பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 2 / அத்தியாயம் 5

 ஐந்தாம் அத்தியாயம். கொண்டாட்டங்களுக்கு முன்னதாக
I.

யுலியா மிகைலோவ்னாவால் திட்டமிடப்பட்டு, மாகாணத்தில் பணிபுரியும் ஆசிரிகளுக்கான (governesses) நிதி திரட்டும் நோக்கில் சந்தாக்கள் மூலம் நடத்தப்படவிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்ட விழாவிற்கான தேதி பலமுறை குறிக்கப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் தள்ளிவைக்கப்பட்டது. யுலியா மிகைலோவ்னாவைச் சுற்றி எப்போதும் சிலர் குழுமியிருந்தனர்: அவர்களில் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்; லியாம்ஷின் எனும் ஒரு சாதாரண அரசு ஊழியர்—இவர் முன்னதாக ஸ்தெபன் திரோஃபிமோவிச்சின் வட்டாரத்தில் இருந்தவர், ஆனால் பியானோ வாசிக்கும் திறனால் திடீரென ஆளுநர் இல்லத்தில் செல்வாக்கு பெற்றவர்; மேலும், லிபுட்டின்—இவரை எதிர்காலத்தில் தொடங்கப்படவிருக்கும் ஒரு சுதந்திரமான மாகாண நாளிதழின் ஆசிரியராக நியமிக்க யுலியா மிகைலோவ்னா திட்டமிட்டிருந்தார். இவர்களுடன் பல்வேறு பெண்களும் இளம் மங்கையரும் இருந்தனர். கார்மாசினோவும் அங்கு இருந்தார்; அவர் மற்றவர்களைப் போல யுலியா மிகைலோவ்னாவைச் சுற்றிச் சுழலவில்லை என்றாலும், "இலக்கியக் குவாட்ரில்" (literary quadrille) நடனம் தொடங்கும்போது, ​​தான் அனைவரையும் "வியப்பில் ஆழ்த்தப்போவதாக" மிகுந்த தன்னிறைவுடன் அறிவித்தார். உள்ளூர் சமூகத்தின் மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பலர் தாராளமாக நிதியுதவி அளித்தனர்; அதே சமயம், சமூக அந்தஸ்து குறைந்தவர்களாக இருந்தாலும், பணம் கொண்டு வருபவர்கள் அனைவரும் வரவேற்கப்பட்டனர். சமூக வர்க்கங்கள் ஒன்றிணைவது சில சமயங்களில் அவசியமானது என்று யுலியா மிகைலோவ்னா குறிப்பிட்டார்: "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களை யார் அறிவூட்டப் போகிறார்கள்?" ஒரு முறைசாரா, தனிப்பட்ட குழு அமைக்கப்பட்டது; இந்த நிகழ்வு "ஜனநாயக" உணர்வுடன் இருக்க வேண்டும் என்று அதில் தீர்மானிக்கப்பட்டது. எதிர்பார்த்ததை விட அதிக நிதி திரட்டப்பட்டதால், தாராளமாகச் செலவு செய்யத் தொடங்கினர். ஏற்பாட்டாளர்கள் ஏதோ ஒரு அற்புதமான நிகழ்வை உருவாக்க விரும்பினர்—இதன் காரணமாகவே அந்த விழா மீண்டும் மீண்டும் தள்ளிவைக்கப்பட்டது. மாலை நேர நடன நிகழ்வை எங்கே நடத்துவது என்பதில் இன்னும் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியவில்லை: பிரபுத்துவப் பிரதிநிதிகளின் தலைவரின் (marshal of the nobility) மனைவி தனது இல்லத்தை வழங்க முன்வந்திருந்தார், அல்லது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் இல்லமான 'ஸ்க்வோரெஷ்னிகி'யில் (Skvoreshniki) நடத்தலாமா? 'ஸ்க்வோரெஷ்னிகி' சற்று தொலைவில் இருந்தாலும், அங்கு சூழல் "சுதந்திரமாக" இருக்கும் என்று குழுவிலிருந்த பலர் வலியுறுத்தினர். வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவே கூட, இந்த நிகழ்வு தனது இல்லத்தில் நடைபெற வேண்டும் என்று மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தார். இவ்வளவு பெருமைமிக்க ஒரு பெண், ஏன் யுலியா மிகைலோவ்னாவிடம் இவ்வளவு பணிவாக, ஒருவித அடிபணிந்த போக்கைக் காட்டினார் என்பது புரியாத புதிராகவே இருந்தது. மற்றொரு பெண், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சிடம் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, வேறு யாரிடமும் காட்டாத ஒருவிதச் சேட்டையுடனும் சல்லாபத்துடனும் நடந்துகொள்வதைக் கண்டு, அந்தப் பெண் ஒருவித மகிழ்ச்சியை அடைந்திருக்கக்கூடும். மீண்டும் சொல்கிறேன்: பியோத்தர் স্তেপানোவிச், ஆளுநரின் இல்லத்தில்—ஏற்கனவே விதைத்திருந்த ஒரு கருத்தை—தொடர்ந்து, கிசுகிசுப்பான குரலில் வலுப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார். அதாவது, நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் மிகவும் மர்மமான வட்டாரங்களில் மிக மர்மமான தொடர்புகளைக் கொண்டிருப்பதாகவும், அவர் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காகவே இங்கு வந்திருக்கிறார் என்றும் அவர் நம்பவைக்க முயன்றார்.

அக்காலகட்டத்தில் நிலவிய மனநிலை விசித்திரமானதாக இருந்தது. குறிப்பாகப் பெண்களிடையே ஒருவிதமான பொறுப்பற்ற குதூகலம் தொற்றிக்கொண்டது—அதுவும் படிப்படியாக அல்ல, சட்டென்று ஏற்பட்டது. ஏதோ கட்டுக்கடங்காத, தறிகெட்ட எண்ணங்கள் காற்றில் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது போல இருந்தது. ஒருவிதமான கலகலப்பான, ஆரவாரமான மனநிலை உருவானது—ஆனால், அது எப்போதும் ஆரோக்கியமானதாக இருக்கவில்லை. மனதின் ஒருவித ஒழுங்கின்மை நாகரிகமான ஒன்றாக மாறியது. பிற்காலத்தில், எல்லாம் முடிந்த பிறகு, மக்கள் இதற்கெல்லாம் யூலியா மிகைலோவ்னாவையும், அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களையும், அவரது செல்வாக்கையுமே குற்றம் சாட்டினர். ஆனால், இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்திற்கும் யூலியா மிகைலோவ்னா மட்டுமே காரணமா என்பது சந்தேகமே. சொல்லப்போனால், தொடக்கத்தில் பலரும் புதிய ஆளுநரின் மனைவியைப் புகழ்வதில் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டனர்; அவர் சமூகத்தை ஒன்றிணைத்ததற்கும், வாழ்க்கையை திடீரென மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமானதாக மாற்றியதற்கும் அவரைப் பாராட்டினர். சில விரும்பத்தகாத, அவதூறான சம்பவங்கள் கூட நடந்தன; அவற்றுக்கும் யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. ஆனாலும், அக்காலத்தில் மக்கள் அதைக் கண்டு சிரித்து, மிகவும் வேடிக்கையான விஷயமாகவே கருதினர்—அதைத் தட்டிக்கேட்கவோ, தடுக்கவோ யாரும் முன்வரவில்லை. நிச்சயமாக, சிலர் ஒதுங்கியிருந்து, நடப்பவை குறித்துத் தங்கள் சொந்தக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் அவர்களும் கூட அப்போது அதைப் பற்றிக் குறை கூறவில்லை—மாறாக, அவர்களும் புன்னகைக்கவே செய்தனர்.

யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வரவேற்பறையை மையமாகக் கொண்டு—உண்மையில் அதுவே மையமாக இருந்திருக்கலாம்—ஒரு பெரிய குழு தானாகவே உருவானது. அவரைச் சுற்றி அமைந்த அந்த நெருக்கமான வட்டத்தில்—இயல்பாகவே இளைஞர்கள் அதிகம் இருந்தனர்—பலவிதமான சேட்டைகளில் ஈடுபடுவது அனுமதிக்கப்பட்டது, அதுவே ஒரு வழக்கமாகவும் மாறியது. அவற்றில் சில, உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மிகவும் கண்ணியமற்றவையாக இருந்தன. அந்தக் குழுவில் மிகவும் கவர்ச்சிகரமான சில பெண்களும் இருந்தனர். அந்த இளைஞர்கள் அவ்வப்போது சுற்றுலாக்களையும் விருந்துகளையும் ஏற்பாடு செய்வார்கள்; அல்லது சில சமயங்களில் குதிரை வண்டிகளிலும், குதிரைகளின் மீதும் அமர்ந்து ஊர் முழுவதும் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஊர்வலமாகச் செல்வார்கள். அவர்கள் சாகசங்களைத் தேடிச் சென்றனர்; சொல்லிக்கொள்ளும் படியான ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையை உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, சில சமயங்களில் திட்டமிட்டுச் சூழல்களை ஏற்படுத்தி, அவற்றை ஒரு நாடகம் போல அரங்கேற்றுவார்கள். அவர்கள் நம் ஊரை ஏதோ ஒரு "குலுப்போவ்" (Glupov) - அதாவது முட்டாள்களின் நகரம் - என்று கருதி நடத்தினர். அவர்கள் "கிண்டல் செய்பவர்கள்" அல்லது "ஏளனம் செய்பவர்கள்" என்று அழைக்கப்பட்டனர், ஏனெனில் எதையும் அவர்கள் மதிப்பிற்குரியதாகக் கருதவில்லை. உதாரணமாக, ஒருமுறை உள்ளூர் லெப்டினன்ட் ஒருவரின் மனைவி - அவர் மிகவும் இளம் வயதுடைய கருங்கூந்தல் கொண்ட பெண், ஆனால் தன் கணவனுடன் வாழ்ந்த மோசமான வாழ்க்கையினால் மிகவும் சோர்வாகவும் களைப்படைந்தும் காணப்பட்டார் - ஒரு விருந்தில் கலந்துகொண்டார். அப்போது, ​​கவனக்குறைவாக, தனக்கு ஒரு புதிய மேன்டில்லா (பெண்கள் அணியும் மேலங்கி) வாங்குவதற்குப் பணம் கிடைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில், அதிகப் பணயம் வைத்துச் சீட்டாட்டம் விளையாடினார். ஆனால், இறுதியில் அவர் பதினைந்து ரூபிள்களை இழக்க நேரிட்டது. தன் கணவனைக் கண்டு அஞ்சிய அவர், கடனை அடைக்கப் பணம் இல்லாத நிலையில், அந்த இளைஞர் குழுவின் துணிச்சலான செயல்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்ததால், அவர்களிடம் உதவி கேட்க முடிவு செய்தார். விருந்திலேயே வைத்து, நம் ஊர் மேயரின் மகனிடம் - அவன் தன் வயதிற்கு மீறிய ஒழுக்கக்கேடான, மிகவும் மோசமான குணம் கொண்டவன் - கடன் கேட்டார். அவன் அவருக்கு உதவ மறுத்தது மட்டுமின்றி, நேராக அந்தப் பெண்ணின் கணவனிடம் சென்று, சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டே நடந்த அனைத்தையும் கூறிவிட்டான். மிகக் குறைந்த ஊதியத்தில் வாழ்ந்து வந்த அந்த லெப்டினன்ட், ஏற்கனவே கடும் நிதி நெருக்கடியில் இருந்த நிலையில், தன் மனைவியை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, அவள் கதறியதையும், அலறியதையும், மண்டியிட்டு மன்னிப்பு வேண்டியதையும் பொருட்படுத்தாமல், மனம்போல அவளைத் துன்புறுத்தினார். இந்த அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வு ஊர் மக்கள் மத்தியில் சிரிப்பலையை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது. அந்த லெப்டினன்ட்டின் மனைவி யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சுற்றியிருந்த வட்டத்தில் இல்லாதவர் என்றாலும், அந்த "ஊர்வலக்" குழுவில் இருந்த ஒரு பெண் - அவர் சற்று விசித்திரமான, துடிப்பான சுபாவம் கொண்டவர், அந்த லெப்டினன்ட்டின் மனைவியையும் அறிந்திருந்தார் - அங்கு வந்து, அவரை அழைத்துச் சென்று தன் வீட்டிலேயே தங்க வைத்துக்கொண்டார். நம் ஊர் குறும்புக்கார இளைஞர்கள் உடனடியாக அவரைத் தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டு, மிகுந்த அன்பையும் பரிசுகளையும் பொழிந்தனர்; சுமார் நான்கு நாட்கள் அவரைத் தங்கள் பாதுகாப்பில் வைத்திருந்து, மீண்டும் தன் கணவனிடம் அனுப்ப மறுத்துவிட்டனர். அவர் அந்த உற்சாகமிக்க பெண்ணுடன் தங்கினார். அவருடனும், அதே போன்ற துடிப்பான மற்ற நண்பர்களுடனும் சேர்ந்து நகரமெங்கும் வலம் வந்தும், கொண்டாட்டங்களிலும் நடனங்களிலும் பங்கேற்றும் நாட்களைக் கழித்தார். தன் கணவரை நீதிமன்றத்திற்கு இழுத்துச் சென்று ஒரு பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்க வேண்டும் என்று மற்றவர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து தூண்டிக்கொண்டே இருந்தனர்; தாங்கள் அனைவரும் அவருக்கு ஆதரவாக நிற்பதாகவும், அவருக்குச் சாதகமாகச் சாட்சியம் அளிப்பதாகவும் உறுதியளித்தனர். கணவரோ மௌனம் காத்தார்; எதையும் செய்யத் துணியவில்லை......தவிப்பு. தான் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்த அந்தப் பரிதாபமான பெண், நான்காம் நாள் மாலையில், தன்னை 'பாதுகாப்பதாக'க் கூறிக்கொண்டவர்களிடமிருந்து பயந்து ஓடி, மீண்டும் தன் லெப்டினன்ட்டிடம் சென்று சேர்ந்தாள். அந்தத் தம்பதிக்கு இடையே என்ன நடந்தது என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை; ஆனால், அந்த லெப்டினன்ட் வாடகைக்குக் குடியிருந்த சிறிய மர வீட்டின் ஜன்னல்கள் பதினைந்து நாட்களாகத் திறக்கப்படவே இல்லை. இந்த விவகாரத்தைப் பற்றி அறிந்த யூலியா மிகைலோவ்னா, அந்த வேடிக்கை மனிதர்கள் மீது கோபமடைந்தார். மேலும், அந்தத் துடிப்பான பெண் நடந்துகொண்ட விதமும் அவருக்கு மிகுந்த அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது—உண்மையில், அந்த 'கடத்தல்' நடந்த நாளன்று லெப்டினன்ட்டின் மனைவியை யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கு அறிமுகப்படுத்தியதே அந்தப் பெண்தான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. எப்படியிருந்தாலும், இந்த விஷயம் விரைவில் மறக்கப்பட்டுவிட்டது.

மற்றொரு நிகழ்வில், வேறொரு மாவட்டத்திலிருந்து வந்த ஒரு இளம் அரசு ஊழியர், உள்ளூர் அதிகாரி ஒருவரின் பதினேழு வயது மகளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள நிச்சயித்திருந்தார். அந்தப் பெண்ணின் தந்தை கண்ணியமான குடும்பஸ்தராகத் தெரிந்தார். அந்தப் பெண் ஊரிலேயே மிகவும் அழகானவள் என்று பெயர் பெற்றவள். ஆனால், திருமணமான முதல் இரவிலேயே, அந்த இளம் கணவன் தனது அழகான மனைவியிடம் மிகுந்த கொடூரத்துடன் நடந்துகொண்டான்; அவனது 'பாதிக்கப்பட்ட கௌரவத்திற்கு' அவன் பழிவாங்கிக்கொண்டான் என்பது தெரியவந்தது. திருமணத்தில் மது அருந்திவிட்டு, அந்த வீட்டிலேயே இரவு தங்கியிருந்த லியாம்ஷின், இந்தச் சம்பவத்தை நேரில் பார்த்தது போலவே இருந்தார். விடியற்காலையிலேயே அவர் வெளியே வந்து, இந்த 'வேடிக்கையான' செய்தியை ஊர் முழுவதும் பரப்பினார். உடனே சுமார் பத்து பேர் கொண்ட ஒரு குழு குதிரைகளில் திரண்டது. அவர்களில் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சும், லிபுதினும் (நரைத்த முடியைக் கொண்டிருந்தாலும், நம் ஊர் பொறுப்பற்ற இளைஞர்களின் அனைத்து விதமான அவதூறான செயல்களிலும் இவரும் ஒருவராக இருந்தார்) இருந்தனர். புதுமணத் தம்பதிகள் இரு குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியில் வீதிக்கு வந்தபோது—திருமணத்திற்குப் பிந்தைய வழக்கமான சந்திப்புகளை மேற்கொள்வதற்காக அவர்கள் புறப்பட்டனர் (இங்கு, என்ன நடந்தாலும் சரி, திருமணத்திற்கு மறுநாள் இந்தச் சடங்கைச் செய்வது கட்டாயமான மரபு)—அந்தக் குதிரைப்படை வண்டியைச் சூழ்ந்துகொண்டு உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கியது. தம்பதிகள் ஊர் முழுவதும் ஒவ்வொரு இடமாகச் சென்றபோது, ​​இந்தக் குழுவும் காலை முழுவதும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது. அவர்கள் வீடுகளுக்குள் நுழையவில்லை என்றாலும், வீட்டின் வாசல்களுக்கு வெளியே குதிரைகளின் மீதே அமர்ந்து காத்திருந்தனர். மணமக்களுக்கு எதிராக நேரடியான, கடுமையான அவமதிப்புகளை அவர்கள் தவிர்த்தாலும், ஒரு குழப்பமான சூழலை உருவாக்கத் தவறவில்லை. ஊர் முழுவதுமே இதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கியது. இயல்பாகவே, அனைவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர். ஆனால், வான் லெம்ப்கே கடும் கோபமடைந்து, யூலியா மிகைலோவ்னாவுடன் மீண்டும் ஒரு காரசாரமான வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அவரும் மிகுந்த கோபமடைந்து, அந்தச் சேட்டைக்காரர்களைத் தன் வீட்டிற்குள் நுழைய விடக்கூடாது என்று கூட நினைத்தார். இருப்பினும், அடுத்த நாளே அவர் அவர்கள் அனைவரையும் மன்னித்துவிட்டார்—இதற்குக் காரணம் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் வற்புறுத்தலும், கார்மாசினோவின் சில வார்த்தைகளும்தான்; கார்மாசினோவைப் பொறுத்தவரை, அந்த "விளையாட்டு" மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒன்றாகத் தோன்றியது.

"இது உள்ளூர் வழக்கத்திற்கு ஏற்றதுதான்," என்று அவர் குறிப்பிட்டார். "குறைந்தபட்சம், இது ஒரு தனித்துவமான... துணிச்சலான செயல். பாருங்கள், மற்ற அனைவரும் சிரிக்கிறார்கள்; நீங்கள் மட்டும்தான் கோபப்படுகிறீர்கள்."

ஆனால், சில சேட்டைகள் மிகவும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவையாகவும், அருவருப்பான உள்நோக்கம் கொண்டவையாகவும் இருந்தன.

புனித நற்செய்தி நூல்களை விற்பனை செய்யும் ஒரு பெண்மணி—கீழ்-நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த, கண்ணியமான பெண் ஒருவர்—அந்த ஊருக்கு வந்தார். அவரைப் பற்றிய பேச்சு ஊர் முழுவதும் பரவியது; ஏனெனில், தலைநகரத்துச் செய்தித்தாள்களில் இது போன்ற புத்தக விற்பனையாளர்களைப் பற்றிய விசித்திரமான செய்திகள் சமீபகாலமாக வெளியாகியிருந்தன. அந்த அயோக்கியன் லியாம்ஷின்—ஆசிரியர் பணி கிடைக்காமல் சும்மா சுற்றிக்கொண்டிருந்த ஒரு மதப்பள்ளி மாணவனின் உதவியுடன்—புத்தகங்களை வாங்குவது போல நடித்து, அந்தப் பெண்ணின் பைக்குள் ஆபாசமான, தூண்டுதல் ஏற்படுத்தக்கூடிய புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஒரு பொதியைச் சொருகிவிட்டான். பிற்காலத்தில் தெரியவந்தபடி, இந்தப் புகைப்படங்களை வழங்கியவர் மிகவும் "கண்ணியமான" ஒரு முதியவர்—அவர் பெயரை நான் குறிப்பிட விரும்பவில்லை—அவர் கழுத்தில் ஒரு பதக்கத்தை அணிந்திருந்தார்; அவரே சொன்னது போல, அவருக்கு "மனதாரச் சிரிப்பதும், கலகலப்பான வேடிக்கையான விஷயங்களும்" மிகவும் பிடிக்கும். அந்தப் பரிதாபமான பெண், ஊரின் வணிக வளாகத்தில் தனது புனித நூல்களை வெளியே எடுத்தபோது, ​​அவற்றுடன் அந்தப் புகைப்படங்களும் கீழே கொட்டின. மக்கள் சிரிக்கவும் முணுமுணுக்கவும் தொடங்கினர்; கூட்டம் சூழ்ந்துகொண்டது, ஒருவரை ஒருவர் அவமதிக்கத் தொடங்கினர்—காவல்துறை சரியான நேரத்தில் தலையிடாமல் இருந்திருந்தால், இது கைகலப்பில் கூட முடிந்திருக்கக்கூடும். அந்த வியாபாரி உள்ளூர் சிறை அறையில் அடைக்கப்பட்டான். மாவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச், இந்த அருவருப்பான விவகாரத்தின் கேவலமான விவரங்களை அறிந்து மிகுந்த ஆத்திரமடைந்திருந்தார்; அவருடைய முயற்சியால், அன்று மாலை அந்த வியாபாரி விடுவிக்கப்பட்டு நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான். யூலியா மிகைலோவ்னா, லியாம்ஷினை உறுதியாக வெளியேற்றியிருந்தார். ஆனால், அதே மாலை வேளையில், எங்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் சிலர் அவனை மீண்டும் அவரிடம் அழைத்து வந்தனர். அவன் பியானோவிற்காக ஒரு புதிய, தனித்துவமான இசையமைப்பை உருவாக்கியிருப்பதாகக் கூறி, அதை ஒருமுறையாவது கேட்டுப் பார்க்குமாறு அவரை வற்புறுத்தினர். அந்த இசைக்கோப்பு மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது; அதற்கு "பிரெஞ்சு-பிரஷ்யப் போர்" (The Franco-Prussian War) என்று ஒரு விசித்திரமான பெயரும் சூட்டப்பட்டிருந்தது. அது "லா மார்சேயிஸ்" (La Marseillaise) தேசப்பண்னின் கம்பீரமான ஒலிகளுடன் தொடங்கியது:

*Qu’un sang impur abreuve nos sillons!* (தூய்மையற்ற இரத்தம் நம் நிலத்தில் பாயட்டும்!)

அதில் ஒரு பிரம்மாண்டமான சவாலும், வரப்போகும் வெற்றிகளை எண்ணி ஒருவித போதையில் திளைக்கும் உணர்வும் வெளிப்பட்டன. ஆனால் திடீரென்று—அந்தத் தேசப்பண்னின் நுணுக்கமான இசை மாற்றங்களுக்கு இடையே—எங்கிருந்தோ, ஒரு மூலையிலிருந்து, மிக அருகில், "மைன் லீபர் அகஸ்டின்" (Mein lieber Augustin) என்ற பாடலின் மெலிந்த, உலோகத்தன்மை கொண்ட ஒலிகள் கேட்கத் தொடங்கின. "லா மார்சேயிஸ்" இதைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; அது தனது அதீத பெருமித உணர்வில், உச்சகட்ட உற்சாகத்தில் தொடர்ந்து ஒலித்தது. ஆனால் "அகஸ்டின்" மெல்ல மெல்ல வலுப்பெற்று, மேலும் துணிச்சலுடன் ஒலிக்கத் தொடங்கியது; ஒரு கட்டத்தில், எதிர்பாராத விதமாக, "அகஸ்டின்" இசையின் குறிப்புகள் "லா மார்சேயிஸ்" இசையோடு ஒன்றிணையத் தொடங்கின. தேசப்பண் எரிச்சலடைந்தது; அது இறுதியாக "அகஸ்டின்" இருப்பதை உணர்ந்து, ஒரு தொல்லை தரும் அற்பமான ஈயைத் தட்டிவிடுவது போல அதை அகற்ற முயன்றது. ஆனால் "மைன் லீபர் அகஸ்டின்" விடாப்பிடியாக ஒட்டிக்கொண்டது; அது மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடும், தன்னம்பிக்கையோடும், துடுக்குத்தனத்தோடும் ஒலித்தது. இப்போது "லா மார்சேயிஸ்" மிகவும் அபத்தமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது; அது தனது எரிச்சலையும் அதிருப்தியையும் மறைக்க முடியாமல், ஆவேசமான கூச்சல்களாகவும், கண்ணீராகவும், சபதங்களாகவும் மாறியது—தெய்வத்தை நோக்கி கைகளை நீட்டி இவ்வாறு முழங்கியது:

*Pas un pouce de notre terrain, pas une pierre de nos forteresses!* (எங்கள் நிலத்தில் ஒரு அங்குலத்தைக் கூட, எங்கள் கோட்டைகளில் ஒரு கல்லைக்கூட விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம்!)

ஆனால், இப்போது அது "மைன் லீபர் அகஸ்டின்" இசையின் தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானது. அதன் இசைக்குறிப்புகள், மிகவும் அபத்தமான முறையில், 'அகஸ்டின்' இசைக்குள் நழுவுகின்றன; அது தலைவணங்கி மெல்ல மெல்ல மறைந்துவிடுகிறது. எப்போதாவது ஒருமுறை, திடீரென ஒரு வெடிப்பில், 'qu’un sang impur...' [அந்தத் தூய்மையற்ற இரத்தம்...] என்ற குரலைக் கேட்க நேரிடலாம், ஆனால் அது உடனடியாகவும்—மிகவும் அவமானகரமாகவும்—அந்த அருவருப்பான சிறு வால்ஸ் நடனத்திற்குள் மீண்டும் பாய்ந்துவிடுகிறது. அது முழுமையாகச் சரணடைகிறது: அது பிஸ்மார்க்கின் மார்பில் சாய்ந்து விம்மி அழும் ஜூல்ஸ் ஃபேவ்ரே, எல்லாவற்றையும், எல்லாவற்றையும்... துறப்பது போல இருக்கிறது. ஆனால் பிறகு 'அகஸ்டின்' இசையே மூர்க்கமாக மாறுகிறது: கரகரப்பான, மூச்சுத்திணறல் போன்ற குரல்களைக் கேட்க முடிகிறது, அருந்தப்பட்ட பெருமளவிலான பீரையும், வெறித்தனமான சுய-பாராட்டையும் உணர முடிகிறது......பில்லியன் கணக்கான பணம், விலையுயர்ந்த சுருட்டுகள், ஷாம்பெயின் மற்றும் பிணையாளிகளுக்கான கோரிக்கைகள்; "அகஸ்டின்" ஒரு வெறித்தனமான கர்ஜனையுடன் வெடிக்கிறான்... பிராங்கோ-புருஷியப் போர் முடிவுக்கு வருகிறது. எங்கள் பார்வையாளர்கள் கைதட்டுகிறார்கள்; யூலியா மிகைலோவ்னா புன்னகைத்து, "சரி, அவனை எப்படித்தான் வெளியே அனுப்ப முடியும்?" என்று குறிப்பிடுகிறார். சமாதானம் முடிவுக்கு வருகிறது. அந்த அயோக்கியனிடம், உண்மையில், ஒரு குறிப்பிட்ட சிறிய திறமை இருந்தது. மிக உன்னதமான கலைத்திறன்கள் கூட மிக மோசமான வில்லத்தனத்துடன் இணைந்து இருக்க முடியும்—அவை இரண்டும் ஒருபோதும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல என்று ஸ்டீபன் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒருமுறை எனக்கு உறுதியளித்தார். பின்னர், லியாம்ஷின் இந்தச் சிறு நாடகத்தை, திறமையான, அடக்கமான ஒரு இளைஞனிடமிருந்து திருடிவிட்டதாகப் பேச்சு எழுந்தது—அவன் சந்தித்த ஒரு பயணி, பின்னர் அவன் மக்களின் பார்வையிலிருந்து மறைந்துவிட்டான்—ஆனால் அது முக்கியமில்லை. பல ஆண்டுகளாக ஸ்டீஃபன் ட்ரோஃபிமோவிச்சைச் சுற்றித் திரிந்து, அவரது வேண்டுகோளுக்கு இணங்க யூதர்களின் கேலிச்சித்திரங்களையும், காது கேளாத ஒரு மூதாட்டியின் பாவமன்னிப்பையும், அல்லது ஒரு குழந்தையின் பிரசவத்தையும் நடித்துக் காட்டிய இந்த அற்பன், இப்போது யூலியா மிகைலோவ்னாவின் கூட்டங்களில், "நாற்பதுகளின் ஒரு தாராளவாதி" என்ற தலைப்பில் ஸ்டீஃபன் ட்ரோஃபிமோவிச்சையே கேலி செய்யும் ஒரு நகைச்சுவையான பகடியை அரங்கேற்றுவான். அனைவரும் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரிப்பார்கள்; இறுதியில், அவனைத் துரத்துவது முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது—அவன் மிகவும் தவிர்க்க முடியாதவனாகிவிட்டான். மேலும், அவன் பியோத்ர் ஸ்டீஃபனோவிச்சிடம் பணிவுடன் முகஸ்துதி செய்தான்; அந்த நேரத்தில், பியோத்ர் ஸ்டீஃபனோவிச் யூலியா மிகைலோவ்னா மீது ஒரு விசித்திரமான சக்திவாய்ந்த செல்வாக்கைச் செலுத்தியிருந்தார்...

அவன் சம்பந்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட இழிவான சம்பவம் மட்டும் இல்லையென்றால், நான் இந்த அயோக்கியனைத் தனியாகக் குறிப்பிட்டிருக்க மாட்டேன்—அவன் கவனத்திற்குரியவன் அல்ல; அந்தச் சம்பவத்தை எனது வரலாற்றுப் பதிவிலிருந்து என்னால் ஒருபோதும் தவிர்க்க முடியாது.

ஒரு நாள் காலையில், உண்மையிலேயே அருவருப்பானதும், மூர்க்கத்தனமானதுமான ஒரு புனித நிந்தனைச் செயல் பற்றிய செய்தி ஊர் முழுவதும் பரவியது. எங்கள் பரந்த சந்தை சதுக்கத்தின் நுழைவாயிலில், எங்கள் பழம்பெரும் நகரத்தின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தொன்மையான நினைவுச்சின்னமான, தேவமாதாவின் பிறப்பு தேவாலயம் சிதிலமடைந்த நிலையில் நிற்கிறது. யாருக்கும் நினைவிருக்கும் காலம் தொட்டே, தேவமாதாவின் ஒரு பெரிய திருவுருவப்படம், தேவாலயத்தின் வாயிலுக்கு அருகிலுள்ள சுவரில், ஒரு இரும்புக் கம்பிவடத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு இரவு, அந்தச் புனிதச் சின்னம் (ஐகான்) கொள்ளையடிக்கப்பட்டது: அதன் பெட்டியின் கண்ணாடி உடைக்கப்பட்டிருந்தது, கிரில் தகர்க்கப்பட்டிருந்தது; மேலும், அதன் ஒளிவட்டத்திலிருந்தும், 'ரிஸா' (புனிதச் சின்னத்தை மூடியிருக்கும் அலங்கார உலோக உறை) பகுதியிலிருந்தும் சில கற்களும் முத்துக்களும்—அவை எவ்வளவு மதிப்புமிக்கவை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது—பறித்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இந்தக் குற்றத்தின் மிக அதிர்ச்சிகரமான அம்சம், அர்த்தமற்ற, ஏளனம் நிறைந்த ஒரு புனித அவமதிப்புச் செயலாகும்: மறுநாள் காலை, உடைந்த கண்ணாடிக்குப் பின்னால் ஒரு உயிருள்ள எலி கண்டெடுக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு, இந்தக் குற்றத்தைச் செய்தது ஃபெட்கா என்ற கைதிதான் என்பது உறுதியாகத் தெரிந்தது; இருப்பினும், சிலர் இதில் லியாம்ஷினுக்கும் தொடர்பிருக்கலாம் என்று குற்றம் சாட்டுகின்றனர். அக்காலத்தில், லியாம்ஷினைப் பற்றி யாரும் குறிப்பிடவில்லை, அவர் மீது எந்தச் சந்தேகமும் எழவில்லை; ஆனால் இப்போது, ​​அந்த எலியை உள்ளே விட்டது அவர்தான் என்று அனைவரும் உறுதியாகக் கூறுகின்றனர். உள்ளூர் அதிகாரிகள் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அதிகாலையிலிருந்தே, மக்கள் குற்ற நடந்த இடத்தில் திரண்டனர்—சுமார் நூறு பேர் கொண்ட அந்த மக்கள் கூட்டம், தொடர்ந்து வந்து கொண்டும் போய்க்கொண்டும் இருந்தது. அங்கு வருபவர்கள் சிலுவை வரைந்துகொண்டு, அந்தப் புனிதச் சின்னத்தை முத்தமிட்டனர்; காணிக்கைகள் வழங்கப்படத் தொடங்கின, ஒரு துறவியின் மேற்பார்வையில் காணிக்கைத் தட்டும் வைக்கப்பட்டது. பிற்பகல் மூன்று மணி வரை, அங்கிருந்த கூட்டத்தை அங்கேயே நீண்ட நேரம் நிற்கவிடாமல், பிரார்த்தனை செய்து, புனிதச் சின்னத்தை முத்தமிட்டு, காணிக்கை செலுத்திவிட்டுச் செல்லுமாறு அதிகாரிகள் அறிவுறுத்தினர். இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவம் வான் லெம்ப்கேவின் மனதில் மிகுந்த கசப்பான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. யூலியா மிகைலோவ்னா என்னிடம் கூறியபடி, அந்த அசுபமான காலைக்குப் பிறகு, தன் கணவரிடம் ஒரு விசித்திரமான மனச்சோர்வு ஏற்பட்டதைக் கவனித்தாராம். இந்த நிலை, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு உடல்நலக் குறைவு காரணமாக அவர் நம் நகரத்தை விட்டுச் செல்லும் வரை நீடித்தது. அவர் நம் மாகாணத்தில் பணியாற்றிய குறுகிய காலத்திற்குப் பிறகு, இப்போது சுவிட்சர்லாந்தில் உடல்நலம் தேறி வருகிறார்; அந்த மனச்சோர்வும் அவரைத் தொடர்ந்து அங்கேயே சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

மதியத்திற்குச் சற்றுப் பிறகு, நான் தற்செயலாக அந்தச் சதுக்கத்திற்குச் சென்றது நினைவிருக்கிறது; மக்கள் கூட்டம் அமைதியாக நின்றிருந்தது, அவர்களின் முகங்களில் ஒரு தீவிரமான, சோகமான பாவனை இருந்தது. அப்போது, ​​பருத்த உடலும் வெளிறிய முகமும் கொண்ட ஒரு வணிகர், ஒரு சிறிய வண்டியில் வந்து இறங்கினார்; அவர் தரையைத் தொடும் அளவுக்கு ஆழமாக வணங்கி, புனிதச் சின்னத்தை முத்தமிட்டு, ஒரு ரூபிள் காணிக்கையாகச் செலுத்தினார். பின்பு, முனகியபடியே, அவர் மீண்டும் தனது வண்டியில் ஏறிச் சென்றார். அதே சமயம், உள்ளூரைச் சேர்ந்த இரு பெண்களும், நம் ஊரின் ‘குறும்புக்கார இளைஞர்கள்’ இருவருடன் ஒரு வண்டியில் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். அந்த இளைஞர்கள் (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்களில் ஒருவர் அவ்வளவு இளையவர் அல்ல) வண்டியிலிருந்து இறங்கி, கூட்டத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அலட்சியமாகத் தள்ளிக்கொண்டு புனிதச் சின்னத்தை (ஐகானை) நோக்கிச் சென்றனர். இருவருமே தங்கள் தலைப்பாகைகளைக் கழற்றவில்லை; அவர்களில் ஒருவர் தனது மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரிசெய்து, அதை மூக்கின் நுனிக்குக் கீழே தள்ளி வைத்துக்கொண்டார். கூட்டத்தினரிடையே ஒருவித அதிருப்தி அலை பரவியது—அது மெதுவாக இருந்தாலும், வெளிப்படையான பகைமையுணர்வுடன் இருந்தது. மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்திருந்த அந்த நபர், பணத்தாள்கள் நிறைந்த தனது பையிலிருந்து ஒரு செப்பு நாணயத்தை எடுத்து, காணிக்கைத் தட்டில் வீசினார். பிறகு, உரத்த குரலில் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டே, இருவரும் தங்கள் வண்டியை நோக்கித் திரும்பினர். சரியாக அந்த நேரத்தில், மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சுடன் சேர்ந்து எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா அங்கு வந்து சேர்ந்தார். அவர் குதிரையிலிருந்து துள்ளி இறங்கி, கடிவாளத்தை மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சிடம் கொடுத்தார் (அவர் அவளது அறிவுறுத்தலின்படி குதிரையிலேயே அமர்ந்திருந்தார்). அந்தச் செப்பு நாணயம் தட்டில் விழுந்த அதே தருணத்தில், எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா புனிதச் சின்னத்தை நெருங்கினார். கோபமும் ஆவேசமும் அவரது கன்னங்களில் நிழலாடின. அவர் தனது வட்டமான தொப்பியையும் கையுறைகளையும் கழற்றிவிட்டு, சேறு படிந்த தரையிலேயே முழங்காலிட்டு அமர்ந்து, நெற்றி தரையில் படுமாறு மூன்று முறை ஆழ்ந்த மரியாதையுடன் வணங்கினார். பிறகு, தனது பணப்பையை எடுத்தார்; ஆனால், அதில் சில சிறிய நாணயங்கள் மட்டுமே இருந்ததைக் கண்டதும், உடனடியாகத் தனது வைரக் காதணிகளைக் கழற்றி, காணிக்கைத் தட்டில் வைத்தார்.

“நான் இதை வைக்கலாமா? புனிதச் சின்னத்தின் அங்கியை அலங்கரிக்க இது அனுமதிக்கப்படுமா?” என்று அவர் அந்தத் துறவியிடம் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் கேட்டார்.

“தாராளமாக வைக்கலாம்,” என்று அவர் பதிலளித்தார். “எந்தவொரு காணிக்கையும் நல்லதே.”

கூட்டத்தினர் அமைதியாக இருந்தனர்; அவர்கள் எவ்விதமான கண்டனத்தையோ அல்லது பாராட்டுதலையோ தெரிவிக்கவில்லை. எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா மீண்டும் தனது குதிரையில் ஏறினார்—அவரது உடை தரையில் பட்டு அழுக்காகியிருந்தது—பின் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார்.
II

மேலே விவரிக்கப்பட்ட இந்தச் சம்பவம் நடந்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, மூன்று வண்டிகளில் ஒரு பெரிய குழுவாகப் புறப்பட்டுச் சென்றுகொண்டிருந்தவர்களிடையே நான் அவளைக் கண்டேன்; அவர்களுடன் சில குதிரை வீரர்களும் சென்றுகொண்டிருந்தனர். அவள் தன் கையால் என்னை அழைத்தாள்—அவள் வண்டியை நிறுத்தி, நான் அவர்களுடன் இணைந்து கொள்ள வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினாள். வண்டியில் எனக்கு இடமிருந்தது; அவள் சிரித்துக்கொண்டே, கம்பீரமான, பருத்த உடல்வாகு கொண்ட தனது தோழிகளை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு பயணத்திற்குச் செல்வதாகக் கூறினாள். அவள் மனதாரச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்; சொல்லப்போனால், அளவுக்கு மீறிய மகிழ்ச்சியில் இருப்பது போலத் தெரிந்தாள். சமீபகாலமாக அவள் மிகவும் உற்சாகமாகவும், ஆரவாரமாகவும் காணப்பட்டாள். இது ஒரு விசித்திரமான பயணம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்: அந்த ஒட்டுமொத்தக் குழுவும் ஆற்றைக் கடந்து, செவோஸ்தியானோவ் என்ற வணிகரின் வீட்டிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தது. அந்த வணிகரின் நிலத்தில் இருந்த ஒரு தனிக் கட்டிடத்தில், செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்—எங்கள் ஊரின் 'புனிதர்' மற்றும் தீர்க்கதரிசி என்று போற்றப்படுபவர்—சுமார் பத்து ஆண்டுகளாக மிகவும் வசதியாகவும் நிம்மதியாகவும் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் எங்கள் ஊரில் மட்டுமல்ல, சுற்றியுள்ள மாகாணங்களிலும், ஏன், தலைநகரங்களில்கூட நன்கு அறியப்பட்டவர். மக்கள் அவரைத் தேடி வருவார்கள்—குறிப்பாக அவ்வழியே பயணம் செய்பவர்கள்—அந்த 'புனித முட்டாள்' (holy fool) என்று அழைக்கப்படுபவரிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையைக் கேட்கவும், அவருக்கு மரியாதை செலுத்தவும், காணிக்கைகளை வழங்கவும் வருவார்கள். இவ்வாறு கிடைக்கும் காணிக்கைகள்—சில சமயங்களில் கணிசமான தொகையாக இருக்கும்—அவற்றை செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் உடனே செலவிடாவிட்டால், தேவாலயத்திற்கு, பெரும்பாலும் எங்கள் ஊரில் உள்ள போகொரோட்ஸ்கி மடாலயத்திற்கு அனுப்பி வைப்பார். இதற்காகவே, அந்த மடாலயத்தைச் சேர்ந்த ஒரு துறவி எப்போதும் செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்சுடன் தங்கியிருந்தார். அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்தக் குழுவில் இருந்தவர்களில் யாருமே இதற்கு முன்பு செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்சை நேரில் பார்த்ததில்லை. லியாம்ஷின் மட்டும் ஒருமுறை அவரைச் சந்தித்திருந்தார்; அவரோ, செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் தன்னை ஒரு துடைப்பத்தால் அடித்து விரட்டச் சொன்னதாகவும், அதுமட்டுமின்றி, வேகவைத்த இரண்டு பெரிய உருளைக்கிழங்குகளைத் தன் கையாலேயே தன் மீது வீசியெறிந்ததாகவும் கூறினார். குதிரை மீது வந்தவர்களில், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சைக் கவனித்தேன்—அவர் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த ஒரு கோசாக் குதிரையின் மீது அமர்ந்திருந்தார், ஆனால் அதைச் சரியாக ஓட்டத் தெரியாமல் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தார். அவருடன் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சும் குதிரையில் வந்திருந்தார். அவர் அவ்வப்போது அந்த உற்சாகமான கொண்டாட்டங்களில் கலந்துகொண்டார்; எப்போதும் முகத்தில் ஒரு மகிழ்ச்சியான பாவனையை வைத்திருந்தார், அதே சமயம் வழக்கம்போலவே மிகக் குறைவாகவே பேசினார். எங்கள் குழுவினர் பாலத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​நகர விடுதியின் அருகே வந்தடைந்தோம். அப்போது, ​​அங்கிருந்த ஒரு அறையில் ஒரு பயணி தற்கொலை செய்துகொண்டதாகவும், துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொண்டதாகவும், காவல்துறையினருக்குத் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் ஒருவர் கூறினார். அந்தத் தற்கொலை செய்துகொண்டவரைப் பார்க்கலாமே என்ற எண்ணம் உடனடியாக எழுந்தது; மற்றவர்களும் அதற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனர். எங்கள் குழுவிலிருந்த பெண்கள் இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் தற்கொலை செய்துகொண்ட ஒருவரைப் பார்த்ததில்லை என்பதால், இதைப் பார்ப்பது ஒரு சுவாரஸ்யமான நிகழ்வாக இருக்கும் என்று அவர்கள் கருதினர். அவர்களில் ஒருவர், "வாழ்க்கை மிகவும் சலிப்பூட்டும் வகையில் மாறிவிட்டது, எனவே பொழுதுபோக்கு என்று வரும்போது அதிகச் சடங்குகள் தேவையில்லை—இது ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்காக இருக்கும்" என்று உரக்கக் கூறினார். சிலர் மட்டும் விடுதியின் முகப்பிலேயே காத்திருக்க, நாங்கள் மற்றவர்கள் அனைவரும் ஒரு இருண்ட, அழுக்கடைந்த நடைபாதையில் நெரிசலாக நுழைந்தோம். அப்போது, ​​ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவர்களுக்கிடையே எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவையும் கண்டேன். அந்த நபர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்ட அறையின் கதவு திறந்திருந்தது; நாங்கள் உள்ளே நுழைவதைத் தடுக்க யாரும் முன்வரவில்லை. அவர் இன்னும் ஒரு சிறுவன் தான்—பத்தொன்பது வயதுக்கு மிகாதவர். பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருந்தார்; அடர்த்தியான பொன்னிற முடி, கச்சிதமான நீள்வட்ட முகம், தெளிவான, அழகான நெற்றி. அவர் உடல் ஏற்கனவே விறைத்துப்போயிருந்தது; வெளிறிய, மென்மையான அந்த முகம், பளிங்குக் கல்லால் செதுக்கப்பட்டது போல இருந்தது. மேஜையின் மீது அவர் கையால் எழுதப்பட்ட ஒரு குறிப்பு இருந்தது. அதில், தனது மரணத்திற்கு யாரையும் குறை கூற வேண்டாம் என்றும், நானூறு ரூபிள்களை "வீணடித்துவிட்டதால்" (squandered) தான் தற்கொலை செய்துகொண்டதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தார். அந்த குறிப்பில் "வீணடித்துவிட்டேன்" என்ற சொல் அப்படியே எழுதப்பட்டிருந்தது; மொத்தம் நான்கு வரிகள் மட்டுமே கொண்ட அந்தச் சிறு குறிப்பில், மூன்று இலக்கணப் பிழைகள் இருந்தன. அந்தச் சிறுவனின் உடலுக்கு அருகில் ஒருவர் நின்று பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் அந்த விடுதியில் தங்கியிருந்த மற்றொரு பயணி; ஒரு பருமனான நில உரிமையாளர். அவர் தனது சொந்த வேலைக்காக அங்கு தங்கியிருந்தார். அந்தச் சிறுவன், தனது குடும்பத்தினரால்—அதாவது விதவை தாயார், சகோதரிகள் மற்றும் அத்தைகளால்—கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தான். அவனது மூத்த சகோதரிக்குத் திருமணம் நடக்கவிருந்த நிலையில், அவளது சீதனத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருமாறு அவனை அனுப்பியிருந்தனர். பல தசாப்தங்களாகச் சேமித்து வைத்திருந்த நானூறு ரூபிள்களை அவனிடம் ஒப்படைத்திருந்தனர். மிகுந்த கவலையுடனும், பல அறிவுரைகள், பிரார்த்தனைகள் மற்றும் ஆசீர்வாதங்களுடனும் அவனை வழியனுப்பி வைத்திருந்தனர். அதுவரை, அந்தச் சிறுவன் மிகவும் அடக்கமானவனாகவும், நம்பகமானவனாகவும் இருந்தான். மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு நகரத்திற்கு வந்த அவர், தனது உறவினரைச் சந்திப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு ஹோட்டலில் தங்கினார். அங்கிருந்து நேராக கிளப்பிற்குச் சென்ற அவர், அங்குள்ள ஏதோ ஒரு அறையில் சூதாட்டக்காரர் யாராவது இருக்கிறார்களா அல்லது குறைந்தபட்சம் 'ஸ்டுகோல்கா' (stukolka) போன்ற சீட்டாட்டம் ஏதேனும் நடக்கிறதா என்று தேடினார். ஆனால், அன்று மாலை அங்கு 'ஸ்டுகோல்கா' விளையாட்டோ அல்லது சூதாட்டக்காரர்களோ இல்லை. நள்ளிரவு வாக்கில் தனது அறைக்குத் திரும்பிய அவர், ஷாம்பெயின், ஹவானா சுருட்டுகள் மற்றும் ஆறு அல்லது ஏழு வகை உணவுகளைக் கொண்ட விருந்துக்கு ஆர்டர் செய்தார். ஆனால், ஷாம்பெயின் அவரை போதையில் ஆழ்த்தியது, சுருட்டு அவருக்கு உடல்நலக்குறைவை ஏற்படுத்தியது; அதனால் அவர் உணவைத் தொடவே இல்லை. மாறாக, ஆழ்ந்த, உணர்வற்ற நிலைக்குச் செல்லும் அளவிற்கு உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து போனார். மறுநாள் காலையில் புத்துணர்ச்சியுடன் எழுந்த அவர், முந்தைய நாள் கிளப்பில் கேள்விப்பட்டபடி, ஆற்றின் மறுபுறம் இருந்த ஜிப்சி முகாமுக்குச் சென்றார். அங்கிருந்து அவர் இரண்டு நாட்களாக ஹோட்டலுக்குத் திரும்பவே இல்லை. இறுதியாக, நேற்று மாலை ஐந்து மணி அளவில், போதையில் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பிய அவர், நேராகச் சென்று படுத்துக்கொண்டு இரவு பத்து மணி வரை தூங்கினார். விழித்தெழுந்ததும், அவர் ஒரு கட்லெட், ஒரு பாட்டில் 'ஷாடோ டி'இகெம்' (Château d’Yquem) ஒயின், திராட்சைப் பழங்கள், காகிதம், மை மற்றும் தனது கணக்கு விவரத்தைக் கேட்டார். அவரிடம் வழக்கத்திற்கு மாறான எதையும் யாரும் கவனிக்கவில்லை; அவர் அமைதியாகவும், அடக்கமாகவும், மென்மையான போக்கிலும் இருந்தார். நள்ளிரவு வாக்கில் அவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்—துப்பாக்கிச் சத்தத்தை யாரும் கேட்கவில்லை என்பது விசித்திரமானதுதான். இன்று மதியம் ஒரு மணி அளவில் அவர் வெளியே வராததைக் கவனித்த பணியாளர்கள், கதவைத் தட்டியும் பதில் கிடைக்காததால், கதவை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றனர். அப்போது, ​​'ஷாடோ டி'இகெம்' ஒயின் பாட்டில் பாதியளவு காலியாகவும், தட்டில் பாதி திராட்சைப் பழங்களும் இருந்தன. மூன்று குழல்கள் கொண்ட சிறிய ரிவால்வர் துப்பாக்கியால், அவர் தனது இதயத்தை நேராகச் சுட்டுக்கொண்டிருந்தார். ரத்தம் மிகக் குறைவாகவே வெளியேறியிருந்தது; துப்பாக்கி அவரது கைகளிலிருந்து நழுவி தரைவிரிப்பின் மீது விழுந்திருந்தது. அந்த இளைஞர், அறையின் மூலையில் இருந்த சோபாவில் சாய்ந்த நிலையில் கிடந்தார். மரணம் உடனடி நிகழ்வாக இருந்திருக்க வேண்டும்; அவரது முகத்தில் எந்தவிதமான வலியின் அடையாளமும் இல்லை—மாறாக, ஏதோ வாழ்வதற்கு மிகச் சிறந்த காரணங்கள் இருப்பது போல, அமைதியான, மகிழ்ச்சியான தோற்றத்துடன் அவர் காணப்பட்டார். எங்கள் குழுவில் இருந்த அனைவரும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அந்தச் சூழலை உற்று நோக்கினர். உண்மையில், மற்றவர்களின் துரதிர்ஷ்டத்தில், வெளியிலிருந்து கவனிப்பவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு விதமான வேடிக்கை எப்போதும் இருக்கவே செய்கிறது—நீங்கள் யாராக இருந்தாலும் சரி.
எங்கள் தரப்புப் பெண்கள் அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களுடன் வந்த ஆண்கள் கூர்மையான அறிவாற்றலையும் வியக்கத்தக்க நிதானத்தையும் வெளிப்படுத்தினர். ஒருவன், இதுவே மிகச் சிறந்த முடிவு என்றும், அந்தச் சிறுவன் இதைவிடச் புத்திசாலித்தனமான வழியைச் சிந்தித்திருக்க முடியாது என்றும் கூறினான்; மற்றொருவன், அவனது வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியதாக இருந்தாலும், அதை அவன் சிறப்பாகவே வாழ்ந்திருக்கிறான் என்று முடித்துக்கொண்டான். மூன்றாவது நபர் திடீரென்று, "ஏன் சமீபகாலமாக மக்கள் அடிக்கடி தங்களைத் தூக்கிலிட்டும், சுட்டும் கொன்று கொள்கிறார்கள்? ஏதோ வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட்டது போலவும், காலடியில் இருந்த தரை நழுவிச் சென்றது போலவும் ஏன் இப்படி நடக்கிறது?" என்று கேட்டுவிட்டான். மற்றவர்கள், அந்தச் சூழலுக்குப் பொருந்தாத இந்தத் தத்துவ விசாரணையை முன்வைத்தவனை ஒருவித வெறுப்புடனும், கண்டனத்துடனும் பார்த்தனர். இதற்கிடையில், கோமாளித்தனமாக நடந்துகொள்வதில் பெருமை கொண்டிருந்த லியாம்ஷின், தட்டிலிருந்த திராட்சைக் கொத்து ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டான்; அவனைப் பின்பற்றி மற்றவர்களும் சிரிக்கச் சிரிக்கத் திராட்சையை எடுக்க, இன்னொருவன் 'ஷாடோ டி இக்கீம்' (Château d’Yquem) மது பாட்டிலை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினான். ஆனால், காவல்துறைத் தலைவர் அங்கு வந்து சேர்ந்ததும், அனைவரையும் "அறையை விட்டு வெளியேறுமாறு" கேட்டுக்கொண்டார். பார்க்க வேண்டியதையெல்லாம் பார்த்த பிறகு, அந்தச் சிறு குழுவினர் எந்தவித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் அங்கிருந்து கிளம்பினர்—இருப்பினும், லியாம்ஷின் மட்டும் காவல்துறைத் தலைவரிடம் ஏதோ பேச முயற்சித்தான். அதன் பிறகு, அவர்கள் மேற்கொண்ட பயணத்தின் எஞ்சிய பகுதியில், அவர்களின் கலகலப்பான பேச்சும் சிரிப்பொலியும் முன்பை விட இருமடங்கு உற்சாகத்துடன் வெளிப்பட்டன.

அவர்கள் மதியம் சரியாக ஒரு மணிக்கு செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்சின் இல்லத்தைச் சென்றடைந்தனர். அந்தப் பெரிய வணிகரின் வீட்டின் நுழைவு வாயில்கள் அகலத் திறந்திருக்க, அதன் உட்புறக் கட்டிடத்திற்குச் செல்லும் வழி எளிதாக இருந்தது. செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் அப்போதுதான் மதிய உணவை உட்கொண்டுகொண்டிருந்தார், ஆனாலும் அவர் விருந்தினர்களைச் சந்தித்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சிறு குழுவினர் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் உள்ளே நுழைந்தனர். அந்த 'புனிதர்' (blessed one) உணவருந்திக்கொண்டும் விருந்தினர்களைச் சந்தித்துக்கொண்டும் இருந்த அறை மிகவும் விசாலமானதாக, மூன்று ஜன்னல்களைக் கொண்டதாக இருந்தது. அந்த அறையின் குறுக்கே, இடுப்பளவு உயரமுள்ள ஒரு மரத்தடுப்பு சுவரிலிருந்து சுவர் வரை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. சாதாரண விருந்தினர்கள் அந்த இரும்புத் தடுப்புக்கு மறுபுறமே நின்றுகொள்ள வேண்டும்; ஆனால், அந்த 'புனிதரின்' விருப்பப்படி அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று கருதப்படுபவர்கள் மட்டும், ஒரு சிறிய கதவு வழியாக அவர் இருக்கும் பகுதிக்குள் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர் விரும்பினால், விருந்தினர்களைத் தனது பழைய தோல் நாற்காலிகளிலோ அல்லது சோபாவிலோ அமருமாறு அழைப்பார்; அவர் தானோ, எப்போதும் தேய்ந்துபோன, பழங்கால 'வோல்டேர்' (Voltaire) பாணி நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பார். சுமார் ஐம்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க அவர், பருத்த உடல்வாகுடனும், வெளிறிய நிறத்துடனும் இருந்தார். அவருக்குத் தலைமுடி மிகக் குறைவாகவே இருந்தது, தலையின் பெரும்பகுதி வழுக்கையாக இருந்தது; தாடி மீசையை முழுமையாகச் சிரைத்திருந்தார். அவரது வலது கன்னம் வீங்கியிருந்ததால், வாய் சற்று கோணலாகத் தெரிந்தது. இடது நாசிக்கு அருகில் ஒரு பெரிய மரு (wart) இருந்தது. அவரது குறுகிய கண்கள் அமைதியான, கண்ணியமான, அதே சமயம் எப்போதும் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருப்பது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தின. அவர் ஜெர்மானிய பாணியில், கருப்பு நிற நீண்ட கோட் (frock coat) அணிந்திருந்தார்; ஆனால் உள்ளே வெஸ்ட்கோட்டோ (waistcoat) அல்லது கழுத்துப் பட்டையோ (cravat) அணியவில்லை. கோட்டுக்கு அடியில் தடிமனான வெள்ளை நிறச் சட்டை தெரிந்தது. உடல்நலக் குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றிய அவரது பாதங்கள், செருப்புகளுக்குள் நுழைக்கப்பட்டிருந்தன. அவர் ஒரு காலத்தில் அரசு ஊழியராகப் பணியாற்றி, ஒரு குறிப்பிட்ட அதிகார அந்தஸ்தில் இருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். மென்மையான மீன் வகையொன்றால் செய்யப்பட்ட மீன் சூப் கிண்ணத்தை அவர் அப்போதுதான் முடித்திருந்தார்; அடுத்ததாக, தோலோடு வேகவைக்கப்பட்ட உருளைக்கிழங்குகளை உப்போடு சேர்த்துச் சாப்பிடத் தொடங்கியிருந்தார். இதைத் தவிர அவர் வேறெதையும் உண்பதில்லை; தேநீர் மீது மிகுந்த பிரியம் கொண்ட அவர், அதை மட்டும் தாராளமாகக் குடித்துக்கொண்டிருந்தார். உள்ளூர் வணிகர் ஒருவர் ஏற்பாடு செய்திருந்த மூன்று பணியாளர்கள் அவரைச் சுற்றிச் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தனர்: அவர்களில் ஒருவர் 'டெயில் கோட்' (tailcoat) அணிந்திருந்தார், மற்றொருவர் எழுத்தர் அல்லது தூதுவர் போலத் தெரிந்தார், மூன்றாவது நபர் தேவாலய உதவியாளர் (acolyte) போல இருந்தார். இவர்களுடன் சுமார் பதினாறு வயது மதிக்கத்தக்க, மிகவும் சுறுசுறுப்பான ஒரு சிறுவனும் இருந்தான். பணியாளர்களைத் தவிர, நரைத்த முடியைக் கொண்ட, சற்று பருத்த உடல்வாகு கொண்ட ஒரு முதிய துறவியும் அங்கு இருந்தார்; அவர் கையில் காணிக்கை சேகரிக்கும் பெட்டி ஒன்றை வைத்திருந்தார். ஒரு மேஜையின் மீது பெரிய 'சமோவார்' (samovar - தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொதித்துக்கொண்டிருந்தது; அதன் அருகில் இருந்த தட்டில் ஏறக்குறைய இரண்டு டஜன் தேநீர் கண்ணாடிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதற்கு எதிரே இருந்த மற்றொரு மேஜையில் பல்வேறு காணிக்கைப் பொருட்கள் இருந்தன: சில ரொட்டித் துண்டுகள், சர்க்கரை கட்டிகள், ஓரிரு பவுண்டு தேயிலை, வேலைப்பாடுகள் கொண்ட ஒரு ஜோடி செருப்புகள், பட்டுத் துணி, கம்பளித் துணி, லினன் துணி எனப் பல பொருட்கள் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. பணமாக வழங்கப்பட்ட காணிக்கைகள் அனைத்தும் அந்தத் துறவியின் பெட்டிக்குள் சென்றன. அறையில் கூட்டம் நிரம்பியிருந்தது—சுமார் பன்னிரண்டு பார்வையாளர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் இருவர் செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்சுடன் தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்தனர்: ஒருவர் சாமானிய மக்களில் ஒருவரான, நரைத்த தலைமுடியைக் கொண்ட முதிய யாத்ரீகர்; மற்றொருவர் மெலிந்த, சிறிய உருவம் கொண்ட துறவி—அவர் கண்களைக் கீழே தாழ்த்தி மிகவும் அடக்கத்துடன் அமர்ந்திருந்தார். மற்ற பார்வையாளர்கள் தடுப்புச் சுவருக்கு இந்தப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களும் பெரும்பாலும் சாமானிய மக்களே; ஆனால், அவர்களிடையே மாவட்ட நகரத்தைச் சேர்ந்த, தாடி வைத்த, பருத்த உடல் கொண்ட ஒரு வணிகரும் இருந்தார். அவர் பாரம்பரிய ரஷ்ய உடையில் இருந்தாலும், பெரும் செல்வந்தர் (லட்சாதிபதி) என்று அறியப்பட்டவர். மேலும், ஏழ்மை நிலையில் இருந்த ஒரு பிரபுத்துவப் பெண்மணியும், ஒரு நில உரிமையாளரும் அங்கு இருந்தனர். அனைவரும் ஏதோ ஒரு நற்பேறு கிடைக்காதா என்று காத்திருந்தனர்; தாமாக முன்வந்து உரையாடத் துணியவில்லை. சுமார் நான்கு பேர் முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களில் அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்தவர் அந்த நில உரிமையாளர் தான்—சுமார் நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க, பருத்த உடல் கொண்ட அவர், தடுப்புச் சுவருக்கு மிக அருகில், அனைவரது கண்களிலும் படும்படியான இடத்தில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தார். செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்சின் ஒரு பார்ைவயோ அல்லது ஒரு வார்த்தையோ கிடைக்காதா என்ற எதிர்பார்ப்புடன், மிகுந்த மரியாதையுடன் காத்திருந்தார். அவர் அங்கு முழங்காலிட்டு ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேலாகியும், செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் அவரைச் சற்றும் கவனிக்கவில்லை.

எங்கள் குழுவைச் சேர்ந்த பெண்கள் தடுப்புச் சுவருக்கு மிக அருகில் நெருங்கி வந்து, உற்சாகத்துடனும் கலகலப்பான சிரிப்புடனும் தங்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்தவர்களையும் மற்ற பார்வையாளர்களையும் ஓரங்கட்டினர் அல்லது மறைத்து நின்றனர். ஆனால், அந்த நில உரிமையாளர் மட்டும் அசையாமல், அனைவரது பார்ைவக்கும் தெரியும் படியாகவே இருந்தார்; தடுப்புச் சுவரைத் தன் கைகளால் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்சை நோக்கி ஆர்வமும் குதூகலமும் நிறைந்த பார்வைகள் குவிந்தன; பலர் கையில் லார்னெட்டுகள் (கைப்பிடி கொண்ட கண்ணாடிகள்), பின்ஸ்-நெஸ்கள் (மூக்குக் கண்ணாடிகள்) மற்றும் ஓபரா கண்ணாடிகளை வைத்திருந்தனர். குறிப்பாக, லியாம்ஷின் தனது பைனாகுலர் (தொலைநோக்கி) வழியாக உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். இதற்கிடையில், செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் தனது சிறிய கண்களால் அனைவரையும் அமைதியாகவும், சற்றே மந்தமான பார்வையுடனும் பார்த்தார்.

"மிலோவ்ஸோரி! மிலோவ்ஸோரி!" என்று அவர் ஒருவிதமான கரகரப்பான, கனத்த குரலில், ஒரு சிறிய உணர்ச்சிவசப்பட்ட தொனியுடன் கூறினார்.

எங்கள் குழுவினர் அனைவரும் சிரித்தனர்: "'மிலோவ்ஸோரி' என்றால் என்ன அர்த்தம்?" என்று கேட்டனர். ஆனால், செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் மௌனமானார்; தொடர்ந்து தனது உருளைக்கிழங்கைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார். இறுதியாக, அவர் ஒரு நாப்கினால் தனது வாயைத் துடைத்துக்கொண்டார்; அவருக்குத் தேநீர் கொண்டு வரப்பட்டது.

அவர் அரிதாகவே தனியாகத் தேநீர் அருந்துவார்; தன்னைத் தேடி வரும் விருந்தினர்களுக்கும் தேநீர் வழங்குவார்—நிச்சயமாக அனைவருக்கும் அல்ல, யாருக்கு வழங்க வேண்டும் என்பதை அவரே தீர்மானிப்பார். இத்தகைய தேர்வுகள் எப்போதும் வியக்கத்தக்க வகையில் எதிர்பாராதவையாக இருக்கும். செல்வந்தர்களையும் உயர் பதவியில் இருப்பவர்களையும் தவிர்த்துவிட்டு, ஒரு விவசாயிக்கோ அல்லது பலவீனமான முதிய பெண்ணுக்கோ தேநீர் வழங்க உத்தரவிடுவார்; சில சமயங்களில், ஏழை எளியவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல், வசதியான, பருமனான வணிகர் ஒருவருக்குத் தேநீர் அளிப்பார். தேநீர் பரிமாறப்படும் விதமும் ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபடும்: சிலருக்குச் சர்க்கரை கலந்தும், சிலருக்குச் சர்க்கரையைத் தனியாகவும், இன்னும் சிலருக்குச் சர்க்கரை இல்லாமலும் தேநீர் வழங்கப்படும். இந்த முறை, அவர் யாருக்கு இந்தச் சிறப்பை வழங்கினார் என்றால், அங்கு வந்திருந்த ஒரு துறவிக்குச் சர்க்கரை கலந்த தேநீரையும், ஒரு முதிய யாத்ரிகருக்கு......மேலும், சர்க்கரையே அறவே சேர்க்கப்படவில்லை. மடாலயத்திலிருந்து வந்திருந்த அந்த பருமனான துறவிக்கு, அவர் வழக்கமாக ஒவ்வொரு நாளும் பெற்று வந்த பானம், இன்று துளியும் வழங்கப்படவில்லை.

“செம்யோன் யாகோவ்லேவிச், என்னிடம் ஏதேனும் சொல்லுங்களேன்! உங்களைச் சந்திக்க நான் எவ்வளவு காலமாக ஆவலாகக் காத்திருந்தேன் தெரியுமா?” என்று எங்கள் பெட்டியிலிருந்த அந்த உடல்வாகு மிக்க பெண் உற்சாகத்துடன் கூறினாள். பொழுதுபோக்கு என்று வந்துவிட்டால், அது சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் பட்சத்தில், அதிக சடங்குகளோ சம்பிரதாயங்களோ தேவையில்லை என்று முன்னதாகக் குறிப்பிட்ட அதே பெண்தான் இவள். செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் அவளைத் திரும்பிப் கூடப் பார்க்கவில்லை. இன்னும் முழங்காலிட்டபடியே இருந்த நிலப்பிரபு, ஒரு பெரிய துருத்தி (காற்று ஊதும் கருவி) உயர்த்தப்பட்டு மீண்டும் அழுத்தப்பட்டது போன்ற, ஆழமான, உரத்த பெருமூச்சை விட்டார்.

“*வ்னக்லாட்கு* (Vnakladku) — கூடுதல் சர்க்கரையுடன்!” என்று கட்டளையிட்ட செம்யோன் யாகோவ்லேவிச், ஒரு வணிகரைச் சுட்டிக்காட்டினார். அந்த வணிகர் ஒரு லட்சம் ரூபிள் சொத்து மதிப்பு கொண்டவர். அவர் முன்னே வந்து, நிலப்பிரபுவுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டார்.

“அவருக்கு இன்னும் சர்க்கரை போடுங்கள்!” என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் உத்தரவிட்டார். கண்ணாடி டம்ளர் நிரப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ​​மேலும் ஒரு பங்கு சர்க்கரை சேர்க்கப்பட்டது. “இன்னும்... இன்னும் போடுங்கள்!” என்று அவர் கூற, மூன்றாவது பங்கும், அதைத் தொடர்ந்து நான்காவது பங்கும் சேர்க்கப்பட்டது. எவ்வித மறுப்பும் தெரிவிக்காமல், அந்த வணிகர் சர்க்கரை பாகு போல மாறியிருந்த அந்த பானத்தைக் குடிக்கத் தொடங்கினார்.

“இறைவா, காப்பாற்று!” என்று மக்கள் முணுமுணுத்தபடி, சிலுவை அடையாளமிட்டுக்கொண்டனர். நிலப்பிரபு மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமான, உரத்த பெருமூச்சை விட்டார்.

“ஐயனே! செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்!” என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது. அது பரிதாபகரமான, அதே சமயம் எதிர்பாராத விதமாகக் கூர்மையான குரல். மற்றவர்களால் சுவரை ஒட்டித் தள்ளப்பட்டிருந்த ஒரு ஏழைப் பெண்மணிதான் இப்படிக் கூவினாள். “நான் இங்கே ஒரு மணி நேரமாகக் காத்திருக்கிறேன், அன்புள்ளமே! உங்கள் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறலாம் என்று வந்தேன். என்னிடம் பேசுங்கள்... அநாதையான எனக்கு ஒரு தீர்ப்பைச் சொல்லுங்கள்!”

“அவளுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேள்,” என்று தனது உதவியாளரிடம் (அவர் ஒருவித சீடரைப் போலச் செயல்படுபவர்) கூறினார் செம்யோன் யாகோவ்லேவிச். அந்த உதவியாளர் தடுப்புச் சுவரை நோக்கிச் சென்றார்.

“கடந்த முறை செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் இட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றிவிட்டாயா?” என்று அந்த விதவைப் பெண்ணிடம் அமைதியான, நிதானமான குரலில் கேட்டார். — ஐயோ, தந்தை செம்யோன் யாகோவ்லேவிச், இவர்களை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வேன்! — என்று அந்த விதவைப் பெண் புலம்பினாள். — இவர்கள் நரமாமிசம் உண்பவர்களைப் போல நடந்துகொள்கிறார்கள்! மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் எனக்கு எதிராக மனு தாக்கல் செய்திருக்கிறார்கள், செனட் சபைக்கே செல்வோம் என்று மிரட்டுகிறார்கள்... இவையெல்லாம் தங்கள் சொந்தத் தாய்க்கே எதிராகச் செய்கிறார்கள்!

— அவளுக்கு ஒன்றைக் கொடு! — என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் ஒரு சர்க்கரைக்கட்டியைச் (சர்க்கரை உருண்டையை) சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார். ஒரு சிறுவன் விரைந்து சென்று, அதைக் கைப்பற்றி, அந்த விதவைப் பெண்ணிடம் கொண்டு சேர்த்தான்.

— ஐயோ, தந்தையே, எவ்வளவு பெரிய கருணை காட்டுகிறீர்கள்! ஆனால், இவ்வளவு அதிகமாக வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வேன்? — என்று அந்தப் பெண் கதறினாள்.

— இன்னும், இன்னும் கொடு! — என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் ஆணையிட்டார். இன்னொரு சர்க்கரைக்கட்டி கொண்டு வரப்பட்டது. "இன்னும், இன்னும்!" என்று அந்தப் புனித மனிதர் வலியுறுத்தவே, மூன்றாவது, இறுதியாக நான்காவது சர்க்கரைக்கட்டியும் கொண்டு வரப்பட்டது. இப்போது அந்த விதவைப் பெண் எல்லாப் பக்கமும் சர்க்கரைக்கட்டிகளால் சூழப்பட்டிருந்தாள். மடாலயத்தைச் சேர்ந்த ஒரு துறவி பெருமூச்சு விட்டார்—முந்தைய அனுபவங்களை வைத்துப் பார்த்தால், இவை அனைத்தும் இன்று மடாலயத்திற்கே கிடைத்திருக்கக்கூடும்!

— இவ்வளவு அதிகமாக வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்? — என்று அந்த விதவை மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் புலம்பினாள். — இதையெல்லாம் சாப்பிட்டால் எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விடுமே! இது ஏதேனும் தீர்க்கதரிசனமோ, தந்தையே?

— நிச்சயமாக, இது ஒரு தீர்க்கதரிசனம் தான்! — என்று கூட்டத்திலிருந்த ஒருவர் கூறினார்.

— அவளுக்கு இன்னும் ஒரு பவுண்டு கொடுங்கள்—இன்னும் கொடுங்கள்! — என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் விடாப்பிடியாகக் கூறினார்.

மேஜையின் மீது இன்னும் ஒரு முழு சர்க்கரைக்கட்டி இருந்தது, ஆனால் செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் சைகை செய்யவே, ஒரு பவுண்டு அளவு சர்க்கரை அந்த விதவைப் பெண்ணிடம் கொண்டு வந்து கொடுக்கப்பட்டது.

— இறைவா, இறைவா! — என்று மக்கள் பெருமூச்சு விட்டபடி, சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொண்டனர். — தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறிவிட்டது! “முதலில் உங்கள் இதயத்தை அன்பினாலும் கருணையினாலும் இனிமையாக்குங்கள்; அதன் பிறகு உங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளைப் பற்றி—அதாவது உங்கள் இரத்தத்திலேயே பிறந்தவர்களைப் பற்றி—குறை கூற வாருங்கள். இந்தச் சின்னம் உணர்த்துவது இதைத்தான் என்றுதான் நினைக்கிறேன்,” என்று ஒரு பருமனான துறவி கூறினார். அவருக்கு அப்போதுதான் தேநீர் பரிமாறப்பட்டிருந்தது. அவர் தனது முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்துகொண்ட ஒருவித இறுமாப்புடன், தானாக முன்வந்து அந்தச் சின்னத்திற்கு விளக்கம் அளித்தார்.

“ஐயோ, என்ன சொல்கிறீர்கள், ஐயரே?” என்று அந்த விதவைப் பெண் சட்டென்று கோபத்துடன் கேட்டாள். “வெர்கிஷின்களின் வீட்டில் தீப்பிடித்தபோது, ​​அவர்கள் என்னைக் கயிற்றால் கட்டி இழுத்துச் சென்று நெருப்பில் தள்ளப் பார்த்தார்கள்! என் பெட்டிக்குள் செத்த பூனையைக் கூட அடைத்து வைத்தார்கள்—அவர்கள் எப்பேர்ப்பட்ட அக்கிரமத்தைச் செய்யவும் துணிந்தவர்கள்…”

“அவளை வெளியே அழைத்துச் செல்லுங்கள், வெளியே அழைத்துச் செல்லுங்கள்!” என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் திடீரெனக் கத்தினார், கைகளை ஆட்டியபடி.

தேவாலய எழுத்தரும் அந்தச் சிறுவனும் தடுப்புக்கு அப்பால் விரைந்து சென்றனர். எழுத்தர் அந்த விதவைப் பெண்ணின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்ல, அவளும் அடங்கிப்போய் கதவை நோக்கி நடந்தாள். அப்போது, ​​அவளுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்டிருந்த சர்க்கரை உருண்டைகளைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தாள்; அந்தச் சிறுவன் அவற்றை அவளுக்குப் பின்னால் இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தான்.

“ஒன்றைத் திரும்ப எடுத்து வாருங்கள்—சீக்கிரம், எடுத்து வாருங்கள்!” என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் தன் அருகில் இருந்த உதவியாளரிடம் கட்டளையிட்டார். அந்த உதவியாளர் அவர்களைத் துரத்திக்கொண்டு சென்றார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்த மூவரும் திரும்பி வந்தனர்; விதவைப் பெண்ணுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சர்க்கரை உருண்டைகளில் ஒன்றை அவர்கள் திரும்பக் கொண்டு வந்தனர். இருப்பினும், அவளிடம் மூன்று உருண்டைகள் எஞ்சியிருந்தன.

“செம்யோன் யாகோவ்லேவிச்,” கதவருகே இருந்த ஒருவர் குரல் கொடுத்தார், “எனக்கு ஒரு கனவு வந்தது—ஒரு பறவை, ஒரு காகம் போன்ற பறவை, நீரிலிருந்து எழுந்து நேராக நெருப்புக்குள் பறந்து செல்வதைக் கண்டேன். இந்தக் கனவு எதைக் குறிக்கிறது?”

“பனிப்பொழிவு வரப்போகிறது என்று அர்த்தம்,” என்று செம்யோன் யாகோவ்லேவிச் பதிலளித்தார்.

“செம்யோன் யாகோவ்லேவிச், ஏன் எனக்குப் பதில் சொல்லவில்லை? நான் நீண்ட காலமாகவே உங்கள் மீது ஆர்வம் காட்டி வருகிறேன்…” என்று அந்தப் பெண் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினாள். “அவரிடம் கேளுங்கள்!” செம்யோன் யாக்கோவ்லேவிச் அவளைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல், திடீரென ஒரு கட்டளையிட்டார்; தரையில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த நிலப்பிரபுவைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

கேள்விகளைக் கேட்பதற்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்த மடாலயத்தைச் சேர்ந்த துறவி ஒருவர், நிதானமான, கம்பீரமான நடையுடன் அந்த நிலப்பிரபுவை அணுகினார்.

“உன் பாவம் என்ன? உனக்குச் செய்ய வேண்டிய பணி ஏதும் கொடுக்கப்படவில்லையா?”

“சண்டையிடக்கூடாது—என் கைகளுக்குச் சுதந்திரம் கொடுத்துவிடக்கூடாது என்பதுதான் பணி,” என்று கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தார் நிலப்பிரபு.

“அதைச் சரியாகச் செய்தாயா?” என்று கேட்டார் துறவி.

“என்னால் முடியவில்லை—என் பலமே எனக்கு எதிராகச் செயல்படுகிறது.”

“அவனை வெளியேற்றுங்கள், வெளியேற்றுங்கள்! ஒரு துடைப்பத்தை எடுங்கள்—துடைப்பத்தால் விரட்டுங்கள்!” என்று கைகளை அசைத்தபடி கூச்சலிட்டார் செம்யோன் யாக்கோவ்லேவிச். தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் வரை காத்திருக்காமல், அந்த நிலப்பிரபு சட்டென்று எழுந்து அறையை விட்டு ஓடினார்.

“அவர் ஒரு தங்க நாணயத்தை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்,” என்று கூறிய துறவி, தரையிலிருந்து ஒரு ‘ஹாஃப்-இம்பீரியல்’ (தங்க நாணயம்) நாணயத்தை எடுத்தார்.

“அதை அவரிடம் கொடுத்துவிடுங்கள்!” என்று கூறிய செம்யோன் யாக்கோவ்லேவிச், ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு அதிபதியான அந்த வணிகரைச் சுட்டிக்காட்டினார். மறுக்கத் துணியாத வணிகர், அந்த நாணயத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

“தங்கத்திற்குத் தங்கம்,” என்று சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை அந்தத் துறவியால்.

“இவருக்கும் ஒன்றைக் கொடுங்கள்,” என்று மாவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சைக் காட்டிச் சொன்னார் செம்யோன் யாக்கோவ்லேவிச். ஒரு பணியாள் தேநீர் ஊற்றிக் கொண்டு வந்து, தவறுதலாக அதை மூக்குக் கண்ணாடி (pince-nez) அணிந்திருந்த அந்த நாகரிக மனிதரிடம் நீட்டினான்.

“அந்த உயரமானவரிடம்—அந்த உயரமானவரிடம் கொடு!” என்று அவனைத் திருத்தினார் செம்யோன் யாக்கோவ்லேவிச்.

மாவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச் அந்தத் தேநீர்க் கண்ணாடியைப் பெற்றுக்கொண்டு, ராணுவ முறைப்படி லேசாகத் தலைவணங்கி, தேநீர் அருந்தத் தொடங்கினார். ஏனோ தெரியவில்லை, எங்கள் குழுவில் இருந்த அனைவரும் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினர்.

“மாவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்!” என்று திடீரென அவரை நோக்கித் திரும்பினாள் லிசா. “முழங்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த அந்த மனிதர் சென்றுவிட்டார்—அவருக்குப் பதிலாக நீங்கள் ஏன் அங்கே முழங்காலிட்டு அமரக்கூடாது?”

மாவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச் அவளைப் புரியாத பார்வையுடன் பார்த்தார்.

“தயவுசெய்து... நீங்கள் எனக்கு ஒரு பெரிய உதவி செய்ததாக இருக்கும்...”
...மகிழ்ச்சி. "கேளுங்கள், மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்," என்று அவள் திடீரென்று பேசத் தொடங்கினாள்—அவளது குரலில் பிடிவாதமும், தீவிரமும், வேகமும் நிறைந்திருந்தன. "நீங்கள் எழுந்து நிற்க வேண்டும்—நீங்கள் அங்கே எழுந்து நிற்பதை நான் பார்த்தே தீர வேண்டும். இல்லையென்றால், என்னைப் பார்க்க வரவே வேண்டாம். நான் வற்புறுத்துகிறேன்—கண்டிப்பாக வற்புறுத்துகிறேன்!.."

இதன் மூலம் அவள் எதைக் குறிக்க முயன்றாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால், ஏதோ ஒரு வலிப்பு அல்லது தீவிரமான மனநிலை மாற்றத்திற்கு ஆளானது போல, அவள் இதை மிகவும் பிடிவாதமாகவும், விட்டுக்கொடுக்காத தொனியிலும் கோரினாள். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்—இதைப் பற்றி நாம் பிறகு விரிவாகக் காண்போம்—அவளது இத்தகைய விசித்திரமான, திடீர் உணர்ச்சி வேகங்களை (இவை சமீபகாலமாக அடிக்கடி நிகழத் தொடங்கியிருந்தன) தன் மீதான ஒரு குருட்டுத்தனமான வெறுப்பின் வெளிப்பாடாகவே புரிந்துகொண்டார். இது தீய எண்ணத்தினால் அல்ல—உண்மையில், அவள் அவரை மிகவும் மதித்தாள், நேசித்தாள், மரியாதையும் வைத்திருந்தாள்; இது அவருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். ஆனால், இது ஒரு விசித்திரமான, ஆழ்மனதில் ஊறிய வெறுப்பு; சில தருணங்களில் அவளால் அதைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

அவர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், தன் கையில் இருந்த கோப்பையைத் தனக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த ஒரு முதிய பெண்ணிடம் கொடுத்துவிட்டு, கதவைத் திறந்து, யாருடைய அழைப்பும் இன்றி செம்யோன் யாகோவ்லெவிச்சின் தனி அறைக்குள் நுழைந்தார். அங்கிருந்த அனைவரின் முன்னிலையிலும், அறையின் நடுவே முழங்காலிட்டு அமர்ந்தார். லிசா அனைவர் முன்னிலையிலும் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான, ஏளனம் கலந்த நடத்தையால், அவரது கனிவான, உணர்வுப்பூர்வமான மனம் ஆழமாகக் காயப்பட்டிருக்கலாம் என்று நான் கருதுகிறேன். ஒருவேளை, தான் வற்புறுத்திக் கேட்ட அந்த அவமானகரமான நிலையை நேரில் காணும்போது, ​​லிசாவுக்குள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோ அல்லது வெட்கமோ ஏற்படலாம் என்று அவர் நம்பியிருக்கலாம். இவ்வளவு அப்பாவித்தனமான, அதே சமயம் அபாயகரமான முறையில் ஒரு பெண்ணைச் 'சரிசெய்ய' முயல, அவரைத் தவிர வேறு எவரும் துணிந்திருக்க மாட்டார்கள். அவர் முழங்காலிட்ட நிலையிலேயே இருந்தார்; அவரது முகம் எப்போதும் போல அமைதியாகவும், தீவிரமாகவும் இருந்தது—அவர் உயரமாக, சற்று தர்மசங்கடமான தோற்றத்துடன், விசித்திரமாகத் தெரிந்தார். ஆனாலும், அங்கிருந்த எவரும் சிரிக்கவில்லை; அந்த எதிர்பாராத செயல் ஒருவிதமான வேதனையான உணர்வையே ஏற்படுத்தியது. அனைவரும் லிசாவைப் பார்த்தனர்.

"எண்ணெய், எண்ணெய்!.." என்று செம்யோன் யாகோவ்லெவிச் முணுமுணுத்தார். லிசா திடீரென்று வெளிறிப்போனாள், அலறினாள், மூச்சு திணறினாள், பிறகு தடுப்புச் சுவரை நோக்கி ஓடினாள். அடுத்த சில நொடிகளில் ஒரு தீவிரமான, உணர்ச்சிவசப்பட்ட சூழல் உருவானது: அவள் தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சை முழங்காலிட்ட நிலையிலிருந்து எழுப்ப முயன்றாள்; அவரது முழங்கையை இரு கைகளாலும் பிடித்து பலமாக இழுத்தாள். “எழுந்திருங்கள், எழுந்திருங்கள்!” என்று அவள் கூவினாள், ஏதோ தன் சுயநினைவை இழந்தவள் போல. “உடனடியாக எழுந்திருங்கள்—இப்போதே! எப்படி உங்களுக்கு முழங்காலில் நிற்கத் துணிச்சல் வந்தது!”

மாவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் தன் முழங்கால்களிலிருந்து எழுந்தான். அவள் அவனது கைகளை முழங்கைக்கு மேல் பிடித்துக்கொண்டு, அவனது முகத்தை உற்று நோக்கினாள். அவளது கண்களில் அச்சம் தெரிந்தது.

“மிலோவ்ஸோரி, மிலோவ்ஸோரி!” என்று செம்யோன் யாகோவ்லெவிச் மீண்டும் ஒருமுறை கூறினான்.

இறுதியில் அவள் மாவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சை இழுத்துத் தடுப்புக்கு அப்பால் கொண்டு சென்றாள்; அப்போது எங்கள் குழுவினரிடையே பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. எங்கள் வண்டியில் வந்த அந்தப் பெண்மணி—ஒருவேளை முந்தைய சூழலை மாற்ற விரும்பினாளோ என்னவோ—மீண்டும் ஒருமுறை செம்யோன் யாகோவ்லெவிச்சிடம் கேட்டாள். அவளது குரல் கூர்மையாகவும் உரத்த ஒலியுடனும் இருந்தது, முகத்தில் அந்தச் செயற்கையான, நாணமுற்ற புன்னகை இன்னும் மாறவில்லை:

“சரி, செம்யோன் யாகோவ்லெவிச், எனக்காகவும் ஏதாவது ‘சொல்ல’ மாட்டீர்களா? உங்கள் மீது எனக்கு மிகுந்த எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.”

“உனக்குள்… உனக்குள்!...” என்று திடீரெனக் கத்தினான் செம்யோன் யாகோவ்லெவிச், அவளை நோக்கி மிகவும் ஆபாசமான ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்தி. அந்தச் சொற்கள் மிகுந்த ஆவேசத்துடனும், அச்சமூட்டும் தெளிவுடனும் வெளிப்பட்டன. பெண்கள் அலறிக்கொண்டு அங்கிருந்து ஓடிவிட, ஆண்கள் உரத்த குரலில், கட்டுக்கடங்காத வகையில் சிரிக்கத் தொடங்கினர். இப்படித்தான் செம்யோன் யாகோவ்லெவிச்சிடம் நாங்கள் மேற்கொண்ட அந்தச் சந்திப்பு முடிவுக்கு வந்தது.

இருப்பினும், அங்கு மிகவும் மர்மமான வேறொரு நிகழ்வும் நடந்ததாகக் கூறப்படுகிறது—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த நிகழ்வுக்காகத்தான் நான் இந்தச் சந்திப்பைப் பற்றி இவ்வளவு விரிவாக விவரித்தேன். மக்கள் அனைவரும் வெளியேற முண்டியடித்தபோது, ​​மாவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சின் உதவியுடன் வந்த லிசா, கூட்ட நெரிசலுக்கு நடுவே கதவருகே திடீரென நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்சை நேருக்கு நேர் சந்தித்தாள் என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை அவள் மயங்கி விழுந்த பிறகு, அவர்கள் இருவரும் பலமுறை ஒருவரை ஒருவர் கடந்து சென்றிருந்தாலும், ஒருபோதும் நெருங்கிப் பேசியதில்லை அல்லது ஒரு வார்த்தைகூடப் பரிமாறிக்கொண்டதில்லை என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். அவர்கள் கதவருகே நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்டதை நான் கண்டேன்; இருவரும் ஒரு கணம் அப்படியே நின்று, ஒருவரை ஒருவர் விசித்திரமான பார்வையுடன் பார்த்துக்கொண்டது போல எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால், கூட்ட நெரிசலில் இருந்ததால், நான் சரியாகப் பார்த்தேனா என்பது சந்தேகமே. இருப்பினும், சிலர்—மிகவும் உறுதியாக—கூறியது என்னவென்றால், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை கண்டவுடன், லிசா சட்டென்று தன் கையை உயர்த்தி, அவரது முகத்திற்கு நேராகக் கொண்டு வந்தாளாம்; அவர் விலகிச் செல்லாமல் இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக அவரை அறைந்திருப்பாள். ஒருவேளை அவரது முகபாவனை அவளுக்குப் பிடிக்காமல் போயிருக்கலாம், அல்லது அவர் ஏதோ கேலியான பார்வையை வீசியிருக்கலாம்—குறிப்பாக, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சுடன் நடந்த சமீபத்திய சம்பவத்தைக் கருத்தில் கொண்டால், இது சாத்தியமே. நான் இதைப் போன்ற எதையும் பார்க்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்; ஆனால், மற்ற அனைவரும் இதைக் கண்டதாகக் கூறினர். அந்தச் சூழலில் நிலவிய பெரும் குழப்பத்திற்கு மத்தியில், அனைவராலும் இதைப் பார்த்திருக்க முடியாது; ஒருவேளை சிலர் பார்த்திருக்கலாம். அந்த நேரத்தில், நான் இதை நம்பவில்லை. ஆனால், திரும்பும் பயணம் முழுவதும் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் சற்று வெளிறிய முகத்துடன் இருந்தார் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
III

சுமார் அதே நேரத்தில்—அதே நாளில்—ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சுக்கும் வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுக்கும் இடையே நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா இதை முன்பே திட்டமிட்டிருந்தார், மேலும் தனது பழைய நண்பரிடம் இதைப் பற்றித் தெரிவித்திருந்தார்; இருப்பினும், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவர் இதைத் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே வந்தார். இந்தச் சந்திப்பு 'ஸ்க்வோரெஷ்னிகி' (Skvoreshniki) இல்லத்தில் நடைபெற்றது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த பரபரப்புடன் தனது கிராமப்புற இல்லத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். வரவிருக்கும் கொண்டாட்டத்தை மாவட்ட பிரபுத்துவத் தலைவரின் (district marshal of nobility) மனைவி நடத்துவது என்று முந்தைய நாளே உறுதியாகிவிட்டிருந்தது. ஆனால், கூர்மையான அறிவு கொண்ட வார்வாரா பெட்ரோவ்னா, அந்த விழா முடிந்த பிறகு, தானும் ஒரு பிரத்யேக விருந்தை—ஸ்க்வோரெஷ்னிகியில்—ஏற்பாடு செய்து, ஒட்டுமொத்த நகர மக்களையும் மீண்டும் அழைக்கலாம் என்று உடனடியாகத் திட்டமிட்டார். இதன் மூலம், யாருடைய இல்லம் சிறந்தது என்பதையும், விருந்தினர்களை உபசரிப்பதிலும், மிக நேர்த்தியான முறையில் ஒரு விருந்தை (ball) நடத்துவதிலும் யாருக்கு உண்மையான திறன் இருக்கிறது என்பதையும் அனைவரும் நேரில் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ள முடியும். சொல்லப்போனால், அவரை அடையாளம் காண்பதே கடினமாக இருந்தது; அவர் முற்றிலும் மாறியிருந்தார்—முன்பு அவர் கொண்டிருந்த, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் குறிப்பிட்டது போன்ற, அந்தத் தொலைவிலிருக்கும் "உயர்குடிப் பெண்மணி" என்ற பிம்பத்திலிருந்து மாறி, முற்றிலும் சாதாரணமான, சற்றே சலனமான, உலகியல் சார்ந்த பெண்ணாகத் தோன்றினார். ஒருவேளை, இது வெறும் தோற்றமாக மட்டுமே இருந்திருக்கலாம். வெறிச்சோடிய அந்த வீட்டிற்கு வந்தடைந்த அவள், அறைகளைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். அவளுடன் நீண்டகாலமாக உண்மையுடன் பணியாற்றி வரும் அலெக்ஸி யெகோரோவிச்சும், எல்லாவற்றையும் கண்டறிந்த அனுபவசாலியும் அலங்காரக் கலைகளில் நிபுணருமான ஃபோமுஷ்காவும் உடன் இருந்தனர். ஆலோசனைகள் தொடங்கின.
...மற்றும் பல விஷயங்கள் குறித்த ஆலோசனைகள்: நகரத்திலுள்ள வீட்டிலிருந்து எந்தெந்த மரச்சாமான்களைக் கொண்டு வருவது; எந்தெந்தத் தனிப்பட்ட உடைமைகளையும் ஓவியங்களையும் எடுத்துக்கொள்வது; அவற்றை எங்கே வைப்பது; குளிர்காலத் தோட்டத்தையும் (conservatory) பூக்களையும் எப்படிச் சிறப்பாக அமைப்பது; புதிய திரைச்சீலைகளை எங்கே தொங்கவிடுவது; பக்கவாட்டு மேசையை (sideboard) —அல்லது ஒருவேளை இரண்டு மேசைகளை?— எங்கே வைப்பது; இப்படி இன்னும் பலப்பல கேள்விகள். இந்தத் தீவிரமான பரபரப்புக்கு நடுவே, திடீரென்று அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை அழைத்து வர ஒரு குதிரை வண்டியை அனுப்ப முடிவு செய்தார்.

அவர் ஏற்கனவே இதற்காகத் தயாராகத்தான் இருந்தார்; ஒவ்வொரு நாளும் இத்தகைய திடீர் அழைப்பு வரும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வண்டியில் ஏறியபோது அவர் சிலுவை வரைந்துகொண்டார்; அவருடைய தலைவிதி தீர்மானிக்கப்படப் போகிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவர் தனது தோழியை ஒரு பெரிய கூடத்தில் கண்டார்; அங்குள்ள ஒரு சிறிய மேடையில் (niche), பளிங்கு மேசை ஒன்றின் முன்னால் இருந்த சிறிய சோபாவில் அவர் அமர்ந்திருந்தார்; கையில் பென்சிலும் காகிதமும் வைத்திருந்தார். ஃபோமுஷ்கா ஒரு அளவுகோலைக் கொண்டு கேலரியின் உயரத்தையும் ஜன்னல்களின் அளவையும் குறித்துக் கொண்டிருந்தார்; வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அந்த அளவுகளைக் குறித்துக்கொண்டு, காகிதத்தின் ஓரங்களில் குறிப்புகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். தனது வேலையை நிறுத்தாமலேயே, அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் தலையசைத்தார். அவர் ஏதோ ஒரு வாழ்த்தைச் சொல்ல, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா அலட்சியமாகத் தனது கையை நீட்டினார்; அவரைப் பார்க்காமலேயே, தனக்கு அருகில் அமருமாறு சைகை காட்டினார்.

"நான் அங்கே ஐந்து நிமிடங்கள் அமர்ந்திருந்தேன், என் இதயம் ஏதோ ஒரு பிடியில் சிக்கியது போலத் துடித்தது," என்று அவர் பிறகு என்னிடம் விவரித்தார். "இருபது ஆண்டுகளாக எனக்குத் தெரிந்த அந்தப் பெண் அங்கே இல்லை. எல்லாம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்ற உறுதியான உணர்வு, அவளையே வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு எனக்கு ஒரு வலிமையைத் தந்தது. சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், அந்த இறுதிக்கட்டத்தில் நான் காட்டிய உறுதியைக் கண்டு அவள் திகைத்துப்போனாள்."

திடீரென்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது பென்சிலை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, சட்டென்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கினார்.

"ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், நாம் சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் பிரம்மாண்டமான சொற்றொடர்களையும் அலங்காரமான பேச்சுக்களையும் தயார் செய்து வைத்திருப்பீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால், நேரடியாக விஷயத்திற்கு வருவதுதானே சிறந்தது?"

அவர் திடுக்கிட்டார். உரையாடலின் போக்கை இவ்வளவு அவசரமாகத் தீர்மானிக்கிறாரே—இதற்குப் பிறகு என்ன நடக்கப்போகிறதோ?

"பொறுங்கள்—ஒரு வார்த்தையும் பேசாதீர்கள், முதலில் நான் சொல்லட்டும், அதன் பிறகு உங்கள் முறை—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இதற்கு நீங்கள் என்ன பதில் சொல்ல முடியும் என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை!" அவள் மிக வேகமாகவும் இடைவிடாமலும் பேசிக்கொண்டே போனாள். “உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உங்களுக்கு ஆயிரத்து இருநூறு ரூபிள் ஓய்வூதியம் வழங்குவதை நான் எனது புனிதக் கடமையாகக் கருதுகிறேன்—அல்லது, ஏன் அதை ‘புனிதக் கடமை’ என்று அழைக்க வேண்டும்? ஒரு ஒப்பந்தம் என்று வைத்துக்கொள்வோமே; அதுதானே மிகவும் நடைமுறைக்கு ஏற்றது? உங்களுக்கு விருப்பமென்றால், இதை எழுத்துப்பூர்வமாகவும் செய்துகொள்ளலாம். நான் இறந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்பதற்கும் ஏற்கனவே சிறப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டேன். அதுமட்டுமின்றி, தற்போது நீங்கள் என்னிடமிருந்து ஒரு குடியிருப்பு, வீட்டு வேலைக்கு ஆட்கள் மற்றும் முழுமையான பராமரிப்புச் செலவுகளைப் பெற்று வருகிறீர்கள். இதையெல்லாம் பணமாக மாற்றினால், மொத்தம் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபிள் வரும், இல்லையா? எதிர்பாராத செலவுகளுக்காக இன்னும் ஒரு முன்னூறு ரூபிள்களைச் சேர்த்துக்கொள்கிறேன்—ஆக மொத்தம் சரியாக மூவாயிரம் ரூபிள் ஆகிறது. ஆண்டுக்கு இது போதும்தானே? இது ஒன்றும் சிறிய தொகை அல்ல, இல்லையா? மிக அவசரமான சூழல் ஏற்பட்டால், நான் கூடுதல் பணமும் தருகிறேன். எனவே, இந்தப் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, என் பணியாளர்களைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, உங்களுக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்று வாழுங்கள்—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், மாஸ்கோ, வெளிநாடு, அல்லது இங்கேயே கூட இருக்கலாம்—ஆனால் என்னுடன் இருக்க வேண்டாம். புரிகிறதா?”

“சிறிது காலத்திற்கு முன்பு, இதே போன்ற பிடிவாதத்துடனும் அவசரத்துடனும், இதே உதடுகளிலிருந்துதான் மற்றொரு கோரிக்கை என்னிடம் முன்வைக்கப்பட்டது,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மெதுவாகவும், துயரமான ஆனால் தெளிவான தொனியிலும் கூறினார். “நான் அதற்கு இணங்கினேன், மேலும்… உன்னை மகிழ்விக்க நான் ஒரு ‘கசாச்சோக்’ (நடனம்) ஆடினேன். *Oui, la comparaison peut être permise* (ஆம், இந்த ஒப்பீட்டைச் செய்துகொள்ளலாம்). அது, தனது சொந்தக் கல்லறையின் மீதே நடனமாடும் ஒரு டான் கோசாக் (Don Cossack) வீரனைப் போல இருந்தது. இப்போது…”

“அங்கேயே நிறுத்துங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச். நீங்கள் மிக நீண்டுகொண்டே போகிறீர்கள். நீங்கள் ‘நடனம்’ ஆடவில்லை—புதிய கழுத்துப் பட்டை (cravat), சுத்தமான உடைகள், கையுறைகள் அணிந்து, தலைமுடிக்கு எண்ணெய் தடவி, நறுமணம் பூசிக்கொண்டு என் முன்னால் வந்து நின்றீர்கள், அவ்வளவுதான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்களே திருமணம் செய்துகொள்ள மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தீர்கள்; அது உங்கள் முகத்திலேயே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது—நம்புங்கள், அந்த முகபாவனை மிகவும் நாகரிகமற்றதாக இருந்தது. அப்போது நான் அதைச் சுட்டிக்காட்டவில்லை என்றால், அது வெறும் கண்ணியத்தின் காரணமாகத்தான்.” ஆனால், நீங்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளத்தானே விரும்பினீர்கள்—என்னைப் பற்றியும் உங்கள் வருங்கால மனைவியைப் பற்றியும் நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் எவ்வளவு அருவருப்பான விஷயங்களை எழுதினீர்கள்! இப்போது நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. மேலும், உங்கள் கல்லறை ஒன்றின் மீது ‘டான் கோசாக்’ (Cossack of the Don) என்று குறிப்பிடுவது எதைக் குறிக்கிறது? இதற்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அப்படிச் செய்யாதீர்கள்—இறக்காதீர்கள், வாழுங்கள்! உங்களால் எவ்வளவு காலம் முடியுமோ அவ்வளவு காலம் வாழுங்கள்; அதைக் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்.

“அறநிலைய இல்லத்திலா (almshouse)?”

“அறநிலைய இல்லமா? ஆண்டுக்கு மூவாயிரம் வருமானம் இருப்பவர் ஏன் அங்கு செல்ல வேண்டும்? ஆமாம், இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது,” என்று ஒரு மெல்லிய, ஏளனமான புன்னகையுடன் அவள் கூறினாள். “முன்பொருமுறை பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் இதைப் பற்றி வேடிக்கையாகச் சொன்னார் அல்லவா? உண்மையில், அது ஒரு விசேஷமான இல்லம்—யோசித்துப் பார்க்கலாம். அங்கு மிகவும் கண்ணியமான மனிதர்கள்தான் இருக்கிறார்கள்; கர்னல்கள் இருக்கிறார்கள், ஒரு ஜெனரல் கூட அங்கு சேர முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார். உங்கள் பணத்தையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு நீங்கள் அங்கு சென்றால், அமைதியையும் வசதியையும் பெறலாம், உங்களுக்குப் பணிபுரிய ஆட்களும் இருப்பார்கள். உங்கள் படிப்பில் நீங்கள் கவனம் செலுத்தலாம், அங்கே எப்போதும் ‘பிரஃபரன்ஸ்’ (preference) சீட்டாட்டம் விளையாட ஆட்கள் கிடைப்பார்கள்…”

“போதும், இதை விடுங்கள் (Passons).”

“போதும் என்றா சொல்கிறீர்கள்?” வார்வாரா பெட்ரோவ்னா சற்றே சீற்றத்துடன் கேட்டாள். “சரி, அப்படியானால் அப்படியே ஆகட்டும். உங்களுக்குத் தெரிவித்துவிட்டேன்: இனிமேல், நாம் இருவரும் முற்றிலும் தனித்தனி வாழ்க்கையைத்தான் வாழப்போகிறோம்.”

“இவ்வளவுதானா? இருபது ஆண்டுகால உறவில் எஞ்சியிருப்பது இது மட்டும்தானா? இதுதான் நம்முடைய இறுதிப் பிரியாவிடையா?” “உங்களுக்கு இந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட வெளிப்பாடுகள் என்றால் கொள்ளை பிரியம், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்! இக்காலத்தில் இவையெல்லாம் வழக்கொழிந்து போய்விட்டன. மக்கள் இப்போது நேரடியான, எளிமையான மொழியில்தான் பேசுகிறார்கள். நம்முடைய அந்த இருபது ஆண்டுகளைப் பற்றி ஏன் இவ்வளவு பிடிவாதமாகப் பேசுகிறீர்கள்? அந்த இருபது ஆண்டுகள் வெறும் பரஸ்பர வீண் பெருமைக்குரிய காலமே தவிர, வேறொன்றும் இல்லை! நீங்கள் எனக்கு எழுதிய கடிதங்கள் எதுவுமே எனக்காக எழுதப்பட்டவை அல்ல; அவை வருங்கால சந்ததியினருக்காக எழுதப்பட்டவை! நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளர்தானே தவிர, நண்பர் அல்ல. ‘நட்பு’ என்று நீங்கள் அழைப்பது, உண்மையில் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் மன அழுக்குகளைக் கொட்டிக்கொள்ளும் ஒரு செயலுக்குச் சூட்டப்பட்ட பகட்டான பெயர் மட்டுமே…”

“கடவுளே! நீங்கள் பேசும் சொற்களில் எத்தனை உங்கள் சொந்தச் சொற்கள்? எல்லாம் மனப்பாடம் செய்த பாடங்கள்! அவர்கள் உங்களுக்குத் தங்கள் சீருடையையே அணிவித்துவிட்டார்கள்! நீங்களும் ஏதோ பெரும் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறீர்கள், சூரிய ஒளியில் குளித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்—ஆனால், என் அன்பே, ஒரு அற்பமான கூழுக்காக உங்கள் சுதந்திரத்தையே அவர்களிடம் விற்றுவிட்டீர்களே!”

“நான் என்ன மற்றவர்களின் சொற்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் கிளியா?” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா சீறினாள். “நம்புங்கள், என்னிடமும் சொல்ல நிறையச் சொற்கள் இருக்கின்றன, சேமித்து வைத்துள்ளேன்! இந்த இருபது ஆண்டுகளில் எனக்காக நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்? நான் உங்களுக்காக வரவழைத்த புத்தகங்களைக் கூட என்னிடம் தராமல் தடுத்துவிட்டீர்கள்—அந்தப் புத்தகங்களை புத்தகக் கட்டுபவர் (bookbinder) கவனித்திருக்காவிட்டால், அவற்றின் பக்கங்கள் பிரிக்கப்படாமலேயே இருந்திருக்கும்! ஆரம்ப காலங்களில், எனக்கு வழிகாட்டுமாறு நான் உங்களிடம் கேட்டபோது, ​​நீங்கள் என்னைப் படிக்கச் சொன்னது என்ன? வெறும் கேப்ஃபிக் (Capfigue) மட்டும்தான்—எப்போதும் கேப்ஃபிக் தான்!”
எனது தனிப்பட்ட வளர்ச்சியைக் கண்டு நீ பொறாமைப்பட்டதுடன், அதைத் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகளையும் எடுத்தாய். ஆனாலும், அனைவரும் உன்னைக் கண்டு சிரிக்கிறார்கள். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் உன்னை ஒரு விமர்சகராக—இலக்கிய விமர்சகராக—மட்டுமே கருதி வந்திருக்கிறேன்; அதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்லும் வழியில், நான் ஒரு இதழைத் தொடங்கப்போவதாகவும், என் வாழ்நாள் முழுவதையும் அதற்கே அர்ப்பணிக்கப்போவதாகவும் உன்னிடம் கூறியபோது, ​​நீ என்னை ஏளனப் பார்வையுடன் பார்த்ததோடு, திடீரென மிகுந்த அகங்காரத்துடன் நடந்துகொண்டாய்.

“அது அப்படி அல்ல, அது அப்படி அறவே இல்லை... அக்காலத்தில் நாங்கள் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாவோம் என்று அஞ்சினோம்...”

“நிச்சயமாக அது அப்படித்தான் இருந்தது—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் உனக்குத் துன்புறுத்தல் குறித்த அச்சம் இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. பிப்ரவரி மாதம் அந்தச் செய்தி வெளியானபோது, ​​நீ எவ்வளவு பயந்துபோய் என்னிடம் ஓடி வந்தாய் என்பது நினைவிருக்கிறதா? நான் தொடங்கவிருந்த இதழுக்கும் உனக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்றும், அந்த இளைஞர்கள் என்னைத்தான் பார்க்க வந்தார்களே தவிர உன்னை அல்ல என்றும், நீ அந்த வீட்டில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆசிரியராக மட்டுமே தங்கியிருந்தாய் என்றும்—ஏனென்றால் உனக்குச் சேர வேண்டிய ஊதியம் முழுமையாக வழங்கப்படவில்லை—அப்படி ஒரு எழுத்துப்பூர்வமான அறிக்கையை, ஒரு கடிதத்தை என்னிடம் கேட்டு வாங்கினாயே, நினைவிருக்கிறதா? உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், உன் வாழ்நாள் முழுவதும் நீ உனக்கென ஒரு தனி முத்திரையைப் பதித்துக்கொண்டாய்!”

“அது ஒரு கணநேரத் தயக்கம் மட்டுமே—அதுவும் தனிப்பட்ட முறையில், இருவருக்கு இடையே நடந்த ஒரு விஷயம்,” என்று அவர் வருத்தத்துடன் கூறினார். “ஆனால், இவ்வளவு அற்பமான விஷயங்களுக்காகவா நீ நம் உறவை முழுமையாக முறித்துக்கொள்ளப் போகிறாய்? இத்தனை நீண்ட ஆண்டுகளில் நம்மிடையே வேறெதுவும் எஞ்சவில்லையா?”

“நீ மிகவும் கணக்கீட்டுடன் செயல்படுபவன்; நான் எப்போதும் உனக்குக் கடன்பட்டிருக்கும்படியே காரியங்களைச் செய்துகொள்கிறாய். வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பியபோது, ​​நீ என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை, நான் பேசுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு கூடத் தரவில்லை. பிற்காலத்தில், ‘மடோனா’ ஓவியம் என் மனதில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் குறித்து நான் பேச முற்பட்டபோது, ​​நீ அதைக் கவனிக்கவே இல்லை—மாறாக, உன் கழுத்துப்பட்டைக்குள் அகங்காரத்துடன் புன்னகைத்தாய்; உனக்குத் தோன்றிய அதே உணர்வுகள் எனக்கும் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்பதை நீ நம்பவே மறுத்துவிட்டாய்.” “அது அப்படி அல்ல—ஒருவேளை அப்படி இருந்திருக்காது... *J’ai oublié* (நான் மறந்துவிட்டேன்).” “இல்லை, அதுதான் உண்மை; எப்படியிருந்தாலும், என்னிடம் பெருமை பேசுவதற்கு உங்களிடம் ஒன்றுமில்லை, ஏனென்றால் இவை அனைத்தும் வெறும் அபத்தமானவை—உங்கள் கற்பனையில் உருவானவை மட்டுமே. இன்றைய காலத்தில், பிடிவாதமான சில முதியவர்களைத் தவிர, வேறு யாரும்—நிச்சயமாக யாரும்—ஒரு ‘மடோனா’ (புனித கன்னி மேரி) ஓவியத்தையோ அல்லது அது போன்ற விஷயங்களையோ போற்றுவதில்லை, அதற்காக நேரத்தையும் வீணடிப்பதில்லை. இது நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று.”

“நிரூபிக்கப்பட்டதா, அப்படியா?”

“இதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. இந்த குவளை பயனுள்ளது, ஏனென்றால் இதில் தண்ணீர் ஊற்றலாம்; இந்த பென்சில் பயனுள்ளது, ஏனென்றால் இதைக் கொண்டு எழுதலாம்—ஆனால் ஒரு பெண்ணின் முகம்? நிஜ உலகில் நீங்கள் காணும் எந்தவொரு முகத்தை விடவும் இது தரம் குறைந்ததே. ஒரு ஆப்பிளை வரைந்து பாருங்கள், அதன் அருகில் ஒரு உண்மையான ஆப்பிளை வையுங்கள்—எதை நீங்கள் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்? நீங்கள் தவறானதைத் தேர்ந்தெடுக்க மாட்டீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். சுதந்திரமான சிந்தனை எனும் முதல் கதிர் உங்கள் கோட்பாடுகளின் மீது பட்டவுடன், அவற்றின் சாராம்சம் இவ்வளவுதான் என்பது தெளிவாகிவிட்டது.”

“புரிகிறது, புரிகிறது.”

“நீங்கள் ஏளனமாகச் சிரிக்கிறீர்கள். சரி, பிச்சை வழங்குவதைப் பற்றி என்னிடம் என்ன சொன்னீர்கள்? உண்மையில், பிச்சை வழங்குவதால் கிடைக்கும் இன்பம் என்பது ஒரு அகங்காரமான, அறமற்ற இன்பம்—ஒரு செல்வந்தன் தனது செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும், தனக்கும் பிச்சைக்காரனுக்கும் இடையிலான அந்த வேறுபாட்டையும் கண்டு மகிழும் இன்பம் அது. பிச்சை வழங்குதல் என்பது கொடுப்பவரையும் பெறுபவரையும் ஒருசேரச் சீரழிக்கிறது; மேலும், இது தனது நோக்கத்தை அடைவதிலும் தோல்வியடைகிறது, ஏனெனில் இது பிச்சை எடுக்கும் பழக்கத்தையே நீடிக்கச் செய்கிறது. உழைக்க மறுக்கும் சோம்பேறிகள், சூதாட்ட மேஜையைச் சுற்றியிருக்கும் சூதாடிகளைப் போல, ஏதேனும் கிடைக்குமா என்ற நம்பிக்கையில் பிச்சை வழங்குபவர்களைச் சூழ்ந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கு வீசப்படும் அந்த அற்பமான தொகை, அவர்களின் தேவையில் நூறில் ஒரு பங்கைக்கூட ஈடுகட்டுவதில்லை. உங்கள் வாழ்நாளில் நீங்கள் உண்மையில் எவ்வளவு கொடுத்திருக்கிறீர்கள்? ஒரு எட்டு ‘கிரிவ்னா’ (grivna) இருக்கலாம்—அதற்கு மேல் இல்லை; யோசித்துப் பாருங்கள். கடைசியாக எப்போது எதையாவது கொடுத்தீர்கள் என்று நினைவுகூர முயற்சி செய்யுங்கள்—இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பா? அல்லது நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பா? நீங்கள் வெறும் கூச்சலை மட்டுமே எழுப்புகிறீர்கள், மற்றவர்களுக்குத் தடையாக மட்டுமே இருக்கிறீர்கள்.” “பிச்சை வழங்குவதை சட்டப்படி தடை செய்ய வேண்டும், தற்போதைய சமூக அமைப்பிலேயே கூட இது தேவைதான். புதிய சமூக ஒழுங்கில், ஏழைகளே இருக்க மாட்டார்கள்.” "ஐயோ கடவுளே, என்னவொரு கடன் வாங்கிய சொற்றொடர்களின் வெள்ளம் இது! அப்படியானால், நாம் ஒரு 'புதிய சமூக ஒழுங்கு' எனும் நிலையை எட்டிவிட்டோமா? பாவம் நீ... கடவுள் உனக்கு அருள் புரியட்டும்!"

"ஆம், நாம் அந்த நிலையை அடைந்துவிட்டோம், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்! மற்ற எல்லோருக்கும் தெரிந்த இந்த புதிய கருத்துகளை, நீங்கள் என்னிடமிருந்து கவனமாக மறைத்து வைத்திருந்தீர்கள்; பொறாமையினால், என்னை உங்கள் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அப்படிச் செய்தீர்கள்! ஏன், யூலியா கூட என்னை விட நூறு வெர்ஸ்ட்டுகள் முன்னால் சென்றுவிட்டாள். ஆனால், எனக்கும் இப்போது உண்மை புலப்பட்டுவிட்டது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், என்னால் முடிந்தவரை உங்களைப் பாதுகாத்தேன்; ஆனால், இப்போது எல்லோருமே உங்களைக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்."

"போதும்!" என்று அவர் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து கூறினார். "போதும்! உனக்காக நான் வேறென்ன வேண்டிக்கொள்ள முடியும்—ஒருவேளை, நீ மனம் திருந்த வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளலாமா?"

"சிறிது நேரம் அமருங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்; உங்களிடம் நான் இன்னொன்று கேட்க வேண்டும். இலக்கியக் காலை நிகழ்வு ஒன்றில் நீங்கள் வாசிப்பு ஒன்றை மேற்கொள்ள அழைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்—அது என் மூலமாகவே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. சொல்லுங்கள், நீங்கள் சரியாக எதைப் பற்றி வாசிக்கப் போகிறீர்கள்?"

"ஏன், நான் அந்த 'அணங்குகளில் எல்லாம் சிறந்தவளைப்' பற்றி—மனிதகுலத்தின் அந்த உன்னத இலட்சியமான 'சிஸ்டைன் மடோனா' (Sistine Madonna) பற்றிப் பேசப்போகிறேன். உங்கள் கருத்துப்படி, அவளுக்கு ஒரு கண்ணாடி அல்லது ஒரு பென்சிலின் மதிப்பு கூட இல்லையல்லவா?"

"அப்படியானால், இது வரலாற்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒன்றல்லவா?" என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஏமாற்றத்துடன் கேட்டாள். "ஆனால், யாரும் இதைக் கேட்க மாட்டார்களே! ஏன் இந்த மடோனாவிலேயே இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருக்கிறீர்கள்? எல்லோரையும் தூங்க வைப்பதில் என்ன பயன் இருக்கப்போகிறது? நம்புங்கள் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், உங்கள் நன்மைக்காகத்தான் சொல்கிறேன். அதற்குப் பதிலாக, இடைக்கால அரசவை வரலாற்றிலிருந்து சுவாரஸ்யமான ஒரு சிறு கதையைத் தேர்ந்தெடுத்தால் என்ன? ஒருவேளை ஸ்பானிய வரலாற்றிலிருந்து ஏதாவது... அல்லது இன்னும் சிறப்பாக, ஒரு சிறு சம்பவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதைச் சுற்றியுள்ள பிற நிகழ்வுகளையும் உங்கள் சொந்த நகைச்சுவையான கருத்துகளையும் சேர்த்து விரிவுபடுத்தினால் நன்றாக இருக்குமே?" அங்கு பிரம்மாண்டமான அரசவைகள் இருந்தன, அழகான மங்கையர்கள் இருந்தனர்—ஏன், விஷம் கொடுக்கும் சம்பவங்கள் கூட இருந்தன! ஸ்பானிய வரலாற்றில் சுவாரஸ்யமான விஷயங்கள் எதையும் கண்டறிய முடியாது என்று சொல்வது விசித்திரமானதுதானே, என்று கார்மாசினோவ் கூறுகிறார். “கார்மாசினோவ்—அந்தத் தேய்ந்துபோன முட்டாள்—எனக்காகப் பொருள்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறானா!”

“கார்மாசினோவ்—அரசியல் மேதைகளுக்கு இணையான அறிவு கொண்டவர் அவர்! ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச், உங்கள் நாக்கு மிகவும் கூர்மையானது.”

“உங்கள் கார்மாசினோவ் என்பவன், வெறுப்பு நிறைந்த, காலாவதியான ஒரு கிழடு தவிர வேறொன்றுமில்லை! *ஷேர், ஷேர்* (அன்பே, அன்பே)—இத்தகைய மனிதர்களுக்கு நீங்கள் எப்போதிருந்து அடிமையானீர்கள்? கடவுளே!”

“அவருடைய தற்பெருமை எனக்குச் சற்றும் பிடிக்காதுதான், ஆனால் அவருடைய அறிவுத்திறனை நான் மதிக்கிறேன். மீண்டும் சொல்கிறேன்: உங்களைக் காப்பாற்ற நான் என்னால் இயன்றவரை போராடினேன்.”
...என்னால் இயன்றவரை செய்தேன். பிறகு ஏன் உங்களை நீங்களே அபத்தமானவராகவும், சலிப்பூட்டுபவராகவும் காட்டிக்கொள்ள இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருக்கிறீர்கள்? அதற்கு மாறாக, ஒரு கண்ணியமான புன்னகையுடன் மேடைக்குச் செல்லுங்கள்—கடந்த காலத்தின் பிரதிநிதியைப் போல—மற்றும் உங்களால் மட்டுமே வெளிப்படுத்தக்கூடிய அந்தத் தனித்துவமான நகைச்சுவை உணர்வுடன் மூன்று குட்டிச் சம்பவங்களைச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஒரு முதியவர், கடந்த காலத்தின் எச்சம், அல்லது—உண்மையைச் சொல்லப்போனால்—காலத்திற்கு ஒவ்வாதவர் என்று வைத்துக்கொண்டாலும் என்ன? உங்கள் தொடக்க உரையில், புன்னகையுடன் இதையே நீங்களே ஒப்புக்கொண்டால், அனைவரும் உங்களை ஒரு அழகான, கனிவான, நகைச்சுவை உணர்வுள்ள, கடந்த காலத்தின் ஒரு சிறந்த எச்சமாகவே காண்பார்கள்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், பழைய காலத்து மனிதர்—அதே சமயம், தான் ஒரு காலத்தில் பின்பற்றிய சில கருத்துகளின் அருவருப்பான தன்மையை உணர்ந்து, அவற்றைச் சரியாக மதிப்பிடக்கூடிய அளவுக்கு முற்போக்கான சிந்தனை கொண்டவர். தயவுசெய்து, எனக்காக இதைச் செய்யுங்கள்—உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

“அன்பே, போதும்! என்னிடம் கேட்காதே—என்னால் முடியாது. நான் அந்த ‘மடோனா’ (புனித அன்னை) குறித்துப் பேசப்போகிறேன். ஆனால், நான் ஒரு பெரும் புயலைக் கிளப்பப் போகிறேன்—அந்தப் புயல் அவர்களை அனைவரையும் அழித்துவிடலாம், அல்லது என்னைத் தனியாக வீழ்த்திவிடலாம்!”

“பெரும்பாலும் உங்களைத்தான் வீழ்த்தும், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்.”

“அதுதான் என் விதி. பொறாமையாலும்... வெறும் செரிமானச் செயல்பாட்டாலும் உருவான ‘சமத்துவம்’ என்ற பெயரில், ஒரு ஏணி மீது ஏறி, கையில் கத்தரிக்கோலுடன், ஒரு உன்னதமான இலட்சியத்தின் தெய்வீக முகத்தைக் கிழித்தெறியும் அந்த இழிந்த அடிமையைப் பற்றி, அந்த அருவருப்பான, சீரழிந்த ஆளைப் பற்றி நான் அவர்களிடம் சொல்லப்போகிறேன். என் சாபம் முழங்கட்டும், அதன் பிறகு—அதன் பிறகு...”

“பைத்தியக்கார விடுதிக்கா?”

“ஒருவேளை இருக்கலாம். ஆனால் எது எப்படியிருந்தாலும்—நான் தோற்றாலும் சரி, வென்றாலும் சரி—அன்றைய இரவே நான் என் பிச்சைக்காரப் பையை எடுத்துக்கொண்டு, என் உடைமைகள் அனைத்தையும்—உன் பரிசுகள், ஓய்வூதியம், எதிர்கால வசதிக்கான வாக்குறுதிகள் என அனைத்தையும்—விட்டுவிட்டு, கால்நடையாகப் புறப்பட்டுவிடுவேன். என் வாழ்நாளின் இறுதிக்காலத்தை ஏதோ ஒரு வணிகரின் வீட்டில் ஆசிரியராகக் கழிப்பேன், அல்லது ஏதோ ஒரு சாலையோர வேலிக்கருகில் பசியால் இறந்து போவேன். சொல்லிவிட்டேன். பகடை உருட்டப்பட்டுவிட்டது!”

அவர் மீண்டும் எழுந்து நின்றார். “பல ஆண்டுகளாகவே எனக்கு ஒரு விஷயம் உறுதியாகத் தெரியும்,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா எழுந்து நின்றபடி, கண்கள் ஜொலிக்கக் கூறினாள். “உன் வாழ்வின் ஒரே நோக்கம், உன் அவதூறுகளால் என்னையும் என் இல்லத்தையும் அவமானப்படுத்துவது மட்டும்தான்! ஒரு வணிகரிடம் ஆசிரியராக வேலை செய்யப் போவதைப் பற்றியும், எங்கோ ஒரு சாக்கடையில் விழுந்து சாகப் போவதைப் பற்றியும் பேசி என்ன சொல்ல வருகிறாய்? இது வெறும் குரோதம்—வெறும் அவதூறு!”

“நீங்கள் எப்போதும் என்னை இழிவாகவே கருதியிருக்கிறீர்கள்; ஆனாலும், என் வாழ்நாளின் இறுதிக்கட்டத்தில் நான் ஒரு வீரனைப் போல, தன் தலைவிக்கு உண்மையாக இருந்த ஒரு வீரனைப் போல நடந்துகொள்வேன்—ஏனெனில், மற்ற எதை விடவும் உங்கள் அபிப்பிராயமே எனக்கு மிக உயர்ந்ததாக இருந்தது. இந்த நொடியிலிருந்து, நான் எதையும் பெற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை; மாறாக, எனது தன்னலமற்ற பற்றை மட்டுமே உங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.”

“என்னே ஒரு முட்டாள்தனம்!”

“நீங்கள் என்னை ஒருபோதும் மதித்ததில்லை. என்னிடம் பல பலவீனங்கள் இருந்திருக்கலாம்—ஆம், நான் உங்கள் செலவில் வாழ்ந்திருக்கிறேன், ‘நிஹிலிசம்’ (nihilism) சார்ந்த கருத்துகளைப் பேசியிருக்கிறேன்—ஆனால், மற்றவர்களைச் சார்ந்து வாழ்வது மட்டுமே என் வாழ்வின் கொள்கையாக இருந்ததில்லை. அது ஏதோ ஒரு வகையில் நிகழ்ந்துவிட்டது, எப்படி என்று எனக்கே தெரியவில்லை... நம் இருவருக்கும் இடையில் வெறும் உணவுத் தேவையைத் தாண்டிய ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக நான் எப்போதும் நம்பினேன். நான் ஒருபோதும், ஒருபோதும் ஒரு அயோக்கியனாக இருந்ததில்லை! எனவே, எல்லாவற்றையும் சரிசெய்ய நான் புறப்படுகிறேன்! மிகவும் தாமதமாகப் புறப்படுகிறேன்—இப்போது இலையுதிர்காலத்தின் பிற்பகுதி; வயல்வெளிகள் மீது மூடுபனி படர்ந்திருக்கிறது, முன்னால் செல்லும் பாதையில் கடும் உறைபனி படிந்திருக்கிறது, காற்று ஏதோ ஒரு மரணக்குழியைப் பற்றிக் கதறுகிறது... ஆனாலும் நான் புறப்படுகிறேன்—ஒரு புதிய பாதையில்:

தூய்மையான, உண்மையான அன்பால் நிறைந்த,
இனிய கனவொன்றிற்கு உண்மையாக இருக்கும் பாதையில்...

ஓ, என் கனவுகளே, விடைபெறுகிறேன்! இருபது ஆண்டுகள்! ‘ஆலியா ஜாக்டா எஸ்ட்’ (Alea jacta est)!”

திடீரென்று அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது; அவன் தன் தொப்பியை எடுக்கக் கையை நீட்டினான்.

“எனக்கு லத்தீன் மொழி ஒன்றும் புரியாது,” என்று வார்வாரா பெட்ரோவ்னா கூறினாள்; அவள் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்ள மிகுந்த சிரமப்பட்டாள்.

யாருக்குத் தெரியும்—ஒருவேளை அவளுக்கும் அழ வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்கலாம்; ஆனால், அவளது கோபமும், நிலையற்ற சுபாவமுமே மீண்டும் மேலோங்கின. “எனக்கு ஒன்று மட்டும் தெரியும்: இவை அனைத்தும் வெறும் அபத்தமான பேச்சு. உன் மிரட்டல்களைச் செயல்படுத்தும் திறன் உனக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை—உன் மிரட்டல்கள் அனைத்தும் வெறும் சுயநலத்திலிருந்து பிறந்தவை மட்டுமே.” “நீங்கள் எங்கும் செல்லப் போவதில்லை—குறிப்பாக ஏதோ ஒரு வணிகரிடம் செல்லப் போவதில்லை. மாறாக, என் பாதுகாப்பில் மிகவும் சௌகரியமாக உங்கள் வாழ்நாளைக் கழிக்கப் போகிறீர்கள்; உங்கள் ஓய்வூதியத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமையும் உங்கள் விசித்திரமான நண்பர் குழாமை விருந்தினர்களாக உபசரித்துக்கொண்டு நிம்மதியாக இருக்கலாம். விடைபெறுகிறேன், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்.”

“Alea jacta est!” (டை எறியப்பட்டுவிட்டது!) என்று அவர் கூறி, ஆழமாக வணங்கினார். மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியால் கிட்டத்தட்ட உயிரற்ற நிலையில் வீடு திரும்பினார்.

குறிப்புகள்

‘தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்’ (The Russian Messenger) இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
பிரெஞ்சு: *Qu’un sang impur abreuve nos sillons!* — “தூய்மையற்ற இரத்தம் நம் நிலத்தின் பள்ளங்களை நனைக்கட்டும்!” 
ஜெர்மன்: *Mein lieber Augustin* — “என் அன்பிற்குரிய அகஸ்டின்”
பிரெஞ்சு: *Pas un pouce de notre terrain, pas une pierre de nos forteresses!* — “நமது நிலத்தில் ஒரு அங்குலமும், நமது கோட்டைகளில் ஒரு கல்லும் கூட விட்டுக்கொடுக்கப்படாது!” 
பிரெஞ்சு: *Oui, la comparaison peut être permise. C’était comme un petit cozak du Don, qui sautait sur sa propre tombe* — “ஆம், இந்த ஒப்பீடு பொருத்தமானதுதான். இது, தனது சொந்தக் கல்லறையின் மீது நடனமாடும் ஒரு சிறிய டான் கோசாக் (Don Cossack) வீரரைப் போல இருந்தது.” 
பிரெஞ்சு: *Passons* — “அடுத்த விஷயத்திற்குச் செல்வோம்”
பிரெஞ்சு: *J’ai oublié* — “நான் மறந்துவிட்டேன்”
*Alea jacta est!* — “டை எறியப்பட்டுவிட்டது!” (லத்தீன்). 
லத்தீன்: *Alea jacta est!* — “டை எறியப்பட்டுவிட்டது!”