கெர்மான்ட்ஸ் பாதை (The Guermantes Way)
மார்செல் ப்ரூஸ்ட்
'இழந்த காலத்தைத் தேடி' (In Search of Lost Time) (1920–1921)
கல்லிமார்ட் (Gallimard), 1921 (தொகுதி 6, பக். 9–224).
முதல் பகுதி
காலையில் பறவைகள் எழுப்பும் கீச்சொலிகள் ஃபிரான்சுவாஸிற்கு (Françoise) சலிப்பூட்டுவதாகத் தோன்றின. பணிப்பெண்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது; அவர்களின் காலடி ஓசைகள் அவளைக் கலக்கமடையச் செய்தன; அந்த ஓசைகளைக் கேட்டு அவள் அவர்களைப் பற்றி யோசித்தாள்—ஏனெனில் நாங்கள் வீடு மாறியிருந்தோம். உண்மைதான், எங்கள் பழைய வீட்டின் "ஆறாவது மாடியில்" பணிப்பெண்கள் இதேபோலத்தான் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்; ஆனால் அப்போது அவள் அவர்களை நன்கு அறிந்திருந்தாள்; அவர்களின் வருகையையும் போக்கையும் நட்புரீதியான நிகழ்வுகளாக மாற்றியிருந்தாள். இப்போது, அந்த அமைதியைக் கூட அவள் ஒருவித வேதனையான கவனத்துடனேயே எதிர்கொண்டாள். நாங்கள் முன்பு வசித்த வீதி மிகுந்த இரைச்சல் மிக்கதாக இருந்தது; அதற்கு நேர்மாறாக, எங்கள் புதிய குடியிருப்புப் பகுதி மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. அதனால், தூரத்தில் மெல்லியதாகக் கேட்கும் ஒரு வழிப்போக்கனின் பாடல்—ஒரு இசைக்குழுவின் மெல்லிசைக் குறிப்பைப் போலத் தனித்து ஒலிக்கும்போது—புதிய சூழலில் அந்நியப்பட்டுப்போன ஃபிரான்சுவாஸின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது. "எல்லோராலும் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட" ஒரு கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேற நேர்ந்தபோது அவள் மிகுந்த மனவேதனைக்குள்ளானாள்; 'கோம்ப்ரே' (Combray) ஊரின் வழக்கப்படி கண்ணீருடன் தன் பெட்டிகளை அடுக்கினாள்; பழைய வீடே சிறந்தது என்று முழங்கினாள்; அப்போது நான் அவளைக் கேலி செய்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறியிருந்தது. புதிய வீட்டில், (எங்களை இன்னும் அறிந்திராத) காவலாளி அவளுக்குத் தேவையான மரியாதையை அளிக்கத் தவறியதால், அவள் உடல்நலம் குன்றும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தாள்; இதைக் கண்டபோது நான் அந்தப் பழைய பணிப்பெண்ணுடன் நெருக்கமானேன். அவளால் மட்டுமே என்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது; நிச்சயமாக, அந்த இளம் பணிஆள் (footman) ஒருபோதும் அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டான். 'கோம்ப்ரே' ஊரின் பண்புகளுக்கு முற்றிலும் முரணான இயல்புடைய அவனுக்கு, வேறொரு பகுதிக்குக் குடிபெயர்வது ஒரு விடுமுறைப் பயணம் போன்றதாக இருந்தது; புதிய சூழல் அவனுக்குப் பயணத்தால் கிடைக்கும் புத்துணர்ச்சியை அளித்தது. அவன் தன்னை ஏதோ கிராமப்புறத்தில் இருப்பது போல உணர்ந்தான்; சொல்லப்போனால், சரியாக மூடப்படாத ஜன்னல் கொண்ட ரயில் பெட்டியில் சளி பிடிப்பது போல அவனுக்கு ஏற்பட்ட சளித் தொல்லை கூட, ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டதற்கான மகிழ்ச்சியான உணர்வையே அவனுக்குத் தந்தது. அடிக்கடி பயணம் செய்யும் எஜமானர்களுக்காகவே ஏங்கிக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு, இப்படிப்பட்ட ஒரு சிறப்பான வேலை கிடைத்ததில் பெருமகிழ்ச்சி; அதனால் ஒவ்வொரு முறை தும்மும்போதும் அவன் அந்த மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினான். எனவே, அவனை முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டு, நான் நேராக ஃபிரான்சுவாஸிடம் சென்றேன்; ஒருமுறை அவளது கண்ணீரைப் பார்த்து நான் ஏளனமாகச் சிரித்திருந்தேன்—அப்போது அந்தப் பிரிவு என்னைச் சற்றும் பாதிக்கவில்லை; ஆனால் இப்போது என் துயரத்தை அவள் கடும் அலட்சியத்துடன் எதிர்கொண்டாள்—அதற்குக் காரணம், அவளும் அதே துயரத்தை உணர்ந்திருந்ததுதான். பதற்றமான மனநிலை கொண்டவர்களின் அந்த 'உணர்திறன்' பெரும்பாலும் சுயநலத்தையே வளர்க்கிறது; தாங்கள் எப்போதும் தீவிரமாகக் கவனித்துக்கொள்ளும் அதே உபாதைகளை மற்றவர்கள் வெளிப்படுத்துவதைப் பார்ப்பதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. தனக்கு ஏற்படும் மிகச்சிறிய அசௌகரியத்தைக் கூட கவனிக்காமல் விடாத ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise), நான் வலியால் துடிக்கும்போதெல்லாம் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வாள்; என் வேதனையைப் பார்த்து யாரும் பரிதாபப்படுவதையோ அல்லது அதை அங்கீகரிப்பதையோ கூட நான் காண முடியாதபடி செய்துவிடுவாள். எங்கள் புதிய வீட்டைப் பற்றி அவளிடம் பேச முயன்றபோதும் அவள் அதேபோலத்தான் நடந்துகொண்டாள். மேலும், நாங்கள் காலி செய்த பழைய வீட்டில் விட்டுவந்த சில துணிகளை எடுக்க இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் செல்ல வேண்டியிருந்தது—அப்போது இடமாற்றத்தின் காரணமாக எனக்குக் காய்ச்சல் இருந்தது; அதோடு, ஒரு பெரிய 'சைட்போர்டு' (sideboard) அலமாரியை என் கண்கள் இன்னும் 'செரிக்க' முடியாததால்—ஒரு காளையை முழுதாக விழுங்கிய போவா (boa) பாம்பைப் போல—நான் மிகுந்த அசௌகரியமான இறுக்கத்தை உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்து திரும்பிய ஃபிரான்சுவாஸ், பெண்களுக்கே உரிய அந்த நிலையற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்தினாள்: பழைய பவுல்வார்டில் (boulevard) வசிப்பது மூச்சுமுட்டுவது போல இருந்ததாகவும், அங்கு செல்லும் வழியில் தான் முற்றிலும் திசைமாறிப்போனதாகவும், அவ்வளவு மோசமான படிக்கட்டுகளைத் தான் பார்த்ததே இல்லை என்றும் கூறினாள்; 'உலகமே கொடுத்தாலும்'—அல்லது 'கோடிக்கணக்கான பணம்' (இது ஒரு கற்பனைத் தொகை மட்டுமே) கொடுத்தாலும்—அங்கு மீண்டும் வசிக்கப் போவதில்லை என்று உறுதியாகக் கூறினாள்; புதிய வீட்டில் எல்லாமே (குறிப்பாக சமையலறையும் நடைபாதைகளும்) மிகச் சிறப்பாக 'அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக' அவள் வாதிட்டாள். எனவே, இந்த புதிய வீட்டைப் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டிய நேரம் இது—என் பாட்டிக்குத் தூய்மையான காற்று தேவைப்பட்டதால் நாங்கள் குடியேறிய இந்த வீடு, 'ஓட்டல் டி கெர்மாண்டஸ்' (Hôtel de Guermantes) கட்டிடத் தொகுதியின் ஒரு பகுதியாக அமைந்திருந்தது. பெயர்கள்—அதாவது, நாம் கற்பனையில் உருவாக்கிய 'அறிய முடியாத ஒன்றின்' பிம்பத்தை நமக்கு அளித்து, அதே சமயம் ஒரு உண்மையான இடத்தையும் குறிக்கும் அந்தப் பெயர்கள்—நம்மை அந்த இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கத் தூண்டும் அந்த வயதில், ஒரு நகரத்திற்குள் அது கொண்டிருக்க முடியாத ஒரு 'ஆன்மாவை' (ஆனால் அந்தப் பெயரிலிருந்து அதை நம்மால் பிரிக்க முடியாத நிலை) நாம் தேடி அலைய நேரிடுகிறது. குறியீட்டு ஓவியங்கள் நகரங்களுக்கும் ஆறுகளுக்கும் ஒரு தனித்துவத்தை அளிப்பது போல, பெயர்கள் வெறும் இடங்களுக்கு மட்டும் தனித்துவத்தை அளிப்பதில்லை; அவை பௌதீக உலகத்தை மட்டும் வேறுபாடுகளாலும் அதிசயங்களாலும் நிரப்புவதில்லை, மாறாக சமூக உலகத்தையும் அவ்வாறே மாற்றுகின்றன: காடுகளுக்கு ஆவி தேவதைகளும் நீர்நிலைகளுக்குத் தெய்வங்களும் இருப்பது போல, ஒவ்வொரு புகழ்பெற்ற கோட்டைக்கும், மாளிகைக்கும் அல்லது அரண்மனைக்கும் ஒரு பெண்மணி அல்லது தேவதை இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சில சமயங்களில், தனது பெயருக்குள்ளேயே ஆழமாக மறைந்திருக்கும் அந்த மாயப் பெண்மணி, தன்னை உயிர்ப்பிக்கும் கற்பனை வாழ்விற்கு ஏற்ப உருமாறுகிறாள்; எனக்குள் 'மாடம் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Mme de Guermantes) கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலின் விஷயத்திலும் இதுவே நிகழ்ந்தது—ஆண்டுகளாய் ஒரு மாய விளக்குக் கருவியின் (magic-lantern) ஸ்லைடு மற்றும் தேவாலயத்தின் வண்ணக் கண்ணாடிச் சாளரம் ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் பிம்பத்தைத் தவிர வேறெதுவுமாக இல்லாமல் இருந்த அந்தச் சூழல்......அது மங்கத் தொடங்கியிருந்த வேளையில், முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையிலான கனவுகள் அதை மலைப்பகுதியின் காட்டாறுகள் எழுப்பும் நுரைக்கும் நீர்த்திவலைகளில் நனைத்தன.
ஆயினும், அந்தப் பெயருக்குரிய நிஜமான நபரை நாம் நெருங்கும்போது அந்த தேவதை (fairy) மறைந்துவிடுகிறது; ஏனெனில், அப்பெயர் அந்த நபரைப் பிரதிபலிக்கத் தொடங்குகிறது, அவளிடம் அந்த தேவதையின் அம்சம் ஏதும் எஞ்சுவதில்லை. அந்த நபரிடமிருந்து நாம் விலகிச் சென்றால் அந்த தேவதை மீண்டும் உயிர்பெறலாம்; ஆனால் அவளுக்கு அருகிலேயே நாம் தங்கியிருந்தால், அந்த தேவதை நிரந்தரமாக இறந்துவிடுகிறது—அப்பெயரும் அவளுடன் சேர்ந்து மறைகிறது. இது, தேவதை மெலுசின் (Melusine) மறைந்த நாளிலேயே அழிந்துபோகும் விதியைக் கொண்டிருந்த 'லுசிக்னன்' (Lusignan) வம்சத்தைப் போன்றது. அப்போது அந்தப் பெயர்—அதன் மீது பூசப்பட்ட பல அடுக்கு வர்ணங்களுக்கு அடியில், நாம் ஒருபோதும் முழுமையாக அறியாத ஒரு அந்நியரின் அசல் மற்றும் அழகான சித்திரத்தை மீண்டும் கண்டறியக்கூடிய அந்தப் பெயர்—வெறுமனே ஒரு சாதாரண அடையாள அட்டையாக மாறிவிடுகிறது; சாலையோரம் செல்லும் ஒருவரை நமக்குத் தெரியுமா அல்லது அவருக்கு நாம் வணக்கம் செலுத்த வேண்டுமா என்று சரிபார்க்க மட்டுமே அது பயன்படும். ஆனால், கடந்த காலத்தின் ஒரு உணர்வு—பல்வேறு கலைஞர்களின் இசை மற்றும் பாணியைப் பாதுகாத்து வைக்கும் ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளைப் போல—அந்தப் பெயரை ஒரு காலத்தில் நம் காதுகளுக்குத் தந்த தனித்துவமான தொனியுடன் மீண்டும் கேட்க நம் நினைவாற்றலைத் தூண்டினால் என்ன ஆகும்? பெயர் மாறாமல் அப்படியே தோன்றினாலும், ஒரே மாதிரியான ஒலிக்குறிப்புகளைக் கொண்ட அந்தப் பெயர் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் நமக்கு உணர்த்திய கனவுகளுக்கு இடையிலான பெரும் இடைவெளியை நாம் உணர முடிகிறது. நீண்ட காலத்திற்கு முந்தைய வசந்த காலத்தில் அப்பெயர் கொண்டிருந்த அந்த நினைவுகூரப்பட்ட ஒலிநயத்திலிருந்து—ஓவியர்கள் பயன்படுத்தும் சிறிய குழாய்களிலிருந்து நிறத்தை எடுப்பதைப் போல—நாம் அந்த நாட்களின் துல்லியமான, மறக்கப்பட்ட, மர்மமான மற்றும் புத்துணர்ச்சியூட்டும் நிறச்சாயலை மீட்டெடுக்க முடியும். ஒரு காலத்தில், ஏழை ஓவியர்களைப் போல, நமது ஒட்டுமொத்த கடந்த காலத்தையும் ஒரே கேன்வாஸில் விரித்து வைத்து, 'விருப்பத்தின் பேரில் செயல்படும் நினைவாற்றல்' (voluntary memory) எனும் வழக்கமான, சீரான நிறங்களைக் கொண்டு நாம் அதை வரைந்திருந்தோம்; ஆனால் உண்மையில், அந்த கடந்த காலத்தை உருவாக்கிய ஒவ்வொரு கணமும்—அசல் மற்றும் தனித்துவமான இசைவு கொண்ட ஒன்றை உருவாக்க—இன்று நமக்குத் தெரியாத அந்தக்காலத்து நிறங்களைப் பயன்படுத்தியிருந்தன. உதாரணமாக, *Guermantes* (கெர்மான்ட்ஸ்) என்ற பெயர்—பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மட்மோசெல் பெர்செபிட் (Mlle Percepied) திருமண நாளன்று எனக்குக் கேட்ட அதே ஒலியை (இன்றைய உச்சரிப்பிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அந்த ஒலியை) மீண்டும் பெற்று—திடீரென்று எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அந்தப் பெயர் எனக்கு மீண்டும் அந்த மென்மையான, பிரகாசமான, தூய ஊதா நிறத்தை (mauve) நினைவூட்டுகிறது; அந்த நிறம் இளம் டச்சஸ் (duchess) அணிந்திருந்த உப்பிய கழுத்துப்பட்டைக்கு (cravat) ஒரு வெல்வெட் போன்ற பளபளப்பைத் தந்திருந்தது; மேலும், பறிக்கப்படாத 'பெரிவிங்கிள்' (periwinkle) மலர் புதிதாக மலர்வதைப் போல, அவளது கண்களை நீல நிறப் புன்னகையுடன் பிரகாசிக்கச் செய்திருந்தது. அந்தக் காலத்தின் 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) என்ற பெயர், ஆக்சிஜன் அல்லது வேறு ஏதேனும் வாயு நிரப்பப்பட்ட அந்தச் சிறிய பலூன்களைப் போன்றது: அதை உடைத்து அதனுள் இருப்பதை வெளியேற்றும்போது, அந்தக் குறிப்பிட்ட ஆண்டின், அந்தக் குறிப்பிட்ட நாளின் 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகரின் காற்றை நான் சுவாசிக்கிறேன்—சதுக்கத்தின் மூலையில் வீசும் காற்றால் (மழையை முன்னறிவிக்கும் காற்று) கிளறப்பட்ட 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணம் கலந்த காற்று அது; அந்தக் காற்று சூரிய ஒளியை அவ்வப்போது விரட்டியடித்தும், பின்னர் அதைத் தேவாலய அறையின் சிவப்பு கம்பளி விரிப்பின் மீது பரவவிட்டும் விளையாடியது; அந்த ஒளி விரிப்பை ஒரு பிரகாசமான, கிட்டத்தட்ட இளஞ்சிவப்பு நிற 'ஜெரேனியம்' (geranium) மலரின் பொலிவுடன் ஜொலிக்கச் செய்தது; மேலும், கொண்டாட்டங்களுக்கு உன்னதத்தை அளிக்கும் அந்த மகிழ்ச்சிக்கு நடுவே, 'வாக்னர்' (Wagner) இசையின் இனிமை போன்ற ஒரு உணர்வையும் அது தந்தது. பெயர்கள் வெறும் நடைமுறைத் தேவைக்காக மட்டுமே பயன்படும் அன்றாட வாழ்க்கையின் தலைசுற்ற வைக்கும் சுழற்சியில் அவை தங்கள் நிறத்தை இழந்துவிடுகின்றன (மிக வேகமாகச் சுழலும் வண்ணப் பம்பரம் சாம்பல் நிறமாகத் தெரிவதைப் போல); ஆயினும், உயிரற்றதாகத் தோன்றும் அந்த எழுத்துக்களுக்குள், அந்தப் பெயரின் உண்மையான சாராம்சம் மீண்டும் துளிர்விட்டுத் தன் வடிவத்தையும் வரையறையையும் பெறுவதை நாம் உணரும் அந்த அரிதான தருணங்களைத் தாண்டி... கடந்த காலத்தை நினைவுகூரும்போது நம்மை அடித்துச் செல்லும் இடைவிடாத ஓட்டத்தை மெதுவாக்கவோ அல்லது நிறுத்தவோ முயன்று, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கும்போது, நம் வாழ்வின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் ஒரு பெயர் நமக்கு வழங்கிய பல்வேறு வண்ணங்களை நாம் படிப்படியாக மீண்டும் காண்கிறோம்—அவை அருகருகே அமைந்திருந்தாலும், ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட வண்ணங்களாகவே இருக்கின்றன.
அக்காலத்தில் என் மனதில் "கெர்மான்ட்ஸ்" என்ற பெயர் என்ன வடிவத்தை எடுத்திருந்தது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது—என் செவிலித்தாய் (அந்தப் பாடல் யாருக்காக இயற்றப்பட்டதோ அவரைப் பற்றி எனக்கிருக்கும் அதே அறியாமை அவருக்கும் இருந்திருக்கும்) "கெர்மான்ட்ஸ் மார்க்கிஸ் அம்மையாருக்குப் புகழ்" (Glory to the Marquise de Guermantes) என்ற பாடலின் இசைக்கேற்ப என்னை ஆட்டித் தாலாட்டியபோதா? அல்லது சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வயதான மார்ஷல் டி கெர்மான்ட்ஸ் —என் ஆயாவுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் வகையில்— 'ஷாம்ப்ஸ்-எலிசீஸ்' (Champs-Élysées) பூங்காவில் நின்று, "என்ன ஒரு அழகான குழந்தை!" என்று வியந்து, தனது பாக்கெட் அளவுள்ள இனிப்புப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு சாக்லேட் துண்டை எடுத்துத் தந்தபோதா? எனது ஆரம்பகாலப் பருவத்தின் அந்த ஆண்டுகள் இப்போது எனக்குள் இல்லை; அவை எனக்கு வெளியேயானவை; என் பிறப்புக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளைப் போலவே, மற்றவர்களின் விவரணைகள் மூலமாக மட்டுமே நான் அவற்றைப் பற்றி அறிய முடியும். ஆயினும் பிற்காலத்தில், எனக்குள் நிலைத்திருக்கும் அதே பெயருடன் அடுத்தடுத்துத் தொடர்புடைய ஏழு அல்லது எட்டு வெவ்வேறு ஆளுமைகளை நான் காண்கிறேன்; அவற்றில் ஆரம்பகாலத்தில் தோன்றியவையே மிகவும் அழகானவை. நிலைக்க முடியாத ஒரு நிலையை யதார்த்தத்தின் கட்டாயத்தால் கைவிட நேர்ந்தபோது, என் கனவு படிப்படியாகப் பின்வாங்கி ஒரு புதிய தற்காப்பு நிலையை அடைந்தது; ஆனால் அங்கிருந்தும் மீண்டும் பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அது தள்ளப்பட்டது. அதே வேளையில், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) மாறியது போலவே அவரது இருப்பிடமும் மாறியது—அந்தப் பெயரிலிருந்தே உருவான அந்த இருப்பிடம்; தற்செயலாக நான் கேட்டறிந்த ஏதோ ஒரு குறிப்பு என் பகற்கனவுகளை மாற்றியமைக்க, அதற்கேற்ப ஆண்டுதோறும் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட அந்த இருப்பிடம்......மேகத்தின் அல்லது ஏரியின் மேற்பரப்பைப் போல ஒளி பிரதிபலிக்கும் தன்மையைப் பெற்றிருந்த அதன் கற்களிலேயே அவை பிரதிபலித்தன. தடிமன் ஏதுமற்ற—ஆரஞ்சு நிற ஒளிப்பட்டை மட்டுமே கொண்ட—ஒரு கோட்டை; அதன் உச்சியிலிருந்து பிரபுவும் அவர் மனைவியும் தங்கள் சிற்றரசர்களின் வாழ்வு மற்றும் மரணத்தைத் தீர்மானித்தனர். அந்தக் கோட்டை இருந்த இடத்திற்குப் பிறகு—பல இனிய பிற்பகல்களில் என் பெற்றோருடன் நான் 'விவோன்' (Vivonne) ஆற்றின் பாதையைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற 'கெர்மான்ட்ஸ் பாதை'யின் (Guermantes Way) முடிவில்—வேகமான நீரோட்டங்கள் நிறைந்த நிலப்பகுதி ஒன்று வந்தது; அங்கேதான் டச்சஸ் (Duchess) எனக்கு ட்ரவுட் (trout) மீன்களைப் பிடிக்கவும், சுற்றியுள்ள வேலிச் சுவர்களை அலங்கரித்த ஊதா மற்றும் சிவப்பு நிறக் கொத்துகளாக அமைந்த மலர்களின் பெயர்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் உதவினார். அதன்பின் வந்தது அந்தப் பூர்வீக நிலம்; காலங்களைக் கடந்து நிற்கும் மஞ்சள் நிறம் பூசிய, கோபுர உச்சிகள் கொண்ட கோபுரத்தைப் போல, பிரான்சின் மீது கம்பீரமாக உயர்ந்திருந்த அந்த ஆணவம் மிக்க கெர்மான்ட்ஸ் வம்சத்தின் கவித்துவமான பிரதேசம் அது. பாரிஸின் நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame de Paris) மற்றும் சார்ட்ரஸின் நோட்ரே-டேம் (Notre-Dame de Chartres) ஆகியவை தோன்றுவதற்கு முன்பே, வானம் வெறுமையாக இருந்த காலத்திலேயே அது அங்கு உயர்ந்திருந்தது; லாவோன் (Laon) குன்றின் உச்சியில் பேராலயத்தின் மைய மண்டபம் (nave)—அரராட் மலையின் மீது அமர்ந்திருந்த பெருவெள்ள காலத்து 'நோவாவின் பேழை'யைப் போல—அமைவதற்கு முன்பே அது இருந்தது; அந்தப் பேழையானது, கடவுளின் கோபம் தணிந்ததா என்று பார்க்கப் பதற்றத்துடன் ஜன்னல்களிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் குலத்தலைவர்கள் மற்றும் நீதிமான்களால் நிறைந்திருந்தது; பூமியில் பெருகவிருந்த தாவரங்களின் மூல வடிவங்களை அது சுமந்து நின்றது; கோபுரங்களின் வழியாகவும் தப்பிச் செல்லும் விலங்குகளால் அது நிறைந்திருந்தது; அங்கே காளைகள் கூரையின் மீது அமைதியாக உலாவிக்கொண்டு, கீழே விரிந்து கிடந்த ஷாம்பெயின் (Champagne) சமவெளிகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; நாள் முடிவில் போவே (Beauvais) நகரிலிருந்து புறப்படும் பயணி, சூரிய அஸ்தமனத்தின் பொன்னிறத் திரைக்கு எதிராக விரிந்து நிற்கும் அந்தப் பேராலயத்தின் கருமையான, கிளை பரப்பிய இறக்கைகளைத் தன் பின்னால் சுழல்வதைக் காணாதிருந்த காலத்திலேயே அது இருந்தது. கெர்மான்ட்ஸ் எனும் அந்த இடம் ஒரு நாவலின் களம் போல இருந்தது—கற்பனை செய்து பார்க்கக் கடினமான, ஆனால் கண்டறிய மிகவும் ஆசைப்பட்ட ஒரு கற்பனை நிலப்பரப்பு அது; உண்மையான நிலங்கள் மற்றும் சாலைகளுக்கு இடையே அமைந்திருந்தாலும், திடீரென ஒரு குலச் சின்னம் சார்ந்த முக்கியத்துவத்தைப் பெறும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது; ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெறும் இரண்டு லீக் (league) தொலைவில் அது இருந்தது; அண்டை ஊர்களின் பெயர்களை நான் நினைவுகூர்ந்தபோது, அவை பார்னாசஸ் (Parnassus) அல்லது ஹெலிகான் (Helicon) மலைகளின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றின; நிலப்பரப்பு இயல் ஆய்வில் (topography) ஒரு மர்மமான நிகழ்வு தோன்றுவதற்குத் தேவையான அடிப்படை அம்சங்களைப் போலவே, அந்தப் பெயர்களும் எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கவையாகத் தோன்றின. கோம்ப்ரேயின் (Combray) வண்ணக் கண்ணாடிச் ஜன்னல்களுக்குக் கீழே வரையப்பட்டிருந்த அந்த அரசகுலச் சின்னங்களை என்னால் மீண்டும் காண முடிந்தது—ஜெர்மனி, இத்தாலி மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகளின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் திருமணங்கள் அல்லது கையகப்படுத்துதல்கள் மூலம் அந்தப் புகழ்பெற்ற குடும்பம் தன்னுள் இணைத்துக்கொண்ட பல்வேறு பிரபுத்துவப் பகுதிகளின் அடையாளங்களைச் சுமந்து நின்ற கேடயங்கள் அவை: வடக்கின் பரந்த நிலப்பரப்புகளும் தெற்கின் வலிமைமிக்க நகரங்களும் ஒன்றிணைந்து 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) எனும் பெயராக மாறின; அவை தங்கள் பௌதீக வடிவத்தை விடுத்து, குறியீட்டு ரீதியாகத் தங்கள் பச்சை நிறக் கோட்டைகளையும் வெள்ளி நிறக் கோபுரங்களையும் அந்த நீல நிறப் பின்னணியில் பதித்தன. புகழ்பெற்ற கெர்மான்ட்ஸ் திரைச்சீலைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்த நான் அவற்றை மனக்கண்ணில் கண்டேன்—மத்திய காலத்தைச் சேர்ந்த, நீல நிறத்திலான, சற்றே கனமான அந்தத் திரைச்சீலைகள், சில்டபெர்ட் (Childebert) அடிக்கடி வேட்டையாடிய அந்தப் பழமையான காட்டின் விளிம்பில், 'அமராந்த்' (amaranth) மலரின் நிறம் கொண்ட அந்தப் புகழ்பெற்ற பெயருக்குப் பின்னணியில் ஒரு மேகத்தைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தன. பாரிஸில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸை (Mme de Guermantes)—அந்தப் பகுதியின் தலைவியையும் 'ஏரியின் மங்கையையும்' (Lady of the Lake)—ஒரு கணம் நெருங்குவதன் மூலமே, அந்த மர்மமான, தொலைதூரப் பகுதியின்—பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த அந்த உலகின்—ரகசியங்களை என்னால் அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது; அவரது முகமும் வார்த்தைகளும் அந்தக் காடுகளின் மற்றும் நதிக்கரைகளின் உள்ளூர் அழகையும், அவரது குடும்ப ஆவணங்களில் உள்ள பழமையான மரபுகளின் தன்மைகளையும் கொண்டிருப்பதாக எனக்குப்பட்டது. ஆனால், பின்னர் நான் செயிண்ட்-லூவை (Saint-Loup) சந்தித்தேன்; பதினேழாம் நூற்றாண்டில் அவரது குடும்பம் அந்தக் கோட்டையைக் கையகப்படுத்திய பிறகுதான் அதற்கு 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயர் வந்ததாக அவர் என்னிடம் கூறினார். அதுவரை அவர்கள் அருகிலேயே வசித்து வந்தனர், மேலும் அவர்களின் பிரபுத்துவப் பட்டம் அந்தப் பகுதியிலிருந்து தோன்றியதல்ல. கெர்மான்ட்ஸ் கிராமம் அந்தக் கோட்டைக்குப் பின்னரே கட்டப்பட்டது என்பதால், கோட்டையின் பெயரே அதற்கும் சூட்டப்பட்டது; கோட்டையின் காட்சியை மறைக்காத வகையில் தெருக்களின் அமைப்பும் வீடுகளின் உயரமும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன; இன்றும் அந்த விதிமுறை அமலில் உள்ளது. அந்தத் திரைச்சீலைகளைப் பொறுத்தவரை, அவை பூஷே (Boucher) என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டவை—கலை ஆர்வம் கொண்ட ஒரு கெர்மான்ட்ஸ் பிரபுவால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாங்கப்பட்டவை; துருக்கி சிவப்பு நிறத் துணிகள் மற்றும் மென்மையான மெத்தையிடப்பட்ட அலங்காரங்கள் கொண்ட, பார்ப்பதற்கே அருவருப்பான ஒரு வரவேற்பறையில், அவர் வரைந்த சுமாரான வேட்டைக்காட்சிகளுடன் அவை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. இந்தத் தகவல்கள் மூலம், செயிண்ட்-லூவ் அந்தக் கோட்டையுடன் 'கெர்மான்ட்ஸ்' என்ற பெயருக்குத் தொடர்பில்லாத புதிய கூறுகளை இணைத்தார்; இதனால், வெறும் பெயரின் ஒலியை வைத்து மட்டும் அந்தக் கோட்டையை என் கற்பனையில் கட்டமைப்பது எனக்கு இயலாததாகிவிட்டது. ஆகவே, அந்தக் கோட்டையின் ஏரிப் பிரதிபலிப்பு அந்தப் பெயரின் பின்னணியில் மங்கி மறைந்தது; திருமதி டி குவர்மண்டஸின் உண்மையான இல்லமாக எனக்குத் தோன்றிய இடம், அவருடைய பாரிஸ் மாளிகையான *ஹோட்டல் டி குவர்மண்டஸ்* தான். அதன் பெயரைப் போலவே அதுவும் தெளிவானதாக இருந்தது; ஏனெனில், எந்தவொரு தெளிவற்ற பௌதிகக் கூறுகளும் அதன் வெளிப்படைத்தன்மையை குறுக்கிடவோ மறைக்கவோ வரவில்லை. 'தேவாலயம்' என்பது கோவிலை மட்டுமல்ல, விசுவாசிகளின் கூட்டத்தையும் குறிப்பது போல, இந்த *ஹோட்டல் டி குவர்மண்டஸ்* அந்த இளவரசியின் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொண்ட அனைவரையும் உள்ளடக்கியிருந்தது; ஆயினும், நான் ஒருபோதும் பார்த்திராத இந்த நெருங்கியவர்கள், எனக்குப் புகழ்பெற்ற, கவித்துவமான பெயர்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. மேலும், பெயர்களாக மட்டுமே இருந்த மனிதர்களை நான் அறிந்திருந்ததால், அவர்கள் என்னை விரிவுபடுத்தவும் பாதுகாக்கவும் மட்டுமே உதவினர்......அந்த டச்சஸ் (Duchess) அம்மையாரைச் சுற்றியிருந்த மர்மம்—அவரைச் சுற்றி ஒரு பரந்த ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கியது, அது விளிம்புகளை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல மெல்ல மங்கி மறைந்தது.
அவர் நடத்திய விருந்துகளில்—அங்கு வந்த விருந்தினர்களுக்கு உடலோ, மீசையோ, பூட்ஸ் காலணிகளோ இருப்பதாகவோ அல்லது அவர்கள் சாதாரணமான—அல்லது மனித மற்றும் பகுத்தறிவு சார்ந்த கண்ணோட்டத்தில் புதுமையான—ஒரு வாக்கியத்தைக் கூடப் பேசுவதாகவோ என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை—அந்தப் பெயர்களின் சுழல், 'ட்ரெஸ்டன்' (Dresden) பீங்கான் பொம்மை போன்ற தோற்றமளித்த மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) அம்மையாரைச் சுற்றி ஒரு பேய் விருந்தோ அல்லது ஆவிகளின் நடனமோ நிகழ்த்தியிருந்தால் கூட அதிலிருக்கும் சாரத்தை விடக் குறைவான சாரத்தையே கொண்டிருந்தது; அது அவரது கண்ணாடி மாளிகையின் கடை ஜன்னலைப் போன்ற ஒரு வெளிப்படைத்தன்மையையே தக்கவைத்திருந்தது. பின்னர், செயின்ட்-லூப் (Saint-Loup) அந்த மதகுரு மற்றும் அவரது உறவினரின் தோட்டக்காரர்கள் பற்றிய கதைகளை என்னிடம் சொன்ன பிறகு, கெர்மான்ட்ஸ் மாளிகை—பழைய லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகத்தைப் போல—பாரிஸின் மையப்பகுதியிலேயே தனக்கென சொந்த நிலப்பரப்பால் சூழப்பட்ட ஒரு கோட்டையாக மாறியது; அது ஏதோ ஒரு பழமையான, விசித்திரமான முறையில் இன்றும் நீடிக்கும் சட்டத்தின் கீழ் பரம்பரை உரிமையால் நிர்வகிக்கப்பட்டது, மேலும் அதன் மீது அவர் இன்னும் நிலப்பிரபுத்துவச் சலுகைகளைச் செலுத்தி வந்தார். ஆயினும், மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ் (Mme de Villeparisis) அம்மையாரின் இருப்பிடத்திற்கு அருகிலும், மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் அம்மையாரின் மாளிகையின் ஒரு பகுதியிலும் நாங்கள் குடியேறியபோது அந்தப் பிம்பமும் மறைந்துபோனது. அது அத்தகைய பழைய மாளிகைகளில் ஒன்றாகும்—ஒருவேளை இன்றும் அத்தகையவை இருக்கலாம்—அங்குள்ள முக்கிய முற்றத்தைச் சுற்றி (ஜனநாயகத்தின் எழுச்சியால் படிந்த வண்டல் மண்ணினாலோ அல்லது நிலப்பிரபுவைச் சுற்றி பல்வேறு தொழில்கள் குவிந்திருந்த முந்தைய காலங்களின் மரபினாலோ) பெரும்பாலும் பின்னால் அமைந்த கடைகள், பட்டறைகள் அல்லது ஒரு செருப்புத் தைப்பவர் அல்லது தையல்காரரின் கடை கூட அமைந்திருக்கும்—பொறியாளர்களின் அழகியல் பார்வை இன்னும் முழுமையாக வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவராத பேராலயங்களின் பக்கவாட்டில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் கடைகளைப் போல—அத்துடன் கோழிகளை வளர்த்து பூக்களைப் பயிரிடும் ஒரு பராமரிப்பாளர்-செருப்புத் தைப்பவரும் அங்கு இருப்பார்; மேலும் அதன் மறுமுனையில், பிரதான இல்லத்தில், ஒரு "கவுண்டஸ்" (countess) வசிப்பார்; அவர் தனது பழைய குதிரை வண்டியில் வெளியே செல்லும்போது—அவரது தொப்பியில் 'நாஸ்டர்டியம்' (nasturtium) மலர்கள் சூடப்பட்டிருக்கும், அவை காவலாளி வீட்டின் சிறிய தோட்டத்திலிருந்து தப்பி வந்ததைப் போலத் தோன்றும்—வண்டி ஓட்டுநருக்கு அருகில் ஒரு உதவியாளரும் இருப்பார், அவர் ஒவ்வொரு பிரபுத்துவ மாளிகையிலும் வருகை அட்டை (calling card) வழங்க வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்குவார்—அப்போது அவர், வாயிற்காவலரின் குழந்தைகள் மற்றும் அவ்வழியே செல்லும் நடுத்தர வர்க்கக் குடியேறிகள் மீது பாகுபாடின்றி புன்னகையையும் கையை அசைத்து வாழ்த்தையும் வீசுவார்; அந்தச் செயலில் ஒருவிதமான 'கர்வம் கலந்த கனிவு' மற்றும் 'சமத்துவப் பார்வை கொண்ட ஆணவம்' ஆகிய இரண்டும் கலந்திருக்கும். நாங்கள் குடியேறிய அந்த வீட்டில், முற்றத்தின் மறுமுனையில் வசித்த அந்தப் பெருமைமிக்க பெண்மணி ஒரு 'டச்சஸ்' (உயர்குடிப் பெண்) ஆவார்; அவர் நேர்த்தியான தோற்றமும் இளமையும் கொண்டவர். அவர் 'மேடம் டி கெர்மாண்ட்' (Mme de Guermantes); பிரான்சுவாஸ் (Françoise) மூலமாக அந்த வீட்டைப் பற்றிய பல தகவல்களை நான் விரைவில் தெரிந்துகொண்டேன். ஏனெனில், கெர்மாண்ட் குடும்பத்தினர் (அவர்களை பிரான்சுவாஸ் பெரும்பாலும் "கீழே இருப்பவர்கள்" என்றே குறிப்பிடுவாள்) அவளது சிந்தனையில் எப்போதும் நிறைந்திருந்தனர். காலையில் என் தாயாரின் தலைமுடியை வாரிக்கொண்டிருக்கும்போதே, முற்றத்தை நோக்கித் தடைசெய்யப்பட்ட, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத ஒரு ரகசியப் பார்வையை வீசி, "அதோ பாருங்கள், இரண்டு கன்னியாஸ்திரிகள்; அவர்கள் நிச்சயமாகக் கீழே இருக்கும் அந்த இடத்திற்குத்தான் செல்கிறார்கள்" என்றோ, அல்லது "ஓ! ...சமையலறை ஜன்னலில் அருமையான ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவைகள்—அவை எங்கிருந்து வந்தன என்று கேட்கவே வேண்டியதில்லை; டியூக் (Duke) வேட்டைக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும்" என்றோ அவள் கூறுவாள். இப்படியே மாலை நேரம் வரை—அதாவது, நான் இரவு உடை அணிவதற்கு அவள் உதவி செய்யும்போது பியானோ இசையையோ அல்லது பாடலின் எதிரொலியையோ கேட்டால், "கீழே அவர்களுக்கு விருந்தினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்" என்று அவள் ஊகிப்பாள். "இது ஒரு கலகலப்பான கூடுகை." அத்தகைய தருணங்களில், அவளது இளமைக்காலத்துக்கே உரிய—உயிரோட்டமும் அதே சமயம் கண்ணியமும் கலந்த—ஒரு புன்னகை, (இப்போது நரைமுடியால் சூழப்பட்ட) அவளது சீரான முக அமைப்பில் தவழும்; அது அவளது முகத்தின் ஒவ்வொரு கோட்டையும் ஒரு கிராமிய நடனத்தைத் தொடங்குவது போல கச்சிதமான இணக்கத்துடனும், அமைதியுடனும், நேர்த்தியுடனும் ஒரு கணத்திற்கு நிலைநிறுத்தும்.
ஆயினும், கெர்மாண்டேஸ் (Guermantes) குடும்பத்தாரின் வாழ்வில் ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) ஆர்வத்தை மிகத் தீவிரமாகத் தூண்டிய—அதே சமயம் அவளுக்கு மிகுந்த மனநிறைவையும் அதே அளவு மனவேதனையையும் அளித்த—அந்தத் தருணம் எதுவென்றால், பெரிய வண்டிக் கதவுகள் அகலத் திறக்கப்பட்டு, டச்சஸ் (Duchess) தனது திறந்த குதிரை வண்டியில் (barouche) ஏறும் அந்தத் தருணம்தான். இது வழக்கமாக, எங்கள் வீட்டுப் பணியாளர்கள் 'மதிய உணவு' எனும் அந்தப் புனிதமான, மீறக்கூடாத சடங்கை—ஒருவிதமான 'பாஸ்கா' (Passover) பண்டிகையைப் போல—முடித்த சிறிது நேரத்திலேயே நிகழும். அந்த நேரத்தில் அவர்கள் எவராலும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாத நிலையில் இருப்பார்கள்; என் தந்தை கூட அவர்களை அழைப்பதற்காக மணி அடிக்கத் துணியமாட்டார். ஏனெனில், முதல் முறை மணி அடித்தாலும் சரி, ஐந்தாவது முறை அடித்தாலும் சரி, அவர்களில் எவரும் அசையப்போவதில்லை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அப்படிச் செய்வது நாகரிக மீறலாகவும், எந்தப் பலனும் தராத செயலாகவும், அதே சமயம் அவருக்குச் சங்கடத்தை விளைவிப்பதாகவும் அமையும். ஏனெனில், ஃபிரான்சுவாஸ் (தனது முதுமைக் காலத்தில், சூழலுக்கு ஏற்ப ஒரு குறிப்பிட்ட 'பாவனையை' மேற்கொள்ளும் வழக்கம் கொண்டவர்) அன்று முழுவதும் தனது முகத்தில் சிறிய, சிவப்பு நிற, ஆப்பு வடிவக் குறிகள் தென்படுமாறு வைத்துக்கொண்டு அவரை எதிர்கொள்வாள்—இது அவளது நீண்டகாலக் குறைகளையும், அதிருப்திக்கான ஆழமான காரணங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு குறியீட்டுச் செயலாக அமைந்தது. மேலும், அவள் இந்தக் குறைகளை உரக்கச் சொல்லவும் செய்வாள்—ஆனால், நாங்கள் அந்த வார்த்தைகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குத்தான் அது இருக்கும். அவள் இதை—எங்களுக்கு இது மனச்சோர்வையும், அவமானத்தையும், எரிச்சலையும் தருவதாகக் கருதி—நாள் முழுவதும் "இரகசிய முணுமுணுப்பு" (low masses) செய்வதாகக் குறிப்பிடுவாள்.
அந்தச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்ததும், ஆரம்பகாலத் திருச்சபையில் வழிபாட்டை நடத்துபவராகவும் அதே சமயம் இறைநம்பிக்கை கொண்டவராகவும் இருந்தவர்களைப் போல, ஃபிரான்சுவாஸ் தனக்காக ஒரு கடைசி கிளாஸ் ஒயினை ஊற்றிக்கொண்டு, தன் கழுத்திலிருந்து......தன் நாப்கினை மடித்து, உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த காபி மற்றும் சிவப்பு நிறம் கலந்த நீரின் கடைசித் துளிகளைத் துடைத்து, அதை அதன் வளையத்திற்குள் செலுத்தி, 'தனது' இளம் பணிாளனுக்கு ஒரு சோகமான பார்வையுடன் நன்றி தெரிவிப்பாள்—அவனோ அவளை மகிழ்விக்கத் துடித்துக்கொண்டு, "இன்னும் கொஞ்சம் திராட்சை சாப்பிடுங்கள் மேடம்; அவை மிகச் சிறந்தவை" என்று சொல்வான்; பிறகு, "இந்தக் கேவலமான சமையலறையில்" அதிக வெப்பமாக இருக்கிறது என்ற சாக்குப்போக்கில் ஜன்னலைத் திறக்கச் செல்வான். ஜன்னல் தாழ்ப்பாளைத் திருப்பி, காற்று வாங்க வெளியே அடியெடுத்து வைக்கும்போது, அவள் முற்றத்தின் மறுமுனையை ஒரு சாதாரணப் பார்வையில் நோக்குவாள்; டச்சஸ் (Duchess) இன்னும் தயாராகவில்லை என்பதை ரகசியமாக உறுதிப்படுத்திக்கொள்வாள்; பூட்டப்பட்ட குதிரை வண்டியின் மீது ஒரு கணம் தன் பார்வையைச் செலுத்துவாள்—அப்பார்வை ஒரே நேரத்தில் ஏளனமும் தீவிர உணர்ச்சியும் கலந்ததாக இருக்கும்; இவ்வுலக விஷயங்களின் மீது தன் கண்களைச் சிறிது நேரம் திருப்பிய பிறகு, அவள் அவற்றை வானத்தை நோக்கி உயர்த்துவாள்—மென்மையான காற்றையும் சூரியனின் வெப்பத்தையும் கொண்டே வானத்தின் தூய்மையை அவள் ஏற்கனவே உணர்ந்திருப்பாள்—மேலும் கூரையின் விளிம்பிற்குக் கீழே உள்ள இடத்தைப் பார்ப்பாள்; அங்கே ஒவ்வொரு வசந்த காலத்திலும் புறாக்கள் கூடு கட்ட வரும்—என் படுக்கையறைச் சிம்னிக்கு நேர் மேலே—கோம்ப்ரேயில் (Combray) இருந்த அவளது சமையலறையில் கூவிக்கொண்டிருந்த அதே போன்ற புறாக்கள் அவை.
"ஆ! கோம்ப்ரே, கோம்ப்ரே!" என்று அவள் கதறுவாள். (அவள் இந்தப் பெயரை உச்சரித்த அந்தப் பாட்டு போன்ற தொனியைக் கேட்டு—அவளது முக அமைப்பில் உள்ள 'ஆர்லேசியன்' (Arlésienne) பாணியிலான தூய்மையைக் கொண்டு—அவள் தெற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவள் என்றும், அவள் வருந்தும் அந்த இழந்த தாயகம் உண்மையில் அவள் தத்தெடுத்த ஒரு இடம்தான் என்றும் ஒருவர் சந்தேகிக்கக்கூடும். ஆனால் அது தவறான கணிப்பாகவும் இருக்கலாம்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு மாகாணத்திற்கும் அதற்கே உரிய ஒரு "தெற்குப் பகுதி" இருப்பது போல் தோன்றுகிறது; தெற்குப் பகுதி மக்களுக்குரிய அந்த நீண்ட மற்றும் குறுகிய உயிரெழுத்துக்களுக்கு இடையிலான மென்மையான மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தும் சவோயார்டுகளையோ (Savoyards) அல்லது பிரெட்டன்களையோ (Bretons) நாம் எத்தனை முறை சந்திக்கிறோம்!) ஆ! கோம்ப்ரே, பாவம் நிறைந்த நிலமே, நான் உன்னை எப்போது மீண்டும் காண்பேன்? அந்த இளம் எஜமானரின் கேவலமான மணியோசையைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக—அவன் அரை மணி நேரம் கூட என்னைச் சும்மா இருக்க விடாமல் அந்தச் சபிக்கப்பட்ட தாழ்வாரத்தில் ஓட விடுகிறான்—உன் ஹாவ்தோர்ன் (hawthorn) செடிகள் மற்றும் நம்முடைய ஏழை லைலாக் (lilac) மலர்களுக்கு அடியில், ஃபிஞ்ச் (finch) பறவைகளின் கீச்சொலியையும், கிசுகிசுப்பதைப் போல முணுமுணுக்கும் விவோன் (Vivonne) நதியின் ஓசையையும் கேட்டுக்கொண்டு நாள் முழுவதும் எப்போது என்னால் கழிக்க முடியும்? அப்படியிருந்தும் கூட, நான் போதுமான வேகத்தில் செயல்படவில்லை என்று அவன் நினைக்கிறான்; அழைப்பு மணியை அடிப்பதற்கு முன்பே அந்த அழைப்பைக் கேட்க வேண்டியிருக்கும்; ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் அவர் கடும் கோபத்திற்கு ஆளாவார். ஐயோ! பாவம் காம்ப்ரே (Combray)! ஒருவேளை மரணத்தின்போது, ஒரு கல்லைப் போல நான் கல்லறையில் வீசப்படும்போதுதான் உன்னை மீண்டும் காண்பேனோ என்னவோ. அப்போது, உனது அழகான, பனி போன்ற வெண்மையான 'ஹாத்தோர்ன்' (hawthorn) மலர்களின் நறுமணத்தை நான் நுகர முடியாது. ஆயினும், மரணத்தின் நித்திரையிலும், உயிருடன் இருந்தபோது என்னைத் துயரத்திற்குள்ளாக்கிய அந்த மூன்று மணி ஓசைகளை நான் தொடர்ந்து கேட்பேன் என்று நம்புகிறேன்.
ஆனால் முற்றத்திலிருந்து வந்த அந்த மேலங்கித் தையல்காரரின் (waistcoat-maker) குரல் அவளது செயலைத் தடுத்தது—அவர் மேடம் டி வில்லபாரிசிஸைச் (Mme de Villeparisis) சந்திக்கச் சென்ற நாளில் என் பாட்டியை மிகவும் மகிழ்வித்தவர்; பிரான்சுவாஸின் (Françoise) மதிப்பிலும் அவருக்கு உயர்ந்த இடமே இருந்தது. எங்கள் ஜன்னல் திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்த அவர், தன் அண்டை வீட்டாரின் கவனத்தை ஈர்த்து 'காலை வணக்கம்' சொல்லச் சிறிது நேரமாக முயன்று கொண்டிருந்தார். முதுமை, எரிச்சல் மற்றும் அடுப்பின் வெப்பம் ஆகியவற்றால் விறைத்துப்போன எங்கள் வயதான சமையல்காரரின் முகத்தில், ஒரு காலத்தில் இளம்பெண்ணாக இருந்த பிரான்சுவாஸின் அந்தச் சேட்டைத்தனமான வசீகரம் அப்போது மென்மையை வரவழைக்கும்; ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், அதே சமயம் கண்ணியம், நெருக்கம் மற்றும் அடக்கம் கலந்த ஒரு அழகான பாவனையுடன் அவர் அந்தத் தையல்காரருக்கு வணக்கம் தெரிவிப்பார். ஏனெனில், முற்றத்தைப் பார்ப்பதன் மூலம் அம்மாவின் கட்டளையை அவர் மீறினாலும், ஜன்னல் வழியாக உரையாடும் அளவுக்குச் செல்ல அவர் துணியமாட்டார்—அப்படிச் செய்வது எஜமானியிடமிருந்து "நீண்டதொரு உபதேசத்தை" பெற்றுத்தரும் என்று பிரான்சுவாஸ் கருதினார். பூட்டப்பட்ட குதிரை வண்டியைக் காட்டும் அந்தப் பார்வையில் "நல்ல குதிரைகள், இல்லையா?" என்று கேட்பது போலவும், அதே சமயம் "என்ன ஒரு பழைய துருப்பிடித்த வண்டி!" என்று முணுமுணுப்பது போலவும் அவர் வெளிப்படுத்துவார். அவர் அப்படிச் செய்வதற்கு முக்கியக் காரணம், அந்தத் தையல்காரர் (மெல்லிய குரலில் பேசினாலும் கேட்கும் வகையில் தன் கையை வாயின் மீது வைத்துக்கொண்டு) இப்படிப் பதிலளிப்பார் என்பது அவருக்குத் தெரியும்: "நீங்கள் விரும்பினால் உங்களுக்கும் ஒன்று கிடைக்கலாம்—ஒருவேளை இதைவிடச் சிறந்ததாகக் கூட இருக்கலாம்—ஆனால் அத்தகைய விஷயங்கள் உங்களுக்கு ஏற்றவை அல்ல."
அதற்குப் பிரான்சுவாஸ்—"அவரவர் விருப்பம் அவரவருடையது; இங்கே நாங்கள் எளிமையையே விரும்புகிறோம்" என்பது போன்ற ஒரு அடக்கமான, ஆனால் மகிழ்ச்சியான பாவனையை வெளிப்படுத்தியபடி—அம்மா வந்துவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தில் ஜன்னலை மூடிவிடுவார். கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) குடும்பத்தினரை விட அதிக எண்ணிக்கையிலான குதிரைகளை வைத்திருந்திருக்கக்கூடியவர்களைக் குறிக்கும் அந்த "நீங்கள்" என்பது நாங்களே; ஆயினும், ஜூப்பியன் (Jupien) பன்மை வடிவத்தைப் பயன்படுத்தியது சரியே. ஏனெனில், சுய-பெருமிதம் சார்ந்த சில தனிப்பட்ட மனநிறைவுகளைத் தவிர—உதாரணமாக, இடைவிடாமல் இருமும்போதும், அவளது சளித் தொற்று மற்றவர்களுக்கும் பரவிவிடுமோ என்று வீட்டார் அஞ்சும்போதும், எரிச்சலூட்டும் ஒரு புன்னகையுடன் தனக்குச் சளியே இல்லை என்று வாதிடும் பழக்கம் போன்றவற்றைத் தவிர—பிரான்சுவாஸ் (Françoise) எங்களுடன் ஒரு கூட்டுயிரியாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்; பிரிக்கமுடியாத வகையில் ஒரு விலங்குடன் பிணைக்கப்பட்டு, அந்த விலங்கு தேடிப் பிடித்து, உண்டு, செரித்து வழங்கும் சத்துமிக்க எச்சத்தையே உணவாகக் கொண்டு உயிர்வாழும் தாவரங்களைப் போலவே அவளது வாழ்வும் அமைந்திருந்தது. எங்கள் நற்பண்புகள், செல்வம், வாழ்க்கை முறை மற்றும் சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் மூலம், அவளது அந்தச் சிறிய பெருமித உணர்வுகளுக்குத் தீனி போடும் விஷயங்களைச் செய்து தரும் பொறுப்பை நாங்களே ஏற்க வேண்டியிருந்தது; அந்த விஷயங்கள்......மதிய உணவு இடைவேளை எனும் சடங்கைத் தடையின்றி மேற்கொள்ளும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உரிமை—உணவு உண்ட பிறகு ஜன்னல் அருகே நின்று சற்றுத் தூய காற்றைச் சுவாசிப்பது, சிறு வேலைகளுக்காகத் தெருவில் சிறிது நேரம் உலாவுவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தன் அக்கா/தங்கை மகளைச் சந்திக்கச் செல்வது போன்ற பழைய வழக்கங்களைப் பின்பற்றுவது—அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய மனநிறைவை அளிக்கும் விஷயமாக இருந்தது. எனவே, அந்த ஆரம்ப நாட்களில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) எத்தகைய மனச்சோர்வால் வாடினாள் என்பதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடியும்; என் தந்தையின் பல்வேறு பட்டங்களும் கௌரவங்களும் இன்னும் அறியப்படாத அந்த வீட்டில், அவள் *'என்வி'* (ennui) என்று அழைத்த ஒருவித மனச்சோர்வுக்கு ஆளானாள். கார்னீயின் (Corneille) படைப்புகளிலோ அல்லது தங்கள் காதலிகள் அல்லது சொந்த ஊர்களைப் பிரிந்த ஏக்கத்தில் ஏற்படும் தாங்கொணா மனச்சோர்வால் (homesickness) தற்கொலை செய்துகொள்ளும் வீரர்களின் கடிதங்களிலோ காணப்படும் அந்தத் தீவிரமான அர்த்தத்தில்தான் அந்த *'என்வி'* எனும் சொல் இங்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஜூப்பியன் (Jupien) மூலமாகவே ஃபிரான்சுவாஸின் அந்த மனச்சோர்வு விரைவாகக் குணமானது; ஏனெனில், நாங்கள் ஒரு குதிரை வண்டியை வைத்திருக்க முடிவு செய்திருந்தால் அவளுக்குக் கிடைத்திருக்கக்கூடிய இன்பத்தை விடவும் மேலானதும், அதே அளவு தீவிரமானதுமான ஒரு இன்பத்தை அவர் அவளுக்கு உடனடியாக வழங்கினார். "நல்ல மனிதர்கள் அந்த ஜூப்பியன் குடும்பத்தினர்—மிகவும் கண்ணியமானவர்கள்; அதை அவர்கள் முகத்திலேயே காண முடிகிறது." சூழ்நிலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, எங்களிடம் குதிரை வண்டி இல்லாததற்குக் காரணம் எங்களுக்கு அதை வைத்திருக்க விருப்பம் இல்லாததுதான் என்பதை அனைவருக்கும் தெளிவுபடுத்த ஜூப்பியனுக்குத் தெரியும். அரசு அமைச்சகம் ஒன்றில் எழுத்தராகப் பணிபுரிந்ததால், ஃபிரான்சுவாஸின் இந்த நண்பர் வீட்டில் அதிக நேரம் செலவிடுவதில்லை. ஆரம்பத்தில் பாவாடை தைப்பவராக—என் பாட்டி ஒரு மகளைப் போல அரவணைத்து வளர்த்த அந்தப் பெண்ணுடன் இணைந்து—பணியாற்றிய அவர், அந்தத் தொழிலில் தனக்கிருந்த சாதகமான நிலையை இழந்தார். ஏனெனில், பாவாடைகளைச் சரிசெய்வதில் சிறு வயதிலேயே நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்த அந்த இளம் பெண், என் பாட்டி 'மேடம் டி வில்லபாரிசிஸ்' (Mme de Villeparisis) என்பவரைச் சந்தித்த பிறகு, பெண்களுக்கான முழுமையான ஆடை வடிவமைப்பிற்கு மாறி, பாவாடை தைப்பதில் தனி நிபுணத்துவம் பெற்றார். ஆரம்பத்தில் தையல்காரருக்கு உதவியாளராக—எளிய தையல் வேலைகள், அதாவது அலங்காரச் சுருக்கத் துணியை (ruffle) மீண்டும் இணைப்பது, பொத்தான் அல்லது 'ஸ்னாப்' (snap) வைப்பது, அல்லது கொக்கிகள் மூலம் இடுப்புப் பட்டியைச் சரிசெய்வது போன்ற பணிகளைச் செய்த அவர்—விரைவிலேயே 'இரண்டாம் நிலைத் தையல்காரர்' (second-hand) மற்றும் பின்னர் 'தலைமைத் தையல்காரர்' (head seamstress) நிலைக்கு உயர்ந்தார்; உயர்குடிப் பெண்களைத் தனது வாடிக்கையாளர்களாகக் கொண்ட அவர், வீட்டிலேயே—அதாவது எங்கள் முற்றத்தில்—பணியாற்றினார்; அவருடன் வழக்கமாகப் பயிற்சிப் பணியாளர்களாக அமர்த்தப்பட்ட ஒன்று அல்லது இரண்டு இளம் சக ஊழியர்களும் இருப்பார்கள். அதிலிருந்து, ஜூபியனின் (Jupien) இருப்பு அவ்வளவு அவசியமாக இருக்கவில்லை. உண்மைதான், அந்தப் பெண்—இப்போது வளர்ந்துவிட்ட நிலையில்—அடிக்கடி மேல்சட்டைகளை (waistcoats) தைக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் தன் தோழிகளின் உதவியுடன் அவருக்கு வேறு யாரும் தேவைப்படவில்லை. அதன் விளைவாக, அவரது மாமாவான ஜூபியன் வேறு வேலை தேடிக்கொண்டார். ஆரம்பத்தில், அவரால் மதிய வேளையில் வீட்டிற்குத் திரும்ப முடிந்தது; ஆனால் பின்னர், முன்பு உதவியாளராக மட்டுமே இருந்த பணியை முழுநேரப் பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டதால், இரவு உணவு நேரம் வரை அவரால் திரும்ப முடியவில்லை. அதிர்ஷ்டவசமாக, நாங்கள் குடியேறிய சில வாரங்கள் வரை அந்த "நிரந்தரப் பணி" அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை; எனவே, அந்த ஆரம்பக்கட்டக் கடினமான நாட்களில் ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) அதிகத் துன்பமின்றிச் சமாளிக்க ஜூபியன் தனது கனிவான உதவியை வழங்க முடிந்தது. மேலும், ஃபிரான்சுவாஸுக்கு ஒருவித "இடைக்காலத் தீர்வாக" அவர் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தார் என்பதை முழுமையாக ஒப்புக்கொண்டாலும், ஆரம்பத்தில் ஜூபியன் எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். சற்றுத் தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது, அவரது கண்கள்—அனுதாபம், துயரம் மற்றும் கனவுத்தன்மை கலந்த ஒரு பார்வையால் நிறைந்திருந்தன—அவரது பருமனான கன்னங்கள் மற்றும் சிவந்த நிறம் ஏற்படுத்திய தோற்றத்தை முற்றிலும் மாற்றியமைத்தன; மாறாக, அவர் கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டவரையோ அல்லது பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தவரையோ போலத் தோன்றச் செய்தன. இது உண்மைக்கு வெகு தொலைவாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், அவர் பேசத் தொடங்கியதும்—உண்மையில் அவர் மிகச் சிறப்பாகவே பேசினார்—அவர் சற்று உணர்ச்சியற்றவராகவும், கேலி செய்பவராகவும் தெரிந்தார். அவரது தோற்றத்திற்கும் பேச்சுக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு ஒருவிதப் போலியான தன்மையை—கவர்ச்சியற்ற ஒன்றை—ஏற்படுத்தியது. இது, மற்ற அனைவரும் முறையான 'டெயில்ஸ்' (tails) எனப்படும் சிறப்பு விருந்து உடை அணிந்திருக்க, சாதாரண 'லவுஞ்ச் சூட்' (lounge suit) அணிந்து வந்த விருந்தினரைப் போலவோ, அல்லது அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரிடம் பேசும்போது சரியான சம்பிரதாய முகமன் தெரியாமல், சிக்கலைத் தவிர்க்க வாக்கியங்களை மிகச் சுருக்கமாக அமைத்துக்கொள்ளும் ஒருவரைப் போலவோ அவரைத் தர்மசங்கடமான நிலையில் உணர வைத்தது. ஆனால், ஜூபியனின் வாக்கியங்கள்—இது ஒரு ஒப்பீடு மட்டுமே என்றாலும்—அதற்கு நேர்மாறாக மிகவும் கவரும் வகையில் இருந்தன. ஒருவரை நன்கு அறிந்துகொண்ட பிறகு கவனிக்கத் தவறிவிடும் அந்த விஷயம்—அதாவது அவரது கண்கள் அவரது முகத்தையே ஆக்கிரமித்துக்கொள்வது போன்ற தோற்றம்—அதற்கு இணையாக, அவரிடம் ஒரு அரிய நுண்ணறிவை நான் விரைவில் கண்டுகொண்டேன்; அது நான் சந்தித்ததிலேயே மிகவும் இயல்பான இலக்கியத் தன்மை கொண்ட நுண்ணறிவுகளில் ஒன்றாகும். ஏனெனில், முறையான கல்வி இல்லாதிருந்தபோதிலும், மொழி வழங்கக்கூடிய மிகவும் சாமர்த்தியமான சொற்றொடர்களை அவன் பெற்றிருந்தான்—அல்லது, சில புத்தகங்களை மேலோட்டமாகப் படித்ததன் மூலமே அவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். நான் அறிந்திருந்த மிகவும் திறமையானவர்கள் மிக இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டனர். எனவே, ஜூபியனின் வாழ்க்கை குறுகியதாக இருக்கும் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். அவன் அன்பும் இரக்கமும் கொண்டவன்; மிகவும் மென்மையான மற்றும் தாராளமான உணர்வுகளைக் கொண்டிருந்தான். ஃபிரான்சுவாவின் வாழ்வில் அவனது பங்கு விரைவில் இன்றியமையாததாக இல்லாமல் போனது; அவள் அவனைத் தவிர்த்து வாழப் பழகிக்கொண்டாள்.
ஒரு பொட்டலத்தைக் கொண்டு வர டெலிவரி செய்பவரோ அல்லது வேலையாள் வந்தாலும்கூட, ஃபிரான்சுவா—அவனைக் கண்டுகொள்ளாதது போலவும், தன் வேலையைத் தொடர்ந்தபடியே பற்றற்ற பாவனையுடன் ஒரு நாற்காலியைச் சுட்டிக்காட்டுவது போலவும் தோன்றினாலும்—அம்மாவின் பதிலுக்காக அவன் சமையலறையில் காத்திருந்த அந்தச் சில கணங்களை மிகவும் திறமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வாள். அதனால், "நம்மிடம் இது இல்லையென்றால்..." என்ற அழியாத உறுதியுடன் அவன் அங்கிருந்து செல்வது அரிது.
"...நாங்கள் விரும்பியது அதுவல்ல." எங்களிடம் "ஓரளவு பணம்" (Saint-Loup குறிப்பிட்ட 'பகுதிச் சுட்டுச் சொற்கள்' [partitive articles] பற்றிய இலக்கண நுணுக்கம் அவளுக்குத் தெரியாது; அதனால் அவள் "have *some* money" அல்லது "bring *some* water" என்றுதான் சொல்வாள்) இருப்பதை மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவளுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது—அதாவது நாங்கள் செல்வந்தர்கள் என்று உலகம் அறிய வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள். இதற்குக் காரணம், அறம் இல்லாத வெறும் செல்வத்தை மட்டுமே அவள் உயர்ந்த நன்மையாகக் கருதினாள் என்பதல்ல; அதே சமயம், செல்வம் இல்லாத அறமும் அவளுக்கு உகந்ததாக இருக்கவில்லை. அவளைப் பொறுத்தவரை, அறம் நிலைபெற செல்வம் ஒரு இன்றியமையாத நிபந்தனையாக இருந்தது; செல்வம் இல்லையென்றால், அந்த அறம் மதிப்பையோ அல்லது ஈர்ப்பையோ கொண்டிருக்காது என்று அவள் கருதினாள். இவ்விரண்டையும் அவள் பிரிக்க முடியாதவையாகக் கண்டாள்; அதனால் ஒன்றின் பண்புகளை மற்றொன்றின் மீதும் ஏற்றிக் கூறினாள்—அறம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு வசதியுடன் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள், அதே வேளையில் செல்வத்திலும் நற்பண்பை வளர்க்கும் ஒரு தன்மையைக் கண்டாள்.
ஜன்னல் மீண்டும் மூடப்பட்டதும்—அதுவும் மிக விரைவாகவே மூடப்பட்டது, ஏனெனில் இல்லையென்றால் அம்மா அவள் மீது "எண்ணிப்பார்க்க முடியாத அத்தனை அவமானச் சொற்களையும்" பொழிந்திருப்பார்—பிரான்சுவாஸ் பெருமூச்சு விட்டபடியே சமையலறை மேஜையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்குவாள்.
"Rue de la Chaise-இல் வசிக்கும் கெர்மான்ட் (Guermantes) குடும்பத்தினர் சிலர் உள்ளனர்," என்று அந்தப் பணியாள் கூறினான்; "அங்கே வேலை செய்த ஒரு நண்பன் எனக்கு இருந்தான்—அவன் அவர்களிடம் இரண்டாவது சாரதியாகவும் [coachman] குதிரை பராமரிப்பாளராகவும் இருந்தான். மேலும் எனக்கு இன்னொருவரையும் தெரியும்—அந்த நண்பன் அல்ல, அவனது மைத்துனன்—அவன் Baron de Guermantes-இன் வேட்டை நாய்களைக் கட்டுப்படுத்தும் பணியாளருடன் (whipper-in) இணைந்து ராணுவ சேவையைச் செய்தவன்." "மேலும், நீங்கள் தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்—அவர் ஒன்றும் என் தந்தை அல்ல!" என்று அந்த வேலையாள் மேலும் கூறினான். சமீபத்திய பிரபலமான பாடல்களை முணுமுணுப்பதைப் போலவே, தனது உரையாடலிலும் புதிய சொற்றொடர்களைத் தூவும் பழக்கம் அவனுக்கு இருந்தது. ஃபிரான்சுவா—வயதான அவளது கண்கள் காம்ப்ரே முழுவதையும் ஒரு தொலைதூர மூடுபனி வழியாகப் பார்ப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன—அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த நகைச்சுவையைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, ஆனாலும் அதில் ஒரு நகைச்சுவை இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்; ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகள் உரையாடலின் மற்ற பகுதிகளுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல், நகைச்சுவையாளன் என்று தனக்குத் தெரிந்த ஒருவனால் அழுத்தமாகக் கூறப்பட்டிருந்தன. எனவே, "அந்த விக்டர்—எப்போதும் ஒரே மாதிரிதான்!" என்று சொல்வது போல, ஒரு கனிவான வியப்புடன் அவள் புன்னகைத்தாள். வாழ்க்கையின் எல்லாத் தரப்பிலும், மக்கள் தங்களை அலங்கரித்துக்கொண்டு, சளி பிடிக்கும் அபாயத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் விரைந்து செல்லும் அந்த மரியாதைக்குரிய சமூக இன்பங்களைப் போன்றது இது என்பதை அறிந்தபோது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மேலும், மதகுருமார்களுக்கு எதிராகக் குடியரசு எடுக்கத் திட்டமிடுவதாகக் கூறப்படும் பயங்கரமான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக அவன் தொடர்ந்து கடுமையாகப் பேசியதால், அவள் அந்த வேலையாளை ஒரு நண்பனாகக் கருதினாள். ஃபிரான்சுவா நம்மை மறுப்பவர்களோ அல்லது நம்மை இணங்க வைக்க முயற்சிப்பவர்களோ அல்ல, மாறாக, துன்பகரமான செய்திகளை மிகைப்படுத்துபவர்களோ அல்லது புனைபவர்களோதான் நமது மிகக் கொடூரமான எதிரிகள் என்பதை நான் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள், நமது வேதனையைக் குறைக்கக்கூடிய அல்லது ஒருவேளை, நமது முழுமையான வேதனைக்காக, அரக்கத்தனமாகவும் வெற்றிபெற்றதாகவும் சித்தரிக்க முனையும் ஒரு தரப்பின் மீது சிறிதளவு மரியாதையை வளர்க்கக்கூடிய எந்தவொரு தணிக்கும் சூழலையும் கவனமாகத் தவிர்த்துவிடுகிறார்கள்.
"டச்சஸ் அந்தக் கூட்டத்தோடு தொடர்புடையவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்றாள் ஃபிரான்சுவா, ரூ டி லா ஷேஸின் குயர்மாண்டேக்களைப் பற்றிய உரையாடலை, ஒருவர் இசையின் *அண்டாண்டே* சுருதியில் மீண்டும் தொடங்குவது போல, தொடர்ந்தாள். "அவர்களில் ஒருவருக்கு, டியூக்கை மணந்த ஒரு உறவினர் இருந்தார் என்று எனக்கு யார் சொன்னார்கள் என்பது மறந்துவிட்டது. எப்படியிருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குடும்பக் 'கிளை'யைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்." "கெர்மான்ட்ஸ் (Guermantes) ஒரு மகத்தான குடும்பம்!" என்று அவள் மரியாதையுடன் கூறினாள். பாஸ்கல் மதத்தின் உண்மையை பகுத்தறிவு மற்றும் வேதங்களின் அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் நிறுவியது போலவே, அவளும் அக்குடும்பத்தின் மகத்துவத்தை அதன் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் புகழின் சிறப்பு ஆகிய இரண்டின் அடிப்படையிலும் மதிப்பிட்டாள். ஏனெனில், இவ்விரு கருத்துகளுக்கும் 'மகத்தான' (great) என்ற ஒரே ஒரு சொல்லை மட்டுமே பயன்படுத்தியதால், அவை இரண்டும் ஒன்றே என்று அவளுக்குத் தோன்றியது—அவளுடைய சொற்களஞ்சியம், சில கற்களைப் போலவே, ஆங்காங்கே ஒரு குறைபாட்டைக் கொண்டிருந்தது; அது ஃபிரான்சுவாஸின் (Françoise) சொந்த எண்ணங்களின் மீதே தெளிவற்ற தன்மையின் நிழலைப் பாய்ச்சியது.
"கோம்ப்ரேயிலிருந்து (Combray) பத்து லீக் (league) தொலைவில் உள்ள கெர்மான்ட்ஸில் தங்கள் கோட்டையைக் கொண்டவர்கள் இவர்களாகத்தான் இருப்பார்களோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; அப்படியானால், அல்ஜியர்ஸில் (Algiers) வசிக்கும் அவர்களின் உறவினருடனும் இவர்களுக்குத் தொடர்பு இருக்க வேண்டும்." (அல்ஜியர்ஸிலிருந்து வந்த அந்த உறவினர் யார் என்று நானும் என் தாயாரும் நீண்ட காலம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தோம்; இறுதியில், 'அல்ஜியர்ஸ்' என்ற பெயரால் ஃபிரான்சுவாஸ் 'ஆஞ்சர்ஸ்' (Angers) நகரத்தையே குறிப்பிட்டார் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். அருகில் இருப்பதை விட தொலைவில் இருப்பவை நமக்கு அதிக பரிச்சயமானவையாக இருக்கலாம். புத்தாண்டு சமயத்தில் எங்களுக்குக் கிடைத்த மோசமான பேரீச்சம்பழங்கள் (dates) காரணமாக 'அல்ஜியர்ஸ்' என்ற பெயர் தெரிந்திருந்த ஃபிரான்சுவாஸுக்கு, 'ஆஞ்சர்ஸ்' பற்றித் தெரியாது. அவளுடைய பேச்சு—பிரெஞ்சு மொழியைப் போலவே, குறிப்பாக அதன் இடப்பெயர்களைப் போலவே—பிழைகள் நிறைந்ததாக இருந்தது.) "அவர்களுடைய வீட்டுப் பொறுப்பாளரிடம் (butler) ஒரு வார்த்தை பேச விரும்பினேன். — என்ன பெயர் அவரைச் சொல்வார்கள்?" என்று ஒரு மரபுசார் நடைமுறை அல்லது விதிமுறை பற்றிய விஷயத்தை யோசிப்பது போல அவள் பேச்சை நிறுத்தினாள்; பிறகு அவளே பதில் சொன்னாள்: "ஆ, ஆம்! அன்டோயின் (Antoine)—அப்படித்தான் அவரை அழைப்பார்கள்,"—அன்டோயின் என்பது ஒரு பதவிப் பெயர் என்பது போல அவள் கூறினாள். "அவர்தான் என்னிடம் அதைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்க முடியும், ஆனால் அவர் ஒரு பெரிய பிரபு, மிகவும் பிடிவாதமானவர்; அவருடைய நாக்கு வெட்டப்பட்டதோ அல்லது பேசக் கற்றுக்கொள்ளவே மறந்துவிட்டாரோ என்று நினைக்கத் தோன்றும். அவரிடம் பேசினால் அவர் பதில் கூடச் சொல்லமாட்டார்," என்று ஃபிரான்சுவாஸ் மேலும் கூறினாள்; 'பதில் சொல்லுதல்' (give an answer) என்ற சொற்றொடரை மேடம் டி செவிக்னே (Mme de Sévigné) பயன்படுத்திய அதே பாணியில் அவளும் பயன்படுத்தினாள். "ஆனால்," என்று அவள் உண்மையான அக்கறையின்றிச் சேர்த்தாள், "என் சொந்தப் பானையில் என்ன சமைக்கப்படுகிறது என்பது தெரிந்திருக்கும் வரை, மற்றவர்களின் விஷயத்தில் நான் தலையிடுவதில்லை. எப்படியாயினும், இதில் எதுவும் வெளிப்படையானதாகத் தெரியவில்லை. மேலும்..."...அவன் ஒரு தைரியமானவன் அல்ல (இந்த மதிப்பீடு, காம்ப்ரேயில் இருந்தபோது ஃபிரான்சுவாவின் பார்வையில் ஆண்களைக் கொடூரமான மிருகங்களின் நிலைக்குக் குறைக்கும் தைரியத்தைப் பற்றிய அவளது எண்ணம் மாறிவிட்டதோ என்று ஒருவரை நம்ப வைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அது உண்மையல்ல. "தைரியம்" என்பது கடின உழைப்பை மட்டுமே குறித்தது). அவன் ஒரு திருடன் என்றும், காக்கையைப் போலத் திருடுவான் என்றும் சொல்கிறார்கள்—ஆனால் வதந்திகளை எப்போதும் நம்பிவிடக் கூடாது. வரவேற்பாளரின் விடுதி காரணமாக இங்குள்ள பணியாளர்கள் அனைவரும் வேலையை விட்டுச் செல்கிறார்கள்; அந்த வரவேற்பாளர்கள் பொறாமை குணம் கொண்டவர்கள், அவர்கள் டச்சஸின் மனதில் அவர்களுக்கு எதிராக நஞ்சூட்டுகிறார்கள். ஆனால், அன்டோயின் ஒரு உண்மையான சோம்பேறி என்றும், அவனது ‘அன்டோயினெஸ்’ அவனை விட ஒன்றும் சிறந்தவள் அல்ல என்றும் நீங்கள் நிச்சயமாகச் சொல்லலாம்,” என்று ஃபிரான்சுவா மேலும் கூறினார். பணியாள் மனைவியைக் குறிப்பதற்காக அன்டோயினின் பெயருக்கு ஒரு பெண்பால் வடிவத்தை உருவாக்கியதில், அவர் சந்தேகமின்றி *ஷானோயின்* மற்றும் *ஷானோயினெஸ்* பற்றிய தனது ஆழ்மன நினைவிலிருந்துதான் அதைப் பயன்படுத்தினார். இந்த விஷயத்தில் அவர் தவறாகப் பேசவில்லை. நோட்ர-டேமிற்கு அருகில், ரூ ஷானோயினெஸ் என்ற பெயரில் ஒரு தெரு இன்றும் உள்ளது. ஃபிரான்சுவா உண்மையில் சமகாலத்தவராக இருந்த அந்தப் பழைய பிரெஞ்சுக்காரர்களால் (அங்கு முழுக்க முழுக்க மதகுருமார்கள் மட்டுமே வசித்ததால்) அந்தப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. உண்மையில், உடனடியாகப் பிறகு, பெண்பால் பெயர்ச்சொற்களை உருவாக்கும் இந்த முறைக்கு மற்றொரு உதாரணத்தைக் காண முடிந்தது, ஏனெனில் ஃபிரான்சுவா மேலும் கூறினார்:
— ஆனால், குவர்மாண்டஸ் கோட்டை அந்த இளவரசிக்குச் சொந்தமானது என்பது முற்றிலும் நிச்சயம். மேலும், அவர்தான் இந்தப் பகுதியின் மேயரஸ். அது உண்மையிலேயே ஒரு பெரிய விஷயம்.
50
"அதுவும் ஒரு விஷயம் தான்," என்று அந்தப் பணிவிடைக்காரன் (footman) அதில் பொதிந்திருந்த கிண்டலைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆர்வத்துடன் கூறினான்.
"அது ஒரு பெரிய விஷயம் என்று நினைக்கிறாயா, தம்பி? ஆனால் *அவர்களைப்* போன்றவர்களுக்கு, மேயராகவும் மேயர் மனைவியாகவும் இருப்பது ஒன்றுமே இல்லை. ஆ! ஒருவேளை 'ஷாட்டோ டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Château de Guermantes) எனக்குச் சொந்தமாக இருந்திருந்தால், பாரிஸில் என்னை நீங்கள் அதிகம் பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள். எஜமானர்களுக்கு—அதாவது மான்சியர் மற்றும் மேடம் போன்ற வசதி படைத்தவர்களுக்கு—ஏன் இந்த மோசமான நகரத்திலேயே தங்கும் எண்ணம் வருகிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை; அவர்களுக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாதபோது, உடனே 'கோம்ப்ரே' (Combray) நகருக்குச் செல்லலாமே! அவர்களுக்குத்தான் எக்குறையும் இல்லையே, பிறகு எதற்காக ஓய்வுபெறக் காத்திருக்கிறார்கள்? சாகும் வரை காத்திருக்கப் போகிறார்களா? ஆ! எனக்கு உண்பதற்கு வெறும் காய்ந்த ரொட்டியும், குளிர்காலத்தில் கதகதப்பிற்குச் சிறிது விறகும் மட்டுமே கிடைத்திருந்தால் கூட, நான் எப்போதோ கோம்ப்ரேவில் உள்ள என் சகோதரனின் எளிய வீட்டிற்குத் திரும்பியிருப்பேன். அங்கேதான் ஒருவன் உண்மையாகவே உயிர்ப்புடன் இருப்பதாக உணர்கிறான்; அங்கே முகத்தில் மோதும் விதமாக வரிசையாக வீடுகள் நிற்பதில்லை; சூழல் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கும் என்றால், இரவில் இரண்டு லீக் (league) தூரத்திற்கு அப்பால் தவளைகள் பாடுவதைக் கூடக் கேட்க முடியும்."
"அது உண்மையிலேயே அழகாக இருக்கும், மேடம்," என்று அந்த இளம் பணிவிடைக்காரன் உற்சாகத்துடன் கூறினான்; வெனிஸ் நகரின் 'கோண்டோலா' (gondola) படகு சவாரிகள் எவ்வளவு தனித்துவமானவையோ, அதேபோல அந்தக் கடைசி விவரமும் கோம்ப்ரேவின் தனிச்சிறப்பு என்று அவன் கருதியது போலத் தெரிந்தது.
மேலும், அந்த வீட்டில் 'வேலே டி ஷாம்பர்' (valet de chambre - அந்தரங்கப் பணியாளர்) அளவுக்கு நீண்ட காலம் இல்லாத புதிய பணியாளராக இருந்ததால், அவன் தனக்கு விருப்பமான விஷயங்களைப் பேசுவதை விட, ஃபிரான்சுவாவுக்கு (Françoise) விருப்பமான விஷயங்களைப் பற்றியே அவளிடம் பேசினான். தன்னை 'சமையல்காரர்' என்று யாராவது அழைத்தால் முகம் சுளிக்கும் ஃபிரான்சுவா, தன்னை 'வீட்டு நிர்வாகி' (housekeeper) என்று அழைத்த அந்தப் பணிவிடைக்காரன் மீது ஒரு தனிப் பாசம் கொண்டிருந்தாள்; இது, தங்களை 'யுவர் ஹைனஸ்' (Your Highness - உயர்திருவே) என்று அழைக்கும் நல்லெண்ணம் கொண்ட இளைஞர்களிடம் சில சிற்றரசர்கள் காட்டும் கருணை போன்றது.
"குறைந்தபட்சம் அங்கே நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள், எந்தப் பருவத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். இங்கே அப்படியல்ல—கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையைப் போலவே ஈஸ்டர் பண்டிகையின் போதும் ஒரு 'பட்டர் கப்' (buttercup) மலரைக் கூடப் பார்க்க முடியாது; என் வயதான உடலை வருத்தி எழுந்து நின்றால் கூட, 'ஏஞ்சலஸ்' (Angelus) மணி ஓசையை மிக மங்கலாகத்தான் கேட்க முடிகிறது. ஆனால் அங்கே, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அந்த ஓசை கேட்கும்; அது ஒரு சாதாரண மணிதான், ஆனால் மனதிற்குள் இப்படித் தோன்றும்: 'இதோ என் சகோதரன் வயல்வெளியிலிருந்து வீடு திரும்புகிறான்.' வெளிச்சம் மங்குவதையும், பூமியின் விளைச்சலுக்காக மணி ஒலிப்பதையும் நீங்கள் பார்க்கலாம்;" விளக்கை ஏற்றுவதற்கு முன் திரும்பிப் பார்க்க உங்களுக்கு நேரம் இருக்கிறது. இங்கே பகல் வருகிறது, பின் இரவு வருகிறது; விலங்குகளைப் போலவே நாமும், உண்மையில் என்ன செய்தோம் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாத நிலையிலேயே உறங்கச் செல்கிறோம்.
"மேசேக்லிஸ் (Méséglise) இடமும் மிகவும் அழகானது என்று சொல்வார்கள், அம்மா," என்று அந்த இளம் பணியாள் குறுக்கிட்டான். உரையாடல் சற்று நுட்பமான அல்லது பொதுவான திசையில் செல்வதை உணர்ந்த அவன், உணவு மேஜையில் நாங்கள் மேசேக்லிஸ் பற்றிப் பேசியது நினைவுக்கு வந்ததால் அப்படிச் சொன்னான்.
"ஓ, மேசேக்லிஸ்!" என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) சொல்வாள்; மேசேக்லிஸ், கோம்ப்ரே (Combray) அல்லது டான்சன்வில் (Tansonville) ஆகிய பெயர்கள் உச்சரிக்கப்படும்போதெல்லாம் அவள் உதடுகளில் ஒரு பரந்த புன்னகை தவழும். அந்த இடங்கள் அவளது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தன; எனவே, வேறு இடங்களில் அவற்றைப் பற்றிக் கேள்விப்படும்போது அவளுக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சி ஏற்படும். வகுப்பறையில் ஆசிரியர் ஒருவர், மாணவர்கள் ஒருபோதும் மேடையிலிருந்து வெளிவரும் என்று நினைக்காத ஒரு சமகாலப் பிரபலத்தின் பெயரைத் தற்செயலாகக் குறிப்பிடும்போது அடையும் மகிழ்ச்சியைப் போன்றது அது. மற்றவர்களுக்கு இல்லாத ஒரு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் அந்த இடங்களுக்குத் தனக்கு உண்டு என்ற உணர்விலிருந்தும் அவளது மகிழ்ச்சி பிறந்தது—அவை பல பயணங்களை ஒன்றாக மேற்கொண்ட பழைய நண்பர்களைப் போன்றவை; அவற்றில் தன்னையே அதிகம் கண்டுகொண்டதால், அவை ஏதோ நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவை என்பது போல அவள் அவற்றை நோக்கிப் புன்னகைப்பாள்.
"ஆம், தாராளமாகச் சொல்லலாம் தம்பி—மேசேக்லிஸ் மிகவும் அழகான இடம்தான்," என்று அவள் ஒரு புரிதல் கலந்த புன்னகையுடன் தொடர்ந்தாள்; "ஆனால் உனக்கு எப்படி மேசேக்லிஸ் பற்றித் தெரியும்?" "மேசேக்லிஸ் பற்றியா? அது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே; மக்கள் என்னிடம் அதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள்—சொல்லப்போனால் அடிக்கடி பேசியிருக்கிறார்கள்," என்று அவன் பதிலளிப்பான். தகவல்களைத் தருபவர்களுக்கே உரிய அந்தத் தவறான துல்லியத்தன்மையுடன் அவன் அப்படிச் சொல்வான்; நம்மைப் பற்றிய ஒரு விஷயம் மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை நாம் புறநிலையாக அறிய முயலும்போதெல்லாம், அவர்கள் அதைச் சாத்தியமற்றதாக்கிவிடுவார்கள்.
"ஆ! ஒன்று சொல்கிறேன் கேள், அந்த அடுப்புக்கு அருகில் இருப்பதை விட, வெளியே செர்ரி மரங்களுக்கு அடியில் இருப்பது மிகவும் இனிமையானது."
அவள் யூலாலியை (Eulalie) ஒரு நல்ல உள்ளம் கொண்டவள் என்றும் கூடச் சொன்னாள். ஏனெனில், யூலாலி (Eulalie) இறந்த பிறகு, அவள் உயிருடன் இருந்தபோது அவளைத் தனக்கு எவ்வளவு பிடிக்காமல் இருந்தது என்பதை ஃபிரான்சுவாஸ் (Françoise) முற்றிலும் மறந்துவிட்டாள். வீட்டில் உணவின்றிப் பட்டினியால் வாடுபவர்கள், பின்னர் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களைப் போல வந்து, செல்வந்தர்களின் தயவால் 'ஆடம்பரம் காட்டுவதை' அவள் எப்போதும் வெறுப்பவள்; அந்த வகையில் யூலாலியையும் அவள் முன்பு வெறுத்திருந்தாள். ஆனால், ஒவ்வொரு வாரமும் என் அத்தையிடமிருந்து சாமர்த்தியமாக ஒரு நாணயத்தைப் பெற்றுச் சென்ற யூலாலியின் செயல் குறித்து அவளுக்கு இப்போது எந்தக் கோபமும் இல்லை. என் அத்தையைப் பொறுத்தவரை, அவரைப் புகழ்ந்து பேசுவதில் ஃபிரான்சுவாஸுக்குச் சலிப்பேற்பதில்லை.
"அப்படியானால் நீங்கள் உண்மையில் காம்ப்ரே (Combray) நகரத்திலேயே இருந்திருக்கிறீர்கள்—அதாவது அந்த அம்மையாரின் உறவினர் ஒருவரின் வீட்டில்?" என்று அந்த இளம் வீட்டுப் பணியாள் கேட்டான்.
"ஆம், மேடம் ஆக்டேவ் (Mme Octave) வீட்டில்—ஆஹா! அவர் ஒரு உண்மையான புனிதமான பெண்மணி; அங்கே எப்போதும் உணவு தாராளமாகக் கிடைக்கும்—அதுவும் மிகச் சிறந்த தரத்தில் இருக்கும். தாராள குணம் கொண்டவர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; இளம் கௌதாரி (partridge) அல்லது ஃபெசண்ட் (pheasant) பறவை இறைச்சி என எதிலுமே அவர் கஞ்சத்தனம் காட்டியதில்லை. இரவு உணவுக்கு நீங்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் சென்றாலும், இறைச்சிக்கு ஒருபோதும் பற்றாக்குறை இருக்காது; அதுவும் உயர்தரமான இறைச்சியாக இருக்கும்; வெள்ளை ஒயின், சிவப்பு ஒயின் என அனைத்தும் கிடைக்கும்..."
...அதுதான் சரியாகத் தேவைப்பட்ட ஒன்று. (லா புரூயேர் பயன்படுத்திய அதே அர்த்தத்தில்தான் ஃபிரான்சுவாஸ் *plaindre* என்ற வினைச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.) மாதக்கணக்கிலும் வருடக்கணக்கிலும் குடும்பத்துடன் தங்கியிருந்தது அவர்தான் என்றாலும், எல்லாவற்றிற்கான செலவும் அவர் தலையிலேயே விழுந்தது. (எங்களைப் பற்றிய இந்தக் குறிப்பில் குறை கூறுவது ஏதுமில்லை; ஏனெனில், *dépens* என்ற சொல் சட்டத்துறை சார்ந்த கலைச்சொல்லாக மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படாமல், வெறும் 'செலவு' என்ற பொருளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் ஃபிரான்சுவாஸ்.) ஆ! ஒன்று சொல்கிறேன் கேளுங்கள், அவர் வீட்டில் யாரும் பசியுடன் வெளியேறியதே இல்லை. பங்குத் தந்தை அடிக்கடி சொல்வது போல, இறைவனின் சந்நிதிக்குச் செல்லத் தகுதியான ஒரு பெண்மணி யாரேனும் இருக்கிறார் என்றால், அது நிச்சயமாக அவர்தான். பாவம் அந்த அம்மையார்... அவரது மெல்லிய குரலில் அவர் என்னிடம் சொன்னது இப்போதும் என் காதில் ஒலிக்கிறது: "ஃபிரான்சுவாஸ், எனக்குத் தெரியும், நான் ஒருவேளை சாப்பிடாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கும் உணவும் நான் சாப்பிடுவதைப் போலவே மிகச் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்." நிச்சயமாக, அது அவருக்காக அல்ல. அவரை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்; ஒரு பை நிறைய செர்ரிப் பழங்களின் எடையைக் கூட அவர் கொண்டிருக்கவில்லை—அதைவிடக் குறைவாகவே இருந்திருப்பார். அவர் என் பேச்சை நம்பவே மாட்டார்; மருத்துவரிடம் செல்லவே விரும்பியதில்லை. ஆ! அவர் வீட்டில் அவசர அவசரமாக, அரைகுறையாகச் சமைத்த உணவை நீங்கள் ஒருபோதும் உண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. தன் வீட்டுப் பணியாளர்கள் நன்றாகச் சாப்பிட வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். ஆனால் இங்கே, இன்று காலையில் ஒரு வாய் உணவை அவசரமாகச் சாப்பிடக் கூட எங்களுக்கு நேரம் இருக்கவில்லை. எல்லாமே அவசர அவசரமாகத்தான் நடக்கின்றன.
என் தந்தை சாப்பிடும் 'ரஸ்க்' (காய்ந்த ரொட்டித் துண்டுகள்) வகைகளைப் பார்த்து அவருக்கு மிகுந்த எரிச்சல் ஏற்படும். அவர் பந்தாவுக்காகவும், தன்னை வெறுப்பேற்றுவதற்காகவுமே அவற்றைச் சாப்பிடுகிறார் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். "உண்மையைச் சொல்லப்போனால்," என்று அந்த இளம் பணியாளரும் ஒப்புக்கொள்வார், "இதுபோன்ற ஒன்றை நான் பார்த்ததே இல்லை!" எல்லா உலகத்தையும் பார்த்தது போலவும், பல நாடுகளின் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் ஆயிரம் ஆண்டுகால அனுபவ அறிவு அவரிடம் குடிகொண்டிருப்பது போலவும், அந்தக் கலாச்சாரங்கள் எதிலும் 'ரஸ்க்' பற்றிய குறிப்பே இல்லாதது போலவும் அவர் அப்படிச் சொன்னார். "ஆம், ஆம்," என்று வீட்டு நிர்வாகி முணுமுணுத்தார், "ஆனால் அதெல்லாம் மாறக்கூடும்; கனடாவில் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்யவிருக்கிறார்கள், அதற்காகத் தனக்கு இருநூறு ஆயிரம் பிராங்குகள் கிடைத்ததாக அமைச்சர் ஒருவர் அன்று இரவு எஜமானரிடம் கூறினார்." பட்லர் (வீட்டுப் பணியாளர் தலைவர்) அவரைச் சிறிதும் குறை கூறவில்லை—அவர் நேர்மையற்றவர் என்பதல்ல விஷயம்; ஆனால் எல்லா அரசியல்வாதிகளுமே ஊழல்வாதிகள் என்று நம்பிய அவர், லஞ்சம் வாங்கும் குற்றத்தை ஒரு சாதாரணத் திருட்டை விடக் குறைவான தீவிரமான ஒன்றாகவே கருதினார். அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வார்த்தைகளைத் தான் சரியாகத்தான் கேட்டோமா என்று அவர் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கவில்லை; அதேபோல, குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரே என் தந்தையிடம் அப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னால், அவர் அங்கேயே வெளியேற்றப்பட்டிருப்பாரே, அந்தச் சூழலில் அது எவ்வளவு நம்பத்தகாதது என்பதையும் அவர் யோசிக்கவில்லை. ஆயினும், 'கோம்ப்ரே' (Combray) சார்ந்த அந்த வாழ்க்கைச் சிந்தனைமுறை, கனடாவில் நடக்கும் வேலைநிறுத்தங்கள் 'ரஸ்க்' (rusk) பிஸ்கட் நுகர்வில் ஏதேனும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பிரான்சுவாஸ் (Françoise) நம்புவதைத் தடுத்தது: "உலகம் உள்ளவரை," என்று அவர் சொல்வார், "எங்களை ஓயாமல் ஓட வைக்கும் எஜமானர்களும், அவர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் வேலையாட்களும் இருந்துகொண்டேதான் இருப்பார்கள்." இப்படி எப்போதும் பரபரப்பாக ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாடு ஒருபுறம் இருக்க, பிரான்சுவாஸின் மதிய உணவு நேரத்தை அளவிட அவர் பயன்படுத்திய அதே அளவுகோலைப் பயன்படுத்தாத என் தாயார், கடந்த பதினைந்து நிமிடங்களாகவே, "அவர்கள் அங்கே என்னதான் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அவர்கள் மேஜையிலேயே இருக்கிறார்களே," என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். மேலும் அவர் தயக்கத்துடன் மூன்று அல்லது நான்கு முறை மணியை அடித்தார். அந்த மணியோசையை, தங்களை அழைக்கும் கட்டளையாகப் பிரான்சுவாஸோ, ஃபுட்மேனோ (பணியாளர்) அல்லது பட்லரோ கருதவில்லை; மாறாக, ஒரு இசை நிகழ்ச்சி மீண்டும் தொடங்குவதற்கு முன் இசைக்கருவிகள் சரிசெய்யப்படும்போது கேட்கும் முதல் ஒலிகளைப் போலவே அதைக் கருதினர்—அதாவது இடைவேளை முடிய இன்னும் சில நிமிடங்களே உள்ளன என்பதற்கான அறிகுறியாகவே அதைப் பார்த்தனர். எனவே, கதவைத் தட்டும் சத்தம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு, அது இன்னும் தீவிரமானபோது, எங்கள் வேலையாட்கள் அதைக் கவனித்தனர்; வேலை மீண்டும் தொடங்க இன்னும் சிறிது நேரமே உள்ளது என்பதை உணர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டபடி அந்தச் சூழலை ஏற்றுக்கொண்டனர்: ஃபுட்மேன் வெளியே சென்று சிகரெட் பிடிப்பார்; பிரான்சுவாஸ்—எங்களைப் பற்றி "அவர்களுக்குச் சும்மா இருக்கவே தெரியவில்லை, எந்நேரமும் துடித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்" என்பது போன்ற சில கருத்துகளைச் சொன்ன பிறகு—ஆறாவது மாடியில் உள்ள தனது அறைக்குச் சென்று பொருட்களைச் சரிசெய்வார்; பட்லர், என் அறையிலிருந்து எழுதுவதற்கான காகிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தனது சொந்தக் கடிதப் போக்குவரத்தை விரைவாக முடித்துக்கொள்வார்.
பட்லரின் அந்த இறுமாப்பான தோரணை ஒருபுறம் இருந்தாலும், 'கெர்மான்ட்ஸ்' (Guermantes) குடும்பத்தினர் தங்கள் மாளிகையில் ஏதோ காலங்காலமாகத் தொடரும் உரிமையின் அடிப்படையில் வசிக்கவில்லை என்றும், மாறாக மிகச் சமீபத்திய குத்தகை ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலேயே வசிக்கிறார்கள் என்றும் பிரான்சுவாஸ் ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னிடம் சொல்லியிருந்தார்; மேலும், அந்த மாளிகையிலிருந்து தெரியும் தோட்டம்—எனக்குத் தெரியாத அந்தப் பக்கத்தில் அமைந்திருந்தது—மிகச் சிறியதாகவும், அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள மற்ற தோட்டங்களைப் போலவே இருந்ததாகவும் அவர் கூறியிருந்தார். இறுதியாக நான் அறிந்துகொண்டேன், அங்கே ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ தூக்குமேடை, ஒரு அரணான ஆலை, ஒரு சலவைக்கூடம், தூண்களின் மீதிருந்த ஒரு புறாக்கூடம், ஒரு பொது சூளை, ஒரு தசமபாகக் களஞ்சியம், ஒரு வாயிற்காப்பகம், அல்லது நிலையான, இழுவை, அல்லது மிதக்கும் பாலங்கள் என எந்தப் பாலங்களின் அறிகுறியும் இல்லை—சுங்கவரிகள், எல்லைக் குறியீடுகள், பட்டயங்கள், சுவர்ப் பலகைகள், அல்லது மான்ட்ஜோய்கள் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ஆயினும், பால்பெக் வளைகுடா அதன் மர்மத்தை இழந்து, என்னைப் பொறுத்தவரை, உலகின் பல உப்புநீர்ப் பரப்புகளில் ஒன்றாக மட்டுமே மாறியிருந்த நிலையில், எல்ஸ்டிர் அது விஸ்லரின் "வெள்ளி-நீல இணக்கங்களைக் கொண்ட ஓப்பல் வளைகுடா" என்று என்னிடம் கூறி, அதன் தனித்துவத்தை திடீரென மீட்டெடுத்தது போலவே, "குவர்மண்டஸ்" என்ற பெயருடனும் தொடர்புடைய கடைசி குடியிருப்பு, ஃபிரான்சுவாவின் தட்டல்களால் அழிந்துபோனது, அப்போது எனது பழைய நண்பர் ஒருவர்......ஒருமுறை டச்சஸைப் (Duchess) பற்றி எங்களிடம் பேசும்போது இப்படிச் சொன்னார்: "ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனில் (Faubourg Saint-Germain) அவர்தான் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறார்; அந்தப் பகுதியிலேயே முதன்மையான இல்லம் அவருடையதுதான்." சொல்லப்போனால், ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைனின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையோ அல்லது இல்லமோ, நான் வரிசையாகக் கனவு கண்டுகொண்டிருந்த மற்ற இருப்பிடங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் ஒரு அற்பமான விஷயமாகவே இருந்தது. ஆயினும், இதுவே இறுதியானதாக அமையவிருந்த நிலையில், இதில்—எவ்வளவு சாதாரணமானதாக இருந்தாலும்—அதன் வெறும் பௌதிகத் தன்மைக்கு அப்பால், ஒரு ரகசியமான தனித்துவத்தை உணர்த்தும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது.
காலையில் அவர் நடந்து செல்வதையோ அல்லது மதிய வேளையில் குதிரை வண்டியில் வெளியேறுவதையோ பார்க்கும்போது, அவருடைய தோற்றத்தில் அந்தப் பெயரைப் (Guermantes) பற்றிய மர்மத்தை என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை; எனவே, மேடம் டி கெர்மாண்டின் (Mme de Guermantes) வரவேற்பறையிலும் அவருடைய நண்பர்களிடையேயும் அந்த மர்மத்தைத் தேடுவது எனக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், காம்ப்ரே (Combray) தேவாலயத்தில் அவர் எனக்குத் தோன்றியபோது—ஒரு கணநேர உருமாற்றக் காட்சியில்—அவருடைய கன்னங்கள் 'கெர்மாண்ட்' (Guermantes) என்ற பெயரின் நிறத்தையோ அல்லது தன்மையையோ சற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளாதவையாக இருந்தன; மேலும் விவோன் (Vivonne) நதிக்கரையில் மதிய வேளைகளில், சிதைந்துபோன என் கனவுக்குப் பதிலாக, ஒரு கடவுளோ அல்லது நிம்ஃப் (nymph) தேவதையோ உருமாறிய அன்னப்பறவையாகவோ அல்லது வில்லோ மரமாகவோ அவர் எனக்குத் தோன்றினார்—அவை இனி இயற்கையின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு, நீரின் மீது மிதக்கவோ அல்லது காற்றில் அசையவோ விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆயினும், நான் பார்வையைத் திருப்பிய அடுத்த கணமே அந்தத் தற்காலிகப் பிம்பங்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைந்துவிடும்—துடுப்பால் பிரிக்கப்பட்ட சூரிய அஸ்தமனத்தின் இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பச்சை நிறப் பிரதிபலிப்புகள் மீண்டும் ஒன்றிணைவதைப் போல—மேலும் என் சிந்தனைகளின் தனிமையில், அந்தப் பெயர் மீண்டும் அவருடைய முகத்தின் நினைவை ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். ஆனால் இப்போது நான் அவரை அடிக்கடி அவருடைய ஜன்னலிலோ, முற்றத்திலோ அல்லது தெருவிலோ பார்க்கிறேன்; 'கெர்மாண்ட்' என்ற பெயரை அவருடைய ஆளுமையுடன் இணைத்து—அவரை 'மேடம் டி கெர்மாண்ட்' என்று நினைத்துப் பார்க்க—என்னால் முடியாமல் போனதற்கு, என் மனம் நான் கோரிய அந்தச் செயலைச் செய்து முடிக்க இயலாததே காரணம் என்று நான் கருதினேன்; ஆனால் அவரோ—எங்கள் அண்டை வீட்டார்—அதே தவறைச் செய்வதாகத் தோன்றியது; அதிலும் முக்கியமாக, எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, எனக்கு இருந்த எந்தவிதமான மனத்தடைகளும் இன்றி, அது ஒரு தவறு என்ற சந்தேகம்கூட இல்லாமல் அதைச் செய்து கொண்டிருந்தார். எனவே, தனது ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் (Mme de Guermantes) ஃபேஷனைப் பின்பற்றுவதில் மிகுந்த அக்கறை காட்டினார்; தன்னை மற்ற சாதாரணப் பெண்களைப் போன்ற ஒருவராகவே கருதிக்கொண்டு, சாதாரணப் பெண்கள் கூட தனக்கு இணையாகவோ அல்லது தன்னை விஞ்சும் வகையிலோ வெளிப்படுத்தக்கூடிய அந்த ஆடை நேர்த்தியை அவரும் அடைய விரும்பியது போல அது அமைந்திருந்தது. வீதியில் நன்கு ஆடை அணிந்திருந்த ஒரு நடிகையை அவர் வியப்புடன் பார்த்ததை நான் கண்டிருக்கிறேன்; அதேபோல, காலையில் அவர் நடைப்பயணமாக வெளியேறத் தயாராகும்போதும்—அவரது எட்டமுடியாத உயரிய வாழ்க்கையை அவர்களுக்கு மத்தியில் அவர் வெளிப்படுத்திய விதம் அவர்களின் அற்பத்தன்மையை மேலும் எடுத்துக்காட்டியது; அந்த மக்களின் அபிப்பிராயமே தனக்கான ஒரு தீர்ப்பாயமாக அமையக்கூடும் என்பது போல—கண்ணாடியின் முன் நின்று, தனக்குச் சற்றும் பொருந்தாத 'நேர்த்தியான பெண்மணி' என்ற பாத்திரத்தை அவர் ஏற்று நடித்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். எந்தவிதமான விலகலோ அல்லது கேலியோ இன்றி, மிகுந்த ஈடுபாடு, எரிச்சல் மற்றும் தற்பெருமையுடன் அவர் அதைச் செய்தார்; அரசவை நகைச்சுவை நாடகம் ஒன்றில் பணிப்பெண் வேடமேற்க ஒப்புக்கொண்ட ஒரு ராணியைப் போல அவர் நடந்துகொண்டார். தனது இயல்பான உயர்குடிப் பெருமையை மறந்து, ஒரு தெய்வீக அன்னப்பறவை தனது இனத்திற்கே உரிய அசைவுகளைச் செய்வது போல—அதாவது, தனது அலகின் இருபுறமும் வரையப்பட்ட கண்கள் எந்தப் பார்வையையும் கொண்டிருக்காத நிலையில், திடீரென ஒரு பொத்தானையோ அல்லது குடையையோ நோக்கிப் பாய்வது போல—தான் ஒரு கடவுள் என்பதை மறந்து வெறும் அன்னப்பறவையாகவே செயல்படுவதைப் போல, அவரும் தனது முகத்திரை சரியாக இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்து, கைகளைச் சீர்செய்து, கோட்டைச் சரிசெய்துகொள்வார். ஆனால், ஒரு நகரத்தின் ஆரம்பத் தோற்றத்தால் ஏமாற்றமடைந்த பயணி ஒருவர், அதன் அருங்காட்சியகங்களைப் பார்வையிடுவதன் மூலமோ, மக்களை அறிந்துகொள்வதன் மூலமோ அல்லது நூலகங்களில் பணிபுரிவதன் மூலமோ அதன் உண்மையான அழகைக் கண்டறியலாம் என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வதைப் போல, நானும் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்: மேடம் டி கெர்மான்ட்ஸ் என்னை ஏற்றுக்கொண்டால்—நான் அவரது நண்பர்களில் ஒருவராக இருந்து, அவரது வாழ்க்கைக்குள் நுழைய முடிந்தால்—மற்றவர்களுக்கு அந்தப் பெயர் அதன் பளபளப்பான, ஆரஞ்சு நிற ஓட்டிற்குள் உண்மையில் எத்தகைய பொருளைக் கொண்டிருந்தது என்பதை நான் அறிந்துகொள்ள முடியும்; ஏனெனில், 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியில் கெர்மான்ட்ஸ் வட்டம் என்பது ஒரு தனித்துவமான விஷயம் என்று என் தந்தையின் நண்பர் கூறியிருந்தார்.
அங்கே வாழப்படுவதாக நான் கற்பனை செய்துகொண்ட வாழ்க்கை, நிஜ அனுபவத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரு மூலத்திலிருந்து உருவானது; அது மிகவும் தனித்துவமானதாக அமையவிருப்பதாகத் தோன்றியது. அதனால், அந்த டச்சஸின் (Duchess) மாலை நேர விருந்துகளில் நான் கடந்த காலத்தில் அறிந்த மனிதர்கள்—அதாவது நிஜ மனிதர்கள்—கலந்துகொள்வதை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், ஒரே இரவில் தங்கள் இயல்புகளை மாற்றிக்கொள்ள முடியாததால், நான் பழகியிருந்த அதே வகையான உரையாடலில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருப்பார்கள்; அவர்களுடைய துணைவர்கள் அதே சாதாரண மனித மொழியில் அவர்களுக்குப் பதிலளிக்கக் குனிந்திருக்கக்கூடும்; மேலும், ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையில் ஒரு மாலைப் பொழுதில், நான் ஏற்கனவே வாழ்ந்து அனுபவித்த தருணங்களைப் போன்றே இருந்த தருணங்கள் இருந்திருக்கும்—அது ஒரு சாத்தியமற்ற காரியம். ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், என் மனம் சில சிக்கல்களால் கலக்கமடைந்திருந்தது; திருநற்கருணை அப்பத்தில் கிறிஸ்துவின் மெய்யான பிரசன்னம், ஃபாபோர்க்கின் அந்த முதன்மையான வரவேற்பறையை விட எனக்கு அதிக தெளிவற்ற ஒரு மர்மமாகத் தோன்றவில்லை—அது வலது கரையில் அமைந்திருந்தது, அங்கே என் படுக்கையறையிலிருந்தே காலையில் மரச்சாமான்கள் நகர்த்தப்படும் சத்தத்தை என்னால் கேட்க முடிந்தது. ஆயினும், ஃபாபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மெய்னிலிருந்து என்னைப் பிரிக்கும் அந்தக் கோடு, எவ்வளவு கற்பனையானதாக இருந்தாலும், அந்தக் காரணத்தினாலேயே அது இன்னும் அதிக உண்மையானதாகத் தோன்றியது; இது ஏற்கெனவே ஃபாபோர்க்தான்—என் தாய் சொல்லத் துணிந்த அந்த பூமத்திய ரேகையின் மறுபுறத்தில் விரிக்கப்பட்டிருக்கும் குவர்மாண்டஸ் வாசற்படி விரிப்புதான்—என்று நான் ஆழமாக உணர்ந்தேன்......ஒரு நாள் அவர்களின் கதவு திறந்திருந்தபோது அதைப் பார்த்திருந்தேன்; அது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. உண்மையில், அவர்களின் உணவு அறையும், மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த நீண்ட கூடமும் (அங்குள்ள சிவப்பு நிற மென்மையான இருக்கைகளை எங்கள் சமையலறை ஜன்னல் வழியாக நான் அவ்வப்போது காண முடியும்) எனக்கு 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதிக்கே உரிய அந்த மர்மமான வசீகரத்தைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றாமல் இருந்திருக்குமா? அது அந்தப் பகுதியின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவும், புவியியல் ரீதியாக அதனுள்ளேயே அமைந்திருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், அந்த உணவு அறையில் உபசரிக்கப்படுவது என்பது 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதிக்குச் சென்று அதன் சூழலைச் சுவாசிப்பதற்குச் சமம்; சொல்லப்போனால், இரவு உணவுக்கு முன் அந்தக் கூடத்தில் இருந்த தோல் சோபாவில் மேடம் டி கெர்மாண்டஸிற்கு (Mme de Guermantes) அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் அனைவரும் 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களே. ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், வேறு இடங்களில்—அதாவது அந்தப் பகுதிக்கு வெளியே நடக்கும் சில விருந்துகளில்—நாகரிகம் என்ற பெயரில் கூடும் சாதாரணமான கூட்டத்திற்கு மத்தியில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்கும் சில மனிதர்களைக் காணலாம்; அவர்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே இருப்பார்கள்—அந்தப் பெயர்களை மனக்கண்ணில் காண முயலும்போது, அவை ஒரு வீரர் சண்டை (tournament) அல்லது அரச வனம் போன்ற காட்சிகளை மாறி மாறி நினைவூட்டும். ஆனால் இங்கே—'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதியின் முதன்மையான வரவேற்பறையில், அந்த மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட கூடத்தில்—அவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. அந்த ஆலயத்தைத் தாங்கி நிற்கும், விலையுயர்ந்த பொருட்களால் செதுக்கப்பட்ட தூண்களாக அவர்கள் திகழ்ந்தனர். முறைசாரா சந்திப்புகளுக்குக் கூட, மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் தனது விருந்தினர்களை அவர்களிலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்தார்; பன்னிருவர் அமர்ந்து உண்ணும் மேஜையைச் சுற்றி அவர்கள் கூடியிருக்கும்போது, 'செயின்ட்-சாப்பல்' (Sainte-Chapelle) தேவாலயத்தில் புனித மேஜைக்கு முன்னால் நிற்கும் அப்போஸ்தலர்களின் தங்கச் சிலைகளைப் போல—அதாவது புனிதத்தன்மையை நிலைநிறுத்தும் குறியீட்டுத் தூண்களைப் போல—அவர்கள் காட்சியளித்தனர். அந்த மாளிகையின் பின்புறம் உயர்ந்த சுவர்களுக்கு இடையே பரவியிருந்த தோட்டத்தைப் பொறுத்தவரை—அங்குதான் கோடைக்காலத்தில் இரவு உணவுக்குப் பிறகு மேடம் டி கெர்மாண்டஸ் மதுபானங்களையும் ஆரஞ்சுப் பழச்சாற்றையும் பரிமாறச் சொல்வார்—அங்குள்ள இரும்பு நாற்காலிகளில் (தோல் சோபாவைப் போலவே நினைவுகளைத் தூண்டும் ஆற்றல் கொண்டவை அவை) இரவு ஒன்பது முதல் பதினொரு மணி வரை அமர்ந்திருக்கும்போது, 'ஃபோபோர்க் செயின்ட்-ஜெர்மைன்' பகுதிக்கே உரிய அந்தத் தென்றலைச் சுவாசிக்காமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது என்று எனக்குத் தோன்றியது; அது, ஆப்பிரிக்காவில் இருப்பதை உணராமலே 'ஃபிகிக்' (Figuig) சோலையில் குட்டித் தூக்கம் போடுவது எவ்வளவு சாத்தியமற்றதோ, அவ்வளவு சாத்தியமற்றது. கற்பனையும் நம்பிக்கையும் மட்டுமே சில பொருட்களையும் மனிதர்களையும் மற்றவற்றிலிருந்து தனித்துக்காட்டி, ஒரு தனித்துவமான சூழலை உருவாக்க முடியும். ஐயோ! 'ஃபோபோர்க் செயிண்ட்-ஜெர்மைன்' (Faubourg Saint-Germain) பகுதியின் அழகிய இடங்கள், இயற்கை அம்சங்கள், உள்ளூர்ச் சிறப்பம்சங்கள் மற்றும் கட்டிடக்கலைச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றில் கால் பதிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு ஒருபோதும் கிடைக்காது என்றே தோன்றியது. திறந்த கடலில் பயணிக்கும்போது—கரையிறங்கும் நம்பிக்கை ஏதுமற்ற நிலையில்—கரையோரத்தின் தேய்ந்துபோன வாசற்கால் மிதியடியையோ அல்லது ஒரு தனித்த பனை மரத்தையோ, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான தொழில் அல்லது தாவரத்தின் முதல் அறிகுறியையோ காணும்போது ஏற்படும் அந்தச் சிலிர்ப்பான உணர்வோடு மட்டுமே நான் திருப்தியடைய வேண்டியிருந்தது.
இருப்பினும், எனக்கு 'ஓட்டல் டி கெர்மான்ட்ஸ்' (Hôtel de Guermantes) என்பது அதன் நுழைவு வாயிலுடன் தொடங்கியிருக்கலாம்; ஆனால் டியூக்கின் (Duke) பார்வையில் அதன் எல்லைகள் வெகுதூரம் பரவியிருந்தன. அங்கு வசிப்பவர்கள் அனைவரையும் வெறும் குத்தகை விவசாயிகள், பாமரர்கள் அல்லது புரட்சிக் காலத்தில் பறிமுதல் செய்யப்பட்ட சொத்துக்களை வாங்கியவர்கள் என்று கருதி, அவர்களின் கருத்துக்களுக்கு எந்த மதிப்பும் அளிக்காமல் அவர் நடந்துகொண்டார். காலையில் தனது படுக்கை ஆடையுடன் (nightshirt) ஜன்னல் அருகே நின்றுகொண்டு சவரம் செய்துகொள்வார்; பின்னர் முற்றத்திற்கு வருவார்—அப்போது நிலவும் வெப்பநிலையைப் பொறுத்து, சட்டையின் கைகளை மடித்துவிட்டபடியோ, பைஜாமாவுடனோ, அல்லது அரிதான நிறத்திலான அடர்த்தியான ரோமங்கள் கொண்ட ஸ்காட்டிஷ் ஜாக்கெட் அல்லது உள்ளே அணிந்திருக்கும் ஆடையின் விளிம்பைக்கூட மறைக்காத வெளிர் நிறக் குட்டையான கோட் அணிந்தோ வருவார்—அங்கு தனது குதிரை பராமரிப்பாளர்களில் ஒருவரை, புதிதாக வாங்கிய குதிரையைத் தனக்கு முன்னால் ஓட்டிச் செல்லச் சொல்வார். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, அந்தக் குதிரை ஜூபியனின் (Jupien) கடையின் முன்பகுதியைச் சேதப்படுத்தியது; அப்போது ஜூபியன் இழப்பீடு கேட்டது டியூக்கிற்கு மிகுந்த கோபத்தை மூட்டியது. "அந்தக் கட்டிடத்திலும் அந்தப் பகுதிக்கு உட்பட்ட திருச்சபையிலும் டச்சஸ் (Duchess) செய்யும் நன்மைகளைக் கருத்தில்கொண்டாவது, அந்த ஆள் நம்மிடம் எதையாவது கேட்பது ஒரு அநாகரிகமான செயல்," என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் கூறினார். ஆனால் ஜூபியன் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நின்றார்; டச்சஸ் என்ன 'நன்மை' செய்தார் என்பது பற்றிய எந்தத் தெளிவும் அவரிடம் இல்லாதது போலவே தோன்றியது. உண்மையில் அவர் நன்மைகளைச் செய்தார்; ஆனால் ஒருவரால் அனைவருக்கும் நன்மை செய்ய முடியாது என்பதால், ஒருவருக்குச் செய்த உதவிகள் மற்றொருவருக்கு உதவாமல் இருப்பதற்கான ஒரு காரணமாகிவிடுகிறது—இதனால் அந்த இரண்டாவது நபரிடம் இன்னும் அதிகமான அதிருப்தி உருவாகிறது. மேலும், அறப்பணி என்ற கண்ணோட்டத்தைத் தாண்டிப் பார்த்தால், அந்தப் பகுதி—அது வெகுதூரம் பரவியிருந்தாலும்—டியூக்கிற்குத் தனது சொந்த முற்றத்தின் நீட்சியாகவும், தனது குதிரைகளுக்கான ஒரு பெரிய ஓடுதளமாகவும் மட்டுமே தோன்றியது. ஒரு புதிய குதிரை தனியாக ஓடுவதைப் பார்த்த பிறகு, அவர் அதற்குக் கடிவாளம் பூட்டி, சுற்றியுள்ள தெருக்கள் வழியாக ஓட்டிச் செல்வார்—குதிரைப்பாகலன் கடிவாளத்தைப் பிடித்தபடி வண்டியின் ஓரமாக ஓடுவான்—நடைபாதையில் காத்து நின்றிருந்த டியூக்கின் முன் அந்தக் குதிரையை மீண்டும் மீண்டும் கடந்து செல்ல வைப்பார்: அந்த மாபெரும் மனிதர், இலேசான வண்ண ஆடைகளை அணிந்து, வாயில் சுருட்டுடன், தலை நிமிர்ந்து, ஒற்றைக் கண்ணாடியுடன் ஆர்வத்துடன் நிற்பார்—அவர் குதிரை வண்டியின் மீது பாய்ந்து ஏறி, அதைச் சோதிப்பதற்காகத் தானே ஓட்டி, பின்னர் அந்தப் புதிய குதிரையுடன் சாம்ப்ஸ்-எலிசேவில் உள்ள தனது காதலியைச் சந்திக்கப் புறப்படும் தருணம் வரை இது தொடரும். முற்றத்தில், திரு. டி குவர்மண்டஸ், ஏறக்குறைய தனது சொந்த சமூக வட்டத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு தம்பதியினரை வரவேற்பார்: அவர்கள் அவருடைய உறவினர்கள்; தொழிலாள வர்க்கத் தம்பதியினரைப் போலவே, அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒருபோதும் வீட்டில் இருப்பதில்லை—ஏனெனில் மனைவி காலையில் எழுந்தவுடன் 'ஸ்கோலா'விற்கு எதிர்சுர இசை மற்றும் ஃபியூக் படிக்கச் சென்றுவிடுவார், அதே நேரத்தில் கணவர் தனது கலைக்கூடத்திற்கு மரச் செதுக்கல் வேலை செய்யச் சென்றுவிடுவார்......அலங்கார வேலைப்பாடுகள் கொண்ட தோல்; பின்னர் பாரன் மற்றும் பாரனஸ் டி நார்போயிஸ் — எப்போதும் கருப்பு உடை அணிந்திருப்பார்கள்; அந்தப் பெண் நாற்காலி வாடகைக்கு விடுபவர் போலவும், அவர் இறுதிச் சடங்கு நடத்துபவர் போலவும் தோற்றமளிப்பார்கள் — இவர்கள் நாளொன்றுக்கு பலமுறை தேவாலயத்திற்குச் செல்வார்கள். எங்களுக்குத் தெரிந்த முன்னாள் தூதரின் மருமகனும் மருமகளும்தான் இவர்கள்; என் தந்தை படிக்கட்டு வளைவில் ஒருவரைச் சந்தித்தாரே, அவர் எங்கிருந்து வருகிறார் என்று தெரியாமலேயே கடந்து சென்றாரே, அவர்தான் அந்தத் தூதர். ஏனெனில், ஐரோப்பாவின் மிகச் சிறந்த அரசியல்வாதிகளுடன் பழகிய, பிரபுத்துவத்தின் அற்பமான வேறுபாடுகளைப் பெரிதாகக் கருதாத ஒரு உயரிய நபர், இத்தகைய முக்கியத்துவமற்ற, குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட, மதப்பற்று மிக்க பிரபுக்களுடன் தொடர்பில் இருக்கமாட்டார் என்றே என் தந்தை நினைத்திருந்தார். அவர்கள் சமீபத்தில்தான் அந்தக் கட்டிடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்திருந்தனர்; ஜூப்பியன் முற்றத்திற்கு வந்து அந்தப் பாரனிடம் (அவர் அப்போது திரு. டி கெர்மான்ட்ஸை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார்) ஒரு வார்த்தை பேச முற்பட்டபோது, அவரது சரியான பெயர் தெரியாததால் அவரை "திரு. நார்போயிஸ்" என்று அழைத்தார்.
"ஆ! திரு. நார்போயிஸ் — ஆ! இது ஒரு அருமையான கண்டுபிடிப்பு! சற்றே பொறுங்கள்! வெகு விரைவில், அந்த ஆள் உங்களை 'குடிமகன் நார்போயிஸ்' என்று அழைக்கப்போகிறார்!" என்று திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் அந்தப் பாரனை நோக்கி உற்சாகமாகக் கூறினார். தன்னை "டியூக்" (Duke) என்று அழைக்காமல் வெறும் "திரு" (Monsieur) என்று அழைத்ததற்காக ஜூப்பியன் மீது தனக்கிருந்த எரிச்சலை வெளிப்படுத்த அவருக்கு இது ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது.
ஒரு நாள், என் தந்தையின் தொழில் சார்ந்த தகவல் தேவைப்பட்டபோது, திரு. டி கெர்மான்ட்ஸ் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவரை நேரில் வந்து சந்தித்தார். அதிலிருந்து, அண்டை வீட்டாராகச் செய்யக்கூடிய உதவிகளை அவரிடம் அடிக்கடி கேட்கத் தொடங்கினார்; என் தந்தை ஏதோ வேலையில் மும்முரமாக இருந்து, யாரையும் சந்திக்க விரும்பாமல் படிக்கட்டில் இறங்கி வருவதைப் பார்த்தால் போதும், அந்த டியூக் தனது குதிரை லாயத்து ஆட்களை விட்டுவிட்டு முற்றத்தில் என் தந்தையிடம் வருவார்; மன்னரின் பழைய உதவியாளர்களிடமிருந்து வந்த மரபான பணிவுடனும் உபசரிப்புடனும் தனது மேலங்கியின் காலரைச் சரிசெய்து கொண்டு, என் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொள்வார். தனது கையில் அதை வைத்துக்கொண்டு — ஒரு விலைமகள் காட்டும் துணிச்சலுடன், தனது விலையுயர்ந்த உடலின் தொடுதலை அவர் வெறுக்கவில்லை என்பதை நிரூபிப்பது போல அக்கரையைத் தடவிக் கொடுத்தபடியே — தர்மசங்கடத்துடன் அங்கிருந்து தப்பிக்கவே நினைத்துக் கொண்டிருந்த என் தந்தையை வண்டி செல்லும் நுழைவாயில் வரை அழைத்துச் செல்வார். ஒரு நாள் அவர் தனது மனைவியுடன் வண்டியில் புறப்பட்டபோது நாங்கள் அவரை வழியில் சந்தித்தோம்; அப்போது அவர் எங்களுக்கு மிகவும் கம்பீரமாகத் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்தினார்; அவர் அவளிடம் என் பெயரைச் சொல்லியிருக்கலாம்; ஆனால் அவள் அதை—அல்லது என் முகத்தை—நினைவில் வைத்திருப்பதற்கான வாய்ப்பு என்ன இருந்தது? அதோடு, அவளுடைய வாடகைதாரர்களில் ஒருவன் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுவது எத்தகையதொரு சாதாரணமான அறிமுகம்! மேடம் டி வில்லெபாரிசிஸின் (Mme de Villeparisis) வீட்டில் அந்த டச்சஸைச் (Duchess) சந்தித்திருந்தால் அது ஒரு சிறந்த அறிமுகமாக அமைந்திருக்கும்; என் பாட்டி மூலமாக என்னை வந்து சந்திக்குமாறு அவர் அழைத்திருந்தார்; இலக்கியத் துறையில் எனக்கு இருந்த ஆர்வத்தை அறிந்த அவர், தன் வீட்டில் எழுத்தாளர்களைச் சந்திக்கலாம் என்றும் கூறியிருந்தார். ஆனால், சமூக நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ள நான் இன்னும் மிகச் சிறியவன் என்று என் தந்தை கருதினார்; மேலும் என் உடல்நிலை கவலைக்குரியதாக இருந்ததால், புதிய சமூகத் தொடர்புகளுக்கான தேவையற்ற வாய்ப்புகளை எனக்கு அளிப்பதில் அவருக்கு விருப்பமில்லை.
மேடம் டி கெர்மான்டஸின் (Mme de Guermantes) பணியாளர்களில் ஒருவன் ஃபிரான்சுவாஸுடன் (Françoise) அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருந்ததால், அவர் செல்லும் சில வரவேற்பறைகளின் பெயர்களை நான் கேள்விப்பட்டேன்; ஆனாலும் அவற்றை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில், அவை அவருடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன—அவருடைய பெயரின் வழியாக மட்டுமே நான் பார்த்த வாழ்க்கை அது—ஆகவே, ஒரு வகையில் அவை கற்பனைக்கு எட்டாதவையாகத் தோன்றின அல்லவா? "இன்று இரவு பார்மா இளவரசியின் (Princess of Parma) வீட்டில் நிழல்-நாடக நிகழ்ச்சி (shadow-play party) ஒன்று இருக்கிறது," என்று அந்தப் பணியாளன் கூறினான், "ஆனால் நாங்கள் அங்கு செல்லவில்லை; ஏனெனில் மாலை ஐந்து மணிக்கு மேடம், டியூக் டி ஓமாலுடன் (Duke of Aumale) இரண்டு நாட்கள் தங்குவதற்காகச் ஷான்டில்லிக்கு (Chantilly) ரயிலில் செல்கிறார்; இருப்பினும் அவருடைய பணிப்பெண்ணும் (lady’s maid) உதவியாளரும் (valet) செல்கிறார்கள். நான் இங்கேயே தங்கிவிடுகிறேன். பார்மா இளவரசிக்கு இதில் மகிழ்ச்சி இருக்காது; அவர் டச்சஸுக்கு நான்கு முறைக்கு மேல் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார்."
"அப்படியானால் இந்த வருடம் நீங்கள் ஷாட்டோ டி கெர்மான்டஸுக்குச் (Château de Guermantes) செல்லவில்லையா?"
"நாங்கள் அங்கு செல்லாதது இதுவே முதல் முறை; டியூக்கிற்கு மூட்டுவலி (rheumatism) இருப்பதால், மைய வெப்பமூட்டும் வசதி (central heating system) பொருத்தப்படும் வரை அங்கு திரும்ப வேண்டாம் என்று மருத்துவர் தடை விதித்துள்ளார்—ஆனால் அதற்கு முன்பு, நாங்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜனவரி மாதம் வரை அங்கு தங்குவது வழக்கம். வெப்பமூட்டும் வசதி தயாராகவில்லை என்றால், மேடம் சில நாட்கள் கேன்ஸுக்குச் (Cannes) சென்று கெய்ஸ் டச்சஸுடன் (Duchess of Guise) தங்கக்கூடும், ஆனால் எதுவும் இன்னும் உறுதியாகவில்லை."
"நீங்கள் நாடக அரங்குக்குச் (theater) செல்வீர்களா?"
100