143. ஃபிராங்க்ளின் ஆடம்ஸ் & 144. ஜூலியன் கிரீன் 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) குறித்த கருத்து

 143. ஃபிராங்க்ளின் ஆடம்ஸ், 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) குறித்த கருத்து
1924
'தி டைரி ஆஃப் அவர் ஓன் சாமுவேல் பெப்பிஸ்' (The Diary of Our Own Samuel Pepys), தொகுதி I (1935), பக். 457-லிருந்து எடுக்கப்பட்டது.
17 பிப்ரவரி 1924-க்கான நாட்குறிப்புப் பதிவு.
இன்று மதியம் ஜே. ஜாய்ஸின் 'யுலிஸஸ்' நூலைப் படித்தேன்; அதில் மிகச் சிறந்த விஷயங்கள் உள்ளன, ஆனால் என்னால் ஒரே நேரத்தில் மூன்று அல்லது நான்கு பக்கங்களுக்கு மேல் படிக்க முடியவில்லை. மேலும், இதன் பெரும்பகுதி, ஒரு குறும்புக்காரச் சிறுவன் வேலியின் மீது சாக்பீஸால் அநாகரிகமான சொற்களை எழுதுவதைப் போலவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

144. ஜூலியன் கிரீன், 'யுலிஸஸ்' குறித்த கருத்துகள்

'யுலிஸஸ், பார் ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்' (Ulysses, par James Joyce), *ஃபிலாசஃபீஸ்* (Philosophies), இதழ் 2 (15 மே 1924),
பக். 218-22.
அத்தகைய துன்புறுத்தலுக்குத் தகுதியற்றதாக இருந்திருக்கக்கூடிய இந்தத் தடிமனான புத்தகம், பலவிதமான இன்னல்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் நான்காவது பதிப்பான சமீபத்திய பதிப்பில், இந்நூல் சந்தித்த துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளின் சுருக்கமான விவரம் அடங்கிய ஒரு முன்னுரை வாசகம் (epigraph) இடம்பெற்றுள்ளது.
['யுலிஸஸ்' நூலின் வெளியீட்டு வரலாறு இங்கே வருகிறது.]
[வலேரி லார்போ (Valéry Larbaud) விளக்கியுள்ள ஹோமரின் காவியத்துடனான ஒப்புமைகள் குறித்த சுருக்கமான விவாதம் - எண் 118.]

. . வலேரி லார்போ நினைப்பதைப் போல, இந்தப் படைப்பிற்கான திறவுகோலைக் கண்டறிவது அவ்வளவு எளிதல்ல என்று நான் இங்கே கூறுவேன். விஷயங்களை மறைத்து வைப்பதில்தான் ஜாய்ஸின் புகழே அடங்கியுள்ளது. இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட சொல் உச்சரிக்கப்படும்போது, ​​அப்பத்தகம் முழுவதுமாகத் தெளிவுபெறுகிறது; உண்மையில் அது எளிமையானது என்றும், அது வேறு விதமாக இருந்திருக்க முடியாது என்றும் ஒருவருக்குப் புலப்படுகிறது.
'யுலிஸஸ்' நூலில் உள்ள மர்மம் மற்றும் குறியீட்டுத் தன்மைகள் எவை என்பதை மற்றொரு கட்டுரையில் ஆராய விரும்புகிறேன்; இச்சொற்களை நான் வலேரி லார்போவிடமிருந்து கடன் வாங்குகிறேன். தற்போதைக்கு, இரண்டு விஷயங்களில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த விரும்புகிறேன்: புத்தகத்தின் பொதுவான அம்சம் மற்றும் அதன் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தின் ஒரு அம்சம்.
'கார்காண்ட்வா மற்றும் பன்டாகுருவல்' (Gargantua et Pantagruel) போன்ற பிரம்மாண்டமான படைப்புகளின் வகையோடு 'யுலிஸஸ்' நூலைத் தொடர்புபடுத்துவது மிகவும் இயல்பானது. 'யுலிஸஸ்' நூலைப் படிக்கும் வாசகரின் நினைவுக்கு ரபிலேவின் (Rabelais) பெயர் வருகிறது; ஏனெனில், ரபிலேவின் படைப்புகளுக்குரிய முக்கியப் பண்புகளான - அளவற்ற செழுமை, அநாகரிகம் மற்றும் நகைச்சுவை முகமூடிக்கு அடியில் மறைந்திருக்கும் ஆழம் - ஆகியவற்றை இதில் அவர் காண்கிறார். சில சமயங்களில் - இதுவும் ரபிலேவின் (Rabelais) படைப்புகளில் காணப்படுவது போலவே - புத்தகத்தின் வழக்கமான நடையை விட மிகவும் உயர்ந்த தொனியில் அமைந்த தீவிரமான பகுதிகள் இதில் இடம்பெறுகின்றன.
'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நூலை மேலோட்டமாகவோ அல்லது விரைவாகவோ அணுகிவிட முடியாது; அது பொறுமையான சிந்தனையைக் கோருகிறது. இதை அவசரமாக வாசிக்க முடியாது; ஏனெனில் விரைவாக வாசிக்க முயன்றால் அதன் பொருள் விளங்காது, பொருள் விளங்காதபோது வாசகர் அதைப் பாதியிலேயே கைவிட்டுவிடுவார். முதல் பார்வையில் இது ஒரு குழப்பமான தொகுப்பு போலத் தோன்றலாம். இதன் பல்வேறு பகுதிகளை இணைக்கும் கண்ணி உடனடியாகப் புலப்படாமல் போகலாம்; ஆனால் வாசிக்க வாசிக்க அந்த மர்மம் விலகித் தெளிவு பிறக்கிறது. புத்தகத்தின் வெவ்வேறு பிரிவுகள் தனித்தனியாகப் பிரிந்து தெளிவடைகின்றன. இறுதியில் அவை ஒருவித உயர்நிலையை அடைந்து, அந்தப் பொருண்மையையே ஆக்கிரமிக்கின்றன. அப்போது முதல் பக்கங்களை மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்தால், அவை மிகத் தெளிவாகத் தெரியும். இந்த நிலையை அடையும்போது இரண்டு விஷயங்கள் வியக்கத்தக்க வகையில் புலப்படுகின்றன: 'யுலிசிஸ்' நூலின் பன்முகத்தன்மை மற்றும் அதன் ஒருமைத்தன்மை.
பன்முகத்தன்மை. மிக முதல் சொற்களிலிருந்தே நுணுக்கமான விவரங்களை விவரிக்கும் ஆழமான உணர்வு வெளிப்படுகிறது.
[முதல் சொற்களை மேற்கோள் காட்டுகிறது]
இதில் ஏராளமான கதாபாத்திரங்கள் உள்ளன; அவர்கள் அதிகம் பேசுகிறார்கள், அதிகம் செயல்படுகிறார்கள். இதன் விளைவாக, ஒரே அத்தியாயத்திற்குள் பல சிறிய காட்சிகளும் உரையாடல்களும் தொடர்ச்சியாக அமைகின்றன; இவை புத்தகத்தின் மற்ற பகுதிகளிலிருந்து தனித்து நிற்கும் ஒரு கதையைப் போன்ற தோற்றத்தை அந்த அத்தியாயத்திற்கு அளிக்கின்றன. முந்தைய அல்லது பிந்தைய அத்தியாயங்களுக்கான குறிப்புகள் இதில் மிகக் குறைவு.
இறுதியாக, ஒரே மாதிரியான சூழல்களை மீண்டும் கொண்ட அத்தியாயங்கள் எதுவும் இதில் இல்லை. கதைக்களமே தொடர்ந்து மாறுகிறது. அதே கதாபாத்திரங்கள் மீண்டும் தோன்றினாலும், எப்போதும் வெவ்வேறு உறவுநிலைகளிலேயே அவர்கள் காணப்படுகிறார்கள். இதனால் ஒரு முடிவற்ற, எல்லையற்ற பன்முகத்தன்மை நிலவுகிறது. இத்தகைய பலதரப்பட்ட காட்சிகளை விவரிப்பதற்கு ஏற்ப, எழுத்து நடையும் தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. இதிலிருந்து பலவிதமான எழுத்து முறைகள் உருவாகின்றன: சில சமயங்களில், கடுமையான சிக்கனமான நடை ஒரு முழு அத்தியாயத்தின் வாக்கியங்களை உடைத்து, அவற்றை மிகச் சுருக்கமான குறிப்புகளாக மாற்றுகிறது. இது விவரிப்பிற்கு ஒரு வீரியத்தையும் பரபரப்பையும் அளிப்பதோடு, அதே வேளையில் ஏராளமான விவரங்களைச் செறிவாகக் குவித்து வைக்கவும் உதவுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, சில சமயங்களில் நடை கனமானதாக மாறுகிறது; உதாரணமாக, ப்ளூம் (Bloom) மகப்பேறு மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் அத்தியாயத்தைக் கூறலாம். அந்த அத்தியாயத்தை ஆசிரியர் இடைக்கால இலக்கிய நடையில், அடர்த்தியான மற்றும் முடிவில்லாத நீண்ட வாக்கிய அமைப்புகளுடன் எழுதத் தேர்ந்தெடுத்தார். காதல் தேடலில் இருக்கும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய இளம் பெண்களைப் பற்றிய மற்றொரு அத்தியாயம், ஒருவித முட்டாள்தனமான, நகைப்புக்குரிய தொனியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இறுதியாக, ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சிந்தனை ஓட்டத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு அத்தியாயம் நிறுத்தற்குறிகள் ஏதுமின்றி எழுதப்பட்டுள்ளது; அதில் கருத்துக்களைப் பிரித்துக் காட்ட எதுவுமே இல்லை. நான்கு அல்லது ஐந்து பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு பத்தியின் முடிவில் அவ்வப்போது நிகழும் சிறிய இடைவெளியைத் தவிர, இவை தடையின்றி ஒன்றோடொன்று இணைந்து பாய்கின்றன. இது ஒருபுறம் தொடர்பற்ற தன்மையையும், மறுபுறம் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தையும் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. வெவ்வேறு மனநிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு பலவிதமான தாளலயங்கள் இதில் உள்ளன.
இந்நாவலின் ஒருமைத்தன்மை மெதுவாகவும் அதே சமயம் வலிமையுடனும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. நூலை வாசித்து முன்னேறும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டம் உருவாகிறது. விவரங்கள் தொகுக்கப்பட்டு ஒன்றன்மீது ஒன்றாகக் கட்டமைக்கப்படுகின்றன; முக்கிய அம்சங்கள் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன; காட்சிகள் முறையாக அமைக்கப்படுகின்றன. ஆசிரியர் கவனத்துடன் குறிப்பிடும் ஆயிரக்கணக்கான சிறு விஷயங்கள் மிகச் சாதாரணமானவையாகத் தோன்றலாம் (உதாரணமாக, இறுதிச் சடங்கிற்குச் செல்லும் முன் 'ப்ளூம்' வாங்கும் சோப்பு; அது பின்னர் பலமுறை குறிப்பிடப்படுகிறது); ஆனால், இதற்குப் பின்னால் மிகுந்த திறமைமிக்க ஒரு உத்தி உள்ளது. மிகச்சிறிய விவரங்கள் மூலமாகவே ஆசிரியர் மிக வலுவான தாக்கங்களை உருவாக்குகிறார்; மிகச்சிறிய விஷயங்களைக் கையாள்வதில் அவர் கொண்டிருந்த அற்புதமான திறனே இதற்குக் காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன்.அவற்றை எங்கே மிகச் சிறப்பாகப் பொருத்த வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்ததே இதற்குக் காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன்... ஒரு கூட்டத்தைக் கடந்து வந்த பிறகு ஏற்படும் பரபரப்பு உணர்வையே இந்நூலும் வாசிப்பவருக்கு அளிக்கிறது. ஆனால், 'யுலிஸஸ்' (Ulysses) எனும் உலகமே தன்னை மையமாகக் கொண்டு சுழலும் ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி மட்டுமே நான் உங்களிடம் பேச விரும்புகிறேன். அவரே இந்நூலின் ஒருமைப்பாட்டிற்கான ஆதாரமாகத் திகழ்கிறார்.
அவர் லியோபோல்ட் ப்ளூம் (Leopold Bloom) என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அவர் ஒரு சாதாரண வகையைச் சேர்ந்த யூதர். பாரிஸில் அவரை நீங்கள் தினமும் சந்திக்கலாம்; ஆனால் அடிக்கடி சந்திப்பதால் அவரை நீங்கள் ஒரு தனிநபராகக் கவனிப்பதில்லை. இருப்பினும், ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் (James Joyce) படைப்புத் திறனின் ஒரு விசித்திரமான சிறப்பம்சம் அவரை டப்ளினில் வாழ வைக்கிறது. அயர்லாந்திலும் யூதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் நம்பத்தான் வேண்டும்; ஆனால் பொதுவாக அது கவனத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை. [இங்கு ப்ளூமின் செயல்பாடுகள் குறித்த ஒரு சுருக்கமான விளக்கம் இடம்பெறுகிறது.]
இந்த யூதரிடம் சோர்வடையாத ஒரு சாதாரணத்தன்மையின் எதிரொலிகளை உலகம் காண்கிறது. ப்ளூமின் மூளை வெறும் சலிப்பூட்டும் சாதாரணக் கருத்துகளையே (platitudes) வழங்கினாலும், அவற்றை அவர் எல்லா நேரங்களிலும், எந்தச் சூழலிலும் மிகுந்த வீரியத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறார்... அவரது உணர்வுகளின் விஷயத்திலும் இதுவே பொருந்தும்: அவை மிகவும் ஆதிநிலை சார்ந்தவை; மனித இயல்பின் சாதாரண நிலையிலிருந்து மிகக் குறைந்த மாற்றங்களையே கொண்டிருப்பதால், அவை ஒரு சடங்கின் தன்மையைப் பெறுகின்றன. ப்ளூமிடம் ஒரு பெரும் விதியின் கூறுகள் உள்ளன.
[இக்கருத்து விரிவாக விளக்கப்பட்டு உதாரணங்கள் தரப்படுகின்றன]
இந்த அத்தியாயத்தை (இறுதிச் சடங்கு நிகழ்வு) விவரித்ததன் மூலம் முழு நூலையும் உங்களுக்குத் தந்துவிட்டதாக நான் கூற வரவில்லை; ஆனால், இந்நூலின் பொதுவான பாணியைப் புரிந்துகொள்ள இது உதவும் என்று நான் நம்புகிறேன். நீங்கள் விரும்பினால் சொல்லலாம்—எனக்கு இத்தகைய ஒப்பீடுகள் பிடிக்காது என்றாலும்—'யுலிஸஸ்' நூலில் 'ஃபோலான்டின்' (Folantin) போன்ற சில கூறுகள் உள்ளன; இருப்பினும், ஹுய்ஸ்மான்ஸின் (Huysmans) செரிமானக் கோளாறு கொண்ட கதாபாத்திரங்களை விட ப்ளூம் மாறுபட்டவர்; அவர் ஒருபோதும் கசப்புத்தன்மை கொண்டவர் அல்ல; மேலும், அவர் ஒரு யூதர். அவரது வாழ்க்கையின் சில மணிநேரங்களைப் பின்தொடர்ந்தாலே போதும்; அவர் இதுவரை என்னவெல்லாம் சிந்தித்திருக்கக்கூடும் என்பதை அறியவும், அவரது சிறிய ரகசிய உணர்வுகளின் செயல்பாட்டு முறையை ஊகிக்கவும் அது உதவும். மிக எளிய உணர்வுகளிலிருந்தே அவரிடம் எண்ணங்கள் பிறக்கின்றன; பெரும்பாலும் சொற்களுக்கு இடையிலான இயல்பான தொடர்புகளின் (associations of words) மூலமே அவை பிணைக்கப்படுகின்றன. அவரது உணர்வுகளைப் பொறுத்தவரை, நான் முன்பே குறிப்பிட்ட அந்தத் தீவிரமான மற்றும் கொடூரமான விருப்பமே அவற்றின் மையப்புள்ளியாக அமைகிறது. காம இச்சையும் கோழைத்தனமும் கொண்டவன்; எளிதில் நம்பிவிடும் அதே வேளையில் திடீரென அவநம்பிக்கை கொள்பவன்; வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாத சிறு லட்சியங்களால் மனவேதனைப்படுபவன் - இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனையே ஜாய்ஸ் நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்கள் நெடுகிலும் பின்தொடர்கிறார். ப்ளூமின் (Bloom) செயல்பாடுகள் எதிலும் அவருக்கு ஒரு கணம் கூட அவர் நிம்மதி அளிப்பதில்லை...
... ஜாய்ஸ் புதிதாக எந்தப் பாவங்களையும் உருவாக்கவில்லை. பலவீனங்கள் நிறைந்த ஒரு மனிதராக ப்ளூம் உலகளாவிய ஒரு பிரதிநிதியாகத் திகழ்கிறார்; அவரை உருவாக்கிய அதே மண்ணால் தான் நாமும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆயினும், 'தீய நடத்தைகளை ஒழிப்பதற்கான சங்கம்' (Society for the Suppression of Vice) அவரைத் தடைசெய்ய முயன்றது. 'யுலிசிஸ்' (Ulysses) நாவலில் காணப்படும் வசைச்சொற்கள் மற்றும் அதில் வரும் கதாபாத்திரங்களின் துணிச்சலான செயல்கள் குறித்து, சவோனரோலாவின் (Savonarola) காலத்து மனப்பான்மையைக் கையாண்டிருப்பதே மேலானது என்று நான் கருதுகிறேன். ஆனால், குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட இவர்களிடம், புதிர்கள் நிறைந்த இந்த ஆழமான படைப்பின் உட்கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளுமாறு நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது; இருப்பினும், இதில் ஏதோ ஒரு மர்மம் இருப்பதை உணர்ந்து, அவர்கள் அமைதி காத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
@
143. Franklin Adams, comment on Ulysses 
1924 
Extract from The Diary of Our Own Samuel Pepys, Volume I (1935), P. 457. 
A journal entry for 17 February 1924. 
Read this afternoon in J. Joyce's Ulysses, with some great things in it, but I could not read more than three or four pages at a time. And a deal of it seems to me like a bad boy writing what he considers naughty words with chalk on a fence. 

144. Julien Green, comments on Ulysses 

'Ulysses, par James Joyce', Philosophies, No. 2 (15 May 1924), 
218-22. 
This thick book which probably did not deserve it has been persecuted. The latest edition, which is the fourth, carries an epigraph which contains a laconic account of its misfortunes. 
[Publishing history of Ulysses follows here.] 
[A brief discussion of the Homeric parallels as explained by Valéry Larbaud, No. 118.] 

. . I will say here that the key to this work is perhaps less easy to find than Valéry Larbaud seems to think. Joyce's fame lies in hiding things. When a particular word is spoken, however, the book becomes lucid from one end to the other, and one sees that, in fact, it was simple and that it could not be otherwise. 
I want to examine in another article what comprises the mystic and the symbolic in Ulysses: I borrow these terms from Valéry Larbaud. At present, I only want to concern myself with two points: the general aspect of the book, and an aspect of the principal character. 
It is quite natural to link Ulysses with the category of gigantic works of which Gargantua et Pantagruel represents the type, and the name of Rabelais comes to the mind of the reader of Ulysses because he finds there the principal Rabelaisian characters: extreme abundance, obsce- nity, depth hidden under a comic mask. Sometime, and this again is in Rabelais, there are serious passages with a tone precisely more elevated than the usual tone of the book. 
Ulysses resists a rapid examination; it demands a patient reflection. It is not read quickly because if one tries to read it quickly it is not understood, and not being understood, it is abandoned. At first glance it presents the aspect of a confused ensemble. It can happen that the bond which unites the parts is not grasped immediately, but the obscurity dissipates as one advances. The different sections of the book separate and become clear. They end by rising in some way and by dominating the subject. If the first pages are then re-read, they appear very clear. Two things are striking when this point is reached: the multiplicity and the unity of Ulysses. 
Multiplicity. A profound sense of detail appeared from the very first words. 
[quotes the first words] 
The characters are numerous, and they speak a great deal, act a great deal. What results is a number of little tableaux and conversations which follow along in the same chapter and give it the aspect of a story independent of the rest of the book, allusions to some carlier or later chapters being, in short, rather rare. 
Finally, there are no two chapters which reproduce similar situations. The setting itself changes constantly. The same characters reappear but always in different relationships. Thus there is a perpetual and infinite variety. To adapt itself to the description of these multiple scenes, the tone must be endlessly renewed. From there, several manners of writing result: sometimes a rigorous economy breaks the sentences of an entire chapter and reduces them to very succinct notations which gives vigor to the account and a sort of trepidation at the same time that it allows a prodigious accumulation of details. Sometimes, on the contrary, the style becomes heavy, as in the chapter on the visit of Bloom to the Maternity Hospital, a chapter which the author saw fit to write in the manner of the Middle Ages, in compact and interminable periods. Another chapter which concerns young, sentimental and excited girls in search of romance is written in a silly, foolish tone. Another, finally, which appears to translate the process of thought of one of the characters is written without punctuation; nothing separates the ideas one from another; they flow together without interruption except every now and then a rest at the end of a paragraph of four or five pages. It gives the impression of incoherence and of continuity. There are a great number of rhythms which correspond to different states of mind. 
The unity of the novel is affirmed slowly but with power. A perspective is established as one advances into the book. Details are grouped and built upon, the great lines are accentuated, the scenes are arranged. A thousand little things which the author notes with care can seem minute (for example, the soap which Bloom buys before going to the funeral and which is spoken of several times thereafter), but there is a stratagem of great skillfulness, and it is with the most miniscule details that the author produces the strongest impressions; that is due, I believe, to the fact that he knew how marvelously where he ought to place them . . . One leaves the book with the impression of tumult, as after having passed through a crowd. But I only want to talk to you of a character around which the world of Ulysses accom- plished its revolution. He is the unity of the book. 
He is called Leopold Bloom, and he is a Jew of the common type. In Paris you meet him daily, and by dint of meeting him you no longer see him, but a sort of perversity which is the grace of the state of James Joyce makes him live in Dublin. It is necessary to believe that there are some Jews in Ireland, but this is a thing which is naturally not considered. [A brief outline of Bloom's activities follows here.] 
The universe finds in this Jew echoes of an indefatigable banality, but if the brain of Bloom only furnishes platitudes, these platitudes he lavishes with vigor at all moments and under all pretexts . . . It's the same, in some way, with his sensations: they are so primitive, they bring so few variations to the ordinary state of humanity that they become an aspect of ritual. There is in Bloom the elements of a great fatality. 
[elaborates on this point and illustrates] 
I do not wish to suggest that having given you this episode [the funeral], I have given you the whole book, but it can, I believe, make you understand the general tone. There is, if you wish-but I do not like these comparisons--some Folantin in Ulysses; however, Bloom proceeds better than the dyspeptics of Huysmans; he is not at all sour; furthermore, he is Jewish. It suffices to follow him for several hours of his life to know all that he has ever been able to think, to guess the mechanism of all his little secret emotions. Ideas are born in him from the simplest sensations; they are linked by pure associations of words most of the time. As for his emotions, they have for a pivot point the cruel and vigorous desire of which I have spoken. Salacious and timid, credulous with starts of distrust, tormented with little unavowable ambitions, such is the man that Joyce pursues across hundreds of pages. He does not leave him in peace a single moment [Bloom's activities].... 
... Joyce has not invented new sins. Such as he is in his weaknesses, Bloom is universal, and the clay which formed him is not unlike our own. However, the Society for the Suppression of Vice wanted to out- law him: it had been better, I believe, to take the renewed attitudes of Savonarola on the subject of the villainous words that one encounters in Ulysses and on the determined gestures which his characters make therein. But one cannot ask these people who want to make angles to penetrate the profound sense of this cryptic work; they would have been able, however, to suspect the presence of a mystery and to keep an casy silence.