அசுரர்கள்: மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட நாவல் — பகுதி 1, அத்தியாயம் 4

 https://ru.wikisource.org/wiki/%D0%91%D0%B5%D1%81%D1%8B_(%D0%94%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%BE%D0%B5%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9)/%D0%A7%D0%B0%D1%81%D1%82%D1%8C_1/%D0%93%D0%BB%D0%B0%D0%B2%D0%B0_5

நான்காம் அத்தியாயம். ஊனமுற்ற பெண்.
I.

ஷாதோவ் பிடிவாதம் காட்டவில்லை; எனது குறிப்பைப் பின்பற்றி, நண்பகல் வேளையில் எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவின் இல்லத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். நாங்கள் இருவரும் ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில் உள்ளே நுழைந்தோம்—நானும் அன்றுதான் முதன்முதலாக அவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். லிசா, அவரது தாயார் மற்றும் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் ஆகிய அனைவரும் பெரிய வரவேற்பறையில் அமர்ந்து விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். லிசா பியானோவில் ஒரு குறிப்பிட்ட வால்ட்ஸ் இசையை வாசிக்க வேண்டும் என்று அவரது தாயார் பிடிவாதமாக இருந்தார்; ஆனால், லிசா அதை வாசிக்கத் தொடங்கியதும், அது தவறான இசை என்று அந்த முதிய பெண்மணி கூறிவிட்டார். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், தனது இயல்பான கபடமற்ற தன்மையுடன், லிசாவின் பக்கம் நின்று அது சரியான இசைதான் என்று வாதிட்டார். இதைக் கேட்டு கோபமும் வருத்தமும் அடைந்த அந்த முதிய பெண்மணி, சட்டென்று அழத் தொடங்கினார். உடல்நலக்குறைவால் அவதிப்பட்ட அவர், கால்களில் வீக்கம் இருந்ததால் மிகக் சிரமப்பட்டுத்தான் நடக்க முடிந்தது. கடந்த சில நாட்களாகவே அவர் மிகவும் பிடிவாதமாகவும், அனைவர் மீதும் குறை சொல்லும் மனநிலையிலுமே இருந்தார்; இருப்பினும், லிசாவைக் கண்டு மற்றவர்கள் சற்று அஞ்சியே இருந்தனர். நாங்கள் வந்ததை அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர். லிசாவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் சிவந்தது; என்னிடம் "மெர்சி" (நன்றி) என்று கூறியவர்—நிச்சயமாக ஷாதோவைக் கருத்தில் கொண்டே அவ்வாறு சொன்னார்—அவரை நோக்கி நடந்து சென்று, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவரை உற்று நோக்கினார்.

ஷாதோவ் கதவருகே சற்று சங்கடத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். வந்ததற்கு நன்றி தெரிவித்த லிசா, அவரைத் தனது தாயாரிடம் அழைத்துச் சென்றார்.

"இவர்தான் நான் உங்களிடம் குறிப்பிட்ட திரு. ஷாதோவ். இவரோ திரு. ஜி—வ்; எனக்கும் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சுக்கும் மிக நெருக்கமான நண்பர். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் இவரை நேற்றுதான் சந்தித்தார்."

"அப்படியானால், பேராசிரியர் யார்?"

"பேராசிரியர் என்று யாரும் இல்லை, அம்மா."

"இருக்கிறாரே! நீதானே பேராசிரியர் ஒருவர் வருவார் என்று சொன்னாய்—அப்படியானால் இவர்தான் அவர் போலிருக்கிறது," என்று கூறிய அவர், ஒருவித வெறுப்புடன் ஷாதோவைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

"நான் பேராசிரியரைப் பற்றி எதையும் சொல்லவில்லையே! திரு. ஜி—வ் அரசுப் பணியில் இருப்பவர், திரு. ஷாதோவோ முன்னாள் மாணவர்." “மாணவர், பேராசிரியர்—எல்லாம் ஒன்றுதான்; பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வந்தவர்கள் தானே! உங்களுக்கு விவாதிப்பதில் அவ்வளவு பிரியம். அதுமட்டுமல்ல, அந்த சுவிட்சர்லாந்துக்காரருக்கு மீசையும் சிறிய தாடியும் இருந்தன.”

“அம்மா எப்போதும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் மகனை ‘பேராசிரியர்’ என்றே அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்,” என்று கூறிய லிசா, ஷாதோவை அறையின் மறுமுனையில் இருந்த சோஃபாவை நோக்கி அழைத்துச் சென்றாள்.

“அம்மாவுக்குக் கால்களில் வீக்கம் ஏற்படும்போதெல்லாம் இப்படித்தான் ஆகிவிடுவார்—உங்களுக்குத் தெரியும்தானே, அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை,” என்று ஷாதோவிடம் கிசுகிசுத்தாள். அதே சமயம், மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவனை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்; குறிப்பாக, அவனது தலையில் கலைந்து நின்றிருந்த முடிச்சுருளை (cowlick) கூர்ந்து கவனித்தாள்.

“நீங்கள் ராணுவத்தைச் சேர்ந்தவரா?” என்று அந்த முதிய பெண்மணி கேட்டார்—லிசா என்னை அவரிடம் விட்டுவிட்டுச் சென்றிருந்தாள்.

“இல்லை அம்மா; நான் அரசுப் பணியில் இருக்கிறேன்…”

“திரு. ஜி—வ், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் நெருங்கிய நண்பர்,” என்று லிசா உடனே குறுக்கிட்டாள்.

“நீங்கள் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் வேலை செய்கிறீர்களா? அவரும் ஒரு பேராசிரியர் தானே?”

“அம்மா! நீங்கள் கனவில் கூட பேராசிரியர்களைத்தான் பார்க்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது!” என்று எரிச்சலுடன் கூறினாள் லிசா.

“விழித்திருக்கும்போதே அவர்களைப் பார்த்துப் பார்த்து எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது! நீயும், எப்போதும் உன் தாய்க்கு மறுபேச்சு பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் இங்கு வந்தபோது நீங்கள் இருந்தீர்களா?”

நான் இருந்ததாகப் பதிலளித்தேன்.

“அப்போது உங்களுடன் ஒரு ஆங்கிலேயரும் இருந்தாரா?”

“இல்லை, யாரும் இல்லை,” என்று சிரித்தாள் லிசா.

“பார்த்தீர்களா? எந்த ஆங்கிலேயரும் இல்லை—இவை அனைத்தும் வெறும் பொய்கள்! வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் பொய் சொல்கிறார்கள். எல்லோருமே பொய்தான் சொல்கிறார்கள்!”

“நேற்று, அத்தையும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் ஷேக்ஸ்பியரின் ‘ஹென்றி IV’ நாடகத்தில் வரும் இளவரசர் ஹாரியைப் போல இருக்கிறார் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதை வைத்துத்தான், ‘எந்த ஆங்கிலேயரும் வரவில்லை’ என்று அம்மா வாதிடுகிறார்,” என்று லிசா எங்களுக்கு விளக்கினாள். “ஹாரி அங்கு இல்லை என்றால், அந்த ஆங்கிலேயரும் அங்கு இல்லை என்றுதான் அர்த்தம். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மட்டுமே தனது சேட்டைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தார்.”

“அம்மா இதை வேண்டுமென்றேதான் செய்கிறார் என்று உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்,” என்று ஷாதோவிடம் விளக்க வேண்டியது அவசியமென லிசா கருதினாள். “ஷேக்ஸ்பியர் யார் என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும். நானே அவரிடம் ‘ஒத்தெல்லோ’ நாடகத்தின் முதல் அங்கத்தை வாசித்துக் காட்டினேன்; ஆனால், அவர் இப்போது மிகுந்த மனவேதனையில் இருக்கிறார். அம்மா—கேட்கிறீர்களா?—மணி பன்னிரண்டு ஆகிவிட்டது; மருந்து உட்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.”

“டாக்டர் வந்துவிட்டார்,” என்று கதவருகே நின்றிருந்த பணிப்பெண் ஒருத்தி அறிவித்தாள். அந்த முதிய பெண் பாதி எழுந்து, தனது சிறிய நாயைக் கூப்பிடத் தொடங்கினாள்: “ஜெமிர்கா, ஜெமிர்கா—வா, நீயாவது என்னுடன் வா.”

ஜெமிர்கா—மிகவும் மோசமான, வயதான, குட்டி நாய்—அவள் சொல்வதைக் கேட்காமல், லிசா அமர்ந்திருந்த சோபாவிற்கு அடியில் சென்று ஒளிந்துகொண்டது.

“வரக்கூடாதா? சரி, எனக்கு நீயும் வேண்டாம். விடைபெறுகிறேன், அன்புள்ள ஐயரே—உங்கள் பெயரும் தந்தையின் பெயரும் எனக்குத் தெரியவில்லை,” என்று என்னைப் பார்த்துச் சொன்னாள்.

“அந்தோன் லாவ்ரென்த்யேவிச்…”

“ஓ, எதுவாக இருந்தால் என்ன—ஒரு காதில் கேட்டு மறு காதில் விட்டுவிட வேண்டியதுதான். மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச், நீங்கள் என்னைப்a பின்தொடர்ந்து வரவேண்டாம்; நான் ஜெமிர்காவைத்தான் கூப்பிட்டேன். கடவுளுக்கு நன்றி, என்னால் இன்னும் சுயமாக நடக்க முடிகிறது; நாளை நான் வண்டியில் வெளியே செல்லப்போகிறேன்.”

அவள் மிகுந்த அதிருப்தியுடன் வரவேற்பறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

“அந்தோன் லாவ்ரென்த்யேவிச், இந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் நீங்கள் மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சிடம் கொஞ்சம் பேசலாமே? நீங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நன்கு அறிந்துகொள்வது இருவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று உறுதியளிக்கிறேன்,” என்று லிசா கூறினாள். அவள் அன்புடன் புன்னகைக்க, மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச் அந்தப் புன்னகையில் பூரித்துப் போனார். வேறு வழியின்றி, நானும் மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சுடன் உரையாட அங்கேயே தங்கினேன்.
II

எனக்கு ஆச்சரியமாக, எலிசவேதா நிகோலாயேவ்னாவுக்கும் ஷாதோவுக்கும் இடையிலான விவகாரம், உண்மையில் முற்றிலும் இலக்கியம் சார்ந்ததாகவே இருந்தது. ஏனோ தெரியவில்லை, அவள் அவனை வேறு ஏதோ காரணத்திற்காகத்தான் அழைத்திருப்பாள் என்று நான் தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் எதையும் ரகசியமாக வைத்திருக்கவில்லை—உண்மையில், அவர்கள் மிகவும் சத்தமாகவே பேசிக்கொண்டிருந்தனர்—அதனால் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சும் நானும் அவர்களின் பேச்சைக் கவனிக்கத் தொடங்கினோம்; சிறிது நேரத்திலேயே, நாங்களும் அந்த உரையாடலில் கலந்துகொள்ளுமாறு அழைக்கப்பட்டோம். எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா நீண்டகாலமாக ஒரு புத்தகத்தை வெளியிடத் திட்டமிட்டிருந்தாள்—அது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று அவள் கருதினாள்—ஆனால், போதிய அனுபவம் இல்லாததால், அவளுக்கு ஒரு உதவியாளர் தேவைப்பட்டார். ஷாதோவிடம் தனது திட்டத்தைப் பற்றி அவள் விளக்கிய தீவிரத்தன்மை என்னையே வியப்பில் ஆழ்த்தியது. "அவள் அந்த 'புதிய' வகை மனிதர்களில் ஒருத்தியாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; அவள் சுவிட்சர்லாந்தில் காலம் கழித்ததில் ஆச்சரியமொன்றுமில்லை" என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன். ஷாதோ தரையைப் பார்த்தபடி மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்; உயர்குடியைச் சேர்ந்த, சற்று பொறுப்பற்றவளாகத் தோன்றும் அந்த இளம் பெண், தனக்குச் சற்றும் பொருத்தமில்லாத ஒரு செயலைத் துணிந்து மேற்கொண்டதைக் கண்டு அவன் துளியும் ஆச்சரியப்படவில்லை.

அந்த இலக்கிய முயற்சி இதுதான்: ரஷ்யாவில் தலைநகரங்களிலும் மாகாணங்களிலும் ஏராளமான செய்தித்தாள்களும் இதழ்களும் வெளியாகின்றன; அவை தினமும் பல நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்கின்றன. ஆண்டு முடிவுக்கு வரும்போது, ​​இந்தச் செய்தித்தாள்கள் அலமாரிகளில் அடைத்து வைக்கப்படுகின்றன அல்லது சிதறிப் போய், கிழிந்து, இறுதியில் ஏதோ ஒரு பொருளைப் பொதிய உதவும் காகிதங்களாக மாறிவிடுகின்றன......வெளியிடப்படும் பல தகவல்கள் மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்து, அவர்களின் நினைவில் தங்கிவிடுகின்றன; ஆனால், காலப்போக்கில் அவை மறந்துபோகின்றன. பிற்காலத்தில் யாராவது ஒரு குறிப்பிட்ட தகவலைத் தேடிப் பார்க்க விரும்பினால், செய்தித்தாள்கள் நிறைந்த அந்தப் பெருங்கடலில் அதைத் தேடுவது எவ்வளவு கடினமான காரியம்! ஒரு நிகழ்வு எந்த நாளில், எந்த இடத்தில், அல்லது எந்த ஆண்டில் நடந்தது என்று கூடத் தெரியாத சூழலில், அதைத் தேடுவது இன்னும் சிரமமானது. ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டில் நடந்த அனைத்துத் தகவல்களையும் ஒரே புத்தகத்தில் திரட்டி, ஒரு தெளிவான திட்டத்தின்படி—பொருளடக்கம், குறியீட்டுப் பட்டியல் மற்றும் மாதம் வாரியாக, நாள் வாரியாக காலவரிசைப்படி—அடுக்கி வைத்தால், அந்தத் தொகுப்பு அந்த ஆண்டில் ரஷ்ய மக்களின் வாழ்க்கையை முழுமையாகப் படம் பிடித்துக் காட்டும். உண்மையில் நடந்த நிகழ்வுகளில் மிகச் சிறிய ஒரு பகுதி மட்டுமே செய்திகளாக வெளிவருகின்றன என்றாலும், இந்தத் தொகுப்பு அந்த ஆண்டின் ஒட்டுமொத்த சித்திரத்தை வழங்க முடியும்.

“சிதறிக்கிடக்கும் எண்ணற்ற தாள்களுக்குப் பதிலாக, சில தடிமனான புத்தகங்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்—அவ்வளவுதான்,” என்று ஷாதோவ் குறிப்பிட்டார்.

ஆனால், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா தனது எண்ணத்தை வெளிப்படுத்துவதில் சிரமப்பட்டாலும், மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அதை நியாயப்படுத்தினார். இது ஒரே ஒரு புத்தகமாக இருக்க வேண்டும்—அது மிகத் தடிமனாக இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ஒருவேளை அது தடிமனாக இருந்தாலும், அதில் குழப்பம் இருக்காது; ஏனெனில், அதன் சாராம்சமே அதன் திட்டமிடலிலும், தகவல்கள் முன்வைக்கப்படும் முறையிலும்தான் அடங்கியிருக்கிறது. நிச்சயமாக, எல்லாவற்றையும் சேகரித்து மீண்டும் அச்சிட வேண்டிய அவசியமில்லை. அதிகாரப்பூர்வ ஆணைகள், அரசாங்க நடவடிக்கைகள், உள்ளூர் நிர்வாக உத்தரவுகள், சட்டங்கள் போன்றவை முக்கியமானவைதான் என்றாலும், இந்தத் தொகுப்பிலிருந்து அவற்றை முழுமையாக நீக்கிவிடலாம். பல விஷயங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, மக்களின் அறநெறி சார்ந்த, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை—குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்தில் ரஷ்ய தேசத்தின் இயல்பை—எந்த அளவுக்கு வெளிப்படுத்துகிறதோ, அத்தகைய நிகழ்வுகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்துச் சேர்க்கலாம். விசித்திரமான சம்பவங்கள், தீ விபத்துகள், அறக்கொடைகள், நற்செயல்கள் மற்றும் தீய செயல்கள், பல்வேறு அறிக்கைகள் மற்றும் உரைகள்—ஏன், ஆறுகளில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது குறித்த செய்திகள் அல்லது சில அரசாங்க ஆணைகள் கூட இதில் இடம்பெறலாம்; ஆனால், இவை அனைத்திலிருந்தும் அந்த காலக்கட்டத்தை வரையறுக்க உதவும் நிகழ்வுகளை மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதாக—ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்துடனும், தெளிவான நோக்கத்துடனும், ஒட்டுமொத்த விஷயத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் ஒரு மையக் கருத்தின் வழிகாட்டுதலுடனும் அது இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது ஒரு குறிப்புப் புத்தகமாகப் பயன்படுவது மட்டுமன்றி, சாதாரணமாக வாசிப்பதற்கும் சுவாரஸ்யமானதாக இருக்க வேண்டும்! ஒரு வகையில் பார்த்தால், இது ரஷ்யாவின் ஆன்மீக, அறநெறி மற்றும் அக வாழ்க்கையை ஒரு ஆண்டின் காலப்பரப்பில் பிரதிபலிக்கும் ஒரு சித்திரமாக அமையும். "இது ஒவ்வொருவரும் வாங்கக்கூடிய ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்—ஒருவரின் மேஜையில் எப்போதும் இருக்க வேண்டிய புத்தகமாக மாற வேண்டும்," என்று லிசா வலியுறுத்திக் கூறினாள். "இந்தத் திட்டத்தில்தான் அனைத்தும் அடங்கியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்ததால்தான் நான் உங்களிடம் வந்தேன்," என்று அவள் பேச்சை முடித்தாள். அவள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பேசினாள்; அவளது விளக்கம் தெளிவற்றதாகவும் முழுமையற்றதாகவும் இருந்தபோதிலும், அவள் எதைக் குறிப்பிடுகிறாள் என்பதை ஷாதோவால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

"அப்படியானால், இது ஒரு குறிப்பிட்ட 'திசையைக்' கொண்டதாக—அதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்திற்கு ஏற்ப தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உண்மைகளைக் கொண்ட தொகுப்பாக இருக்குமா?" என்று அவர் தலையை உயர்த்தாமலே முணுமுணுத்தார்.

"அப்படியில்லை! எதையும் ஒரு 'திசைக்கு' ஏற்ப மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை—உண்மையில், அப்படி எந்தத் திசையும் இருக்கக்கூடாது. நடுநிலைமை—அதுதான் ஒரே திசை."

"சரி, ஒரு 'திசை' இருப்பது ஒன்றும் மோசமான விஷயமல்லவே," என்று கூறிய ஷாதோ, இருக்கையில் சற்று நகர்ந்து அமர்ந்தார். "அதோடு, உண்மைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கினாலே, ஏதோ ஒரு திசையைத் தவிர்ப்பது சாத்தியமற்றது. உண்மைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் செயலே, அவற்றை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர்த்திவிடுகிறது. உங்கள் யோசனை ஒன்றும் மோசமானதல்ல."

"அப்படியானால், இது போன்ற ஒரு புத்தகத்தை உருவாக்குவது சாத்தியம்தானா?" என்று கேட்ட லிசாவின் முகம் பிரகாசமடைந்தது.

"நான் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இது மிகப்பெரிய முயற்சி—இதைச் சட்டென்று உருவாக்கிவிட முடியாது. இதற்கு அனுபவம் தேவை. ஒரு புத்தகத்தை வெளியிட்டாலும், அதைச் சரியாக எப்படிச் செய்வது என்பது ஆரம்பத்தில் தெரியாது—சில முறை முயற்சி செய்து பார்த்தால்தான் புரியும். இருப்பினும், இந்த யோசனை வடிவம் பெறத் தொடங்கியிருக்கிறது. இது பயனுள்ள ஒரு யோசனைதான்."

அவர் இறுதியாகத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தார்; அவரது கண்கள் மகிழ்ச்சியில் ஜொலித்தன—அவர் இதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"இந்த யோசனை உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றியது?" அவர் லிசாவிடம் கேட்டார்; அவரது குரல் மென்மையாகவும், கிட்டத்தட்ட கூச்சம் கலந்தும் இருந்தது. “உண்மையில், ஒரு யோசனையை உருவாக்குவது கடினமான காரியமல்ல—அதற்கான திட்டத்தை வகுப்பதுதான் கடினம்,” என்று புன்னகையுடன் கூறினாள் லிசா. “எனக்கு பெரிய விஷயங்கள் எதுவும் தெரியாது, நான் அவ்வளவு புத்திசாலியும் அல்ல; எனக்குத் தெளிவாகப் புரியும் விஷயங்களை மட்டுமே நான் முன்னெடுக்கிறேன்…”

“முன்னெடுக்கிறீர்களா?”

“ஒருவேளை அந்தச் சொல் பொருத்தமானதல்லவா?” என்று சட்டென்று கேட்டாள் லிசா.

“‘முன்னெடுக்கிறேன்’ என்பது சரிதான்; எனக்கு அதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை.”

“நான் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது, ​​என்னாலும் ஏதேனும் பயனுள்ள காரியத்தைச் செய்ய முடியும் என்று தோன்றியது. என்னிடம் சொந்தமாகப் பணம் இருக்கிறது, அது சும்மா கிடக்கிறது—ஏன் அதை ஒரு பொதுவான நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தக்கூடாது? அதுமட்டுமின்றி, இந்த யோசனை தானாகவே என் மனதிற்குள் வந்தது; நான் இதை உருவாக்கவில்லை, ஆனால் இந்த எண்ணம் தோன்றியபோது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இருப்பினும், என்னால் தனியாக எதையும் செய்ய முடியாது என்பதால், எனக்கு ஒரு துணை தேவை என்பதை உணர்ந்தேன். அந்தத் துணை, புத்தகத்தின் இணை வெளியீட்டாளராகவும் இருப்பார். நாங்கள் சமமான பங்காளிகளாகச் செயல்படலாம்: நீங்கள் திட்டத்தையும் உழைப்பையும் வழங்கினால், நான் ஆரம்ப யோசனையையும் வெளியீட்டிற்கான நிதியையும் வழங்குகிறேன். இந்தப் புத்தகம் தனக்கான செலவை ஈடுகட்டிவிடும், இல்லையா?”

“நாங்கள் ஒரு தெளிவான திட்டத்தை உருவாக்கினால், இந்தப் புத்தகம் நிச்சயம் வெற்றி பெறும்.”

“ஒன்றைச் சொல்லிவிடுகிறேன்—நான் லாபத்திற்காக இதைச் செய்யவில்லை. அதே சமயம், இந்தப் புத்தகம் வாசகர்களைச் சென்றடைய வேண்டும் என்பதில் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு; ஒருவேளை இது லாபம் ஈட்டினால், நான் நிச்சயமாகப் பெருமைப்படுவேன்.”

“இதில் என் பங்கு என்ன?”

“நான் உங்களைத்தான் எனது துணையாக, ஒரு சமமான பங்காளராக இருக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்… திட்டத்தை நீங்கள்தான் உருவாக்க வேண்டும்.”

“என்னால் ஒரு திட்டத்தை உருவாக்க முடியும் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” “மக்கள் என்னிடம் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்—இங்கேயும் சில விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டேன்… நீங்கள் மிகுந்த அறிவுத்திறன் கொண்டவர், செயலில் இறங்கத் தயங்காதவர், அதே சமயம் ஆழமாகச் சிந்திக்கக்கூடியவர் என்பது எனக்குத் தெரியும். சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோதே பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் வெர்கோவென்ஸ்கி என்னிடம் உங்களைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்,” என்று அவள் அவசரமாகச் சேர்த்துக் கொண்டாள். “அவர் மிகவும் புத்திசாலியான மனிதர், இல்லையா?”

ஷாதோவ் அவளை ஒரு கணம், மிக மென்மையாகப் பார்த்தான்; பிறகு உடனே தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். “நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கூட என்னிடம் உங்களைப் பற்றி நிறையச் சொல்லியிருக்கிறார்…”

திடீரென்று ஷாதோவின் முகம் சிவந்தது.

“சரி, இதோ செய்தித்தாள்கள்,” என்று கூறிய லிசா, நாற்காலியின் மீது தயாராகக் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த செய்தித்தாள் கட்டை அவசரமாக எடுத்தாள். “சில முக்கியமான செய்திகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றை ஒரு தொகுப்பாக மாற்றியிருக்கிறேன்—ஒவ்வொன்றிற்கும் எண்களும் இட்டிருக்கிறேன்… நீங்களே பாருங்கள்.”

ஷாதோவ் அந்தக் கட்டை வாங்கிக் கொண்டான்.

“இதை வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று பாருங்கள். சரி, நீங்கள் எங்கே வசிக்கிறீர்கள்?”

“போகோயாவ்லென்ஸ்கயா தெருவில், பிலிப்போவ் வீட்டில்.”

“தெரியும். உங்களுக்கு அருகில் ஒரு கேப்டன் வசிக்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டேன்—அவர் பெயர் லெப்யாட்கின், இல்லையா?” என்று லிசா தொடர்ந்து அதே அவசரமான தொனியில் பேசினாள்.

ஷாதோவ், கையில் அந்தக் கட்டோடு…அவர் சற்று தள்ளி நின்றார். அதைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, ஒரு நிமிடம் முழுவதுமாக மௌனமாக இருந்தார்; அவரது பார்வை தரையையே நோக்கியிருந்தது.

“இது போன்ற விஷயங்களுக்கு நீங்கள் வேறொருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்; இந்த வேலைக்கு நான் முற்றிலும் தகுதியற்றவன்,” என்று அவர் இறுதியாகக் கூறினார். அப்போது அவரது குரல் விசித்திரமான முறையில் தாழ்ந்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு கிசுகிசுப்பாக மாறியிருந்தது.

லிசா வெட்கத்தால் முகம் சிவந்தாள்.

“நீங்கள் எந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்? மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்!” என்று அவள் கூவினாள். “அந்தக் கடிதத்தை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்.”

நானும் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சைத் தொடர்ந்து மேசையை நெருங்கினேன்.

“இதைப் பாருங்கள்,” என்று அவள் மிகுந்த பரபரப்புடன் அந்தக் கடிதத்தை விரித்து என்னிடம் காட்டினாள். “இது போன்ற ஒன்றை நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? தயவுசெய்து, இதை உரக்க வாசியுங்கள்—திரு. ஷாதோவும் இதைக் கேட்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.”

மிகுந்த வியப்புடன், நான் அந்தக் கடிதத்தை உரக்க வாசித்தேன்:
“துஷினா எனும் மங்கையின் முழுமைக்கு.

மதிப்பிற்குரிய அம்மையாரே,
எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா!

ஓ, எவ்வளவு பேரழகு கொண்டவள்,
எலிசவெட்டா துஷினா,
தன் உறவினருடன் குதிரையில் அமர்ந்து அவள் செல்லும்போது!
அவளது கூந்தல் இழையொன்று காற்றின் திசையில் நடனமாட,
அல்லது தேவாலயத்தில் தன் தாயின் அருகில் அவள் பணிந்து வணங்கும்போது,
அவளது முகத்தில் பக்திப் பரவசத்தின் செம்மை படர்கிறது!
அத்தகைய தருணங்களில், சட்டப்பூர்வமான திருமண வாழ்வின் இன்பத்தை நான் ஏங்குகிறேன்,
அவளது தாயைப் போலவே, நானும் அவளுக்காகக் கண்ணீர் வடிக்கிறேன்.
ஒரு விவாதத்தின் போது, ​​கல்வியறிவற்ற ஒருவனால் இயற்றப்பட்டது.

மதிப்பிற்குரிய அம்மையாரே!

செவாஸ்டோபோல் போர்க்களத்தில் புகழுக்காக என் கையை இழக்கவில்லையே என்றுதான் நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்—உண்மையில் நான் அங்கு செல்லவே இல்லை; மாறாக, அந்தப் போர் முழுவதிலும், தரம் குறைந்த உணவுப் பொருட்களை விநியோகிக்கும் பணியைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்—இதை நான் மிகவும் இழிவான செயலாகவே கருதுகிறேன். நீங்கள் பழங்காலத்துத் தேவதை போன்றவர், நானோ ஒன்றுமற்றவன்—இருப்பினும், எல்லையற்ற பிரபஞ்சத்தின் இயல்பை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.” "இதை வெறும் கவிதையாக மட்டும் கருதுங்கள்—வேறொன்றுமில்லை. கவிதை என்பது அடிப்படையில் ஒரு அர்த்தமற்ற விஷயம் தான்; உரைநடையில் சொன்னால் துடுக்குத்தனமாகக் கருதப்படக்கூடிய பல விஷயங்களை, கவிதையில் சொல்லும்போது அது நியாயமானதாகிவிடுகிறது. ஒரு சொட்டு நீரில் வாழும் கோடிக்கணக்கான நுண்ணுயிரிகளில் (infusorium) ஒன்று—நுண்ணோக்கியின் வழியே பார்த்தால் மட்டுமே தெரியக்கூடிய ஒன்று—சூரியனைப் புகழ்ந்து ஒரு கவிதை எழுதினால், சூரியன் அதற்காகக் கோபப்படுமா? செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் உயர்குடி அமைப்பான 'விலங்குகள் மீதான கொடுமையைத் தடுக்கும் சங்கம்' (Society for the Prevention of Cruelty to Animals) கூட, நாய்கள் மற்றும் குதிரைகள் மீது கருணை காட்டினாலும், இந்த அற்பமான நுண்ணுயிரிகளைப் பற்றிக் கண்டுகொள்வதே இல்லை; அவை இன்னும் கவனிக்கத்தக்க அளவுக்கு 'வளர்ச்சி' அடையவில்லை என்று கருதுகிறது. சரி, நானும் கூட இன்னும் அந்த அளவுக்கு 'வளர்ச்சி' அடையவில்லைதான்! திருமணம் என்ற எண்ணமே எனக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றுகிறது; ஆனாலும், விரைவில் எனக்கு இருநூறு பண்ணையடிமைகள் (serfs) கிடைக்கப்போகிறார்கள்—மனிதர்களை வெறுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரால் (அவரை நீங்கள் வெறுக்கத்தான் வேண்டும்). என்னிடம் சொல்ல நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன; அவற்றை நிரூபிக்க, ஆவணங்களுடன் சைபீரியா வரை கூடச் செல்ல நான் தயார். இந்த வாய்ப்பை நிராகரிக்காதீர்கள். ஒரு நுண்ணுயிரி எழுதிய இந்தக் கடிதத்தைக் கவிதையாகக் கருதுங்கள்.
கேப்டன் லெப்யாட்கின்—உங்கள் பணிவான நண்பன், அதே சமயம் தாராளமாக ஓய்வு நேரம் கொண்டவன்."

"இதை எழுதியவன் ஒரு குடிகாரன்—ஒரு அயோக்கியன்!" என்று நான் ஆத்திரத்துடன் கூறினேன். "அந்த ஆளை எனக்குத் தெரியும்!"

"நேற்றுதான் இந்தக் கடிதம் எனக்குக் கிடைத்தது," என்று லிசா முகத்தில் சிவப்பேற, பதற்றத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள். "இது ஏதோ ஒரு முட்டாள் எழுதியது என்று எனக்கு உடனே புரிந்துவிட்டது. என் தாயாரிடம் (maman) இதைக் காட்டவில்லை—அவரை மேலும் வருத்தப்படுத்த விரும்பவில்லை. ஆனால், அவன் தொடர்ந்து இப்படிச் செய்துகொண்டிருந்தால், என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் நேரில் சென்று இதை நிறுத்த நினைக்கிறார். உங்களை ஒரு கூட்டாளியாகக் கருதுவதால்," என்று ஷாதோவை நோக்கித் திரும்பியபடி அவள் தொடர்ந்தாள், "மேலும் நீங்கள் அதே இடத்தில்தான் வசிக்கிறீர்கள் என்பதால், அவனைப் பற்றி உங்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன்—இத்தகைய மனிதனிடமிருந்து இன்னும் என்னென்ன எதிர்பார்க்கலாம் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்." "குடிகாரன், அயோக்கியன்," என்று ஷாதோவ் ஏதோ ஒரு தயக்கத்துடன் முணுமுணுத்தான்.

"அவன் அவ்வளவு முட்டாளா?" "இல்லை, அவன் முட்டாள் அல்ல—குடிக்காத நேரங்களில் அவன் புத்திசாலிதான்."

"இதைப் போன்ற கவிதைகளை எழுதிய ஒரு ஜெனரலை எனக்குத் தெரியும்," என்று நான் சிரித்துக்கொண்டே கூறினேன்.

"இந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது, அவன் தன் விஷயங்களை யாருடனும் பகிர்ந்துகொள்ளாத ஒரு மனிதன்," என்று வழக்கமாக அமைதியாக இருக்கும் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் திடீரென்று குறுக்கிட்டுக் கூறினார்.

"அவன் தன் சகோதரியுடன் வசிக்கிறான் என்று சொல்கிறார்களே, அது உண்மையா?" என்று லிசா கேட்டாள்.

"ஆம், தன் சகோதரியுடன் தான்."

"அவன் அவளை மிகவும் துன்புறுத்துகிறானாமே, அது உண்மையா?"

ஷாதோவ் மீண்டும் லிசாவைப் பார்த்து, முகம் சுளித்து, "அதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்று முணுமுணுத்தபடி கதவை நோக்கி நடந்தான்.

"ஐயோ, நில்லுங்கள்!" என்று பதற்றத்துடன் கூவினாள் லிசா. "எங்கே போகிறீர்கள்? இன்னும் நிறைய பேச வேண்டியிருக்கிறதே..."

"பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? நாளை சொல்கிறேன்..."

"மிக முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி—அச்சு இயந்திரத்தைப் பற்றி! நான் விளையாட்டாகச் சொல்லவில்லை, உண்மையிலேயே இந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த விரும்புகிறேன்," என்று லிசா வற்புறுத்திக் கூறினாள்; அவளது பதற்றம் அதிகரித்திருந்தது. "நாம் வெளியீட்டு வேலையைத் தொடங்கினால், அதை எங்கே அச்சிடுவது? அதுதான் முக்கியமான கேள்வி. மாஸ்கோவுக்குச் செல்ல முடியாது, இங்கே உள்ள அச்சகமும் இதற்குச் சரிப்பட்டு வராது. நானே ஒரு அச்சகத்தை நிறுவலாம் என்று முன்பே முடிவு செய்துவிட்டேன்—ஒருவேளை உங்கள் பெயரில் தொடங்கலாமா? என் தாயாரும் சம்மதிப்பார் என்று நினைக்கிறேன், அது உங்கள் பெயரில் இருந்தால்..."

"நான் ஒரு அச்சகத்தை நடத்தத் தகுதியானவன் என்று எப்படி இவ்வளவு உறுதியாக நம்புகிறாய்?" என்று ஷாதோவ் சலிப்புடன் கேட்டான்.

"சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோது, ​​பியோத்தர் ஸ்தெபானோவிச் உன்னைப் பற்றித்தான் என்னிடம் குறிப்பிட்டார். நீ ஒரு அச்சகத்தை நிர்வகிக்க முடியும் என்றும், அந்த வேலை உனக்குத் தெரியும் என்றும் சொன்னார். உனக்காக ஒரு குறிப்பு கூட என்னிடம் கொடுக்க நினைத்தார், ஆனால் நான் மறந்துவிட்டேன்."

எனக்கு நினைவிருக்கிறது, அப்போது ஷாதோவின் முகபாவனை மாறியது. அவர் இன்னும் சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றார், பிறகு திடீரென்று அறையை விட்டு வெளியேறினார். லிசாவுக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டது.

“அவர் எப்போதும் இப்படித்தான் திடீரென்று வெளியேறிவிடுவாரா?” என்று அவள் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

நான் தோள்களைக் குலுக்க முற்பட்டேன், ஆனால் அதற்குள் ஷாதோவ் மீண்டும் உள்ளே வந்தார். நேராக மேஜையை நோக்கிச் சென்று, தான் எடுத்துச் சென்றிருந்த செய்தித்தாள் கட்டை அதன் மீது வைத்தார்:

— நான் இதில் பங்களிக்கப் போவதில்லை; எனக்கு நேரமில்லை…

— ஏன், ஏன்? நீங்கள் கோபித்துக்கொண்டீர்களா? — என்று லிசா வருத்தத்துடனும் கெஞ்சும் குரலிலும் கேட்டாள்.

அவளுடைய குரல் அவனை ஏதோ செய்தது; சில கணங்கள் அவன் அவளையே உற்று நோக்கினான், அவளுடைய ஆன்மாவின் ஆழத்தையே ஊடுருவிப் பார்க்க முயல்வது போல இருந்தது.

— அதனால் என்ன? — என்று அவன் மெதுவாக முணுமுணுத்தான், — எனக்கு விருப்பமில்லை…

பிறகு அவன் அங்கிருந்து நிரந்தரமாகச் சென்றுவிட்டான். லிசா முற்றிலும் திகைத்துப்போனாள் — எனக்குத் தோன்றியவரை, அந்தச் சூழலுக்குத் தேவையற்ற அளவுக்கு அவள் அதிர்ச்சியடைந்திருந்தாள்.

— மிகவும் விசித்திரமான மனிதர்! — என்று மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் சத்தமாகக் கூறினார்.
III

நிச்சயமாக, விசித்திரமானவர் தான் — ஆனால், இதிலெல்லாம் இன்னும் பல விஷயங்கள் புரியாத புதிராகவே இருந்தன. ஏதோ ஒன்று மறைமுகமாக உணர்த்தப்பட்டது. இந்த வெளியீட்டின் மீது எனக்குச் துளியும் நம்பிக்கை இல்லை; மேலும், அந்த முட்டாள்தனமான கடிதம் வேறு இருந்தது — அதில் “ஆவணங்களின் அடிப்படையில்” யாரையாவது காட்டிக்கொடுக்கும் (புகார் அளிக்கும்) யோசனை மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இதைப் பற்றி அவர்கள் யாரும் பேசவில்லை, மாறாக முற்றிலும் வேறொரு விஷயத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்…...வேறு ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி; அதோடு அச்சு இயந்திரம் குறித்த விவகாரமும் இருந்தது. ஷாதோவ் திடீரென அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதற்கு, அந்த அச்சு இயந்திரம் பற்றிய பேச்சு எழுந்ததே நேரடியான காரணமாக இருந்தது. இவை அனைத்தையும் வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​நான் வருவதற்கு முன்பே ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்கிறது—அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை—ஆகவே, நான் ஒரு அந்நியன், இதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்று எனக்குப் புரிந்தது. அதுமட்டுமின்றி, கிளம்ப வேண்டிய நேரமும் வந்துவிட்டது; முதல் வருகைக்குத் தேவையான நேரத்தை விட அதிகமாகவே நான் அங்கு தங்கிவிட்டேன். எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவிடம் விடைபெற நான் முன்னே சென்றேன்.

நான் அந்த அறையில் இருப்பதை அவர் மறந்துவிட்டதாகவே தோன்றியது; மேஜைக்கு அருகில் நின்றபடியே, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். தலை குனிந்த நிலையில், தரைவிரிப்பில் ஒரு புள்ளியை அசையாத பார்வையுடன் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

“ஓ... நீங்களுமா? போய் வருகிறேன்,” என்று அவர் வழக்கமான மென்மையான குரலில் முணுமுணுத்தார். “ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் என் வணக்கத்தைச் சொல்லுங்கள்; அவர் கூடிய விரைவில் என்னை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று அவரிடம் வலியுறுத்துங்கள். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், அன்டன் லாவ்ரென்த்யேவிச் கிளம்புகிறார். எங்களை மன்னியுங்கள்—அம்மாவால் வெளியே வந்து விடைபெற முடியவில்லை...”

நான் அங்கிருந்து கிளம்பி படிக்கட்டுகளில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒரு பணியாள் வராண்டாவில் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தினான்:

“எஜமானி உங்களை மீண்டும் உள்ளே வரும்படி கேட்டுக்கொண்டார்...”

“எஜமானியாவா, அல்லது எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவா?”

“அவர்தான், ஐயா.”

நான் லிசாவைக் கண்டேன்—நாங்கள் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெரிய கூடத்தில் அவர் இல்லை, அதற்கு அடுத்திருந்த வரவேற்பறையில் இருந்தார். கூடத்தின் கதவு—அங்கு மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் மட்டும் தனியாக இருந்தார்—இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருந்தது.

லிசா என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள், ஆனால் அவள் முகம் வெளிறியிருந்தது. அறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்த அவளிடம் ஒருவிதத் தயக்கமும், தனக்குள்ளேயே ஏதோ ஒரு போராட்டமும் இருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. திடீரென்று, அவள் என் கையைப் பிடித்து, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், என்னை வேகமாக ஜன்னலை நோக்கி அழைத்துச் சென்றாள். “நான் அவரை உடனே பார்க்க வேண்டும்,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள். அவளது பார்வையில் அவ்வளவு தீவிரமும், வலிமையும், அவசரமும் இருந்தன; அதை மறுக்கவே முடியாது என்பது போல இருந்தது. “நான் அவரை என் கண்களாலேயே பார்க்க வேண்டும்—அதற்கு உங்கள் உதவி எனக்குத் தேவை.” அவள் மிகுந்த பதற்றத்திலும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த விரக்தியிலும் இருந்தாள்.

“நீங்கள் யாரைப் பார்க்க விரும்புகிறீர்கள், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா?” என்று நான் பதற்றத்துடன் கேட்டேன்.

“அந்த லெப்யாட்கினா என்ற பெண்மணி—அந்தக் கால் ஊனமுற்றவள்... அவள் உண்மையிலேயே கால் ஊனமுற்றவள்தானா?”

நான் திகைத்துப் போனேன்.

“நான் அவளை நேரில் பார்த்ததில்லை, ஆனால் அவள் அப்படிப்பட்டவள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்—நேற்றுதான் இதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன்,” என்று நான் தடுமாற்றத்துடன், அவசரமாக, அதே சமயம் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கிசுகிசுத்தேன்.

“நான் எப்படியாவது அவளைப் பார்க்க வேண்டும். இன்று ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?”

அவள் மீது எனக்கு ஆழ்ந்த, நெஞ்சை உருக்கும் பரிதாபம் ஏற்பட்டது.

“அது சாத்தியமில்லை—அதோடு, அதை எப்படிச் செய்வது என்று கூட எனக்குத் தெரியாது,” என்று அவளுக்குப் புரிய வைக்க முயன்றேன். “நான் ஷாதோவிடம் பேசிப் பார்க்கலாம்...”

“நாளைக்குள் நீங்கள் ஏற்பாடு செய்யவில்லை என்றால், நான் அவளைத் தேடித் தனியாகச் சென்றுவிடுவேன்—மாவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச் வர மறுத்துவிட்டார். நீங்கள்தான் என் ஒரே நம்பிக்கை; வேறு யாரும் இல்லை. நான் ஷாதோவிடம் முட்டாள்தனமாகப் பேசிவிட்டேன்... நீங்கள் மிகவும் நேர்மையானவர் என்று எனக்குத் தெரியும்—ஒருவேளை என் மீது உண்மையான அக்கறையும் கொண்டிருக்கலாம்—எனவே, தயவுசெய்து இதைச் செய்து கொடுங்கள்.”

அவளுக்கு எப்படியாவது உதவ வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பம் என்னுள் எழுந்தது.

“நான் இப்படிச் செய்கிறேன்,” என்று சிறிது யோசித்த பிறகு கூறினேன். “நானே நேரில் செல்கிறேன்—இன்றே அவளைப் பார்க்கிறேன், உறுதியளிக்கிறேன்! எப்படியாவது அவளைச் சந்திப்பதற்கான வழியைக் கண்டறிவேன், என் வார்த்தை தருகிறேன். ஆனால்... நான் ஷாதோவிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்லலாமா?”

“இது என் விருப்பம் என்றும், என்னால் இனியும் காத்திருக்க முடியாது என்றும் அவரிடம் சொல்லுங்கள்—அதே சமயம், நான் இப்போது அவரிடம் பொய் சொல்லவில்லை என்பதையும் அவரிடம் கூறுங்கள்.” ஒருவேளை அவர் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதற்கு, அவர் மிகுந்த நேர்மை கொண்ட மனிதராக இருப்பதுதான் காரணமாக இருக்கலாம்; நான் அவரை ஏமாற்றுவது போலத் தோன்றியதை அவர் விரும்பியிருக்க மாட்டார். ஆனால் நான் அவரை ஏமாற்றவில்லை; நான் உண்மையிலேயே ஒரு பதிப்பகத்தைத் தொடங்கி, ஒரு அச்சகத்தை அமைக்க விரும்புகிறேன்...

“அவர் மிகவும் நேர்மையான மனிதர்தான்—நிச்சயமாக, அவர் அப்படித்தான்,” என்று நான் மிகுந்த உறுதியுடன் கூறினேன். “எப்படியிருந்தாலும், நாளைக்குள் எதுவும் ஏற்பாடு செய்யப்படவில்லை என்றால், நானே நேரில் சென்றுவிடுவேன்—என்ன நடந்தாலும் சரி, எல்லோருக்கும் தெரிந்தாலும் கவலையில்லை.”

“நாளை மூன்று மணிக்கு முன்னால் என்னால் உங்களோடு இருக்க முடியாது,” என்று நான் கூறினேன்; ஓரளவு என் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக்கொண்ட பிறகுதான் இவ்வாறு சொன்னேன்.

“சரி, அப்படியானால் மூன்று மணிக்கு. அப்படியென்றால், நேற்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் வீட்டில் நான் யூகித்தது சரிதான்—உண்மையில், என் மீது உங்களுக்கு ஒருவிதமான பற்று இருக்கிறது, இல்லையா?” என்று புன்னகைத்தபடி, என் கையை அவசரமாகக் குலுக்கிவிட்டு, மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச்சை விட்டு வந்த இடத்திற்கு அவள் விரைந்து சென்றாள்.

நான் வெளியே வந்தேன். கொடுத்த வாக்குறுதியின் பாரம் என்னை அழுத்திக்கொண்டிருந்தது; என்ன நடந்தது என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை. மிகுந்த துயரத்தின் ஆழத்தில் இருந்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்—முழுக்க முழுக்க அந்நியராக இருந்த என் மீது நம்பிக்கை வைத்து, தன் சொந்த நற்பெயரையே பணயம் வைக்கத் தயங்காத ஒரு பெண்! இத்தகைய இக்கட்டான தருணத்திலும் அவள் வெளிப்படுத்திய அந்தப் பெண்மை கலந்த புன்னகையும், என் மன உணர்வுகளை அவள் ஏற்கனவே நேற்று உணர்ந்திருந்தாள் என்ற குறிப்பும் என் இதயத்தை ஆழமாகத் தொட்டன. ஆனாலும், என்னுள் தோன்றியது வெறும் பரிதாபம் மட்டுமே—மிகவும் ஆழமான பரிதாபம்—அவ்வளவுதான்! அவளுடைய ரகசியங்கள் திடீரென எனக்கு ஒரு புனிதமான பொருளைப் பெற்றன; யாராவது அந்த ரகசியங்களை என்னிடம் சொல்ல முயன்றிருந்தால், நான் என் காதுகளை மூடிக்கொண்டு, ஒரு வார்த்தையைக் கூடக் கேட்க மறுத்திருப்பேன். ஏதோ ஒரு மங்கலான முன்னுணர்வு மட்டும் என்னுள் இருந்தது… ஆனால், எதை எப்படி ஏற்பாடு செய்வது என்று எனக்குத் துளியும் புரியவில்லை. அதோடு, நான் எதைச் சரியாக ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்பது கூட எனக்குத் தெரியவில்லை—ஒரு சந்திப்பு, சரி, ஆனால் அது எப்படிப்பட்ட சந்திப்பு? அவர்களை நான் எப்படி ஒன்றிணைக்கப் போகிறேன்? என் நம்பிக்கை முழுவதையும் ஷாதோவ் மீது வைத்திருந்தேன்; உண்மையில், அவனிடமிருந்து எந்த உதவியும் கிடைக்காது என்று எனக்கு முன்பே தெரிந்திருக்க வேண்டும். இருந்தாலும், நான் அவனைத் தேடி விரைந்தேன்.
IV

மாலை ஏழு மணிக்கு மேல் தான் அவனை வீட்டில் கண்டேன். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவனிடம் விருந்தினர்கள் இருந்தனர்—அலெக்ஸி நிலிச் மற்றும் எனக்கு ஓரளவுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஷிகாலேவ் என்ற நபர்; இவன் விர்கின்ஸ்கியின் மனைவியின் சகோதரன் ஆவான்.

இந்த ஷிகாலேவ் ஏறக்குறைய இரண்டு மாதங்களாக எங்கள் நகரத்தில் தங்கியிருந்தான்; அவன் எங்கிருந்து வந்தான் என்று எனக்குத் தெரியாது. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வெளிவரும் ஒரு முற்போக்கு இதழில் அவன் ஏதோ ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தான் என்று மட்டுமே கேள்விப்பட்டேன். வீர்ஜின்ஸ்கிதான் எங்களைச் தற்செயலாகத் தெருவில் வைத்து அறிமுகப்படுத்தினான். ஒரு மனிதனின் முகத்தில் இவ்வளவு இருண்ட, கசப்பான, சலிப்பு நிறைந்த உணர்வை என் வாழ்நாளில் நான் கண்டதே இல்லை. ஏதோ உலகம் அழியப்போகிறது என்று அவன் நம்புவது போல இருந்தது—அதுவும் எப்போதோ ஒரு காலத்தில் நடக்கும் என்று சொல்லப்படும், ஒருவேளை நடக்காமலே போகக்கூடிய தீர்க்கதரிசனங்களைப் போல அல்லாமல், மிகத் துல்லியமான ஒரு நேரத்தில்: நாளை மறுநாள் காலை, சரியாகப் பத்து மணி இருபத்தைந்து நிமிடத்திற்கு உலகம் அழியப்போகிறது என்று அவன் கருதுவது போல இருந்தது. அன்று நாங்கள் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசிக்கொள்ளவில்லை; வெறும் கைகுலுக்கலுடன் மட்டும் விடைபெற்றோம்......அந்த இரு சதிக்காரர்களில் ஒருவன். அவனிடம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவனது காதுகள்தான்—இயல்புக்கு மாறாக மிகப் பெரியதாகவும், நீளமாகவும், அகலமாகவும், தடித்தும் இருந்தன; அவை ஏதோ விசித்திரமான கோணத்தில் பக்கவாட்டில் விரிந்து நின்றன. அவனது அசைவுகள் தடுமாற்றத்துடனும் மெதுவாகவும் இருந்தன. லிபுட்டின் ஒருவேளை நம் மாகாணத்தில் ஒரு 'பாலன்ஸ்டரி' (கூட்டு வாழ்விட அமைப்பு) உருவாகும் என்று கனவு கண்டிருந்தால், அது எந்த நாளில், எந்த நேரத்தில் நிகழும் என்பதை இந்த மனிதன் நிச்சயமாக அறிந்திருந்திருப்பான். அவன் என்னுள் ஒருவித அச்சுறுத்தும் உணர்வை ஏற்படுத்தினான்; ஷாதோவின் வீட்டில் அவனை எதிர்பாராத விதமாகக் கண்டபோது நான் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்குள்ளானேன்—ஏனெனில், பொதுவாகவே ஷாதோவிற்கு விருந்தினர்களை வரவேற்பது அவ்வளவு பிடிப்பதில்லை.

படிக்கட்டில் ஏறி வரும்போதே, அவர்கள் மூவரும் ஒரே நேரத்தில் உரத்த குரலில் பேசிக்கொண்டிருப்பதும், ஒருவேளை விவாதித்துக்கொண்டிருப்பதும் கேட்டது; ஆனால் நான் உள்ளே நுழைந்ததும், அனைவரும் சட்டென்று அமைதியானார்கள். அவர்கள் நின்றுகொண்டுதான் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர், ஆனால் இப்போது திடீரென்று அமர்ந்துகொண்டனர்; எனவே, வேறு வழியின்றி நானும் அமர வேண்டியதாயிற்று. ஒருவித சங்கடமான மௌனம் நிலவியது, அது முழு மூன்று நிமிடங்கள் நீடித்தது. ஷிகல்யோவ் என்னைப் பார்த்தும், பார்க்காதது போல நடித்துக்கொண்டான்—இது பகைமையினால் அல்ல, அவனது இயல்பே அப்படித்தான் என்று நினைக்கிறேன். அலெக்ஸி நிலிச்சையும் நானும் ஒருவருக்கொருவர் தலை அசைத்து மௌனமாக अभिवादन (வணக்கம்) செய்துகொண்டோம், ஆனால் ஏனோ நாங்கள் கைகுலுக்கிக்கொள்ளவில்லை. ஷிகல்யோவ் என்னை உற்றுப் பார்க்கத் தொடங்கினான்; அவனது முகம் கடுமையாகவும், புருவங்கள் சுருங்கியும் இருந்தன—நான் உடனே எழுந்து கிளம்பிவிடுவேன் என்று அவன் மிகவும் அப்பாவித்தனமாக நம்பியிருந்தான் போலும். இறுதியில், ஷாதோ தனது நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தான்; அவனைத் தொடர்ந்து மற்றவர்களும் சட்டென்று எழுந்து நின்றனர். அவர்கள் விடைபெறும் வார்த்தைகள் எதையும் சொல்லாமல் கிளம்பிச் சென்றனர்; ஷிகல்யோவ் மட்டும் கதவருகே நின்றபடி, அவர்களை வழியனுப்ப வந்த ஷாதோவிடம் இவ்வாறு கூறினான்:

“நினைவில் வைத்துக்கொள், நீ கணக்குக் காட்டக் கடமைப்பட்டிருக்கிறாய்.”

“உன் கணக்குகள் எல்லாம் நரகத்திற்குப் போகட்டும்! நான் யாருக்கும் எதையும் கடன்படவில்லை—யாருக்கும் ஒரு பைசா கூட தர வேண்டியதில்லை!” என்று ஷாதோ பதிலடி கொடுத்தான், பிறகு கதவைச் சாத்திப் பூட்டினான்.

“என்ன ஒரு முட்டாள்கள் கூட்டம்!” என்று அவன் என்னைப் பார்த்து ஒருவித விகாரமான, கோணலான புன்னகையுடன் கூறினான். அவனது முகத்தில் கோபம் தெரிந்தது; அவன் தானாக முன்வந்து உரையாடலைத் தொடங்கியது எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றியது. முன்பெல்லாம்—நான் அவரைச் சந்திக்கச் செல்லும்போதெல்லாம் (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அது மிக அரிதாகவே நடக்கும்)—அவர் எப்போதும் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டுதான் இருப்பார். மிகச் சுருக்கமாகவே பதிலளிப்பார்; நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகுதான் மெல்ல மெல்ல இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி, உண்மையான ஆர்வத்துடன் பேசத் தொடங்குவார். ஆனால், விடைபெறும் நேரம் வரும்போது, ​​மீண்டும் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட எதிரியை விரட்டியடிப்பது போல நம்மை வெளியே அனுப்பிவிடுவார்.

“நேற்று நான் அந்த அலெக்ஸி நிலிச் என்பவருடன் தேநீர் அருந்தினேன்,” என்று நான் கூறினேன். “அவருக்கு நாத்திகத்தின் மீது ஏதோ ஒரு தீவிரமான மோகம் இருப்பது போலத் தோன்றியது.”

“ரஷ்ய நாத்திகம் என்பது வெறும் வார்த்தை விளையாட்டைத் தாண்டி ஒருபோதும் சென்றதில்லை,” என்று முணுமுணுத்த ஷாதோவ், எரிந்து தீர்ந்த மெழுகுவர்த்தித் துண்டிற்குப் பதிலாகப் புதிய மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினார்.

“இல்லை, இவர் வெறும் வார்த்தை விளையாட்டில் ஈடுபடுபவர் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை; இவரால் சாதாரண உரையாடலைக்கூடச் சரியாக நடத்த முடியவில்லை, பிறகு எப்படி வார்த்தை விளையாட்டுகளில் ஈடுபட முடியும்?”

“இவர்கள் காகிதத்தால் ஆன மனிதர்கள்—இவையெல்லாம் ஒரு அடிமைத்தனமான சிந்தனை முறையிலிருந்துதான் வருகின்றன,” என்று அமைதியாகக் கூறிய ஷாதோவ், மூலையில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் உள்ளங்கைகளை முழங்கால்களின் மீது வைத்துக்கொண்டார்.

சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு அவர் தொடர்ந்தார்: “இதில் வெறுப்பும் கலந்திருக்கிறது. ரஷ்யா திடீரென்று உருமாறி—அவர்கள் விரும்பியபடியே மாறி—ஒரே நாளில் மிகுந்த செல்வமும் மகிழ்ச்சியும் கொண்ட நாடாக மாறினால், இவர்கள் தான் மிகவும் துயரமடைவார்கள்! ஏனென்றால், அப்போது வெறுப்பதற்கு ஆள் இருக்காது, எச்சில் துப்புவதற்கு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள், கேலி செய்வதற்கு எதுவுமே இருக்காது! இது ரஷ்யாவின் மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள ஒரு கச்சா, மிருகத்தனமான, எல்லையற்ற வெறுப்பு—அவர்களின் ஆன்மாவையே அரித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு வெறுப்பு இது… இவர்களின் வெளிப்படையான சிரிப்பிற்குப் பின்னால், ‘உலகம் காணாத கண்ணீர்’ என்று எதுவுமே இல்லை! ‘உலகம் காணாத கண்ணீர்’ என்ற இந்த வாசகத்தை விட நேர்மையற்ற ஒரு சொற்றொடர் ரஷ்யாவில் இதுவரை உச்சரிக்கப்பட்டதே இல்லை!” என்று அவர் மிகுந்த ஆவேசத்துடன் கூறினார். “என்ன இது, சுத்த அபத்தம்!” என்று நான் சிரித்தேன்.

“சரி, நீங்களோ ஒரு ‘மிதவாத தாராளவாதி’தானே?” என்று ஒருவித ஏளனச் சிரிப்புடன் கேட்டார் ஷாதோவ். “உங்களுக்குத் தெரியுமா,” என்று அவர் திடீரெனச் சேர்த்துக் கொண்டார், “‘சிந்தனையின் அடிமைத்தனம்’ குறித்து நான் ஏதோ முட்டாள்தனமான விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். ‘நீ ஒரு வேலைக்காரனின் மகன்; நான் அப்படிப்பட்டவன் அல்ல’ என்று நீங்கள் உடனே என்னிடம் சொல்லக்கூடும்.”

“நான் அப்படி எதையும் சொல்ல வரவில்லை… கடவுளே!”

“ஓ, மன்னிப்பு கேட்காதீர்கள்—எனக்கு உங்களைப் பார்த்து பயமில்லை. அன்று நான் ஒரு வேலைக்காரனின் மகனாகப் பிறந்தேன், ஆனால் இன்று நானே ஒரு வேலைக்காரனாக மாறிவிட்டேன்—உங்களைப் போலவே. நம் நாட்டு தாராளவாதி (லிபரல்) என்பவன் அடிப்படையில் ஒரு வேலைக்காரன் தான்; அவன் எப்போதும் யாருடைய காலணிகளைத் துடைக்கலாம் என்றுதான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்.”

“என்ன காலணிகள்? இது என்ன மாதிரியான உருவகம்?”

“என்ன உருவகம்? நீங்கள் சிரிக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே… ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் சொன்னது சரிதான்; நான் ஒரு கல்லுக்கு அடியில் நசுங்கிக் கிடக்கிறேன்—முழுமையாகச் சாகவில்லை, ஆனால் அங்கேயே துடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இது மிகச் பொருத்தமான ஒப்பீடுதான்.”

“நீங்கள் ஜெர்மானியர்கள் மீது அதீத மோகம் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் சொல்கிறார்,” என்று நான் சிரித்துக்கொண்டே கூறினேன். “அவர்களிடமிருந்து நாம் ஏதோ ஒன்றிரண்டு விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம் அல்லவா?”

“நாம் இருபது கோபெக் நாணயத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, அதற்குப் பதிலாக நம்முடைய நூறு ரூபிள்களைக் கொடுத்துவிட்டோம்.”

நாங்கள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம்.

“அமெரிக்காவில் கிடந்தபோது அவன் இதைக் கற்றுக்கொண்டான்.”

“யார்? அவன் எதைக் கற்றுக்கொண்டான்?”

“கிரிலோவ். நாங்கள் அங்கே நான்கு மாதங்கள் ஒரு குடிசையின் தரையில் கிடந்தோம்.”

“நீங்கள் அமெரிக்கா சென்றீர்களா?” என்று நான் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன். “இது பற்றி நீங்கள் ஒருமுறை கூடச் சொல்லவில்லையே.”

“சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்கு ஒன்றும் இல்லை.” மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நாங்கள் மூவரும் ஒரு புலம்பெயர்ந்தோர் கப்பலில் அமெரிக்கா சென்றோம்—எங்களிடம் இருந்த கடைசி காசு வரை செலவழித்துவிட்டு—“அமெரிக்கத் தொழிலாளியின் வாழ்க்கையை நேரில் அனுபவிக்கவும், அதன் மூலம் மிகக் கடினமான சமூகச் சூழலில் ஒரு மனிதன் எப்படி வாழ்கிறான் என்பதைச் சொந்த அனுபவத்தின் வாயிலாகச் சோதித்துப் பார்க்கவும்” சென்றோம். அந்த நோக்கத்துடன்தான் நாங்கள் புறப்பட்டோம்.

“கடவுளே!” என்று நான் சிரித்தேன். "உங்களுக்கு 'சொந்தமாக அனுபவம் பெற' விருப்பம் இருந்திருந்தால், அறுவடைக் காலத்தில் நம்முடைய மாகாணங்களில் ஒன்றிற்குச் சென்றிருக்கலாமே? எதற்காக இவ்வளவு தூரம் அமெரிக்கா வரை செல்ல வேண்டும்?"

"அங்கே சென்றதும், நாங்கள் ஒரு சுரண்டல் பேர்வழியிடம் கூலி வேலைக்குச் சேர்ந்தோம். எங்களைப் போன்ற ரஷ்யர்கள் சுமார் ஆறு பேர் அவனிடம் வேலை செய்தோம்—அவர்களில் மாணவர்கள் இருந்தனர், தங்கள் நிலபுலன்களை விட்டு வந்த நில உரிமையாளர்கள் இருந்தனர், ஏன், சில அதிகாரிகள்கூட இருந்தனர். நாங்கள் அனைவரும் ஒரே ஒரு உன்னதமான இலக்கை நோக்கியே உழைத்தோம். மழையில் நனைந்து, துன்பப்பட்டு, உடல் சோர்ந்து, மிகுந்த களைப்படைந்தோம். ஒரு கட்டத்தில், கிரில்லோவும் நானும் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டோம்; எங்களுக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டது, எங்களால் மேலும் அங்கு நீடிக்க முடியவில்லை. ஊதியக் கணக்கை முடிக்கும் நேரம் வந்தபோது, ​​அந்த முதலாளி எங்களை ஏமாற்றிவிட்டான். ஒப்பந்தப்படி தர வேண்டிய முப்பது டாலர்களுக்குப் பதிலாக, எனக்கு எட்டு டாலர்களையும் கிரில்லோவுக்குப் பதினைந்து டாலர்களையும் மட்டுமே கொடுத்தான். அதுமட்டுமின்றி, நாங்கள் பலமுறை அடிவாங்கவும் நேரிட்டது. அதன் பிறகு, வேலையின்றி, ஒரு சிறிய நகரத்தில் கிரில்லோவும் நானும் நான்கு மாதங்களாகத் தரையில் அருகருகே படுத்துக் கிடந்தோம்; அவன் ஒருவிதமான சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருக்க, நான் வேறொருவிதமான சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தேன்..."— உங்கள் முதலாளி உண்மையிலேயே உங்களை அடித்தாரா? அதுவும் அமெரிக்காவில் வைத்து! நீங்கள் அவரைத் திட்டித் தீர்த்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்!

— இல்லவே இல்லை. சொல்லப்போனால், கிரிலோவும் நானும் உடனே ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம்: "அமெரிக்கர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​நம்மைப் போன்ற ரஷ்யர்கள் சிறு குழந்தைகளைப் போன்றவர்கள்; அவர்களின் நிலையை அடைய வேண்டுமானால், ஒருவர் அமெரிக்காவிலேயே பிறந்திருக்க வேண்டும்—அல்லது குறைந்தது பல ஆண்டுகள் அமெரிக்கர்களிடையே வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்." ஒரு சாதாரண, மிகச் சொற்ப மதிப்புள்ள பொருளுக்கு அவர்கள் ஒரு டாலர் கேட்டபோது, ​​நாங்கள் அதை மனமுவந்து கொடுத்தது மட்டுமின்றி, மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் கொடுத்தோம்! நாங்கள் எல்லாவற்றையும் புகழ்ந்தோம்: ஆன்மீகவாதம், லிஞ்ச் சட்டம் (நீதிமன்ற விசாரணை இன்றி தண்டிக்கும் முறை), ரிவால்வர் துப்பாக்கிகள், நாடோடிகள் என அனைத்தையும்! ஒருமுறை, நாங்கள் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, ​​ஒருவன் என் பையில் கைவிட்டு, என் தலைவாரும் பிரஷை எடுத்து, தன் தலைமுடியை வாரிக்கொள்ளத் தொடங்கினான்—கிரிலோவும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்; இது ஒரு நல்ல விஷயம் என்றும், எங்களுக்கு இது மிகவும் பிடித்துள்ளது என்றும் முடிவு செய்தோம்…

— இத்தகைய எண்ணங்கள் தோன்றுவது மட்டுமல்லாமல், அவை நடைமுறைப்படுத்தவும் படுகின்றன என்பது விசித்திரமானதுதான், — என்று நான் குறிப்பிட்டேன்.

— காகிதத்தால் ஆன மனிதர்கள், — என்று மீண்டும் சொன்னார் ஷாதோவ்.

— இருந்தாலும், ஒரு புலம்பெயர்ந்தோர் கப்பலில் ஏறி, கடலைக் கடந்து, அறியாத ஒரு தேசத்தை நோக்கிச் செல்வது—"சொந்த அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக" என்றுதான் வைத்துக்கொண்டாலும்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அதில் ஒரு உன்னதமான மன உறுதி இருக்கிறது… ஆனால், நீங்கள் எப்படித் திரும்பி வந்தீர்கள்?

— நான் ஐரோப்பாவில் இருந்த ஒருவருக்குக் கடிதம் எழுதினேன், அவர் எனக்கு நூறு ரூபிள் அனுப்பி வைத்தார்.

பேசும்போது, ​​ஷாதோவ்—தனது வழக்கப்படியே—தரைப்பக்கமே பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தார்; அவர் மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையிலும் கூட அவ்வாறே இருந்தார். ஆனால் திடீரென்று அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார்:

— அந்த நபர் யார் என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்களா?

— யார் அவர்?

— நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோகின்.

அவர் சட்டென்று எழுந்து, லிண்டன் மரத்தால் ஆன தனது எழுதும் மேசையை நோக்கித் திரும்பி, அதன் மீது எதையோ தேடத் தொடங்கினார். எங்களிடையே ஒரு தெளிவற்ற, ஆனால் நம்பகமான வதந்தி இருந்தது—அதாவது, அவரது மனைவி ஒரு காலகட்டத்தில் பாரிஸில் நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோகினுடன் நெருக்கமாக இருந்தாள் என்று. குறிப்பாக, சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—அதாவது ஷாதோவ் அமெரிக்காவில் இருந்தபோது—இந்தச் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம் (நிச்சயமாக, அவள் ஜெனிவாவில் அவரை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் இது நடந்தது). "அப்படியானால்," என்று நான் வியந்துகொண்டேன், "அவர் ஏன் இப்போது அந்தப் பெயரை இழுத்து விஷயத்தை மேலும் நீட்டிக்க வேண்டும்?"

"நான் இன்னும் அதை அவரிடம் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை," என்று கூறியபடி, அவர் திடீரென மீண்டும் என் பக்கம் திரும்பினார். என்னை உற்று நோக்கியவர், மீண்டும் தன் மூலையில் அமர்ந்து, முற்றிலும் மாறுபட்ட, கூர்மையான தொனியில் கேட்டார்:

"நீங்கள் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத்தான் இங்கே வந்திருக்க வேண்டும்—உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?"

நான் நடந்த அனைத்தையும், காலவரிசைப்படி துல்லியமாக விவரித்தேன். முன்னதாக நான் அடைந்திருந்த பதற்றத்திலிருந்து இப்போது சற்று அமைதியடைந்திருந்தாலும், குழப்பம் இன்னும் அதிகரித்திருப்பதாகக் கூறினேன். இது எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுக்கு மிகவும் முக்கியமான விஷயம் என்பதை உணர்ந்த நான், அவருக்கு உதவ உண்மையாகவே விரும்பினேன். ஆனால் சிக்கல் என்னவென்றால், அவருக்கு அளித்த வாக்குறுதியை எப்படி நிறைவேற்றுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஏன், நான் என்ன வாக்குறுதி அளித்தேன் என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை! அவர் அவரை ஏமாற்ற நினைக்கவில்லை என்றும், இது வெறும் தவறான புரிதல் மட்டுமே என்றும், அவர் திடீரென அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றதால் எலிசவெட்டா மிகுந்த மனவேதனை அடைந்திருக்கிறார் என்றும் உறுதியாகக் கூறினேன்.

அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் இதைக் கேட்டார்.

"ஒருவேளை, என் வழக்கப்படி, நான் முன்னதாக ஏதோ முட்டாள்தனமான காரியத்தைச் செய்திருக்கலாம்... சரி, நான் ஏன் அப்படிச் சென்றேன் என்று அவருக்குப் புரியவில்லை என்றால்... அது அவருக்கு நல்லதுதான்."

அவர் எழுந்து கதவருகே சென்று, அதைச் சற்று திறந்து வைத்துக்கொண்டு, படிக்கட்டுப் பக்கம் எதையோ கவனமாகக் கேட்கலானார்.

"நீங்கள் அந்த நபரை நேரில் பார்க்க விரும்புகிறீர்களா?"

"அதுதான் தேவை—ஆனால் அதை எப்படிச் செய்வது?" என்று உற்சாகத்துடன் துள்ளி எழுந்தபடி கேட்டேன். "அவர் தனியாக இருக்கும்போதே நாம் இப்போதே சென்றுவிடலாம். நாம் இங்கே வந்திருந்தது அவருக்குத் தெரிந்தால், அவர் அவளை அடித்துக் கொன்றுவிடுவார். நான் அடிக்கடி யாருக்கும் தெரியாமல் உள்ளே நுழைந்துவிடுவேன். சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான், அவர் அவளை மீண்டும் அடிக்கத் தொடங்கியபோது, ​​நான் அவரை நன்றாகக் கவனித்துவிட்டேன் (அடித்துவிட்டேன்)."

"என்ன செய்தீர்கள்?" “அப்படியேதான்—அவளிடமிருந்து அவனை அவனது முடியைப் பிடித்து இழுத்துத் தள்ளினேன். அவன் என்னைத் தாக்க முயன்றான், ஆனால் நான் அவனை மிரட்டி ஓட்டிவிட்டேன், அதோடு அந்த விவகாரம் முடிந்தது. அவன் மீண்டும் மது போதையில் வரும்போது, ​​இதையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்து, அவளைக் கொடூரமான முறையில் அடித்துவிடுவானோ என்றுதான் எனக்கு அச்சமாக இருக்கிறது.”

நாங்கள் உடனடியாகக் கீழே சென்றோம்.

லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் தங்கியிருந்த அறைகளின் கதவு பூட்டப்படாமல், சும்மா சாத்தப்பட்டிருந்தது; எனவே, நாங்கள் தாராளமாக உள்ளே நுழைய முடிந்தது. அவர்கள் வசித்த இடம், கறையபடிந்த சுவர்களைக் கொண்ட, மிகவும் மோசமான இரண்டு சிறிய அறைகளை மட்டுமே கொண்டிருந்தது. சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த காகிதங்கள் கிழிந்து தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு காலத்தில், பிலிப்போவ் என்பவருக்குச் சொந்தமான உணவகம் இங்குதான் இயங்கி வந்தது; பின்னர் அவர் அதை வேறொரு கட்டிடத்திற்கு மாற்றிக்கொண்டார். உணவகத்தின் பிற பகுதிகள் பூட்டப்பட்டிருக்க, இந்த இரண்டு அறைகள் மட்டும் லெப்யாட்கினின் வசம் வந்தன. அங்கு இருந்த மரச்சாமான்கள் என்று பார்த்தால், சில சாதாரண பெஞ்சுகளும், சொரசொரப்பான மர மேஜைகளும் மட்டுமே இருந்தன; ஒரே ஒரு பழைய கைப்பிடி உடைந்த நாற்காலி மட்டும் அங்கிருந்தது. இரண்டாவது அறையில், ஒரு மூலையில் பருத்தித் துணியால் போர்த்தப்பட்ட படுக்கை ஒன்று இருந்தது—அது மடமொய்செல் லெப்யாட்கினாவினுடையது. கேப்டன் லெப்யாட்கின், இரவு உறங்கச் செல்லும்போது, ​​துணிகளைக் கூடக் கழற்ற மெனக்கெடாமல், அப்படியே தரையில் விழுந்து தூங்கிவிடுவார். அந்த இடம் முழுவதும் உணவுத் துகள்கள், குப்பைகள் மற்றும் ஆங்காங்கே தேங்கியிருந்த நீர் என அசுத்தமாகக் கிடந்தது. முதல் அறையின் நடுவே, நனைந்து போயிருந்த ஒரு பெரிய துணி கிடந்தது; அந்தத் தண்ணீர்த் தேக்கத்தில் ஒரு பழைய, தேய்ந்துபோன காலணியும் இருந்தது. அங்கே யாரும் எந்த ஆக்கபூர்வமான வேலையிலும் ஈடுபடவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அடுப்புகள் பற்றவைக்கப்படுவதில்லை, உணவு சமைக்கப்படுவதில்லை—ஏன், அவர்களிடம் தேநீர் தயாரிக்கும் ‘சமோவார்’ (samovar) கூட இல்லை என்று ஷாதோவ் பிறகு விரிவாக விளக்கினார். கேப்டன் தனது சகோதரியுடன் மிகுந்த வறுமை நிலையில்தான் இங்கு வந்தார்—லிபுட்டின் கூறியபடி, ஆரம்பத்தில் அவர் ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாகச் சிறிது பணம் கிடைத்ததும், அவர் உடனடியாக மதுவுக்கு அடிமையானார். மதுவின் போதையில் அவர் எந்த அளவுக்குச் சித்தம் கலங்கிப் போனார் என்றால், ஒரு குடும்பத்தை நிர்வகிப்பது பற்றிய சிந்தனையே அவருக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. நான் மிகவும் ஆவலுடன் காண விரும்பிய மடமொய்செல் லெப்யாட்கினா, இரண்டாவது அறையின் ஒரு மூலையில், சொரசொரப்பான சமையலறை மேசைக்கு அருகிலிருந்த பெஞ்ச் ஒன்றின் மீது அமைதியாகவும் சத்தமின்றியும் அமர்ந்திருந்தார். நாங்கள் கதவைத் திறந்தபோது அவர் எங்களை அழைக்கவோ அல்லது தான் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து சற்றும் நகரவோ இல்லை. தாங்கள் கதவைப் பூட்டிக்கொள்வதே இல்லை என்று ஷாதோவ் குறிப்பிட்டார்; ஒருமுறை, கதவு இரவு முழுவதும் நுழைவாயிலை நோக்கித் திறந்தபடியே இருந்திருக்கிறது. இரும்புத் தாங்கியில் வைக்கப்பட்டிருந்த மங்கலான, மெல்லிய மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில், சுமார் முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன். அவர் மிகவும் மெலிந்து காணப்பட்டார்; பழைய, அடர் நிறத்திலான பருத்தி ஆடையை அணிந்திருந்தார். அவரது நீண்ட கழுத்து முழுமையாகத் தெரிந்துகொண்டிருக்க, மிக மெல்லியதாக......அவளுடைய கருமையான கூந்தல், தலையின் பின்புறம் இரண்டு வயதுக் குழந்தையின் முஷ்டி அளவுள்ள முடிச்சாகச் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் எங்களை மிகவும் மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் பார்த்தாள்; அவளுக்கு முன்னால் இருந்த மேஜையின் மீது, மெழுகுவர்த்தி ஒன்றுடன், பழங்கால பாணியிலான ஒரு சிறிய கைக்கண்ணாடி, பழைய சீட்டுக்கட்டு, கிழிந்த பாடப்புத்தகம், மற்றும் ஓரிரு கடித்த அடையாளங்களுடன் கூடிய ஜெர்மன் பாணி வெள்ளை ரொட்டித் துண்டு ஆகியவை இருந்தன. மடமொய்செல் லெப்யாட்கினா முகத்திற்கு பவுடரும், கன்னங்களுக்கு ரூஜும் (சிவப்பு நிறச் சாயமும்) பூசியிருந்தாள்; உதடுகளிலும் ஏதோ ஒரு வர்ணத்தைப் பூசியிருந்தாள். புருவங்களையும் அடர்த்தியாக்கியிருந்தாள்—அவை இயல்பாகவே நீளமாகவும், மெல்லியதாகவும், கருமையாகவும் இருந்தன. பவுடர் பூசியிருந்தும், அவளுடைய குறுகிய, உயர்ந்த நெற்றியில் மூன்று நீண்ட சுருக்கங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவள் ஒரு கால் ஊனமுற்றவள் என்பது எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது; இருப்பினும், நாங்கள் அங்கு இருந்தபோது அவள் எழுந்து நடக்கவில்லை. இளமைப் பருவத்தில், இப்போது மெலிந்து போயிருக்கும் அவளுடைய முகம் மிகவும் கவர்ச்சிகரமாக இருந்திருக்கக்கூடும்; ஆனால், அவளுடைய அமைதியான, மென்மையான சாம்பல் நிறக் கண்கள் இப்போதும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் இருந்தன—அவளுடைய நிதானமான, கிட்டத்தட்ட மகிழ்ச்சி நிறைந்த பார்வையில் ஏதோ ஒரு கனவுத்தன்மையும் நேர்மையும் வெளிப்பட்டன. அவளுடைய புன்னகையிலும் வெளிப்பட்ட இந்த அமைதியான, நிம்மதியான மகிழ்ச்சி என்னைக் ஆச்சரியப்படுத்தியது; ஏனெனில், அவளுடைய சகோதரன் பயன்படுத்திய 'கோசாக் சாட்டை' (Cossack whip) பற்றியும், அவன் இழைத்த பல்வேறு கொடுமைகள் குறித்தும் நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். பொதுவாக, இத்தகைய துரதிர்ஷ்டவசமான, இறைவனால் சோதிக்கப்பட்ட மனிதர்களைக் காணும்போது ஒருவிதமான கடுமையான—மற்றும் அச்சமூட்டக்கூடிய—அருவருப்புதான் ஏற்படும்; ஆனால், அவளைப் பார்த்த முதல் கணமே எனக்குள் ஒருவித இனிமையான உணர்வே தோன்றியது என்பது விசித்திரமானது. பிறகு, அவளைப் பார்க்கும்போது எனக்குள் தோன்றியது வெறும் பரிதாபம் மட்டுமே—அருவருப்பின் சாயல் துளியும் இல்லை. "அவள் நாள் முழுவதும் தனியாகவே அமர்ந்திருக்கிறாள்—அசையக்கூட மாட்டாள்; ஒன்று குறி பார்ப்பாள், அல்லது அந்தச் சிறிய கைக்கண்ணாடியைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்," என்று ஷாதோவ் கதவருகே நின்றுகொண்டு அவளைச் சுட்டிக்காட்டினான். "அவளுக்குச் சாப்பிடக்கூட அவன் எதையும் தருவதில்லை! சில சமயம், பக்கத்து கட்டிடத்தில் இருக்கும் ஒரு வயதான பெண்மணி, தன் நல்ல மனதினால் அவளுக்கு ஏதேனும் கொண்டு வந்து கொடுப்பாள்—இப்படி ஒரு மெழுகுவர்த்தியை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, அவளைத் தனியாக விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்!" நான் ஆச்சரியப்படும் விதமாக, ஷாதோவ் மிகுந்த சத்தத்துடன் பேசினான்; அந்த அறையில் அவள் இல்லவே இல்லை என்பது போல அவன் நடந்துகொண்டான்.

“வணக்கம், ஷாதுஷ்கா!” என்று மதெமோய்செல் லெப்யாட்கினா அவனை அன்புடன் வரவேற்றாள்.

“உன்னைப் பார்ப்பதற்காக ஒரு விருந்தினரை அழைத்து வந்திருக்கிறேன், மரியா திமோஃபேயெவ்னா,” என்றான் ஷாதோவ்.

“சரி, விருந்தினரை மரியாதையுடன் உபசரிக்க வேண்டும். யாரை அழைத்து வந்திருக்கிறாய் என்று தெரியவில்லை—இவரைப் பார்த்ததாக எனக்கு நினைவில்லை,” என்று கூறிய அவள், மெழுகுவர்த்திக்கு அப்பாலிருந்து என்னை உற்று நோக்கினாள். பிறகு, உடனடியாக ஷாதோவிடம் திரும்பினாள் (அதன்பிறகு, நான் அவளுக்கு அருகில் இல்லவே இல்லை என்பது போல, உரையாடல் முடியும் வரை என்னைக் கவனிக்கவே இல்லை).

“தனியாக உன் சிறிய அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்து சலித்துப்போனாயா?” என்று கேட்டபடி அவள் சிரித்தாள்; அப்போது அவளது அழகான பற்கள் வரிசையாகத் தெரிந்தன.

“சலிப்புதான், அதே சமயம் உன்னைப் பார்க்கவும் விரும்பினேன்.”

ஷாதோவ் மேஜைக்கு அருகில் ஒரு பெஞ்சை இழுத்துப்போட்டு அமர்ந்தான், என்னையும் அவனுக்கு அருகில் அமருமாறு சைகை செய்தான்.

“உன்னுடன் பேசுவதில் எனக்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சிதான், ஆனால் நீ பார்க்க மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறாய், ஷாதுஷ்கா—ஒரு துறவியைப் போல! கடைசியாக எப்போது தலை வாரிக்கொண்டாய்? நானே உனக்கு வாரி விடுகிறேன்,” என்று கூறிய அவள், தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய சீப்பை எடுத்தாள். “நான் கடைசியாக உனக்குத் தலை வாரிக் கொடுத்ததிலிருந்து, நீ அதைத் தொடவே இல்லை, இல்லையா?”

“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என்னிடம் சீப்பே இல்லை,” என்று சிரித்தான் ஷாதோவ்.

“அப்படியா? சரி, நான் உனக்கு என்னுடைய சீப்பைத் தருகிறேன்—இதை அல்ல, வேறொன்றைத் தருகிறேன்—ஞாபகப்படுத்து.” மிகுந்த தீவிரத்துடன் அவள் அவனது தலைமுடியை வாரத் தொடங்கினாள்—வகிடு கூட எடுத்து விட்டாள்—பிறகு எப்படி இருக்கிறது என்று பார்க்கச் சற்று பின்னால் சாய்ந்து பார்த்துவிட்டு, சீப்பை மீண்டும் தன் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டாள். “தெரியுமா, ஷதுஷ்கா,” என்று அவள் தலையை அசைத்தபடி கூறினாள், “நீ ஒரு புத்திசாலியான மனிதனாக இருக்கலாம், ஆனால் உனக்கு சலிப்பு தட்டுகிறது. நீங்கள் எல்லாரையும் கவனிப்பது எனக்கு விசித்திரமாக இருக்கிறது; மனிதர்களுக்கு எப்படி சலிப்பு ஏற்பட முடியும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. மனச்சோர்வு வேறு, சலிப்பு வேறு. என்னைப் பொறுத்தவரை, எனக்கு இது வேடிக்கையாகவே இருக்கிறது.”

“சரி, உன் ‘தம்பி’யுடன் இருக்கும்போதும் உனக்கு வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறதா?”

“லெப்யாட்கினைச் சொல்கிறாயா? அவன் என் வேலைக்காரன். அவன் இங்கே இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி, எனக்கு எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. நான், ‘லெப்யாட்கின், கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வா! லெப்யாட்கின், என் காலணிகளைக் கொண்டு வா!’ என்று கூப்பிடுவேன்—அவன் ஓடி வருவான். சில சமயம்—பாவமன்னிப்பு இருக்கட்டும்—அவனைப் பார்ப்பதே எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும்.”

“அவள் சொல்வது முற்றிலும் உண்மைதான்,” என்று ஷதோவ் என்னிடம் உரத்த குரலில், எந்தவிதமான தயக்கமும் இன்றி கூறினான். “அவள் அவனை ஒரு வேலைக்காரனைப் போலவே நடத்துகிறாள். ‘லெப்யாட்கின், தண்ணீர் கொண்டு வா!’ என்று அவள் கத்துவதையும், அதே சமயம் சிரித்துக்கொண்டிருப்பதையும் நான் கேட்டிருக்கிறேன். ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், அவன் தண்ணீர் கொண்டு வருவதற்குப் பதிலாக, அவளை அடிக்கிறான். ஆனால், அவளுக்கு அவனைப் பார்த்துச் சிறு பயமும் இல்லை. அவளுக்கு அடிக்கடி—கிட்டத்தட்ட தினமும்—நரம்பு தொடர்பான பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன; அப்போது அவளது நினைவாற்றல் முற்றிலும் அழிந்துவிடும். அதன் பிறகு, நடந்தவை எதுவுமே அவளுக்கு நினைவிருக்காது, காலவரிசையையும் குழப்பிக்கொள்வாள். நாம் உள்ளே வந்ததை அவள் நினைவில் வைத்திருக்கிறாள் என்று நினைக்கிறாயா? ஒருவேளை இருக்கலாம், ஆனால் அவள் தன் மனதிற்குள் எல்லாவற்றையும் மாற்றி அமைத்திருப்பாள்—நம்மைக் கூட வேறு யாரோ என்றுதான் அவள் கருதுகிறாள். நான் ‘ஷதுஷ்கா’ என்பதை மட்டும் நினைவில் வைத்திருக்கிறாள். நான் உரக்கப் பேசுவதைப் பற்றி அவளுக்குக் கவலையில்லை; யாராவது அவளிடம் நேரடியாகப் பேசவில்லை என்றால், அவள் உடனடியாகக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டு, தன் சொந்தக் கற்பனை உலகிற்குள் சென்றுவிடுவாள்.” இது உண்மையிலேயே வியக்கத்தக்கது. அவள் ஒரு தீவிரமான கனவு காண்பவள்; ஒரே இடத்தில் எட்டு மணி நேரம்—நாள் முழுவதும்—அப்படியே அமர்ந்திருப்பாள். இதோ பார், ஒரு ரொட்டித் துண்டு இருக்கிறது—இன்று காலையில் ஒரு கடித்திருப்பாள், நாளை வரை அதை அப்படியே வைத்திருப்பாள். இப்போது அவள் சீட்டுகளை வைத்து குறி சொல்லவும் தொடங்கிவிட்டாள்…

“நான் குறி சொல்கிறேன் தான், ஷதுஷ்கா, ஆனால் அவை ஒருபோதும் சரியாக வருவதில்லை,” என்று மரியா திமோஃபேயெவ்னா திடீரென்று குறுக்கிட்டாள்; கடைசி வார்த்தையைக் கேட்டுவிட்ட அவள், பார்க்காமலேயே தன் இடது கையை நீட்டி அந்த அப்பத்தைத் தேடினாள் (அப்பத்தைப் பற்றிய பேச்சையும் அவள் கேட்டிருக்க வேண்டும்). எப்படியோ அந்த அப்பத்தைப் பிடித்துவிட்டாள், ஆனால் மீண்டும் தொடங்கிய உரையாடலில் ஆழ்ந்துபோனதால், அதை ஒரு கவளம் கூட உண்ணாமல் மீண்டும் மேசையின் மீதே வைத்துவிட்டாள். “எப்போதும் ஒரே விஷயம்தான்: ஒரு பயணம், ஒரு தீய மனிதன், யாரோ ஒருவரின் துரோகம், மரணப் படுக்கை, எங்கிருந்தோ வரும் ஒரு கடிதம், எதிர்பாராத செய்தி—இவை எல்லாமே வெறும் அபத்தங்கள் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது, ஷதுஷ்கா—உனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லையா? மனிதர்களே பொய் சொல்லும்போது, ​​சீட்டுகள் ஏன் பொய் சொல்லக்கூடாது?” என்று கூறிவிட்டு, சட்டென்று சீட்டுகளைக் கலைத்தாள். “ஒருமுறை நான் இதை மதர் பிரஸ்கோவியாவிடம் சொன்னேன்—அவர் மிகவும் கண்ணியமான பெண்மணி; மதர் சுப்பீரியருக்குத் தெரியாமல், என் அறைக்கு வந்து குறி கேட்டுச் செல்வார். அவர் மட்டுமா வந்தார்கள்? இன்னும் பலர் வந்தார்கள். அவர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூச்சு வாங்குவார்கள், தலையை ஆட்டுவார்கள், வதந்திகளைப் பேசுவார்கள், ஊகங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போவார்கள்—ஆனால்…”நான் சிரித்துக்கொண்டே, "தாய் பிரஸ்கோவ்யா, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக எந்தச் செய்தியும் வராத நிலையில், இப்போது எப்படி உங்களுக்குக் கடிதம் வர முடியும்?" என்று கேட்டேன். அவருடைய மகள், தன் கணவனுடன் துருக்கிக்குச் சென்றுவிட்டாள்; அதன்பிறகு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக எந்தத் தகவலும் இல்லை—ஒரு சத்தமோ, ஒரு அறிகுறியோ கூட இல்லை. ஆனால், அடுத்த நாள் மாலை, நான் மடாலயத் தலைவியுடன் (அவர் ஒரு பிரபுத்துவ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்) தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அங்கு ஒரு பெண்மணி—அவர் கற்பனை உலகிலேயே வாழ்பவர்—மற்றும் அதோஸ் மலையிலிருந்து வந்த ஒரு துறவி—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதர்—ஆகியோர் உடனிருந்தனர். என்ன ஆச்சரியம் தெரியுமா, ஷதுஷ்கா? அதே துறவிதான், அன்று காலை துருக்கியிலிருந்த மகள் எழுதிய கடிதத்தை தாய் பிரஸ்கோவ்யாவிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்திருந்தார்—எவ்வளவு எதிர்பாராத திருப்பம்! நாங்கள் தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அந்த அதோஸ் மலைத் துறவி மடாலயத் தலைவியிடம், "மதிப்பிற்குரிய தலைவியே, இத்தகைய விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷத்தைத் தங்கள் மடாலயத்திற்குள் வைத்திருப்பதன் மூலம் இறைவன் இந்த இடத்திற்குப் பெரும் அருளை வழங்கியிருக்கிறார்" என்று கூறினார். "என்ன பொக்கிஷம்?" என்று தலைவி கேட்டார். "அது வேறென்ன, புனிதமான தாய் லிசாவெட்டா தான்!" என்றார் அவர். இந்த லிசாவெட்டா, எங்கள் மடாலய வளாகத்தில், சுவரில் அமைக்கப்பட்ட ஒரு கூண்டு போன்ற அமைப்பில் அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார்—அது ஒரு ஃபாத்தம் (சுமார் 6 அடி) நீளமும், இரண்டு ஆர்ஷின் (சுமார் 5 அடி) உயரமும் கொண்டது. அவர் கடந்த பதினேழு ஆண்டுகளாக, கோடையோ குளிரோ பாராமல், ஒரு சொரசொரப்பான துணியை மட்டுமே அணிந்துகொண்டு, அந்த இரும்புச் சட்டிகளுக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் எப்போதும் ஒரு சிறு வைக்கோல் துண்டையோ அல்லது குச்சியையோ வைத்துக்கொண்டு துணியைக் குத்திக்கொண்டே இருப்பார்; ஒருபோதும் பேசுவதில்லை, தன்னைத்தானே சொறிந்துகொள்வதில்லை, ஏன், அந்தப் பதினேழு ஆண்டுகளில் ஒருமுறை கூட குளித்ததே இல்லை! குளிர்காலத்தில், அவருக்கு ஒரு ஆட்டுத்தோல் போர்வையை உள்ளே தள்ளிவிடுவார்கள்; தினமும் ஒரு துண்டு ரொட்டியும் ஒரு கோப்பை தண்ணீரும் கொடுப்பார்கள். அங்கு வரும் யாத்ரீகர்கள், அதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்து, பெருமூச்சு விட்டு, பணம் கொடுத்துச் செல்வார்கள். "நல்ல பொக்கிஷத்தைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்கள்!" என்று மடாலயத் தலைவி எரிச்சலுடன் கூறினார்—அவருக்கு லிசாவெட்டாவைச் சுத்தமாகப் பிடிக்காது. "லிசாவெட்டா வெறும் பிடிவாதத்தாலும், வெறுப்புணர்வினாலும் தான் அங்கே அமர்ந்திருக்கிறாள்—இவை அனைத்தும் வெறும் நாடகம்தான்." எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை; அந்தச் சமயத்தில் நானும் என்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்றுதான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். "என் பார்வையில், கடவுளும் இயற்கையும் ஒன்றே," என்று நான் கூறினேன். அதைக் கேட்டு அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில், "ஆஹா, இதைப் பாருங்கள்!" என்று வியந்தனர். தலைமைத் துறவி (Mother Superior) சிரித்துவிட்டு, அந்தப் பெண்ணிடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தார்; பிறகு என்னை அருகில் அழைத்து அன்புடன் தடவிக் கொடுத்தார்—அந்தப் பெண் எனக்கு ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிற ரிப்பனைக் கூடக் கொடுத்தாள்; பார்க்க வேண்டுமா? அதன் பிறகு, துறவிகளில் ஒருவர் எனக்கு உபதேசம் செய்யத் தொடங்கினார்—அவர் மிகவும் மென்மையாகவும் பணிவாகவும், அதே சமயம் மிகுந்த அறிவுத்திறனுடனும் பேசினார்—நான் அமைதியாக அமர்ந்து அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். "உனக்குப் புரிந்ததா?" என்று அவர் கேட்டார். "இல்லை," என்றேன் நான், "எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை—தயவுசெய்து என்னை முழுமையாகத் தனியாக விட்டுவிடுங்கள்." அன்று முதல், ஷதுஷ்கா, அவர்கள் என்னை முற்றிலும் தனியாக விட்டுவிட்டார்கள். ஆனால், நாங்கள் தேவாலயத்தை விட்டு வெளியே வரும்போது, ​​எங்களுடன் தங்கியிருந்த மூத்த கன்னியாஸ்திரி ஒருவர்—அவர் தீர்க்கதரிசனங்கள் கூறியதற்காகத் தண்டனை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தவர்—என்னிடம் மெதுவாக, "இறைவனின் தாய் (Mother of God) என்று நீ யாரைக் கருதுகிறாய்?" என்று கேட்டார். "பேரன்னை (Great Mother)," என்று நான் பதிலளித்தேன், "மனித இனத்தின் நம்பிக்கை." "சரிதான்," என்றார் அவர். "இறைவனின் தாய் என்பவள் அந்தப் பேரன்னைதான்—ஈரமான பூமிதான் அவள்—அதில் மனிதகுலத்திற்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி அடங்கியிருக்கிறது. பூமியில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு துயரமும், சிந்தப்படும் ஒவ்வொரு கண்ணீர்த்துளியும் நமக்கு மகிழ்ச்சிக்கான ஊற்றாகும்; உன் கண்ணீரால் உனக்குக் கீழே இருக்கும் பூமியை அரை ஆர்ஷின் (arshin) ஆழத்திற்கு நனைத்துவிட்டால், நீ காணும் அனைத்திலும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டடைவாய். அதன் பிறகு உனக்குத் துயரமே இருக்காது—துளியும் இருக்காது," என்று அவர் கூறினார். "இதுதான் அந்தத் தீர்க்கதரிசனம்." அந்த வார்த்தைகள் என் ஆன்மாவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டன. அன்று முதல், நான் பிரார்த்தனை செய்து தரையில் விழுந்து வணங்கும்போது, ​​பூமியை முத்தமிடுகிறேன்—பூமியை முத்தமிட்டுக்கொண்டே கண்ணீர் வடிக்கிறேன். ஷதுஷ்கா, ஒன்று சொல்கிறேன் கேள்: இந்தக் கண்ணீரில் எந்தத் தவறும் இல்லை; உனக்குத் துயரமே இல்லையென்றாலும், உன் கண்கள் கண்ணீரைச் சிந்தும்—அது தூய மகிழ்ச்சியினால் வரும் கண்ணீர். அவை தானாகவே வழிந்தோடுகின்றன, இதுதான் உண்மை. நான் ஏரிக்கரைக்குச் செல்வதுண்டு—ஒரு பக்கம் எங்கள் மடாலயம், மறுபக்கம் ‘கூர்மலை’ (Sharp Mountain) என்று அழைக்கப்படும் மலை. நான் அந்த மலையின் மீது ஏறி, கிழக்கு நோக்கித் திரும்பி, தரையில் விழுந்து கதறி அழுவேன். எவ்வளவு நேரம் அழுதேன் என்று தெரியாது, கால உணர்வே இல்லாமல் போயிருக்கும்; அந்தத் தருணங்களில் எனக்கு எதுவுமே நினைவிருக்காது, எதுவுமே தெரியாது. பிறகு எழுந்து பின்னோக்கிப் பார்ப்பேன்—சூரியன் மறைந்துகொண்டிருக்கும்; அது எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாகவும், கம்பீரமாகவும், ஒளிமயமாகவும் இருக்கும்! உனக்குச் சூரியனைப் பார்ப்பது பிடிக்குமா, ஷதுஷ்கா? அது அழகானது, அதே சமயம் சோகமானது. மீண்டும் கிழக்கு நோக்கித் திரும்பினால், எங்கள் மலையின் நிழல் ஏரியின் குறுக்கே ஒரு அம்பு போல நீண்டு கிடக்கும்—மிகவும் குறுகலாக, நம்ப முடியாத அளவுக்கு நீளமாக, ஏரியின் நடுவே இருந்த பாறைத் தீவு வரை சென்று, அந்தத் தீவையே இரண்டாகப் பிளப்பது போலத் தோன்றும். அந்த நிழல் தீவைப் பாதியாகப் பிளக்கும் அதே கணத்தில், சூரியன் முழுமையாக மறைந்துவிடும்; சுற்றிலும் ஒரே இருள் சூழ்ந்துகொள்ளும். அப்போதுதான் ஒரு ஆழ்ந்த ஏக்கம் என்னைப் பற்றிக்கொள்ளும், பழைய நினைவுகள் மீண்டும் வரும்—எனக்கு அந்திப்பொழுது என்றால் பயம், ஷதுஷ்கா. என் குழந்தையை நினைத்துத்தான் நான் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக அழுகிறேன்…

“அப்படியானால், உனக்குக் குழந்தை இருந்ததா?” என்று ஷதோவ் தன் முழங்கையால் என்னைத் தட்டினான்; அவன் அதுவரை மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“நிச்சயமாக இருந்தது—மிகவும் சிறியதாக, இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில், மிக நுண்ணிய நகங்களுடன் இருந்தது. என் துயரம் என்னவென்றால், அது ஆண் குழந்தையா அல்லது பெண் குழந்தையா என்று கூட எனக்கு நினைவில்லை!” சில சமயம் அது ஆண் குழந்தை என்று தோன்றுகிறது, சில சமயம் பெண் குழந்தை என்று தோன்றுகிறது. அன்று நான் அதைப் பெற்றெடுத்தபோது, ​​மெல்லிய துணியிலும் லேஸ் (lace) துணிகளிலும் சுற்றி, இளஞ்சிவப்பு நிற ரிப்பன்களால் கட்டி, அதன் மீது மலர்களைத் தூவி, அழகாக அலங்கரித்து, அதற்காக ஒரு பிரார்த்தனையும் செய்தேன்—அதற்கு ஞானஸ்நானம் கூடச் செய்யப்படவில்லை—பிறகு அதை எடுத்துக்கொண்டு காட்டிற்குள் சென்றேன். எனக்குக் காடு என்றால் மிகுந்த பயம், சொல்லொணா அச்சம்! ஆனால், எல்லாவற்றையும் விட நான் அதிகமாக அழுததற்குக் காரணம் இதுதான்: நான் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தேன், ஆனால் அதன் தந்தை யார் என்று கூட எனக்குத் தெரியவில்லை. “ஆனால், ஒரு தந்தை இருந்திருக்கக்கூடும் அல்லவா?” என்று ஷாதோவ் எச்சரிக்கையுடன் கேட்டான்.

“உன் வாதங்கள் வேடிக்கையாக இருக்கின்றன, ஷாதுஷ்கா! ஒரு தந்தை இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் இருந்ததே இல்லை என்பது போல இருந்தால், அதனால் என்ன பயன்? இதோ உனக்கு ஒரு எளிய புதிர்—இதை விடுவித்துப்பார்!” என்று அவள் ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையுடன் கூறினாள்.

“குழந்தையை நீ எங்கே கொண்டு சென்றாய்?”

“நான் அவனை குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றேன்,” என்று அவள் பெருமூச்சுடன் கூறினாள்.

ஷாதோவ் மீண்டும் தன் முழங்கையால் என்னைத் தட்டினான்.

“ஒருவேளை உனக்குக் குழந்தையே பிறந்திருக்கவில்லை என்றால் என்ன செய்வது—இது வெறும் பிரமை மட்டும்தானோ, என்ன சொல்கிறாய்?”

“மிகக் கடினமான கேள்வியைக் கேட்கிறாய், ஷாதுஷ்கா,” என்று அவள் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் பதிலளித்தாள்; அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டு அவள் எந்த ஆச்சரியமும் அடையவில்லை. “அதைப் பற்றி என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியாது—ஒருவேளை குழந்தையே இருந்திருக்கக்கூடாதோ, என்னவோ...”...வெறுமனே உங்கள் ஆர்வம் தான், அவ்வளவுதான்; எப்படியும் நான் அவரை நினைத்து அழுவதை நிறுத்தப்போவதில்லை—இது ஏதோ கனவில் கண்டது மட்டும்தானே என்று சொல்லிவிட முடியாது, இல்லையா? — அவளது கண்களில் பெரிய கண்ணீர்த்துளிகள் திரண்டு மின்னின. — ஷதுஷ்கா, ஷதுஷ்கா, உங்கள் மனைவி உங்களை விட்டு ஓடிவிட்டாள் என்பது உண்மையா? — சட்டென்று அவள் தன் இரு கைகளையும் அவன் தோள்களின் மீது வைத்து, மிகுந்த பரிதாபத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். — ஐயோ, கோபப்படாதீர்கள்—நானே மிகுந்த மனவேதனையில் இருக்கிறேன். தெரியுமா ஷதுஷ்கா, எனக்கு ஒரு கனவு வந்தது: அவர் மீண்டும் என்னிடம் வந்து, என்னைக் கூப்பிட்டு, "என் குட்டிப் பூனைக்குட்டி, என் குட்டிப் பூனைக்குட்டி, என்னிடம் வா!" என்று அழைத்தார். அந்த "குட்டிப் பூனைக்குட்டி" என்று அவர் அழைத்ததுதான் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது—"அவர் என்னை நேசிக்கிறார்!" என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன்.

— ஒருவேளை நிஜ வாழ்க்கையிலும் அவர் வரலாம், — என்று ஷதோவ் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்.

— இல்லை, ஷதுஷ்கா, அது வெறும் கனவுதான்... நிஜ வாழ்க்கையில் அவர் வரப்போவதில்லை. அந்தப் பாடல் உங்களுக்குத் தெரியும்தானே:

உயர்ந்த புதிய கோபுரம் எனக்குத் தேவையில்லை,
இந்த எளிய அறையிலேயே நான் தங்குவேன்,
ஜெபத்திலேயே என் வாழ்நாளைக் கழிப்பேன்,
உங்களுக்காக இறைவனிடம் வேண்டிக்கொள்வேன்.

ஐயோ, ஷதுஷ்கா, ஷதுஷ்கா, என் அன்பே—ஏன் நீங்கள் என்னிடம் எதையும் கேட்பதே இல்லை?

— ஏனென்றால், நீங்கள் எப்படியும் சொல்லப்போவதில்லை; அதனால்தான் நான் கேட்பதில்லை.

— நான் சொல்லமாட்டேன், சொல்லவே மாட்டேன்—நீங்கள் என்னைக் கொன்றாலும் சரி, நான் சொல்லமாட்டேன்! — என்று அவள் வேகமாகக் கூறினாள். — என்னை எரித்தாலும் சரி, நான் சொல்லமாட்டேன்! எவ்வளவு துன்பங்களை அனுபவிக்க நேர்ந்தாலும், நான் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லமாட்டேன்—யாரும் இதைப் பற்றி ஒருபோதும் தெரிந்துகொள்ள முடியாது!

— சரி, அப்படித்தான் போலிருக்கிறது—ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு வழி, — என்று ஷதோவ் கூறினான்; அவன் குரல் இன்னும் தாழ்ந்துபோக, அவன் தன் தலையை மேலும் மேலும் குனிந்துகொண்டான்.

— ஆனால், நீங்கள் கேட்டிருந்தால், ஒருவேளை நான் சொல்லியிருப்பேனோ என்னவோ—சொல்லியிருக்கவும் கூடும்! — என்று அவள் திடீர் உணர்ச்சியுடன் மீண்டும் கூறினாள். — ஏன் நீங்கள் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறீர்கள்! "என்னிடம் கேள்—அன்பாகக் கேள், ஷதுஷ்கா—அப்படியானால் நான் உனக்குச் சொல்லக்கூடும். கெஞ்சிப் பார், ஷதுஷ்கா—நான் சம்மதிக்கும் வரை என்னிடம் கெஞ்சிப் பார்... ஷதுஷ்கா, ஷதுஷ்கா!"

ஆனால் ஷதுஷ்கா மௌனமாக இருந்தாள்; அந்த அறை முழுவதும் ஒரு கணம் அமைதி நிலவியது. அவளது பவுடர் பூசிய கன்னங்களில் கண்ணீர் அமைதியாக வழிந்தோடியது; அவள் ஷதோவின் தோள்களின் மீது கைகளை வைத்தபடியே அமர்ந்திருந்தாள், ஆனால் இப்போது அவனைப் பார்க்கவில்லை.

"உன்னைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை—அதுமட்டுமின்றி, இது ஒரு பாவம் வேறு," என்று கூறிய ஷதோ, சட்டென்று பெஞ்சிலிருந்து எழுந்தான். "எழுந்திரு!" என்று கூறி, கோபத்துடன் அந்த பெஞ்சை என் அடியிலிருந்து இழுத்து, மீண்டும் பழைய இடத்திலேயே வைத்தான்.

"அவன் வந்தால், அவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வரக்கூடாது—நாம் கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது."

"ஓ, நீ இன்னும் என் வேலையாளைப் பற்றித்தான் பேசுகிறாயா!" என்று மரியா திமோஃபேயெவ்னா திடீரென்று சிரித்தாள். "நீ அவனைப் பார்த்துப் பயப்படுகிறாயா! சரி, விடைபெறுகிறேன், என் அன்பான விருந்தினர்களே—இருங்கள், நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் கேளுங்கள். இன்று முன்னதாக, அந்த நிலிச் என்பவன் பிலிப்போவுடன்—அதாவது அந்த பெரிய சிவப்புத் தாடி வைத்த வீட்டு உரிமையாளருடன்—வந்தான். அப்போதுதான் என் வேலையாள் என் மீது பாய்ந்தான். அந்த வீட்டு உரிமையாளன் அவனைப் பிடித்து, அறை முழுவதும் இழுத்துச் சென்றான். அப்போது என் வேலையாள், 'நான் நிரபராதி! வேறொருவர் செய்த தவறுக்காக நான் தண்டிக்கப்படுகிறேன்!' என்று கத்தினான். உண்மையிலேயே, இதைப் பார்த்து நாங்கள் அனைவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம்..."

"ஓ, திமோஃபேயெவ்னா—அங்கே இருந்தது நான் தான், அந்த சிவப்புத் தாடி வைத்த மனிதன் அல்ல! முன்னதாக, அவனது முடியைப் பிடித்து உன்னிடமிருந்து இழுத்துச் சென்றது நான்தான். அந்த வீட்டு உரிமையாளரைப் பொறுத்தவரை, அவன் மூன்று நாட்களுக்கு முன்புதான் உனக்குக் கண்டனம் தெரிவிக்க வந்தான்—நீ இருவரையும் குழப்பிக்கொண்டாய்."

"இரு, நீ சொல்வது சரிதான்—நான் அவர்களைக் குழப்பிக்கொண்டேன்! அப்படியானால் அது நீயாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். சரி, இத்தகைய அற்பமான விஷயங்களுக்காக ஏன் வாதிட வேண்டும்? அவனை இழுத்துச் சென்றது யாராக இருந்தால் அவனுக்கு என்ன வித்தியாசம்?" என்று அவள் சிரித்தாள். "கிளம்புவோம்," என்று கூறிய ஷதோ, சட்டென்று என்னை இழுத்தான். “வாசற்கதவு ஏதோ சத்தமிட்டது—அவன் நம்மைப் பிடித்துவிட்டால், அவளை அடித்துவிடுவான்.”

நாங்கள் படிக்கட்டுகளை அடைந்தபோது, ​​வாசற்படியிலிருந்து ஒரு குடிகாரனின் கூச்சல் கேட்டது; அதைத் தொடர்ந்து கெட்ட வார்த்தைகளின் மாரி பொழிந்தது. ஷாதோவ் என்னை அவனது அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று கதவைப் பூட்டிக்கொண்டான்.

“இங்கே கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இரு, இல்லையென்றால் ஒரு பெரிய கலாட்டா நடந்துவிடும். அவன் எப்படிப் பன்றியைப் போலக் கத்துகிறான் என்று பார்—மீண்டும் வாசற்படியில் தடுமாறி விழுந்திருக்கிறான் போலிருக்கிறது; ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் விழுந்து கிடக்கிறான்.”

இருப்பினும், அந்த கலாட்டாவைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
VI

ஷாதோவ் பூட்டிய கதவருகே நின்று படிக்கட்டில் கேட்கும் சத்தங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்; திடீரென்று அவன் பின்வாங்கினான்.

“அவன் இங்கேதான் வருகிறான்—எனக்குத் தெரியும்!” என்று ஆத்திரத்துடன் முணுமுணுத்தான். “இனி நள்ளிரவு வரை அவன் நம்மை நிம்மதியாக இருக்க விடமாட்டான் போலிருக்கிறது.”

கதவின் மீது பலமாக முஷ்டியால் குத்தும் சத்தம் கேட்டது.

“ஷாதோவ்! ஷாதோவ்! கதவைத் திற!” என்று அந்த கேப்டன் கத்தினான். “ஷாதோவ், என் நண்பனே!...”

“உனக்கு ஒரு வாழ்த்தைச் சொல்ல வந்திருக்கிறேன்,
சூரியன் உதித்துவிட்டது என்று சொல்ல வந்திருக்கிறேன்,
அதன் சுட்டெரிக்கும் ஒளியுடன்,
காடுகளுக்குள் அது… நடுக்கத்துடன் ஊடுருவுகிறது…
நான் விழித்துக்கொண்டேன் என்று சொல்ல வந்திருக்கிறேன்—அழிந்துபோகட்டும் நீ!—
முழுமையாக விழித்துக்கொண்டேன்… மரக்கிளைகளுக்கு அடியில்…”

ஏதோ சாட்டையடி பட்டது போல—ஹா-ஹா!

“ஒவ்வொரு சிறு பறவையும்… தாகத்தால் நீருக்காக ஏங்குகிறது.
நான் குடிக்கப் போகிறேன் என்று சொல்ல வந்திருக்கிறேன்—
குடிக்கப் போகிறேன்… என்ன குடிக்கப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை, ஆனால் குடிக்கத்தான் போகிறேன்!

அட, இந்த முட்டாள்தனமான ஆர்வமெல்லாம் ஒழியட்டும்! ஷாதோவ்—உயிரோடு இருப்பது எவ்வளவு அற்புதமான விஷயம் என்று உனக்குத் தெரியுமா?!”

“அவனுக்குப் பதில் சொல்லாதே,” என்று ஷாதோவ் மீண்டும் என்னிடம் கிசுகிசுத்தான்.

“கதவைத் திற, தொலைந்து போகட்டும்! மனிதர்களுக்கு இடையே… சண்டையை விட மேலான ஒன்று இருக்கிறது என்று உனக்குத் தெரியுமா? உண்மையான மேன்மை நிறைந்த தருணங்கள் இருக்கின்றன… ஷாதோவ், நான் நல்லவன்; உன்னை மன்னிக்கிறேன்… ஷாதோவ், அந்த அறிவிப்புகள் எல்லாம் ஒழியட்டும், என்ன சொல்கிறாய்?”

அமைதி. “உனக்குத் தெரியுமா, கழுதையே, நான் காதலில் விழுந்திருக்கிறேன் என்று? இதோ பார், ஒரு வால் வைத்த கோட் (tailcoat) வாங்கியிருக்கிறேன்—காதலுக்கான கோட்! பதினைந்து ரூபிள் செலவானது. ஒரு கேப்டனின் காதலுக்கு உயர்குடி சமூகத்தின் நாகரிகங்கள் தேவைப்படுகின்றன… கதவைத் திற!” என்று அவன் திடீரெனக் காட்டுத்தனமாகக் கத்தினான்; கதவின் மீது மீண்டும் வெறித்தனமான வேகத்துடன் தன் கைகளால் ஓங்கி அறைந்தான்.

“தொலைந்து போ!” என்று ஷாதோவ் பதிலுக்குக் கத்தினான்.

“அ-அ-அடிமை! பண்ணையடிமை—உன் சகோதரியும் ஒரு அடிமைதான், ஒரு பிணைக்கப்பட்ட அடிமை… ஒரு திரு-திருடி!”

“நீ உன் சொந்த சகோதரியையே விற்றுவிட்டாய்.”

“அது பொய்! இந்தத் தவறான குற்றச்சாட்டுகளை நான் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்; ஒரே ஒரு விளக்கம் கொடுத்தால் போதும்… அவள் யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா?”

“யார்?” என்று கேட்ட ஷாதோவ், ஆர்வத்துடன் கதவை நெருங்கினான்.

“உனக்கு உண்மையிலேயே ஏதாவது தெரியுமா?”

“நான் கண்டுபிடித்துவிடுவேன்—சொல், அவள் யார்?”

“நான் தைரியமாகச் சொல்வேன்! பொது இடத்தில் எதையும் சொல்ல எனக்கு எப்போதும் துணிச்சல் உண்டு!...”

“உனக்கு அந்தத் துணிச்சல் இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை,” என்று என்னைப் பார்த்துக் கேட்டுக்கொள்ளுமாறு சைகை செய்துகொண்டே, ஷாதோவ் அவனை ஏளனம் செய்தான்.

“எனக்குத் துணிச்சல் இல்லையா?”

“என் பார்வையில், உனக்கு இல்லை.”

“எனக்குத் துணிச்சல் இல்லையா?”

“சரி, சொல் பார்க்கலாம்—எஜமானனின் பிரம்பைக் கண்டு பயப்படவில்லை என்றால் சொல்… நீ ஒரு கோழை, உன்னை நீயே கேப்டன் என்று அழைத்துக்கொள்கிறாயா!”

“நான்… நான்… அவள்… அவள்…” என்று கேப்டன் தடுமாறினான்; அவனது குரல் பதற்றத்தால் நடுங்கியது.

“என்ன?” என்று கேட்ட ஷாதோவ், கேட்பதற்காகக் கதவை நோக்கிச் சாய்ந்தான்.

அங்கே ஒரு நிசப்தம் நிலவியது—குறைந்தது அரை நிமிடம் நீடித்தது.

“நீ ஒரு அயோக்கியன்!” — கதவுக்குப் பின்னால் இருந்து இந்தச் சத்தம் கேட்டது. உடனே அந்த கேப்டன், ஒரு தேநீர் கொதிகலனைப் (samovar) போல மூச்சிரைக்க, ஒவ்வொரு படியிலும் சத்தத்துடன் தடுமாறியபடி, அவசரமாகக் கீழே இறங்கி ஓடினான்.

— இல்லை, அவன் "அவன் தந்திரமானவன்; போதையில் இருக்கும்போது கூட, வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட நழுவ விடமாட்டான்," என்று கூறியபடி ஷாதோவ் கதவை விட்டு விலகிச் சென்றான்.

"இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?" என்று நான் கேட்டேன்.

ஷாதோவ் கையை அசைத்துவிட்டு, கதவைத் திறந்து, மீண்டும் படிக்கட்டுப் பக்கமாகச் செவி சாய்த்தான்; நீண்ட நேரம் கவனித்துக் கொண்டிருந்தவன், மெல்லப் படிக்கட்டில் சில படிகள் கீழே இறங்கிச் சென்றான். இறுதியில், அவன் திரும்பி வந்தான்.

"எந்தச் சத்தமும் இல்லை—எந்தப் போராட்டமும் நடக்கவில்லை; ஒருவேளை அவன் அப்படியே சரிந்து விழுந்து, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கலாம். நீ கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது."

"சொல் ஷாதோவ், இதிலிருந்து நான் என்ன முடிவுக்கு வர வேண்டும்?"

"ஓ, உனக்கு என்ன தோன்றுகிறதோ, அதையே முடிவாகக் கொள்!" என்று சலிப்புடனும் அலட்சியத்துடனும் கூறியவன், தன் எழுதும் மேசைக்கு அருகில் அமர்ந்தான்.

நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன். ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் என் கற்பனையில் ஆழமாக வேரூன்றத் தொடங்கியது. வரப்போகும் நாளை நினைத்தாலே எனக்குள் ஒருவித நடுக்கம் ஏற்பட்டது…
VII

இந்த "வரப்போகும் நாள்" — அதாவது ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் தலைவிதி நிரந்தரமாகத் தீர்மானிக்கப்படவிருந்த அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை — என் குறிப்பேட்டில் மிக முக்கியமான நாட்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. அது ஆச்சரியங்கள் நிறைந்த நாளாக இருந்தது; பழைய சிக்கல்களுக்குத் தீர்வு கிடைத்த அதே வேளையில், புதிய சிக்கல்கள் உருவெடுத்தன. சில அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகள் வெளிச்சத்திற்கு வந்தன, அதே சமயம் குழப்பங்களும் அதிகரித்தன. அன்று காலை, வாசகர்களுக்குத் தெரிந்தபடி, நான் என் நண்பனுடன் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது — அவர் அவ்வாறே கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அதன்பிறகு, மதியம் மூன்று மணிக்கு லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது — ஆனால் அவளிடம் என்ன சொல்வது என்றோ, அவளுக்கு எப்படி உதவப் போகிறேன் என்றோ எனக்குத் துளியும் தெரியவில்லை. இருப்பினும், அனைத்தும் யாரும் எதிர்பாராத விதமாக நடந்தன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த நாள் பல தற்செயலான நிகழ்வுகள் ஒன்றிணைந்த ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நாளாக அமைந்தது.

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் நானும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் சரியாகப் பன்னிரண்டு மணிக்கு — அவர் குறிப்பிட்ட அதே நேரத்தில் — சென்றடைந்தோம். ஆனால், அவர் அங்கு இல்லை; தேவாலய வழிபாட்டிலிருந்து அவர் இன்னும் திரும்பியிருக்கவில்லை. என் பாவம், என் நண்பன் எந்த அளவுக்கு நிலைகுலைந்திருந்தான் என்றால் — சொல்லப்போனால், முற்றிலும் மனதளவில் சிதைந்து போயிருந்தான் — இந்தச் சூழல் அவனை நிலைகுலையச் செய்துவிட்டது; அவர் வரவேற்பறையில் இருந்த ஒரு நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தார்; மிகுந்த பலவீனத்தால் அவர் நிலைகுலைந்திருந்தார். நான் அவருக்கு ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் கொடுத்தேன், ஆனால் அவர் மிகவும் வெளிறிய முகத்துடனும், கைகள் வெளிப்படையாக நடுங்கிக்கொண்டும் இருந்தபோதிலும், கண்ணியத்துடன் அதை மறுத்துவிட்டார். அந்தச் சமயத்தில் அவர் அணிந்திருந்த உடை மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தது என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்: அவர் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மெல்லிய துணியாலான சட்டையை (இது போன்ற ஆடைகளை நடன விருந்துகளில் மட்டுமே காண முடியும்) அணிந்திருந்தார், கழுத்தைச் சுற்றி வெள்ளை நிறக் கழுத்துப்பட்டை (cravat) இருந்தது, கையில் ஒரு புதிய தொப்பியை வைத்திருந்தார்; வைக்கோல் நிறத்திலான புதிய கையுறைகளை அணிந்திருந்தார், மேலும் அவர் மீது லேசான நறுமணமும் வீசியது. நாங்கள் அமர்ந்த சிறிது நேரத்திலேயே ஷாதோவ் உள்ளே நுழைந்தார்; அவரை வீட்டுப் பணியாளர் உள்ளே அழைத்து வந்தார்—அவருக்கும் முறையான அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரை வரவேற்க எழுந்து கையை நீட்டினார், ஆனால் ஷாதோவ் எங்களை இருவரையும் உற்றுப் பார்த்த பிறகு, ஒரு மூலையை நோக்கிச் சென்று அமர்ந்துகொண்டார்; ஒரு சிறு தலையசைப்பு கூட செய்யவில்லை. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீண்டும் ஒருமுறை கவலையுடன் என்னைப் பார்த்தார்.

நாங்கள் சில நிமிடங்கள் முழுமையான அமைதியில் அமர்ந்திருந்தோம். திடீரென்று, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிக அவசரமாக என்னிடம் ஏதோ முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார், ஆனால் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; எப்படியோ, மிகுந்த பதற்றத்தினால் அவர் சொல்ல வந்ததை பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு அமைதியானார். வீட்டுப் பணியாளர் மீண்டும் உள்ளே வந்தார்—மேஜையின் மீது இருந்த ஏதோ ஒன்றைச் சரிசெய்வது போல நடித்தாலும், உண்மையில் எங்களைப் பார்ப்பதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது. ஷாதோவ் திடீரென்று உரத்த குரலில் அவரிடம் கேட்டார்:

“அலெக்ஸி யெகோரிச், தார்யா பாவ்லோவ்னா அவர்களுடன் சென்றாரா என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“வர்வாரா பெட்ரோவ்னா தேவாலயத்திற்குத் தனியாகச் சென்றிருக்கிறார்; தார்யா பாவ்லோவ்னா மேல் தளத்திலேயே தங்கிவிட்டார்—அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை,” என்று அலெக்ஸி யெகோரிச் மிகவும் முறையான, கண்ணியமான தொனியில் பதிலளித்தார். என் ஏழை நண்பர் மீண்டும் ஒருமுறை கவலையுடன் என்னைப் பார்த்தார்—அந்தப் பார்வை தாங்க முடியாமல் நான் அவரை விட்டு முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். திடீரென்று, ஒரு வண்டி வாசலில் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது; வீட்டின் பிற பகுதிகளில் ஏற்பட்ட பரபரப்பு, வீட்டின் உரிமையாளர் (எங்களை அழைத்த பெண்மணி) திரும்பி வந்துவிட்டார் என்பதை உணர்த்தியது. நாங்கள் அனைவரும் இருக்கைகளை விட்டு சட்டென்று எழுந்தோம். அப்போது ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது: பலரின் காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன. விருந்தளிப்பவர் தனியாகத் திரும்பி வரவில்லை என்பது புரிந்தது—நாங்களே இந்த நேரத்தைத் திட்டமிட்டிருந்த நிலையில், இது சற்று விசித்திரமாகவே இருந்தது. திடீரென்று, யாரோ ஒருவர் மிகுந்த அவசரத்துடன்—ஓடி வருவது போல—உள்ளே நுழைந்தார்கள். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா இப்படிப்பட்ட அவசரத்துடன் வரமாட்டார் என்பது உறுதி. அவர் மூச்சிரைக்க, மிகுந்த பதற்றத்துடன் அறைக்குள் கிட்டத்தட்ட பறந்து வந்தார். அவருக்குச் சற்றுப் பின்னால், மிகவும் அமைதியாக லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா உள்ளே வந்தார்—அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மரியா திமோஃபேயெவ்னா லெப்யாட்கினா வந்திருந்தார்! இதைக் கனவில் கண்டிருந்தாலும் கூட, என்னால் நம்பியிருக்க முடியாது.

இந்த வியக்கத்தக்க நிகழ்வைப் புரிந்துகொள்ள, ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பின்னோக்கிச் சென்று, பேராலயத்தில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு நேர்ந்த அந்த அசாதாரணமான சம்பவத்தை விரிவாக விவரிக்க வேண்டும்.

முதலில் சொல்லப்போனால், நகரமே—அல்லது குறைந்தது நம் சமூகத்தின் மேல்தட்டு மக்கள் அனைவரும்—வழிபாட்டிற்காகக் கூடியிருந்தனர். ஆளுநரின் மனைவி வரப்போவதாகத் தகவல் இருந்தது; அவர் நம் ஊருக்கு வந்த பிறகு கலந்துகொள்ளும் முதல் நிகழ்வு இது. அவர் ஒரு சுதந்திரச் சிந்தனையாளர் என்றும், "நவீன" கருத்துகளைக் கொண்டவர் என்றும் ஏற்கனவே வதந்திகள் பரவியிருந்தன. மேலும், அவர் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் ஆடம்பரமாகவும் உடை அணிந்து வருவார் என்பது பெண்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது; அதனால், நம் ஊர் பெண்களும் இந்த முறை வழக்கத்தை விட மிகவும் ஆடம்பரமான உடைகளை அணிந்து வந்திருந்தனர். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மட்டும் எப்போதும் போல மிகவும் எளிமையாக, முழுவதுமாக கருப்பு நிற உடையில் வந்திருந்தார்; கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக அவர் எப்போதும் இதே போன்ற உடையையே அணிந்து வருகிறார். பேராலயத்திற்கு வந்த அவர், வழக்கம்போல இடதுபுறம் முதல் வரிசையில் அமர்ந்தார். பணியாளர் ஒருவர் அவருக்கு முன்னால் முழங்கால் ஊன்றுவதற்கான மெத்தையை வைத்தார்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அனைத்தும் எப்போதும் போலவே இருந்தன. ஆனால், இந்த முறை அவர் வழிபாடு முழுவதும் மிகுந்த தீவிரத்துடன் பிரார்த்தனை செய்தார் என்பது பலரது கவனத்தை ஈர்த்தது. பின்னர், மக்கள் அந்த நிகழ்வை நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​அவரது கண்களில் கண்ணீர் கூட இருந்ததாகச் சிலர் கூறினர். இறுதியாக, வழிபாட்டுச் சடங்குகள் நிறைவடைந்தன. எங்கள் தலைமை மதகுரு, தந்தை பாவெல், ஒரு கம்பீரமான பிரசங்கத்தை வழங்குவதற்காக முன்வந்தார். அவரது பிரசங்கங்கள் எங்கள் ஊரில் மிகவும் விரும்பப்பட்டன, பெரிதும் மதிக்கப்பட்டன; அவற்றை நூலாக வெளியிட வேண்டும் என்று மக்கள் அவரிடம் வலியுறுத்தியும் கூட, அவரால் அதற்குச் சம்மதிக்க முடியவில்லை. இந்த முறை, அந்தப் பிரசங்கம் எப்படி அமைந்ததென்றால்......மிகவும் நீண்டதாக இருந்தது.

பிரசங்கம் தொடங்கிச் சென்று கொண்டிருந்த வேளையில், ஒரு பெண்மணி பழைய பாணியிலான வாடகை வண்டி ஒன்றில் தேவாலயத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். அந்த வண்டியில் பயணிகள் பக்கவாட்டில் மட்டுமே அமர முடியும்; ஓட்டுநரின் இடுப்புப் பட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு, வண்டி குலுங்கும்போது காற்றின் வேகத்தில் ஆடும் புல்நாலைப் போல அவர்களும் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்வார்கள். ‘வாங்கா’ (vankas) என்று அழைக்கப்படும் இத்தகைய வண்டியோட்டிகளை இன்றும் நம் நகரத்தின் வீதிகளில் காணலாம். தேவாலயத்தின் நுழைவாயில் வண்டிகளாலும் காவலர்களாலும் நிரம்பியிருந்ததால், அவர் ஒரு மூலையில் வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, கீழே இறங்கி ஓட்டுநரிடம் நான்கு வெள்ளி கோபெக்குகளைக் கொடுத்தார்.

ஓட்டுநரின் முகத்தில் அதிருப்தி தெரிவதைக் கண்ட அந்தப் பெண்மணி, “இது போதாதா, வான்யா? என்னிடம் இருந்ததே இவ்வளவுதான்!” என்று பரிதாபமான குரலில் கேட்டார்.

“சரி, போகட்டும்... கடவுள் உன்னைப் பார்த்துக் கொள்வார்! நான் முன்பே கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கவில்லையே,” என்று கூறியபடி ஓட்டுநர் கையை அசைத்தார். ‘உன்னை ஏமாற்றுவது பாவமல்லவா?’ என்பது போல அவளை ஒருமுறை பார்த்தார். பிறகு, தனது தோல் பையை அங்கியில் மறைத்து வைத்துவிட்டு, குதிரையைச் செலுத்தி அங்கிருந்து கிளம்பினார். அருகில் நின்றிருந்த மற்ற வண்டியோட்டிகள் அவரை ஏளனம் செய்தனர். அந்தப் பெண்மணி தேவாலயத்தின் கதவை நோக்கிச் சென்றபோது, ​​அங்கிருந்த வண்டிகளுக்கும், தங்கள் எஜமானர்களுக்காகக் காத்திருந்த பணியாளர்களுக்கும் இடையே அவர் நடந்து செல்வதைக் கண்டு, பலரும் அவரை ஏளனம் செய்ததுடன், வியப்புடனும் பார்த்தனர். கூட்டத்திற்கு நடுவே திடீரென எங்கிருந்தோ தோன்றிய அந்தப் பெண்மணியின் வருகை, மிகவும் அசாதாரணமானதாகவும் எதிர்பாராத ஒன்றாகவும் இருந்தது. அவர் மிகவும் மெலிந்து, ஒரு காலை இழுத்துக்கொண்டு நடந்தார்; அவரது முகம் பவுடராலும் பூச்சுகளாலும் தடிமனாக மூடப்பட்டிருந்தது. செப்டம்பர் மாதத்தின் குளிரும் காற்றும் வீசும் அந்த நாளில், அவர் எந்தவிதமான மேலாடையோ அல்லது போர்வையோ இன்றி, ஒரு பழைய கருநிற உடையை மட்டுமே அணிந்திருந்தார்; அவரது நீண்ட கழுத்து வெறுமையாகத் தெரிந்தது. தலையில் எந்த மறைப்பும் இல்லை; கூந்தலைப் பிடரியின் அருகே ஒரு சிறிய முடிச்சாகக் கட்டியிருந்தார். அதன் வலது பக்கத்தில், குருத்தோலை ஞாயிறு (Palm Sunday) அன்று தேவதூதர் சிலைகளை அலங்கரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு செயற்கை ரோஜா மலர் செருகப்பட்டிருந்தது. உண்மையில், நேற்று நான் மரியா திமோஃபியேவ்னாவைச் சந்திக்கச் சென்றபோது, ​​புனித ஞாயிறு (Palm Sunday) பண்டிகைக்காக காகித ரோஜாக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தேவதூதர் உருவத்தை, புனிதச் சின்னங்களுக்கு (icons) கீழே இருந்த மூலையில் கவனித்திருந்தேன். அந்தப் பெண்மணி தனது கண்களை அடக்கமாகக் கீழே தாழ்த்தியபடி நடந்து வந்தாலும், அதே சமயம் அவரது முகத்தில் ஒரு மகிழ்ச்சியான, குறும்புத்தனமான புன்னகை தவழ்ந்தது. அவர் இன்னும் ஒரு கணம் தயங்கியிருந்தால், பேராலயத்திற்குள் நுழைவதற்கே அவருக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருக்கலாம்... ஆனால், எப்படியோ அவர் உள்ளே நுழைந்துவிட்டார்; உள்ளே சென்றதும், யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காத வகையில் முன் பகுதியை நோக்கிச் சென்றார்.

தேவாலயத்தில் பிரசங்கம் பாதியிலேயே நடந்துகொண்டிருந்தது, அங்கு கூடியிருந்த பெருந்திரளான மக்கள் மிகுந்த அமைதியுடனும் கவனத்துடனும் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். இருப்பினும், புதிதாக வந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்த சிலரது கண்களில் ஆர்வம் கலந்த திகைப்பு தெரிந்தது. அவர் தேவாலயத்தின் தரையில் அமர்ந்து, பவுடர் பூசிய தனது முகத்தைத் தரையில் சாய்த்துக்கொண்டார்; நீண்ட நேரம் அங்கேயே இருந்த அவர், அழுதுகொண்டிருந்தார் என்று தோன்றியது. ஆனால், தலையை உயர்த்தி முழங்காலிலிருந்து எழுந்ததும், அவர் சட்டென்று தன்னைச் சரிசெய்துகொண்டு, சுற்றியிருந்தவற்றைக் கவனிக்கத் தொடங்கினார். மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் ஆர்வத்துடனும், அங்கிருந்த மக்களின் முகங்களையும் பேராலயத்தின் சுவர்களையும் அவர் உற்று நோக்கினார். சில பெண்களை அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனித்தார்—அவர்களை இன்னும் நன்றாகப் பார்ப்பதற்காகத் தன் கால் விரல்களால் எழுந்து நின்று பார்த்தார்—இரண்டு முறை விசித்திரமான, கீச்சொலியுடன் கூடிய சிரிப்பையும் வெளிப்படுத்தினார். அப்போது பிரசங்கம் முடிந்து, சிலுவை வெளியே கொண்டு வரப்பட்டது. ஆளுநரின் மனைவி சிலுவையை நோக்கி முதலில் சென்றார், ஆனால் இரண்டு அடி தூரத்தில் நின்றுகொண்டார்—அதாவது, தனக்கு முன்னால் வந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கு வழிவிட விரும்பினார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவோ, தனக்கு முன்னால் யாரோ நிற்பதையே கவனிக்காதது போல, மிகவும் நேராக முன்னேறிச் சென்றார். ஆளுநரின் மனைவியின் இந்த அதீத கண்ணியம், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, ஒரு கூர்மையான—அதற்கே உரிய நையாண்டி கலந்த—கிண்டலாகவே இருந்தது; அங்கிருந்த அனைவரும் அதை அப்படித்தான் புரிந்துகொண்டனர், ஒருவேளை வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் அதை அப்படித்தான் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். இருப்பினும், யாரையும் பார்க்காதது போலவே தொடர்ந்து நடந்த அவர், அசைக்க முடியாத கம்பீரத்துடன் சிலுவையை முத்தமிட்டுவிட்டு, நேராக வெளியேறும் வழியை நோக்கிச் சென்றார். அவளுக்கு முன்னால் சீருடை அணிந்த பணியாளர் ஒருவர் வழி ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்; உண்மையில், அங்கிருந்த அனைவரும் ஏற்கனவே அவளுக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கியே நின்றனர். ஆனால், தேவாலயத்தின் நுழைவாயிலில், மக்கள் கூட்டம் நெருக்கமாக நின்றுகொண்டு அவளது பாதையைச் சிறிது நேரம் மறித்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நின்றாள். அப்போது, ​​விசித்திரமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு பெண்—தலையில் காகிதத்தால் செய்யப்பட்ட ரோஜா மலரைச் சூடியிருந்தாள்—கூட்டத்தை ஊடுருவி வந்து, அவளுக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள். பொது இடங்களில் கூட, எதற்கும் எளிதில் திகைத்துப்போகாத வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, ஒரு கடுமையான, கம்பீரமான பார்வையுடன் அவளை நோக்கினாள்.

இங்கே ஒரு குறிப்பைச் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட வேண்டும்: சமீபகாலமாக வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, மக்களின் பேச்சின்படி, மிகவும் கணக்குப் பார்க்கும் குணம் கொண்டவளாகவும், ஏன், சற்று கஞ்சத்தனமானவளாகவும் மாறியிருந்தாள். இருப்பினும், உண்மையான அறப்பணிகள் என்று வரும்போது, ​​அவள் செலவு செய்வதில் தயங்கியதே இல்லை. தலைநகரில் இருந்த ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தில் அவள் உறுப்பினராக இருந்தாள். பஞ்சம் ஏற்பட்ட ஒரு ஆண்டில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த முதன்மை நிவாரணக் குழுவிற்கு ஐந்நூறு ரூபிள்களை அனுப்பி வைத்தாள்—இது எங்கள் ஊரில் பெரும் பேச்சாக இருந்தது. மேலும், புதிய ஆளுநர் நியமிக்கப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு, நகரத்திலும் மாகாணத்திலும் பிரசவித்த ஏழைப் பெண்களுக்கு உதவும் நோக்கில், உள்ளூர் மகளிர் குழு ஒன்றை உருவாக்க அவள் கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்திருந்தாள். அதிகப்படியான லட்சியம் கொண்டவள் என்று அவள் இங்கே கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டாள். ஆனால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இயல்பான வேகமும், விடாமுயற்சியும் தடைகளைத் தாண்டி வெற்றி பெறும் நிலையை எட்டியிருந்தன; அந்த அமைப்பு கிட்டத்தட்ட உருவாகிவிட்டது, அதன் அடிப்படைத் திட்டம் அவளது உற்சாகமான மனதிற்குள் மேலும் விரிவடைந்து கொண்டிருந்தது. மாஸ்கோவிலும் இது போன்ற ஒரு குழுவை உருவாக்கி, படிப்படியாக மற்ற மாகாணங்களுக்கும் அதன் செயல்பாடுகளை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்று அவள் கனவு கண்டுகொண்டிருந்தாள். ஆனால், திடீரென ஆளுநர் மாறியதும், அனைத்தும் நின்று போயின. புதிய ஆளுநரின் மனைவி, ஒரு சந்திப்பின்போது, ​​அந்தக் குழுவின் அடிப்படைத் திட்டம் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றது என்று சில கடுமையான—அதே சமயம் மிகவும் பொருத்தமான மற்றும் அறிவுப்பூர்வமான—கருத்துகளைத் தெரிவித்தாராம். இந்தக் கருத்துகள், இன்னும் கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப்பட்டு, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் காதுகளுக்கு எட்டின. மனித இதயத்தின் ஆழத்தை இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்; ஆனால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, ஒரு குறிப்பிட்ட...அவர் தேவாலயத்தின் நுழைவாயிலிலேயே ஒருவித மகிழ்ச்சியுடன் நின்றுகொண்டார்; ஆளுநரின் மனைவியும், மற்றவர்களும் விரைவில் அந்த வழியாகத்தான் வரப்போகிறார்கள் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. "அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்பதோ, அல்லது எனது தர்மச் செயலின் வீண் பெருமை குறித்து அவர் என்ன கிண்டலான கருத்தைச் சொல்லப்போகிறார் என்பதோ எனக்குச் துளியும் கவலையில்லை என்பதை அவரே நேரில் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ளட்டும்! அப்படித்தான்!"

"என் அன்பே, நீ என்ன கேட்கிறாய்?" வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, தனக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்ணை உற்று நோக்கினார். அந்தப் பெண் மிகுந்த கூச்சத்துடனும், சங்கடத்துடனும், அதே சமயம் ஒருவித மரியாதையுடனும் அவரைப் பார்த்தாள். திடீரென்று, அவள் அந்த விசித்திரமான, அடக்கப்பட்ட சிரிப்பைச் சிரித்தாள்.

"இவள் யார்? என்ன நடக்கிறது?" வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தன்னைச் சுற்றியிருந்தவர்களைக் கூர்மையாகவும், வினவும் தொனியிலும் பார்த்தார். யாரும் பேசவில்லை.

"நீ ஏதேனும் துன்பத்தில் இருக்கிறாயா? உனக்கு உதவி தேவையா?"

"எனக்கு... நான் இங்கு வந்தது..." என்று அந்த 'துரதிர்ஷ்டவசமான' பெண் தடுமாற்றத்துடன் கூறினாள்; பதற்றத்தால் அவள் குரல் தழுதழுத்தது. "உங்கள் கையை முத்தமிடத்தான் வந்தேன்..." அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். ஒரு குழந்தையைப் போல, எதையோ கெஞ்சிக் கேட்பது போன்ற கபடமற்ற, அன்பான பார்வையுடன் அவள் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் கையைப் பிடிக்க முயன்றாள்; ஆனால், திடீரென்று ஏதோ பயந்தது போல, தன் கைகளை உடனே பின்வாங்கிக்கொண்டாள்.

"இதற்காக மட்டும்தான் வந்தாயா?" என்று கேட்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இதழ்களில் ஒரு கனிவான புன்னகை அரும்பியது. அவர் உடனடியாகத் தன் பையிலிருந்து முத்து பதிக்கப்பட்ட ஒரு பணப்பையை எடுத்து, பத்து ரூபிள் நோட்டு ஒன்றை வெளியே எடுத்து அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தார். அந்தப் பெண் அதை வாங்கிக்கொண்டாள். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்குள் ஒரு ஆர்வம் ஏற்பட்டது; இந்த அந்நியப் பெண்ணை, சாதாரண ஏழை மக்களில் ஒருவராக அவர் கருதவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. "பார்த்தீர்களா, அவருக்கு பத்து ரூபிள் கொடுத்துவிட்டார்!" என்று கூட்டத்திலிருந்த ஒருவர் கூறினார்.

"உங்கள் கையை நான் முத்தமிடலாமா?" என்று அந்த 'துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்' தடுமாற்றத்துடன் கேட்டாள். அவள் தன் இடது கை விரல்களுக்கு இடையில், காற்றின் வேகத்தில் அசைந்துகொண்டிருந்த அந்த பத்து ரூபிள் நோட்டைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். ஏனோ, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா லேசாகத் தன் புருவத்தைச் சுருக்கினார்; தீவிரமான, கிட்டத்தட்ட கண்டிப்பான முகபாவனையுடன் அவர் தன் கையை நீட்ட, அந்தப் பெண் மிகுந்த மரியாதையுடன் அதைக் முத்தமிட்டாள். அந்தப் பெண்ணின் கண்களில் நன்றியுணர்வு மின்னியது—அது ஒருவித பரவசத்தின் விளிம்பிற்கே சென்றிருந்தது. சரியாக அந்த நேரத்தில், ஆளுநரின் மனைவி அங்கு வந்து சேர்ந்தார்; அவருக்குப் பின்னால் உள்ளூர் உயர்குடிப் பெண்களும், உயர் அதிகாரிகளும் அடங்கிய ஒரு பெரும் கூட்டமே வந்தது. கூட்ட நெரிசலில் சிக்கிக்கொண்ட ஆளுநரின் மனைவி ஒரு கணம் நிற்க வேண்டியதாயிற்று; அவருடன் வந்த மற்றவர்களும் நின்றனர்.

“நீங்கள் நடுங்குகிறீர்கள்—குளிராக இருக்கிறதா?” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா திடீரென்று கேட்டார். அவர் தன் மேலங்கியை கழற்ற, அதை அங்கிருந்த பணியாளர் ஒருவர் காற்றில் பறக்கும்போதே பிடித்துக்கொண்டார். பிறகு, தனது தோள்களில் இருந்த விலையுயர்ந்த கருப்பு நிற சால்வை ஒன்றை எடுத்து, முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தைச் சுற்றி அவரே போர்த்திவிட்டார்.

“எழுந்திருங்கள்—தயவுசெய்து, முழங்காலிலிருந்து எழுந்து நில்லுங்கள்!” அந்தப் பெண் எழுந்தாள்.

“நீங்கள் எங்கே வசிக்கிறீர்கள்? இவள் எங்கே வசிக்கிறாள் என்று யாருக்கும் தெரியாதா?” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மீண்டும் கேட்டார்; அவரது குரலில் பொறுமையின்மை கூடியிருந்தது. ஆனால், முதலில் அங்கிருந்தவர்கள் சென்றுவிட்டனர்; அவர்களுக்குப் பதிலாக, அந்தச் சூழலை உற்று நோக்கும் உயர்குடி மக்கள் பலர் நின்றிருந்தனர். சிலர் குழப்பத்துடனும் தீவிரமான பார்வையுடனும் பார்த்தனர்; வேறு சிலர் தந்திரமான ஆர்வத்துடனும், ஏதேனும் ஒரு கிசுகிசுப்பு கிடைக்காதா என்ற எதிர்பார்ப்புடனும் பார்த்தனர்; இன்னும் சிலர் மெல்லச் சிரிக்கவும் தொடங்கினர். “இவர்கள் லெப்யாட்கின் குடும்பத்தாராகத்தான் இருக்க வேண்டும்,” என்று அந்தப் பகுதியில் மிகவும் மதிக்கப்படும் வணிகர் ஆண்ட்ரியேவ் முன்வந்து பதிலளித்தார். அவர் கண்ணாடி அணிந்திருந்தார், நரைத்த தாடியுடன், பாரம்பரிய ரஷ்ய உடையில் இருந்தார்; தனது உருளை வடிவத் தொப்பியை கையில் ஏந்தியிருந்தார். “அவர்கள் போகொயாவ்லென்ஸ்காயா தெருவில் உள்ள பிலிப்போவ் வீட்டில் வசிக்கிறார்கள்.”

“லெப்யாட்கின்? பிலிப்போவ் வீடா? இந்தப் பெயர் எங்கோ கேட்டது போலிருக்கிறதே… நன்றி, நிகோன் செம்யோனிச். ஆனால், இந்த லெப்யாட்கின் என்பவர் யார்?”

“அவர் தன்னை ‘கேப்டன்’ என்று அழைத்துக்கொள்கிறார்—அவரைப் பற்றிச் சொல்லப்போனால், சற்று… கட்டுப்பாடற்ற பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்டவர். இவள் அவருடைய சகோதரியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை, யாருடைய கண்காணிப்பிலிருந்தோ நழுவி வந்திருக்கிறாள் போலிருக்கிறது,” என்று நிகோன் செம்யோனிச் தனது குரலைக் குறைத்துக்கொண்டு, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை அர்த்தமுள்ள பார்வையுடன் பார்த்தபடி கூறினார். “புரிகிறது; நன்றி, நிகோன் செம்யோனோவிச். சொல்லுங்கள், என் அன்பே—நீங்கள் மேடம் லெப்யாட்கினாவா?”

“இல்லை, நான் லெப்யாட்கினா அல்ல.”

“அப்படியானால், உங்கள் சகோதரர் லெப்யாட்கினோ?”

“ஆம், என் சகோதரர் லெப்யாட்கின்.”

“சரி, அப்படியானால்—நீங்கள் என்னுடன் வாருங்கள். என் வீட்டிலிருந்து உங்களை உங்கள் குடும்பத்தினரிடம் அனுப்பி வைக்கலாம். என்னுடன் வருகிறீர்களா?”

“ஓ, வருகிறேன்!” என்று உற்சாகத்துடன் கைகளைத் தட்டியபடி கூறினார் மேடம் லெப்யாட்கினா.

“அத்தை, அத்தை! என்னையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள்!” என்று லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் குரல் கேட்டது. குறிப்பிட வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா தேவாலய வழிபாட்டிற்கு ஆளுநரின் மனைவியுடன் வந்திருந்தார். அதே சமயம், பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா—மருத்துவரின் அறிவுறுத்தலின்படி—மாவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சைத் துணையாக அழைத்துக்கொண்டு வண்டியில் உலா செல்லச் சென்றிருந்தார். திடீரென்று, லிசா ஆளுநரின் மனைவியை விட்டுவிட்டு, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை நோக்கி விரைந்து வந்தாள்.

“என் அன்பே, உன்னைப் பார்ப்பதில் எனக்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சிதான், ஆனால் உன் தாயார் என்ன சொல்வார்?” என்று கம்பீரமான தொனியில் பேசத் தொடங்கிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, லிசாவின் அதீத பதற்றத்தைக் கண்டு பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்.

“அத்தை, அத்தை, நான் உங்களுடன் வர வேண்டும்—இப்போதே!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை முத்தமிட்டபடி கெஞ்சினாள் லிசா.

“Mais qu’avez-vous donc, Lise! (என்ன நேர்ந்தது, லிசா!)” என்று ஆளுநரின் மனைவி மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்.

“ஓ, என்னை மன்னியுங்கள், என் அன்பிற்குரிய உறவினரே—நான் என் அத்தையுடன் செல்கிறேன்,” என்று கூறிய லிசா, திகைத்துப்போய் நின்ற அந்த உறவினரை நோக்கித் திரும்பி, அவரை இருமுறை முத்தமிட்டாள்.

“மேலும், என் தாயாரிடம் (maman) சொல்லுங்கள், அவர் உடனே வந்து என்னை அத்தையின் வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் செல்லட்டும்! அவர் அங்கு வருவதாகத்தான் இருந்தார்—முன்பே சொல்லியிருந்தார், ஆனால் நான் உங்களிடம் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்!” என்று படபடவெனப் பேசி முடித்தாள் லிசா. “இது என் தவறுதான்—தயவுசெய்து கோபப்படாதீர்கள், ஜூலி… *அன்பு உறவினரே*… அத்தை, நான் தயார்!”

“அத்தை, நீங்கள் என்னை அழைத்துச் செல்லவில்லை என்றால், உங்கள் வண்டிக்குப் பின்னால் ஓடி வந்து கத்தத் தொடங்கிவிடுவேன்!” என்று அவள் மிகுந்த பதற்றத்துடன் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் காதருகே கிசுகிசுத்தாள்—நல்லவேளையாக, மற்ற யாரும் இதைக் கேட்கவில்லை. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒரு முழு அடி பின்வாங்கினாள்; அவளது பார்வை ஊடுருவும் தன்மையுடன் இருந்தது…அவர் அந்த விசித்திரமான இளம் பெண்ணைப் பார்த்தார். அந்த ஒரு பார்வை எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்துவிட்டது: லிசாவைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்!

“இதற்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும்,” என்று அவர் முணுமுணுத்தார். “சரி, லிசா, உன்னை அழைத்துச் செல்வதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியே,” என்று சற்று உரத்த குரலில் தொடர்ந்த அவர், ஆளுநரின் மனைவியின் பக்கம் திரும்பி, கபடமற்ற கண்ணியத்துடனும் வெளிப்படையான முகபாவத்துடனும், “நிச்சயமாக, யூலியா மிகைலோவ்னா உன்னை அனுப்பச் சம்மதித்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம்,” என்றார்.

“ஓ, அவளுக்குக் கிடைக்கவிருக்கும் இத்தகைய மகிழ்ச்சியை நான் ஏன் தடுக்க வேண்டும்? அதிலும் குறிப்பாக, எனக்குத்தான் நன்றாகத் தெரியுமே…” என்று யூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த கனிவுடன் பேசத் தொடங்கினார். “அந்த மென்மையான தோற்றத்திற்குப் பின்னால், எவ்வளவு பிடிவாதமான, தன்னிச்சையான குணம் கொண்ட ஒரு மனம் ஒளிந்திருக்கிறது என்பது எனக்கு நன்கு தெரியும்!” (அவர் ஒரு அழகான புன்னகையை உதிர்த்தார்)…

“உங்களுக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்,” என்று கூறிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, கண்ணியத்துடனும் கம்பீரத்துடனும் தலைவணங்கி நன்றி தெரிவித்தார்.

“எனக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சிதான்,” என்று உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்தார் யூலியா மிகைலோவ்னா—அவர் முகத்தில் ஒருவித மகிழ்ச்சியான பரவசம் தெரிந்தது—“உங்களைச் சந்திக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தாண்டி, லிசா இப்போது ஒரு உன்னதமான, மிக உயர்ந்த உணர்வால் தூண்டப்பட்டிருக்கிறாள்… அதுதான் கருணை…” (அவர் அந்த ‘துரதிர்ஷ்டவசமான’ பெண்ணைப் பார்த்தார்)… “அதுவும்… தேவாலயத்தின் படிக்கட்டுகளிலேயே…”

“உங்களுடைய இந்த அணுகுமுறை பாராட்டுக்குரியது,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த அங்கீகாரத்துடன் கூறினார். யூலியா மிகைலோவ்னா இயல்பாகத் தன் கையை நீட்ட, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் தயக்கமின்றித் தன் விரல்களால் அவர் கையைத் தொட்டார். அந்தச் சூழல் மிகவும் நேர்த்தியாக அமைந்தது; அங்கிருந்த பலரின் முகங்கள் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்தன, சில இனிய, கனிவான புன்னகைகள் மலர்ந்தன. சுருக்கமாகச் சொன்னால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்திக்கச் செல்லாமல் அவரை அவமதித்தது யூலியா மிகைலோவ்னா அல்ல என்பதும், மாறாக, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாதான் “யூலியா மிகைலோவ்னாவைக் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தார்” என்பதும் அந்த ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் தெளிவாகப் புரிந்தது. உண்மையில், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தன்னைத் திருப்பி அனுப்பிவிட மாட்டார் என்று தெரிந்திருந்தால், யூலியா மிகைலோவ்னா அவளைச் சந்திக்க நடந்தே கூடச் சென்றிருப்பார்! வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் செல்வாக்கு அபரிமிதமான உயரத்தை எட்டியது.

“தயவுசெய்து அமருங்கள், என் அன்பே,” என்று வர்வாரா பெட்ரோவ்னா கூறினார்; அப்போது மடமொய்செல் லெப்யாட்கினாவுக்காக ஒரு வண்டி வந்து நின்றது. அந்த “துரதிர்ஷ்டவசமான ஜீவன்” மகிழ்ச்சியுடன் வண்டியின் கதவை நோக்கி விரைந்தது; அங்கு ஒரு பணியாள் அவளுக்கு உதவ அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

“என்ன இது! நீங்கள் நொண்டுகிறீர்களே!” என்று வர்வாரா பெட்ரோவ்னா வியப்புடன்—உண்மையிலேயே பதற்றமடைந்த குரலில்—கூறினார்; அவரது முகம் வெளிறிப்போனது. (அப்போது அங்கிருந்த அனைவரும் இதைக் கவனித்தனர், ஆனால் யாருக்கும் இதன் பொருள் புரியவில்லை…)

வண்டி புறப்பட்டுச் சென்றது. வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வீடு பேராலயத்திற்கு மிக அருகில் இருந்தது. அந்த மூன்று நிமிடப் பயணத்தின்போது லெப்யாட்கினா கட்டுக்கடங்காமல் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள் என்று லிசா என்னிடம் பின்னர் கூறினாள். அதே சமயம், வர்வாரா பெட்ரோவ்னா “ஏதோ ஒரு காந்த வசீகரத்தினால் ஏற்பட்ட ஆழ்நிலை மயக்கத்தில் இருப்பது போல” அமர்ந்திருந்தார்—இது லிசாவின் சொந்த வார்த்தைகள்.

குறிப்புகள்

*தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்* (*Russkiy Vestnik*) (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எனும் இதழில் வெளியிடப்பட்டது; இதில் எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் கையொப்பம் இடம்பெற்றிருந்தது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
பிரெஞ்சு மொழி: *Mais qu’avez-vous donc, Lise!* — “என்ன நடந்தது லிசா!” 
பிரெஞ்சு மொழி: *chère cousine* — அன்புள்ள உறவினரே (பெண்)