எஃகுத் தொண்டை (புல்ககோவ்)

எஃகுத் தொண்டை

ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனசியேவிச் புல்ககோவ்

'ஒரு இளம் மருத்துவரின் குறிப்பேடு' (A Young Doctor's Notebook) என்ற தொகுப்பிலிருந்து. வெளியிடப்பட்டது: 1925[1]. மூலம்: மாக்சிம் மோஷ்கோவ் நூலகம்.

விக்கித் திட்டங்கள்

அப்படியொரு சூழலில், நான் தனித்து விடப்பட்டேன். என்னைச் சுற்றிலும் நவம்பர் மாதத்து இருளும் சுழன்றடிக்கும் பனியும் சூழ்ந்திருந்தன; வீடு பனியால் சூழப்பட்டிருந்தது, புகைபோக்கியில் காற்று ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. என் வாழ்வின் இருபத்து நான்கு ஆண்டுகளையும் ஒரு பெரிய நகரத்தில்தான் கழித்திருந்தேன்; பனிப்புயலின் ஓலம் நாவல்களில் மட்டுமே கேட்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையிலும் அவை ஓலமிடும் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது. இங்கு மாலைப் பொழுதுகள் மிக நீண்டதாக இருந்தன; நீல நிற நிழல்விளக்குக்குக் (lamp shade) கீழே இருந்த விளக்கு வெளிச்சம் கருமையான ஜன்னல் கண்ணாடியில் பிரதிபலித்தது; என் இடது கையின் மீது விழுந்த அந்த ஒளிக்கற்றையை உற்றுநோக்கியபடி நான் பகற்கனவுகளில் மூழ்கியிருப்பேன்.

நாற்பது வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில் இருந்த அந்த மாவட்ட நகரத்தைப் பற்றி நான் கனவு கண்டேன். அங்கிருந்து தப்பித்து அந்த நகரத்திற்குச் செல்ல நான் ஏங்கினேன்.

அங்கே மின்சாரம் இருந்தது; கலந்தாலோசிக்க நான்கு மருத்துவர்கள் இருந்தனர்—அல்லது குறைந்தபட்சம், அங்கே தனிமை இவ்வளவு பயங்கரமாக இருந்திருக்காது. ஆனால் அங்கிருந்து தப்பிச் செல்ல வழியே இல்லை; அத்தகைய எண்ணம் வெறும் கோழைத்தனம் என்பதை நானே சில சமயங்களில் உணர்ந்துகொண்டேன். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதற்காகத்தானே நான் மருத்துவம் பயின்றேன்...

"...ஆனால் சிக்கலான பிரசவத்திற்காக ஒரு பெண்ணை அழைத்து வந்தால் என்ன செய்வது? அல்லது, குடல் இறக்கச் சிக்கல் (strangulated hernia) கொண்ட ஒரு நோயாளி வந்தால்? நான் என்ன செய்வேன்? தயவுசெய்து எனக்கு ஏதேனும் ஆலோசனை கூறுங்கள்." நாற்பத்தெட்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் நான் சிறப்பான தேர்ச்சியுடன் பட்டம் பெற்றிருந்தேன்; ஆனால் சிறப்பான தேர்ச்சி என்பது வேறு, குடல் இறக்க அறுவை சிகிச்சை என்பது முற்றிலும் வேறான ஒன்று. குடல் இறக்கச் சிக்கலுக்கான அறுவை சிகிச்சையை ஒரு பேராசிரியர் செய்வதை நான் ஒருமுறை பார்த்திருக்கிறேன். அவர் அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டிருக்க, நான் அரங்கத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். குடல் இறக்கம் பற்றிய எண்ணம் வந்தாலே என் முதுகெலும்பில் குளிர்ந்த வியர்வை வழிந்தோடும். ஒவ்வொரு மாலையும் தேநீர் அருந்தியபடி நான் ஒரே நிலையில் அமர்ந்திருப்பேன்: என் இடதுபுறத்தில் மகப்பேறு அறுவை சிகிச்சை குறித்த கையேடுகள் இருந்தன, அவற்றின் மேல் பகுதியில் சிறிய அளவிலான 'டோடர்லின்' (Döderlein) நூல் இருந்தது; வலதுபுறத்தில், அறுவை சிகிச்சை குறித்த விளக்கப்படங்களுடன் கூடிய பத்து வெவ்வேறு நூல்கள் இருந்தன. நான் முனகிக்கொண்டும், புகைபிடித்துக்கொண்டும், குளிர்ந்த கறுப்புத் தேநீரைக் குடித்துக்கொண்டும் இருந்தேன்...

பிறகு நான் உறங்கிவிட்டேன்—அந்த இரவு எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது: நவம்பர் 29. கதவு பலமாகத் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு நான் விழித்தேன். ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, என் கால்சட்டையை அணிந்துகொண்டிருந்தபோதே, அறுவை சிகிச்சை குறித்த அந்த உன்னதமான புத்தகங்களின் மீது என் கெஞ்சும் பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தேன். முற்றத்தில் பனிச்சறுக்கு வண்டியின் (sleigh) சத்தம் கேட்டது; என் செவித்திறன் இயல்புக்கு மீறிய கூர்மையுடன் இருந்தது. அந்தச் சூழல் குடல் இறக்கம் (hernia) அல்லது கருவின் குறுக்கு நிலை (transverse fetal lie) போன்ற சிக்கல்களை விடவும் பயங்கரமானதாக இருந்தது: இரவு பதினொரு மணிக்கு, நிகோல்ஸ்கோயேவில் உள்ள என் மருத்துவமனைக்கு ஒரு சிறுமி கொண்டு வரப்பட்டிருந்தாள். உதவியாளர் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னார்:

"மிகவும் மெலிந்த ஒரு சிறுமி... அவள் இறக்கும் நிலையில் இருக்கிறாள்... தயவுசெய்து மருத்துவமனைக்கு வாருங்கள், மருத்துவரே..."

முற்றத்தைக் கடந்து, மருத்துவமனை நுழைவாயிலில் இருந்த மண்ணெண்ணெய் விளக்கை நோக்கி நான் நடந்ததும், அது ஏதோ மந்திரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது போல அலைபாய்வதைப் பார்த்ததும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. வரவேற்பறை ஏற்கனவே வெளிச்சமாக இருந்தது; மருத்துவ அங்கிகள் அணிந்த என் உதவியாளர்கள் குழுவினர் முழுமையாகத் தயாராகி எனக்காகக் காத்திருந்தனர். அவர்கள்: டெம்யான் லுக்கிச்—இளம் வயதினராக இருந்தாலும் மிகுந்த திறமை கொண்ட மருத்துவ உதவியாளர் (*feldsher*)—மற்றும் அன்னா நிகோலாயெவ்னா, பெலஜேயா இவனோவ்னா ஆகிய அனுபவம் வாய்ந்த இரண்டு மருத்துவச்சிகள். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் வெறும் இருபத்து நான்கு வயதுடைய மருத்துவர்; மருத்துவக் கல்வியை முடித்துவிட்டு, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் நிகோல்ஸ்கோயே மருத்துவமனையின் பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டிருந்தேன்.

அந்த மருத்துவ உதவியாளர் கம்பீரமாக கதவைத் திறந்தார்; அந்தத் தாயார் உள்ளே நுழைந்தார். அவர் அணிந்திருந்த கம்பளி பூட்ஸ் காலணிகளுடன் தரையில் சறுக்கிக்கொண்டு, உள்ளே பறந்து வருவது போலத் தோன்றினார்; அவர் தலையில் கட்டியிருந்த துணியில் இருந்த பனி இன்னும் உருகியிருக்கவில்லை. அவர் ஒரு பொட்டலத்தை ஏந்தியிருந்தார்; அதிலிருந்து சீரான இடைவெளியில் சீழ்க்கை போன்ற சத்தமும் 'ஸ்ஸ்' என்ற ஒலியும் வந்துகொண்டிருந்தன. அந்தத் தாயின் முகம் வேதனையில் சுருங்கியிருந்தது; அவர் அமைதியாக அழுதுகொண்டிருந்தார். அவர் தனது ஆட்டுத்தோல் கோட் மற்றும் தலைக்குட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, அந்தப் பொட்டலத்தை அவிழ்த்தபோது, ​​சுமார் மூன்று வயதுடைய ஒரு சிறுமியை நான் கண்டேன். நான் அவளைப் பார்த்தேன்—அந்தக் கணத்தில் அறுவை சிகிச்சை, என் தனிமை, மற்றும் பல்கலைக்கழகப் பயிற்சியின் பாரம் என அனைத்தையும் மறந்துவிட்டேன்; அந்தக் குழந்தையின் அழகில் மயங்கி, மற்ற அனைத்தையும் முற்றிலுமாக மறந்துபோனேன். அவளை எதனுடன் ஒப்பிடுவது? இதுபோன்ற குழந்தைகள் மிட்டாய் பெட்டிகளில் மட்டுமே காணப்படுவார்கள்—அவளது தலைமுடி பழுக்கத் தொடங்கிய தானியக் கதிரின் நிறத்தில், இயற்கையாகவே பெரிய சுருள்களாக அமைந்திருந்தது. அவளது கண்கள் நீல நிறத்திலும் மிகப் பெரியதாகவும் இருந்தன; கன்னங்கள் பொம்மையின் கன்னங்களைப் போலிருந்தன. தேவதைகள் அப்படித்தான் சித்தரிக்கப்படுவார்கள். ஆயினும், அவளது கண்களின் ஆழத்தில் ஒரு விசித்திரமான, மங்கலான நிழல் படிந்திருந்தது; அது பயம் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்—அவளால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. "அவள் ஒரு மணி நேரத்திற்குள் இறந்துவிடுவாள்," என்று நான் உறுதியாக நினைத்தேன்; என் இதயம் வேதனையுடன் சுருங்கியதுc...

ஒவ்வொரு மூச்சின்போதும், அந்தச் சிறுமியின் கழுத்தின் அடிப்பகுதியில் உள்ள பள்ளம் உள்நோக்கி இழுக்கப்பட, கழுத்து நரம்புகள் புடைத்தன; அதேவேளையில் அவளது சருமத்தின் நிறம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலிருந்து மங்கலான ஊதா நிறத்திற்கு மாறியது. அந்த அறிகுறிகளை நான் உடனடியாக அடையாளம் கண்டு மதிப்பிட்டேன். நிலைமையை உடனே புரிந்துகொண்ட நான்—முதன்முறையாக—முற்றிலும் துல்லியமான ஒரு நோயறிதலைச் செய்தேன்; மிக முக்கியமாக, அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவச்சிகள் அதே முடிவுக்கு வந்த அதே தருணத்தில் நானும் அதைச் செய்தேன்: "இச்சிறுமிக்கு 'டிப்தீரியடிக் க்ரூப்' (diphtheritic croup) பாதிப்பு உள்ளது; அவளது தொண்டை ஏற்கனவே சவ்வுப் படலங்களால் அடைபட்டுள்ளது, விரைவில் அது முழுமையாக அடைத்துக்கொள்ளும்..."

"இந்தச் சிறுமிக்கு எவ்வளவு நாட்களாக உடல்நலக்குறைவு?" என்று என் மருத்துவக் குழுவினரிடையே நிலவிய பதற்றமான அமைதியைக் கலைத்துக்கொண்டு கேட்டேன்.

"ஐந்து நாட்கள், ஐந்து நாட்கள்," என்று அந்தத் தாய் என்னையே உற்றுநோக்கியபடி கூறினாள்; அவளது கண்களில் கண்ணீர் இல்லை, ஆனால் ஆழ்ந்த வேதனை தெரிந்தது.

"டிப்தீரியடிக் க்ரூப்," என்று பற்களைக் கடித்தபடி மருத்துவ உதவியாளரிடம் முணுமுணுத்தேன்; பின்னர் தாயை நோக்கித் திரும்பினேன்: "என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்? என்னதான் நினைத்தீர்கள்?" அப்போதுதான், எனக்குப் பின்னால் கண்ணீர் ததும்பும் குரல் ஒன்று ஒலித்தது:

"ஐந்தாவது குழந்தை ஐயா—இது ஐந்தாவது!"

நான் திரும்பிப் பார்த்தேன்; தலைக்குட்டையணிந்த, வட்டமான முகமுடைய மூதாட்டி ஒருவர் சத்தமின்றி நகர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தார். *இத்தகைய மூதாட்டிகள் இல்லாமலே இருந்திருக்கலாம்,* என்று ஆபத்து குறித்த இருண்ட முன்னுணர்வுடன் நினைத்தேன்; பிறகு சொன்னேன்:

"சும்மா இருங்கள் பாட்டி—நீங்கள் இடையூறாக இருக்கிறீர்கள்." பின்னர் தாயிடம் மீண்டும் கேட்டேன்: "என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்? ஐந்து நாட்களா? என்ன?"

திடீரென்று, ஒரு இயந்திரத்தனமான அசைவுடன், அந்தத் தாய் சிறுமியை அந்த மூதாட்டியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, எனக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள்.

"அவளுக்கு அந்த மருந்தைத் தாருங்கள்," என்று கூறியபடியே அவள் தன் நெற்றியைத் தரையில் மோதி வணங்கினாள். "அவள் இறந்துவிட்டால் நான் தூக்குப்போட்டுக்கொள்வேன்."

"இப்போதே எழுந்து நில்," என்று நான் பதிலளித்தேன், "இல்லையென்றால் நான் உன்னுடன் பேசவே மாட்டேன்."

அந்தத் தாய் வேகமாக எழுந்தாள்—அவளது அகன்ற பாவாடை சலசலக்க—அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து சிறுமியைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டு, அவளை மெல்ல ஆட்டத் தொடங்கினாள். அந்த வயதான பெண் கதவு நிலையை நோக்கிப் பிரார்த்திக்கத் தொடங்கினாள்; அதேவேளையில், அந்தச் சிறுமி பாம்பின் சீறல் போன்ற சத்தத்துடன் மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மருத்துவ உதவியாளர் சொன்னார்:

"அவர்கள் எல்லோரும் அப்படித்தான்..."...செய்து கொண்டிருந்தார். அவரது மீசை ஒரு பக்கமாகத் திரும்பியிருந்தது.

"அப்படியானால், அவள் இறந்துவிடுவாளா?" என்று அம்மா என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்; அவர் கண்களில் கொதிக்கும் கோபம் தெரிந்தது.

"ஆம், இறந்துவிடுவாள்," என்று நான் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் கூறினேன்.

பாட்டி உடனே தன் பாவாடையை அள்ளி, அதைக் கொண்டே கண்களைத் துடைக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் அம்மாவோ என்னிடம் கடுமையான, கரகரப்பான குரலில் கத்தினார்:

"அவளுக்கு ஏதாவது கொடுங்கள்—உதவி செய்யுங்கள்! மருந்துக் சொட்டுகளைக் கொடுங்கள்!"

அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தது, ஆனாலும் நான் உறுதியாக இருந்தேன்.

"நான் அவளுக்கு என்ன மாதிரியான சொட்டு மருந்தைக் கொடுக்க வேண்டும்? சொல்லுங்கள். அந்தப் பெண் மூச்சுத் திணறுகிறாள்; அவளது தொண்டை ஏற்கனவே அடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. என்னிடமிருந்து பதினைந்து வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில், ஐந்து நாட்களாக அந்தக் குழந்தையைத் துன்பப்பட விட்டிருக்கிறீர்கள். இப்போது, ​​நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?"

"உங்களுக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும், டாக்டரே," என்று பாட்டி என் இடது தோளுக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு செயற்கையான, கெஞ்சும் குரலில் சொன்னார்; அந்த நொடியே அவர் மீது எனக்கு அருவருப்பு ஏற்பட்டது.

"அமைதியாக இருங்கள்!" என்று நான் அவரிடம் கூறினேன். பிறகு, மருத்துவ உதவியாளரைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தப் பெண்ணை அழைத்து வருமாறு உத்தரவிட்டேன். அம்மா அந்தக் குழந்தையை மருத்துவச்சியிடம் கொடுத்தார்; அந்தப் பெண் துடித்துக்கொண்டே கத்த முயன்றாள், ஆனால் அவளது குரல் ஏற்கனவே போய்விட்டிருந்தது. அம்மா அவளைக் காக்க முயன்றார், ஆனால் நாங்கள் அவரை விலக்கிவிட்டு, பிரஷர் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பெண்ணின் தொண்டையைப் பார்த்தேன். அதுவரை, லேசான பாதிப்புகளைத் தவிர (அவை விரைவில் மறக்கப்பட்டுவிட்டன), டிப்தீரியா (diphtheria) நோயை நான் பார்த்ததே இல்லை. தொண்டைக்குள் வெண்மையான, சொரசொரப்பான, கரகரப்புச் சத்தத்தை எழுப்பும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது. திடீரென்று அந்தப் பெண் மூச்சை வெளியே விட்டு என் முகத்தில் துப்பினாள்; ஆனாலும்—என் சொந்த சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருந்ததால்—என் கண்களுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து நேருமோ என்ற பயம் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

"நிலைமை இதுதான்," என்று என் சொந்த நிதானத்தைக் கண்டு நானே வியந்தபடி சொன்னேன். "விஷயம் என்னவென்றால், காலம் கடந்துவிட்டது. அந்தப் பெண் இறந்துகொண்டிருக்கிறாள். அவளைக் காப்பாற்ற ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது: அது அறுவை சிகிச்சை." நான் சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கே அதிர்ச்சியாக இருந்தது, ஆனாலும் மௌனமாக இருந்திருக்க முடியாது. "அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டால் என்ன செய்வது?" என்ற எண்ணம் என் மனதில் மின்னல் வேகத்தில் தோன்றியது.

"என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று அம்மா கேட்டார். "நாங்கள் அவளது தொண்டையின் கீழ்ப்பகுதியில் ஒரு வெட்டு ஏற்படுத்தி, ஒரு வெள்ளிக்குழாயைச் செருக வேண்டும்—அப்போதுதான் அவளால் சுவாசிக்க முடியும்; அதன் பிறகு, ஒருவேளை அவளைக் காப்பாற்றலாம்," என்று நான் விளக்கினேன்.

நான் ஏதோ பைத்தியக்காரனைப் போலப் பேசுவதாக நினைத்து அந்தத் தாயார் என்னைப் பார்த்தார்; தன் கைகளால் அந்தப் பெண்ணை மறைத்துக்கொண்டார். அதே சமயம் பாட்டி மீண்டும் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்:

"கடவுளே! அவர்களை வெட்ட விடாதீர்கள்! என்ன சொல்கிறீர்கள்? தொண்டையிலா...?"

"ஓரிரு போங்கள், பாட்டி!" என்று நான் வெறுப்புடன் அவளிடம் கூறினேன். "கற்பூர ஊசி (camphor injection) போடுங்கள்," என்று மருத்துவ உதவியாளரிடம் சொன்னேன்.

ஊசியைப் பார்த்ததும் தாயார் அந்தப் பெண்ணை என்னிடமிருந்து விலக்கி வைக்க முயன்றார்; ஆனால், கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை என்று நாங்கள் விளக்கினோம்.

"அதனால் அவளுக்கு உதவுமா?" என்று தாயார் கேட்டார்.

"அதனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது."

உடனே தாயார் விம்மி அழத் தொடங்கினார்.

"நிறுத்துங்கள்," என்றேன் நான். என் கைக்கடிகாரத்தை வெளியே எடுத்து, "யோசித்துப் பார்க்க உங்களுக்கு ஐந்து நிமிடங்கள் தருகிறேன். நீங்கள் சம்மதிக்காவிட்டால், ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நான் அந்தச் சிகிச்சையை மேற்கொள்ள மாட்டேன்," என்று கூறினேன்.

"நான் சம்மதிக்கவில்லை!" என்று தாயார் உறுதியாகச் சொன்னார்.

"நாங்கள் சம்மதிக்கவில்லை!" என்று பாட்டியும் அதனுடன் சேர்த்துக் கூறினார்.

"சரி, உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்," என்று நான் உணர்ச்சியற்ற குரலில் சொன்னேன். அதே சமயம் என் மனதிற்குள் இப்படி நினைத்தேன்: "அவ்வளவுதான்! எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நான் என் கருத்தைச் சொன்னேன், சிகிச்சையை முன்மொழிந்தேன்—அந்த மருத்துவச்சிகளின் வியப்பு நிறைந்த கண்களைப் பாருங்கள். அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள், நான் தப்பித்துக்கொண்டேன்." ஆனால், இப்படி நினைத்த அடுத்த கணமே, எனக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு குரலில் வேறொருவர் என்னுள் பேசினார்: "உங்களுக்குப் புத்தி பேதலித்துவிட்டதா? சம்மதிக்கவில்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்? அந்தப் பெண்ணை நீங்கள் அழித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். சம்மதியுங்கள். உங்களுக்குச் சிறிதும் இரக்கம் இல்லையா?"

"இல்லை!" என்று தாயார் மீண்டும் அலறினார்.

என் மனதின் ஆழத்தில் நான் இப்படி நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்: "நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்? அந்தப் பெண்ணைக் கொல்லப் போகிறேன்." ஆனால் அந்த 'மற்றொரு குரல்' வேறு ஒன்றைச் சொன்னது:

"வாருங்கள், சம்மதியுங்கள்—சீக்கிரம், சீக்கிரம்! சம்மதியுங்கள்! அவளது விரல் நகங்கள் ஏற்கனவே நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கிவிட்டன."

"இல்லை! இல்லை!"

"சரி அப்படியானால், அவர்களை வார்டுக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அவர்கள் அங்கே உட்கார்ந்திருக்கட்டும்."

மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த நடைபாதையின் வழியாக அவர்கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்கள். பெண்கள் அழுதுகொண்டிருப்பதையும், அந்தச் சிறுமி மூச்சுவிடத் திணறுவதையும் என்னால் கேட்க முடிந்தது. மருத்துவ உதவியாளர் உடனடியாகத் திரும்பி வந்து சொன்னார்:

"அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டார்கள்!"

எனக்குள் ஒருவிதமான அச்சம் இறுக்கிக்கொண்டது; ஆனாலும் நான் தெளிவாகச் சொன்னேன்: "கத்தி, கத்தரிக்கோல், ரிட்ராக்டர்கள் (retractors) மற்றும் ப்ரோப் (probe) ஆகியவற்றை உடனடியாகக் கிருமி நீக்கம் செய்யுங்கள்!"

ஒரு நிமிடம் கழித்து, பனிப்புயல் ஒரு அரக்கனைப் போலச் சுழன்று வீசிக்கொண்டிருந்த முற்றத்தைக் கடந்து என் இருப்பிடத்திற்கு ஓடினேன். நிமிடங்களை எண்ணியபடியே ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் பக்கங்களைப் புரட்டினேன்; அதில் 'டிரக்கியோட்டமி' (tracheotomy - மூச்சுக்குழாய் அறுவை சிகிச்சை) குறித்த ஒரு வரைபடம் கிடைத்தது. அதில் எல்லாம் தெளிவாகவும் எளிமையாகவும் இருந்தது: திறக்கப்பட்ட தொண்டை, மூச்சுக்குழாய்க்குள் செலுத்தப்படும் கத்தி. அதிலிருந்த விளக்கவுரையைப் படிக்க முயன்றேன், ஆனால் ஒன்றும் புரியவில்லை; வார்த்தைகள் என் கண்களுக்கு முன்னால் ஆடுவது போல் தோன்றின. டிரக்கியோட்டமி அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படுவதை நான் இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை. "சரி, இப்போது தாமதமாகிவிட்டது," என்று நினைத்தேன். அந்த வரைபடத்தின் நீல நிறங்களையும் தெளிவான சித்திரத்தையும் வேதனையுடன் பார்த்தேன்; ஒரு கடினமான, பயங்கரமான பணி என் மீது சுமத்தப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். பிறகு, பனிப்புயலைப் பற்றிய உணர்வே இல்லாமல் மருத்துவமனைக்குத் திரும்பினேன்.

காத்திருப்பு அறையில், நீண்ட பாவாடை அணிந்த ஒரு பெண் என்னை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்; ஒரு குரல் புலம்பத் தொடங்கியது:

"ஐயோ டாக்டர், அந்தப் பாவம் செய்த சிறுமியின் தொண்டையை எப்படி அறுப்பீர்கள்? இப்படிப்பட்ட ஒன்றை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியுமா? அந்த முட்டாள் பெண் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டாள். ஆனால் நான் சம்மதம் தெரிவிக்கவில்லை—இல்லை, நான் தெரிவிக்கவில்லை. சொட்டு மருந்து மூலம் சிகிச்சை அளிக்க ஒப்புக்கொள்வேன், ஆனால் அவளது தொண்டையை அறுக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்."

"அந்த வயதான பெண்ணை இங்கிருந்து வெளியேற்றுங்கள்!" என்று நான் கத்தினேன்; அந்த ஆவேசத்தில், "நீதான் அந்த முட்டாள் பெண்! நீதான்!" என்றும் சொன்னேன். "அப்படியானால் *அவள்*தான் புத்திசாலியா? எதுவாக இருந்தாலும், யாரும் உன்னிடம் கேட்கவில்லை! அவளை இங்கிருந்து வெளியேற்றுங்கள்!"

மகப்பேறு உதவியாளர் அந்த வயதான பெண்ணை உறுதியாகப் பிடித்து வார்டுக்கு வெளியே தள்ளினார்.

"எல்லாம் தயாராகிவிட்டது!" என்று மருத்துவ உதவியாளர் திடீரென அறிவித்தார். நாங்கள் சிறிய அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் நுழைந்தோம். ஒரு மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாலிருந்து பார்ப்பது போல, அங்கு மின்னும் மருத்துவக் கருவிகள், கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசமான விளக்கு மற்றும் எண்ணெய் பூசப்பட்ட துணி (oilcloth) ஆகியவை என் கண்களில் பட்டன... அதற்குச் சற்று முன்பு, நான் அந்தத் தாயைப் பார்க்க வெளியே சென்றிருந்தேன்; அவர்கள் மிகுந்த சிரமப்பட்டுத்தான் அவளது கைகளிலிருந்து அந்தச் சிறுமியைப் பிரித்தெடுத்திருந்தார்கள். அப்போது, ​​"என் கணவர் இங்கே இல்லை. அவர் வெளியூருக்குச் சென்றிருக்கிறார். அவர் திரும்பி வந்து நான் செய்ததை அறிந்துகொண்டால்... என்னைக் கொன்றுவிடுவார்!" என்று ஒரு கரகரப்பான குரல் சொல்வதை நான் கேட்டேன்.

"அவர் அவளைக் கொன்றுவிடுவார்," என்று அந்த முதிய பெண்மணி திகில் கலந்த பார்வையுடன் என்னையே பார்த்தபடி மீண்டும் கூறினாள்.

"அவர்களை அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் அனுமதிக்காதீர்கள்!" என்று நான் உத்தரவிட்டேன்.

அறுவை சிகிச்சை அறையில் நாங்கள் மட்டும் தனியாக இருந்தோம்—மருத்துவக் குழுவினர், நான் மற்றும் லிட்கா எனும் அந்தச் சிறுமி. நிர்வாணமாக மேஜையின் மீது அமர்ந்திருந்த அவள், அமைதியாக அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவர்கள் அவளைப் படுக்க வைத்து அசையாமல் பிடித்துக்கொண்டனர்; அவளது கழுத்து கழுவப்பட்டு அயோடின் கொண்டு துடைக்கப்பட்டது. நான் அறுவை சிகிச்சைக்கான கத்தியை (scalpel) கையில் எடுத்தபோது, ​​"நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்?" என்று எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டேன். அந்த அறையில் மிகுந்த அமைதி நிலவியது. நான் கத்தியை எடுத்து, அவளது பருமனான, வெண்மையான கழுத்தில் செங்குத்தாக ஒரு கீறலை ஏற்படுத்தினேன். ஒரு துளி இரத்தம் கூட வரவில்லை. தோலின் விளிம்புகள் விலகித் திறந்த அந்த வெண்மையான கோட்டின் வழியே, நான் இரண்டாவது முறையாகக் கத்தியைச் செலுத்தினேன். அப்போதும், இரத்தத்தின் சுவடு கூடத் தெரியவில்லை. மெதுவாக, மருத்துவப் பாடப் புத்தகங்களில் உள்ள வரைபடங்களை நினைவுகூர முயன்றபடி... அப்போதும் ஒரு துளி இரத்தம் கூட வரவில்லை. மருத்துவப் படப்புத்தகங்களில் (medical atlases) பார்த்த வரைபடங்களை மெல்ல நினைவுகூர்ந்தபடி, கூர்மையற்ற ஒரு கருவியைக் (probe) கொண்டு மென்மையான திசுக்களைப் பிரித்தெடுக்கத் தொடங்கினேன். அப்போது, ​​காயத்தின் ஆழமான பகுதியிலிருந்து அடர் நிற இரத்தம் பீறிட்டு வெளியேறி, அந்த இடத்தையே மூழ்கடித்து அவள் கழுத்து வழியாக வழிந்தோடியது. மருத்துவ உதவியாளர் பஞ்சுத் துணிகளைக் கொண்டு அதைத் துடைக்க முயன்றார், ஆனால் இரத்தப்போக்கு நிற்கவில்லை. பல்கலைக்கழகத்தில் கற்றவற்றை நினைவுகூர்ந்து, காயத்தின் விளிம்புகளை இடுக்கி (forceps) கொண்டு பிடித்து நிறுத்த முயன்றேன்; ஆனால் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. உடல் நடுங்கியது, என் நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது. மருத்துவக் கல்லூரிக்குச் சென்றதையும், இப்படிப்பட்ட ஒரு பாழடைந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததையும் நினைத்து மிகவும் வருந்தினேன். கோபமும் விரக்தியும் கலந்த நிலையில், காயத்திற்கு அருகிலிருந்த திசுக்களுக்குள் கண்மூடித்தனமாக இடுக்கியைச் செலுத்தி இறுக்கினேன்; உடனடியாக இரத்தப்போக்கு நின்றது. காஸ் பேட்களைக் (gauze pads) கொண்டு காயத்தைச் சுத்தம் செய்தோம்; அந்த இடம் சுத்தமாகத் தெரிந்தாலும், நிலைமை முற்றிலும் குழப்பமாக இருந்தது. மூச்சுக்குழாயின் (trachea) அறிகுறியே எங்கும் காணப்படவில்லை. என் கண்முன் இருந்த காயம், வரைபடங்களில் பார்த்தது போலச் சிறிதும் இல்லை. இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் கடந்து சென்றன; அந்த நேரத்தில், மூச்சுக்குழாயைத் தேடி, முதலில் அறுவை சிகிச்சைக் கத்தியாலும் (scalpel) பின்னர் ஆய்வுக் கருவியாலும் (probe) காயத்தைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளை இயந்திரத்தனமாகவும் தடுமாற்றத்துடனும் குத்திப் பார்த்தேன். இரண்டாவது நிமிடம் முடிவதற்குள், அதைக் கண்டுபிடிக்கும் நம்பிக்கையை நான் இழந்துவிட்டேன். "எல்லாம் முடிந்துவிட்டது," என்று நினைத்தேன். "நான் ஏன் இதைச் செய்தேன்? இந்த அறுவை சிகிச்சையைப் பரிந்துரைக்காமலே இருந்திருக்கலாம்; லிட்கா என் வார்டிலேயே அமைதியாக இறந்திருப்பாள். இப்போது அவள் கிழிந்த தொண்டையுடன் இறக்கப் போகிறாள்; அவள் எப்படியும் இறந்திருப்பாள் என்பதையோ, அல்லது அந்தக் காயத்தை நான் ஏற்படுத்தியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதையோ என்னால் ஒருபோதும் நிரூபிக்க முடியாமல் போய்விடும்..." மருத்துவச்சி அமைதியாக என் நெற்றியைத் துடைத்துவிட்டாள். "கத்தியைக் கீழே போட்டுவிட்டு, 'அடுத்து என்ன செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்று சொல்"—இதுதான் என் எண்ணமாக இருந்தது; என் தாயின் கண்களை நான் மனக்கண்ணில் கண்டேன். மீண்டும் கத்தியை எடுத்து, லிட்காவின் உடலில் ஆழமான, கூர்மையான, ஆனால் எந்தத் திட்டமும் இல்லாத ஒரு வெட்டை ஏற்படுத்தினேன். திசுக்கள் விலகின; திடீரென்று மூச்சுக்குழாய் என் கண்முன் வெளிப்பட்டது.

"ரிட்ராக்டர்கள் (Retractors)!" என்று கரகரத்த குரலில் கேட்டேன்.

மருத்துவ உதவியாளர் அவற்றை என்னிடம் கொடுத்தார். ஒரு ரிட்ராக்டரை ஒரு பக்கத்திலும், மற்றொன்றை அதற்கு எதிர் பக்கத்திலும் செலுத்தினேன்; அவற்றில் ஒன்றை உதவியாளரிடம் கொடுத்தேன். இப்போது என்னால் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத்தான் பார்க்க முடிந்தது: மூச்சுக் குழாயின் சாம்பல் நிற வளையங்கள். நான் கூர்மையான கத்தியை மூச்சுக் குழாய்க்குள் செலுத்தினேன்—அடுத்த கணமே உறைந்து போனேன். மூச்சுக் குழாய் வெட்டுப்பட்ட இடத்திலிருந்து வெளியே எழும்பி வந்தது; என் உதவியாளருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதோ என்று என் மனதில் மின்னல் வேகத்தில் ஒரு எண்ணம் ஓடியது: அவர் திடீரென அதை வெளியே இழுக்கத் தொடங்கினார். எனக்குப் பின்னால் இருந்த இரண்டு மருத்துவச்சிகளும் அதிர்ச்சியில் மூச்சடைத்துப் போயினர். நான் நிமிர்ந்து பார்த்தபோதுதான் உண்மை புரிந்தது: மூச்சுமுட்டும் வெப்பத்தால் அந்த உதவியாளர் மயக்கமடைந்து கொண்டிருந்தார்; அதே சமயம், காயத்தை விரித்து வைக்கும் கருவியை (retractor) விடாமல் பிடித்துக்கொண்டே, மூச்சுக் குழாயையும் பலமாக இழுத்துக் கொண்டிருந்தார். 'எல்லாம் எனக்கு எதிராகவே நடக்கின்றன—இது விதியின் விளையாட்டு' என்று நினைத்தேன். 'நிச்சயமாக அந்தப் பெண்ணை நாம் கொன்றுவிட்டோம்.' பிறகு எனக்குள்ளேயே உறுதியாகச் சொல்லிக்கொண்டேன்: 'வீட்டுக்குச் சென்றதும், நான் என்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்ளப் போகிறேன்...' சரியாக அந்த நேரத்தில், மிகுந்த அனுபவம் வாய்ந்த அந்த மூத்த மருத்துவச்சி, ஒரு வேட்டை விலங்கைப் போல அந்த உதவியாளரை நோக்கிப் பாய்ந்து, அவரிடமிருந்து அந்தக் கருவியைப் பிடுங்கிக்கொண்டு, பற்களைக் கடித்தபடி சொன்னார்:

"தொடருங்கள், மருத்துவரே..."

உதவியாளர் தரையில் பலத்த சத்தத்துடன் சரிந்து விழுந்தார், ஆனால் நாங்கள் அவரைப் பார்க்கவில்லை. நான் கத்தியை மூச்சுக் குழாயில் செலுத்தி, பிறகு அந்த வெள்ளிக் குழாயை உள்ளே நுழைத்தேன். அது மென்மையாக உள்ளே சென்றது, ஆனாலும் லிட்கா அசைவற்று இருந்தாள். காற்று அவள் மூச்சுக் குழாய்க்குள் சரியாகச் செல்லவில்லை. நான் ஒருமுறை ஆழமாக மூச்சை இழுத்துவிட்டு அப்படியே நின்றேன்; இனி நான் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. யாரிடமாவது மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்றும், என் அவசர புத்திக்கும்—முதலிலேயே மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்ததற்கும்—வருந்த வேண்டும் என்றும் தோன்றியது. அங்கே ஒரு கனத்த அமைதி நிலவியது. லிட்காவின் முகம் நீல நிறமாக மாறுவதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் நம்பிக்கையை இழந்து கதறி அழத் தொடங்கும் தருணத்தில், திடீரென லிட்கா உடல் குலுங்கினாள்; குழாய் வழியாக அருவி போல அருவருப்பான ரத்தக் கட்டிகள் வெளியே பீய்ச்சி அடித்தன, காற்று சீறல் சத்தத்துடன் அவள் தொண்டைக்குள் நுழைந்தது—பிறகு அந்தப் பெண் மூச்சுவிடத் தொடங்கி, ஓவென அழவும் ஆரம்பித்தாள். அந்தத் தருணத்தில், அந்த மருத்துவ உதவியாளர் பாதி எழுந்திருந்தார்; வெளிறிய முகத்துடனும் வியர்வையுடனும், அவர் அவளது தொண்டையைப் பயத்துடனும் வெறுமையுடனும் பார்த்தார், பிறகு காயத்தை தைப்பதில் எனக்கு உதவத் தொடங்கினார்.

தூக்கக் கலக்கத்தாலும் கண்களை மறைக்கும் வியர்வையாலும் மங்கலாகத் தெரிந்த அந்தச் சூழலில், மருத்துவச்சிகளின் மகிழ்ச்சியான முகங்களை நான் கண்டேன்; அவர்களில் ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார்:

"மிகச் சிறப்பாக அந்த அறுவை சிகிச்சையைச் செய்தீர்கள், மருத்துவரே." அவள் என்னைக் கேலி செய்வதாக நினைத்து, புருவங்களுக்கு அடியிலிருந்து அவளைக் கோபத்துடனும் அதிருப்தியுடனும் முறைத்துப் பார்த்தேன். அப்போது கதவுகள் திறந்துகொள்ள, ஒரு புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்று உள்ளே வீசியது. ஒரு துணியில் சுற்றப்பட்ட நிலையில் லிட்கா வெளியே கொண்டு வரப்பட்டாள்; அடுத்த கணமே அவளது தாய் வாசலில் தோன்றினாள். அவளது கண்கள் ஒரு காட்டு விலங்கின் கண்களைப் போல இருந்தன. அவளது குரலைக் கேட்டதும் என் முதுகில் வியர்வை வழிந்தோடியது; அறுவை சிகிச்சை மேஜையிலேயே லிட்கா இறந்திருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன். ஆனாலும் நான் மிகவும் அமைதியான குரலில் அவளுக்குப் பதிலளித்தேன்:

"அமைதியாக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள். அவள் உயிருடன் இருக்கிறாள். அவள் பிழைத்துக்கொள்வாள் என்று நம்புகிறேன். ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள், நாங்கள் அந்தக்குழாயை அகற்றும் வரை அவளால் ஒரு வார்த்தை கூட பேச முடியாது, அதனால் பதற்றமடைய வேண்டாம்."

அப்போதுதான், எங்கிருந்தோ திடீரென அந்த வயதான பாட்டி எழுந்து வந்து சிலுவைக்குறி வரைந்துகொண்டாள்—முதலில் கதவுப்பிடியை நோக்கி, பிறகு என்னை நோக்கி, இறுதியாக மேற்கூரையை நோக்கி. ஆனால் இம்முறை நான் அவள் மீது கோபப்படவில்லை. நான் திரும்பி, லிட்காவுக்குக் கற்பூர ஊசி (camphor injection) போடுமாறும், அவளருகே அமர்ந்திருக்க ஆட்களை முறைப்படி நியமிக்குமாறும் உத்தரவிட்டேன். பிறகு முற்றத்தைக் கடந்து என் அறைக்குச் சென்றேன். என் அலுவலகத்தில் நீல நிற விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது நினைவிருக்கிறது; டோடர்லின் (Döderlein) அங்கே இருந்தார், புத்தகங்கள் அங்கங்கே சிதறிக் கிடந்தன. முழு உடையும் அணிந்தபடியே சோபாவிற்குச் சென்று படுத்தேன்; அடுத்த கணமே என்னைச் சுற்றியிருந்த சூழலைப் பற்றிய உணர்வை இழந்தேன்; கனவு கூட இல்லாமல் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினேன்.

ஒரு மாதம் கடந்தது, பிறகு இன்னொன்றும். அதற்குள் நான் பலவற்றைப் பார்த்திருந்தேன்—லிட்காவின் தொண்டைப் பிரச்சனையை விட மிக மோசமான விஷயங்களை. அவளைப் பற்றிய நினைவே எனக்கு இல்லாமல் போயிருந்தது. எங்கும் பனி படர்ந்திருந்தது, நோயாளிகளின் எண்ணிக்கையும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. பிறகு, புத்தாண்டு காலத்தில் ஒரு பெண் என் மருத்துவ அறைக்குள் நுழைந்தாள்; அவள் ஒரு சிறுமியின் கையைப் பிடித்து அழைத்து வந்திருந்தாள். அந்தச் சிறுமி மிகவும் தடிமனாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்ததால் ஒரு மரக்கட்டை போலத் தெரிந்தாள். அந்தப் பெண்ணின் கண்கள் பிரகாசித்தன. நான் உற்றுப் பார்த்தேன்—அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்.

"ஆ, லிட்கா! சரி, எல்லாம் எப்படி இருக்கிறது?"

"ஓ, எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது."

அவர்கள் லிட்காவின் தொண்டையை மூடியிருந்த துணிகளை அகற்றினார்கள். அவள் கூச்சத்துடனும் பயத்துடனும் இருந்தாள், ஆனால் நான் அவளது தாடையை மெல்ல உயர்த்திப் பார்த்தேன். அவளது இளஞ்சிவப்பு நிறக் கழுத்தில், தையல்களால் ஏற்பட்ட இரண்டு மெல்லிய கோடுகள் குறுக்கிடும் வகையில் ஒரு செங்குத்தான பழுப்பு நிறத் தழும்பு இருந்தது.

"எல்லாம் சரியாகிவிட்டது," என்று நான் சொன்னேன். "இனி நீங்கள் மீண்டும் வரத் தேவையில்லை."

"நன்றி டாக்டர், நன்றி," என்று அந்தத் தாய் கூறினார்; பிறகு லிட்காவிடம், "அந்த ஐயாவுக்கு நன்றி சொல்!" என்று சொன்னார்.

ஆனால் லிட்கா என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச மறுத்துவிட்டாள். என் வாழ்நாளில் அவளை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை. நான் அவளை மறக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் நோயாளிகள்... ...எனது பணிச்சுமை தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு நாள் நான் நூற்றுப் பத்து நோயாளிகளைப் பரிசோதிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. காலை ஒன்பது மணிக்குத் தொடங்கி, மாலை எட்டு மணிக்குத்தான் பணி முடிந்தது. எனது மருத்துவ அங்கியை (medical coat) கழற்றும்போது நான் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது மூத்த மருத்துவ உதவியாளர் (midwife-feldsher) என்னிடம் கூறினார்:

“இவ்வளவு அதிகமான நோயாளிகள் வந்ததற்கு அந்த ‘டிரக்கியோட்டமி’ (மூச்சுக்குழாய் அறுவை சிகிச்சை) தான் காரணம். கிராமங்களில் மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் தெரியுமா? பாவம் அந்த லிட்காவுக்கு, அவளது சொந்தத் தொண்டைக்குப் பதிலாக, நீங்கள் ஒரு எஃகுத் தொண்டையைப் பொருத்தித் தைத்துவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். அவளைப் பார்ப்பதற்காகவே மக்கள் அந்தக் கிராமத்திற்குச் சிறப்புப் பயணம் மேற்கொள்கிறார்கள். இதோ, உங்களுக்குக் கிடைத்த புகழ் இதுதான் டாக்டர்—வாழ்த்துகள்.”

“அவள் உண்மையில் எஃகுத் தொண்டையுடன்தான் வாழ்கிறாளா?” என்று நான் கேட்டேன்.

“நிச்சயமாக. டாக்டர், நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டீர்கள். பதற்றமடையாமல் நிதானத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் உங்கள் விதம்... அது மிகவும் அருமை!”

“ம்ம்... எனக்கு ஒருபோதும் பதற்றம் ஏற்படுவதில்லை,” என்று நான் சொன்னேன்—எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லாமலேயே. உண்மையில், கூச்சப்படுவதற்குக் கூட என்னிடம் போதிய ஆற்றல் இல்லை; நான் வெறுமனே வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டேன். ‘குட் நைட்’ (இரவு வணக்கம்) சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குப் புறப்பட்டேன். பெரிய பனித்துகள்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன, அவை எல்லாவற்றையும் மறைத்துக்கொண்டிருந்தன. ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருக்க, என் வீடு தனிமையாகவும் அமைதியாகவும் கம்பீரமாகவும் நின்றிருந்தது. நான் நடந்து சென்றபோது எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசைதான் இருந்தது: அது தூங்குவது மட்டுமே.

குறிப்புகள்

முதலில் லெனின்கிராட் இதழான *க்ராஸ்னாயா பனோரமா* (Krasnaya Panorama - ‘சிவப்புப் பனோரமா’) என்பதில், 1925-ஆம் ஆண்டு, இதழ் எண் 33-இல், “ஒரு இளம் மருத்துவரின் கதை” என்ற துணைத் தலைப்புடன் வெளியிடப்பட்டது.

மார்ஃபின் ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனாஸ்யேவிச் புல்ககோவ்

மார்ஃபின் ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனாஸ்யேவிச் புல்ககோவ் *ஒரு இளம் மருத்துவரின் குறிப்பேடு* என்ற தொகுப்பிலிருந்து. வெளியிடப்பட்டது: 1927[1]. ஆதாரம்: மாக்சிம் மோஷ்கோவின் நூலகம். • இந்தக் கதை புல்ககோவின் சொந்த மார்ஃபினிசத்தை (மார்ஃபின் மீதான போதை) பிரதிபலிக்கிறது; "எஃகு மூச்சுக்குழாய்" என்ற கதையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள மூச்சுக்குழாய் அறுவை சிகிச்சையின் போது டிப்தீரியா நோய்த்தொற்று ஏற்பட்ட பிறகு, மார்ச் 1917 இல் அவர் அதற்கு அடிமையானார்.

 மகிழ்ச்சி என்பது ஆரோக்கியத்தைப் போன்றது என்று அறிஞர்கள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கூறியுள்ளனர்: அது நம்மிடம் இருக்கும்போது நாம் அதை உணர்வதில்லை. ஆனால் ஆண்டுகள் கடந்த பிறகு—ஆஹா, அந்த மகிழ்ச்சியை எவ்வளவு ஆழமாக ஒருவன் நினைவுகூர்கிறான்!

என்னைப் பொறுத்தவரை, 1917-ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன் என்பது இப்போது புரிகிறது. அது பனிப்புயல்கள் நிறைந்த, மறக்க முடியாத, பரபரப்பான ஒரு ஆண்டாக இருந்தது.

அப்போது வீசிய கடும் பனிப்புயல் என்னை ஒரு கிழிந்த செய்தித்தாள் துண்டைப் போல அள்ளி, ஒரு தொலைதூரக் காவல் நிலையத்திலிருந்து மாவட்ட நகரத்திற்குத் தூக்கி வீசியது. 'மாவட்ட நகரம்'—இதில் என்ன பெரிய விஷயம் இருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்? ஆனால், என்னைப் போல யாராவது ஒரு ஒன்றரை ஆண்டுக் காலத்தை—ஒரு நாள் கூட வெளியேறாமல்—குளிர்காலத்தில் பனிக்கு இடையிலும், கோடையில் வறண்ட, ஏழ்மையான காடுகளுக்கு மத்தியிலும் கழித்திருந்தால்; ஒரு நீல நிறக் கடிதத்தைப் பெறும் மகிழ்ச்சியான காதலனைப் போல இதயம் படபடக்க, ஒரு வாரப் பழமையான செய்தித்தாள் உறையைக் கிழித்திருந்தால்; பிரசவம் பார்க்கும் பணிக்குச் செல்ல, குதிரைகள் வரிசையாக இழுத்துச் செல்லும் பனிச்சறுக்கு வண்டியில் (sleigh) பதினெட்டு 'வெர்ஸ்ட்' (verst) தூரம் பயணம் செய்திருந்தால்—அவர்கள் நிச்சயமாக என்னை புரிந்துகொள்வார்கள்.

மண்ணெண்ணெய் விளக்கு ஒரு இதமான உணர்வைத் தருவதுதான், ஆனால் நான் மின்சாரத்தையே பெரிதும் விரும்புகிறேன்! அங்கே, இறுதியாக, நான் அவற்றை மீண்டும் கண்டேன்: அந்த வசீகரமான மின்சார விளக்குகள் மற்றும் நகரத்தின் முக்கிய வீதி—விவசாயிகளின் பனிச்சறுக்கு வண்டிகளால் நன்கு மிதிக்கப்பட்டு சமதளமாக்கப்பட்ட பாதை. அங்கே கண்களைக் கவரும் வகையில் ஒரு பலகை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அதில் பூட்ஸ் காலணிகள், ஒரு தங்க நிற 'பிரெட்ஸல்' (pretzel) மற்றும் திமிர்பிடித்த பன்றி போன்ற கண்களையும் முற்றிலும் இயற்கைக்கு மாறான சிகை அலங்காரத்தையும் கொண்ட ஒரு இளைஞனின் படம் ஆகியவை இருந்தன. அந்தப் படம், கண்ணாடி கதவுகளுக்குப் பின்னால் உள்ளூர் முடிதிருத்துபவர் 'பாசில்' (Bazil) இருப்பதை உணர்த்தியது; அவர் முப்பது கோபெக்ஸ் (kopecks) கட்டணத்தில் எந்த நேரத்திலும் சவரம் செய்து தருவார்—நிச்சயமாக, என் தாய்நாட்டில் ஏராளமாகக் கொண்டாடப்படும் திருவிழா நாட்களைத் தவிர. பாசிலின் துண்டுகளை நினைக்கும்போதே இப்போதும் எனக்கு ஒருவித நடுக்கம் ஏற்படுகிறது—அந்தத் துண்டுகளைப் பார்க்கும்போது, ​​ஜெர்மானிய தோல் மருத்துவப் பாடப்புத்தகம் ஒன்றில் ஒரு குடிமகனின் தாடையில் இருந்த கடினமான புண்ணை (hard chancre) மிகத் தெளிவாகக் காட்டும் அந்தப் பக்கம்தான் என் நினைவுக்கு வரும்.

இருப்பினும், அந்தத் துண்டுகள் கூட என் நினைவுகளின் மீது எந்த நிழலையும் விழச் செய்ய முடியவில்லை! சந்திப்பில் ஒரு காவல் அதிகாரி (militiaman) நின்றுகொண்டிருந்தார்; தூசி படிந்த கடை ஜன்னல் வழியாக, பழுப்பு நிறக் கிரீம் பூசப்பட்ட பேஸ்ட்ரிகள் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்த உலோகத் தட்டுகளை மங்கலாகப் பார்க்க முடிந்தது; அந்தச் சதுக்கத்தில் வைக்கோல் பரப்பப்பட்டிருந்தது; மக்கள் பேசிக்கொண்டே நடந்து சென்றனர் மற்றும் வாகனங்களில் கடந்து சென்றனர்; ஒரு சிறிய கடையில் பரபரப்பான செய்திகள் நிறைந்த மாஸ்கோ நகரின் முந்தைய நாள் செய்தித்தாள்கள் விற்கப்பட்டன; அருகில், மாஸ்கோ செல்லும் ரயில்கள் ஒன்றையொன்று அழைப்பது போல விசில் ஒலி எழுப்பின. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது ஒரு நாகரிக உலகம்—பாபிலோன் அல்லது நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் போன்ற ஒரு இடம்.

மருத்துவமனையைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு அற்புதமான அமைப்பு. அதில் அறுவை சிகிச்சை, பொது மருத்துவம், தொற்றுநோய் மற்றும் மகப்பேறு வார்டுகள் இருந்தன. அங்கு ஒரு அறுவை சிகிச்சை அறை இருந்தது; அதில் 'ஆட்டோகிளேவ்' (கிருமி நீக்கும் கருவி) பளபளத்தது, குழாய்கள் வெள்ளியைப் போல மின்னின, மேலும் அறுவை சிகிச்சை மேஜைகள் தங்களின் சிக்கலான அமைப்பிலான பிடிப்பான்கள், பற்கள் மற்றும் திருகுகளை விரித்துக் காட்டும் வகையில் இருந்தன. மருத்துவக் குழுவில் ஒரு தலைமை மருத்துவர், மூன்று தங்கும் மருத்துவர்கள் (நானும் உட்பட), மருத்துவ உதவியாளர்கள், மருத்துவச்சிகள், ஒரு செவிலியர், மருந்தகம் மற்றும் ஆய்வகம் ஆகியவை அடங்கியிருந்தன. ஒரு ஆய்வகம்—சிந்தித்துப் பாருங்கள்! அது 'ஜீஸ்' (Zeiss) நுண்ணோக்கி மற்றும் சிறந்த தரமான சாயப் பொருட்களுடன் (stains) அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

அந்தக் காட்சிகளின் பிரம்மாண்டமான தாக்கம் என்னை நிலைகுலையச் செய்தது; ஒருவித நடுக்கம் என் உடல் முழுவதும் பரவியது. டிசம்பர் மாத மாலை வேளையில், ஒரு கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவது போல, மருத்துவமனையின் ஒற்றை மாடி கட்டிடங்கள் மின்விளக்குகளால் ஒளிரும் காட்சியைப் பார்த்துப் பழக எனக்கு நீண்ட காலம் பிடித்தது.

அந்த ஒளி கண்களைக் கூசச் செய்வதாக இருந்தது. குளியல் தொட்டிகளில் நீர் இரைச்சலுடனும் முழக்கத்துடனும் பாய்ந்தது; அதே சமயம் அழுக்கு படிந்த மரத்தாலான வெப்பமானிகள் நீரின் மேற்பரப்பில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. நாள் முழுவதும், குழந்தைகளின் தொற்றுநோய் வார்டிலிருந்து முனகல்கள், மெல்லிய மற்றும் பரிதாபகரமான அழுகுரல்கள் மற்றும் கரகரப்பான, தொண்டையில் நீர் கோர்த்தது போன்ற ஒலிகள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தன... செவிலியர்கள் பரபரப்புடன் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்...

என் ஆன்மாவிலிருந்து ஒரு பெரும் சுமை விலகியது. உலகில் நடக்கக்கூடிய எல்லாவற்றிற்கும் ஆன விதியைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பை நான் இனி சுமக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. குடல் இறக்கச் சிக்கலுக்கு (strangulated hernia) நான் காரணமல்ல; குறுக்காகத் திரும்பிய நிலையில் இருந்த கருவைக் கொண்ட பெண்ணை ஏற்றி வந்த பனிச்சறுக்கு வண்டி (sleigh) வந்தபோது நான் பதற்றமடையவில்லை; அறுவை சிகிச்சை தேவைப்படும் சீழ் பிடித்த நுரையீரல் உறை அழற்சி (purulent pleurisy) நோயாளிகளின் நிலையும் இனி என்னைப் பாதிக்கவில்லை. முதல் முறையாக, தெளிவான எல்லைகளுக்குள் வரையறுக்கப்பட்ட பொறுப்புகளைக் கொண்ட ஒரு மனிதனாக நான் உணர்ந்தேன். பிரசவமா? தாராளமாக—இதோ அந்தத் தாழ்வான கட்டிடம், அதோ வெள்ளை நிறத் துணி (gauze) தொங்கவிடப்பட்ட அந்த ஜன்னல். அது மகப்பேறு மருத்துவருக்கான துறை—சிவப்பு கலந்த மீசையும் வழுக்கைத் தலையும் கொண்ட, கனிவான, பருமனான மனிதர் அவர். அது அவருடைய பணி. பனிச்சறுக்கு வண்டி ஓட்டுநரே, அந்த மெல்லிய துணி (gauze) திரையிடப்பட்ட ஜன்னலை நோக்கித் திரும்புங்கள்! எலும்பு முறிவு சிக்கலானதா? அது தலைமை அறுவை சிகிச்சை நிபுணருக்கானது. நிமோனியா காய்ச்சலா? உள் மருத்துவப் பிரிவுக்கு, பாவெல் விளாடிமிரோவிச்சிடம் செல்லுங்கள்.

ஓ, ஒரு பெரிய மருத்துவமனையின் பிரம்மாண்டமான இயந்திர அமைப்பு! நன்கு எண்ணெய் இடப்பட்ட இயந்திரத்தைப் போல அது சீராகவும் துல்லியமாகவும் இயங்கியது! துல்லியமான அளவுகளுடன் பொருத்தப்பட்ட ஒரு புதிய திருகாணியைப் போல, நானும் அந்த அமைப்பிற்குள் நுழைந்து குழந்தைகள் வார்ப்பின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன். தொண்டை அடைப்பான் (diphtheria) மற்றும் ஸ்கார்லெட் காய்ச்சல் ஆகியவை என் நேரத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக்கொண்டன; என் பகல் பொழுதுகளை அவை எடுத்துக்கொண்டன. ஆனால் என் பகல் பொழுதுகளை மட்டுமே. இரவில் நான் நிம்மதியாக உறங்கத் தொடங்கினேன்; ஏனெனில், என் ஜன்னலுக்குக் கீழே கேட்கும் அந்த அச்சுறுத்தும் தட்டும் சத்தம் இனி கேட்கவில்லை—அந்தச் சத்தம் என்னை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பி, ஆபத்தையும் தவிர்க்க முடியாதவற்றையும் எதிர்கொள்ள இருளுக்குள் இழுத்துச் செல்லும் வல்லமை கொண்டது. மாலை வேளைகளில் நான் வாசிக்கத் தொடங்கினேன்—முதலாவதாகத் தொண்டை அடைப்பான் மற்றும் ஸ்கார்லெட் காய்ச்சல் பற்றியும், பின்னர் ஏனோ தெரியவில்லை, ஃபெனிமோர் கூப்பரின் (Fenimore Cooper) படைப்புகளையும் வாசித்தேன். மேஜைக்கு மேலே இருந்த விளக்கு, சமோவார் தட்டில் இருந்த சாம்பல் நிறத் தணல், ஆறிக்கொண்டிருந்த தேநீர், மற்றும் ஒன்றரை வருடத் தூக்கமின்மைக்குப் பிறகு கிடைத்த அந்த ஆழ்ந்த உறக்கம்—இவை அனைத்தையும் நான் முழுமையாக ரசித்தேன்...

பனி மூடிய தொலைதூரப் பகுதியிலிருந்து ஒரு மாவட்ட நகரத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருந்த அந்த 1917-ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் நான் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்.

II

ஒரு மாதம் பறந்து சென்றது, அதைத் தொடர்ந்து இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது மாதமும் கடந்தன; 1917-ஆம் ஆண்டு முடிந்து, 1918-ஆம் ஆண்டின் பிப்ரவரி மாதம் வந்தது. நான் என் புதிய சூழலுக்குப் பழகிவிட்டேன்; மெல்ல மெல்ல என் பழைய தொலைதூரப் பணித்தளத்தை மறக்கத் தொடங்கினேன். மண்ணெண்ணெய் விளக்கு எழுப்பும் சீறல் ஒலியுடன் கூடிய அந்தப் பச்சை நிற விளக்கு, தனிமை மற்றும் பனிக்குவியல்கள் ஆகிய காட்சிகள் என் நினைவிலிருந்து மறைந்து போயின... நன்றியற்ற பாவி நான்! நோய்க்கு எதிராகத் தனியாகவும் எந்த உதவியும் இல்லாமலும் போராடிய, ஃபெனிமோர் கூப்பர் நாவலின் நாயகனைப் போலச் சொந்தத் திறனை நம்பி மிகக் கடினமான இக்கட்டான சூழல்களிலிருந்து மீண்டு வந்த அந்தப் பணித்தளத்தை நான் மறந்துவிட்டேன்.

இருப்பினும், அவ்வப்போது—எனக்காகக் காத்திருக்கும் இனிமையான உறக்கத்தைப் பற்றிய எண்ணத்துடன் படுக்கையில் படுத்திருக்கும்போது, ​​இருள் சூழும் வேளையில் சில நினைவுக் துணுக்குகள் என் மனதில் வந்து சென்றன... …ஒரு பச்சை விளக்கு, மின்னும் விளக்கு… பனிச்சறுக்கு வண்டியின் கீச்சுக்குரல்… ஒரு சிறிய முனகல், பிறகு இருள், வயல்வெளிகள் வழியாக வீசும் பனிப்புயலின் அடங்கிய ஓலம்… பிறகு எல்லாம் பக்கவாட்டில் சரிந்து கீழே விழுவது போன்ற உணர்வு…

"இப்போது என் இடத்தில் யார் அமர்ந்திருப்பார்கள்?… யாரோ ஒருவர் நிச்சயம் இருப்பார்… என்னைப் போன்ற ஒரு இளம் மருத்துவர்… சரி, நான் அங்கே என் காலத்தை முடித்துவிட்டேன். பிப்ரவரி, மார்ச், ஏப்ரல்… மற்றும், சொல்லப்போனால் மே மாதம்—அதோடு என் பணிக்காலம் முடிவடைகிறது. அதாவது மே மாத இறுதியில் நான் அந்த அற்புதமான நகரத்தை விட்டுவிட்டு மாஸ்கோவிற்குத் திரும்புவேன். ஒருவேளை புரட்சி என்னை தன் சிறகுகளுக்குள் இழுத்துக்கொண்டால்—நான் இன்னும் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கலாம்… ஆனால் எப்படியாயினும், அந்த கிராமப்புற மாவட்டத்தை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கப்போவதில்லை… ஒருபோதும் இல்லை… தலைநகரம்… ஒரு மருத்துவமனை… தார்ச் சாலைகள், விளக்குகள்…"

அப்படித்தான் நான் நினைத்தேன்.

"…இருப்பினும், அந்த மாவட்ட மருத்துவ மையத்தில் நான் பணியாற்றியது ஒரு நல்ல விஷயம்… நான் ஒரு தைரியமான மனிதனாக மாறியிருக்கிறேன்… எனக்குப் பயமில்லை… நான் எதற்கெல்லாம் சிகிச்சை அளிக்கவில்லை?! உண்மையில்? என்ன?… மனநலக் கோளாறுகளுக்கு நான் சிகிச்சை அளிக்கவில்லையே… அல்லது அளித்தேனா?… இருங்கள், இல்லை, யோசித்துப் பார்க்கிறேன்… அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்து 'டெலிரியம் ட்ரெமென்ஸ்' (delirium tremens) நிலைக்குச் சென்ற அந்த வேளாண் நிபுணர்… அவருக்கு நான் சிகிச்சை அளித்தேன், ஆனால் பெரிய அளவில் வெற்றிபெறவில்லை… டெலிரியம் ட்ரெமென்ஸ்… அது ஒரு மனநலக் கோளாறுதானே? நான் உண்மையில் மனநல மருத்துவம் பற்றிப் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்… அட, போனால் போகட்டும். என்றாவது ஒரு நாள், பிறகு, மாஸ்கோவில்… ஆனால் இப்போதைக்கு—முக்கியமாக குழந்தைகளுக்கான நோய்கள்… இன்னும் குழந்தைகளுக்கான நோய்கள்… அதிலும் குறிப்பாக அந்தச் சிரமமான குழந்தைகள் மருத்துவ மருந்துச் சீட்டு எழுதும் வேலை… எல்லாம் தொலைந்து போகட்டும்… ஒரு குழந்தைக்கு பத்து வயது என்றால், ஒரே வேளையில் எவ்வளவு 'பைராமிடான்' (Pyramidon) கொடுக்கலாம்? 0.1 அல்லது 0.15?… மறந்துவிட்டேன். அதே சமயம் மூன்று வயது என்றால்?… குழந்தைகளுக்கான நோய்கள் மட்டுமே… வேறு எதுவும் இல்லை… அந்தத் தலைசுற்ற வைக்கும், விசித்திரமான சம்பவங்கள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது!" "விடைபெறுகிறேன், என் மாவட்டமே! ... ஏன் இன்று இரவு அந்த மாவட்டம் என் நினைவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஊடுருவுகிறது? ... அந்தப் பச்சை விளக்கு... அதனுடனான என் கணக்குகளைத்தான் என்றென்றைக்குமாக முடித்துவிட்டேனே... போதும்... தூங்க வேண்டிய நேரம் இது."

"இதோ ஒரு கடிதம். யாரோ கொண்டு வந்தார்கள்..."

"இங்கே கொடுங்கள்."

செவிலியர் என் அறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது முத்திரை இடப்பட்ட வெள்ளைச் சீருடையின் மேல், தேய்ந்துபோன காலர் கொண்ட கோட் ஒன்று போர்த்தப்பட்டிருந்தது. மலிவான நீல நிற உறையின் மீது பனி உருகிக்கொண்டிருந்தது.

"இன்று இரவு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் (ER) நீங்கள் பணியில் இருக்கிறீர்களா?" என்று கொட்டாவி விட்டபடியே கேட்டேன்.

"அங்கே யாராவது இருக்கிறார்களா?"

"இல்லை, அது காலியாக இருக்கிறது."

"ஒருவேளை... (கொட்டாவி வாயை அகலமாகத் திறக்கச் செய்தது, என் பேச்சு தடுமாறியது)... யாரையாவது கொண்டு வந்தால்... எனக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்... நான் தூங்கப் போகிறேன்..."

"சரி. நான் போகலாமா?"

"ஆம், ஆம். தாராளமாகப் போகலாம்."

அவர் சென்றுவிட்டார். கதவு கீச்சிடும் சத்தத்தை எழுப்பியது; நான் என் காலணிகளுடன் படுக்கையறையை நோக்கித் தள்ளாடி நடந்தேன். நடக்கும்போதே விரல்களால் அந்த உறையைத் திறமையற்ற விதத்தில், கோணலாகக் கிழித்தேன்.

அதற்குள் நீள்வட்ட வடிவத்தில், கசங்கிய ஒரு படிவம் இருந்தது; அதில் என் மாவட்டம் மற்றும் என் மருத்துவமனையின் நீல நிற முத்திரை இருந்தது... மறக்க முடியாத ஒரு படிவம் அது...

நான் ஒரு கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தேன்.

"விசித்திரமான விஷயம்... மாலை முழுவதும் அந்த மாவட்டத்தைப் பற்றித்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன், இப்போது அதுவே தானாக வந்து எனக்கு நினைவூட்டுகிறது... ஒரு முன் உணர்வு போல."

முத்திரைக்குக் கீழே, அழியாத பென்சிலால் (indelible pencil) ஒரு மருந்துச் சீட்டு கிறுக்கப்பட்டிருந்தது. லத்தீன் வார்த்தைகள்—வாசிக்க முடியாதவை, அடித்துத் திருத்தப்பட்டவை...

"எனக்குப் புரியவில்லை... குழப்பமான மருந்துச் சீட்டு..." என்று முணுமுணுத்தேன்; *morphini* என்ற வார்த்தையை உற்றுப் பார்த்தேன்... இந்த மருந்துச் சீட்டில் அப்படி என்னதான் விசித்திரம்? ... ஆ, ஆம்... நான்கு சதவீதக் கரைசல்! நான்கு சதவீத மார்பின் கரைசலை யார் பரிந்துரைப்பார்கள்?... அதற்குக் காரணம் என்ன?!

நான் அந்தத் தாளைத் திருப்பிப் பார்த்தேன்; என் கொட்டாவி மறைந்துபோனது. அதன் பின்புறத்தில், சோர்வான மற்றும் தளர்வான கையெழுத்தில் மையில் பின்வரும் வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன:

"பிப்ரவரி 11, 1918.

அன்புள்ள சக ஊழியரே!

ஒரு துண்டு காகிதத்தில் எழுதுவதற்கு என்னை மன்னிக்கவும்; என்னிடம் முறையான எழுதுபொருட்கள் எதுவும் இல்லை. நான் மிகக் கடுமையான மற்றும் மோசமான நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளேன். எனக்கு உதவ யாரும் இல்லை; உங்களைத் தவிர வேறு யாரிடமும் உதவி கேட்க நான் விரும்பவில்லை.

நான் கடந்த இரண்டு மாதங்களாக உங்கள் பழைய பணித்தளத்தில் (மாவட்டத்தில்) பணியாற்றி வருகிறேன்; நீங்கள் நகரத்தில், எனக்கு அருகிலேயே இருக்கிறீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

நமது நட்பின் மற்றும் பல்கலைக்கழக கால நினைவுகளின் பொருட்டு, உங்களைச் சந்திக்க நான் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; முடிந்தவரை விரைவில் வாருங்கள். ஒரு நாள் என்றாலும் சரி, ஒரு மணி நேரம் என்றாலும் சரி. என் நிலைமை நம்பிக்கையற்றது என்று நீங்கள் சொன்னால், நான் அதை நம்புவேன்... ஆனால் ஒருவேளை... ஒருவேளை என்னைக் காப்பாற்ற முடியுமா? எனக்கு ஏதேனும் நம்பிக்கை ஒளி இருக்கிறதா? தயவுசெய்து, இந்தக் கடிதத்தில் உள்ள விஷயங்களை யாரிடமும் சொல்லாதீர்கள்."

"மார்யா! உடனே அனுமதிப் பிரிவுக்குச் (admissions ward) சென்று, பணியில் இருக்கும் செவிலியரை அழைத்து வா... அவள் பெயர் என்ன?... ஓ, மறந்துவிட்டேனே... எப்படியாயினும், பணியில் இருக்கும் அந்தச் செவிலியர்—இப்போதுதான் எனக்கு அந்தக் கடிதத்தைக் கொண்டு வந்தாரே, அவர்தான். சீக்கிரம்!"

"இதோ செல்கிறேன்."

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அந்தச் செவிலியர் என் முன் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவரது கோட்டின் (coat) கரடுமுரடான பூனை-ரோமக் கழுத்துப் பட்டையில் பனி உருகிக்கொண்டிருந்தது.

"கடிதத்தைக் கொண்டு வந்தது யார்?"

"எனக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை. தாடி வைத்த ஒரு நபர். அவர் கூட்டுறவுச் சங்கத்தைச் (co-op) சேர்ந்தவர். நகரத்திற்குச் செல்வதாகச் சொன்னார்."

"ம்ம்... சரி, நீங்கள் போகலாம். இல்லை, இருங்கள். நான் தலைமை மருத்துவருக்கு ஒரு குறிப்பு எழுதப் போகிறேன்; தயவுசெய்து அதை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, அதற்கான பதிலைக் கொண்டு வாருங்கள்."

"சரி."

தலைமை மருத்துவருக்கு நான் எழுதிய குறிப்பு:

"பிப்ரவரி 13, 1918. அன்புள்ள பாவெல் இல்லாரியோனோவிச், பல்கலைக்கழகத்தில் என் சக ஊழியராக இருந்த டாக்டர் போலியாகோவிடமிருந்து எனக்கு இப்போது ஒரு கடிதம் வந்தது. அவர் கோரெலோவோவில்—எனது பழைய பணித்தளத்தில்—தனியாகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது." அவரைச் சென்று பார்ப்பது எனது கடமை என்று கருதுகிறேன். நீங்கள் அனுமதித்தால், நாளைய ஒரு நாளுக்கு மட்டும் அந்தத் துறையின் பொறுப்பை டாக்டர் ரோடோவிச்சிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, நான் கோரெலோவோவுக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டுள்ளேன். அவர் மிகவும் நிர்க்கதியான நிலையில் இருக்கிறார்.

தங்கள் உண்மையுள்ள,

டாக்டர் போம்கார்ட்."

தலைமை மருத்துவரின் பதில்:

"அன்புள்ள விளாடிமிர் மிகைலோவிச், தாராளமாகச் செல்லுங்கள்.

பெட்ரோவ்."

அன்று மாலை முழுவதும் நான் ரயில் கால அட்டவணையை உன்னிப்பாக ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். கோரெலோவோவுக்கான பயணத் திட்டம் இதுதான்: நாளை மதியம் இரண்டு மணிக்கு மாஸ்கோ மெயில் ரயிலில் புறப்பட்டு, முப்பது வெர்ஸ்ட் (versts) தூரம் ரயிலில் பயணித்து, 'N' நிலையத்திலிறங்கி, அங்கிருந்து பனிச்சறுக்கு வண்டியில் (sleigh) மேலும் இருபத்திரண்டு வெர்ஸ்ட் தூரம் பயணித்து கோரெலோவோ மருத்துவமனையை அடைய வேண்டும்.

"அதிர்ஷ்டம் இருந்தால், நாளை இரவுக்குள் நான் கோரெலோவோவை அடைந்துவிடுவேன்," என்று படுக்கையில் படுத்திருந்தபடியே நினைத்தேன். "அவருக்கு என்ன நோய்? டைஃபஸா? நிமோனியாவா? இரண்டுமே இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது... இல்லையென்றால், 'எனக்கு நிமோனியா பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது' என்று அவர் நேரடியாக எழுதியிருப்பார். ஆனால் இந்தக் கடிதமோ சிதறிய எண்ணங்களுடன், ஏதோ ஒரு செயற்கையான தொனியைக் கொண்டிருக்கிறது... 'கடுமையான மற்றும் மோசமான உடல்நலக்குறைவு...' எதனால்? சிபிலிஸா (syphilis)?"

...சிபிலிஸா? ஆம், சந்தேகமே இல்லை, அது சிபிலிஸ்தான். அவன் மிகுந்த அச்சத்தில் இருக்கிறான்... அதை மறைக்கப் பார்க்கிறான்... பயப்படுகிறான்... ஆனால், கோரெலோவோவுக்குச் செல்ல அங்கிருந்து எந்த மாதிரியான குதிரைகள் எனக்குக் கிடைக்குமோ? அந்தி சாயும் நேரத்தில் நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்த பிறகு, மீதிப் பயணத்தைத் தொடர எந்த வாகனமும் இல்லை என்று தெரிந்தால் அது பெரும் சிக்கலாகிவிடுமே... இல்லை, பரவாயில்லை. நான் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்துவிடுவேன். நிலையத்திலேயே குதிரைகள் வைத்திருக்கும் ஒருவரை நான் கண்டுபிடித்துவிடுவேன். குதிரைகளை அனுப்பச் சொல்லி அவனுக்குத் தந்தி அனுப்புவதா? அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை! நான் அங்கு சென்றடைந்த பிறகுதான் அந்தத் தந்தி அவனுக்குக் கிடைக்கும்... அது ஒன்றும் பறந்து சென்று கோரெலோவோவை அடைந்துவிடாதே. அதை விநியோகிப்பதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கும் வரை அது நிலையத்திலேயேதான் கிடக்கும். கோரெலோவோவைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். "அட, என்ன ஒரு பாழாய்ப்போன ஒதுக்குப்புறமான இடம் இது!"

அலுவலகக் கடிதத் தாளில் எழுதப்பட்டிருந்த அந்தக் கடிதம், விளக்கு வெளிச்சம் விழுந்துகொண்டிருந்த படுக்கைக்கருகே இருந்த மேஜையில் கிடந்தது; அதன் அருகே எரிச்சலூட்டும் தூக்கமின்மையின் துணையாக, சிகரெட் துண்டுகள் நிறைந்த சாம்பல் தட்டு ஒன்று இருந்தது. மனதிற்குள் எழுந்த எரிச்சலுடன், சுருங்கியிருந்த படுக்கை விரிப்பில் நான் புரண்டு படுத்தேன். அந்தக் கடிதம் எனக்கு எரிச்சலை ஊட்டத் தொடங்கியிருந்தது.

உண்மையில் சொல்லப்போனால்: அது ஒரு தீவிரமான நோயாக—சொல்லப்போனால், சிபிலிஸ் (syphilis) போன்ற ஒன்றாக—இல்லையென்றால், அவரே ஏன் இங்கு வந்திருக்கக்கூடாது? பனிப்புயலைக் கடந்து நான் ஏன் அவசரமாக அவரிடம் செல்ல வேண்டும்? ஒரே மாலையில் அவருக்கு அந்த நோயைக் குணப்படுத்திவிட முடியுமா என்ன? அல்லது உணவுக்குழாய் புற்றுநோயையா? புற்றுநோயா, ஆமாம்! என்னைவிட அவர் இரண்டு வயது இளையவர். அவருக்கு இருபத்தைந்து வயதுதான்... "நிலைமை மோசமாக இருக்கிறது..." சார்கோமாவா (sarcoma)? அந்தக் கடிதம் அபத்தமாகவும், பதற்றத்தில் எழுதப்பட்டதாகவும் இருந்தது. அதைப் படிப்பவருக்கே ஒற்றைத் தலைவலியை வரவழைக்கக்கூடிய கடிதம் அது... இதோ, அது இப்போதே ஆரம்பித்துவிட்டது. என் நெற்றியின் ஒரு நரம்பு இறுக்கமடையத் தொடங்கியது... விடியற்காலையில், அந்த நரம்பு துடிக்கும் வலியுடன் என் மண்டை ஓட்டின் உச்சி வரை பரவி, மண்டையின் பாதியை ஒரு இடுக்கியால் இறுக்குவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும்; மாலை நேரத்திற்குள் நான் காஃபினுடன் 'பிரமிடான்' (Pyramidon) மாத்திரையை விழுங்கிக்கொண்டிருப்பேன். 'பிரமிடான்' சாப்பிட்ட பிறகு பனிச்சறுக்கு வண்டியில் (sleigh) பயணம் செய்வது எப்படி இருக்கும்? மருத்துவ உதவியாளரின் பயணக் கோட்டை (travel coat) நான் இரவல் வாங்க வேண்டியிருக்கும்; என் சொந்த மேல்கோட்டை அணிந்தால் நாளை நான் குளிரில் உறைந்துபோய்விடுவேன்... அவருக்கு என்னதான் பிரச்சனை? "நம்பிக்கைக்கான ஒரு சிறு கீற்று..." — இது நாவல்களில் எழுதப்படும் விஷயம், மருத்துவர்களுக்கு இடையிலான தீவிரமான கடிதங்களில் அல்ல! ...தூங்கு, தூங்கு... அதைப் பற்றி யோசிப்பதை நிறுத்து. நாளை எல்லாம் தெளிவாகிவிடும்... நாளை.

நான் சுவிட்சை அணைத்தேன், அறை உடனடியாக இருளில் மூழ்கியது. தூக்கம்... அந்த நரம்பு துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது... ஆனால், பிரச்சனை என்னவென்றே தெரியாமல், ஒரு அபத்தமான கடிதம் எழுதியதற்காக ஒரு மனிதர் மீது கோபப்பட எனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. ஒரு மனிதன் தன் வழியில் துன்பப்படுகிறான், அதனால் இன்னொருவருக்கு எழுதுகிறான். சரி, அவனுக்குத் தெரிந்த விதத்தில், அவனுக்குப் புரிந்தபடி எழுதுகிறான்... வெறும் ஒற்றைத் தலைவலி அல்லது என் சொந்த மனக்குழப்பத்தின் காரணமாக அவனை இகழ்ந்து நினைப்பதுகூட எனக்கு அழகல்ல... ஒருவேளை அந்தக் கடிதம்... அவன் ஒன்றும் பாவனையானவனோ அல்லது மிகை உணர்ச்சிவசப்படுபவனோ அல்ல. செரியோஷா பொல்யாகோவை நான் பார்த்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன, ஆனாலும் அவனை எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அவன் எப்போதும் மிகவும் நிதானமான புத்திசாலித்தனமான மனிதனாகவே இருந்தான்... ஆம். அப்படியென்றால் அவனுக்கு ஏதோ ஒரு சிக்கல் நேர்ந்திருக்கிறது... இப்போது என் நரம்பின் துடிப்பு தணிந்து நிம்மதியாக இருக்கிறது... தூக்கம் வருவது போல் தோன்றுகிறது. தூக்கம் எப்படி ஏற்படுகிறது? ...உடலியங்கியல் பாடத்தில் இதைப் பற்றிப் படித்திருக்கிறேன்... ஆனால் அது ஒரு தெளிவற்ற விஷயம்... தூக்கம் என்றால் உண்மையில் என்னவென்றே எனக்குப் புரியவில்லை... மூளைச் செல்கள் எப்படித் தூங்குகின்றன?! எனக்குப் புரியவில்லை—இதை நான் வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனாலும், ஏனோ தெரியவில்லை, அந்த உடலியங்கியல் பாடப்புத்தகத்தை எழுதியவருக்கே கூட இதைப் பற்றி முழுமையான தெளிவு இல்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது... ஒரு கோட்பாடு இன்னொரு கோட்பாட்டைப் போலவேதான்... அங்கே செரியோஷா பொல்யாகோ நிற்கிறான்; தங்க நிறப் பொத்தான்கள் கொண்ட பச்சை நிறச் சீருடையில், துத்தநாகத் தகடு வேய்ந்த மேசைக்கு அருகே நிற்கிறான்; அந்த மேசையின் மீது ஒரு பிணம் கிடக்கிறது...

ம்ம், ஆம்... சரி, அது ஒரு கனவு... III

தட்டு... தட்டு... டப், டப், டப்... ஆஹா... யார்? யார்? என்ன?... ஓ, யாரோ கதவைத் தட்டுகிறார்கள்—சே, கதவைத் தட்டுகிறார்களே... நான் எங்கே இருக்கிறேன்? என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்?... என்ன விஷயம்? ஆமாம், நான் என் படுக்கையில் தான் இருக்கிறேன்... ஏன் என்னை எழுப்புகிறார்கள்? அவர்களுக்கு அந்த உரிமை இருக்கிறது, ஏனென்றால் நான் பணியில் இருக்கிறேன். எழுந்திருங்கள், டாக்டர் போம்கார்ட். இதோ மரியா செல்கிறாள்; அவள் கதவை நோக்கிச் செல்லும்போது அவளது செருப்புகள் தரையில் பட்டுச் சத்தமிடுகின்றன. மணி என்ன? பன்னிரண்டரை... இரவு நேரம். அப்படியானால், நான் ஒரு மணி நேரம் தான் தூங்கியிருக்கிறேன். ஒற்றைத் தலைவலி எப்படி இருக்கிறது? இன்னும் இருக்கிறது. இதோ, அது அங்கேதான் இருக்கிறது!

கதவில் மெல்லிய தட்டல் கேட்டது.

"என்ன விஷயம்?"

சாப்பாட்டு அறைக்கான கதவைச் சற்றுத் திறந்தேன். இருட்டிலிருந்து செவிலியரின் முகம் என்னைப் பார்த்தது; அது வெளிறிப்போய் இருப்பதையும், அவளது கண்கள் அகன்று பதற்றத்துடன் இருப்பதையும் உடனே கவனித்தேன்.

"யாரைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்?"

"கோரெலோவோ மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மருத்துவர்," என்று செவிலியர் உரத்த, கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தார். "அந்த மருத்துவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டார்."

"போ-ல்யா-கோவ்? நம்பவே முடியவில்லை! போலியாகோவா?!"

"அவரது குடும்பப் பெயர் எனக்குத் தெரியாது."

"புரிகிறது... நான் உடனே வருகிறேன். நீ ஓடிச் சென்று தலைமை மருத்துவரை இப்போதே எழுப்பு. அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு (receiving ward) அவரை நான் உடனடியாக வரச் சொல்வதாக அவரிடம் சொல்."

செவிலியர் வேகமாக ஓடினாள்—அந்த வெண்ணிற உருவம் பார்வையில் இருந்து மறைந்தது.

இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, நான் வராண்டாவில் காலடி எடுத்து வைத்தபோது, ​​வறண்ட, ஊடுருவும் கடும் பனிப்புயல் என் கன்னங்களை அறைந்தது; அது என் கோட்டை அலைபாயச் செய்ததுடன், பயத்தில் உறைந்திருந்த என் உடலை ஐஸ் கட்டியைப் போலக் குளிரச் செய்தது.

அவசர சிகிச்சைப் பிரிவின் ஜன்னல்களிலிருந்து கடுமையான, அமைதியற்ற வெண்ணிற ஒளி பிரகாசித்தது. வராண்டாவில், சுழன்றடிக்கும் பனி மேகங்களுக்கு நடுவே, நானும் சென்று கொண்டிருந்த அதே திசையில் வந்துகொண்டிருந்த தலைமை மருத்துவரைச் சந்தித்தேன்.

"உங்க ஆளா? போலியாகோவா?" — என்று தொண்டையைச் செருமியபடி அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் கேட்டார்.

— எனக்கு இது ஒன்றும் புரியவில்லை. "அது அவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று நான் கூறினேன்; நாங்கள் அவசரமாக அறைக்குள் நுழைந்தோம்.

போர்வை அல்லது துணிகளால் தங்களை நன்றாகப் போர்த்திக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணி, எங்களை வரவேற்பதற்காக அமர்ந்திருந்த பெஞ்சிலிருந்து எழுந்து நின்றார். பழுப்பு நிற சால்வையின் விளிம்பிற்குக் கீழே தெரிந்த, அழுது சிவந்துபோன அந்தப் பரிச்சயமான கண்கள் என்னை நோக்கின. கோரெலோவோ மருத்துவமனையில் பிரசவங்களின்போது எனக்கு நம்பிக்கைக்குரிய உதவியாளராக இருந்த, அங்கிருந்த மருத்துவச்சி மரியா வ்லாஸ்யெவ்னாவை நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்.

"பொல்யாகோவா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"ஆம்," என்று மரியா வ்லாஸ்யெவ்னா பதிலளித்தார். "மிகவும் பயங்கரமான விஷயம் டாக்டர்; அவரைச் சரியான நேரத்திற்குள் இங்கே கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டுமே என்று பிரார்த்தித்தபடியே, வழி முழுவதும் நான் நடுங்கிக்கொண்டே வந்தேன்..."

"எப்போது?"

"இன்று அதிகாலையில்," என்று மரியா வ்லாஸ்யெவ்னா மெல்லிய குரலில் கூறினார். "காவலாளி ஓடி வந்து, 'டாக்டரின் குடியிருப்பில் துப்பாக்கிச் சூடு சத்தம் கேட்டது' என்று சொன்னார்."

கடுமையான, உறுத்தலான ஒளியை வீசும் விளக்குக்குக் கீழே டாக்டர் பொல்யாகோவ் கிடந்தார்; கல்லைப் போல அசைவற்றுக் கிடந்த அவரது பூட்ஸ் காலணிகளைப் பார்த்த உடனேயே, என் இதயம் வழக்கம்போல ஒரு கணம் நிலைகுலைந்து போனது.

அவர்கள் அவரது தொப்பியை அகற்றினர்; சிக்கலான, ஈரம் படிந்த தலைமுடி வெளிப்பட்டது. பொல்யாகோவைச் சோதிப்பதற்காக என் கைகளும், செவிலியரின் கைகளும், மரியா வ்லாஸ்யெவ்னாவின் கைகளும் வேகமாக இயங்கின; அவரது கோட்டுக்கு அடியிலிருந்து மஞ்சள்-சிவப்பு நிறக் கறைகள் படிந்திருந்த வெள்ளை நிறக் கட்டுத்துணி வெளிப்பட்டது. அவரது மார்பு பலவீனமாக ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. நான் அவரது நாடித் துடிப்பை உணர முயன்றபோது உடல் நடுங்கிப்போனது; அது என் விரல்களுக்கு அடியில் மெலிந்து, பலவீனமான, வேகமான மற்றும் சீரற்ற துடிப்புகளாக மாறி மறைந்து கொண்டிருந்தது. அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் கை ஏற்கனவே அவரது தோள்பட்டையை நோக்கிச் சென்று, ஊசி மூலம் கற்பூரக் கரைசலைச் செலுத்துவதற்காக வெளிறிய சதையை அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. காயமடைந்தவர் தன் உதடுகளைப் பிரித்தார்—அவற்றில் இளஞ்சிவப்பு நிற இரத்தக் கோடு தெரிந்தது—பின்னர் நீல நிற உதடுகளைச் சற்று அசைத்து, வறண்ட, பலவீனமான குரலில் கூறினார்:

"கற்பூரத்தை விட்டுவிடுங்கள். அது தொலைந்து போகட்டும்."

"சும்மா இருங்கள்," என்று கூறியபடியே அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் அந்த மஞ்சள் நிற எண்ணெயை அவரது தோலுக்கு அடியில் செலுத்தினார்.

"இதய உறை (pericardium) பாதிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்," என்று மரியா வ்லாஸ்யெவ்னா முணுமுணுத்தார்; அவர் மேஜையின் விளிம்பை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அசைவற்றுக் கிடந்த அந்தக் காயமடைந்தவரின் இமைகளை (அவரது கண்கள் மூடியிருந்தன) உற்று நோக்கினார். அந்திப் பொழுதின் நிழல்களைப் போல, அவனது மூக்கின் இருபுறமும் சாம்பல்-ஊதா நிற நிழல்கள் அடர்த்தியாகின; அந்த நிழல்களுக்கு மத்தியில், பாதரசத்தைப் போன்ற மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள் பனித்துளிகளைப் போலத் தெரிந்தன.

"ரிவால்வரா?" என்று அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் கேட்டார்; அப்போது அவரது கன்னம் துடித்தது.

"பிரவுனிங்," என்று மரியா வ்லாஸ்யெவ்னா முணுமுணுத்தாள்.

"சே!" என்று திடீரெனக் கோபத்துடனும் விரக்தியுடனும் கூறிய அந்த மருத்துவர், கையை வீசிக்கொண்டே அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார்.

விஷயம் புரியாமல் நான் பதற்றத்துடன் அவரை நோக்கினேன். அவரது தோளுக்குப் பின்னால் வேறு சிலரின் கண்கள் மின்னின. மற்றொரு மருத்துவர் அருகில் வந்தார்.

திடீரென போலியாகோவின் வாய் ஒரு பக்கமாகத் துடித்தது—தூக்கத்தில் இருக்கும் ஒருவன் தன்னைத் தொந்தரவு செய்யும் ஈயை விரட்ட முயலும்போது ஏற்படும் அசைவைப் போல அது இருந்தது. பிறகு அவனது கீழ் தாடை அசையத் தொடங்கியது; ஏதோ ஒரு கட்டியை விழுங்க முடியாமல் திணறுவது போல அது இருந்தது. ஆ! ரிவால்வர் அல்லது துப்பாக்கியால் ஏற்பட்ட மோசமான காயங்களைப் பார்த்த எவருக்கும் அந்த அசைவு நன்கு தெரிந்திருக்கும்! மரியா வ்லாஸ்யெவ்னா வேதனையுடன் முகம் சுளித்து பெருமூச்சு விட்டாள்.

"டாக்டர் போம்கார்ட்..." என்று போலியாகோவ் மிக மெல்லிய குரலில் கூறினான். "நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன்," என்று அவனது உதடுகளுக்கு மிக அருகில் என் குரல் மென்மையாக ஒலிக்கும்படி நான் கிசுகிசுத்தேன்.

"அந்தக் குறிப்பேடு... உனக்காக..." என்று போலியாகோவ் கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தான்; அவனது குரல் முன்பை விடவும் பலவீனமாக இருந்தது.

பிறகு அவன் கண்களைத் திறந்து, இருளில் கரைந்து போவது போலத் தெரிந்த அந்த அறையின் களையிழந்த கூரையை நோக்கினான். அவனது கருவிழிகளுக்குள் ஏதோ ஒரு உள் ஒளி நிரம்புவது போலத் தோன்றியது; கண்களின் வெண்மையான பகுதி விசித்திரமான ஒளிபுகும் தன்மையுடன், லேசான நீல நிறச் சாயலைப் பெற்றது. அவனது பார்வை மேலே ஒரு புள்ளியில் நிலைத்தது; பின்னர் மங்கலாகி, அந்தத் தற்காலிக அழகை இழந்தது.

டாக்டர் போலியாகோவ் இறந்துவிட்டார்.

*  *  *

இரவு. விடியற்காலை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. விளக்கு பிரகாசமாக எரிகிறது; ஏனெனில் நகரம் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது, மின்சாரமும் சீராக உள்ளது. எங்கும் நிசப்தம்; போலியாகோவின் உடல் சிற்றாலயத்தில் (chapel) கிடத்தப்பட்டுள்ளது. இரவு.

வாசிப்பினால் சிவந்துபோன கண்களுக்கு முன்னால், மேஜையின் மீது திறக்கப்பட்ட ஒரு உறையும் ஒரு காகிதத் தாளும் கிடக்கின்றன. அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:

"அன்புள்ள தோழரே,

நான் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கப்போவதில்லை. சிகிச்சையை மேற்கொள்ள வேண்டாம் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். இதில் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை. மேலும் அவதிப்படவும் நான் விரும்பவில்லை; போதுமான அளவு துன்பப்பட்டுவிட்டேன். மற்றவர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை விடுக்கிறேன்: இருபத்தைந்து பங்கு நீரில் கரையக்கூடிய அந்த வெண்மையான படிகங்கள் விஷயத்தில் கவனமாக இருங்கள். நான் அவற்றை அளவுக்கு அதிகமாக நம்பினேன், அவை என்னைக் குலைத்துவிட்டன. என் நாட்குறிப்பை உங்களிடம் விட்டுச் செல்கிறேன். எப்போதுமே நீங்கள் ஒரு தேடல் குணம் கொண்டவராகவும், மனித வாழ்வின் ஆவணங்களை நேசிப்பவராகவும் எனக்குத் தோன்றினீர்கள். உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால், என் நோயின் வரலாற்றைப் படித்துப் பாருங்கள்.

விடைபெறுகிறேன். தங்கள், எஸ். போலியாகோவ்."

பெரிய எழுத்துக்களில் ஒரு பின்னிணைப்புச் செய்தி:

"என் மரணத்திற்கு யாரையும் குறை கூற வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

மருத்துவர் செர்ஜி போலியாகோவ்.

பிப்ரவரி 13, 1918."

தற்கொலைக்குறிப்புக்கு அருகில் ஒரு குறிப்பேடு கிடக்கிறது—கருப்பு நிற மெழுகுத் துணி (oilcloth) அட்டை கொண்ட வகை அது. அதன் முதல் பாதி பக்கங்கள் கிழித்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன. மீதமுள்ள பாதியில் சுருக்கமான குறிப்புகள் உள்ளன; அதன் தொடக்கத்தில்... …பென்சில் அல்லது மையில், நேர்த்தியான, சிறிய கையெழுத்தில்; குறிப்பேட்டின் பின்பகுதியில், அழியாத பென்சில் மற்றும் தடிமனான சிவப்பு பென்சிலால்—சுருக்கங்கள் நிறைந்த, ஒழுங்கற்ற, சீரற்ற கையெழுத்தில்.

*  *  *

…1917-ஆம் ஆண்டா? ஜனவரி 20.

…மிகவும் மகிழ்ச்சி. கடவுளுக்கு நன்றி: எவ்வளவு தனிமை கிடைக்கிறதோ, அவ்வளவு நல்லது. மனிதர்களைப் பார்ப்பதே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; இங்கே நோயாளிகளையும் கிராமத்து மக்களையும் தவிர வேறு யாரையும் நான் பார்க்கப் போவதில்லை. ஆனால் அவர்கள் நிச்சயமாக என் காயத்தை மோசமாக்க மாட்டார்கள் அல்லவா? மற்றவர்களும்—கவனிக்கவும்—என்னைப் போலவே 'ஜெம்ஸ்ட்வோ' (உள்ளாட்சி நிர்வாக) மாவட்டங்களுக்குத்தான் பணி நியமனம் செய்யப்பட்டனர். என் பட்டப்படிப்பு வகுப்பைச் சேர்ந்த அனைவரும்—அதாவது ராணுவப் பணிக்கு அழைக்கப்படுவதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டவர்கள் (இரண்டாம் பிரிவு, 1916-ஆம் ஆண்டு வகுப்பு)—'ஜெம்ஸ்ட்வோ' பணிகளுக்குத்தான் அனுப்பப்பட்டனர். அதைப் பற்றி யாருக்கும் கவலையில்லை என்றாலும். என் நண்பர்களில், இவனோவ் மற்றும் போம்கார்ட் பற்றிய செய்திகளை மட்டுமே நான் கேள்விப்பட்டேன். இவனோவ் ஆர்காங்கெல்ஸ்க் மாகாணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார் (அது அவரவர் விருப்பம்), அதே சமயம் போம்கார்ட்—மருத்துவ உதவியாளர்-மகப்பேறு உதவியாளர் சொன்னதன்படி—என்னைப் போலவே ஒரு தொலைதூரப் பகுதியில், மூன்று மாவட்டங்கள் தள்ளி கோரெலோவோவில் பணியில் இருக்கிறார். அவருக்குக் கடிதம் எழுதலாம் என்று நினைத்தேன், ஆனால் என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன். மற்ற மனிதர்களைப் பார்க்கவோ அல்லது அவர்களைப் பற்றிய செய்திகளைக் கேட்கவோ எனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை.

ஜனவரி 21.

பனிப்புயல். குறிப்பிடும்படி எதுவும் இல்லை.

ஜனவரி 25.

எவ்வளவு தெளிவான சூரிய அஸ்தமனம். 'மிக்ரெனின்' (Migrenin)—ஆன்டிபைரின், காஃபின் மற்றும் சிட்ரிக் அமிலம் கலந்த கலவை.

1.0 கிராம் பொட்டலங்களில்... 1.0 அளவு உண்மையில் அனுமதிக்கப்பட்டதா?.. ஆம், அனுமதிக்கப்பட்டதுதான்.

பிப்ரவரி 3.

கடந்த வாரத்துச் செய்தித்தாள்கள் இன்று கிடைத்தன. நான் அவற்றை வாசிக்கவில்லை, இருப்பினும் நாடகப் பகுதியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. கடந்த வாரம் 'ஐடா' (Aida) நாடகம் அரங்கேற்றப்பட்டது. அவள் மேடைக்கு வந்து பாடுவாள்: "என் அன்பே, என்னிடம் வா..."

அவளுக்கு ஒரு அற்புதமான குரல் வளம் உண்டு—ஆனால் எவ்வளவு விசித்திரம்! அத்தகைய தெளிவான, கம்பீரமான குரல், அற்பமான, இருண்ட குணம் கொண்ட ஒரு ஆன்மாவுக்குக் கிடைத்திருக்கிறதே...

(இங்கே ஒரு இடைவெளி; இரண்டு அல்லது மூன்று பக்கங்கள் கிழித்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன.)

...நிச்சயமாக, இது கண்ணியமற்ற செயல், டாக்டர் பொல்யாகோவ். ஒரு பெண் தன்னை விட்டுச் சென்றதற்காக, அவளைத் தரக்குறைவான வார்த்தைகளால் திட்டித் தீர்ப்பது குழந்தைத் தனமானது—முட்டாள்தனமானது! அவளுக்கு என்னுடன் வாழ விருப்பமில்லை—அதனால் அவள் சென்றுவிட்டாள். அவ்வளவுதான் விஷயம்.

உண்மையில், எல்லாமே எவ்வளவு எளிமையானது. ஒரு ஓபரா பாடகி ஒரு இளம் மருத்துவருடன் பழகினாள், ஓராண்டு காலம் அவருடன் வாழ்ந்தாள், பிறகு சென்றுவிட்டாள்.

அவளைக் கொல்வதா? அவளைக் கொல்வதா? ஓ, இதெல்லாம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது, அர்த்தமற்றது. நம்பிக்கையற்றது! நான் சிந்திக்க விரும்பவில்லை. நான் விரும்பவில்லை...

பிப்ரவரி 11.

பனிப்புயல் மட்டுமே... பனிக்கு நடுவே நான் சிறைப்பட்டிருக்கிறேன்! மாலைப் பொழுதுகள் முழுவதையும் நான் தனியாகவே—முற்றிலும் தனியாகவே—கழிக்கிறேன். விளக்கை ஏற்றி வைத்துவிட்டு அங்கேயே அமர்ந்திருக்கிறேன். பகல் நேரத்தில், குறைந்தபட்சம் மனிதர்களையாவது பார்க்கிறேன். ஆனால் இயந்திரத்தனமாக வேலை செய்கிறேன். அந்த வேலைக்கு நான் பழகிவிட்டேன்; முன்பு நினைத்தது போல அது அவ்வளவு பயங்கரமானதாக இல்லை. சொல்லப்போனால், போர்க்கால மருத்துவமனையில் நான் பணியாற்றிய அனுபவம் எனக்கு மிகவும் உதவியது. நான் ஒன்றும் முற்றிலும் அனுபவமற்றவனாக இங்கு வந்துவிடவில்லை.

இன்று, முதன்முறையாக, நான் கருவின் நிலையை மாற்றும் மருத்துவ முறையை (version procedure) மேற்கொண்டேன்.

ஆக, பனிக்கு அடியில் இங்கே மூன்று பேர் புதையுண்டு கிடக்கிறோம்: நான், அன்னா கிரில்லோவ்னா—மகப்பேறு உதவியாளர் மற்றும் மருத்துவ உதவியாளர் (feldsher)—மற்றும் அந்த மருத்துவ உதவியாளர். அந்த மருத்துவ உதவியாளருக்குத் திருமணமாகிவிட்டது. அவர்கள் (மருத்துவப் பணியாளர்கள்) தனிப் பகுதியில் (annex) வசிக்கிறார்கள். ஆனால் நானோ தனியாக இருக்கிறேன்.

பிப்ரவரி 15.

நேற்றிரவு ஒரு சுவாரஸ்யமான சம்பவம் நடந்தது. நான் தூங்கச் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​திடீரென்று எனக்கு வயிற்று வலி ஏற்பட்டது. அதுவும் என்னவொரு வலி! என் நெற்றியில் குளிர்ந்த வியர்வை அரும்பியது.

மருத்துவம் என்பது ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய அறிவியல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வயிற்றிலோ குடலிலோ எந்தப் பிரச்சினையும் (குடல்வால் அழற்சி போன்றவை) இல்லாத, கல்லீரல் மற்றும் சிறுநீரகங்கள் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும், குடல் இயக்கமும் சீராக உள்ள ஒருவருக்கு, திடீரென இரவில் படுக்கையில் துடிக்கும் அளவிற்கான வலி ஏன் ஏற்பட வேண்டும்?

முனகியபடியே நான் சமையலறைக்குச் சென்றேன்; அங்குதான் சமையல்காரப் பெண்மணி தன் கணவர் வ்லாஸுடன் (Vlas) உறங்குவார். அன்னா கிரில்லோவ்னாவை (Anna Kirillovna) அழைத்து வருமாறு வ்லாஸை அனுப்பினேன். அவர் இரவிலேயே என்னிடம் வந்து மார்பின் (morphine) ஊசி போட்டார். என் முகம் பயங்கரமான பச்சை நிறமாக மாறியிருந்ததாக அவர் கூறினார். ஏன்? எங்கள் மருத்துவ உதவியாளர் எனக்குப் பிடிப்பதில்லை; அவர் மற்றவர்களுடன் பழகாதவர். ஆனால் அன்னா கிரில்லோவ்னா மிகவும் கனிவான மற்றும் பண்பட்ட பெண்மணி. வயதாகாத ஒரு பெண், பனி சூழ்ந்த இந்தக் 'கல்லறை' போன்ற இடத்தில் எப்படித் தனிமையில் வாழ்கிறார் என்பது எனக்கு வியப்பளிக்கிறது. அவரது கணவர் ஜெர்மனியில் போர்க்கைதியாக இருக்கிறார்.

கசகசா செடியின் காய்களிலிருந்து முதன்முதலில் மார்பினைப் பிரித்தெடுத்த மனிதரைப் புகழ்ந்து பேசாமல் இருக்க முடியாது. அவர் மனிதகுலத்தின் உண்மையான நற்பெருந்தகை. ஊசி போட்ட ஏழு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு வலி குறைந்தது. அந்த வலி இடைவெளியே இல்லாமல் ஒரு தொடர் அலையைப் போல வந்து, எனக்குச் சிறிதுகூட ஓய்வு தராமல், மூச்சுவிடவே திணறும் நிலைக்குத் தள்ளியது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது—ஏதோ ஒரு செந்நிறமாகப் பழுத்த இரும்புக்கம்பியை என் வயிற்றுக்குள் நுழைத்துச் சுழற்றுவது போன்ற உணர்வு அது. ஊசி போட்ட சுமார் நான்கு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அந்த வலி அலைகளாக வருவதை நான் உணரத் தொடங்கினேன்.

ஒரு மருத்துவர் பல்வேறு மருந்துகளைத் தன் மீதே சோதித்துப் பார்த்தால் அது மிகச் சிறப்பாக இருக்கும். மருந்துகள் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் குறித்து அவருக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட புரிதல் கிடைக்கும். அந்த ஊசிக்குப் பிறகு, பல மாதங்களுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தேன்—என்னை ஏமாற்றிய அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய சிந்தனைகள் ஏதுமின்றி.

பிப்ரவரி 16.

இன்று, மருத்துவ ஆலோசனையின்போது, ​​அன்னா கிரில்லோவ்னா நான் எப்படி உணர்கிறேன் என்று கேட்டார்; மேலும், என் முகத்தில் கோபமான சுளிப்பு இல்லாமல் என்னைப் பார்ப்பது இதுவே முதல் முறை என்றும் குறிப்பிட்டார்.

"நான் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டே இருப்பேனா?"

"நிச்சயமாக," என்று அவர் உறுதியாகக் கூறினார்; அத்துடன், நான் எப்போதும் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறேன் என்பது தன்னைக் கவர்ந்ததாகவும் சொன்னார். அப்படித்தான் நான் இயல்பாகவே இருப்பேன்.

ஆனால் அது பொய். என் குடும்ப வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் ஏற்படுவதற்கு முன்பு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியான மனிதனாக இருந்தேன்.

மாலைப்பொழுது சீக்கிரமே கவிழ்கிறது. நான் அந்த வீட்டில் தனியாக இருக்கிறேன். மாலையில் வலி ஏற்பட்டது—தீவிரமான வலி அல்ல, ஆனால் நேற்று ஏற்பட்ட வலியின் நிழலைப் போல, மார்பெலும்பின் பின்னால் எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த உணர்வு இருந்தது. நேற்று ஏற்பட்ட பாதிப்பு மீண்டும் வந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில், நானே என் தொடையில் ஒரு சென்டிகிராம் மருந்தை ஊசி மூலம் செலுத்திக்கொண்டேன்.

வலி உடனடியாகவே நின்றுவிட்டது. அன்னா கிரில்லோவ்னா அந்த மருந்து குப்பியை என்னிடம் விட்டுச் சென்றது நல்லதாகப் போயிற்று.

18-ஆம் தேதி.

நான்கு ஊசிகள் போட்டுக்கொள்வதில் கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை.

பிப்ரவரி 25.

அன்னா கிரில்லோவ்னா ஒரு விசித்திரமான பெண்! நானே ஒரு மருத்துவர் என்பது அவருக்குத் தெரியாதது போல நடந்துகொள்கிறார். 0.015 அளவுள்ள மார்பின் (morphine) மருந்தை ஒன்றரை சிரிஞ்ச் அளவு எடுத்துக்கொள்வதா? ஆம்.

மார்ச் 1.

டாக்டர் பொல்யாகோவ், கவனமாக இருங்கள்!

அர்த்தமற்ற பேச்சு.

*  *  *

மாலைப்பொழுது.

என்னை ஏமாற்றிய அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய எண்ணங்களில் மூழ்கி நான் கடைசியாகச் சிந்தித்ததிலிருந்து இப்போது அரை மாதம் ஆகிவிட்டது. 'அம்னெரிஸ்' (Amneris) கதாபாத்திரத்தில் அவள் பாடிய அந்த இசை மெட்டு என் நினைவிலிருந்து மறைந்துவிட்டது. இதை நினைத்து நான் மிகவும் பெருமைப்படுகிறேன். நான் ஒரு ஆண்.

*  *  *

அன்னா கே. (Anna K.) என் ரகசிய மனைவியாகிவிட்டாள். வேறு விதமாக இது நடந்திருக்க முடியாது. நாங்கள் ஒரு தனிமையான தீவில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

*  *  *

பனியின் நிறம் மாறிவிட்டது; அது சாம்பல் நிறமாக மாறியிருப்பது போல் தோன்றுகிறது. கடுமையான பனிப்பொழிவு நீங்கிவிட்டது, இருப்பினும் அவ்வப்போது பனிப்புயல்கள் இன்னும் வீசிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன...

*  *  *

முதல் நிமிடம்: கழுத்தில் ஏதோ தொடுவது போன்ற உணர்வு. அந்தத் தொடுதல் கதகதப்பாக மாறி உடல் முழுவதும் பரவுகிறது. இரண்டாவது நிமிடத்தில், வயிற்றின் குழிப்பகுதியில் திடீரென ஒரு குளிர்ந்த அலை பாய்ந்து செல்கிறது; அதைத் தொடர்ந்து சிந்தனையில் அபாரமான தெளிவும், வேலையில் மிகுந்த சுறுசுறுப்பும் பிறக்கின்றன. விரும்பத்தகாத உணர்வுகள் அனைத்தும் மறைந்துவிடுகின்றன. இது ஒரு மனிதனின் ஆன்மீக வலிமையின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. மருத்துவக் கல்வியால் என் சிந்தனை சிதைக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், மார்பின் ஊசி (morphine) போட்டுக் கொண்ட பிறகுதான் ஒரு மனிதனால் இயல்பாக வேலை செய்ய முடியும் என்று நான் சொல்லியிருப்பேன். உண்மையில்—நரம்பு வலி (neuralgia) போன்ற ஒரு சிறிய பாதிப்பு ஒருவனை நிலைகுலையச் செய்து முடக்கிவிடுமென்றால், அவனால் என்னதான் பிரயோஜனம்?

*  *  *

அன்னா கே. (Anna K.) பயப்படுகிறாள். சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு அபாரமான மன உறுதி உண்டு என்று கூறி அவளைத் தேற்றினேன்.

மார்ச் 2. ஏதோ ஒரு முக்கிய நிகழ்வு குறித்த வதந்திகள். நிக்கோலஸ் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டுவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்!!

நான் மிக சீக்கிரமாகவே படுக்கைக்குச் செல்கிறேன். சுமார் ஒன்பது மணிக்கு. ஆழ்ந்த உறக்கத்திலும் மூழ்குகிறேன்.

மார்ச் 10.

வெளியே ஒரு புரட்சி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பகல் பொழுதுகள் நீண்டுவிட்டன, அந்திப் பொழுதும் சற்று நீல நிறமாகத் தோன்றுகிறது.

விடியற்காலையில் இது போன்ற கனவுகளை நான் இதற்கு முன் கண்டதில்லை. இவை இரட்டைத் தன்மையுள்ள கனவுகள்.

அவற்றில் முதன்மையானதை—நான் "கண்ணாடி போன்றது" என்று அழைப்பேன். அது ஒளி ஊடுருவக்கூடியது.

அதாவது—பிரகாசமாக எரியும் ஒரு விளக்கை நான் காண்கிறேன்; அதிலிருந்து பல வண்ண ஒளிப்பட்டைகள் பாய்ந்து வருகின்றன. பச்சை நிற இறகு அலங்காரம் அசைந்தாட, அம்னெரிஸ் (Amneris) பாடிக்கொண்டிருக்கிறாள். இசைக்குழு—முற்றிலும் இந்த உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்டது—அபாரமான செழுமையான, முழுமையான ஒலியை எழுப்புகிறது. ஆனால் அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், சாதாரண கனவில் இசை அமைதியாக இருக்கும்... (சாதாரணமா? அது ஒரு கேள்விதான்—எந்தக் கனவு அதிக இயல்பானது என்பது! நான் சும்மா விளையாட்டிற்குத்தான் அப்படிச் சொன்னேன்...) அது அமைதியாக இருக்கும், ஆனால் என் கனவிலோ அது சொர்க்கத்து இசையைப் போல ஒலிக்கிறது. மிக முக்கியமாக, அந்த இசையின் அளவை என் விருப்பப்படி கூட்டவோ குறைக்கவோ முடிகிறது. 'போரும் அமைதியும்' (War and Peace) நாவலில், பெத்யா ரோஸ்டோவ் (Petya Rostov) அரைகுறை விழிப்பு நிலையில் உள்ள ஒரு கனவில் இதே போன்றதொரு நிலையை அனுபவிப்பது குறித்த வர்ணனை ஒன்று இருப்பதை நான் நினைவுகூர்கிறேன். லியோ டால்ஸ்டாய் ஒரு அற்புதமான எழுத்தாளர்!

இப்போது, ​​'வெளிப்படைத்தன்மை' (transparency) பற்றிச் சொல்வதானால்: 'ஐடா' (Aida) இசையின் மின்னும் வண்ணங்களுக்கு ஊடாக, எனது படிக்கும் அறையின் வாசலிலிருந்து தெரியும் எனது எழுதும் மேசையின் விளிம்பு, அதோடு விளக்கு மற்றும் மெருகூட்டப்பட்ட தரை ஆகியவை மிகத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன; மேலும், போல்ஷோய் (Bolshoi) திரையரங்க இசைக்குழுவின் ஆரவாரமான இசைக்கு நடுவே, தனித்துவமான காலடிச் சத்தங்கள் கேட்கின்றன—அது 'காஸ்டனெட்ஸ்' (castanets) எனப்படும் தாளக் கருவியின் மெல்லிய தாள ஓசையைப் போன்ற ஒரு இனிமையான ஒலி.

அதன் பொருள் மணி எட்டு ஆகிறது என்று அர்த்தம்; அன்னா கே. (Anna K.) என்னை எழுப்பவும், காத்திருப்பறையில் நிலவும் சூழல் குறித்துத் தெரிவிக்கவும் வருகிறாள்.

என்னை எழுப்ப வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்பதோ, என்னால் எல்லாவற்றையும் கேட்கவும் அவளிடம் பேசவும் முடியும் என்பதோ அவளுக்குத் தெரியாது.

உண்மையில் நேற்று நான் இந்தச் சோதனையைச் செய்து பார்த்தேன்:

அன்னா: "செர்ஜி வாசிலியேவிச்..."

நான்: "நான் கேட்கிறேன்..." (இசைக்கு ஏற்ப மெதுவாக: "இன்னும் சத்தமாக").

இசை—ஒரு பிரம்மாண்டமான இசைக்கோர்வை (chord).

டி-ஷார்ப் (D-sharp)...

அன்னா: "இருபது பேர் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்."

அம்னெரிஸ் (பாடுகிறாள்).

இருப்பினும், இதை எழுத்து வடிவில் விவரிக்க முடியாது.

இக்கனவுகள் தீங்கு விளைவிப்பவையா? இல்லை,வே இல்லை. இவற்றிலிருந்து விடுபடும்போது நான் வலிமையுடனும் உற்சாகத்துடனும் உணர்கிறேன். மேலும் நான் சிறப்பாக வேலை செய்கிறேன். முன்பெல்லாம் இல்லாதவாறு, பல விஷயங்களில் எனக்கு ஆர்வம் கூட ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை; ஏனெனில், முன்பு என் சிந்தனைகள் அனைத்தும் என் முன்னாள் மனைவியைச் சுற்றியே இருந்தன.

ஆனால் இப்போது, ​​நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்.

நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்.

மார்ச் 19.

நேற்றிரவு, அன்னா கே.யுடன் எனக்கு ஒரு வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது.

"நான் இனி அந்த மருந்துக் கலவையைத் தயாரிக்க மாட்டேன்." அவளைச் சம்மதிக்க வைக்க முயன்றேன்.

"அர்த்தமற்ற பேச்சு, அனுஸ்யா (Annusya). நான் என்ன குழந்தையா, என்ன?"

"மாட்டேன். நீ உன்னையே கொன்று கொள்வாய்."

"சரி, உன் விருப்பப்படியே ஆகட்டும். ஆனால் நீ புரிந்து கொள்ள வேண்டும்—எனக்கு நெஞ்சு வலி இருக்கிறது!"

"சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்."

"எங்கே?"

"விடுப்பு எடுத்துக்கொள். மார்பின் (morphine) மூலம் நோயைக் குணப்படுத்த முடியாது." (அவள் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு, பின் தொடர்ந்தாள்,) "அன்று உனக்காக அந்த இரண்டாவது குப்பியைத் தயார் செய்ததற்காக என்னால் என்னை மன்னிக்கவே முடியவில்லை."

"நான் என்ன மார்பின் (morphine) போதைக்கு அடிமையானவனா?"

"ஆம், நீ அப்படி ஆகிக்கொண்டிருக்கிறாய்."

"அப்படியானால் நீ வரமாட்டாயா?"

"மாட்டேன்."

அப்போதுதான் எனக்குள் ஒரு விரும்பத்தகாத குணம் இருப்பதை நான் முதன்முதலில் கண்டுகொண்டேன்—அதாவது, தவறு என் பக்கமே இருக்கும்போதும் கோபப்படுவதும், அதைவிட முக்கியமாக, மற்றவர்கள் மீது கத்துவதுமான குணம் அது.

ஆனால், அது உடனடியாக நடந்துவிடவில்லை. நான் படுக்கையறைக்குச் சென்றேன். உற்றுப் பார்த்தேன். அந்தக் குப்பியின் அடியில் மிகச் சிறிதளவு திரவம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அதை ஊசிக்குழாய்க்குள் (syringe) இழுத்தேன்—அது ஊசிக்குழாயின் கொள்ளளவில் கால் பங்கு அளவு இருந்தது. ஊசிக்குழாயை கீழே வீசினேன்—அது கிட்டத்தட்ட உடைந்துபோகும் நிலையில் இருந்தது—அப்போது என் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதை கவனமாக எடுத்துப் பார்த்தேன்; அதில் ஒரு கீறல் கூட இல்லை. நான் சுமார் இருபது நிமிடங்கள் படுக்கையறையிலேயே அமர்ந்திருந்தேன். வெளியே வந்தபோது, ​​அவள் அங்கிருந்து சென்றிருந்தாள்.

அவள் போய்விட்டிருந்தாள்.

*  *  *

நம்புவீர்களா—என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை; அவளைப் பார்க்கச் சென்றேன். வெளிச்சம் தெரிந்த அவளது அறையின் ஜன்னலைத் தட்டினேன். அவள் ஒரு சால்வையை போர்த்திக்கொண்டு வெளியே வராந்தாவிற்கு வந்தாள். அந்த இரவு மிகுந்த அமைதியுடன் இருந்தது. பனி மென்மையாகவும் தளர்வாகவும் இருந்தது. எங்கோ உயரே, காற்றில் வசந்த காலத்தின் ஒரு சிறு அறிகுறி தெரிந்தது.

"அன்னா கிரில்லோவ்னா, தயவுசெய்து—மருந்து வழங்கும் அறையின் சாவியை என்னிடம் கொடுங்கள்."

அவள் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்:

"தரமாட்டேன்."

"தோழி, தயவுசெய்து—அந்தச் சாவியை என்னிடம் கொடுங்கள்."

...மருந்தகத்திலிருந்து. ஒரு மருத்துவராகத்தான் நான் இதைச் சொல்கிறேன்.

மங்கலான வெளிச்சத்தில், அவள் முகம் மாறுவதை நான் கண்டேன்; அது மரணச் சோர்வால் வெளிறிப்போனது, அதே சமயம் அவளது கண்கள் குழிவிழுந்து இருண்டுபோனது போலத் தோன்றின. எனக்குள் பரிதாப உணர்வைத் தூண்டும் குரலில் அவள் பதிலளித்தாள்.

ஆனால், அடுத்த கணமே எனக்குள் கோபம் பொங்கியது.

அவள் சொன்னாள்:

"ஏன்—ஏன் அப்படிப் பேசுகிறீர்கள்? செர்ஜி வசிலியேவிச், உங்கள் மீதான அக்கறையில்தான் நான் அப்படிச் சொன்னேன்."

தன் சால்வைக்கு அடியிலிருந்து கைகளை வெளியே எடுத்தாள்; அவள் கையில் சாவிகள் இருப்பதை நான் பார்த்தேன். என்னைச் சந்திக்க வெளியே வந்தபோதே அவள் அவற்றை எடுத்து வந்திருந்தாள் என்று அர்த்தம்.

நான் கரகரப்பான குரலில் சொன்னேன்:

"அந்தச் சாவிகளை என்னிடம் கொடு!"

அவள் கையிலிருந்து அவற்றை நான் பிடுங்கிக்கொண்டேன்.

பிறகு, பரிதாபத்துடன் என்னைப் பார்ப்பது போல் தோன்றிய மருத்துவமனை கட்டிடத்தை நோக்கி நடந்தேன்; அழுகிப்போன, மிதித்தால் நெகிழ்ந்து கொடுக்கும் மரப்பலகை நடைபாதையின் மீது காலடி வைத்துச் சென்றேன்.

எனக்குள் ஆத்திரம் கொதித்தது—முக்கியமாக, தோலுக்கு அடியில் செலுத்துவதற்கான மார்பின் (morphine) கரைசலை எப்படித் தயாரிப்பது என்பது பற்றிய துளியும் அறிவும் எனக்கு இல்லையே என்ற உண்மையால் அந்தக் கோபம் மேலும் தூண்டப்பட்டது. நான் ஒரு மருத்துவன், சாதாரண மருத்துவ உதவியாளன் (feldsher) அல்லவே!

நடுங்கிக்கொண்டே நான் தொடர்ந்து நடந்தேன்.

ஒரு விசுவாசமான நாயைப் போல அவள் எனக்குப் பின்னால் வருவதைக் கேட்டேன். எனக்குள் ஒரு மென்மையான உணர்வு அலைபோல் எழுந்தது, ஆனால் அதை நான் அடக்கிக்கொண்டேன். நான் திரும்பி, சீறும் குரலில் கேட்டேன்:

"நீ அதைச் செய்யப் போகிறாயா இல்லையா?" அவள் கையை அசைத்தாள்—"அதனால் என்ன ஆகப்போகிறது?" என்று சொல்வது போன்ற ஒரு விரக்தி கலந்த சைகை அது—பிறகு மெதுவாகப் பதிலளித்தாள்:

"நான் அதைச் செய்கிறேன்..."

...ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, நான் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினேன். இயல்பாகவே, என் அறிவற்ற முரட்டுத்தனமான நடத்தைக்காக அவளிடம் மன்னிப்பு கோரினேன். அது எப்படி நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; நான் முன்பு ஒரு கண்ணியமான மனிதனாக இருந்தவன்.

என் மன்னிப்புக்கு அவள் விசித்திரமாக எதிர்வினையாற்றினாள். அவள் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, என் கைகளைத் தன் முகத்தோடு அணைத்துக்கொண்டு சொன்னாள்:

"உங்கள் மீது எனக்குக் கோபம் இல்லை. இல்லை. நீங்கள் வழிதவறிவிட்டீர்கள் என்பது இப்போது எனக்குத் தெரியும். எனக்கு அது தெரியும். அன்று உங்களுக்கு அந்த ஊசியைப் போட்டதற்காக நான் என்னையே சபித்துக்கொள்கிறேன்." அவளுக்கு எந்த வகையிலும் இதில் பங்கில்லை என்றும், என் செயல்களுக்கு நானே முழுப் பொறுப்பு என்றும் கூறி அவளை என்னால் முடிந்தவரை அமைதிப்படுத்தினேன். நாளையிலிருந்தே மருந்தின் அளவைக் குறைப்பதன் மூலம் அந்தப் பழக்கத்தைக் கைவிட தீவிரமாக முயற்சிப்பேன் என்று அவளுக்கு உறுதியளித்தேன்.

“இப்போது எவ்வளவு ஊசி போட்டுக்கொண்டீர்கள்?”

“மிகச் சிறிய அளவுதான். ஒரு சதவீதக் கரைசல் கொண்ட மூன்று சிரிஞ்சுகள்.”

அவள் தன் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு மௌனமானாள்.

“ஓ, கவலைப்படாதே!” ...உண்மையில், அவளது பதற்றத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. *மார்பினியம் ஹைட்ரோகுளோரிகம்* (Morphinum hydrochloricum) என்பது உண்மையில் ஒரு பயங்கரமான விஷயம்; அதற்கு அடிமையாகும் நிலை மிக விரைவாகவே ஏற்பட்டுவிடும். ஆனால், ஒரு சிறிய பழக்கம் என்பது முழுமையான மார்பின் போதைக்கு அடிமையாவதிலிருந்து மாறுபட்டதுதானே?

...உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என் வாழ்க்கையில் உண்மையாகவே விசுவாசமான ஒரே நபர் இவள்தான். சொல்லப்போனால், இவள்தான் என் மனைவியாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதை நான் மறந்துவிட்டேன். மறந்துவிட்டேன். ஆயினும், அதற்காக நான் மார்பினுக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்...

ஏப்ரல் 8, 1917.

இது ஒரு சித்திரவதை.

ஏப்ரல் 9.

வசந்த காலம் பயங்கரமானது.

ஒரு குப்பியில் அடைபட்ட பிசாசு. கோகெய்ன்—ஒரு குப்பியில் அடைபட்ட பிசாசு.

அதன் விளைவு இதுதான்:

இரண்டு சதவீதக் கரைசல் கொண்ட ஒரு சிரிஞ்சை ஊசி மூலம் செலுத்திக்கொண்டதும், கிட்டத்தட்ட உடனடியாக ஒரு அமைதி நிலை உருவாகிறது; அதைத் தொடர்ந்து பரவசமும் ஆனந்தமும் மேலோங்குகின்றன. ஆனால், இது ஒன்று அல்லது இரண்டு நிமிடங்கள் மட்டுமே நீடிக்கிறது. பிறகு, அது ஒருபோதும் இல்லாதது போல அனைத்தும் தடயமே இல்லாமல் மறைந்துவிடுகின்றன. வலி, பயங்கரம் மற்றும் இருள் ஆகியவை ஆக்கிரமிக்கின்றன. வசந்த காலம் சீறுகிறது; இலைகளற்ற கிளைகளுக்கு இடையே கருப்புப் பறவைகள் பறந்து திரிகின்றன; தொலைவில், கரடுமுரடான கருப்புத் தழும்புகளைப் போல காடு வானத்தை நோக்கி நீண்டுள்ளது; அதற்கு அப்பால், வசந்த காலத்தின் முதல் சூரிய அஸ்தமனம் வானத்தின் கால் பகுதியை விழுங்கியபடி ஜொலிக்கிறது.

என் மருத்துவர் குடியிருப்பில் உள்ள அந்தப் பெரிய, வெறுமையான, தனிமையான அறையில் நான் குறுக்காக நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்—கதவிலிருந்து ஜன்னலுக்கு, ஜன்னலிலிருந்து கதவுக்கு. இப்படி எத்தனை முறை என்னால் நடக்க முடியும்? பதினைந்து அல்லது பதினாறு—அதற்கு மேல் இல்லை. பிறகு நான் திரும்பி படுக்கையறைக்குச் செல்ல வேண்டும். ஒரு குப்பிக்கு அருகில், காஸ் துணியின் மீது ஒரு சிரிஞ்ச் கிடக்கிறது. நான் அதை எடுத்து, ஊசி குத்திய தழும்புகள் நிறைந்த என் தொடையில் கவனக்குறைவாக அயோடினைத் தடவிவிட்டு, ஊசியை என் தோலுக்குள் செலுத்துகிறேன். வலி ஏதுமில்லை. சொல்லப்போனால், அதற்கு நேர்மாறாக, என்னை ஆட்கொள்ளவிருக்கும் அந்தப் பரவச உணர்வை நான் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறேன். பிறகு அது வருகிறது. அது வந்துவிட்டதை நான் உணர்கிறேன்; ஏனெனில், வசந்த காலத்தைக் கொண்டாடும் விதமாக காவலாளி விலாஸ் (Vlas) வராண்டாவில் வாசிக்கும் அக்கார்டியன் (accordion) இசையின் அந்தச் சீரற்ற, கரகரப்பான ஸ்வரங்கள்—ஜன்னல் கண்ணாடி வழியாக மெல்லியதாக என்னிடம் வந்து சேரும்போது—தேவதைகளின் குரல்களாக மாறுகின்றன; அதே சமயம், அந்த இசைக்கருவியின் காற்றுப் பை விரிந்து சுருங்கும்போது வெளிப்படும் கனமான 'பாஸ்' (bass) ஸ்வரங்கள், ஒரு தெய்வீகக் குழுவின் பாடலைப் போல ரீங்காரமிடுகின்றன. ஆனால், அடுத்த கணமே, என் ரத்தத்தில் கலந்திருக்கும் கோகெய்ன்—மருந்தியல் பாடப்புத்தகங்கள் எதிலும் விவரிக்கப்படாத ஏதோ ஒரு மர்மமான விதியின்படி—புதியதொரு பொருளாக உருமாறுகிறது. அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்: அது சாத்தானுக்கும் என் சொந்த ரத்தத்திற்கும் இடையிலான ஒரு கலவை. விலாஸ் வராண்டாவில் சரிந்து விழுகிறான்; அவனை நான் வெறுக்கிறேன். அதே வேளையில், அமைதியற்ற முழக்கத்துடன் கூடிய அந்தச் சூரிய அஸ்தமனம் என் உள்ளுறுப்புகளை எரித்துச் சாம்பலாக்குகிறது. மாலைப் பொழுது முழுவதும் இது பலமுறை நிகழ்கிறது; இறுதியில் நான் நச்சுக்கு ஆளாகிவிட்டதை உணர்கிறேன். என் இதயம் மிக வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்குகிறது; அந்தத் துடிப்பை என் கைகளிலும் நெற்றிப் பொட்டுகளிலும் என்னால் உணர முடிகிறது... பிறகு அது ஒரு பாதாளத்தில் வீழ்வது போல் உணர்கிறேன்; டாக்டர் போலியாகோவ் இனி ஒருபோதும் உயிருள்ளவர்களின் உலகத்திற்குத் திரும்பமாட்டார் என்ற எண்ணம் என் மனதில் தோன்றும் தருணங்கள் வருகின்றன...

ஏப்ரல் 13.

கடந்த பிப்ரவரி மாதம் மார்பின் (morphine) போதைக்கு அடிமையான துரதிர்ஷ்டசாலி டாக்டர் போலியாகோவ் நான்தான்; என்னைப் போன்ற நிலையை அடையக்கூடிய எவருக்கும் நான் எச்சரிக்கை விடுக்கிறேன்: மார்பினுக்குப் பதிலாகக் கோகெய்னைப் பயன்படுத்த முயற்சிக்காதீர்கள். கோகெய்ன் என்பது ஒரு மோசமான, துரோகம் இழைக்கும் நச்சுப் பொருள். நேற்று, கற்பூரத்தைக் கொண்டு அன்னா (Anna) என்னை எப்படியோ சுயநினைவுக்குக் கொண்டுவந்தாள்; ஆனால் இன்றோ நான் நடமாடும் பிணமாக இருக்கிறேன்...

மே 6, 1917.

நான் கடைசியாக என் நாட்குறிப்பை எடுத்து எழுதி வெகு காலம் ஆகிவிட்டது. வருத்தத்திற்குரியது. உண்மையில், இது ஒரு நாட்குறிப்பு அல்ல, மாறாக ஒரு மருத்துவ நோயாளியின் சிகிச்சை வரலாறு; தெளிவாகச் சொல்வதானால், இதனுடன் எனக்கு ஒரு தொழில்முறை சார்ந்த பிணைப்பு உள்ளது—ஏனெனில், உலகில் (துயரமும் கண்ணீரும் நிறைந்த என் தோழி அன்னாவைத் தவிர) எனக்கு இருக்கும் ஒரே நண்பன் இதுதான். எனவே, எனது மருத்துவக் குறிப்பை நான் பதிவு செய்வதானால், அது இதுதான்: நான் தினமும் இருமுறை மார்பின் (morphine) ஊசியைச் செலுத்திக்கொள்கிறேன்—மாலை 5 மணிக்கு (இரவு உணவுக்குப் பிறகு) மற்றும் நள்ளிரவில், உறங்கச் செல்வதற்கு முன்.

மூன்று சதவீதக் கரைசல்: இரண்டு முழு சிரிஞ்ச் அளவு. இதன் விளைவாக, ஒரு வேளைக்கு 0.06 அளவு மருந்தை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

கணிசமான அளவுதான்!

எனது முந்தைய குறிப்புகள் சற்றே பதற்றத்துடனும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையிலும் எழுதப்பட்டிருந்தன. உண்மையில் அப்படி ஆபத்தான சூழல் ஏதுமில்லை. இது எனது பணித்திறனைச் சற்றும் பாதிக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், முந்தைய இரவு நான் எடுத்துக்கொண்ட அந்த ஊசியின் தாக்கத்தில்தான் நான் நாள் முழுவதும் இயங்குகிறேன். அறுவை சிகிச்சைகளை நான் மிகச் சிறப்பாக மேற்கொள்கிறேன், மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கும்போது மிகுந்த கவனத்துடன் செயல்படுகிறேன், மேலும் எனது... ...என் தொழில்முறை கண்ணியத்தின் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன், எனது மார்பின் (morphine) பயன்பாடு என் நோயாளிகளுக்கு எந்தத் தீங்கையும் விளைவிக்கவில்லை. இனியும் அது அவ்வாறு செய்யாது என்று நம்புகிறேன். ஆனால் வேறொன்று என்னை வாட்டுகிறது. என் இந்தத் தீய பழக்கத்தை யாராவது கண்டுபிடித்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சம் என்னுள் எப்போதும் இருக்கிறது. நோயாளிகளைப் பரிசோதிக்கும்போது, ​​என் உதவியாளரான அந்த 'ஃபெல்ட்ஷெர்' (feldshér)-இன் கூர்மையான, ஊடுருவும் பார்வை என் முதுகின் மீது பதிந்திருப்பதை உணர்வது எனக்கு மிகுந்த பாரமாக இருக்கிறது.

அர்த்தமற்ற பயம்! அவனுக்கு எதுவும் தெரியாது. நான் மாட்டிக்கொள்ளும் வாய்ப்பே இல்லை. மாலை நேரத்தில்தான் என் கண்களின் கருவிழி (pupils) மாற்றமடைந்து என்னை காட்டிக்கொடுக்கக்கூடும்; ஆனால் மாலை வேளைகளில் நான் அவனைச் சந்திப்பதே இல்லை.

மாவட்ட மையத்திற்குச் சென்று, எங்கள் மருந்தகத்தில் தீர்ந்துபோயிருந்த மார்பின் இருப்பை மீண்டும் நிரப்பினேன். ஆனாலும் அங்கும் சில சங்கடமான தருணங்களை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. நான் சமர்ப்பித்த மருந்துக்கான கோரிக்கைப் பட்டியலை (அதில் ஏற்கனவே எங்களிடம் தாராளமாக உள்ள காஃபின் போன்ற அற்பமான பொருட்களையும் நான் புத்திசாலித்தனமாகச் சேர்த்திருந்தேன்) அந்தப் பொறுப்பாளர் வாங்கிக்கொண்டு இப்படிச் சொன்னார்:

"நாற்பது கிராம் மார்பினா?"

ஒரு பள்ளிச் சிறுவனைப் போல நான் என் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டேன். என் முகம் கூச்சத்தால் சிவந்துபோனதை உணர்ந்தேன்...

அவர் சொன்னார்:

"எங்களிடம் அவ்வளவு இருப்பு இல்லை. என்னால் பத்து கிராம் மட்டுமே தர முடியும்."

உண்மையிலேயே அவரிடம் அவ்வளவு இருப்பு இல்லைதான்; ஆனாலும், என் ரகசியத்தை அவர் அறிந்துகொண்டது போலவும், தன் கண்களால் என்னை ஊடுருவி ஆராய்வது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது; அது என்னை மிகுந்த பதற்றத்திற்கும் மனவேதனைக்கும் உள்ளாக்கியது.

இல்லை, என் கண்களின் கருவிழிகள் மட்டும்தான் ஆபத்தானவை; எனவே, மாலை நேரங்களில் யாரையும் சந்திக்கக்கூடாது என்பதை ஒரு விதியாகவே வைத்துக்கொள்ளப் போகிறேன். சொல்லப்போனால், இதைச் செய்வதற்கு என் மாவட்டத்தை விடச் சிறந்த இடம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது; கடந்த ஆறு மாதங்களாக என் நோயாளிகளைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் சந்தித்ததே இல்லை. அவர்களுக்கோ என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படும் எண்ணமே இல்லை.

மே 18.

மூச்சுமுட்டும் இரவு. புயல் ஒன்று உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. காட்டிற்கு அப்பால், தூரத்தில், கரிய மேகக்கூட்டம் ஒன்று வீங்கிப் பெருத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அங்கே... ஒரு மங்கலான, ஆபத்தான மின்னல் கீற்று. புயல் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. புத்தகம் என் முன் திறந்திருக்கிறது; மார்பின் (morphine) பயன்பாட்டை நிறுத்துவதால் ஏற்படும் விளைவுகள் குறித்து அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது:

“…தீவிரமான அமைதியின்மை, பதற்றமும் வேதனையும் கலந்த நிலை, எரிச்சல், நினைவாற்றல் குறைபாடு, மற்றும் சில சமயங்களில் மாயத்தோற்றங்கள் மற்றும் உணர்வு மங்குதல்…”

எனக்கு மாயத்தோற்றங்கள் எதுவும் ஏற்படவில்லை; ஆனால் மற்ற விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை—ஆ, எவ்வளவு உயிரற்ற, மருத்துவ ரீதியான, அர்த்தமற்ற வார்த்தைகள் அவை!

“வேதனை மிகுந்த நிலை”!..

இல்லை—இந்தக் கொடிய பாதிப்புக்கு ஆளான நான், மருத்துவர்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன்: உங்கள் நோயாளிகளிடம் இன்னும் கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள். ஒரு மணி நேரமோ அல்லது இரண்டு மணி நேரமோ அந்த மருந்தைக் கொடுக்காமல் இருக்கும்போது, ​​மார்பின் பழக்கம் கொண்ட ஒருவரைப் பற்றிக்கொள்வது வெறும் “வேதனை மிகுந்த நிலை” மட்டுமல்ல; அது ஒரு மெதுவான மரணம். காற்றிலிருந்து எந்த உயிர்ப்பும் கிடைப்பதில்லை; அதை விழுங்கவும் முடிவதில்லை… உடலின் ஒவ்வொரு செல்லுமே எதையோ ஒன்றுக்காக ஏங்குகிறது… எதற்காக? அதை வரையறுக்கவோ அல்லது விவரிக்கவோ முடியாது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த மனிதனின் இருப்பே இல்லாமல் போகிறது. அவன் அணைக்கப்பட்டுவிடுகிறான். ஒரு பிணம் நகர்கிறது, ஏங்குகிறது, மற்றும் துன்புறுகிறது. மார்பினைத் தவிர வேறு எதையும் அவன் விரும்புவதில்லை, எதைப் பற்றியும் சிந்திப்பதில்லை. மார்பின்!

மார்பினுக்கான அந்தத் தீவிர தாகத்துடன் ஒப்பிடுகையில், தாகத்தால் ஏற்படும் மரணம் ஒரு பேரின்பமான, சொர்க்கம் போன்ற முடிவாகும். இது உயிருடன் புதைக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனைப் போன்றது; அவன் தன் சவப்பெட்டியில் எஞ்சியிருக்கும் மிகச் சிறிய காற்றுக்குமிழிகளுக்காக மூச்சுத் திணறிக்கொண்டு, தன் நகங்களால் மார்புச் சதையைக் கிழித்துக்கொள்கிறான். இது மத விரோதி ஒருவன் தீக்குவியலில் எரிக்கப்படும்போது, ​​தீயின் நாக்குகள் அவன் பாதங்களைத் தீண்டத் தொடங்குகையில் அவன் முனகுவதையும் துடிப்பதையும் போன்றது…

மரணம்—ஒரு வறண்ட, மெதுவான மரணம்…

“வேதனை மிகுந்த நிலை” என்ற அந்தப் பேராசிரியத் தன்மையுள்ள வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பது அதுதான்.

*  *  *

இனி என்னால் இதைத் தாங்க முடியாது. அதனால், சற்று முன், நானே எனக்கு ஊசி போட்டுக்கொண்டேன். ஒரு பெருமூச்சு.

இன்னொரு பெருமூச்சு.

நிம்மதி. பிறகு… பிறகு… என் வயிற்றின் ஆழத்தில் அந்தப் புதினா போன்ற குளிர்ச்சி…

3% செறிவுள்ள கரைசலின் மூன்று ஊசிகள். நள்ளிரவு வரை இது என்னைக் காப்பாற்றும்…

அர்த்தமற்றது. இந்தக் குறிப்பு அர்த்தமற்றது. நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இல்லை. எப்படியும் ஒரு நாள் நான் இதை நிறுத்திவிடுவேன்!… ஆனால் இப்போதைக்கு—தூக்கம், தூக்கம். மார்ஃபீனுக்கு எதிரான இந்த முட்டாள்தனமான போராட்டத்தால், நான் என்னைத்தானே சித்திரவதை செய்துகொண்டு பலவீனப்படுத்திக்கொள்கிறேன்.

(இங்கே குறிப்பேட்டிலிருந்து சுமார் இருபது பக்கங்கள் நீக்கப்பட்டுள்ளன.)

…வாந்தி எடுத்தல்

…4:30 மணிக்கு வாந்தி.

எனக்குச் சற்று உடல்நிலை தேறியதும், என் மனதை உலுக்கிய அந்த அனுபவங்களை நான் எழுதி வைப்பேன்.

நவம்பர் 14, 1917

ஆக, மாஸ்கோவிலிருந்து—டாக்டர் ... (அவரது குடும்பப் பெயர் கவனமாக அடித்து நீக்கப்பட்டுள்ளது) அவர்களின் மருத்துவமனையிலிருந்து—தப்பி வந்த பிறகு, நான் மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன். மழை ஒரு திரை போலக் கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது; அது உலகத்தை என் பார்வையிலிருந்து மறைக்கிறது. அது உலகத்தை மறைக்கட்டும். எனக்கு அந்த உலகம் தேவையில்லை; அதேபோல, உலகில் யாருக்கும் நானும் தேவையில்லை. மருத்துவமனையில் இருந்தபோதே துப்பாக்கிச் சூட்டையும் ஆட்சியைக் கவிழ்க்கும் முயற்சியையும் நான் கடந்து வந்தேன். ஆனால், மாஸ்கோ வீதிகளில் சண்டை வெடிப்பதற்கு முன்பே, சிகிச்சையைக் கைவிடும் எண்ணம் என் மனதில் மெல்ல வேரூன்றத் தொடங்கியிருந்தது. எனக்குத் துணிச்சலைத் தந்த மார்ஃபீனே, உனக்கு நன்றி. எந்த அளவு துப்பாக்கிச் சூடும் என்னை அச்சுறுத்துவதில்லை. சொல்லப்போனால், அந்த அற்புதமான, தெய்வீகமான படிகங்களைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கும் ஒரு மனிதனைத்தான் எதைக் கொண்டு பயமுறுத்த முடியும்? பீரங்கிகளின் முழக்கத்தைக் கேட்டு மருத்துவ உதவியாளர் (ஃபெல்ட்ஷர்) மிகுந்த அச்சமடைந்தபோது...

(இங்கே பக்கம் கிழிக்கப்பட்டுள்ளது.)

…மருத்துவப் பட்டம் பெற்ற ஒருவன், கோழையைப் போலவும் திருடனைப் போலவும் தன் சொந்த உடையையே திருடிக்கொண்டு ரகசியமாகத் தப்பி ஓடிய அந்த அவமானகரமான நிகழ்வை யாரும் படித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே இந்தப் பக்கத்தைக் கிழித்தெறிந்தேன்.

ஆனால், அந்த உடை ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை!

மருத்துவமனைச் சட்டையையும் கூட நான் எடுத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டேன். என் மனதில் வேறு சிந்தனைகள் இருந்தன. மறுநாள், ஊசி போட்டுக்கொண்ட பிறகு, நான் புத்துணர்ச்சி பெற்று டாக்டர் N-ஐச் சந்திக்கச் சென்றேன். அவர் என்னை அனுதாபத்துடன் வரவேற்றார், ஆனால் அந்த அனுதாபத்திலும் ஒருவித ஏளனம் தெரிந்தது. அது தேவையற்ற ஒன்று. சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு மனநல மருத்துவர்; என் மீது எனக்கு எப்போதும் முழுமையான கட்டுப்பாடு இருப்பதில்லை என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். நான் ஒரு நோயாளி. என்னை ஏன் இகழ வேண்டும்? நான் மருத்துவமனை உடையைத் திருப்பிக் கொடுத்தேன்.

அவர் சொன்னார்:

"நன்றி," மேலும் தொடர்ந்தார்: "சரி, இப்போது என்ன செய்யத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்கள்?" நான் உற்சாக மிகுதியில் இருந்ததால், துரிதமாகச் சொன்னேன்:

"எனது விடுப்பு முடிந்துவிட்டதால், நான் மீண்டும் காட்டுப்பகுதியில் உள்ள என் இருப்பிடத்திற்கே செல்ல முடிவு செய்துள்ளேன். உங்கள் உதவிக்கு மிக்க நன்றி; இப்போது நான் கணிசமாகத் தேறிவிட்டதாக உணர்கிறேன். மீதமுள்ள சிகிச்சையை அங்கேயே தொடர்ந்துகொள்வேன்."

அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்:

"உங்களுக்குச் சிறிதளவும் முன்னேற்றம் தெரியவில்லை. நீங்கள் என்னிடம் அப்படிச் சொல்வது எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கிறது. உங்கள் கண்களின் கருவிழிகளை ஒருமுறை பார்த்தாலே போதும். நீங்கள் யாரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்?.."

"பேராசிரியரே, அந்தப் பழக்கத்தை என்னால் ஒரேயடியாக விட்டுவிட முடியாது... குறிப்பாக இப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கு மத்தியில்... அந்தத் துப்பாக்கிச் சூடு என்னை மிகுந்த பதற்றத்தில் ஆழ்த்திவிட்டது..."

"எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. புதிய அதிகாரிகள் வந்துவிட்டார்கள். மீண்டும் படுத்துக்கொள்ளுங்கள்."

அந்தத் தருணத்தில், எனக்கு எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது... அந்தச் குளிர்ந்த நடைபாதைகள்... எண்ணெய் வர்ணம் பூசப்பட்ட வெற்றுச் சுவர்கள்... மற்றும்... உடைந்த... உடலுடன் ஒரு நாயைப் போல ஊர்ந்து சென்ற நான்..."

...காலால் தாளமிட்டபடி... எதற்கோ காத்திருந்தேன்... எதற்கு? ஒரு சூடான குளியலுக்கா? ...அல்லது 0.005 அளவுள்ள மிகச்சிறிய மார்பின் (morphine) ஊசிக்காகவா? அது உயிரைப் பறிக்காத அளவுதான், உண்மைதான்... ஆனாலும்... அந்த வேதனை அப்படியேதான் இருக்கிறது, முன்பைப் போலவே என் மீது பாரமாக அமர்ந்திருக்கிறது... அந்த வெறுமையான இரவுகள், வெளியே விடுமாறு கெஞ்சியபடியே என் சட்டையைக் கிழித்து எறிந்த அந்தத் தருணம்...

இல்லை. இல்லை. மார்பினை அவர்கள் கண்டுபிடித்தார்கள், அந்தத் தெய்வீகத் தாவரத்தின் காய்ந்த, சலசலக்கும் விதைக் குடுவைகளிலிருந்து அதை எடுத்தார்கள்—சரி, அப்படியென்றால், சித்திரவதை இல்லாமல் குணப்படுத்தும் வழியைக் கண்டுபிடியுங்கள்! நான் பிடிவாதமாக என் தலையை மறுப்பாக அசைத்தேன். அதைக் கண்டதும் அவர் எழுந்து நிற்கத் தொடங்கினார். திடீரென்று, நான் பதற்றத்துடன் கதவை நோக்கி ஓடினேன். நான் வெளியே சென்றதும் அவர் கதவைப் பூட்டிவிட்டு, என்னை வலுக்கட்டாயமாக அந்த மனநலக் காப்பகத்திலேயே தங்க வைக்கப்போகிறார் என்று எனக்குத் தோன்றியது...

பேராசிரியரின் முகம் கோபத்தில் சிவந்துபோனது.

"நான் சிறைக்காவலன் அல்ல," என்று அவர் எரிச்சலுடன் கூறினார், "இது புட்டிர்கா (Butyrka) சிறையும் அல்ல. அமைதியாக உட்காருங்கள். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் நீங்கள் முற்றிலும் இயல்பான நிலையில் இருப்பதாகப் பெருமையாகச் சொன்னீர்கள். ஆனாலும்..."—நான் காட்டிய அந்தப் பதற்றமான பாவனையை அவர் சுட்டிக்காட்டிப் போலச் செய்து காட்டினார்—"நான் உங்களை இங்கே பிடித்து வைத்திருக்கவில்லை."

"பேராசிரியரே, நான் கையெழுத்திட்ட அந்த அறிக்கையை என்னிடம் திருப்பித் தந்துவிடுங்கள். கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்"—என் குரல் பரிதாபகரமாக நடுங்கியது.

"தாராளமாக."

அவர் தன் மேஜையில் இருந்த சாவியைத் திருப்பி, அந்த அறிக்கையை என்னிடம் நீட்டினார் (அதில் இரண்டு மாத கால முழு சிகிச்சையையும் முடிப்பதாக நான் உறுதியளித்திருந்தேன், அந்தக் காப்பகத்தில் என்னை வைத்திருக்க ஒப்புக்கொண்டிருந்தேன், இன்னும் பல விஷயங்கள்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது ஒரு வழக்கமான படிவம்).

நடுங்கும் கைகளால் அந்தத் தாளை வாங்கிப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டேன்; தடுமாறும் குரலில் சொன்னேன்:

"நன்றி."

பிறகு நான் கிளம்ப எழுந்தேன். அங்கிருந்து வெளியே நடந்தேன்.

"டாக்டர் பொல்யாகோவ்!" என்று என் பின்னால் ஒரு குரல் ஒலித்தது. கதவின் கைப்பிடியைப் பிடித்தபடியே நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். "இதைக் கேளுங்கள்," என்று அவர் கூறினார், "சுயநினைவுக்கு வாருங்கள். எப்படியும் நீங்கள் ஒரு மனநல மருத்துவமனையில் தான் சேரப்போகிறீர்கள் என்பதை உணர வேண்டும்—கொஞ்சம் தாமதமாக... அதுவும் மிக மோசமான நிலையில். சொல்லப்போனால், சக மருத்துவர் ஒருவருக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய மரியாதையுடன்தான் நான் உங்களை நடத்தினேன். ஆனால் அப்போது, ​​நீங்கள் முழுமையான மனச் சிதைவுற்ற நிலையில் அங்கு வந்து சேர்வீர்கள். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என் அன்பிற்குரியவரே, நீங்கள் மருத்துவத் தொழிலையே செய்யக்கூடாது; உங்கள் பணிபுரியும் இடத்திற்கு இதைத் தெரிவிக்காமல் இருப்பது ஒரு குற்றச்செயலாகவே கருதப்படலாம்."

நான் உடல் நடுங்கினேன்; என் முகத்தில் இருந்த ரத்த ஓட்டம் வடிந்துபோனது போல உணர்ந்தேன் (இருப்பினும், ஆரம்பத்திலிருந்தே என் முகத்தில் அதிக ரத்த ஓட்டம் ஏதும் இருந்ததில்லை).

"நான்..." என்று தாழ்ந்த குரலில் கூறினேன், "பேராசிரியரே, உங்களை மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—யாரிடமும் எதுவும் சொல்லிவிடாதீர்கள்... நான் என் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டால்... மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டால்... ஏன் எனக்கு அப்படிச் செய்ய வேண்டும்?"

"போங்கள்," என்று எரிச்சலுடன் கத்தினார் அவர், "போங்கள். நான் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லமாட்டேன். எப்படியும் அவர்கள் உங்களை மீண்டும் இங்கே கொண்டுதான் வருவார்கள்..."

நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்; சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், திரும்பும் வழி முழுவதும் வலியாலும் அவமானத்தாலும் நான் துடித்துக்கொண்டிருந்தேன்... ஏன்?...

*  *  *

விஷயம் மிக எளிது. என் நண்பனே, என் நம்பிக்கைக்குரிய நாட்குறிப்பே... நீ எனக்குத் துரோகம் இழைக்கமாட்டாய், இல்லையா? இது அந்த உடை பற்றியது அல்ல; மருத்துவமனையிலிருந்து நான் மார்பீனைத் திருடியதுதான் முக்கியம். படிக வடிவில் மூன்று கன சென்டிமீட்டர்கள் மற்றும் ஒரு சதவீதக் கரைசல் வடிவில் பத்து கிராம்கள்.

அதுமட்டுமல்ல என்னை ஈர்ப்பது, இதுவும் கூடத்தான்: அலமாரியில் சாவி வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அது அங்கே இல்லாவிட்டால் என்ன ஆகியிருக்கும்? நான் அந்த அலமாரியை உடைத்திருப்பேனா இல்லையா? என்ன? மனசாட்சியைத் தொட்டுச் சொல்லுங்கள்?

நான் உடைத்திருப்பேன்.

ஆக, டாக்டர் பொல்யாகோவ் ஒரு திருடன். இந்தப் பக்கத்தைக் கிழித்தெறிய எனக்கு நேரம் இருக்கும்.

சரி, என் மருத்துவப் பணி குறித்து அவர்கள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே பேசிவிட்டார்கள். ஆம், நான் சீரழிந்துவிட்டேன். அது முற்றிலும் உண்மை. என் ஒழுக்கநெறி சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனாலும் என்னால் தொடர்ந்து பணியாற்ற முடியும்; என் நோயாளிகள் யாருக்கும் நான் எந்தத் தீங்கையோ காயத்தையோ ஏற்படுத்தமாட்டேன்.

*  *  *

ஆம், நான் ஏன் அதைத் திருடினேன்? விஷயம் மிக எளிது. சண்டையும் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு தொடர்பான குழப்பங்களும் நிலவிய அந்தச் சூழலில், வேறு எங்கும் மார்பீன் கிடைக்காது என்று நான் முடிவு செய்தேன். ஆனால் நிலைமை சீரடைந்ததும், நகரின் புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்த ஒரு மருந்தகத்தில் என்னால் மேலும் கொஞ்சம் பெற முடிந்தது—பதினைந்து கிராம் ஒரு சதவீதக் கரைசல்; அது எனக்குப் பயனற்ற மற்றும் சலிப்பூட்டும் ஒரு விஷயம் (ஏனெனில் ஒன்பது சிரிஞ்ச் நிறைய அதைச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்!). அதற்காக நான் என் கௌரவத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளவும் வேண்டியிருந்தது. மருந்தாளுநர் அதிகாரப்பூர்வ முத்திரையைக் கேட்டார், மேலும் என்னைச் சந்தேகத்துடன் உற்று நோக்கினார். ஆனால் மறுநாள், நான் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியதும், வேறொரு மருந்தகத்தில் எந்தத் தாமதமும் இன்றி இருபது கிராம் படிக வடிவிலான மார்பீனைப் பெற்றேன்—மருத்துவமனைக்காக ஒரு மருந்துச் சீட்டை எழுதிக் கொடுத்தேன் (அதனுடன் கஃபைன் மற்றும் ஆஸ்பிரினையும் சேர்த்துக்கொண்டேன்). எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் ஏன் ஒளிந்து கொள்ள வேண்டும் அல்லது பயப்பட வேண்டும்? உண்மையில், நான் ஒரு மார்பீன் அடிமை என்பது என் நெற்றியிலா எழுதப்பட்டிருக்கிறது? அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட யாருக்கு என்ன இருக்கிறது?

*  *  *

அந்தச் சீரழிவு உண்மையில் அவ்வளவு தீவிரமானதா? இந்தக்குறிப்புகளை அதற்கான சான்றாக முன்வைக்கிறேன். அவை சிதறிய துணுக்குகளாகவே உள்ளன; ஆனால், நான் ஒன்றும் எழுத்தாளன் இல்லையே! அவற்றில் ஏதேனும் பைத்தியக்காரத்தனமான எண்ணங்கள் உள்ளனவா? என் பார்வையில், நான் மிகவும் நிதானமாகவே சிந்திக்கிறேன்.

*  *  *

மார்ஃபின் (morphine) போதைக்கு அடிமையான ஒருவருக்கு யாராலும் பறிக்க முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி உண்டு: அது தன் வாழ்நாளை முழுமையான தனிமையில் கழிக்கும் திறன். தனிமை என்றால் முக்கியமான, ஆழமான சிந்தனைகள் என்று பொருள்; அது ஆழ்ந்த சிந்தனை, அமைதி மற்றும் ஞானத்தைக் குறிக்கிறது...

இரவு கறுமையாகவும் அமைதியாகவும் நகர்கிறது. எங்கோ வெளியே அந்த வெறுமையான காடு இருக்கிறது; அதற்கு அப்பால் ஆறு—குளிர்ந்த, இலையுதிர் காலத்து ஆறு. வெகு தொலைவில் அந்தத் துடிப்பான, கொந்தளிப்பான மாஸ்கோ நகரம் உள்ளது. எனக்கு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை, எதுவும் தேவையில்லை, எங்கும் செல்லும் விருப்பமும் இல்லை.

எரியட்டும், என் விளக்குச் சுடரே, மென்மையாக எரியட்டும்; மாஸ்கோ அனுபவங்களுக்குப் பிறகு நான் ஓய்வெடுக்க விரும்புகிறேன், அவற்றை மறக்க விரும்புகிறேன்.

நான் மறந்துவிட்டேன்.

நான் மறந்துவிட்டேன்.

நவம்பர் 18. உறைபனி. நிலம் காய்ந்து போயிருக்கிறது. ஆற்றுக்குச் செல்லும் பாதையில் நான் நடைப்பயிற்சி மேற்கொண்டேன்; ஏனெனில், எனக்குத் தூய காற்று கிடைப்பதே அரிதாகிவிட்டது.

ஆளுமை சிதைவு என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அதைத் தடுத்து நிறுத்த நான் இன்னும் முயற்சிக்கிறேன். உதாரணமாக, இன்று காலை நான் ஊசி போட்டுக்கொள்ளவில்லை. (தற்போது நான் ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை ஊசி போட்டுக்கொள்கிறேன்—நான்கு சதவீதக் கரைசல் நிரம்பிய மூன்று சிரிஞ்சுகள்). இது சங்கடமாக இருக்கிறது. அன்னா (Anna) மீது எனக்குப் பரிதாபமாக இருக்கிறது. மருந்தின் செறிவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவளுக்குள் ஒரு பகுதி செத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அவள் மீது எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. ஆ, எப்பேர்ப்பட்ட பெண்மணி அவள்!

ஆம்... சரி... உடல்நிலை மோசமடையத் தொடங்கியபோது, ​​அந்த வேதனையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடிவு செய்தேன்—பேராசிரியர் N என்னை இப்படிப் பார்க்கட்டும் என்று நினைத்தேன்—அதனால் ஊசி போடுவதைத் தள்ளிவைத்தேன்; பிறகு ஆற்றுக்கு நடந்து சென்றேன்.

எப்பேர்ப்பட்ட பாழ்நிலம் இது. ஒரு சத்தமும் இல்லை, ஒரு சலசலப்பும் இல்லை. அந்திப்பொழுது இன்னும் முழுமையாக விழவில்லை, ஆனால் அது எங்கோ பதுங்கியிருக்கிறது; சதுப்பு நிலங்கள், மேடு பள்ளங்கள் மற்றும் மரக்குற்றிகளுக்கு இடையே ஊர்ந்து வருகிறது... நகர்ந்து, லெவ்கோவோ (Levkovo) மருத்துவமனையை நோக்கி நகர்கிறது... நானும் என் கைத்தடியை ஊன்றியபடி மெல்ல நகர்கிறேன் (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், சமீபகாலமாக நான் சற்று பலவீனமடைந்துவிட்டேன்). அப்போது, ​​ஆற்றங்கரையிலிருந்து மேடான பாதையில் மஞ்சள் நிற முடியுடன் ஒரு வயதான மூதாட்டி என்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டேன்—மணி வடிவத்திலான, பல வண்ணங்கள் கலந்த அவளது பாவாடைக்கு அடியில் அவளது கால்கள் அசைவதே தெரியவில்லை... முதலில், அவள் யார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை; பயம் கூட ஏற்படவில்லை. அது விசித்திரமாக இருந்தது—ஏன் இந்த மூதாட்டி கடும் குளிரில் தலைக்கு எதுவும் அணியாமல், வெறும் ஜாக்கெட் மட்டும் அணிந்து வெளியே வந்திருக்கிறாள்? அவள் எங்கிருந்து வந்தாள்—யார் அவள்? லெவ்கோவோவில் உள்ள மருத்துவமனை நேரம் முடிந்து, கடைசி விவசாயியின் பனிச்சறுக்கு வண்டியும் (sleigh) சென்றுவிட்ட பிறகு, சுமார் பத்து வெர்ஸ்ட் (verst) தூரத்திற்குள் ஒரு மனித நடமாட்டம் கூட இருக்காது. வெறும் மூடுபனிப் படலங்கள், சதுப்பு நிலங்கள், காடுகள் மட்டுமே! அப்போது, ​​திடீரென்று என் முதுகில் குளிர்ந்த வியர்வை அரும்பியது—எனக்கு உண்மை புரிந்தது! அந்த மூதாட்டி ஓடி வரவில்லை; அவள் தரையைத் தொடாமல் காற்றில் மிதந்து வந்துகொண்டிருந்தாள். ஒரு அதிசயமா? ஆனால் அதுவல்ல என்னை அலற வைத்தது; அவள் கையில் வைத்திருந்த வைக்கோல் வாரும் முட்கரண்டி (pitchfork) தான் காரணம். நான் ஏன் அவ்வளவு பயந்தேன்? ஏன்? அவளைப் பார்ப்பதிலிருந்து என்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள கைகளை நீட்டியபடி ஒரு முழங்காலில் அமர்ந்தேன்; பிறகு திரும்பி, ஒரு பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் செல்வது போல வீட்டை நோக்கித் தள்ளாடினேன்—ஓடினேன். என் இதயம் வெடித்துவிடக்கூடாது, கதகதப்பான அறைக்குள் நுழைய வேண்டும், அன்னா உயிருடன் இருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும்... மற்றும் மார்பின் (morphine)... இதைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்குத் தேவைப்படவில்லை.

எப்படியோ நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன்.

*  *  *

அர்த்தமற்றது. ஒரு வெறும் பிரமை. தற்செயலாகத் தோன்றிய ஒரு பிரமை.

நவம்பர் 19.

வாந்தி எடுத்தல். அது நல்லதல்ல. 21-ஆம் தேதி இரவு அன்னாவுடன் நான் நடத்திய உரையாடல்.

அன்னா. — அந்த மருத்துவ உதவியாளருக்கு (feldsher) விஷயம் தெரியும்.

நான். — அப்படியா? அது முக்கியமல்ல. அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை.

அன்னா. — இங்கிருந்து நகரத்திற்கு நீங்கள் செல்லாவிட்டால், நான் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொள்வேன். கேட்கிறதா? உங்கள் கைகளைப் பாருங்கள்—பாருங்கள்.

நான். — அவை லேசாக நடுங்குகின்றன. அது என் வேலையை எந்த வகையிலும் பாதிக்காது.

அன்னா. — சும்மா பாருங்கள்—அவை ஒளி ஊடுருவும் அளவுக்கு மெல்லியதாகத் (transparent) தெரிகின்றன. வெறும் எலும்பும் தோலுமாகிவிட்டேன்...

உன் முகத்தைப் பார்... கேள் செரியோஷா, இங்கிருந்து போய்விடு—உன்னை மன்றாடிக் கேட்கிறேன், போய்விடு...

நான். — நீயோ?

அன்னா. — போய்விடு. போய்விடு. நீ இறந்து கொண்டிருக்கிறாய்.

நான். — அது கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப்பட்ட பேச்சு. ஆனால் இவ்வளவு விரைவாக நான் ஏன் இவ்வளவு பலவீனமடைந்தேன் என்பது எனக்கே புரியவில்லை. சொல்லப்போனால், எனக்கு நோய் வந்து ஓராண்டு கூட ஆகவில்லை. அநேகமாக இது என் உடல்வாகின் இயல்போ என்னவோ.

அன்னா (சோகத்துடன்). — உன்னை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க எதுதான் உதவும்? ஒருவேளை அந்த உன்னுடைய 'அம்னெரிஸ்'—உன் மனைவிதானோ?

நான். — ஓ, இல்லை. அமைதியாயிரு. மார்பினுக்கு (morphine) நன்றி சொல்ல வேண்டும்; அதுதான் அவளிடமிருந்து என்னை விடுவித்தது. அவளுக்குப் பதிலாக இப்போது மார்பின் வந்துவிட்டது.

அன்னா. — இறைவா... நான் என்ன செய்வது?...

*  *  *

அன்னாவைப் போன்ற பெண்கள் நாவல்களில் மட்டுமே இருப்பார்கள் என்று நான் நினைத்திருந்தேன். ஒருவேளை நான் குணமடைந்தால், என் வாழ்க்கையை அவளுடைய வாழ்க்கையோடு என்றென்றும் இணைத்துக்கொள்வேன். அவன் ஜெர்மனியிலிருந்து ஒருபோதும் திரும்பி வராமல் இருக்கட்டும்.

டிசம்பர் 27.

இந்தக் குறிப்பேட்டை எடுத்து வெகுநாட்களாகிவிட்டன. நான் குளிருக்குத் தகுந்தபடி போர்த்திக்கொண்டிருக்கிறேன்; குதிரைகள் காத்திருக்கின்றன. போம்கார்ட் (Bomgard) கோரெலோவோ (Gorelovo) மாவட்டத்திலிருந்து சென்றுவிட்டார், அவருக்குப் பதிலாக நான் அனுப்பப்பட்டுள்ளேன். என் மாவட்டத்... ...ஒரு பெண் மருத்துவர்.

அன்னா இங்கே இருக்கிறார்... என்னைப் பார்க்க வருவார்...

அது முப்பது வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில் இருந்தாலும் சரி.

*  *  *

ஜனவரி 1-ஆம் தேதி அன்று நான் ஒரு மாத கால மருத்துவ விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு, மாஸ்கோவில் உள்ள பேராசிரியரிடம் செல்ல வேண்டும் என்று உறுதியாக முடிவு செய்தேன். நான் மீண்டும் ஒரு உறுதிமொழிப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டு, ஒரு மாத காலத்திற்கு அவரது மருத்துவமனையில் சொல்லொணாத் துயரத்தை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும்.

விடைபெறுகிறேன், லெவ்கோவோ. விடைபெறுகிறேன், அன்னா.

1918

ஜனவரி.

நான் செல்லவில்லை. படிகம் போன்ற, எளிதில் கரையக்கூடிய அந்தச் சிறிய கடவுளைப் பிரிந்து இருக்க என்னால் முடியாது.

சிகிச்சையின் போது நான் அழிந்துபோய்விடுவேன்.

மேலும், எனக்குச் சிகிச்சை தேவையில்லை என்ற எண்ணம் அடிக்கடி என் மனதில் தோன்றுகிறது.

ஜனவரி 15. காலையில் வாந்தி.

மாலை வேளையில் நான்கு சதவீதக் கரைசல் கொண்ட மூன்று ஊசிகள்.

இரவில் நான்கு சதவீதக் கரைசல் கொண்ட மூன்று ஊசிகள்.

ஜனவரி 16.

அறுவை சிகிச்சைக்கான நாள்; எனவே நீண்ட நேரம் மருந்தின்றி இருக்க வேண்டிய கட்டாயம்—முந்தைய இரவு முதல் மாலை 6 மணி வரை.

மாலை வேளையில்—மிகவும் பயங்கரமான அந்த நேரத்தில்—என் இருப்பிடத்திலிருந்தபோது, ​​ஒரே சீரான, அச்சுறுத்தும் தொனியில் ஒரு குரல் திரும்பத் திரும்ப ஒலிப்பதை நான் தெளிவாகக் கேட்டேன்:

"செர்ஜி வாசிலியேவிச். செர்ஜி வாசிலியேவிச்."

ஊசி போட்ட பிறகு, அவை அனைத்தும் உடனடியாக மறைந்துவிட்டன.

ஜனவரி 17.

பனிப்புயல்—மருத்துவமனை நேரம் இல்லை. மருந்தின்றி இருக்கும் அந்த நேரத்தில், நான் மனநல மருத்துவம் சார்ந்த பாடப்புத்தகம் ஒன்றை வாசித்தேன்; அது என் மனதில் பயங்கரமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. என் கதை முடிந்தது; இனி எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை.

சிறு சலசலப்பு சத்தம் கேட்டாலும் திடுக்கிடுகிறேன்; மருந்தின்றி இருக்கும்போது மனிதர்களை எனக்கு வெறுப்பாக இருக்கிறது. அவர்களைக் கண்டு பயப்படுகிறேன். போதையின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது அனைவரையும் நேசிக்கிறேன், ஆனாலும் தனிமையையே விரும்புகிறேன்.

*  *  *

இங்கே கவனமாக இருக்க வேண்டும்—ஒரு மருத்துவ உதவியாளரும் இரண்டு மருத்துவச்சிகளும் இருக்கிறார்கள். நான் மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இப்போது எனக்கு அனுபவம் வந்துவிட்டது, அதனால் நான் மாட்டிக்கொள்ள மாட்டேன். என்னிடம் மார்பின் (morphine) இருப்பு இருக்கும் வரை யாரும் இதைக் கண்டுபிடிக்கப் போவதில்லை. மருந்துக்கரைசல்களை நானே தயாரித்துக்கொள்கிறேன் அல்லது அதற்கான குறிப்பை (prescription) வெகு முன்னதாகவே அன்னாவிடம் அனுப்பிவிடுகிறேன். ஒருமுறை, ஐந்து சதவீதக் கரைசல் தேவைப்பட்ட இடத்தில் இரண்டு சதவீதக் கரைசலைப் பயன்படுத்த அவள் ஒரு முட்டாள்தனமான முயற்சியை மேற்கொண்டாள். கடும் குளிரையும் பனிப்புயலையும் பொருட்படுத்தாமல் அவளே அதை லெவ்கோவோவிலிருந்து எடுத்து வந்தாள்.

அன்று இரவு அது எங்களுக்குள் ஒரு கசப்பான வாக்குவாதத்திற்கு வழிவகுத்தது. அப்படிச் செய்ய வேண்டாம் என்று அவளை நான் சமாதானப்படுத்தினேன். எனக்கு உடல்நலக்குறைவு என்று உள்ளூர் ஊழியர்களிடம் கூறினேன். பொருத்தமான ஒரு நோயைக் கண்டறிய நீண்ட நேரம் யோசித்தேன். கால்களில் வாதம் (rheumatism) மற்றும் கடுமையான நரம்புத் தளர்ச்சி (neurasthenia) இருப்பதாகக் கூறினேன். சிகிச்சைக்காக பிப்ரவரி மாதம் மருத்துவ விடுப்பில் மாஸ்கோ செல்லவிருப்பதாக அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லாம் சுமூகமாகச் செல்கின்றன. என் வேலையில் எந்தச் சிக்கலும் இல்லை. கட்டுப்படுத்த முடியாத வாந்தி மற்றும் விக்கல் இருக்கும் நாட்களில் அறுவை சிகிச்சை செய்வதைத் தவிர்க்கிறேன். அதனால்தான் நோய்களின் பட்டியலில் 'இரைப்பை அழற்சி'யையும் (gastric catarrh) சேர்க்க வேண்டியிருந்தது. ஆஹா, ஒரு மனிதனுக்கு இத்தனை நோய்களா!

உள்ளூர் ஊழியர்கள் என் மீது அனுதாபம் கொண்டுள்ளனர்; உண்மையில், நான் விடுப்பு எடுத்துக்கொள்ளுமாறு அவர்கள் என்னை வற்புறுத்துகிறார்கள்.

*  *  *

தோற்றம்: மெலிந்த உடல்வாகு, மெழுகு போன்ற வெளிறிய நிறம்.

நான் குளித்துவிட்டு மருத்துவமனைத் தராசில் என் எடையைச் சரிபார்த்தேன். கடந்த ஆண்டு என் எடை நான்கு *பூட்* (pood) ஆக இருந்தது; இப்போது மூன்று *பூட்* மற்றும் பதினைந்து *பவுண்டு* (pound) ஆக உள்ளது. தராசின் முள் காட்டிய அளவைப் பார்த்தபோது எனக்குப் பயமாக இருந்தது, ஆனால் அந்த உணர்வு விரைவில் மறைந்துவிட்டது.

என் முன்னங்கைகளிலும் தொடைகளிலும் ஆறாத சீழ் கட்டிகள் உள்ளன. கிருமி நீக்கம் செய்யப்பட்ட கரைசல்களைத் தயாரிப்பது எப்படி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; மேலும், மூன்று முறை கொதிக்க வைக்காத சிரிஞ்சைப் பயன்படுத்தி நானே ஊசி போட்டுக்கொண்டேன்—பயணத்திற்கு முன் மிகுந்த அவசரத்தில் இருந்தேன்.

இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்று.

ஜனவரி 18. எனக்கு ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது: கருமையான ஜன்னல்களில் வெளிறிய உருவங்கள் தோன்றுவதற்காக நான் காத்திருந்தேன். அது தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அங்கே ஒரே ஒரு திரைச்சீலைதான் இருந்தது. மருத்துவமனையிலிருந்து சிறிது காஸ் (gauze) துணியை எடுத்து அதைத் தொங்கவிட்டேன். அதற்கான ஒரு காரணத்தை என்னால் யோசிக்க முடியவில்லை.

தொலையட்டும் எல்லாம்! என் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நான் ஏன் ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்? இது வாழ்க்கையே அல்ல, உண்மையில் ஒரு சித்திரவதை! * * *

என் எண்ணங்களை நான் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறேனா? அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

வாழ்க்கையா? அபத்தம்!

ஜனவரி 19. இன்று, மருத்துவமனைப் பணிகளுக்கு இடையிலான ஓய்வு நேரத்தில்—நாங்கள் மருந்தகத்தில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டும் புகைபிடித்துக் கொண்டும் இருந்தபோது—மருத்துவ உதவியாளர் மருந்துகளைப் பொட்டலங்களாக மடித்துக்கொண்டே (ஏனோ தெரியவில்லை, சிரித்துக்கொண்டே) ஒரு சம்பவத்தைக் கூறினார்: மார்பின் (morphine) போதைக்கு அடிமையான ஒரு பெண் சக ஊழியர், மார்பின் கிடைக்காதபோது அரை ஷாட்-கிளாஸ் அளவு அபினிச் சாராயத்தை (tincture of opium) உட்கொள்வாராம். அந்த வேதனையான கதையைக் கேட்கும்போது எங்கே பார்ப்பது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. அதில் என்னதான் வேடிக்கை இருந்தது? அவன் மீது எனக்கு வெறுப்புதான் வருகிறது. அதில் என்னதான் வேடிக்கை? என்ன?

திருட்டுத்தனமான, குற்ற உணர்வு கலந்த நடையுடன் நான் மருந்தகத்தை விட்டு வெளியேறினேன்.

"இந்த நோயில் உங்களுக்கு என்ன வேடிக்கை தெரிகிறது?"

ஆனால் நான் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன், அடக்கிக்கொண்டேன்...

என் நிலையில் இருப்பவர் மக்களிடம் அதிக ஆணவத்துடன் நடந்துகொள்ளக் கூடாது.

ஆ, அந்த மருத்துவ உதவியாளர். நோயாளிகளுக்கு எந்த வகையிலும்—எந்த வகையிலும்—உதவ முடியாத மனநல மருத்துவர்களைப் போலவே அவனும் கொடூரமானவன்.

எந்த வகையிலும் உதவ முடியாதவர்கள்.

* * *

மேலே உள்ள வரிகள் போதைப்பொருள் பயன்பாடு இல்லாத ஒரு காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்டவை; அவற்றில் நியாயமற்ற பல விஷயங்கள் உள்ளன.

* * *

இப்போது நிலவொளி வீசும் இரவு. வாந்தி எடுத்த பிறகு பலவீனமாக இங்கே படுத்திருக்கிறேன். என் கைகளை மேலே உயர்த்த முடியவில்லை, அதனால் பென்சிலால் என் எண்ணங்களை வரைகிறேன். அவை தூய்மையானவை மற்றும் பெருமிதம் கொண்டவை. சில மணிநேரங்களுக்கு நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். அடுத்து உறக்கம் காத்திருக்கிறது. எனக்கு மேலே கிரீடம் அணிந்த நிலவு இருக்கிறது. ஊசி போட்ட பிறகு எதுவும் பயமுறுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.

* * *

பிப்ரவரி 1.

அன்னா வந்துவிட்டாள். அவள் முகம் வெளிறிப்போய், நோயுற்றவள் போலத் தெரிகிறாள்.

நான் அவளை அழித்துவிட்டேன். அழித்துவிட்டேன். ஆம், என் மனசாட்சியை ஒரு பெரும் பாவம் பாரமாக்குகிறது.

பிப்ரவரி மாத மத்தியில் நான் இங்கிருந்து சென்றுவிடுவதாக அவளிடம் சத்தியம் செய்திருந்தேன். * * *

அந்த உறுதிமொழியை நான் நிறைவேற்றுவேனா?

* * *

ஆம். நிறைவேற்றுவேன்.

ஆனால்... நான் உயிரோடு இருந்தால் மட்டுமே.

பிப்ரவரி 3.

ஒரு சறுக்குப்பாதை. பனி படர்ந்த, முடிவில்லாத ஒரு சறுக்குப்பாதை—என் சிறுவயதில் ஒரு பனிச்சறுக்கு வண்டி (sleigh) 'காய்' (Kai) என்ற தேவதைக் கதை நாயகனைத் தூக்கிச் சென்ற அந்தப் பாதையைப் போன்ற ஒன்று. இது அந்தப் பாதையில் நான் மேற்கொள்ளும் இறுதிப் பயணம்; அதன் முடிவில் என்ன காத்திருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆ, அன்னா... நீ என்னை ஒருபோதும் நேசித்திருந்தால், உனக்கு விரைவில் பெரும் துயரம் காத்திருக்கிறது...

பிப்ரவரி 11.

நான் ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டேன்: நான் போம்கார்டை (Bomgard) அணுகப் போகிறேன். ஏன் குறிப்பாக அவனை? ஏனென்றால் அவன் மனநல மருத்துவர் அல்ல; அவன் இளைஞன், மேலும் பல்கலைக்கழகத்தில் என்னுடன் படித்தவன். அவன் ஆரோக்கியமானவன், வலிமையானவன், அதே சமயம் மென்மையானவன்—அப்படித்தான் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஒருவேளை அவன்... அவனிடம் என் மனக்குறையைச் சொல்லலாம்; அவன் அதைக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்வான். அவன் ஏதாவது ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பான். அவன் என்னை மாஸ்கோவிற்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடும். நானாக அவனிடம் செல்ல முடியாது. நான் ஏற்கனவே விடுப்பு எடுத்துவிட்டேன். படுக்கையிலேயே கிடக்கிறேன். மருத்துவமனைக்குச் செல்லப்போவதில்லை.

நான் அந்த மருத்துவ உதவியாளரை அவதூறாகப் பேசினேன். சொல்லப்போனால், அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தேன்... அது முக்கியமல்ல. அவன் என்னைப் பார்க்க வந்தான். என் பேச்சைக் கேட்க முன்வந்தான்.

நான் அவனை அனுமதிக்கவில்லை. உதவியை மறுப்பதற்கான வெறும் சாக்குப்போக்குகளா இவை? நான் எந்தக் காரணத்தையும் உருவாக்க விரும்பவில்லை.

போம்கார்டுக்கு அந்தச் செய்தி அனுப்பப்பட்டுவிட்டது.

*  *  * மக்களே! யாராவது எனக்கு உதவுவார்களா? நான் மிகை உணர்ச்சியுடன் கூச்சலிடத் தொடங்கினேன். இதை யாராவது படித்தால், இது பொய்யென்று நினைப்பார்கள். ஆனால் இதை யாரும் படிக்கப்போவதில்லை. *  *  * பாம்கார்டுக்கு எழுதுவதற்கு முன், நான் பல விஷயங்களை நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருந்தேன். நவம்பர் மாதத்தில் மாஸ்கோ ரயில் நிலையத்திலிருந்து நான் தப்பிச் சென்ற அந்தச் சூழல் என் நினைவில் மிகத் தெளிவாக நிழலாடியது. எவ்வளவு பயங்கரமான மாலைப்பொழுது அது! கழிவறையில் திருடப்பட்ட மார்பீனை (morphine) ஊசி மூலம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தேன்... அது ஒரு சித்திரவதை.மக்கள் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்; இரும்பு மோதும் ஓசையைப் போலக் குரல்கள் ஒலித்தன; அதிக நேரம் எடுத்துக்கொண்டதற்காக என்னைத் திட்டினார்கள்; என் கைகள் நடுங்கின, தாழ்ப்பாள் குதித்துக்கொண்டிருந்தது—எந்த நேரத்திலும் கதவு திறந்துகொள்ளலாம் என்ற நிலை... அப்போதுதான் அந்தப் புண்களும் (boils) வரத் தொடங்கின. அதை நினைத்துக்கொண்டு இரவில் நான் அழுதேன். 12-ஆம் தேதி இரவு. மீண்டும் அழுதேன். இரவில் ஏன் இந்த பலவீனமும் பரிதாபகரமான நிலையும்? 1918 பிப்ரவரி 13, கோரிலோவ்காவில் (Gorelovka) விடியற்காலை. நான் என்னையே பாராட்டிக்கொள்ளலாம்: ஊசி போட்டுக்கொள்ளாமல் பதினான்கு மணிநேரம் கடந்துவிட்டேன்! 14! நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒரு எண்ணிக்கை. வெளிச்சம் வரத் தொடங்குகிறது—மங்கலான, வெளிறிய வெளிச்சம். இனி நான் முழுமையாகக் குணமடைந்துவிடுவேனா? தெளிவாக யோசித்துப் பார்த்தால்: எனக்குப் பாம்கார்டோ அல்லது வேறு யாரோ தேவையில்லை. என் உயிரை இன்னும் ஒரு நிமிடம் நீட்டிப்பதுகூட அவமானகரமானதாக இருக்கும். இப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை—இல்லை, அது சாத்தியமே இல்லை. அதற்கான தீர்வு கைவசம் இருக்கிறது. இதை ஏன் நான் முன்னரே யோசிக்கவில்லை? சரி, அப்படியானால் தொடங்கலாம். யாருக்கும் நான் எதுவும் கடமைப்பட்டிருக்கவில்லை. நான் என்னை மட்டுமே அழித்துக்கொண்டேன். அண்ணாவையும் (Anna) கூடத்தான். நான் என்ன செய்ய முடியும்? காலம் எல்லாவற்றையும் குணப்படுத்தும் என்று அம்னர் (Amner) பாடுவார் அல்லவா? அவளைப் பொறுத்தவரை, விஷயங்கள் எளிமையானவை மற்றும் சுலபமானவை. அந்தக் குறிப்பேடு போம்கார்டிடம் (Bomgard) செல்கிறது.அவ்வளவுதான்... IV திருத்தம் 1918-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 14-ஆம் தேதி அதிகாலையில், தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறிய நகரத்தில், செர்ஜி போலியாகோவ் (Sergei Polyakov) எழுதிய இந்தக் குறிப்புகளை நான் வாசித்தேன். இதோ அவை, எவ்வித மாற்றமும் இன்றி முழுமையாக இங்கே அளிக்கப்பட்டுள்ளன. நான் மனநல மருத்துவர் அல்ல; இவை பயனுள்ளவையா அல்லது அவசியமானவையா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. என் பார்வையில், இவை அவசியமானவை. இப்போது, ​​பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்தக் குறிப்புகள் ஏற்படுத்திய பரிதாபமும் அச்சமும் மங்கிவிட்டன. அது இயல்பானதே; ஆயினும், போலியாகோவின் உடல் சிதைந்து பல காலம் ஆகிவிட்ட நிலையிலும், அவரைப் பற்றிய நினைவுகள் முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்ட நிலையிலும், அவற்றை மீண்டும் வாசித்தபோது எனக்கு அவற்றின் மீது ஆர்வம் நீடிக்கிறது. ஒருவேளை அவை அவசியமானவைதானோ? நான் 'ஆம்' என்று பதிலளிக்கும் துணிச்சலை மேற்கொள்கிறேன். அன்னா கே. (Anna K.) 1922-இல், தான் பணியாற்றிய அதே கிராமப்புற நிலையத்தில்தான் டைஃபஸ் நோயால் இறந்தார். ஆம்னெரிஸ் (Amneris) — போலியாகோவின் முதல் மனைவி — வெளிநாட்டில் இருக்கிறார். அவர் இனி திரும்பப் போவதில்லை. என்னிடம் அளிக்கப்பட்ட அந்தக் குறிப்புகளை நான் வெளியிடலாமா? நான் வெளியிடலாம். நான் அவற்றை வெளியிடுகிறேன். டாக்டர் போம்கார்ட். குறிப்புகள் திருத்தம் முதலில் மாஸ்கோ இதழான *மெடிட்சின்ஸ்கி ரபோட்னிக்* (Meditsinsky Rabotnik - 'மருத்துவப் பணியாளர்') என்பதில் 1927-இல் (இதழ்கள் 45–47) வெளியிடப்பட்டது.