எட்டாம் அத்தியாயம். சாரேவிச் இவான்
I.
அவர்கள் கிளம்பினார்கள். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் குழப்பத்தை அடக்குவதற்காக மீண்டும் "கூட்டத்திற்குள்" நுழைய முயன்றார்; ஆனால், அது வீணான முயற்சி என்று கருதியிருக்கலாம், எனவே அந்த விவகாரத்தையே கைவிட்டு, இரண்டு நிமிடங்களுக்குள் மற்றவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சாலையில் விரைந்து சென்றார். ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, பிலிப்போவின் வீட்டிற்குச் செல்ல ஒரு குறுக்குவழி இருப்பதை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்; முழங்கால் ஆழத்திற்குச் சேற்றில் இறங்கி, அந்த குறுக்குவழியைப் பயன்படுத்தி, ஸ்தாவ்ரோகினும் கிரில்லோவும் நுழைவாயிலைக் கடக்கும் அதே தருணத்தில் அவர் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.
"ஏற்கனவே வந்துவிட்டீர்களா?" என்று கிரில்லோ கேட்டார். "நல்லது. உள்ளே வாருங்கள்."
"நீங்கள் தனியாகத்தான் வசிக்கிறீர்கள் என்று சொல்லவில்லையா?" என்று கேட்டபடி, ஸ்தாவ்ரோகின் நுழைவாயிலைக் கடந்து உள்ளே சென்றார். அங்கே ஒரு சமோவார் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) வைக்கப்பட்டிருந்தது, அதில் இருந்த நீர் கொதிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
"யாருடன் வசிக்கிறேன் என்பதை இப்போதே தெரிந்துகொள்வீர்கள்," என்று முணுமுணுத்தார் கிரில்லோ. "உள்ளே வாருங்கள்."
அவர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும், வெர்கோவென்ஸ்கி தனது பையிலிருந்து அந்த அநாமதேயக் கடிதத்தை—முன்பு லெம்ப்கேயிடமிருந்து அவர் பெற்றுக்கொண்ட கடிதத்தை—எடுத்து ஸ்தாவ்ரோகின் முன் வைத்தார். மூவரும் அமர்ந்தனர். ஸ்தாவ்ரோகின் அமைதியாக அந்தக் கடிதத்தைப் படித்தார்.
"என்ன சொல்கிறாய்?" என்று அவர் கேட்டார்.
"இந்த அயோக்கியன் கடிதத்தில் எழுதியபடியே செய்வான்," என்று விளக்கினார் வெர்கோவென்ஸ்கி. "அவன் உனது கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால், இதை எப்படி கையாள்வது என்று சொல். அவன் நாளைக்கே லெம்ப்கேயிடம் சென்றுவிடக்கூடும், உறுதியாகச் சொல்கிறேன்."
"அப்படியானால், போகட்டும்."
"என்ன சொல்கிறாய், 'போகட்டும்' என்றா? தவிர்க்கக்கூடிய ஒரு விஷயத்தை ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும்?"
"நீ தவறாக நினைக்கிறாய்; அவன் என்னைச் சார்ந்தவன் அல்ல. அதுமட்டுமின்றி, எனக்கு அதனால் எந்த மாற்றமும் இல்லை—அவன் எனக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் அல்ல, உனக்குத்தான் ஆபத்து."
"உனக்கும் ஆபத்துதான்."
"அப்படித் தோன்றவில்லை."
"ஆனால் மற்றவர்கள் உன்னை சும்மா விடமாட்டார்கள்—இது உனக்குப் புரியவில்லையா? கேள், ஸ்தாவ்ரோகின், இது வெறும் வார்த்தை விளையாட்டுதான். பணத்தைப் பற்றித்தான் கவலைப்படுகிறாயா?"
"உண்மையிலேயே பணம் தேவைப்படுகிறதா?" "நிச்சயமாக—இரண்டாயிரம், அல்லது குறைந்தபட்சம் ஆயிரத்து ஐந்நூறு. நாளை—அல்லது இன்றே கூட—அந்தப் பணத்தை என்னிடம் கொடுத்துவிடுங்கள்; நாளை மாலைக்குள் அவனை நான் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்; அவனுக்கு அதுதான் தேவை. அதுமட்டுமல்ல, அவன் மரியா திமோஃபீவ்னாவையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வான்—இதை நன்றாகக் குறித்துக்கொள்ளுங்கள்."
அவன் ஏதோ ஒரு குழப்பமான நிலையில் இருந்தான்; மிகவும் அலட்சியமாகப் பேசினான், எதையும் யோசிக்காமல் வார்த்தைகளை உதிர்த்தான். ஸ்டாவ்ரோஜின் அவனைப் புரியாத பார்வையுடன் கவனித்தான்.
"மரியா திமோஃபீவ்னாவை அனுப்பி வைக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு எதுவுமில்லை."
"ஒருவேளை, உங்களுக்கு அவரை அனுப்ப *விருப்பமே* இல்லையோ?" என்று கேட்டான் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச், ஒரு ஏளனச் சிரிப்புடன்.
"ஒருவேளை இருக்காதுதான்."
"சுருக்கமாகச் சொல்வதானால்—பணம் கிடைக்குமா, கிடைக்காதா?" என்று ஸ்டாவ்ரோஜினைப் பார்த்துக் கத்தினான்; அவனது பேச்சில் ஒருவிதமான தீய பொறுமையின்மையும், கட்டளையிடும் தொனியும் கலந்திருந்தன. ஸ்டாவ்ரோஜின் அவனை உற்று நோக்கினான், அவனது முகம் தீவிரமாக இருந்தது.
"பணம் கிடைக்காது."
"ஏய், ஸ்டாவ்ரோஜின்! உனக்கு ஏதேனும் தெரிந்திருக்கிறதா, அல்லது ஏற்கனவே ஏதாவது செய்துவிட்டாயா? ஏதோ தகிடுதத்தத்தில் ஈடுபடுகிறாயா?"
அவனது முகம் சுருங்கியது, உதட்டின் ஓரங்கள் துடித்தன; திடீரென்று அவன் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினான்—அந்தச் சிரிப்பிற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை, எதனுடனும் அதற்குத் தொடர்பும் இல்லை.
"உன் தந்தையிடமிருந்து சொத்துக்காக நீ பணம் பெற்றிருந்தாய்தானே?" என்று அமைதியாகக் கேட்டான் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச். "ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சின் கணக்கில், அம்மா உனக்கு ஆறாயிரம் அல்லது எட்டாயிரம் கொடுத்தாரே. அந்த ஆயிரத்து ஐந்நூறை உன் சொந்தப் பணத்திலிருந்தே கொடுத்துவிடலாமே? அதுமட்டுமின்றி, மற்றவர்களுக்காகப் பணம் செலவழிக்கும் எண்ணம் எனக்கில்லை—ஏற்கனவே நிறையக் கொடுத்துவிட்டேன், இது மிகவும் எரிச்சலூட்டுகிறது..." என்று கூறிவிட்டு, தன் சொந்த வார்த்தைகளையே நினைத்துச் சிரித்துக்கொண்டான். "ஆஹா, இப்போது நீயும் கேலி செய்யத் தொடங்கிவிட்டாயா..."
ஸ்டாவ்ரோஜின் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தான்; வெர்கோவென்ஸ்கி சட்டென்று குதித்து எழுந்து, இயல்பான எதிர்வினையாக, கதவுக்கு முன்னால் தனது முதுகைக் காட்டியபடி நின்றுகொண்டான்—வெளியே செல்வதற்கான வழியை அவன் அடைத்துவிட்டான். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவனை விலக்கிவிட்டு வெளியேற முயன்றான், ஆனால் திடீரென்று நின்றான். “ஷாதோவை உன்னிடம் ஒப்படைக்க மாட்டேன்,” என்றான் அவன். பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் திடுக்கிட்டான்; இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உற்று நோக்கினர்.
“ஷாதோவின் இரத்தம் உனக்கு ஏன் தேவை என்று முன்பே சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா?” என்று கண்கள் ஜொலிக்கக் கேட்டான் ஸ்தாவ்ரோகின். “உன் சிறு குழுக்களை ஒன்றிணைத்து வலுப்படுத்த, ஒரு சிமெண்ட் கலவை போல அவனது இரத்தத்தைப் பயன்படுத்த நினைக்கிறாய். இப்போதே ஷாதோவை மிகச் சரியாக விரட்டியடித்துவிட்டாய்—அவன் ‘தகவல் சொல்ல மாட்டேன்’ என்று வாக்குறுதி தரமாட்டான் என்பதும், உன்னிடம் பொய் சொல்வதை அவன் இழிவான செயலாகக் கருதுவான் என்பதும் உனக்கு நன்றாகவே தெரியும். சரி, என்னைப் பொறுத்தவரை என்ன? இப்போது நான் உனக்கு ஏன் தேவைப்படுகிறேன்? வெளிநாட்டிலிருந்தே நீ என்னை விடாமல் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறாய். இதுவரை நீ சொன்ன காரணங்கள் அனைத்தும் வெறும் அபத்தமானவை. உண்மையில், லெப்யாட்கினுக்கு நான் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபிள்களைக் கொடுக்கும்படி செய்து, அதன் மூலம் ஃபெட்கா அவனது கழுத்தை அறுப்பதற்கான சூழலை உருவாக்கத் திட்டமிடுகிறாய். நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும்—அதே சமயம் என் மனைவியையும் நான் கொன்றுவிடுவேன் என்று நீ கருதுகிறாய். ஒரு குற்றத்தில் என்னைச் சிக்க வைப்பதன் மூலம் என் மீது அதிகாரம் செலுத்தலாம் என்று நம்புகிறாய், அப்படித்தானே? உனக்கு எதற்கு இந்த அதிகாரம்? நான் உனக்கு எதற்குத் தேவைப்படுகிறேன்? நன்றாக யோசித்துப் பார்—நான் உண்மையிலேயே உனக்கு ஏற்ற ஆள் தானா? பிறகு, என்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் விட்டுவிடு.”
“ஃபெட்கா உன்னைத் தேடி நேரில் வந்தானா?” என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டான் வெர்ஹோவென்ஸ்கி.
“ஆம், வந்தான்; அவனது விலையும் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபிள்கள் தான்… ஆனால், இதோ அவனே இருக்கிறான், அவனிடமே கேட்டுக்கொள்…” என்று கையை நீட்டிச் சொன்னான் ஸ்தாவ்ரோகின்.
பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் சட்டென்று திரும்பினான். இருளிலிருந்து ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டு வாசலில் நின்றது—அது ஃபெட்கா. அவன் ஆட்டுத்தோல் அங்கி அணிந்திருந்தான், ஆனால் தலையில் தொப்பி இல்லை; ஏதோ தன் சொந்த வீட்டிலேயே இருப்பது போல இயல்பாக நின்றான். அவன் சிரித்துக்கொண்டே, தனது வரிசையான வெண்மையான பற்களைக் காட்டினான். மஞ்சள் கலந்த கருப்பு நிறக் கண்கள், அறையில் இருந்தவர்களைக் கூர்மையாகவும் எச்சரிக்கையுடனும் கவனித்தன. ஏதோ ஒன்று அவனுக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை; அவர் சில கணங்களுக்கு முன்புதான் கிரில்லோவால் அங்கு அழைத்து வரப்பட்டிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; கிரில்லோவை நோக்கியே அவரது வினவும் பார்வை அமைந்திருந்தது. அவர் அறைக்குள் முழுமையாக நுழைய விரும்பாமல், வாசற்படியிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தார்.
“நாங்கள் பேரம் பேசுவதைக் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காகவோ, அல்லது பணம் கைமாறுவதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவோதான் அவரை இங்கே வைத்திருக்கிறாய், இல்லையா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் கேட்டார். பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல், அவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். வெர்கோவென்ஸ்கி வாசலில் அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்தான்; அவன் கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடித்த நிலையில் இருந்தான்.
“நில்லுங்கள்! ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்காதீர்கள்!” என்று கத்தியபடி, அவன் ஸ்டாவ்ரோஜினின் முழங்கையைப் பிடித்துக்கொண்டான். ஸ்டாவ்ரோஜின் தன் கையை உதறினான், ஆனால் அவனால் பிடியிலிருந்து விடுபட முடியவில்லை. திடீரென அவனுக்குள் கடும் கோபம் பொங்கியது; இடது கையால் வெர்கோவென்ஸ்கியின் தலைமுடியைப் பிடித்து, அவனை முழு பலத்துடன் தரையில் வீசிவிட்டு, வாசலைக் கடந்து வெளியே நடந்தான். ஆனால், முப்பது அடிகள் கூட நடந்திருக்க மாட்டான், அதற்குள் அவன் மீண்டும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்துவிட்டான்.
“சமாதானம் செய்துகொள்ளலாம்... சமாதானம் செய்துகொள்ளலாம்,” என்று அவன் நடுக்கம் மிகுந்த குரலில் முணுமுணுத்தான்.
நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தோள்களைக் குலுக்கினாரே தவிர, நிற்கவோ அல்லது திரும்பிப் பார்க்கவோ இல்லை.
“கேளுங்கள், நாளை நான் உங்களிடம் எலிசவெட்டா நிகோல்... என்பவளை அழைத்து வருகிறேன்.”
...உனக்கு அது வேண்டுமா? வேண்டாமா? ஏன் பதில் சொல்லவில்லை? உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று சொல், நான் அதைச் செய்து தருகிறேன். கேள்: ஷாதோவை உனக்குத் தருகிறேன்—எப்படி இருக்கிறது?
“அப்படியானால் இது உண்மைதானா—அவனைக் கொன்றுவிட முடிவு செய்துவிட்டாயா?” என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வியப்புடன் கேட்டார்.
“ஆனால், ஷாதோவை வைத்து உனக்கு என்ன ஆக வேண்டும்? எதற்காக?” என்று அந்த மனிதன் பதற்றத்துடன், மூச்சிரைக்க, மிக வேகமான சொற்களில் தொடர்ந்து பேசினான்; அவன் அவ்வப்போது முன்னால் வந்து, தான் செய்வதையே அறியாமல் ஸ்டாவ்ரோகினின் முழங்கையைப் பிடித்துக்கொண்டான். “கேள்: அவனை உனக்குத் தருகிறேன்—நாம் சமாதானம் செய்துகொள்வோம். உனக்கு இன்னும் தீர்க்க வேண்டிய கணக்குகள் பல இருக்கலாம், ஆனால்… நாம் சமாதானம் செய்துகொள்வோம்!”
ஸ்டாவ்ரோகின் அவனை உற்று நோக்கினார்; அவருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அது அவர் அறிந்திருந்த அந்தப் பார்வையும் குரலும் அல்ல—சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு அந்த அறையில் அவர் கேட்ட குரலும் அல்ல; அந்த மனிதனின் முகமே முற்றிலுமாக மாறியிருந்தது. அவனது குரலின் தொனியும் மாறியிருந்தது: வெர்கோவென்ஸ்கி கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான், மன்றாடிக்கொண்டிருந்தான். அவன் இன்னும் தன் சுய உணர்வுக்குத் திரும்பாத ஒரு மனிதனைப் போல இருந்தான்—தனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்க ஏதோ ஒன்று அல்லது யாரோ ஒருவர், தன்னிடம் இருந்து பறிக்கப்படுவதையோ அல்லது ஏற்கனவே பறிக்கப்பட்டுவிட்டதையோ உணரும் ஒரு மனிதனைப் போல இருந்தான்.
“உனக்கு என்னதான் நேர்ந்தது?” என்று ஸ்டாவ்ரோகின் உரக்கக் கேட்டார். அந்த மனிதன் பதில் சொல்லவில்லை; மாறாக, அவனுக்கு அருகிலேயே ஓடிக்கொண்டே, கெஞ்சும் அதே சமயம் பிடிவாதமான பார்வையுடன் அவனை உற்று நோக்கினான்.
“நாம் சமாதானம் செய்துகொள்வோம்!” என்று அவன் மீண்டும் கிசுகிசுத்தான். “கேள்—ஃபெட்காவைப் போலவே, நானும் என் பூட்ஸ் காலணிக்குள் ஒரு கத்தியை மறைத்து வைத்திருக்கிறேன்; ஆனாலும், உன்னுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்.”
“கடவுளின் பெயரால், உனக்கு என்னிடம் என்னதான் வேண்டும்?” என்று ஸ்டாவ்ரோகின் கேட்டார்; அவரது குழப்பம் இப்போது கடுமையான கோபமாக மாறியிருந்தது. “இதற்குப் பின்னால் ஏதேனும் ரகசியம் இருக்கிறதா? நான் உனக்கு என்ன ஒரு தாயத்து போல ஆகிவிட்டேனா?”
“கேள், நாம் ஒரு பெரும் புரட்சியை உருவாக்கப் போகிறோம்,” என்று அந்த மனிதன் முணுமுணுத்தான்; அவன் ஏதோ ஒரு பிரமை நிலையில் இருப்பது போல மிக வேகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். “நாங்களால் ஒரு பெரும் கொந்தளிப்பை உருவாக்க முடியும் என்று நீ நம்பவில்லையா? நாங்கள் அத்தகைய கொந்தளிப்பை உருவாக்குவோம், அது அனைத்தையும் அதன் அடித்தளம் வரை உலுக்கிவிடும்.” கார்மாசினோவ் சொல்வது சரிதான்—பிடிப்பதற்கு என்று எதுவுமே இல்லை. கார்மாசினோவ் மிகவும் புத்திசாலி. ரஷ்யா முழுவதும் இது போன்ற இன்னும் பத்து சிறிய குழுக்களை உருவாக்கிவிட்டால், என்னைப் பிடிப்பது என்பது சாத்தியமற்றதாகிவிடும்.
“ஆனால், அவர்கள் அனைவரும் வெறும் முட்டாள்கள்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் தயக்கத்துடன் கூறினான்.
“ஓ, நீயும் கொஞ்சம் முட்டாளாக இருக்க முயற்சி செய், ஸ்டாவ்ரோஜின்—வெறும் முட்டாளாகவே இரு! உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இவ்வளவு எச்சரிக்கையாக இருப்பதற்குத் தேவையான புத்திசாலித்தனம் உனக்கு இல்லை; நீ பயப்படுகிறாய், உனக்கு நம்பிக்கை இல்லை, இந்த விஷயத்தின் பிரம்மாண்டமே உன்னை அச்சுறுத்துகிறது. அவர்களை ஏன் முட்டாள்கள் என்று அழைக்கிறாய்? உண்மையில் அவர்கள் அவ்வளவு பெரிய முட்டாள்கள் அல்ல; இன்றைய காலத்தில், யாருக்கும் சொந்தமாகச் சிந்திக்கும் திறன் இல்லை. தனித்துவமான சிந்தனை கொண்டவர்கள் மிகச் சிலரே எஞ்சியிருக்கிறார்கள். உதாரணமாக, விர்கின்ஸ்கியை எடுத்துக்கொள்—அவன் மிகவும் தூய்மையான மனிதன், நம்மை விடப் பத்து மடங்கு தூய்மையானவன்; சரி, அவனை அப்படியே விட்டுவிடுவோம். லிபுட்டின் ஒரு அயோக்கியன், ஆனால் அவனுடைய பலவீனமான புள்ளி ஒன்று எனக்குத் தெரியும். அப்படிப்பட்ட புள்ளி இல்லாத அயோக்கியன் எவனும் இல்லை. லியாம்ஷினைப் பொறுத்தவரை—அவனுக்கு அப்படிப்பட்ட பலவீனமான புள்ளி எதுவும் இல்லை, ஆனால் அவன் என் பிடியில் இருக்கிறான். இது போன்ற இன்னும் சில குழுக்கள் இருந்தால், எனக்குத் தேவையான கடவுச்சீட்டுகளும் பணமும் எல்லா இடங்களிலும் தயாராக இருக்கும்—இது போதாதா? இது மட்டுமே போதுமானதல்லவா? அதோடு, எனக்குப் பாதுகாப்பான புகலிடங்களும் கிடைக்கும்—அவர்கள் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் தேடிக்கொள்ளட்டும்! ஒரு குழுவைக் கண்டுபிடித்தால், அடுத்த குழுவில் வந்து சிக்கிக்கொள்வார்கள். நாங்கள் குழப்பத்தை விதைப்போம்… நாமே போதுமானவர்கள் என்று நீ இன்னும் நம்பவில்லையா?”
“ஷிகால்யோவை வைத்துக்கொள், என்னை இதில் சேர்க்காதே…”
“ஷிகால்யோவ் ஒரு மேதை! அவன் ஃபூரியே (Fourier) போன்ற ஒரு மேதை—ஆனால் ஃபூரியேயை விடத் துணிச்சலானவன், வலிமையானவன். அவனை நான் என் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொள்கிறேன். அவன் ‘சமத்துவம்’ குறித்த ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்கியிருக்கிறான்!” "அவனுக்குக் காய்ச்சல்; உளறுகிறான். ஏதோ விசித்திரமான ஒன்று அவனுக்கு நேர்ந்திருக்கிறது," என்று நினைத்த ஸ்டாவ்ரோஜின், அவனை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தான். இருவரும் நிற்காமல் தொடர்ந்து நடந்தனர். "அவனுடைய குறிப்பேட்டில் எல்லாவற்றையும் தெளிவாகத் திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறான்," என்று வெர்கோவென்ஸ்கி தொடர்ந்தான், "அவனிடம் ஒரு உளவு அமைப்பு இருக்கிறது. அமைப்பின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் மற்றவர்களைக் கண்காணிக்க வேண்டும், அதைப் பற்றித் தெரிவிக்க வேண்டியது அவர்களின் கடமை. ஒவ்வொருவரும் மற்ற அனைவருக்கும் சொந்தமானவர்கள், அதேபோல் ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் சொந்தமானவர்கள். அனைவரும் அடிமைகள்; அந்த அடிமைத்தனத்தில் அனைவரும் சமமானவர்கள். தீவிரமான சூழல்களில், அவதூறுகளும் கொலையும் கூட நடக்கலாம்—ஆனால், மிக முக்கியமானது சமத்துவம். முதலாவதாக, கல்வி, அறிவியல் மற்றும் திறமை ஆகியவற்றின் தரத்தைக் குறைக்க வேண்டும். உயர்ந்த அறிவியலும் திறமையும் சிறந்த ஆற்றல் கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியம்—ஆனால், நமக்கு அத்தகைய சிறந்த ஆற்றல் கொண்டவர்கள் தேவையில்லை! இத்தகைய ஆற்றல் படைத்தவர்கள் எப்போதும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, சர்வாதிகாரிகளாகவே செயல்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் சர்வாதிகாரிகளாக இல்லாமல் இருக்க முடியாது; அவர்கள் செய்த நன்மையை விடத் தீமையே அதிகம்—எனவே, அவர்களை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும் அல்லது கொல்ல வேண்டும். சிசரோவின் நாக்கை வெட்டுவது, கோப்பர்நிக்கஸின் கண்களைத் தோண்டி எடுப்பது, ஷேக்ஸ்பியரை கல்லால் அடித்துக் கொல்வது—இதுதான் 'ஷிகால்யோவிசம்'! அடிமைகள் சமமாக இருக்க வேண்டும்: சர்வாதிகாரம் இல்லாமல் சுதந்திரமோ சமத்துவமோ இருந்ததில்லை—ஆனால், இந்த மந்தைக்குள் சமத்துவம் இருக்க வேண்டும்—இதுதான் 'ஷிகால்யோவிசம்'! ஹா-ஹா-ஹா! இது உனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறதா? நான் இந்த 'ஷிகால்யோவிசம்' கொள்கையை முழுமையாக ஆதரிக்கிறேன்!"
ஸ்டாவ்ரோஜின் தன் நடையை வேகப்படுத்தி, எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வீட்டிற்குச் செல்ல முயன்றான். "இவன் குடித்திருக்கிறான் என்றால், இவன் எங்கே இவ்வளவு அதிகமாகக் குடித்திருக்க முடியும்?" என்று அவன் யோசித்தான். "ஒருவேளை காக்னாக் (மதுபானம்) குடித்திருப்பானோ?" “கேள், ஸ்டாவ்ரோஜின்: மலைகளைச் சமப்படுத்துவது—இது ஒரு நல்ல யோசனைதான், அபத்தமான ஒன்றல்ல. நான் ஷிகால்யோவின் பக்கம் நிற்கிறேன்! நமக்குக் கல்வி தேவையில்லை—அறிவியலே போதுமானது! அறிவியலே இல்லையென்றாலும், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குத் தேவையான பொருட்கள் நம்மிடம் உள்ளன—ஆனால், நாம் கீழ்ப்படிதலை நிலைநாட்ட வேண்டும். உலகிற்குத் தேவைப்படுவது ஒன்றே ஒன்றுதான்: கீழ்ப்படிதல். கல்வி மீதான தாகம் என்பது ஒரு பிரபுத்துவ விருப்பம். ஒரு குடும்பமோ அல்லது காதலோ உருவான கணமே, சொத்து சேர்க்கும் ஆசையும் பிறந்துவிடுகிறது. அந்த ஆசையை நாம் நசுக்கிவிடுவோம்: மதுப்பழக்கம், வதந்திகள், காட்டிக்கொடுக்கும் செயல்கள் என அனைத்தையும் கட்டவிழ்த்து விடுவோம்; முன்னெப்போதும் கண்டிராத அளவிலான ஒழுக்கக்கேட்டை உருவாக்குவோம்.” மேதமைத்தன்மையின் ஒவ்வொரு சிறு பொறியையும் அது முளைக்கும்போதே கிள்ளி எறிந்துவிடுவோம். அனைத்தும் ஒரே பொதுவான நிலைக்குக் கொண்டுவரப்படும்—முழுமையான சமத்துவம். “நாங்கள் ஒரு தொழிலைக் கற்றுக்கொண்டோம், நாங்கள் நேர்மையான மனிதர்கள்; எங்களுக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை”—இதுதான் சமீபத்தில் சில ஆங்கிலத் தொழிலாளர்கள் அளித்த பதில். எது மிக அவசியமோ அது மட்டுமே இருக்க வேண்டும்—இனிவரும் காலங்களில் இதுவே ஒட்டுமொத்த உலகத்தின் தாரக மந்திரமாக இருக்கும். இருப்பினும், அவ்வப்போது ஒரு கொந்தளிப்பு தேவை; அதை நாங்கள், அதாவது ஆட்சியாளர்களாகிய நாங்கள், பார்த்துக்கொள்வோம். அடிமைகளுக்கு எஜமானர்கள் இருக்க வேண்டும். முழுமையான கீழ்ப்படிதல், தனிமனித அடையாளமே இல்லாத நிலை—ஆனால், முப்பது ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஷிகால்யோ ஒரு கொந்தளிப்பை உருவாக்குவார்; அப்போது அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் கடித்துக் குதறத் தொடங்குவார்கள்—நிச்சயமாக, ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லை வரை மட்டுமே—வெறும் சலிப்பைப் போக்குவதற்காக. சலிப்பு என்பது ஒரு பிரபுத்துவ உணர்வு; ஷிகால்யோவின் உலகில் விருப்பங்கள் என்று எதுவும் இருக்காது. விருப்பங்களும் துன்பங்களும் நமக்கானவை; அடிமைகளுக்கு, ஷிகால்யோவின் இந்த அமைப்பு மட்டுமே உண்டு.”
“அப்படியானால், உங்களை நீங்களே இந்த அமைப்பிலிருந்து விலக்கிக்கொள்கிறீர்களா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் மீண்டும் கேட்டான்.
“உங்களையும் சேர்த்துத்தான். ஒருமுறை நான் உலகையே போப்பிடம் (Pope) ஒப்படைக்கலாம் என்று நினைத்தேன். அவர் வெறும் கால்களுடனும் கிழிந்த ஆடைகளுடனும் மக்கள் கூட்டத்தின் முன் தோன்றி, ‘பாருங்கள், என்னை இவர்கள் எந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள்!’ என்று கூறட்டும்—அப்போது ஒட்டுமொத்த உலகமும், ஏன் படைகளும் கூட, அவரைப் பின்தொடரும். உச்சியில் போப் இருப்பார், அவரைச் சுற்றி நாமும், அவருக்குக் கீழே...”...பிறகு, ஷிகால்யோவிசம் (Shigalyovism) ஒன்று இருக்கிறது. நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், 'இன்டர்நேஷனல்' (Internationale) அமைப்பின் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி என் தந்தையைச் சம்மதிக்க வைப்பதுதான்—அவர் நிச்சயம் சம்மதிப்பார். அந்த முதியவர் ஒரு நொடியில் ஒப்புக்கொண்டுவிடுவார். அவருக்கு வேறு வழியே இல்லை, குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—ஹா-ஹா-ஹா! இது முட்டாள்தனமா? சொல்லுங்கள், இது முட்டாள்தனமா இல்லையா?
“போதும்,” என்று எரிச்சலுடன் முணுமுணுத்தான் ஸ்டாவ்ரோஜின்.
“போதும் என்கிறாயா! கேள், நான் என் தந்தையைக் கழற்றிவிட்டுவிட்டேன்! ஷிகால்யோவிசம் ஒழியட்டும்! என் தந்தையும் ஒழியட்டும்! நமக்குத் தேவை அன்றைய உடனடிப் பிரச்சினைகள், ஷிகால்யோவிசம் அல்ல—ஏனெனில் ஷிகால்யோவிசம் என்பது மிக நுணுக்கமான, நேர்த்தியான ஒரு கலைப்படைப்பு. அது ஒரு இலட்சியம்; அது எதிர்காலத்திற்கு உரியது. ஷிகால்யோவ் ஒரு நகை மதிப்பீட்டாளரைப் போன்றவர், மேலும் அவர் எந்தவொரு மனிதநேயவாதியையும் போலவே முட்டாள். நமக்குத் தேவை அழுக்கான வேலைகள், ஆனால் ஷிகால்யோவோ அத்தகைய வேலைகளை வெறுக்கிறார். கவனி: என் தந்தை மேற்கத்திய நாடுகளில் இருப்பார், இங்கே—இங்கே, நீ இருப்பாய்!”
“என்னை விட்டுவிடு, குடிகாரனே!” என்று முணுமுணுத்தபடி, ஸ்டாவ்ரோஜின் தன் நடையை வேகப்படுத்தினான்.
“ஸ்டாவ்ரோஜின், நீ எவ்வளவு அழகான மனிதன்!” என்று பரவசத்துடன் கூவினான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச். “நீ எவ்வளவு அழகானவன் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? உன்னிடமுள்ள மிக மதிப்புமிக்க விஷயம் என்னவென்றால், சில சமயங்களில் நீயே அதை உணர்வதில்லை என்பதுதான்! ஓ, நான் உன்னை நன்றாகக் கவனித்திருக்கிறேன்! அடிக்கடி ஒரு மூலையில் நின்று உன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பேன்! உன்னிடத்தில் ஒருவிதமான கபடமற்ற தன்மையும் அப்பாவித்தனமும் கூட இருக்கிறது—உனக்குத் தெரியுமா? ஆம், நிச்சயமாக இருக்கிறது! அந்த கபடமற்ற தன்மையாலேயே நீ துன்பப்பட வேண்டும்—மிகவும் உண்மையாகவே துன்பப்பட வேண்டும்! எனக்கு அழகின் மீது ஈடுபாடு உண்டு. நான் ஒரு நிஹிலிஸ்ட் (nihilist) தான், ஆனாலும் எனக்கு அழகு பிடிக்கும். நிஹிலிஸ்டுகளுக்கு அழகு பிடிக்காது என்று நினைக்கிறாயா? அவர்கள் சிலைகளைத்தான் நிராகரிக்கிறார்கள்—ஆனால் நான், நான் ஒரு சிலையைப் போற்றுகிறேன்! நீதான் என் சிலை! நீ யாரையும் ஒருபோதும் புண்படுத்துவதில்லை, ஆனாலும் அனைவரும் உன்னை வெறுக்கிறார்கள்; நீ அனைவரையும் சமமாக நடத்துகிறாய், ஆனாலும் அனைவரும் உனக்கு அஞ்சுகிறார்கள்—இது மிகச் சிறப்பு! உன்னை நெருங்கி வந்து, தோளில் தட்டிக்கொடுக்க யாருக்கும் துணிச்சல் வராது.” "நீங்கள் ஒரு முழுமையான பிரபு. ஜனநாயகத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு பிரபு—உண்மையிலேயே வசீகரமானவர்! ஒரு உயிரைத் தியாகம் செய்வது—அது உங்களுடையதோ அல்லது வேறொருவருடையதோ—உங்களுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. நீங்கள் தான் எனக்குத் தேவையான மனிதர். எனக்கு உங்களைத் தவிர வேறு யாரையும் தெரியாது. நீங்கள்தான் தலைவர், நீங்கள்தான் சூரியன்; நான் வெறும் புழு..."
திடீரென்று அவன் அவருடைய கையை முத்தமிட்டான். ஸ்டாவ்ரோகினின் முதுகெலும்பில் ஒரு நடுக்கம் ஓடியது; திடுக்கிட்டு அவர் தன் கையை இழுத்துக்கொண்டார். இருவரும் நின்றனர்.
"உனக்கு பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது!" என்று ஸ்டாவ்ரோகின் முணுமுணுத்தார்.
"ஒருவேளை நான் உளறிக் கொண்டிருக்கலாம்—இருக்கலாம்!" என்று அவன் மிக வேகமாகப் பேசினான். "ஆனால், முதல் அடியை நான் கண்டறிந்துவிட்டேன். ஷிகால்யோவால் ஒருபோதும் இந்த முதல் அடியைக் கண்டறிந்திருக்க முடியாது. ஷிகால்யோவைப் போன்றவர்கள் ஏராளம்! ஆனால் ரஷ்யாவில் ஒரே ஒரு மனிதன் மட்டும்தான்—ஒரே ஒருவன்—இந்த முதல் அடியைக் கண்டுபிடித்து, அதை எப்படி எடுத்து வைப்பது என்றும் அறிந்திருக்கிறான். அந்த மனிதன் நான்தான். ஏன் என்னை இப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? எனக்கு *நீங்கள்* தேவை—நீங்கள் இல்லையென்றால், நான் ஒன்றுமில்லை, ஒரு பூச்சியம்தான். உங்களின்றி நான் ஒரு ஈ, ஜாடியில் அடைபட்ட ஒரு சிந்தனை, அமெரிக்காவைக் கண்டறியாத கொலம்பஸ்."
ஸ்டாவ்ரோகின் அசையாமல் நின்று, அந்த மனிதனின் பைத்தியம் பிடித்த கண்களை உற்று நோக்கினார்.
"கேளுங்கள், நாம் குழப்பத்தை விதைப்பதன் மூலம் தொடங்குவோம்," என்று வெர்கோவென்ஸ்கி மிகுந்த பதற்றத்துடன், மீண்டும் மீண்டும் ஸ்டாவ்ரோகினின் இடது கைச் சட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு கூறினான். "நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்: நாம் சாதாரண மக்களின் இதயத்திற்குள்ளேயே ஊடுருவப் போகிறோம். நாம் ஏற்கனவே எவ்வளவு வலிமையானவர்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? நம் ஆட்கள் என்றால், கத்தியால் குத்துபவர்கள், தீ வைப்பவர்கள், 'வழக்கமான' படுகொலைகளைச் செய்பவர்கள் அல்லது மற்றவர்களைக் கடிப்பவர்கள் என்று அர்த்தமல்ல—அத்தகையவர்கள் நமக்குத் தடையாகவே இருப்பார்கள். எனக்கு ஒழுக்கத்தைப் (discipline) தவிர வேறெதிலும் நம்பிக்கையில்லை. நான் ஒரு அயோக்கியன், சோசலிஸ்ட் அல்ல—ஹா-ஹா! கேளுங்கள், நான் அனைவரையும் கணக்கிட்டு வைத்திருக்கிறேன்: தன் மாணவர்களுடன் சேர்ந்து கடவுளையும், தங்கள் பிறப்பிடத்தையும் கேலி செய்யும் அந்தப் பள்ளி ஆசிரியர்—அவர் ஏற்கனவே நம் ஆள் தான்." கல்வி கற்ற ஒரு கொலையாளி, தன்னைவிட அறிவுத்திறன் குறைந்தவர்களைக் கொன்றதில் என்ன தவறு என்று வாதிட்டு, பணத்தேவைக்காகவே கொலையைச் செய்தான் என்று நியாயப்படுத்தும் வழக்கறிஞர்—அவர் நம் ஆள் தான். வெறும் வேடிக்கைக்காக ஒரு மனிதனைக் கொல்லும் பள்ளிச் சிறுவர்கள்—அவர்களும் நம் ஆட்களே. குற்றவாளிகள் அனைவரையும் விடுதலை செய்யும் நடுவர் குழுவினர்—அவர்களும் நம் ஆட்களே. தான் போதுமான அளவு தாராளவாதி (லிபரல்) இல்லையோ என்று அஞ்சி, நீதிமன்றத்தில் நடுங்கும் அரசு வழக்கறிஞர்—அவர் நம் ஆள், உண்மையாகவே நம் ஆள்! நிர்வாகிகளும், அறிஞர்களும்—இப்படி நம் வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் ஏராளம், சொல்லொணா எண்ணிக்கையில் இருக்கிறார்கள்; ஆனால், தாங்கள் அப்படிப்பட்டவர்கள் என்பது அவர்களுக்கே தெரிவதில்லை! இதற்கிடையில், பள்ளிச் சிறுவர்களும் முட்டாள்களும் மிகுந்த கீழ்ப்படிதலுடன் இருக்கிறார்கள்; வழிகாட்டிகளின் உள்ளத்தில் அடக்கி வைக்கப்பட்ட கசப்புணர்வு பெருகி, அவர்களின் பித்தப்பை வெடிக்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டது; எங்கும் பிரம்மாண்டமான வீண் பெருமை, மிருகத்தனமான, முன்னெப்போதும் கேட்டிராத பேராசை... சில பொதுவான, ஏற்கனவே தயாரிக்கப்பட்ட கருத்துகளைப் பரப்புவதன் மூலம் நாம் எவ்வளவு சாதிக்க முடியும் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா—கொஞ்சமாவது புரிகிறதா? நான் கிளம்பியபோது, 'குற்றம் என்பது ஒரு வகை மனநோய்' என்ற லிட்ரே (Littré) கொள்கைதான் பிரபலமாக இருந்தது; இப்போது நான் திரும்பி வந்திருக்கும் வேளையில், குற்றம் என்பது மனநோய் என்று கருதப்படுவதில்லை; மாறாக, அதுவே மிகச்சிறந்த பொது அறிவு என்றும், ஒரு கடமை என்றும், அல்லது ஒரு உன்னதமான எதிர்ப்பு என்றும் பார்க்கப்படுகிறது! "கல்வி கற்ற ஒரு கொலையாளிக்கு, பணத்தேவை இருக்கும்போது கொல்லாமல் இருக்க முடியுமா, என்ன?" ஆனால், இது வெறும் தொடக்கம் தான். 'ருஷ்யக் கடவுள்' ஏற்கனவே இந்த மலிவான, தரம் தாழ்ந்த நைஹிலிசத்திற்கு (எதையும் மறுக்கும் கொள்கைக்கு) அடிபணிந்துவிட்டார். சாமானிய மக்கள் போதையில் இருக்கிறார்கள், தாய்மார்கள் போதையில் இருக்கிறார்கள், குழந்தைகளும் போதையில் இருக்கிறார்கள்; தேவாலயங்கள் வெறிச்சோடி கிடக்கின்றன. நீதிமன்றங்களிலோ, தீர்ப்பு இப்படித்தான் வழங்கப்படுகிறது: "இருநூறு கசையடிகள்—அல்லது, ஒரு வாளி நிறைய [வோட்கா] கொண்டு வா!" இந்தத் தலைமுறை இன்னும் கொஞ்சம் வளரட்டும்! காத்திருக்க நேரமில்லாததுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது—இல்லையெனில், அவர்களை இன்னும் அதிகமாகப் போதையில் ஆழ்த்தியிருக்கலாம்! உண்மையான பாட்டாளி வர்க்கம் இன்னும் உருவாகவில்லை என்பதுதான் வருத்தம்! ஆனால் அவர்கள் வருவார்கள்—நிச்சயமாக வருவார்கள்—எல்லாம் அந்த திசையை நோக்கித்தான் நகர்கின்றன...
"நாம் இவ்வளவு முட்டாள்களாகிவிட்டோம் என்பதுதான் வருத்தமான விஷயம்," என்று முணுமுணுத்த ஸ்டாவ்ரோஜின், தன் வழியே தொடர்ந்து சென்றான். “கேளுங்கள், ஆறு வயது சிறுவன் ஒருவன், குடிபோதையில் இருந்த தன் தாயை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வதையும், அந்தத் தாய் அவனை மிக மோசமான கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டித் தீர்ப்பதையும் நானே நேரில் பார்த்தேன். இதைக் கண்டு நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? அவர்கள் நம் கைகளில் சிக்கினால், நாம் அவர்களைச் சரிசெய்துவிடலாம்… தேவைப்பட்டால், நாற்பது ஆண்டுகள் அவர்களைப் பாழ்நிலத்திற்கு அனுப்பி வைக்கலாம்… ஆனால், இப்போது ஒன்று அல்லது இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு ஒரு சீரழிவு தேவைப்படுகிறது—முன்னெப்போதும் கண்டிராத, மிக இழிவான, அருவருப்பான, கோழைத்தனமான, கொடூரமான, சுயநலமிக்க ஒரு சீரழிவு; மனிதன் ஒரு கேவலமான, வெறுக்கத்தக்கப் பொருளாக மாற வேண்டும்—இதுதான் இப்போது தேவை! அதோடு, அவர்கள் பழகிக்கொள்ளும் வகையில் கொஞ்சம் ‘புதிய ரத்தத்தையும்’ அதில் கலக்க வேண்டும். ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்? நான் என் கருத்துக்கு முரணாகப் பேசவில்லை. நான் மனிதாபிமானிகளுக்கும், ஷிகால்யோவின் கொள்கையைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கும் எதிராகத்தான் பேசுகிறேன், என்னையே நான் மறுத்துக்கொள்ளவில்லை. நான் ஒரு ஏமாற்றுப் பேர்வழி, சோசலிஸ்ட் அல்ல. ஹா-ஹா-ஹா! வருத்தமான விஷயம் என்னவென்றால், கையில் மிகக் குறைந்த காலமே உள்ளது. மே மாதத்தில் தொடங்கி, ‘இன்டர்செஷன்’ (Intercession) திருநாளுக்குள் வேலையை முடித்துவிடுவதாக கார்மாசினோவிடம் வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறேன். சீக்கிரம் முடிந்துவிடும், இல்லையா? ஹா-ஹா! ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள், ஸ்டாவ்ரோஜின்: ரஷ்ய மக்களிடம் ஒருபோதும் ‘சினிசிசம்’ (c cynicism) இருந்ததில்லை; அவர்கள் எப்போதும் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியிருந்தாலும் கூட! உங்களுக்குப் புரிகிறதா? அந்த அடிமை—அந்த நில அடிமை—தன்னைத்தானே கார்மாசினோ தன்னை மதிப்பதை விட அதிகமாக மதித்தான்! அவனைச் சவுக்கால் அடித்தார்கள், ஆனாலும் அவன் தன் தெய்வங்களைக் கைவிடவில்லை—ஆனால் கார்மாசினோவோ தன் தெய்வங்களைக் கைவிட்டுவிட்டான்.”
“சரி, வெர்கோவென்ஸ்கி, நீங்கள் பேசுவதை நான் இப்போதுதான் முதன்முறையாகக் கேட்கிறேன்; மிகுந்த வியப்புடன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்—”“அப்படியானால்,” என்றார் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், “நீங்கள் உண்மையில் ஒரு சோசலிஸ்ட் அல்ல—மாறாக, ஏதோ ஒரு அரசியல்… லட்சியம் கொண்ட சூழ்ச்சிக்காரர், அப்படித்தானே?”
“ஒரு அயோக்கியன், ஒரு அயோக்கியன். நான் யார் என்று தெரிந்துகொள்ள உங்களுக்கு அவ்வளவு அக்கறையா? நான் யார் என்பதைத் துல்லியமாகச் சொல்கிறேன்—அதற்குத்தான் நான் முன்னுரை கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் உங்கள் கையை முத்தமிட்டது சும்மா இல்லை. ஆனால், மக்களுக்கு நாம் என்ன விரும்புகிறோம் என்பது தெரியும் என்ற நம்பிக்கை வர வேண்டும்—மற்றவர்களைப் போல அல்லாமல், அவர்கள் வெறும் ‘தடிகளைச் சுழற்றித் தங்கள் சொந்த தரப்பினரையே அடித்துக்கொள்கிறார்கள்’. ஐயோ, நமக்கு இன்னும் கொஞ்சம் காலம் இருந்திருக்கக்கூடாதா! அதுதான் ஒரே சிக்கல்—காலம் இல்லை. நாம் அழிவை அறிவிக்கப் போகிறோம்… ஏன்—ஏன் இந்தச் சிறிய யோசனை இவ்வளவு கவர்ச்சிகரமானதாக இருக்கிறது என்று வியக்கிறேன்! ஆனால் நாம் செய்ய வேண்டும்—நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்—கொஞ்சம் கைகால்களை நீட்டிச் செயல்பட வேண்டும். நாம் தீ வைப்போம்… கட்டுக்கதைகளைப் பரப்புவோம்… ஒவ்வொரு அற்பமான ‘குழுவும்’ நமக்கு உதவும். இத்தகைய குழுக்களுக்குள்ளேயே, எதையும் செய்யத் துணிந்த மனிதர்களை நான் கண்டடைவேன்—அவர்கள் இந்த வாய்ப்பிற்காக நமக்கு நன்றி கூடச் சொல்வார்கள். அதன் பிறகு—புரட்சி தொடங்கும்! உலகம் இதுவரை கண்டிராத ஒரு குழப்ப நிலை… ரஷ்யா ஒரு மூடுபனியால் சூழப்படும்; பூமி தனது பழைய தெய்வங்களுக்காகக் கண்ணீர் வடிக்கும்… அப்போதுதான்—நாம் அவரை வெளியே கொண்டு வருவோம்… யாரை?”
“யாரை?”
“இவான் சாரேவிச்சை.”
“யாரை-இ?”
“இவான் சாரேவிச்—அதாவது, உங்களை, உங்களைத்தான்!”
ஸ்டாவ்ரோஜின் சிறிது நேரம் ஆழ்ந்து யோசித்தார்.
“ஒரு போலி நபரா?” என்று திடீரென்று கேட்டார் அவர், அந்த வெறிபிடித்த மனிதனை மிகுந்த வியப்புடன் உற்றுநோக்கியபடி. “ஆஹா! அப்படியானால் இதுதான் உங்கள் திட்டமா?”
“அவர் ‘மறைந்திருக்கிறார்’ என்று நாம் சொல்வோம்,” என்று வெர்கோவென்ஸ்கி கிசுகிசுத்தார்—அவரது குரல் மென்மையாக, கிட்டத்தட்ட பாசத்துடன் இருந்தது, அவர் ஏதோ ஒரு போதையில் இருப்பது போலத் தெரிந்தது. “‘அவர் மறைந்திருக்கிறார்’ என்ற அந்தச் சிறிய சொற்றொடரின் முக்கியத்துவத்தை நீங்கள் உணர்கிறீர்களா? ஆனால் அவர் வருவார்—நிச்சயமாக வருவார்! நாம் ஒரு கட்டுக்கதையை உருவாக்குவோம், ‘ஸ்கோப்சி’ (Skoptsy) பிரிவினரிடம் இருப்பதை விடச் சிறந்த கட்டுக்கதை. அவர் இருக்கிறார், ஆனால் அவரை யாரும் இன்னும் பார்க்கவில்லை.” ஓ, நாம் எத்தகைய ஒரு தொன்மத்தை (legend) உருவாக்க முடியும்! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு புதிய சக்தி வரப்போகிறது—இதுதான் இப்போது தேவைப்படுவது, மக்கள் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒன்று! சோசலிசம் என்றால் என்ன? அது பழைய சக்திகளை அழிக்கிறது, ஆனால் புதிய எதையும் கொண்டு வருவதில்லை. ஆனால் நம்மிடம் ஒரு சக்தி இருக்கிறது—அதுவும் எப்படிப்பட்ட சக்தி! இதுவரை கேள்விப்படாத ஒன்று! ஒட்டுமொத்த பூமியையும் தூக்கி நிறுத்த நமக்கு ஒரே ஒரு நெம்புகோல் மட்டுமே தேவை—ஒரே ஒன்று போதும்! அனைத்தும் எழுந்து நிற்கும்!
“அப்படியானால், நீ என்னைத்தான் தீவிரமாக நம்பியிருந்தாயா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் ஒரு வஞ்சகமான ஏளனச் சிரிப்புடன் கேட்டான்.
“ஏன் சிரிக்கிறாய்—அதுவும் இவ்வளவு வஞ்சகமாக? என்னைப் பயமுறுத்தாதே! நான் இப்போது ஒரு குழந்தையைப் போல இருக்கிறேன்; இது போன்ற ஒரு புன்னகை என்னைக் கொன்றுவிடக்கூடும்! கேள், நான் உன்னை யாரிடமும் காட்டப்போவதில்லை—யாருடைய கண்களிலும் படமாட்டாய்; அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். அவர் இருக்கிறார், ஆனால் அவரை யாரும் பார்த்ததில்லை; அவர் மறைந்தே இருக்கிறார். ஒருவேளை, ஒரு லட்சம் பேரில் ஒருவரிடம் மட்டும் வேண்டுமானால் உன்னைக் காட்டலாம். அந்தச் செய்தி நாடு முழுவதும் பரவிவிடும்: ‘நாங்கள் அவரைப் பார்த்தோம்! நாங்கள் அவரைப் பார்த்தோம்!’ என்று! சரியாக, இவான் ஃபிலிப்போவிச்—அதாவது ‘கடவுள் சபாயோத்’ (God Sabaoth)—தேரில் ஏறி விண்ணுலகிற்குச் சென்றதை மக்கள் தங்கள் கண்களாலேயே பார்த்தது போல! ஆனால், நீ இவான் ஃபிலிப்போவிச் அல்ல; நீ பேரழகு கொண்டவன், கடவுளைப் போலப் பெருமிதம் கொண்டவன், தனக்கென்று எதையும் கோராதவன், தியாகியின் ஒளிவட்டம் சூழ்ந்தவன்—‘மறைந்தே இருக்கும்’ ஒரு மனிதன்! மிக முக்கியமானது அந்தத் தொன்மம்தான்! நீ அவர்களை வென்றுவிடுவாய்—ஒரே ஒரு பார்வை போதும், அவர்கள் உனக்கு அடிபணிந்துவிடுவார்கள். அவர் ஒரு புதிய உண்மையை எடுத்து வருகிறார், ஆனால் ‘மறைந்தே இருக்கிறார்’. அதன் பிறகு, நாம் சில ‘சாலமன் காலத்து’ தீர்ப்புகளை வழங்குவோம். அந்தச் சிறிய அமைப்புகளைப் பொறுத்தவரை—ஐந்து பேர் கொண்ட அந்த குழுக்களுக்கு—அதற்கு எதற்குச் செய்தித்தாள்கள்? பத்தாயிரம் கோரிக்கைகளில் ஒன்றை மட்டும் நாம் நிறைவேற்றினால் போதும், மக்கள் அனைவரும் தங்கள் கோரிக்கைகளுடன் தானாகவே முன்வருவார்கள். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும், ஒவ்வொரு விவசாயிக்கும் தெரியும்—எங்கோ ஒரு குறிப்பிட்ட இடம், ஒரு மறைவான பொந்து இருக்கிறது, அங்குதான் தங்கள் மனுக்களைப் போட்டு வைக்க வேண்டும் என்று!” பூமி முனகும்: "ஒரு புதிய, நீதியான சட்டம் வரப்போகிறது!" கடல் கொந்தளிக்கும், இந்த பலவீனமான, போலியான நாடகமேடை சரிந்து விழும்—அப்போதுதான் நாம் எப்படி ஒரு கல் கட்டமைப்பை உருவாக்குவது என்று யோசிப்போம். முதன்முதலாக! நாமே அந்த கட்டுமானத்தை உருவாக்குவோம்—நாமே, வேறெவரும் அல்ல!
"முழு பைத்தியக்காரத்தனம்!" என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் குறிப்பிட்டார்.
"ஏன்—ஏன் நீங்கள் செய்யக்கூடாது? பயப்படுகிறீர்களா? அதனால்தான் நான் உங்களைச் சார்ந்துள்ளேன்—ஏனென்றால் உங்களுக்கு எதைப் பற்றியும் பயமில்லை. இது என்ன அவ்வளவு நியாயமற்றதா? சொல்லப்போனால், இப்போதைக்கு நான் அமெரிக்கா இல்லாத கொலம்பஸைப் போன்றவன்; அமெரிக்கா இல்லாத கொலம்பஸ் என்பது ஒரு நியாயமான விஷயம்தானா?"
ஸ்டாவ்ரோஜின் மௌனமாக இருந்தார். இதற்கிடையில், அவர்கள் வீட்டை அடைந்து, அதன் நுழைவாயிலில் நின்றனர்.
"கேளுங்கள்," வெர்கோவென்ஸ்கி அவரது காதருகே குனிந்து கிசுகிசுத்தார், "நான் உங்களுக்காக இதைச் செய்கிறேன்—அதற்குப் பணம் எதுவும் தேவையில்லை. நாளை நான் மரியா திமோஃபியேவ்னாவுடனான விஷயத்தைச் சரிசெய்து விடுகிறேன்... பணம் எதுவும் தேவையில்லை. அதுமட்டுமல்ல, நாளை லிசாவையும் உங்களிடம் அழைத்து வருகிறேன். உங்களுக்கு லிசா வேண்டுமா? நாளை?"
*இவனுக்கு உண்மையிலேயே பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா?* என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் எண்ணினார்; அவரது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தவழ்ந்தது. வராண்டாவின் கதவுகள் திறந்தன.
"ஸ்டாவ்ரோஜின்—நமது அமெரிக்காவின் கதி என்ன?" என்று கேட்ட வெர்கோவென்ஸ்கி, அவரது கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.
"எதற்காக?" என்று நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் தீவிரமான, கண்டிப்பான குரலில் பதிலளித்தார்.
"அப்படியானால், உங்களுக்கு அதில் விருப்பமே இல்லையா—நான் எதிர்பார்த்தது போலவே!" என்று அவன் கத்தினான்; அவனது குரலில் திடீரென ஒரு வெறித்தனமான தீய எண்ணம் வெளிப்பட்டது. "நீ பொய் சொல்கிறாய், அருவருக்கத்தக்க, காமவெறி கொண்ட, வக்கிரமான பிரபு வம்சத்துச் சிறு மனிதனே! நான் உன்னை நம்பவில்லை—உனக்கு ஓநாயைப் போன்ற பேராசை! உனக்குப் புரியவில்லையா? நீ ஏற்படுத்திக்கொண்ட கடன் இப்போது மிக அதிகம்—உன்னை என்னால் சும்மா விட்டுவிட முடியாது! உன்னைப் போல உலகில் வேறெவரும் இல்லை! நான் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது உன்னை உருவாக்கினேன்—உன்னைக் கவனித்துக்கொண்டே உன்னை உருவாக்கினேன்! நான் அந்த மூலையில் அமர்ந்து உன்னைக் கவனிக்காமல் இருந்திருந்தால், இதைப் போன்ற எண்ணம் என் மனதிலேயே தோன்றியிருக்காது!..."
எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல், ஸ்டாவ்ரோஜின் படிக்கட்டுகளில் ஏறத் தொடங்கினான். "ஸ்டாவ்ரோஜின்!" என்று அவனுக்குப் பின்னால் இருந்து வெர்கோவென்ஸ்கி கத்தினான். "உனக்கு ஒரு நாள் அவகாசம் தருகிறேன்... சரி, இரண்டு நாட்கள்... ஒருவேளை மூன்று நாட்கள்; மூன்று நாட்களுக்கு மேல் என்னால் காத்திருக்க முடியாது—அதற்குள், எனக்கு உன் பதில் வேண்டும்!"
குறிப்புகள்
'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (The Russian Messenger) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் பெயரில் இது வெளியானது. 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இந்த நாவல் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.