124. 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) மற்றும் ஆபாசம் குறித்து ஃபோர்டு மேடாக்ஸ் ஃபோர்டு
1922
'யுலிசிஸ் அண்ட் தி ஹேண்ட்லிங் ஆஃப் இன்டிசென்சீஸ்' (Ulysses and the Handling of Indecencies) என்ற கட்டுரையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பகுதி; *English Review*, xxxv (டிசம்பர் 1922), 538–48.
திரு. ஜாய்ஸின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான படைப்பைப் பற்றி ஆங்கிலேய வாசகர்களுக்காக ஏதேனும் எழுத வேண்டும் என்று நான் வற்புறுத்தப்பட்டேன். ஆனால் எனக்கு அதில் விருப்பமில்லை; அடுத்த நான்கு, ஐந்து அல்லது இருபது ஆண்டுகளுக்குக்கூட அதைப் பற்றி எழுத எனக்கு விருப்பமில்லை. ஏனெனில், இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு படைப்பை, பலமுறை வாசிக்காமலும் ஆழ்ந்து சிந்திக்காமலும் சரியாக அணுகிப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனவே, விரோத மனப்பான்மை கொண்ட ஒரு வாசகர் கூட்டத்தின் முன், அவசர அவசரமாக அச்சிடத் துணிந்து, 'யுலிசிஸ்' நூலின் அனைத்து அம்சங்களையும் பற்றி எழுதுவது என்பது நான் மேற்கொள்ள விரும்பாத ஒரு செயலாகும். என்னை எழுதத் தூண்டிய அதே பிடிவாதமான கடிதத் தொடர்பாளர்கள், பத்திரிகைச் செய்தித்தொகுப்பு ஒன்றையும் எனக்கு அனுப்பியுள்ளனர்; மூடுபனிக்குள் நிற்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான சிலையைப் போன்ற இந்த நூலுக்கு, எழுத்துலகில் என் சக சாதனையாளர்கள் அளித்த புகழஞ்சலிகள் அவை.
இருப்பினும், நல்லெண்ணத்தின் அடையாளமாகவும், இந்த நம்பமுடியாத மேதையின் நம்பமுடியாத உழைப்பின் மீதான மரியாதையையும் (கிட்டத்தட்ட ஒருவித வணக்கத்தையே) வெளிப்படுத்தும் விதமாகவும் சில குறிப்புகளை எழுதலாம். ஏனெனில், 'யுலிசிஸ்' நூலைக் கையில் ஏந்தியிருக்கும்போது, அதைப்பற்றிச் செய்யக்கூடிய கடைசி காரியம் அதை அப்படியே நம்புவதுதான்.
அதை ஒரு தோல்வி என்று வைத்துக்கொள்வோம் - அத்தகைய கண்ணோட்டத்தை விரும்புவோரைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவேனும் அப்படிச் சொல்வோம். ஏனெனில், 'யுலிசிஸ்' வெற்றியடைந்ததா அல்லது தோல்வியடைந்ததா என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அதை நாம் ஒருபோதும் அறியப்போவதில்லை; அதற்கான தீர்ப்பு நம் கைகளில் இல்லை: இது லண்டனிலிருந்து மான்செஸ்டருக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்குள் விமானத்தில் பறந்து செல்வது போன்ற விஷயம் அல்ல; அதை நம்மால் மதிப்பிட்டிருக்க முடியும். அப்படியென்றால் அது தோல்விதான்.
வேறு சில விஷயங்களும் உள்ளன. உதாரணமாக, பொதுமக்களோ - அதாவது எழுத்தாளர்கள் அல்லாத இன்றைய சாதாரண வாசகர்களோ - 'யுலிசிஸ்' நூலை வாசிக்கப்போவதில்லை என்பது வெளிப்படை. தங்களுக்கு முன் வைக்கப்படும் சிறந்த அல்லது மோசமான படைப்புகளை அவர்கள் எந்தச் சிறிய அளவிலாவது வாசிக்கிறார்களோ, அந்த அளவில்கூட இதை அவர்கள் வாசிக்கப்போவதில்லை. ஒருவேளை, ரபேலே (Rabelais), மான்டெய்ன் (Montaigne) அல்லது வால்டர் சாவேஜ் லேண்டரின் 'இமேஜினரி கான்வர்சேஷன்ஸ்' (Imaginary Conversations) ஆகியவற்றைச் சாதாரண வாசகர்கள் எந்த அளவில் வாசிக்கிறார்களோ, அந்த அளவில்கூட இதை ஒருபோதும் வாசிக்காமல் போகலாம். (திரு. ஜாய்ஸை நான் இந்த எழுத்தாளர்களுடன் ஒப்பிடவில்லை.) ஒருவேளை அதுதான் தோல்வியாக இருக்கக்கூடும். அல்லது ஒருவேளை அப்படி இல்லாமலும் இருக்கலாம். என்னைப் பொறுத்தவரை, எழுத்தாளர்களுக்கு வாசகர்கள் கிடைப்பதைப் பற்றி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை...
ஆயினும், முறையான இலக்கியப் பயிற்சி பெறாத பொதுச்சமூகம் ஒருபோதும் 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நூலை வாசிக்காவிட்டாலும், அதை நாம் ஒரு தோல்வி என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. வேறு உலகங்களும் உள்ளன. உதாரணமாக, இன்றைய காலகட்டத்திற்குப் பிறகு வரும் எந்தவொரு எழுத்தாளராலும் 'யுலிசிஸ்' நூலைப் புறக்கணிக்க முடியாது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். எழுத்தாளர்கள் இந்நூலை வெறுக்கலாம் அல்லது மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஆதரிக்கலாம்; ஆனால் அவர்களால் இதை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்க முடியாது. கடந்த நூற்றாண்டின் நாற்பதுகளுக்குப் பிறகு பயணிகள் ரயில் போக்குவரத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாததைப் போலவே இதுவும் ஆகும்.
'யுலிசிஸ்' நூலில் திரு. ஜாய்ஸ் (Mr. Joyce) தொடங்கி வைத்துள்ள எழுத்தாளர்களுக்கான தொழில்நுட்பப் புரட்சியைப் பற்றி நான் வேறொரு இடத்தில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளேன். இலக்கியத்தில் முதன்முறையாக, ஒரு விரிவான அளவில், மனிதனை - ஒவ்வொரு மனிதனையும்! - அவன் இயல்பிலேயே கொண்டிருக்கும் சிக்கலான தன்மையுடன் அணுக ஒரு எழுத்தாளர் மேற்கொண்ட முயற்சியே இந்நூலின் இலக்கிய முக்கியத்துவத்திற்குக் காரணமாக அமைகிறது.
[இங்கு விமர்சகர் 'நனவோடை' (stream of consciousness) உத்தியைப் பற்றிப் பொதுவாக விவாதிக்கிறார்.]
[விமர்சகர் இலக்கியத்தில் பாலியல் சார்ந்த விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்து வருகிறார்.]
போருக்கு முந்தைய காலத்தில், நான் இப்போது இருப்பதைப் போலத் தனிமை விரும்பியாக இல்லாமல், மிகவும் அப்பாவியாக இருந்தபோது, எனக்கு மதிப்பும் விருப்பமும் கொண்ட பல பெண்கள் ஃப்ராய்ட் (Freud) எழுதிய கனவு விளக்கம் குறித்த நூலை வைத்திருப்பதையும், அதைப் படித்து மகிழ்வதையும் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தேன். அந்த நூல், 'யுலிசிஸ்' நூலின் மிக மோசமான பகுதிகள் என்று இப்போது எனக்குத் தோன்றும் பகுதிகளை விடவும், எல்லா வகையிலும் மிகவும் ஆட்சேபனைக்குரியதாக எனக்குத் தோன்றியது. ஏனெனில், அந்த நாவலைப் படிப்பதன் மூலம் 'அடக்கமற்றவளாக மாறக்கூடிய' ஒரு பெண்ணை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்கவே முடியவில்லை; ஆனால் அறிவியல் சார்ந்த அந்த நூலைப் (அது உண்மையான அறிவியலோ அல்லது போலியானதோ!) படிக்கும்போது அத்தகைய விளைவிலிருந்து தப்பக்கூடிய ஒருவரைக் கூட அக்காலத்தில் என்னால் கற்பனை செய்ய முடியவில்லை. ஆயினும், அன்று ஃப்ராய்டின் கருத்துக்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்ட அதே நபர்கள், இன்று திரு. ஜாய்ஸுக்குக் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வாதிடுவதை நான் காண்கிறேன்.
இதற்குக் காரணம் வெளிப்படையானது: திரு. ஜாய்ஸ் ஒரு நிதானமான மனநிலையில் செயல்படுகிறார்; ஆனால் திரு. ஃப்ராய்டோ, ஒரு புதிய கோட்பாட்டைக் கண்டறியும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ள விஞ்ஞானிக்குரிய சமநிலையற்ற தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறார். [இங்கு விமர்சகர் தணிக்கை முறை பற்றி விவாதிக்கிறார் மற்றும் 'சிர்கே' (Circe) அத்தியாயத்திலிருந்து (பக்கங்கள் 581–2, 597–8) விரிவாக மேற்கோள் காட்டுகிறார்.]
அது டப்ளின் நகரின் ஒரு சாதாரண இரவு நேரப் பொழுதுபோக்காகவே தோன்றுகிறது; ஆங்கில வாசகர்களுக்கு இதனை வாசிப்பது சங்கடமானதாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இத்தகைய விஷயங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் அல்லது மறைக்கும் கொள்கையைக் கடைப்பிடிப்பதால் யாருக்கும் பெரிய நன்மை ஏதும் விளையும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. திரு. ஜாய்ஸின் (Mr. Joyce) எழுத்துக்களில், சற்று கூச்ச சுபாவம் கொண்ட எனது பேனா வெறும் புள்ளிகளால் மட்டுமே குறிப்பிட்ட சொற்கள், முழுமையாகவே எழுதப்பட்டுள்ளன என்பதை நான் சொல்லியாக வேண்டும்.
அவை ஏன் முழுமையாக எழுதப்படக்கூடாது என்பதற்கு எனக்கு எந்தக் காரணமும் தெரியவில்லை: ஏனெனில், 'மிகவும் உயர்குடி' அல்லது 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தினர்' என்று தங்களைச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு மிகச்சிறிய பிரிவினரைத் தவிர, மற்ற அனைவரும் உருவாக்கிய மற்றும் பயன்படுத்தும் ஆங்கில மொழி இதுதான். சொல்லப்போனால், கவித்துவமான கற்பனை வளம் மிக்கவர்கள் என்று தங்களைக் கருதிக்கொள்பவர்கள் நூறு ஆண்டுகளாக இத்தகைய சொற்களை ஒடுக்க மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்குப் பிறகும், இன்றைய நமது நாகரிகம் இதுவாகத்தான் இருக்கிறது.
[விமர்சகர் 'அருவருக்கத்தக்க' அல்லது 'ஆபாசமான' மொழி குறித்த தனது விவாதத்தைத் தொடர்கிறார்.]
இவையனைத்திலும் திரு. ஜாய்ஸ் பற்றிய குறிப்புகள் மிகக் குறைவுதான் - அதற்குக் காரணமும் உண்டு! தூதுவர் போன்ற பதிப்பாளர்கள், மதச்சார்பற்ற மற்றும் மதச்சார்ந்த இதழாசிரியர்கள், அறிவுஜீவிகள் மற்றும் தணிக்கை வெறி பிடித்தவர்களின் (Comstockian) அத்துமீறல்கள் நிறைந்த இந்த உலகத்திலிருந்து திரு. ஜாய்ஸ் முற்றிலும் மாறுபட்டவர். நகர வாழ்க்கையின் அனைத்து அம்சங்களையும் அலசும் ஒரு படைப்பை 'அமைதியானது' என்று அழைப்பது...தவறான சொல்லைப் பயன்படுத்துவது. ஆயினும், 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நூலின் பெரும்பகுதி அமைதியான தன்மையைக் கொண்டது; அத்துடன், நம்முடைய ஆங்கிலோ-சாக்சன் (Anglo-Saxon) மனநிலைக்கு அப்பால் பார்த்தால், அதில் உள்ள 'அருவருப்பான பகுதிகள்' கூட உண்மையில் அருவருப்பானவையாகத் தோன்றாது. ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், 'யுலிசிஸ்' ஒரு ஐரோப்பியப் படைப்பு என்று கூறும்போது அதையே நாம் குறிப்பிடுகிறோம்.
ஏனெனில், ஒரு மனித வாழ்வின் முழுமையையும் ஆராய்ந்து வெளிப்படுத்த முற்படும் எந்தவொரு நூலிலும் 'அருவருப்பான' பகுதிகள் இருக்கவே செய்யும்; திருச்சபையால் — சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மிகச் சரியாகவே! — 'மரண பாவம்' (mortal sin) என்று அறிவிக்கப்பட்ட ஒரு செயலின் விளைவாகவே நாம் ஒவ்வொருவரும் இவ்வுலகிற்கு வருகிறோம்; நாம் உண்ணும் உணவும், நாம் உண்ணும் விலங்குகள் உட்கொள்ளும் உணவும் பெருமளவில் கழிவுப் பொருட்களே (சாணம் போன்றவை); இறுதியில் நாம் புழுக்களுக்கு விருந்தாகும் அழுகும் அசுத்தக் குவியல்களாகவே மாறுகிறோம்.
நகர்ப்புற மக்களின் வழக்கமான சிந்தனைக்கு இவை மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவ்வப்போது இத்தகைய உண்மைகளை நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. இல்லையெனில், தவிர்க்க முடியாமல் அவற்றை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது, நாம் ஆண்மைக்குத் தகுதியற்ற வகையில் நிலைகுலைந்து போக நேரிடலாம். இத்தகைய பலவீனத்திற்கு எதிராக 'யுலிசிஸ்' நூலைப் படிப்பது ஒரு நல்ல தீர்வாக அமையலாம். ஆனால், நோயுற்ற ஒரு சமூகத்திற்கு மருந்தாக 'யுலிசிஸ்' நூலைப் படிக்குமாறு நான் பரிந்துரைக்கவில்லை.
உண்மையில், எந்தவொரு மனிதருக்கும் நான் 'யுலிசிஸ்' நூலைப் பரிந்துரைப்பதில்லை. வாசகர்களைப் பொறுத்தவரை, நான் மிகுந்த அலட்சியப் போக்குடையவன். ஆழ்ந்த அறிவையும் மனித இயல்பின் ஆழமான சித்தரிப்புகளையும் கொண்ட 'யுலிசிஸ்' என்ற நூல் — மிகப்பாதுகாப்பாகப் பூட்டி வைக்கப்பட்ட அலமாரியிலாவது — இருப்பதே போதுமானது...
1922
Extract from 'Ulysses and the Handling of Indecencies', English Review, xxxv (December 1922), 538–48.
I have been pressed to write for the English public something about the immense book of Mr. Joyce. I do not wish to do so; I do not wish to do so at all for four or five-or twenty-years, since a work of such im- portance cannot properly be approached without several readings and without a great deal of thought. To write, therefore, of all aspects of Ulysses, rushing into print and jotting down ideas before a hostile audience is a course of action to which I do not choose to commit my- self. The same imperious correspondents as force me to write at all forward me a set of Press-cuttings, the tributes of my distinguished brothers of the pen to this huge statue in the mists.
One may make a few notes, nevertheless, in token of good will and as a witness of admiration that is almost reverence for the incredible labours of this incredible genius. For indeed, holding Ulysses in one's hand, the last thing one can do about it is to believe in it.
Let us, if you will, postulate that it is a failure-just to placate any- body that wants placating in that special way. For it does not in the least matter whether Ulysses is a success or a failure. We shall never know and the verdict will be out of our hands: it is no question of flying from London to Manchester under the hour. That we could judge. It fails
then.
Other things remain. It is, for instance, obvious that the public-the lay, non-writing public of to-day-will not read Ulysses even in the meagre measure with which it reads anything at all, the best or the worst that is put before it. Perhaps no lay, non-writing public will ever read it even in the measure with which it reads Rabelais, Montaigne, or the Imaginary Conversations of Walter Savage Landor. (I am not comparing Mr. Joyce with these writers.) That perhaps would be failure.
Or perhaps it would not. For myself, I care nothing about readers for writers. . . .
And yet, even though the great uninstructed public should never read Ulysses, we need not call it a failure. There are other worlds. It is, for instance, perfectly safe to say that no writer after to-day will be able to neglect Ulysses. Writers may dislike the book, or may be for it as enthusiastic as you will; ignore it they cannot, any more than passengers after the 'forties of last century could ignore the railway as a means of transit.
I have called attention in another place to the writers' technical revolution that in Ulysses Mr. Joyce initiates. The literary interest of this work, then, arises from the fact that, for the first time in literature on an extended scale, a writer has attempted to treat man as the complex creature that man-every man!-is.
[The critic here discusses the stream of consciousness technique generally.]
[The critic has been discussing sexuality in literature.]
Before the war, when I was less of a hermit but much more ingenuous, I used to be shocked by the fact that a great many ladies. whom I respected and liked possessed copies of, and gloated as it appeared over, a volume of dream-interpretations by a writer called Freud-a volume that seemed to me to be infinitely more objectionable, in the fullest sense of the term, than Ulysses at its coarsest now seems to me. For I can hardly picture to myself the woman who will be 'taught to be immodest' by the novel; I could hardly in those days imagine anyone who could escape that fate when reading that--real or pseudo!- work of science. Yet I find to-day that the very persons who then schwaermed over Freud now advocate the harshest of martyrdoms for Mr. Joyce.
That is obviously because Mr. Joyce is composed, whilst Mr. Freud has all the want of balance of a scientist on the track of a new theory. [The critic here discusses censorship and quotes extensively from the Circe episode, pp. 581–2, pp. 597–8.]
That appears to have been an ordinary Dublin Night's Entertainment; the English reader may find it disagreeable to peruse. But I do not see that the adoption of a suppressive policy towards such matters does anyone much good. I ought to say that in Mr. Joyce's pages the epithets that my more coy pen has indicated with dots are written out in full.
I don't see why they should not be: that is the English language as we have made it and as we use it-all except a very thin fringe of our More Select Classes. And that, in effect, is our civilisation of to-day—after a hundred years of efforts at repression on the part of those with Refined Poetic Imaginations.
[The critic continues with his discussion of ‘obscene' language.]
There is not very much about Mr. Joyce in all this-et pour cause! Mr. Joyce stands apart from this particular world of ambassador- publishers, lay and ecclesiastical editors, intelligentsia, and Comstockian orgies. To call a work that deals with city life in all its aspects 'serene' would probably be to use the wrong word. And yet a great deal of Ulysses is serene, and possibly, except to our Anglo-Saxon minds, even the 'disgusting passages' would not really prove disgusting. That is what one means when one calls Ulysses at last a European work written in English.
For indeed a book purporting to investigate and to render the whole of a human life cannot but contain 'disgusting' passages; we come, every one of us, into a world as the result of an action that the Church- and no doubt very properly!—declares to be mortal sin; the great proportion of the food we eat and of the food caten by the beasts that we cat is dung; we are resolved eventually into festering masses of pollution for the delectation of worms.
And it is probably better that from time to time we should contemplate these facts, hidden though they be from the usual contemplation of urban peoples. Otherwise, when, as inevitably we must, we come up against them we are apt to become overwhelmed to an un- manly degree. As against this weakness it would probably be good to read Ulysses. But I am not prescribing the reading of Ulysses as a remedy to a sick commonwealth.
Nor indeed do I recommend Ulysses to any human being. In the matter of readers my indifference is of the deepest. It is sufficient that Ulysses, a book of profound knowledge and of profound renderings of humanity, should exist-in the most locked of book-cases. . .