102. ஷேன் லெஸ்லி, விமர்சனம், குவாட்டர்லி ரிவியூ (Quarterly Review) 1922

 102. ஷேன் லெஸ்லி, விமர்சனம், குவாட்டர்லி ரிவியூ (Quarterly Review) 1922
ஷேன் லெஸ்லி எழுதிய ‘யுலிஸஸ்’ (Ulysses) குறித்த விமர்சனத்திலிருந்து ஒரு பகுதி (குவாட்டர்லி ரிவியூ, அக்டோபர் 1922).
. . . அளவு மற்றும் நிறத்தில் 'லண்டன் தொலைபேசி அடைவுப் புத்தகத்தை' (London Telephone Book) ஒத்திருப்பதால், கவனக்குறைவாக இருப்பவர்களுக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான நூலை, டப்ளின் நகரைச் சேர்ந்த பிரபல எழுத்தாளர் ஒருவர் எழுதி, டிஜோனில் (Dijon) அச்சிட்டு, பாரிஸில் மிக அதிக விலைக்கு வெளியிடும்போது, ​​அது பொதுவான கவனத்தைப் பெறாமல் போக வாய்ப்புள்ளது. இருப்பினும், 'யுலிஸஸ்' நூல் திரைக்குப் பின்னால் ஒரு பரபரப்பான சர்ச்சையை ஏற்படுத்தி வெற்றி பெற்றுள்ளது. முதலாவதாக, இது ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட பதிப்பாகவே (limited edition) வெளியிடப்பட்டுள்ளது; இரண்டாவதாக, இதன் ஆசிரியர் கட்டுப்பாடுகள் அல்லது மரபுகளின் எல்லைகளைத் தாண்டிச் சென்றுள்ளார். . . . ஏனெனில், இதில் டப்ளின் நகரின் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் சில அருவருப்பான மற்றும் யதார்த்தமான காட்சிகள் உள்ளன - இவை ஐரிஷ் தலைநகரின் சமூகவியல் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக அமையக்கூடியவை என்றாலும் - அதே சமயம் நல்ல ரசனை மற்றும் ஒழுக்கநெறி சார்ந்த கருத்துகளுக்கு முற்றிலும் முரணான பகுதிகளும் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன.


மொத்தத்தில், இந்தப் புத்தகத்தைப் படிப்பது சாத்தியமற்றதாகவும், இதிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவது விரும்பத்தகாத ஒன்றாகவும் உள்ளது. ஓரளவு அறிவுத்திறன் கொண்டவர்கள் கூட, நீண்ட நேரம் வாசித்தாலும் இதிலிருந்து புரிந்துகொள்ளக்கூடிய எதையும் பெற முடியாமல் போகலாம். இது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு 'ஒடிஸி' (Odyssey) போன்ற பயணம்தான்; ஆனால் இது அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, இருபத்து நான்கு மணிநேர கால அளவாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. டப்ளின் வாழ்க்கையின் இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தில் நடக்கக்கூடிய நிகழ்வுகள், மனதில் எழக்கூடிய எண்ணங்கள் மற்றும் உரையாடலில் பேசப்படக்கூடிய விஷயங்கள் என அனைத்தும் இந்த மாபெரும் படைப்பில் குவித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. கடந்த காலத்தின் ஒரு நாளை, அதன் மிகச்சிறிய விவரம் மற்றும் மிகத் தொலைவான குறிப்பு வரை அப்படியே பதிவு செய்து நிலைநிறுத்த மேற்கொள்ளப்பட்ட அந்த முயற்சி - 'பாபேல் கோபுரம்' (Tower of Babel) எவ்வாறு அதன் அதீத உயரத்தாலும், இறைவனுக்கு எதிரான முயற்சியாலும் வீழ்ந்ததோ - அதேபோல தோல்வியடைந்துள்ளது. இதனால் எழுத்தாளர் புரிந்துகொள்ள முடியாதவராக மாறிவிடுகிறார்; ஒருவேளை அவருக்கே கூட அது புரியாமல் இருக்கலாம். சில பகுதிகளைப் பொறுத்தவரை, பிரவுனிங் (Browning) தனது சில கவிதைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது போலவே இவரும் உணரக்கூடும்: அதாவது, அந்தக் கவிதைகளின் அர்த்தத்தை கடவுள் நன்கு அறிந்திருந்தாலும், எழுத்தாளரான அவரோ அதை மறந்துவிட்டிருப்பார். 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நூலின் பெரும்பகுதிக்கு முதல் வாசிப்பிலேயே சரியான பொருளைக் காண முடிவதில்லை. மனித அறிவாற்றலுக்கும் தெய்வீக கண்ணியத்திற்கும் எதிரான தாக்குதலாக அமைந்துள்ள இந்நூல், வாசகர்களையோ அல்லது எளிதில் ஈர்க்கப்படக்கூடிய சமகால எழுத்தாளர்களையோ தன்வசப்படுத்திச் சீர்குலைக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தால், அந்த நோக்கத்தை அடைவதில் அது தோல்வியையே தழுவும்.
வாசக உலகையும், விமர்சகர்கள் எனும் 'பிரட்டோரியன் காவலர்' (பாதுகாப்பு அரண்) போன்றவர்களையும் ஏமாற்ற ஒரு மிகப்பெரிய முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது என்பதே எங்கள் கருத்து. பிரான்ஸ் மற்றும் இங்கிலாந்தில் உள்ள பல விமர்சகர்கள் இந்த ஏமாற்று வலையில் வீழ்ந்துள்ளனர்; ஒருவேளை புரிந்துகொள்ளவே கூடாது என்ற நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டிருக்கக்கூடிய ஒன்றை, புரிந்துகொள்ள இயலாததாலேயே அவர்களின் வீழ்ச்சியும் மிகக் கடுமையாக அமைந்தது. ஷேக்ஸ்பியரின் படைப்புகளுக்கு இணையானதாகவும், நவீன உலகிற்கு அயர்லாந்து அளித்த கொடையாகவும் 'யுலிசிஸ்'-ஐ தீவிரமாக ஏற்றுக்கொண்ட பிரான்ஸ் நாட்டு நல்நோக்கம் கொண்ட, ஆனால் வாயடைத்துப் போன விமர்சகர்கள் மீது நாங்கள் பரிதாபத்தை மட்டுமே கொள்ள முடியும். 'யுலிசிஸ்' நூலில் 'இலியட் காவியத்தை விடப் பெரிய ஒன்று' (maius noscitur Iliade) இருப்பதாகச் சொல்வது வீண்; உண்மையில், யுலிசிஸ் எனும் அந்தப் பெரும் பெயர் கொடூரமான முறையில் களங்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நம்மிடம் இருப்பது வெறும் 'கழிவுநீர் ஓடையின் ஒடிஸி' (Odyssey of the sewer) மட்டுமே... திரு. ஜாய்ஸின் (Mr. Joyce) படைப்பை 'இலக்கியப் போல்ஷிவிசம்' (literary Bolshevism) என்று விவரிப்பதில் தவறில்லை. இது ஒரு பரிசோதனை முயற்சி; மரபுகளுக்கு எதிரானது; கிறிஸ்தவ விழுமியங்களுக்கு முரணானது; குழப்பம் நிறைந்தது; அறநெறிகள் அற்றது. மேலும், இதுவே அதன் ஆசிரியருக்கு ஒரு சிக்கலான மரணப் போர்வையாக (entangling shroud) மாறக்கூடிய வாய்ப்பும் அதிகம்; இதிலிருந்து அவரால் ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாது. திரு. ஜாய்ஸ் தனது வாழ்வின் சிறந்த ஆண்டுகளை இந்தப் பக்கங்களை உருவாக்குவதிலேயே செலவிட்டிருக்கிறார் என்பதையும், உலகம் அல்லலுற்ற காலத்திலும் அயராது உழைத்து, நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சியோடு தானும் வீழ்ந்துவிடாமல் உறுதியுடன் நின்றார் என்பதையும் நாம் நம்பலாம். 'போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் தி ஆர்ட்டிஸ்ட் ஆஸ் எ யங் மேன்' (Portrait of the Artist as a Young Man) நூலின் ஆசிரியரின் மேதமையும் இலக்கியத் திறனும் எப்போதும் வெளிப்படையாகவே இருந்திருக்கின்றன. ஆனால், மனநல மருத்துவர்கள் ஒரே ஒரு காரணத்தை மட்டுமே சுட்டிக்காட்டக்கூடிய வகையிலான பக்கங்களை எழுதும், ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் பணியில் அந்தத் திறன்கள் இரக்கமின்றித் திணிக்கப்பட்டுச் செலுத்தப்பட்டுள்ளன. திகைப்பூட்டும் அந்தப் பக்கங்களில் ஐந்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான சொற்கள் குவிந்துள்ளன; அவற்றின் வடிவத்தையும் அளவையும் விவரிக்க 'பால்சாக் பாணி' (Balzacian) அல்லது 'சோலா பாணி' (Zolaesque) போன்ற சொற்கள் பொருத்தமானவை என்றாலும், அவை முழுமையான விளக்கத்தைத் தருவதில்லை. ஏனெனில், உளவியல் அல்லது எதார்த்தவாதத்தைப் பொறுத்தவரை, பால்சாக் மற்றும் சோலா ஆகியோரின் திறன்களே கூட இதற்கு முன்னால் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடுகின்றன (பால்சாக் ஏழையாகவும், சோலா திவாலானவராகவும் கருதப்படும் நிலை). இந்த முயற்சிகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்தவோ அல்லது இலக்கியச் செய்தி எதையும் வழங்கவோ மேற்கொள்ளப்படவில்லை; மாறாக, டப்ளின் நகரில் லார்ட் டட்லி வைஸ்ராயாக (ஆளுநராக) இருந்த காலத்தில், ஆசிரியர் கழித்த ஒரு பகல் மற்றும் ஒரு இரவின் துல்லியமான விவரணையை உலகிற்கு அளிப்பதே இதன் நோக்கமாகும் (டப்ளின் வீதிகளில் அவர் வண்டியில் செல்லும் காட்சி, சாதாரண ஆங்கில வாசகருக்குப் புரியக்கூடிய வெகுசில பகுதிகளில் ஒன்றாகும்). தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்தப் பகலும் இரவும் பின்வரும் நிகழ்வுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன (புத்தகத்தின் இறுதியில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள சுருக்கத்தை இங்கே மேற்கோள் காட்டலாம்):
காலை உணவு தயாரித்தல், குடல் அடைப்பு (மலச்சிக்கல்), குளியல், இறுதி ஊர்வலம், அலெக்சாண்டர் கீஸின் விளம்பரம், போதுமானதாக இல்லாத மதிய உணவு, அருங்காட்சியகம் மற்றும் தேசிய நூலகத்திற்குச் செல்லுதல், பெட்ஃபோர்ட் ரோ, மெர்ச்சன்ட்ஸ் ஆர்ச் மற்றும் வெலிங்டன் குவே ஆகிய இடங்களில் புத்தகங்களைத் தேடுதல், ஆர்மாண்ட் ஹோட்டலில் இசை, பெர்னார்ட் கீரானின் இடத்தில் ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதனுடன் வாக்குவாதம், கார் பயணம் உள்ளிட்ட ஒரு கால இடைவெளி, துக்கம் அனுசரிக்கும் வீட்டிற்குச் செல்லுதல், விடைபெறுதல்... திருமதி நினா பியூரிஃபோயின் நீண்ட நேரப் பிரசவம், ஒழுங்கற்ற ஒரு இடத்திற்குச் செல்லுதல்......வீடு... அதைத் தொடர்ந்து பீவர் தெருவில் (Beaver Street) நடந்த கைகலப்பு மற்றும் குழப்பமான சண்டை; பட் பாலத்தில் (Butt Bridge) உள்ள வாடகை வண்டி ஓட்டுநர்களின் ஓய்விடத்திற்குச் சென்று திரும்பும் இரவு நேர நடைப்பயணம்.
'ஃப்ரீமேன்ஸ் ஜர்னல்' (Freeman's Journal) அலுவலகத்தில் அலெக்சாண்டர் கீஸ் (Alexander Keyes) தொடர்பான விளம்பரம் ஒரு அத்தியாயத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளது; இது விவரிக்க முடியாத அளவுக்குச் சலிப்பூட்டும் ஒன்று. தேசிய நூலகத்திற்கான பயணம் ஷேக்ஸ்பியர் குறித்த விவாதமாக விரிகிறது.
இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை, டப்ளின் நாவலாசிரியர்களின் 'சேறும் ஊதாவும்' (Mud and Purple) சார்ந்த பாணியில் எழுதப்பட்ட நாவலைப் போல அமைந்துள்ளது; இவர்கள் 'அன்பிற்குரிய ஆனால் அழுக்கு டப்ளின்' (dear dirty Dublin) என்ற பிரபலமான சொற்றொடரில் உள்ள இரண்டாவது அடைமொழிக்கு (அதாவது 'அழுக்கு' என்பதற்கு) அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனர்...
[இங்கு விமர்சகர் ஐரிஷ் இலக்கிய மறுமலர்ச்சி பற்றி விலகிச் சென்று, இறுதியில் 'சிங்'கின் (Synge) படைப்புகள் 'உண்மையான இலக்கியம்' என்று கூறுகிறார்.]
...ஆனால் 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) நாவலில் அவரது தாக்கத்தைக் காண முடிகிறது. டப்ளினில் உள்ள மகப்பேறு மருத்துவமனை மற்றும் ஒரு குழந்தையின் பிறப்பு ஆகியவற்றை விவரிக்கும் ஒரு முழு அத்தியாயமும், போலி-எலிசபெதன் பாணியில் எழுதப்படவில்லை; மாறாக, வில்லியம் மோரிஸ் (William Morris) கையாண்ட ஆங்கில மற்றும் நார்ஸ் சாகா (Norse Saga) கதைகளின் பாணியைப் பின்பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால், அடுத்து வருவது என்ன? ...
['ஆக்ஸன் ஆஃப் தி சன்' (Oxen of the Sun) அத்தியாயத்திலிருந்து மேற்கோள்கள், பக். 379, பக். 385-6] ...இதுபோன்ற பல பகுதிகள் வருகின்றன; டப்ளின் மருத்துவ மாணவர்கள் மத்தி மீன்களை (sardines) உண்டு விஸ்கி அருந்தும் சூழலில் இவை இன்னும் செயற்கையாகவும் போலியாகவும் ஒலிக்கின்றன...
[அதே அத்தியாயத்திலிருந்து மேற்கோள்கள், பக். 381, பக். 387]
இந்த விசித்திரமான கலைச்சொல் கலந்த மொழியில், மருத்துவம் மற்றும் இன மேம்பாட்டியல் (medico-eugenics) சார்ந்த நவீன கேள்விகள் விவாதிக்கப்படுகின்றன. இனப்பெருக்கக் கட்டுப்பாட்டிற்கு எதிரான இடைக்காலக் கண்ணோட்டம், இடைக்கால பாணியிலான வெளிப்பாட்டையும் ஏறக்குறைய அழகான வடிவத்தையும் பின்வரும் சொற்களில் பெறுகிறது:
"ஐயாக்களே, சாமானிய மக்களிடையே முணுமுணுப்பு அடிக்கடி எழுகிறது. குழந்தையும் பெற்றோரும் இப்போது தங்கள் படைத்தவனைப் போற்றுகிறார்கள்; ஒருவன் 'லிம்போ' (limbo) எனும் இருளிலும், மற்றவன் சுத்திகரிப்பு நெருப்பிலும் (purgatory fire) உள்ளனர். ஆனால் இறைவா, கடவுளால் சாத்தியமாக்கப்பட்ட அந்த ஆன்மாக்களை நாம் இரவில் சாத்தியமற்றதாக்குகிறோமே (பிறக்க விடாமல் தடுக்கிறோமே), அதைப் பற்றி என்ன சொல்வது? இதுவே பரிசுத்த ஆவிக்கு எதிரான பாவம் - அவரே உண்மையான கடவுள், ஆண்டவர் மற்றும் உயிர் அளிப்பவர்."
வானத்தில் ஜோதிட வரைபடம் (ராசி மண்டலம்) அமைக்கப்படும்போது மொழி சுவாரஸ்யமாகிறது...
[அதே அத்தியாயத்திலிருந்து மேற்கோள்கள், பக். 407, பக். 414]
... இந்நூலில் உள்ள பகடி (parody) மிகவும் வெளிப்படையானது; பிரெஞ்சு, ஆங்கிலம் மற்றும் ஐரிஷ் மக்களிடம் ஒரு மிகப்பெரிய கேலி அல்லது ஏமாற்று வேலை நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளது என்பதை இதுவே வாசகருக்கு உணர்த்திவிடும்; ஐரிஷ் மக்களைத் தவிர மற்ற இரு தரப்பினரிடமும் இது ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றுள்ளது. பிரெஞ்சுக்காரர்களும் பல ஆங்கிலேயர்களும் இதைத் தீவிரமான படைப்பாகவே எடுத்துக்கொண்டனர். டப்ளினிலிருந்து இதுவரை கேலியான ஏளனக் குரல்கள் மட்டுமே கேட்கின்றன; இருப்பினும், தனது சிறந்த எழுத்தாளர்கள், அரசியல்வாதிகள், தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் தரகர்கள் என யாராக இருந்தாலும் அவர்களை நிராகரிக்கும் ஒரு வழக்கம் டப்ளினுக்கு உண்டு.
கத்தோலிக்க வாசகர், 'விசுவாசப் பிரமாணம்' (Creed) மற்றும் 'கன்னி மரியாளின் மன்றாட்டுமாலை' (Litany of the Virgin) ஆகியவற்றின் பகடி வடிவங்களைப் பார்த்தவுடனேயே இந்நூலை மூடிவிடுவார்; 'பில்கிரிம்ஸ் ப்ராக்ரஸ்' (Pilgrim’s Progress) நூலின் தழுவல் வடிவத்தைக் கூட பியூரிட்டன் (Puritan) பிரிவினர் வெறுப்பார்கள் - உண்மையில் அந்தப் பகுதியைத் தனியாக வாசித்தால் அது அவ்வளவு மோசமாகத் தெரியாது என்றாலும் கூட...
[அதே பகுதியிலிருந்து மேற்கோள்கள், பக். 389, பக். 395]
...கத்தோலிக்க அல்லது புராட்டஸ்டன்ட் கிறிஸ்தவத்தின் புனிதமான விஷயங்கள் குறித்து எழுத்தாளருக்குப் பெரிய அக்கறை இல்லை... விசித்திரமான மற்றும் அபத்தமான கற்பனைச் சூழல்களில் உண்மையான மனிதர்களின் பெயர்களைப் புகுத்தும் நடைமுறை, 'ராபெலேசியன்' (Rabelaisian) பாணி யதார்த்தவாதத்தின் மிக மோசமான நிலையைத் தொடுவதாக எங்களுக்குத் தோன்றுகிறது. தாராளமான கொடைகளுக்குப் பெயர் பெற்ற ஒரு ஐரிஷ் பிரபுவின் தோல் நோய் குறித்த விவரங்கள் தரப்படும்போது, ​​எழுத்தாளர் மீது எங்களுக்கு உண்மையான வெறுப்பு ஏற்படுகிறது. சில விஷயங்களைச் செய்யவே கூடாது; சொல்லப்போனால், அவை செய்யப்படவும் கூடாது என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம். எந்தவொரு கிறிஸ்தவக் கண்ணோட்டத்திலும் இந்நூல் கண்டிக்கத்தக்கதாகவே (anathema) அறிவிக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில், ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக ஐரோப்பாவின் மதமாகத் திகழும் ஒன்றின் மிகப்புனிதமான கருப்பொருள்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்களை இது கேலி செய்ய முயற்சிக்கிறது. அத்தகைய ஒரு நூலைத்தான், அறியாமை கொண்ட பிரெஞ்சு விமர்சகர்கள் ஐரோப்பிய இலக்கிய உலகில் அயர்லாந்தின் மறுவருகைக்கான சான்றாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்! ...நிச்சயமாக, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பரிச்சயமான பெயர்களையும் குறிப்புகளையும் அடையாளம் காண ஒரு டப்ளின் வாசி தேவை; அதே சமயம் ஆர்தர் கிரிஃபித் (Arthur Griffith) போன்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மனிதர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் பரவலான கவனத்தைப் பெறுகின்றன. மேலும், இதில் உள்ள அனைத்து இறையியல் குறிப்புகளையும் புரிந்துகொள்ள ஒரு இறையியலாளர், அதுவும் ஒரு ஜெசூட் (Jesuit) சபையைச் சேர்ந்தவர் தேவைப்படுவார் என்று கூறுவதில் நாங்கள் வருந்துகிறோம்... திரு. ஜாய்ஸின் குறிப்புச் சொல்லும் முறை, ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய நினைவுகூரல்கள் மற்றும் சிந்தனை ஓட்டம் ஆகியவை இந்நூலின் பெரும்பகுதியைச் சலிப்பூட்டும் வகையில் தெளிவற்றதாகவும், தேவையற்ற அற்பமான விஷயங்களாகவும் மாற்றுகின்றன. குறிப்பிட்ட சூழல்களில் அவர் மனதில் தோன்றும் எண்ண ஓட்டங்களை அவர் அப்படியே குறித்துச் செல்கிறார். சில சமயங்களில், ‘தங்க முனைகள் கொண்ட வெண் பற்கள். கிறிசோஸ்டோமோஸ்’ (Chrysostomos) போன்ற குறிப்புகளில் வாசகருக்கு ஒரு மின்னல் கீற்று போன்ற தெளிவு கிடைக்கிறது... யூதர்கள் குறித்த ஒரு விவாதம், அயர்லாந்து அவர்களை ஒருபோதும் துன்புறுத்தாததற்குக் காரணம் அவர்களை நாட்டிற்குள் அனுமதிக்காததே என்ற முடிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது; ... அந்த அசுத்தமான குப்பைக் கூளங்களுக்கு இடையிலிருந்து மீட்கப்படும் சித்திரங்கள் தனித்துவமானவை, சில சமயங்களில் மறக்க முடியாதவை. நடை அமைதியாகவும் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்கும்போது, ​​ஆங்காங்கே சிறந்த இலக்கியம் வெளிப்படுகிறது; ஆனால், அதே சமயம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகவும் மேற்கோள் காட்டத்தக்கதாகவும் உள்ள அந்தச் சிறு பகுதிகளை மட்டும் பிரித்தெடுக்க, அந்தச் சொற்களின் பெருவெள்ளத்தில் யார் தான் நீந்திச் செல்ல முடியும்? புத்தகத்தின் குழப்பம் மிக அதிகமாக இருப்பதால், அதன் கையாளுமைத் திறனின்மையைத் தவிர்க்கவோ அல்லது வாசகரை வேண்டுமென்றே திசைதிருப்பும் அதன் போக்கை அவிழ்க்கவோ வழியில்லாமல், நாம் மேற்கோள்களைக் காட்ட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறோம். அவ்வப்போது கிடைக்கும் தெளிவான அம்சங்கள் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன, ஆனால் அதன்பின்னர், எதிர்பார்ப்புடன் இருக்கும் வாசகரின் பார்வை தொடர்பற்ற கற்பனைகளில் தொலைந்து போகிறது. டப்ளின் விரிகுடாவில் நீரில் மூழ்கிய மனிதனை விவரிக்கும் பத்திகளைப் போன்றதொரு யதார்த்தமான பகுதியை நாங்கள் இதுவரை படித்ததில்லை; மேலும், புத்தகத்தின் மற்ற எந்தப் பகுதியிலும் இதற்கு இணையான எழுத்து இல்லை என்பதையும் நாங்கள் குறிப்பிடுகிறோம். ...
பாலியல் பகுப்பாய்வு மற்றும்... ஆகியவற்றின் மூடுபனிக்கு ஊடாக மனதின் ஆழத்தை அலசும் இத்தகைய படைப்புகள் விரைவில் மறைந்துபோவதே நல்லது. இத்தகைய விஷயங்கள் ரகசியமாகவேனும் அச்சிடப்பட்டு ஒரு கௌரவத்தைப் பெற்றது வருந்தத்தக்கது; அதே சமயம், குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பிரதிகளும் அவற்றின் அதிக விலையும், பெரும்பான்மையான வாசகர்கள் இத்தகைய விரும்பத்தகாத படைப்பைச் சற்றேனும் வாசிப்பதைத் தொடர்ந்து தடுக்கும் என்பது மகிழ்ச்சிக்குரியது. திரு. ஜாய்ஸின் கூர்மையான விமர்சனப் பார்வைக்கு உட்பட்ட டப்ளின் நகர வாழ்க்கையைப் பற்றிய சில கூடுதல் புரிதல்களைப் பெறுவதோடு, அவர் புதிய இலக்கிய நடைகளை உருவாக்கியுள்ளாரா அல்லது 'மேடம் போவரி' (Madame Bovary) அல்லது 'குற்றமும் தண்டனையும்' (Crime and Punishment) போன்ற இலக்கிய மைல்கல் படைப்புகளைப் போலக் கருதப்படக்கூடிய ஒரு நூலை எழுதியுள்ளாரா என்பதை அறிந்துகொள்வதே ஆர்வமுள்ளவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும்...
[சில பகுதிகள் மூலம் இந்தக் கருத்தை விளக்குகிறது]
... திரு. ஜாய்ஸுக்குச் சுருக்கமான, கூர்மையான கருத்துக்களை (epigrams) வெளிப்படுத்தும் திறன் அதிகம் உள்ளது. பட்டாணி கொண்டு சிட்டுக்குருவிகளை வேட்டையாடுவதை ஒரு யானை வேட்டைக்காரன் எப்படிப் பார்ப்பானோ, அப்படித்தான் அவர் இந்தத் திறனைப் பார்க்கிறார் போலும். அவரது மிக வலிமையான ஆயுதமான 'பயங்கரமான நகைச்சுவை ஆற்றல்' (Comic Force) என்பதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, ஒரு பழமையான நகைச்சுவை உணர்வை அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சிதறியுள்ள அவரது கூற்றுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. 'ஐரிஷ் நாட்டவரின் வீடுதான் அவரது சவப்பெட்டி' என்றோ, அல்லது 'நரகத்தில் பனிப்பந்துக்குக் கூட நிலைத்து நிற்கும் வாய்ப்பு இல்லை' (அதாவது, வாய்ப்பே இல்லை) என்றோ கேட்கும்போது நாம் சோர்வுடன் புன்னகைக்கிறோம்; ஒருவேளை நாம் 'வாழ்க்கை எனும் வாணலியிலிருந்து பார்கட்டரி (purgatory) எனும் நெருப்புக்கு' மாறினால் ஒழிய... ஆனால் இவை அனைத்தும் பிறரிடமிருந்து பெறப்பட்டவையாக இருக்கலாம்; உண்மையில் டப்ளினில் இத்தகைய கூர்மையான கருத்துக்களை 'பிளாக்பெர்ரி' (blackberries) பழங்களைப் போல எளிதாகப் பறித்துவிட முடியும்...
வடிவம் இல்லாவிட்டால் கலை இருக்க முடியாது என்ற நமது புகாருக்கு மீண்டும் வருகிறோம். கலை தர்க்கரீதியானதாகவும், கிட்டத்தட்ட கணிதத் தன்மையுடனும் இருக்க வேண்டும். அதன் மூலப்பொருட்கள், நிபந்தனைகள் மற்றும் விளைவுகள் ஆகியவை கணக்கிடக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். வீண் பேச்சு, தொடர்பின்மை மற்றும் குழப்பம் ஆகியவை இயற்கையின் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையையே காட்டுகின்றன. ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் போக்கைப் புரிந்துகொள்ள நாம் மேலும் ஒரு முயற்சி செய்வோம்; தண்ணீரைப் பற்றிய அவரது நீண்ட வெளிப்பாட்டை இங்கே மேற்கோள் காட்டுவோம். இது வால்ட் விட்மேனின் (Whitman) பாணியைப் பின்பற்றி எழுதப்பட்ட ஒரு பகடி (parody) என்று கருதப்படுகிறது (இப்புத்தகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட பிற எழுத்தாளர்களின் பாணிகளும் பகடி செய்யப்பட்டிருக்கலாம்). தண்ணீரைப் பற்றி இவ்வாறு கருதலாம்: ...
['இத்தாக்கா' (Ithaca) அத்தியாயத்திலிருந்து விரிவான மேற்கோள்கள், பக். 655-6, பக். 671-2]
... சரி, அவ்வளவுதான் என்று தோன்றுகிறது. நீர் என்பது அத்தகையது; அதைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதெல்லாம் சொல்லப்பட்டுவிட்டது, அதுவும் போதுமான அளவுக்கும் மேலாகவே. மனிதர்களின் சிந்தனையிலும் எழுத்துலகிலும் 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) எத்தகைய இடத்தையும் தாக்கத்தையும் பெறப்போகிறது என்பதை காலம் தான் தீர்மானிக்கும். 'ஒடிஸி' (Odyssey) காவியத்தின் நகர்வுடன் ஒரு மெல்லிய ஒப்புமை இருந்தாலும் — அதாவது சிர்கே (Circe), ஈயோலஸ் (Aeolus), நௌசிகா (Nausicaa) போன்ற அத்தியாயங்கள் இதில் வெளிப்படையாகத் தெரிவதாலும், மற்றவை அவ்வளவு எளிதில் அடையாளம் காண முடியாதவையாக இருப்பதாலும் — இதில் வழக்கமான வடிவங்கள் கைவிடப்பட்டுள்ளன; அத்துடன் ஆங்கில மொழியின் அறியப்பட்ட எல்லைகளை விரிவுபடுத்தும் ஒரு வெறித்தனமான, ஷெல்லி (Shelley) பாணியிலான முயற்சியும் இதில் காணப்படுகிறது. நிறுத்தற்குறிகளோ பத்திகளோ இல்லாத பக்கங்கள், ஒரு தொடர்ச்சியான மற்றும் பிரம்மாண்டமான இசைக்குழுவின் (orchestra) ஒலியைப் போன்றதொரு தாக்கத்தை உருவாக்கும் முயற்சியை வெளிப்படுத்துகின்றன. பிரெஞ்சு மற்றும் அநேகமாக அமெரிக்க விமர்சகர்கள், அதைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறும் அளவுக்கு அதற்குப் பாராட்டு மழையைப் பொழிவார்கள். ஆங்கில விமர்சகர்களோ கருத்து வேறுபாடுகளுடன் பிளவுபட்டு, அதே சமயம் நட்புறவுடனான ஆனால் சச்சரவு நிறைந்த விவாதங்களில் ஈடுபடுவார்கள். இங்கிலாந்தின் சட்டங்களால் தங்கள் சொந்த மொழி மெல்ல மெல்ல அழிக்கப்பட்ட அயர்லாந்தின் எழுத்தாளர்கள், ஆங்கில இலக்கியம் எனும் நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட, உறுதியாகக் கட்டப்பட்ட, செவ்வியல் தன்மை கொண்ட சிறைச்சாலையில் நிகழ்த்தப்பட்ட 'கிளர்கன்வெல்' (Clerkenwell) பாணி குண்டுவெடிப்பு முயற்சியை ஒருவித ஏளனத்துடன் நோக்குவார்கள். குண்டு வெடித்துவிட்டது; 'க்ரப் ஸ்ட்ரீட்' (Grub Street - எழுத்தாளர் வட்டாரம்) பகுதியில் சுற்றித் திரிந்தபோது, ​​நாங்கள் ஆர்வத்தின் காரணமாக அதன் சில சிதறிய துண்டுகளைச் சேகரித்தோம்.
'குவார்ட்டர்லி ரிவ்யூ' (Quarterly Review) இதழில் 'யுலிசிஸ்' பற்றி எழுதுவதில் எங்களுக்குச் சிறிது தயக்கம் (அல்லது திகைப்பு என்றே சொல்லலாம்) இருந்தது; இத்தகைய குறிப்பு, வக்கிரமான மனநிலை கொண்டவர்களை இந்நூலைப் படிக்கத் தூண்டும் என்று நாங்கள் நினைத்திருந்தால், இதைச் செய்திருக்க மாட்டோம்... 'யுலிசிஸ்' நூலை விமர்சிப்பவர் முன் எழும் கேள்வி என்னவென்றால், அதன் இலக்கிய ஆற்றல் என்பது (அதில் உள்ள சர்ச்சைக்குரிய விஷயங்களுக்கு) போதுமான ஒரு நியாயமான காரணமாக அமையுமா என்பதுதான். நாகரிகமான தரநிலைகளின்படி குறிப்பிடத்தகாத விஷயங்கள் அனைத்தும், கண்ணியத்தின் எந்தவொரு திரையும் இன்றி வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. சுவாரஸ்யம் மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எங்கள் மேற்கோள்கள், ஆசிரியரின் இலக்கியத் திறனைப் பற்றிய ஒரு பார்வையை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன; அத்திறனைப் பற்றி விமர்சகர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்பப் பலவிதமான கருத்துகள் இருக்கலாம். இக்கருத்துகள் வெளிப்படுத்தப்படும் நடையின் சிக்கலான தன்மையே, துருவிப் பார்க்கும் கண்களிலிருந்து அவற்றைப் பாதுகாக்கும் மிகச் சிறந்த திரையாக அமையக்கூடும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்; ஏனெனில், இந்நூலைப் படிக்க முடியாததாகவும், மேற்கோள் காட்ட முடியாததாகவும், ஏன் விமர்சிக்கவே முடியாததாகவும் ஆக்குவதற்கு ஆசிரியர் தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்துள்ளார்.
102. Shane Leslie, review, Quarterly Review 1922 
Extract from Shane Leslie, ‘Ulysses', Quarterly Review, ccxxxviii (October 1922), 2151-34. 
. . . When a massive volume, whose resemblance in size and colour tothe Loudon Telephone Book must make it a danger to the unsuspecting,is wntten by a well-known Dublin author, printed at Dijon, andpublished in Paris at an excessive price, it is liable to escape the dignity ofgeneral notice unless for particular reasons. Ulysses, however, hasachieved the success of a scandal behind the scenes. In the first place, it has been brought out in a limited edition, and in the second the authorhas passed all limits of restraint or convention. . . . For while it contains some gruesome and realistic pictures of low life in Dublin,which would duly form part of the sociological history of the Irish capital, it also contains passages fantastically opposed to all ideas ofgoodtaste and morality. 


As a whole, the book must remain impossible to read, and in general undesirable to quote. It is possible for the fairly inteUigent to fail to obtain any intelligible gbmmer even from a prolonged perusal. It is an Odyssey no doubt; but divided into twenty-four hours instead ofbooks. Apparently anything that can happen, every thought that might occur to the mind, and anything that could be said in conversation during a twenty-four hours of Dubhn life, has been crowded upon this colossal canvas; and yet the conscious conscientiousness required in trying to secure and enscroU for ever a day out of the past, down to its lowest detail and most remote allusion, has failed, as the Tower of Babel failed, of very topheaviness as well as of antitheistic endeavour, and the writer ceases to be comprehensible, possibly even to himself. Of whole passages he can only feel as Browning did of some of his verses that however well God may have known their meaning the writer, at least, had forgotten. To a fair bulk of Ulysses no adequate meaning can be attached at first reading, and for this reason the book, which is an assault upon Divine Decency as well as on human in telligence, will fail of its purpose, if purpose it has to grip and corrupt    either the reading public or the impressionable race of contemporary scribes. 
Our own opinion is that a gigantic effort has been made to fool the world of readen and even the Pretorian guard of critics. Ofthe latter a number have fallen both in France and England, and the greamess of their fall has been in proportion to their inabihty to imderstand what perhaps they cannot have been intended to imderstand. For the well meaning but open-mouthed critics in France, who have seriously accepted Ulysses as a pendant to Shakespeare and as Ireland’s con tribution to the modem world’s reading, we can only feel sympathy. It is vain to say that in Ulysses ‘maius noscitiir IliadeJ The great name of Ulysses is horribly profaned. Wehave only an Odyssey ofthe sewer. . . Here we shall not be far wrong if we describe Mr Joyce’s work as hterary Bolshevism. It is experimental, anti-conventional, anti-Christian, chaotic, totally unmoral. And it is no less liable to prove the en tangling shroud ofits author. From it he can never escape. We can well beheve that Mr Joyce has put the best years of his life into its pages, toiling during the world’s toil and refusing to collapse with the collapse of civilisation. The genius and literary ability of the author of the Portrait of the Artist as a Young Man have always been apparent. They have since been remorselessly pressed and driven into the soul-destroy ing work of writing entire pages, which alienists might only attribute 

to one cause. Over half a million words crowd the disconcerting paginal result, for the form and scale of which ‘Balzacian’ and ‘Zolaes que’ would be appropriate but insufficient epithets. But in the matter ofpsychology or realism Balzac is beggared and Zola bankrupted. . . . And all this effort has been made, not to make any profound revelation or to dehver a hterary message, but to bless the wondering world with an accurate account of one day and one night passed by the author in Dublin’s fair City, Lord Dudley being Viceroy (the account of his driving through the streets of Dublin is probably one of the fewpassages intelligible to the ordinary Enghsh reader). The selected day and night are divided into the following series of episodes, if we may quote what appears to be a summary given towards the close ofthe book     
the preparation of breakfast, intestinal congestion, the bath, the funeral, the advertisement ofAlexander Keyes, the unsuhstandal lunch, the visit to Museumand Nanonal Library, the book-hunt along Bedford Row, Merchants’ Arch, Welhngton Quay, the music in the Ormond Hotel, the altercation with a truculent troglodyte m Bernard Keiran’s premises, a blank penod of time mcluding a car-dnve, a vint to a house of moummg, a leavc-takmg, ... the prolonged dehvery of Mrs Nina Purefoy, the visit to a disorderly house . . . and subsequent brawl and chance medley m Beaver Street, nocturnal perambula tion to and from the cabman’s shelter, Butt Bridge. 
The advertisement of Alexander Keyes covers a chapter, tedious beyond recapitulation, in the office of the Freeman's Journal. The visit to the National Library expands into a Shakespearean discussion. 
The thesis reads like that ofa novel from the Mud and Purple school of Dublin novelists, who prefer to lay emphasis on the second adjective in the famihar phrase ‘dear dirty Dubhn.’ . . . 
[Here the critic digresses on the Irish Literary Renaissance, concluding with the statement that Synge’s was ‘real literature’.] 
. . . Not so his influence, which can be detected in Ulysses. One wholechapter describing a Lying-m Hospital in Dublin and die birth of a child is written not in mock-Elizabethan, but in the pseudo-style ofEnglish and Norse Saga which William Morris affected. What is die following, then? . . . 
[quotes from the Oxen ofthe Sun episode, p. 379, pp. 385-6] . . . Reams of such-hke follow, to ring even falser when the Dublin medical students cat sardines and drink whisky thus, . . . 
[quotes from the same episode, p. 381, p. 387] 
 In this curious jargon the most modem questions in medico-eugenics are discussed. The mediaeval view against restriction of the race finds mediaeval expression and almost heautiful form in the words,     
Murmur, Sirs, is eke oft among layfolk. Both babe and parent now glorify tbeir Maker, the one in bmbo gloom the other in purge fire. But gramercy, what of those God-possibled souls that we nighdy impossibihse, which is the sin against the Holy Ghost, Very God, Lord and Giver of Life.’ 
The language becomes interesting as the chart of Astrology is set in the heavens. . . 
[quotes firom the same episode, p. 407, p. 414] 
. . .Parody is so discemihle in the book that ofitselfit should convince the reader that a gigantic joke has been played on the French, English and Irish pubhc, and, except for the last-named, with fair success. The French and many of the English have taken it seriously. From Dublin as yet we have only heard jocular contempt. Dubhn has had a way, however, of rejecting her best writers as well as her poHticians; her prophets and her procurers. 
The Catholic reader will close the volume at the parodies of the Creed and of the Litany of the Virgm; the Puritan will resent even an adaptation of the Pilgrim’s Progress, though outside the book it does not read too ill, . . . 
[quotes firom the same episode, p. 389, p. 395] 
. . . The writer has little care for the sacra of Catholic or Protestant Christianity. . . The practice of introducing the names of real people into circumstances of monstrous and ludicrous fiction seems to us to touch the lowest depth of Rabelaisian realism. When we are given the details of the sldn disease of an Irish peer, famous for his benefactions, we feel a genuine dislike of the writer. There arc some thmgs which 
cannot and, we should like to be able to say, shall not be done. From any Christian point of view this book must be proclaimed anathema, simply because it tries to pour ridicule on the most sacred themes and characters in what has been the religion of Europe for nearly two thousand years. And this is the book which ignorant French critics hail as the proofoflreland’s re-entry into European literature ! . . . Certainly, it takes a Dubliner to pick out the familiar names and allusions of twenty years ago, though the references to men who have become as important as Arthur Griffith assume a more universal hear ing. And we are sorry to say that it would take a theologian, even 
   
Jesuit, to understand all the theological references. . . . Mr Joyce’smethod of allusion, cross-reminiscence and thought-sequence makesmost of the booh tediously obscure and irrelevantly trivial. He simplydots dovm whatever succession ofthoughts might occur to his mind in
certain circumstances. Sometimes the reader catches a flash as in theallusion . . . ‘white teeth with gold points. Chrysostomos’ ... Adiscussion about the Jews leads to the corollary that the reason why
Ireland never persecuted them was because she never let them in; , . . Such pictures as can be rescued from the cloaca are distinct and some times unforgettable. When the style is ludd and restrained, literatureis the result in patches; but who can wade through the spate in order topick out what httle is at the same time intelligible and not unquotable?We arc led to make quotations because the confusion of the bookis so great that there is no circumventing its clumsiness and unwindingIts dehberate bamboozlement of the reader. With an occasional lucidbait the attention is gripped, and then the expectant eye is lost in
incoherent fantasies. For sheer rcahsm we have never read such apassage as the paragraphs desenbing the drowned man in Dublin Bay,and we add that they are unequalled elsewhere in the book. . . . 
Through the mist of sexual analysis and psycho-unravclmcnt wccan only pass quickly for good. Wc arc sorry that such stuffshould haveever reached the dignity even of surreptitious print, and are glad thatthe hmited copies and their exaggerated cost Wl continue to preventthe vast majority of the reading public from sampling even faintly suchunpleasant ware. It will suffice for those who arc interested, to knowwhether Mr Joyce has invented new styles of literature or written a
book to be classed as a hterary milestone with Madame Bot>ary or Ctimcand Piinislimeiit, to take a few more insights into Dubhn life, thefavoured subjea ofMrJoyce’s scalpel. . . . 
[illustrates this point with a few passages] 
. . . MrJoyce’s turn for epigram is keen. He probably looks upon it asan elephant-killer regards the pursuit of sparrows \vith peas. Here andthere stray sayings reveal an ancient sense of humour quite apart fromthe terrible Comic Force which is his strongest weapon. Wc smilelanguidly when we hear that ‘the Irishman’s house is his coffin,’ orthat ‘wc haven’t the chance of a snowball in hell,’ unless m.nybc wc go
‘out of the frying pan of life into the fire of purgatory.’ But tlicsc mayall be second hand, and indeed epigrams can always be picked likeblackberries in Dublin. . , . 
 We come back to our complaint that without form there cannotbe art. Art must be logical, almost mathematical. Its material, its con ditions, its effects must he calculable. Windiness, inconsequence andconfusion argue the riot of Natmre. We will make one more effort toimderstand the drift of James Joyce, and quote whole his outhiurstconcerning water, which is a presumed parody of Whitman (and theremust be two score other authors parodied in different parts ofthe book).Ofwater this apparently may be considered : . . .     
[quotes extensively from the Ithaca episode, pp. 655-d, pp. 671-2] 
. . . Well, that is that, one feels. Such is water, and there is enough andsatisfyingly enough said. Time will show what place and influenceUlysses will take in the thought and script of men. In spite of a thinparallelism with the movement of the Odyssey, for the episodes ofCirce, jEoIus, Nausicaa, are visible amongst others less easily traceable,there has been an abandonment of form and a mad SheUeyan effort toextend the known confines of the English language. Pages withoutpunctuation or paragraph show an attempt to beat up a sustained andoverwhelming orchestral effect. French and possibly American critics 
will utter their chorus of praise in proportion to their failure to imder stand. English critics wdl be divided and remain in amicable butsquabbhng disagreement. Ireland’s writers, whose own language waslegislatively and slowly destroyed by England, will cynically contem plate an attempted Clerkenwell explosion in the well-guarded, well built, classical prison ofEnghsh hterature. The bomb has exploded, andcreeping round Grub Street we have picked up a few fragments byway ofcuriosity. 
We have had some hesitation (bewilderment almost) in noticingUlysses in the pages of the Quarterly Review, and would not have doneso, had we thought that such notice would lead the prurient-minded toread the book. . . . The question before the critic of Ulysses is whetherthe hterary power is a sufficiently extenuating circumstance. All that is unmentionable according to civilised standards has been brought to thehght of day without any veU of decency. Our quotations, being chosenfor their interest and decency, are intended to give a possible view ofthe author’s Hterary abihty, concerning which there may be as manyviews as critics. We bcHeve that the cumbrousness ofthe style in whichthese things are revealed may prove their most effective screen fromprying eyes, for the author has done his best to make his book un readable and unquotable, and, we must add, unreviewable. . . .