136. யுலிஸஸ் பற்றிய ஒரு ஐரிஷ் கருத்து - லாரன்ஸ் கே. எமெரி

 136. யுலிஸஸ் பற்றிய ஒரு ஐரிஷ் கருத்து

1923
லாரன்ஸ் கே. எமெரியின் 'திரு. ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் யுலிஸஸ்', கிளாக்ஸன் (குளிர்காலம் 1923-4), 14-20 இலிருந்து ஒரு பகுதி.
ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் நிகழ்வு பெரும்பாலான மக்களுக்கு விளக்க முடியாததாகத் தோன்றுகிறது. இனிமையான மற்றும் தூய்மையான விஷயங்களை இவ்வளவு அழகாக வெளிப்படுத்த முடியும் போது, அருவருப்பான விஷயங்களை ஏன் ஒரு பொருளாகத் தேட வேண்டும்? இரண்டு பென்னி டிராம் பயணத்தில் ஒரு ரோஜாப் பாதை கிடைக்கும் போது, சாணம் குவிந்த சாலைகளில் ஏன் நடக்க வேண்டும்? ஐரிஷ் மக்கள், ஆங்கிலேயர்கள் மற்றும் அமெரிக்கர்களுடன் சேர்ந்து, அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஐரிஷ், ஆங்கிலேய மற்றும் அமெரிக்கப் பொதுமக்கள், இந்தக் கூர்மையான கேள்விகளைக் கேட்டு, பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல் திரு. ஜாய்ஸை ஒதுக்கி வைத்தனர். இருப்பினும், அதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு கலைஞர் தனது சிறந்த படைப்பை உருவாக்க, தனது சொந்த மண்ணில் வளர வேண்டிய அவசியமில்லை...
மெதுவாகவும் கவனமாகவும் உழைக்கும் திரு. ஜாய்ஸ், 'ஒரு இளம் கலைஞனின் உருவப்படம்' என்ற படைப்பிற்காகப் பத்து ஆண்டுகள் உழைத்தார். இது பொதுவாக ஒரு சுயசரிதை என்றும், ஒரு நாவலின் வடிவத்தில் அமைந்த, நவீன பாணியிலான ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களின் தொடர் என்றும் விவரிக்கப்படுகிறது. இவை ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களாக இருக்கலாம், ஆனால் திரு. ஜாய்ஸ் தனது சொந்த வாழ்க்கையை உண்மையுடன் பதிவு செய்ய முடியாத அளவுக்கு ஒரு சிறந்த கலைஞர். அவருடைய படைப்புகள் அனைத்திலும் ஒரு உணர்ச்சியற்ற புறநிலைத்தன்மை உள்ளது. அவர் தனது அகங்காரம் செல்வாக்கு செலுத்த அனுமதிக்காத, ஒரு விசித்திரமான கூர்மையான புலனுணர்வைக் கொண்டிருக்கிறார். இந்தப் புலனுணர்வை அவர் தனக்கே பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும், மேலும் தனது சொந்த நபரில் காணப்பட்ட விவரங்களிலிருந்து ஒரு கதாபாத்திரத்தை அவரால் உருவாக்க முடியும். இதன் விளைவு ஒருபோதும் தன்னை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்க முடியாது, ஏனெனில், ஒரு உண்மையான கலைஞனைப் போல, இந்த உருவாக்கம், ஷேக்ஸ்பியர் ஹாம்லெட்டுக்கோ அல்லது பால்சாக் போன்ஸுக்கோ கொடுக்கும் அந்த அசாதாரணமான தொடுதலுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
'போர்ட்ரெய்ட்' நாவல் விட்ட இடத்திலிருந்து 'யுலிஸஸ்' தொடர்கிறது. பிந்தைய நாவலின் முடிவில் ஸ்டீபன் டெடாலஸ் பாரிஸுக்குப் புறப்பட்டார், மேலும் 'யுலிஸஸ்' அவர் அந்த நகரத்திலிருந்து திரும்பிய இடத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. காலவரிசைப்படி, நாம் பக்கம் 1-லிருந்து பக்கம் 732 வரை ஒரே ஒரு நாள் மட்டுமே முன்னேறுகிறோம். ஆனால் உண்மையில், அறிவியல், மெய்யியல், அழகியல் சார்ந்த கற்றல் உலகமும், நிஜமான மற்றும் கற்பனையான வாழ்வும், நகைச்சுவை மற்றும் சோகத்தின் சக்திகளும், வர்ணனைகளும், கவிதை நயம், சரள நடை, சொல்லாட்சி, வீரச்செயல்கள் மற்றும் பகட்டான பேச்சு என அனைத்தும் ஒருங்கே அமைந்து, இக்கிரகத்தில் கற்பனை செய்யக்கூடிய எந்த ஒரு நாளையும் விட ஒரு நாளை நீண்டதாக ஆக்குகின்றன.

இந்த மாபெரும் படைப்பு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகள் மிகவும் சாதாரணமானவை; அவை இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள் அடங்கக்கூடியவை மற்றும் ஐன்ஸ்டீனின் கோட்பாடுகள் இல்லாமலே நம்பத்தகுந்தவை.
•
[கதையின் கருவைச் சுருக்கமாக விவரிக்கிறது]
இந்த அடிப்படைச் சட்டகத்தின் மீதுதான் 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) எனும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட படைப்பு பின்னப்பட்டுள்ளது. 800 பக்கங்களில் செறிவாகவும் இயல்பாகவும் அமைந்துள்ள ஏராளமான கதாபாத்திரங்கள், வர்ணனைகள், பகடிகள் மற்றும் தரிசனங்கள் பற்றி, முழு புத்தகத்தையும் மேற்கோள் காட்டாமல் (அது வெளிப்படையாகவே சாத்தியமற்றது) போதுமான அளவு விவரிப்பது, எவ்வளவு முயன்றாலும் என்னால் இயலாத காரியம். . . . 'யுலிஸஸ்' படைப்பை ஆபாசமானது என்று முத்திரை குத்த முடியாது. 'வீனஸ் டி மிலோ' (Venus de Milo) சிலையை அநாகரிகமானது என்று சொல்வதைப் போன்றதே அதுவும் ஆகும்; அந்தச் சிற்பம் பல நூற்றாண்டுகளாகக் கலைஞர்களுக்கு உத்வேகம் அளித்தது போல, விசித்திரமான நவீனத்தன்மை கொண்ட 'யுலிஸஸ்' படைப்பும் தனது கட்டுக்கடங்காத அலைகளால் இளம் எழுத்தாளர்களைத் தன்வசப்படுத்தும். ஆனால், 'யுலிஸஸ்' படைப்பை ஒரு செவ்வியல் நிர்வாணச் சிற்பத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பேசுவது தவறானது. கபனல் (Cabanel) அல்லது சாலமன் ஜே. சாலமன் (Solomon J. Solomon) போன்றவர்களின் கற்பனை கலந்த நிர்வாண அழகியலுடனோ அல்லது 'ப்ரீ-ராஃபலைட்' (Pre-Raphaelites) கலைஞர்களின் புனிதமான மற்றும் தெய்வீகத் தன்மையுடனோ இதற்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை; இப்சனுக்கும் (Ibsen) அசிசியின் புனித பிரான்சிஸுக்கும் (St. Francis of Assisi) இடையே உள்ள தொடர்பைப் போலவே இதற்கும் அவற்றுக்கும் எந்தப் பொதுத்தன்மையும் இல்லை. திரு. ஜாய்ஸ் (Mr. Joyce) அடிப்படையில் தனது காலத்தின் ஒரு விளைபொருள்; அல்லது, எல்லா மேதைகளையும் போலவே, தன் காலத்திற்குச் சற்று முந்திய சிந்தனையாளர். நவீன உலகின் அனைத்துத் தேடல்களும் அவரிடம் ஒருங்கே காணப்படுகின்றன. அவருக்கும் நவீன ஓவியர்களுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமையே இதில் மிக முக்கியமானது. 'சலூன் டி ஆட்டோம்' (Salon d'Automne) கண்காட்சியில் இடம்பெற்ற இந்த ஆண்டு ஓவியங்கள், மரபுசார் மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் மீது 'யுலிஸஸ்' ஏற்படுத்தும் அதே தாக்கத்தையே ஏற்படுத்துகின்றன. உண்மை என்பது அதிக உடல் பருமனுடன் குந்தியிருக்கும் ஒரு பெண்ணின் வடிவில் வெளிப்படுவதால், அது உண்மையை 'அசிங்கமானது' என்று முத்திரை குத்துகிறது. . . இருப்பினும், திரு. ஜாய்ஸ் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக ஓடவில்லை; உளவியலாளர்கள் அவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்த விஷயங்களை அவர் திறமையாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார். ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் உடலைத் திறந்து ஆராய்வதைப் போல, அவரால் ஒரு சிந்தனையைத் திறந்து காட்ட முடியும்.
ஜாய்ஸின் படைப்பில் பல பரிமாணங்கள் உள்ளன; எனவே, எங்கு தொடங்குவது என்றே தெரியவில்லை. இது பைபிளுடன் ஒப்பிடத்தக்கது; பைபிளைப் போலவே இதிலும் ஒரு பகுதிக்கும் மற்றொரு பகுதிக்கும் இடையே பெரும் வேறுபாடுகள் உள்ளன. அத்தியாயங்கள் மற்றும் எழுத்து நடைகளில் ஒருவிதக் குழப்பம் அல்லது கலவை இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அதில் ஒரு 'சோனட்' (sonnet) கவிதையைப் போன்ற மிகக் கடுமையான வடிவக் கட்டுப்பாடு உள்ளது; இல்லையென்றால், நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 'யுலிஸஸ்' பலரால் கூட்டாக எழுதப்பட்ட படைப்பு என்று வாதிடப்பட்டிருக்கக்கூடும். யுலிஸஸ் பற்றிய பொதுவாகக் கவனிக்கப்படாத ஒரு அம்சத்தை இங்கே நாம் காண்கிறோம். இந்தப் படைப்பின் பெயர் ஹோமரிக் நாயகனின் பட்டத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் இதன் அத்தியாயங்கள் முந்தைய காவியத்தின் காட்சிகளைப் பின்பற்றுகின்றன. நவீன மற்றும் செவ்வியல் படைப்புகளுக்கு இடையிலான இணைகளை நான் இங்கே கண்டறிய முயற்சிக்கப் போவதில்லை; ப்ளூம் என்பவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, நவீனப் பாணியில் கருத்தாக்கம் செய்யப்பட்டு, நவீன நகைச்சுவையுடன் மெருகூட்டப்பட்ட யுலிஸஸின் ஒரு மனிதமயமாக்கப்பட்ட கருத்தாக்கம் என்பதையும், ஸ்டீபன் என்பவர் கலைநயமிக்க டெலிமாக்கஸ், ஒதுங்கிய மற்றும் அமைதியான, கடந்து செல்லும் வாழ்க்கையின் மீது ஆர்வமுள்ள வர்ணனையாளர் என்பதையும் மட்டும் குறிப்பிடுகிறேன். ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் மறைந்திருக்கும் குறியீடுகளைப் பற்றியும் நான் நீண்ட நேரம் பேசப் போவதில்லை; மல்லார்மேயின் பளிங்குக் கவிதைகளுக்குப் பின்னால் உள்ள மர்மங்களை அவரது முதல் வாசகர்கள் அறியாதது போலவே, திரு. ஜாய்ஸ் அவர்களே எனக்குத் தெரிவித்திருக்காவிட்டால், இந்தக் குறியீடுகளும் என்னால் சந்தேகிக்கப்பட்டிருக்காது. இருப்பினும், திரு. ஜாய்ஸின் காவியச் சொனாட்டா, ஹோமரின் இசையிலிருந்து கடன் வாங்கப்பட்ட தொனிகளில் தனது புதிய சொல்-இசையைப் பாடுகிறதா, அல்லது ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் மனித உடலின் ஏதேனும் ஒரு உறுப்பின் குறியீட்டைச் சார்ந்திருக்கிறதா என்பது ஒரு சிறிதும் முக்கியமில்லை.
17 ஆம் நூற்றாண்டின் ஃபின்காஸ் பிளெட்சரின் ஊதாத் தீவில், அல்லது டப்ளினின் பாதாள உலகத்தில் உள்ள விபச்சார விடுதி, யுலிஸஸ் நரகத்திற்குள் இறங்குவதற்கு இணையானதா என்பது போன்ற கேள்விகள் எழலாம்: இந்த முழுப் படைப்பும், அதனை ஒரு அழியாத படைப்பாகவும், செவ்வியல் வடிவத்தின் சிறந்த மரபுகளைப் பின்பற்றுவதாகவும் ஆக்குவதற்குத் தேவையான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது.

திரு. ஜாய்ஸ், பொக்காசியோவின் தோழராக இருந்திருக்கலாம் மற்றும் பெட்ரோனியஸின் மேசையில் விருந்து உண்டிருக்கலாம். ஒரு நகைச்சுவையாளராக, அவர் இந்த மனிதர்களின் நேரடி வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். அவர் ரபேலே மற்றும் 'கான்டெஸ் ட்ரோலாட்டிக்ஸ்' நூலின் பால்சாக் போன்றவர். ஆனால், அவருடைய விசித்திரமான விலகல் குணம் அவரை இவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.

அவருடைய விலகல்கள், வெளிப்படையாகத் தொலைவில் இருப்பது போல் தோன்றினாலும், கதையின் போக்கோடு தொடர்புடையவை. அவை விளக்கவுரைகளாகவோ, உரைநடை நகைச்சுவைக் குழுமமாகவோ, அல்லது ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சிந்தனையின் முழுமையான வெளிப்பாடாகவோ இருக்கின்றன. பெரும்பாலும் அறிவியல் கோட்பாடுகள் அல்லது இலக்கியம் விவாதிக்கப்படுகின்றன.

•
[ஸ்கில்லா மற்றும் சாரிப்டிஸ் நிகழ்வைச் சுருக்கமாக விவாதிக்கிறார்]
. . . யுலிஸஸ் முழுவதும் பரவியிருக்கும் கேலிச்சித்திர வடிவம், டாடாயிஸ்டுகள் என்று அறியப்பட்ட சில இளம் பிரெஞ்சுக்காரர்களின் எழுத்துக்களுடன் ஒரு தொடர்புப் புள்ளியாக அமைகிறது. மேக்ஸ் ஜேக்கப் தனது ஒரு விசித்திரமான உரைநடைக் கவிதையில், ஒரு நாடக அரங்கின் பார்வையாளர் மாடத்தில் நடக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான போரை விவரிக்கிறார்; அதில் ஆயிரக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். மேலும், தற்போதைய டாடா வார இதழ்கள் இந்த வகையான பிரம்மாண்டமான மிகைப்படுத்தல்களால் நிரம்பி வழிகின்றன. திரு. ஜாய்ஸுக்கு டாடாயிஸ்டுகளுடன் இன்னும் சில ஒற்றுமைகள் உள்ளன: அவரது ஒலிக்குறிப்புச் சொற்களின் கண்டுபிடிப்புகளும், அறிவியலை இலக்கியத்துடன் கலப்பதும் ஆகும். ஜாய்ஸும் டாடாயிஸ்டுகளும், நிச்சயமாக, இந்த ஒற்றுமைகளைத் தனித்தனியாகவே கண்டறிந்தனர். யுலிஸஸின் ஆசிரியர், தன் காலத்தின் உண்மையான மகன் என்பதை அவை நிரூபிக்கின்றன. லாரன்ஸ் ஸ்டெர்னை நான் எப்போதும் முதல் டாடாயிஸ்டாகவே கருதுகிறேன். . . . ஸ்டெர்ன் ஒரு பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு ஜாய்ஸ். அவர்கள் இருவரும் நகைச்சுவைகளுக்காகவும் தர்க்கங்களுக்காகவும் பழங்காலத்திற்குச் செல்கிறார்கள், மேலும் காம உணர்ச்சி மற்றும் நகைச்சுவைக்காகப் பெயர்களைப் பயன்படுத்துவதில் ஒரே மாதிரியான ரசனையைக் கொண்டுள்ளனர். எனினும், ஸ்டெர்ன் மிகவும் எளிமையானவர்; ஜாய்ஸ் நம்மை அனுபவிக்கச் சொல்லும் விஷயங்களையே அவரும் அனுபவிக்கிறார். நவீனத்துவத்துடனான ஜாய்ஸின் உறவு ஒரு பரந்த விஷயமாகும், அதை நான் இங்கு மேலோட்டமாகவே தொட்டுள்ளேன், ஆனால் அது ஒரு விமர்சகருக்குப் பெரும் வாய்ப்பை அளிக்கிறது. ஓவியர் பிக்காசோவுடன் அவருக்கு சில ஒற்றுமைகள் உள்ளன: மரபுகளை விரைவாகப் பின்பற்றுபவர், புதிய பாணிகளுக்குள் நுழைந்து, மாறிய பார்வையுடன் ஒரு புதிய கோணத்தில் வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

யுலிஸஸ்ஸில் ஒருவேளை மிகவும் விசித்திரமான அத்தியாயம், விபச்சார விடுதியில் நடக்கும் அந்த இரவுதான். பெரும்பாலான செய்தித்தாள்கள், ஏதோ ஒரு மேலோட்டமான காரணத்திற்காக, அதை 'வால்பர்கிஸ்நாச்ட்' என்று அழைக்க ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. அதற்கும் ஃபாஸ்ட்டின் ப்ரோக்கன் மீதான சாகசங்களுக்கும் உள்ள ஒரே ஒற்றுமை, சாதாரண கால வரிசையைப் புறக்கணிப்பதுதான். ஜாய்ஸின் இரவு நகரத்தில் துடைப்பத்துடன் சூனியக்காரிகள் இல்லை, ஆனால் மிகவும் காமவெறி பிடித்த சில கிழவிகள் இருக்கிறார்கள். ஒருவேளை, கோதேவின் படைப்புகளில் சமகாலத்தவர்களை விசித்திரமான வேடங்களில் அறிமுகப்படுத்தும் குறியீடும் இந்த ஒப்பீட்டை நியாயப்படுத்தலாம். ஆனால் அதன் ஒட்டுமொத்தப் போக்கு, வளைந்து நெளிந்து செல்லும் இயக்கம், உச்சகட்ட ஆபாசம், பாலியல் அடக்குமுறைகளின் வெளிப்பாடு ஆகியவை ஜாய்ஸிற்கே உரிய தனித்தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், இந்தத் திரைப்பட, எழுத்து, உடலியல், சிற்றின்ப, உளவியல், மலக்கழிவு சார்ந்த கற்பனையின் ஒரு தோற்றத்தை நாடக வடிவில் கொடுக்கும் விருப்பத்தினாலேயே 'வால்பர்கிஸ்நாச்ட்' என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். இருப்பினும், இதை வாசித்தால்தான் இதன் அருமையை உணர முடியும்; நிச்சயமாக, இதற்கு முன் வந்தவற்றுடன் இணைத்தும் வாசிக்க வேண்டும்.

[சிர்சி அத்தியாயத்தைப் பற்றி விவாதிக்கிறார்]
•
இறுதியாக நாம் பெனிலோப்பியின் தனியுரைக்கு, அல்லது மதகுருமார்கள் 'திருமதி ப்ளூமின் உண்மையான அகவுணர்வு' என்று அழைக்கும் வெளிப்பாட்டிற்கு வரும்போது, பெண் உளவியலில் ஆசிரியர் காட்டும் கவனத்தைக் கண்டு நாம் வியப்படைகிறோம். அந்த உளவியல் உண்மையானதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. 'தி பிரெட்டி லேடி' நூலின் ஆசிரியர், இதை அந்நூலின் மிகச்சிறந்த பகுதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். திரு. பென்னட் மீது எனக்குப் பெரிய அபிமானம் இல்லை; அவர் அடிக்கடி சோதனைகளுக்கு அடிபணிந்து, தனது இலக்கியப் படைப்பை நீண்ட நேரம் கொதிக்க வைக்கிறார் என்று நான் நம்புகிறேன். ஆனால், இவ்வளவு நுட்பமான ஒரு விஷயத்தில் தீர்ப்பளிக்க அவர் தகுதியானவராக இருக்க வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை, இதுபோன்ற விஷயங்களில் உள்ளுணர்வின் அடிப்படையிலும், அதன் விளைவாகத் தயக்கத்துடனும் மட்டுமே பேசக்கூடியவன் நான்; ஆண் உளவியலாளர்களின் முரண்பட்ட கருத்துக்களால் தவிர்க்க முடியாமல் நான் பாதிக்கப்படுகிறேன். அதனால், நான் ஒரு நிச்சயமற்ற நிலையில் இருக்கிறேன். இருப்பினும், மோலி ப்ளூம் உண்மையானவளாகத் தெரிகிறாள். இப்சனின் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி க்ரோஸ் உறுதிப்படுத்துவது, திருமதி ப்ளூமைப் பொறுத்தவரை இன்னும் உண்மையானது. நாம் நமக்குள் கிசுகிசுக்கத் துணியாத, காதுகொடுத்துக் கேட்கவும் முற்படாத விஷயங்களை அவள் உரக்கச் சொல்கிறாள், அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால் உரக்கச் சிந்திக்கிறாள்.

யுலிஸஸ் அடிப்படையில் ஆண்களுக்கான ஒரு புத்தகம். அதில் உள்ள கொடூரமான அருவருப்பை ஒரு பெண்ணால் ஜீரணிக்கவே முடியாது. இப்புத்தகத்தின் வாயிலாக, தெருவோரக் குறும்புக்கார இளைஞர்களின் கரடுமுரடான வசவுகளையும் கேலிகளையும், அதே சமயம் பண்பட்டவர்களின் நுட்பமான காம உணர்வுகளையும் நாம் கேட்க முடிகிறது. இத்தகைய விஷயங்களில் ஒரு மரபு உள்ளது... ஒரு ரகசியத்தைக் கொண்டிருப்பது பெண்கள் அல்ல, ஆண்கள் தான்; ஆரோக்கியமான வாழ்வு வாழும் சக ஆண் ஒருவனை மற்றொரு ஆண் அடையாளம் கண்டுகொள்ள உதவும் அந்த ரகசியக் குறியீடுகளை வெளியிட்டதன் மூலம், ஆண்களுக்கிடையிலான அந்த ரகசியப் பிணைப்பை (freemasonry) மீறிய குற்றத்தைச் செய்திருக்கிறார் திரு. ஜாய்ஸ்.
·
திரு. ஜாய்ஸிடம் மிக உயர்ந்த தரத்திலான மேதைமை இருப்பதை எந்தவொரு கூர்மையான சிந்தனையாளராலும் மறுக்க முடியாது. அமெரிக்காவின் 'தீய நடத்தைகளை ஒடுக்கும் சங்கம்' (Society for the Suppression of Vice) மற்றும் 'பிங்க் அன்' (Pink 'Un) இதழின் விமர்சகர் போன்றோர் இதனை ஒடுக்க முயன்றபோதிலும், அவரது படைப்பு நிலைத்து நிற்கும். வாசகர்களை ஈர்க்க அதன் நடையே போதுமானது. அதில் உள்ள ஆழமான கருத்துக்கள் மற்றும் ஆபாசமான பகுதிகளைத் தாண்டி, தனித்துவமான கிரேக்கக் கூட்டுச் சொற்கள், இனிய ஓசையுடைய சொற்கள் மற்றும் அரிதான சொல்லகராதி ஆகியவை 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) படைப்பை வருங்கால சந்ததியினருக்காகவும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும்.
திரு. ஜாய்ஸ், ரபேலேயைப் போலவே ஒரு மாபெரும் படைப்பாளி என்று லேரி லார்பாட் நம்புகிறார். இயல்பாகவே, பாரிஸில் அவருக்குக் கிடைத்த வரவேற்பு மிகவும் அன்பானதாக இருந்தது; ஏனெனில், மிகச்சிறந்த பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் வாழ்க்கையைத் திறந்த கண்களுடன் நோக்குகிறார்கள்.

இருப்பினும், திரு. ஜாய்ஸ் கையாண்டது போல ஒரு கலைஞரால் மட்டுமே தனது படைப்பைக் கையாள முடியும் என்று நான் கூறுகிறேன். மற்றவர்களின் கைகளில் இது, நோயுற்ற தன்மை மற்றும் ஆபாசம் நிறைந்ததாக மாறும் பெரும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும். அவர் செல்வாக்கு செலுத்துவார், ஆனால் அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் இருப்பார்களா என்பது எனக்குச் சந்தேகமே. டோரதி ரிச்சர்ட்சன் மற்றும் மே சின்க்ளேர் போன்றோரிடம் ஜாய்ஸின் இலக்கியப் பாணியின் தாக்கத்தை நான் ஏற்கெனவே காண்கிறேன்.

• • உண்மையில், இலக்கியத்தில் திரு. ஜாய்ஸுக்கு நிகராக யாரும் இல்லை. மேதைமையை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்தத் தனித்துவத்தின் சாயல் அவரிடம் உள்ளது. ரபேலேயைப் போன்றவர் என்பதால், பிரெஞ்சு பாதிரியாரின் வாழ்க்கை மீதான பேரார்வம் அவரிடம் இல்லை; ஸ்டெர்னைப் போன்றவர் என்பதால், ஐரிஷ் மதகுருவின் தனிப்பட்ட ஸ்பரிசம் அவரிடம் இல்லை. ஜேசுசபையினரால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டதால், ஒரு நல்ல கதையைச் சொல்லும்போது பால்சாக்கைப் போல அவரால் உரக்கச் சிரிக்க முடியாது. அவர் தனது பற்றின்மையில் ஒரு விஞ்ஞானி, ஆனாலும் யுலிஸஸ், பாலுணர்வைப் போலவே இரக்கத்தாலும் நிரம்பிய ஒரு மனிதப் புத்தகம்; மேலும், மற்ற அடிப்படை மனிதப் பண்புகளை விட, இந்தப் புத்தகத்தில் பாலுணர்வு அதிக விகிதத்திலோ அல்லது அதிக முக்கியத்துவத்திலோ இல்லை.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
136. An Irish comment on Ulysses 
1923 
Extract from Laurence K. Emery, 'The Ulysses of Mr. James Joyce', Claxon (Winter 1923-4), 14-20. 
The phenomenon of James Joyce seems to most people inexplicable. Why seek the scabrous for a subject when the sweet and pure can be so beautifully expressed? Why walk on dungheaped roads when a rose- walk can be had for a twopenny tram drive? Irishmen, together with Englishmen and Americans, or rather the Irish, English and American public, asked these pointed questions and ostracised Mr. Joyce without staying for an answer. Fortunately, however, it is not necessary for an artist to develop on his native soil to produce his best work... 
A slow and careful worker, Mr. Joyce worked for ten years on the Portrait of the Artist as a Young Man. It is usually described as an auto- biography, a series of confessions à la mode, dressed in the form of a novel. These may be confessions, but Mr. Joyce is too much of an artist faithfully to record his own life. There is in all his work a cold objectivity. He has an uncanny keenness of perception which he does not let his ego influence. This perception he must have applied to himself, and he can synthesise a character from details observed in his own person. The result can never be self-revelatory, for, like a true artist, this synthesis is coupled with the unusual touch that Shakespeare gives to Hamlet or Balzac to Pons. 
Ulysses continues where the Portrait left off. At the end of the latter novel Stephen Dedalus left for Paris, and Ulysses begins at the point of his return from that city. Chronologically we only advance one day from page 1 to page 732. But actually there is such a world of learning, scientific, metaphysic, asthetic, of life real and imagined, of force comic and tragic, of description, of lyricism, patter and rhetoric, heroics and cloquence, as to make the day longer than any conceived on this planet. 

The incidents round which this immensity hangs are ordinary enough, are quite within the compass of twenty-four hours and are credible without Einstein. 
• 
[briefly summarizes the plot] 
On this skeleton hangs the variegated fabric of Ulysses. I could not, tried I ever so hard, give an adequate notion of the vast number of characters, descriptions, parodies and visions that crowd so com- fortably into the 800 pages without actually quoting the whole book, which is manifestly impossible. . . . Ulysses cannot be termed porno- graphic. One might as well label the Venus de Milo indecent, and just as that piece of sculpture has been the urge to centuries of artists, so Ulysses, with its strange modernity, will carry away young writers on its irrepressible tide. But I do wrong to talk about a classic nude in relation to Ulysses. It has no more in common with the idealised naked beauties of a Cabanel or a Solomon J. Solomon, or the holy etherealisa- tions of the Pre-Raphaelites, than Ibsen with St. Francis of Assisi. Mr. Joyce is essentially the product of his age, or perhaps, as with all genius, a little ahead of it. In him we find collected all the strivings of the modern world. That which stands out most is the kinship between him and modern painters. This year's pictures at the Salon d'Automne have precisely the same effect as Ulysses on the conventional mind. It calls the true ugly, because truth comes in the shape of a squatting lady with an abundance of fat. . . Mr. Joyce, however, does not rush with the crowd, and has made skilful use of what the psychologists have taught him. He can open up a thought as a surgeon does a body. 
There are so many aspects of Joyce's work that one does not know where to begin. It is comparable to the Bible, with which it has much in common, in the respect that one part differs so much from the other. One might argue, some hundreds of years later, that Ulysses was the work of many hands, were it not for the fact that in the seeming medley of chapters and styles there is a form as rigid as that of a sonnet. Here we come to an aspect of Ulysses which is not generally noticed. The name of the work is taken from the title of the Homeric hero, and the chapters follow the scenes of the earlier epic. I shall not here attempt to trace the parallelism between the modern and the classic work, save only to mention that Bloom is undoubtedly a humanised conception of Ulysses conceived in a modern vein, and tempered with a modern humour-and Stephen, an artistic Telemachus, aloof and serene, curious commentator on passing life. Nor shall I dwell long on the symbolism that lies hidden in cach chapter, and which would have been as unsuspected by me as the mysteries underlying the marble verses of Mallarmé for his first readers, were it not that they were communicated to me by Mr. Joyce himself. It matters not one fiddlestick, however, whether Mr. Joyce's epic sonata sings its new word-music in the borrowed tones of Homer, or whether every chapter hangs on the symbol of some organ of the human body, as in the 17th century Purple Island of Phincas Fletcher, or whether the brothel in Dublin's under-world is the parallel of Ulysses' descent into hell: the whole has sufficient significance in itself to make it a work of immortality and in the best traditions of classic form. 
Mr. Joyce might have been the comrade of Boccacio and supped at the table of Petronius. As a humorist he is a direct descendant of these men. He is akin to Rabelais and the Balzac of the Contes Drolatiques. But his uncanny aloofness distinguishes him from these. 
His digressions, despite their apparent remoteness, belong to the action. They are either commentaries, a prose comic chorus, or the full-winged flight of a character's thought. Often scientific theories are discussed or literature. 
• 
[discusses, briefly, the Scylla and Charybdis episode] 
. . . The form of burlesque which runs through the whole of Ulysses is point of contact with the writings of some young Frenchmen known as Dadaists. Max Jacob in a curious prose poem has a titanic battle in the stalls of a theatre, where thousands are numbered amongst the slain, and the current Dada weeklies warm with this type of gigantic hyperbole. Mr. Joyce has a little more in common with the Dadaists: his inventions of onamatopacic words and the mixing of science with literature. Joyce and the Dadaist arrived independently, of course, at the similarities. They merely prove how true a son of his age is the author of Ulysses. Laurence Sterne I have always considered the first Dadaist. . . . Sterne is an eighteenth century Joyce. They both go to antiquity for quips and quibbles, and have the same taste for salacious- ness and the use of names for comic effect. Sterne, however, is the more homely, and enjoys himself what Joyce would have us enjoy. The relationship of Joyce to modernism is a vast subject which I have only barely touched here, but which holds great scope for the critic. He has in him points of similarity with the painter Picasso: the carly follower of tradition breaking into new modes and expressing life from a new angle with a changed vision. 
Perhaps the most curious chapter in Ulysses is the night in the brothel, which most newspapers, for some superficial reason, have agreed to call the Walpurgisnacht. The only resemblance between it and Faust's adventures on the Brocken is the disregard of ordinary sequence of time. There are no witches with brooms in Joyce's night-town, but there are some very bawdy hags. Perhaps, too, the symbolism in Goethe in the introduction of contemporaries in strange guise may justify the comparison. But the whole tenor, the zig-zag movement, the supreme obscenity, the exposure of sexual repressions, is character- istically Joyceian. It may be, however, from a desire to give some im- pression of this cinematographical, orthographical, physiological, erotic, psychological, scatological fantasy in play form that the Wal- purgisnacht was invoked. It must, however, be read, and, of course, in conjunction with what has gone before, to be appreciated. . 
[discusses the Circe episode] 
• 
When we come finally to the Penelope monologue, or the exhibition of what clergymen call the 'true inwardness' of Mrs. Bloom, we are amazed at the concentration of the author on female psychology. I do not know whether the psychology is true. The author of The Pretty Lady picks this out as the finest part of the book. I have no great admiration for Mr. Bennett, and believe that he yields too often to temptation, and keeps his literary pot too long on the boil, but he should be qualified to judge on so delicate a subject. For myself, who can only speak instinctively, and hence tentatively, on such matters, and am of necessity swayed by the conflicting views of male psychologists, I am in a state of uncertainty. Molly Bloom, however, sounds real. What Croce affirms of Ibsen's characters is truer still of Mrs. Bloom. She says aloud, or rather thinks aloud, what we hardly ever dare whisper to ourselves and never bend an ear to listen. 
Ulysses is essentially a book for the male. It is impossible for a woman to stomach the egregious grossness. Through the book one hears the coarse oaths and rude jests of the corner-boy and the subtle salaciousness of the cultured. There is a tradition in these things. . . It is not woman but man who has a secret, and Mr. Joyce is guilty of a breach of the male freemasonry in publishing the signs by which one man recognises a healthy living brother. 
· 
It is impossible for any discerning mind to deny genius to Mr. Joyce, and that of a very high order. His work will persist in spite of the efforts to suppress it of such literary critics as the Society for the Suppression of Vice in America and the reviewer of the Pink 'Un. The style alone is sufficient to attract readers. The quaint Greek com- pounds, the melodious words, the rare vocabulary, apart altogether from the profundities and indecencies, will keep Ulysses alive for posterity. M. Valéry Larbaud believes Mr. Joyce to be as great as Rabelais. Naturally his reception in Paris was more cordial, for all the greatest French writers look upon life with their eyes open. 
I say this, however, that only an artist could handle his material as Mr. Joyce has done. In other hands there would really be a grave risk of a descent into the morbid and the pornographic. He will have influence, but I doubt if there will be imitators. In the Dorothy Richardsons and May Sinclairs I see already the influence of the Joyce literary style. 
• • 
In truth, there is no real parallel to Mr. Joyce in literature. He has that touch of individuality that puts genius on a peak. Rabelaisian, he hasn't the joie de vivre of the French priest; Sternesque, he is devoid of the personal touch of the Irish clergyman. Trained by the Jesuits, he can't guffaw like Balzac when he tells a good story. He is a scientist in his detachedness, but Ulysses is nevertheless, a human book, filled with pity as with the sexual instinct, and the latter in no greater proportion and of no greater importance in the book than any of the other funda- mental human attributes. 
296