பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 2 / அத்தியாயம் 4

 நான்காம் அத்தியாயம். அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு
I.

துப்பாக்கிச் சண்டை குறித்த செய்தி—அது மிக விரைவாகப் பரவியது—நமது சமூகத்தினர் அனைவர் மத்தியிலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. எல்லாரும் ஒருமித்த குரலில், எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சின் பக்கம் நிற்பதாக அறிவித்தனர். முன்னதாக அவருக்கு எதிரிகளாக இருந்த பலர், இப்போது திடீரென அவரது நண்பர்களாகத் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டனர். பொதுக் கருத்தில் ஏற்பட்ட இந்தத் திடீர் மாற்றத்திற்கு முக்கிய காரணம், இதுவரை மௌனம் காத்து வந்த ஒரு நபர் தெரிவித்த சில கூர்மையான கருத்துகள்தான். இந்தக் கருத்துகள், அந்தச் சம்பவத்திற்கு ஒரு புதிய முக்கியத்துவத்தை அளித்தன; இது நம் நகர மக்களின் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்தது. அது எப்படி நிகழ்ந்ததென்றால், அந்தச் சம்பவம் நடந்த மறுநாளே, நம் மாகாண பிரபுக்களின் தலைவரின் (Marshal of the Nobility) இல்லத்தில் நகர மக்கள் அனைவரும் கூடினர்; அன்று அந்த இல்லத் தலைவியின் பெயர் நாள் (name day) கொண்டாட்டமும் நடைபெற்றது. அங்கு யூலியா மிகைலோவ்னா வந்திருந்தார்—சொல்லப்போனால், அவரே அந்த நிகழ்வை முன்னின்று நடத்தினார். அவருடன் எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா வந்திருந்தார். அவர் மிகுந்த அழகோடும், வழக்கத்திற்கு மாறான உற்சாகத்தோடும் காணப்பட்டார்—இந்த நடத்தை நம் ஊர் பெண்களுக்கு மிகுந்த சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. இதற்கிடையில், மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சுடன் அவருக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடந்திருப்பது குறித்து எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. ஓய்வுபெற்ற (ஆனால் இன்னும் செல்வாக்கு மிக்க) ஒரு ஜெனரல்—அவரைப் பற்றிப் பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம்—இது குறித்து அவரிடம் கேலியாகக் கேட்டபோது, ​​எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா அதே மாலை வேளையில், தான் நிச்சயதார்த்தம் செய்துகொண்ட பெண் என்பதை வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டார். அப்படியிருந்தும், நம் ஊர் பெண்கள் எவரும் இதை நம்பவில்லை. அவர்கள் பிடிவாதமாக ஏதோ ஒரு காதல் கதையை, சுவிட்சர்லாந்தில் நடந்த ஏதோ ஒரு மர்மமான குடும்ப ரகசியத்தை கற்பனை செய்துகொண்டனர்; அதில் யூலியா மிகைலோவ்னாவும் ஏதோ ஒரு வகையில் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதாக அவர்கள் நம்பினர். இத்தகைய வதந்திகள்—அல்லது கற்பனைகள் என்று சொல்லலாம்—ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக நீடித்தன, அல்லது ஏன் ஒவ்வொரு கதையிலும் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் பெயர் கட்டாயம் இடம்பெற்றது என்பது புரியவில்லை. அவர் உள்ளே நுழைந்ததும், அங்கிருந்த அனைவரும் ஒருவித விசித்திரமான, எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த பார்வையுடன் அவரை நோக்கினர். அந்தச் சம்பவம் நடந்து மிகக் குறுகிய காலமே ஆகியிருந்ததாலும், அதைச் சுற்றியிருந்த சில சூழல்களாலும், அங்கு கூடியிருந்தவர்கள் அதைப் பற்றி மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனேயே பேசிக்கொண்டனர்; நிச்சயமாக, யாரும் சத்தமாகப் பேசவில்லை. மேலும், அதிகாரிகள் தரப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து எதுவுமே இன்னும் தெரியவரவில்லை. யாருக்கும் தெரிந்தவரை, துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபட்ட இருவரில் யாருக்கும் எந்தச் சிக்கலும் ஏற்படவில்லை; உதாரணமாக, ஆர்டெமி பாவ்லோவிச் அன்றைய தினம் அதிகாலையிலேயே துக்கோவோவில் உள்ள தனது தோட்டத்திற்கு எவ்விதத் தடங்கலுமின்றிப் புறப்பட்டுச் சென்றார் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயமாக இருந்தது. இயல்பாகவே, யாராவது ஒருவர் வெளிப்படையாகப் பேசி, அனைவரிடமும் தேங்கிக் கிடந்த அந்தப் பொறுமையின்மையை உடைத்தெறிய மாட்டார்களா என்று அனைவரும் ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். அவர்கள் அந்த ஜெனரலின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர்—அவர்களின் நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை.

எங்கள் கிளப்பின் மிக முக்கியமான நபர்களில் ஒருவரான இந்த ஜெனரல்—மிதமான வசதி கொண்ட நிலப்பிரபு, ஆனால் தனித்துவமான சிந்தனை கொண்டவர், மேலும் பழைய பாணிப் பெண்களைக் கவரும் குணம் கொண்டவர்—பெரிய கூட்டங்களில் பேசுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டக்கூடியவர். ஒரு ஜெனரலுக்கு உரிய அதிகாரத் தோரணையில், மற்றவர்கள் இன்னும் எச்சரிக்கையுடன் கிசுகிசுக்க மட்டுமே துணிந்த விஷயங்களைப் பற்றி அவர் வெளிப்படையாகப் பேசுவார். இது எங்கள் சமூக வட்டத்தில் அவருக்கு என்று அமைந்த ஒரு பிரத்யேகப் பாத்திரம். அவர் சொற்களை நீட்டி, ஒருவித மிகையான இனிமையுடன் உச்சரிக்கும் பழக்கம் கொண்டிருந்தார். இந்தப் பாணி, வெளிநாடுகளுக்குப் பயணம் செய்த ரஷ்யர்களிடமிருந்தோ அல்லது பண்ணையடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்ட பிறகு வறுமையில் வீழ்ந்த முன்னாள் செல்வந்த நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்தோ அவர் கற்றிருக்கலாம். ஒரு நிலப்பிரபு எவ்வளவு அதிகமாகச் சீரழிந்திருக்கிறாரோ, அவ்வளவு இனிமையாகவும் சொற்களை நீட்டியும் பேசுகிறார் என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். (தற்செயலாக, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தானும் கூட சொற்களை நீட்டி, இனிமையான தொனியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்—ஆனால், அது அவருக்குத் தெரியவே இல்லை.)

அந்த ஜெனரல், விஷயங்களை நன்கு அறிந்த ஒருவரைப் போலப் பேசத் தொடங்கினார். அவர் ஆர்டெமி பாவ்லோவிச்சின் தூரத்து உறவினர் என்பது ஒருபுறம் இருக்க—இருவருக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன, ஏன், ஒரு சட்டப் போராட்டமே கூட நடந்து கொண்டிருந்தது—அவர் தானும் இரண்டு முறை துப்பாக்கிச் சண்டைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். அதில் ஒரு சம்பவத்திற்காக அவர் காக்கேசியாவிற்கு நாடு கடத்தப்பட்டு, சாதாரண வீரராகப் பணியாற்ற வேண்டிய சூழலும் ஏற்பட்டது. யாரோ ஒருவர் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டனர்; அவர் தனது "உடல்நலக் குறைவிற்குப் பிறகு" தொடர்ந்து இரண்டாவது நாளாக மீண்டும் வெளியே வரத் தொடங்கியிருந்தார். உரையாடல் அவரைப் பற்றியதாக மட்டும் இல்லாமல், ஸ்டாவ்ரோஜின் தோட்டத்தில் வளர்க்கப்பட்ட, அவரது பிரம்மாண்டமான நான்கு சாம்பல் நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியைப் பற்றியதாக மாறியது. ஜெனரல் திடீரென்று, அன்று காலை "இளம் ஸ்டாவ்ரோகினை" குதிரை மீது பார்த்ததாகக் குறிப்பிட்டார்... அனைவரும் ஒரே கணத்தில் அமைதியடைந்தனர். ஜெனரல் தன் உதடுகளைச் சப்புக்கொட்டியபடி, தங்கத்தாலான, பரிசாகப் பெற்ற ஒரு பொடி டப்பியை விரல்களுக்கு இடையே சுழற்றிக்கொண்டே இவ்வாறு கூறினார்:

"சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் இங்கே இல்லாதது வருத்தம்தான்... உண்மையில், நான் கார்ல்ஸ்பாட்டில் இருந்தேன்... ஹ்ம்ப். இந்த இளைஞனைப் பற்றி எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு—அக்காலத்தில் அவனைப் பற்றி பலவிதமான வதந்திகள் இருந்தன. ஹ்ம்ப். சொல்லுங்கள், அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்பது உண்மையா? யாரோ அப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். மேலும், ஒரு மாணவன் அவனது உறவினர்களுக்கு முன்னால் அவனை அவமானப்படுத்தியதாகவும், அதிலிருந்து தப்பிக்க அவன் மேசைக்கு அடியில் ஊர்ந்து சென்றதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்! ஆனால், நேற்றுதான் ஸ்டெபான் வைசோட்ஸ்கி என்னிடம், ஸ்டாவ்ரோகின் ககானோவ் என்பவனுடன் துப்பாக்கிச் சண்டையில் (duel) ஈடுபட்டதாகக் கூறினார்! அதுவும், முற்றிலும் வெறிபிடித்த ஒரு மனிதனுக்குத் தன் நெற்றியை இலக்காகக் காட்டும் அளவுக்கு அவன் வீரத்துடன் செயல்பட்டிருக்கிறான்—அந்த மனிதனின் தொல்லையிலிருந்து விடுபடவே அவன் அப்படிச் செய்திருக்கிறான்! ஹ்ம்ப். இருபதுகளில் 'கார்ட்ஸ்' (Guard regiments) படைப்பிரிவுகளில் இது போன்ற நிகழ்வுகளைப் பார்த்திருக்கலாம். அவன் இங்கே யாரையாவது சந்திப்பதுண்டா?"

ஜெனரல் ஏதோ ஒரு பதிலுக்காகக் காத்திருப்பது போல அமைதியானார். மக்களின் ஆர்வம் பெருக்கெடுத்து வெளிப்பட்டது.

"இதைவிட எளிமையான விஷயம் வேறென்ன இருக்க முடியும்?" என்று யூலியா மிகைலோவ்னா திடீரென்று கேட்டாள். அனைவரும் ஒரே கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள் போலத் தங்களது பார்வையைத் தன் பக்கம் திருப்பியதைக் கண்டு அவள் எரிச்சலடைந்தாள். — ஸ்டாவ்ரோகின் ககானோவுடன் துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபட்டுவிட்டு, அதே சமயம் அந்த மாணவனின் அவமதிப்புக்கு எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் இருந்ததில் என்ன ஆச்சரியம் இருக்க முடியும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு முன்னாள் பண்ணையடிமையை—ஒரு காலத்தில் அவனுக்குச் சொந்தமாக இருந்த ஒருவனை—அவன் எப்படித் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு அழைக்க முடியும்!

இவை மிக முக்கியமான சொற்கள்! எளிமையான, தெளிவான ஒரு கருத்து—ஆனால், இதுவரை யாருடைய கவனத்திற்கும் வராத ஒன்று. பெரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய சொற்கள் இவை. அதுவரை பேசப்பட்ட அனைத்து அவதூறுகள், வதந்திகள், அற்பமான அல்லது சிறு சிறு கதைகள் என அனைத்தும் திடீரென்று பின்னணிக்குத் தள்ளப்பட்டன; அதற்குப் பதிலாக, முற்றிலும் மாறுபட்ட, ஆழமான ஒரு பொருள் வெளிப்பட்டது. அவனது ஆளுமையின் ஒரு புதிய பக்கம்—இதுவரை அனைவரும் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட ஒரு பக்கம்—வெளிச்சத்திற்கு வந்தது; அவன் ஒரு சிறந்த இலட்சிய மனிதனை நெருங்கும் ஒரு நபராகத் தோன்றினான்......கொள்கைகளை மிகக் கடுமையாகப் பின்பற்றுபவர் அவர். ஒரு மாணவனால்—அதாவது, அடிமை நிலையிலிருந்து விடுபட்டு கல்வி கற்ற ஒரு மனிதனால்—அவமானப்படுத்தப்பட்டபோது, ​​அவர் அந்த அவமதிப்பை ஏளனத்துடன் எதிர்கொண்டார்; ஏனெனில், அந்த அவமதிப்பைச் செய்தவன் ஒரு காலத்தில் அவருடைய சொந்த அடிமையாக இருந்தவன். அந்த ஊரே வதந்திகளால் பரபரப்பாக இருந்தது; முகத்தில் அறை வாங்கிய ஒரு மனிதனை இந்த மேலோட்டமான சமூகம் இழிவாகப் பார்த்தது. ஆனால் அவரோ, "உண்மையான கொள்கைகள்" குறித்துப் பேசத் துணியும் அதே சமூகத்தின் கருத்துகளைத் துச்சமென மதித்தார்; ஏனெனில், அக்கொள்கைகளைப் புரிந்துகொள்ளும் தகுதியே அந்தச் சமூகத்திற்கு இன்னும் வரவில்லை என்று அவர் கருதினார்.

"இருப்பினும், இவான் அலெக்சாந்திரோவிச், நாமும் நீங்களும் இங்கே அமர்ந்து, இந்த 'உண்மையான கொள்கைகள்' என்றால் என்னவென்று விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறோமே!" என்று கிளப் உறுப்பினர் ஒருவர், ஒருவித உன்னதமான, தன்னைத்தானே வருத்திக்கொள்ளும் உணர்ச்சியுடன் மற்றவரிடம் கூறினார்.

"உண்மைதான், பியோத்தர் மிகைலோவிச், உண்மைதான்!" என்று மற்றவர் உற்சாகத்துடன் ஆமோதித்தார். "இன்றைய இளைய தலைமுறை இப்படித்தான் இருக்கிறது!"

"இது இளைய தலைமுறை பற்றிய விஷயம் அல்ல, இவான் அலெக்சாந்திரோவிச்!" என்று அவர்களுடன் புதிதாக வந்து இணைந்த மூன்றாவது நபர் குறுக்கிட்டார். "இவன் ஏதோ ஒரு சாதாரண இளைஞன் அல்ல—இவன் ஒரு நட்சத்திரம், உண்மையான ஆளுமை கொண்ட மனிதன்; நீங்கள் விஷயத்தை இப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும்."

"நமக்குத் தேவைப்படுவது இதுதான்! நம்மிடம் ஆளுமை மிக்க மனிதர்கள் மிகவும் குறைந்துவிட்டார்கள்."

இதன் முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால், இந்த "புதிய மனிதன்"—"சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாத பிரபு" என்பது மட்டுமன்றி—அந்த மாகாணத்திலேயே மிகப்பெரிய நிலப்பிரபுக்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார். எனவே, அவர் ஒரு முக்கியமான ஆதரவாளராகவும், செயல்வீரராகவும் உருவெடுப்பது உறுதி என்று கருதப்பட்டது. (உண்மையில், நம் உள்ளூர் நிலப்பிரபுக்களின் பொதுவான மனநிலை குறித்து நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.)

அவர்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பேசத் தொடங்கினர்:

"அவர் அந்த மாணவனைத் துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு (duel) அழைக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல—குறிப்பாகக் கவனியுங்கள், ஐயா—அவர் தன் கைகளைத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு நின்றார்!" என்று ஒருவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

"புதிய நீதிமன்றங்களுக்கு அவனை இழுத்துச் செல்லவும் அவர் முனையவில்லை," என்று மற்றொருவர் சேர்த்துக் கொண்டார்.

"புதிய நீதிமன்றங்களில் வழக்கு தொடர்ந்திருந்தால், ஒரு பிரபுவை அவமதித்ததற்காக அவருக்குப் பதினைந்து ரூபிள் இழப்பீடு கிடைத்திருக்கும்—ஹி-ஹி-ஹி!" “இல்லை, புதிய நீதிமன்றங்களின் ரகசியத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்!” என்று மூன்றாவது நபர் ஒருவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கூச்சலிட்டார். “நீங்கள் திருட்டோ அல்லது மோசடியோ செய்திருந்தால்—அதாவது கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டு, குற்றத்திற்கு மறுக்க முடியாத ஆதாரங்களும் இருந்தால்—காலம் கடக்கும் முன்பே வீட்டிற்கு ஓடிச் சென்று, உங்கள் தாயைக் கொன்றுவிடுங்கள்! அடுத்த நொடியே நீங்கள் அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுவீர்கள்; நீதிமன்றத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பெண்கள் தங்கள் மெல்லிய கைக்குட்டைகளை அசைத்து உங்களை வாழ்த்துவார்கள்—இது முற்றிலும் உண்மை!”

“உண்மைதான், உண்மைதான்!”

இயல்பாகவே, கதைகளுக்கும் வதந்திகளுக்கும் பஞ்சமில்லை. மக்கள் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சுக்கும் கவுண்ட் கே (Count K.) என்பவருக்கும் இடையிலான உறவு குறித்துப் பேசத் தொடங்கினர். சமீபத்திய சீர்திருத்தங்கள் குறித்த கவுண்டின் கடுமையான, தனிமை விரும்பும் கருத்துகளும், ஒரு காலத்தில் அவர் மேற்கொண்ட—தற்போது சற்று குறைந்திருந்தாலும்—குறிப்பிடத்தக்க பொதுச் செயல்பாடுகளும் அனைவருக்கும் தெரிந்தவைதான். திடீரென்று, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கவுண்ட் கே-வின் மகள்களில் ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொள்ள நிச்சயித்திருக்கிறார் என்று அனைவரும் நம்பத் தொடங்கினர்; ஆனால், இந்த வதந்திக்கு எந்தவொரு உறுதியான ஆதாரமும் இருக்கவில்லை. எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவுடன் தொடர்புடைய அந்த மர்மமான சுவிட்சர்லாந்து நிகழ்வுகளைப் பற்றி, பெண்கள் கூடப் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டனர். குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், அதற்குள் ட்ரோஸ்டோவ் குடும்பத்தினர், தாங்கள் முன்னதாகத் தவிர்த்திருந்த அனைத்து சமூகச் சந்திப்புகளையும் முடித்துவிட்டனர். இப்போது அனைவரும், எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா ஒரு சாதாரணமான இளம் பெண் என்றும், அவர் தனது மென்மையான நரம்பு மண்டலத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்ட மட்டுமே அப்படி நடந்துகொண்டார் என்றும் முடிவு செய்தனர். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் வந்த நாளில் அவர் மயங்கி விழுந்ததை, அந்த மாணவனின் (நிகோலாயின்) முறையற்ற நடத்தையால் ஏற்பட்ட சாதாரண எதிர்வினை என்று கூறி ஒதுக்கிவிட்டனர். ஒரு காலத்தில் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கற்பனை கலந்த நாடகத்தன்மையுடன் பார்த்த நிகழ்வுகளிலிருந்து, மர்மமான அம்சங்களை நீக்க மக்கள் பெரும் முயற்சி எடுத்தனர். அந்த ‘முடமான பெண்’ (lame girl) என்பவள் முற்றிலும் மறக்கப்பட்டாள்; அவளைப் பற்றி நினைவுகூர்வதையே ஒரு அவமானமாகக் கருதினர். “ஒருவேளை நூறு முடமான பெண்கள் இருந்திருந்தாலும் என்ன? இளமைப் பருவத்தில் யார் தான் தவறு செய்யவில்லை?” என்று மக்கள் பேசினர். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தனது தாயிடம் காட்டிய மரியாதையான அணுகுமுறையைச் சுட்டிக்காட்டி, அவரிடம் பல நற்பண்புகள் இருப்பதாகக் கூறினர். மேலும், ஜெர்மன் பல்கலைக்கழகங்களில் அவர் கழித்த நான்கு ஆண்டுகளில் பெற்ற அறிவுத்திறனைப் பாராட்டி, மிகுந்த நல்லெண்ணத்துடன் பேசினர். ஆர்டெமி பாவ்லோவிச்சின் நடத்தை வெளிப்படையாகவே 'திறமையற்றது' என்று முத்திரை குத்தப்பட்டது—'தன்னினத்தவரை அடையாளம் காணத் தவறியவர்' என்று அவர் விமர்சிக்கப்பட்டார். அதே சமயம், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் கூர்மையான புரிதலும் நுணுக்கமான பார்வையும் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டன.

எனவே, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் நேரில் வந்தபோது, ​​அனைவரும் அவரை மிகுந்த தீவிரத்துடனும், எவ்வித ஒளிவுமறைவற்ற நேர்மையுடனும் வரவேற்றனர்; அவர் மீது பதிந்திருந்த கண்களில் மிகுந்த எதிர்பார்ப்பு தெரிந்தது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உடனடியாக ஆழ்ந்த மௌனத்திற்குள் சென்றுகொண்டார்—இந்தச் செயல், அவர் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்ததை விட, அனைவரையும் அதிக திருப்திக்குள்ளாக்கியது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் செய்த அனைத்தும் வெற்றியாகவே அமைந்தன; அவர் அந்தச் சூழலின் மிகச்சிறந்த முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தார். மாகாணச் சமூகத்தில், ஒருமுறை நீங்கள் பொதுவெளியில் தோன்றிவிட்டால், மீண்டும் மறைந்திருப்பது சாத்தியமற்றது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், முன்பொரு காலத்தில் செய்தது போலவே, உள்ளூர் சமூக மரபுகளை மிகத் துல்லியமாகவும் நேர்த்தியாகவும் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினார். அவரை யாரும் மகிழ்ச்சியான மனிதராகக் கருதவில்லை: "அவர் வாழ்க்கையில் பலவற்றைக் கடந்து வந்திருக்கிறார்—அவர் மற்றவர்களைப் போன்றவர் அல்ல; அவருக்குச் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயங்கள் ஏராளம்." நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் காட்டிய அந்த இறுமாப்பான, யாரையும் நெருங்க விடாத குணம்—அப்போது அவரை மக்கள் வெறுப்பதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்தது—இப்போது மரியாதையுடனும், ஒருவித வியப்புடனும் பார்க்கப்பட்டது.

இவை அனைத்திலும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த வெற்றியடைந்தவராக உணர்ந்தார். எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா தொடர்பான தனது கனவுகள் சிதைந்து போனதற்காக அவர் எவ்வளவு வருந்தினார் என்று சொல்வது கடினம்; குடும்ப கௌரவம் அந்தத் துயரத்தின் தீவிரத்தைக் குறைத்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு விஷயம் விசித்திரமானது: நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், கவுண்ட் கே. (Count K.) என்பவரின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா திடீரென உறுதியாக நம்பத் தொடங்கினார். சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த நம்பிக்கை எவ்வித ஆதாரமும் இன்றி, மற்றவர்களைப் போலவே அவருக்கும் வெறும் வதந்திகள் மூலமாகவே வந்து சேர்ந்திருந்தது. இருப்பினும், அவரே நேரடியாக நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்க அஞ்சினார். ஆனாலும், இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அவரால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், விளையாட்டான குறிப்பு ஒன்றின் மூலம், "என்னிடம் ஏன் முழுமையாக வெளிப்படையாக இருக்கவில்லை?" என்று அவரைச் சாடினார். அதற்கு நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் புன்னகைத்தபடி மௌனமாகவே இருந்தார். இந்த மௌனம், அவர் ஒப்புக்கொண்டதற்கான அறிகுறியாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. இருப்பினும், இவையனைத்திற்கும் மத்தியிலும், அவர் அந்த ஊனமுற்ற பெண்ணைப் பற்றி ஒருமுறை கூட மறக்கவில்லை. அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய சிந்தனை அவரது இதயத்தில் ஒரு கல்லைப் போல அழுத்திக்கொண்டிருந்தது—அது ஒரு உண்மையான கனவுத் துயரமாக, விசித்திரமான காட்சிகளாலும் இருண்ட முன்னுணர்விகளாலும் அவரை வாட்டியது. இவை அனைத்தும், கவுண்ட் கே (Count K.) என்பவரின் புதல்விகள் குறித்த அவரது கனவுகளுக்கு இணையாக, அதே தருணத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால், இதைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். இயல்பாகவே, சமூகம் மீண்டும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவை மிகுந்த அக்கறையுடனும், அதீத மரியாதையுடனும் நடத்தத் தொடங்கியது—இருப்பினும், அவர் அதை அவ்வளவாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.
...அவர் மிக அரிதாகவே வெளியே சென்றார்.

இருப்பினும், ஆளுநரின் மனைவியைச் சந்திப்பதற்காக அவர் ஒரு முறை முறைப்படியான வருகையை மேற்கொண்டார். மார்ஷலின் மனைவியின் விருந்து நிகழ்வில் யூலியா மிகைலோவ்னா தெரிவித்த கருத்துகள், அவரை மிகவும் கவர்ந்தன; அவை அவரது மனதிலிருந்த பெரும் பாரத்தை நீக்கியதுடன், அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குப் பிறகு அவரை வாட்டி வந்த பல சிக்கல்களுக்கு உடனடித் தீர்வையும் அளித்தன. "இந்த மனிதரைப் பற்றி நான் முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்!" என்று அவர் கூறினார். தனது இயல்பான துடிப்பான சுபாவத்துடன், யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் நேரடியாகவே, அவருக்கு நன்றி தெரிவிக்க வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். யூலியா மிகைலோவ்னா இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தாலும், ஒருவிதமான தன்னாதிக்க உணர்வுடன் நடந்துகொண்டார். அந்தச் சமயத்தில், அவர் தன்னைத்தானே மிக உயர்ந்த நிலையில் வைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தார்—ஒருவேளை, சற்று அதிகமாகவே என்று சொல்லலாம். உரையாடலின் போது, ​​ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச்சின் அறிவார்ந்த பணிகள் அல்லது செயல்பாடுகள் குறித்து தான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

"நிச்சயமாக, இளம் வெர்கோவென்ஸ்கியை நான் சந்திக்கிறேன், அவரிடம் கனிவாகவும் நடந்துகொள்கிறேன். அவன் சற்று பொறுப்பற்றவன் தான், ஆனால் இன்னும் இளைஞன்—அதே சமயம், நல்ல அறிவுடையவன். எப்படியிருந்தாலும், அவன் ஒன்றும் ஓய்வுபெற்ற, செல்வாக்கு இழந்த விமர்சகர் அல்ல."

ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச் ஒருபோதும் விமர்சகராக இருந்ததில்லை என்பதை வார்வாரா பெட்ரோவ்னா உடனடியாகச் சுட்டிக்காட்டினார்; மாறாக, அவர் தனது முதிர்ந்த வாழ்நாள் முழுவதையும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இல்லத்திலேயே கழித்தவர் என்று விளக்கினார். அவரது ஆரம்பகால வாழ்க்கைச் சூழல்கள்—"உலகிற்கு நன்கு தெரிந்த" அந்தச் சூழல்கள்—மற்றும் சமீபகாலமாக அவர் ஸ்பானிய வரலாறு குறித்து மேற்கொண்ட பணிகள் ஆகியவற்றால் அவர் அறியப்பட்டவர் என்று அவர் கூறினார். மேலும், ஜெர்மன் பல்கலைக்கழகங்களின் தற்போதைய நிலை குறித்தும், 'ட்ரெஸ்டன் மடோனா' (Dresden Madonna) தொடர்பான ஏதோ ஒரு விஷயம் குறித்தும் அவர் எழுதத் திட்டமிட்டிருந்தார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச்சின் விஷயத்தில் வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை.

"'ட்ரெஸ்டன் மடோனா'வா? நீங்கள் 'சிஸ்டைன் மடோனா'வை (Sistine Madonna) குறிப்பிடுகிறீர்களா? அன்பிற்குரிய வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, நான் அந்த ஓவியத்தின் முன்னால் இரண்டு மணிநேரம் அமர்ந்திருந்தேன், ஆனால் ஏமாற்றத்துடன் தான் வெளியே வந்தேன். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, நான் மிகவும் திகைப்படைந்தேன். கார்மாசினோவ் கூட, அதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம் என்றுதான் சொல்கிறார்." உண்மையில், இதில் யாருக்கும் எந்தச் சிறப்பும் தெரியவில்லை—ரஷ்யர்களுக்கோ அல்லது ஆங்கிலேயர்களுக்கோ கூட இல்லை. அந்தப் புகழ்ச்சி யாவும் முதியவர்கள் கிளப்பிவிட்ட வெறும் ஆரவாரம் மட்டுமே.

“அப்படியானால், இது ஒரு புதிய பாணியா?”

“இளம் தலைமுறையினரை நாம் அவ்வளவு எளிதாக ஒதுக்கிவிடக் கூடாது என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர்கள் ‘கம்யூனிஸ்டுகள்’ என்று பலர் கூச்சலிடுகிறார்கள்; ஆனால் என் பார்வையில், நாம் அவர்களைக் கனிவோடும் மதிப்பும் கொண்டு நடத்த வேண்டும். இப்போதெல்லாம் நான் எல்லாவற்றையும் வாசிக்கிறேன்—செய்தித்தாள்கள், கம்யூன்கள் (கூட்டு வாழ்க்கை அமைப்புகள்) குறித்த கட்டுரைகள், இயற்கை அறிவியல் என அனைத்தையும் படிக்கிறேன். நாம் எங்கே வாழ்கிறோம், யாருடன் பழகுகிறோம் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம் அல்லவா? கற்பனை உலகில் மட்டுமே வாழ்ந்துகொண்டு ஒரு முழு வாழ்நாளைக் கழிக்க முடியாது. எனவே, இளைஞர்களிடம் கனிவாக நடந்துகொள்வதை நான் ஒரு கொள்கையாகவே வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்; இதன் மூலம் அவர்கள் தவறான பாதைக்குச் செல்வதைத் தடுக்க முடியும். நம்புங்கள், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, இந்த முதியவர்களின் சகிப்புத்தன்மையற்ற போக்கால் இளைஞர்கள் ஒரு பாதாளத்தை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள். அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தக்கூடியவர்கள் நாம்—அதாவது சமூகம்—மட்டுமே; அதுவும் கனிவான, நற்பண்பு கொண்ட அணுகுமுறையின் மூலமே சாத்தியம். எப்படியிருந்தாலும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பற்றி உங்களிடமிருந்து தெரிந்துகொண்டதில் மகிழ்ச்சி. அவர் நம் இலக்கிய வாசிப்பு நிகழ்வுக்குப் பயன்படுவார் என்று தோன்றுகிறது. நம் மாகாணத்தில் வறுமையில் வாடும் பணிப்பெண்களுக்காக (governesses) நான் ஒரு நாள் முழுமையான பொழுதுபோக்கு நிகழ்வை—சந்தா முறையில்—ஏற்பாடு செய்து வருகிறேன். அவர்கள் ரஷ்யா முழுவதும் சிதறி இருக்கிறார்கள்; நம் மாவட்டத்திலிருந்தே ஆறு பேர் உள்ளனர். அதுமட்டுமின்றி, இருவர் தந்தி அலுவலகத்தில் பணியாற்றுகிறார்கள், இன்னும் இருவர் கல்வி நிறுவனத்தில் படிக்கிறார்கள்; மற்றவர்களோ படிக்க விரும்பியும் அதற்கான வசதி இல்லாமல் தவிக்கிறார்கள். ரஷ்யப் பெண்களின் நிலை மிகவும் பரிதாபகரமானது, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா! இது இப்போது ஒரு ‘பல்கலைக்கழக விவகாரமாகவே’ மாறிவிட்டது—இதற்காக அரசு கவுன்சிலில் ஒரு கூட்டமே நடைபெற்றது. நம் விசித்திரமான ரஷ்யாவில், எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்!” ஆகையால், சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த கனிவும், உண்மையான அக்கறையும் இருந்தால் மட்டுமே, இந்த மாபெரும் பொது முயற்சியைச் சரியான பாதையில் கொண்டு செல்ல முடியும். கடவுளே—நமக்கு மத்தியில் உண்மையிலேயே ஒளிவீசும் மனிதர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்?” நிச்சயமாக, அவர்கள் இருக்கிறார்கள், ஆனால் சிதறி இருக்கிறார்கள். நாம் ஒன்றிணைந்து வலிமை பெறுவோம்! சுருக்கமாகச் சொன்னால், திட்டத்தின்படி, ஒரு இலக்கியக் காலை நிகழ்வுடன் தொடங்கி, அதைத் தொடர்ந்து ஒரு எளிய மதிய உணவு, பிறகு ஒரு இடைவேளை, இறுதியாக அதே மாலை வேளையில் ஒரு நடன விருந்து (பால்) நடைபெறும். தொடக்கத்தில் 'நேரடிச் சித்திரக் காட்சிகள்' (tableaux vivants) மூலம் மாலை நிகழ்வைத் தொடங்கலாம் என்று நினைத்தோம், ஆனால் அது அதிகச் செலவு பிடிக்கும் போலிருக்கிறது. அதற்குப் பதிலாக, பொதுமக்களின் பொழுதுபோக்கிற்காக, முகமூடிகளும் தனித்துவமான உடைகளும் அணிந்த பங்கேற்பாளர்கள் பங்கேற்கும் ஒன்று அல்லது இரண்டு 'குவாட்ரில்' (quadrille) நடனங்கள் இடம்பெறும்; இவை பல்வேறு புகழ்பெற்ற இலக்கிய இயக்கங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமையும். இந்த சுவாரஸ்யமான யோசனையை கார்மாசினோவ் முன்வைத்தார்—அவர் எனக்குப் பெரும் உதவியாக இருக்கிறார். அவர் தனது புதிய படைப்பு ஒன்றை வாசித்துக் காட்டத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்—இதை இதுவரை யாரும் பார்த்ததில்லை. அவர் இனி எழுதுவதை முழுமையாக நிறுத்தப் போகிறார்; இந்தப் படைப்பு பொதுமக்களிடம் அவர் விடைபெறும் விதமாக அமையும். "மெர்சி" (Merci) என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு அழகான சிறிய படைப்பு இது. இது பிரெஞ்சு மொழித் தலைப்பு, ஆனால் இது இன்னும் வேடிக்கையாகவும், நுணுக்கமாகவும் இருப்பதாக அவர் கருதுகிறார். எனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்தத் தலைப்பை நான் தான் பரிந்துரைத்தேன்! ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் இதில் பங்கேற்று ஏதேனும் வாசிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்—நிச்சயமாக, அது சுருக்கமாகவும், அதே சமயம்... அதிகப்படியான புலமைத்தனம் இல்லாத ஒன்றாகவும் இருக்க வேண்டும். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சும், வேறொரு நபரும் கூட ஏதோ ஒன்றைச் சமர்ப்பிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளனர். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உங்களிடம் வந்து இந்த நிகழ்ச்சி நிரலைப் பகிர்ந்துகொள்வார்—அல்லது, நானே நேரில் வந்து அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்கட்டுமா?

“தயவுசெய்து, உங்கள் சந்தாதாரர் பட்டியலில் என் பெயரையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். நான் இதை ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் கொண்டு சென்று, அவரும் இதில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறேன்.”

வர்வாரா பெட்ரோவ்னா, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வசீகரத்திற்கு முழுமையாக அடிபணிந்த நிலையில் வீடு திரும்பினார். அவர் இப்போது யூலியா மிகைலோவ்னாவின் தீவிர ஆதரவாளராக மாறினார். அதே சமயம், ஏனோ தெரியவில்லை, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மீது அவருக்கு மிகுந்த கோபம் ஏற்பட்டது—பாவம், அவர் வீட்டிலேயே இருந்துகொண்டு, இதைப் பற்றி எதுவுமே அறியாமல் இருந்தார். “நான் அவள் மீது ஈர்க்கப்பட்டுவிட்டேன்; இந்த பெண்ணைப் பற்றி நான் எப்படி இவ்வளவு தவறாக எண்ணியிருந்தேன் என்று புரியவில்லை!” என்று அவர் நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சிடமும், அன்று மாலை அங்கு வந்திருந்த பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சிடமும் கூறினார். “இருந்தாலும், அந்த முதியவருடன் நீங்கள் சமரசம் செய்துகொள்வதுதான் நல்லது,” என்று பியோத்தர் স্তெபனோவிச் குறிப்பிட்டார். “அவர் மிகுந்த விரக்தியில் இருக்கிறார். அவரை நீங்கள் கிட்டத்தட்ட சமையலறைக்கே விரட்டிவிட்டீர்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நேற்று உங்கள் வண்டியைப் பார்த்ததும் அவர் தலைவணங்கினார், ஆனால் நீங்கள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டீர்கள். பாருங்கள், அவரை நாங்கள் முன்னிலைக்குக் கொண்டு வருவோம்; அவரை வைத்து எனக்குச் சில திட்டங்கள் இருக்கின்றன—அவர் இன்னும் பயன்படக்கூடும்.”

“ஓ, அவர் வாசிப்பு நிகழ்ச்சிகளைச் செய்வார் போலிருக்கிறது.”

“அதுமட்டுமல்ல. உண்மையில், இன்று அவரைச் சந்திப்பதற்காகவே நான் அங்கு செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேன். அவரிடம் நான் சொல்லட்டுமா?”
"உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும். ஆனால், இதை நீங்கள் எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறீர்கள் என்றுதான் எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று தயக்கத்துடன் கூறினாள் அவள். "நானே அவனிடம் பேசி, ஒரு நாளையும் இடத்தையும் முடிவு செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தேன்." அவள் ஆழ்ந்த கவலையுடன் நெற்றியைச் சுருக்கினாள்.

"சரி, அதற்கெல்லாம் ஒரு நாளைத் தீர்மானிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் அந்தச் செய்தியை அவனிடம் சொல்லிவிடுகிறேன், அவ்வளவுதான்."

"ஆம், அப்படியே செய்யுங்கள். ஆனால், அவனுக்காக ஒரு நாளை நானே நிச்சயம் முடிவு செய்வேன் என்பதையும் சேர்த்துச் சொல்லிவிடுங்கள். இதை மறக்காமல் சொல்லிவிடுங்கள்."

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஒருவித ஏளனச் சிரிப்புடன் அங்கிருந்து விரைந்து சென்றான். உண்மையில், எனக்கு நினைவிருக்கும் வரை, அந்தச் சமயத்தில் அவன் மிகுந்த எரிச்சலுடனும், அனைவரிடமும் மிகுந்த பொறுமையற்ற தன்மையுடனும் நடந்துகொண்டான். விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், மக்கள் அவனது இந்த நடத்தையைப் பொறுத்துக்கொண்டனர்; அவனை ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில்தான் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு பொதுவான, சொல்லப்படாத புரிதல் மக்களிடையே இருந்தது. நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மேற்கொண்ட துப்பாக்கிச் சண்டையைக் குறித்து அவன் மிகுந்த குரோதத்துடன் எதிர்வினையாற்றினான் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். இது அவனுக்கு முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்றாக இருந்தது—அதைப் பற்றி அறிந்தபோது அவன் முகம் கூட வெளிறிப்போனது. ஒருவேளை அவனது அகங்காரம் புண்பட்டிருக்கலாம்; மற்ற அனைவருக்கும் தெரிந்த மறுநாள் தான் அவனுக்கு இந்த விஷயம் தெரியவந்தது.

ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு, கிளப்பில் அவர்கள் தற்செயலாகச் சந்தித்தபோது, ​​"உங்களுக்குத் துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபட எந்த உரிமையும் இல்லை," என்று ஸ்டாவ்ரோகினிடம் கிசுகிசுத்தான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச். கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஐந்து நாட்களில் அவர்கள் ஒருமுறை கூட நேருக்கு நேர் சந்திக்கவில்லை; அதே சமயம் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் கிட்டத்தட்ட தினமும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தான்.

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவனை அமைதியாக ஒரு பார்வை பார்த்தான். அவன் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தது போலவும், என்ன பேசப்படுகிறது என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாதது போலவும் காணப்பட்டான்; அவன் நில்லாமல் தொடர்ந்து நடந்து சென்றான். அவன் கிளப்பின் பிரம்மாண்டமான கூடத்தைக் கடந்து, உணவருந்தும் பகுதியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தான்.

"நீங்கள் ஷாதோவைச் சந்தித்திருக்கிறீர்கள்... மரியா திமோஃபீவ்னாவைப் பற்றிய உண்மையை வெளிப்படுத்தத் திட்டமிடுகிறீர்கள், இல்லையா?" என்று கேட்டபடி பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவனைத் துரத்திச் சென்று, கவனக்குறைவாக அவனது தோளைப் பிடித்து இழுத்தான். உடனே நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவனது கையை உதறித் தள்ளிவிட்டு, அவனை நோக்கித் திரும்பி, மிரட்டும் தொனியில் நெற்றியைச் சுருக்கினான். பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் அவனைப் பார்த்து, விசித்திரமான, நீண்ட நேரம் நீடித்த ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தான். இது ஒரு நொடி மட்டுமே நீடித்தது. நிகோலாய் வ்சேவோலோடோவிச் தொடர்ந்து நடந்தான்.
II

வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவை விட்டு வந்த கையோடு அவன் அந்த முதியவரைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தான்; அவனது இந்த அவசரத்திற்கு ஒரே காரணம் தீய எண்ணம்தான்—முன்பு நடந்த ஏதோ ஒரு மனக்கசப்பிற்குப் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற துடிப்பு. அது என்னவென்று எனக்கு அதுவரை தெரிந்திருக்கவில்லை. கடந்த வியாழக்கிழமை அவர்கள் சந்தித்தபோது, ​​ஸ்தேபன் த்ரோஃபிமோவிச் (அவரேதான் அந்த வாக்குவாதத்தைத் தொடங்கி வைத்திருந்தார்) கோபமடைந்து, ஒரு கைத்தடியைக் கொண்டு பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச்சை வெளியே விரட்டியிருந்தார். அந்தச் சம்பவத்தை அவர் என்னிடம் அப்போது சொல்லவில்லை. ஆனால் இப்போது, ​​பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் உள்ளே நுழைந்தபோது—அவனது வழக்கமான, அப்பாவித்தனமான அதே சமயம் ஆணவமான புன்னகையுடன், அறையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒருவித அசௌகரியமான பார்வையைச் செலுத்தியபடி—ஸ்தேபன் த்ரோஃபிமோவிச் எனக்கு ரகசியமாக சைகை செய்து, அறையை விட்டு வெளியேற வேண்டாம் என்று உணர்த்தினார். அதன் விளைவாக, அவர்களின் உறவின் உண்மையான தன்மை எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது; அவர்கள் பேசிய அனைத்தையும் நான் கேட்டுவிட்டேன்.

ஸ்தேபன் த்ரோஃபிமோவிச் ஒரு சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். அந்த வியாழக்கிழமைக்குப் பிறகு அவர் மிகவும் மெலிந்து, முகம் வெளிறிப் போயிருந்தார். பியோத்ர் ஸ்தேபனோவிச் மிகுந்த உரிமையுடன் அவருக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தான்; எந்தவித மரியாதையும் இன்றி, கால்களை மடித்து வைத்துக்கொண்டு, ஒரு மகனாகத் தந்தையிடம் காட்ட வேண்டிய கண்ணியத்திற்கு மாறாக, சோபாவில் அதிக இடத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டான். ஸ்தேபன் த்ரோஃபிமோவிச் அமைதியாகவும் கண்ணியத்துடனும் சற்று நகர்ந்து அமர்ந்துகொண்டார்.

மேஜையின் மீது ஒரு புத்தகம் திறந்த நிலையில் இருந்தது: அது *'என்ன செய்ய வேண்டும்?' (What Is to Be Done?)* என்ற நாவல். வருத்தத்துடன் சொல்ல வேண்டும், நம் நண்பருக்கு ஒரு விசித்திரமான பலவீனம் இருந்தது: தான் தனிமையிலிருந்து வெளியே வந்து, ஒரு இறுதிப் போரில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற கற்பனை அவரது மனதை ஆழமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. அந்த "கூச்சலிடுபவர்களுடன்" (screechers) தவிர்க்க முடியாத மோதல் ஏற்படும்போது, ​​அவர்களின் தந்திரங்களையும் வாதங்களையும்—அவர்களின் சொந்த "வேதப்புத்தகத்திலிருந்தே"—முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் அந்த நாவலை வாங்கிப் படித்துக்கொண்டிருந்தார் என்று நான் ஊகித்தேன். அதன் மூலம், நன்கு தயாரான நிலையில், அவர்களின் வாதங்கள் அனைத்தையும் முறியடித்து, அவளது (வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவின்) பார்வையில் வெற்றி பெற அவர் விரும்பினார். அந்தப் புத்தகம் அவனை எவ்வளவுதான் துன்புறுத்தியது! சில சமயங்களில், மிகுந்த விரக்தியில், அவன் அதைப் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, இருக்கையிலிருந்து குதித்து எழுந்து, ஒருவிதப் பைத்தியம் பிடித்தது போல அறைக்குள் அங்கும் இங்கும் உலாவுவான்.

"அந்த ஆசிரியரின் அடிப்படைச் சிந்தனை சரிதான் என்று ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று அவன் என்னிடம் மிகுந்த ஆவேசத்துடன் கூறினான், "ஆனால், அதுவே இன்னும் மோசமான விஷயமாக இருக்கிறது! இது நம்முடைய சிந்தனை—நிச்சயமாக நம்முடையதுதான்! நாம்தான் அதை விதைத்தோம், வளர்த்தோம், பேணிக் காத்தோம்—இப்படி இருக்கையில், நம்மைத் தாண்டி அவர்கள் புதிதாக என்ன சொல்லிவிட முடியும்? ஆனால், கடவுளே! அவர்கள் அதை எப்படி வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்! எவ்வளவு சிதைத்து, உருக்குலைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்!" என்று புத்தகத்தின் மீது தன் விரல்களால் தட்டிக்கொண்டே கத்தினான். "நாம் அடைய முயன்ற முடிவு இதுதானா? இதில் மூலச் சிந்தனையை யாராவது அடையாளம் காண முடியுமா?"

"கல்வி கற்கத் தொடங்கிவிட்டீரா?" என்று கேட்டபடியே, மேசையிலிருந்த புத்தகத்தை எடுத்து அதன் தலைப்பை வாசித்தான் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், ஒருவித ஏளனச் சிரிப்புடன். "நல்ல நேரம்! உங்களுக்கு விருப்பமென்றால், இதைவிடச் சிறந்த புத்தகங்களை என்னால் கொண்டு வர முடியும்."

ஸ்தேபான் திரோபிமோவிச் மீண்டும் ஒரு கண்ணியமான மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தார். நான் மூலையில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்திருந்தேன்.

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தான் வந்ததற்கான காரணத்தை விரைவாக விளக்கினான். இதைக் கேட்டு ஸ்தேபான் திரோபிமோவிச் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்குள்ளானார்; அவர் ஒருவித அச்சமும் கடும் கோபமும் கலந்த உணர்வுடன் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். "இந்த யூலியா மிகைலோவ்னா, நான் அவளிடம் சென்று வாசித்துக் காட்ட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாளா!"

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்களுக்கு உங்கள் தேவை எதுவுமே இல்லை. சொல்லப்போனால், இது உங்களைச் சற்றுப் புகழ்ந்து பேசுவதற்காகவும், உங்கள் மூலமாக வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் நன்மதிப்பைப் பெறுவதற்காகவும் செய்யப்படும் ஒரு தந்திரம் மட்டுமே. ஆனால், நீங்கள் வாசிப்பதற்குக் கட்டாயம் மறுக்க மாட்டீர்கள், இல்லையா? உண்மையில், நீங்களே இதைத்தான் விரும்புகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்," என்று ஒரு ஏளனச் சிரிப்புடன் தொடர்ந்தான். "உங்களைப் போன்ற முதியவர்களுக்குத்தான் எவ்வளவு அதீதமான, அடங்காத லட்சியம்! சரி, ஒரு விஷயம்—வாசிக்கும்போது கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமாக வாசியுங்கள், முடியுமா? என்ன வாசிக்கப் போகிறீர்கள்—ஸ்பெயின் நாட்டு வரலாறா அல்லது வேறெதாவதா? சில நாட்களுக்கு முன்பே என்னிடம் அதைக் கொடுத்துவிடுங்கள்; இல்லையென்றால், உங்கள் வாசிப்பைக் கேட்டு அங்கிருப்பவர்கள் அனைவரும் தூங்கிவிடப் போகிறார்கள்!" இத்தகைய ஏச்சுகளின் அவசரமான, அப்பட்டமான முரட்டுத்தனம் திட்டமிட்டே கையாளப்பட்டது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் இதைவிட நாகரிகமான அல்லது கண்ணியமான மொழியில் பேசுவது இயலாத காரியம் என்பதே இதன் உட்பொருளாக இருந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அந்த அவமதிப்புகளைக் கண்டுகொள்ளவே கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். இருப்பினும், அவர் கேட்டுக்கொண்டிருந்த செய்திகள் அவரை மேலும் மேலும் நிலைகுலையச் செய்தன.

“அவளோ... அவளோதானே...”“...இதன் மூலம்... என் கவனத்திற்குக் கொண்டுவரச் சொன்னாரா?” என்று கேட்டான் அவன், முகம் வெளிறிப் போக.

“உண்மையில், நீங்கள் இருவரும் சந்தித்து ஒரு ‘பரஸ்பர விளக்கம்’ அளித்துக்கொள்ள ஒரு நேரத்தையும் இடத்தையும் அவர் தீர்மானிக்க விரும்புகிறார்—உங்கள் உணர்ச்சிகரமான பாவனைகளின் எஞ்சிய எச்சம் இது! இருபது ஆண்டுகளாக அவளுடன் கொஞ்சிக் குலாவியும், அவளைப் பலவிதமான அபத்தமான செயல்களுக்குப் பழக்கியும் வந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் கவலைப்படாதீர்கள், இப்போது நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது; உங்களை இப்போதுதான் உண்மையாகவே ‘வெறுக்க’த் தொடங்கியிருப்பதாக அவர் அடிக்கடி சொல்கிறார். உங்கள் ‘நட்பு’ என்பது வெறும் அழுக்குகளைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் ஒரு செயல் மட்டுமே என்று அவரிடம் நான் தெளிவாகவே கூறிவிட்டேன். அவர் என்னிடம் பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார், நண்பரே—கடவுளே, இத்தனை காலமும் நீங்கள் ஒரு ஏவலாள் போலத்தானே நடந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்! இதைக் கேட்டு எனக்கே உங்கள் சார்பாக வெட்கமாக இருந்தது.”

“நான் ஒரு ஏவலாளாகவா இருந்தேன்?” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கூச்சலிட்டார்.

“அதைவிட மோசம்—நீங்கள் ஒரு ஒட்டுண்ணி, சுயமாகத் தேர்ந்தெடுத்த ஏவலாள். உழைக்கச் சோம்பேறித்தனம், ஆனால் அடுத்தவர் பணத்தைச் செலவழிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம்! இதையெல்லாம் அவரும் இப்போது புரிந்துகொண்டார்; உங்களைப் பற்றி அவர் சொன்ன விஷயங்கள் மிகவும் அருவருப்பானவை. மேலும், என் அன்பிற்குரியவரே, அவளுக்கு நீங்கள் எழுதிய கடிதங்களைப் படித்து நான் எவ்வளவு சிரித்தேன் தெரியுமா—அது மிகவும் அவமானகரமானது, முற்றிலும் கேவலமானது! நீங்கள் இருவரும் அறவே சீரழிந்து போயிருக்கிறீர்கள்—முற்றிலுமாகச் சீரழிந்திருக்கிறீர்கள்! அடுத்தவர் தயவில் வாழ்வதிலேயே ஒரு உள்ளார்ந்த சீரழிவு இருக்கிறது—அதற்கு நீங்களே மிகச்சிறந்த உதாரணம்!”

“அவர் என் கடிதங்களை உங்களிடம் காட்டினாரா!”

“அனைத்தையும். வேறு எங்கே படிக்க முடியும்? கடவுளே, எவ்வளவு காகிதங்களை வீணடித்திருக்கிறீர்கள்—குறைந்தது இரண்டாயிரம் கடிதங்களாவது இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்! ஒரு தருணத்தில் அவர் உங்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடத் தயாராக இருந்திருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதை எவ்வளவு முட்டாள்தனமாகத் தவறவிட்டீர்கள்! உங்கள் பார்வையில் இருந்துதான் இதைக் கூறுகிறேன்—ஆனால், தற்போதைய நிலையை விட அது எவ்வளவோ மேல் அல்லவா? இப்போது நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்றால், ‘மற்றவர்களின் பாவங்களுக்காக’ உங்களை ஒரு கோமாளியைப் போல, வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காகவும் பணத்திற்காகவும் திருமணம் செய்து வைக்க முயன்றிருக்கிறார்கள்...”

“பணத்திற்காகவா!” "அவள்... அவள் இது பணத்திற்காகத்தான் என்று சொல்கிறாளே!" என்று மிகுந்த வேதனையுடன் கூச்சலிட்டார் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்.

"பின் வேறென்ன? இதைப் பார், உண்மையில் நான் உனக்கு ஆதரவாகத்தான் பேசினேன்! உன் நிலையை நியாயப்படுத்த இதுதான் ஒரே வழி. உனக்கும் பணம் தேவை என்பதை அவளே புரிந்துகொண்டாள்—மற்றவர்களைப் போலவே உனக்கும் தேவைதானே! அந்த வகையில் பார்த்தால், நீ சொல்வது கூட சரியாக இருக்கலாம். உங்கள் இருவருக்கும் இடையிலான உறவு பரஸ்பர லாபத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது என்பதை, 'இரண்டும் இரண்டும் நான்கு' என்பது போல மிகத் தெளிவாக அவளுக்கு விளக்கினேன்: அவள் ஒரு முதலாளி, நீ அவளுடைய உணர்ச்சிகரமான கோமாளி! ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லட்டுமா, பணத்தைப் பற்றி அவளுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை—நீ அவளை ஒரு ஆட்டைப் போலக் கறந்து பணம் பறித்திருந்தாலும் சரி! அவளுக்குக் கோபம் வருவதற்குக் காரணம், இருபது ஆண்டுகளாக அவள் உன் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்ததுதான். அவளுடைய உயரிய குணத்தைப் பயன்படுத்தி நீ அவளை ஏமாற்றியிருக்கிறாய்; இவ்வளவு காலம் அவள் ஒரு பொய்யான வாழ்க்கையை வாழும்படி செய்திருக்கிறாய். தான் பொய் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன் என்பதை அவள் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாள், ஆனால் அதனால்தான் நீ இப்போது இருமடங்கு விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். எப்போதோ ஒருநாள் கணக்குத் தீர்க்கப்படும் காலம் வரும் என்பதை நீ எப்படி உணராமல் இருந்தாய்? உனக்குச் சிறிதளவாவது புத்தி இருந்திருக்க வேண்டாமா? நேற்று, உன்னை ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்துவிடலாம் என்று அவளிடம் சொன்னேன்—கவலைப்படாதே, அது நல்ல இடம்தான், வெட்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை—அவளும் அதைத்தான் செய்யப் போகிறாள் என்று நினைக்கிறேன். மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு, 'X' மாகாணத்திலிருந்து எனக்கு எழுதிய கடைசி கடிதம் நினைவிருக்கிறதா?"

"அதை நீ அவளிடம் காட்டவில்லைதானே?" என்று அதிர்ச்சியில் துள்ளி எழுந்தார் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்.

"நிச்சயமாகக் காட்டினேன்! முதலில் அதைக் காட்டினேன். உன் திறமை மீதான பொறாமையால்தான் அவள் உன்னைச் சுரண்டுகிறாள் என்று நீ அதில் எழுதியிருந்தாயே—அந்த 'மற்றவர்களின் பாவங்கள்' பற்றியெல்லாம் ஏதோ உளறியிருந்தாயே, அதுதான்! என்ன ஒரு அகங்காரம் உனக்கு! நான் விழுந்து விழுந்து சிரித்தேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், உன் கடிதங்கள் மிகவும் சலிப்பூட்டுபவை; உன் எழுத்து நடையோ மிக மோசமானது. பலமுறை நான் அவற்றைப் படிக்கவே இல்லை—உண்மையில், ஒரு கடிதம் இன்னும் திறக்கப்படாமலேயே கிடக்கிறது; அதை நாளை உனக்கே திருப்பி அனுப்பி வைக்கிறேன். ஆனால் இது—இந்தச் சமீபத்திய கடிதம் இருக்கிறதே—இது ஒரு அற்புதம்! எப்படிச் சிரித்தேன் தெரியுமா, எப்படிச் சிரித்தேன்!"

"பாவி, நீ ஒரு பாவி!" என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கூச்சலிட்டார்.

“தொலையட்டும் எல்லாம்! உங்களிடம் பேசுவதே சாத்தியமில்லை! சொல்லுங்கள், கடந்த வியாழக்கிழமை போலவே இப்போதும் கோபித்துக்கொள்கிறீர்களா?”

ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் நிமிர்ந்து நின்றார், அவரது தோற்றம் மிரட்டும் வகையில் இருந்தது:

“என்னிடத்தில் இந்தத் தொனியில் பேச உனக்கு எப்படித் துணிச்சல் வந்தது?”

“என்ன தொனி? மிகத் தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் பேசினேன், அவ்வளவுதானே?”

“சொல்—அசுத்தமானவனே—நீ என் மகனா, இல்லையா?”

“அது எனக்குத் தெரிவதை விட உங்களுக்குத்தானே நன்றாகத் தெரியும்? எந்தவொரு தந்தையும் இதுபோன்ற விஷயங்களில் ஒருவித குருட்டுத்தன்மையுடன் இருப்பது இயல்புதானே…”

“போதும், நிறுத்து!” என்று உடல் நடுங்க ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கத்தினார்.

“பாருங்கள், கடந்த வியாழக்கிழமை போலவே இப்போதும் கத்துகிறீர்கள், அவமரியாதையான வார்த்தைகளைப் பேசுகிறீர்கள்—ஏன், உங்கள் கைத்தடியைக் கூட எடுக்க முயன்றீர்கள்! ஆனால், அன்று நான் ஒரு ஆவணத்தைக் கண்டுபிடித்தேன். வெறும் ஆர்வக்கோளாறினால், அன்று மாலை முழுவதும் உங்கள் சூட்கேஸைத் தேடிப் பார்த்தேன். கவலைப்படாதீர்கள், உறுதியான ஆதாரம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை—இதில் நீங்கள் நிம்மதி அடையலாம். என் தாயார் அந்த போலந்துக்காரருக்கு எழுதிய ஒரு சிறு குறிப்புதான் அது. ஆனால், அவரது குணாதிசயத்தை வைத்துப் பார்த்தால்…”

“இன்னொரு வார்த்தை பேசினால், உன் கன்னத்தில் அறைந்துவிடுவேன்!”

“இவர்களைப் பாருங்கள்!” என்று என்னைப் பார்த்துக் கூறினார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச். “பாருங்கள், கடந்த வியாழக்கிழமை முதலே இதுதான் நடக்கிறது. இன்று நீங்கள் வந்திருப்பது நல்லதாகப் போயிற்று—நீங்களே நடுவராக இருங்கள். முதலில் உண்மைகளைச் சொல்கிறேன்: என் தாயாரைப் பற்றி நான் இப்படிப் பேசுவதாக அவர் என்னைக் குற்றம் சாட்டுகிறார்—ஆனால், இந்த எண்ணங்களை என் மனதில் விதைத்தது யார்? செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நான் பள்ளி மாணவனாக இருந்தபோது, ​​நள்ளிரவில் இருமுறை என்னை எழுப்பி, கட்டியணைத்துக்கொண்டு, ஒரு கிழவியைப் போல அழுதவர் யார்? அந்த இரவுகளில் அவர் என்னிடம் என்ன சொன்னார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? என் தாயாரைப் பற்றிய அதே ஆபாசமான கதைகளைத்தான் என்னிடம் கூறினார்!” அவரிடமிருந்துதான் நான் இதைக் முதன்முதலில் கேட்டேன்.

“ஐயோ, நான் அதை மிக உயர்ந்த அர்த்தத்தில்தான் சொன்னேன்! நீ என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. நீ எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை—ஒன்றையுமே புரிந்துகொள்ளவில்லை.” “இருந்தாலும், உன்னுடைய நடத்தை என்னுடையதை விடக் கேவலமானதுதான்—ஒப்புக்கொள், அது கேவலமானதுதான். பார், எனக்கு அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை—அது எனக்கு எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தப்போவதில்லை. நான் உன் பார்வையில் இருந்து இதைப் பார்க்கிறேன். என் தரப்பிலிருந்து பார்த்தால்—கவலைப்படாதே—நான் என் தாயைக் குறை கூறவில்லை. அது நீயாக இருந்தால் என்ன, ஒரு போலந்துக்காரனாக இருந்தால் என்ன—எனக்கு எல்லாம் ஒன்றுதான். பெர்லினில் உனக்கு விஷயங்கள் இவ்வளவு முட்டாள்தனமாக அமைந்ததற்கு நான் காரணமல்ல. சொல்லப்போனால், அங்கிருந்து உனக்கு உருப்படியான ஏதேனும் கிடைத்திருக்க முடியுமா என்ன? கடவுளே, நீங்கள் எவ்வளவு அபத்தமான மனிதர்கள்! நான் உன்னுடைய மகனா இல்லையா என்பது உனக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லையா? கேள்,” என்று என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தபடி அவன் கூறினான், “என் வாழ்நாளில் ஒரு ரூபாய்கூட எனக்காக அவன் செலவழித்ததில்லை—எனக்கு பதினாறு வயது ஆகும் வரை நான் இருப்பதே அவனுக்குத் தெரியாது—பிறகு இங்கே வந்து என்னிடமே கொள்ளையடித்தான். இப்போது, ​​இத்தனை ஆண்டுகளாக எனக்காக அவன் இதயம் துடித்ததாக மேடை நாடக நடிகனைப் போல நடித்துக்கொண்டு கூச்சலிடுகிறான். கடவுளே, நான் என்ன வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவா, என்ன!”

அவன் எழுந்து தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டான்.
— இதோ, இப்போதே, என் பெயரால் உன்னைச் சபிக்கிறேன்! — என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கத்தினார். மரணத்தைப் போல வெளிறிய முகத்துடன், அவர் தன் கையை அவன் மீது நீட்டினார்.

— கடவுளே, ஒரு மனிதன் எவ்வளவு அபத்தமான விஷயங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறான்! — என்று பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச் வியப்புடன் கூறினார். — சரி, போய் வருகிறேன், கிழவரே; இனி நான் உங்களைப் பார்க்க வரப்போவதில்லை. அந்த கட்டுரையை என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்ப்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்—அதில் தேவையற்ற குப்பைகளைத் தவிர்த்துவிடுங்கள்: வெறும் உண்மைகள், உண்மைகள், மீண்டும் உண்மைகள் மட்டுமே இருக்கட்டும்—முக்கியமாக, சுருக்கமாக எழுதுங்கள். போய் வருகிறேன்.
III

உண்மையில், இதில் வேறு சில புறக் காரணிகளும் இருந்தன. பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச் தனது தந்தையைப் பொறுத்தவரை சில திட்டங்களைக் கொண்டிருந்தார். அந்த முதியவரை மிகுந்த விரக்திக்குத் தள்ளி, அதன் மூலம் அவரை ஏதோ ஒரு பகிரங்கமான அவமானகரமான செயலில் (ஸ்காண்டலில்) ஈடுபட வைக்க அவர் விரும்பினார். இது அவருக்கு வேறு சில நோக்கங்களுக்காகத் தேவைப்பட்டது—அதைப் பற்றிப் பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். அக்காலத்தில், அவர் இது போன்ற பல திட்டங்களையும் வரைபடங்களையும் வைத்திருந்தார்—அவற்றில் பெரும்பாலானவை, இயல்பாகவே, கற்பனையானவை மட்டுமே. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைத் தவிர, அவர் மற்றொரு "தியாகியை" குறிவைத்திருந்தார். சொல்லப்போனால், அவருக்கு இது போன்ற பல "தியாகிகள்" இருந்தனர்; ஆனால், அவர்களில் ஒருவரை அவர் பெரிதும் நம்பியிருந்தார்—அவர் வேறு யாருமல்ல, திரு. வான் லெம்ப்கேதான்.

ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச் வான் லெம்ப்கே, ரஷ்யாவில் பல லட்சம் பேர் கொண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவைச் சேர்ந்தவர்—இயற்கையாலேயே இவர்களுக்குச் சாதகமான சூழல் அமைந்திருக்கிறது. இவர்களுக்குத் தாங்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, மிகத் திட்டமிட்ட ஒரு அமைப்பாகச் செயல்படுகிறோம் என்பதே தெரியாமல் இருக்கலாம். இது திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பல்ல; மாறாக, இவர்களது குழுவினரிடையே இயல்பாகவே நிலவும் ஒரு பிணைப்பு. எந்தவிதமான வார்த்தைகளோ அல்லது முறையான ஒப்பந்தங்களோ இல்லாமலேயே, ஒரு தார்மீகக் கடமையாக—எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும், எந்தச் சூழலிலும் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருக்க வேண்டும் என்ற பரஸ்பர உறுதிப்பாட்டுடன் அவர்கள் செயல்படுகிறார்கள். ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச், ரஷ்யாவின் மிக உயர்மட்ட கல்வி நிறுவனங்களில் ஒன்றில் பயிலும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தார்; இத்தகைய நிறுவனங்களில் பெரும்பாலும் செல்வந்தர் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்களும், செல்வாக்கு மிக்க தொடர்புகளைக் கொண்டவர்களின் வாரிசுகளுமே பயின்றனர். இந்தக் கல்வி நிறுவனத்தில் பயின்ற மாணவர்கள், பட்டம் பெற்றவுடன் குடிமைப் பணியில் (civil service) மிக முக்கியமான பொறுப்புகளில் அமர்த்தப்பட்டனர். ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச்சின் உறவினர்களில் ஒருவர் பொறியியல் பிரிவில் லெப்டினன்ட் கர்னலாக இருந்தார், மற்றொருவர் ரொட்டி சுடுபவராக இருந்தார்; இருப்பினும், அவர் இத்தகைய புகழ்பெற்ற கல்வி நிறுவனத்தில் சேர முடிந்தது. அங்கு அவரைப் போலவே சாதாரண பின்னணியைக் கொண்ட பலரை அவர் சந்தித்தார். அவர் எப்போதும் உற்சாகமாக இருப்பார்; படிப்பில் அவ்வளவு கெட்டிக்காரர் இல்லையென்றாலும், அனைவராலும் விரும்பப்பட்டார். அவரது சக மாணவர்கள்—குறிப்பாக ரஷ்ய மாணவர்கள்—தங்கள் இறுதியாண்டுகளில், உலகத்தையே மாற்றி அமைத்துவிட முடியும் என்பது போல, சமகாலத்தின் மிக முக்கியமான மற்றும் ஆழமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச் மட்டும் சிறுபிள்ளைத்தனமான குறும்புச் செயல்களிலேயே மூழ்கியிருந்தார். அனைவரையும் சிரிக்க வைப்பதையே அவர் தனது நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்; இதற்காக அவர் செய்த செயல்கள் சில நேரங்களில் மிகவும் எளிமையானவையாகவும், சில சமயங்களில் சற்று முரட்டுத்தனமானவையாகவும் இருந்தன. உதாரணமாக, ஒரு பேராசிரியர் அவரிடம் கேள்வி கேட்கும்போது, ​​அவர் விசித்திரமான, அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் தனது மூக்கைச் சிந்துவார்—இது அவரது வகுப்புத் தோழர்களையும் பேராசிரியரையும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைக்கும். அல்லது, தங்குமிடத்தில் (dormitory) அனைவரின் கைதட்டல்களுக்கு மத்தியில், சற்று எல்லை மீறிய அல்லது விசித்திரமான காட்சிகளை (living tableau) நடித்துக் காட்டுவார். இன்னும் வியக்கத்தக்க வகையில், தனது மூக்கைப் பயன்படுத்தியே *ஃப்ரா டியாভোலோ* (Fra Diavolo) இசை நாடகத்தின் தொடக்க இசையை (overture) மிகத் திறமையாக வாசித்துக் காட்டுவார். அவர் வேண்டுமென்றே மிகவும் அலட்சியமான, ஒழுங்கற்ற தோற்றத்துடன் இருப்பார்; இதை அவர் ஒரு புத்திசாலித்தனத்தின் அடையாளம் என்று கருதினார். தனது இறுதியாண்டில், அவர் ரஷ்ய மொழியில் கவிதைகளை எழுதவும் தொடங்கினார். அவரது தாய்மொழியைப் பொறுத்தவரை, ரஷ்யாவில் அவரைப் போன்ற பின்னணி கொண்ட பலரைப் போலவே, அவருக்கும் அந்த மொழியின் இலக்கணம் சரியாகத் தெரியாது. கவிதைகள் மீதான இந்த ஆர்வத்தின் காரணமாக, அவர் ஒரு சோகமான, ஒடுக்கப்பட்டவர் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒரு இளைஞனுடன் பழகத் தொடங்கினார். அந்த இளைஞன் ஒரு ஏழை ரஷ்ய ஜெனரலின் மகன்; அக்கல்வி நிறுவனத்தில் அவர் ஒரு சிறந்த இலக்கியவாதியாக உருவெடுப்பார் என்று அனைவரும் கருதினர். அந்த இளைஞன் ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச்சைத் தனது பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொண்டான். அவர்கள் அந்த நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேறிய மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ரஷ்ய இலக்கியத்திற்காகத் தனது அரசுப் பணியைக் கைவிட்ட அந்த சோகமான மனிதர்—அவர் இப்போது கிழிந்த காலணிகளுடனும், இலையுதிர் காலத்தின் குளிரில் கோடைக்கால மேலங்கியுடன் நடுங்கிக்கொண்டும் இருந்தார்—தற்செயலாக அனிச்ச்கோவ் பாலத்திற்கு அருகில் தனது முன்னாள் மாணவனைச் சந்தித்தார். அந்த இளைஞன் அக்கடமியில் "லெம்ப்கே" (Lembke) என்று மட்டுமே அறியப்பட்டான். என்ன நடந்தது தெரியுமா? அந்த முன்னாள் நண்பன், அவனைப் பார்த்த முதல் கணத்தில் அடையாளம் காண முடியாமல் திகைத்து நின்றான். அவனுக்கு முன்னால், மிக நேர்த்தியாக உடை அணிந்த ஒரு இளைஞன் நின்றுகொண்டிருந்தான்; அவனது சிவப்பு நிறத் தாடி பக்கவாட்டில் கச்சிதமாகச் சீரமைக்கப்பட்டிருந்தது, மூக்கின் மீது ஒரு கண்ணாடியும் (pince-nez), பளபளப்பான தோல் காலணிகளும், தூய்மையான கையுறைகளும், ஸ்டைலான தளர்வான மேலங்கியும் அணிந்திருந்தான்; கையின் அடியில் ஒரு பிரீஃப்கேஸையும் வைத்திருந்தான். லெம்ப்கே தனது பழைய நண்பனை அன்புடன் வரவேற்று, தனது முகவரியைக் கொடுத்து, ஒரு மாலை வேளையில் தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு அழைத்தான். மேலும், அவன் இப்போது வெறும் "லெம்ப்கே" அல்ல, "வான் லெம்ப்கே" (von Lembke) என்று அறியப்பட்டான். அந்த நண்பன் அவனைச் சென்று பார்க்க முடிவு செய்தான்—ஒருவேளை வெறும் குறும்புத்தனமான அல்லது வஞ்சகமான எண்ணத்தினால் இருக்கலாம். படிக்கட்டுகளில்—அவை பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு அழகாகவோ அல்லது பிரம்மாண்டமாகவோ இல்லை, இருப்பினும் சிவப்பு நிறத் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தன—ஒரு பணியாளர் அவனை வழிமறித்து விசாரித்தார். ஒரு மணி ஒலிக்க, அது அவன் மேலே வருவதை அறிவித்தது. ஆனால், தான் எதிர்பார்த்த செல்வச் செழிப்புக்கு மாறாக, அந்த நண்பன் தனது "லெம்ப்கே"யை ஒரு சிறிய அறையில் கண்டான். அது இருண்ட, சிதிலமடைந்த அறை; ஒரு பெரிய அடர் பச்சை நிறத் திரையால் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் பழைய, ஆனால் மெத்தையிடப்பட்ட அடர் பச்சை நிற இருக்கைகளும், உயரமான குறுகிய ஜன்னல்களில் அடர் பச்சை நிறத் திரைகளும் இருந்தன. வான் லெம்ப்கே, தனது மிகத் தொலைதூர உறவினரான ஒரு ஜெனரலின் பாதுகாப்பில் தங்கியிருந்தான். அவன் தனது விருந்தினரை மிகவும் கனிவுடனும், அதே சமயம் கண்ணியமான மற்றும் நேர்த்தியான தீவிரத்துடனும் வரவேற்றான். அவர்கள் இலக்கியம் குறித்தும் பேசிக்கொண்டனர், ஆனால் அது மிகவும் நாகரிகமான எல்லைக்குள்ளேயே இருந்தது. வெள்ளை நிறக் கழுத்துப் பட்டை அணிந்த ஒரு பணியாளன், சுவையற்ற தேநீரையும், அதனுடன் சிறிய, வட்டமான, உலர்ந்த பிஸ்கட்டுகளையும் கொண்டு வந்தான். அந்த நண்பன், வேண்டுமென்றே அவனைச் சீண்டும் விதமாக, தனக்கு 'செல்ட்சர்' (சோடா கலந்த நீர்) வேண்டும் என்று கேட்டான்.
...சிறிது தண்ணீர். அது அவரிடம் கொண்டு வரப்பட்டது, ஆனால் சற்று தாமதமாகவே வந்தது. இதைக் கண்டு லெம்ப்கே சங்கடமடைந்தார்; பணிவிடை செய்பவரை மீண்டும் அழைத்து, அவருக்கு மேலும் சில அறிவுறுத்தல்களை வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. இருப்பினும், அவர் தனது விருந்தினருக்குச் சிறிது உணவு உண்ணுமாறு அழைப்பு விடுத்தார். அந்த விருந்தினர் அதை மறுத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பியபோது, ​​லெம்ப்கே பெருமூச்சு விட்டு நிம்மதியடைந்தார். லெம்ப்கே தனது பணிவாழ்வைத் மிக எளிமையான நிலையிலிருந்தே தொடங்கினார்; அவர் ஒரு ஜெனரலின் இல்லத்தில், ஒரு சார்ந்திருப்பவராக வாழ்ந்து வந்தார். அந்த ஜெனரலும் அவரைப் போலவே ஜெர்மன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர், ஆனால் அவர் மிக முக்கியமான பதவியில் இருந்தார்.

அந்தக் காலகட்டத்தில், அவர் அந்த ஜெனரலின் ஐந்தாவது மகளின் மீது காதல் கொண்டிருந்தார்; அந்தப் பெண்ணுக்கும் அவர் மீது அதே உணர்வு இருந்ததாகவே தெரிகிறது. ஆனால், காலம் கனிந்தபோது, ​​அந்த ஜெனரலின் நீண்டகால நண்பரான, வயதான ஜெர்மன் தொழிற்சாலை உரிமையாளர் ஒருவருக்கு அமாலியா மணம் முடித்துக் கொடுக்கப்பட்டாள். ஆண்ட்ரே அன்டோனோவிச் இதற்காக அதிகம் கண்ணீர் சிந்தவில்லை; மாறாக, அவர் காகிதத்தைக் கொண்டு ஒரு நாடக அரங்கை உருவாக்கத் தொடங்கினார். அதில் திரை உயரும், நடிகர்கள் தோன்றி கைகளை அசைப்பார்கள்; பார்வையாளர் அறைகள் மக்களால் நிறைந்திருக்கும்; இயந்திர அமைப்பால் இயங்கும் இசைக்குழுவினர் வயலின்களை வாசிப்பார்கள்; இசை நடத்துநர் தனது கோலை அசைப்பார்; இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்த கனவான்களும் அதிகாரிகளும் கைதட்டுவார்கள். அனைத்தும் காகிதத்தால் செய்யப்பட்டவை—முழுக்க முழுக்க வான் லெம்ப்கேவே கற்பனை செய்து உருவாக்கியவை. இந்த நாடக அரங்கை உருவாக்க அவர் ஆறு மாத காலம் உழைத்தார். ஜெனரல் ஒரு சிறிய விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்; அந்த நிகழ்வில் இந்த நாடக அரங்கு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது. ஜெனரலின் ஐந்து மகள்களும்—அப்போதுதான் திருமணம் முடிந்த அமாலியாவும் இதில் அடங்குவார்—அவரது கணவரான தொழிற்சாலை உரிமையாளர் மற்றும் ஜெர்மன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பிற விருந்தினர்களும் இந்த படைப்பைப் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பார்த்துப் பாராட்டினர். அதன் பிறகு நடனம் நடைபெற்றது. லெம்ப்கே மிகுந்த மனநிறைவு அடைந்தார், விரைவில் தனது துயரத்திலிருந்து மீண்டு ஆறுதல் பெற்றார்.

பல ஆண்டுகள் கடந்தன, அவரது பணிவாழ்வு சிறப்பான நிலையை எட்டியது. அவர் தொடர்ந்து பல முக்கியப் பொறுப்புகளை வகித்தார்; எப்போதும் அவரைப் போன்றே ஜெர்மன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மேலதிகாரிகளின் கீழேயே பணியாற்றினார். தனது இளம் வயதிலேயே அவர் மிக முக்கியமான அந்தஸ்தை அடைந்தார். நீண்ட காலமாகவே அவர் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பினார், அதற்காக மிகவும் கவனமாகப் பொருத்தமான துணையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். தனது மேலதிகாரிகளுக்குத் தெரியாமல், அவர் ஒரு குறுநாவலை இதழ் ஒன்றிற்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார், ஆனால் அது ஒருபோதும் பிரசுரிக்கப்படவில்லை. மறுபுறம், அவர் ஒரு நுணுக்கமான மாதிரி இரயில் அமைப்பை உருவாக்கினார்—இது உண்மையிலேயே ஒரு புத்திசாலித்தனமான படைப்பு! பயணிகள் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வருவார்கள்—அவர்கள் கைகளில் சூட்கேஸ்கள் மற்றும் பயணப் பைகள் இருக்கும், அவர்களுடன் குழந்தைகளும் சிறிய நாய்க்குட்டிகளும் வரும்—பிறகு அவர்கள் இரயில் பெட்டிகளில் ஏறுவார்கள். நடத்துனர்களும் பணியாளர்களும் அங்குமிங்கும் நடப்பார்கள், ஒரு மணி ஒலிக்கும், சமிக்ஞை காட்டப்படும், இரயில் புறப்படும். இந்தச் சிக்கலான இயந்திரத்தை உருவாக்குவதற்கு அவர் ஒரு முழு ஆண்டைச் செலவிட்டார். இருப்பினும், திருமணம் செய்துகொள்வது அவசியமாக இருந்தது. அவருக்குப் பரவலான அறிமுகங்கள் இருந்தன; முக்கியமாக ஜெர்மன் சமூகத்தினர், அத்துடன் ரஷ்ய வட்டாரங்களிலும் அவருக்குத் தொடர்புகள் இருந்தன—நிச்சயமாக, இவை அவரது அதிகாரப்பூர்வப் பணிகளுடன் தொடர்புடையவை. இறுதியாக, தனது முப்பத்தெட்டாவது வயதில், அவருக்கு ஒரு வாரிசுரிமை கிடைத்தது: பேக்கரியை நடத்தி வந்த அவரது மாமா காலமானார், அவர் விட்டுச் சென்ற சொத்திலிருந்து இவருக்குப் பதிமூன்றாயிரம் ரூபிள்கள் கிடைத்தன. இப்போது அவருக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு தகுதியான பதவி மட்டுமே. தனது தொழில்முறைத் துறையில் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தபோதிலும், திரு. வான் லெம்ப்கே மிகவும் எளிமையான மனிதராகவே இருந்தார். அரசு வழங்கும் விறகுகளைக் கண்காணிக்கும் பணி போன்ற, ஏதோ ஒரு வசதியான அரசுப் பதவியைப் பெற்று, வாழ்நாள் முழுவதும் அதிலேயே திருப்தியுடன் இருக்க அவர் விரும்பினார். ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்த 'மின்னா' அல்லது 'எர்னஸ்டைன்' போன்ற ஒருவருக்குப் பதிலாக, திடீரென்று யூலியா மிகைலோவ்னா அவரது வாழ்க்கையில் நுழைந்தார். அவரது தொழில்முறை வாய்ப்புகள் திடீரெனப் பெரும் முன்னேற்றத்தைக் கண்டன. எளிமையான, கவனமான சுபாவம் கொண்ட வான் லெம்ப்கே, தனக்குள்ளும் தனிப்பட்ட லட்சியங்கள் இருக்க முடியும் என்பதைக் கண்டறிந்தார்.

யூலியா மிகைலோவ்னா—பழைய கணக்கீட்டின்படி—இருநூறு பண்ணையடிமைகளை (serfs) சொந்தமாகக் கொண்டிருந்தார்; மேலும், அவர் வந்ததன் மூலம் அவருக்குப் பலமான ஆதரவும் கிடைத்தது. மறுபுறம், வான் லெம்ப்கே நல்ல தோற்றம் கொண்டவர், ஆனால் யூலியாவோ நாற்பது வயதைக் கடந்தவர். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவர் மெல்ல மெல்ல யூலியாவின் மீது காதல் கொண்டார்—உண்மையிலேயே காதலிக்கத் தொடங்கினார், மேலும் ஒரு வருங்கால மணமகனாகத் தனது பாத்திரத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டார். திருமண நாளன்று காலையில், அவர் யூலியாவுக்கு ஒரு கவிதையை அனுப்பி வைத்தார். அந்த கவிதை உட்பட, அனைத்தும் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தன; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாற்பது வயதை எட்டுவது என்பது சாதாரண விஷயமல்லவே! விரைவில், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்தையும், ஒரு கௌரவப் பதக்கத்தையும் பெற்றார்; அதன் பிறகு, எங்கள் மாகாணத்திற்கு அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டார். அவர்கள் எங்கள் பகுதிக்குக் குடிபெயரத் தயாரானபோது, ​​யூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த ஊக்கத்துடன் தன் கணவரைச் செதுக்கும் பணியில் இறங்கினார். அவளுடைய பார்வையில், அவரிடம் திறமை இல்லாமலும் இல்லை: ஒரு அறைக்குள் நுழைந்து தன்னை எப்படி வெளிப்படுத்திக்கொள்வது, மௌனமாக இருந்துகொண்டே ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருப்பது போல எப்படித் தோற்றமளிப்பது என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது; சில கச்சிதமான உடல் மொழிகளைக் கற்று வைத்திருந்தார், மேடைப் பேச்சுகளை ஆற்றும் திறன் கொண்டிருந்தார், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சில சிதறிய கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தார், மேலும் அக்காலகட்டத்திற்கு ஏற்ற தாராளவாதக் கொள்கையின் மேலோட்டமான சாயலையும் பெற்றிருந்தார். இருப்பினும், எதையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் ஆர்வம் அவரிடம் அறவே இல்லாததும், வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு தொழிலில் ஈடுபட்டு உழைத்த பிறகு, அவர் ஓய்வு எடுக்க வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்பத் தொடங்கியதும் யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்குக் கவலையளித்தது. தன் கணவரிடமும் அதே போன்ற லட்சிய உணர்வை விதைக்க அவர் முயன்றார்; ஆனால், அதற்கு மாறாக, அவர் திடீரென்று ஒரு சிறிய தேவாலய மாதிரியை உருவாக்கத் தொடங்கினார். அதில் பிரசங்கம் செய்யத் தயாராகும் பாதிரியார், கைகளைக் கூப்பி பக்தியுடன் பிரார்த்தனை செய்யும் மக்கள், கைக்குட்டையால் கண்ணீரைத் துடைக்கும் ஒரு பெண், மூக்கைச் சிந்தும் ஒரு முதியவர் என அனைத்தும் இருந்தன. இதற்காகச் சுவிட்சர்லாந்திலிருந்து, செலவைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், ஒரு சிறிய இசைக்கருவியும் (ஆர்கன்) தருவிக்கப்பட்டிருந்தது. இதைக் கண்ட யூலியா மிகைலோவ்னா அதிர்ச்சியடைந்து, அந்த முழு மாதிரியையும் பறிமுதல் செய்து தனது மேஜையில் பூட்டி வைத்தார். அதற்குப் பதிலாக, அவர் தனது கணவரை ஒரு நாவல் எழுத அனுமதித்தார்—ஆனால், அதை அவர் ரகசியமாகத்தான் செய்ய வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தார். அன்றிலிருந்து, அவர் மற்றவர்களை நம்புவதை விட்டுவிட்டு, தன்னை மட்டுமே நம்புவது என்று முடிவெடுத்தார். சிக்கல் என்னவென்றால், அவரிடம் பொறுப்பற்ற குறும்புத்தனம் சற்று அதிகமாகவும், எதையும் சரியான அளவில் கையாளும் திறன் மிகக் குறைவாகவும் இருந்தது. விதிவசத்தால், அவர் நீண்ட காலம் திருமணமாகாத பெண்ணாகவே இருந்திருந்தார். அவரது லட்சியம் நிறைந்த, அதே சமயம் சற்று எரிச்சலடையக்கூடிய மனதில் அடுத்தடுத்து பல யோசனைகள் தோன்றின. அவர் பல திட்டங்களை வகுத்தார்; மாகாணத்தை நிர்வகிக்கத் தீர்மானித்த அவர், தன்னைச் சுற்றி ஒரு பரிவாரக் கூட்டமே இருக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்டார், அதற்கேற்ப ஒரு தெளிவான பாதையையும் வகுத்துக்கொண்டார். வான் லெம்ப்கே இதைக் கண்டு சற்று அச்சமடைந்தார்; இருப்பினும், ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த அரசு அதிகாரிக்கே உரிய சாதுர்யத்துடன், ஆளுநர் பதவியால் தனக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்பதை அவர் விரைவில் புரிந்துகொண்டார். முதல் இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் மிகவும் திருப்திகரமாகவே கழிந்தன. ஆனால், அப்போதுதான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்; அதன் பிறகு ஏதோ விசித்திரமான நிகழ்வுகள் நடக்கத் தொடங்கின. உண்மை என்னவென்றால், இளம் வெர்கோவென்ஸ்கி ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சிடம் அப்பட்டமான மரியாதையின்மையைக் காட்டியதுடன், அவர் மீது ஒரு விசித்திரமான அதிகாரத்தையும் செலுத்தத் தொடங்கினார்—அதே சமயம், எப்போதும்...தன் கணவனின் அந்தஸ்து குறித்து எப்போதும் மிகுந்த அக்கறை கொண்ட அவர், இதைப் புறக்கணித்தார்—அல்லது, குறைந்தபட்சம், இதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் அளிக்கவில்லை. அந்த இளைஞன் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமானவனாகிவிட்டான்; அவன் அவர்களின் வீட்டிலேயே உண்டு, குடித்து, கிட்டத்தட்ட அங்கேயே உறங்கவும் செய்தான். வான் லெம்ப்கே, மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவனை "இளைஞனே" என்று அழைத்து, அவனது தோள்களை ஒரு மேலதிகாரியின் தோரணையில் தட்டிக்கொடுத்துத் தன் அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயன்றார்—ஆனால், பலனில்லை. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், மிகவும் தீவிரமாகப் பேசுவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் வான் லெம்ப்கேயின் முகத்தைப் பார்த்தே சிரிப்பது போல நடந்துகொண்டான்; மேலும், மற்றவர்கள் முன்னிலையில் எதிர்பாராத கருத்துகளைக் கூறி அதிர்ச்சியூட்டுவான். ஒருமுறை, வீட்டிற்குத் திரும்பிய வான் லெம்ப்கே, அந்த இளைஞன் தனது பணி அறையில் (study) சோபாவில் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்—அவனை யாரும் அழைக்கவில்லை. தான் வீட்டிற்கு வந்தபோது யாரும் இல்லாததால், "கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திச் சற்று உறங்கினேன்" என்று அவன் சாதாரணமாகக் கூறினான். இதைக் கண்டு அதிருப்தியடைந்த வான் லெம்ப்கே, தன் மனைவியிடம் புகார் அளித்தார்; அவரோ, கணவனின் எரிச்சலைப் கேலி செய்ததுடன், அவருக்கு எப்படி மற்றவர்களிடமிருந்து உரிய மரியாதையைப் பெறுவது என்று தெரியவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டினார். தன்னைப்பொறுத்தவரை, "இந்தச் சிறுவன்" ஒருபோதும் இத்தகைய வரம்பு மீறிய செயல்களில் ஈடுபடுவதில்லை என்று அவர் கூறினார்—இருப்பினும், அவன் "நாகரிகச் சமூகத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்றாலும், மிகவும் அப்பாவித்தனமானவன், கள்ளங்கபடமற்றவன்" என்றும் குறிப்பிட்டார். வான் லெம்ப்கே மனமுடைந்து மௌனமானார். அந்தச் சமயத்தில், அவர் இருவருக்கும் இடையே சமாதானத்தை ஏற்படுத்தினார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் முறையாக மன்னிப்பு கேட்கவில்லை; மாறாக, ஒரு மட்டமான நகைச்சுவையைக் கூறி விஷயத்தைக் கடந்து சென்றான். பொதுவாக இது ஒரு புதிய அவமதிப்பாகக் கருதப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் இந்தச் சூழலில், அது அவனது வருத்தத்தின் வெளிப்பாடாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. உண்மையான சிக்கல் என்னவென்றால், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு தவறு செய்திருந்தார்: அவர் தான் எழுதிய நாவலை அந்த இளைஞனிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார். அவன் கவித்துவமான உள்ளம் கொண்ட ஒரு தீவிரமான இளைஞன் என்று கற்பனை செய்துகொண்ட ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்—தனது படைப்பைப் பாராட்டும் வாசகர்களைக் கண்டறிய நீண்டகாலமாகக் கனவு கண்டவர்—அவர்களது அறிமுகத்தின் ஆரம்ப நாட்களில், ஒரு மாலை வேளையில் அவனிடம் தனது நாவலின் இரண்டு அத்தியாயங்களை வாசித்துக் காட்டினார். அவன் தனது சலிப்பை மறைக்கக்கூட மெனக்கெடாமல், நாகரிகமற்ற முறையில் கொட்டாவி விட்டான்; ஒரு வார்த்தை கூடப் பாராட்டவில்லை. இருப்பினும், அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, ​​அந்த கையெழுத்துப் பிரதியைத் தன் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று நிதானமாகப் படித்துப் பார்ப்பதாகக் கேட்டான்—ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் அவனிடம் அதைக் கொடுத்துவிட்டார். அன்று முதல், அவர் தினமும் வந்து சென்றபோதிலும், அந்த கையெழுத்துப் பிரதியைத் திரும்பக் கொடுக்கவே இல்லை; அதைப் பற்றி எப்போது கேட்டாலும், அவர் வெறும் சிரிப்பை மட்டுமே பதிலாக அளித்தார். இறுதியில், அதை வாங்கிய சிறிது நேரத்திலேயே தெருவில் தொலைத்துவிட்டதாகக் கூறினார். இதைக் கேட்ட யூலியா மிகைலோவ்னா, தன் கணவர் மீது கடும் கோபம் கொண்டார்.

“நீங்கள் அவரிடம் அந்த *கிர்கா* (புரட்டஸ்டன்ட் தேவாலயம்) பற்றிச் சொல்லவில்லைதானே?” என்று அவர் பதற்றத்துடன் கேட்டார்.

வான் லெம்ப்கே ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்—இது அவருக்கு மிகவும் ஆபத்தான பழக்கம், மருத்துவர்கள் இதைச் செய்யக்கூடாது என்று கண்டிப்பாகத் தடுத்திருந்தனர். மாகாணம் முழுவதும் பெருகி வந்த நிர்வாகச் சுமைகளைத் தவிர—இதைப் பற்றி நாம் பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம்—அவருக்கு ஒரு தனிப்பட்ட சிக்கலும் இருந்தது; இது அவரது அதிகாரப்பூர்வ கௌரவத்தை மட்டுமல்ல, அவரது இதயத்தையே பாதிக்கும் ஒரு விஷயமாக இருந்தது. ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் திருமணம் செய்துகொண்டபோது, ​​எதிர்காலத்தில் குடும்ப வாழ்க்கையில் இத்தகைய மோதல்கள் அல்லது சிக்கல்கள் ஏற்படும் என்று ஒருபோதும் நினைத்திருக்கவில்லை—மின்னா மற்றும் எர்னஸ்டின் ஆகியோரைப் பற்றி கனவு கண்ட காலத்தில், அவர் தன் வாழ்க்கையை முற்றிலும் வேறொரு விதமாகவே கற்பனை செய்திருந்தார். இத்தகைய குடும்பச் சூழல்களைத் தாங்கும் மனவலிமை தன்னிடம் இல்லை என்பதை அவர் இப்போது உணர்ந்தார். இறுதியில், யூலியா மிகைலோவ்னா அவரிடம் மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேசினார்.

“நீங்கள் கோபப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்லை,” என்று அவர் கூறினார். “முதலாவதாக, அவரை விட நீங்கள் மும்மடங்கு அறிவுள்ளவர், மேலும் சமூக அந்தஸ்திலும் அவரை விட மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறீர்கள். இந்த இளைஞன் இன்னும் தனது பழைய சுதந்திரச் சிந்தனைகளின் எச்சங்களைக் கொண்டிருக்கிறான்—இருப்பினும், என் பார்வையில், இது வெறும் இளமைக்கால குறும்பு மட்டுமே. எதையும் ஒரே நாளில் மாற்றிவிட முடியாது; படிப்படியாகத்தான் செய்ய வேண்டும். நாம் இளைஞர்களை அரவணைக்க வேண்டும்; நான் கனிவான அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் தவறான பாதைக்குச் செல்லாமல் தடுத்து வருகிறேன்.”

“ஆனால் அவன் பேசும் விஷயங்கள்—அவை முற்றிலும் பைத்தியக்காரத்தனம்!” என்று வான் லெம்ப்கே மறுமொழி கூறினார். “மற்றவர்கள் முன்னிலையில்—ஏன், என் முன்னிலையிலேயே கூட—அரசாங்கம் மக்களை முட்டாளாக்க, வேண்டுமென்றே அவர்களுக்கு ஓட்கா கொடுத்து, அதன் மூலம் கிளர்ச்சிகளைத் தடுக்க முயல்கிறது என்று அவன் கூறும்போது, ​​என்னால் எப்படி சகித்துக்கொள்ள முடியும்? அனைவர் முன்னிலையிலும் இத்தகைய கருத்துகளைக் கேட்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் என் நிலையைச் சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்.”

இதைச் சொல்லும்போது, ​​பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சுடன் தான் சமீபத்தில் நடத்திய உரையாடல் ஒன்றை வான் லெம்ப்கே நினைவுகூர்ந்தார். தனது தாராளவாதக் கண்ணோட்டத்தைக் காட்டுவதன் மூலம் அந்த மனிதனின் கடுமையைக் குறைத்துவிடலாம் என்று அப்பாவித்தனமாக நம்பிய அவர், 1859-ஆம் ஆண்டு முதல் தான் கவனமாகச் சேகரித்து வந்த—உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு—அறிவிப்புகள் அடங்கிய தனது தனிப்பட்ட தொகுப்பைக் காட்டினார். அவர் இதை ஏதோ ஒரு தீவிர ஆர்வத்தினால் செய்யவில்லை; ஒரு பயனுள்ள ஆர்வம் என்ற அளவிலேயே செய்திருந்தார். இதைப் பார்த்த பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், அவரது நோக்கத்தை உடனே புரிந்துகொண்டு, மிகவும் முரட்டுத்தனமாக, "இந்த அறிவிப்புகளில் ஒன்றில் உள்ள ஒரு வரியில், ஒரு முழு அரசு அலுவலகத்தை விடவும் அதிக அறிவு இருக்கிறது—உங்கள் அலுவலகமும் இதில் அடங்கும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்" என்று கூறினார்.

லெம்ப்கே முகம் சுளித்தார்.

அந்த அறிவிப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி, கிட்டத்தட்ட கெஞ்சும் தொனியில், "ஆனால், இது நமக்கு இன்னும் மிக மிக முன்கூட்டியே நடக்கும் விஷயம் அல்லவா?" என்று கேட்டார்.

"இல்லை, முன்கூட்டியே ஒன்றும் இல்லை. நீங்கள் பயப்படுகிறீர்கள், இல்லையா? அப்படியென்றால், இது முன்கூட்டியே நடக்கும் விஷயம் அல்ல என்றுதான் அர்த்தம்."

"ஆனால் இதைப் பாருங்கள்—உதாரணத்திற்கு, இது தேவாலயங்களை அழிக்குமாறு அழைப்பு விடுக்கிறது."

"அதில் என்ன தவறு? நீங்கள் புத்திசாலி மனிதர்; உங்களுக்கு இதில் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். அதே சமயம், சாதாரண மக்களை மந்தமான நிலையில் வைத்திருப்பதற்கு மதம் ஒரு தேவையான கருவி என்பதையும் நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். பொய்யை விட உண்மை நேர்மையானது."

"சரி, சரி—நான் உங்களோடு முழுமையாக உடன்படுகிறேன்! ஆனால், இது இன்னும் மிக மிக முன்கூட்டியே நடக்கும் விஷயம்..." என்று மீண்டும் முகம் சுளித்தபடி வான் லெம்ப்கே கூறினார்.

"அப்படியானால், நீங்கள் எப்படிப்பட்ட அரசு அதிகாரி? தேவாலயங்களை இடிக்கவும், கையில் தடிகளுடன் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கை நோக்கி அணிவகுத்துச் செல்லவும் நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்கள்—வெறும் காலத்தைப் பற்றி மட்டும்தானே விவாதிக்கிறீர்கள்?" இப்படிப்பட்ட நேரடியான, எதிர்பாராத கேள்வியால் லெம்ப்கே மிகுந்த அதிருப்தி அடைந்தார்.

"அது அப்படி அல்ல, அது அப்படி அல்லவே!" என்று அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கூறினார்; அவரது கௌரவம் மேலும் காயப்பட்டிருந்தது. “ஒரு இளைஞனாக—அதற்கும் மேலாக, எங்கள் நோக்கங்களைப் பற்றி அறியாத ஒருவராக—நீங்கள் தவறான புரிதலில் இருக்கிறீர்கள். என் அன்பிற்குரிய பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், எங்களை அரசு அதிகாரிகள் என்று அழைக்கிறீர்களா? தாராளமாக அழைக்கலாம். சுதந்திரமான அதிகாரிகள் என்று சொல்கிறீர்களா? அதுவும் சரிதான். ஆனால், நாங்கள் எப்படிச் செயல்படுகிறோம் என்று சொல்லுங்கள்? பொறுப்பு எங்களுடையதுதான், ஆனாலும் இறுதியில் நாங்களும் உங்களைப் போலவே பொதுவான நோக்கத்திற்காகத்தான் உழைக்கிறோம். நீங்கள் எதையெல்லாம் அசைத்துச் சரிக்க முயல்கிறீர்களோ, அதை நாங்கள் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறோம்; இல்லையென்றால், அவை அனைத்தும் சிதைந்து சிதறிப் போய்விடும். நாங்கள் உங்கள் எதிரிகள் அல்ல—நிச்சயமாக இல்லை! நாங்கள் உங்களிடம் சொல்வது இதுதான்: தாராளமாக முன்னேறுங்கள், மாற்றங்களைக் கொண்டு வாருங்கள்—அதாவது, சீர்திருத்தம் தேவைப்படும் பழைய விஷயங்களையெல்லாம் அசைத்துப் பாருங்கள்—ஆனால், தேவைப்படும்போது நாங்கள் உங்களைச் சரியான எல்லைக்குள் வைத்திருப்போம்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம்...”நாங்கள் உங்களை, உங்களிலிருந்தே காப்பாற்றப் போகிறோம்—ஏனெனில், நாங்கள் இல்லையென்றால், நீங்கள் ரஷ்யாவின் அடித்தளத்தையே உலுக்கி, அதன் கண்ணியத்தையே முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிடுவீர்கள். அத்தகைய கண்ணியத்தைக் காப்பதே எங்கள் முதன்மையான நோக்கம். நாமும் நீங்களும் ஒருவருக்கொருவர் இன்றியமையாதவர்கள் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இங்கிலாந்தில் 'விக்குகள்' (Whigs) மற்றும் 'டோரிகள்' (Tories) எப்படி ஒருவருக்கொருவர் தேவையோ, அதேபோலத்தான் நாமும். எனவே, சுருக்கமாகச் சொன்னால்: நாங்கள் 'டோரிகள்', நீங்கள் 'விக்குகள்'—நான் அப்படித்தான் இதைப் பார்க்கிறேன்.

ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் பேசத் தொடங்கினார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த காலத்திலிருந்தே, அறிவுப்பூர்வமாகவும் தாராளவாதச் சிந்தனையுடனும் உரையாற்றுவதை அவர் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்; இப்போது, ​​முக்கியமாக, அவர் பேசுவதைக் கேட்க வேறு யாரும் அங்கு இல்லை. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அமைதியாக, வழக்கத்திற்கு மாறான தீவிரமான முகபாவனையுடன் இருந்தார்; இது அந்தப் பேச்சாளருக்கு இன்னும் கூடுதல் ஊக்கத்தையே அளித்தது. “உங்களுக்குப் புரிகிறதா?” என்று அவர் தனது ஆய்வு அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடி தொடர்ந்தார், “நான்—இந்த மாகாணத்தின் ‘தலைவன்’—எவ்வளவு கடமைகளின் சுமையால் அழுத்தப்பட்டிருக்கிறேன் என்றால், என்னால் அவற்றில் ஒன்றைக் கூடச் சரியாகச் செய்ய முடியவில்லை! அதே சமயம், இங்கே எனக்குச் செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்பதையும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். இதன் ரகசியம் என்னவென்றால், அனைத்தும் அரசாங்கத்தின் பார்வையைப் பொறுத்தே அமைகின்றன. அரசாங்கம் இங்கே ஒரு குடியரசை உருவாக்கட்டும்—அரசியல் காரணங்களுக்காகவோ அல்லது மக்களின் கொந்தளிப்பை அடக்குவதற்காகவோ—ஆனால் அதே வேளையில், அது ஆளுநரின் அதிகாரத்தையும் பலப்படுத்தட்டும். அப்படிச் செய்தால், நாங்கள்தான் அந்தக் குடியரசையே முழுமையாக விழுங்கிவிடுவோம்—உண்மையில், நீங்கள் எதைக் குறிப்பிட்டாலும் அதை எங்களால் விழுங்கிவிட முடியும்! என்னைப் பொறுத்தவரை, என்னால் அதைச் செய்ய முடியும் என்று நம்புகிறேன்… சுருக்கமாகச் சொன்னால், அரசாங்கம் எனக்கு ‘தீவிரமான செயல்வேகம்’ (activité dévorante) காட்ட வேண்டும் என்று கட்டளையிடட்டும்—நான் அந்த வேகத்தை வெளிப்படுத்துகிறேன். நான் அவர்களிடம் நேருக்கு நேராகவே இதைக் கூறிவிட்டேன்: ‘ஐயாக்களே, சமநிலையைப் பேணவும், மாகாண அமைப்புகள் அனைத்தும் செழித்து வளரவும் ஒரு விஷயம் மிக அவசியம்: அது ஆளுநரின் அதிகாரத்தைப் பலப்படுத்துவதுதான்.’” பாருங்கள், இந்த அமைப்புகள் அனைத்தும்—‘ஜெம்ஸ்த்வோ’ (உள்ளாட்சி அமைப்புகள்) ஆகட்டும் அல்லது நீதித்துறை அமைப்புகள் ஆகட்டும்—ஒருவிதமான இருநிலை வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்: அவை இருக்கவும் வேண்டும் (இது அவசியம் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்), அதே சமயம் அவை இல்லாமலும் இருக்க வேண்டும். இது முற்றிலும் அரசாங்கத்தின் பார்வையைப் பொறுத்தது. ஒருவேளை இந்த அமைப்புகள் திடீரென்று தேவைப்படும் சூழல் உருவானால், அவை உடனடியாகத் தோன்றிவிடும்; அந்தத் தேவை முடிந்ததும், அவற்றின் தடயமே எங்கும் இருக்காது. ‘தீவிரமான செயல்வேகம்’ என்பதை நான் இப்படித்தான் புரிந்துகொள்கிறேன்—இது, ஆளுநரின் அதிகாரத்தைப் பலப்படுத்தாமல் சாத்தியமே இல்லை. நாம் இருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம், எனவே சொல்கிறேன்; செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு நான் ஏற்கனவே ஒரு கோரிக்கை அனுப்பியிருக்கிறேன்—ஆளுநர் இல்லத்தின் வாசலில் ஒரு காவலரை நிறுத்த வேண்டும் என்று. பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

“உங்களுக்கு இருவர் தேவைப்படுவார்கள்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் குறிப்பிட்டார்.

“ஏன் இருவர்?” என்று வான் லெம்ப்கே, அவருக்கு முன்னால் நின்று கேட்டார்.

“ஏனென்றால், ஒருவர் மட்டும் இருந்தால் அது போதிய மரியாதையை ஏற்படுத்தாது. உங்களுக்குக் கண்டிப்பாக இருவர் தேவை.” ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சின் முகம் எரிச்சலால் சுருங்கியது.

“நீங்கள்… நீங்கள் வரம்பு மீறிச் செயல்படுகிறீர்கள், பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்! என் நல்ல குணத்தைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, கிண்டலான கருத்துகளைக் கூறுவதோடு, ஒருவித ‘கடுஞ்சொல் பேசும் கனிந்த உள்ளம் கொண்டவர்’ (bourru bienfaisant) போல நடந்துகொள்கிறீர்கள்…”

“எப்படி வேண்டுமானாலும் அழைத்துக்கொள்ளுங்கள்,” என்று முணுமுணுத்தார் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், “ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், நீங்கள் எங்களுக்கான பாதையைச் செப்பனிட்டு, எங்கள் வெற்றிக்கு அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுக்கிறீர்கள்.”

“யாருடைய வெற்றி? அது என்ன மாதிரியான வெற்றி?” என்று குழப்பத்துடன் அவரை உற்று நோக்கினார் வான் லெம்ப்கே, ஆனால் அவருக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை.

இந்த உரையாடலைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட யூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த அதிருப்தி அடைந்தார்.

“ஆனால்,” என்று தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றார் வான் லெம்ப்கே, “உங்களுக்குப் பிடித்தமான அந்த நபரிடம், ஒரு மேலதிகாரியாக நான் எப்படி மிகவும் கண்டிப்புடன் நடந்துகொள்ள முடியும்? அதுவும் நாங்கள் இருவரும் தனியாக இருந்தபோது… என் நல்ல மனதின் காரணமாக, அறியாமல் ஏதேனும் சொல்லியிருக்கலாம்…”

“உங்கள் அந்த நல்ல குணம்… உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அளவுக்கு மீறியதாக இருக்கிறது.” “உங்களிடம் பிரகடனங்களின் தொகுப்பு ஒன்று இருப்பதாக எனக்குத் தெரியாதே—தயவுசெய்து அதை என்னிடம் காட்டுங்கள்.”

“ஆனால்… அவர் அதை ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் கடன் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டார்.”

“அதை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டீர்களா—மீண்டும் ஒருமுறை!” என்று கோபத்துடன் கூச்சலிட்டார் யூலியா மிகைலோவ்னா. “எவ்வளவு விவேகமற்ற செயல்!”

“இப்போதே ஒருவரை அனுப்பி அவற்றை மீண்டும் பெற்று வருகிறேன்.”

“அவர் அதைத் திருப்பித் தரமாட்டார்.”

“நான் கண்டிப்பாகக் கேட்டுப் பெறுவேன்!” என்று ஆவேசத்துடன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார் வான் லெம்ப்கே. “அவர் யார், அவரை நாம் ஏன் இவ்வளவு அஞ்ச வேண்டும்? மேலும், நான் யார்? ஒன்றும் செய்யாமல் சும்மா இருக்க எனக்கு எப்படித் துணிச்சல் வரும்?”

“அமருங்கள், அமைதியாயிருங்கள்,” என்று கூறி அவரைத் தடுத்தார் யூலியா மிகைலோவ்னா. "உங்கள் முதல் கேள்விக்கு பதில் இதோ: அவரைப் பற்றி எனக்கு மிகவும் நல்ல பரிந்துரைகள் கிடைத்துள்ளன; அவர் திறமைசாலி, அவ்வப்போது மிகவும் புத்திசாலித்தனமான கருத்துகளைக் கூறுவார். கார்மாசினோவ் என்னிடம் உறுதியாகக் கூறியபடி, அவருக்கு எல்லா இடங்களிலும் தொடர்புகள் உள்ளன; தலைநகரில் உள்ள இளைஞர்கள் மத்தியில் அவருக்கு அபாரமான செல்வாக்கு இருக்கிறது. அவர் மூலமாக அந்த இளைஞர்கள் அனைவரையும் என்னிடம் ஈர்த்து, அவர்களைச் சுற்றி ஒரு குழுவை உருவாக்க முடிந்தால், அவர்களின் லட்சியங்களை ஒரு புதிய திசையில் திருப்பி, அவர்களை அழிவிலிருந்து என்னால் காப்பாற்ற முடியும். அவர் என் மீது முழு மனதுடன் பற்று கொண்டுள்ளார், நான் சொல்வதையெல்லாம் அப்படியே செய்கிறார்."

"ஆனால், நீங்கள் அவர்களை இப்படிச் செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தால்... என்ன நடக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? இது ஒரு யோசனைதான், ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று வான் லெம்ப்கே ஏதோ ஒருவிதத் தற்காப்புடன் கூறினார், "இருப்பினும்... அந்த... 'ஸ்க்' (sk) மாவட்டத்தில் ஏதோ சில பிரகடனங்கள் (அறிவிப்புகள்) பரவியிருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன்."

"கோடைகாலத்திலிருந்தே இந்த வதந்திதான் உலவுகிறது—பிரகடனங்கள், கள்ள நோட்டுகள் என என்னென்னவோ சொல்கிறார்கள்—ஆனால், இதுவரை ஒரு துண்டு காகிதம் கூட ஆதாரமாகக் கிடைக்கவில்லையே! இதை உங்களிடம் யார் சொன்னது?"

"நான் வான் புளூமிடம் கேள்விப்பட்டேன்."

"போதும்! அந்த வான் புளூமைப் பற்றி என்னிடம் பேசாதீர்கள்—இனிமேல் ஒருபோதும் அவன் பெயரை என் முன்னால் கொண்டு வர நினைக்காதீர்கள்!"

யூலியா மிகைலோவ்னா ஆத்திரமடைந்தார்; ஒரு நிமிடம் வரை அவரால் பேசவே முடியவில்லை. வான் புளூம் என்பவர் ஆளுநரின் அலுவலகத்தில் பணியாற்றிய ஒரு அதிகாரி; அவரை யூலியாவுக்கு அறவே பிடிக்காது. இதைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம். "தயவுசெய்து வெர்கோவென்ஸ்கியைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்," என்று அவர் பேச்சை முடித்தார். "அவர் ஏதேனும் தீய செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தால், உங்களிடமோ அல்லது மற்றவர்களிடமோ இப்படிப் பேசியிருக்க மாட்டார். வெறும் வெற்றுப் பேச்சுகளை மட்டுமே பேசுபவர்களால் எந்த ஆபத்தும் இல்லை. மேலும், ஒருவேளை ஏதேனும் நடந்தால், அது குறித்து எனக்கு முதலில் தெரியவரும்; அவர்தான் எனக்குத் தெரிவிப்பார். அவர் என் மீது தீவிரமான—உண்மையிலேயே தீவிரமான—பற்று கொண்டவர்."

பிற்காலத்தில் நடக்கப்போகும் நிகழ்வுகளை முன்னிட்டு நான் ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்: யூலியா மிகைலோவ்னாவின் அகங்காரமும் லட்சியமும் இல்லையென்றால், இந்த அற்பமான மனிதர்களால் இங்கே விளைவிக்கப்பட்ட பேரழிவுகள் எதுவுமே நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இதில் அவருக்குப் பெரும் பொறுப்பு உண்டு! குறிப்புகள்

*The Russian Messenger* (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எனும் இதழில், எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் வெளியானது. தனிப் புத்தகமாகவும் வெளியிடப்பட்டது.

“—”