவனாகவும் மாறிவிடுவான். ஒரு இரவு, தற்காப்புக் கலைகளில் ஆர்வம் கொண்ட, நல்ல உடல்வாகு கொண்ட மருத்துவ மாணவர் ஒருவருடன், டிம் ஹீலி (Tim Healy) குறித்து அவர் கடுமையான வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டார். இந்த வாக்குவாதம் ஏறக்குறைய ஒருதலைப்பட்சமாகவே இருந்தது; அந்த மருத்துவ மாணவர் ஏளனச் சிரிப்புகளையும், "அவன் கைகளை நன்றாகப் பயன்படுத்தத் தெரிந்தவனா?", "அவனால் குத்துச்சண்டையில் ஈடுபட முடியுமா?", "அவன் கைகளை வைத்துச் சண்டையிடுவதில் கெட்டிக்காரனா?" என்பது போன்ற கேலிப் பேச்சுகளையும் மட்டுமே வெளிப்படுத்தினார். இறுதியில், வேளாண் வாரிய அலுவலகத்தைச் சேர்ந்த அந்த எழுத்தர், மருத்துவ மாணவரை அவதூறான வார்த்தைகளால் திட்ட, ஆத்திரமடைந்த அந்த மாணவர், அவரைத் தாக்க முயன்றபோது, ​​மேஜையின் மீது இருந்த பானங்கள் அனைத்தும் கீழே விழுந்து சிதறின. மதுக்கூடப் பணியாளர் அலறியபடி உரிமையாளரை அழைக்க ஓடினார்; மருத்துவ மாணவரை அவரது நண்பர்கள் சமாதானப்படுத்தி அடக்கினர். அந்த எழுத்தரை கிரான்லி, ஸ்டீபன் மற்றும் சிலர் அங்கிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றனர். ஆரம்பத்தில், தனது புதிய சட்டைக் கைகளில் (cuffs) மது (porter) கறை படிந்துவிட்டதே என்று அவர் வருத்தப்பட்டார்...திரும்பிச் சென்று போராட வேண்டும் என்ற பெரும் ஆசை அவனுக்கு இருந்தது, ஆனால் கிரான்லியால் தடுக்கப்பட்ட அவன், பட்டப்படிப்புத் தேர்வில் தூய கணிதத்தில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு அதிக மதிப்பெண்களைப் பெற்றிருப்பதாக ஸ்டீபனிடம் தெளிவற்ற மெல்லிய குரலில் சொல்லத் தொடங்கினான். கட்டுரைகளுக்காக எழுத லண்டனுக்குச் செல்லுமாறு ஸ்டீபனுக்கு அவன் அறிவுரை கூறினான், மேலும் அவன் முன்னேறுவதற்கான சரியான வழியைத் தன்னால் காட்ட முடியும் என்றும் கூறினான். தடைபட்ட பில்லியர்ட்ஸ் விளையாட்டைப் பற்றி கிரான்லி மற்றவர்களுடன் உரையாடலைத் தொடங்கியபோது, ​​ஸ்டீபனின் தோழன், பட்டப்படிப்பில் தூய கணிதத்தில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு அதிக மதிப்பெண்களைப் பெற்றிருப்பதாக மீண்டும் அறிவித்தான்.

இந்தக் கவனச்சிதறல்கள் இருந்தபோதிலும், ஸ்டீபன் தனது கவிதைத் தொகுப்பைத் தொடர்ந்து எழுதினான். தன்னை ஒரு எழுத்தாளனாக இயற்கை படைத்திருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு அவன் வந்திருந்தான், எனவே, எல்லாத் தாக்கங்களையும் மீறி, இயற்கை அறிவுறுத்துவதைப் போலவே செய்ய அவன் தீர்மானித்தான். கிரான்லியை ஒரு கெட்ட செல்வாக்கு என்று அவன் கருதத் தொடங்கியிருந்தான். விவாதத்தில் கிரான்லியின் முறை, எல்லா விஷயங்களையும் அவற்றின் மதிப்புகளுக்குச் சுருக்குவதாகும் (அவர் கோட்பாட்டாளர்களிலேயே மிகவும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவராக இருந்தபோதிலும் (மேலும் ஸ்டீபனின் கருத்து-
பின்பற்ற வேண்டும் என்ற நிறைவேறாத ஆசையின் காரணமாக. கிரான்லி தனது மதுக்கடை நண்பர்களிடம் ஸ்டீபனைக் கேலி செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார், மேலும் இது வெறும் கேலியாக மட்டுமே கருதப்பட்டாலும், ஸ்டீபன் அதில் தீவிரத்தன்மையின் சாயல்களைக் கண்டார். ஸ்டீபன் தனது நண்பனின் இந்த அற்பமான பொய்யுடன் முடித்துக்கொள்ள மறுத்து, எந்த மாற்றத்தையும் கவனிக்காதது போல் தனது மனதின் ரகசியங்கள் அனைத்தையும் தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொண்டார். இருப்பினும், அவர் இனி தனது நண்பனின் கருத்தை நாடவில்லை அல்லது அவனது மனநிலையின் கசப்பான அதிருப்தி தன்னைப் பாதிக்க அனுமதிக்கவில்லை. எந்தவொரு பொருள்சார்ந்த விஷயமும், எந்தவொரு சாதகமோ அல்லது பாதகமோ, எந்தவொரு உறவுப் பிணைப்போ, உந்துதலோ அல்லது பாரம்பரியமோ, தனது நிலையின் புதிரைத் தனக்கே உரிய வழியில் தீர்ப்பதிலிருந்து தன்னைத் தடுக்கக் கூடாது என்பதில் அவர் அகங்காரத்துடன் உறுதியாக இருந்தார். அவர் தனது தந்தையை விடாமுயற்சியுடன் தவிர்த்தார், ஏனெனில் அவர் இப்போது தனது தந்தையின் அனுமானங்களை, அக மற்றும் புற கொடுங்கோன்மையின் மிகவும் கொடிய பகுதியாகக் கருதினார், அதை அவர் தனது முழு பலத்துடன் எதிர்த்துப் போராடத் தீர்மானித்தார். அவர் தனது தாயுடன் மேலும் வாதிடவில்லை, அவள் பிடிவாதமாக இருக்கும் வரை அவளுடன் தனக்கு திருப்திகரமான தொடர்பு இருக்காது என்று உறுதியாக நம்பினார். அவளுடைய இயல்புக்கும் அவனுடைய இயல்புக்கும் இடையில் ஒரு மதகுருவின் நிழல் இருந்தது. ஒரு நாள் அவனுடைய தாய், தான் அவனைப் பற்றித் தன் பாவமன்னிப்பு குருவிடம் பேசி, அவரிடம் ஆன்மீக ஆலோசனை கேட்டதாக அவனிடம் கூறினாள். ஸ்டீபன் அவள் பக்கம் திரும்பி, அப்படிச் செய்ததற்காக அவளைக் கடுமையாகக் கண்டித்தான்.

— "நீ போய் என் முதுகுக்குப் பின்னால் என்னைப் பற்றிப் பேசுவது ஒரு நல்ல விஷயம்தான்," என்றான் அவன். "ஏதோ ஒரு மதகுருவிடம் போய் வழிகாட்டச் சொல்லாமல், உனக்கு வழிகாட்ட உன் சொந்த இயல்பும், எது சரி என்ற உன் சொந்த உணர்வும் இல்லையா?" —

— "குருமார்களுக்கு உலகத்தைப் பற்றி நிறையத் தெரியும்," என்றாள் அவனுடைய தாய் —

— "அவர் உனக்கு என்ன செய்யும்படி அறிவுரை கூறினார்?" —
— வீட்டில் சிறு குழந்தைகள் யாராவது இருந்தால், அங்கிருந்து எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியேறிவிடுமாறு அவர் எனக்கு அறிவுறுத்தினார் — என்று அவர் கூறினார்.
— அருமை! — என்று கோபத்துடன் கூறினான் ஸ்டீபன். — உங்கள் மகனிடம் வந்து சொல்வதற்கு இதுதான் கிடைத்ததா! —
— பாதிரியார் எனக்கு என்ன அறிவுரை வழங்கினாரோ, அதைத்தான் நான் உன்னிடம் சொல்கிறேன் — என்று அவனது தாய் அமைதியாகக் கூறினாள்.
— இவர்களுக்கு — என்று ஸ்டீபன் தொடர்ந்தான் — உலகத்தைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. சாக்கடையில் இருக்கும் ஒரு எலிக்கு உலகத்தைப் பற்றித் தெரியும் என்று சொல்வது போலத்தான் இதுவும்! எப்படியிருந்தாலும், இனிமேல் நான் சொல்வதை உன் பாதிரியாரிடம் போய் சொல்லாதே; ஏனென்றால், நான் இனி எதையும் சொல்லப்போவதில்லை. அடுத்தமுறை அவர் உன்னிடம், ‘அந்தத் தவறான பாதையில் செல்லும் இளைஞன், அந்த துரதிர்ஷ்டவசமான சிறுவன் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறான்?’ என்று கேட்டால், ‘எனக்குத் தெரியவில்லை, தந்தையே! நான் அவனிடம் கேட்டதற்கு, தான் ஒரு டார்பிடோ (நீருக்கடியில் வெடிக்கும் ஆயுதம்) தயாரித்துக்கொண்டிருப்பதாக பாதிரியாரிடம் சொல்லச் சொன்னான்’ என்று பதில் சொல்! —
மத விஷயங்களில் பெண்கள் காட்டும் அணுகுமுறை ஸ்டீபனுக்குப் புரியவில்லை; அது அவனை அடிக்கடி ஆத்திரமூட்டியது. இத்தகைய நேர்மையற்ற அல்லது முட்டாள்தனமான மனநிலையை அவனது இயல்பு ஒருபோதும் கொண்டிருக்க முடியாது. இதையே எப்போதும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த அவன், இறுதியில் எம்மாவை மிகவும் ஏமாற்றுத்தன்மை கொண்ட, கோழைத்தனமானவள் என்று சாடினான். அவள் அவனது கோரிக்கையை மறுத்ததற்கு, தூய்மையைப் பேணும் எண்ணம் காரணமல்ல, மாறாக ஏதோ ஒரு கீழான பயம்தான் காரணம் என்பதைக் கண்டறிந்தான். புனிதச் சிலைகளை நோக்கி அவள் கண்களை உயர்த்தும்போது, ​​அல்லது புனித அப்பத்தைப் (host) பெற்றுக்கொள்ள இதழ்களைக் குவிக்கும்போது, ​​அவளது தோற்றம் ஏதோ விசித்திரமாக இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவளது கோழைத்தனத்தையும், அவளது அழகையும் அவன் வெறுத்தான். ரோமன் கத்தோலிக்கர்களின் அந்த மந்தபுத்தி கொண்ட கடவுளை வேண்டுமானால் அவளது கண்கள் ஏமாற்றலாம், ஆனால் தன்னை ஏமாற்ற முடியாது என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான். தெருக்களில் கண்ணில் படும் ஒவ்வொரு பிம்பத்திலும் அவளது ஆன்மா வெளிப்படுவதைக் கண்டான்; அப்படி வெளிப்படும் போதெல்லாம் அவளது செயல்கள் மீதான அவனது வெறுப்பு இன்னும் தீவிரமடைந்தது. புனித விஷயங்களை அணுகும் பெண்களின் அந்த மனநிலை, உண்மையில் அவனை விடவும் மேம்பட்ட, உண்மையான விடுதலையைக் குறிக்கிறது என்பதை அவன் உணரவில்லை; மாறாக, கற்பனையான மனசாட்சியின் அடிப்படையில் அவர்களைக் குற்றம் சாட்டினான். அவர்களின் தவறுகளையும் தீய செல்வாக்கையும் மிகைப்படுத்திக் கருதிய அவன், அவர்கள் காட்டிய வெறுப்புக்கு அதே தீவிரத்துடன் பதிலடி கொடுத்தான். அவர் இருமைவாதம் (dualism) குறித்த ஒரு கோட்பாட்டையும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்; அதன்படி, ஆன்மா மற்றும் இயற்கை எனும் இரு நித்திய உண்மைகளை, ஆண் மற்றும் பெண் எனும் இரு நித்திய வடிவங்களின் குறியீடுகளாகக் கருதலாம் என்று அவர் கருதினார். தனது கவிதைகளில் இடம்பெற்ற துணிச்சலான வெளிப்பாடுகளைக் கூட, இத்தகைய குறியீட்டுச் சுட்டல்களாகவே விளக்கலாம் என்று அவர் எண்ணினார். செவ்வியல் மரபுக்கு (classicism) உரிய அந்த இறுக்கமான, கட்டுக்கோப்பான மனநிலையைப் பேணுவது அவருக்குக் கடினமாக இருந்தது. அயர்லாந்தின் மூடுபனி சூழ்ந்த வசந்த காலம் விரைவில் முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்று அவர் தீவிரமாக விரும்பினார். ஒரு மூடுபனி நிறைந்த மாலை வேளையில், அவர் 'எக்கிள்ஸ் தெரு' (Eccles Street) வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது, ​​அவரது மனதில் இத்தகைய எண்ணங்கள் அமைதியற்ற நடனமிட்டுக் கொண்டிருந்த வேளையில், ஒரு சாதாரண நிகழ்வு அவரைத் தூண்ட, அவர் 'சோதனையளிக்கும் மங்கையின் பாடல்' (Vilarielle of the Temptress) என்று பெயரிடப்பட்ட சில தீவிரமான கவிதைகளை எழுதினார். அயர்லாந்தின் தேக்கமான, செயலற்ற நிலையின் (Irish paralysis) அடையாளமாகத் தோன்றும் பழுப்பு நிறச் செங்கல் வீடுகளில் ஒன்றின் படிக்கட்டுகளில் ஒரு இளம் பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அந்த வீட்டின் முன்புறம் இருந்த துருப்பிடித்த இரும்புக் கைப்பிடிச் சுவரில் ஒரு இளைஞன் சாய்ந்து நின்றான். அந்த வழியாகச் சென்ற ஸ்டீபன், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலின் ஒரு சிறு பகுதியைக் கேட்டான். அது அவனது உணர்திறனை மிகவும் ஆழமாகப் பாதிக்கும் வகையில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
இளம் பெண் — (மெதுவாக, இழுத்து இழுத்துப் பேசுகிறாள்) . . . ஓ, ஆமாம் . . . நான் . . .
தேவாலயத்திற்கு . . . சென்றிருந்தேன் . . .
இளைஞன் — (கேட்க முடியாத குரலில்) . . . நான் . . . (மீண்டும் கேட்க முடியாத குரலில்) . . . நான் . . .
இளம் பெண் — (மென்மையாக) . . . ஓ . . . ஆனால் நீ . . . மிக . . .
மிகவும் . . . கெட்டவன் . . .
இந்தச் சாதாரண நிகழ்வு, இது போன்ற தருணங்களை எல்லாம் தொகுத்து 'எபிஃபனிகள்' (epiphanies - ஆன்மீக வெளிப்பாட்டுத் தருணங்கள்) அடங்கிய ஒரு புத்தகமாக உருவாக்கலாம் என்று அவரைச் சிந்திக்க வைத்தது. 'எபிஃபனி' என்பதன் மூலம் அவர், பேச்சு அல்லது உடல் மொழியில் வெளிப்படும் சாதாரணமான தருணங்களிலோ, அல்லது மனதின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிலையிலோ திடீரென நிகழும் ஒரு ஆன்மீக வெளிப்பாட்டைக் குறிப்பிட்டார். இத்தகைய ‘எபிஃபனி’களை (epiphanies) — அதாவது, திடீரென வெளிப்படும் ஆழ்ந்த தரிசன தருணங்களை — மிகுந்த கவனத்துடன் பதிவு செய்வது ஒரு எழுத்தாளனின் கடமை என்று அவர் கருதினார்; ஏனெனில், இவை மிகவும் நுட்பமானவை, கணப்பொழுதில் மறைந்துவிடக்கூடியவை. ‘பேலஸ்ட் ஆபீஸ்’ (Ballast Office) கட்டிடத்திலுள்ள கடிகாரத்தில்கூட அத்தகையதொரு தரிசன தருணம் நிகழக்கூடும் என்று அவர் கிரான்லியிடம் கூறினார். கிரான்லி, அந்தப் புரியாத புதிராகத் தோன்றும் கடிகார முகப்பை, அதே அளவு மர்மமான தனது முகபாவனையுடன் உற்று நோக்கினான்.
— ஆம், என்றான் ஸ்டீபன். நான் அதன் முன்னால் பலமுறை கடந்து செல்வேன், அதைப் பற்றிப் பேசுவேன், அதைக் குறிப்பிடுவேன், அவ்வப்போது அதன் மீது ஒரு பார்வையை வீசுவேன். டப்ளின் நகரின் தெருக்களில் காணப்படும் சாதாரணப் பொருட்களில் அதுவும் ஒன்றுதான். ஆனால், திடீரென ஒரு தருணத்தில் நான் அதைப் பார்க்கும்போது, ​​அது என்னவென்று எனக்கு உடனே புரிந்துவிடுகிறது: அதுதான் அந்த ‘எபிஃபனி’ —
— என்ன சொல்கிறாய்? —
— அந்தக் கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதை, ஒரு ஆன்மீகக் கண், துல்லியமான குவியப்புள்ளியை (focus) அடைய முயற்சிக்கும் செயலாகக் கற்பனை செய்துகொள். அந்தச் சரியான குவியப்புள்ளி எட்டப்படும் தருணத்தில், அந்தப் பொருள் ஒரு ‘எபிஃபனி’யாக மாறுகிறது.
இந்தத் தரிசன தருணத்தில்தான், அழகின் மூன்றாவது மற்றும் மிக உயர்ந்த பரிமாணத்தை நான் கண்டறிகிறேன் —
— அப்படியா? — என்று ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் இருந்தபடி கேட்டான் கிரான்லி. —
— மரபு எனும் விளக்கின் ஒளியில் அழகியலை ஆராயும் எந்தக் கோட்பாடும் பயனற்றது, — என்று விடாப்பிடியாகத் தொடர்ந்தான் ஸ்டீபன். — நாம் கருப்பு நிறத்தில் ஒரு குறியீட்டைக் கண்டால், சீனர்கள் அதே குறியீட்டை மஞ்சள் நிறத்தில் கொண்டிருக்கலாம்; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் மரபு இருக்கிறது. கிரேக்க அழகு, காப்டிக் (Coptic) அழகைக் கண்டு சிரிக்கிறது; அமெரிக்கப் பழங்குடியினரோ இவை இரண்டையுமே ஏளனம் செய்கிறார்கள். வெவ்வேறு மரபுகளை ஒன்றிணைப்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது; ஆனால், உலகில் இதுவரை போற்றப்பட்ட ஒவ்வொரு வகை அழகிற்கும் பின்னால் உள்ள நியாயத்தைக் கண்டறிவது என்பது நிச்சயமாகச் சாத்தியமே.
அழகியல் உணர்தலின் நுட்பத்தை ஆராய்வதன் மூலம், அது சிவப்பு, வெள்ளை, மஞ்சள் அல்லது கருப்பு நிறத்தில் இருந்தாலும் சரி, அதன் சாராம்சத்தை அறிய முடியும். சீனர்களின் உணவுமுறை நம்முடையதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தாலும், அவர்களின் செரிமான அமைப்பு நம்முடையதிலிருந்து வேறுபட்டது என்று கருத எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. அழகை உணரும் அந்தத் திறனை, அது செயல்படும் நிலையில் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.
— ஆம். —
— அக்வினாஸ் (Aquinas) என்ன சொல்கிறார் என்று உனக்குத் தெரியுமா? அழகுக்குத் தேவையான மூன்று அம்சங்கள்: முழுமை (integrity/wholeness), சமச்சீர் (symmetry) மற்றும் ஒளிர்வு (radiance). என்றாவது ஒருநாள் இந்த வாக்கியத்தை விரிவுபடுத்தி ஒரு முழுமையான கட்டுரையாக எழுதுவேன். அழகானது என்று கருதப்படும் ஒரு பொருளை உன் மனம் எதிர்கொள்ளும்போது, ​​அது எப்படிச் செயல்படுகிறது என்று கவனி. அந்தப் பொருளை உணர்ந்துகொள்ள, உன் மனம் ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தையும் இரண்டாகப் பிரிக்கிறது: ஒன்று அந்தப் பொருள், மற்றொன்று அந்தப் பொருள் அல்லாத வெற்றிடம். ஒரு பொருளை முழுமையாக உணர, அதை மற்ற அனைத்திலிருந்தும் பிரித்தெடுக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் அது ஒரு தனி முழுமையான பொருளாக, அதாவது ஒரு 'பொருளாக' (thing) உனக்குப் புலப்படும். அதன் முழுமையை நீ அங்கீகரிக்கிறாய். அப்படித்தானே? —
— அதற்குப் பிறகு? —
— இதுதான் அழகின் முதல் பண்பு: அழகை உணரும் திறன், ஒரு திடீர் மற்றும் எளிமையான தொகுப்பின் (synthesis) மூலம் இதை வெளிப்படுத்துகிறது. அடுத்து என்ன? பகுப்பாய்வு (analysis). மனம் அந்தப் பொருளை முழுமையாகவும், அதன் பாகங்களாகவும், தனக்கும் பிற பொருட்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பைக் கொண்டும் ஆராய்கிறது; அதன் பாகங்களின் சமநிலையைச் சரிபார்க்கிறது, அதன் வடிவத்தை உற்றுநோக்குகிறது, அதன் கட்டமைப்பின் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான பகுதியையும் அலசுகிறது. இதன் மூலம், அந்தப் பொருளின் சமச்சீர் குறித்த ஒரு பிம்பம் மனதிற்குள் பதிகிறது. அந்தப் பொருள், சொல்லின் உண்மையான அர்த்தத்தில், ஒரு 'பொருள்' — அதாவது, திட்டவட்டமான அமைப்பைக் கொண்ட ஒரு தனித்த இருப்பைக் கொண்ட ஒன்று — என்பதை மனம் உணர்ந்துகொள்கிறது. புரிகிறதா? —
— நாம் திரும்பிச் செல்வோம், — என்றான் கிரான்லி.




அவர்கள் கிராஃப்டன் தெருவின் (Grafton St) மூலைக்கு வந்தடைந்தனர். நடைபாதையில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால், அவர்கள் மீண்டும் வடக்கு நோக்கித் திரும்பினர். சஃபோல்க் தெருவில் (Suffolk St) இருந்த மதுக்கடை ஒன்றிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட ஒரு குடிகாரனின் விசித்திரமான செயல்களைக் கவனிக்க கிரான்லி ஆர்வம் காட்டினான்; ஆனால், ஸ்டீபன் அவனது கையைப் பிடித்து, அவனை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றான்.
— இப்போது மூன்றாவது பண்பைப் பற்றிப் பார்ப்போம். அக்வினாஸ் எதைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை நீண்டகாலமாக என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர் ஒரு உருவகச் சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருந்தார் (இது அவருக்கு வழக்கத்திற்கு மாறான ஒன்று), ஆனால் நான் அதற்கான விடையைக் கண்டறிந்துவிட்டேன். 'கிளாரிடாஸ்' (Claritas) என்பது 'க்விடிடாஸ்' (quidditas) ஆகும். இரண்டாவது பண்பைக் கண்டறியும் பகுப்பாய்விற்குப் பிறகு, மனம் தர்க்கரீதியாகச் சாத்தியமான ஒரே தொகுப்பை உருவாக்கி, மூன்றாவது பண்பைக் கண்டறிகிறது. இந்தத் தருணத்தையே நான் 'எபிஃபனி' (epiphany) — அதாவது, ஒரு பொருளின் சாராம்சம் திடீரென வெளிப்படும் தருணம் — என்று அழைக்கிறேன். முதலில், ஒரு பொருள் ஒரு முழுமையான, ஒருங்கிணைந்த ஒன்று என்பதை நாம் உணர்கிறோம்; பிறகு, அது ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட கூட்டு அமைப்பு, அதாவது ஒரு 'பொருள்' என்பதை உணர்கிறோம். இறுதியாக, அதன் பாகங்களுக்கு இடையிலான உறவு மிக நேர்த்தியாக அமையும்போதும், அந்தப் பாகங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் மிகச் சரியாகப் பொருந்தி வரும்போதும், அந்தப் பொருள் 'அதுவாகவே' — அதாவது அதன் உண்மையான சாராம்சத்துடன் — இருப்பதை நாம் உணர்கிறோம். அதன் ஆன்மா, அதன் 'என்னும் தன்மை' (whatness), அதன் புறத்தோற்றமென்னும் மேலங்கியிலிருந்து நம்மை நோக்கித் துள்ளி வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய நுணுக்கமான கட்டமைப்பைக் கொண்ட மிகச் சாதாரணமான பொருளின் ஆன்மா கூட, நமக்கு ஒளிவீசுவது போலத் தோன்றுகிறது. அந்தப் பொருள் தனது 'எபிஃபனி'யை அடைகிறது.
தனது வாதத்தை முடித்த பிறகு, ஸ்டீபன் அமைதியாக நடந்து சென்றான். கிரான்லியின் விரோதப் போக்கை உணர்ந்த அவன், அழகின் நித்திய பிம்பங்களைச் சாதாரணமானதாகக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட்டோமோ என்று தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டான். முதன்முறையாக, தன் நண்பனின் முன்னிலையில் அவன் ஒருவித சங்கடத்தை உணர்ந்தான். மீண்டும் பழையபடி இயல்பான, கேலியான தோழமை உணர்வைக் கொண்டுவர, அவன் 'பேலாஸ்ட் ஆபீஸ்' (Ballast Office) கடிகாரத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்:
— அது இன்னும் 'எபிஃபனி'யை அடையவில்லை, என்றான் அவன்.
கிரான்லி எந்த உணர்ச்சியுமின்றி ஆற்றைப் பார்த்தபடி சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தான். அந்த இடைவெளியில், புதிய அழகியல் கோட்பாட்டை முன்வைத்த ஸ்டீபன், தனது கொள்கையை மீண்டும் தனக்குள்ளேயே அசைபோட்டுப் பார்த்தான். பாலத்தின் மறுபுறமிருந்த கடிகாரம் ஒலிக்க, அதே கணத்தில் கிரான்லி தனது மெல்லிய இதழ்களைத் திறந்து பேசத் தொடங்கினான்:
— எனக்கு ஒரு சந்தேகம்... என்றான் அவன்.
— என்ன?
கிரான்லி, ஏதோ ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருப்பவனைப் போல, லிஃபி (Liffey) நதி கடலில் கலக்கும் திசையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஸ்டீபன் அவன் வாக்கியத்தை முடிக்கும் வரை காத்திருந்து, மீண்டும், "என்ன?" என்று கேட்டான். அப்போது கிரான்லி திடீரெனத் திரும்பி, அழுத்தமான, ஆனால் உணர்ச்சியற்ற குரலில் கேட்டான்:
— அந்தப் பாழாய்ப்போன 'சீ-குவீன்' (Sea-Queen) கப்பல், உண்மையிலேயே புறப்பட்டதா என்றுதான் யோசிக்கிறேன்!
ஸ்டீபன் அப்போதுதான் மிகைப்படுத்தப்பட்ட அழகைப் போற்றும் வகையில் சில கவிதைகளை (hymns) எழுதி முடித்திருந்தான். அவற்றை ஒரே ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி பிரதியாக மட்டும் அவன் தனிப்பட்ட முறையில் தயாரித்திருந்தான். கிரான்லியுடனான அவனது முந்தைய உரையாடல் மிகவும் திருப்தியற்றதாக இருந்ததால், இந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியை அவனிடம் காட்ட அவன் தயங்கினான். அவன் அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தன் அருகிலேயே வைத்திருந்தான், அதன் இருப்பு அவனை வாட்டி வதைத்தது. அதைத் தன் பெற்றோரிடம் காட்ட அவன் விரும்பினான், ஆனால் தேர்வு நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததால், அவர்களின் அனுதாபம் முழுமையடையாது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். அதை மாரிஸிடம் காட்ட அவன் விரும்பினான், ஆனால் பாமரத் தோழர்களுக்காகத் தன் சகோதரன் கைவிடப்பட்டதை அவன் வெறுத்தான் என்பதை உணர்ந்திருந்தான். அதை லிஞ்சிடம் காட்ட அவன் விரும்பினான், ஆனால் அந்த மந்தமான இளைஞனை ஏற்கும் மனநிலைக்குக் கொண்டுவருவதற்கான உடல் உழைப்பைக் கண்டு அவன் அஞ்சினான். ஒரு கணம் அவன் மெக்கான் மற்றும் மேடனைப் பற்றியும் நினைத்தான். அவன் மேடனை அரிதாகவே பார்த்தான்; அந்த அரிதான சந்தர்ப்பங்களில் அந்த இளம் தேசபக்தன் அவனுக்கு அளித்த வணக்கம், தோல்வியுற்ற ஒரு நண்பன் வெற்றி பெற்ற நண்பனுக்கு அளிக்கும் வணக்கத்தைப் போலவே இருந்தது. மேடன் தன் நாளின் பெரும்பகுதியை கூனியின் புகையிலைக் கடையில், புதிதாக வந்த மாகாணவாசிகளுடன் மிகவும் அடர்த்தியான புகையிலையைப் புகைத்து, ஐரிஷ் மொழியில் பேசி, சுவைத்துப் பார்த்து, விவாதித்துக் கழித்தான். மெக்கான், 'நடைமுறையில் பகுத்தறிவுவாதம்' என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையைத் தானே எழுதியிருந்த தனது பத்திரிகையைத் திருத்தும் பணியில் இன்னும் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தான். இந்தக் கட்டுரையில்...மனிதகுலம் வெகு விரைவில் விலங்கு அல்லது தாவர உணவுகளுக்குப் பதிலாக, கனிமங்களை உணவாகக் கொள்ளும் நிலையை எட்டும் என்று அவர் நம்பிக்கை தெரிவித்தார். அந்த இதழின் ஆசிரியர் எழுதிய நடையானது, அவர் வழக்கமாகப் பேசும் பாணியை விட மிகவும் மரபு சார்ந்ததாக மாறியிருந்தது. கல்லூரியின் ‘சோடாலிட்டி’ (சங்கம்) பொதுக்கூட்டம் குறித்த செய்தியில் — இது கல்லூரி இதழின் ஒன்றரை பத்திகளை ஆக்கிரமித்திருந்தது — திரு. மெக்கான் ஆற்றிய அழுத்தமான உரையில், அச்சங்கத்தை இன்னும் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான அடிப்படையில் இயக்குவதற்கான பல மதிப்புமிக்க ஆலோசனைகளை வழங்கியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இதைக் கண்டு ஸ்டீபன் ஆச்சரியமடைந்தான். ஒருநாள், கிரான்லியுடன் நாசாவ் தெருவில் நடந்து சென்றபோது, ​​நூலகத்தை நோக்கி வேகமான நடையுடன் சென்றுகொண்டிருந்த அந்த ஆசிரியரைச் சந்தித்தான். அப்போது அவன் கிரான்லியிடம், “இந்த ‘போனி டண்டி’ (Bonny Dundee) என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறான்?” என்று கேட்டான்.

— என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறான் என்கிறாயா? —

— அதாவது... அவன் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கும் இந்த ‘சோடாலிட்டி’ விவகாரத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். இந்தச் சங்கத்தைப் பயன்படுத்தி ஏதேனும் நல்ல காரியத்தைச் செய்ய முடியும் என்று நினைக்கும் அளவுக்கு அவன் முட்டாளாக இருக்க முடியாது அல்லவா? —

கிரான்லி ஸ்டீபனை ஒருவித வினாக்குறியுடன் பார்த்தான்; ஆனால், சற்று யோசித்த பிறகு, அது குறித்து எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தான்.

தேர்வு முடிவுகள் வந்தன; கிரான்லி மீண்டும் தேர்ச்சி பெறத் தவறிவிட்டான், ஸ்டீபன் மிகக் குறைந்த மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றான். இந்தத் தேர்வு முடிவுகளைக் கண்டு ஸ்டீபன் பெரிதாக வருந்தவில்லை. ஏனெனில், மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வை எழுதியிருந்த ஃபாதர் ஆர்டிஃபோனிக்கு, இத்தாலிய மொழித் தாளை விட ஆங்கிலத் தாளில் அதிக மதிப்பெண்கள் கிடைத்திருந்தன என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். இத்தாலிய மொழித் தேர்வை நடத்தியவர் பல மொழிகளில் புலமை பெற்றவர்; அவர் பிரெஞ்சு, இத்தாலிய, அரபு, ஹீப்ரு, ஸ்பானிஷ் மற்றும் ஜெர்மன் ஆகிய மொழிகளில் தேர்வுகளை நடத்தியிருந்தார். தன் ஆசிரியரின் அப்பாவித்தனமான வியப்பைக் கண்டு ஸ்டீபன் அவர் மீது அனுதாபம் கொண்டான். தேர்வு நாட்களில் ஒரு மாலை வேளையில், பல்கலைக்கழகத்தின் வளைவுப் பாதையில் ஸ்டீபன் கிரான்லியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​எம்மா அவர்களைக் கடந்து சென்றாள். கிரான்லி தனது பழைய வைக்கோல் தொப்பியை உயர்த்திக் காட்டினான். (அவன் அதை மீண்டும் உயிர்ப்பித்திருந்தான்) ஸ்டீஃபனும் அதைப் பின்பற்றினான். அதற்குப் பதிலாக, அவள் ஸ்டீஃபனுக்குக் குறுக்கே அவனது நண்பன் கிரான்லியைப் பார்த்து மிகவும் மரியாதையுடன் தலைவணங்கினாள். கிரான்லி தனது தொப்பியை மீண்டும் அணிந்துகொண்டு, அதன் நிழலில் சில நிமிடங்கள் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.
— அவள் ஏன் அப்படிச் செய்தாள்? — என்று அவன் கேட்டான்.
— ஒருவேளை, அது ஒரு அழைப்பாக இருக்கலாம், — என்றான் ஸ்டீஃபன்.
கிரான்லி அவள் கடந்து சென்ற அந்த வெற்றிடத்தையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். ஸ்டீஃபன் புன்னகையுடன் கூறினான்:
— ஒருவேளை அவள் அதை ஒரு அழைப்பாகவே கருதியிருக்கலாம்.
— இருக்கலாம்.
— ஒரு பெண் இல்லையென்றால், நீ முழுமையற்றவனாக இருக்கிறாய், — என்றான் ஸ்டீஃபன்.
— ஆனால், அவள் பயங்கர குண்டாக இருக்கிறாளே, — என்றான் கிரான்லி. — உனக்குத் தெரியுமா...
ஸ்டீஃபன் அமைதியாக இருந்தான். வேறொருவர் அவளைப் பற்றி மோசமாகப் பேசுவது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. கிரான்லி அவனது கையைப் பிடித்து, "லெட் அஸ் ஈக் கோ" (Let us eke go) என்று கூறியபோது, ​​ஸ்டீஃபன் புன்னகைக்கவில்லை. இது கிளம்புவதற்கான ஒரு பழைய ஆங்கிலச் சொற்றொடர். இந்தச் சொற்றொடரைச் சரியாக மாற்றச் சொல்லி கிரான்லியிடம் கூறலாமா என்று ஸ்டீஃபன் முன்பே பலமுறை யோசித்திருந்தான்; ஆனால், கிரான்லி அந்த 'ஈக்' (eke) என்ற சொல்லை அவ்வளவு அழுத்தமாகப் பயன்படுத்தியது, அவனைத் தடுத்துவிட்டது.
தேர்வு முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டபோது, ​​அது வீட்டில் ஒரு சண்டைக்கு வழிவகுத்தது. திரு. டேடலஸ், ஸ்டீஃபனைத் திட்டுவதற்குத் தகுந்த சொற்களைத் தேடித் தன் அகராதியையே புரட்டிப் பார்த்தார்; இறுதியில், எதிர்காலத்தைப் பற்றி அவனுக்கு என்ன திட்டம் இருக்கிறது என்று கேட்டார்.
— எனக்கு எந்தத் திட்டமும் இல்லை.
— அப்படியானால், நீ எவ்வளவு சீக்கிரம் இங்கிருந்து கிளம்புகிறாயோ, அவ்வளவு நல்லது. நீ நம்மை ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்தாய் என்று தெரிகிறது. எப்படியும், கடவுளின் அருளாலும், புனித அன்னையின் துணையாலும், நாளை காலையிலேயே முல்லிங்கருக்குக் கடிதம் எழுதிவிடுகிறேன். உன் ஞானத் தந்தை (godfather) உனக்காகத் தன் பணத்தை வீணடிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.
— சைமன், — என்றாள் திருமதி டேடலஸ், — நீ எப்போதும் விஷயத்தை மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறாய். கொஞ்சம் நிதானமாகச் சிந்திக்கக்கூடாதா?
— நிதானமா? தொலைந்து போகட்டும்! அவன் எந்த மாதிரியான ஆட்களுடன் பழகுகிறான் என்று எனக்குத் தெரியாதா? — அந்த அழுக்கு படிந்த தேசபக்தர்கள், அந்த கால்பந்து விளையாடும் பையன்... உண்மையைச் சொல்லப்போனால்... உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஸ்டீபன், இத்தகைய இழிவான மனிதர்களுடன் பழகும் அளவுக்கு உனக்குச் சுயமரியாதை இல்லையா என்றுதான் நான் நினைத்தேன் —
— ஸ்டீபன் தேர்வில் அவ்வளவு மோசமாக ஒன்றும் செயல்படவில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்:
அவன் தோல்வியடையவில்லை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக... —
— அவளுக்கு எதிலாவது கருத்து சொல்லாமல் இருக்க முடியாது, பார்த்தாயா? — என்று தன் மகனிடம் கூறினார் திரு. டேடலஸ். இது பரம்பரையாக வந்த பழக்கம். அவளுடைய குடும்பத்தினர் இருக்கிறார்களே, கடவுள் மேல் சத்தியமாக, அவர்களுக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்லை; ஒரு கடிகாரத்தின் முதன்மைச் சுருள் (mainspring) தயாரிப்பது முதல் எது வேண்டுமானாலும் அவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளலாம். இது உண்மைதான் —
— நீ கதையை மிகைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய், சைமன். இப்படிப்பட்ட மகன் கிடைத்தால் பல தந்தையர்கள் பெருமைப்படுவார்கள் —
— எனக்கும் என் மகனுக்கும் இடையில் நீ தலையிட வேண்டிய அவசியமில்லை. நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம். நான் அவனை ஒன்றும் சொல்லவில்லை; ஆனால், கடந்த பன்னிரண்டு மாதங்களாக அவன் என்ன செய்துகொண்டிருந்தான் என்றுதான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன் —
ஸ்டீபன் தன் கத்தியின் முனையால் தட்டின் ஓரத்தைத் தட்டிக்கொண்டே இருந்தான். —
— என்ன செய்துகொண்டிருந்தாய்? —
— சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன் —
— சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தாயா? அவ்வளவுதானா? —
— இன்னும் கொஞ்சம் எழுதிக்கொண்டும் இருந்தேன் —
— ம்ம், புரிகிறது. அதாவது, உன் நேரத்தை வீணடித்துக்கொண்டிருந்தாய், அப்படித்தானே? —
— சிந்திப்பதை நான் நேர விரயமாகக் கருதவில்லை —
— ம்ம், புரிகிறது. எனக்குத் தெரியும், இந்த 'போஹேமியன்' (Bohemian) வகை ஆட்கள், இந்த கவிஞர்கள்... இவர்களுக்குச் சிந்திப்பது நேர விரயமாகத் தெரிவதில்லை. ஆனால், அதே சமயம், இறைச்சித் துண்டுகள் (chops) வாங்குவதற்காக அவ்வப்போது ஒரு ஷில்லிங் கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கும்போது, ​​இவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்துகொள்கிறார்கள். உனக்குச் சிந்தனை மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கும்போது, ​​அந்தச் சிந்தனை உனக்கு எப்படி இருக்கும் என்று பார்ப்போம்...ஏன்? உன்னால் உறுதியான ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொள்ள முடியாதா? ஏதேனும் ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் நல்ல பதவியைப் பெற்றுக்கொள்; பிறகு, தாராளமாக நீ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கலாம். உயர்தரமான பணி ஒன்றிற்காகப் படித்துத் தயாராகு—அப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் நிறைய உள்ளன—அப்போது உன் ஓய்வு நேரத்தில் நீ எழுதிக்கொள்ளலாம். ஒருவேளை, பூங்காவில் படுத்துக்கொண்டு, ஆரஞ்சுப் பழத் தோல்களைத் தின்று திரியும் ஒரு சோம்பேறியாக இருக்கவே நீ விரும்புகிறாயோ?
ஸ்டீபன் அதற்குப் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. இதே அறிவுரை ஐந்து அல்லது ஆறு முறை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்ட பிறகு, அவன் எழுந்து வெளியே சென்றான். கிரான்லியைத் தேடி நூலகத்திற்குச் சென்றான்; வாசிப்பு அறையிலும் நுழைவு மண்டபத்திலும் அவனைக் காணாததால், அடெல்பி ஹோட்டலுக்குச் சென்றான். அது ஒரு சனிக்கிழமை இரவு; அங்கிருந்த அறைகள் முழுவதும் எழுத்தர்கள் நிறைந்திருந்தனர். வேளாண் வாரிய அலுவலகத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தர் ஒருவர், தனது தொப்பியை நெற்றியிலிருந்து பின்னோக்கித் தள்ளி வைத்துக்கொண்டு, மதுக்கூடத்தின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது சூடான முகத்தில் வியர்வை அரும்பத் தொடங்கியதைக் கண்ட ஸ்டீபன், அதை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டான். அவர் தனது ஆள்காட்டி விரலால் மீசையைச் சுருட்டி விட்டுக்கொண்டிருந்தார்; ஒருமுறை மதுக்கூடப் பணிப்பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்தார், அடுத்த நொடி தான் வைத்திருந்த 'ஸ்டவுட்' (stout) மதுப்புட்டியின் லேபிளைப் பார்த்தார். பில்லியர்ட்ஸ் விளையாடும் அறை மிகுந்த இரைச்சலுடன் இருந்தது; அனைத்து மேசைகளும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்க, அவ்வப்போது பந்துகள் துள்ளித் தரையில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. சில வீரர்கள் சட்டை மட்டும் அணிந்து, கைகளை மடித்துவிட்டபடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.
கிரான்லி மேசைகளுக்கு அருகிலிருந்த இருக்கையில் அசையாமல் அமர்ந்து, விளையாட்டைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். ஸ்டீபன் அவனுக்கு அருகில் அமைதியாக அமர்ந்து, அவனும் அந்த விளையாட்டைப் பார்த்தான். அது மூவர் விளையாடும் ஆட்டம். வயதான எழுத்தர் ஒருவர், மற்ற இரு இளைய சக ஊழியர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் ஏதோ ஒரு மேலதிகாரியின் தோரணையில் செயல்பட்டார். அந்த வயதானவர் உயரமாகவும் பருமனாகவும் இருந்தார்; சுருங்கிப்போன சிவப்பு ஆப்பிள் போன்ற அவரது முகத்தில், தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கண்ணாடிகள் இருந்தன. அவரும் கைகளை மடித்துவிட்ட சட்டை அணிந்திருந்தார்; அவர் விளையாடிய விதமும் பேசிய விதமும், ஏதோ ஒரு பயிற்சியை (drill) நடத்துவது போல மிகவும் விறுவிறுப்பாக இருந்தன. அந்த இளம் எழுத்தர்கள் இருவரும் தாடி மீசையின்றி முகத்தைச் சுத்தமாகச் சிரைத்திருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் நல்ல உடல்வாகு கொண்டவர்; அவர் எதையும் பேசாமல், மிகுந்த பிடிவாதத்துடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். மற்றொருவர் மிகவும் துடிப்பானவர்; அவருக்கு வெள்ளை நிற புருவங்கள் இருந்தன, மேலும் அவர் ஒருவித பதற்றமான சுபாவத்துடன் காணப்பட்டார். கிரான்லியும் ஸ்டீபனும் ஆட்டம் மெல்ல மெல்ல நகர்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த பருமனான இளைஞன் தொடர்ந்து மூன்று முறை பந்தை மேசையில் தவறவிட்டான். ஆட்டம் மிகவும் மந்தமாகச் சென்றதால், இருபது நிமிடங்கள் முடிந்துவிட்டதை உணர்த்தும் விதமாக, ஆட்டத்தைக் கண்காணிப்பவர் (marker) மேசைக்கு அருகில் வந்து நின்றார். ஆட்டக்காரர்கள் தங்கள் கியூ (cue) கோல்களில் அடிக்கடி சாக் (chalk) தடவத் தொடங்கினர்; ஆட்டத்தை முடிப்பதில் அவர்கள் தீவிரமாக இருப்பதை உணர்ந்த கண்காணிப்பவர், நேரத்தைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவர் அருகில் நின்றது அவர்கள் மீது ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. வயதான எழுத்தர் தனது கியூ கோலால் பந்தை அவசரமாகத் தட்ட, அது தவறாக அமைந்தது. அவர் மேசையை விட்டுச் சற்று பின்வாங்கி, கண்களைச் சிமிட்டியபடி, "இந்த முறை தவறிவிட்டது" என்றார். துடிப்பான அந்த இளம் எழுத்தர் தனது பந்தை நோக்கி விரைந்து சென்று, ஒரு மோசமான ஷாட் அடித்தார்; பிறகு தனது கியூ கோலைப் பார்த்தபடி, "ஆ!" என்று முணுமுணுத்தார். பிடிவாதமான அந்த இளைஞன் தனது பந்தை நேராக மேல் பாக்கெட்டில் (pocket) செலுத்தினான்; இதைக் கவனித்த கண்காணிப்பவர், உடைந்திருந்த ஸ்கோர் பலகையில் உடனடியாக அதைக் குறித்துக்கொண்டார். வயதான எழுத்தர் தனது கண்ணாடிக்கு மேலால் கூர்மையாகப் பார்த்தார், மீண்டும் ஒரு மோசமான ஷாட் அடித்தார். உடனே தனது கியூ கோலில் சாக் தடவியபடி, துடிப்பான அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, சுருக்கமாகவும் காட்டமாகவும், "சரி, இப்போது உன் முறை. வெள்ளை பந்து. சீக்கிரம் செய்!" என்றார்.
அவர்களுக்கு முன்னால் இருந்த அந்த மூவரின் வாழ்க்கையில் நிலவிய அர்த்தமற்ற பாவனைகளும், அவர்களின் மீட்க முடியாத அடிமைத்தனமும் ஸ்டீபனின் கண்களில் ஒருவித எரிச்சலை ஏற்படுத்தின. அவன் கிரான்லியின் தோள் மீது கை வைத்து, உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில் கூறினான்:
— நாம் உடனே இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும். என்னால் இதை இன்னும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது! —
அவர்கள் இருவரும் அறையைக் கடந்து வெளியே வந்தனர். அப்போது ஸ்டீபன் சொன்னான்:
— இன்னும் ஒரு நிமிடம் அங்கேயே இருந்திருந்தால், நான் அழுதுவிட்டிருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். —
— ஆமாம், இது மிகவும் மோசமான, அருவருப்பான சூழல், — என்றான் கிரான்லி.
— ஓ, முற்றிலும் நம்பிக்கையற்ற நிலை! — என்று கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு கூறினான் ஸ்டீபன். * arm

N







XXVI

கிரான்லி தேர்வில் தோல்வியடைந்த பிறகு, உடல் ரீதியாக புத்துணர்ச்சி பெறுவதற்காக கிராமப்புறத்திற்குச் செல்வதற்குச் சில இரவுகளுக்கு முன்பு, ஸ்டீபன் அவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்:
— இந்த காலம் எனக்கு மிக முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எனது அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து ஒரு முடிவுக்கு வரத் திட்டமிட்டுள்ளேன் —
— ஆனால், அடுத்த ஆண்டு நீ 'செகண்ட் ஆர்ட்ஸ்' (Second Arts) படிப்பிற்குச் செல்லப்போகிறாய்தானே? —
— என் ஞானத் தந்தை (godfather) இதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தாமல் போகலாம். நான் ஒரு கல்வி உதவித்தொகையைப் (exhibition) பெறுவேன் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள் —
— பிறகு ஏன் நீ அதைப் பெறவில்லை? — என்று கேட்டான் கிரான்லி.
— நான் எல்லாவற்றையும் நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும், என்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்று பார்ப்போம் —
— உன்னால் செய்யக்கூடிய விஷயங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் உள்ளனவே —
— அப்படியா, உண்மையிலேயே இருக்கின்றனவா? பார்ப்போம்... நான் உனக்குக் கடிதம் எழுத வேண்டியிருக்கலாம். உன் முகவரி என்ன? —
கிரான்லி இந்தக் கேள்வியைக் கேட்காதது போல நடித்தான். அவன் ஒரு தீக்குச்சியைக் கொண்டு மிகவும் கவனமாகவும், நுணுக்கமாகவும் தன் பற்களைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தான்; அவ்வப்போது நிறுத்தி, தன் நாவால் பற்களுக்கு இடையிலுள்ள இடைவெளிகளைத் தொட்டுப் பார்த்தபடி, மீண்டும் பற்களைச் சுத்தம் செய்வதைத் தொடர்ந்தான். வெளியே எடுத்த அழுக்கை அவன் துப்பினான். அவனது வைக்கோல் தொப்பி கழுத்தின் பின்புறம் சரிந்து அமர்ந்திருந்தது, அவனது கால்கள் அகலமாக ஊன்றப்பட்டிருந்தன. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு, அவன் தான் கடைசியாகச் சொன்ன வாக்கியத்திற்குத் திரும்பினான்; ஏதோ மனதிற்குள் அதை மீண்டும் அசைபோட்டுப் பார்த்தது போல:
— ஆமாம், நூற்றுக்கணக்கான விஷயங்கள் உள்ளன —
ஸ்டீபன் கேட்டான்:
— கிராமப்புறத்தில் உன் முகவரி என்ன? —
— என் முகவரியா? ... ஓ ... பார்... உண்மையில், என் முகவரி என்னவாக இருக்கும் என்று சொல்வது சாத்தியமில்லை. ஆனால், நான் திரும்பி வரும் வரை நீ எந்த முடிவும் எடுக்காதே... நான் பெரும்பாலும் காலையிலேயே கிளம்பிவிடுவேன் என்று நினைக்கிறேன், ஆனால் எனக்கு... —— எப்போது ரயில் இருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் —
— ஏற்கனவே பார்த்தோமே, என்றான் ஸ்டீபன். ஒன்பதரை மணி —
— இல்லை... ஹார்கோர்ட் தெரு (Harcourt St) வரை சென்று, எப்போது ரயில் இருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன் —

அவர்கள் ஹார்கோர்ட் தெருவை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றனர். ஸ்டீபன், மனதில் கசப்பை வளர்த்துக்கொள்ள விரும்பாமல், கேட்டான்:
— உனது இந்தச் சலிப்பூட்டும் பேச்சின் பின்னால் என்ன மர்மமான நோக்கம் ஒளிந்திருக்கிறது? அதைச் சொல். உன் மனதில் ஏதேனும் திட்டம் வைத்திருக்கிறாயா? —
— ஒருவேளை எனக்கு ஏதேனும் மர்மமான நோக்கம் இருந்தால்கூட, அதை உன்னிடம் சொல்லப்போவதில்லை, இல்லையா? —
— நான் உன்னிடம் நிறைய விஷயங்களைச் சொல்லியிருக்கிறேன் —
— பெரும்பாலான மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு நோக்கம் இருக்கவே செய்கிறது. ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் இறுதி இலக்கும் அதன் மிகச்சிறந்த நன்மையே என்று அரிஸ்டாட்டில் கூறுகிறார். நாம் அனைவரும் ஏதோ ஒரு நன்மையை நோக்கியே செயல்படுகிறோம் —
— இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவாகச் சொல்லக்கூடாதா? உன்னைப் பற்றி நான் சுவிசேஷங்களா எழுத வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாயா? — நீ உண்மையிலேயே பன்றி இறைச்சி விற்கும் கடைக்காரனாக மாற நினைக்கிறாயா? —
— ஆம், உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன். நீ ஏன் அப்படிச் செய்யக்கூடாது? உன் காதல் கவிதைகளை வைத்து அந்தச் சாசேஜ்களை (இறைச்சி உருளைகளை) பொதிந்து கொடுக்கலாமே! —
ஸ்டீபன் சிரித்தான்.
— என்னிடம் தந்திரமாக எதையும் திணித்துவிடலாம் என்று நினைக்காதே, கிரான்லி. நீ எவ்வளவு தீவிரமான கற்பனைவாதி (romantic) என்பது எனக்குத் தெரியாதா? —
ஹார்கோர்ட் தெரு ரயில் நிலையத்தை அடைந்ததும், அவர்கள் கால அட்டவணையைப் பார்த்தனர். அதைப் பார்த்தவுடன் ஸ்டீபன் குறும்புத்தனமாகச் சொன்னான்:
— ஒன்பதரை மணி என்றுதானே சொன்னேன். ஒரு முட்டாள் சொல்வதை நீ நம்பத் தயாராக இல்லை, இல்லையா? —
— அது வேறொரு ரயில் — என்று பொறுமையின்றிச் சொன்னான் கிரான்லி.
ஸ்டீபன் ரசித்துச் சிரித்தான். கிரான்லி அந்த அட்டவணையை உற்று நோக்கிக்கொண்டே, ரயில் நிலையங்களின் பெயர்களை முணுமுணுத்து, நேரத்தைக் கணக்கிடத் தொடங்கினான். இறுதியில், ஏதோ ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக, ஸ்டீபனிடம், "சரி, கிளம்பலாம்" என்று கூறினான். நிலையத்திற்கு வெளியே, ஸ்டீபன் தன் நண்பனின் கோட் கையைப் பிடித்து இழுத்து, சாலையோரத்தில் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு செய்தித்தாளின் அறிவிப்புப் பலகையைக் காட்டினான்; அதன் நான்கு மூலைகளிலும் கற்கள் வைக்கப்பட்டு அது நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது.
— இதைப் பார்த்தாயா? —
அவர்கள் அந்த அறிவிப்பைப் படிக்க நின்றார்கள்; அவர்களுடன் மேலும் நான்கு அல்லது ஐந்து பேரும் அதைப் படிக்க நின்றனர். கிரான்லி, தனது உணர்ச்சியற்ற குரலில், தலைப்பிலிருந்து செய்திகளை வாசிக்கத் தொடங்கினான்:
ஈவினிங் டெலிகிராப் (Evening Telegraph)
[கூட்டம்]
பாலின்ரோபில் தேசியவாதக் கூட்டம் — முக்கியமான உரைகள் — முதன்மை வடிகால் திட்டம் — விறுவிறுப்பான விவாதம்
பிரபல வழக்கறிஞர் மரணம் — காப்ரா பகுதியில் மந்தமடைந்த (பைத்தியம் பிடித்த) பசு — இலக்கியம், போன்றவை.
— அத்தகைய வாழ்க்கையை வெற்றிகரமாக வாழ மிகுந்த திறமை தேவை என்று நினைக்கிறாயா? — என்று அவர்கள் மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கியபோது ஸ்டீபன் கேட்டான்.
— அங்கே இலக்கியம் தான் மிக முக்கியமான விஷயம் என்று நீ கருதுகிறாயா? —
— நீ உலகத்தைப் பார்க்கும் இந்த பார்வையை, வெறும் பிடிவாதத்தாலேயே கொண்டிருக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும். என்னை இயல்புக்கு மாறானவன், நோயுற்றவன் என்று நிரூபிக்க முயல்கிறாய்; ஆனால், அந்தப் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞரும் கூட நோயுற்றவர், இயல்புக்கு மாறானவர் என்று வாதிடுவது அவ்வளவு எளிதுதான். உணர்ச்சியின்மை என்பது நோயின் அறிகுறிதானே! —
— ஒருவேளை அவர், நாம் 'கலைஞர்' என்று அழைப்பவராக இருந்திருக்கலாம்! —
— ஆம், நிச்சயமாக... இயேசுவின் கண்களுக்கு முன்னால் சாத்தான் காட்டிய அந்தச் சோதனையைப் பொறுத்தவரை, அது உண்மையில் ஒரு மேதையான மனிதனுக்கு முன்வைக்கக்கூடிய மிகச் பயனற்ற சோதனைதான். அந்தப் புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர் வேண்டுமானால் அதற்கு அடிபணிந்திருக்கலாம்; ஆனால் இயேசுவைப் பொறுத்தவரை, 'இந்த உலகத்தின் ராஜ்ஜியம்' என்பது மிகவும் அர்த்தமற்ற ஒரு சொல்லாகவே இருந்திருக்க வேண்டும் — குறிப்பாக, அவர் தனது கற்பனைத்திறன் மிகுந்த இளமைப் பருவத்தைக் கடந்து வந்த பிறகு. உண்மையில், சாத்தான் என்பவன் இயேசுவின் அந்த இளமைக்காலக் கற்பனைத்திறன் ஒரு கணத்திற்கு மீண்டும் வெளிப்படுவதைப் போன்றவன். எனக்கும் கூட ஒரு காலத்தில் அத்தகைய கற்பனை நிறைந்த இளமை இருந்தது; அப்போது, ​​ஒரு பொருள்சார்ந்த மெசியாவாக (மீட்பராக) இருப்பது மிகச் சிறந்த விஷயம் என்று நான் நினைத்தேன். அது என் தந்தையின் விருப்பமாக இருந்தது — அவர் ஒருபோதும் சொர்க்கத்திற்குச் செல்லப்போவதில்லை. ஆனால், இப்போது இத்தகைய எண்ணம் என் மனதில் தோன்றுவது, மிகுந்த உடல் பலவீனமான தருணங்களில் மட்டுமே. எனவே, என்னைப் பொறுத்தவரை, வாழ்க்கையைப் பற்றிய அந்தப் பார்வையை நான் ஒரு அசாதாரணமான பார்வையாகவே கருதுகிறேன். சில நாட்களுக்கு முன்பு, நீந்துவதற்காக நான் 'ஹௌத்' (Howth) பகுதிக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்குள்ள குன்றின் ஓரத்தைச் சுற்றிச் சென்றபோது, ​​பாறைகளுக்கு மேலே மிக உயரத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு குறுகிய பாதையில் நான் நடக்க வேண்டியிருந்தது... —
— ஹௌத்தின் எந்தப் பக்கம்? —
— பெய்லி (Bailey) பகுதிக்கு அருகில்... ஆம். கீழே இருந்த பாறைகளைப் பார்த்தபோது, ​​அங்கிருந்து குதித்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியது. அந்த எண்ணம் ஒரு கணம் எனக்கு ஒருவித சிலிர்ப்பையும் இன்பத்தையும் தந்தது; ஆனால், இது நம் பழைய 'நண்பன்' (சாத்தான்) தான் என்பதை நான் உடனே புரிந்துகொண்டேன். இத்தகைய சோதனைகள் அனைத்தும் ஒரே வகையைச் சேர்ந்தவைதான். இயேசுவுக்கும், எனக்கும், இலக்கியங்களில் வரும் கருத்துகளை மிக தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டு, கொள்ளையிலோ அல்லது தற்கொலையிலோ ஈடுபடும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய மனிதர்களுக்கும், சாத்தான் ஒரு விகாரமான (இயல்புக்கு மாறான) வாழ்க்கையை முன்வைக்கிறான். இது விகாரமானது, ஏனெனில் ஒரு மனிதனின் ஆன்மீகத் தத்துவம் அல்லது உயிர்ச்சக்தி என்பது, ஒரு ஜடப் பொருளுக்குள் மாற்றப்படக்கூடிய ஒன்றல்ல. ஒரு மனிதன், தன் தலையை விடத் தன் தொப்பிதான் முக்கியமானது என்று நம்புவதாகக் காட்டிக்கொள்ளலாம்; ஆனால், அது வெறும் பாவனைதான். வாழ்க்கையைப் பற்றிய இத்தகைய பார்வையை நான் அசாதாரணமானதாகவே கருதுகிறேன்... —
— எல்லோரும் செய்யும் ஒரு விஷயத்தை எப்படி உங்களால் 'அசாதாரணமானது' என்று சொல்ல முடியும்? —
— எல்லோருமா ஹௌத் குன்றிலிருந்து குதிக்கிறார்கள்? எல்லோருமா ரகசிய அமைப்புகளில் சேர்கிறார்கள்? எல்லோருமா உலக கௌரவத்திற்காகத் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும், இன்பத்தையும், அமைதியையும் தியாகம் செய்கிறார்கள்? இத்தாலியில் ஒரு பரஸ்பர உதவி அமைப்பு இருந்ததாக தந்தை ஆர்டிஃபோனி (Father Artifoni) என்னிடம் கூறினார். அந்த அமைப்பில் உள்ள ஒருவர், தனது நிலை இனி குணப்படுத்த முடியாதது என்று ஒரு ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டால், அவரை மற்ற உறுப்பினர்கள் 'ஆனோ' (Arno) ஆற்றில் தூக்கி எறியலாம் என்ற விதி இருந்தது... —
அவர்கள் எப்போதும் நின்று பேசும் 'நோப்லெட்ஸ் கார்னர்' (Noblett’s corner) என்ற இடத்திற்கு வந்தபோது, ​​அங்கு டெம்பிள் (Temple) என்பவன் ஒரு சிறு இளைஞர் குழுவிடம் ஏதோ உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். அவன் மிகுந்த போதையில் இருந்தான்; அதைக் கண்டு அந்த இளைஞர்கள் உரக்கச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
டெம்ப்ளின் உருவமற்ற வாயையே அவன் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்; கடினமான ஒரு சொல்லை உச்சரிக்க முயலும்போது, ​​அவ்வப்போது அந்த வாயின் ஓரங்களில் மெல்லிய நுரை படிந்தது. கிரான்லி அந்த குழுவைப் பார்த்தபடி, "சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், இந்த மருத்துவ மாணவர்களுக்கு டெம்ப்ள்தான் மது வாங்கிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான்! என்ன ஒரு முட்டாள்!" என்றான்.
டெம்ப்ள் அவர்களைக் கவனித்துவிட்டு, தான் பேசிக்கொண்டிருந்ததை நிறுத்திவிட்டு அவர்களை நோக்கி வந்தான். அவனுடன் ஒன்று அல்லது இரண்டு மருத்துவ மாணவர்களும் வந்தனர்.
"மாலை வணக்கம்," என்று கூறிய டெம்ப்ள், தன் தொப்பியைத் தடவிக்கொண்டான்.
"குடி... குடி..."
அந்த மருத்துவ மாணவர்கள் சிரிக்க, டெம்ப்ள் தன் பைகளில் எதையோ தேடத் தொடங்கினான். தேடும்போது அவனது வாய் பிளந்து திறந்திருந்தது.
"யாரிடம் பணம் இருக்கிறது?" என்று கேட்டான் கிரான்லி.
மருத்துவ மாணவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே டெம்ப்ளைக் காட்டினர். டெம்ப்ள் தேடுவதை நிறுத்திவிட்டு, ஏமாற்றத்துடன்,
"ஐயோ, கடவுளே... நான் தானே மது வாங்கிக் கொடுக்க நினைத்தேன்... அடக் கடவுளே! என்னிடம் இருந்த அந்த ஒரு ஷில்லிங் எங்கே போனது?" என்றான்.
அவர்களில் ஒரு மருத்துவ மாணவன்,
"நீ அதை 'கானரீஸ்' (Connery’s) கடையில் கொடுத்துச் சில்லறையாக மாற்றினாயே!" என்றான்.
மற்றொருவன்,
"இவன் இன்று தனது முதல் தேர்வில் தோல்வியடைந்துவிட்டான். அதனால்தான் இன்று இரவு மது அருந்த வந்திருக்கிறான்!" என்றான்.
"சரி, உனக்கு எங்கிருந்து பணம் கிடைத்தது?" என்று கிரான்லி கேட்க, டெம்ப்ள் மீண்டும் தன் பைகளில் தேடத் தொடங்கினான்.
"தனது கைக்கடிகாரத்தை அடகு வைத்து பத்து ஷில்லிங் வாங்கினான்."
"பத்து ஷில்லிங் கிடைத்திருக்கிறது என்றால், அது நல்ல கடிகாரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். எங்கே அடகு வைத்தான்?"
"அட, அதுவா! நான்தான் அவனுக்காக அடகு வைத்தேன். கிரான்பி ரோவில் (Granby Row) லார்கின் என்று ஒருவனை எனக்குத் தெரியும்," என்றான் இரண்டாவது மருத்துவ மாணவன்.
'டெல்பி' (Delphi) உணவகத்தில், வேளாண் வாரிய அலுவலக எழுத்தர் ஒருவருடன் அரசியல் விவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த உயரமான மருத்துவ மாணவன், இவர்களிடம் வந்து,
"என்ன டெம்ப்ள், எங்களை விபச்சார விடுதிகளுக்கு (kips) அழைத்துச் செல்லப் போகிறாயா?" என்று கேட்டான். — அடச், தொலைந்தது! என் பணம் முழுதும் தீர்ந்துபோய்விட்டது... ச்சே, எனக்கு ஒரு பெண் தேவை... சரி, கடனுக்கு ஒரு பெண்ணை ஏற்பாடு செய்யச் சொல்கிறேன்! —
அந்தப் பெரிய மாணவன் உரக்கச் சிரித்தான். கிரான்லியின் பக்கம் திரும்பி—'டெல்பி' (Delphi) விவகாரம் காரணமாக அவனிடம் அவனுக்கு ஒரு முன்விரோதம் இருந்தது—அவன் கேட்டான்:
— நான் செலவு செய்தால், உனக்கும் ஒரு பெண் வேண்டுமா? —
கிரான்லியின் பிரம்மச்சரியம் (கற்பு) புகழ்பெற்றது, ஆனால் மற்ற இளைஞர்களுக்கு அதில் பெரிய ஈடுபாடு ஏதுமில்லை. அதே சமயம், அந்தச் சிறு குழுவினர், பெரிய மாணவனின் இந்த அழைப்பைக் கேட்டுச் சிரித்துத் தங்கள் கருத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை. கிரான்லி பதில் சொல்லவில்லை. எனவே, அங்கிருந்த மற்றொரு மருத்துவ மாணவன் சொன்னான்:
— 'மேக்' (Mac) தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டான். —
— எந்த மேக்? — என்று கேட்டான் கிரான்லி. —
— அந்த மேக் தான்... கேலிக் லீக் (Gaelic League) ஆள். நேற்று இரவு அவன் தான் எங்களை அந்த விபச்சார விடுதிகள் இருக்கும் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றான். —
— சரி, அப்படியானால் உங்கள் அனைவருக்கும் பெண்கள் கிடைத்தார்களா? —
— இல்லை... —
— பின் எதற்காக அங்கே போனீர்கள்? —
— சும்மா அந்தப் பகுதி வழியாக நடந்து போகலாம் என்று அவன் சொன்னான். அங்கே நல்ல பெண்கள் (tarts) இருந்தார்கள். —
— அவர்கள் எங்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்தார்கள், நண்பா! ஒரே கலகலப்பான கூத்துதான். அதுமட்டுமல்ல, அவர்களில் ஒருத்தி மேக்கை அடித்துவிட்டாள்; அவன் தன்னை அவமானப்படுத்திவிட்டதாக அவள் கூறினாள். —
— அவன் என்ன செய்தான்? —
— தெரியவில்லை. ஏதோ 'போடி, அசுத்தமான வேசி' (dirty whore) என்பது போல ஏதோ சொன்னான் என்று நினைக்கிறேன். —
— அதற்கு மேக் என்ன சொன்னான்? —
— அவள் தொடர்ந்து தன்னைத் துரத்தினால், அவள் மீது புகார் அளிப்பேன் (வழக்கு போடுவேன்) என்று சொன்னான். —
— சரி, கிரான்லி ஒரு பெண்ணை ஏற்றுக்கொண்டால், நான் அனைவருக்கும் பெண்களை ஏற்பாடு செய்கிறேன்! — என்றான் அந்தப் பெரிய மாணவன். (இவனுக்கு ஒருமுறை மூச்சை உள்ளிழுத்தால், அரை மணி நேரம் தொடர்ந்து பேசும் பழக்கம் இருந்தது.) —
— அட, என்ன ஒரு விசித்திரம்! — என்று திடீரெனக் குறுக்கிட்டான் டெம்பிள். — அந்தப் புதிய உவமையைக் கேள்விப்பட்டாயா... பார்பரி (Barbary) நாட்டுக்குரங்குகளைப் பற்றிய கதை? ...அற்புதமான உவமை அது! — ஃபிளானகன் என்னிடம் சொன்னான் — ஓ, (ஸ்டீபனிடம் அவன் கூறினான்) அவன் உன்னைச் சந்திக்க விரும்புகிறான்... அவனுக்குத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்... நல்ல மனிதன்... மதத்தையோ அல்லது மதகுருமார்களையோ துளியும் பொருட்படுத்தாதவன்... சத்தியமாக, அவன் ஒரு சுதந்திரச் சிந்தனையாளன்... —
— என்ன அந்த உவமை? — என்று கேட்டான் ஸ்டீபன்.
டெம்பிள் தன் தொப்பியைக் கழற்றிவிட்டு, தலை வெறுமையாக இருக்க, ஒரு கிராமத்து மதகுருவைப் போலப் பாவனை செய்து, உயிரெழுத்துகளை நீட்டி நீட்டி உச்சரித்து, சொற்றொடர்களைத் துண்டு துண்டாக வெளிப்படுத்தி, ஒவ்வொரு இடைவெளியிலும் குரலைத் தாழ்த்திச் சொல்லத் தொடங்கினான்:
— அன்புக்குரிய சகோதரர்களே: ஒரு காலத்தில் பார்பரி (Barbary) நாட்டில் குரங்குகளின் இனம் ஒன்று இருந்தது. இந்தக் குரங்குகள் கடற்கரை மணலைப் போல எண்ணற்ற எண்ணிக்கையில் இருந்தன. அவை காடுகளில் கூட்டமாக வாழ்ந்தன, பலதார உறவு முறையில்...
இனச்சேர்க்கையில் ஈடுபட்டு... தங்கள் இனத்தைப் பெருக்கிக்கொண்டன. ஆனால், இதோ...
பார்பரி நாட்டிற்குள் புனித மறைப்பணியாளர்கள், இறைவனின் புனித மனிதர்கள் வந்தனர்... பார்பரி நாட்டு மக்களை மீட்க வந்தனர். அந்தப் புனித மனிதர்கள் மக்களுக்குப் போதனை செய்தனர்... பிறகு... அவர்கள் காடுகளுக்குள் சென்றனர்—
மிகத் தொலைவிலுள்ள காடுகளுக்குச் சென்று இறைவனை வேண்டினர். அவர்கள் துறவிகளாக...
காடுகளில் வாழ்ந்தனர்... இறைவனை வேண்டிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது, ​​மரங்களின் மீது இருந்த பார்பரி நாட்டு குரங்குகள்... அந்தப் புனித மனிதர்கள் துறவிகளாக, தனித்த துறவிகளாக வாழ்ந்து... இறைவனை வேண்டுவதைக் கண்டன. அன்புக்குரிய சகோதரர்களே, குரங்குகள் இயல்பிலேயே மற்றவர்களைப் பின்பற்றும் குணம் கொண்டவை... எனவே, அவை அந்தப் புனித மனிதர்களின் செயல்களைப் பின்பற்றத் தொடங்கின...
அதேபோலச் செய்யத் தொடங்கின. அதன் விளைவாக... அவை ஒன்றையொன்று பிரிந்து... வெகு தொலைவிற்குச் சென்றன... இறைவனை வேண்டின... அந்தப் புனித மனிதர்கள் செய்ததைப் போலவே... இறைவனை வேண்டின.
* தங்கள் மனைவிகளை விட்டுவிட்டு...





மேலும்... அவை மீண்டும் திரும்பி வரவில்லை... தங்கள் இனத்தைப் பெருக்கவும் முயற்சிக்கவில்லை... ஆகையால்... மெல்ல மெல்ல... இந்த குரங்குகள்... எண்ணிக்கையில் குறைந்து கொண்டே வந்தன... மேலும் மேலும் குறைந்து கொண்டே வந்தன... இன்று... பார்பரி (Barbary) முழுவதிலும் ஒரு குரங்கு கூட இல்லை —
டெம்பிள் சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொண்டு, தனது தொப்பியை மீண்டும் தலையில் அணிந்துகொண்டார்; அதே வேளையில் பார்வையாளர்கள் கைதட்டத் தொடங்கினர்.அவர்கள் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டனர். அப்போது ஒரு காவலர் அக்கூட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்து வந்தார். ஸ்டீபன் கிரான்லியிடம், "யார் இந்த ஃபிளானகன்?" என்று கேட்டான்.
கிரான்லி அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை; மாறாக, டெம்பிளையும் அவனது நண்பர்களையும் பின்தொடர்ந்தான். அவன் அழுத்தமான அடிகளுடன் நடந்து சென்றுகொண்டே, தனக்குள்ளேயே "ம், ஆம்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். டெம்பிள் தனது வறுமையைப் பற்றித் தன் நண்பர்களிடம் புலம்புவதும், தான் சொன்ன உவமையின் சில பகுதிகளை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவதும் அவர்கள் காதில் விழுந்தது.
"யார் இந்த ஃபிளானகன்?" என்று ஸ்டீபன் மீண்டும் கிரான்லியிடம் கேட்டான்.
"மற்றொரு முட்டாள்," என்று கிரான்லி கூறினான்; அவனது தொனி, மற்றவர்களையும் அதே வகையைச் சேர்ந்தவர்களாகக் கருத இடமளிக்கும் வகையில் இருந்தது.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு கிரான்லி விக்லோவுக்குச் சென்றான். ஸ்டீபன் தனது கோடைகாலத்தை மாரிஸுடன் கழித்தான். கல்லூரி மீண்டும் திறக்கப்படும்போது தான் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சிக்கல்களைப் பற்றி அவன் தன் சகோதரனிடம் கூறினான்; இருவரும் இணைந்து வாழ்க்கைக்கான திட்டங்களைப் பற்றி விவாதித்தனர். அந்த கவிதைகளை ஒரு பதிப்பாளரிடம் அனுப்பலாம் என்று மாரிஸ் யோசனை கூறினான்.
"என்னால் அவற்றை ஒரு பதிப்பாளரிடம் அனுப்ப முடியாது, ஏனென்றால் நான் அவற்றை எரித்துவிட்டேன்," என்றான் ஸ்டீபன்.
"எரித்துவிட்டாயா!"
"ஆம்," என்று சுருக்கமாகக் கூறினான் ஸ்டீபன், "அவை மிகை உணர்ச்சிகரமான (romantic) கவிதைகளாக இருந்தன."
இறுதியில், திரு. ஃபுல்ஹாம் தனது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தும் வரை காத்திருப்பதே சிறந்தது என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர். ஒரு நாள் திருமதி டேடலஸ், ஃபாதர் பட்டைச் சந்திக்கச் சென்றார். அவர் அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றி முழுமையாக விவரிக்கவில்லை என்றாலும், ஃபாதர் பட் முதலில் அந்த இளைஞனின் இக்கட்டான நிலைக்குத் தீர்வாக 'கின்னஸ்' (Guinness) நிறுவனத்தில் ஒரு எழுத்தர் பணியைப் பரிந்துரைத்ததையும், திருமதி டேடலஸ் அதை நம்ப முடியாமல் தலையசைத்தபோது, ​​அவர் ஸ்டீபனை நேரில் பார்க்க விரும்பியதையும் ஸ்டீபன் புரிந்துகொண்டான். கல்லூரியில் புதிய ஏற்பாடுகள் செய்யப்படவிருப்பதாகவும், அதன் காரணமாகப் புதிய பணியிடங்கள் உருவாக்கப்படலாம் என்றும் அவர் சில குறிப்புகளை வழங்கினார். இந்தக் குறிப்புகள் ஸ்டீபனின் பெற்றோர்களுக்கு மிகுந்த நம்பிக்கையை அளித்தன. மறுநாள், ஃபாதர் பட்டைச் சந்திப்பதற்காக ஸ்டீபன் கல்லூரிக்கு அழைக்கப்பட்டான்.
"ஓ, உள்ளே வா என் அன்பான இளைஞனே!" என்று ஃபாதர் பட் கூறினார்; ஸ்டீபன் அப்போது தரைவிரிப்பு இல்லாத அந்தச் சிறிய படுக்கையறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
ஃபாதர் பட் பொதுவான விஷயங்களைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசினார். ஆனால், உறுதியான எதையும் சொல்லாமல், ஸ்டீபனிடம் மீண்டும் மீண்டும் அவனது கருத்துகளைக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். ஸ்டீபன் ஒவ்வொரு முறையும் கவனமாகத் தனது கருத்துகளைத் தெரிவிக்காமல் தவிர்த்தான். அந்த இளைஞன் மிகுந்த குழப்பமடைந்தான். நீண்ட நேரம் தனது தாடையைத் தடவிக்கொண்டும், அடிக்கடி கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டும் இருந்த ஃபாதர் பட், ஸ்டீபனின் எதிர்காலத் திட்டங்கள் என்னவென்று கேட்டார்... —
— இலக்கியம், என்று பதிலளித்தான் ஸ்டீபன். —
— சரி, சரி... நிச்சயமாக! ஆனால், தற்போதைக்கு... நீ உன் படிப்பைத் தொடர்ந்து பட்டம் பெறும் வரை படிப்பாய் என்றுதானே அர்த்தம்? அதுதான் மிக முக்கியமான விஷயம். —
— என்னால் முடியாமல் போகலாம், என்று ஸ்டீபன் கூறினான். என் தந்தையாலோ... —
— இதோ பார்! என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார் ஃபாதர் பட். நீ சரியாக விஷயத்திற்கு வந்துவிட்டாய்! அதுதான் முக்கியம். நீ உன் படிப்பை இங்கே முடிப்பதற்கு ஏதுவாக, உனக்கு ஏதாவது ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தர முடியுமா என்பதுதான் கேள்வி. அதுதான் விஷயம். —
ஸ்டீபன் எதுவும் பேசவில்லை. ஃபாதர் பட் ஏதோ ஒரு வாய்ப்பையோ அல்லது ஆலோசனையையோ முன்வைக்கப் போகிறார் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது, ஆனால் அதை அவரே சொல்லட்டும் என்று ஸ்டீபன் உறுதியாக இருந்தான். ஃபாதர் பட் தொடர்ந்து கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டும், தாடையைத் தடவிக்கொண்டும், "அதுதான் சிக்கல், பார்த்தாயா?" என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்டீபன் தொடர்ந்து மௌனம் காக்கவே, ஃபாதர் பட் கூறினார்: —
— ஒரு வழி இருக்கலாம்... இப்போதுதான் என் நினைவுக்கு வருகிறது... இந்தக் கல்லூரியிலேயே ஒரு பணி வாய்ப்பு இருக்கிறது. நாளைக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு மணி நேரம்... அது பெரிய விஷயமல்ல... ஆம், அப்படித்தான்... ஒரு நிமிடம் இரு... உனக்கு எந்தச் சிரமமும் இருக்காது... கற்பித்தல் போன்ற கடினமான வேலைகள் எதுவுமில்லை; காலையில் ஒரு மணி நேரம் அலுவலகத்தில் இருந்தால் போதும்... —
ஸ்டீபன் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஃபாதர் பட் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு கூறினார்: —
— இல்லையென்றால், நீ படிப்பைத் தொடர முடியாமல்... வறுமையால் அல்லது போதிய வசதியின்றி வீணாகிப் போகும் அபாயம் உள்ளது... ஆம், மிகச் சிறந்த யோசனை! நான் இன்றிரவே ஃபாதர் டில்லனிடம் இதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். —
இத்தகைய முன்மொழிவை எதிர்பார்த்திருந்தாலும், திடீரெனக் கிடைத்த இந்த வாய்ப்பால் சற்று வியப்படைந்த ஸ்டீபன், அவருக்குத் தன் நன்றியைத் தெரிவித்தான். ஓரிரு நாட்களுக்குள் இது குறித்து ஒரு கடிதம் அனுப்பி வைப்பதாக ஃபாதர் பட் உறுதியளித்தார். ஸ்டீபன் இந்தச் சந்திப்பைப் பற்றித் தன் பெற்றோரிடம் முழுமையாக விவரிக்கவில்லை; ஃபாதர் பட் தெளிவற்ற முறையில் பேசியதாகவும், தனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் (டியூஷன்) வேலைகளைத் தேடிக்கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தியதாகவும் மட்டும் கூறினான். மிஸ்டர் டேடலஸ் இதை மிகவும் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான யோசனையாகக் கருதினார்:
— நீ உன் புத்தியைச் சரியாக வைத்துக்கொண்டால், வாழ்க்கையில் முன்னேறிவிடலாம். அந்த மனிதர்களுடன், அதாவது அந்த ஜெசூட்டுகளுடன் தொடர்பில் இரு; அவர்கள் உன்னை மிக விரைவாக முன்னேறச் செய்வார்கள். நான் உன்னை விடச் சில ஆண்டுகள் மூத்தவன்...
— அவர்கள் உனக்கு உதவத் தங்களால் இயன்றதைச் செய்வார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும், என்றார் மிஸஸ் டேடலஸ்.
— எனக்கு அவர்களின் உதவி தேவையில்லை, என்று கசப்புடன் கூறினான் ஸ்டீபன்.
மிஸ்டர் டேடலஸ் தன் கண்ணாடியைச் சரிசெய்து, தன் மகனையும் மனைவியையும் உற்று நோக்கினார். அவரது மனைவி ஏதோ சமாதானம் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
— நிறுத்து, பெண்ணே! அவன் எந்தப் பாதையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், அவன் என்னையோ அல்லது அவனது ஞானத் தந்தையையோ ஏமாற்றிவிட முடியாது. கடவுளின் அருளால், இவன் எவ்வளவு மோசமான நாத்திகனாக மாறியிருக்கிறான் என்பதை அவனுக்கு உணர்த்த அதிக காலம் எடுக்காது. இப்போது பொறுமையாக இரு, இதையெல்லாம் என்னிடம் விட்டுவிடு...
தனக்குத் தன் ஞானத் தந்தையின் உதவியும் தேவையில்லை என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான்.
— நீ எந்தப் பாதையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். உன் பாவம், உன் சகோதரியின் இறுதிச் சடங்கு நடந்த அன்று உன்னைப் பார்த்தேனே, அதை மறந்துவிட்டாயா? எவ்வளவு இயற்கைக்கு மாறான, அயோக்கியத்தனமான செயல்! கிறிஸ்துவாணை, அன்று காலை உன்னைப் பார்த்து நான் வெட்கப்பட்டேன். ஒரு கண்ணியமான மனிதனைப் போல நடந்துகொள்ளவோ, பேசவோ, ஏன், உருப்படியாக எதையும் செய்யவோ உனக்குத் தெரியவில்லை; பிண ஊர்தி ஓட்டுநருடன் ஒரு மூலையில் போய் ஒளிந்துகொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாய்...— கடவுளே! உனக்கு யார் இந்த பியர் (porter) குடிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது? ஒரு... கலைஞன் இப்படிச் செய்வதுதான் முறையான காரியம் என்று நினைக்கிறாயா? —
ஸ்டீபன் தன் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு, சிரிப்பில் துடித்துக்கொண்டிருந்த மாரிஸைப் பார்த்தான்.
— எதை நினைத்துச் சிரிக்கிறாய்? — என்று அவனது தந்தை கேட்டார். — நீ இந்த ஆளின் எடுபிடி (jackal) என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே! —
— ஸ்டீபனுக்குத் தாகமாக இருந்தது, — என்றான் மாரிஸ்.
— கடவுளே! என்னைக் கேட்டால், கூடிய சீக்கிரமே அவனுக்குத் தாகத்தோடு பசியும் வந்து சேரும் என்றுதான் தோன்றுகிறது! —
ஸ்டீபன் தான் நடந்துகொண்ட உரையாடலைப் பற்றி மாரிஸிடம் விவரித்தான்.
— அவர்கள் என்னை விலைக்கு வாங்கப் பார்க்கிறார்கள் என்று உனக்குத் தோன்றவில்லையா? — என்று அவன் கேட்டான்.
— ஆம், அது தெளிவாகவே தெரிகிறது. ஆனால், ஒரு விஷயம் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது... —
— அது என்ன? —
— உன் தாயாரிடம் பேசும்போது அந்தப் பாதிரியார் கோபமடைந்திருக்கிறார். நீ அந்த நல்ல மனிதரை மிகவும் எரிச்சலூட்டியிருக்க வேண்டும்! —
— அவர் கோபமடைந்தார் என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும்? —
— ஓ, உன்னை ஒரு மதுபானத் தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் சேர்க்கச் சொன்னபோதே அவர் கோபமடைந்திருக்க வேண்டும்! அதுதான் அவர்களின் உண்மையான நோக்கத்தைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டது. எப்படியிருந்தாலும், தங்கள் மந்தைக்குத் தாங்களே ஆன்மீக வழிகாட்டிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் இவர்களுக்கு, அதற்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது என்று நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்... —
— அப்படித்தானே? —
— உன்னைப் போன்ற, மனோபாவ ரீதியாகச் சில சிக்கல்களைக் கொண்ட ஒருவருக்கு இவர்களால் எந்த உதவியும் செய்ய முடியாது. அதற்குப் பதிலாக நீ ஒரு போலீஸ்காரனிடம் உதவி கேட்பதே மேல்! —
— ஒருவேளை, என் மனம் மிகவும் குழப்பமான நிலையில் இருப்பதால், ஒரு வழக்கமான வேலை (routine) எனக்குச் சரியாக இருக்கும் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம்! —
— அவர் அப்படி நினைத்திருப்பார் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. அதுமட்டுமல்ல, அப்படி அவர் நினைத்திருந்தால், அவர்கள் அனைவரும் பொய் சொல்கிறார்கள் என்றுதான் அர்த்தம்; ஏனென்றால், உன் வாதத் திறமையையும் தெளிவையும் அவர்கள் அனைவரும் பாராட்டியிருக்கிறார்கள் அல்லவா? 'புனித திரித்துவ' (Blessed Trinity) கோட்பாட்டை ஏற்க மறுத்ததாலேயே ஒருவனுடைய அறிவு குழப்பமடைந்துவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது! —
— சரி, ஒரு விஷயம், — என்றான் ஸ்டீபன். — எனக்கும் என் பெற்றோருக்கும் இடையே எவ்வளவு புரிதலும் அனுதாபமும் இருக்கிறது என்று கவனிக்கிறாயா? —
— இது மிகவும் அருமையாக இருக்கிறது, இல்லையா? — —
— ஆனாலும், எனக்கு அவர்கள் அளித்த அறிவுரைகளைக் கருத்தில் கொண்டால், அவர்களை எனது மிகச்சிறந்த நண்பர்களாகக் கருதக்கூடியவர்கள் பலர் உள்ளனர். அவர்களை எதிரிகள் என்று அழைப்பதோ அல்லது கண்டிப்பதோ அபத்தமானது. அவர்கள், தாங்கள் மகிழ்ச்சி என்று கருதும் ஒன்றை நான் அடைய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். எனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் சரி, எத்தகைய விலையைக் கொடுத்தாவது, பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள் —
— அப்படியானால், நீ அதை ஏற்றுக்கொள்வாயா? —
— கிரான்லி இங்கே இருந்திருந்தால், அவன் இந்தக் கேள்வியை எப்படி கேட்டிருப்பான் என்பது எனக்குத் தெரியும் —
— எப்படி? —
— ‘நிச்சயமாக, நீ அதை ஏற்றுக்கொள்வாய், இல்லையா?’ என்று கேட்டிருப்பான் —
— அந்த இளைஞனைப் பற்றி எனக்கு என்ன அபிப்பிராயம் என்பதை நான் ஏற்கனவே உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேன், — என்று மாரிஸ் கடுகடுப்புடன் கூறினான் —
— லிஞ்ச் கூட, ‘இதை வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என்றால், நீ ஒரு முட்டாள்’ என்றுதான் சொல்லியிருப்பான் —
— அப்படியானால், நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? —




— நிச்சயமாக, அதை மறுத்துவிடுவேன் —
— நீ அப்படித்தான் செய்வாய் என்றுதான் நான் எதிர்பார்த்தேன் —
— நான் எப்படி அதை வாங்கிக்கொள்ள முடியும்? — என்று ஸ்டீபன் வியப்புடன் கேட்டான் —
— நிச்சயமாக, அது அவ்வளவு நல்ல விஷயமாக இருக்காதுதான் —
அடுத்த நாள் ஸ்டீபனுக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது:
அன்புள்ள திரு. டேடலஸ்,
சில நாட்களுக்கு முன்பு நாம் பேசியது குறித்து எங்கள் தலைவரிடம் (President) பேசினேன். உங்கள் விஷயத்தில் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டுகிறார். இந்த வாரம் ஏதேனும் ஒரு நாளில், கல்லூரியில் வந்து அவரைச் சந்திக்க முடியுமா? நான் குறிப்பிட்டது போல — தினமும் சில மணிநேரம் பணிபுரியும் வகையில் — உங்கள் படிப்பைத் தொடர உதவக்கூடிய ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்க முடியும் என்று அவர் கருதுகிறார். அதுதான் மிக முக்கியமான விஷயம். 
உண்மையுள்ள,
டி. பட், எஸ்.ஜே. (D. Butt SJ.)
ஸ்டீபன் தலைவரைச் சந்திக்கச் செல்லவில்லை; அதற்குப் பதிலாக ஃபாதர் பட்டுக்குக் கடிதம் எழுதினான்:
அன்புள்ள ஃபாதர் பட்,
உங்கள் கனிவான செயலுக்கு நன்றி தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இருப்பினும், உங்கள் சலுகையை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்பதை வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இதை நான் மறுப்பதற்கான காரணம், எனக்குச் சரியெனத் தோன்றும் வழியில் நான் செயல்படுவதுதான் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். என் மீது நீங்கள் காட்டிய அக்கறைக்கு நான் மிகுந்த நன்றியுடையவன். 
உண்மையுள்ள, ஸ்டீபன் டேடலஸ். 
ஸ்டீபன் தனது கோடைகாலத்தின் பெரும்பகுதியை ‘நார்த் புல்’ (North Bull) பகுதியில் உள்ள பாறைகளின் மீது கழித்தான். மாரிஸ் அந்த நாள் முழுவதையும் அங்கேயே கழித்தான்; பாறைகளின் மீது சோம்பலாகப் படுத்துக் கிடந்தான் அல்லது தண்ணீரில் குதித்து விளையாடினான். ஸ்டீபன் இப்போது தன் சகோதரனுடன் மிகவும் இணக்கமான உறவில் இருந்தான்; அவர்களுக்கு இடையே இருந்த மனக்கசப்பை மாரிஸ் மறந்துவிட்டதாகவே தோன்றியது. அவ்வப்போது ஸ்டீபன் அரைகுறையாக உடை அணிந்துகொண்டு, 'புல்' (Bull) என்று அழைக்கப்பட்ட இடத்தின் ஆழம் குறைந்த பகுதிக்குச் செல்வான். அங்கே அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து, குழந்தைகளையும் அவர்களைப் பராமரிக்கும் செவிலிகளையும் கவனிப்பான். சில சமயங்களில், தன் சிகரெட் சாம்பல் கோட்டின் மீது விழும் வரை அவர்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். அங்கு காண வேண்டிய அனைத்தையும் பார்த்தாலும், அவனுக்கு 'லூசி' போன்ற வேறொரு பெண்ணும் கண்ணில் படவில்லை. இறுதியில், அவன் மீண்டும் லிஃபி (Liffey) நதிக்கரைக்கே திரும்பி வருவான். தன் ஏமாற்றத்தை நினைத்து அவனுக்கே ஒருவித வேடிக்கையான உணர்வு தோன்றும்; ஒருவேளை தான் எம்மாவிடம் காதலைச் சொல்வதற்குப் பதிலாக லூசியிடம் சொல்லியிருந்தால், ஒருவேளை நல்ல பலன் கிடைத்திருக்குமோ என்று அவன் எண்ணிப் பார்ப்பான். ஆனால், அடிக்கடி அவனுக்கு நனைந்த நிலையில் இருந்த 'கிறிஸ்டியன் பிரதர்ஸ்' (Christian Brothers) அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்களோ அல்லது மாறுவேடத்தில் இருந்த காவலர்களோதான் கண்ணில் பட்டனர். இத்தகைய காட்சிகள், லூசியாக இருந்தாலும் சரி, எம்மாவாக இருந்தாலும் சரி, முடிவு ஒன்றுதான் என்பதை அவனுக்கு உணர்த்தின. இருவரும் டாலிமவுண்டிலிருந்து (Dollymount) வீட்டிற்கு ஒன்றாக நடந்து சென்றனர். இருவருமே சற்று கந்தலான உடைகளையே அணிந்திருந்தனர்; ஆனால், வழியில் அவர்களைக் கடந்து சென்ற நேர்த்தியான உடையில் இருந்த எழுத்தர்களைக் கண்டு அவர்கள் பொறாமைப்படவில்லை. திரு. வில்கின்சனின் வீட்டை அடைந்ததும், உள்ளே சண்டையிடும் சத்தம் கேட்கிறதா என்று அறிய இருவரும் வாசலிலேயே நின்றனர். எல்லாம் அமைதியாகத் தெரிந்தாலும், கதவைத் திறந்த தாயிடம் மாரிஸ் முதலில் கேட்கும் கேள்வி இதுதான்: "அவர் உள்ளே இருக்கிறாரா?" பதில் "இல்லை" என்று கிடைத்தால், இருவரும் ஒன்றாகச் சமையலறைக்குச் செல்வார்கள். ஆனால், "ஆம்" என்று பதில் கிடைத்தால், ஸ்டீபன் மட்டுமே கீழே செல்வான்; மாரிஸ் படிக்கட்டு கைப்பிடிக்கு அருகில் நின்று, தன் தந்தையின் குரலை வைத்து, நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்று கவனிப்பான்.
அவர் மது அருந்தியிருந்தாரா இல்லையா என்பது ஒருபுறம் இருக்க, தந்தை மது போதையில் இருந்தால், மாரிஸ் தனது படுக்கையறைக்குச் சென்றுவிடுவான். ஆனால், ஸ்டீபன் எவ்விதக் கலக்கமும் இன்றி, தன் தந்தையிடம் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பான். அவர்களின் உரையாடல் எப்போதும் இப்படித்தான் தொடங்கும்:
— சரி (மிகவும் ஏளனமான தொனியில்), நாள் முழுவதும் எங்கே இருந்தாய் என்று கேட்டுக்கொள்ளலாமா? —
— ‘தி புல்’ (The Bull) மதுக்கூடத்தில் இருந்தேன். —
— ஓ (சற்று தணிந்த குரலில்), குளித்தாயா? —
— ஆம். —
— சரி, அதில் ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. அதைப் பார்ப்பது எனக்குப் பிடிக்கும். அந்த ‘கனாய்’ (canaille - இழிந்த மனிதர்கள்) கூட்டத்திடமிருந்து தள்ளி இருக்கும் வரை சரிதான் (சந்தேகமான தொனியில்). நீ அந்த ‘நிக்கர்பாக்கர்ஸ்’ (Knickerbockers) கும்பலுடனோ அல்லது அது போன்ற ‘பிரபுக்களுடனோ’ இல்லைதானே? —
— நிச்சயமாக இல்லை. —
— சரி, அது போதும். எனக்கு அதுதான் வேண்டும். அவர்களிடமிருந்து தள்ளி இரு... மாரிஸ் உன்னுடன் இருந்தானா? —
— ஆம். —
— அவன் எங்கே? —
— மேலே இருக்கிறான் என்று நினைக்கிறேன். —
— ஏன் அவன் கீழே வரவில்லை? —
— தெரியவில்லை. —
— ஹ்ம்... (மீண்டும் ஒருவித ஆழ்ந்த ஏளனத்துடன்) கடவுளே, நீங்களும் உங்கள் சகோதரனும் எவ்வளவு பாசமான மகன்கள்! —



ஜெசூட்டுகளின் (Jesuits) சலுகைகளை மறுத்துவிட்டதற்காக, ஸ்டீபனை ‘கிறிஸ்தவ உலகிலேயே மிகப்பெரிய முட்டாள்’ என்று லிஞ்ச் வர்ணித்தான்:
— நீ அனுபவித்திருக்கக்கூடிய அந்த அற்புதமான இரவுகளை நினைத்துப் பார்! —
— நீ மிகவும் கீழ்த்தரமான சிந்தனை கொண்டவன், என்று ஸ்டீபன் பதிலளித்தான். உன் அந்த வணிக மனப்பான்மை கொண்ட தலைக்குள் இவ்வளவு விஷயங்களை நான் திணித்தும், நீ ஏதோ ஒரு மோசமான கருத்தைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாயே! —
— ஆனால், ஏன் மறுத்தாய்? என்று கேட்டான் லிஞ்ச். —
கோடைக்காலம் முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது, மாலை வேளையில் சற்று குளிரும் வீசத் தொடங்கியிருந்தது. லிஞ்ச் நூலகத்தின் முகப்பில் கைகளைத் தனது பைகளில் நுழைத்துக்கொண்டு, மார்பை நிமிர்த்தி அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தான். ஸ்டீபன் அவனுக்கு அருகிலேயே நடந்து வந்தான்:
— நான் ஒரு இளைஞன், அப்படித்தானே? —
— ஆமாம், அப்படித்தான். —
— சரி. உரைநடை மற்றும் கவிதை படைப்பதில்தான் எனது முழுத் திறமையும் உள்ளது. — அப்படித்தானே? —
— அப்படித்தான் வைத்துக்கொள்வோம் —
— சரி. நான் மதுபானத் தொழிற்சாலை ஒன்றில் எழுத்தராக இருப்பதற்காகப் படைக்கப்பட்டவன் அல்ல —
— உன்னை ஒரு மதுபானத் தொழிற்சாலையில் சேர்ப்பது மிகவும் ஆபத்தானது என்று நினைக்கிறேன்... சில சமயங்களில் —
— நான் அதற்காகப் படைக்கப்படவில்லை: அதுவே போதும். நான் அந்தப் பல்கலைக்கழகப் பள்ளியில் சேர்ந்தது, என்னைப் போன்ற வயது மற்றும் மனநிலை கொண்ட மனிதர்களைச் சந்திக்கத்தான்... ஆனால் அங்கே நான் எதைக் கண்டேன் என்று உனக்குத் தெரியும் —
லிஞ்ச் விரக்தியுடன் தலையசைத்தான்:
— அங்கே நான் கண்டது, அச்சத்தால் உறைந்த சிறுவர்களின் கூட்டத்தைத்தான்; அவர்கள் ஒருவிதமான தயக்கத்தாலும், கூச்சத்தாலும் ஒன்றிணைந்திருந்தார்கள். அவர்களின் கவனம் முழுவதும் எதிர்கால வேலைகளின் மீது மட்டுமே இருந்தது. அந்த வேலைகளைப் பெறுவதற்காக, அவர்கள் எத்தகைய கொள்கைகளையும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள், கைவிடுவார்கள்; இயேசு சபையினரின் (Jesuits) நன்மதிப்பைப் பெற கடுமையாக உழைப்பார்கள். அவர்கள் இயேசு, மேரி மற்றும் யோசேப்பை வணங்குகிறார்கள்; போப்பின் தவறாத தன்மையையும், அவர் விவரிக்கும் அருவருப்பான, நாற்றமெடுக்கும் நரகங்களையும் நம்புகிறார்கள். அவர்கள் அந்த 'ஆயிரம் ஆண்டு ஆட்சியை' (millennium) எதிர்பார்க்கிறார்கள்—அங்கே விசுவாசிகள் மகிமைப்படுத்தப்படுவார்கள், நாத்திகர்கள் நெருப்பில் வறுக்கப்படுவார்கள்... இறைவா! அந்த அழகான, வெளிறிய வானத்தைப் பார்! உன் முகத்தில் வீசும் குளிர்ந்த காற்றை உணர்கிறாயா? இங்கே இந்த வராண்டாவில் ஒலிக்கும் நம் குரல்களைக் கேள் — இவை என்னுடையதோ அல்லது உன்னுடையதோ என்பதற்காக அல்ல, இவை மனிதக் குரல்கள் என்பதால் —
— இத்தகைய முட்டாள்தனமான விஷயங்கள் எல்லாம், வாத்தின் மீது விழும் நீர்த்துளிகள் போல உன்னை விட்டு நழுவிச் சென்றுவிடவில்லையா? —
லிஞ்ச் தலையசைக்க, ஸ்டீபன் தொடர்ந்தான்:
— நான் ஏன் இத்தகைய வேடதாரிகளிடம் — அவர்களுமே பிச்சைக்காரர்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை — கெஞ்சியும், பணிந்தும், பிரார்த்தனை செய்தும், பிச்சை கேட்டுக்கொண்டும் அலைய வேண்டும்? இது எவ்வளவு அபத்தமானது! நம் மனதிலிருந்தும், நம் சமூகத்திலிருந்தும் இந்தத் தீய பழக்கத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறிய முடியாதா? அப்போதுதானே மனிதர்கள் தெருக்களில் நடக்கும்போது, ​​ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஏதோ ஒரு பழைய, அழுகிப்போன நம்பிக்கையையோ அல்லது பாசாங்கையோ சந்திக்க வேண்டிய அவசியமில்லாமல் இருக்கும்? என்னால் முடிந்தவரை நான் முயற்சிப்பேன். அவர்களிடமிருந்து நான் எதையும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். அவர்களுக்குக் கீழ் வேலை செய்ய மாட்டேன். வெளிப்படையாவோ அல்லது மனதிற்குள்ளோ, ​​அவர்களுக்கு ஒருபோதும் அடிபணிய மாட்டேன். திருச்சபை என்பது ஜிப்ரால்டர் பாறை போன்ற நிலையான அமைப்பு அல்ல; எந்தவொரு நிறுவனமும் அப்படித்தான். அதிலிருந்து அதன் மனித உறுப்பினர்களை நீக்கிவிட்டால், அதன் உறுதித்தன்மை மறைந்துவிடும். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் என்னை அதிலிருந்து நீக்கிக்கொள்கிறேன். ஒருவருடைய வாரிசுகளை ஒரு டஜன் என்று கணக்கில் கொண்டால், என்னைத் தவிர்த்துக்கொள்வது என்பது திருச்சபைக்குப் பல உறுப்பினர்களை இழக்கச் செய்யும் செயலாக அமையலாம்...
— வாரிசுகள் விஷயத்தில் நீ கொஞ்சம் தாராளமாக இருக்கிறாயோ? — என்று கேட்டான் லிஞ்ச்.
— இன்று மாலை நான் ஃபாதர் ஹீலியைச் சந்தித்தேன் என்று உன்னிடம் சொன்னேனா? — என்று கேட்டான் ஸ்டீபன்.
— இல்லையே, எங்கே சந்தித்தாய்? —
— நான் கால்வாய் ஓரமாக என் டேனிஷ் மொழி இலக்கணப் புத்தகத்துடன் நடந்து கொண்டிருந்தேன் (ஏனென்றால், இப்போது அதை முறையாகக் கற்கப்போகிறேன்; ஏன் என்று பிறகு சொல்கிறேன்). அப்போதுதான் அந்தச் சிறிய மனிதரைச் சந்தித்தேன். அவர் பொன்னிறமான அந்திச் சூரியனை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார்; அவரது முகத்திலிருந்த சுருக்கங்கள் அனைத்தும் தங்க நிறத்தில் ஜொலித்தன. அவர் என் புத்தகத்தைப் பார்த்து, அது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருப்பதாகச் சொன்னார். வெவ்வேறு மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டு அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது எவ்வளவு சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்று அவர் கருதினார். பிறகு, அவர் அந்தப் பொன்னிறச் சூரியனை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்கையில் — கற்பனை செய்து பார்! — திடீரென்று அவரது வாய் பிளந்தது; மெதுவாக, சத்தமே இல்லாமல் ஒரு கொட்டாவி விட்டார்... யாராவது எதிர்பாராத விதமாக இப்படிச் செய்யும்போது, ​​ஒருவித அதிர்ச்சி ஏற்படும் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? —
— அவருக்கு விரைவில் ஒரு வேலை கிடைக்கப்போகிறது, — என்று லிஞ்ச் வாசற்படியில் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறு குழுவைக் காட்டிச் சொன்னான். — அது அவரைத் தூக்கத்தில் நடக்கும் பழக்கத்திலிருந்து காப்பாற்றிவிடும். —
ஸ்டீபன் அந்தக் குழுவைப் பார்த்தான். எம்மா, மொய்னிஹான், மெக்கான் மற்றும் டேனியல் சகோதரிகளில் இருவர் என அனைவரும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தனர்.





— ஆம், ஏதோ ஒரு நாளில் அவள் முறைப்படி அதைச் செய்துவிடுவாள் என்று நினைக்கிறேன், — என்றான் ஸ்டீபன்.
— நான் மற்ற இருவரைப் பற்றிச் சொன்னேன், — என்றான் லிஞ்ச்.
— ஓ, மெக்கானா... அவளுக்கும் எனக்கும் இப்போது எந்தத் தொடர்பும் இல்லை, நீ...தெரியும் —
— நான் அதை நம்பவில்லை, சொல்லப்போனால் —
* லிஞ்ச்

*