கோரஸ் பெண் - ஆண்டன் செக்கோவ்

 கோரஸ் பாடகி (The Chorus Girl) tr. from russian by translate.google.com
ஆசிரியர்: ஆன்டன் பாவ்லோவிச் செக்கோவ் (1860–1904)
படைக்கப்பட்ட ஆண்டு: 1886; *ஓஸ்கோல்கி* (Oskolki - 'துண்டுகள்') எனும் நகைச்சுவை இதழில் 1886-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 5 அன்று (இதழ் எண் 27; தணிக்கை அனுமதி ஜூலை 4) பக்கங்கள் 4–5-இல் வெளியிடப்பட்டது. தலைப்பு: *பெவிச்ச்கா* (Pevichka - 'பாடகி'). கையொப்பம்: ஏ. செகோன்டே (A. Chekhonte). மூலம்: http://feb-web.ru/feb/chekhov/texts/sp0/sp5/sp5-209-.htm (அடிப்படை: ஏ. பி. செக்கோவ். *18 தொகுதிகளாகப் படைப்புகள்* // *30 தொகுதிகளாகப் படைப்புகள் மற்றும் கடிதங்களின் முழுத் தொகுப்பு*. — மாஸ்கோ: நௌகா, 1976. — தொகுதி 5. [கதைகள். நகைச்சுவைச் சித்திரங்கள்], 1886. — பக்கங்கள் 209–215.)

கலைக்களஞ்சியங்கள் | விக்கி-திட்டங்கள்

=============================

அவள் இளமையாகவும், அழகாகவும், சிறந்த குரல்வளத்துடனும் இருந்த ஒரு காலத்தில், ஒரு நாள்—அவளது காதலரான நிகோலாய் பெட்ரோவிச் கொல்பகோவ்—அவளது கோடைக்கால இல்லத்தின் மேல் தளத்தில் (mezzanine) அமர்ந்திருந்தார். அங்கு வெப்பமும் புழுக்கமும் தாங்க முடியாத அளவில் இருந்தது. கொல்பகோவ் அப்போதுதான் மதிய உணவை முடித்துவிட்டு, ஒரு முழு பாட்டில் தரம் குறைந்த 'போர்ட்' (port) மதுவை அருந்தியிருந்தார்; அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதது போன்றும், ஏதோ ஒருவித அசௌகரியமாகவும் இருந்தது. இருவருமே சலிப்புற்றிருந்தனர்; வெப்பம் தணிந்ததும் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லலாம் என்று காத்திருந்தனர்.

திடீரென்று, வரவேற்பறையில் இருந்த கதவின் மணி ஒலித்தது. தனது நீண்ட மேலங்கியை (frock coat) அணியாமல், வெறும் காலணிகளுடன் (slippers) இருந்த கொல்பகோவ் சட்டென்று எழுந்து, பாஷாவை ஒருவிதக் கேள்வியுணர்வுடன் பார்த்தார்.

"அது தபால்காரராகவோ அல்லது என் தோழிகளில் ஒருவராகவோ இருக்கலாம்," என்று அந்தப் பாடகி கூறினாள். பாஷாவின் தோழிகளையோ அல்லது தபால்காரர்களையோ கண்டு கொல்பகோவ் கூச்சப்படுபவர் அல்ல; ஆனாலும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக, அவர் தனது ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு அடுத்த அறைக்குச் சென்றார்; அதே வேளையில் பாஷா கதவைத் திறக்க ஓடினாள். அவளுக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில், வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தது தபால்காரரோ அல்லது ஒரு நண்பரோ அல்ல; மாறாக, ஒரு அந்நியப் பெண்மணி—இளம் வயதுடையவள், அழகானவள், நேர்த்தியாக உடையணிந்தவள், மற்றும் உயர்குடிப் பெண்மணி என்பதை வெளிப்படுத்தும் தோற்றம் கொண்டவள்.

அந்த அந்நியப் பெண்மணி வெளிறிய முகத்துடனும், நீண்ட படிக்கட்டுகளில் ஏறி வந்தது போல மூச்சு இரைத்துக்கொண்டும் காணப்பட்டாள்.

"உங்களுக்கு நான் என்ன உதவி செய்ய வேண்டும்?" என்று பாஷா கேட்டாள்.

அந்தப் பெண்மணி உடனடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை. அவள் ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைத்து, மெதுவாக அறையைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு அமர்ந்தாள்—நின்றுகொண்டிருக்க முடியாத அளவுக்கு அவள் மிகவும் சோர்வாகவோ அல்லது உடல்நலக்குறைவாகவோ காணப்பட்டாள்; பின்னர், நீண்ட நேரம் தனது வெளிறிய உதடுகளை அசைத்து, பேசுவதற்குச் சிரமப்பட்டாள்.

"என் கணவர் இங்கே இருக்கிறாரா?" என்று அவள் இறுதியாகக் கேட்டாள்; அப்போது அவள் தனது பெரிய கண்களை—சிவப்பேறி, கண்ணீரால் வீங்கிய இமைகளைக் கொண்ட அந்தக் கண்களை—பாஷாவின் மீது உயர்த்தினாள்.

"என்ன கணவர்?" என்று பாஷா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்; திடீரென அவளைப் பற்றிக்கொண்ட பயத்தால் அவளது கைகளும் கால்களும் குளிர்ந்து போயின. "என்ன கணவர்?" என்று அவள் மீண்டும் கேட்டாள், உடல் நடுங்கத் தொடங்கிய நிலையில்.

"என் கணவர்... நிகோலாய் பெட்ரோவிச் கோல்பகோவ்."

"இ... இல்லை, அம்மா... எனக்கு... எனக்கு எந்தக் கணவரையும் தெரியாது."

ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது. அந்த அந்நியப் பெண்மணி தனது கைக்குட்டையால் தனது வெளிறிய உதடுகளைச் சில முறை துடைத்துக்கொண்டாள்; தனக்குள் இருந்த நடுக்கத்தை அடக்கிக்கொள்ள மூச்சை இழுத்துப் பிடித்தாள். அதே வேளையில், பாஷா அவளுக்கு முன்னால் அசையாமல், அதே இடத்தில் உறைந்துபோய், திகைப்புடனும் பயத்துடனும் அவளையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"அப்படியானால், அவர் இங்கே இல்லை என்று சொல்கிறாயா?" என்று அந்தப் பெண்மணி கேட்டாள்; இப்போது அவளது குரல் உறுதியாக இருந்தது, உதடுகளில் ஒரு விசித்திரமான புன்னகை தவழ்ந்தது. "நான்... நீங்கள் யாரைப் பற்றிக் கேட்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை."

"நீ ஒரு கேவலமான, இழிவான, அருவருக்கத்தக்கவள்..." என்று அந்த அந்நியப் பெண்மணி முணுமுணுத்தாள்; பாஷாவை வெறுப்புடனும் அருவருப்புடனும் பார்த்தவாறே அவள் அவ்வாறு கூறினாள். "ஆம், ஆம்... நீ கேவலமானவள். இதை இறுதியாக உன் முகத்திற்கு நேராகச் சொல்ல முடிந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி!"

கோபமான கண்களையும் மெல்லிய வெண்மையான விரல்களையும் கொண்ட அந்த கறுப்பு உடை அணிந்த பெண்மணிக்குத் தான் ஒரு கேவலமான, அருவருக்கத்தக்க பொருளாகத் தெரிவதாக பாஷா உணர்ந்தாள்; தனது பருமனான சிவந்த கன்னங்கள், மூக்கில் இருந்த அம்மைத் தழும்புகள் மற்றும் பின்னோக்கி வார முடியாதபடி நெற்றியில் விழுந்து கிடந்த முடி ஆகியவற்றைக் குறித்து அவள் வெட்கமடைந்தாள். தான் மெலிந்த உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்தால், முகத்தில் பவுடர் பூசாமலும் நெற்றியில் முடி விழும் வகையிலான சிகை அலங்காரம் (fringe) இல்லாமலும் இருந்திருந்தால், தான் ஒரு ஒழுக்கமற்ற பெண் என்ற உண்மையை மறைத்திருக்க முடியும் என்றும், இந்த மர்மமான அந்நியப் பெண்ணின் முன் நிற்பது அவ்வளவு பயங்கரமானதாகவோ அல்லது அவமானகரமானதாகவோ இருந்திருக்காது என்றும் அவளுக்குத் தோன்றியது.

"என் கணவர் எங்கே?" என்று அந்தப் பெண் தொடர்ந்து கேட்டாள். "அவர் இங்கே இருக்கிறாரா இல்லையா என்பது எனக்கு முக்கியமல்ல; ஆனால் ஒரு விஷயம் சொல்லியாக வேண்டும்—பண மோசடி ஒன்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது, நிகோலாய் பெட்ரோவிச் தேடப்பட்டு வருகிறார்... அவரை கைது செய்யத் திட்டமிட்டுள்ளனர். இதையெல்லாம் நீதான் செய்திருக்கிறாய்!"

அந்தப் பெண் எழுந்து நின்று மிகுந்த பதற்றத்துடன் அறையில் அங்குமிங்கும் நடந்தாள். என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குப் பயந்துபோன பாஷா அவளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"இன்றே அவரைக் கண்டுபிடித்துக் கைது செய்துவிடுவார்கள்," என்று கூறிய அந்தப் பெண் விம்மினாள்—அவளது அந்த ஒலியில் அவமானமும் கசப்பான விரக்தியும் வெளிப்பட்டன. "அவரை இந்த மோசமான நிலைக்குத் தள்ளியது யார் என்று எனக்குத் தெரியும்! நீ ஒரு இழிவான, அருவருக்கத்தக்கப் பிறவி! கேவலமான, பணத்தாசை பிடித்த அற்பப் பெண்!" (அவள் உதடுகள் கோணின, மூக்கு அருவருப்பால் சுருங்கியது.) "நான் நிராதரவானவள்... சொல்வதைக் கேள், இழிவான பெண்ணே!... நான் பலவீனமானவள், நீ என்னைவிட வலிமையானவள்; ஆனால் எனக்காகவும் என் குழந்தைகளுக்காகவும் குரல் கொடுக்க ஒருவர் இருக்கிறார்! கடவுள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார்! அவர் நீதியானவர்! நான் சிந்திய ஒவ்வொரு கண்ணீர்த்துளிக்கும், தூக்கமில்லாமல் கழித்த ஒவ்வொரு இரவுக்கும் உன்னை அவர் கணக்குக் கேட்பார்! நீ என்னை நினைவுகூரும் காலம் வரும்!"

மீண்டும் அமைதி நிலவியது. அந்தப் பெண் கைகளைப் பிசைந்தபடி அறையில் நடந்துகொண்டிருக்க, பாஷா திகைப்பும் குழப்பமும் மேலிட, அதே சமயம் ஏதோ ஒரு பயங்கரமான தாக்குதல் நிகழப்போகிறதோ என்ற அச்சத்துடன் அவளையே வெறுமையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"எனக்கு எதுவும் தெரியாது, அம்மா," என்று அவள் கூறினாள்; சட்டென்று கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்.

"நீ பொய் சொல்கிறாய்!" என்று கத்தினாள் அந்தப் பெண், அவளைக் கோபத்துடன் முறைத்தபடி. "எனக்கு எல்லாம் தெரியும்! உன்னைப் பற்றி எனக்கு வெகுநாளாகவே தெரியும்! கடந்த ஒரு மாதமாக அவர் தினமும் உன் வீட்டில்தான் நேரத்தைச் செலவிடுகிறார் என்பது எனக்குத் தெரியும்!"

"ஆம். அதனால் என்ன? அதற்கென்ன முக்கியத்துவம்? என் வீட்டுக்கு நிறைய விருந்தினர்கள் வருவார்கள், ஆனால் நான் யாரையும் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை. ஒரு ஆண் தான் விரும்பியதைச் செய்ய சுதந்திரமானவன்." "சொல்கிறேன் கேளுங்கள், ஒரு பண மோசடி கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது! வேலையிடத்தில் அவர் பிறருடைய பணத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்! உங்களைப் போன்ற ஒருவருக்காக—*உங்களுக்காகவே*—அவர் இந்தக் குற்றத்தைச் செய்தார். இதைக் கேளுங்கள்," என்று அந்தப் பெண் பாஷாவின் முன்னால் நின்றுகொண்டு உறுதியான குரலில் கூறினாள். "உங்களுக்குக் கொள்கைகள் ஏதும் இல்லாமல் இருக்கலாம்—தீமை செய்வதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழ்பவர் நீங்கள்—ஆனால், மனித உணர்வுகளின் துளி கூட இல்லாத அளவுக்கு நீங்கள் அவ்வளவு கீழ்த்தரமான நிலைக்குத் தாழ்ந்துவிடவில்லை என்று நம்புகிறேன்! அவருக்கு மனைவியும் குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள்... அவர் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டால், நானும் என் குழந்தைகளும் பட்டினியால் இறந்துவிடுவோம்... இதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்! ஆனாலும், வறுமையிலிருந்தும் அவமானத்திலிருந்தும் அவரையும்—எங்களையும்—காப்பாற்ற ஒரு வழி இருக்கிறது. இன்று நான் தொள்ளாயிரம் ரூபிள் பணம் செலுத்தினால், அவர்கள் அவரை விட்டுவிடுவார்கள்."
தொளாயிரம் ரூபிள்கள்!

"என்ன தொளாயிரம் ரூபிள்கள்?" பாஷா மெதுவாகக் கேட்டாள். "எனக்கு... எனக்குத் தெரியாது... நான் எதையும் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை."

"நான் உன்னிடம் தொளாயிரம் ரூபிள்களைக் கேட்கவில்லை... உன்னிடம் பணம் இல்லை, எனக்கும் உன்னுடைய பணம் எதுவும் தேவையில்லை. நான் கேட்பது வேறு ஒன்றை... உன்னைப் போன்ற பெண்களுக்கு ஆண்கள் பொதுவாக விலையுயர்ந்த பொருட்களைப் பரிசளிப்பார்கள். என் கணவர் உனக்குக் கொடுத்த பொருட்களை மட்டும் என்னிடம் திருப்பிக் கொடுத்துவிடு!"

"அம்மா, அவர் எனக்கு எந்தப் பொருட்களையும் கொடுக்கவில்லையே!" விஷயம் புரியத் தொடங்கியதும் பாஷா பதற்றத்துடன் கூறினாள்.

"அப்படியானால் பணம் எங்கே போனது? அவர் தன்னுடைய பணத்தையும், என்னுடைய பணத்தையும், மற்றவர்களின் பணத்தையும் கூட வீணடித்துவிட்டார்... அதெல்லாம் எங்கே போனது? கேள், நான் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்! நான் மிகுந்த கோபத்தில் உன்னிடம் பல கசப்பான வார்த்தைகளைப் பேசிவிட்டேன், அதற்காக மன்னிப்பு கோருகிறேன். நீ என் மீது வெறுப்பு கொண்டிருக்கலாம்—அது எனக்குத் தெரியும்—ஆனால் உனக்குக் கருணை காட்டும் குணம் இருந்தால், என் நிலையில் இருந்து யோசித்துப் பார்! கெஞ்சிக் கேட்கிறேன், அந்தப் பொருட்களை என்னிடம் கொடுத்துவிடு!"

"ம்ம்..." பாஷா தோள்களைக் குலுக்கினாள். "நான் மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்வேன், ஆனால்—கடவுள் சாட்சியாகச் சொல்கிறேன்—அவர் எனக்கு எதையும் கொடுக்கவில்லை. என் சத்தியத்தின் மீது சொல்கிறேன். இருந்தாலும்... நீங்கள் சொல்வது சரிதான்," என்று தடுமாற்றத்துடன் அந்தப் பாடகி மேலும் கூறினாள். "ஒருமுறை அவர் எனக்கு இரண்டு சிறிய அணிகலன்களைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். நீங்கள் விரும்பினால், தாராளமாக அவற்றை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்..."

பாஷா தன் அலங்கார மேஜையின் இழுப்பறை ஒன்றை இழுத்து, உள்ளீடற்ற ஒரு தங்க வளையலையும், மாணிக்கக் கல் பதிக்கப்பட்ட மெல்லிய மோதிரம் ஒன்றையும் வெளியே எடுத்தாள்.

"இதோ!" என்று கூறி, அந்தப் பொருட்களைத் தன்னைத் தேடி வந்த பெண்ணிடம் நீட்டினாள்.

அந்தப் பெண்ணின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது, அவள் முகம் துடித்தது. அவள் அவமானப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்தாள்.

"என்னிடம் எதைக் கொடுக்கிறாய் இது?" என்று அவள் கேட்டாள். "நான் பிச்சை கேட்கவில்லை, உனக்குச் சொந்தமில்லாத ஒன்றைத்தான் கேட்கிறேன்... உன் நிலையைப் பயன்படுத்தி, என் கணவரிடமிருந்து—அந்த பலவீனமான, பரிதாபகரமான மனிதரிடமிருந்து—நீ பிடுங்கிக்கொண்ட அந்தப் பொருட்களைத்தான் கேட்கிறேன்... வியாழக்கிழமையன்று துறைமுகத்தில் என் கணவருடன் உன்னைப் பார்த்தபோது, ​​நீ விலையுயர்ந்த மார்பு அணிகலன்களையும் (brooches) வளையல்களையும் அணிந்திருந்தாய். அதனால், என்னிடம் அப்பாவியைப் போல நடிக்க வேண்டாம்! கடைசி முறையாகக் கேட்கிறேன்: அந்தப் பொருட்களை என்னிடம் கொடுக்கப் போகிறாயா இல்லையா?" "உண்மையிலேயே நீங்கள் ஒரு விசித்திரமான பெண்மணிதான்..." என்று பாஷா கூறினாள்; அவளுக்குச் சற்று கோபம் வரத் தொடங்கியது. "நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன், உங்கள் நிகோலாய் பெட்ரோவிச்சிடமிருந்து இந்த வளையலையும் மோதிரத்தையும் தவிர வேறு எதையும் நான் பெற்றதில்லை. அவர் எனக்குக் கொண்டு வந்தது எல்லாம் இனிப்புப் பலகாரங்கள் மட்டும்தான்."

"இனிப்புப் பலகாரங்களா..." என்று அந்தப் பெண்மணி ஏளனமாகச் சொன்னாள். "வீட்டில் குழந்தைகளுக்குச் சாப்பிட எதுவும் இல்லை, ஆனால் இங்கே—இனிப்புப் பலகாரங்களா? அந்தப் பொருட்களைத் திருப்பிக் கொடுக்க நீங்கள் திட்டவட்டமாக மறுக்கிறீர்களா?"

பதில் ஏதும் கிடைக்காததால், அந்தப் பெண்மணி அமர்ந்து, சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவளாக ஒரு புள்ளியை உற்று நோக்கினாள்.

"இப்போது என்ன செய்வது?" என்று அவள் கேட்டாள். "எனக்கு ஒன்பது நூறு ரூபிள் கிடைக்காவிட்டால், அவர் அழிந்துவிடுவார்; நானும் என் குழந்தைகளும் கூட அழிந்துபோவோம். இந்த இழிந்த பெண்ணைக் கொன்றுவிடவா அல்லது அவள் காலில் மண்டியிட்டு கெஞ்சவா?"

அந்தப் பெண்மணி தன் கைக்குட்டையை முகத்தில் அழுத்திக்கொண்டு விம்மி அழுதாள்.

"உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்!" என்று அவள் அழுகைக்கிடையில் கூறினாள். "நீங்கள் என் கணவனை அழித்துவிட்டீர்கள்—அவரைக் காப்பாற்றுங்கள்... அவர் மீது உங்களுக்கு இரக்கம் இல்லாவிட்டாலும், குழந்தைகள்... அந்தக் குழந்தைகள்... அந்தக் குழந்தைகள் என்ன தவறு செய்தார்கள்?"

தெருவில் பசியால் அழுதுகொண்டிருக்கும் சிறு குழந்தைகளைத் தன் மனக்கண்ணில் கொண்டு வந்த பாஷா, தானும் விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.

"நான் என்ன செய்ய முடியும், அம்மா?" என்று அவள் கேட்டாள். "நீங்கள் என்னை இழிந்தவள் என்றும், நிகோலாய் பெட்ரோவிச்சை நான் அழித்துவிட்டேன் என்றும் சொல்கிறீர்கள்; ஆனால் நான் சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன்—உண்மையான கடவுளின் முன்னால் சொல்கிறேன்—அவரிடமிருந்து எனக்கு எந்த லாபமும் கிடைக்கவில்லை... எங்கள் பாடகர் குழுவில் மோத்யாவுக்கு மட்டும்தான் ஒரு பணக்காரப் புரவலர் இருக்கிறார்; மற்ற நாங்கள் அனைவரும் மிகுந்த சிரமத்துடன்தான் வாழ்க்கையை ஓட்டுகிறோம். நிகோலாய் பெட்ரோவிச் படித்த, பண்பட்ட மனிதர், அதனால்... நான் அவரை ஏற்றுக்கொண்டேன். ஆண்களை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்க எங்களுக்கு வசதி இல்லையே."

"எனக்கு அந்தப் பொருட்கள் வேண்டும்! அந்தப் பொருட்களை என்னிடம் கொடுங்கள்! கெஞ்சுகிறேன்... என் கௌரவத்தை விட்டுவிட்டுத் தாழ்ந்து கேட்கிறேன்... இதோ, நான் மண்டியிடுகிறேன்! பாருங்கள்!"

பாஷா பதற்றத்துடன் அலறி, தன் கைகளை அசைத்தாள். மேடையில் நடிக்கும் நடிகையைப் போல உயரிய நடையில் பேசிய அந்த வெளிறிய, அழகான பெண்மணி, உண்மையில் தன் காலடியில் மண்டியிட்டுவிடக்கூடும் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அந்தக் கோரஸ் பாடகியை அவமானப்படுத்தித் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் நோக்கில், பெருமிதத்துடனும் கண்ணியத்துடனும் அவள் அதைச் செய்யத் துணிந்தாள்.

"சரி, அந்தப் பொருட்களை நான் தருகிறேன்!" என்று பாஷா அவசரமாகத் தன் கண்களைத் துடைத்தபடி கூறினாள். "இதோ வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் இவை நிகோலாய் பெட்ரோவிச்சினிடமிருந்து வந்தவை அல்ல... மற்ற விருந்தினர்களிடமிருந்து எனக்குக் கிடைத்தவை. உங்கள் விருப்பம்..."

பாஷா அந்த அலமாரியின் மேல் தட்டை இழுத்துத் திறந்து, ஒரு வைர ப்ரூச் (brooch), பவள மாலை, சில மோதிரங்கள் மற்றும் ஒரு கைவளை ஆகியவற்றை எடுத்து அந்தப் பெண்ணிடம் நீட்டினாள்.

"விருப்பமிருந்தால் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்—உண்மையில் உங்கள் கணவரிடமிருந்து எனக்கு எதுவும் கிடைத்ததில்லை. எடுத்துக்கொண்டு பணக்காரியாகுங்கள்!" என்று கூறிய பாஷா, முழங்காலிட வேண்டும் என்ற மிரட்டலால் ஏற்பட்ட மனவேதனையுடன் தொடர்ந்தாள்: "நீங்கள் ஒரு உயர்குடிப் பெண்... அவருடைய சட்டப்பூர்வமான மனைவி என்றால்... அவரை உங்கள் அருகிலேயே தக்கவைத்திருக்க வேண்டும். அதுதான் முறை! நான் அவரை இங்கே அழைக்கவில்லை; அவராகவேதான் வந்தார்..."

கண்ணீர் மல்க, தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொருட்களை உற்றுநோக்கிய அந்தப் பெண் கூறினாள்:

"இவை முழுமையானவை அல்ல... இவற்றின் மதிப்பு ஐந்நூறு ரூபிள் கூட இருக்காது." பாஷா சட்டென்று ஒரு தங்கக் கடிகாரம், சிகரெட் பெட்டி மற்றும் கஃப்-லிங்க்ஸ் (cufflinks) ஆகியவற்றை அலமாரியிலிருந்து வெளியே வீசி எறிந்துவிட்டு, கைகளை விரித்தபடி கூறினாள்:

"என்னிடம் எஞ்சியிருப்பது இவ்வளவுதான்... வேண்டுமானால் என்னைத் தேடிப் பாருங்கள்!"

அந்தப் பெண் பெருமூச்சு விட்டு, நடுங்கும் கைகளால் அப்பொருட்களை ஒரு சிறிய கைக்குட்டையில் சுருட்டிக்கொண்டு, ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமலோ அல்லது தலையசைக்காமலோ அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.

அடுத்த அறையின் கதவு திறக்கப்பட, கோல்பகோவ் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் முகம் வெளிறிப்போயிருந்தது; ஏதோ கசப்பான ஒன்றை விழுங்கியது போல அவன் பதற்றத்துடன் தலையை அசைத்துக்கொண்டே இருந்தான்; அவன் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்திருந்தது.

"எனக்காக என்ன பொருட்களைக் கொண்டு வந்திருந்தாய்?" என்று பாஷா அவனை நோக்கிச் சீறினாள். "எப்போது கொண்டு வந்தாய் என்று கேட்கிறேன்?"

"பொருட்கள்... பொருட்கள் முக்கியமல்ல!" என்று கோல்பகோவ் தலையை அசைத்தபடி கூறினான். "கடவுளே! அவள் உனக்கு முன்னால் அழுது, தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டாளே..."

"நான் உன்னைக் கேட்கிறேன்: எனக்காக என்ன பொருட்களைக் கொண்டு வந்திருந்தாய்?" என்று பாஷா கத்தினாள். "கடவுளே... கண்ணியமும் பெருமையும் தூய்மையும் கொண்ட ஒரு பெண்... அவள் அந்த... அந்த இழிந்தவளுக்கு முன்னால் முழங்காலிடக்கூடத் துணிந்தாளே! அவளை இந்த நிலைக்குத் தள்ளியது நான்தான்! இதை நடக்கவிட்டதும் நான்தான்!"

அவன் தன் தலையைப் பற்றிக்கொண்டு வேதனையுடன் முனகினான்:

"இல்லை, இதற்காக என்னை நானே ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்! ஒருபோதும் மன்னிக்கவே மாட்டேன்! என்னை விட்டு விலகிப் போ... நீ ஒரு கேவலமானவள்!" என்று அருவருப்புடன் கத்தினான்; பாஷாவை விட்டுப் பின்வாங்கியபடியே, நடுங்கும் கைகளால் அவளைத் தள்ளிவிட்டான். "அவள் முழங்காலிட விரும்பினாள்... அதுவும் யாருக்கு முன்னால்? உனக்கு முன்னால்! கடவுளே..."அடக் கடவுளே!

அவன் அவசரமாக உடை அணிந்துகொண்டு, பாஷாவிடம் ஒருவித அருவருப்புடன் கூடிய இடைவெளியைப் பேணியபடியே, கதவை நோக்கிச் சென்று வெளியேறினான்.

பாஷா படுத்துக்கொண்டு சத்தமாக அழத் தொடங்கினாள். உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் தான் விட்டுக்கொடுத்த விஷயங்களுக்காக அவள் அப்போதே வருந்தினாள்; அத்துடன், கசப்பானதொரு மனக்கசப்பும் அவளுக்குள் எழுந்தது. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் ஒரு வியாபாரி தன்னை அடித்தது அவளுக்கு நினைவுக்கு வர, அவள் இன்னும் சத்தமாக அழுதாள்.
@
கோரஸ் பெண் tr. from eng
ஆண்டன் செக்கோவ் எழுதியது
==================================
ஒரு நாள் அவள் இளமையாகவும் அழகாகவும் இருந்தபோது, ​​அவளுடைய குரல் வலுவாக இருந்தபோது, ​​அவளை நேசித்த நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச் கோல்பகோவ், அவளுடைய கோடைகால வில்லாவின் வெளிப்புற அறையில் அமர்ந்திருந்தார். அது தாங்க முடியாத அளவுக்கு சூடாகவும் மூச்சுத் திணறலாகவும் இருந்தது. ஒரு முழு பாட்டில் தரம் குறைந்த போர்ட்டை சாப்பிட்டு குடித்த கோல்பகோவ், மோசமான மனநிலையுடனும், வித்தியாசமான மனநிலையுடனும் உணர்ந்தார். இருவரும் சலிப்படைந்தனர், மேலும் ஒரு நடைக்குச் செல்வதற்காக பகலின் வெப்பம் முடிவடையும் வரை காத்திருந்தனர்.
திடீரென்று கதவில் ஒரு சத்தம் கேட்டது. கோட் கழற்றி, செருப்புகளில் அமர்ந்திருந்த கோல்பகோவ், துள்ளிக் குதித்து பாஷாவை விசாரித்துப் பார்த்தார்.
"அது தபால்காரராகவோ அல்லது பெண்களில் ஒருவராகவோ இருக்க வேண்டும்," என்று பாடகி கூறினார்.
கோல்பகோவ் தபால்காரரோ அல்லது பாஷாவின் பெண் தோழிகளோ ​​கண்டுபிடித்தாலும் கவலைப்படவில்லை, ஆனால் முன்னெச்சரிக்கையாக தனது ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு அடுத்த அறைக்குள் சென்றார், அதே நேரத்தில் பாஷா கதவைத் திறக்க ஓடினார். அவளுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாக, வாசலில் தபால்காரரோ அல்லது காதலியோ இல்லை, ஆனால் ஒரு தெரியாத, இளம் மற்றும் அழகான பெண், ஒரு பெண்ணைப் போல உடையணிந்திருந்தார், எல்லா வெளிப்புற அறிகுறிகளிலிருந்தும் அவர் ஒருவர்தான்.
அந்த அந்நியன் வெளிறிப்போய் இருந்தாள், செங்குத்தான படிக்கட்டுகளில் ஓடிக்கொண்டிருப்பது போல் மூச்சு வாங்கினாள்.
"என்ன அது?" என்று பாஷா கேட்டார்.
அந்தப் பெண் உடனடியாக பதில் சொல்லவில்லை. அவள் ஒரு அடி முன்னோக்கி எடுத்து வைத்து, மெதுவாக அறையைச் சுற்றிப் பார்த்து, சோர்வு அல்லது ஒருவேளை நோயால் அவளால் நிற்க முடியவில்லை என்று தோன்றும் வகையில் அமர்ந்தாள்; பின்னர் அவள் பேச வீணாக முயன்றபோது அவளுடைய வெளிறிய உதடுகள் நீண்ட நேரம் நடுங்கின.
"என் கணவர் இங்கே இருக்கிறாரா?" அவள் கடைசியாகக் கேட்டாள், கண்ணீர் படிந்த சிவப்பு இமைகளுடன் பாஷாவிடம் தன் பெரிய கண்களை உயர்த்தினாள்.
"கணவனா?" என்று பாஷா கிசுகிசுத்தாள், திடீரென்று அவள் கைகளும் கால்களும் குளிர்ந்ததால் பயந்து போனாள். "என்ன கணவர்?" அவள் நடுங்க ஆரம்பித்து மீண்டும் கேட்டாள்.
"என் கணவர், . . நிகோலே பெட்ரோவிச் கோல்பகோவ்."
"என்... இல்லை மேடம்... எனக்கு... எனக்கு எந்த கணவரையும் தெரியாது."
ஒரு நிமிடம் மௌனமாக கழிந்தது. அந்நியன் பலமுறை அவளது கைக்குட்டையை அவளது வெளிறிய உதடுகளின் மீது செலுத்தி, அவளது உள் நடுக்கத்தை நிறுத்த மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டாள், அதே நேரத்தில் பாஷா அவள் முன் அசையாமல், ஒரு கம்பம் போல நின்று, அவளை ஆச்சரியத்துடனும் திகிலுடனும் பார்த்தான்.
"அப்போ அவன் இங்கே இல்லைன்னு சொல்றீங்களா?" அந்தப் பெண்மணி கேட்டாள், இந்த முறை உறுதியான குரலில் பேசி விசித்திரமாக சிரித்தாள்.
"நான்... நீங்க யாரைப் பத்திக் கேட்கிறீங்கன்னு எனக்குத் தெரியல."
"நீ கொடூரமானவள், மோசமானவள், மோசமானவள்..." அந்நியன் முணுமுணுத்தாள், பாஷாவை வெறுப்புடனும் வெறுப்புடனும் பார்த்தான். "ஆமாம், ஆமாம்... நீ கொடூரமானவள். கடைசியா நான் உனக்கு அப்படிச் சொல்ல முடிஞ்சதுல எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷம்!"
கோபமான கண்களும் வெள்ளை மெல்லிய விரல்களும் கொண்ட அந்த கருப்பு நிற உடையில் ஏதோ ஒரு பயங்கரமான மற்றும் அநாகரீகமான தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியதாக பாஷா உணர்ந்தாள், மேலும் அவளுடைய குண்டான சிவப்பு கன்னங்கள், மூக்கில் இருந்த பொக்மார்க் மற்றும் நெற்றியில் இருந்த விளிம்பு ஆகியவற்றைக் கண்டு அவள் வெட்கப்பட்டாள், அதை ஒருபோதும் சீப்ப முடியாது. அவள் மெலிந்து, முகத்தில் பவுடரும் நெற்றியில் விளிம்பும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால், அவள் "மதிப்பிற்குரியவள்" அல்ல என்ற உண்மையை அவள் மறைத்திருக்கலாம், மேலும் இந்த அறியப்படாத, மர்மமான பெண்ணை எதிர்கொண்டு நிற்க அவள் இவ்வளவு பயந்து வெட்கப்பட்டிருக்க மாட்டாள் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
"என் கணவர் எங்கே?" அந்தப் பெண் தொடர்ந்தாள். "அவர் இங்கே இருக்கிறாரா இல்லையா என்பது எனக்குக் கவலையில்லை, ஆனால் பணம் தவறவிட்டது என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும், அவர்கள் நிகோலே பெட்ரோவிச்சைத் தேடுகிறார்கள்... அவரைக் கைது செய்ய நினைக்கிறார்கள். அதுதான் நீங்கள் செய்வது!"
அந்தப் பெண்மணி எழுந்து மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அறையைச் சுற்றி நடந்தாள். பாஷா அவளைப் பார்த்து மிகவும் பயந்து போனாள், அவளால் என்னவென்று புரியவில்லை.
"இன்றைக்கு அவன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு கைது செய்யப்படுவான்," என்று அந்தப் பெண்மணி சொன்னாள், அவள் அழுதாள், அந்த சத்தத்தில் அவளுடைய கோபமும் எரிச்சலும் கேட்டன. "அவனை இந்த மோசமான நிலைக்கு யார் கொண்டு வந்தாங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்! கீழ்த்தரமான, கொடூரமான உயிரினம்! அருவருப்பான, கூலிப்படைப் பெண்!" அந்தப் பெண்ணின் உதடுகள் வேலை செய்தன, அவளுடைய மூக்கு வெறுப்பால் சுருக்கப்பட்டது. "நான் உதவியற்றவள், உனக்குக் கேட்கிறதா, கீழ்த்தரமான பெண்ணா? . . . நான் உதவியற்றவள்; நீ என்னை விட வலிமையானவள், ஆனால் என்னையும் என் குழந்தைகளையும் பாதுகாக்க ஒருவர் இருக்கிறார்! கடவுள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார்! அவர் நீதிமான்! நான் சிந்திய ஒவ்வொரு கண்ணீருக்கும், என் தூக்கமில்லாத இரவுகளுக்கும் அவர் உங்களைத் தண்டிப்பார்! நேரம் வரும்; நீ என்னைப் பற்றி நினைப்பாய்! . . . "
மீண்டும் அமைதி நிலவியது. அந்தப் பெண்மணி அறையைச் சுற்றி நடந்து கைகளைப் பிசைந்தாள், பாஷா இன்னும் ஆச்சரியத்துடன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், புரியவில்லை, பயங்கரமான ஒன்றை எதிர்பார்த்தாள்.
"எனக்கு அதைப் பத்தி ஒண்ணும் தெரியாது மேடம்," என்று சொல்லிவிட்டு, திடீரென்று கண்ணீர் விட்டாள்.
"நீ பொய் சொல்ற!" அந்தப் பெண்மணி அழுதாள், அவள் கண்கள் அவளைப் பார்த்து கோபமாக மின்னின. "எனக்கு எல்லாம் தெரியும்! உன்னை ரொம்ப நாளா தெரியும். கடந்த ஒரு மாதமா அவன் உன்னோட ஒவ்வொரு நாளும் செலவழிச்சுட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும்!"
"ஆமாம். அப்புறம் என்ன? என்ன விஷயம்? எனக்கு நிறைய பேர் வருகிறார்கள், ஆனால் நான் யாரையும் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை. அவர் தனது விருப்பப்படி செய்யலாம்."
"பணம் காணாமல் போய்விட்டதை அவங்க கண்டுபிடிச்சுட்டேன்னு நான் சொல்றேன்! அவன் ஆபீசில் பணத்தை மோசடி பண்ணிட்டான்! உன்னைப் மாதிரி ஒரு... உயிரினத்துக்காக, உன் பொருட்டனா அவன் உண்மையிலேயே ஒரு குற்றத்தைச் செஞ்சிருக்கான். கேள்," அந்தப் பெண்மணி உறுதியான குரலில், பாஷாவை நோக்கி, சிறிது நேரம் நின்று சொன்னாள். "உனக்கு எந்தக் கொள்கையும் இருக்க முடியாது; நீ தீங்கு செய்யத்தான் வாழ்கிறாய் - அதுதான் உன் நோக்கம்; ஆனால் நீ இவ்வளவு தாழ்ந்து போயிருன்னு ஒருத்தருக்கும் கற்பனை பண்ணிப் பார்க்க முடியாது, உனக்கு மனித உணர்வு எதுவும் இருக்காது! அவனுக்கு மனைவி, குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்... அவன் தண்டிக்கப்பட்டு நாடுகடத்தப்பட்டால், நாம் பட்டினி கிடப்போம், குழந்தைகளும் நானும்... அதைப் புரிஞ்சுக்கோ! ஆனாலும் அவனையும் நம்மையும் வறுமையிலிருந்தும் அவமானத்திலிருந்தும் காப்பாற்ற ஒரு வாய்ப்பு இருக்கு. இன்னைக்கு நான் அவங்களை எடுத்துட்டுப் போனால், அவமானத்திலிருந்தும் அவனை விட்டுடுவாங்க. தொள்ளாயிரம் ரூபிள் மட்டும்தான்!"
"என்ன தொள்ளாயிரம் ரூபிள்?" பாஷா மெதுவாகக் கேட்டான். "நான்... எனக்குத் தெரியாது... நான் அதை எடுக்கவில்லை."
"நான் உன்னிடம் தொள்ளாயிரம் ரூபிள் கேட்கவில்லை... உன்னிடம் பணமில்லை, உன் பணமும் எனக்கு வேண்டாம். நான் உன்னிடம் வேறு ஏதாவது கேட்கிறேன்... ஆண்கள் பொதுவாக உன்னைப் போன்ற பெண்களுக்கு விலையுயர்ந்த பொருட்களைக் கொடுப்பார்கள். என் கணவர் உனக்குக் கொடுத்த பொருட்களை மட்டும் எனக்குத் திருப்பிக் கொடு!"
"மேடம், அவர் எனக்கு எதையும் பரிசாகக் கொடுத்ததில்லை!" பாஷா புலம்பினார், புரியத் தொடங்கினார்.
"பணம் எங்கே? அவன் தன்னுடையதையும் என்னுடையதையும் மற்றவர்களுடையதையும் வீணடித்துவிட்டான்... இதெல்லாம் என்ன ஆச்சு? கேள், நான் உன்னைக் கெஞ்சுகிறேன்! நான் கோபத்தால் ஈர்க்கப்பட்டேன், உன்னிடம் நிறைய மோசமான வார்த்தைகளைச் சொன்னேன், ஆனால் நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீ என்னை வெறுக்க வேண்டும், எனக்குத் தெரியும், ஆனால் உனக்கு அனுதாபம் காட்டத் திறன் இருந்தால், உன்னை என் நிலையில் நிறுத்திக்கொள்! பொருட்களை எனக்குத் திருப்பித் தருமாறு நான் உன்னைக் கெஞ்சுகிறேன்!"
"ம்!" என்றாள் பாஷா, அவள் தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டாள். "நான் மகிழ்ச்சியுடன் விரும்புகிறேன், ஆனால் கடவுள் என் சாட்சி, அவர் எனக்கு எதையும் பரிசாகக் கொடுத்ததில்லை. என் மனசாட்சிப்படி, என்னை நம்புங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் சொல்வது சரிதான்," என்று பாடகர் குழப்பத்துடன் கூறினார், "அவர் எனக்கு இரண்டு சிறிய பொருட்களைக் கொண்டு வந்தார். நீங்கள் விரும்பினால் நிச்சயமாக நான் அவற்றைத் திருப்பித் தருவேன்."
பாஷா கழிப்பறை மேசையில் இருந்த டிராயர்களில் ஒன்றை வெளியே எடுத்து, அதிலிருந்து ஒரு வெற்று தங்க வளையலையும், அதில் ஒரு மாணிக்கக் கல் பொருத்தப்பட்ட மெல்லிய மோதிரத்தையும் எடுத்தார்.
"இதோ, மேடம்!" என்று அவள் இந்தக் கட்டுரைகளை வந்தவரிடம் நீட்டினாள்.
அந்தப் பெண் முகம் சிவந்து, முகம் நடுங்கியது. அவள் கோபமடைந்தாள்.
"நீ எனக்கு என்ன கொடுக்கிறாய்?" என்றாள். "நான் தர்மம் கேட்கவில்லை, ஆனால் உனக்குச் சொந்தமில்லாததை... உன் பதவியைப் பயன்படுத்தி என் கணவரிடமிருந்து பிழிந்ததை... அந்த பலவீனமான, துரதிர்ஷ்டவசமான மனிதன்... வியாழக்கிழமை, துறைமுகத்தில் உன்னை என் கணவருடன் பார்த்தபோது நீ விலையுயர்ந்த ப்ரூச்கள் மற்றும் வளையல்களை அணிந்திருந்தாய். அதனால் நீ எனக்கு அப்பாவி ஆட்டுக்குட்டியாக நடிப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை! நான் உன்னை கடைசியாகக் கேட்கிறேன்: நீ எனக்குப் பொருட்களைக் கொடுப்பாயா, இல்லையா?"
"நீ ஒரு விசித்திரமானவன், நான் சொல்றபடி," என்று பாஷா கோபப்படத் தொடங்கினான். "உன்னுடைய நிக்கோலாய் பெட்ரோவிச்சிடமிருந்து வளையல் மற்றும் இந்த சிறிய மோதிரத்தைத் தவிர வேறு எதையும் நான் பார்த்ததில்லை என்று நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன். அவர் எனக்கு இனிப்பு கேக்குகளைத் தவிர வேறு எதையும் கொண்டு வரவில்லை."
"இனிப்பு கேக்குகள்!" என்று அந்நியன் சிரித்தான். "வீட்டில் குழந்தைகளுக்கு சாப்பிட எதுவும் இல்லை, இங்கே உங்களிடம் இனிப்பு கேக்குகள் உள்ளன. பரிசுகளை மீட்டுத் தர நீங்கள் முற்றிலும் மறுக்கிறீர்களா?"
எந்த பதிலும் கிடைக்காததால், அந்தப் பெண்மணி உட்கார்ந்து விண்வெளியை வெறித்துப் பார்த்து, யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
"இப்போது என்ன செய்வது?" அவள் சொன்னாள். "எனக்கு தொள்ளாயிரம் ரூபிள் கிடைக்கவில்லை என்றால், அவன் நாசமாகிவிட்டான், நானும் குழந்தைகளும் நாசமாகிவிட்டோம். இந்த கீழ்த்தரமான பெண்ணை நான் கொல்ல வேண்டுமா அல்லது அவளிடம் மண்டியிட வேண்டுமா?"
அந்தப் பெண்மணி தன் கைக்குட்டையை முகத்தில் அழுத்திக் கொண்டு அழுதாள்.
"நான் உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்!" அந்நியனின் அழுகையின் ஊடே பாஷா கேட்டான். "நீ என் கணவரைக் கொள்ளையடித்து நாசமாக்கிவிட்டாய் என்று நீ பார்க்கிறாய். அவனைக் காப்பாற்று. . . . உனக்கு அவன் மேல் எந்தப் பாசமும் இல்லை, ஆனால் குழந்தைகள் . . . குழந்தைகள் . . . குழந்தைகள் என்ன செய்தார்கள்?"
தெருவில் சிறு குழந்தைகள் பசியால் அழுவதை பாஷா கற்பனை செய்து பார்த்தாள், அவளும் அழுதாள்.
"நான் என்ன செய்ய முடியும், மேடம்?" அவள் சொன்னாள். "நான் ஒரு தாழ்ந்த பெண் என்றும், நான் நிகோலாய் பெட்ரோவிச்சை அழித்துவிட்டேன் என்றும் நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்... எல்லாம் வல்ல கடவுளுக்கு முன்பாக, எனக்கு அவரிடமிருந்து எதுவும் கிடைக்கவில்லை... எங்கள் கோரஸில் ஒரே ஒரு பெண் மட்டுமே பணக்கார ரசிகை இருக்கிறாள்; மீதமுள்ள நாங்கள் அனைவரும் ரொட்டி மற்றும் குவாஸை மட்டுமே சாப்பிட்டு வாழ்கிறோம். நிகோலாய் பெட்ரோவிச் ஒரு உயர் கல்வி கற்ற, நேர்த்தியான மனிதர், எனவே நான் அவரை வரவேற்றுள்ளேன். நாங்கள் மனிதர்களை வரவேற்க வேண்டும்."
"நான் உன்னிடம் கேட்கிறேன்! எனக்குக் கொடு! நான் அழுகிறேன். . . . நான் என்னை அவமானப்படுத்துகிறேன். . . . உனக்குப் பிடித்திருந்தால் நான் என் மண்டியிடுவேன்! நீ விரும்பினால்!"
பாஷா திகிலுடன் கூச்சலிட்டு கைகளை அசைத்தாள். மேடையில் இருப்பது போல் தன்னை மிகவும் பிரமாண்டமாக வெளிப்படுத்திய இந்த வெளிர், அழகான பெண்மணி, பெருமையினாலும், ஆடம்பரத்தினாலும், தன்னை உயர்த்திக் கொள்ளவும், கோரஸ் பெண்ணை அவமானப்படுத்தவும் உண்மையில் மண்டியிடக்கூடும் என்று அவள் உணர்ந்தாள்.
"சரி, நான் உனக்குப் பொருட்களைக் கொடுக்கிறேன்!" என்று பாஷா கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு பரபரப்பாகச் சொன்னாள். "நிச்சயமாக. அவர்கள் மட்டும் நிகோலே பெட்ரோவிச்சிலிருந்து வந்தவர்கள் அல்ல... நான் இவற்றை மற்ற மனிதர்களிடமிருந்து பெற்றேன். உங்கள் விருப்பப்படி... "
பாஷா மார்பின் மேல் டிராயரை வெளியே இழுத்து, ஒரு வைர ப்ரூச், ஒரு பவள நெக்லஸ், சில மோதிரங்கள் மற்றும் வளையல்களை எடுத்து, அனைத்தையும் அந்தப் பெண்மணியிடம் கொடுத்தார்.
"உனக்கு விருப்பமிருந்தால் அவற்றை எடுத்துக்கொள், ஆனால் உன் கணவரிடமிருந்து நான் எதையும் பெற்றதில்லை. அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு பணக்காரனாக இரு," என்று மண்டியிடுவதாக மிரட்டப்பட்டதில் கோபமடைந்த பாஷா தொடர்ந்தாள். "நீ ஒரு பெண்ணாக இருந்தால்... அவனுடைய சட்டப்பூர்வமான மனைவி, நீ அவனை உன்னுடனேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நான் அப்படித்தான் நினைக்க வேண்டும்! நான் அவனை வரச் சொல்லவில்லை; அவன் தானே வந்தான்."
அந்தப் பெண்மணி தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொருட்களை கண்ணீருடன் ஆராய்ந்து கூறினார்:
"இது எல்லாம் இல்லை... இங்கே ஐநூறு ரூபிள் மதிப்பு இருக்காது."
பாஷா திடீரென ஒரு தங்க கடிகாரம், ஒரு சுருட்டுப் பெட்டி மற்றும் ஸ்டட்களை மார்பிலிருந்து வெளியே எறிந்துவிட்டு, கைகளை உயர்த்திச் சொன்னாள்:
"என்னிடம் வேறு எதுவும் இல்லை... நீங்கள் தேடலாம்!"
வந்தவள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள், நடுங்கும் கைகளால் தன் கைக்குட்டையில் பொருட்களைத் திருகிக் கொண்டு, ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், தலையை ஆட்டாமல் வெளியே சென்றாள்.
அடுத்த அறையிலிருந்து கதவு திறந்து கோல்பகோவ் உள்ளே நுழைந்தார். அவர் வெளிறியிருந்தார், மிகவும் கசப்பான ஒன்றை விழுங்கியது போல் பதட்டமாக தலையை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தார்; அவரது கண்களில் கண்ணீர் மின்னியது.
"நீ எனக்கு என்ன பரிசுகள் செய்து கொடுத்தாய்?" பாஷா அவனை நோக்கித் தாக்கி கேட்டான். "நீ எப்போது, ​​நான் உன்னைக் கேட்க அனுமதித்தாய்?"
"அது ஒரு பொருட்டல்ல!" என்று கோல்பகோவ் கூறினார், அவர் தலையை ஆட்டினார். "கடவுளே! அவள் உங்கள் முன் அழுதாள், அவள் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்..."
"நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன், நீங்கள் எனக்கு என்ன பரிசுகளைச் செய்தீர்கள்?" பாஷா அழுதார்.
"என் கடவுளே! அவள், ஒரு பெண்மணி, மிகவும் பெருமை வாய்ந்தவள், மிகவும் தூய்மையானவள். . . . இந்த பெண்மணியிடம் மண்டியிட அவள் தயாராக இருந்தாள்! நான் அவளை இதற்குக் கொண்டு வந்தேன்! நான் அதை அனுமதித்துவிட்டேன்!"
அவன் தன் தலையை கைகளில் பிடித்துக் கொண்டு முனகினான்.
"இல்லை, இதற்காக நான் என்னை ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்! நான் என்னை ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்! என்னிடமிருந்து விலகிச் செல்லுங்கள்... நீ கீழ்த்தரமான உயிரினம்!" என்று வெறுப்புடன் கத்தினான், பாஷாவிடமிருந்து பின்வாங்கி, நடுங்கும் கைகளால் அவளைத் தள்ளிவிட்டான். "அவள் மண்டியிட்டிருப்பாள், மற்றும்... உன்னிடம்! ஓ, என் கடவுளே!"
அவன் வேகமாக உடை அணிந்து, பாஷாவை அவமதிப்புடன் தள்ளிவிட்டு, கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றான்.
பாஷா படுத்துக்கொண்டு சத்தமாக அழ ஆரம்பித்தாள். அவள் ஏற்கனவே தான் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கொடுத்த பொருட்களை நினைத்து வருந்தினாள், அவளுடைய உணர்வுகள் புண்பட்டன. மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு வியாபாரி எந்த காரணமும் இல்லாமல் தன்னை அடித்ததை அவள் நினைவு கூர்ந்தாள், அவள் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு சத்தமாக அழுதாள்.