Peterburg by Bely, Andrey, 1880-1934 I

 ■  ■«ni     1.1  | IYUShShRL!.1


.*. & *


பீட்டர்ஸ்பர்க்


ஒரு நாவல்

ஒரு முன்னுரை மற்றும் பின்னுரையுடன் கூடிய எட்டு அத்தியாயங்கள்


ஆசிரியர்: ஆண்ட்ரி பெலி


Ь*


1916.


பெட்ரோகிராட். இராணுவத் தணிக்கைத் துறையால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது, பிப்ரவரி 23, 1916.


3</53

°t  5


M. M. ஸ்டாஸ்யுலேவிச் அச்சகம், பெட்ரோகிராட், வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவு, 5-வது வரிசை, 28.


ஆண்ட்ரி பெலி.


பீட்டர்ஸ்பர்க்.


ஒரு நாவல்.


முன்னுரை.


மாண்புமிகு பெருமக்களே, உயர்குடியினரே, பிரபுக்களே, குடிமக்களே!


நமது இந்த ரஷ்யப் பேரரசு என்றால் என்ன?

நமது இந்த ரஷ்யப் பேரரசு ஒரு புவியியல் சார்ந்த ஒருங்கிணைப்பாகும்; அதாவது: ஒரு குறிப்பிட்ட கோளின் ஒரு பகுதியாகும். மேலும் ரஷ்யப் பேரரசு, முதலாவதாக—பெரிய, சிறிய, வெள்ளை மற்றும் சிவப்பு 'ரஸ்' (Rus') பகுதிகளை உள்ளடக்கியது; இரண்டாவதாக—ஜார்ஜிய, போலந்து, கசான் மற்றும் அஸ்ட்ராகான் இராச்சியங்களை உள்ளடக்கியது; மூன்றாவதாக, இது உள்ளடக்கியது... ஆனால்—இன்னும் பல, இன்னும் பல, இன்னும் பல.

நமது இந்த ரஷ்யப் பேரரசு எண்ணற்ற நகரங்களைக் கொண்டுள்ளது: தலைநகரங்கள், மாகாண நகரங்கள், மாவட்ட நகரங்கள் மற்றும் சிறிய நகரங்கள்; மேலும்—'முதன்மை அரியணை நகரம்' மற்றும் 'ரஷ்ய நகரங்களின் தாய்' ஆகிய நகரங்களையும் கொண்டுள்ளது.

'முதன்மை அரியணை நகரம்' என்பது மாஸ்கோ ஆகும்; 'ரஷ்ய நகரங்களின் தாய்' என்பது கீவ் ஆகும்.

பீட்டர்ஸ்பர்க்—அல்லது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், அல்லது 'பீட்டர்' (இம்மூன்றும் ஒன்றே)—உண்மையாகவே ரஷ்யப் பேரரசிற்குச் சொந்தமானது. மேலும் 'சார்-கிராட்' (Tsar-grad)—அதாவது கான்ஸ்டான்டினோகிராட் (அல்லது பொதுவாக அழைக்கப்படும் கான்ஸ்டான்டினோபிள்)—பரம்பரை உரிமை அடிப்படையில் சொந்தமானது. அதைப் பற்றி நாம் இங்கே விரிவாகப் பேசப்போவதில்லை. நாம் பீட்டர்ஸ்பர்க் பற்றியே தொடர்ந்து பேசுவோம்: இதோ பீட்டர்ஸ்பர்க்—அல்லது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், அல்லது 'பீட்டர்' (இம்மூன்றும் ஒன்றே). இதே அடிப்படையிலேயே, 'நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்' (Nevsky Prospect) என்பது ஒரு பீட்டர்ஸ்பர்க் சார்ந்த பெருந்தெருவாகும்.


நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் ஒரு தனித்துவமான சிறப்பம்சத்தைக் கொண்டுள்ளது: இது பொதுமக்கள் நடமாடுவதற்கென்றே ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு வெளியைக் கொண்டுள்ளது; எண்கள் இடப்பட்ட கட்டிடங்கள் இதன் எல்லைகளை வரையறுக்கின்றன; கட்டிடங்களின் வரிசைப்படியே எண்களும் இடப்பட்டுள்ளன—ஆகவே, ஒரு குறிப்பிட்ட முகவரியைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் எளிதாக்கப்பட்டுள்ளது. Nevsky Prospect—எந்தவொரு பெருந்தெருவையும் போலவே—ஒரு *பொதுவான* பெருந்தெருவாகும்; அதாவது: இது பொதுமக்களின் நடமாட்டத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட ஒரு பெருந்தெருவே தவிர (எடுத்துக்காட்டாக, காற்றின் ஓட்டத்திற்காக அல்ல); இதன் இருபுற எல்லைகளையும் அமைக்கும் கட்டிடங்கள்—ம்ம்... ஆம்... பொதுமக்களுக்காகவே *உள்ளன*. மாலை நேரங்களில், Nevsky Prospect மின்விளக்குகளால் ஒளிர்கிறது. ஆனால் பகல் நேரத்திலோ, Nevsky Prospect-க்கு எந்தவிதமான வெளிச்சமும் தேவைப்படுவதில்லை.


Nevsky Prospect நேர்கோட்டில் அமைந்துள்ளது (நமக்குள் மட்டும் வைத்துக்கொள்வோம்), ஏனெனில் இது ஒரு *ஐரோப்பிய* பாணிப் பெருந்தெருவாகும்; மேலும் எந்தவொரு ஐரோப்பியப் பெருந்தெருவும் வெறும் ஒரு பெருந்தெரு மட்டுமல்ல, மாறாக (நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல) ஒரு *ஐரோப்பிய* பெருந்தெருவே ஆகும்—ஏனெனில்... சரி...


சரியாக இந்த காரணத்தினாலேயே Nevsky Prospect ஒரு நேர்கோட்டுப் பெருவழியாகத் திகழ்கிறது. இந்த—முழுமையாக ரஷ்யத் தன்மை வாய்ந்திராத—தலைநகரத்திற்குள், Nevsky Prospect மிகச்சிறிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது அல்ல; மாறாகப் பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு பெருந்தெருவாகும். மற்ற ரஷ்ய நகரங்களோ, வெறும் மரக்குடிசைகளின் ஒழுங்கற்ற குவியல்களாகவே காட்சியளிக்கின்றன.


மேலும் Petersburg நகரம், அவை அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் மாறுபட்டுத் திகழ்கிறது. ஆயினும், அந்த முற்றிலும் அபத்தமான செவிவழிச் செய்தியை—அதாவது... மாஸ்கோ நகரில் ஒன்றரை மில்லியன் மக்கள் வசிக்கிறார்கள் என்ற கூற்றை—நீங்கள் பிடிவாதமாக நம்புவீர்களேயானால், தலைநகரம் மாஸ்கோதான் என்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு ஏற்படுகிறது; ஏனெனில் ஒன்றரை மில்லியன் மக்கள் தொகை என்பது தலைநகரங்களில் மட்டுமே காணப்படக்கூடிய ஒன்றாகும்; மாறாக மாகாண நகரங்களில், அத்தகைய ஒன்றரை மில்லியன் மக்கள் தொகை கொண்ட சூழல் தற்போது இல்லை, இதற்கு முன் இருந்ததில்லை, இனிமேலும் இருக்கப்போவதில்லை. ஆகையால், இந்த அபத்தமான செவிவழிச் செய்தியின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ​​தலைநகரம் Petersburg *அல்ல* என்றே தோன்றுகிறது.

ஆனால், ஒருவேளை Petersburg தலைநகரம் இல்லையென்றால்—Petersburg என்ற நகரமே உண்மையில் இல்லை என்றுதான் அர்த்தம். அது இருப்பது போல *தோன்றுகிறதே* தவிர, உண்மையில் இல்லை.

எது எப்படியாயினும், Petersburg எங்களுக்கு இருப்பது போல வெறும் *தோற்றத்தை* மட்டும் அளிப்பதில்லை; அது உண்மையில் இருக்கிறது என்பதை *நிரூபிக்கவும்* செய்கிறது—குறிப்பாக வரைபடங்களில்: அங்கே அது, மையத்தில் ஒரு கருப்புப் புள்ளியுடனும், அதைச் சுற்றி இரண்டு ஒருமைய வட்டங்களுடனும் காட்சியளிக்கிறது. மேலும் பரிமாணங்கள் ஏதுமற்ற அந்த மிகச்சிறிய கணிதப் புள்ளியிலிருந்தே—அது தனது இருப்பை மிகுந்த வீரியத்துடன் பறைசாற்றுகிறது: அங்கிருந்து, அந்தப் புள்ளியிலிருந்தே, அச்சிடப்பட்ட புத்தகங்களின் ஒரு பெரும் கூட்டம் வெள்ளமெனப் பெருகி வெளிவருகிறது; கண்ணுக்குப் புலப்படாத அந்தப் புள்ளியிலிருந்தே, அரசாங்கத்தின் சுற்றறிக்கைகள் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து வருகின்றன.


V


அத்தியாயம் ஒன்று,

இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்புமிக்க மனிதரின் கதை, அவரது அறிவுசார் விளையாட்டுகள் மற்றும் மனித இருப்பின் நிலையாமை ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன.


அது ஒரு மிகக் கொடூரமான காலகட்டம். அதன் நினைவுகள் இன்றும் பசுமையாகவே உள்ளன. என் நண்பர்களே, உங்கள் பொருட்டு, நான் என் கதையைத் தொடங்குகிறேன்; ஆயினும் என் கதை துயரம் நிறைந்ததாகவே இருக்கும்.

புஷ்கின்.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ்.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒரு பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்: அவர் ஆதாமையே தன் மூதாதையர்களில் ஒருவராகக் கருதினார். ஆயினும் இது முக்கிய விஷயமல்ல; இங்கு ஒப்பிடமுடியாத அளவிற்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்னவென்றால், அவர் உயர்குடியில் பிறந்தார் என்பதுதான்... ...இங்கு குறிப்பிடப்படும் மூதாதையர் ஷேம் ஆவார்—அதாவது, செமிட்டிக், கெசைட் மற்றும் செவ்விந்தியர்களின் மூல மூதாதையர்.

இங்கு நாம் சற்றுத் தொலைவில் இல்லாத ஒரு காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த மூதாதையர்களுக்கு மாறுகிறோம்.

இந்த மூதாதையர்கள் (தெளிவாகத் தெரிகிறது) கிர்கிஸ்-கைசாக் கூட்டத்திற்குள் வசித்தனர்; அங்கிருந்து, பேரரசி அன்னா அயோனோவ்னாவின் ஆட்சிக்காலத்தில், செனட்டரின் கொள்ளுப் பாட்டனாரான மிர்சா அப்-லாய், தனது கிறிஸ்தவ திருமுழுக்கின்போது ஆண்ட்ரே என்ற பெயரையும் உகோவ் என்ற குடும்பப் பெயரையும் பெற்று, துணிச்சலுடன் ரஷ்யப் படையில் சேர்ந்தார். மங்கோலியப் பழங்குடியைச் சேர்ந்த இந்த வம்சாவளியினரைப் பற்றி *ரஷ்யப் பேரரசின் ஆயுதப் பதிவேடு* நூலில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள விவரம் இதுவே. சுருக்கத்திற்காக, அப்-லாய்-உகோவ் என்ற பெயர் பின்னர் அப்லூகோவ் என்று எளிமையாக்கப்பட்டது.

இந்த மாபெரும்......சொல்லப்போனால், மூதாதையரே அந்த வம்சத்தின் மூலமாக இருந்தார் என்பது நிரூபணமானது.

தங்கப் பின்னல் போட்ட, நரைத்த முடியுடைய ஒரு வேலையாள், இறகுத் தூரிகையால் எழுதும் மேசையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான்; திறந்திருந்த வாசலின் வழியே, ஒரு சமையல்காரரின் வெள்ளைத் தொப்பி எட்டிப் பார்த்தது.

— "அதோ பார்—எஜமானே எழுந்துவிட்டார்..."

— "அவர் தனது வாசனைத் திரவியத்தைப் பூசிக் கொள்கிறார்; இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவர் நம்முடன் காபி அருந்த வந்துவிடுவார்..."

— "ஸ்பெயினிலிருந்து எஜமானுக்கு ஒரு சிறிய கடிதம் வந்திருப்பதாகவும்—அதில் ஸ்பானிய முத்திரை இருப்பதாகவும் இன்று காலை தபால்காரர் குறிப்பிட்டார்."

— "நான் உனக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்: மற்றவர்களின் கடிதங்களில் மூக்கை நுழைக்காமல் இருப்பது நல்லது..."

— "அப்படியானால்... அது அன்னா பெட்ரோவ்னாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்..."

— "சரி—அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்..."

— "ஓ, நான்... உனக்குத் தெரியுமல்லவா... நான் அதை எந்த உள்நோக்கத்துடனும் சொல்லவில்லை—சற்றும் இல்லை..."

திடீரென்று, அந்தச் சமையல்காரரின் தலை மறைந்து போனது. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் தனது படிக்கும் அறைக்குள் கம்பீரமாக நுழைந்தார்.

மேசையில் கிடந்த ஒரு பென்சில் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அந்தப் பென்சிலின் முனைக்கு உண்மையிலேயே நேர்த்தியான ஒரு வடிவத்தைக் கொடுக்க அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தீர்மானித்தார். அவர் எழுதும் மேசையை நோக்கி வேகமாக நடந்து சென்று... ஒரு காகித எடைக்கல்லைப் பற்றிக்கொண்டார்—பின்னர் அதை ஆழ்ந்த மறதியுடன் தன் கைகளில் மீண்டும் மீண்டும் புரட்டிய பிறகு, இறுதியாகத் தான் வைத்திருப்பது ஒரு காகித எடைக்கல்லே தவிர, பென்சில் அல்ல என்பதை உணர்ந்தார்.

இந்த மறதிக்குக் காரணம், அந்த நொடியில், ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனை திடீரென அவருக்குத் தோன்றியதுதான்; உடனடியாக, ஒரு பொருத்தமற்ற நேரத்தில், அது ஒரு கொடிய மனப் போக்காக விரிந்தது (யப்போலோன் ஏ பொல்லோனோவிச் sp-bshil in Establishment 1). அவர் இறந்த ஆண்டில் பருவ இதழ்களில் வெளிவரவிருந்த “ட்னெவ்னிக்-பி”யில், ஒரு பக்கத்திற்கும் மேலாக அது இருந்தது.

தனது மன நகர்வை விரித்துப் பார்த்த யபோலோன் அப்போலோனோவிச், விரைவாக அதை எழுதிக் கொண்டார்: இந்த நகர்வை எழுதிக் கொண்ட பிறகு, அவர் நினைத்தார்: “பணிக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.” மேலும் அவர் தனது காபியைக் குடிப்பதற்காக உணவறைக்குள் சென்றார்.

முதலில், சற்று சங்கடத்துடன் வற்புறுத்தி, அவர் அந்த முதியவரின் பணியாளரிடம் விசாரித்தார்:

- “நிக்கோலாய் யபோலோனோவிச் எழுந்துவிட்டாரா?”

- “முடியவே முடியாது: நாங்கள் இன்னும் எழவில்லை...”

அப்போலோன் யபோலோனோவிச் அதிருப்தியுடன் தனது மூக்கின் பாலத்தைத் தேய்த்தார்:

- “ம்... சொல்லுங்கள்: எப்போது - சொல்லுங்கள் - நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், அப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்றால்...”

- “ஆம், அவர்கள் சற்று தாமதமாக எழுவார்கள், ஐயா...”

- “சரி, எவ்வளவு நேரம்?”

8

உடனடியாக, பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல், அவர் தனது கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி காபி மேசையை நோக்கி நடந்தார்.

மணி சரியாகப் பத்தரை.
காலை பத்து மணிக்கு, அவர்—அந்த முதியவர்—தமது நிறுவனத்திற்கு வண்டியில் புறப்பட்டுச் செல்வார். நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—அந்த இளைஞர்—அதற்கு இரண்டு மணி நேரம் கழித்துத்தான் படுக்கையிலிருந்து எழுவார். ஒவ்வொரு காலையும், அந்த செனட்டர் (மன்ற உறுப்பினர்), தன் மகன் எத்தனை மணிக்கு எழுந்தான் என்று விசாரிப்பார். மேலும் ஒவ்வொரு காலையும், அவர் முகத்தைச் சுளிப்பார்.

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், அந்த செனட்டரின் மகன் ஆவார்.

சொல்லப்போனால்—அவரே அந்த நிறுவனத்தின் தலைவராகவும் இருந்தார்...

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ், தமது வீரதீரச் செயல்களுக்காகப் பெரிதும் போற்றப்பட்டார்; அவரது தங்க வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த மார்பின் மீது ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட நட்சத்திரப் பட்டங்கள் வீற்றிருந்தன: புனித ஸ்டானிஸ்லாஸ் நட்சத்திரம், புனித ஆன் நட்சத்திரம், ஏன்—ஆம், ஏன்—'வெள்ளை கழுகு' (White Eagle) நட்சத்திரம் கூட அதில் அடங்கும்.

அவர் அணிந்திருந்த பட்டையானது, ஒரு நீல நிறப் பட்டையாகும்.

மேலும் மிகச் சமீபத்தில்தான், ஒரு சிறிய சிவப்பு நிற அரக்குப் பெட்டியிலிருந்து—அவரது தேசபக்தி உணர்வுகளின் இருப்பிடமாகத் திகழும் மார்பின் மீது அமர்வதற்காகவே—வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு ஒளிரும் சின்னம் வெளிப்பட்டது: அதாவது, 'புனித அலெக்சாண்டர் நெவ்ஸ்கி' விருது.

அப்படியென்றால், இந்த 'வெறுமையிலிருந்து' திடீரெனத் தோன்றிய தனிநபரின் சமூக அந்தஸ்துதான் என்ன?

கேள்வி இதுவல்ல; இந்தக் கேள்வி இங்குப் பொருத்தமற்றது என்றே நான் கருதுகிறேன்: அப்லேயுகோவ் ஆற்றிய உரைகளின் அசாதாரணமான நீளத்தின் மூலமாகவே ரஷ்யா அவரை அறிந்திருந்தது; தடையின்றிப் பாய்ந்தோடிய அந்த உரைகள், ஒளிவீசிப் பிரகாசித்தன—மேலும், இடியோசை ஏதுமின்றி—எதிர்க்கட்சியினரை நோக்கிச் சில நச்சுகளை ரகசியமாகப் பாய்ச்சின; அதன் விளைவாக, அந்த எதிர்க்கட்சியின் முன்மொழிவுகள்—சரியான அதிகார மட்டங்களில்—முறையாக நிராகரிக்கப்பட்டன. அப்லேயுகோவ் அந்த உயர் பதவியில் அமர்த்தப்பட்டதும், 'ஒன்பதாவது துறை' (Ninth Department) முழுமையான செயலற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அந்தத் துறைக்கு எதிராக ஒரு இடைவிடாத போரைத் தொடுத்தார்—அதிகாரப்பூர்வ குறிப்பாணைகள் மூலமாகவும், தேவைப்படும் இடங்களில் உரைகள் மூலமாகவும்—ரஷ்யாவிற்கு அமெரிக்கத் தானியக் கட்டுக்கட்டும் இயந்திரங்களை இறக்குமதி செய்ய வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார் (அந்த ஒன்பதாவது துறையோ, அத்தகைய இறக்குமதியை எதிர்த்து வந்தது). அந்த செனட்டரின் உரைகள் ஒவ்வொரு பிராந்தியத்திலும், ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் பரவிச் சென்றன—அவற்றில் சில மாகாணங்கள், வெறும் பரப்பளவின் அடிப்படையில் பார்த்தால், ஜெர்மனி நாட்டையே மிஞ்சக்கூடியவையாக இருந்தன.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவராக இருந்தார்—ஆம், உங்களுக்குத் தெரியுமே... அந்த நிறுவனம்... அதன் பெயர்தான் என்ன?

சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவராக இருந்தார்—இயல்பாகவே, அந்த நிறுவனம் உங்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒன்றுதான். என் மதிப்பிற்குரிய கணவரின் அந்த மெலிந்த, முற்றிலும் தனித்துவமற்ற உருவத்தை, அவர் நிர்வகித்த அந்த அளவிட முடியாத பிரம்மாண்டம் கொண்ட நிர்வாக எந்திரத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், எவரும்—ஒருவேளை மிக நீண்ட காலத்திற்கு—ஒருவித அப்பாவியான வியப்பில் ஆழ்ந்துபோகக்கூடும். சொல்லப்போனால்—அனைவரும், ஆம், ஒவ்வொருவரும்—அந்தத் தலையிலிருந்து பீறிட்டுப் பாய்ந்த அறிவுசார் ஆற்றலின் பிரம்மாண்டமான வெளிப்பாட்டைக் கண்டு வியந்துபோனார்கள்: அந்த ஆற்றல், ஒட்டுமொத்த ரஷ்யாவையும், பெரும்பாலான துறைகளையும்—ஒரே ஒரு துறையைத் தவிர—எதிர்த்துக்கொண்டு வெளிப்பட்ட ஒரு சக்தியாகத் திகழ்ந்தது. ஆயினும், *அந்த*த் துறையின் தலைவர்—விதியின் கட்டளையினால்—ஏறக்குறைய இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மௌனமாகிவிட்டார்; இப்போது அவர் ஒரு கல்லறைக்கல்லின் அடியில் நித்திய உறக்கம் கொள்கிறார்.

என் செனட்டர் அப்போதுதான் அறுபத்து எட்டு வயதை எட்டியிருந்தார்; அவருடைய முகம்—வெளிறிப்போய்... ...அது (கம்பீரமான தருணங்களில்) ஒரு திடமான காகித எடையைப் (paperweight) போலவும், (ஓய்வு நேரங்களில்) காகிதக் கூழ் பொம்மையைப் (papier-mâché) போலவும் காட்சியளித்தது; செனட்டரின் கல் போன்ற கண்கள்—கருமை மற்றும் பசுமை கலந்த ஒரு வெற்றிடத்தால் சூழப்பட்டு—களைப்புற்ற தருணங்களில் நீல நிறத்துடனும், அளவற்ற ஆழத்துடனும் தென்பட்டன.

எங்கள் தரப்பிலிருந்து நாங்கள் ஒன்றைக் கூடுதலாகச் சொல்லலாம்: எரிந்துகொண்டிருக்கும் ரஷ்யாவின் ரத்தச் சிவப்பான பின்னணியில்—முழுவதும் பச்சை நிறமாக மாறி, பிரம்மாண்டமான அரக்கத்தனமான பரிமாணங்களுக்குப் பெரிதாக்கப்பட்ட—தன் சொந்தக் காதுகளைக் கண்டபோதும், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் துளியும் சலனமடையவில்லை. ஏனெனில், அண்மையில் அவர் அவ்வாறுதான் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தார்: தெருமுனைகளில் விற்கப்படும் மலிவான நகைச்சுவை இதழ் ஒன்றின் அட்டையில்—அந்த நாட்களில், மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த பெருந்தெருக்களில், ரத்தச் சிவப்பான அட்டைகளுடன் வியக்கத்தக்க வேகத்தில் பெருகிவந்த அந்த 'யூத' (Yid) இதழ்களில் ஒன்றில்...

வடகிழக்குத் திசை.

ஓக் மரப் பலகைகள் பதிக்கப்பட்ட அந்த உணவருந்தும் அறையில், கடிகாரத்தின் இரைச்சல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது; குனிந்து, சீறிக் குரல் எழுப்பியவாறு, ஒரு சிறிய சாம்பல் நிறக் குயில் கடிகாரத்தின் மணியை அறிவித்தது; அந்தப் பழமையான குயிலின் சைகைக்கு இணங்க, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு பீங்கான் கோப்பைக்கு முன்னால் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து, வெதுவெதுப்பான வெள்ளை ரொட்டியின் மேலோடுகளைப் பிய்த்து உண்ணத் தொடங்கினார். தன் காபியை அருந்தியவாறே, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் கடந்த கால இளமைப் பருவத்தை அசைபோட்டார்; அந்த காபி வேளையில்—ஆம், அவர் ஒரு சிறிய நகைச்சுவையைக் கூடச் சொல்லத் துணிந்தார்:

— "செமெனிச், அனைவரிலும் மிகவும் மதிப்பிற்குரியவர் யார்?"

10

— "அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், என் கணிப்பின்படி—அனைவரிலும் மிகவும் மதிப்பிற்குரியவர் 'உண்மையான அந்தரங்க ஆலோசகரே' (Actual Privy Councillor) ஆவார்." அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தன் உதடுகளால் மட்டும் புன்னகைத்தார்:

- “நீ என்ன நினைக்கிறாய்? எல்லாரும் அதிக மதிப்புக்குரியவர்களே — ஒரு புகைபோக்கிச் சுத்தம் செய்பவன் கூட...” அந்தப் பணியாளனுக்கு அந்தச் சிலேடைப் பேச்சின் முடிவு ஏற்கெனவே தெரிந்திருந்தது; ஆயினும்...

மரியாதை நிமித்தம் அவன் மௌனம் சாதித்தான்.

- “ஐயா, நான் கேட்கத் துணிகிறேன் — ஒரு புகைபோக்கிச் சுத்தம் செய்பவனுக்கு ஏன் இவ்வளவு சிறப்பு?”

- “ஒரு உண்மையான ‘ரகசிய ஆலோசகரை’ (Secret Adviser) மக்கள் ஒதுக்கிவிடுகிறார்கள், செமெனிச்...”

- “நான் அதை நம்புகிறேன், தங்கள் மேன்மைக்குரியவரே...”

- “அந்தப் புகைபோக்கிச் சுத்தம் செய்பவன்... அவனுக்கு முன்னால் அந்த உண்மையான ‘ரகசிய ஆலோசகர்’ ஒதுங்கி நிற்பார்; ஏனெனில், இவன் அந்தப் புகைபோக்கியைச் சுத்தம் செய்யும்போது அழுக்காக்கிவிடுவானே...”

“அது உண்மைதான்,” என்று அந்தப் பணியாளன் மரியாதையுடன் குறுக்கிட்டுச் சொன்னான்...

- “அவ்வளவுதான்; ஆனால் இதைவிட இன்னும் அதிக மதிப்புக்குரிய ஒரு பதவி இருக்கிறது...” பிறகு அவர் மேலும் சொன்னார்:

- “அந்தக் கழிப்பறை...”

- “ச்சீ!...”

- “அவனுக்கு முன்னால் அந்தப் புகைபோக்கிச் சுத்தம் செய்பவனே ஒதுங்கி நிற்பான் — அந்த ‘ரகசிய ஆலோசகர்’ மட்டுமல்ல...”

பிறகு — ஒரு வாய் காபி அருந்தினார். ஆனால் இதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு உண்மையான ‘ரகசிய ஆலோசகர்’ (Privy Councilor) ஆவார்.

- “இதோ, அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச், இப்படி ஒரு நிகழ்வும் நடந்தது: யன்னா பெட்ரோவ்னா என்னிடம் சொன்னார்...”

“யன்னா பெட்ரோவ்னா” என்ற அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், நரைத்த தலைமுடியுடைய அந்தப் பணியாளன் சற்றே பதற்றமடைந்தான்.

- “அந்தக் கோட்டு (coat) சாம்பல் நிறத்தில்தானே இருக்கிறது, ஐயா?”

- “அந்தக் கோட்டு சாம்பல் நிறத்தில்தான் இருக்கிறது...”

- “அது சாம்பல் நிறத்தில்தான் இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன், மேலும்...”
"...அந்தக் கையுறைகளா?"

— "இல்லை, அந்தக் கையுறைகள்—அந்தச் சாமி (chamois) தோல் கையுறைகள்..."

— "தாங்கள் சற்றுப் பொறுத்தருளினால் மிக்க நன்றி, ஐயனே: அந்தக் கையுறைகள், பாருங்கள், அந்தச் சிஃபோனியர் (chiffonier) அலமாரியில்—*Be* எனும் தட்டில்—வடமேற்குப் பகுதியில் உள்ளன."

11

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அன்றாட வாழ்வின் அற்ப விவரங்களுக்குள் ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே ஆழமாக இறங்கினார்: ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மட்டும், அவர் தனது தனிப்பட்ட உடைமைகளின் இருப்பாய்வை மேற்கொண்டார். இந்த இருப்பாய்வுப் பட்டியல் மிகச் செம்மையான ஒழுங்குடன் தொகுக்கப்பட்டிருந்தது; ஒவ்வொரு தட்டிற்கும், ஒவ்வொரு சிறிய அறைக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட பெயரிடல் முறை நிறுவப்பட்டிருந்தது. அலமாரிகளின் தட்டுகள் *A*, *Be* மற்றும் *Ce* ஆகிய குறியீடுகளுடன் காட்சியளித்தன; அதேவேளையில், அந்த அலமாரிகளின் நான்கு பக்கங்களுக்கும் நான்கு திசைகளின் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டிருந்தன.

தனது மூக்குக்கண்ணாடியை உரிய இடத்தில் பத்திரப்படுத்திய அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச், தனது பதிவேட்டில் அதற்கான குறிப்பைத் தவறாமல் பதிவு செய்தார்—மிகச் சிறிய, முத்து போன்ற கையெழுத்தில் அவர் இவ்வாறு எழுதினார்: "மூக்குக்கண்ணாடி—*Be* தட்டு மற்றும் N.E." (அதாவது, வடகிழக்கு). இந்தப் பதிவேட்டின் ஒரு நகல் அவரது தனி உதவியாளரிடம் (valet) ஒப்படைக்கப்பட்டது; அவரும் தனது எஜமானரின் விலைமதிப்பற்ற உடைத் தொகுப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு பொருளின் துல்லியமான இருப்பிடத்தையும் மனப்பாடம் செய்துகொண்டார். சொல்லப்போனால், சில சமயங்களில் அவருக்குத் தூக்கமின்மை ஏற்படும் வேளைகளில், அந்த உதவியாளர் அப்பொருட்களின் இருப்பிடங்களைச் சிறிதும் பிழையின்றி, மனதிலிருந்து உரக்க ஒப்பித்துப் பார்ப்பதுண்டு.

அந்த அரக்கு பூசப்பட்ட இல்லத்திற்குள், அன்றாட வாழ்வின் புயல்கள் முழுமையான அமைதியுடன் கடந்து சென்றன. ஆயினும், வாழ்வின் புயல்கள் அங்கே மிகக் கடுமையாகவும் அழிவுத்தன்மையுடனும் சீறிப் பாய்ந்தன: அவை நிகழ்வுகளின் இடியொலியுடன் முழங்கவில்லை; இதயங்களுக்குள் ஊடுருவித் தூய்மைப்படுத்தும் மின்னலின் கூரிய அம்புகளாக அவை பாய்ந்து வரவில்லை. மாறாக, ஒரு கரகரத்த தொண்டையிலிருந்து, அவை நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த ஆவிகளின் ஓடையாகக் காற்றை வெளியே துப்பின; மேலும், அவ்வில்லவாசிகளின் உணர்வுலகிற்குள், சில மூளை சார்ந்த சூழ்ச்சிகள் சுழன்றுகொண்டிருந்தன—வாயு புகாதவாறு இறுக்கமாக மூடப்பட்ட கொப்பரைகளுக்குள் எழும் அடர்த்தியான புகையைப் போலவே அவை சுழன்றன.

பரோன், பரோனஸ்.

குளிரான, நீண்ட அங்கங்களைக் கொண்ட ஒரு வெண்கலச் சிலையைப் போன்ற உருவம் மேசையிலிருந்து எழுந்தது; அந்த விளக்கின் நிழலுறை, அந்த ஊதா கலந்த இளஞ்சிவப்பு நிறத்துடன் ஒளிரவில்லை—பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு இழந்துவிட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட வர்ணக் கலவையின் ரகசியமாக அது திகழ்ந்திருந்தது. காலப்போக்கில் அந்த கண்ணாடி மங்கி இருண்டு போயிருந்தது; அதில் வரையப்பட்டிருந்த நுட்பமான ஓவியமும், காலத்தின் ஓட்டத்தில் கருமை பூண்டு போயிருந்தது.

ஜன்னல்களுக்கு இடைப்பட்ட சுவர் இடைவெளிகளில் பொருத்தப்பட்டிருந்த, தங்க முலாம் பூசப்பட்ட உயரமான கண்ணாடிகள்—எந்தக் கோணத்திலிருந்து பார்த்தாலும்—அந்த வரவேற்பறையைத் தங்களின் கண்ணாடிகளுக்குள் இருந்த பச்சை கலந்த ஆழங்களுக்குள் விழுங்கிவிடுபவை போலவே காட்சியளித்தன. அதோ அங்கே—பொன்னிறக் கன்னங்கள் கொண்ட ஒரு குட்டி காமதேவன், ஒரு சிறு இறக்கையுடன் அந்தச் சட்டகத்திற்கு மகுடம் சூட்டியிருந்தான்; அதோ அங்கே—பொன் மலர்மாலைகளும், லாரல் கிளைகளும், ரோஜாக்களும், தீப்பந்த வடிவச் சுவரொளி விளக்குகளின் கனத்த சுடர்களை ஊடுருவிப் பாய்ந்தன. எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஒளியைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த, துளைகளுள்ள கண்ணாடிகளுக்கு நடுவே, முத்துச்சிப்பிகள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய மேசை மினுமினுத்தது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், பட்டை தீட்டப்பட்ட படிகக் கதவுக் கைப்பிடியின் மீது தன் கையை வைத்து, ஒரு வேகமான அசைவில் கதவைத் திறந்தார்; அவரது காலடி ஓசைகள் பளபளக்கும் மரத்தரை ஓடுகளின் மீது எதிரொலித்தன. எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும், பீங்கான் சிறுபொருட்களால் நிரம்பிய காட்சிப் பெட்டிகள் பார்வைக்கு விரைந்து வருவது போல் தோன்றின—அவை அவரும் அன்னா பெட்ரோவ்னாவும் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு... கோடைக்காலத்தில்... வெனிஸிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த சிறுபொருட்கள். மூடுபனி சூழ்ந்த ஒரு கடற்காயலின் நினைவுகள்—தொலைவில் கோண்டோலா படகுகளும் ஒரு சரக்குப்படகும் விம்மி அழும் காட்சி—செனட்டரின் மனதில் மிகவும் பொருத்தமில்லாமல் வந்து சென்றன...

உடனடியாக, அவர் தன் பார்வையை பியானோவின் பக்கம் திருப்பினார்.

அதன் மஞ்சள் நிற அரக்கு பூசப்பட்ட மூடியிலிருந்து, வெண்கலத்தால் பதிக்கப்பட்டிருந்த மென்மையான சிறிய இலைகள் பிரகாசமாக மின்னின; மீண்டும் (அந்தத் தொல்லை தரும் நினைவு!) அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சிற்கு பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் ஒரு வெண்மையான இரவு நினைவுக்கு வந்தது: ஜன்னல்கள் வழியே ஒரு அகன்ற நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது; வானத்தில் நிலவு உயர்ந்து நின்றது; சோபினின் இசை முழங்கியது—ஏனெனில், அவருக்கு நினைவிருந்தபடி, அன்னா பெட்ரோவ்னா சோபினை (ஷூமானை அல்ல) வாசிப்பார்...

சுவர்களில் இருந்து நீட்டிக்கொண்டிருந்த பல்வேறு சிறிய பெட்டிகளிலும் அலமாரிகளிலும், முத்துச்சிப்பி மற்றும் வெண்கலத்தால் பதிக்கப்பட்டிருந்த அந்த இலைகள் மின்னின. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், ஒரு பேரரசு பாணி கை நாற்காலியில் அமர்ந்தார்—அதன் இருக்கையின் வெளிர்-நீல நிறப் பட்டுத் துணியின் மீது சிறிய இலைப்பூமாலைகள் சுருண்டு கிடந்தன—பின்னர், ஒரு சிறிய சீனத் தட்டை நோக்கி கையை நீட்டி, திறக்கப்படாத கடிதங்களின் ஒரு அடுக்கைப் பற்றினார்; அவரது வழுக்கைத் தலை அந்த உறைகளின் மீது தாழ்ந்திருந்தது. இங்கே, "குதிரைகள் வாசலில் உள்ளன" என்ற தனது மாறாத அறிவிப்புடன் வரும் பணியாளனுக்காகக் காத்திருக்கும்போது, தனது அலுவல் பணிகளுக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, அவர் தனது காலைக் கடிதங்களைப் படிப்பதில் தன்னை மூழ்கடித்துக் கொள்வார்.

இன்றும் அவர் அவ்வாறே செய்தார்.

உறைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கிழிக்கப்பட்டன: அவை சாதாரண தபால் உறைகள்தான்—அவற்றில் தபால்தலைகள் கோணலாக ஒட்டப்பட்டிருந்தன, கையெழுத்தும் படிக்க முடியாதபடி இருந்தது.

"ம்ம்... ஆம், நிச்சயமாக... ஆம், நிச்சயமாக... ஆம், நிச்சயமாக: மிகவும் நல்லது, மிகவும் நல்லது..."

பின்னர் அந்த உறை கவனமாக எடுத்து வைக்கப்பட்டது. — "ம்ம்... ஒரு கோரிக்கை..."

— "ஒரு கோரிக்கை, வெறும் ஒரு கோரிக்கைதான்..."

உறைகள் கவனக்குறைவாகக் கிழிக்கப்பட்டுத் திறக்கப்பட்டன; இவை காத்திருக்கலாம்—பிறகு, அல்லது ஒருவேளை: எப்போதாவது...

ஒரு தடித்த சாம்பல் நிறக் காகித உறை—முத்திரையிடப்பட்டது, ஒரு தனித்துவச் சின்னத்தைக் (monogram) கொண்டது, அஞ்சல் தலை அற்றது, மற்றும் மெழுகு முத்திரையால் மூடப்பட்டது.

— "ம்ம்... கவுண்ட் டபுள்-வி... இது என்ன?.. நிறுவனத்தில் சேர்க்கப்படக் கோரும் விண்ணப்பம்... ஒரு நிர்வாக விஷயம்..."


13


— "ம்ம்ம்... ஆஹா!..."

ஒன்பதாவது துறையின் தலைவரான கவுண்ட் டபுள்-வி, செனட்டரின் எதிராளியாகவும், *கூத்தோர்* (khutor) அமைப்பின் விரோதியாகவும் இருந்தார்.

அடுத்து... வெளிர் இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலான, மிகச்சிறிய ஓர் உறை; செனட்டரின் கை நடுங்கியது; அவர் அந்தக் கையெழுத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்—அது அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் கையெழுத்து; அவர் அந்த ஸ்பானிய அஞ்சல் தலையை உற்று நோக்கினார், ஆயினும் அந்த உறையைத் திறக்கவில்லை:

— "ம்ம்... பணம்..."

— "ஆனால் பணம் ஏற்கனவே அனுப்பப்படவில்லையா?"

— "பணம் *நிச்சயமாக* அனுப்பப்படும்!..."

— "ம்ம்... ஒரு குறிப்பு எழுதிக்கொள்..."

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச், தான் பென்சிலை எடுக்கச் சென்றதாக நினைத்துக்கொண்டு, தனது மேலங்கிப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய எலும்பு கைநகச் சீவுக்கருவியை (nailbrush) வெளியே எடுத்தார்; "அனுப்பியவருக்கே திருப்பி அனுப்பு" என்ற குறிப்பை எழுத அதைப் பயன்படுத்த முற்பட்டபோது...

— "?"

— "அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது, ஐயா..."

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தனது வழுக்கைத் தலையை நிமிர்த்தி, அறையிலிருந்து வெளியேறினார்.


சுவர்களில் ஓவியங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன; அவை எண்ணெய் வர்ணங்களின் பளபளப்புடன் மின்னிக்கொண்டிருந்தன; மற்றும் கடும் வெளிச்சத்தின் ஊடே, மிகுந்த சிரமத்துடன், டைரக்டரி காலத்தின் குறுகிய அங்கிகளை அணிந்து, மிக உயரமான சிகை அலங்காரங்களுடன் இருந்த, கிரேக்கப் பெண்களை நினைவூட்டும் பிரெஞ்சுப் பெண்களை ஒருவரால் அடையாளம் காண முடிந்தது. பியானோவிற்கு மேலே, டேவிட்டின் 'முதலாம் நெப்போலியனால் கழுகுகளுக்கு வழங்கப்படும் விநியோகம்' என்ற ஓவியத்தின் சிறிய அளவிலான பிரதி ஒன்று தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஓவியம், மாபெரும் பேரரசர் லாரல் மலர்வளையத்தால் முடிசூட்டப்பட்டு, எர்மைன் உரோமத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஊதா நிற மேலங்கியை அணிந்திருந்ததைக் சித்தரித்தது; பேரரசர் நெப்போலியன், இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தளபதிகளின் கூட்டத்தை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார்; அவரது மற்றொரு கை ஒரு உலோகச் செங்கோலைப் பற்றியிருந்தது; அந்தச் செங்கோலின் உச்சியில் ஒரு கனமான கழுகு அமர்ந்திருந்தது.

விரிப்புகள் முற்றிலும் இல்லாததால், அந்த வரவேற்பறையின் கம்பீரம் ஒருவித குளிர்ச்சியை உணர்த்தியது; மரத்தாலான தரைகள் பளபளத்தன—ஒரு கணம் சூரியன் அவற்றின் மீது பட்டிருந்தால்கூட, கண்கள் தன்னிச்சையாகச் சுருங்கியிருக்கும். அந்த வரவேற்பறையின் விருந்தோம்பலும்கூட ஒருவித குளிர்ச்சியை உணர்த்தியது.

ஆயினும், செனட்டர் அப்லூக்கோவைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு கொள்கையாக உயர்த்தப்பட்டிருந்தது.

14

...சாம்பல் நிறம் மங்கிய முகத்துடன்; அவன் முடிவற்ற வீதிகளுக்குள் வலம் வந்தான், ஒரு சிறு முணுமுணுப்புமின்றி அந்த முடிவிலியைக் கடந்தான்—தன்னைப் போன்ற மற்றவர்களின் முடிவற்ற ஓட்டத்தில் தொலைந்து போனான்—ஒளிந்து ஓடும் வண்டிகளின் பறத்தல், இரைச்சல், மற்றும் படபடக்கும் அசைவுகளுக்கு மத்தியில், தூரத்திலிருந்து வாகனங்களின் இனிமையான ஓசையையும், மஞ்சள்-சிவப்பு டிராம் வண்டிகளின் உயரும் ரீங்காரத்தையும் (அந்த ரீங்காரம் பின்னர் மீண்டும் மங்கிவிடும்), உரத்த குரலில் பேசும் செய்தித்தாள் விற்பவர்களின் ஓயாத கூக்குரல்களுக்கு மத்தியிலும் கேட்டான்.

ஒரு முடிவிலியிலிருந்து அவன் மற்றொன்றிற்குத் தப்பி ஓடினான்; பின்னர், அவன் கரையில் தடுமாறி விழுவான். இங்கே, அனைத்தும் முடிவுக்கு வந்தன: வாகனங்களின் இனிமையான ஓசை, மஞ்சள்-சிவப்பு டிராம் வண்டி, மற்றும் கற்பனை செய்யக்கூடிய ஒவ்வொரு வகை மனிதரும். இங்கேதான் பூமியின் விளிம்பும் முடிவிலிகளின் முடிவும் இருந்தன.

நான் சரியாக அங்கேதான் இருந்தேன்—சரியாக அங்கேதான்: ஒரு ஆழம், ஒரு பச்சை நிறக் குழைவு; மிகத் தொலைவிலிருந்து—பொருத்தமானதை விட அதிக தூரத்திலிருந்து வருவது போல—தீவுகள் அச்சத்தில் மூழ்கித் தாழ்ந்து போயின; நிலங்கள் தாழ்ந்து போயின; கட்டிடங்களும் தாழ்ந்து போயின; நீர் பின்வாங்கிவிடும் என்றும், அதே கணத்தில் ஒரு பெருவெள்ளம் அவற்றின் மீது பாய்ந்து வந்துவிடும் என்றும் தோன்றியது: ஓர் ஆழம், ஓர் பச்சை நிறக் கலங்கல்; மேலும் இந்தப் பச்சை கலந்த மங்கலுக்கு மேலே, பனிமூட்டத்திற்கு நடுவே, தொலைவில் நீண்டு கிடந்த—மிகவும் கருமையான—நிகோலாவ்ஸ்கி பாலம் இடிமுழக்கத்துடன் நடுங்கியது.

செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் இந்த இருண்ட காலைப்பொழுதில், ஒரு ஆடம்பரமான மஞ்சள் மாளிகையின் கனமான கதவுகள் அகலமாகத் திறந்தன: அந்த மஞ்சள் மாளிகை அதன் ஜன்னல்களால் நேவா நதியை நோக்கியிருந்தது. தாடி மழிக்கப்பட்ட ஒரு பணியாள், தன் கைப்பட்டைகளில் தங்கப் பின்னல்களை அணிந்தபடி, சாரதிக்கு சைகை காட்டுவதற்காக முன் அறையிலிருந்து விரைந்து வெளியே வந்தான். புள்ளிகளுடைய சாம்பல் நிறக் குதிரைகள் நுழைவாயிலை நோக்கிப் பாய்ந்தன; சாரதி வந்து நின்றது—அந்த வாகனத்தில் ஒரு பழங்கால பிரபுத்துவச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது: ஒரு குதிரை வீரனைக் குத்திச் சாய்ப்பது போன்ற சின்னம்.

திண்ணையைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு துடிப்பான காவல் ஆய்வாளர், திடீரெனக் குழப்பமடைந்து, இறுக்கப்பட்ட கயிற்றைப் போல நிமிர்ந்து நின்றார். சாம்பல் நிற மேலங்கியும் உயரமான கருப்புத் தொப்பியும் அணிந்து, கல் போன்று காகித எடைக்கல்லைப் போலக் காட்சியளித்த முகத்துடன் இருந்த அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், அவசரமாக நுழைவாயிலை விட்டு வெளியேறி, இன்னும் வேகமாக நகர்ந்து, வண்டியின் கால்பலகையில் ஏறி, ஏறும்போதே ஒரு கருப்பு மெல்லிய தோல் கையுறையை அணிந்துகொண்டார்.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், மாவட்டக் கண்காணிப்பாளரையும், பயிற்சி மாணவரையும், சாரதியையும், பெரிய கருப்புப் பாலத்தையும், பரந்து விரிந்த நெவா நதியையும் ஒரு கணநேரம் திகைப்புடன் பார்த்தார்.

17

நெவா நதியின் பரந்த வெளியை, மூடுபனி சூழ்ந்த, பல புகைபோக்கிகளைக் கொண்ட தொலைதூரங்கள் வானத்தில் மங்கலாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன; அங்கிருந்து வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவு அச்சமூட்டும் பார்வையுடன் எட்டிப் பார்த்தது.

சாம்பல் நிற உடை அணிந்திருந்த பணியாள் அவசரமாக வண்டியின் கதவை ஓங்கிச் சாத்தினான். அந்த வண்டி பனிமூட்டத்திற்குள் வேகமாகச் சென்றது; அவ்வழியே தற்செயலாகச் சென்ற மாவட்டக் கண்காணிப்பாளர், தான் கண்டவற்றால் அதிர்ந்துபோய், தன் தோளுக்கு மேல் திரும்பி அந்த அடர்ந்த பனிமூட்டத்தை—வண்டி அவ்வளவு வேகமாக மறைந்த திசையை—நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்; பிறகு பெருமூச்சு விட்டு, தொடர்ந்து நடந்தார். விரைவிலேயே, எல்லாத் தோள்களும், எல்லா முதுகுகளும், எல்லாச் சாம்பல் நிற முகங்களும், எல்லா கறுத்துப்போன, ஈரமான குடைகளும் மூடுபனிக்குள் மறைந்து கொண்டிருந்ததைப் போலவே, கண்காணிப்பாளரின் தோளும் பனிமூட்டத்திற்குள் மறைந்து போனது. கண்ணியமிக்க அந்தப் பணியாளனும் அதே திசையில் ஒரு பார்வை வீசினான்; அவன் வலப்புறமும், இடப்புறமும், பாலத்தையும், நெவா நதியின் பரந்த வெளியையும் பார்த்தான்—அங்கே மூடுபனி படர்ந்த, பல புகைபோக்கிகளைக் கொண்ட தொலைதூரங்கள் வானத்தில் மங்கலாகத் தெரிந்தன, மேலும் அங்கிருந்து வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவு அச்சம் தோய்ந்த பார்வையுடன் எட்டிப் பார்த்தது.

இங்கே, தொடக்கத்திலேயே, ஒரு குறிப்பிட்ட நாடகத்தின் களத்தை வாசகருக்கு அறிமுகப்படுத்த, எனது கதைப்போக்கை நான் குறுக்கிட வேண்டும். இருப்பினும், முதலில், புகுந்துவிட்ட ஒரு பிழையை நான் சரிசெய்ய வேண்டும்—இந்தப் பிழைக்கு ஆசிரியர் பொறுப்பல்ல, மாறாக ஆசிரியரின் எழுத்தே காரணம்: அக்காலத்தில், டிராம் வண்டிகள் இன்னும் நகரத்தின் வழியே ஓடவில்லை; அந்த ஆண்டு ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து ஐந்து.

சதுரங்கள், இணைகனங்கள், கனசதுரங்கள்.

— "ஏய்! ஏய்!"

அது சாரதியின் கூச்சல்...

மேலும், அந்த வண்டி எல்லா திசைகளிலும் சேற்றைத் தெறித்தது.

அங்கே—ஒரு மூடுபனி கலந்த ஈரப்பதம் மட்டுமே தொங்கிக்கொண்டிருந்த இடத்தில்—புனித ஐசக் பேராலயத்தின் வெளிப்புற வடிவம் தோன்றத் தொடங்கியது: முதலில் மங்கலாக, பின்னர் வானத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கி வருவது போல—அழுக்கு படிந்த, சாம்பல் கலந்த கருப்பு நிறத்தில். மற்றொரு வடிவம் வெளிப்பட்டு, பின்னர் முழுமையாக உருப்பெற்றது: பேரரசர் நிக்கோலஸுக்கான குதிரைச்சவாரி நினைவுச்சின்னம். அந்த உலோகப் பேரரசர், லைஃப் கார்ட்ஸ் படையினரின் சீருடையை அணிந்திருந்தார்; பீடத்தின் அடியில், நிக்கோலஸ் காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கிரெனேடியர்—அவரது கரடுமுரடான மற்றும் தனித்துவமான கரடித் தோல் தொப்பியுடன்—மூடுபனியிலிருந்து வெளியே எட்டிப்பார்த்து, மீண்டும் அதனுள் பின்வாங்கினார்.

இதற்கிடையில், அந்த வண்டி நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் சாலையில் வேகமாகச் சென்றது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் தனது இருக்கையின் பட்டு மெத்தைகளில் மென்மையாக அசைந்தாடினார்; தெருவின் கடுமையான, துர்நாற்றம் வீசும் காற்றிலிருந்து அவர் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தார்

18

நான்கு செங்குத்தான கண்ணாடித் தகடுகளால். ...சுவர்கள்; இவ்வாறு அவர், இடைவிடாது பெருகி ஓடும் மனிதக் கூட்டங்களிலிருந்தும், அந்தச் சந்திப்பின் அருகிலேயே விற்கப்படும் சிறு இதழ்களின் — மழையில் நனைந்து பரிதாபகரமாய் ஒட்டியிருக்கும் — சிவந்த அட்டைகளிலிருந்தும் தனித்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தார்.

ஒழுங்குமுறையும் சமச்சீர்மையும் அந்த செனட்டரின் நரம்புகளை ஆற்றுப்படுத்தின — அவரது குடும்ப வாழ்க்கையின் சீரற்ற தன்மையாலும், நமது மாநிலத்தின் 'பெரும் சக்கரம்' சுழலும் அந்த உதவியற்ற, வட்ட வடிவ இயக்கத்தாலும் ஏற்கனவே தளர்வுற்றிருந்த நரம்புகள் அவை.

அவரது ரசனைகள், ஒரு இணக்கமான எளிமையால் தனித்து விளங்கின.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் நேர்கோட்டில் அமைந்த நேரான வீதிகளை விரும்பினார்; இந்த குறிப்பிட்ட வீதியானது, ஒரு வாழ்வுப் பயணத்தின் இரண்டு புள்ளிகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தின் ஓட்டத்தை அவருக்கு நினைவூட்டியது — அதோடு வேறொரு விஷயத்தையும்: பெரும்பாலான பிற நகரங்கள் வெறும் மரக்குடிசைகளின் குழப்பமான குவியல்களாக இருக்கையில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் அவை அனைத்திற்கும் முற்றிலும் மாறுபட்டதாய், தனித்து உயர்ந்து நிற்கிறது என்பதைத்தான் அது நினைவூட்டியது.

ஈரமான, வழுக்கும் ஒரு வீதி: அங்கே, கட்டிடங்கள் ஒன்றிணைந்து, ஐந்து தளங்கள் கொண்ட ஒழுங்குமுறையான கனசதுரங்களின் வரிசையாக அமைந்திருந்தன. இந்த வரிசை, வாழ்க்கையின் உண்மையான பாதையிலிருந்து ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் மாறுபட்டிருந்தது: அதற்குத் தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை. ஏனெனில் இங்கே — வைரம் பதித்த சின்னங்களை அணிந்திருப்பவருக்கு இது அவரது பூவுலகப் பயணத்தின் வெறும் நடுப்புள்ளியாக மட்டுமே அமைந்திருக்கலாம் — ஆனால் பல முக்கியப் பிரமுகர்களுக்கு, இதுவே வாழ்க்கைப் பாதையின் இறுதி முனையாய் அமைந்திருந்தது.

அவரது அரக்கு பூசப்பட்ட தேர் — அந்த வடிவவியல் கனசதுரம் — ஒவ்வொரு முறையும் 'நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்' (Nevsky Prospect) வீதியின் நேர்கோட்டை ஒரு அம்பு போலக் கீறிக்கொண்டு பாயும்போது, ​​ஒரு உத்வேகம் செனட்டரின் ஆன்மாவை ஆட்கொள்ளும். வெளியே, ஜன்னல்களுக்கு அப்பால், வீடுகளின் எண்கள் அணிவகுத்து நகர்ந்து சென்றன; வாழ்க்கையின் இடைவிடாத சுழற்சி தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அங்கே — அந்தத் தொலைவிலிருந்து, தெளிவான நாட்களில், வெகு வெகு தொலைவிலிருந்து — கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளிக் கீற்றுகள் பார்வையில் படும்: பொன்னிறக் கோபுரம், மிதந்து செல்லும் மேகங்கள், மற்றும் மறையும் சூரியனின் செந்நிறக் கதிர். அங்கே, அந்தத் திசையிலிருந்து, மூடுபனி சூழ்ந்த நாட்களில் — ஏதுமில்லை, யாருமில்லை.

இருப்பினும் பொருட்கள் *அங்கே இருந்தன* — காட்சிகள்: நெவா நதி, தீவுகள். நிச்சயமாக, அந்தத் தொலைதூர நாட்களில் — உயரமான கூரைகளும், பாய்மரங்களும், கோபுரங்களும் பாசி படர்ந்த சதுப்பு நிலங்களிலிருந்து எழுந்து நின்று, தங்கள் கூர்மையான முனைகளால் அந்த ஈரமான, பசுமை கலந்த மூடுபனியைத் துளைத்து நின்ற நாட்களில் —

— அந்த *பறக்கும் டச்சுக்காரன்* (Flying Dutchman), தனது நிழல் போன்ற பாய்மரங்களுடன் அந்தத் திசையிலிருந்து பீட்டர்ஸ்பர்க்கை நோக்கிப் பறந்து வந்தான்; பால்டிக் மற்றும் வட கடல்களின் ஈயம்போன்ற பரப்புகளிலிருந்து வெளிப்பட்டு, இங்கே — ஒரு மாயையின் வாயிலாக — தனது மூடுபனி தேசங்களை நிறுவுவதற்கும், பொங்கி எழும் மேக அலைகளுக்கு "தீவுகள்" எனப் பெயரிடுவதற்கும் அவன் வந்தான். இருநூறு ஆண்டுகளாக, அந்த டச்சுக்காரன் இதே இடத்திலிருந்துதான் அந்த மதுக்கடைகளின் நரகத்தனமான சிறு விளக்குகளை ஏற்றினான்; மேலும் ஆர்த்தடாக்ஸ் மக்கள் முடிவில்லாமல் அந்த நரகத்தனமான மதுக்கடைகளுக்குள் திரண்டு, ஒரு அழுகிய தொற்றைப் பரப்பினார்கள்... அந்த இருண்ட நிழல்கள் இறுதியில் விலகிச் சென்றன. ஆனால் நரகத்தனமான மதுக்கடைகள் அப்படியே இருந்தன. நீண்ட ஆண்டுகளாக, ஆர்த்தடாக்ஸ் மக்கள் ஒரு மாயத்தோற்றத்துடன் இங்கே களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டனர்; முற்றிலும் ஒன்றுக்கொன்று அந்நியமான இரண்டு உலகங்களின் எல்லையில், மனிதர்களும் அல்ல, நிழல்களும் அல்ல என்ற ஒரு கலப்பின இனம் அந்தத் தீவுகளிலிருந்து தோன்றி குடியேறியது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சுக்கு அந்தத் தீவுகள் மீது அக்கறை இல்லை: அங்குள்ள மக்கள் தொழிற்சாலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட, முரட்டுத்தனமானவர்களாக இருந்தனர்; ஆயிரக்கணக்கான மனிதக் கூட்டம் ஒவ்வொரு காலையிலும் பல புகைபோக்கிகள் கொண்ட தொழிற்சாலைகளை நோக்கி அங்கு நடந்து சென்றது. இப்போது, ஒரு பிரவுனிங் கைத்துப்பாக்கி அவர்களுக்குள் புழக்கத்தில் இருப்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்—வேறு சில பொருட்களுடன் சேர்த்து. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் சிந்தித்தான்: அந்தத் தீவுகளின் குடிமக்கள் ரஷ்யப் பேரரசின் மக்கள்தொகையில் முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுவிட்டனர்; அவர்களிடமும் ஒரு பொதுக் கணக்கெடுப்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அவர்கள் வீடுகளுக்கும், மாவட்டங்களுக்கும், அரசாங்க நிறுவனங்களுக்கும் எண் வழங்கியுள்ளனர்; ஒரு தீவுவாசி ஒரு வழக்கறிஞராகவோ, எழுத்தாளராகவோ, தொழிலாளியாகவோ, அல்லது ஒரு காவல்துறை அதிகாரியாகவோ இருக்கலாம்; அவன் தன்னை ஒரு பீட்டர்ஸ்பர்கர் என்று கருதுகிறான்—ஆயினும், குழப்பத்தின் வாசியான அவன், நெருங்கி வரும் மேகங்களுக்குள் இருந்து பேரரசின் தலைநகருக்கு ஓர் அச்சுறுத்தலாக விளங்குகிறான்...

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் இதற்கு மேல் சிந்திக்க விரும்பவில்லை: இந்த அமைதியற்ற தீவுகளை—நசுக்குங்கள், நசுக்குங்கள்! ஒரு பிரம்மாண்டமான பாலத்தின் இரும்பினால் அவற்றை பூமியுடன் சங்கிலியால் பிணைத்து, மாபெரும் பெருஞ்சாலைகளின் அம்பு போன்ற உந்துதல்களால் எல்லா திசைகளிலும் துளைத்துவிடுங்கள்...

இவ்வாறாக, அந்த எல்லையற்ற மூடுபனிப் பரப்பை கனவு காண்பது போல் உற்றுப் பார்த்தபடி, தனது வண்டியின் கருப்புக் கனசதுரத்திலிருந்து வெளிவந்த அந்த அரசியல்வாதி, திடீரென்று எல்லா திசைகளிலும் விரிவடைந்து, அதற்கு மேலே உயரமாகப் பறப்பது போல் தோன்றினார். அந்த வண்டி முன்னோக்கிப் பறந்து செல்ல வேண்டும் என்றும், தெருக்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அதை நோக்கி விரைந்து சென்று, கோளின் முழு கோள வடிவ மேற்பரப்பும், ஒரு பாம்பின் சுருள்களைப் போல, சாம்பல் கலந்த கருப்பு நிறக் கட்டடச் சதுரங்களின் வலைக்குள் சுருண்டு கிடக்க வேண்டும் என்றும் அவன் விரும்பினான்; இந்தத் தெருக்களால் இறுக்கமாக அழுத்தப்பட்ட முழுப் பூமியும், தனது நேர்கோட்டு அண்டப் பயணத்தில், நேர்கோட்டின் விதியை முழுமையாகப் பின்பற்றி, பிரபஞ்சத்தின் பரந்த தன்மையைக் கடந்து செல்ல வேண்டும் என்றும் அவன் விரும்பினான். ...இணையான வீதிகளின் ஒரு வலையமைப்பை உருவாக்க—ஒன்றையொன்று வெட்டும் பெருந்தெருக்களின் ஒரு வலையமைப்பை உருவாக்க—அது சதுரங்கள் மற்றும் கனசதுரங்களின் தளங்களாக அண்டப் பேரண்டத்தில் விரிவடையும்: ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் ஒரு சதுரம், அதனால்... அதனால்...

அனைத்து வடிவியல் வடிவங்களிலும், அவருக்கு எல்லாவற்றையும் விட அதிக இதமளித்தது சதுரமே.

அவர் அடிக்கடி நீண்ட நேரம் சிந்தனையற்ற ஆழ்ந்த சிந்தனையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்வார்: பிரமிடுகள், முக்கோணங்கள், இணைகனசதுரங்கள், கனசதுரங்கள் மற்றும் சரிவகங்கள். ஒரு துண்டிக்கப்பட்ட கூம்பைக் காணும்போது மட்டுமே அவருக்கு அமைதியின்மை ஏற்படும்.

வளைந்து நெளிந்த கோட்டைப் பொறுத்தவரை—அதை அவரால் சற்றும் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

இங்கே, தனது தேருக்குள், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் நீண்ட நேரம்—எந்த சிந்தனையுமின்றி—தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த செவ்வகச் சுவர்களை ரசிப்பார்; ஒரு கருமையான, கச்சிதமான, பட்டுத் துணியால் வரிசையிடப்பட்ட கனசதுரத்தின் மையத்தில் அவர் வசித்தார்: ஏனெனில் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனிமைச் சிறைக்காகவே பிறந்தவர்; அரசால் விதிக்கப்பட்ட தளவரைபடத்தின் மீதான அவனது காதல் மட்டுமே, உயர் பொறுப்புள்ள ஒரு பதவியின் பன்முகச் சிக்கலான தன்மையை அவனுக்கு அளித்திருந்தது.

ஈரமான, வழுக்கும் அந்தப் பாதை, மற்றொரு ஈரமான பாதையால் குறுக்கிடப்பட்டது......ஒரு செங்கோணத்தில்—ஒரு தொண்ணூறு டிகிரி கோணத்தில்; அந்தக் கோடுகள் சந்திக்கும் இடத்தில், ஒரு காவலர் நின்றார்...

அங்கேயும், அதே வீடுகள் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தன; அங்கேயும், அதே சாம்பல் நிற மனிதக் கூட்டங்கள் கடந்து சென்றன; அங்கேயும், அதே பச்சை கலந்த மஞ்சள் நிறப் பனிமூட்டம் சூழ்ந்திருந்தது. அங்கே முகங்கள் செறிவான அவசரத்தில் விரைந்து சென்றன; நடைபாதைகள் காலணிகள் உரசும் சத்தத்துடன் சலசலத்தன; மேலும், கம்பீரமான முதலாளித்துவப் பெருமையுடன் மிதந்து வந்தது ஒரு மூக்கு. மூக்குகள் பெருந்திரளாகக் கடந்து சென்றன: கழுகு மூக்கு, வாத்து மூக்கு, சேவல் மூக்கு; பச்சை நிற மூக்கு, வெள்ளை மூக்கு—இங்கேயும், மூக்கே இல்லாத ஒரு நிலையும் கடந்து சென்றது. இங்கே தனி உருவங்களும், ஜோடிகளும், மூவர் குழுக்களும்—நால்வர் குழுக்களும் கடந்து சென்றன; பௌலர் தொப்பிக்கு மேல் பௌலர் தொப்பி: பௌலர் தொப்பிகள், இறகுகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள்; கூர்முனைத் தொப்பிகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள், இறகுகள்; ஒரு முக்கோணத் தொப்பி, ஒரு மேல் தொப்பி, ஒரு கூர்முனைத் தொப்பி; ஒரு கைக்குட்டை, ஒரு குடை, ஒரு இறகு.

ஆனால், இந்த விரைந்து செல்லும் வீதிக்கு இணையாக, அதே பெட்டி போன்ற கட்டிடங்களின் வரிசை, அதே எண்கள், அதே மேகங்கள்... என இன்னொரு விரைந்து செல்லும் வீதியும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

...மற்றும் அதே அரசு ஊழியரும்.தொலைவில் முடிவின்றி நீண்டு செல்லும் வீதிகளின் முடிவிலிக்குள் ஓர் முடிவிலி உண்டு—அதேபோல் தொலைவில் முடிவின்றி நீண்டு செல்லும், ஒன்றையொன்று வெட்டும் முடிவிலி நிழல்களால் நிரம்பிய வீதிகளும் உண்டு. பீட்டர்ஸ்பர்க் முழுவதுமே, ஒரு வீதியின் முடிவிலியை n-ஆவது அடுக்கிற்கு உயர்த்தியது போன்றது.

ஆனால், பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அப்பால்—ஒன்றுமில்லை.

அந்தத் தீவுவாசிகள் உங்களை வியப்பில் ஆழ்த்துவார்கள்.

அந்தத் தீவுவாசிகள் ஒருவித திருட்டுத்தனமான பதுங்கியிருப்புத் தன்மையுடன் உங்களை வியப்பில் ஆழ்த்துவார்கள்; பூமியில் உள்ள மற்ற எந்த உயிரினங்களின் முகங்களை விடவும் அவர்களின் முகங்கள் பசுமையாகவும் வெளிறியதாகவும் இருக்கும்; ஒரு தீவுவாசி—சிலர்—ஒரு கதவின் இடுக்கின் வழியே நழுவி வருவான்: ஒருவேளை மீசை வைத்த ஒருவனாக இருக்கலாம்; நீங்கள் அறிவதற்குள், அவன் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களுக்கு ஆயுதம் வழங்க நன்கொடை கேட்பான்; அவன் முணுமுணுக்க, கிசுகிசுக்க, கலகலவெனச் சிரிக்கத் தொடங்குவான்—நீங்களும் அவனுக்கு அதைக் கொடுப்பீர்கள்; அதன் பிறகு, இரவில் உங்களுக்குத் தூக்கமே வராது; உங்கள் அறையே முணுமுணுக்கவும், கிசுகிசுக்கவும், கலகலவெனச் சிரிக்கவும் தொடங்கும்: அது அவன்தான்—அந்தத் தீவுவாசி—கருப்பு மீசையுடன் கூடிய அந்த அந்நியன்—பிடிபடாதவன், கண்ணுக்குப் புலப்படாதவன்; அவன் முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டான்—ஒரு சுவடுகூட இல்லாமல் மறைந்துவிட்டான்; அவன் ஏற்கெனவே மாகாணங்களுக்குச் சென்றுவிட்டான்; நீங்கள் அறிவதற்குள்—அங்கே அந்தப் பரந்த வெளியில்—தொலைதூர மாகாணப் பகுதிகள் முணுமுணுக்கவும் கிசுகிசுக்கவும் தொடங்குகின்றன; பிறகு, அங்கே அந்த மாகாணத் தொலைவில்—ரஷ்யாவே இடிமுழங்கவும் முணுமுணுக்கவும் தொடங்குகிறது.

அது செப்டம்பர் மாதத்தின் கடைசி நாள்.

பதினேழாவது கோட்டிற்குள் ஆழமாக அமைந்துள்ள வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவில், மூடுபனியிலிருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான, சாம்பல் நிற வீடு வெளிப்பட்டது; சிறிய முற்றத்திலிருந்து வீட்டிற்குள் ஒரு இருண்ட, சற்றே அழுக்கான படிக்கட்டு சென்றது; அங்கே ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கதவுகள் இருந்தன; அவற்றில் ஒன்று திறந்தது. சிறிய கருப்பு மீசையுடன் கூடிய ஒரு அந்நியன் அதன் வாசலில் தோன்றினான்.

பிறகு, கதவை மூடியதும், அந்த அந்நியன் மெதுவாகக் கீழே இறங்கத் தொடங்கினான்; அவன் ஐந்து மாடிகள் உயரத்திலிருந்து, படிக்கட்டுகளில் கவனமாக அடியெடுத்து வைத்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் தன் கையில், தாள லயத்துடன் அசைந்தாடியபடி, ஒரு சிறிய பொட்டலத்தைச் சுமந்து வந்தான்—அது மிகச் சிறியதல்ல, ஆனாலும் நிச்சயமாகப் பெரியதும் அல்ல—மங்கிய ஃபெசண்ட் பறவைகளின் படங்கள் பொறிக்கப்பட்ட சிவப்பு ஓரங்களைக் கொண்ட ஒரு அழுக்குத் துணியில் அது கட்டப்பட்டிருந்தது.

எனக்கு அறிமுகமில்லாத அந்த நபர், அந்தப் பொட்டலத்தை மிகுந்த கவனத்துடனும் எச்சரிக்கையுடனும் கையாண்டார்.

அந்தப் படிக்கட்டு, இயல்பாகவே, ஒரு சேவைப் படிக்கட்டாக இருந்தது—இருண்டதாகவும், கால்களால் பலமுறை மிதிக்கப்பட்ட வெள்ளரிக்காய்த் தோல்களும் முட்டைக்கோஸ் இலைகளும் சிதறிக் கிடந்தன. கருப்பு மீசை வைத்திருந்த அந்த அந்நியன் அதில் வழுக்கி விழுந்தான்.

ஒரு கையால், அவன் உடனடியாகப் படிக்கட்டுக் கைப்பிடியைப் பற்றிக்கொண்டான்; அதே சமயம், அவனது மற்றொரு கை (அந்தப் பொட்டலத்தைப் பிடித்திருந்த கை) காற்றில் ஒரு திகைப்புடனும் பதற்றத்துடனும் முன்னும் பின்னுமாக அசைந்தது. இருப்பினும், இந்த முன்னும் பின்னுமான அசைவு உண்மையில் அவனது முழங்கையிலிருந்துதான் உருவானது: அந்த அந்நியன், ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான விபத்திலிருந்து—குறிப்பாக, கல் படிக்கட்டுகளில் மோதி விழுவதிலிருந்து—அந்தப் பொட்டலத்தைப் பாதுகாக்க முனைந்திருந்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஏனெனில், அவனது முழங்கையின் அசைவு, சுறுசுறுப்பின் ஒரு உண்மையான வித்தைக்காரத்தனமான செயலை வெளிப்படுத்தியது; அந்த அசைவின் நுட்பமான சாமர்த்தியம் ஒரு மௌனமான உள்ளுணர்வால் வழிநடத்தப்பட்டது. தன் தோளில் ஆஸ்பென் மர விறகுக் கட்டுகளைக் கையில் சுமந்துகொண்டு, வழியை மறித்தபடி படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்த துப்புரவுப் பணியாளரை எதிர்கொண்டதும், அந்தச் சிறிய கருப்பு மீசையுடைய அந்நியன், தனது சிறிய பொட்டலம் ஒரு மரக்கட்டையில் சிக்கிவிடுமோ என்ற மிகைப்படுத்தப்பட்ட, நுட்பமான கவலையை மீண்டும் காட்டத் தொடங்கினான்; அந்தப் பொட்டலத்தினுள் வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்கள் நிச்சயமாக மிகவும் உடையக்கூடிய தன்மையுடையவையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

இல்லையென்றால், அந்த அந்நியனின் நடத்தை முற்றிலும் விளக்க முடியாததாக இருந்திருக்கும்.

புதிரான அந்த அந்நியன் கறுப்பு நிற வெளியேறும் கதவை நோக்கி எச்சரிக்கையுடன் இறங்கியபோது, அவன் காலடியில் திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு கறுப்புப் பூனை சீறியது; தன் வாலை உயர்த்தியபடி அவன் பாதையைக் கடந்து, ஒரு கோழிக் குடல் துண்டை அவன் காலடியிலேயே போட்டது. அந்நியனின் முகத்தில் ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது, அதே சமயம் அவன் தலை பதற்றத்துடன் பின்னால் இழுக்கப்பட்டு, அவனது மெல்லிய கழுத்து முழுவதுமாகத் தெரிந்தது.

இத்தகைய அசைவுகள் ஒரு கடந்த காலத்து இளம் பெண்களின் இயல்பாக இருந்தன—அக்காலத்தில், இளம் பெண்கள் ஒரு விசித்திரமான உந்துதலால் பீடிக்கப்பட்டு, வினிகர் குடிப்பதாலும் எலுமிச்சையைச் சுவைப்பதாலும் ஏற்படும் தங்கள் முகங்களின் "சுவாரஸ்யமான வெளிறிய தன்மையை" சில நாடகத்தனமான, செயற்கையான சைகைகள் மூலம் மேலும் வெளிப்படுத்த முயன்றனர்.

மேலும், இதே போன்ற அசைவுகளை, சில சமயங்களில், தூக்கமின்மையால் சோர்ந்துபோன நமது சமகால இளைஞர்களிடமும் காணலாம். கேள்விக்குட்பட்ட அந்த அந்நியன் அத்தகைய தூக்கமின்மையால் அவதிப்பட்டான்: அவன் வசித்த இடத்தின் புகை சூழ்ந்த கனமான சூழலும், அவனது முகத்தின் மென்மையான தோலில் படிந்திருந்த நீல நிறமும் அதை உணர்த்தின—உண்மையில், அந்தத் தோல் மிகவும் மென்மையானதாக இருந்தது, அவன் வைத்திருந்த சிறிய மீசை மட்டும் இல்லையென்றால், அந்த அந்நியனை மாறுவேடத்தில் இருக்கும் ஒரு இளம் பெண் என்று ஒருவர் தவறாக நினைத்திருக்கக்கூடும். 23

அப்படியே, அந்த அந்நியன் தன்னை ஒரு சிறிய முற்றத்தில் கண்டான்—அது முழுவதும் தார் கொண்டு பதிக்கப்பட்ட ஒரு நாற்கோண வடிவ இடமாகும், மேலும் அது பல ஜன்னல்களைக் கொண்ட ஐந்து மாடிக் கட்டிடத்தின் பெரும் பகுதியால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழப்பட்டிருந்தது. முற்றத்தின் மையத்தில், பல கயிறுகள் அளவுக்கு ஈரமாகவும் வெயிலிலும் காய்ந்த ஆஸ்பென் மர விறகுக் குவியல் ஒன்று கிடந்தது; இங்கிருந்தே கூட, காற்றால் சீட்டியடித்துச் செல்லப்பட்ட பதினேழாவது கோட்டின் ஒரு பகுதி தெரிந்தது.

அந்தக் கோடுகள்!

பேதுருவின் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நினைவு உன்னில் மட்டுமே இன்னும் குடிகொண்டிருக்கிறது.

நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு, சதுப்பு நிலங்களின் குறுக்கே இந்த இணைக் கோடுகளை வரைந்தவர் பேதுருதான்; அந்தக் கோடுகள் பிற்காலத்தில் எல்லைகளாகின—சில சமயம் கருங்கற்களாலும், சில சமயம் கற்கட்டுமானங்களாலும், சில சமயம் ஒரு சாதாரண மர வேலியாலும். பேதுருவின் துல்லியமான, நேர்கோட்டுக் கோடுகளின் எந்தத் தடயமும் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் எஞ்சவில்லை; பேதுருவின் *கோடு* பிற்காலத்தின் *கோடாக* உருமாறியிருந்தது: கேத்தரின் காலத்தின் வட்டமான வடிவங்களாகவோ, அல்லது அலெக்சாண்டிரியாவின் வெண்கற் தூண்களின் வரிசையாகவோ.

இங்கே, இந்த வானுயர்ந்த கட்டிடங்களுக்கு மத்தியில் மட்டுமே, பேதுருவின் காலத்துச் சிறிய வீடுகள் இன்னும் எஞ்சியிருக்கின்றன; பார்—அங்கே ஒரு சிறிய மர வீடு இருக்கிறது; அங்கே...— ஒரு சிறிய பச்சை வீடு; இதோ—ஒரு நீல நிற, ஒற்றை மாடி வீடு, அதில் "உணவகம்" என்று எழுதப்பட்ட ஒரு பிரகாசமான சிவப்புப் பலகை இருந்தது. பழங்காலத்தில், இது போன்ற வீடுகள்தான் இந்த இடம் முழுவதும் சிதறிக்கிடந்தன. இங்கேயும், பல்வேறு வாசனைகள் உங்கள் முகத்தில் அறைகின்றன: கடல் உப்பு, ஹெர்ரிங் மீன், கயிறுகள், ஒரு தோல் மேலாடை, ஒரு புகைக்குழாய், மற்றும் கடற்கரைத் தார்ப்பாய் ஆகியவற்றின் மணம்.

அந்தப் பாதைகள்!

அவை எவ்வளவு மாறிவிட்டன—இந்தக் கடுமையான நாட்கள் அவற்றை எப்படி உருமாற்றிவிட்டன!

அந்த அந்நியன் நினைவு கூர்ந்தான்: அந்தப் பளபளப்பான சிறிய வீட்டின் அதே ஜன்னலில்—ஜூன் மாதத்தின் ஒரு கோடை மாலையில்—ஒரு மூதாட்டி உதடுகளால் முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தாள்; ஆகஸ்டில், அந்த ஜன்னல் மூடப்பட்டது; செப்டம்பரில், வெல்வெட் போர்த்தப்பட்ட ஒரு சவப்பெட்டியை அவர்கள் வெளியே கொண்டு சென்றனர்.

வாழ்க்கை விலை உயர்ந்ததாகி வருவதாகவும், விரைவில் உழைக்கும் மக்களுக்கு உண்ண எதுவும் மிஞ்சாது என்றும் அவன் நினைத்தான்; அதிலிருந்தே—அந்தப் பாலத்திலிருந்து—பீட்டர்ஸ்பர்க், கல் இராட்சதர்களின் ஒரு படையுடன் சேர்ந்து, தனது பெருவழி போன்ற அம்புகளால் இந்த இடத்திற்குள் தன்னைத் திணித்துக்கொண்டிருந்தது; இந்த இராட்சதர்களின் கூட்டம் விரைவில்—வெட்கமின்றியும் துணிச்சலுடனும்—தீவின் ஏழைகள் அனைவரையும் பரண்களிலும் நிலவறைகளிலும் புதைத்துவிடும்.

என் அந்நியன், தீவில் இருந்த தன் உயரமான இடத்திலிருந்து பீட்டர்ஸ்பர்க்கை நீண்ட காலமாக வெறுத்திருந்தான்: ஏனெனில் அங்கே—அந்தத் திசையிலிருந்து—மேகக் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் பீட்டர்ஸ்பர்க் உயர்ந்து நின்றது;

24

அங்கே கட்டிடங்கள் மிதப்பது போலத் தோன்றின; அந்தக் கட்டிடங்களுக்கு மேலே, ஏதோ ஒரு தீய, நிழலான இருப்பு மிதப்பது போலத் தெரிந்தது—அதன் மூச்சு, ஒரு காலத்தில் பசுமையாகவும் இலைகளாகவும் இருந்த இந்தத் தீவுகளைக் கருங்கல் மற்றும் கல்லால் ஆன ஒரு உறையில் உறுதியாக மூடியிருந்தது; அந்த இடத்திலிருந்து, ஊளையிடும் குழப்பத்திலிருந்து—இருண்ட, அச்சுறுத்தும், குளிர்ந்த ஒருவன் வெளிப்பட்டான்; அவன் அந்தக் காட்சியின் மீது ஒரு கல் போன்ற பார்வையை நிலைநிறுத்தி, வௌவால் போன்ற இறக்கைகளால் அந்த வெறிபிடித்த இளைஞனை அடித்தான்; மேலும் அவன், சமீபத்தில் ஒரு சிறு பத்திரிகையின் அட்டைப்படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டதைப் போலவே, மூடுபனிக்குள் வெறும் மண்டையோடாகவும் காதுகளாகவும் தோன்றி, தீவின் ஆதரவற்ற மக்களைக் கடுமையாகச் சாடினான்.

அந்த அந்நியன் இதைத் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டு, தன் சட்டைப்பையில் ஆழமாக முஷ்டியை இறுக்கினான்; யாரோ சொன்ன ஒரு கொடூரமான வார்த்தை அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது; இலைகள் உதிர்ந்துகொண்டிருந்ததும் அவனுக்கு நினைவிருந்தது:

என் அந்நியனுக்கு அது எல்லாம் மனப்பாடமாகத் தெரிந்திருந்தது. இந்த உதிரும் இலைகள்—

—இவைதான் கடைசி இலைகள் என்று எத்தனையோ? என் அந்நியன் ஆகிவிட்டான்—

—ஒரு நீல நிற நிழலாக.

எங்கள் பங்கிற்கு நாங்கள் சொல்கிறோம்: ஓ, ரஷ்ய மக்களே, ரஷ்ய மக்களே! தீவுகளிலிருந்து வழுக்கி வரும் இந்த நிழல்களின் கூட்டத்தை உங்கள் மத்தியில் வர விடாதீர்கள்! தீவுவாசிகளிடம் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்! பேரரசிற்குள் சுதந்திரமாகக் குடியேற அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு—நிச்சயமாக அதனால்தான் தீவுகளை அடைய கோடைக்கால நீரின் குறுக்கே கருப்பு மற்றும் சாம்பல் நிறப் பாலங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றை மட்டும் நம்மால் அகற்ற முடிந்தால்...

மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது...

நிகோலாவ்ஸ்கி பாலத்தை உயர்த்தும் எண்ணம் காவல்துறைக்கு இல்லை; கருநிழல்கள் பாலத்தின் குறுக்கே பாய்ந்து வந்தன; அந்த நிழல்களுக்கு மத்தியில், அந்த அந்நியரின் கருநிழலும் பாலத்தின் குறுக்கே பாய்ந்து வந்தது. சீரான தாளத்தில் அசைந்தாடும் தன் கைகளில், அவள் ஒரு சிறிய பொட்டலத்தைப் பிடித்திருந்தாள்—ஒருவேளை அது மிகச் சிறியதாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் நிச்சயமாக மிகவும் பெரியதாகவும் இல்லை.

அதைக் கண்டதும், அவனது கண்கள் விரிந்து, பிரகாசித்து, மின்னின...

செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் காலையின் பச்சை கலந்த ஒளியில்—"அப்படித் தோன்றுகிறது" என்ற அந்த ஆறுதலான எல்லைக்குள்—செனட்டர் அப்லூகோவ் முன் ஒரு பரிச்சயமான நிகழ்வு சுழன்றது: ஒரு சூழ்நிலை வெளிப்பாடு, ஒரு மனித வெள்ளம். இங்கே, மக்கள் ஊமைகளாக இருந்தனர்; ஆயினும், அலை போன்ற சீற்றமாகப் பெருகி எழுந்த அவர்களின் நீரோட்டங்கள் இடி முழக்கமிட்டுக் கர்ஜித்தன.

25

இருப்பினும், ஒரு சாதாரண காது, இந்த மனித அலை உண்மையில் ஒரு இடி முழக்க அலை என்பதைச் சற்றும் உணரவில்லை.

ஒரு மினுமினுப்பான மூடுபனியால் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்ட அந்த நீரோட்டம்—தனக்குள்ளேயே தன்னிறைவு பெற்றிருந்தது—தனித்தனி இணைப்புகளாகப் பிரிந்தது: ஒரு இணைப்பு மற்றொரு இணைப்பைக் கடந்து சென்றது. கருத்தியல் ரீதியாக, ஒரு கோள் மண்டலம் மற்றொன்றிலிருந்து பின்வாங்குவதைப் போலவே, ஒவ்வொன்றும் அடுத்ததிலிருந்து பின்வாங்கியது. இங்கே, ஒரு தனிநபர் அடுத்தவருடன் கொண்டிருந்த தொடர்பு, வானத்திலிருந்து வரும் ஒரு ஒளிக்கற்றை விழித்திரையுடன் கொண்டிருக்கும் தொடர்பைப் போன்றே ஏறக்குறைய அமைந்திருந்தது—அந்த விழித்திரைதான், நரம்புத் தந்தி வழியாக, திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு தெளிவற்ற, விண்மீன் செய்தியை மூளை மையத்திற்கு அனுப்புகிறது.

தனக்கு முன்னால் பெருங்கூட்டம் பாய்ந்து செல்ல, அந்த வயதான செனட்டர் தந்தி மற்றும் தொலைபேசி ஆகிய இரண்டு கம்பிகள் வழியாகவும் தொடர்பு கொண்டார். மேலும், மனிதகுலத்தின் இந்த நிழல் போன்ற நீரோடை, உலகின் தொலைதூர அடிவானங்களுக்கு அப்பாலிருந்து அமைதியாகப் பாய்ந்து வரும் ஒரு வெறும் வதந்தியாக—ஒரு தொலைதூரச் செய்தியாக—அவரது நனவுநிலைக்குத் தோன்றியது. யபோலோன் யபோலோனோவிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்: நட்சத்திரங்களைப் பற்றியும், இடி முழக்கத்துடன் விரைந்து செல்லும் அந்த நீரோடையின் தெளிவின்மையைப் பற்றியும்; மேலும், ஒரு கருப்பு மெத்தையில் ஆடிக்கொண்டே, சனிக்கிரகத்திலிருந்து உணரப்பட்ட ஒளியின் தீவிரத்தை அவர் கணக்கிட்டார்.

திடீரென்று... —

— அவரது முகம் ஒரு நடுக்கத்துடன் சுருங்கித் துடித்தது; நீல நிற வளையங்களைக் கொண்ட அவரது கல் போன்ற கண்கள் வலிப்புடன் பின்னோக்கிச் சுழன்றன; கருப்பு நிற மெல்லிய தோல் ஆடை அணிந்திருந்த அவரது கைகள், தன் கைகளால் தன்னைக் காத்துக்கொள்வது போல, மார்பு மட்டத்திற்கு உயர்ந்தன. மேலும் அவரது உடல் பின்னால் சரிந்தது, அதே நேரத்தில் அவரது மேல் தொப்பி வண்டியின் சுவரில் மோதி, இப்போது மொட்டையாக இருந்த அவரது தலைக்குக் கீழே முழங்கால்களில் சரிந்து விழுந்தது...

செனட்டரின் அசைவின் விவரிக்க முடியாத தன்மை சாதாரண விளக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது; செனட்டரின் நடத்தை விதிகளில் இதுபோன்ற ஒரு விஷயத்திற்கு எந்த இடமும் இல்லை...

பறந்து செல்லும் நிழல்களை—பௌலர் தொப்பிகள், இறகுகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள், இறகுகள்—கவனித்த யாப்போலோன் யாப்போலோனோவிச், அவற்றை வானத்தில் உள்ள புள்ளிகளுக்கு ஒப்பிட்டார்; ஆனால் இந்தப் புள்ளிகளில் ஒன்று, தன் சுற்றுப்பாதையிலிருந்து விடுபட்டு, தலைசுற்ற வைக்கும் வேகத்தில் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான செந்நிறக் கோளத்தின் வடிவத்தை எடுத்தது—அதாவது, நான் சொல்ல வருவது இதுதான்: —

— அசைந்தாடும் அந்த நிழல் உருவங்களை (கூரான தொப்பிகள், கூரான தொப்பிகள், இறகுகள்) உற்று நோக்கியபடி, யப்போலோன் யப்போலோனோவிச்—கூரான தொப்பிகளிலிருந்து, இறகுகளிலிருந்து, பந்து வீசும் தொப்பிகளிலிருந்து—மூலையிலிருந்து, அவர் ஒரு ஜோடி வெறிபிடித்த கண்களைக் கண்டார்.

26

அக்கண்கள் ஒரேயொரு, ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத தன்மையை வெளிப்படுத்தின: அவை அந்த செனட்டரை அடையாளம் கண்டுகொண்டன; அவ்வாறு அடையாளம் கண்டுகொண்டதும், அவை வெறித்தனமடைந்தன. ஒருவேளை அக்கண்கள் அந்த மூலையிலிருந்து பதுங்கியிருந்து காத்திருந்திருக்கலாம்; அவரைக் கண்டதும், அவை விரிந்தன, ஒளிர்ந்தன, மின்னின.

அந்த வெறிபிடித்த பார்வை வேண்டுமென்றே செலுத்தப்பட்ட ஒன்றாகும்; அது ஒரு *ரஸ்னோச்சினெட்ஸ்* (raznochinets)—அதாவது, நிலையற்ற சமூக அந்தஸ்தைக் கொண்ட ஒரு மனிதர்—என்பவருக்குச் சொந்தமானது; அவர் ஒரு சிறிய கருப்பு மீசையையும், கழுத்துப்பட்டை உயர்த்தப்பட்ட ஒரு மேலங்கியையும் அணிந்திருந்தார். பின்னர், அந்தச் சம்பவத்தின் விவரங்களை ஆழமாக ஆராய்ந்தபோது—அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அதை வெறும் நினைவுகூருவதோடு நின்றுவிடாமல்—வேறொன்றையும் உணர்ந்தார்: அந்த *ரஸ்னோச்சினெட்ஸ்* தனது வலது கையில், ஒரு ஈரமான கைக்குட்டையில் சுற்றப்பட்டிருந்த சிறிய பொட்டலம் ஒன்றை வைத்திருந்தார்.

விஷயம் மிகவும் எளிமையானது: ஒளிமிக்க குதிரை வண்டிகளின் தொடர் ஓட்டத்தால் சூழப்பட்ட நிலையில், செனட்டரின் வண்டி ஒரு சந்திப்பில் (அங்கு ஒரு காவலர் அப்போதுதான் தனது வெள்ளை நிறத் தடியை உயர்த்தியிருந்தார்) வந்து நின்றது. வண்டிகளின் ஓட்டத்தால் சூழப்பட்டு, 'நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்' (Nevsky Prospect) சாலையைக் கடந்து செல்லும் விரைவான போக்குவரத்து ஓட்டத்திற்குச் செங்குத்தாக நகர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த *ரஸ்னோச்சினெட்ஸ்* கூட்டத்தின் ஓட்டம்—இப்போது செனட்டரின் வண்டிக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து மோதியது. அவ்வாறு செய்ததன் மூலம், ஒரு மாயையை அது தகர்த்தெறிந்தது: அதாவது, நெவ்ஸ்கி சாலையில் அதிவேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த தான்—அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்—அதே சாலையில் காலால் மிதித்துச் செல்லும் அந்த மனிதப் பூச்சிக் கூட்டத்திலிருந்து பல்லாயிரம் கோடி மைல்கள் தொலைவில் வானில் மிதந்து கொண்டிருப்பதாக அவர் கொண்டிருந்த அந்த மாயையை அது உடைத்தது. இதனால் கலக்கமடைந்த அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், வண்டியின் ஜன்னல் கண்ணாடிகளோடு தன்னை இறுக்கமாக ஒடுக்கிக்கொண்டார்; அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து தன்னைத் தனித்து நிறுத்துவது ஒரு மெல்லிய கண்ணாடித் தகடும், வெறும் நான்கு அங்குல இடைவெளியும் மட்டுமே என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அங்கே அவர் ஒரு *ரஸ்னோச்சினெட்ஸ்*—அதாவது, நிலையான வர்க்கம் ஏதுமற்ற ஒரு மனிதர்—ஒருவரைக் கண்டார்; அவரை அமைதியாக உற்றுநோக்கத் தொடங்கினார். அந்தச் சாதாரணத் தோற்றத்திற்குள், கவனிக்கத்தக்க ஏதோ ஒன்று ஒளிந்திருந்தது; சொல்லப்போனால், முகசாஸ்திரம் அறிந்த ஒருவர், தெருவில் இத்தகைய ஒரு உருவத்தை எதேச்சையாகக் காண நேர்ந்தால், நிச்சயம் வியப்புடன் ஒரு கணம் நின்று யோசித்திருப்பார்; பின்னர், தனது அன்றாடப் பணிகளுக்கு இடையிலும், தான் கண்ட அந்த முகத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்திருப்பார். அந்த முகபாவனையின் தனித்துவம், வேறெதிலும் இல்லாமல்—அந்த முகத்தை ஏற்கனவே வரையறுக்கப்பட்ட எந்தவொரு வகைப்பாட்டிற்குள்ளும் பொருத்த இயலாத அந்தச் சிரமத்தில் மட்டுமே—அமைந்திருந்தது.

இந்தக் கூர்நோக்குச் சிந்தனை, ஒரு கணம் மட்டுமே நீடித்திருந்தால், அது அந்த செனட்டரின் மனதில் ஒரு மின்னலைப் போலத் தோன்றி மறைந்திருக்கக்கூடும்; ஆனால் அது நீடிக்கவில்லை. அந்த அந்நியர் தன் கண்களை உயர்த்தினார்—கண்ணாடி பதிக்கப்பட்ட வண்டியின் பலகணிக்கு அப்பால், அவருக்கும் செனட்டருக்கும் இடையே இருந்த அந்த நான்கு 'வெர்ஷோக்' இடைவெளியில்—அவர் ஒரு முகத்தைக் காணவில்லை; மாறாக... ஒரு உயரமான தொப்பியை அணிந்த மண்டையோட்டையும், பிரம்மாண்டமான, வெளிறிய பச்சை நிறம் கொண்ட ஒரு காதையும் கண்டார்.


27


சரியாக அதே கால் நொடியில், அந்த அந்நியரின் கண்களில் ஒரு எல்லையற்ற குழப்பத்தை செனட்டர் கண்டார்—எந்தக் குழப்பத்திலிருந்து, காலங்காலமாக, செனட்டர் குடும்பத்தினர் மூடுபனி சூழ்ந்த, பல புகைபோக்கிகள் கொண்ட தொலைதூரத்தையும், 'வாசிலியேவ்ஸ்கி' தீவையும் உற்றுநோக்கி வந்தார்களோ, அதே குழப்பத்தை.

சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான் அந்த அந்நியரின் கண்கள் விரிந்தன, ஒளிர்ந்தன, மின்னின; அதே தருணத்தில்தான்—அந்த நான்கு 'வெர்ஷோக்' இடைவெளியாலும், வண்டியின் சுவராலும் பிரிக்கப்பட்ட நிலையில்—கண்ணாடிக்குப் பின்னால் கைகள் மின்னல் வேகத்தில் உயர்ந்து, அவரது கண்களை மறைத்துக்கொண்டன.

வண்டி வேகமாக முன்னேறியது; அதனுடன் சேர்ந்து, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சும் அந்த ஈரமான, மூடுபனி சூழ்ந்த வெளியினூடே தலைகுப்புறப் பாய்ந்தார்—தெளிவான நாட்களில், பொன்னிறக் கோபுரக் கூம்புகளும், மேகங்களும், செந்நிறச் சூரிய அஸ்தமனமும் பிரம்மாண்டமான எழிலுடன் எழுந்து வந்த அதே வெளியினூடே. அங்கே, அங்கிருந்து இன்று—அழுக்கு நிறைந்த மூடுபனிக் கூட்டங்கள் எழுந்தன.

அங்கே, அந்த அழுக்கு நிறைந்த புகைக் கூட்டங்களுக்கு நடுவே, வண்டியின் இருக்கைக்குப் பின்னால் சாய்ந்தவாறு, தன் கண்களுக்குள்ளேயே அதே காட்சியைக் கண்டார்: அழுக்கு நிறைந்த புகைக் கூட்டங்கள்; என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது; அது விரிந்தது, விரிந்தது, விரிந்துகொண்டே சென்றது; என் நெஞ்சுக்குள், வெடித்துச் சிதறத் தயாராக இருக்கும் ஒரு, வளர்ந்துவரும் செந்நிறப் பந்து போன்ற உணர்வு பிறந்தது.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் யப்லேயுகோவ், இதயம் விரிவடையும் நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்.

இவையனைத்தும் ஒரு கணம் மட்டுமே நீடித்தன.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், இயந்திரத்தனமாகத் தன் உயரமான தொப்பியை உயர்த்தி, வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்த தன் இதயத்தின் மீது கருப்பு நிற மென்சருமக் கையால் அழுத்தியவாறு, நிகழ்ந்தவற்றிற்குத் தனக்குத்தானே ஒரு அமைதியான, பகுத்தறிவு சார்ந்த விளக்கத்தை அளித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு—மீண்டும் தன் விருப்பத்திற்குரிய 'கட்டங்கள்' (cubes) குறித்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் மீண்டும் வண்டிக்கு வெளியே நோக்கினார்: இப்போது அவர் கண்ட காட்சி, சற்று முன் இருந்த காட்சியை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டது: ஈரமான, வழுக்கும் சாலை; செப்டம்பர் 1-ஆம் நாளின் அந்தப் பொழுதில், காய்ச்சல் வந்தது போல மின்னிக்கொண்டிருந்த ஈரமான, வழுக்கும் நடைபாதைக் கற்கள்!


குதிரைகள் நின்றன. காவலர் தன் தொப்பியின் முகப்புக்கு அடியில் கையை வைத்து மரியாதை செலுத்தினார். மேல் கூரைக் கண்ணாடிக்குப் பின்னால், பால்கனியின் கற்களைத் தாங்கியிருந்த தாடியுடன் கூடிய சடலத்தின் அடியில், அப்போலோன் யபோலோனோவிச் அதே காட்சியைக் கண்டான்: அங்கே ஒரு தடித்த, கனமான தலையுடைய செங்கோல் மின்னியது; வாயிற்காப்பாளனின் கருமையான மூன்று தலைத் தொப்பி அந்த எண்பது வயது முதியவரின் தோளில் விழுந்தது. அந்த எண்பது வயது வாயிற்காப்பாளன் பிர்ஷேவ்காவில் உறங்கிப் போனான். நேற்று முன்தினம், நேற்றும் அவன் இதேபோலத்தான் உறங்கிப் போனான்.

28

— )

அந்த விதிவசமான ஐந்து நிமிடங்களுக்கு அவன் இதேபோலத்தான் உறங்கினான்... எதிர்காலத்திலும் அவன் இதேபோலத்தான் உறங்கினான்.

யபோலோன் ஏ. பொலோனோவிச், அந்த அமைப்பின் பொறுப்பற்ற தலைவராக அந்த அமைப்பை அணுகி ஐந்து ஆண்டுகள் ஏற்கனவே கடந்துவிட்டன: அப்போதிருந்து ஐந்து ஆண்டுகள் அதிகமாகிவிட்டன! மேலும் அவர்கள் குழப்பமடைந்தனர்: சீனா கொந்தளித்தது, போர்ட் ஆர்தர் வீழ்ந்தது. ஆனால் முதுமை மாறவில்லை: ஒரு எண்பது வயது தோள், ஒரு சடை, ஒரு தாடி.

கதவு படீரெனத் திறந்தது: ஒரு வெள்ளைச் செங்கோல் தட்டியது. அப்போலோ ஏ. பொல்லோனோவிச், வண்டியின் கதவிலிருந்து கல்லை வெளியே எடுத்து, அகலமாகத் திறந்திருந்த அதன் அடிபாகத்திற்குள் கொண்டு சென்றார். கதவு மூடிக்கொண்டது.

யப்போலோன் யப்போலோனோவிச் எழுந்து நின்று பெருமூச்சு விட்டார்.

- “உங்களுடைய”"மாண்புமிகு அவர்களே... அமருங்கள்... மூச்சுத் திணறினாலும் பரவாயில்லை, சாப்பிடுங்கள்..."

"நீங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு சிறுவனைப் போலவே செய்கிறீர்கள்..."

"அமருங்கள், மாண்புமிகு அவர்களே; ஓய்வெடுங்கள்."

"எப்படியோ, இதோ..."

"ஒருவேளை... சாரதிகளோ?"

ஆனால் அந்தப் பிரபலமான கணவரின் முகம் மலர்ந்தது; அது ஒரு சிறுவனின் முகத்தைப் போல, குறும்புத்தனம் நிறைந்ததாக மாறியது; சுருக்கங்கள் நிறைந்ததாகக் காட்சியளித்தது:

"தயவுசெய்து என்னிடம் சொல்லுங்கள்: அந்த 'கவுண்டஸ்'-இன் கணவர் யார்?"

"'கவுண்டஸ்'-ஆ? நான் கேட்கலாமா, அது ஏன்?"

"ஆ-ஆனா... அந்த 'கவுண்டஸ்' மட்டும்தானா?"

— ?

"அந்த 'கவுண்டஸ்'-இன் கணவர்... அந்த 'கவுண்டஸ்'தானா?"

"ஹி-ஹி-ஹி..."

மனதின் கட்டுப்பாட்டை மீறிய இதயம் படபடத்து வேகமாகத் துடித்தது; அதன் விளைவாக, சுற்றியிருந்த அனைத்திலும் ஒருவித குழப்பம் நிலவியது: 'டும்' — ஆம், அது வெறும் 'டும்' அல்ல...

29

இரண்டு தனித்தனி பாதைகள்...

மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்த கூட்டத்திற்கு இடையே, அறியாமை எனும் ஓடை ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அந்த ஓடை, ஒரு குறிப்பிட்ட சந்திப்பில்—எங்கு மனிதர்களின் வெள்ளம் ஒரு கருப்பு வண்டியைச் சூழ்ந்து நெருக்குகின்றதோ, எங்கு அந்த வண்டியிலிருந்து ஒரு மண்டையோடும், ஒரு காதும், ஒரு உயரமான தொப்பியும் (cylinder) அவனை உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தனவோ—அங்கு சென்று, முழுமையான குழப்பத்தில் சங்கமித்தது.

அந்தக் காது! அந்த மண்டையோடு!

அதை நினைவுகூர்ந்த அந்த அந்நியன், தன்னை அந்தப் பெருங்கூட்டமெனும் படுகுழியில் வீழ்த்திக்கொண்டான்.

ஜோடி ஜோடியாக மக்கள் கடந்து சென்றனர்; மூவர் குழுக்களாகவும், நால்வர் குழுக்களாகவும் கடந்து சென்றனர்; வானத்தின் கீழ், ஒவ்வொரு குழுவிலிருந்தும் உரையாடல் எனும் புகைத்தூண் எழுந்தது; அவை ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து, அருகிலுள்ள மற்ற புகைத்தூண்களுடன் ஒன்றிணைந்தன; அந்த உரையாடல் தூண்களை ஊடுருவிச் சென்ற அந்த அந்நியன், அவற்றிலிருந்து சில துணுக்குகளைப் பொறுக்கிக்கொண்டான்; அந்தத் துணுக்குகளிலிருந்து, சொற்றொடர்களும் வாக்கியங்களும் உருவாயின.составлялись  и  фразы,  и   предложешя.