பிசாசுகள் (Demons): மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட நாவல் — பகுதி 1, அத்தியாயம் 5 ஆசிரியர்: ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தஸ்தயெவ்ஸ்கி |

 பிசாசுகள் (Demons): மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட நாவல் — பகுதி 1, அத்தியாயம் 5
 எழுதப்பட்ட காலம்: 1872; வெளியிடப்பட்டது: 1871–1872.[1] ஆதாரம்: RVB (மேற்கோள்: தஸ்தயெவ்ஸ்கி, எஃப். எம். பதினைந்து தொகுதிகளாகத் தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள். — லெனின்கிராட்: நௌகா, 1990. — தொகுதி 7. பிசாசுகள். — பக். 152–198.)

விக்கி-திட்டங்கள்

அத்தியாயம் ஐந்து. மகா ஞானமுள்ள சர்ப்பம்
I.

வர்வாரா பெட்ரோவ்னா மணியை அடித்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தாள்.

“இங்கே அமருங்கள், என் அன்பே,” என்று கூறிய அவள், அறையின் நடுவில் இருந்த பெரிய வட்ட மேஜைக்கு அருகில் மரியா திமோஃபேயெவ்னா அமர்வதற்கான இடத்தைக் காட்டினாள். “ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச், இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? இதோ பாருங்கள்—இந்த பெண்ணைப் பாருங்கள்—இதன் பொருள் என்ன?”

“நான்… நான்…” என்று ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் தடுமாறத் தொடங்கினார்…

அப்போது ஒரு பணியாள் உள்ளே வந்தான்.

“ஒரு கோப்பை காபி கொண்டு வா—உடனடியாக! மிகச் சிறப்பாக இருக்கட்டும், கூடிய விரைவில் கொண்டு வா! மேலும், வண்டியைத் தயார் நிலையில் வைத்திரு, தாமதிக்க வேண்டாம்.”

“Mais, chère et excellente amie, dans quelle inquiétude…”[2] (ஆனால், என் அன்புக்குரிய, மிகச் சிறந்த தோழியே, எவ்வளவு கவலைக்குரிய சூழல் இது…) என்று தழுதழுத்த குரலில் கூச்சலிட்டார் ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச்.

“ஓ! பிரெஞ்சு—அவர் பிரெஞ்சு மொழியில் பேசுகிறார்! அவர் உயர்குடி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது பார்த்தவுடனேயே தெரிகிறது!” என்று கைகளைத் தட்டியபடி உற்சாகமாகக் கூவினாள் மரியா திமோஃபேயெவ்னா; பிரெஞ்சு மொழியிலான உரையாடலைக் கேட்க அவள் மிகுந்த ஆவலுடன் காத்திருந்தாள். வர்வாரா பெட்ரோவ்னா அவளை ஒருவித அதிர்ச்சியுடன் உற்று நோக்கினாள்.

நாங்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு தீர்வு கிடைக்கும் என்று காத்திருந்தபடி மௌனமாக இருந்தோம். ஷாதோவ் தலை நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை; ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் ஏதோ எல்லாவற்றிற்கும் அவரே காரணமானது போல மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்; அவரது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. நான் லிசாவைப் பார்த்தேன் (அவள் ஒரு மூலையில், ஷாதோவிற்கு மிக அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்). அவளுடைய கண்கள் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கும் அந்த ஊனமுற்ற பெண்ணிற்கும் இடையே மின்னல் வேகத்தில் அலைபாய்ந்தன; அவளுடைய இதழ்களில் ஒரு புன்னகை—அவ்வளவாகப் பிடிக்காத ஒரு புன்னகை—தோன்றியது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா இதைக் கவனித்துவிட்டாள். இதற்கிடையில், மரியா திமோஃபேயெவ்னா முழுமையாக அந்தச் சூழலில் மூழ்கியிருந்தாள்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும், துளியும் கூச்ச உணர்வு இல்லாமலும், அவள் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறையை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்—அங்கிருந்த அலங்காரப் பொருட்கள், தரைவிரிப்புகள், சுவரில் இருந்த ஓவியங்கள், பழங்கால ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்ட மேற்கூரை, மூலையில் இருந்த பெரிய வெண்கலச் சிலுவை, பீங்கான் விளக்கு, ஆல்பங்கள் மற்றும் மேசையின் மீது சிதறிக்கிடந்த பல சிறு அலங்காரப் பொருட்கள் என அனைத்தையும் அவள் ரசித்துப் பார்த்தாள்.

“அட, நீங்களும் இங்கேதான் இருக்கிறீர்களா, ஷாதுஷ்கா!” என்று அவள் திடீரென்று உற்சாகமாகக் கூவினாள். “நினைத்துப் பாருங்கள்—உங்களைப் பார்த்ததிலிருந்தே எனக்கு ஒரு சந்தேகம், ‘இல்லை, இது அவராக இருக்க முடியாது! இவர் எப்படி இங்கே வந்திருக்க முடியும்?’ என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்!” என்று சொல்லி அவள் கலகலவெனச் சிரித்தாள்.

“உங்களுக்கு இந்தப் பெண்ணைத் தெரியுமா?” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உடனே அவனிடம் கேட்டாள்.

“தெரியும்,” என்று ஷாதோவ் நாற்காலியில் சற்று அசைந்து அமர்ந்தபடியே முணுமுணுத்தான்.

“இவளைப் பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும்? சொல்—சீக்கிரம் சொல்!”

“என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை…” என்று அவன் ஒருவித சங்கடமான, தேவையற்ற புன்னகையுடன் கூறத் தொடங்கி, பிறகு தயங்கினான்… “நீங்களே பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ளலாமே.”

“நானே பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ளவா? சரி, ஏதோ ஒன்று சொல்!”

“அவர் நான் வசிக்கும் அதே கட்டிடத்தில்தான் வசிக்கிறார்… அவருடைய சகோதரருடன்… அவர் ஒரு அதிகாரி.”

“பிறகு?”

ஷாதோவ் மீண்டும் தயங்கினான்.

“இதனைப் பற்றிப் பேசுவதில் அர்த்தமில்லை…” என்று முணுமுணுத்தவன், திடீரென மௌனமானான்—தனது இந்த முடிவைக் கண்டு அவனுக்கே வெட்கம் வந்து முகம் சிவந்தது.

“நிச்சயமாக—உன்னிடமிருந்து இதைவிட மேலான எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கோபத்துடன் கூறினாள். அனைவருக்கும் ஏதோ ஒன்று தெரிந்திருக்கிறது, ஆனால் ஏதோ ஒன்றுக்கு அஞ்சுகிறார்கள்; என் கேள்விகளிலிருந்து நழுவி, ஏதோ ஒன்றை என்னிடமிருந்து மறைக்கப் பார்க்கிறார்கள் என்பது அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

அப்போது ஒரு பணியாள், அவளுக்காகவே பிரத்யேகமாக வரவழைக்கப்பட்ட காபி கோப்பையை ஒரு சிறிய வெள்ளித் தட்டில் ஏந்தி உள்ளே வந்தான்; ஆனால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா சைகை செய்யவே, அவன் உடனடியாக மரியா திமோஃபேயெவ்னாவை நோக்கித் திரும்பினான். “முன்பே உங்களுக்கு மிகவும் குளிரெடுத்திருக்கும், என் அன்பே; இதோ, இதை விரைவாகக் குடித்து உடலைச் சூடுபடுத்திக்கொள்ளுங்கள்.”

“மெர்சி (Merci),” என்று கூறியபடி மரியா திமோஃபியேவ்னா கோப்பையை வாங்கினாள். ஆனால், பணிவிடை செய்பவரிடம் ‘மெர்சி’ என்று சொல்லிவிட்டோமே என்று நினைத்தவளாய், சட்டென்று உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். அப்போது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் கடுமையான பார்வையில் சிக்கியதும், அவள் அச்சமுற்று, கோப்பையை மேசையின் மீது வைத்தாள்.

“அத்தை... நீங்கள் கோபப்படவில்லைதானே?” என்று ஒருவிதமான அலட்சியமான விளையாட்டுத்தனத்துடன் தடுமாறியபடி கேட்டாள்.

“எ-ன்-ன?” என்று கேட்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, தன் நாற்காலியில் சட்டென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். “என்ன ‘அத்தை’ என்று சொல்கிறாய்? எதைக் குறித்து அப்படிச் சொன்னாய்?”

இத்தகைய திடீர் கோபத்தை எதிர்பார்க்காத மரியா திமோஃபியேவ்னா, உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கினாள்—ஏதோ வலிப்பு வந்தது போல உடல் துடிக்க, நாற்காலியின் பின்புறம் சாய்ந்தாள்.

“நான்... நான் உங்களை அப்படித்தான் அழைக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவையே அகன்ற கண்களுடன் பார்த்தபடி தடுமாறினாள். “லிசா (Liza) உங்களை அப்படித்தானே அழைத்தாள்.”

“எந்த லிசா?”

“இதோ, இந்த இளம் பெண்,” என்று தன் விரலை நீட்டிச் சுட்டிக்காட்டினாள் மரியா திமோஃபியேவ்னா.

“அப்படியானால், இப்போதே அவள் உனக்கு ‘லிசா’ ஆகிவிட்டாளா?”

“ஆனால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு நீங்கள்தானே அவளை அப்படி அழைத்தீர்கள்?” என்று சற்று துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொண்டு கேட்டாள் மரியா திமோஃபியேவ்னா. “மேலும், இவளைப் போலவே ஒரு பேரழகியை நான் ஒருமுறை கனவில் கண்டிருக்கிறேன்,” என்று கூறி, மெல்லிய, தற்செயலான புன்னகையை உதிர்த்தாள்.

நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, சற்றே அமைதியடைந்தாள்... மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் கடைசிப் பேச்சைக் கேட்டு அவள் லேசாகப் புன்னகைக்கவும் செய்தாள். அந்தப் புன்னகையைக் கண்ட மரியா திமோஃபியேவ்னா, தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து, தத்தித் தத்தி அவளை நோக்கி அச்சத்துடன் நெருங்கி வந்தாள். “இதோ, இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—இதைத் திருப்பிக் கொடுக்க மறந்துவிட்டேன்; என் நாகரிகமற்ற செயலுக்காகக் கோபப்படாதீர்கள்,” என்று கூறி, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா முன்னதாக அவள் தோள்களில் போர்த்தியிருந்த கருப்பு சால்வையை அவள் சட்டென்று கழற்றினாள்.

“இப்போதே அதை மீண்டும் போர்த்திக்கொண்டு, நிரந்தரமாக நீங்களே வைத்துக்கொள்ளுங்கள். போய் அமருங்கள், காபி அருந்துங்கள். அன்பே, என்னைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள்—நிதானமாக இருங்கள். உங்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறேன்.”

“ஷேர் ஆமி (Chère amie)…” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீண்டும் மெதுவாகச் சொல்ல முயன்றார்.

“ஓ, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்! ஏற்கனவே நிலைமை குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது, இதில் நீங்களும் வந்து இன்னும் குழப்பாதீர்கள்—தயவுசெய்து கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள்… அந்தப் பக்கத்தில் இருக்கும் மணியை அடியுங்கள்—பணியாளர்கள் அறைக்கான மணி அது.”

அங்கே அமைதி நிலவியது. அவளுடைய சந்தேகம் கலந்த, எரிச்சலான பார்வை எங்கள் அனைவர் மீதும் படிந்தது. அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த பணியாளரான அகஷா உள்ளே வந்தாள்.

“நான் ஜெனிவாவில் வாங்கிய அந்தச் சால்வையைக் கொண்டு வா. தார்யா பாவ்லோவ்னா என்ன செய்கிறாள்?”

“அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, அம்மா.”

“போய் அவளிடம் இங்கே வரும்படி சொல். உடல்நிலை சரியில்லை என்றாலும், என் வேண்டுகோளுக்காக இங்கே வரச் சொல்.”

அந்தச் சமயத்தில், அடுத்த அறைகளிலிருந்து காலடிச் சத்தங்களும் குரல்களும் கேட்டன—முன்பு கேட்டது போலவே ஏதோ அசாதாரணமான சூழல். திடீரென்று, மூச்சிரைக்க, மிகுந்த மனக் குழப்பத்துடன் பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா கதவருகே வந்து நின்றாள். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் அவளது கையைப் பிடித்துத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஐயோ, கடவுளே—கஷ்டப்பட்டுத்தான் இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்தேன்!”
“லிசா! உனக்கு என்ன பைத்தியமா? உன் தாய்க்கு நீ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?” என்று அவர் அலறினார். பலவீனமான, அதே சமயம் மிகுந்த எரிச்சல் கொண்ட சுபாவம் கொண்டவர்களுக்கு உரிய வழக்கப்படி, நீண்டகாலமாகத் தன்னுள் அடக்கி வைத்திருந்த ஒட்டுமொத்த அதிருப்தியையும் அந்த அலறலில் கொட்டித் தீர்த்தார் அவர்.

“வர்வாரா பெட்ரோவ்னா, என் அன்பே! என் மகளை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறேன்!”

வர்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை ஒருவிதக் கடுமையுடன் பக்கவாட்டில் பார்த்தார். அவரை வரவேற்பதற்காகச் சற்றே எழுந்தார்; அதே சமயம், தனது எரிச்சலை மறைக்க முடியாமல், “வணக்கம், பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா. தயவுசெய்து அமருங்கள். நீங்கள் வருவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்” என்றார்.

II

பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய வரவேற்பு ஒன்றும் ஆச்சரியமானதாக இருக்கவில்லை. பள்ளிக் காலத்திலிருந்தே, தனது தோழியை வர்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒரு சர்வாதிகாரியைப் போலவே நடத்தி வந்தார்—அதாவது, அவமதிப்பை நட்பின் போர்வையில் மறைத்துச் செயல்பட்டு வந்தார். ஆனால், தற்போதைய சூழல் மிகவும் நுட்பமானதாக இருந்தது. சமீபகாலமாக, இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே ஒரு பெரும் பிளவு ஏற்பட்டிருந்தது—இதைப் பற்றி நான் ஏற்கனவே சுருக்கமாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இந்த விரிசலுக்கான காரணங்கள் வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்குப் புரியாத புதிராகவே இருந்தன—இது அவருக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலைத் தந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா இப்போது அவரிடம் மிகுந்த அகங்காரத்துடன் நடந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தார். இது வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது. மேலும், சில விசித்திரமான வதந்திகளும் அவரை எட்டத் தொடங்கின—தெளிவற்ற, மர்மமான அந்த வதந்திகள் அவரை இன்னும் அதிக எரிச்சலுக்கு உள்ளாக்கின. வர்வாரா பெட்ரோவ்னா இயல்பிலேயே நேரடியான, பெருமிதம் கொண்ட, சற்று உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய சுபாவம் கொண்டவர். குறிப்பாக, மறைமுகமான குற்றச்சாட்டுகளை அவரால் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது; அவர் எப்போதும் வெளிப்படையான மோதலையே விரும்புவார். எப்படியிருப்பினும், கடந்த ஐந்து நாட்களாக இந்த இரு பெண்களும் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கவில்லை. கடைசியாக வர்வாரா பெட்ரோவ்னா தான் ‘ட்ரோஸ்டிகா’வின் (பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவின்) வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தார்; அங்கிருந்து அவர் மிகுந்த மனக்கசப்புடனும் குழப்பத்துடனும் திரும்பியிருந்தார். பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா இப்போது இங்கு வந்திருக்கும்போது, ​​வர்வாரா பெட்ரோவ்னா ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத் தனக்கு அஞ்ச வேண்டும் என்ற அப்பாவித்தனமான நம்பிக்கையுடன் வந்திருந்தார் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். அவளது முகபாவனையிலிருந்தே இது ஏற்கனவே தெளிவாகத் தெரிந்தது. மற்றவர்கள் தன்னைத் தாழ்ந்தவளாகவோ அல்லது அவமானப்படுத்தப்பட்டவளாகவோ கருதுகிறார்கள் என்ற சிறு குறிப்பைக் கண்டால் போதும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்குள் ஒருவிதமான அதீத அகங்காரம் மேலோங்கிவிடும் போலிருந்தது. பிரஸ்கோவ்யா இவானோவ்னாவைப் பொறுத்தவரை—தொடர்ந்து நீண்ட காலம் எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி மற்றவர்களின் மோசமான நடத்தையைச் சகித்துக்கொள்ளும் பலவீனமான பலரைப் போலவே—சூழ்நிலை தனக்குச் சாதகமாக மாறும்போது, ​​அவளாலும் திடீரென மிகுந்த ஆக்ரோஷத்துடன் நடந்துகொள்ள முடிந்தது. சொல்லப்போனால், அந்த நேரத்தில் அவள் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாள்; நோய் அவளை இன்னும் எரிச்சலடையச் செய்திருந்தது. வரவேற்பறையில் இருந்த எவராலும், இவர்களுக்கிடையே சண்டை மூண்டால் அதைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதையும் நான் குறிப்பிட வேண்டும்; நாங்கள் அனைவரும் ஒருவிதத்தில் அந்த குடும்பத்தின் அங்கமாகவே—உண்மையில், ஒரு வகை அடிபணிந்த பணியாளர்களைப் போல—கருதப்பட்டோம். இதை உணர்ந்தபோது எனக்குள் ஒருவித நடுக்கம் ஏற்பட்டது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா வந்ததிலிருந்து நின்றுகொண்டே இருந்த ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், பிரஸ்கோவ்யா இவானோவ்னாவின் கூர்மையான அலறலைக் கேட்டதும், மிகுந்த சோர்வுடன் நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தார்; அவர் தவிப்புடன் என் பார்வையைத் தேடினார். ஷாதோவ் தன் நாற்காலியில் சட்டென்று திரும்பி, ஏதோ முணுமுணுத்தான்; அவன் அங்கிருந்து எழுந்து சென்றுவிடத் திட்டமிட்டிருக்கிறான் என்று எனக்குத் தோன்றியது. லிசா பாதி எழுந்து, மீண்டும் தன் இருக்கையிலேயே அமர்ந்துகொண்டாள்—தன் தாயின் கூச்சலைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. இது அவளது "பிடிவாதமான குணத்தினால்" அல்ல, மாறாக, அவள் வேறொரு, மிகவும் வலிமையான தாக்கத்திற்கு உட்பட்டிருந்தாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் இப்போது வெறுவெளியைப் பார்த்தபடி, ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தாள்; மரியா திமோஃபீவ்னாவின் மீது முன்பு காட்டிய கவனத்தைக் கூட அவள் இப்போது காட்டவில்லை.
III

"இதோ, இங்கே!" என்று கூறிய பிரஸ்கோவ்யா இவானோவ்னா, மேசைக்கு அருகிலிருந்த ஒரு நாற்காலியைக் காட்டி, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சின் உதவியுடன் அதில் கனமாகச் சரிந்து அமர்ந்தாள். "என் கால்கள் ஒத்துழைத்திருந்தால், நான் உன் இடத்தில் வந்து அமர்ந்திருக்க மாட்டேன், என் அன்பே!" என்று அவள் ஒருவித அழுத்தமான, பரிதாபகரமான குரலில் கூறினாள். வர்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது தலையைச் சற்று உயர்த்தி, வலது கை விரல்களால் தனது வலது பக்க நெற்றியை அழுத்திக்கொண்டாள். அவளது முகத்தில் மிகுந்த வேதனை தெரிந்தது—ஒரு கூர்மையான, குத்துவது போன்ற வலி (நரம்பு வலி - *tic douloureux*) அவளை வாட்டியது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய், பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா? நீ ஏன் என்னுடன் இங்கே அமரக்கூடாது? உன் மறைந்த கணவரின் உண்மையான நட்பு என் வாழ்நாள் முழுவதும் எனக்குக் கிடைத்திருந்தது. அதுமட்டுமல்ல, நாம் இருவரும் சிறுமியாக இருந்தபோது, ​​தங்கும் பள்ளியில் (boarding school) ஒன்றாகச் சேர்ந்து பொம்மைகளை வைத்து விளையாடியிருக்கிறோமே!”

பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா மறுப்பதாகக் கைகளை அசைத்தாள்.

“எனக்குத் தெரியும்! நீ என்னைக் கடிந்துகொள்ள நினைக்கும் போதெல்லாம், அந்தப் பள்ளியைப் பற்றித்தான் பேசுகிறாய்—இது உனது தந்திரங்களில் ஒன்று! என்னைப் பொறுத்தவரை, இதெல்லாம் வெறும் வெற்றுப் பேச்சுதான். அந்தப் பள்ளியைப் பற்றிப் பேசுவதே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.”

“நீ ஏதோ மிகுந்த மனக்கசப்புடன் வந்திருக்கிறாய் போலிருக்கிறதே! உன் கால்களுக்கு என்ன ஆனது? இதோ, உனக்காகக் காபி கொண்டு வருகிறார்கள்—தயவுசெய்து கொஞ்சம் அருந்து, கோபப்படாதே.”

“அன்பு வர்வாரா பெட்ரோவ்னா, நீ என்னை ஏதோ ஒரு சிறுமியைப் போல நடத்துகிறாய்! எனக்குக் காபி வேண்டாம்—அவ்வளவுதான்!”

இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, காபியைக் கொண்டு வந்த பணியாளரை ஒரு பிடிவாதமான சைகையால் தடுத்து நிறுத்தினாள். (உண்மையில், என்னையும் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சையும் தவிர, மற்றவர்களும் காபியை மறுத்துவிட்டனர். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒரு கோப்பையை எடுக்க முயன்று, பிறகு அதை மீண்டும் மேசையின் மீது வைத்துவிட்டார். மரியா திமோஃபேயெவ்னாவுக்குக் காபி குடிக்க மிகுந்த ஆசை இருந்தது—அவள் கையைக்கூட நீட்டினாள்—ஆனால், பிறகு தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, மிகவும் கண்ணியமாக மறுத்துவிட்டாள்; அப்படிச் செய்ததில் அவளுக்கு மிகுந்த திருப்தியும் இருந்தது.)

வர்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒருவிதமான புன்னகையை உதிர்த்தாள்.

— சொல், என் அன்பிற்குரிய பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா—நீ மீண்டும் ஏதோ கற்பனை செய்துகொண்டாய், இல்லையா? அதனால்தான் இங்கே வந்திருக்கிறாய். உன் வாழ்நாள் முழுவதையும் நீ வெறும் கற்பனைகளை நம்பியே கழித்திருக்கிறாய். அந்தப் பள்ளியைப் பற்றிய விஷயத்தையே எடுத்துக்கொள்—அதற்காக நீ எவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டாய்! ஆனால், நீ வகுப்பறைக்கு வந்து, ஷப்லிகின் (Shablykin) என்ற ஹுஸார் (hussar) வீரன் ஒருவன் உன்னிடம் காதல் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கோரிக்கை விடுத்ததாக ஒட்டுமொத்த வகுப்பையும் நம்ப வைத்தாயே, அது நினைவிருக்கிறதா? ஆனால், மேடம் லெஃபெபூர் (Madame Lefebure) அந்த இடத்திலேயே உன் பொய்யை அம்பலப்படுத்திவிட்டாரே! உண்மையில் நீ பொய் சொல்லவில்லை—உன் சொந்த மகிழ்ச்சிக்காக நீயே கற்பனையில் அதை உருவாக்கிக்கொண்டாய், அவ்வளவுதான். சரி, இப்போது என்ன விஷயம் என்று சொல்? இந்த முறை எதைக் கற்பனை செய்து வைத்திருக்கிறாய்? எதைப் பற்றி வருத்தப்படுகிறாய்?

— அதுமட்டுமா, அந்தப் பள்ளியில் இருந்தபோது, ​​மறைநூல் (Scripture) கற்பித்த பாதிரியார் மீது நீ காதல் கொண்டாயே—பழைய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசப்போனால், இதையும் சொல்லலாம் அல்லவா..."உங்களுக்குள் எவ்வளவு வன்மம்—ஹா-ஹா-ஹா!"

அவள் கசப்பான, ஏளனமான தொனியில் சிரித்தாள்; அந்தச் சிரிப்பு உடனே கடுமையான இருமல் வெடியாக மாறியது.

"ஆஹா, அப்படியானால் அந்தப் பாதிரியாரைப் பற்றிய விஷயத்தை இன்னும் மறக்கவில்லையா..." என்று கேட்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அவளை மிகுந்த வெறுப்புடன் உற்று நோக்கினாள்.

அவளது முகம் ஒருவிதமான நோயுற்ற, பச்சை கலந்த நிறத்திற்கு மாறியது. பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா திடீரென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்து, ஒரு கம்பீரமான தோரணையை மேற்கொண்டாள்.

"அன்புள்ள அம்மையாரே, இது எனக்குச் சிரிப்புக்குரிய விஷயம் அல்ல! ஊரே வேடிக்கை பார்க்க, என் மகளை ஏன் உங்கள் அவதூறு விவகாரத்தில் இழுத்தீர்கள்? அதற்காகத்தான் நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்!"

"*எனது* அவதூறு விவகாரத்திலா?" என்று கேட்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, சட்டென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். இப்போது அவளது தோற்றம் மிகுந்த அதிகாரத்துடனும், அச்சமூட்டும் வகையிலும் இருந்தது.

"அம்மா, நீங்கள் கொஞ்சம் நிதானமாகப் பேச வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்," என்று லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா குறுக்கிட்டாள்.

"என்ன சொன்னாய்?" என்று கத்தத் தொடங்கிய அவளது தாய், மகளின் கூர்மையான, மின்னும் பார்வையின் முன்னால் தடுமாறி அமைதியானாள்.

"அம்மா, நீங்கள் எப்படி 'அவதூறு' என்று சொல்லலாம்?" என்று முகம் சிவக்கக் கேட்டாள் லிசா. "நான் தானாக முன்வந்துதான் அங்கே சென்றேன்—யூலியா மிகைலோவ்னாவின் அனுமதியுடன் சென்றேன். இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணின் கதையைத் தெரிந்துகொண்டு, அவளுக்கு ஏதேனும் உதவி செய்ய முடியுமா என்றுதான் நான் சென்றேன்."

"'இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணின் கதையா'!" என்று ஏளனமான சிரிப்புடன் மீண்டும் கூறினாள் பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா. "இத்தகைய 'கதைகளில்' தலையிடுவது உன் வேலையா என்ன? கடவுளே! உனது இந்த அடக்குமுறைப் போக்கு போதும்!" அவள் ஆவேசத்துடன் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை நோக்கித் திரும்பினாள். "மக்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள்—உண்மையோ பொய்யோ எனக்குத் தெரியாது—இந்த ஊர் முழுவதையும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று; சரி, இப்போது உங்கள் காலம் முடிந்துவிட்டது என்றுதான் தோன்றுகிறது!"

வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, வில்லிலிருந்து பாயத் தயாராக இருக்கும் அம்பைப் போல மிக நேராக நிமிர்ந்து அமர்ந்திருந்தாள். பத்து வினாடிகளுக்கு, அவள் பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவையே உற்று நோக்கினாள்; அவளது முகபாவனை மிகவும் கடுமையாகவும், அசையாமலும் இருந்தது. "சரி, பிரஸ்கோவ்யா, உனக்கு அதிர்ஷ்டம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; இங்கே நம் வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள்—அவளது குரலில் ஒருவிதமான, அச்சமூட்டும் அமைதி நிலவியது. "நீ சொல்லக்கூடாத பல விஷயங்களைச் சொல்லிவிட்டாய்." "என்னைப் பொறுத்தவரை, அன்பே, 'சமூகம் என்ன நினைக்கும்' என்று நான் மற்றவர்களைப் போல அஞ்சுவதில்லை; உண்மையில், கௌரவம் என்ற போர்வையில் சமூகத்தின் கருத்தைக் கண்டு நடுங்குவது நீதான். மேலும், இங்கே 'நமக்கு நெருக்கமானவர்கள்' மட்டுமே இருக்கிறார்கள் என்கிறாயே—அந்நியர்கள் இதைக் கேட்பதை விட இது எவ்வளவோ மேல் அல்லவா?"

"கடந்த ஒரு வாரத்தில் உனக்கு அறிவு ஏதும் கூடியிருக்கிறதா, என்ன?"

"கடந்த ஒரு வாரத்தில் எனக்கு அறிவு ஒன்றும் கூடிவிடவில்லை—உண்மைதான், ஒரு வழியாக வெளிச்சத்திற்கு வந்திருக்கிறது, அவ்வளவுதான்."

"கடந்த ஒரு வாரத்தில் என்ன உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தது? கேள், பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா—என்னைத் தூண்டிவிடாதே! உடனே விளக்கிச் சொல்—உன் கௌரவத்தின் மீது சத்தியம் செய்து கேட்கிறேன்: என்ன உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தது, எதைக் குறிப்பிடுகிறாய்?"

"இதோ, அந்த முழு உண்மையும் இதோ இங்கேதான் இருக்கிறது!" என்று பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா திடீரென்று கூவினாள். அவள் மரியா திமோஃபீவ்னாவை நோக்கித் தன் விரலை நீட்டினாள்—எந்த விளைவைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், அந்த நொடியில் ஒரு தாக்குதலை நடத்த வேண்டும் என்ற தீவிரமான, பொறுப்பற்ற துணிச்சலுடன் அவள் அவ்வாறு செய்தாள். அதுவரை மகிழ்ச்சியான ஆர்வத்துடன் அவளையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த மரியா திமோஃபீவ்னா, கோபமடைந்த அந்த விருந்தினர் தன்னை நோக்கி விரலை நீட்டியதைக் கண்டு கலகலவெனச் சிரித்தாள்; தன் நாற்காலியில் உற்சாகத்துடன் அசைந்து அமர்ந்துகொண்டாள்.

"ஐயோ கடவுளே, இவர்களுக்கெல்லாம் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா?!" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அலறினாள். அவள் முகம் மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப்போக, நாற்காலியின் தலைசாய்க்கும் பகுதியில் சரிந்து அமர்ந்தாள்.

அவள் மிகவும் வெளிறிப்போனதால், அங்கிருந்த அனைவரும் பதற்றமடைந்தனர். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் முதலில் அவளருகே ஓடிவந்தார்; நானும் அருகில் சென்றேன்; லிசாவும் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றாள், ஆனால் அவள் தன் நாற்காலியருகேயே நின்றுகொண்டாள். ஆனால், பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவை விட அதிகமாகப் பயந்தவர் வேறெவருமில்லை: அவர் அலறினார், எழுந்திருக்கப் போராடினார், மேலும் பரிதாபகரமான, துயரமான குரலில் புலம்பினார்:

“என் அன்பிற்குரிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, என் முட்டாள்தனமான, தீய பேச்சிற்கு என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்! யாராவது... கடவுள் மேல் சத்தியமாக, யாராவது அவருக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்!” “தயவுசெய்து, பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா, புலம்பாதீர்கள்—உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். மேலும் கனவான்களே, தயவுசெய்து சற்று பின்வாங்குங்கள்—தண்ணீர் தேவையில்லை!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உறுதியான, ஆனால் தாழ்ந்த குரலில் கூறினார்; அவரது உதடுகள் வெளிறிப் போயிருந்தன.

“அன்பிற்குரிய அம்மையாரே!” என்று சற்று அமைதியடைந்த பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா தொடர்ந்தார். “என் அருமைத் தோழி வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, நான் கவனக்குறைவாகப் பேசியது என் தவறுதான், ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், இந்த அநாமதேயக் கடிதங்களால் நான் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறேன்—ஏதோ சில மோசமான மனிதர்கள் என்னைத் தொடர்ந்து இக்கடிதங்களால் துளைத்தெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! அவர்கள் உங்களைப் பற்றித்தான் எழுதுகிறார்கள் என்றால், ஏன் அவற்றை உங்களுக்கே அனுப்பக்கூடாது? ஆனால், எனக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாளே, அம்மையாரே!”

வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை மௌனமாக உற்று நோக்கினார்; வியப்பினால் அவரது கண்கள் விரிந்தன. அந்தச் சமயத்தில், மூலையில் இருந்த ஒரு பக்கவாட்டுக் கதவு சத்தமின்றித் திறக்கப்பட, தார்யா பாவ்லோவ்னா உள்ளே வந்தாள். அவள் அங்கேயே நின்று சுற்றிலும் பார்த்தாள்; நாங்கள் அனைவரும் மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்ததைக் கண்டு அவள் ஆச்சரியமடைந்தாள். மரியா திமோஃபீவ்னாவை அவள் உடனடியாகக் கவனிக்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது, ஏனெனில் அவளது வருகையைப் பற்றி அவளிடம் யாரும் சொல்லியிருக்கவில்லை. ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அவளை முதலில் கவனித்தார்; அவர் சட்டென்று அசைந்து, முகம் சிவக்க, ஏனோ சத்தமாக, “தார்யா பாவ்லோவ்னா!” என்று கூவினார்—இது அனைவரின் கவனத்தையும் அந்தப் புதிய வரவின் பக்கம் திருப்பியது.

“அப்படியானால், இவர்தான் உங்கள் தார்யா பாவ்லோவ்னாவா?” என்று மரியா திமோஃபீவ்னா உரக்கக் கேட்டாள். “சரி, ஷாதுஷ்கா, உன் சகோதரி உன்னைப் போலவே இல்லையே! என் மனிதன் இவ்வளவு அழகான ஒரு பெண்ணை ‘டாஷ்கா’ என்று அழைக்கிறான் என்றால்—அதாவது ஒரு சாதாரண அடிமைப் பெண்ணைப் போல!”

இதற்கிடையில், தார்யா பாவ்லோவ்னா வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை நெருங்கியிருந்தாள். ...ஆனால், மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் கூச்சலைக் கேட்டு திடுக்கிட்ட அவள், சட்டென்று திரும்பி, தன் நாற்காலிக்கு முன்னால் நின்றபடியே, அந்த "புனிதப் பைத்தியத்தை" அசையாமல் உற்று நோக்கினாள்.

"உட்கார், தாஷா," என்று மிகுந்த அமைதியுடன் கூறினாள் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா—"இன்னும் கொஞ்சம் அருகில், இப்படி; உட்கார்ந்தபடியே இவளை உன்னால் நன்றாகப் பார்க்க முடியும். இவளை உனக்குத் தெரியுமா?"

"இவரை நான் இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை," என்று தாஷா மெதுவாகப் பதிலளித்தாள். சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, "இவர் லெப்யாட்கின் என்பவரின் உடல்நலம் குன்றிய சகோதரியாக இருக்க வேண்டும்," என்று சேர்த்துக் கொண்டாள்.

"உன்னை நான் இப்போதுதான் முதன்முதலாகப் பார்க்கிறேன், என் அன்பே! ஆனால், உன்னைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாகவே மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஆசைப்பட்டேன். உன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் நல்ல வளர்ப்பு தெரிவதைக் காண முடிகிறது!" என்று மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூறினாள் மரியா திமோஃபியேவ்னா. "என் வேலையாள் ஏன் திட்டுகிறான் என்றால்... உன்னைப் போன்ற நல்ல வளர்ப்பும் அழகும் கொண்ட ஒருவர் அவனிடம் பணம் வாங்கியிருக்க முடியுமா, என்ன? நீ மிகவும் அழகானவள், அழகானவள், அழகானவள்—நானே சொல்கிறேன் பார்!" என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறி, தன் சிறிய கையை காற்றில் அசைத்தாள்.

"இதில் உனக்கு ஏதேனும் புரிகிறதா?" என்று கம்பீரமான பெருமிதத்துடன் கேட்டாள் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா.

"எல்லாம் புரிகிறது..."

"தொடர்ந்து சொல்—"
...அந்தப் பணத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டீர்களா?

“அது, சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோது நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் வேண்டுகோளின் பேரில், அவருடைய சகோதரரான இந்த திரு. லெப்யாட்கினிடம் ஒப்படைக்க நான் ஒப்புக்கொண்ட அதே பணமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.”

அதன்பின் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது.

“அந்தப் பணத்தை அவரிடம் ஒப்படைக்கும்படி நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உங்களிடம் நேரில் கேட்டுக்கொண்டாரா?”

“இந்தத் தொகையை—மொத்தம் முன்னூறு ரூபிள்களை—திரு. லெப்யாட்கினிடம் சேர்க்க அவர் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தார். அவருடைய முகவரி அவருக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அவர் நம் ஊருக்கு வருவார் என்பது மட்டும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. எனவே, திரு. லெப்யாட்கின் இங்கு வரும் பட்சத்தில், அந்தப் பணத்தை அவரிடம் ஒப்படைக்கும் பொறுப்பை அவர் என்னிடம் ஒப்படைத்தார்.”

“அப்படியானால்… எந்தப் பணம் காணாமல் போனது? அந்தப் பெண் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்?”

“எனக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை; திரு. லெப்யாட்கின், நான் முழுத் தொகையையும் அவரிடம் கொடுக்கவில்லை என்று வெளிப்படையாகவே கூறி வருவதாகக் கேள்விப்பட்டேன். ஆனால், அவர் எதைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. மொத்தம் முன்னூறு ரூபிள்கள் இருந்தன, நான் அந்த முன்னூறு ரூபிள்களையும் அவரிடம் கொடுத்துவிட்டேன்.”

இப்போது டாரியா பாவ்லோவ்னா கிட்டத்தட்ட முழுமையாகத் தன் நிதானத்தை மீட்டெடுத்திருந்தார். உண்மையில், இந்த இளம் பெண்ணை அவ்வளவு எளிதில் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கவோ அல்லது நிலைகுலையச் செய்யவோ முடியாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது—அவர் உள்ளுக்குள் என்ன உணர்ந்துகொண்டிருந்தாலும் சரி. அவர் அவசரப்படாமல், ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் துல்லியமாகவும், அமைதியான, உறுதியான குரலிலும் பதிலளித்தார். முன்னதாக அவரிடம் காணப்பட்ட அந்தத் திடீர் பதற்றமோ, அல்லது குற்ற உணர்வின் அறிகுறியாகக் கருதப்படக்கூடிய சங்கடமோ அவரிடம் துளியும் இல்லை. அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த முழு நேரமும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒரு கணம் மௌனமாக, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். “ஒருவேளை,” என்று அவர் இறுதியாக உறுதியான குரலில் கூறினார்—அவர் தஷாவை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அங்கிருந்த மற்றவர்களுக்கும் கேட்கும் வகையிலேயே பேசினார்— “நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இந்த வேலையை என்னிடம் ஒப்படைக்காமல், உன்னிடம் கேட்டிருக்கிறார் என்றால், அதற்கு நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு காரணம் இருந்திருக்க வேண்டும். அந்த காரணங்கள் என்னிடமிருந்து மறைக்கப்படுகின்றன என்றால், அவற்றைப் பற்றி விசாரிக்கும் உரிமை எனக்கு இருப்பதாக நான் கருதவில்லை. ஆனால், இதில் நீ சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறாய் என்பதே என் மனதிற்கு மிகுந்த நிம்மதியைத் தருகிறது—முதலில் இதைத் தெரிந்துகொள், தர்யா. இருப்பினும், என் அன்பே, உனக்கு உலக அனுபவம் இல்லாததால், அறியாமையினால் நீ ஏதேனும் ஒரு தவறு செய்திருக்கலாம்; உண்மையில், ஒரு அயோக்கியனை நீயே கையாண்டதன் மூலம் அத்தகைய தவறு ஒன்றைச் செய்திருக்கிறாய். அந்த நீசன் பரப்பிய வதந்திகளே நீ செய்த தவறை உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால், அவன் யார் என்று நான் கண்டறிவேன்; உன்னைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பில் இருக்கும் நான், உனக்காகக் குரல் கொடுக்கவும் அறிவேன். இப்போது, ​​இந்த விவகாரம் அனைத்திற்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும்.”

“இதற்குச் சிறந்த வழி என்னவென்றால்,” என்று மரியா திமோஃபியேவ்னா திடீரெனத் தன் நாற்காலியிலிருந்து முன்னோக்கிச் சாய்ந்தபடி குறுக்கிட்டாள், “அவன் உன்னைப் பார்க்க வரும்போது, ​​அவனை நேராக வேலைக்காரர்கள் இருக்கும் அறைக்கு அனுப்பிவிடுங்கள். அங்கே அவன் வேலைக்காரர்களுடன் அமர்ந்து சீட்டாட்டம் ஆடட்டும்; நாம் இங்கே அமர்ந்து காபி அருந்துவோம். வேண்டுமானால் அவனுக்கும் ஒரு கோப்பை காபி அனுப்பி வைக்கலாம்—ஆனால், அவனைப் பொறுத்தவரை, அவன் மீது எனக்கு மிகுந்த அருவருப்புதான் இருக்கிறது.”

அவள் தன் தலையை ஒரு கூர்மையான, அர்த்தமுள்ள அசைவுடன் திருப்பிக் கொண்டாள்.

“இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டப்பட வேண்டும்,” என்று மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டிருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மீண்டும் கூறினார். “ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச், தயவுசெய்து அந்த மணியை அடிக்க முடியுமா?”

ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் மணியை அடித்தார், பிறகு திடீரென முன்னால் வந்து நின்றார்; அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார். “ஒருவேளை… ஒருவேளை நான்…” என்று அவர் அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தில் தடுமாறினார்; முகம் சிவக்க, பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு, திணறலுடன் தொடர்ந்தார், “நானும் அந்த அருவருப்பான கதையைக்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒரு அவதூறைக்—கேட்டிருந்தால்… மிகுந்த ஆத்திரமடைந்த நிலையில்… சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவன் ஒரு சீரழிந்த மனிதன், சிறையிலிருந்து தப்பி வந்த கைதி போன்றவன்.”

அவர் பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்திக்கொண்டார்; வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தன் கண்களைச் சுருக்கி, அவரை மேலிருந்து கீழ் வரை உற்று நோக்கினார். கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட அலெக்ஸி யெகோரோவிச் உள்ளே நுழைந்தார்.

“வண்டியைத் தயார் செய்யுங்கள்,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கட்டளையிட்டார். “அலெக்ஸி யெகோரோவிச், நீங்கள் மேடம் லெப்யாட்கினாவை அவர் குறிப்பிடும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லத் தயாராகுங்கள்.”

“திரு. லெப்யாட்கின் கீழே நீண்ட நேரமாகக் காத்திருக்கிறார், அம்மா; தான் வந்திருப்பதை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கும்படி அவர் கேட்டுக்கொண்டார்.”

“அது அறவே கூடாது, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா,” என்று குறுக்கிட்டார் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்—இதுவரை மிகுந்த அமைதியுடனும் நிதானத்துடனும் இருந்த அவர், கவலையுடன் இவ்வாறு கூறினார். “தயவுசெய்து தவறாக நினைக்காதீர்கள், அவர் கண்ணியமான சமூகத்தில் அனுமதிக்கப்பட வேண்டிய நபர் அல்ல; அவர்… அவர்… அவர் ஒரு பொறுக்க முடியாத மனிதர், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா.”

“சிறிது பொறுங்கள்,” என்று அலெக்ஸி யெகோரோவிச்சிடம் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கூற, அவரும் அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

“அவன் ஒரு நேர்மையற்ற மனிதன்; சிறையிலிருந்து தப்பி வந்த கைதி என்றே நான் நினைக்கிறேன், அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்றுதான்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீண்டும் முணுமுணுத்தார்; மீண்டும் முகம் சிவக்க, பேச்சை பாதியிலேயே நிறுத்திக்கொண்டார்.

“லிசா, கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது,” என்று அருவருப்புடன் கூறிய பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா, தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். பயத்தின் காரணமாகத் தன்னைத்தானே ‘முட்டாள்’ என்று அழைத்துக்கொண்டதற்காக அவர் இப்போது வருத்தப்படுவது போலத் தெரிந்தது. தார்யா பாவ்லோவ்னா பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​லிசா தன் உதடுகளை ஏளனமாகச் சுளித்தபடி அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், தார்யா பாவ்லோவ்னா உள்ளே நுழைந்த தருணத்திலிருந்து லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் முகத்தில் தெரிந்த பாவனைதான் என்னை மிகவும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது: அவரது கண்களில் வெறுப்பும் அவமதிப்பும் மின்னின—இந்த உணர்ச்சிகளை அவர் மறைக்கச் சிறிதும் முயலவில்லை.

“பிரஸ்கோவ்யா இவானோவ்னா, ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள், தயவுசெய்து,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கூறினார்; அவர் தொடர்ந்து அதே அதீதமான, திட்டமிட்ட அமைதியைப் பேணினார். “தயவுசெய்து அமருங்கள்—நான் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லப்போகிறேன்; உங்கள் கால்கள் உங்களுக்குச் சிரமத்தைத் தருகின்றன என்பது எனக்குத் தெரியும். அவ்வளவுதான்; நன்றி. சற்று முன்பு, நான் கோபமடைந்து உங்களிடம் சற்று பொறுமையின்றிப் பேசிவிட்டேன். தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்; நான் முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டேன், அதை ஒப்புக்கொள்ளும் முதல் நபர் நானே—ஏனெனில், எல்லாவற்றையும் விட நேர்மைக்கே நான் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறேன். நீங்களும் கோபமடைந்து, ஏதோ ஒரு அநாமதேயக் கடிதத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டீர்கள். கையொப்பமே இல்லாத எந்தவொரு அநாமதேயக் குற்றச்சாட்டையும் இழிவானதாகவே கருத வேண்டும். நீங்கள் இதை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறீர்கள் என்றால், உங்கள் நிலையை நான் நிச்சயமாகப் பொறாமைப்படமாட்டேன். எப்படியிருந்தாலும், நான் உங்கள் இடத்தில் இருந்திருந்தால், இத்தகைய இழிவான விஷயத்தைத் தொடும் அளவுக்குத் தாழ்ந்திருக்க மாட்டேன்—அதனால் என்னையே அசுத்தப்படுத்திக்கொள்ள அனுமதித்திருக்க மாட்டேன். ஆனால், நீங்கள் உங்களையே அசுத்தப்படுத்திக்கொண்டீர்கள். சரி, நீங்களே இந்த விஷயத்தைக் கிளப்பியதால், ஒன்று சொல்கிறேன்—சுமார் ஆறு நாட்களுக்கு முன்பு, எனக்கும் இது போன்ற ஒரு அபத்தமான, அநாமதேயக் கடிதம் வந்தது. அதில், ஏதோ ஒரு அயோக்கியன், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தனது...”...மேலும், "என் வாழ்க்கையில் ஒரு அசாதாரணமான பங்கினை வகிக்க விதியால் குறிக்கப்பட்ட" ஏதோ ஒரு அற்பப் பெண்ணைக் கண்டு நான் அஞ்ச வேண்டும் என்ற அந்த எண்ணம்—அந்தச் சொற்றொடர் அப்படியே என் நினைவில் இருக்கிறது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சுக்கு ஏராளமான எதிரிகள் உள்ளனர் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட நான், இங்கிருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரை—அனைவரைக் காட்டிலும் மிகவும் வஞ்சகமான, அருவருக்கத்தக்க ஒரு ரகசிய எதிரியை—உடனடியாக வரவழைத்தேன். அவனுடன் பேசியதிலிருந்து, அந்த அநாமதேயக் கடிதம் எவ்வளவு கீழ்த்தரமான நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டது என்பதை என்னால் உடனே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. என் பொருட்டு, என் அன்புக்குரிய பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா, நீங்களும் இத்தகைய இழிவான கடிதங்களால் தொல்லைக்குள்ளாகியிருந்தால்—அல்லது உங்கள் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், அத்தகைய கடித மழையில் சிக்கியிருந்தால்—அதற்கு நான் அறியாமல் காரணமானதற்காக மிகவும் வருந்துகிறேன். விளக்கமாக நான் சொல்ல விரும்பியது இவ்வளவுதான். நீங்கள் மிகுந்த சோர்வுடனும், மனநிலை தடுமாறியும் இருப்பதை உணர்கிறேன், இது எனக்கு வருத்தமளிக்கிறது. மேலும், அந்தச் சந்தேகத்திற்குரிய நபரை—மாவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச், அவரைச் சந்திப்பது முற்றிலும் இயலாத காரியம் என்று மிகவும் கடுமையாகக் குறிப்பிட்டாரே, அந்த நபரை—நான் உள்ளே அனுமதிக்க உறுதியாக முடிவு செய்துள்ளேன். இதற்காக லிசா இங்கே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. லிசா, என் அன்பே, இங்கே வா—உன்னை மீண்டும் ஒருமுறை முத்தமிடுகிறேன்.

லிசா அறையைக் கடந்து வந்து, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் முன்னால் அமைதியாக நின்றாள். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவளை முத்தமிட்டு, கைகளைப் பிடித்து, சற்று தள்ளி நிறுத்தி, மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் அவளை உற்று நோக்கினாள்; பிறகு அவள் மீது சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, மீண்டும் ஒருமுறை முத்தமிட்டாள்.

"சரி, விடைபெறுகிறேன், லிசா," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கூறினாள்—அவள் குரலில் கண்ணீர் ததும்பும் உணர்வு வெளிப்பட்டது—"நம்பி இரு, இனி வரும் காலங்களில் உன் விதி எப்படி அமைந்தாலும், நான் உன்னை நேசிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தமாட்டேன்... இறைவன் உன்னுடன் இருக்கட்டும். நான் எப்போதும் அவருடைய புனிதமான கரத்தை ஆசீர்வதித்திருக்கிறேன்..."

அவள் இன்னும் ஏதோ சொல்ல முற்பட்டாள், ஆனால் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அமைதியானாள். லிசா தனது இருக்கையை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினாள்; அப்போதும் அமைதியாக, ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தாள். ஆனால், திடீரென அவள் தன் தாயின் முன்னால் நின்றாள்.

"அம்மா, நான் இப்போதே கிளம்பவில்லை; சிறிது காலம் என் அத்தையிடம் தங்கப்போகிறேன்," என்று அவள் மென்மையான குரலில் கூறினாள்—இருப்பினும், அந்த மென்மையான வார்த்தைகளில் இரும்பைப் போன்ற உறுதியான தீர்மானம் பொதிந்திருந்தது. “ஐயோ கடவுளே, இது என்ன!” என்று பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா கத்தினாள்; அவநம்பிக்கையுடனும் திகைப்புடனும் கைகளை மேலே உயர்த்தினாள். ஆனால் லிசா அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை—அவள் அதைக் கேட்டதாகவே தெரியவில்லை; அவள் மீண்டும் தான் அமர்ந்திருந்த பழைய இடத்திற்கே சென்று, முன்போலவே வெறுவெளியைப் பார்த்தபடி அமர்ந்துகொண்டாள்.

வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் முகத்தில் வெற்றியும் பெருமிதமும் மின்னின.

“மௌரிகிய் நிகோலாயெவிச், உங்களிடம் ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோள்: தயவுசெய்து கீழே சென்று, இப்போது வந்திருப்பவரைப் பார்த்து வருகிறீர்களா? அவரை உள்ளே அழைத்து வர ஏதேனும் வழி இருந்தால், அவரை இங்கே அழைத்து வாருங்கள்.”

மௌரிகிய் நிகோலாயெவிச் தலைவணங்கிச் சென்றார். சிறிது நேரத்திலேயே, அவர் மிஸ்டர் லெப்யாட்கினுடன் திரும்பி வந்தார்.
IV

இந்த மனிதரின் தோற்றத்தைப் பற்றி நான் முன்பே விவரித்திருக்கிறேன்: சுமார் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான, சுருள் முடியைக் கொண்ட, பருமனான மனிதர் அவர். அவருடைய முகம் அடர் சிவப்பாக, சற்று வீங்கியும் தளர்ந்தும் காணப்பட்டது; தலையை அசைக்கும்போதெல்லாம் அவருடைய கன்னங்கள் அதிரும். சிறிய, இரத்த ஓட்டம் அதிகம் தெரிந்து சிவந்த கண்கள்—அவை சில சமயங்களில் மிகவும் தந்திரமானவையாகத் தோன்றக்கூடும்—அவருக்கிருந்தன. மேலும், மீசை, தாடி, மற்றும் கழுத்தில் பருமனாக துருத்திக்கொண்டிருந்த தொண்டைக் கொட்டை என, ஒட்டுமொத்தத்தில் அவரைப் பார்ப்பதே ஒருவித அருவருப்பைத் தருவதாக இருந்தது. ஆனால், அவர் ஒரு கோட் (frock coat) அணிந்து, சுத்தமான உள்ளாடைகளை (linen) உடுத்தி வந்திருந்ததுதான் மிகவும் வியக்கத்தக்க விஷயமாக இருந்தது. ஒருமுறை ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், லிபுட்டினிடம் அவனது அலங்கோலமான தோற்றம் குறித்துக் கேலியாகக் குறிப்பிட்டபோது, ​​அவன் இவ்வாறு பதிலளித்தான்: “சிலருக்குச் சுத்தமான ஆடைகள் அணிவது என்பது, வெளிப்படையாகச் சொன்னால், முற்றிலும் பொருத்தமற்ற ஒன்று.” அந்த கேப்டன் கைகளில் கருப்பு நிற கையுறைகளையும் வைத்திருந்தார்; வலது கைக்கான கையுறையை—இன்னும் அணியாமல்—தன் கையில் வைத்திருந்தார். இடது கைக்கான கையுறையை மிகவும் இறுக்கமாக அணிந்திருந்தார், ஆனால் அதன் பொத்தான்களைப் போடாததால், அது அவருடைய பருமனான இடது கையின் பாதியை மட்டுமே மூடியிருந்தது. அதே கையில், அவர் புத்தம் புதிய, பளபளப்பான வட்ட வடிவத் தொப்பி ஒன்றைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்—அது முதன்முறையாக அணியப்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆக, முந்தைய நாள் ஷாதோவிடம் அவர் கத்திக் கூறிய அந்த “காதல் கோட்” (frock coat of love) உண்மையில் இருந்திருக்கிறது என்பது புலப்பட்டது. இவை அனைத்தும்—நீளமான கோட், உள்ளாடைகள் என அனைத்தும்—லிபுட்டினின் ஆலோசனையின் பேரில், ஏதோ ஒரு மர்மமான நோக்கத்திற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தன (இதை நான் பிற்காலத்தில் அறிந்துகொண்டேன்). அவர் இப்போது (வாடகை வண்டியில்) இங்கு வந்ததற்குப் பின்னால் வேறொருவரின் தூண்டுதலும் உதவியும் இருந்தன என்பதில் சந்தேகமில்லை; அவராகவே இதைச் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை. வெறும் நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்குள் உடை அணிந்துகொண்டு, தன்னைச் சரிசெய்துகொண்டு, இத்தகைய முடிவை எடுக்கும் திறன் அவருக்கு இருந்திருக்காது. கதீட்ரல் தேவாலயப் படிகளில் நடந்த நிகழ்வு குறித்து அவர் உடனடியாகவே அறிந்திருக்கலாம் என்றும் நான் கருதுகிறேன். அவர் மதுபோதையில் இல்லை, ஆனால் நீண்ட காலம் தொடர்ந்து மது அருந்திவிட்டு திடீரென விழித்துக்கொண்ட ஒருவருக்கு ஏற்படும் அந்த மந்தமான, குழப்பமான நிலையில் இருந்தார். தோளில் லேசாகத் தட்டினால் கூட, அவர் மீண்டும் மது மயக்கத்திற்குள் சென்றுவிடுவார் போலத் தோன்றியது.

அவர் வரவேற்பறைக்குள் வேகமாக நுழைய முயன்றபோது, ​​வாசலில் இருந்த கம்பளத்தின் விளிம்பில் இடறி விழுந்தார். இதைக் கண்ட மரியா திமோஃபியேவ்னா சிரித்துச் சிரித்து இறந்துவிடுவார் போலானார். அவர் அவளை ஒரு கொடூரமான பார்வையுடன் பார்த்தார், பிறகு வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை நோக்கிச் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தார்.

"நான் வந்துவிட்டேன், மேடம்..." என்று எக்காளம் முழங்குவது போல உரத்த குரலில் கூறினார்.

"தயவுசெய்து, ஐயா," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நிமிர்ந்து அமர்ந்தபடி கூறினார், "அங்கே இருக்கும் நாற்காலியில் அமருங்கள். அங்கிருந்து நீங்கள் பேசுவது எனக்குக் கேட்கும், இங்கிருந்து உங்களை என்னால் நன்றாகப் பார்க்க முடியும்."

கேப்டன் அப்படியே நின்று, வெறுங்கண்ணுடன் முன்னால் பார்த்தார்; பிறகு திரும்பிச் சென்று, கதவுக்கு அருகில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட இடத்தில் அமர்ந்தார். அவரது முகபாவனையில் மிகுந்த தன்னம்பிக்கையின்மை தெரிந்தது; அதே சமயம், ஒருவிதமான துணிச்சலும், எப்போதும் உள்ளுக்குள் கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் எரிச்சலும் அவரிடம் இருந்தன. அவர் மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அதே வேளையில், அவரது காயம்பட்ட கௌரவமும் வெளிப்பட்டது. இந்தத் தற்பெருமை உணர்வினால், கோழைத்தனமாக இருந்தாலும் சரி, சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் அவர் எவ்வளவு துடுக்குத்தனமான காரியத்தைச் செய்யவும் துணியக்கூடும் என்று தோன்றியது. தனது சொந்த உடலின் ஒவ்வொரு அசைவையும் குறித்து அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்தார். இத்தகைய மனிதர்களுக்கு, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விதிவசத்தால் அவர்கள் நாகரிகமான சமூகச் சூழலில் இருக்க நேரிடும்போது, ​​அவர்களுக்கு ஏற்படும் மிகப்பெரிய துன்பம் அவர்களின் சொந்தக் கைகளிலிருந்தே உருவாகிறது; மேலும், தங்களுக்குச் செல்வதற்கு வேறு இடமே இல்லை என்ற, எப்போதும் நீடித்திருக்கும் அந்த வேதனையான உணர்வே அவர்களுக்குப் பெரும் துயரத்தைத் தருகிறது......அவர்கள் முன்னிலையில் கண்ணியமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும். கேப்டன் தனது நாற்காலியில் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார்; கைகளில் தொப்பியையும் கையுறைகளையும் வைத்திருந்தார். அவரது வெறித்த பார்வை, வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் கடுமையான முகத்தின் மீது இமைக்காமல் நிலைத்திருந்தது. அவர் சுற்றிலும் இன்னும் கவனமாகப் பார்க்க விரும்பியிருக்கலாம், ஆனால் அதற்கு இன்னும் அவருக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை. மரியா திமோஃபேயெவ்னா, அவரது தோற்றத்தைக் கண்டு மீண்டும் ஏதோ பெரும் வேடிக்கையான விஷயமாகக் கருதிச் சத்தமாகச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள்; ஆனாலும் அவர் துளியும் அசையவில்லை. மிக நீண்ட நேரம்—முழு ஒரு நிமிடம்—வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை இதே நிலையில் இருக்கச் செய்து, துளியும் இரக்கமின்றி அவரை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

“முதலில், உங்கள் பெயரை நீங்களே சொல்ல முடியுமா?” என்று அவர் நிதானமான, அழுத்தமான குரலில் கேட்டார்.

“கேப்டன் லெப்யாட்கின்,” என்று கேப்டன் உரத்த குரலில் கூறினார். “நான் வந்திருக்கிறேன், மேடம்…” அவர் தொடர்ந்து பேச முற்படுவது போலச் சற்று அசைந்தார்.

“ஒரு நிமிடம்!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மீண்டும் குறுக்கிட்டார். “என் ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருக்கும் இந்த ஏழை உயிரினம்—உண்மையிலேயே உங்கள் சகோதரிதானா?”

“என் சகோதரிதான், மேடம்—அவர் கண்காணிப்பிலிருந்து நழுவி வந்துவிட்டார், ஏனெனில் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையில் இருக்கிறார்…”

திடீரென்று அவர் பேச்சில் தடுமாற்றம் ஏற்பட்டது; அவரது முகம் அடர் சிவப்பு நிறத்தில் மாறியது.

“தயவுசெய்து தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாதீர்கள், மேடம்,” என்று அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் தடுமாறினார். “ஒரு சகோதரன் தன் சகோதரியின் மீது பழி சுமத்த மாட்டான்… ‘ஒரு குறிப்பிட்ட நிலை’ என்று நான் குறிப்பிடுவது… அதாவது, ஒருவருடைய நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் ஒன்றல்ல… இது இறுதிக்கட்ட நிலை…”

அவர் சட்டென்று பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்.

“ஐயா!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது தலையை உயர்த்திச் சொன்னார்.

“நான் குறிப்பிடும் நிலை இதுதான்!” என்று அவர் திடீரென்று கூறி, தனது நெற்றியின் மையப்பகுதியை விரலால் சுட்டிக்காட்டினார். ஒரு நிசப்தம் நிலவியது.

“அவர் இந்த நிலையில் எவ்வளவு காலமாக அவதிப்படுகிறார்?” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒவ்வொரு சொல்லையும் அழுத்திச் சொல்லிக் கேட்டார். “மேடம், தேவாலயத்தின் முகப்பில் நீங்கள் காட்டிய தாராள மனப்பான்மைக்கு நன்றி தெரிவிக்கவே நான் வந்தேன்—ரஷ்ய முறைப்படி, ஒரு சகோதரனுக்குரிய அன்புடன்…”

“சகோதரனுக்குரிய அன்புடன்?” “சரி, ‘சகோதரத்துவம்’ என்று சொல்ல முடியாது—என் சகோதரிக்கு நான் ஒரு சகோதரன், அவ்வளவுதான், மேடம். என்னை நம்புங்கள், மேடம்,” என்று அவர் தொடர்ந்து பேசினார், முகம் மீண்டும் சிவந்து போனது. “உங்கள் வரவேற்பறையில் என்னைப் பார்க்கும்போது நான் கல்வியறிவற்றவன் என்று தோன்றலாம், ஆனால் உண்மையில் அப்படி இல்லை. இங்கே இருக்கும் பிரம்மாண்டத்துடன் ஒப்பிடும்போது, ​​என் சகோதரியும் நானும் ஒன்றுமே இல்லை—எங்களுக்கு விமர்சகர்களும் உண்டு. ஆனால் லெப்யாட்கின் (Lebyadkin) தனது கௌரவத்தைப் பேணுவதில் பெருமை கொள்பவர், மேடம்... மேலும்... நான் என் நன்றியைத் தெரிவிக்க வந்திருக்கிறேன்... இதோ பணம், மேடம்!”

இதைச் சொன்னதும், அவர் தன் பையிலிருந்து ஒரு பணப்பையை எடுத்து, அதிலிருந்து ஒரு கட்டு நோட்டுகளை அவசரமாக வெளியே இழுத்தார். பதற்றத்துடனும் பொறுமையின்மையுடனும், நடுங்கும் விரல்களால் அந்த நோட்டுகளை எண்ண முயன்றார். ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை அவர் விளக்கத் துடிக்கிறார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆனால், பணத்தை எண்ண முடியாமல் தடுமாறியது அவரை இன்னும் முட்டாள்தனமாகத் தோன்றச் செய்தது; இதனால், ஏற்கனவே தன்னிடம் இருந்த சொற்பமான சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் அவர் இழந்தார். நோட்டுகளை எண்ண முடியவில்லை; விரல்கள் ஒன்றோடொன்று சிக்கிக்கொண்டன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு பச்சை நிற நோட்டு பணப்பையிலிருந்து நழுவி, காற்றில் அலைபாய்ந்து தரைவிரிப்பின் மீது விழுந்தது.

“இருபது ரூபிள், மேடம்!” என்று கத்தினார் அவர். கையில் பணக்கட்டுடன் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்; மிகுந்த மன உளைச்சலால் அவர் முகம் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. தரையில் விழுந்த நோட்டைப் பார்த்ததும், அதை எடுக்கக் குனிய முயன்றார். ஆனால், திடீரென ஏற்பட்ட அவமான உணர்வால், கையை அசைத்து அதை அலட்சியம் செய்தார்.

“உங்கள் பணியாளர்களுக்காக இருக்கட்டும், மேடம்—யார் அதை எடுக்கிறார்களோ, அந்தப் பணியாளருக்குக் கொடுக்கட்டும். அவர் ‘லெப்யாட்கின்’ என்ற பெயரை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளட்டும்!” “இதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா (Varvara Petrovna) பதற்றத்துடன் கூறினார்.

“அப்படியானால்...”

அவர் குனிந்து பணத்தை எடுத்தார், முகம் மீண்டும் அடர் சிவப்பாக மாறியது. பிறகு, சட்டென்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை நெருங்கி, தான் எண்ணி வைத்திருந்த பணத்தை நீட்டினார்.

“இது என்ன?” என்று அவர் கேட்டார்—இப்போது உண்மையிலேயே பயந்துபோய், நாற்காலியின் பின்புறம் சாய்ந்துகொண்டார். மாவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மற்றும் நான் ஆகிய மூவரும் ஒரு அடி முன்னே வைத்தோம்.

“தயவுசெய்து அமைதியடையுங்கள், அமைதியடையுங்கள்! நான் பைத்தியம் பிடிக்கவில்லை—கடவுள் மேல் சத்தியமாக, நான் பைத்தியம் பிடிக்கவில்லை!” என்று கேப்டன் மிகுந்த பதற்றத்துடன் அனைவரையும் பார்த்துக் கொண்டே கூறினார்.

“இல்லை ஐயா—உங்களுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது.”

“அம்மா, நீங்கள் நினைப்பது அதுவல்ல! நான் ஒரு சாதாரணமான, முக்கியத்துவமற்ற மனிதன் தான்... அம்மா, உங்கள் இல்லம் மிகவும் ஆடம்பரமானது; ஆனால் ‘மரியா தி அன்நோன்’ (அறியப்படாத மரியா) என்று அழைக்கப்படும் என் சகோதரியின்—அதாவது லெப்யாட்கினா குடும்பத்தில் பிறந்தவளின்—இல்லமோ மிகவும் ஏழ்மையானது. நீங்கள் அவளுக்குப் பத்து ரூபிள் கொடுத்தீர்கள், அவளும் அதை வாங்கிக்கொண்டாள்—ஏனென்றால் அது *உங்களிடமிருந்து* வந்தது, அம்மா! கேட்கிறீர்களா, அம்மா? இந்த ‘மரியா தி அன்நோன்’, உலகில் வேறு யாரிடமிருந்தும் எதையும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டாள். ஒருவேளை அவள் அப்படிச் செய்திருந்தால், காகசஸில் யெர்மோலோவின் கண்முன்னே கொல்லப்பட்ட அவளது தாத்தா—ஒரு படை அதிகாரி—தன் கல்லறையில் துடித்திருப்பார்! ஆனால் *உங்களிடமிருந்து*—*உங்களிடமிருந்து* மட்டும் அவள் எதையும் பெற்றுக்கொள்வாள்.” ஒரு கையால் எதையாவது பெற்றுக்கொண்டாலும், மறு கையால் அவர் உடனடியாக இருபது ரூபிள்களை உங்களுக்கு வழங்க முன்வருவார்—தலைநகரில் உள்ள ஏதோ ஒரு தொண்டு நிறுவனத்திற்கு நன்கொடையாக! அந்த நிறுவனத்தில் நீங்களும் ஒரு உறுப்பினராக இருக்கிறீர்கள் அல்லவா, அன்புக்குரிய அம்மையாரே... ஏனென்றால், ‘மோஸ்கோவ்ஸ்கியே வெடோமோஸ்தி’ (Moskovskiye Vedomosti) இதழில் நீங்களே குறிப்பிட்டிருந்தது போல, நம் ஊரில் அந்தத் தொண்டு நிறுவனத்திற்கான சந்தா புத்தகத்தை நீங்கள் வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதும், அதில் யார் வேண்டுமானாலும் கையொப்பமிடலாம் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே...

கேப்டன் திடீரென்று பேச்சை நிறுத்தினார்; ஏதோ ஒரு கடினமான காரியத்தைச் செய்து முடித்தது போல அவர் மூச்சிரைக்கத் தொடங்கினார். இந்தத் தொண்டு நிறுவனம் குறித்த முழு விஷயமும் முன்பே திட்டமிடப்பட்டிருந்தது—ஒருவேளை லிபுட்டினின் வழிகாட்டுதலின் பேரில் கூட இருக்கலாம். அவர் இன்னும் அதிகமாக வியர்க்கத் தொடங்கினார்; அவரது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை ஊடுருவும் பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார். “அந்தப் புத்தகம்,” என்று அவர் உறுதியான குரலில் கூறினார், “எப்போதும் என் வீட்டில் கீழ் தளத்தில், காவலாளியிடம் வைக்கப்பட்டிருக்கும்; நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் நன்கொடையைப் பதிவு செய்ய அங்கு செல்லலாம். இப்போதைக்கு, உங்கள் பணத்தை உள்ளே வைத்துவிடுங்கள் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்—தயவுசெய்து அதை காற்றில் அசைத்துக்கொண்டிருக்காதீர்கள். இப்போது சரி. தயவுசெய்து உங்கள் பழைய இருக்கைக்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். அவ்வளவுதான். ஐயா, உங்கள் சகோதரியைப் பற்றி நான் தவறாக எண்ணியதற்காக மிகவும் வருந்துகிறேன்—அவருக்கு உதவி தேவை என்று நினைத்து நான் பணம் கொடுத்தேன், ஆனால் உண்மையில் அவர் மிகவும் வசதியானவர். எனக்குப் புரியாத ஒரே விஷயம் என்னவென்றால், அவர் என்னிடமிருந்து மட்டும் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, மற்றவர்களிடமிருந்து ஏன் மறுக்கிறார் என்பதுதான். நீங்கள் இதை இவ்வளவு அழுத்தமாகக் கூறியதால், நான்…”...மிகவும் துல்லியமான விளக்கம்.

“அம்மா, இது கல்லறையோடு புதைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு ரகசியம்!” என்று கேப்டன் பதிலளித்தார்.

“ஏன் அப்படி?” என்று கேட்டார் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா; அவரது குரலில் முன்பிருந்த உறுதி சற்று குறைந்திருந்தது.

“அம்மா, ஐயோ, அம்மா!...”

அவர் ஆழ்ந்த மௌனத்தில் மூழ்கினார்; வலது கையை நெஞ்சின் மீது அழுத்திக்கொண்டு தரையைப் பார்த்தபடி நின்றார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரை உற்று நோக்கியபடி காத்திருந்தார்.

“அம்மா!” என்று திடீரென உரத்த குரலில் கேட்டார் அவர், “நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா—ஒரே ஒரு கேள்விதான்—ஆனால் வெளிப்படையாகவும், நேரடியாகவும், ரஷ்ய பாணியில், என் ஆன்மாவிலிருந்தே கேட்கலாமா?”

“தாராளமாகக் கேளுங்கள்.”

“அம்மா, இந்த வாழ்க்கையில் நீங்கள் துன்பப்பட்டிருக்கிறீர்களா?”

“யாரோ ஒருவருக்காக நீங்கள் துன்பப்பட்டிருக்கிறீர்களா—அல்லது துன்பப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்களா—என்று கேட்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.”

“அம்மா, ஐயோ, அம்மா!” என்று கூச்சலிட்டபடி அவர் மீண்டும் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்—தன்னையறியாமலேயே அவ்வாறு செய்திருக்கலாம்—தன் நெஞ்சில் பலமாக அறைந்துகொண்டார். “இங்கே, இந்த இதயத்தில், இவ்வளவு விஷயங்கள் தேங்கிக் கிடக்கின்றன—மிகவும் அதிகமாகத் தேங்கியிருக்கின்றன—இறுதித் தீர்ப்பின் நாளில் இவை அனைத்தும் வெளிப்படும்போது, ​​கடவுளே கூட வியந்து போவார்!”

“ம்ம்—இது ஒரு பெரிய விஷயம்தான்.”

“அம்மா, என் குரல் ஒருவேளை சற்று… பதற்றமாக இருக்கலாம்…”

“கவலைப்படாதீர்கள்; எப்போது உங்களை நிறுத்த வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும்.”

“இன்னொரு கேள்வி கேட்கலாமா, அம்மா?”

“தாராளமாகக் கேளுங்கள்.”

“ஒருவர் தனது ஆன்மாவின் உன்னதத்தினால் மட்டுமே மரணமடைய முடியுமா?”

“தெரியவில்லை; இதைப் பற்றி நான் ஒருபோதும் யோசித்ததில்லை.”

“தெரியவில்லையா! இதைப் பற்றி நீங்கள் ஒருபோதும் யோசித்ததில்லையா?!” என்று வியப்பு கலந்த ஏளனத் தொனியில் அவர் கேட்டார். “சரி, அப்படியானால்—நிலைமை இதுதான் என்றால்:

‘அமைதியாயிரு, நம்பிக்கையற்ற இதயமே!’”

—என்று கூறி, மிகுந்த ஆவேசத்துடன் தன் நெஞ்சில் அறைந்துகொண்டார்.

அவர் மீண்டும் அறையில் உலாவத் தொடங்கினார். இத்தகைய மனிதர்களின் ஒரு முக்கிய பண்பு என்னவென்றால், தங்கள் விருப்பங்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் திறன் அவர்களுக்குச் துளியும் இருப்பதில்லை; மாறாக, அவரது மனதில் ஏதேனும் ஒரு கருத்து உருவான உடனேயே, அதை எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி—சொல்லப்போனால், நாகரிகமற்ற முறையில்—உடனடியாக வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற அடக்க முடியாத உந்துதல் அவரிடம் இருந்தது. இத்தகைய மனிதர் தனக்குப் பொருந்தாத ஒரு சூழலில் இருக்கும்போது, ​​தொடக்கத்தில் தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கலாம்; ஆனால், அவருக்குச் சற்றே இடம் கொடுத்தால் போதும், அடுத்த கணமே அவர் துணிச்சலுடன் வரம்பு மீறிச் செயல்படத் தொடங்கிவிடுவார். அந்த கேப்டன் ஏற்கனவே மிகுந்த கிளர்ச்சியுடன் காணப்பட்டார்; அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டும், கைகளை வீசிக்கொண்டும், கேட்கப்படும் கேள்விகளைக் கண்டுகொள்ளாமலும், தன்னைப்பற்றியே மிக வேகமாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அந்த வேகத்தில் அவரது நாக்கு தடுமாற, ஒரு வாக்கியத்தை பாதியிலேயே விட்டுவிட்டு, சட்டென்று வேறொரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் போதையில் இருந்திருக்கக்கூடும்; அதுமட்டுமின்றி, அங்கு எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவும் இருந்தார். அவர் அவளை ஒருமுறை கூட ஏறிட்டுப் பார்க்கவில்லை என்றாலும், அவளது இருப்பு அவரை ஏதோ ஒரு தீவிரமான, தலைசுற்ற வைக்கும் கிளர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது போலத் தோன்றியது. இருப்பினும், இது ஒரு ஊகம் மட்டுமே. எனவே, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது அருவருப்பை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, இத்தகைய மனிதனின் பேச்சைக் கேட்க முன்வந்ததற்கு ஏதோ ஒரு காரணம் இருந்திருக்க வேண்டும். பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்—உண்மையில், அங்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை அவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார், ஆனால் அதற்கு நேர்மாறான காரணத்திற்காக; அவர் எதையும் மிகைப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ளும் இயல்புடையவர். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், அங்குள்ள அனைவரையும் பாதுகாக்கும் ஒரு பாதுகாவலரைப் போன்ற தோரணையில் நின்றுகொண்டிருந்தார். லிசா மிகவும் வெளிறிய முகத்துடன், இமைக்காத அகன்ற கண்களால் அந்த அடாவடியான கேப்டனையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஷாதோவ் தான் இருந்த நிலையிலேயே தொடர்ந்து அமர்ந்திருந்தார்; ஆனால், எல்லாவற்றையும் விட விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், மரியா திமோஃபேயெவ்னா சிரிப்பதை நிறுத்தியது மட்டுமல்லாமல், ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கியிருந்தார். தனது வலது முழங்கையை மேஜையின் மீது ஊன்றி, உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த தனது சகோதரனையே நீண்ட, துயரமான பார்வையுடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். என் பார்வையில், தார்யா பாவ்லோவ்னா மட்டுமே முற்றிலும் அமைதியாகத் தெரிந்தார்.

“இவை அனைத்தும் அர்த்தமற்ற உருவகங்கள்,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா பொறுமையிழந்து கூறினார். “எனது கேள்விக்கு நீங்கள் இன்னும் பதிலளிக்கவில்லை: ‘ஏன்?’ இதற்கான பதிலை நான் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.” “நீங்கள் ‘ஏன்?’ என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை. ஒருவேளை, ‘ஏன்?’ என்பதற்கான பதிலை நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா?” என்று கேப்டன் கண்ணைச் சிமிட்டிக்கொண்டே கேட்டார். “படைப்பின் முதல் நாளிலிருந்தே, இந்த ‘ஏன்?’ என்ற சிறு சொல் பிரபஞ்சம் முழுவதும் சிதறிக்கிடக்கிறது, அன்பிற்குரிய அம்மையாரே! இயற்கையே ஒவ்வொரு நொடியும் தன் படைப்பாளியை நோக்கி, ‘ஏன்?’ என்று கதறுகிறது. ஆனால், ஏழாயிரம் ஆண்டுகளாக அதற்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை. அப்படியிருக்க, கேப்டன் லெப்யாட்கின் மட்டும் அதற்குப் பதில் அளிப்பது சரியாக இருக்குமா?”

“இவையெல்லாம் வெறும் உளறல்கள்—தேவையற்ற பேச்சு!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கோபத்துடன், பொறுமையிழந்து கூறினார். “இவை வெறும் உருவகங்கள்; அதுமட்டுமின்றி, உங்கள் பேச்சு நடை மிகவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாக இருக்கிறது—இதை நான் ஒருவிதமான திமிர்த்தனமாகவே கருதுகிறேன், ஐயா.”

“அன்பிற்குரிய அம்மையாரே,” என்று அவர் அவளைக் கண்டுகொள்ளாமல் தொடர்ந்தார், “நான் ‘எர்னஸ்ட்’ என்று அழைக்கப்பட விரும்பியிருக்கலாம், ஆனால் என்னவோ ‘இக்நாட்’ என்ற கரடுமுரடான பெயரைச் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன்—ஏன் என்று நினைக்கிறீர்கள்? நான் ‘பிரின்ஸ் டி மான்ட்பார்’ என்று அறியப்பட விரும்பியிருக்கலாம், ஆனால் நான் வெறும் ‘லெப்யாட்கின்’ (இதன் பொருள் ‘அன்னம்’ தொடர்பானது) மட்டுமே—ஏன் அப்படி? நான் ஒரு கவிஞன், அம்மையாரே—உள்ளத்தால் ஒரு கவிஞன்! பதிப்பகத்தாரிடமிருந்து ஆயிரம் ரூபிள் சம்பாதித்திருக்க வேண்டியவன் நான், ஆனால் ஒரு பழைய தொட்டியில் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன். ஏன்? ஏன்? அன்பிற்குரிய அம்மையாரே! என் பார்வையில், ரஷ்யா என்பது இயற்கையின் ஒரு விசித்திரமான பிறழ்வு மட்டுமே!”

“இதைவிடத் தெளிவான எதையும் உங்களால் சொல்ல முடியாதா?”

“நான் உங்களுக்காக ஒரு கவிதையைச் சொல்லட்டுமா, அம்மையாரே—‘கரப்பான் பூச்சி’!”

“என்ன-ன-ன?”

“அன்பிற்குரிய அம்மையாரே, நான் இன்னும் பைத்தியமாகிவிடவில்லை! ஆமாம், நிச்சயம் ஒருநாள் ஆவேன்—ஆனால் இப்போதைக்கு நான் பைத்தியம் அல்ல! என் நண்பர் ஒருவர்—மிகவும் உன்னதமான மனிதர்—கிரிலோவின் பாணியில் ‘கரப்பான் பூச்சி’ என்ற தலைப்பில் ஒரு நீதிக்கதையை எழுதினார். அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா?” “நீங்கள் கிரிலோவின் நீதிக்கதைகளில் ஒன்றை வாசிக்க விரும்புகிறீர்களா?” “இல்லை, நான் வாசிக்கப்போவது கிரிலோவின் நீதிக்கதைகளில் ஒன்றல்ல; அது என்னுடைய சொந்தப் படைப்பு—நானே இயற்றிய ஒரு நீதிக்கதை! அன்புள்ள அம்மையாரே, தயவுசெய்து தவறாக எண்ணிவிடாதீர்கள்—ருஷ்யாவில் கிரிலோவ் என்ற சிறந்த நீதிக்கதை ஆசிரியர் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதும், குழந்தைகளை மகிழ்விப்பதற்காக பொதுக் கல்வித்துறை அமைச்சர் அவருக்கு ‘கோடைகாலத் தோட்டத்தில்’ (Summer Garden) ஒரு நினைவுச்சின்னத்தையே எழுப்பியிருக்கிறார் என்பதும் எனக்குத் தெரியாத ஒன்றல்ல; நான் அவ்வளவு அறியாமையோ அல்லது மோசமான மனநிலையோ கொண்டவன் அல்ல! ‘ஏன்?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம், அன்புள்ள அம்மையாரே! அதற்கான விடை, நெருப்பால் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்களாக, இந்த நீதிக்கதையின் மிக அடியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது!”

“சரி, உங்கள் கதையை வாசியுங்கள்.”

ஒரு கரப்பான் பூச்சி இருந்தது—
பிறப்பிலிருந்தே அது ஒரு கரப்பான் பூச்சிதான்—
அது ஒரு கண்ணாடி டம்ளருக்குள் விழுந்துவிட்டது;
அந்த டம்ளர், ஈக்களைக் கொல்லும் திரவத்தால் நிறைந்திருந்தது.

“ஐயோ கடவுளே, இது என்ன?” என்று வியப்புடன் கேட்டார் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா.

“அதாவது, கோடைகாலத்தில்…” என்று கேப்டன் அவசரமாக விளக்கத் தொடங்கினார்; ஒரு படைப்பாளியின் எரிச்சலூட்டும் பொறுமையின்மையுடன், அவர் கைகளை ஆக்ரோஷமாக அசைத்தபடி பேசினார்…...வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது இடையூறு செய்பவர்—சரி, கோடைகாலத்தில் ஒரு கண்ணாடி டம்ளருக்குள் ஈக்கள் நுழைந்துவிட்டால் என்னவாகும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்; அங்கே ஒரு 'ஈக்களின் விருந்து'தான் நடக்கும்—இதை எவர் வேண்டுமானாலும் புரிந்துகொள்ளலாமே! குறுக்கிடாதீர்கள், குறுக்கிடாதீர்கள், பொறுத்திருந்து பாருங்கள், நீங்களே புரிந்துகொள்வீர்கள்… (அவர் கைகளை ஆட்டிக்கொண்டே பேசினார்.)

ஒரு கரப்பான் பூச்சி அந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்ள,
ஈக்கள் புகார் சொல்லத் தொடங்கின.
"எங்கள் டம்ளர் மிகவும் நிரம்பிவிட்டது!"
என்று அவை ஜூபிடரிடம் முறையிட்டன.

அவை இப்படி அமளி செய்துகொண்டிருந்தபோது,
அங்கே நிகிஃபோர் வந்தார்—
மிகவும் கண்ணியமான முதியவர் அவர்.

"இந்த இடத்தைப் படித்து முடிக்கவில்லைதான், பரவாயில்லை—நானே சொல்கிறேன்!" என்று கேப்டன் வேகவேகமாகத் தொடர்ந்தார். "நிகிஃபோர் அந்த டம்ளரை எடுத்து, அவற்றின் கூச்சல்களைக் கண்டுகொள்ளாமல், அந்த முழு வேடிக்கையையும்—ஈக்களையும் கரப்பான் பூச்சியையும் சேர்த்து—குப்பைத் தொட்டியில் வீசி எறிந்தார். இதுதான் முன்பே செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டிய காரியம்! ஆனால் இதைக் கவனியுங்கள்—கவனியுங்கள், அன்புக்குரிய அம்மையாரே—அந்தக் கரப்பான் பூச்சி எந்தப் புகாரும் சொல்லவில்லை! இதோ உங்கள் கேள்விக்கான பதில்: 'ஏன்?'" என்று அவர் வெற்றிக் களிப்புடன் கூவினார். "அந்தக் கரப்பான் பூச்சி புகார் சொல்லவில்லை!" மேலும், "நிகிஃபோர் என்பவர் இயற்கையையே குறிக்கிறார்," என்று அவர் விரைவாகச் சொல்லிவிட்டு, மிகுந்த மனநிறைவுடன் அறையில் அங்குமிங்கும் நடக்கத் தொடங்கினார்.

வரவாரா பெட்ரோவ்னாவுக்குக் கடும் கோபம் வந்தது.

"நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சரிடமிருந்து பெறப்பட்டதாகக் கூறப்படும், ஆனால் உங்களிடம் தரப்படாமல் மறைக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் அந்தப் பணத்தைப் பொறுத்தவரை... என் வீட்டில் இருப்பவர் மீது குற்றம் சாட்ட உங்களுக்கு எப்படித் துணிச்சல் வந்தது?"

"அவதூறு!" என்று லெப்யாட்கின் கர்ஜித்தார், தனது வலது கையை ஒரு நாடக பாணியில் உயர்த்திப் பிடித்தபடி.

"இல்லை, இது அவதூறு அல்ல."

"அன்புக்குரிய அம்மையாரே, சில சூழ்நிலைகளில் உண்மையை உரக்கச் சொல்வதை விட, குடும்ப அவமானத்தைப் பொறுத்துக்கொள்வதே மேல் என்று தோன்றும்." "லெப்யாட்கின் ஒரு வார்த்தையைக் கூடத் தவறிவிட மாட்டான், அன்பிற்குரிய அம்மையாரே!"

அவர் ஏதோ ஒரு போதையில், ஒருவித உத்வேகத்தின் பிடியில் இருந்தார்; தனது முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்திக் கருதிக்கொண்டிருந்தார். ஒருவேளை அவர் கற்பனையில் ஏதோ ஒன்றைக் கட்டமைத்துக்கொண்டிருக்கலாம். மற்றவர்களை அவமதிக்க வேண்டும், ஏதேனும் ஒரு மோசமான செயலைச் செய்ய வேண்டும், தன் அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவருக்குள் எழுந்தது.

"தயவுசெய்து மணியை அடியுங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கேட்டுக்கொண்டார்.

"லெப்யாட்கின் ஒரு தந்திரமான ஆள், அம்மையாரே!" என்று அவர் ஒருவித அருவருப்பான புன்னகையுடன் கண்ணைச் சிமிட்டிக்கொண்டு கூறினார். "தந்திரமானவன் தான்—ஆனால் அவனுக்கென்று ஒரு பலவீனம், உணர்ச்சிகளுக்குள் நுழைவதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட வாசல் உண்டு! அந்த வாசல் எதுவென்றால், டெனிஸ் தாவீதோவ் புகழ்ந்து பாடிய, போர்க்களங்களைக் கண்ட அந்தப் பழைய ஹுஸார் (வீரர்) காலத்து மதுப்புட்டிதான்! அந்த மதுப்புட்டியின் பிடியில் சிக்கிக்கொள்ளும்போது, ​​அம்மையாரே, அவன் கவிதையாக ஒரு கடிதத்தை எழுதி அனுப்பிவிடக்கூடும்—மிகவும் பிரம்மாண்டமான கவிதை அது! ஆனால், பிறகு அதைத் திரும்பப் பெற அவன் தன் வாழ்நாள் முழுவதுமான கண்ணீரைக்கூடக் கொடுக்கத் துணிவான்; ஏனெனில், அது அவனது சொந்த அழகியல் உணர்வையே புண்படுத்திவிடும். ஆனால், பறவை பறந்துவிட்டது, அதன் வாலைப் பிடித்து நிறுத்த முடியாது! இத்தகைய சூழலில்தான், அம்மையாரே, லெப்யாட்கின் ஒரு 'உயர்குடிப் பெண்' குறித்து ஏதோ ஒரு தகவலைத் தவறிச் சொல்லியிருக்கலாம்—அதாவது, அவமதிப்புகளால் காயமடைந்த ஒரு ஆன்மாவின் 'உயர்ந்த சீற்றம்' வெளிப்பட்டிருக்கலாம்—இதைத்தான் அவனது எதிரிகள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர். ஆனால், லெப்யாட்கின் தந்திரமானவன், அம்மையாரே! அவனுக்கு மேலே ஒரு கொடூரமான ஓநாய் அமர்ந்து, தொடர்ந்து மது ஊற்றிக்கொடுத்து, அவன் வீழ்ச்சிக்காகக் காத்திருந்தாலும், லெப்யாட்கின் ஒருபோதும் தவறான விஷயத்தைச் சொல்லிவிட மாட்டான்; மதுப்புட்டியின் அடியில், அனைவரும் எதிர்பார்ப்பதற்கு மாறாக, லெப்யாட்கினின் தந்திரம்தான் ஒளிந்திருக்கும்! போதும்—போதும்! அம்மையாரே, உங்களின் இந்த அற்புதமான அறைகள் மிக உயர்ந்த மனிதர்களுக்கு உரியவை—இருப்பினும், ஒரு கரப்பான் பூச்சி இதைப் பற்றிக் குறை கூறுவதில்லையே! கவனித்துப் பாருங்கள்—கவனித்துப் பாருங்கள்—அது ஒருபோதும் குறை கூறுவதில்லை; அதன் ஆன்மாவின் மகத்துவத்தை உணர்ந்துகொள்ளுங்கள்!" அந்தத் தருணத்தில், கீழே இருந்த காவலாளி அறையிலிருந்து ஒரு மணி ஒலித்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் முன்னதாக விடுத்த அழைப்பிற்கு வருவதற்குச் சற்றுத் தாமதப்படுத்தியிருந்த அலெக்ஸி யெகோரிச், உடனே அங்கு வந்து சேர்ந்தார். அமைதியான, முதிர்ந்த அந்தப் பணியாளர் வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்.

"நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் வந்துவிட்டார், இதோ வந்து கொண்டிருக்கிறார், அம்மா," என்று அவர் கூறினார்; வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வினவும் பார்வையைக் கண்டதும் அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்.

அந்தச் சூழலில் அவரை எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது: முதலில் அவர் முகம் வெளிறியது, ஆனால் அடுத்த கணமே அவரது கண்களில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவர் தனது நாற்காலியில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்; அவரது தோரணையில் ஒரு அசாதாரணமான உறுதி தெரிந்தது. அங்கிருந்த மற்றவர்களும் திகைப்படைந்தனர். நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்—இன்னும் ஒரு மாத காலத்திற்கு அவர் வருவார் என்று எதிர்பார்க்கப்படவில்லை—திடீரென வந்து சேர்ந்தது, அதன் எதிர்பாராத தன்மையால் மட்டுமல்லாமல், தற்போதைய சூழலோடு அது ஒரு விதியின் விளையாட்டு போல ஒத்துப்போனதாலும் அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. கேப்டன் கூட அறையின் நடுவில் அப்படியே உறைந்து நின்றார்; வாய் பிளந்தபடி, கதவையே ஒருவித முட்டாள்தனமான பார்வையுடன் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது, ​​அருகிலிருந்த நீண்ட, விசாலமான மண்டபத்திலிருந்து வேகமாக நெருங்கி வரும் காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன—குறுகிய, விரைவான, அவசரமான அடிகள்; யாரோ நம்மை நோக்கி உருண்டு வருவது போலத் தோன்றியது. திடீரென்று, அந்த நபர் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தார்—ஆனால் அவர் நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் அல்ல; அங்கிருந்த எவருக்கும் முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத ஒரு இளைஞர் அவர்.

இங்கே நான் சற்று இடைநிறுத்தம் செய்து, மிகச் சுருக்கமான சில குறிப்புகளின் மூலம், திடீரெனத் தோன்றிய இந்த நபரின் உருவத்தை விவரிக்க விரும்புகிறேன்.

அவர் சுமார் இருபத்தேழு வயது மதிக்கத்தக்க இளைஞர்; சராசரி உயரத்தை விடச் சற்று உயர்ந்தவர். மெல்லிய, பொன்னிறமான, சற்றே நீளமான முடியைக் கொண்டிருந்தார்; அவரது மீசையும் தாடியும் அடர்த்தியின்றி, அரிதாகவே தெரிந்தன. அவர் நேர்த்தியாக—நவீன பாணியில்—உடை அணிந்திருந்தார், ஆனால் அதில் ஆடம்பரமோ அல்லது பகட்டோ இல்லை. முதல் பார்வையில் அவர் சற்று கூன் விழுந்தவர் போலவோ அல்லது தர்மசங்கடமான தோற்றம் கொண்டவர் போலவோ தோன்றலாம்; ஆனால் உண்மையில் அவர் கூன் விழுந்தவர் அல்ல—மாறாக, அவர் மிகவும் இயல்பான, தளர்வான உடல் மொழியைக் கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதர் போலத் தோன்றினாலும், பிற்காலத்தில் அனைவரும் ஒப்புக்கொண்டபடி, அவரது பழக்கவழக்கங்கள் மிகவும் கண்ணியமானவையாகவும், அவரது உரையாடல்... அவர் எப்போதும் மிகச் சுருக்கமாகவும், நேரடியாகவும் பேசுவார். அவரை ஒருவர் ‘அழகற்றவர்’ என்று சொல்லிவிட முடியாது; அதே சமயம், யாருக்கும் அவரது முகம் அவ்வளவு பிடிப்பதும் இல்லை. அவரது தலை பின்பக்கமாக நீண்டும், பக்கவாட்டில் சற்று தட்டையாகவும் இருப்பதால், அவரது முகம் கூர்மையான தோற்றத்தைப் பெறுகிறது. அவரது நெற்றி உயர்ந்து குறுகலாக இருக்கிறது; முகத்தின் பிற அம்சங்கள் மிகச் சிறியவை—கண்கள் கூர்மையானவை, மூக்கு மிகச் சிறியது மற்றும் கூர்மையானது, உதடுகள் நீளமாகவும் மெல்லியதாகவும் இருக்கின்றன. அவரது முகபாவனையில் ஒருவிதமான ‘நோய்வாய்ப்பட்ட’ தோற்றம் தென்படுகிறது; ஆனால், அது வெறும் மாயைதான். கன்னங்களிலும் கன்ன எலும்புகளைச் சுற்றியும் காணப்படும் மெல்லிய சுருக்கங்கள், அவர் ஏதோ ஒரு கடுமையான நோயிலிருந்து மீண்டு வருவது போன்ற தோற்றத்தை அளிக்கின்றன. உண்மையில், அவர் மிகவும் ஆரோக்கியமானவர், வலிமையானவர்; சொல்லப்போனால், தன் வாழ்நாளில் ஒரு நாள் கூட அவர் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டதில்லை.

அவர் மிகவும் வேகமான நடை மற்றும் அசைவுகளைக் கொண்டவர்; ஆனால், உண்மையில் அவர் ஒருபோதும் அவசரத்தில் இருப்பதில்லை. எத்தகைய சூழலிலும், யாருடன் இருந்தாலும், அவர் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கிறார்; எதைக் கண்டுமே அவர் பதற்றமடைவதில்லை. அவரிடம் ஒரு ஆழ்ந்த தன்னிறைவு உணர்வு குடிகொண்டிருக்கிறது—ஆனால், அது அவருக்கே தெரியவில்லை என்பதுதான் விசித்திரம்.
...அவருக்கு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை.

அவர் மிக வேகமாகவும் அவசரமாகவும் பேசுகிறார்; அதே சமயம் மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடனும் இருக்கிறார்—சொற்களுக்கு ஒருபோதும் தட்டுப்பாடு ஏற்படுவதில்லை. அவரது அவசரமான பாணிக்கு மத்தியிலும், அவரது எண்ணங்கள் அமைதியாகவும், தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் இருக்கின்றன—இது ஒரு தனித்துவமான பண்பு. அவர் உச்சரிக்கும் சொற்கள் மிகவும் துல்லியமானவை; அவை சீரான, பெரிய தானிய மணிகளைப் போல வாயிலிருந்து கொட்டுகின்றன—எப்போதும் மிகச் சரியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சொற்கள், எப்போதும் உங்கள் முன்னால் தயாராக இருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் இது கேட்பதற்கு இனிமையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் காலப்போக்கில் இது சலிப்பைத் தருகிறது—அதற்குக் காரணம், அந்த அளவுக்கு அதிகமான துல்லியமான உச்சரிப்பும், எப்போதும் தயார் நிலையில் இருக்கும் அந்தச் சொற்களின் தொடர்ச்சியும்தான். அவரது வாய்க்குள் இருக்கும் நாக்கு ஏதோ ஒரு விசித்திரமான வடிவம் கொண்டதாக இருக்குமோ என்று உங்களுக்குத் தோன்றத் தொடங்கும்: வழக்கத்திற்கு மாறாக நீளமாகவும் மெல்லியதாகவும், அடர் சிவப்பு நிறத்திலும், அதன் நுனி மிகவும் கூர்மையாகவும் இருந்து, இடைவிடாமல் தானாகவே துடித்துக்கொண்டிருக்குமோ என்று கற்பனை செய்யத் தோன்றும்.

சரி, இந்த இளைஞர்தான் இப்போது வரவேற்பறைக்குள் அதிரடியாக நுழைந்தார்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் அடுத்த அறையிலிருந்தே பேசத் தொடங்கி, உள்ளே நுழையும்போதும் அதைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது போலத்தான் எனக்குத் தோன்றியது. அடுத்த நொடியே அவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

“...யோசித்துப் பாருங்கள், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா,” என்று அவர் சொற்களை மணிகளைப் போலக் கொட்டிக்கொண்டே தொடர்ந்தார், “நான் உள்ளே வரும்போது அவர் இங்கே இருப்பார் என்று எதிர்பார்த்தேன்—அவர் இந்நேரம் வந்து குறைந்தது கால் மணி நேரமாவது ஆகியிருக்க வேண்டுமே! அவர் ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு முன்பே வந்துவிட்டார்; நாங்கள் கிரிலோவின் வீட்டில் சந்தித்தோம். அவர் அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு இங்கேயே வருவதற்காகப் புறப்பட்டார், என்னையும் கால் மணி நேரம் கழித்து வரும்படி சொன்னார்...”

“யார்? யார் உங்களை இங்கே வரச் சொன்னது?” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தான்! என்ன, உங்களுக்கு இப்பதான் தெரிய வருகிறதா? ஆனால், அவரது உடைமைகள் எல்லாம் எப்போதோ வந்திருக்க வேண்டுமே—யாரும் உங்களிடம் சொல்லவில்லையா? அப்படியானால், இந்தச் செய்தியை உங்களுக்குக் கொண்டு வரும் முதல் நபர் நான்தான் போலிருக்கிறது.” நிச்சயமாக, அவரை அழைத்து வர யாரையாவது அனுப்பலாம்—இருப்பினும், அவர் எந்த நேரத்திலும் தானாகவே வந்து சேரக்கூடும்; அதுவும், என் கணிப்பின்படி, அவர் எதிர்பார்த்த அல்லது திட்டமிட்ட அதே தருணத்தில் அவர் வந்து சேர அதிக வாய்ப்புள்ளது. — அவர் அறையைச் சுற்றி ஒரு பார்வை வீசினார்; கேப்டனின் மீது அவரது பார்வை சற்று தீவிரமாக நிலைத்தது. — ஆ, எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா! நான் வந்திறங்கிய அதே கணத்தில் உங்களைச் சந்திப்பது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது—உங்கள் கையைப் பிடித்துக் குலுக்குவது மிகுந்த பேரின்பம்! — அவர் அவசரமாக அவளை நோக்கிச் சென்றார், புன்னகைத்த லிசா நீட்டிய கையைப் பற்றிக்கொண்டார். — மேலும், நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்றால், மதிப்பிற்குரிய பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவும் தனது "பேராசிரியரை" மறக்கவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது—சுவிட்சர்லாந்தில் அடிக்கடி கோபப்பட்டது போல, இப்போது அவர் என் மீது கோபமாக இல்லை என்று நினைக்கிறேன். சொல்லுங்கள், பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா, உங்கள் கால்களின் நிலை எப்படி இருக்கிறது? உங்கள் சொந்த நாட்டுச் சூழலுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று சுவிஸ் மருத்துவக் குழு அளித்த தீர்ப்பு சரியானதாகத்தான் இருந்ததா?… ஓ? ஒத்தடம் கொடுக்கிறீர்களா? அது நிச்சயமாக மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா — அவர் சட்டென்று அவளை நோக்கித் திரும்பினார் — நீங்கள் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது உங்களைச் சந்தித்து என் மரியாதையைத் தெரிவிக்க முடியாமல் போனது குறித்து நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்; உங்களிடம் சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள் நிறைய இருந்தன… நான் இங்கே இருந்த அந்த முதியவரிடம் செய்தி அனுப்பினேன், ஆனால் அவர், எப்போதும் போல…

— பெத்ருஷா! — என்று ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச் கூச்சலிட்டார்; அவர் தனது திகைப்பிலிருந்து விடுபட்டு, கைகளைத் தட்டிக்கொண்டு தனது மகனை நோக்கி விரைந்தார். — *பியர், மோன் என்ஃபான்* (என் குழந்தையே), உன்னை என்னால் அடையாளம் காணவே முடியவில்லை! — அவர் அவனை அணைத்துக்கொண்டார், அவரது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. “போதும், போதும், இதெல்லாம் எதற்கு—இப்படி மிகையான உணர்ச்சிகள் வேண்டாம்! தயவுசெய்து, இத்துடன் நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள்,” என்று பெத்ருஷா அவசரமாக முணுமுணுத்தபடி, அந்த அணைப்பிலிருந்து விடுபட முயன்றான்.

“உன்னிடத்தில் நான் எப்போதும், எப்போதும் தவறுதான் செய்திருக்கிறேன்!” “சரி, போதும்; இதைப் பற்றி நாம் பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம். நீ இப்படித்தான் நடந்துகொள்வாய் என்று எனக்குத் தெரியும்! தயவுசெய்து கொஞ்சம் நிதானமாக இரு, கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”

“ஆனால், பத்து ஆண்டுகளாக நான் உங்களைப் பார்க்கவே இல்லையே!”

“அதனால் தான் சொல்கிறேன், இந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கை என்னிடம் காட்டாமல் இரு…”

“என் அன்பே!”

“சரி, சரி, நம்புகிறேன்—நீ என்மீது அன்பு வைத்திருக்கிறாய், புரிகிறது—ஆனால் தயவுசெய்து கைகளை எடு. மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவாக இருக்கிறது… இதோ, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வந்துவிட்டார்! கடவுள் மேல் சத்தியமாக, ஒழுங்காக நடந்துகொள்!”

உண்மையில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஏற்கனவே அறைக்குள் நுழைந்திருந்தார்; அவர் மிகவும் அமைதியாக உள்ளே வந்து, கதவருகே ஒரு கணம் நின்று, அங்கிருந்தவர்களை நிதானமான பார்வையுடன் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவரை முதன்முதலில் பார்த்தபோது எப்படி உணர்ந்தேனோ, அதே உணர்வுதான் இப்போதும் அவரை மீண்டும் பார்த்த கணத்தில் ஏற்பட்டது. அவரை நான் துளியும் மறக்கவில்லை; ஆனாலும், சில முகங்கள் இருக்கின்றன—அவை ஒவ்வொரு முறை கண்ணில் படும்போதும், முன்னெப்போதும் கவனிக்காத ஏதோ ஒரு புதிய விஷயத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன; நூறு முறை பார்த்திருந்தாலும் சரி! வெளித்தோற்றத்தைப் பொறுத்தவரை, அவர் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எப்படி இருந்தாரோ அப்படியே இருந்தார்: அதே நேர்த்தியுடன், அதே கம்பீரத்துடன்—அதே போன்ற ஒரு முக்கியத்துவ உணர்வுடன் உள்ளே நுழைந்தார்—சொல்லப்போனால், முன்பை விட இன்னும் இளமையாகவே தெரிந்தார். அவரது மெல்லிய புன்னகை எப்போதும் போல கண்ணியமாகவும், அதே சமயம் ஒருவித தன்னிறைவுடனும் இருந்தது; அவரது பார்வை முன்போலவே தீவிரமாகவும், சிந்தனை நிறைந்ததாகவும், எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி இருப்பது போலவும் இருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாங்கள் நேற்றுதான் பிரிந்தது போல உணர்ந்தேன். இருப்பினும், ஒரு விஷயம் என் கவனத்தை ஈர்த்தது: அவர் எப்போதும் அழகானவர் என்று கருதப்பட்டாலும், அவரது முகம் ஒரு “முகமூடி” போல இருப்பதாக எங்கள் வட்டாரத்தில் இருந்த நாவடக்கம் இல்லாத சில பெண்கள் அடிக்கடி சொல்வார்கள். ஆனால் இப்போது—ஏனோ தெரியவில்லை—அவரைப் பார்த்த முதல் கணமே, அவர் மிகவும் வசீகரமான, மறுக்க முடியாத அழகு கொண்ட மனிதராக எனக்குத் தோன்றினார்; அவரது முகத்தை இனி ஒருபோதும் “முகமூடி” என்று சொல்ல முடியாது. ஒருவேளை, அவர் முன்பை விடச் சற்று வெளிறியும், மெலிந்தும் காணப்பட்டதாலோ என்னவோ? அல்லது, ஒருவேளை, அவருடைய கண்களில் ஏதோ ஒரு புதிய சிந்தனை மின்னியதா?

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்!” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கூவினாள். அவள் தன் நாற்காலியிலேயே நிமிர்ந்து அமர்ந்து, ஒரு கட்டளையிடும் பாவனையுடன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்— “ஒரு நிமிடம் நில்!”

ஆனால், இந்தச் செய்கைக்கும் கூக்குரலுக்கும் அடுத்தபடியாக எழுந்த அந்த பயங்கரமான கேள்வியை விளக்குவதற்கு—அதாவது, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா இத்தகைய கேள்வியைக் கேட்பாள் என்று நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்க முடியாத அந்த கேள்வியை விளக்குவதற்கு—வாசகர் ஒரு விஷயத்தை நினைவுகூர வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்...வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் குணம் வாழ்நாள் முழுவதும் இத்தகையதாகவே இருந்தது; சில முக்கியமான தருணங்களில், அது வியக்கத்தக்க வகையில் மிகுந்த வேகத்துடனும் தீவிரத்துடனும் வெளிப்படும். அவரது உறுதியான குணநலனையும், நடைமுறை அறிவையும்—நிர்வாகத் திறன் என்று கூடச் சொல்லலாம்—கருத்தில் கொண்டாலும், அவரது வாழ்க்கையில் சில தருணங்கள் இருந்தன; அப்போது அவர் தன்னை முழுமையாக, எவ்விதத் தடையுமின்றி, முழுமையாக ஒப்படைத்துவிடுவார். மேலும், தற்போதைய தருணம் அத்தகைய தருணங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; அதாவது, வாழ்க்கையின் சாராம்சம்—கடந்த காலம், நிகழ்காலம், ஏன் எதிர்காலம் கூட—ஒரு புள்ளியில் திடீரெனக் குவிந்துவிடுவது போன்ற தருணம் அது. அவர் பெற்ற அந்த அநாமதேயக் கடிதத்தைப் பற்றியும் குறிப்பிட வேண்டும்; இதைப் பற்றித்தான் சற்று முன்பு பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவிடம் அவர் மிகுந்த எரிச்சலுடன் பேசினார்—கடிதத்தின் மற்ற விவரங்களை அவர் சொல்லவில்லை என்றாலும், அந்த கடிதத்தில்தான் அவர் தனது மகனிடம் திடீரென எழுப்பிய அந்த பயங்கரமான கேள்விக்கான விடை இருந்திருக்கக்கூடும்.

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்,” என்று அவர் மீண்டும் கூறினார்; ஒவ்வொரு சொல்லையும் உறுதியான குரலில், ஒரு சவாலைப் போல அழுத்தமாக உச்சரித்தார், “உன்னைக் கேட்கிறேன்—இங்கிருந்தபடியே, அசையாமல் எனக்குச் சொல்: இந்த துரதிர்ஷ்டவசமான, ஊனமுற்ற பெண்—இதோ இருக்கிறாளே, அவளைப் பார்!—இவள்... உன்னுடைய சட்டப்பூர்வமான மனைவி என்பது உண்மையா?”

அந்தத் தருணம் எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது; அவர் கண்ணிமைக்கக் கூட இல்லை, தன் தாயையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்—அவரது முகத்தில் எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. இறுதியில், அவர் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்—ஒருவித மேலாதிக்க உணர்வுடன் கூடிய புன்னகை அது. ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல், அமைதியாகத் தன் தாயின் அருகில் சென்று, அவரது கையைப் பிடித்து, மரியாதையுடன் தன் உதடுகளுக்குக் கொண்டு வந்து முத்தமிட்டார். தன் தாயின் மீது அவருக்கு இருந்த இயல்பான, தவிர்க்க முடியாத செல்வாக்கு எவ்வளவு வலிமையானது என்றால், அந்தச் சூழலிலும் அவர் தன் கையை அவரிடமிருந்து விடுவித்துக் கொள்ளத் துணியவில்லை. அவர் வெறுமனே தன் மகனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்—அவரது முழு இருப்பும் ஒரு மௌனமான கேள்வியாக மாறியிருந்தது; இந்த நிச்சயமற்ற நிலை இன்னும் ஒரு கணம் நீடித்தால், அவரால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்பது அவரது தோற்றத்திலிருந்தே தெரிந்தது.

இருப்பினும், அவர் மௌனமாகவே இருந்தார். அவளது கையை முத்தமிட்ட பிறகு, அவர் அறையைச் சுற்றி ஒருமுறை பார்த்தார். பின்னர், அதே நிதானமான, அவசரமற்ற நடையுடன் நேராக மரியா திமோஃபியேவ்னாவை நோக்கிச் சென்றார். சில தருணங்களில் மனிதர்களின் முகத்தில் தோன்றும் உணர்ச்சிகளை விவரிப்பது மிகவும் கடினம். உதாரணமாக, மரியா திமோஃபியேவ்னா அச்சத்தால் நடுங்கியபடி எழுந்து அவரை எதிர்கொண்டதை என்னால் நினைவுகூர முடிகிறது; அவர் ஏதோ கெஞ்சுவது போலத் தனது கைகளைக் கூப்பியிருந்தார். அதே சமயம், அவரது கண்களில் ஒருவித பரவசத்தைக் கண்டேன்—அது ஒரு கட்டுக்கடங்காத, தீவிரமான பரவசம்; அது அவரது முகபாவனைகளையே சிதைக்கும் அளவுக்குத் தீவிரமாக இருந்தது. ஒரு மனிதனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அந்த உணர்ச்சியின் அடர்த்தி இருந்தது. ஒருவேளை அது அச்சமும் பரவசமும் கலந்த உணர்வாக இருந்திருக்கலாம். அவர் மயங்கி விழுந்துவிடுவாரோ என்று அஞ்சிய நான், அவருக்கு அருகில் இருந்ததால், விரைவாக அவரை நோக்கிச் சென்றேன்.

"நீங்கள் இங்கே இருக்கக்கூடாது," என்று நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவளிடம் மென்மையான, இனிய குரலில் கூறினார். அவரது கண்கள் அளவற்ற கனிவோடு ஜொலித்தன. அவர் மிகுந்த பணிவுடன் அவளுக்கு முன்னால் நின்றார்; அவரது ஒவ்வொரு அசைவும் ஆழ்ந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்தியது. அந்தப் பரிதாபமான பெண், மூச்சிரைக்க, அவசரமான கிசுகிசுப்புடன் தடுமாறியபடி கேட்டாள்:

"ஆனால், நான்... இப்போதே... உங்கள் முன்னால் முழங்காலிட்டு அமரலாமா?"

"வேண்டாம், அது சரியாக இருக்காது," என்று அவர் பதிலளித்தார். அவர் ஒரு அற்புதமான புன்னகையை உதிர்த்தார்—அந்தப் புன்னகை எவ்வளவு பிரகாசமாக இருந்ததென்றால், அதைக் கண்ட அந்தப் பெண்ணும் சட்டென்று மகிழ்ச்சியுடன் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தாள். அதே இனிய குரலில், ஒரு குழந்தையைத் தேற்றுவது போல மென்மையாக, ஆனால் ஒருவித தீவிரத்தன்மையுடன் அவர் மேலும் கூறினார்:

"நீங்கள் ஒரு இளம் பெண் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். நான் உங்கள் மீது மிகுந்த பற்றுள்ள நண்பனாக இருந்தாலும், உங்களுக்கு நான் அந்நியன் தான்—உங்கள் கணவனோ, தந்தையோ அல்லது மணமகனோ அல்ல. வாருங்கள், உங்கள் கையைத் தாருங்கள்; நாம் போகலாம். நான் உங்களை உங்கள் வண்டி வரை அழைத்துச் செல்கிறேன்; நீங்கள் அனுமதித்தால், நானே உங்களை உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்."

அவர் இதைக் கேட்டு, ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருப்பது போலத் தலையைக் குனிந்துகொண்டார்.

"போகலாம்," என்று பெருமூச்சுடன் கூறியபடி, அவள் தனது கையை அவரிடம் நீட்டினாள்.

ஆனால், அப்போது ஒரு சிறிய அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்தது. அவள் கவனக்குறைவாகத் திரும்பி, ஊனமுற்ற, மற்ற காலை விட நீளம் குறைந்த தன் காலால் தரையை மிதித்திருக்க வேண்டும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவள் பக்கவாட்டில் ஒரு நாற்காலியின் மீது விழுந்தாள்; அந்த நாற்காலி அங்கு இல்லையென்றால், அவள் நேராகத் தரையிலேயே விழுந்திருப்பாள். அவர் உடனடியாக அவளைப் பிடித்து நிலைப்படுத்தினார், அவளது கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டார்—மிகுந்த அக்கறையுடனும் கவலையுடனும் அவளைக் கதவை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார். அந்த வீழ்ச்சியால் அவள் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளானாள்; பதற்றமடைந்து, வெட்கத்தால் முகம் சிவந்தாள். கண்களைத் தரையில் பதித்தபடி, காலால் பலமாக நொண்டி நடந்த அவள், அவரது கையைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டே அவரைப் பின்தொடர்ந்தாள். அவ்வாறே அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றனர். அவர்கள் வெளியேறும்போது, ​​லிசா திடீரெனத் தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து, அவர்கள் கதவு வரை செல்லும் வரை இமைக்காமல் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தேன். பிறகு, அவள் மீண்டும் அமைதியாக அமர்ந்தாள்; ஆனால், ஏதோ ஒரு அருவருப்பான, ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினத்தைத் தொட்டுவிட்டது போல, அவளது முகம் ஒரு கணம் துடித்தது.

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மற்றும் மரியா திமோஃபேயெவ்னாவுக்கு இடையே நடந்த இந்த முழு நிகழ்வின்போதும், அங்கிருந்த அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்து மௌனமாக இருந்தனர்—அங்கு ஒரு ஊசி விழுந்தால் கூடச் சத்தம் கேட்கும் அளவுக்கு அமைதி நிலவியது; ஆனால், அவர்கள் வெளியேறிய அடுத்த கணமே, அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் பேசத் தொடங்கினர். VI

உண்மையில், அங்கு முறையான உரையாடல் என்று எதுவும் நடக்கவில்லை—பெரும்பாலும் ஆச்சரிய வெளிப்பாடுகளே இருந்தன. நிகழ்வுகள் நடந்த துல்லியமான வரிசை எனக்குச் சரியாக நினைவில்லை, ஏனெனில் அனைத்தும் பெரும் குழப்பத்தில் மூழ்கின. ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் பிரெஞ்சு மொழியில் ஏதோ கத்திவிட்டுத் தன் கைகளை உயர்த்தினார், ஆனால் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அதைக் கவனிக்கவே இல்லை. மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சும் ஏதோ முணுமுணுத்தார், மிக வேகமாகவும் சுருக்கமாகவும் பேசினார். ஆனால், பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச் தான் மிகவும் பதற்றத்துடன் இருந்தார்; அவர் தீவிரமான சைகைகளுடன் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் ஏதோ ஒன்றை விளக்க முயன்றுகொண்டிருந்தார்—ஆனால், அது என்னவென்று நீண்ட நேரம் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர் பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவிடமும் லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவிடமும் பேசினார்; அந்த பரபரப்பான சூழலில், தன் தந்தையை நோக்கியும் ஏதோ கத்தினார்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் அறை முழுவதும் ஒருவித வெறியுடன் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, முகம் சிவந்த நிலையில், தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவை நோக்கி, "லிஸ்—" என்று கூவினாள்.
“கேட்டீர்களா—அவர் அவளிடம் என்ன சொன்னார் என்று கேட்டீர்களா?” ஆனால் அந்தப் பரிதாபமான பெண்ணால் பதில் கூடச் சொல்ல முடியவில்லை; ஏதோ முணுமுணுத்துவிட்டு, கையை மட்டும் அசைத்தாள். அவளுக்குத் தன் சொந்தக் கவலைகள் இருந்தன: அவ்வப்போது தலையைத் திருப்பி லிசாவைப் பார்த்தாள்—அவளது பார்வையில் விவரிக்க முடியாத அச்சம் தெரிந்தது. தன் மகள் எழுந்து செல்லும் வரை, இவள் எழுந்து கிளம்புவதற்கே வழியில்லை. இதற்கிடையில், அந்த கேப்டன்—நான் கவனித்தேன்—எப்படியாவது அங்கிருந்து நழுவிச் செல்ல முயன்று கொண்டிருந்தார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வந்த தருணத்திலிருந்தே அவர் மிகுந்த, வெளிப்படையான பதற்றத்தில் இருந்தார்; ஆனால், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவரது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவரை நகர விடாமல் தடுத்துவிட்டார்.

“இது அவசியம்—மிகவும் அவசியம்,” என்று அவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே, அவளைச் சம்மதிக்க வைக்க முயன்றார். அவர் அவளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார்—அவள் தன் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்—அவள் எவ்வளவு ஆர்வத்துடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது; எப்படியோ, அவளது முழு கவனத்தையும் ஈர்க்க அவர் வெற்றி பெற்றுவிட்டார்.

“இது அவசியம். நீங்களே பாருங்கள், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, இங்கே ஏதோ ஒரு தவறான புரிதல் ஏற்பட்டிருக்கிறது—மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது விசித்திரமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் உண்மையில், விஷயம் பகல் வெளிச்சம் போலத் தெளிவானது, மிகவும் எளிமையானது. இதைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு எனக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்; இப்படி ஒரு விஷயத்தில் தலையிடுவது பார்ப்பதற்கு விசித்திரமாகத் தோன்றலாம் என்பதும் புரிகிறது. ஆனால், முதலாவதாக, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இதைப் பெரிய விஷயமாகவே கருதவில்லை; மேலும், சில சமயங்களில் ஒரு நபர் தானே முன்வந்து விளக்கம் அளிப்பது கடினமாக இருக்கலாம்—அப்போது ஒரு மூன்றாம் நபர் தலையிட்டு, நுணுக்கமான விஷயங்களை எளிதாக எடுத்துச் சொல்வது அவசியமாகிறது. நம்புங்கள், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, உங்கள் முந்தைய கேள்விக்கு உடனடியாகத் தெளிவான பதில் அளிக்காததற்கு நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மீது எந்தக் குற்றமும் இல்லை—உண்மையில், இது ஒரு அற்பமான விஷயம்தான்.” அவரை எனக்கு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த காலத்திலிருந்தே தெரியும். மேலும், இந்த முழுச் சம்பவமும் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சுக்கு பெருமை சேர்க்கும் விதமாகவே அமைகிறது—'பெருமை' என்ற அந்தத் தெளிவற்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியே ஆக வேண்டும் என்றால்…

"இந்தத் தவறான புரிதலுக்குக் காரணமான ஏதோ ஒரு சம்பவத்தை நீங்கள் நேரில் பார்த்தீர்கள் என்று சொல்கிறீர்களா?" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கேட்டார்.

"நான் பார்த்தது மட்டுமல்ல, அதில் ஒரு பங்கேற்பாளராகவும் இருந்தேன்," என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவசரமாக உறுதிப்படுத்தினார்.

"இது நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தாது என்று நீங்கள் எனக்கு உறுதியளிக்க முடியுமா? அவர் என் மீது கொண்டுள்ள அன்பையும், என்னிடம் அவர் எதையும் மறைப்பதில்லை என்பதையும் கருத்தில் கொண்டால்… மேலும், இதைக் கேட்டு அவர் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியடைவார் என்று நீங்கள் உறுதியாக நம்புகிறீர்களா?"

"நிச்சயமாக அவர் மகிழ்ச்சியடைவார்—அதனால்தான் இதை நானே சொல்வதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. அவரே என்னிடம் இதைப் பற்றிச் சொல்லச் சொல்லியிருப்பார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்."

எங்கிருந்தோ திடீரெனத் தோன்றிய இந்த மனிதர், மற்றவர்களைப் பற்றிய கதைகளைச் சொல்வதில் இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருப்பது விசித்திரமாகவும், சமூக மரபுகளுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் இருந்தது. இருப்பினும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் மிகவும் உணர்ச்சிகரமான, வலி ​​நிறைந்த ஒரு புள்ளியைத் தொட்டு அவரைத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டார். அந்த நேரத்தில், அந்த மனிதனின் உண்மையான நோக்கங்களை விடுங்கள், அவனது குணநலன்களைக் கூட என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

"நாங்கள் கேட்கிறோம்," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கூறினார்; தான் இவ்வளவு தூரம் இடங்கொடுத்தது அவருக்கு ஏதோ ஒருவித அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"இது ஒரு சிறிய விஷயம்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இதை ஒரு 'கதை' என்று கூடச் சொல்ல முடியாது," என்று அவர் தொடர்ந்து பேசினார். "இருப்பினும், ஒரு நாவலாசிரியர் சலிப்படைந்தால், இதையே வைத்து ஒரு முழு நாவலையே எழுதிவிட முடியும். இது மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு சிறு கதை, பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா; எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுக்கும் இது ஆர்வமூட்டும் என்று நினைக்கிறேன்—ஏனெனில் இதில் வியக்கத்தக்க விஷயங்கள் இல்லையென்றாலும், விசித்திரமான பல அம்சங்கள் உள்ளன." சுமார் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இந்த மனிதரைச் சந்தித்தார்—அதாவது, இப்போது வாயைப் பிளந்துகொண்டு நின்றுகொண்டிருக்கும், அங்கிருந்து நழுவிச் செல்லத் தயாராக இருந்தாரே, அதே திரு. லெப்யாட்கினைத்தான்! மன்னிக்கவும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா. நீங்கள் இங்கிருந்து அவசரமாக வெளியேற வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்துகிறேன், ஐயா—முன்னாள் கமிசரியட் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற அதிகாரியே (பாருங்கள், எனக்கு உங்களை நன்றாக நினைவிருக்கிறது). நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிற்கும் எனக்கும் உங்கள் சேட்டைகள் நன்றாகத் தெரியும்—இந்தச் சேட்டைகளுக்காக நீங்கள் ஒரு கட்டத்தில் பதில் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். மீண்டும் ஒருமுறை மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா. அக்காலத்தில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இவரைத் தனது "ஃபால்ஸ்டாஃப்" (Falstaff) என்று அழைப்பார். இவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதர், ஒரு கேலிக்குரிய பாத்திரம் என்று அவர் குறிப்பிட்டார்; இவரைப் பார்த்து அனைவரும் சிரிப்பார்கள், இவரும் அதற்காகப் பணம் கிடைத்தால் தாராளமாக மற்றவர்கள் தன்னைச் சிரிக்க அனுமதிப்பார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த அந்த நாட்களில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஒருவிதமான—"கிண்டல் நிறைந்த" என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்—வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஏமாற்றத்திலோ அல்லது விரக்தியிலோ மூழ்கியவர் அல்ல; ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் அவருக்கு எந்தவொரு தீவிரமான பணியிலும் ஆர்வம் இருக்கவில்லை. நான் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறேன், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா. இந்த லெப்யாட்கினுக்கு ஒரு சகோதரி இருந்தார்—சற்று முன்பு வரை இங்கே அமர்ந்திருந்த அதே பெண்மணிதான். இவர்களுக்குச் சொந்த வீடு என்று எதுவுமில்லை; ஒருவருடைய இல்லத்திலிருந்து மற்றவருடைய இல்லத்திற்கு என அலைந்து திரிந்துகொண்டிருந்தனர். அவர் கோஸ்தினி த்வோரின் (Gostiny Dvor) வளைவுகளுக்கு அடியில்—எப்போதும் தனது பழைய, கைவிடப்பட்ட சீருடையையே அணிந்துகொண்டு—அலைந்து கொண்டிருப்பார்; வசதியான தோற்றம் கொண்டவர்களை வழிமறித்து, அவர்களிடம் கிடைக்கும் பணத்தையெல்லாம் மதுவுக்காகச் செலவிட்டுவிடுவார். அவரது சகோதரியோ, பறவைகளைப் போல எவ்விதக் கட்டுப்பாடுமின்றி, ஆங்காங்கே சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்துகொண்டு வாழ்ந்து வந்தார். அது மிகவும் பரிதாபகரமான, குழப்பம் நிறைந்த வாழ்க்கை. வாடகை அறைகளின் மூலைகளில் கழிந்த அந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி விவரித்து உங்கள் நேரத்தை வீணாக்க விரும்பவில்லை—அந்த விசித்திரமான போக்கின் காரணமாக, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கூட அக்காலத்தில் அத்தகைய வாழ்க்கையைத்தான் வாழ்ந்து வந்தார். நான் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தைப் பற்றி மட்டுமே குறிப்பிடுகிறேன், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா; "விசித்திரமான போக்கு" (eccentricity) என்பது அவருடைய சொந்த வார்த்தைதான். அவர் என்னிடமிருந்து பெரிய அளவில் எதையும் மறைப்பதில்லை. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை அடிக்கடி சந்திக்க நேர்ந்த மடமொய்செல் லெப்யாட்கினா, அவரது தோற்றத்தைக் கண்டு வியந்து போனாள். அவளது அவலமான வாழ்க்கைப் பின்னணியில், அவர் ஒரு வைரத்தைப் போல ஜொலித்தார். உணர்ச்சிகளை விவரிப்பதில் எனக்குத் திறமை போதாது, எனவே அதைத் தவிர்த்துவிடுகிறேன்; ஆனால், அற்பமான, பரிதாபகரமான மனிதர்கள் சிலர் அவளைக் கேலி செய்யத் தொடங்கினர், அதனால் அவள் மிகுந்த மனச்சோர்வுக்கு ஆளானாள். உண்மையில், அவள் அங்கு அடிக்கடி கேலிக்குள்ளானாள்; ஆனால், அதற்கு முன்பு அவள் இதைக் கவனித்ததே இல்லை. அப்போதே அவளது மனநிலை முழுமையாகச் சரியாக இருக்கவில்லைதான், இருப்பினும் அந்தச் சமயத்தில், அது......அவர் இப்போது இருப்பது போலவே. அவரது சிறுவயதில், ஏதோ ஒரு பெண்மணியின் உதவியால், அவர் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பைப் பெறும் நிலைக்கு மிக அருகில் சென்றிருந்தார் என்று நம்புவதற்கு இடமுண்டு. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவரைச் சற்றும் கவனிக்கவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, உள்ளூர் அரசு ஊழியர்களுடன் சேர்ந்து, பழைய, அழுக்கடைந்த சீட்டுக் கட்டுகளைக் கொண்டு—ஒரு புள்ளிக்கு கால் கோபெக் வீதம்—'பிரெஃபரன்ஸ்' (preferans) எனும் சீட்டாட்டம் விளையாடுவதிலேயே அவர் அதிக ஆர்வம் காட்டினார். இருப்பினும், ஒருமுறை அவர் மோசமாக நடத்தப்பட்டபோது, ​​நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்—அதற்கான காரணத்தைக் கூடக் கேட்காமல்—அந்த அதிகாரிகளில் ஒருவரைப் பிடித்து, கழுத்தைப் பிடித்துத் தூக்கி, இரண்டாவது மாடி ஜன்னல் வழியாக வெளியே வீசினார். இதில் "பாதிக்கப்பட்ட அப்பாவித்தனம்" குறித்த எந்தவொரு வீராவேசமான கோபமும் இருக்கவில்லை; இந்தச் சம்பவம் நடக்கும்போது அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்—நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தான் மற்றவர்களை விட உரக்கச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். எல்லாம் சுமுகமாக முடிந்ததும், அனைவரும் சமாதானமடைந்து, அமர்ந்து 'பஞ்ச்' (punch) பானத்தைப் பருகத் தொடங்கினர். ஆனால், அந்த "ஒடுக்கப்பட்ட அப்பாவி" இதைப்a மறக்கவில்லை. இயல்பாகவே, இதன் விளைவாக அவரது மனநிலை முற்றிலும் சிதைந்து போனது. மீண்டும் சொல்கிறேன், உணர்ச்சிகளை விவரிப்பதில் எனக்குத் திறமை இல்லை; ஆனால், இதில் மிக முக்கியமான காரணி கற்பனையின் பங்குதான். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், வேண்டுமென்றே செய்வது போல, அந்த கற்பனையை மேலும் தூண்டிவிட்டார்: அவர் சிரிக்காமல், திடீரென்று மடமொய்செல் லெப்யாட்கினாவிடம் எதிர்பாராத அளவுக்கு மிகுந்த மரியாதையுடன் நடந்துகொள்ளத் தொடங்கினார். அப்போது அங்கு இருந்த கிரில்லோவ்—இவர் மிகவும் விசித்திரமான மனிதர், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா; மிகவும் முரட்டுத்தனமான சுபாவம் கொண்டவர், இப்போது இங்கேயேதான் இருக்கிறார், ஒருவேளை நீங்கள் அவரை எப்போதாவது சந்திக்கலாம்—பொதுவாக அமைதியாக இருக்கும் இந்த கிரில்லோவ், திடீரென்று உற்சாகமடைந்து, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம்—இது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அந்தப் பெண்ணை ஒரு பிரபுக்காலத்துப் பெண்மணியைப் (marquise) போல நடத்துவதன் மூலம், நீங்கள் உண்மையில் அவரை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று கூறினார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இந்த கிரில்லோவை ஒரு குறிப்பிட்ட மரியாதையுடன் வைத்திருந்தார் என்பதையும் நான் குறிப்பிட வேண்டும். அதற்கு அவர் என்ன பதில் சொன்னார் தெரியுமா? "திரு. கிரில்லோவ், நான் அவரைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறேன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்; ஆனால், நான் அவரை உண்மையாகவே மதிக்கிறேன் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்—ஏனெனில், நம் அனைவரையும் விட அவர்தான் மேலானவர்." கவனியுங்கள், அவர் இதை எவ்வளவு தீவிரமான தொனியில் கூறினார்! இருப்பினும், அந்த இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்களில், "வணக்கம்" மற்றும் "விடைபெறுகிறேன்" என்பதைத் தவிர, அவர் அவளிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியதில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அப்போது நானும் அங்கிருந்தேன்; அவள் அவரைத் தன் காதலனாகவே கருதும் நிலைக்கு வந்துவிட்டதை என்னால் தெளிவாக நினைவுகூர முடிகிறது. அவர் அவளை "கடத்திச் செல்ல"த் துணியவில்லை என்றால், அதற்குப் பல எதிரிகள், குடும்பத் தடைகள் அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒரு காரணம் இருப்பதாக அவள் நம்பினாள். இதெல்லாம் எவ்வளவு வேடிக்கையான விஷயம்! இறுதியில், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் இந்த இடத்திற்குப் புறப்பட வேண்டியிருந்தபோது, ​​அவளது வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்காக ஏற்பாடு செய்தார்—அதாவது, ஆண்டுதோறும் கணிசமான தொகையை, குறைந்தது முன்னூறு ரூபிள்களையாவது, அல்லது அதற்கு மேலோ அவளுக்கு வழங்கினார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது அவரது ஒரு খেয়াল என்று வைத்துக்கொள்வோம்—வாழ்க்கையால் முன்கூட்டியே சலிப்படைந்த ஒரு மனிதனின் விசித்திரமான எண்ணம்; அல்லது கிரிலோவ் கூறியது போல, வாழ்க்கையில் வெறுப்படைந்த ஒரு மனிதன், மனநலம் குன்றிய, உடல் ஊனமுற்ற ஒரு பெண்ணை எவ்வளவு தூரம் துன்புறுத்த முடியும் என்று சோதித்துப் பார்க்கச் செய்த ஒரு புதிய பரிசோதனை! "நீங்கள் மிகவும் பரிதாபகரமான ஒரு உயிரினத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்," என்று கிரிலோவ் கூறினார், "உடல் ஊனமுற்றவள், எப்போதும் அவமானங்களையும் அடிகளையும் சுமப்பவள்—அவள் உங்கள் மீது ஒரு விசித்திரமான, அபத்தமான காதலைக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது—இருந்தும், இதிலிருந்து என்னதான் வரும் என்று பார்ப்பதற்காகவே அவளுடன் விளையாடினீர்கள்!" ஒரு மனநலம் குன்றிய பெண்ணின் கற்பனைகளுக்கு ஒரு மனிதன் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்? சொல்லப்போனால், அந்த முழு காலத்திலும் அவர் அவளிடம் இரண்டு வாக்கியங்களைக் கூடப் பேசியதில்லை! வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, சில விஷயங்களைப் பற்றி அறிவுப்பூர்வமாகப் பேசுவது சாத்தியமில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதே அறிவற்ற செயல். இதை ஒரு விசித்திரமான குணம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்—ஆனால், உண்மையில் இதற்கு மேல் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை; ஆனாலும், இப்போது இதை ஏதோ ஒரு பெரிய விவகாரமாக மாற்றியிருக்கிறார்கள்... இங்கே என்ன நடக்கிறது என்பது எனக்கு ஓரளவுக்குத் தெரியும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா.

பேசுபவர் திடீரென பேச்சை நிறுத்திவிட்டு லெப்யாட்கினை நோக்கினார், ஆனால் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவரைத் தடுத்தார்; அவர் மிகுந்த மனக் கொந்தளிப்பில் இருந்தார்.

"பேசி முடித்துவிட்டீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார். “முழுமையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்—நீங்கள் அனுமதிப்பதாக இருந்தால்—இங்கே இருக்கும் இந்த மனிதரிடம் நான் சில விஷயங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்… இது எதைப் பற்றியது என்பது உங்களுக்குச் சற்று நேரத்தில் புரிந்துவிடும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா.”

“போதும், பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்! தயவுசெய்து, ஒரு நிமிடம் நிறுத்துங்கள். ஆஹா, உங்களைப் பேச அனுமதித்தது எவ்வளவு சரியான முடிவு!”

“இன்னொரு விஷயத்தைக் கவனியுங்கள், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா,” என்று இடையில் புகுந்தார் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், “நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவர்களே உங்களிடம் இதையெல்லாம் முன்பே விளக்கியிருக்க முடியுமா? நீங்கள் கேட்ட கேள்வி—ஒருவேளை அது சற்று அதிகப்படியான உறுதியுடன் கேட்கப்பட்டதோ—அதற்கு அவர் பதில் சொல்லியிருக்க முடியுமா?”

“நிச்சயமாக, மிகவும் உறுதியான தொனியில்தான் கேட்டேன்!”

“அப்படியானால், சில சமயங்களில், சம்பந்தப்பட்ட நபர் விளக்குவதை விட, மூன்றாம் நபர் ஒருவர் விளக்குவது எளிது என்று நான் சொன்னது சரிதானே?”

“ஆம், உண்மைதான்… ஆனால், ஒரு விஷயத்தில் நீங்கள் தவறு செய்தீர்கள்—வருத்தத்துடன் சொல்கிறேன், இப்போதும் கூட நீங்கள் தவறாகவே நினைக்கிறீர்கள்.”

“அப்படியா? அது என்ன விஷயம்?”

“அது வந்து… சரி, ஒருவேளை நீங்கள் அமர்ந்துகொள்ளலாம், பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்.”

“சரி, உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்—நானும் மிகவும் களைப்படைந்துதான் இருக்கிறேன், நன்றி.” அடுத்த நொடியே, அவர் ஒரு நாற்காலியை இழுத்து அமர்ந்துகொண்டார். இப்போது அவர் ஒரு பக்கம் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கும், மறுபக்கம் மேஜை அருகில் இருந்த பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவிற்கும் இடையில் அமர்ந்திருந்தார்; அதே சமயம், திரு. லெப்யாட்கினை நேருக்கு நேர் பார்த்தபடி, தன் பார்வையை அவரிடமிருந்து ஒரு கணம் கூட அகற்றாமல் இருந்தார். “இதை ‘விசித்திரமான குணம்’ என்று சொல்வதுதான் உங்கள் தவறு…”

“ஓ, அவ்வளவுதானா…”

“இல்லை, இல்லை, இல்லை—பொறுங்கள்!” என்று குறுக்கிட்டார் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா. அவர் ஏதோ விரிவாகவும், மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பேசத் தயாராவது தெரிந்தது. இதைக் கவனித்த பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், மிகுந்த கவனத்துடன் அவரையே உற்று நோக்கினார். “இல்லை, இது வெறும் விசித்திரத்தன்மை என்று சொல்லக்கூடிய ஒன்றல்ல—உறுதியாகச் சொல்கிறேன், இது ஏதோ ஒரு வகையில் புனிதமான ஒன்று! வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே காயம்பட்ட ஒரு பெருமைமிக்க மனிதர்; நீங்கள் மிகச் சரியாக விவரித்த அந்த ‘ஏளன’ நிலையை அடைந்தவர்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அக்காலத்தில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகச் சிறப்பாகக் குறிப்பிட்டது போல, ஒரு ‘இளவரசர் ஹாரி’ (Prince Harry) போன்றவர்! சொல்லப்போனால், அவர் ஹேம்லெட்டுடன் (Hamlet) இன்னும் அதிக ஒற்றுமை கொண்டவர்—குறைந்தபட்சம் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தில்…”...என் கண்களுக்கு.

“Et vous avez raison (நீங்கள் சொல்வது சரிதான்),” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஆழ்ந்த உணர்ச்சியோடும், கனமான தொனியிலும் பதிலளித்தார்.

“நன்றி, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்! உங்களுக்கு நான் குறிப்பாக நன்றி கூறுகிறேன்; நிக்கோலாஸின் மீதும், அவனது ஆன்மாவின் மேன்மை மற்றும் அவனது வாழ்வின் நோக்கம் ஆகியவற்றின் மீதும் நீங்கள் கொண்டிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். என் மன உறுதி தளர்ந்த போதெல்லாம், அந்த நம்பிக்கையை என்னிடமும் நீங்கள்தான் பலப்படுத்தினீர்கள்.”

“Chère, chère (அன்பே, அன்பே)...” என்று கூறி ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் முன்னே வர முயன்றார், ஆனால் குறுக்கிடுவது சரியாக இருக்காது என்று உணர்ந்து தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார்.

“நிக்கோலாஸின் அருகில் எப்போதும் ஒரு அமைதியான ‘ஹொரேஷியோ’ இருந்திருந்தால் — அதாவது, மிகுந்த பணிவு கொண்ட ஒருவர் (இதுவும் உங்கள் அற்புதமான சொற்றொடர்தான், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்!) — ஒருவேளை அவன் அந்த மனச்சோர்விலிருந்தும், அவனை வாழ்நாள் முழுவதும் வாட்டிய ‘திடீரெனத் தோன்றும் ஏளனப் பேயிடமிருந்தும்’ (இந்த ‘ஏளனப் பேய்’ என்பதும் உங்கள் மிகச் பொருத்தமான வெளிப்பாடுதான், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்!) எப்போதோ காப்பாற்றப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், நிக்கோலாஸுக்கு ஒரு ஹொரேஷியோவும் கிடைக்கவில்லை, ஓஃபீலியாவும் கிடைக்கவில்லை. அவனிடம் இருந்தது அவனது தாய் மட்டுமே. சொல்லுங்கள், இத்தகைய சூழலில், ஒரு தாயால் மட்டும் தனியாக என்ன செய்துவிட முடியும்? பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச், நீங்கள் விவரித்த அந்த அழுக்கடைந்த சேரிகளிலிருந்து நிக்கோலாஸைப் போன்ற ஒருவர் எப்படி உருவானார் என்பது இப்போது எனக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது. வாழ்க்கையின் இந்த ‘ஏளனத்தை’ (இதுவும் உங்கள் துல்லியமான சொற்றொடர்தான்!) என்னால் மிகத் தெளிவாகக் காண முடிகிறது. முரண்பாடுகளுக்கான அந்தத் தீராத தாகம், அந்த இருண்ட பின்னணி — அதற்கு முன்னால் அவன் ஒரு வைரத்தைப் போல ஜொலிக்கிறான்; மீண்டும் உங்கள் உவமையையே பயன்படுத்துகிறேன், பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச்! அங்கே அவன், அனைவராலும் கைவிடப்பட்ட, ஊனமுற்ற, மனநிலை பிறழ்ந்த ஒரு மனிதனைச் சந்திக்கிறான் — ஆனால், அவனிடமோ மிக உன்னதமான உணர்வுகள் இருக்கலாம்!”

“ம்ம்... சரி, அப்படித்தான் வைத்துக்கொள்வோம்.” “அதன்பிறகு, மற்ற அனைவரும் அவளைக் கண்டு சிரிப்பது போல, அவன் அவளைக் கண்டு சிரிக்கவில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா? அட, மனிதர்களே! அவளைக் காயப்படுத்த நினைப்பவர்களிடமிருந்து அவன் அவளைக் காக்கிறான் என்பதையும், அவளை மிகுந்த மரியாதையுடன் நடத்துகிறான் என்பதையும்—‘அவள் ஏதோ ஒரு மார்க்கிஸ் (உயர்குடிப் பெண்மணி) என்பது போல’—நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா? (இந்த கிரிலோவிற்கு மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அபாரமான திறன் இருந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால், நிக்கோலாஸைப் புரிந்துகொள்வதில் அவனும் தோற்றுப்போனான்!) உண்மையில், இந்த முரண்பாடுதான் அந்தத் துயரத்திற்கு வழிவகுத்தது. இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பெண் வேறொரு சூழலில் இருந்திருந்தால், ஒருவேளை இத்தகைய பித்துப்பிடித்த, வெறித்தனமான கனவுக்கு அவள் ஆளாகியிருக்க மாட்டாள். ஒரு பெண்ணால் மட்டுமே—நிச்சயமாக ஒரு பெண்ணால் மட்டுமே—இதை முழுமையாக உணர முடியும், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்! நீங்கள்… அதாவது, நீங்கள் பெண் அல்ல என்று நான் சொல்ல வரவில்லை, ஆனால் இந்த விஷயத்தில், உங்களால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதுதான் வருத்தத்திற்குரியது!”

“ஓ, புரிகிறது—‘நிலைமை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு நல்லது’ என்ற கொள்கையைப் பற்றித்தான் நீங்கள் பேசுகிறீர்கள். புரிகிறது, புரிகிறது, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா. இது கிட்டத்தட்ட மதம் போன்றதுதான்: ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை எவ்வளவு பரிதாபகரமானதாக இருக்கிறதோ, அல்லது ஒரு தேசமே எவ்வளவு ஒடுக்கப்பட்டு வறுமையில் வாடுகிறதோ, அவ்வளவு தீவிரமாக அவர்கள் சொர்க்கத்தில் கிடைக்கும் வெகுமதியைப் பற்றி கனவு காண்கிறார்கள். இதற்கிடையில், லட்சக்கணக்கான மதகுருமார்கள் அந்தக் கனவை ஊதிப் பெரிதாக்கி, அதிலிருந்து லாபம் ஈட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்… சரி, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் என்பது எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது; கவலைப்படாதீர்கள்.”

“சரி, அது முற்றிலும் சரியானதாக இருக்காதுதான். ஆனால் சொல்லுங்கள், அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான ‘உயிரிக்குள்’ (வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஏன் ‘உயிரி’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை) இருந்த அந்தக் கனவை அழிப்பதற்காக, நிக்கோலாஸ் அவளைக் கேலி செய்து, மற்ற அதிகாரிகளைப் போலவே அவளிடம் நடந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம்தானா? நிக்கோலாஸ் திடீரென்று கிரிலோவிடம், மிகவும் உறுதியான குரலில், ‘நான் அவளைக் கண்டு சிரிக்கவில்லை’ என்று கூறினானே—அந்த ஆழ்ந்த கருணையையும், அவனது முழு ஆன்மாவையும் அதிரச் செய்த அந்த உன்னதமான உணர்வையும் நீங்கள் எப்படிப் புறக்கணிக்கிறீர்கள்? எவ்வளவு உன்னதமான, புனிதமான பதில் அது!”

“உன்னதமானதுதான்,” என்று முணுமுணுத்தார் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச். “குறிப்பு என்னவென்றால், அவர் நீங்கள் நினைப்பது போல அவ்வளவு செல்வந்தர் அல்ல; உண்மையில் செல்வந்தர் நான்தான், அவர் அல்ல. அந்த நாட்களில், அவர் என்னிடமிருந்து ஒரு பைசா கூட வாங்கியதில்லை.”

“புரிகிறது, எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா,” என்று சற்று பொறுமையின்மையுடன் நகர்ந்தபடி கூறினார் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்.

“ஓ, இது என் சுபாவத்தைப் போலவே இருக்கிறது! நிக்கோலாஸிடம் என்னையே நான் காண்கிறேன். அந்த இளமை, அந்த வேகமான, தீவிரமான உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடு... ஒருவேளை நாம் இருவரும் இன்னும் நெருக்கமானால்—நான் அதை மனதார விரும்புகிறேன், குறிப்பாக உங்களுக்கு நான் எவ்வளவு கடன்பட்டுள்ளேன் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால்—அப்போது உங்களுக்குப் புரியக்கூடும்...”

“ஓ, நம்புங்கள், நானும் அதைத்தான் விரும்புகிறேன்,” என்று சுருக்கமாக முணுமுணுத்தார் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்.

“அப்போது உங்களுக்குப் புரியும்—ஒரு உன்னதமான குருட்டுத்தனத்திலிருந்து பிறக்கும் அந்த உணர்ச்சி—எந்த வகையிலும் தகுதியற்ற ஒருவரை, உங்களைச் சற்றும் புரிந்துகொள்ளாத, சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் உங்களை வதைக்கத் துடிக்கும் ஒருவரை, திடீரென்று ஒரு இலட்சியமாக, ஒரு கனவாக மாற்றிவிடுகிறது. பகுத்தறிவுக்கு முரணாக, அந்த நபர் மீது தன் அனைத்து நம்பிக்கைகளையும் வைத்து, அவரை வணங்கி, வாழ்நாள் முழுவதும் நேசிக்கத் தொடங்குகிறது—ஏன் என்று தெரியாமலேயே! அல்லது, ஒருவேளை, அவர் அதற்கு முற்றிலும் தகுதியற்றவர் என்பதாலேயே அப்படி நேசிக்கிறதோ என்னவோ... ஓ, என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் எவ்வளவு துன்பப்பட்டிருக்கிறேன், பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்!”

ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த வேதனையுடன் என் பார்வையைச் சந்திக்க முயன்றார், ஆனால் நான் சரியான நேரத்தில் என் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டேன்.

“சமீபத்தில் கூட—ஓ, நிக்கோலாஸிடம் நான் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்!… நம்பமாட்டீர்கள்—நான் எல்லாத் தரப்பிலிருந்தும் துன்புறுத்தப்பட்டேன்: எதிரிகள், அற்பமான மனிதர்கள், ஏன், நண்பர்கள் கூட—சொல்லப்போனால், எதிரிகளை விட நண்பர்களே என்னை அதிகம் துன்புறுத்தினார்கள்.” “அந்த அருவருப்பான அநாமதேயக் கடிதம் முதன்முதலில் வந்தபோது—நம்பமாட்டீர்கள்—அந்தத் தீய எண்ணங்களை எதிர்கொள்ளத் தேவையான அளவு வெறுப்பு கூட என்னிடம் இல்லை... இத்தகைய கோழைத்தனத்திற்காக நான் என்னை ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்!” "இங்கே பரவி வரும் இந்த அநாமதேயக் கடிதங்களைப் பற்றி நான் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்," என்று திடீரென உற்சாகமடைந்தவராகப் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் கூறினார். "கவலைப்படாதீர்கள், நான் அவற்றைக் கண்டுபிடித்துத் தருகிறேன்."

"ஆனால், இங்கே என்னென்ன சூழ்ச்சிகள் முளைத்திருக்கின்றன என்று உங்களுக்குத் தெரியாது! பாவம், நம் பிரஸ்கோவ்யா இவானோவ்னாவையே அவர்கள் துன்புறுத்தியிருக்கிறார்கள்—எதற்காக என்றுதான் கேட்கிறேன்? ஒருவேளை, இன்று நான் உங்களிடம் சற்று அதிகமாகவே தவறு செய்திருக்கலாம், என் அன்பிற்குரிய பிரஸ்கோவ்யா இவானோவ்னா," என்று அவர் ஒருவித தாராளமான பாசத்துடன் கூறினார்—இருப்பினும், அதில் ஒருவித வெற்றிப் பெருமிதம் கலந்த நையாண்டியும் இருந்தது.

"ஐயோ, விடுங்கள் என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே," என்று மற்றவர் முணுமுணுத்தார்..."...மற்றும்—தயக்கத்துடன் சொல்கிறேன்—என் பார்வையில், இந்த விவகாரம் அனைத்திற்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும்; ஏற்கனவே போதுமான அளவு பேசப்பட்டுவிட்டது..." அவர் லிஸாவை ஒரு தயக்கமான பார்வையுடன் பார்த்தார், ஆனால் லிஸாவோ பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

"இந்த ஏழை, துரதிர்ஷ்டவசமான உயிரினத்தை—எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டாலும், தன் இதயத்தை மட்டும் பத்திரமாக வைத்திருக்கும் இந்த மனநிலை பிறழ்ந்த பெண்ணை—நான் என் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொள்ளப் போகிறேன்," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா திடீரென்று அறிவித்தார். "இதை ஒரு புனிதமான கடமையாகவே நான் கருதுகிறேன். இன்று முதல், இவர் என் பாதுகாப்பில் இருக்கிறார்!"

"ஒரு வகையில் பார்த்தால், இது மிகவும் நல்ல விஷயம் தான்," என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் சட்டென்று உற்சாகமடைந்து கூறினார். "மன்னிக்கவும்—முன்பு என் கருத்தை முழுமையாகச் சொல்லி முடிக்கவில்லை. நான் சரியாக இந்த 'பாதுகாப்பு' விஷயத்தைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். பாருங்கள், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் இங்கிருந்து சென்றபோது—நான் நிறுத்திய இடத்திலிருந்தே தொடர்கிறேன், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா—இந்த மனிதர், அதாவது திரு. லெப்யாட்கின், தன் சகோதரிக்காக ஒதுக்கப்பட்ட முழு ஓய்வூதியத் தொகையையும் கையாள தனக்கு உரிமை இருப்பதாகக் கருதிக் கொண்டார்; அப்படியே செய்யவும் செய்தார். நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் என்ன ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் ஓராண்டுக்குப் பிறகு—வெளிநாட்டிலிருந்தபடியே—நடப்பவற்றை அறிந்து, அவர் வேறு ஏற்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. விவரங்கள் எனக்குத் தெரியாது—அவரே உங்களிடம் சொல்லட்டும்—ஆனால், இந்த 'சுவாரஸ்யமான' நபர் ஒரு தொலைதூர மடாலயத்தில் தங்க வைக்கப்பட்டார் என்பது மட்டும் எனக்குத் தெரியும். அங்கு அவருக்குத் தேவையான வசதிகள் இருந்தன, அதே சமயம் அவர் ஒரு கவனிப்புடன், பாதுகாப்பான சூழலில் இருந்தார்—புரிகிறதா? இப்போது திரு. லெப்யாட்கின் என்ன செய்கிறார் தெரியுமா? தனது 'வருமான ஆதாரம்' என்று அவர் கருதும் தன் சகோதரியைத் தேடி அலைந்து, எப்படியோ அவளைக் கண்டுபிடித்து, மடாலயத்திலிருந்து அழைத்து வருகிறார். அவளுக்குத் தன் மீது உரிமை இருப்பதாகக் கூறி, நேராக இங்கே அழைத்து வந்துவிடுகிறார்." இங்கே அவர் அவளுக்கு உணவளிக்கத் தவறுவதுடன், அவளை அடித்துத் துன்புறுத்தி, கொடுமைப்படுத்துகிறார்; பிறகு, நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிடச்சிடமிருந்து எப்படியோ ஒரு பெரிய தொகையைப் பெற்றுக்கொண்டதும், உடனே மதுவில் மூழ்கி விடுகிறார். நன்றியுணர்வுக்குப் பதிலாக, அவர் நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் ஒரு திமிரான சவாலை விடுக்கிறார்; அபத்தமான கோரிக்கைகளை முன்வைக்கிறார்; மேலும், இனிவரும் காலங்களில் தனக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய தொகையை நேரடியாகத் தன் கைகளிலேயே வழங்காவிட்டால் சட்ட நடவடிக்கை எடுப்பேன் என்று மிரட்டுகிறார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மனமுவந்து அளித்த கொடையை, ஏதோ கட்டாய வரி போல அவர் கருதுகிறார்—நம்ப முடிகிறதா? திரு. லெப்யாட்கின், நான் இப்போது சொன்னதெல்லாம் உண்மையா?

அதுவரை கண்களைக் கீழே தாழ்த்தி அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்த கேப்டன், சட்டென்று இரண்டு அடிகள் முன்னே எடுத்து வைத்தார்; அவரது முகம் ஆழமான சிவப்பு நிறத்தில் தகித்தது.

“பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், நீங்கள் என்னிடம் மிகவும் கொடூரமாக நடந்துகொண்டீர்கள்,” என்று கூறி, பாதியிலேயே பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்.

“கொடூரமா? ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? சரி, கொடூரம் அல்லது கருணை பற்றி பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம்; இப்போதைக்கு, நான் கேட்ட முதல் கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்கள்: நான் சொன்னது உண்மையா, இல்லையா? இது பொய் என்று நீங்கள் கருதினால், இப்போதே அதைத் தாராளமாகத் தெரிவிக்கலாம்.”

“நான்… உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்…” என்று முணுமுணுத்த கேப்டன், பேச்சைத் தொடர முடியாமல் மௌனமானார். இங்கே ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும்: பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் ஒரு நாற்காலியில் கால்களை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகப் போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்திருக்க, கேப்டன் அவருக்கு முன்னால் மிகுந்த பணிவுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

திரு. லெப்யாட்கின் தயங்குவதைக் கண்ட பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சுக்கு அது பிடிக்கவில்லை; அவரது முகம் ஒருவிதமான வஞ்சகமான, கடுமையான உணர்ச்சியால் சுருங்கியது.

“நீங்கள் ஏதேனும் சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்ட அவர், கேப்டனை ஊடுருவும் கூர்மையான பார்வையால் உற்று நோக்கினார். “அப்படியானால், தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்; அவர்கள் உங்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.” “உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், என்னால் எதையும் சொல்ல முடியாது என்று…”

“எனக்குத் தெரியாதே—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இதைப் பற்றி நான் இப்பதான் கேள்விப்படுகிறேன். ஏன் உங்களால் எதையும் சொல்ல முடியாது?”

கேப்டன் அமைதியாகவே இருந்தார்; அவரது கண்கள் தரையையே பார்த்தபடி இருந்தன.

“நான் கிளம்பட்டுமா, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்?” என்று உறுதியான குரலில் கேட்டார் அவர். “எனது முதல் கேள்விக்கு ஏதேனும் ஒரு பதில் கிடைக்கும் வரை—அதாவது, நான் சொன்னவை அனைத்தும் உண்மையா?”

“உண்மைதான்,” என்று தனக்குத் துன்பம் இழைப்பவரை ஒரு பார்வை பார்த்தபடி முணுமுணுத்தான் லெப்யாட்கின். அவனது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின.

“அனைத்தும் உண்மையா?”

“அனைத்தும் உண்மைதான்.”

“ஏதேனும் சேர்க்க விரும்புகிறாயா அல்லது கருத்து தெரிவிக்க வேண்டுமா? நாங்கள் உனக்கு அநீதி இழைப்பதாக உணர்ந்தால், அதைச் சொல்—எதிர்ப்பு தெரிவி, உன் அதிருப்தியை உரக்கக் கூறு.”

“இல்லை, நான் புதிதாகச் சேர்க்க எதுவுமில்லை.”

“சமீபத்தில் நீ நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை மிரட்டியாயா?”

“அது… அது மதுவின் விளைவுதான், பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்.” (திடீரென்று அவன் தலையை நிமிர்த்தினான்.) “பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்! குடும்ப கௌரவம்—தன்னுடைய மனதுக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு அவமானம்—உலகறிய வெளிப்படும்போது, ​​ஒரு மனிதன் மீது மட்டும் எப்படிப் பழி சுமத்த முடியும்?” என்று அவன் கத்தினான்; முன்னரைப் போலவே மீண்டும் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான்.

“இப்போது நீ போதையில் இல்லையா, திரு. லெப்யாட்கின்?” என்று கேட்ட பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், அவனை ஊடுருவும் பார்வையைப் பார்த்தார்.

“நான்… நான் போதையில் இல்லை.”

“நீ குறிப்பிடும் அந்த ‘குடும்ப கௌரவம்’ மற்றும் ‘மனதுக்குச் சம்பந்தமில்லாத அவமானம்’ என்றால் என்ன?”

“நான் யாரையும் குறிப்பாகச் சொல்லவில்லை—யாரையும் குறிப்பிடவில்லை. என்னைப் பற்றித்தான் சொன்னேன்…” என்று கேப்டன் தடுமாறினான், மீண்டும் தனக்குள்ளேயே சுருங்கிப் போனான்.

“உன்னையும் உன் நடத்தையையும் நான் விவரித்த விதம் உனக்கு மிகுந்த மனவருத்தத்தை ஏற்படுத்தியதா? நீ மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய மனிதனாக இருக்கிறாயே, திரு. லெப்யாட்கின்! ஆனால் பொறு—உன் நடத்தையை அதன் உண்மையான பரிமாணத்தில் நான் இன்னும் அலசவே தொடங்கவில்லை. உன் நடத்தையைப் பற்றி—அதன் உண்மையான வடிவில்—நான் நிச்சயம் பேசுவேன்; ஆனால், சொன்னது போல, அதை நான் இன்னும் தொடங்கவே இல்லை.”

லெப்யாட்கின் உடல் நடுங்க, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சை ஒருவிதக் குழப்பத்துடனும் பதற்றத்துடனும் பார்த்தான்.

“பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், நான் இப்பதான் மெல்ல மெல்ல விழித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்!”

“ம்ம். அப்படியானால், உன்னை நான் தான் எழுப்பினேனா?” “ஆம், நீங்கள் தான் என்னை எழுப்பினீர்கள், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்—நான்கு ஆண்டுகளாக ஒரு கார்மேகம் சூழ்ந்திருக்க, நான் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தேன். நான் இப்போது விடைபெறலாமா, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்?”

“தாராளமாக—ஒருவேளை வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கு வேறு ஏதேனும் தேவை என்று தோன்றினால் ஒழிய…”

ஆனால் அவர் கைகளை அசைத்து, அவனைச் செல்லுமாறு சைகை காட்டினார்.

கேப்டன் தலைவணங்கி, கதவை நோக்கி இரண்டு அடிகள் எடுத்துவைத்தார்; திடீரென நின்றவர், தன் கையை நெஞ்சின் மீது வைத்துக்கொண்டார்—ஏதோ சொல்ல விரும்புவது போலத் தெரிந்தாலும், அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை—பின் அவசரமாக வெளியேறினார்.
வாசலில் அவர் தற்செயலாக நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சைச் சந்தித்தார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சற்று ஒதுங்கி வழிவிட, கேப்டனோ அவருக்கு முன்னால் சுருங்கிப் போனது போலவும், அப்படியே உறைந்து நின்றது போலவும் காணப்பட்டார். ஒரு மலைப்பாம்பைப் பார்த்த முயலைப் போல, அவர் தன் கண்களை நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மீது நிலைத்திருக்கச் செய்திருந்தார். சிறிது நேரம் கழித்து, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மென்மையாகத் தன் கையால் அவரை விலக்கிவிட்டு, வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தார்.
VII

அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் அமைதியுடனும் இருந்தார். ஒருவேளை அவருக்கு ஏதோ ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்திருக்கலாம்—அது மற்றவர்களுக்கு இன்னும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை—ஆனால், அவர் ஏதோ ஒன்றால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போலத் தெரிந்தது.

"என்னை மன்னித்துவிடுவாயா, நிக்கோலாஸ்?" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தம்மைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கேட்டுவிட்டு, அவரை வரவேற்பதற்காக அவசரமாக எழுந்தார்.

ஆனால், நிக்கோலாஸ் சத்தமாகச் சிரித்தார்.

"அப்படியா விஷயம்!" என்று அவர் கலகலப்பான, விளையாட்டுத்தனமான தொனியில் கூறினார். "உங்களுக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது போலிருக்கிறதே! நான் கிளம்பும்போது வண்டியில் அமர்ந்திருந்தபோது நினைத்தேன்: 'கிளம்புவதற்கு முன் ஏதாவது ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையாவது சொல்லியிருக்கலாமே—யாராவது இப்படிச் சும்மா கிளம்பிப் போவார்களா?' என்று. ஆனால், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அங்கேயே தங்கிவிட்டார் என்பது நினைவுக்கு வந்ததும், என் கவலை மறைந்துவிட்டது."

இப்படிப் பேசிக்கொண்டே, அவர் அறையில் இருந்த அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தார்.

"பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எங்களிடம் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைச் சேர்ந்த ஒரு விசித்திரமான மனிதரைப் பற்றிய பழைய கதையைச் சொன்னார்," என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த ஆர்வத்துடன் குறுக்கிட்டார்—"அவர் ஒரு பிடிவாதக்காரர், ஒரு பைத்தியக்காரர் போலத் தோன்றினாலும், அவருடைய எண்ணங்கள் எப்போதும் உயர்ந்தவை; அவருடைய இயல்பு எப்போதும் வீரத்தன்மை கொண்ட, உன்னதமான ஒன்று..."

"வீரத்தன்மை கொண்டதா? அவ்வளவு தூரம் போய்விட்டதா?" என்று நிக்கோலாஸ் சிரித்தார். "எப்படியிருந்தாலும், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவசரமாகச் செயல்பட்டதற்காக நான் அவருக்கு மிகவும் நன்றிக்கடன் பட்டுள்ளேன்." (அப்போது அவர் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சை ஒரு கணம் பார்த்தார்.) "அம்மா, தெரிந்துகொள்ளுங்கள், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஒரு உலகளாவிய சமாதானத்தை உருவாக்குபவர்... அதுதான் அவருடைய பாத்திரம், அவருடைய வெறி, அவருடைய விருப்பமான பொழுதுபோக்கு—அவரை அந்தப் பார்வையிலேயே நீங்கள் பார்க்க வேண்டும் என்று நான் குறிப்பாகக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அவர் உங்களிடம் என்னவெல்லாம் எழுதி வைத்திருக்கிறார் என்று என்னால் ஊகிக்க முடிகிறது. அவர் விஷயங்களை விவரிக்கும்போது, ​​உண்மையில் ஏதோ 'குறுகுறுவென எழுதித் தள்ளுவது' போலவே இருக்கும்..." அவருடைய மனம் ஒரு அரசு அலுவலகத்தைப் போன்றது. மேலும், அவர் ஒரு யதார்த்தவாதி என்பதால், அவரால் பொய் சொல்ல முடியாது—அவரைப் பொறுத்தவரை வெற்றியை விட உண்மைதான் மேலானது... நிச்சயமாக, வெற்றியை விட உண்மை முக்கியமற்றதாகத் தோன்றும் அந்த அரிதான தருணங்களைத் தவிர! (இதைச் சொல்லும்போது, ​​அவர் சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டார்.) எனவே, *மாமன்* (அம்மா), நீங்கள் என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதா? இதில் ஏதேனும் பைத்தியக்காரத்தனம் இருந்தால், அது என்னிடமிருந்துதான் தொடங்கியிருக்க வேண்டும்—ஆக, இறுதியில் நான் ஒரு பைத்தியக்காரன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எப்படியிருந்தாலும், ஒருவன் தன் ஊரில் தனக்கு இருக்கும் அந்த 'பெயரை' (பைத்தியக்காரன் என்ற பிம்பத்தை) காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா...

இதைச் சொல்லிவிட்டு, அவர் தன் தாயை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டார்.

"எப்படியிருந்தாலும், இந்த விஷயம் இத்துடன் முடிந்துவிட்டது, எனவே இதைப் பற்றி மேலும் பேசாமல் இருப்பதே நல்லது," என்று அவர் சேர்த்துக் கூறினார்—அவரது குரலில் ஒரு வறண்ட, உறுதியான தொனி வெளிப்பட்டது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அந்தத் தொனியை கவனித்தாள், ஆனால் அவளது உற்சாகம் குறையவில்லை; மாறாக, அது இன்னும் அதிகரித்தது.

"நீ இன்னும் ஒரு மாத காலத்திற்கு வரமாட்டாய் என்றுதான் நினைத்தேன், *நிக்கோலாஸ்*!"

"நிச்சயமாக, எல்லாவற்றையும் நான் உனக்கு விளக்குகிறேன், *மாமன்*—ஆனால் இப்போதைக்கு..."

அவர் பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னாவை நோக்கித் திரும்பினார்.

அவரோ, நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் திடீரென வந்ததைக் கண்டு அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்திருந்தும், இப்போது அவரைப் பக்கம் தலை திருப்பிப் பார்க்கக்கூட இல்லை. அவளுக்கு வேறு கவலைகள் இருந்தன: கேப்டன் வெளியே வந்து கதவருகே நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சை நேருக்கு நேர் சந்தித்த அந்த நொடியிலிருந்தே, லிசா சிரிக்கத் தொடங்கினாள்—முதலில் மெதுவாகவும் விட்டுவிட்டும் சிரித்தவள், பிறகு அந்தச் சிரிப்பு வலுத்து, சத்தமாகவும் தெளிவாகவும் மாறியது. அவளது முகம் சிவந்து போனது. சற்று முன்பு வரை அவள் கொண்டிருந்த தீவிரமான, அமைதியான மனநிலைக்கு இது முற்றிலும் முரணாக இருந்தது. நிக்கோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​லிசா மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சைத் தன் அருகில் வருமாறு சைகை காட்டினாள்; ஏதோ ரகசியம் சொல்லப்போகிறாள் என்று நினைத்து அவர் குனிந்ததும், அவள் மீண்டும் வெடித்துச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். பார்த்தால், அந்தப் பாவம் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சைக் கண்டுதான் அவள் சிரிக்கிறாள் என்றுதான் தோன்றியது. இருப்பினும், அவள் தன் உதடுகளின் மீது கைக்குட்டையை அழுத்திக்கொண்டு, தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்ள முயற்சி செய்தாள். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், மிகுந்த அப்பாவித்தனத்துடனும் கபடமற்ற தோற்றத்துடனும் அவளை வரவேற்றார்.

“தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்,” என்று அவள் வேகமான குரலில் கூறினாள். “நீங்கள்... நீங்கள் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சைச் சந்தித்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்... அட கடவுளே, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், நீங்கள்... இது நம்ப முடியாத அளவுக்கு... எவ்வளவு உயரமாக இருக்கிறீர்கள்!”

மீண்டும் அவள் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் உண்மையில் உயரமானவர் தான், ஆனால் அவ்வளவு “நம்ப முடியாத” அளவுக்கு உயரமானவர் அல்ல.

“நீங்கள்... இங்கே வந்து எவ்வளவு நேரமாகிறது?” என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள். மீண்டும் தன்னை அடக்கிக்கொள்ள முயன்றாள்—சிறிது பதற்றமடைந்தவள் போலவும் தெரிந்தாள்—இருப்பினும் அவளது கண்கள் ஜொலித்தன.

“இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மேல் ஆகிறது,” என்று நிகோலா அவளையே கூர்ந்து கவனித்தபடி பதிலளித்தார். அவர் மிகுந்த அமைதியுடனும் கண்ணியத்துடனும் இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; ஆனால், அந்த கண்ணியமான வெளித்தோற்றத்திற்குப் பின்னால், அவர் முற்றிலும் அலட்சியமாகவும், ஒருவித சலிப்புடனும் காணப்பட்டார்.

“நீங்கள் எங்கே தங்கப் போகிறீர்கள்?”

“இங்கேயே.”

வரவாரா பெட்ரோவ்னாவும் லிசாவைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார், அப்போது திடீரென்று அவருக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

“நிகோலா, இவ்வளவு நேரம்—இந்த இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக—நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள்?” என்று அவர் அருகில் வந்து கேட்டார். “ரயில் பத்து மணிக்குத்தானே வருகிறது?”

“முதலில், நான் பியோத்ர் স্তெபானோவிச்சை கிரிலோவின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றேன். பியோத்ர் স্তெபானோவிச்சை நான் மத்வேயேவோவில்—மூன்று நிலையங்களுக்கு முன்னால்—சந்தித்தேன்; அங்கிருந்து நாங்கள் ஒரே பெட்டியில் பயணம் செய்தோம்.” “நான் விடியற்காலையிலிருந்தே மத்வேயேவோவில் காத்திருந்தேன்,” என்று பியோத்ர் স্তெபானோவிச் குறுக்கிட்டார். “இரவில் எங்கள் ரயிலின் கடைசிப் பெட்டிகள் தடம் புரண்டுவிட்டன—நாங்கள் கால்களை உடைத்துக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டோம்!”

“கால்களை உடைத்துக்கொள்ளும் நிலையா!” என்று லிசா பதறினாள். “அம்மா, அம்மா—நாம் கடந்த வாரம் மத்வேயேவோவிற்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தோமே! நாமும் கூட நம் கால்களை உடைத்துக்கொண்டிருக்கக்கூடும்!”

“கடவுளே காப்பாற்று!” என்று பிரஸ்கோவ்யா இவனோவ்னா சிலுவை வரைந்துகொண்டு பதறினார். “அம்மா, அன்புள்ள அம்மா, ஒருவேளை நான் என் இரண்டு கால்களையும் உடைத்துக்கொண்டால் பதறாதீர்கள்—அப்படி நடப்பதற்கு வாய்ப்பு இருக்கத்தானே செய்கிறது; நான் தினமும் ஒரு பைத்தியக்காரி போல குதிரை சவாரி செய்கிறேன் என்று நீங்கள்தானே எப்போதும் சொல்கிறீர்கள்! மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், நான் நடக்க முடியாமல் முடங்கிப்போனால், எனக்கு உதவ நீங்கள் வருவீர்களா?” என்று அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். “ஒருவேளை அப்படி நடந்தால், உங்களைத் தவிர வேறு யாரையும் எனக்கு உதவ அனுமதிக்க மாட்டேன்—இதை நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம்! சரி, ஒரு கால் மட்டும் உடைந்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொள்வோம்… சொல்லுங்கள், அன்புள்ளவரே—இதை ஒரு பாக்கியமாகக் கருதுவீர்கள் என்று சொல்லுங்களேன்…”“ஒரே ஒரு கால் இருந்தால், அதில் என்ன மகிழ்ச்சி இருக்க முடியும்?” என்று மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் கேட்டார்; அவரது புருவங்கள் தீவிரமாகச் சுருங்கின.

“அப்படியானால், நீங்கள் மட்டும்தானே எனக்குத் துணையாக வர முடியும்—வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்!”

“அப்படியிருந்தாலும், நான்தானே உங்களுக்குத் துணையாக வருவேன், எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா,” என்று மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் இன்னும் தீவிரமான குரலில் முணுமுணுத்தார்.

“ஐயோ கடவுளே—அவர் ஒரு வார்த்தை விளையாட்டு (pun) செய்ய முயல்கிறார்!” என்று லிசா வியப்புடன் கூறினாள்; அவள் முகத்தில் ஒருவித அதிர்ச்சி தெரிந்தது. “மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், இனிமேல் ஒருபோதும் இப்படிப் பேசாதீர்கள்! எவ்வளவு சுயநலக்காரராக இருக்கிறீர்கள்! உங்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நீங்கள் வேண்டுமென்றே உங்களையே தாழ்த்திப் பேசிக்கொள்கிறீர்கள் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது; உண்மையில், ஒரு கால் இல்லையென்றால் நான் இன்னும் சுவாரஸ்யமாகிவிடுவேன் என்று நீங்கள் நாள் முழுவதும் வாதிட்டுக் கொண்டிருப்பீர்கள்! ஆனால், ஒரு தீர்க்க முடியாத சிக்கல் இருக்கிறது: நீங்கள் மிகவும் உயரமானவர், எனக்கு ஒரு கால் இல்லையென்றால் நான் மிகச் சிறியவளாகிவிடுவேன்—பிறகு எப்படி நீங்கள் எனக்கு உங்கள் கையை நீட்டி அழைத்துச் செல்ல முடியும்? நாம் இருவரும் ஜோடியாகவே இருக்க முடியாது!”

அவள் ஒருவித வேதனையான சிரிப்பைச் சிரித்தாள். அவளது நகைச்சுவைகளும் குறிப்புகளும் அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இல்லைதான், ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவளுக்குத் தேவை புத்திசாலித்தனமான பேச்சு அல்ல என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“இது ஹிஸ்டீரியா (உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலை)!” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபானோவிச் என்னிடம் கிசுகிசுத்தார். “சீக்கிரம், ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்.”

அவர் சரியாகத்தான் யூகித்திருந்தார்; அடுத்த சில நொடிகளில், அனைவரும் பரபரப்பாகச் செயல்படத் தொடங்கினர், தண்ணீர் கொண்டு வரப்பட்டது. லிசா தன் தாயைக் கட்டியணைத்து, ஆர்வத்துடன் முத்தமிட்டு, அவர் தோளில் சாய்ந்து அழுதாள்—ஆனால், அடுத்த நொடியே விலகி, தாயின் முகத்தைப் பார்த்தவள், மீண்டும் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். இறுதியில், அவளது தாயும் அழத் தொடங்கினார். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அவர்கள் இருவரையும் அவசரமாகத் தனது அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்—முன்பு தார்யா பாவ்லோவ்னா வெளியே வந்த அதே கதவின் வழியாகவே அவர்கள் சென்றனர். ஆனால், அவர்கள் அங்கு நீண்ட நேரம் இருக்கவில்லை—அதிகபட்சம் நான்கு நிமிடங்கள் மட்டுமே…

அந்த மறக்க முடியாத காலைப் பொழுதின் இறுதித் தருணங்களில் நடந்த ஒவ்வொரு சிறு விஷயத்தையும் நான் இப்போது நினைவுகூர முயல்கிறேன். பெண்கள் அனைவரும் வெளியேறிய பிறகு—தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து நகரவே இல்லை தார்யா பாவ்லோவ்னா—நாங்கள் மட்டும் தனியாக இருந்தபோது, ​​நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் ஒவ்வொருவராகச் சென்று நலம் விசாரித்தார். ஷாதோவ் மட்டும் தன் மூலையிலேயே அமர்ந்திருந்தார்; அவர் முன்பை விட இன்னும் குனிந்து, தரையை நோக்கியபடி இருந்தார். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சிடம் ஏதோ ஒரு புத்திசாலித்தனமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச முயன்றார், ஆனால் அவரோ நேராக தார்யா பாவ்லோவ்னாவை நோக்கிச் சென்றார். அவர் அவளை நெருங்குவதற்கு முன்பே, பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச் குறுக்கிட்டு, அவரை ஒரு ஜன்னல் ஓரமாக அழைத்துச் சென்றார். அங்கு அவர் ஏதோ ஒன்றை மிக வேகமாக முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்; அவரது முகபாவனைகளையும் உடல் மொழியையும் வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​அது ஏதோ மிக முக்கியமான விஷயம் போலத் தெரிந்தது. நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச், மிகுந்த சலிப்புடனும் கவனக்குறைவுடனும் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்; அவரது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த முறையான, ஆனால் புரிந்துகொள்ள முடியாத புன்னகை மட்டுமே இருந்தது. விரைவில் அவர் பொறுமையிழந்து, அங்கிருந்து விலகிச் செல்லத் துடிப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் ஜன்னல் ஓரத்திலிருந்து நகர்ந்த அதே தருணத்தில், பெண்கள் மீண்டும் உள்ளே வந்தனர். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, லிசாவை மீண்டும் பழைய இடத்திலேயே அமர வைத்தார்; அவர்கள் குறைந்தது பத்து நிமிடங்களாவது ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்றும், இந்தச் சூழலில் வெளிக்காற்று அவளது பதற்றமான நரம்புகளுக்கு நல்லதல்ல என்றும் கூறினார். அவர் லிசாவை மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொண்டார், அவளுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்துகொண்டார். இப்போது சுதந்திரமாக இருந்த பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச், உடனே அவர்கள் அருகில் சென்று, விறுவிறுப்பாகப் பேசத் தொடங்கினார். அப்போதுதான் நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச், தனது வழக்கமான நிதானமான நடையுடன் தார்யா பாவ்லோவ்னாவை அணுகினார். அவர் அருகில் வந்ததும், தார்யா அமர்ந்திருந்த இடத்திலேயே ஒரு கணம் தள்ளாடியது போலத் தெரிந்தது; பிறகு சட்டென்று எழுந்து நின்றாள். அவள் மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்பட்டாள், அவளது முகம் முழுவதும் ஒரு ஆழ்ந்த சிவந்த நிறம் படர்ந்திருந்தது.

“உங்களுக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்... அல்லது அதற்கு இன்னும் நேரமாகிவிட்டதா?” என்று அவர் கேட்டார்; அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான பாவனை தெரிந்தது. தார்யா அதற்கு ஏதோ பதில் சொன்னாள், ஆனால் அது என்னவென்று சரியாகப் புரியவில்லை.

“என் இந்தத் தலையீட்டை மன்னிக்கவும்,” என்று அவர் குரலை உயர்த்திச் சொன்னார், “ஆனால், எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. இது உங்களுக்குத் தெரியுமா?” “ஆம், உங்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது என்பது எனக்குத் தெரியும்.”

“இருப்பினும், என் வாழ்த்துகள் உங்களுக்கு எந்தச் சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்று நம்புகிறேன்,” என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார், “மேலும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்…”

“வாழ்த்துகள்—எதற்காக, சரியாகச் சொல்லுங்கள்?” என்று பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் திடீரென இடைமறித்தார். “நான் எதற்காக உங்களை வாழ்த்த வேண்டும், தார்யா பாவ்லோவ்னா? அட! அப்படியிருக்குமோ? உங்கள் கன்னச் சிவப்பு, நான் சரியாகக் கணித்துவிட்டேன் என்பதைக் காட்டுகிறது. சொல்லுங்கள், நம்முடைய அழகான, ஒழுக்கமான இளம் பெண்களை வேறெதற்காக வாழ்த்த முடியும்—எந்த மாதிரியான வாழ்த்துகள் அவர்களை இவ்வளவு சிவக்க வைக்கின்றன? சரி, நான் சரியாகக் கணித்திருந்தால், என் வாழ்த்துகளையும் ஏற்றுக்கொள்—பிறகு, நம் பந்தயத்தின்படி பணத்தைக் கொடுத்துவிடு! சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோது, ​​நீ ஒருபோதும் திருமணம் செய்துகொள்ள மாட்டேன் என்று பந்தயம் கட்டியது நினைவிருக்கிறதா… ஆமாம், சுவிட்சர்லாந்து என்று சொன்னதும் நினைவுக்கு வருகிறது—நான் என்ன யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்? உண்மையில், நான் வந்ததற்கான காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று, அதை நான் மறந்தே போய்விட்டேன்! சொல்லுங்கள்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் திரும்பியபடி அவர் கேட்டார், “நீங்கள் எப்போது சுவிட்சர்லாந்துக்குக் கிளம்புகிறீர்கள்?”

“நான்… சுவிட்சர்லாந்துக்கா?” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் வியப்புடனும் பதற்றத்துடனும் கேட்டார்.

“என்ன? நீங்கள் போகவில்லையா? ஆனால் நீங்களும் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறீர்கள் என்றுதானே எழுதியிருந்தீர்கள்?”

“பியர்!” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் வியப்புடன் கூவினார்.

“சரி, அந்த ‘பியர்’ என்பதை விடுங்கள்… பாருங்கள், இது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருமென்றால், என் கருத்தை எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நீங்கள் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்ததால், அதைக் கூறுவதற்காகவே நான் இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறேன்.” “மேலும்,” என்று அவர் தொடர்ந்தார், “நீங்கள் உண்மையிலேயே ‘காப்பாற்றப்பட’ வேண்டும் என்று இந்த கடிதத்திலேயே கெஞ்சிக் கேட்டிருக்கிறீர்கள் அல்லவா—அப்படியானால், இதோ நான் உங்கள் சேவைக்குத் தயார். அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறார் என்பது உண்மையா, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா?” என்று அவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை நோக்கித் திரும்பிக் கேட்டார். “நான் வரம்பு மீறிப் பேசவில்லை என்று நம்புகிறேன்; அவரே கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்—ஊர் முழுவதற்கும் விஷயம் தெரிந்துவிட்டதாம், எல்லோரும் அவருக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களாம்—எவ்வளவு தூரம் என்றால், அந்த வாழ்த்துகளைத் தவிர்ப்பதற்காக அவர் இரவில் மட்டுமே வெளியே வருகிறாராம். அந்தக் கடிதம் என் பையில்தான் இருக்கிறது. ஆனால், நம்புவீர்களா, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா—எனக்கு இதில் ஒன்றும் புரியவில்லை! ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், ஒன்று மட்டும் சொல்லுங்கள்: நான் உங்களுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்க வேண்டுமா, அல்லது உங்களைக் ‘காப்பாற்ற’ வேண்டுமா? நம்பவே முடியாது—மிகவும் மகிழ்ச்சியான வரிகளுக்கு அருகிலேயே, மிகுந்த விரக்தியான வரிகளையும் அவர் எழுதியிருக்கிறார். முதலாவதாக, அவர் என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறார்—சரி, அது அவர்களின் வழக்கமாக இருக்கலாம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்… ஆனால், யோசித்துப் பாருங்கள்—என் வாழ்நாளில் அந்த மனிதரை நான் இருமுறைதான் பார்த்திருக்கிறேன், அதுவும் தற்செயலாகத்தான்—அப்படிப்பட்டவர், இப்போது மூன்றாவது முறையாகத் திருமணம் செய்துகொள்ளும்போது, ​​என்னைப் பொறுத்தவரை ஏதோ ஒரு ‘பெற்றோர் கடமையை’ நிறைவேற்றத் தவறிவிட்டதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்! ஆயிரம் வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில் இருந்துகொண்டு, என் கோபத்திற்கு ஆளாகிவிடக்கூடாது என்றும், அவரிடம் அனுமதி கேட்கிறேன் என்றும் கெஞ்சுகிறார்! தயவுசெய்து, தவறாக எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள்—”ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—சரி, இது காலத்தின் கட்டாயம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; நான் எல்லாவற்றையும் பரந்த கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்க முயல்கிறேன், யாருடைய செயல்களையும் விமர்சிப்பதில்லை—இது ஒரு நல்ல பண்புதான் என்று நினைக்கிறேன்—ஆனால், இதில் சொல்லப்படும் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றே எனக்குப் புரியவில்லை. ஏதோ "சுவிட்சர்லாந்தில் செய்த பாவங்கள்" பற்றிப் பேசப்படுகிறது. இந்த "பாவங்கள்" காரணமாகவோ—அல்லது வேறொருவருடைய பாவங்கள் காரணமாகவோ, அவர் எப்படிச் சொல்கிறாரோ அப்படி இருக்கட்டும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஏதோ சில "பாவங்கள்" நிமித்தமாக அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறாராம். அந்தப் பெண்ணை அவர் "முத்து, வைரம்" என்று வர்ணிக்கிறார்; வழக்கம்போல, தான் அதற்கு "தகுதியற்றவன்" என்றும் கூறுகிறார்—இது இவர்களுக்கே உரிய பாணி—ஆனால், இந்த "பாவங்கள்" அல்லது சூழ்நிலைகளின் காரணமாக, அவர் "திருமணம் செய்துகொண்டு சுவிட்சர்லாந்துக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில்" இருப்பதாக உணர்கிறார். அதனால், நான் "எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, அவரை மீட்க விரைந்து வர வேண்டும்" என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். இதில் உங்களுக்கு ஏதேனும் புரிகிறதா? இருந்தாலும்... உங்கள் முகபாவனைகளைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது—அவர் கையில் கடிதத்தை வைத்துக்கொண்டு, அனைவரையும் ஒரு அப்பாவித்தனமான புன்னகையுடன் பார்த்தபடி கேட்டார்—வழக்கம்போல நான் ஏதோ உளறிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்... என் முட்டாள்தனமான வெளிப்படைத்தன்மையால், அல்லது நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சொல்வது போல, என் அவசரபுத்தியால் இப்படி ஆகிவிட்டது. நாம் அனைவரும் "நண்பர்களுக்கு மத்தியில்தான்" இருக்கிறோம் என்று நினைத்தேன்—அதாவது, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், உங்கள் நண்பர்களுக்கு மத்தியில்—ஆனால் உண்மையில், நான் ஒரு அந்நியன் போலத்தான் இருக்கிறேன். மற்ற அனைவருக்கும் தெரிந்த ஏதோ ஒரு விஷயம் எனக்குத் தெரியவில்லை என்பது இப்போது புரிகிறது... எனக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை!

அவர் மீண்டும் மற்றவர்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.

"ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் உங்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், 'சுவிட்சர்லாந்தில் வேறொருவர் செய்த பாவங்கள்' காரணமாகத் தான் திருமணம் செய்துகொள்ளப் போவதாகவும், நீங்கள் அவரை 'மீட்க' விரைந்து வர வேண்டும் என்றும்—அதாவது, சரியாக இதே வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தித்தான்—எழுதியிருந்தாரா?" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா திடீரென முன்னே வந்து கேட்டார். அவரது முகம் ஒருவிதமான நோயுற்ற மஞ்சள் நிறமாக மாறியிருந்தது, முகம் சுருங்கி விகாரமடைந்திருந்தது, உதடுகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. “பாருங்கள், இதில் நான் ஏதாவது தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தால்,” என்று திடீரென பதற்றமடைந்த குரலில், இன்னும் வேகமான சொற்களுடன் பேசத் தொடங்கினான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், “அதற்கு அவர் எழுதும் முறைதான் காரணம். இதோ அந்த கடிதம். வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, உங்களுக்குத் தெரியுமா, இவருடைய கடிதங்களுக்கு முடிவே இல்லை—தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கின்றன; கடந்த இரண்டு, மூன்று மாதங்களாக ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், சில சமயங்களில் நான் அவற்றை முழுமையாக வாசிப்பதுகூட இல்லை. ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், இப்படி ஒரு முட்டாள்தனமான விஷயத்தைச் சொன்னதற்காக என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்—ஆனால், நீங்கள் எனக்குக் கடிதங்களை எழுதினாலும், உண்மையில் வருங்கால சந்ததியினருக்காகத்தான் எழுதுகிறீர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தானே வேண்டும்? அதனால், உங்களுக்கு இதில் பெரிய பாதிப்பு எதுவும் இருக்கப்போவதில்லை, இல்லையா? சரி, கோபப்பட்டுக்கொள்ளாதீர்கள்—நாமெல்லாம் நெருக்கமானவர்கள்தானே! ஆனால், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, இந்த ஒரு கடிதத்தை மட்டும் நான் முழுமையாக வாசித்தேன். இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘பாவங்கள்’—அதாவது ‘மற்றவர்களின் பாவங்கள்’—என்பவை, ஒருவேளை நம்முடைய சொந்தச் சிறு தவறுகளாகத்தான் இருக்கக்கூடும்; மிகவும் அப்பாவித்தனமான தவறுகள் என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். ஆனாலும், ஏனோ தெரியவில்லை, ஏதோ ஒரு ‘உன்னதமான’ தோற்றத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள, இவற்றை ஒரு பெரிய நாடகமாக மாற்றியிருக்கிறோம். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நம்முடைய கணக்கு வழக்குகளில் ஏதோ குளறுபடி நடந்திருக்கிறது—இதை ஒப்புக்கொள்வதில் தவறில்லை. நமக்குச் சீட்டாட்டம் ஆடுவதில் ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான ஆர்வம் ஏற்பட்டுவிட்டது… சரி, அதை விடுங்கள்—அதெல்லாம் தேவையில்லாத விஷயம், மன்னிக்கவும், நான் அதிகமாகப் பேசிவிட்டேன். இருந்தாலும், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அவர் என்னை உண்மையிலேயே பயமுறுத்திவிட்டார்; அவரை எப்படியாவது ‘காப்பாற்ற’ வேண்டும் என்று கூட நான் நினைத்துக்கொண்டேன். இப்போது எனக்குச் சற்று வெட்கமாகத்தான் இருக்கிறது—நான் என்ன, அவர் கழுத்தில் கத்தியை வைத்திருக்கிறேனா? அல்லது நான் ஒரு கொடூரமான கடன் கொடுத்த நபரா? இதில் அவர் வரதட்சணை பற்றி ஏதோ குறிப்பிடுகிறார்… சொல்லுங்கள், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்—நீங்கள் உண்மையிலேயே திருமணம் செய்துகொள்ளத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்களா?” எப்படியும் இது நடக்கத்தான் போகிறது—நாம் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறோம், பெரும்பாலும் அழகான சொற்றொடர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே... ஆ, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, நீங்கள் இப்போது என்னை எடைபோடுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்—குறிப்பாக அந்தச் சொற்றொடருக்காகவே நீங்கள் என்னை எடைபோடுகிறீர்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரிகிறது!

“அதற்கு நேர்மாறாக, அதற்கு நேர்மாறாக—உங்கள் பொறுமை முற்றிலும் கரைந்துவிட்டது என்பதை என்னால் உணர முடிகிறது, அதற்கு உங்களுக்கு நியாயமான காரணமும் இருந்திருக்கிறது,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா நையாண்டியும் காழ்ப்புணர்ச்சியும் கலந்த குரலில் பதிலளித்தாள்.

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கொட்டிய “உண்மைகளை” அவள் மிகுந்த குரூரமான மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவன் ஏதோ ஒரு பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்துக்கொண்டிருந்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது (அது என்ன பாத்திரம் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அது வெளிப்படையாகவே இருந்தது—சொல்லப்போனால், மிகவும் முரட்டுத்தனமாகவே அந்த நடிப்பை அவன் வெளிப்படுத்தினான்).

“அதற்கு நேர்மாறாக,” என்று அவள் தொடர்ந்தாள், “நீங்கள் உண்மையைச் சொன்னதற்கு நான் உங்களுக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்; நீங்கள் சொல்லியிருக்காவிட்டால், எனக்கு இது தெரிந்திருக்கவே மாட்டாது. இருபது ஆண்டுகளில் முதல்முறையாக, என் கண்கள் திறக்கப்படுகின்றன. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், நீங்களும் கூட வேண்டுமென்றேதான் இந்தத் தகவலைப் பெற்றதாகச் சொன்னீர்கள்—ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் உங்களுக்கும் இது போன்றதொரு கடிதத்தை எழுதினாரா?”

“அவரிடமிருந்து எனக்கு மிகவும் அப்பாவித்தனமான... மற்றும்... மற்றும்... மிகவும் கண்ணியமான ஒரு கடிதம் கிடைத்தது...”

“நீங்கள் தயங்குகிறீர்கள், வார்த்தைகளைத் தேடுகிறீர்கள்—போதும்! ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச், உங்களிடம் ஒரு பெரிய உதவியைக் கேட்க வேண்டும்,” என்று திடீரென அவனை நோக்கித் திரும்பிய அவள், கண்கள் ஜொலிக்கக் கூறினாள். “தயவுசெய்து இப்போதே இங்கிருந்து கிளம்பிவிடுங்கள்—மீண்டும் ஒருபோதும் என் வீட்டின் வாசற்படியை மிதிக்காதீர்கள்.”

நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள், சமீபத்தில் நிகழ்ந்த அந்த “உன்னதமான உணர்ச்சிப் பெருக்கை”—அது இன்னும் முழுமையாக அடங்கவில்லை. உண்மைதான், ஸ்தேபான் த்ரோஃபிமோவிச் செய்த தவறு இருந்தது! ஆனால், அந்தச் சூழலில் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது என்னவென்றால், அவர் எவ்வளவு கண்ணியத்துடன் உறுதியாக நின்றார் என்பதுதான்—பெத்ருஷாவின் “குற்றச்சாட்டுகளின்” போதும் (அவற்றை அவர் தடுக்க முயலவே இல்லை), வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் “சாபத்தின்” போதும் அவர் காட்டிய அந்த உறுதி வியக்கத்தக்கது. இவ்வளவு மன உறுதியை அவர் எங்கிருந்து பெற்றார்? நான் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் புரிந்துகொண்டேன்: பெத்ருஷாவை முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, ​​அவன் காட்டிய அந்த அரவணைப்புகள் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை ஆழமாகவும் உண்மையாகவும் காயப்படுத்தியிருந்தன. இது ஒரு தீவிரமான, மிக உண்மையான துயரம்—குறைந்தது அவர் உணர்ந்துகொண்ட விதத்திலும், அவரது இதயம் அனுபவித்த விதத்திலும் அது அப்படித்தான் இருந்தது. அதே வேளையில், அவர் மற்றொரு மனவேதனையாலும் பீடிக்கப்பட்டிருந்தார்: தான் மிகவும் இழிவான, கோழைத்தனமான செயலில் ஈடுபட்டுவிட்டோம் என்ற கசப்பான, தனிப்பட்ட உணர்வு அது. இந்த உண்மையை அவர் பிற்காலத்தில் என்னிடம் மிகுந்த வெளிப்படைத்தன்மையுடன் ஒப்புக்கொண்டார். இருப்பினும், ஒரு உண்மையான, மறுக்க முடியாத துயரத்திற்கு, மிகவும் பொறுப்பற்ற மனிதனைக்கூட—சிறிது காலத்திற்காவது—அமைதியானவனாகவும் உறுதியானவனாகவும் மாற்றும் ஆற்றல் உண்டு. மேலும், உண்மையான மற்றும் ஆழமான துயரம் சில நேரங்களில் முட்டாள்களைக் கூட அறிவாளிகளாக மாற்றக்கூடும்—நிச்சயமாக, இதுவும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமே; துயரத்தின் இயல்பே அத்தகையதுதான். அப்படியென்றால், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் போன்ற ஒரு மனிதருக்கு என்ன நேர்ந்திருக்கக்கூடும்? ஒரு முழுமையான மாற்றம்—நிச்சயமாக, அதுவும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமே.

அவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் கண்ணியத்துடன் தலைவணங்கினார்; ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவரிடம் பேசுவதற்கு வேறு எதுவுமே எஞ்சியிருக்கவில்லை).
...அதற்கும் மேலாக). அவர் அங்கிருந்து நிரந்தரமாகச் சென்றுவிடத் தீர்மானித்திருந்தார்; ஆனால், தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், தார்யா பாவ்லோவ்னாவை அணுகினார். அவர் இதை முன்பே எதிர்பார்த்திருந்தது போலத் தெரிந்தது; ஏனெனில், மிகுந்த பதற்றத்துடன், அவர் உடனே பேசத் தொடங்கினார்—ஏதோ அவர் பேசுவதைத் தடுத்து நிறுத்த விரும்புவது போல:

“தயவுசெய்து, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—கடவுள் மேல் சத்தியமாக, எதையும் சொல்லிவிடாதீர்கள்!” என்று அவர் வேகமாகவும், தீவிரமாகவும், பதற்றத்துடனும் பேசினார். அவரது முகத்தில் வேதனை தெரிந்தது; அவர் அவசரமாகத் தன் கையை நீட்டினார். “தயவுசெய்து நம்புங்கள், உங்கள் மீது எனக்கு இன்னும் அதே உயர்ந்த மரியாதைதான் இருக்கிறது… உங்களை நான் இன்னும் அதே அளவு மதிக்கிறேன்… மேலும்… என்னைப் பற்றியும் நல்லெண்ணம் கொண்டிருங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—அது எனக்கு மிகவும், மிகவும் முக்கியமானது…”

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவருக்கு முன்னால் மிகவும் தாழ்ந்து தலைவணங்கினார்.

“உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும், தார்யா பாவ்லோவ்னா; இந்த விவகாரம் முழுவதிலும், இறுதி முடிவு உங்களுடையதுதான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே! எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தது, இப்போதும் அப்படித்தான்—இனிமேலும் அப்படித்தான் இருக்கும்,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த அழுத்தத்துடன் கூறி முடித்தார்.

“சரி, இப்போதுதான் எல்லாம் புரிகிறது!” என்று கத்தினார் பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச், தன் நெற்றியில் தட்டிக்கொண்டபடி. “ஆனால்… ஆனால், இதற்கெல்லாம் பிறகு நான் எவ்வளவு மோசமான நிலையில் இருக்கிறேன் என்று பாருங்கள்! தார்யா பாவ்லோவ்னா, தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்!… மேலும் நீங்களோ—எனக்கு என்ன செய்திருக்கிறீர்கள்?” என்று தன் தந்தையை நோக்கித் திரும்பிக் கேட்டார்.

“பியர், என்னிடம் பேசும்போது இன்னும் கொஞ்சம் கனிவான தொனியைப் பயன்படுத்தக்கூடாதா—என்னருமை நண்பனே?” என்று மிக மென்மையான குரலில் கேட்டார் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்.

“தயவுசெய்து கத்தாதீர்கள்,” என்று கைகளை அசைத்தபடி சொன்னார் பியர். “நம்புங்கள், இது வெறும் நரம்புத் தளர்ச்சியால் ஏற்படும் விஷயம் தான்—கத்துவதால் எந்தப் பயனும் கிடைக்கப்போவதில்லை. ஒன்று சொல்லுங்கள்: விஷயம் தெரிந்தவுடன் நான் இதைப் பற்றிப் பேசுவேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே? ஏன் எனக்கு முன்னரே எச்சரிக்கை செய்யவில்லை?” ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவனை ஊடுருவும் பார்வையுடன் பார்த்தார்:

“பியெர்—இங்கே என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றி இவ்வளவு நன்றாகத் தெரிந்த உனக்கு, இந்த முழு விவகாரத்தைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதா, எதையும் கேள்விப்பட்டதே இல்லையா?”

“என்னது? அட, என்ன ஆச்சரியம்! அப்படியானால், நாம் குழந்தைகளைப் போல இருப்பது மட்டுமின்றி, குறும்புக்காரக் குழந்தைகளாகவும் இருக்கிறோம் என்றா சொல்கிறாய்? வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அவர் சொன்னதைக் கேட்டீர்களா?”

அங்கே பெரும் கூச்சல் குழப்பம் ஏற்பட்டது; ஆனால், அப்போது யாரும் எதிர்பார்த்திராத ஒரு சம்பவம் திடீரென நிகழ்ந்தது.
VIII

முதலில், கடந்த சில நிமிடங்களாக எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா ஒருவிதத் தூண்டுதலுக்கு ஆளாகியிருந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்; அவர் தனது தாயிடமும், அவருக்கு அருகில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சிடமும் மிக வேகமாக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் கவலை தெரிந்தாலும், அதே சமயம் ஒரு உறுதியான தீர்மானமும் வெளிப்பட்டது. இறுதியில், அவர் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்—அங்கிருந்து கிளம்பத் துடிப்பது போலத் தெரிந்தது. அவர் தனது தாயையும் கிளம்பும்படி வற்புறுத்த, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் அந்த மூதாட்டி தனது நாற்காலியிலிருந்து எழுவதற்கு உதவினார். ஆனால், அந்த முழுச் சூழலும் முடிவுக்கு வரும் முன்பே அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்புவது விதியில் இல்லை போலிருந்தது.

ஷாத்தோவ்—அவர் எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுக்கு அருகிலேயே ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தார், ஆனால் அனைவரும் அவரை முற்றிலும் மறந்துவிட்டனர்; ஏன் அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்லாமல் அவர் அங்கேயே இருந்தார் என்பது அவருக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை—திடீரென எழுந்து நின்றார். அவர் அறையின் குறுக்கே சீரான, உறுதியான நடையுடன் நடந்து, நேராக நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சை நோக்கிச் சென்றார்; அவரது கண்கள் நிகோலாயின் முகத்தையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தன. நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் அவர் வருவதை வெகு தொலைவிலேயே கவனித்து, ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையை உதிர்த்தார்; ஆனால் ஷாத்தோவ் அவரை நெருங்கியதும், அந்தப் புன்னகை மறைந்து போனது.

ஷாத்தோவ் அவருக்கு முன்னால் வந்து அமைதியாக நின்றார், தனது பார்வையை அவரிடமிருந்து ஒரு நொடி கூட அகற்றவில்லை. இதைக் கவனித்த அனைவரும் சட்டென்று அமைதியடைந்தனர்—இதில் பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச் தான் கடைசியாக அமைதியானார். லிசாவும் அவரது தாயாரும் அறையின் நடுவே அப்படியே நின்றனர். சுமார் ஐந்து வினாடிகள் கடந்து சென்றன; நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் முகத்தில் இருந்த துணிச்சலான திகைப்பு, கோபமாக மாறியது; அவர் புருவங்களைச் சுருக்கினார், அப்போது திடீரென்று…

திடீரென்று, ஷாதோவ் தனது நீண்ட, கனமான கையை வீசி, நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் கன்னத்தில் முழு பலத்துடன் அறைந்தான். அந்த அடியின் வேகத்தில் நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் நின்ற இடத்திலேயே நிலைகுலைந்து தள்ளாடினார்.

ஷாதோவ் கொடுத்த அந்த அடி வழக்கமான அறை போன்றது அல்ல; அவன் தனது திறந்த உள்ளங்கையால் அடிக்கவில்லை, மாறாக, தனது முழு முஷ்டியால் தாக்கினான்—சிவப்பு நிற மென்முடிகளும் சிறு புள்ளிகளும் கொண்ட, பெரிய, கனமான, எலும்புகள் துருத்திக்கொண்டிருந்த முஷ்டி அது. அந்த அடி மூக்கின் மீது பட்டிருந்தால், அது மூக்கைச் சிதைத்திருக்கும். ஆனால், அது கன்னத்தில் பட்டு, உதட்டின் இடது மூலையையும் மேல் பற்களையும் தாக்கியது; உடனே அங்கிருந்து இரத்தம் வழியத் தொடங்கியது.

யாரோ அலறியது போலத் தோன்றியது—ஒருவேளை வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அலறியிருக்கலாம்; எனக்குச் சரியாக நினைவில்லை, ஏனெனில் அடுத்த கணமே எல்லாம் மீண்டும் ஒரு மரண அமைதிக்குத் திரும்பியது. எப்படியிருந்தாலும், இந்த முழு நிகழ்வும் பத்து வினாடிகளுக்கு மேல் நீடிக்கவில்லை.

இருப்பினும், அந்தப் பத்து வினாடிகளுக்குள் பல விஷயங்கள் நடந்துவிட்டன.

வாசகர்களுக்கு நான் மீண்டும் நினைவூட்ட வேண்டும்: நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், பயம் என்பதே அறியாத மனிதர். ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையில் (duel), எதிராளியின் துப்பாக்கி தனக்கு நேராக நீட்டப்பட்டிருக்கும்போதும், அவர் மிகுந்த நிதானத்துடன் நின்று, குறி வைத்து, ஒருவித உணர்ச்சியற்ற, மிருகத்தனமான அமைதியுடன் எதிராளியைக் கொல்லக்கூடியவர். யாராவது அவரை கன்னத்தில் அறைந்திருந்தால், அவர் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு அழைப்பு விடுக்க மெனக்கெட்டிருக்க மாட்டார்; மாறாக, அந்த இடத்திலேயே அந்த நபரை கொன்றிருப்பார்—அதுதான் அவருடைய இயல்பு. அவர் இதை ஒரு கட்டுக்கடங்காத கோபத்தில் செய்ய மாட்டார்; மாறாக, முழுத் தெளிவுடனும் திட்டமிட்டே செய்திருப்பார். பகுத்தறிவைச் சிதைக்கும் வகையிலான, கட்டுப்படுத்த முடியாத கடும் கோபத்திற்கு அவர் ஆளாவதே இல்லை என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. சில சமயங்களில் அவரை ஆட்கொள்ளும் எல்லையற்ற வன்மம் அல்லது தீய எண்ணங்களின் பிடியில் இருக்கும்போதும், அவர் எப்போதும் தன்னை முழுமையாகக் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தார். எனவே, துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு வெளியே ஒருவரைக் கொன்றால், அது அவரைத் தண்டனை காலனிக்கு (penal colony) நாடு கடத்தப்படுவதற்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். அப்படியிருந்தும், தன்னை அவமதித்த நபரை அவர் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி கொன்றிருப்பார். நான் நீண்ட காலமாக நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை ஆராய்ந்து வருகிறேன்; சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளின் காரணமாக, இதைப் எழுதும் வேளையில் அவரைப் பற்றிய ஏராளமான தகவல்கள் என்னிடம் உள்ளன. அவரை, நம் சமூகத்தில் இன்னும் சில புனைவுக் கதைகளுக்கு உரியவர்களாகக் கருதப்படும் கடந்த கால ஆளுமைகளுடன் ஒப்பிடலாம். உதாரணமாக, டிசம்பிரிஸ்ட் (Decembrist) எல்-என் (L—n) என்பவரைப் பற்றிச் சொல்லப்படுவது இதுதான்: அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் திட்டமிட்டு ஆபத்துகளைத் தேடுவதிலேயே கழித்தார்; அந்த ஆபத்தின் உணர்வில் அவர் எவ்வளவு தூரம் திளைத்தாரென்றால், அதுவே அவரது இயல்பின் ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவையாக மாறிப்போனது. இளமைப் பருவத்தில், எந்தக் காரணமும் இன்றி மற்றவர்களைத் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு (duel) அழைப்பார்; சைபீரியாவில், வெறும் கத்தியை மட்டுமே ஆயுதமாகக் கொண்டு கரடிகளை வேட்டையாடுவார்; மேலும், சைபீரியக் காடுகளில் தப்பி ஓடிய கைதிகளைச் சந்திப்பதில் அவர் மிகுந்த இன்பம் கண்டார்......எதிராளிகள்—இவர்கள் கரடியைக் காட்டிலும் வலிமைமிக்கவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்தச் சாகச நாயகர்களுக்கு அச்ச உணர்வு இருந்ததில்லை என்று சொல்ல முடியாது; ஒருவேளை அந்த அச்சம் மிகத் தீவிரமாகவே இருந்திருக்கலாம். இல்லையெனில், அவர்கள் இவ்வளவு அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் இருந்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆபத்து எனும் உணர்வை, தங்கள் இயல்பின் ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவையாக மாற்றியிருக்கவும் மாட்டார்கள். ஆனால், தங்கள் கோழைத்தனத்தை வென்றெடுக்கும் அந்தச் செயல், அவர்களுக்கு ஒரு பெரும் ஈர்ப்பாக இருந்தது. வெற்றியின் தொடர்ச்சியான போதை, அதோடு தங்களை யாராலும் வெல்ல முடியவில்லை என்ற உணர்வு—இவைதான் அவர்களை ஈர்த்தன. இந்த எல்—ன் (L—n), தனது நாடுகடத்தலுக்கு முன்பே, கடும் பசியுடன் போராடி, கடின உழைப்பின் மூலம் பிழைப்பு நடத்தியவர். ஏனெனில், தனது செல்வந்தரான தந்தையின் நியாயமற்ற கட்டளைகளுக்கு அடிபணிய அவர் மறுத்துவிட்டார். இதிலிருந்து, போராட்டத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்களை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார் என்பது புலனாகிறது; அவரது மன உறுதியையும் வலிமையையும், வெறும் துப்பாக்கிச் சண்டைகளிலோ அல்லது கரடிகளுடனான மோதல்களிலோ மட்டும் அவர் சுருக்கிப் பார்க்கவில்லை.

இருப்பினும், பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இன்றைய காலத்து மனிதர்களின் பதற்றமான, சிதைந்த, மன உளைச்சல் நிறைந்த இயல்பு, அந்த 'பழைய நல்ல காலத்து' துடிப்பான மனிதர்கள் தேடிய நேரடியான, கலப்பற்ற உணர்வுகளை அனுபவிக்கும் விருப்பத்தையே முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் (Nikolai Vsevolodovich), இந்த எல்—ன் என்பவரை ஒருவித ஏளனத்துடன் பார்த்திருக்கலாம்; ஒருவேளை அவரை, "வீரனாக வேடமிடும் ஒரு கோழை" அல்லது ஒரு சிறிய சண்டைக் கோழி என்று கூட கருதியிருக்கலாம்—இருப்பினும், அவர் இதை ஒருபோதும் வெளிப்படையாகச் சொல்லியிருக்க மாட்டார். எல்—ன் போலவே, அவரும் ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையில் எதிராளியைச் சுடவோ, கரடியை எதிர்கொள்ளவோ ​​அல்லது காட்டில் கொள்ளையர்களை விரட்டியடிக்கவோ கூடியவர் தான்—அதே போன்ற வெற்றியுடனும், அச்சமின்மையுடனும் அவரால் செயல்பட முடியும். ஆனால், அவர் அதைச் செய்யும்போது அதில் துளியும் இன்பம் கண்டிருக்க மாட்டார்; மாறாக, ஒரு விரும்பத்தகாத கட்டாயத்தின் காரணமாகவே அதைச் செய்திருப்பார்—அதிலும் ஒருவித சலிப்புடனும், மந்தமான உணர்வுடனும், சற்றே சோர்வுடனும் தான் அவர் செயல்பட்டிருப்பார். தீய எண்ணம் அல்லது வஞ்சகம் என்று பார்த்தால், அவர் நிச்சயமாக எல்—ன் என்பவரை விடவும், ஏன், லெர்மொண்டோவை (Lermontov) விடவும் பல மடங்கு மேலோங்கியிருந்தார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், அவர்கள் இருவரிடமும் இருந்த தீய எண்ணங்களை விடவும் அதிகத் தீய எண்ணம் கொண்டவராக இருந்திருக்கலாம்—ஆனால், அவருடைய அந்தத் தீய எண்ணம் மிகவும் குளிர்ந்த, அமைதியான, ஒரு வகையில் சொல்வதானால், பகுத்தறிவு சார்ந்த ஒன்றாக இருந்தது; எனவே, அது கற்பனை செய்யக்கூடியவற்றிலேயே மிகவும் அருவருப்பான மற்றும் அச்சமூட்டும் வகையிலான தீய எண்ணமாக இருந்தது. மீண்டும் சொல்கிறேன்: அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி—எல்லாம் முடிந்துவிட்ட இந்த வேளையிலும்—அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று நான் கருதுகிறேன் என்றால், யாராவது அவரை முகத்தில் அறைந்தாலோ அல்லது அதற்கு இணையான அவமதிப்பைச் செய்தாலோ, அவர் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு (duel) அழைப்பு விடுக்கக்கூட மெனக்கெடாமல், அந்த இடத்திலேயே தன் எதிரியைக் கொன்றிருப்பார்.

இருப்பினும், இந்தச் சூழலில் முற்றிலும் மாறுபட்ட, அசாதாரணமான ஒன்று நிகழ்ந்தது.

அறைந்த அடியின் வேகத்தால் அவர் அவமானகரமான முறையில் பக்கவாட்டில் தள்ளாடி, கிட்டத்தட்ட தன் உயரத்தின் பாதியளவு தூரம் சாய்ந்திருந்தார். அந்த அடியின் அருவருப்பான, ஈரமான சத்தம் இன்னும் அறையை விட்டு மறையாத அந்தத் தருணத்திலேயே, அவர் ஷாதோவின் தோள்களைத் தன் இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டார்; ஆனால், அடுத்த நொடியே கைகளை விடுவித்து, அவற்றை முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டார். அவர் மௌனமாக ஷாதோவை உற்று நோக்கினார்; அவருடைய முகம் காகிதத்தைப் போல வெளிறிப் போயிருந்தது. விசித்திரமாக, அவருடைய பார்வையில் ஒரு மங்கலான தன்மை தெரிந்தது. பத்து வினாடிகளுக்குள், அவருடைய கண்கள் குளிர்ந்தன—நான் பொய் சொல்லவில்லை, அவை முற்றிலும் அமைதியடைந்தன. அதே சமயம், அவர் மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப் போயிருந்தார். நிச்சயமாக, அவருக்குள் என்ன நடந்தது என்பது எனக்குத் தெரியாது; வெளியில் தெரிந்ததை மட்டுமே என்னால் காண முடிந்தது. ஒருவன் தன் மன உறுதியைச் சோதிப்பதற்காக, நெருப்பில் காய்ந்த இரும்புத் துண்டை எடுத்துத் தன் கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அந்த অসহनीयமான (தாங்க முடியாத) வலியைப் பத்து வினாடிகள் பொறுத்துக்கொண்டு, இறுதியில் அதை வென்று காட்டினால், அந்த அனுபவம் எப்படி இருக்குமோ—அப்படியே ஒரு அனுபவத்தைத்தான் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அந்தப் பத்து வினாடிகளில் எதிர்கொண்டார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ஷாதோவே முதலில் தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டான்—ஏனெனில், அவன் அவ்வாறு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான் என்றுதான் தோன்றியது. பிறகு, அவன் மெதுவாகத் திரும்பி அறையை விட்டு வெளியேறினான்; ஆனால், அவன் நடந்து சென்ற விதம், அவன் உள்ளே வந்தபோது இருந்த விதத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. அவர் அமைதியாக வெளியேறினார்; அவரது தோள்கள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, சங்கடமான கோணத்தில் கூன் விழுந்திருக்க, தலை குனிந்தபடி, ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி தனக்குள்ளேயே விவாதித்துக் கொண்டிருப்பது போலச் சென்றார். அவர் ஏதோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மிகுந்த கவனத்துடன் கதவை நெருங்கிய அவர், எதன் மீதும் மோதாமலும், எதையும் தட்டிவிடாமலும், கதவை மிகச் சிறிய இடைவெளிக்கு மட்டும் திறந்தார்—அதன் வழியாக அவர் பக்கவாட்டில் நுழைந்து செல்லுமளவுக்கு மட்டுமே அந்த இடைவெளி இருந்தது. அவர் அந்த இடைவெளியின் வழியாக உள்ளே நுழைய முயன்றபோது, ​​அவரது தலையின் பின்புறத்தில் ஒரு கற்றை முடி மட்டும் நேராக நிமிர்ந்து நின்றிருந்தது, அது குறிப்பாகக் கண்ணில் பட்டது.

பிறகு, வேறு எந்தக் கூச்சல்களும் கேட்பதற்கு முன்பே, ஒரு பயங்கரமான அலறல் சத்தம் கேட்டது. எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா தனது தாயின் தோளையும், மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச்சின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்களை வெளியேற்றத்தை நோக்கி இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டேன்—ஆனால் திடீரென்று, அவளும் ஒரு அலறல் சத்தமிட்டு, அப்படியே தரையில் நீளவாக்கில் சரிந்து, உணர்விழந்து விழுந்தாள். அவளது தலைப்பகுதி தரைவிரிப்பின் மீது மோதிய அந்தச் சத்தம், இப்போதும் என் காதுகளில் ஒலிப்பது போல இருக்கிறது. 

*The Russian Messenger* (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) என்ற இதழில் எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
பிரெஞ்சு: *Mais, chère et excellente amie, dans quelle inquiétude…* — ஆனால், என் அன்புக்குரிய, மிகச் சிறந்த தோழியே, எவ்வளவு கவலையான சூழலில்…
பிரெஞ்சு: *tic douloureux* — வலிமிகுந்த நரம்புத் துடிப்பு (tic douloureux)
பிரெஞ்சு: *enfin, c'est un homme perdu et quelque chose comme un forçat évadé* — சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஒரு சீரழிந்த மனிதர், சிறையிலிருந்து தப்பி வந்த கைதி போன்றவர்…
பிரெஞ்சு: *C’est un homme malhonnête et je crois même que c’est un forçat évadé ou quelque chose dans ce genre* — அவர் நேர்மையற்ற மனிதர்; அவர் சிறையிலிருந்து தப்பி வந்த கைதி என்றோ அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்று என்றோ நான் சந்தேகிக்கிறேன். 
பிரெஞ்சு: *Pierre, mon enfant* — பேத்யா, என் குழந்தையே. *பர்லெஸ்க்* (burlesque) — கேலிச்சித்திரத்தன்மை கொண்ட, கோமாளித்தனமான
பிரெஞ்சு: *Et vous avez raison* — நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் சரி
பிரெஞ்சு: *Sublime* — உன்னதமான (sublime)