முதல் அத்தியாயம். கொண்டாட்டம். பகுதி ஒன்று
I.
முந்தைய நாள் நடந்த நிகழ்வுகளைச் சுற்றியிருந்த குழப்பங்கள்—அதாவது அந்த "ஷ்பிகுலின் விவகாரம்"—இருந்தபோதிலும், திட்டமிட்டபடி அந்த கொண்டாட்டம் நடைபெற்றது. ஒருவேளை லெம்ப்கே அன்றிரவே இறந்திருந்தாலும், மறுநாள் காலை இந்தக் கொண்டாட்டம் நடந்தேறியிருக்கும் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில், யூலியா மிகைலோவ்னா இதற்கு அவ்வளவு ஆழ்ந்த, தனித்துவமான முக்கியத்துவத்தை அளித்திருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, கடைசி நிமிடம் வரை அவர் ஒரு மாயையிலேயே இருந்தார்; சமூகத்தின் உண்மையான மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள அவர் தவறிவிட்டார். இறுதியில், இந்த முக்கியமான நாளில் ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான சம்பவம்—சிலர் ஆவலுடன் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு எதிர்பார்த்தது போல, ஒரு "முடிச்சு அவிழும் தருணம்"—நிகழாமல் போகாது என்றுதான் அனைவரும் நம்பினர். பலர் தீவிரமான, அரசியல் சார்ந்த தோரணையை வெளிப்படுத்த முயன்றனர் என்பது உண்மைதான்; ஆனால், பொதுவாகவே ரஷ்ய மனநிலை, பொதுவெளியில் நடக்கும் எந்தவொரு ஊழல் அல்லது அமளியிலும் ஒருவித அடக்க முடியாத கேளிக்கையைக் கண்டடைகிறது. உண்மையில், வெறும் வதந்திகளுக்கான தாகத்தை விட, மிகவும் தீவிரமான ஒன்று அங்கு நிலவியது: அனைவரிடமும் ஒருவித எரிச்சல்—ஆழமான, தணியாத குரோதம்—பரவியிருந்தது. எல்லாவற்றையும் கண்டு அனைவரும் முற்றிலும் சலிப்படைந்து போயிருந்தது போலத் தெரிந்தது. ஒரு குழப்பமான, பொதுவான அவநம்பிக்கை (cynicism) அனைவரையும் ஆட்கொண்டிருந்தது—அது ஒரு கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட, செயற்கையான அவநம்பிக்கை. பெண்கள் மட்டுமே தெளிவான பார்வையுடன் இருந்தனர்; ஆனால், அதுவும் ஒரு விஷயத்தில் மட்டுமே: யூலியா மிகைலோவ்னா மீதான அவர்களின் ஈவிரக்கமற்ற வெறுப்பு. இந்த விஷயத்தில், பெண்களிடையே இருந்த அனைத்துப் பிரிவினரும் ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், பாவம் அந்தப் பெண்மணிக்கு இதைப் பற்றிச் சிறு துப்பும் தெரியவில்லை; கடைசி மணிநேரம் வரை, தன்னைச் சுற்றி ஆதரவாளர்கள் இருப்பதாகவும், அவர்கள் அனைவரும் இன்னும் தன்னிடம் "வெறித்தனமான பக்தி" கொண்டிருப்பதாகவும் அவர் உறுதியாக நம்பிக் கொண்டிருந்தார்.
நமது சூழலில் சில விரும்பத்தகாத நபர்கள் தோன்றியது குறித்து நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். கொந்தளிப்பான காலங்களில்—அதாவது தடுமாற்றங்கள் அல்லது மாற்றங்கள் நிகழும் காலகட்டங்களில்—இத்தகைய விரும்பத்தகாத நபர்கள் எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் வெளிப்படுவது வழக்கம். நான் இங்கே அந்த "முற்போக்காளர்கள்" என்று தங்களை அழைத்துக்கொள்பவர்களைக் குறிப்பிடவில்லை; அவர்கள் எப்போதும் முன்னணியில் இருக்கத் துடிப்பவர்கள்—அதுதான் அவர்களின் முதன்மையான நோக்கம்—அவர்கள் பெரும்பாலும் மிகுந்த முட்டாள்தனத்துடன் செயல்பட்டாலும், ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கித்தான் பயணிக்கிறார்கள். இல்லை, நான் குறிப்பிடுவது அந்தச் சமூக விரோதக் கும்பலை (riffraff) மட்டுமே. எந்தவொரு இடைக்காலக் கட்டத்திலும், ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் இருக்கக்கூடிய அந்தச் சமூக விரோதக் கும்பல் அல்லது அற்பமான மனிதர்கள் மேலெழுந்து வருகிறார்கள்; இவர்களுக்கு எந்தவொரு இலக்கோ அல்லது சிந்தனையோ கிடையாது; மாறாக, தங்களுக்குள் இருக்கும் அமைதியின்மையையும் பொறுமையின்மையையும் முழு வேகத்துடன் வெளிப்படுத்துவதையே இவர்கள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். அதே சமயம், இந்த அற்பமான கும்பல்—தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே—குறிப்பிட்ட இலக்கைக் கொண்ட ஒரு சிறிய 'முற்போக்கு'க் குழுவின் கட்டுப்பாட்டில் சிக்கிக்கொள்கிறது. இந்தக் குழு, இந்தச் சமூகக் கழிவுகளைத் தங்களுக்கு விருப்பமான திசையில் வழிநடத்துகிறது—நிச்சயமாக, அந்தக் குழுவே முட்டாள்களின் கூடாரமாக இல்லாவிட்டால் மட்டுமே இது சாத்தியம்; ஆனால், அப்படி நடப்பதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு. நிகழ்வுகள் முடிந்து நீண்ட காலம் கழிந்த நிலையில், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் 'இன்டர்நேஷனல்' (Internationale) அமைப்பின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார் என்றும், அவர் யூலியா மிகைலோவ்னாவைக் கட்டுப்படுத்தினார் என்றும், அந்தப் பெண் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் தூண்டுதலின் பேரில் இந்த அற்பமான கும்பலை வழிநடத்தினார் என்றும் மக்கள் இப்போது பேசிக்கொள்கிறார்கள். மிகவும் நிதானமான சிந்தனை கொண்டவர்கள் கூட, தாங்கள் அன்று எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டோம் என்று இப்போது வியக்கிறார்கள். அந்த 'குழப்பமான காலம்' எதைக் குறித்தது, அல்லது அந்த மாற்றம் எதிலிருந்து எதை நோக்கியது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை; ஒருவேளை வெளியிலிருந்து கவனிக்கும் சிலரைத் தவிர, வேறு யாருக்கும் இது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். இருப்பினும், மிகவும் இழிவான மனிதர்கள் திடீரென அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, புனிதமான அனைத்தையும் உரத்த குரலில் விமர்சிக்கத் தொடங்கினார்கள்—முன்பெல்லாம் வாயைத் திறக்கவே அஞ்சியவர்கள் இவர்கள்! அதே வேளையில், அதுவரை செல்வாக்குடன் இருந்த முக்கியப் பிரமுகர்கள், இவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு மௌனமாக இருந்தனர்; சிலர் இவர்களுடன் சேர்ந்து கேலியாகச் சிரிக்கவும் செய்தனர். லியாம்ஷின்கள், தெல்யாத்னிகோவ் போன்றவர்கள், தெந்தேத்னிகோவ் போன்ற நிலப்பிரபுக்கள், ராதிஷ்சேவ் போன்ற உள்ளூர் இளைஞர்கள், ஏளனமான புன்னகையுடன் கூடிய யூதர்கள், வழிப்போக்கர்கள், ஏதோ ஒரு 'அஜெண்டா'வுடன் தலைநகரிலிருந்து வந்த கவிஞர்கள், எந்த நோக்கமும் திறமையும் இல்லாத நிலையில் கிராமத்து உடைகளையும் எண்ணெய் தடவிய பூட்ஸ் காலணிகளையும் அணிந்துகொண்டு திரியும் கவிஞர்கள், தங்கள் பதவியின் அபத்தத்தை ஏளனம் செய்யும் மேஜர்கள் மற்றும் கர்னல்கள்—இவர்கள் ஒரு கூடுதல் ரூபிளுக்காகத் தங்கள் வாள்களைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, ரயில்வேயில் எழுத்தர்களாக வேலை செய்யக்கூடத் தயங்க மாட்டார்கள்; வழக்கறிஞர்களாக மாறிய ஜெனரல்கள்—இப்படிப்பட்டவர்களே அப்போது முன்னிலையில் இருந்தனர். "அறிவுஜீவி"களாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்பவர்கள், வளர்ந்து வரும் வணிகர்கள், எண்ணற்ற மதப்பள்ளி மாணவர்கள், மற்றும் "பெண் விடுதலை" அல்லது "பெண் குறித்த கேள்வி"யை முன்னிறுத்தும் பெண்கள்—இவர்கள் அனைவரும் திடீரென்று இங்கு மேலாதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கினர். யாருக்கு எதிராக? அந்தச் சங்கம், மதிப்பிற்குரிய பெரிய மனிதர்கள், போரில் கால் இழந்த ஜெனரல்கள், ஏன், நம் ஊரின் மிகவும் கண்டிப்பான, அணுக முடியாத உயர்குடிப் பெண்கள் வட்டத்திற்கு எதிராகவே இவர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்! வர்வாரா பெட்ரோவ்னா போன்ற ஒரு பெண்ணே—தன் மகனைச் சுற்றிய அந்தப் பேரழிவு நிகழும் வரை—இந்தக் கூட்டத்தின் விருப்பப்படி இயங்க வேண்டியிருந்தது என்றால், அக்காலத்தில் நம் ஊரின் மற்ற "அறிவார்ந்த பெண்கள்" (Minervas) நிலைகுலைந்து போயிருந்ததை ஓரளவிற்கு மன்னிக்கலாம். முன்பே குறிப்பிட்டது போல, இப்போதெல்லாம் எல்லாவற்றிற்கும் "இன்டர்நேஷனல்" (Internationale) அமைப்பையே காரணமாகச் சொல்கிறார்கள். இந்த எண்ணம் எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறது என்றால், வெளியிலிருந்து வரும் பயணிகளிடம் கூட மக்கள் இதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். சமீபத்தில், அறுபத்திரண்டு வயதான கவுன்சிலர் குப்ரிகோவ்—கழுத்தில் புனித ஸ்டானிஸ்லாவ் பதக்கத்தை அணிந்திருந்தவர்—அழைக்கப்படாமலேயே வந்து, மிகுந்த உறுதியுடனும் தீவிரத்துடனும், தான் கடந்த மூன்று மாதங்களாக "இன்டர்நேஷனல்" அமைப்பின் செல்வாக்கின் கீழ் இருந்ததாகக் கூறினார்! அவருடைய வயது மற்றும் சாதனைகளுக்கு மதிப்பளித்து, அவரிடம் இன்னும் தெளிவான விளக்கம் கேட்டபோது, "தன்னுடைய ஐம்புலன்களாலும் உணர்ந்தேன்" என்பதைத் தவிர வேறு எந்த ஆதாரமும் அவரிடம் இல்லை. ஆனாலும், அவர் தன் கருத்தில் மிகவும் உறுதியாக இருந்ததால், அவரிடம் மேற்கொண்டு யாரும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை.
மீண்டும் சொல்கிறேன்: நம்மிடையே கூட, ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒதுங்கி வாழ்ந்த, தங்களைப் பூட்டிக்கொண்ட சில எச்சரிக்கையான மனிதர்கள் இருந்தனர். ஆனால், இயற்கையின் விதிகளுக்கு முன்னால் எந்தப் பூட்டுதான் தாங்கும்? மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட வீடுகளில் கூட இளம் பெண்கள் வளர்கிறார்கள்—அவர்களுக்கு நடனமாட வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது! எனவே, இத்தகைய எச்சரிக்கையான மனிதர்கள் கூட, இறுதியில் தங்கள் வீட்டுப் பெண்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க ஆசான்களை (governesses) அமர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார்கள். அந்த நடன விருந்து (ball) மிகவும் பிரம்மாண்டமாகவும், அசாதாரணமான அளவிலும் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது; பலவிதமான வியக்கத்தக்க செய்திகள் பரவின—ஒற்றைக் கண்ணாடி (monocle) அணிந்த இளவரசர்கள் வருகிறார்கள் என்றும், இடது தோளில் ரிப்பன்களை அணிந்த பத்து இளைஞர்கள் நிகழ்வை ஒருங்கிணைக்கிறார்கள் என்றும், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து மர்மமான, செல்வாக்கு மிக்க நபர்கள் வருகிறார்கள் என்றும் பேசிக்கொண்டனர். ஏன், டிக்கெட் விற்பனையை அதிகரிக்க கார்மாசினோவ் (Karmazinov) கூட அங்கு ஒரு வாசிப்பு நிகழ்வை நடத்த ஒப்புக்கொண்டதாகக் கூட செய்திகள் பரவின......அங்கே ஒரு "மெர்சி" (Merci) இருப்பாள்—நமது மாகாணங்களில் காணப்படும் ஒரு பணிப்பெண் அல்லது ஆசிரியை (governess) போன்ற உடையில்; மேலும், ஒவ்வொரு பங்கேற்பாளரும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கிய இயக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையிலான உடைகளை அணிந்து பங்கேற்கும் ஒரு "இலக்கியக் குவாட்ரில்" (Quadrille of Literature) நடனமும் இடம்பெறவிருந்தது. இறுதியாக, "நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனை"யைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு பாத்திரம்—அதுவும் ஒரு பிரத்யேக உடையுடன்—இருக்கவிருந்தது; இது முற்றிலும் ஒரு புதிய விஷயமாக இருந்தது. இதில் பங்கேற்காமல் இருக்க யாரால் முடியும்? அனைவரும் இதில் சேர ஒப்புக்கொண்டனர்.
II
நிகழ்ச்சி நிரலின்படி, கொண்டாட்டங்கள் நடைபெறும் நாள் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது: நண்பகல் முதல் மாலை நான்கு மணி வரை ஒரு "இலக்கிய காலை" (literary morning) நிகழ்வும், அதைத் தொடர்ந்து இரவு ஒன்பது மணி முதல் விடியும் வரை நீடிக்கும் ஒரு நடன விருந்தும் (ball) திட்டமிடப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இந்த ஏற்பாட்டிலேயே குழப்பத்திற்கான விதைகள் அடங்கியிருந்தன. முதலாவதாக, "இலக்கிய காலை" நிகழ்வுக்குப் பிறகோ அல்லது அதற்கிடையில் ஒதுக்கப்பட்ட இடைவேளையிலோ மதிய உணவு (அல்லது காலை உணவு) பரிமாறப்படும் என்ற வதந்தி மக்களிடையே பரவியது. இந்த உணவு நுழைவுக்கட்டணத்திலேயே அடங்கியிருக்கும் என்றும், அதனுடன் ஷாம்பெயின் மதுவும் வழங்கப்படும் என்றும் மக்கள் கருதினர். நுழைவுச்சீட்டின் அதிக விலை—மூன்று ரூபிள்கள்—இந்த வதந்தியை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது. "வெறுமனே எதற்காக நான் இதில் சேர வேண்டும்? நிகழ்ச்சி நாள் முழுவதும், இரவு முழுவதும் நீடிக்கப்போகிறது என்றால்—அப்படியானால், எங்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டாமா? மக்களுக்குப் பசி எடுக்கத்தானே செய்யும்!" என்பதே மக்களின் பொதுவான வாதமாக இருந்தது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், யூலியா மிகைலோவ்னா (Yulia Mikhailovna) தனது கவனக்குறைவால் இந்தத் தேவையற்ற வதந்திக்குத் தானே காரணமாக இருந்தார். சுமார் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு, தனது பிரம்மாண்டமான திட்டத்தின் மீதான ஆரம்ப உற்சாகத்தில் இருந்த அவர், தான் சந்தித்த அனைவரிடமும் இந்த நிகழ்வைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; தலைநகரில் இருந்த ஒரு செய்தித்தாளுக்கு, நிகழ்வின் போது வாழ்த்துரைகள் (toasts) வழங்கப்படும் என்று கூட தகவல் அனுப்பியிருந்தார். அந்த நேரத்தில் அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது இந்த வாழ்த்துரைகள் தான்—அவரே அவற்றை முன்மொழியத் திட்டமிட்டிருந்தார், மேலும் அதற்காகவே தனது நேரத்தின் பெரும்பகுதியைச் செலவிட்டு அவற்றை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார். இந்த வாழ்த்துரைகள் நமது முதன்மையான கொள்கைக் கொடியை (என்ன கொடி? பாவம், அவர் உண்மையில் எந்தக் கொடியையும் சிந்தித்திருக்க மாட்டார் என்றுதான் தோன்றுகிறது!) உயர்த்திப் பிடிக்க வேண்டும் என்றும், தலைநகர் செய்தித்தாள்களில் செய்திகளாக இடம்பெற வேண்டும் என்றும், உயர் அதிகாரிகளைக் கவர்ந்து மகிழ்விக்க வேண்டும் என்றும், பின்னர் அனைத்து மாகாணங்களுக்கும் பரவி, அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தி, மற்றவர்களும் இதைப் பின்பற்றத் தூண்ட வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார். ஆனால், வாழ்த்துரை வழங்க ஷாம்பெயின் தேவைப்பட்டது; வெறும் வயிற்றில் ஷாம்பெயின் அருந்த முடியாது என்பதால், இயல்பாகவே ஒரு காலை உணவும் அவசியமானது. பின்னர், அவரது முயற்சியால் ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டு பணிகள் தீவிரமாகத் தொடங்கியபோது, ஆடம்பரமான விருந்துகளை நடத்தத் திட்டமிட்டால், எவ்வளவு பெரிய தொகையைத் திரட்டினாலும், ஆளுநர்களுக்கு (governesses) மிகச் சொற்பமான பணமே எஞ்சும் என்பது அவருக்குத் தெளிவாக உணர்த்தப்பட்டது. எனவே, இரண்டு வழிகள் மட்டுமே இருந்தன: ஒன்று, ஷாம்பெயின் மற்றும் வாழ்த்துரைகளுடன் கூடிய பிரம்மாண்டமான விருந்து (இது ஆளுநர்களுக்கு வெறும் தொண்ணூறு ரூபிள்களை மட்டுமே மிச்சப்படுத்தும்); மற்றொன்று, பெருமளவு நிதியைத் திரட்டுவது—இதில் கொண்டாட்டங்கள் ஒரு சடங்காக மட்டுமே இருக்கும். ஆனால், குழுவினர் அவரைச் சற்றே பயமுறுத்தவே அவ்வாறு கூறினர்; உண்மையில், அவர்கள் மூன்றாவது, மிகவும் விவேகமான மற்றும் இணக்கமான தீர்வை வைத்திருந்தனர்: ஷாம்பெயின் இல்லாத, கண்ணியமான ஒரு கொண்டாட்டம்—இது ஆளுநர்களுக்குத் தொண்ணூறு ரூபிள்களை விட மிக அதிகத் தொகையை மீதப்படுத்தும். ஆனால், யூலியா மிகைலோவ்னா இதை அறவே ஏற்கவில்லை; இத்தகைய நடுத்தரமான, 'முதலாளித்துவ' சமரசங்களை அவர் மிகுந்த அவமதிப்புடன் நோக்கினார். தனது ஆரம்பத் திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியாவிட்டால், முற்றிலும் எதிர்முனைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று அவர் உடனடியாக ஆணையிட்டார்—அதாவது, மற்ற மாகாணங்களே பொறாமைப்படும் அளவுக்கு மிகப்பெரிய தொகையைத் திரட்ட வேண்டும் என்றார். குழுவிடம் அவர் ஆவேசமாகப் பேசுகையில், "பொதுமக்கள் இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; உலகளாவிய மனித இலக்குகளை நோக்கிச் செல்வது, கணநேர உடல் இன்பங்களை விட மேலானது. ஒரு கொண்டாட்டம் என்பது அடிப்படையில் ஒரு உன்னதமான கருத்தை வெளிப்படுத்தும் கருவி மட்டுமே. எனவே, மிகவும் எளிமையான, ஒருவித 'ஜெர்மானிய' பாணியிலான கொண்டாட்டத்துடன் நாம் திருப்தியடைய வேண்டும்—இது ஒரு குறியீடாக மட்டுமே இருக்கட்டும்; ஒருவேளை, இந்தச் சலிப்பூட்டும் நிகழ்வைத் தவிர்க்கவே முடியாத பட்சத்தில் மட்டுமே இதை நடத்தலாம்!" என்று கூறினார். அந்த நிகழ்வின் மீது அவருக்கு திடீரென அவ்வளவு தீவிரமான வெறுப்பு ஏற்பட்டது. இருப்பினும், காலப்போக்கில் அவர் சமாதானமடைந்தார். அப்போதுதான், உடல் சார்ந்த இன்பங்களுக்கு மாற்றாக, 'இலக்கியக் குவாட்ரில்' (literary quadrille) போன்ற கலைநயமிக்க பொழுதுபோக்குகள் முன்மொழியப்பட்டன. இந்தச் சமயத்தில்தான் கார்மாசினோவ் இறுதியாகத் தனது "மெர்சி" (Merci - நன்றி நவிலல்) உரையை வழங்க ஒப்புக்கொண்டார் (இதற்கு முன்பு அவர் தயக்கத்துடனும் முணுமுணுப்புடனும் மட்டுமே இருந்தார்). இதன் மூலம், நம் ஊரின் பெருந்தீனிப் பிரியர்களின் மனதிலிருந்து உணவு குறித்த எண்ணத்தையே முற்றிலுமாக நீக்கிவிடலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இவ்வாறு, அந்த விருந்து நிகழ்வு மீண்டும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கொண்டாட்டமாக மாறியது, ஆனால் அதன் தன்மை முற்றிலும் வேறானதாக இருந்தது. அதே சமயம், கற்பனை உலகில் மட்டுமே மிதந்து கொண்டிருக்காமல் இருக்க, மாலை வேளையின் தொடக்கத்தில் எலுமிச்சை சேர்த்த தேநீர் மற்றும் சிறிய வட்டமான பிஸ்கட்டுகளை வழங்குவதெனவும், அதைத் தொடர்ந்து ஆர்ஜாட் (பாதாம் பானம்) மற்றும் எலுமிச்சை பானம், இறுதியாக ஐஸ்கிரீம் ஆகியவற்றை மட்டும் வழங்குவதெனவும் தீர்மானிக்கப்பட்டது; இதற்கு மேல் வேறெதுவும் இருக்கக்கூடாது. எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் பசியாலும்—முக்கியமாகத் தாகத்தாலும்—அவதிப்படும் நபர்களுக்காக, அறைகளின் வரிசைக்கு மிகத் தொலைவில் ஒரு பிரத்யேக உணவு மேசையை (buffet) அமைப்பதென முடிவெடுக்கப்பட்டது. கிளப்பின் தலைமைச் சமையல்காரர் ப்ரோகோரிச் இதற்கான பொறுப்பில் இருப்பார்—இருப்பினும் அவர் குழுவினரின் கடுமையான கண்காணிப்பில் செயல்படுவார். எவர் எதைக் கேட்டாலும் வழங்க அவருக்கு அனுமதி உண்டு, ஆனால் அதற்குத் தனியாகப் பணம் செலுத்த வேண்டும். இதைப் பொதுமக்களுக்குத் தெளிவுபடுத்தும் வகையில், அந்த மண்டபத்தின் நுழைவாயிலுக்கு மேலே, இந்த உணவு மேசை "அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு அப்பாற்பட்டது" என்று ஒரு அறிவிப்புப் பலகை வைக்கப்படும். ஆனால், வாசிப்பு நிகழ்வுக்கு இடையூறு ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக, அந்த உணவு மேசையைத் திறக்கவே வேண்டாம் என்று காலையில் முடிவெடுக்கப்பட்டது—உண்மையில், கார்மாசினோவ் தனது "மெர்சி" உரையை வழங்கவிருந்த 'வெள்ளை மண்டபத்திலிருந்து' (White Hall) ஐந்து அறைகள் தள்ளித்தான் அந்த உணவு மேசை அமைக்கப்பட்டிருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கார்மாசினோவின் இந்த "மெர்சி" வாசிப்பு நிகழ்விற்கு, குழுவில் இருந்த மிகவும் நடைமுறைச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் கூட, மிகப்பெரிய முக்கியத்துவத்தைக் கொடுத்தது வியப்பிற்குரியது. கலை உணர்வு மிக்கவர்கள், குறிப்பாக உள்ளூர் பெண்மணிகளின் தலைவி, கார்மாசினோவிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கூறினார்: அந்த வாசிப்பு முடிந்தவுடன், தனது 'வெள்ளை மண்டபத்தின்' சுவரில் தங்க எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு பளிங்குக் கல்லைப் பதிக்கப்போவதாக அவர் தெரிவித்தார். அதில், இன்ன தேதியில், இதே இடத்தில், ஒரு சிறந்த ரஷ்ய மற்றும் ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்—தனது பேனாவைக் கீழே வைத்துவிட்டு—தனது "மெர்சி" உரையை வழங்கினார் என்றும், அதன் மூலம் ரஷ்ய பொதுமக்களிடம் (எங்கள் நகர மக்கள் வாயிலாக) முதன்முதலாக விடைபெற்றார் என்றும் பொறிக்கப்படும் என்று அவர் கூறினார். மேலும், "மெர்சி" (Merci) வழங்கப்பட்ட வெறும் ஐந்து மணிநேரத்திற்குப் பிறகு, அதே மாலை வேளையில் நடக்கும் விருந்தின்போது, அங்கிருந்த அனைவரும் இந்த வாசகத்தைப் படிக்க முடியும். எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும்...கார்மாசினோவ் தனது காலை நேர வாசிப்பின் போது எவ்வித சிற்றுண்டிகளும் பரிமாறப்படக்கூடாது என்று பிடிவாதமாக வலியுறுத்தினார் என்பது எனக்குத் தெரியும். உள்ளூர் வழக்கத்திற்கு இது பொருந்தாது என்று சில குழு உறுப்பினர்கள் ஆட்சேபனை தெரிவித்த போதிலும், அவர் தனது முடிவில் உறுதியாக இருந்தார்.
நகர மக்கள் அனைவரும், குழுவினர் வாக்குறுதி அளித்திருந்த அந்தச் சிற்றுண்டிகளை—அதாவது ஒரு பிரம்மாண்டமான விருந்தை—எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்; கடைசி நிமிடம் வரை அவர்கள் அதை நம்பிக் கொண்டிருந்தனர். இளம் பெண்கள் கூட, விதவிதமான இனிப்புகள், பழக்கூழ்கள் மற்றும் இதுவரை கேள்விப்படாத பல சுவையான உணவுகள் அங்கு பரிமாறப்படும் என்று கனவு கண்டனர். இதற்காகப் பெருமளவு நிதி திரட்டப்பட்டிருந்தது என்பதும், ஒட்டுமொத்த நகரமும் இதில் கலந்துகொள்ள ஆர்வமாக இருந்தது என்பதும், சுற்றியுள்ள மாவட்டங்களிலிருந்தும் மக்கள் வந்துகொண்டிருந்ததால் நுழைவுச்சீட்டுகளுக்குத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது என்பதும் அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. மேலும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட நுழைவுச்சீட்டு விலையைத் தாண்டி, பலர் கூடுதல் தொகையை வழங்கியிருந்தனர்; உதாரணமாக, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது நுழைவுச்சீட்டுக்காக முன்னூறு ரூபிள்களை வழங்கியதுடன், மண்டலத்தை அலங்கரிக்கத் தனது சொந்தத் தோட்டத்தில் இருந்த மலர்கள் அனைத்தையும் அன்பளிப்பாக அளித்தார். உள்ளூர் பிரபுக்களின் தலைவரின் மனைவி (இவர் குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவர்) தனது வீட்டையும், அங்கு விளக்குகளுக்கான ஏற்பாட்டையும் வழங்கினார்; கிளப் நிர்வாகம் இசை மற்றும் பணியாளர்களை ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தது—புரோகோரிச் என்ற பணியாளரை ஒரு நாள் முழுவதும் சேவை செய்ய அனுப்பி வைத்தது. இவை தவிர இன்னும் பல நன்கொடைகளும் கிடைத்தன; இதனால் நுழைவுச்சீட்டு விலையை மூன்று ரூபிள்களிலிருந்து இரண்டு ரூபிள்களாகக் குறைக்கலாமா என்று கூட குழுவினர் ஆலோசித்தனர். உண்மையில், நுழைவுச்சீட்டு விலை மூன்று ரூபிள்களாக இருந்தால் இளம் பெண்கள் வரமாட்டார்கள் என்று குழுவினர் முதலில் அஞ்சினர்; எனவே, ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள ஒரு இளம் பெண்ணுக்கு மட்டும் கட்டணம் செலுத்தினால் போதும், அதே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மற்ற இளம் பெண்கள்—அவர்கள் பத்து பேர் இருந்தாலும் சரி—இலவசமாக உள்ளே வரலாம் என்ற 'குடும்ப' நுழைவுச்சீட்டு முறையைக்கூட அவர்கள் முன்மொழிந்தனர். ஆனால், இத்தகைய கவலைகள் அனைத்தும் தேவையற்றவை என்று நிரூபணமானது; மாறாக, இளம் பெண்களே பெருமளவில் திரண்டு வந்தனர். மிக ஏழ்மையான நிலையில் இருந்த அரசு ஊழியர்கள் கூட தங்கள் மகள்களை அழைத்து வந்தனர்—உண்மையில், அவர்களுக்கு மகள்கள் இல்லையென்றால், அந்த ஆண்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து நுழைவுச்சீட்டை வாங்கியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. முற்றிலும் முக்கியத்துவமற்ற ஒரு எழுத்தர், தனது ஏழு மகள்களையும்—அவரது மனைவியையும், கூடவே ஒரு மருமகளையும்—அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்; அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் கையிலும் மூன்று ரூபிள் மதிப்புள்ள நுழைவுச்சீட்டு இருந்தது. இது அந்த நகரத்தில் எவ்வளவு பெரிய அமளியை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்று நீங்களே கற்பனை செய்து பாருங்கள்! கொண்டாட்டங்கள் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்ததால், ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் இரண்டு வெவ்வேறு உடைகள் தேவைப்பட்டன: வாசிப்பு நிகழ்வுகளுக்கு ஒரு பகல்நேர உடை, நடன நிகழ்வுக்கு ஒரு ஆடம்பரமான பந்து நடன உடை (ball gown). நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பலர், தங்கள் வசம் இருந்த அனைத்தையும்—வீட்டு உபயோகத் துணிகள், படுக்கை விரிப்புகள், ஏன், படுக்கை மெத்தைகளைக் கூட—உள்ளூர் யூதர்களிடம் அடகு வைத்தனர் (துரதிர்ஷ்டவசமாக, கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் ஏராளமான யூதர்கள் எங்கள் நகரத்தில் குடியேறியுள்ளனர், மேலும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டும் இருக்கிறார்கள்). அரசு ஊழியர்கள் பலர் தங்கள் சம்பளத்தை முன்கூட்டியே பெற்றுக்கொண்டனர்; நில உரிமையாளர்கள் சிலர் தங்கள் அத்தியாவசியமான கால்நடைகளை விற்றுவிட்டனர். இவை அனைத்தும், தங்கள் வீட்டுப் பெண்கள் மற்றவர்களை விடக் குறைந்தவர்களாகத் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவர்களை ஒரு பிரபுக்காலத்துப் பெண்மணிகளைப் போல அலங்கரிக்கச் செய்வதற்காகவே செய்யப்பட்டன! எங்கள் உள்ளூர் தரநிலைகளின்படி, அந்த உடைகளின் ஆடம்பரம் முன்னெப்போதும் கண்டிராத ஒன்றாக இருந்தது. கொண்டாட்டத்திற்கு முந்தைய இரண்டு வாரங்களும், நகரம் முழுவதும் பலவிதமான வீட்டுச் செய்திகளும் கிசுகிசுக்களும் பரவின; அவற்றை நம் ஊர் நகைச்சுவை விரும்பிகள் உடனுக்குடன் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் நெருங்கிய வட்டத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்தனர். பல்வேறு குடும்பங்களைக் கேலி செய்யும் சித்திரங்கள் உலாவரத் தொடங்கின; யூலியா மிகைலோவ்னாவின் சொந்த ஆல்பத்திலேயே அத்தகைய சில ஓவியங்களை நான் நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். இந்தச் செய்திகளுக்கும் கேலிச் சித்திரங்களுக்கும் ஆளானவர்களுக்கே, தாங்களைப் பற்றிய அந்த விஷயங்கள் அனைத்தும் தெரிந்துவிட்டன—இதன் காரணமாகவே, பல குடும்பங்களிடையே யூலியா மிகைலோவ்னாவின் மீது கடுமையான வெறுப்பு உருவானது என்று நான் கருதுகிறேன். இப்போது, அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் அவதூறுகளால் தாக்கிக்கொள்கிறார்கள்; அந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூரும் போதெல்லாம் ஆத்திரத்தில் பற்களைக் கடிக்கிறார்கள். ஏற்பாட்டுக் குழுவில் ஏதேனும் சிறு தவறு நடந்தாலோ அல்லது நடன நிகழ்வு எதிர்பார்த்தபடி அமையாவிட்டாலோ, பெரும் கொந்தளிப்பு ஏற்படும் என்பது ஆரம்பத்திலிருந்தே தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதனால்தான், அனைவரும் ஆழ்மனதில் ஒரு பெரும் சர்ச்சையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இவ்வளவு ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒன்று, எப்படி நிகழாமல் போக முடியும்?
நண்பகல் வேளையில், இசைக்குழு ஒன்று பெரும் ஆரவாரத்துடன் வாசிக்கத் தொடங்கியது. ஒரு ஏற்பாட்டாளராக—அதாவது, 'நாடா அணிந்த பன்னிரு இளைஞர்களில்' ஒருவனாக—அவப்பெயருடன் வரலாற்றில் இடம்பெறப்போகும் அந்த நாள் எவ்வாறு தொடங்கியது என்பதை என் கண்களாலேயே கண்டேன். நுழைவாயிலில் ஏற்பட்ட பெரும் நெரிசலுடன் அது தொடங்கியது. காவல்துறையினரின் செயல்பாட்டிலிருந்து தொடங்கி, முதல் அடியிலேயே அனைத்தும் ஏன் இவ்வளவு மோசமாகத் தவறாகப் போயின? இதில் 'கண்ணியமான' பொதுமக்களை நான் குறை கூறவில்லை; அவர்கள் எந்த அந்தஸ்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், தள்ளுமுள்ளுவில் ஈடுபடுவதற்குப் பதிலாக, வீதியிலேயே அவர்கள் மிகுந்த குழப்பத்திற்கு ஆளாகியிருந்தனர். நம் நகரமே இதுவரை கண்டிராத ஒரு பெரும் மக்கள் கூட்டம் நுழைவாயிலை முற்றுகையிட்டு, உள்ளே நுழைவதற்குப் பதிலாக, ஒரு முற்றுகைப் படையைப் போல அதைத் தாக்கி உள்ளே நுழைய முயன்றுகொண்டிருந்தது. இதற்கிடையில், குதிரை வண்டிகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருந்ததால், முழு வீதியும் அடைத்துக்கொண்டது. இப்போது இதை எழுதும் வேளையில், நம் நகரத்தின் மிக மோசமான சில சமூக விரோதிகளை, லியாம்ஷின் மற்றும் லிபுட்டின்—ஒருவேளை என்னையும் உள்ளடக்கிய பிற ஏற்பாட்டாளர்கள்—டிக்கெட்டுகள் இல்லாமலேயே உள்ளே அனுமதித்தார்கள் என்று உறுதியாக என்னால் கூற முடியும். குறைந்தபட்சம், வெளியூர்களிலிருந்தும் தொலைதூரப் பகுதிகளிலிருந்தும் வந்த, எங்களுக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத நபர்கள் பலர் அங்கு காணப்பட்டனர். இந்த முரட்டுத்தனமான மனிதர்கள், மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தவுடன்—ஏதோ முன்கூட்டியே கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது போல—உடனடியாக உணவருந்தும் இடம் (buffet) எங்கே என்று கேட்டனர்; அங்கு அது இல்லை என்று தெரிந்ததும், நம் நகரத்தில் இதுவரை கண்டிராத அளவுக்குத் துணிச்சலுடனும் அநாகரிகத்துடனும் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசித் திட்டத் தொடங்கினர். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்களில் சிலர் ஏற்கனவே மது போதையில் இருந்தனர். மற்றவர்களோ, ஒருவிதப் பழங்குடி மனிதர்களைப் போல, மார்ஷலின் மனைவியின் அந்த நடன மண்டபத்தின் பிரம்மாண்டத்தைக் கண்டு வாயடைத்துப் போயினர்—அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் இது போன்ற காட்சியை ஒருபோதும் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். உள்ளே நுழைந்ததும் ஒரு கணம் மௌனமாகி, வாயைப் பிளந்தபடி சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பெரிய 'வெள்ளை மண்டபம்' (White Hall), பழமையான கட்டடம் என்றாலும், மிகவும் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது: மிகப்பெரிய பரப்பளவு, இரு வரிசை ஜன்னல்கள், பழங்கால பாணியில் தங்க வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய மேற்கூரை, ஒரு கேலரி, கண்ணாடிகள் பதிக்கப்பட்ட சுவர்கள், சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை நிறத் திரைகள், பளிங்குச் சிலைகள் (அவற்றின் தரம் எப்படியிருந்தாலும், அவை சிலைகளேதான்), மற்றும் நெப்போலியன் காலத்தைச் சேர்ந்த கனமான மரச்சாமான்கள்—வெள்ளை மற்றும் தங்க நிறத்தில், சிவப்பு வெல்வெட் துணியால் மெத்தையிடப்பட்டவை—என அனைத்தும் கண்கவர் காட்சியாக இருந்தன. குறிப்பிட்ட அந்த தருணத்தில், மண்டபத்தின் மறுமுனையில், வாசிப்புகளை மேற்கொள்ளவிருந்த எழுத்தாளர்களுக்காக ஒரு உயரமான மேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது; அதேவேளையில், அந்த மண்டபம் முழுவதுமே...அந்த இடம் ஒரு நாடக அரங்கின் இருக்கைகளைப் போல அமைக்கப்பட்டு, பார்வையாளர்கள் நடப்பதற்கு வசதியாக அகலமான பாதைகள் விடப்பட்டிருந்தன. ஆனால், ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்ட சில நொடி ஆச்சரியத்திற்குப் பிறகு, மிகவும் அர்த்தமற்ற கேள்விகளும் கூச்சல்களும் வெடிக்கத் தொடங்கின. "ஒருவேளை எங்களுக்கு வாசிப்பு நிகழ்ச்சியே தேவையில்லை போலிருக்கிறது... நாங்கள் பணம் கொடுத்திருக்கிறோம்... பொதுமக்களாகிய நாங்கள் அப்பட்டமாக ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறோம்... இங்கே எஜமானர்கள் நாங்கள்தான், லெம்ப்கேக்கள் அல்ல!.." சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஏதோ ஒரு களேபரத்தை உருவாக்குவதற்காகவே அவர்கள் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டது போலத் தோன்றியது. குறிப்பாக, ஒரு சிறிய இளவரசர் சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வு ஒன்று நினைவில் இருக்கிறது; அவர் அன்று காலைதான் யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சந்திக்க வந்திருந்தார். அவர் மிகவும் இறுக்கமான, உயரமான காலர்களை அணிந்திருந்தார், பார்ப்பதற்கு ஒரு மரப்பொம்மை போல இருந்தார். யூலியா மிகைலோவ்னாவின் தொடர்ச்சியான வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, அவர் தனது இடது தோளில் ஒரு ரிப்பனைக் குத்திக்கொண்டு, நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவராகச் செயல்பட ஒப்புக்கொண்டிருந்தார். பேசும் திறன் இல்லாத அந்த மெழுகுச் சிலையைப் போன்ற மனிதர், தனது வழியில் செயல்படுவதில் மிகவும் திறமையானவராக இருந்தார். முகத்தில் தழும்புகளைக் கொண்ட, பருத்த உடல்வாகு கொண்ட ஓய்வுபெற்ற கேப்டன் ஒருவர்—தனக்கு ஆதரவாக ஒரு கூட்டத்தையே அழைத்துக்கொண்டு—சிற்றுண்டி அறைக்குச் செல்லும் வழியைக் கேட்டபோது, அந்த "இளவரசர்" சைகை மூலம் ஒரு காவல்துறை அதிகாரியை அழைத்தார். உத்தரவு உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட்டது; அந்த போதையில் இருந்த கேப்டன் அநாகரிகமான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியபோதிலும், அவர் அங்கிருந்து வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டார். இதற்கிடையில், "உண்மையான" பார்வையாளர்கள் வரத் தொடங்கினர்; அவர்கள் இருக்கைகளுக்கு இடையிலான பாதைகளில் மூன்று நீண்ட வரிசைகளாக உள்ளே நுழைந்தனர். குழப்பம் விளைவித்தவர்கள் அடங்கத் தொடங்கினர், ஆனால் பார்வையாளர்கள்—அவர்களில் மிகவும் "நாகரிகமானவர்கள்" என்று கருதப்பட்டவர்கள் கூட—அதிருப்தியுடனும் குழப்பத்துடனும் காணப்பட்டனர்; சில பெண்கள் மிகவும் பயந்து போயிருந்தனர். இறுதியில், அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர், இசை நின்றது. மக்கள் தங்கள் மூக்கைச் சிந்திக்கொண்டே சுற்றிலும் பார்த்தனர். அவர்கள் காத்திருந்த விதத்தில் ஒரு மிகையான தீவிரத்தன்மை இருந்தது—இதுவே எப்போதும் ஒரு கெட்ட அறிகுறியாகும். ஆனால், "லெம்ப்கேக்கள்" இன்னும் வரவில்லை. பட்டுத் துணிகள், வெல்வெட் ஆடைகள் மற்றும் வைரங்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஜொலித்தன; அந்த இடமே நறுமணப் பொருட்களின் வாசனையால் நிறைந்திருந்தது. ஆண்கள் தங்கள் பதக்கங்கள் மற்றும் அலங்காரங்களை அணிந்திருந்தனர்; வயதான பெரியவர்கள் முழு சீருடையிலேயே வந்திருந்தனர். இறுதியாக, உள்ளூர் மகளிர் குழுவின் தலைவி, லிசாவுடன் வந்து சேர்ந்தார். அந்த காலை வேளையில், மிகவும் ஆடம்பரமான உடையில் இருந்த லிசாவை விட அழகான தோற்றம் கொண்டவர் வேறெவரும் இருக்க முடியாது என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவர் பேரழகுடன் திகழ்ந்தார். அவரது கூந்தல் சுருள் சுருளாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது, கண்கள் ஜொலித்தன, முகத்தில் ஒரு பிரகாசமான புன்னகை தவழ்ந்தது. அவர் அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்தார்; மக்கள் அவரை உற்று நோக்கியபடி கிசுகிசுத்தனர். அவர் கூட்டத்திற்குள் ஸ்டாவ்ரோகினைத் தேடிக்கொண்டிருந்ததாகப் பேசப்பட்டது, ஆனால் ஸ்டாவ்ரோகினோ அல்லது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவோ அங்கு வரவில்லை. அப்போது, அவரது முகத்தில் இருந்த அந்த உணர்வைப் புரிந்துகொள்ள என்னால் முடியவில்லை—ஏன் அதில் அவ்வளவு மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம், ஆற்றல் மற்றும் வலிமை பொங்கி வழிந்தன? முந்தைய நாள் நடந்த சம்பவத்தை நினைவுகூர்ந்த எனக்கு, இது மிகுந்த குழப்பத்தையே தந்தது. இதற்கிடையில், லெம்ப்கே தம்பதியினர் இன்னும் வந்து சேரவில்லை—இதுவே ஒரு பெரும் குளறுபடியாக அமைந்தது. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சிற்காக யூலியா மிகைலோவ்னா கடைசி நிமிடம் வரை காத்திருந்தார் என்று பிறகுதான் தெரிந்துகொண்டேன். சமீபகாலமாக, அவரிடம் ஆலோசனை கேட்காமல் யூலியா ஒரு அடி கூட எடுத்து வைப்பதில்லை என்ற நிலை இருந்தது; ஆனால், இதை அவர் தனக்குள்ளேயே கூட ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை. ஒரு குறிப்பு என்னவென்றால், முந்தைய நாள் நடந்த இறுதிக்குழு கூட்டத்தில், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அமைப்பாளருக்கான அடையாளப் பட்டையை அணிய மறுத்துவிட்டார்; இது யூலியாவை மிகவும் வருத்தமடையச் செய்து, கண்ணீர் விடும் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. அவருக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் விதமாக—பின்னாளில் தெரியவந்தபடி, அவருக்கு மிகுந்த அவமானத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில்—பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அந்த காலை முழுவதும் எங்கோ மறைந்துவிட்டார்; இலக்கிய வாசிப்பு நிகழ்விற்கும் அவர் வரவில்லை; அன்றைய நாள் முழுவதும் அவரை எவரும் காணவில்லை. ஒரு கட்டத்தில், பார்வையாளர்கள் வெளிப்படையாகவே பொறுமையிழக்கத் தொடங்கினர். மேடையிலும் யாரும் தென்படவில்லை. அரங்கின் கடைசி வரிசைகளில் இருந்தவர்கள், ஏதோ நாடக அரங்கில் இருப்பது போல கைதட்டத் தொடங்கினர். முதியவர்களும் பெண்களும் முகம் சுளித்தனர்—லெம்ப்கே தம்பதியினர் அளவுக்கு மீறிய கர்வத்துடன் நடந்துகொள்வதாக அவர்கள் கருதினர். பார்வையாளர்களில் கண்ணியமானவர்கள் மத்தியில் கூட ஒரு விசித்திரமான வதந்தி பரவியது: ஒருவேளை இந்த கொண்டாட்டமே நடக்காதோ? அல்லது லெம்ப்கேவுக்கு உண்மையிலேயே உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டிருக்குமோ? என்பது போன்ற பல ஊகங்கள் கிளம்பின. ஆனால், நல்லவேளையாக, லெம்ப்கே தம்பதியினர் வந்து சேர்ந்தனர்—லெம்ப்கே தனது மனைவியின் கையைப் பிடித்து அழைத்து வந்தார். அவர்கள் வருவார்களா இல்லையா என்று நான் மிகவும் கவலைப்பட்டேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஆனால், வதந்திகள் மறைந்து, உண்மை வெளிப்பட்டது. பார்வையாளர்கள் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர். லெம்ப்கே நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருந்தார்—அவர் மீது பல கண்கள் பதிந்திருந்த நிலையில், அங்கிருந்த அனைவரும் இதையேதான் உறுதிப்படுத்தினர். உள்ளூர் உயர்குடி வர்க்கத்தினரில் மிகச் சிலரே லெம்ப்கேவுக்கு உடல்நலக் குறைவு இருப்பதாகக் கருதினர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; உண்மையில், அவரது செயல்களை அவர்கள் முற்றிலும் நியாயமானதாகவே பார்த்தனர்—முந்தைய நாள் காலை நகரச் சதுக்கத்தில் நடந்த சம்பவத்தைக் கூட அவர்கள் ஆதரித்தனர். "அவர் ஆரம்பத்திலிருந்தே இப்படித்தான் நடந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்," என்று அந்தப் பிரமுகர்கள் கூறினர். "அவர்கள் தங்களை நற்பணி செய்பவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டு வந்துவிட்டு, இறுதியில் வழக்கம்போலவே நடந்துகொள்கிறார்கள்; இத்தகைய நடவடிக்கைகள் நற்பணிக்கு அவசியமானவை என்பதை அவர்கள் உணரவில்லை." கிளப்பில் இருந்தவர்களின் பொதுவான கருத்து இதுதான். அவர் சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டார் என்பது மட்டுமே அவர்கள் முன்வைத்த ஒரே விமர்சனம். "அவர் இன்னும் நிதானமாகச் செயல்பட்டிருக்கலாம்—இருப்பினும், அவர் இந்தப் பணிக்கு புதியவர் என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்," என்று அந்த 'நிபுணர்கள்' கருத்து தெரிவித்தனர். அதே ஆர்வத்துடன், அனைவரின் பார்வையும் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் பக்கம் திரும்பியது. ஒரு கதையைச் சொல்பவனாகிய என்னிடம், ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றி மிகத் துல்லியமான விவரங்களைக் கேட்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை—ஏனெனில் அது ஒரு ரகசியம், அதோடு ஒரு பெண்ணும் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால், எனக்கு ஒன்று மட்டும் தெரியும்: நேற்று மாலை அவர் ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சின் அறைக்குள் சென்று, நள்ளிரவைத் தாண்டும் வரை அங்கேயே இருந்தார். ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் மன்னிக்கப்பட்டு, தேற்றப்பட்டார். இருவரும் ஒரு முழுமையான புரிதலுக்கு வந்தனர்; பழைய கசப்புகள் அனைத்தும் மறக்கப்பட்டன. சமரசத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில், முந்தைய நாள் இரவு நடந்த அந்தத் தீவிரமான சம்பவத்தை நினைவுகூர்ந்து அதிர்ச்சியடைந்த வான் லெம்ப்கே, முழங்காலிட்டு அமர்ந்தார். அப்போது, அவரது மனைவியின் அழகான கையும், அதைத் தொடர்ந்து அவரது இதழ்களும், மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டு வருந்திய அந்த மனிதனின்—வீரத்தன்மை கொண்ட மென்மையான குணம் கொண்ட, ஆனால் தீவிர உணர்ச்சியால் பலவீனமடைந்த அந்த மனிதனின்—பேச்சுகளை அமைதிப்படுத்தின. அவரது முகத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்குவதை அனைவரும் காண முடிந்தது. அவர் மிகவும் நேர்த்தியான உடையில், தெளிவான மற்றும் பிரகாசமான முகபாவனையுடன் நடந்து சென்றார். அவள் தனது விருப்பங்களின் உச்சத்தை எட்டியிருந்தது போலத் தோன்றியது: அவளது திட்டத்தின் இலக்காகவும், அதன் மிகச்சிறந்த சாதனையாகவும் அமைந்த அந்த கொண்டாட்டம், இப்போது நனவாகியிருந்தது. மேடைக்கு மிக அருகில் இருந்த தங்கள் இருக்கைகளை நோக்கிச் சென்றபோது, லெம்ப்கே தம்பதியினர் தங்களைச் சுற்றியிருந்தவர்களை நோக்கி வணங்கி, அவர்களுக்குத் திரும்பவும் வணக்கம் செலுத்தினர். அடுத்த கணமே அவர்கள் சூழப்பட்டனர். பிரபுத்துவத்தின் மார்ஷல்...யூலியா மிகைலோவ்னா அவர்களை வரவேற்பதற்காக எழுந்தார்… ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான குழப்பம் ஏற்பட்டது: இசைக்குழுவினர், எந்தக் காரணமும் இன்றி, திடீரென ஒரு ‘துஷ்’ (tush) ஒலியை எழுப்பினர்—இது ஒரு அணிவகுப்பு இசை அல்ல; மாறாக, விருந்துகளில் ஒருவரின் ஆரோக்கியத்திற்காக வாழ்த்துரை கூறும்போது இசைக்கப்படும் அந்த வகை ஆரவாரமான இசை இது. இது லியாம்ஷின் செய்த வேலை என்று இப்போது எனக்குத் தெரிகிறது—நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர் என்ற முறையில், வருகை தந்த லெம்ப்கே தம்பதியினரை கௌரவிக்கும் நோக்கில் அவரே இதைச் செய்திருந்தார். நிச்சயமாக, தான் அறியாமையாலோ அல்லது அதீத ஆர்வத்தாலோ இதைச் செய்ததாக அவர் எளிதில் சாக்கு சொல்லியிருக்க முடியும்… ஆனால், அவர்களுக்கு இனி சாக்குகளோ விளக்கங்களோ தேவையில்லை என்பதையும், அன்றைய தினமே எல்லாவற்றையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவர அவர்கள் திட்டமிட்டிருந்தனர் என்பதையும் அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த ‘துஷ்’ இசை மட்டுமல்லாமல், சபையோரிடையே நிலவிய தர்மசங்கடமான குழப்பம் மற்றும் புன்னகைகளுக்கு மத்தியில், அரங்கின் பின்புறத்திலிருந்தும் மேல்மாடத்திலிருந்தும் திடீரென “ஹுர்ரா!” (Hurrah!) என்ற முழக்கம் எழுந்தது—இதுவும் லெம்ப்கேவை கௌரவிக்கும் விதமாகவே இருந்தது. சில குரல்கள் மட்டுமே ஒலித்தன, ஆனால் அவை நீண்ட நேரம் நீடித்தன என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். யூலியா மிகைலோவ்னாவின் முகம் சிவந்தது, கண்கள் மின்னின. லெம்ப்கே தனது இருக்கைக்கு அருகில் நின்று, கூச்சலிட்டவர்களை நோக்கித் திரும்பி, கம்பீரமான கடுமையுடன் அரங்கைப் பார்த்தார்… அவர் விரைவாகத் தனது இருக்கையில் அமர வைக்கப்பட்டார். அவரது முகத்தில் அந்த அபாயகரமான புன்னகையை மீண்டும் கண்டேன்—முந்தைய நாள் காலை, தனது மனைவியின் வரவேற்பறையில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை அணுகுவதற்கு முன்பு, அவரை உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் கொண்டிருந்த அதே புன்னகை அது. அவரது முகபாவனை மீண்டும் ஏதோ ஒரு தீய நோக்கத்தைக் கொண்டிருப்பது போலவும்—அதற்கும் மேலாக, சற்று வேடிக்கையாகவும்—இருந்தது; அதாவது, தனது மனைவியின் உயர்ந்த இலக்குகளுக்காகத் தன்னைத்தானே தியாகம் செய்துகொள்ளத் துணிந்த ஒரு மனிதனின் தோற்றம் அது… யூலியா மிகைலோவ்னா என்னை அவசரமாக அழைத்து, கார்மாசினோவிடம் சென்று நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கும்படி கேட்டுக்கொள்ளுமாறு கிசுகிசுத்தார். நான் திரும்புவதற்குள்ளேயே, முதலாவதை விட மோசமான மற்றொரு அவமானகரமான சம்பவம் நிகழ்ந்தது. அந்த மேடையில்—அதுவரை அனைவரின் பார்வையும் எதிர்பார்ப்பும் குவிந்திருந்த, ஒரு சிறிய மேஜை, அதன் முன்னால் ஒரு நாற்காலி, மற்றும் வெள்ளித் தட்டில் ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் மட்டுமே இருந்த அந்த வெறிச்சோடிய மேடையில்—திடீரென்று கேப்டன் லெப்யாட்கினின் பிரம்மாண்டமான உருவம் தோன்றியது. அவர் ஒரு வால் வைத்த கோட்டும் (tailcoat), கழுத்தைச் சுற்றி வெள்ளை நிறக் கட்டும் (cravat) அணிந்திருந்தார். இதைக் கண்ட நான், என் கண்களையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை; அவ்வளவு அதிர்ச்சியடைந்தேன். கேப்டன் ஏதோ ஒரு குழப்பத்தில் இருப்பது போலத் தெரிந்தது, மேடையின் ஒரு ஓரத்தில் அவர் அப்படியே நின்றுகொண்டார். அப்போது, பார்வையாளர்களிலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது: "லெப்யாட்கின்! நீங்களா அது?" இந்தக் குரலைக் கேட்டதும், மது போதையில் இருந்த கேப்டனின் முகம் சிவந்து, ஒரு முட்டாள்தனமான, அர்த்தமற்ற புன்னகையுடன் விரிந்தது. அவர் கையை உயர்த்தி, நெற்றியைத் தேய்த்து, கலைந்த தலைமுடியை உதறினார். பிறகு, எதையும் பொருட்படுத்த வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தாரோ என்னவோ, இரண்டு அடி முன்னே எடுத்து வைத்தார்—திடீரென்று உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். அது சத்தமான சிரிப்பு அல்ல; மாறாக, அலை அலையாக நீண்ட நேரம் நீடித்த, மிகுந்த மகிழ்ச்சி கலந்த சிரிப்பு. அந்தச் சிரிப்பில் அவரது பருமனான உடல் குலுங்கியது, அவரது சிறிய கண்கள் சுருங்கி மறைந்தன. இதைக் கண்ட பார்வையாளர்களில் பாதியினர் சிரிக்கத் தொடங்கினர், இருபது பேர் கைதட்டவும் செய்தனர். ஆனால், கூட்டத்தில் இருந்த தீவிரமானவர்கள் ஒருவரையொருவர் கவலையுடன் பார்த்துக்கொண்டனர். இந்த நிகழ்வு அரை நிமிடத்திற்கு மேல் நீடிக்கவில்லை. லிபுட்டின்—தனது பொறுப்பாளர் பட்டையை அணிந்தபடி—இரு உதவியாளர்களுடன் மேடைக்கு விரைந்து வந்தார். அவர்கள் கவனமாகக் கேப்டனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொள்ள, லிபுட்டின் அவரிடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தார். கேப்டன் முகம் சுளித்து, "சரி, அப்படியானால் அப்படியே ஆகட்டும்" என்று முணுமுணுத்துவிட்டு, கையை அசைத்து, பார்வையாளர்களுக்குத் தனது பிரம்மாண்டமான முதுகைக் காட்டியபடி, அவர்களுடன் அங்கிருந்து மறைந்தார். ஆனால், அடுத்த கணமே லிபுட்டின் மீண்டும் மேடைக்குத் தாவினார். அவரது உதடுகளில் வழக்கமான அந்த இனிமையான புன்னகை தவழ்ந்தது—அது பார்ப்பதற்கு வினிகரும் சர்க்கரையும் கலந்தது போன்ற ஒரு தோற்றத்தைத் தந்தது. அவர் கையில் ஒரு காகிதத்தை வைத்திருந்தார். சிறிய, வேகமான அடிகளுடன் அவர் மேடையின் விளிம்பிற்கு வந்து நின்றார். “பெரியோர்களே, தாய்மார்களே!” என்று அவர் சபையோரை நோக்கிக் கூறினார். “ஒரு சிறிய கவனக்குறைவால் ஒரு வேடிக்கையான குழப்பம் நேர்ந்துவிட்டது, ஆனால் அது இப்போது சரிசெய்யப்பட்டுவிட்டது. இருப்பினும், நம் ஊர் கவிஞர் ஒருவரின் வேண்டுகோளை—மிகவும் பணிவான, ஆழமான கோரிக்கையை—உங்கள் முன் சமர்ப்பிக்க நான் முன்வந்துள்ளேன். வெளித்தோற்றத்திற்கு எப்படி இருந்தாலும், இவர் ஒரு உன்னதமான, மனிதாபிமான நோக்கத்தைக் கொண்டவர். அந்த நோக்கம் தான் நம் அனைவரையும் இங்கே ஒன்றிணைத்துள்ளது: நம் மாகாணத்தில் வசிக்கும், கல்வி கற்ற ஏழைப் பெண்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பதே அது! இந்த அன்பர்—அதாவது, நம் ஊர் கவிஞர்—தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்த விரும்பவில்லை. ஆனால், இந்த நிகழ்வு—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இந்த வாசிப்பு நிகழ்ச்சி—தொடங்குவதற்கு முன்பாக, தனது கவிதையை வாசிக்க வேண்டும் என்று அவர் மிகவும் விரும்புகிறார். இந்தக் கவிதை நிகழ்ச்சி நிரலில் இல்லை—இது அரை மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் என்னிடம் வந்து சேர்ந்தது. ஆனாலும், இதில் வெளிப்படும் அப்பாவித்தனமான உணர்வுகளும், அதனுடன் கலந்திருக்கும் ஒருவித மகிழ்ச்சியான உற்சாகமும், இந்தச் சூழலுக்கு மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தோன்றியது—நிச்சயமாக, இதை ஒரு தீவிரமான படைப்பாக அல்லாமல், இந்த நிகழ்வின் உணர்வுக்கு ஏற்ற ஒரு விஷயமாகக் கருதலாம்... குறிப்பாக, இதில் உள்ள சில வரிகளைக் கருத்தில் கொண்டு... எனவே, இந்த அன்பார்ந்த சபையோரிடம் நான் அனுமதி கோருகிறேன்.”
“வாசியுங்கள்!” என்று சபையின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு குரல் உரக்க ஒலித்தது.
“அப்படியானால், நான் வாசிக்கலாமா?”
“வாசியுங்கள், வாசியுங்கள்!” என்று பல குரல்கள் ஒலிக்கின.
“சரி, சபையோரின் அனுமதியுடன் நான் வாசிக்கிறேன்,” என்று கூறிய லிபுட்டின், மீண்டும் தனது முகத்தில் அந்த இனிப்பான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டார். அவர் இன்னும் ஏதோ ஒரு தயக்கத்துடன் காணப்பட்டார்; அவர் சற்று பதற்றமடைந்திருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. இத்தகைய துணிச்சலான மனிதர்கள் கூட, சில சமயங்களில் தடுமாறிவிடுகிறார்கள்! ஒருவேளை, மதப்பள்ளியில் (செமினரியில்) பயின்ற ஒரு தீவிரவாதி என்றால் இப்படித் தடுமாறியிருக்க மாட்டான்—ஆனால், லிபுட்டின் பழைய சமூக அமைப்பைச் சேர்ந்தவர் அல்லவா! “இதற்கு முன்னுரையாக நான் ஒன்றைக் கூற விரும்புகிறேன்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், இதைக் குறிப்பிடுவதை நான் ஒரு பெருமையாகக் கருதுகிறேன்—இது பண்டிகை காலங்களுக்காகப் படைக்கப்படும் வழக்கமான ‘வாழ்த்துக் கவிதை’ (ode) போன்ற ஒன்றல்ல; இது ஒரு கேலி அல்லது விளையாட்டு என்று சொல்லலாம்—இருப்பினும், இதில் உண்மையான உணர்வுகளும், கலகலப்பான, இலகுவான மனநிலையும், அதே சமயம் மிகத் தெளிவான, முழுமையான உண்மையும் பொதிந்துள்ளன.”
“வாசியுங்கள், வாசியுங்கள்!”
அவர் காகிதத் துண்டை விரித்தார். இயல்பாகவே, அவரைச் சரியான நேரத்தில் யாராலும் தடுக்க முடியவில்லை. அதோடு, அவர் ஒரு ‘ஒருங்கிணைப்பாளர்’ என்பதைக் குறிக்கும் பட்டையையும் அணிந்திருந்தார். தெளிவான, உரத்த குரலில் அவர் தொடங்கினார்—அவர் உரத்த குரலில் வாசித்தார்:
— விழாவில் கலந்துகொண்ட ஒரு கவிஞரிடமிருந்து, உள்ளூர் ஆசிரியைக்கு:
வணக்கம், வணக்கம், ஆசிரியை அவர்களே!
மகிழ்ந்து கொண்டாடுங்கள்!
நீங்கள் தீவிரமான பழமைவாதியோ அல்லது ஜார்ஜ் சாண்டின் (George Sand) கொள்கையைப் பின்பற்றுபவரோ—
எதுவாயினும் கவலையில்லை, இன்று கொண்டாடுங்கள்!
“அட, இது லெப்யாட்கினா! இது லெப்யாட்கினா தானே!” என்று பல குரல்கள் ஒலித்தன. சிரிப்பொலிகள் எழுந்தன, கைதட்டல்களும் கேட்டன—இருப்பினும் அவை மிகக் குறைவாகவே இருந்தன.
மூக்கு ஒழுகும் சிறு பிள்ளைகளுக்கு,
பிரெஞ்சு அகரவரிசையைக் கற்றுத் தருகிறீர்கள்,
யாரைக் கண்டாலும் கண் சிமிட்டத் தயங்குவதில்லை—
ஏன், தேவாலய ஊழியரைக் கண்டால் கூடத்தான்!
“ஹுர்ரா! ஹுர்ரா!”
ஆனால், இந்த மாபெரும் சீர்திருத்தக் காலத்தில்,
தேவாலய ஊழியர் கூட உங்கள் வலையில் விழமாட்டார்;
உங்களுக்குத் தேவை கணிசமான சொத்துடைய ஒருவர், இளம் பெண்ணே,
இல்லையெனில், மீண்டும் அந்தப் பாடப்புத்தகங்களுக்கே திரும்ப வேண்டியதுதான்!
சரியாகச் சொன்னீர்கள், இதுதான் எதார்த்தவாதம்! கணிசமான சொத்து இல்லாமல் ஒரு அடி கூட முன்னேற முடியாது!
ஆனால் இப்போது, நாம் விருந்துண்டு களிக்கும் வேளையில்,
சிறிது மூலதனத்தைச் சேர்த்திருப்பதால்,
உங்களுக்கு ஒரு சீதனத்தை வழங்குகிறோம்—
இந்த நடன மண்டபத்திலிருந்தபடியே இதோ தருகிறோம்!
நீங்கள் தீவிரமான பழமைவாதியோ அல்லது ஜார்ஜ் சாண்டின் கொள்கையைப் பின்பற்றுபவரோ—
எதுவாயினும் கவலையில்லை, இன்று கொண்டாடுங்கள்!
கையில் சீதனத்துடன், அன்பார்ந்த ஆசிரியை அவர்களே,
எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு—கொண்டாடுங்கள்!
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், என் காதுகளையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை. அந்தத் துணிச்சலான அவமரியாதை எவ்வளவு வெளிப்படையானதாக இருந்தது என்றால், லிபுட்டினின் நடத்தையை வெறும் முட்டாள்தனம் என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது—அவன் ஒன்றும் முட்டாள் அல்லவே! அவனது நோக்கம் எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது: அவர்கள் ஏதோ திட்டமிட்டே குழப்பத்தை நோக்கி விரைந்துகொண்டிருந்தார்கள். அந்த முட்டாள்தனமான கவிதையில் இருந்த சில வரிகள்—குறிப்பாக கடைசி வரி—எந்தவொரு முட்டாள்தனத்தாலும் நியாயப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு மோசமானவை. லிபுட்டினே தான் எல்லை மீறிவிட்டதை உணர்ந்துகொண்டான் என்று தோன்றியது; தனது "சாதனையை" நிகழ்த்தி முடித்ததும், தனது துணிச்சலைக் கண்டு அவரே திகைத்துப்போனார். மேடையை விட்டு இறங்காமல், இன்னும் ஏதோ சொல்ல விரும்புவது போல அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தார். எல்லாம் வேறொரு விதத்தில் அமையும் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம்; ஆனால், அவரது செயலுக்குக் கைதட்டிய அந்தச் சில குறும்புக்காரர்கள் கூட, திடீரென்று அமைதியானார்கள்; அவர்களும் அவரைப் போலவே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்தனர். மிகவும் விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அவர்களில் பலர் அந்த நிகழ்ச்சியை ஒரு கேலியாகப் பார்க்காமல், அந்த ஆசிரியை குறித்த உண்மையான தகவலாக, ஏதோ ஒரு "கருத்து" பொதிந்த கவிதைகளாக மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டனர்! இருப்பினும், அந்த வரிகளில் இருந்த அதீதத் துணிச்சலும் அநாகரிகமும் ஒரு கட்டத்தில் அவர்களையே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கின. ஒட்டுமொத்த சபையினரைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தது மட்டுமல்லாமல், வெளிப்படையான அதிருப்திக்கும் ஆளானார்கள். அந்த நிகழ்வு ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைப் பற்றி நான் கூறுவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. நிகழ்ச்சி இன்னும் சற்று நேரம் நீடித்திருந்தால் தான் மயங்கி விழுந்திருப்பேன் என்று யூலியா மிகைலோவ்னா பிறகு கூறினார். மிகவும் மரியாதைக்குரிய முதியவர் ஒருவர், தனது முதிய மனைவியை எழுப்பி அழைத்துக்கொண்டு மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறினார்; சபையிலிருந்த அனைவரும் கவலையுடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒருவேளை மற்றவர்களும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து வெளியேறியிருக்கலாம்; ஆனால், அதே தருணத்தில் கார்மாசினோவ் மேடைக்கு வந்தார். அவர் வால் கோட் (tailcoat) மற்றும் வெள்ளை நிற டை அணிந்திருந்தார், கையில் ஒரு கையெழுத்துப் பிரதியை வைத்திருந்தார். அவரைப் பார்த்ததும், ஏதோ ஒரு மீட்பர் வந்துவிட்டது போல, யூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த நிம்மதியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அவரை நோக்கினார்... ஆனால், நான் ஏற்கனவே மேடைக்குப் பின்னால் சென்றுவிட்டேன்; எனக்கு லிபுட்டினைத் தேட வேண்டியிருந்தது.
"இதை நீதான் வேண்டுமென்றே செய்தாய்!" என்று கோபத்துடன் அவனது கையைப் பிடித்துக் கேட்டேன். "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் இப்படி நடக்கும் என்று நினைக்கவே இல்லை..." என்று அவன் சுருங்கிப்போய், உடனடியாகப் பொய்களை அடுக்கத் தொடங்கினான்; மிகுந்த துயரத்தில் இருப்பது போலவும் காட்டிக்கொண்டான். "இந்தக் கவிதைகள் என்னிடம் இப்போதுதான் வந்தன, நான் நினைத்தேன்... சரி, இது ஒரு சாதாரண வேடிக்கையான விஷயம் என்று..."
"நீ அப்படி எதையும் நினைக்கவில்லை. திறமையற்ற இந்த குப்பையைத்தான் நீ 'வேடிக்கையான விஷயம்' என்று கருதுகிறாயா?"
"ஆம் ஐயா... அப்படித்தான் கருதுகிறேன்." “நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்; அவை இப்போதுதான் உங்களிடம் கொண்டு வந்து கொடுக்கப்பட்டன என்பது சுத்தப் பொய். லெப்யாட்கினுடன் சேர்ந்து நீங்களேதான் அவற்றை எழுதினீர்கள்—ஒருவேளை நேற்றே எழுதியிருக்கலாம்—இவை அனைத்தையும் ஒரு பெரும் குழப்பத்தை (ஸ்காண்டலை) உருவாக்குவதற்காகவே செய்திருக்கிறீர்கள். அந்த இறுதிப் பாடல் வரிகள் நிச்சயமாக உங்களுடையவைதான்; தேவாலய ஊழியரைப் பற்றிய அந்தப் பாடலும் உங்களுடையதுதான். அவர் ஏன் வால் கோட் (tailcoat) அணிந்து வந்தார்? ஒருவேளை அவர் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்துப் போதையில் வீழ்ந்திருக்காவிட்டால், அவரிடம் அந்த வரிகளைச் சொல்லிக் கொடுத்து மேடையில் பேச வைத்தது நீங்கள்தானோ?”
லிபுட்டின் என்னைப் பார்த்து ஒரு குளிர்ந்த, நையாண்டி கலந்த பார்வையை வீசினான்.
“உங்களுக்கு இதில் என்ன வேலை?” என்று கேட்டான்; அவனது குரலில் திடீரென ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான அமைதி நிலவியது.
“என்ன வேலையா? நீங்கள் அந்த ரிப்பனைத்தானே அணிந்திருக்கிறீர்கள்? பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எங்கே?”
“தெரியவில்லை—இங்கெங்கோதான் இருக்க வேண்டும். ஏன் கேட்கிறீர்கள்?”
“ஏனென்றால், இப்போதுதான் எனக்கு எல்லாம் தெளிவாகப் புரிகிறது. இது ஜூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கு எதிரான ஒரு சதி; இந்த நாளை ஒரு பெரும் குழப்பமாக மாற்ற வேண்டும் என்று திட்டமிட்டுச் செய்யப்படும் காரியம் இது…”
லிபுட்டின் என்னைப் பக்கவாட்டில் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.
“அதனால் உங்களுக்கு என்ன?” என்று ஒரு ஏளனச் சிரிப்புடன் கேட்டுவிட்டு, தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றான்.
யாரோ என் மீது குளிர்ந்த நீரை ஊற்றியது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. என் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டன—நான் தவறாக நினைத்திருக்கலாம் என்றுதான் எதிர்பார்த்திருந்தேன்! இப்போது நான் என்ன செய்வது? ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் ஆலோசிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் அவர் கண்ணாடியின் முன் நின்று, விதவிதமான புன்னகைகளைச் செய்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார், கையில் இருந்த குறிப்புகள் அடங்கிய காகிதத்தையும் அடிக்கடி சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தார். கர்மாசினோவுக்கு அடுத்தபடியாக அவர்தான் மேடை ஏற வேண்டியிருந்தது; என்னுடன் பேசுவதற்கான நிலையில் அவர் இல்லை. ஜூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் ஓடிச் செல்லலாமா? வேண்டாம், அதற்கு இன்னும் நேரமாகவில்லை; தான் தன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதாகவும், அவர்கள் அனைவரும் தன் மீது ‘வெறித்தனமான பக்தி’ கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் அவர் நம்பிக் கொண்டிருந்தார்—அந்த நம்பிக்கையிலிருந்து அவர் விடுபட, இன்னும் கடுமையான ஒரு பாடம் அவருக்குத் தேவைப்பட்டது. அவர் என் பேச்சை நம்பியிருக்க மாட்டார்—மாறாக, நான் ஏதோ கற்பனை உலகில் வாழ்பவன் என்றுதான் நினைத்திருப்பார். மேலும், அவர் என்னதான் செய்துவிட முடியும்?” "ச்சே," என்று நினைத்துக்கொண்டேன், "இதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கப்போகிறது? எல்லாம் தொடங்கட்டும், அப்போது என் ரிப்பனைக் கழற்றிவிட்டு வீட்டிற்குப் போய்விடலாம்." 'எல்லாம் தொடங்கட்டும்' என்று நான் வாய்விட்டே சொன்னேன்—இது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது.
ஆனால், நான் கர்மாசினோவைப் போய்க் கேட்க வேண்டியிருந்தது. மேடைக்குப் பின்னால் ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்தபோது, அந்நியர்கள் பலர்—பெண்களும் கூட—அங்கு நடமாடிக்கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தேன். இந்த 'மேடைக்குப் பின் பகுதி' மிகவும் குறுகிய இடமாக இருந்தது; ஒரு திரையால் பார்வையாளர்களிடமிருந்து முழுமையாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் பின்புறம் இருந்த ஒரு நடைபாதை மற்ற அறைகளுக்குச் சென்றது. அங்குதான், பேசவிருந்தவர்கள் தங்கள் முறைக்காகக் காத்திருந்தனர். அந்தச் சமயத்தில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுக்கு அடுத்து பேசவிருந்த நபர் என் கவனத்தை ஈர்த்தார். அவர் ஒரு பேராசிரியர்—யார் என்று எனக்கு இன்னும் சரியாகத் தெரியவில்லை—மாணவர் விவகாரம் ஒன்றைத் தொடர்ந்து கல்வி நிறுவனத்திலிருந்து தானாகவே வெளியேறியவர். என்ன காரணத்தாலோ, சில நாட்களுக்கு முன்புதான் எங்கள் நகரத்திற்கு வந்திருந்தார். அவரும் யூலியா மிகைலோவ்னாவிடம் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தார்; அவரும் அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றிருந்தார். இப்போது எனக்குத் தெரியும், அவர்...வாசிப்பு நிகழ்வுக்கு முன்னதாக, அவர் ஒரே ஒரு மாலை நேரக் கூட்டத்தில் மட்டுமே கலந்துகொண்டார். அப்போது அவர் முற்றிலும் மௌனமாகவே இருந்தார்; யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சுற்றியிருந்தவர்களின் நகைச்சுவைகளுக்கும், அந்தச் சூழலின் பொதுவான போக்கிற்கும் அவர் ஒருவிதமான, தெளிவற்ற புன்னகையை மட்டுமே பதிலாக அளித்தார். அவர் அனைவரிடமும் ஒரு விரும்பத்தகாத பிம்பத்தையே ஏற்படுத்தினார்; அவர் அகங்காரம் கொண்டவராகவும், அதே சமயம்—முரண்பாடாக—மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவராகவும், கிட்டத்தட்ட பயந்த சுபாவம் கொண்டவராகவும் காணப்பட்டார். யூலியா மிகைலோவ்னாதான் அவரை இந்த வாசிப்பு நிகழ்விற்காக அழைத்து வந்திருந்தார். இப்போது அவர், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சைப் போலவே, தனக்குள்ளேயே ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டு, அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து மறுமூலைக்கு அங்கும் இங்கும் உலாவிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் கண்ணாடியைப் பார்த்தபடி நடப்பார் என்றால், இவர் தன் பார்வையைத் தரையிலேயே நிலைநிறுத்தியிருந்தார். அவர் எந்தவிதமான பாவனைகளையோ அல்லது புன்னகைகளையோ திட்டமிட்டுச் செய்யவில்லை என்றாலும், அவ்வப்போது அவரது முகத்தில் ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போன்ற கொடூரமான புன்னகை தவழ்ந்து சென்றது. மற்றவர்களைப் போலவே, அவரிடமும் பேசுவதற்குச் சரியான சூழல் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் குட்டையான உருவம் கொண்டவர், சுமார் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்கவர்; தலையில் முடி குறைந்து வழுக்கையாக இருந்தார், சாம்பல் நிறம் கலந்த சிறிய தாடியும் வைத்திருந்தார். அவர் மிகவும் கண்ணியமான உடையையே அணிந்திருந்தார். எல்லாவற்றையும் விட விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அவர் ஒவ்வொரு முறை திரும்பி நடக்கும்போதும், தனது வலது கையை உயர்த்தி, தலைக்கு மேலே காற்றில் ஆட்டி, திடீரென்று அதை பலமாக கீழே இறக்குவார்—ஏதோ கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரியை நசுக்குவது போல! அவர் அவ்வப்போது இந்தச் செயலைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்துகொண்டிருந்தார். எனக்கு ஏதோ ஒருவித அசௌகரியம் ஏற்படவே, அங்கிருந்து விரைவாகக் கிளம்பி கார்மாசினோவைக் கேட்கச் சென்றேன்.
III
அந்த மண்டபத்தில் மீண்டும் ஏதோ ஒரு குளறுபடி. ஆரம்பத்திலேயே சொல்லிவிடுகிறேன்: மேதைகளின் மகத்துவத்திற்கு நான் தலைவணங்குகிறேன்—ஆனால், ஏன் இத்தகைய "மேதைகள்" தங்கள் புகழ்பெற்ற வாழ்வின் இறுதிக்காலத்தில், சில சமயங்களில் சிறுபிள்ளைகளைப் போல நடந்துகொள்கிறார்கள்? அவர் கார்மாசினோவாக இருப்பதாலோ அல்லது ஐந்து அரசவை அதிகாரிகளின் கம்பீரத்தை ஒரே ஆளாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டு அவர் உள்ளே வந்ததாலோ என்ன ஆகிவிடப்போகிறது? ஒரே ஒரு கட்டுரையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, நம்மைப் போன்ற ஒரு பார்வையாளர் கூட்டத்தை ஒரு முழு மணி நேரத்திற்குத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியுமா? பொதுவாக நான் கவனித்தவரை, ஒருவர் எவ்வளவு பெரிய மேதையாக இருந்தாலும், பொதுவான இலக்கிய வாசிப்பு நிகழ்வுகளில், பார்வையாளர்களின் கவனத்தை இருபது நிமிடங்களுக்கு மேல் தன் வசம் வைத்திருப்பது ஆபத்தில்தான் முடியும். இருப்பினும், அந்தப் பெரிய மனிதர் உள்ளே நுழைந்தபோது, மிகுந்த மரியாதையுடனும் வணக்கத்துடனும் அவர் வரவேற்கப்பட்டார் என்பது உண்மைதான். மிகவும் கண்டிப்பான முதியவர்கள் கூடத் தங்கள் ஒப்புதலையும் ஆர்வத்தையும் வெளிப்படுத்தினர்; பெண்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர். இருப்பினும், கைதட்டல்கள் சுருக்கமாகவும், சிதறியும், ஒருமித்த உணர்வு இல்லாமலும் இருந்தன. அதே சமயம், கடைசி வரிசைகளில் எந்தவிதமான விரும்பத்தகாத சம்பவமும் நடக்கவில்லை—திரு. கர்மாசினோவ் பேசத் தொடங்கும் வரை, எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. அவர் பேசத் தொடங்கியபோது நடந்ததும் ஒரு பெரிய மோசமான நிகழ்வு அல்ல; அது ஒரு சிறிய தவறான புரிதல் மட்டுமே. முன்பே குறிப்பிட்டது போல, அவருடைய குரல் மிகவும் கீச்சொலியுடன்—பெண்களுடைய குரலைப் போல—இருந்தது; அதோடு, உயர்குடி வர்க்கத்திற்கு உரிய ஒருவிதத் திக்கல் அல்லது உச்சரிப்புத் தன்மையும் அதில் கலந்திருந்தது. அவர் சில வார்த்தைகளைச் சொன்னவுடனேயே, யாரோ ஒருவர் திடீரென்று உரக்கச் சிரித்துவிட்டார்—அநேகமாக, உயர்குடிச் சூழலைப் பற்றித் தெரியாத, அடக்க முடியாத சிரிப்பு உணர்வைக் கொண்ட ஒரு முட்டாளாகத்தான் அவர் இருக்க வேண்டும். ஆனால், இது திட்டமிட்ட எதிர்ப்பு எதுவும் அல்ல; மாறாக, அந்த நபர் மற்றவர்களின் சீறல்களால் உடனடியாக அமைதிப்படுத்தப்பட்டார், மேலும் மிகுந்த அவமானத்திற்கு உள்ளானார். அதன் பிறகு, திரு. கர்மாசினோவ் ஒருவித நாசூக்கான, செயற்கையான பாவனையுடன், “முதலில் தான் எக்காரணம் கொண்டும் வாசிப்பு நிகழ்வில் பங்கேற்க மறுத்துவிட்டதாக” அறிவித்தார் (இதை ஏன் அறிவிக்க வேண்டும் என்பது போல!). அவர் மேலும் கூறுகையில், “சில வரிகள் இதயத்திலிருந்து மிகுந்த தீவிரத்துடன் வெளிப்படுகின்றன—அவற்றை வார்த்தைகளால் விவரிக்கவே முடியாது; அத்தகைய வரிகளைப் பொதுவெளியில் கொண்டு வருவது ஒரு புனிதமான விஷயத்தைச் சிதைப்பதற்குச் சமம்” என்றார் (அப்படியானால், ஏன் அவற்றை இங்கே கொண்டு வந்தார்?). “இருப்பினும், வற்புறுத்தலின் பேரில் அவற்றை எடுத்து வந்தேன். மேலும், நான் இனி ஒருபோதும் எழுதப்போவதில்லை என்று உறுதியளித்து, என் பேனாவைக் கீழே வைத்துவிட்டேன்; எனவே, இந்த ஒரு முறை மட்டும், இந்த இறுதிப் படைப்பை வாசிக்க முடிவு செய்தேன். பொதுவெளியில் வாசிப்பதில்லை என்றும் நான் சபதம் செய்திருந்தேன், ஆனால் இந்த ஒரு முறை மட்டும், இந்த கடைசிப் படைப்பைப் பார்வையாளர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தேன்” என்று அவர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே போனார். இதெல்லாம் ஒரு வகையில் இயல்பானதாகவே இருந்திருக்கலாம்—எழுத்தாளர்களின் முன்னுரைகள் நமக்குத் தெரியாதவை அல்லவே! இருப்பினும், நம் உள்ளூர் பார்வையாளர்களின் கல்வி அறிவு குறைவு என்பதையும், கடைசி வரிசைகளில் இருந்தவர்களின் உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மையையும் கருத்தில் கொண்டால், இது ஒரு குறிப்பிட்ட தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவர் முன்பு எழுதி வந்ததைப் போன்ற, மெருகேற்றப்பட்ட, சற்றே செயற்கையான, ஆனால் அவ்வப்போது நகைச்சுவை உணர்வுடன் கூடிய ஒரு சிறு நாவலையோ அல்லது ஒரு குறும் கதையையோ வாசித்திருக்கலாமே? அது ஒருவேளை அந்த நிகழ்வைக் காப்பாற்றியிருக்கக்கூடும். ஆனால், அது நடக்கவில்லை! அதற்குப் பதிலாக, நீண்ட, சலிப்பூட்டும் ஒரு சொற்பொழிவு தொடங்கியது! கடவுளே, அதில் என்னவெல்லாம் தான் இல்லை! நம் ஊர் மக்களை விடுங்கள், பெருநகரத்து அறிவார்ந்த பார்வையாளர்கள் கூட இதைக் கேட்டு முற்றிலும் திகைத்துப்போயிருப்பார்கள் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அச்சிடப்பட்ட இரண்டு தாள்கள் நிறைய, அர்த்தமற்ற, செயற்கையான உளறல்கள்! அதோடு, அந்த மனிதர் ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான, சோகமான தொனியில் வாசித்தார்—ஏதோ எங்களுக்குப் பெரிய உபகாரம் செய்வது போல! இது எங்கள் பார்வையாளர்களை அவமதிப்பது போலவே இருந்தது. இனி, அந்த விஷயத்தைப் பற்றிச் சொன்னால்... அதிலிருந்து எதையாவது புரிந்துகொள்ள முடியுமா? அது ஏதோ சில உணர்வுகளையும் நினைவுகளையும் விவரிக்கும் ஒரு தொகுப்பு. ஆனால், எதைப் பற்றிய நினைவுகள்? எதைப் பற்றிய உணர்வுகள்? எங்கள் ஊர் அறிவுஜீவிகள், வாசிப்பின் முதல் பாதியில் புருவங்களைச் சுருக்கி தீவிரமாகக் கவனித்தனர்; ஆனால், ஒன்றும் புரியாததால், இரண்டாம் பாதியில் வெறும் நாகரிகத்திற்காக மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். காதலைப் பற்றி நிறையப் பேசப்பட்டது—ஒரு "மேதை" ஒரு பெண்ணின் மீது கொண்ட காதல்—ஆனால், அது மிகவும் பொருத்தமற்றதாகவே இருந்தது. என் பார்வையில், குட்டையான, பருமனான உடல்வாகு கொண்ட இந்த "மேதை" எழுத்தாளர், தனது முதல் முத்தத்தைப் பற்றி விவரிப்பது என்பது மிகவும் அபத்தமாகத் தோன்றியது... இன்னும் சொல்லப்போனால், எரிச்சலூட்டும் விஷயம் என்னவென்றால், அந்த முத்தங்கள் சாதாரண மனிதர்களுக்கு நடப்பது போல நடக்கவில்லை. அவர் விவரிக்கும் காட்சியில், சுற்றிலும் ஏதோ ஒரு வகை முட்செடி (தாவரவியல் புத்தகத்தில் தேடிப் பார்த்தால் ஒழியப் பெயர் தெரியாத ஒரு செடி) வளர்ந்திருக்கிறது. அதே சமயம், வானம் எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஊதா நிறத்தில் இருக்கிறது—இந்த நிறத்தை மற்ற மனிதர்கள் பார்த்திருக்கலாம், ஆனால் யாரும் அதை உண்மையாகக் கவனித்ததில்லை என்பது போல! இதோ, அந்த எழுத்தாளர் பெருமிதத்துடன் நிற்கிறார்; அவர் சொல்வது இதுதான்: "பாருங்கள், நான் இதை நன்றாக உற்றுப் பார்த்திருக்கிறேன்; இப்போது, உலகிலேயே மிகவும் சாதாரணமான ஒரு விஷயத்தைப் போல, இதை உங்களுக்கு—முட்டாள்களாகிய உங்களுக்கு—விவரிக்கப் போகிறேன்!" இந்த சுவாரஸ்யமான ஜோடி தங்கியிருக்கும் மரமானது, எப்போதும் ஏதோ ஒரு வகை ஆரஞ்சு நிறத்திலேயே காணப்படுகிறது. அவர்கள் ஜெர்மனியின் ஏதோ ஒரு பகுதியில் இருக்கிறார்கள். திடீரென்று, போருக்கு முந்தைய இரவில் பாம்பே (Pompey) அல்லது காசியஸை (Cassius) அவர்கள் காண நேரிடுகிறது; அப்போது ஒரு சிலிர்ப்பூட்டும் பரவசம் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது. புதர்களுக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு மெர்மெய்ட் (கடல் கன்னி) கத்த, நாணல் செடிகளுக்கு இடையே குளக் (Gluck) வயலின் வாசிக்கத் தொடங்குகிறான். அவன் வாசிக்கும் அந்த இசைக்கு *'en toutes lettres'* என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது—ஆனால், அது முற்றிலும் அறியப்படாத ஒன்று; அதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள இசை குறித்த குறிப்பு நூல்களைத்தான் நாட வேண்டியிருக்கிறது......அகராதியில். இதற்கிடையில், ஒரு மூடுபனி சுழலத் தொடங்கியது—அது எவ்வளவு தீவிரமாகச் சுழன்றதென்றால், சாதாரண மூடுபனி போலன்றி, பல மில்லியன் தலையணைகள் ஒன்றுகூடி இருப்பது போலத் தோன்றியது. திடீரென்று அனைத்தும் மறைந்துவிட, ஒரு பெரும் மேதை, கடும் குளிர்காலத்தில், பனி உருகத் தொடங்கும் வேளையில் வோல்கா நதியைக் கடந்து கொண்டிருப்பதை உணர்கிறார். இந்த நதிக்கடப்புக்காக இரண்டரை பக்கங்கள் செலவிடப்படுகின்றன; ஆனால், இறுதியில் அவர் பனிக்கட்டியில் இருந்த ஒரு துளைக்குள் விழுந்துவிடுகிறார். அந்த மேதை மூழ்கத் தொடங்குகிறார்—ஆனால், அவர் உண்மையிலேயே மூழ்கிவிட்டாரா என்று நினைக்கிறீர்களா? அறவே இல்லை! இதன் சாராம்சம் என்னவென்றால், அவர் மூழ்கித் திணறிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், பட்டாணி அளவுள்ள ஒரு சிறிய பனித்துண்டு—தூய்மையான, ஒளி ஊடுருவக்கூடிய, "உறைந்துபோன கண்ணீர்த்துளி" போன்ற ஒன்று—அவர் கண்களுக்கு முன்னால் மின்னியது. அந்தப் பனித்துண்டில் ஜெர்மனி—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஜெர்மனியின் வானம்—பிரதிபலித்தது. அதன் பல வண்ண ஒளிச் சிதறல்கள், ஒருமுறை நாம் மரகத நிற மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தபோது உங்கள் கண்களிலிருந்து வழிந்த அந்த கண்ணீர்த்துளியை நினைவூட்டின. அப்போது நீங்கள் மகிழ்ச்சியுடன், "குற்றம் என்ற ஒன்றே கிடையாது!" என்று கூறினீர்கள். அதற்கு நான் என் கண்ணீருக்கு இடையிலிருந்து, "ஆம், ஆனால் அப்படி என்றால், நீதிமான்கள் என்று ஒருவரும் இருக்க முடியாதுதானே?" என்று பதிலளித்தேன். நாங்கள் இருவரும் அழுதுவிட்டு, என்றென்றைக்குமாகப் பிரிந்து சென்றோம். அவள் எங்கோ கடற்கரைக்குச் சென்றுவிட, இவரோ குகைகளுக்குள் சென்று மறைந்துகொண்டார். அவர் ஆழமாக, மேலும் ஆழமாக இறங்கிக்கொண்டே சென்றார்—மாஸ்கோவில் உள்ள சுகாரேவ் கோபுரத்திற்கு அடியில், மூன்று ஆண்டுகளாக அவர் தொடர்ந்து கீழே இறங்கிக்கொண்டே இருந்தார். இறுதியில், பூமியின் ஆழமான உட்பகுதியில், ஒரு குகைக்குள் சிறிய விளக்கு ஒன்று எரிவதையும், அதற்கு முன்னால் துறவற உடையில் ஒரு முனிவர் அமர்ந்து பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருப்பதையும் கண்டார். அந்த மேதை, சிறிய ஜன்னல் கம்பிகளுக்கு அருகில் நெருங்கிச் சென்றபோது, திடீரென்று ஒரு பெருமூச்சைக் கேட்டார். அந்தப் பெருமூச்சை விட்டது அந்த முனிவர் என்று நினைக்கிறீர்களா? அந்த முனிவரைப் பற்றி அவருக்கு என்ன கவலை இருக்கப்போகிறது! இல்லை ஐயா—இந்த நீண்ட பெருமூச்சு, “முப்பத்தேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவள் விட்ட முதல் பெருமூச்சை அவனுக்கு நினைவூட்டியது.” “உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? ஜெர்மனியில், ஒரு அகேட் மரத்தடியில் நாம் அமர்ந்திருந்தபோது, நீங்கள் என்னிடம், ‘எதற்கு அன்பு? இதோ, நம்மைச் சுற்றி ஓக்கர் (ochre) வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, அதனால் நான் அன்பு செய்கிறேன்—ஆனால், அந்த ஓக்கர் வளர்வது நின்றுவிட்டால், நானும் அன்பு செய்வதை நிறுத்திவிடுவேன்’ என்று சொன்னீர்கள்.” பிறகு மூடுபனி மீண்டும் சுழன்று வந்தது; ஹாஃப்மேன் தோன்றினார்; ஒரு கடல் கன்னி சோபனின் இசையை ஊதி எழுப்பினாள். திடீரென்று, அந்த மூடுபனியிலிருந்து—தலையில் லாரல் இலைகளால் ஆன கிரீடத்தைச் சூடிக்கொண்டு, ரோமின் கூரைகளுக்கு மேலே மிதந்தபடி—ஆன்கஸ் மார்சியஸ் (Ancus Marcius) வெளிப்பட்டார். “உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவ, நாங்கள் என்றென்றைக்குமாகப் பிரிந்து போனோம்” — இப்படியாக நீண்டு கொண்டே சென்றது அந்த உரையாடல். சுருக்கமாகச் சொன்னால்—ஒருவேளை என்னால் இதைச் சரியாக விவரிக்க முடியவில்லையோ, அல்லது எனக்குத்தான் சொல்லத் தெரியவில்லையோ—அந்தப் பிதற்றலின் சாராம்சம் இதுதான். மேலும், நம்முடைய இந்த “மகா மேதைகளுக்கு” வார்த்தை விளையாட்டுகளின் (puns) மீது எவ்வளவு கேவலமான ஒரு மோகம்! நிச்சயமாக, இது ஏதோ ஒரு “உயர்ந்த” அர்த்தத்தில் இருக்கலாம்! ஒரு சிறந்த ஐரோப்பிய தத்துவஞானி, ஒரு பெரும் விஞ்ஞானி, ஒரு கண்டுபிடிப்பாளர், கடின உழைப்பாளி, ஒரு தியாகி—இப்படிப்பட்ட “பாரத்தால் சோர்ந்து தவிப்பவர்கள்” அனைவரும், நம்முடைய இந்த மகா ரஷ்ய மேதையைப் பொறுத்தவரை, அவருடைய சமையலறையில் வேலை செய்யும் சமையல்காரர்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. அவர்தான் எஜமானர்; அவர்கள் அனைவரும் சமையல்காரர் தொப்பிகளைக் கையில் ஏந்தியபடி, அவருடைய கட்டளைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். உண்மைதான், அவர் ரஷ்யாவை ஏளனம் செய்கிறார்; ஐரோப்பாவின் அந்த மகா மேதைகளுக்கு முன்னால், ரஷ்யா எல்லா வகையிலும் திவாலாகிவிட்டது என்று அறிவிப்பதில் அவருக்கு ஒரு தனி ஆனந்தம்! ஆனால், அவரைப் பொறுத்தவரை—அவர் அந்த மேதைகளுக்கெல்லாம் மேலாக உயர்ந்து நிற்கிறார். அவர்களை அவர் வெறும் மூலப்பொருட்களாகவே—தன்னுடைய வார்த்தை விளையாட்டுகளுக்கான மூலப்பொருட்களாகவே—கருதுகிறார். மற்றவருடைய ஒரு கருத்தை எடுத்து, அதற்கு நேர் எதிரான கருத்தைச் சேர்த்துவிட்டால் போதும்—இதோ, வார்த்தை விளையாட்டு தயார்! குற்றம் என்று ஒன்று இருக்கிறதா, இல்லையா? உண்மை என்று ஒன்று இல்லையா? நீதிமான்கள் யாரும் இல்லையா? நாத்திகம், டார்வினியம், மாஸ்கோவின் தேவாலய மணிகள்… ஆனால் ஐயோ, அவருக்கு இப்போது மாஸ்கோவின் தேவாலய மணிகளின் மீது நம்பிக்கை இல்லை! ரோம், மடாலயங்கள் (lavras)... ஆனால் அவருக்கு அந்த மடாலயங்களின் மீதே நம்பிக்கை இல்லை... பிறகு, பைரன் பாணியிலான ஒரு வழக்கமான சோகம், ஹைன் (Heine) பாணியிலான ஒரு விகாரமான முகபாவனை, பெச்சோரின் (Pechorin) சாயல் என அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு இயந்திரம் போலச் செயல்படத் தொடங்குகின்றன... "இருந்தாலும், என்னைப் பாராட்டுங்களேன், தயவுசெய்து பாராட்டுங்கள்! எனக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும், தெரியுமா? நான் பேனாவை கீழே வைக்கிறேன் என்று சொன்னாலும், அதை நான் உண்மையாகச் சொல்லவில்லை—பொறுத்திருங்கள், இன்னும் முன்னூறு முறை உங்களைச் சலிப்படைய வைக்கப்போகிறேன்; என்னைப் படித்துப் படித்து நீங்கள் அலுத்துப் போவீர்கள்..."
இயல்பாகவே, விஷயங்கள் அவ்வளவு சுமூகமாக முடியவிலை; சொல்லப்போனால், உண்மையான சிக்கலே அங்கிருந்துதான் தொடங்கியது. ஒரு இலக்கிய வாசிப்பின்போது, எழுத்தாளர் யாராக இருந்தாலும், அவர் இருபது நிமிடங்களுக்கு மேல் பேசிக்கொண்டிருந்தால், பார்வையாளர்கள் கால்களை நகர்த்துவது, மூக்கைச் சிந்துவது, இருமுவது போன்ற வழக்கமான அறிகுறிகள் வெளிப்படத் தொடங்கின. ஆனால், அந்த "மேதை" இதைக் கவனிக்கவே இல்லை. அவர் எதையும் உணராமல், பார்வையாளர்களைப் பொருட்படுத்தாமல், ஏதோ உளறிக்கொண்டும் முணுமுணுத்துக்கொண்டும் இருக்க, அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தனர். திடீரென்று, கடைசி வரிசையிலிருந்து ஒரு குரல் மட்டும் உரக்க ஒலித்தது:
"கடவுளே, என்ன முட்டாள்தனமான பேச்சு இது!"
அந்தக் கருத்து தற்செயலாக வெளிப்பட்டது—அது ஏதோ ஒரு திட்டமிட்ட எதிர்ப்போ அல்லது ஆர்ப்பாட்டமோ அல்ல என்பது உறுதி. அந்த மனிதர் வெறுமனே சோர்வடைந்திருந்தார். ஆனால், திரு. கர்மாசினோவ் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, பார்வையாளர்களை ஏளனத்துடன் பார்த்தார். காயம்பட்ட ஒரு அரசவை அதிகாரி போன்ற தோரணையில், அவர் மெல்லிய குரலில் கேட்டார்:
"ஐயாக்களே, நான் உங்களுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்திவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்?"
இதுதான் அவருக்கு வினையாக முடிந்தது—அவரே முதலில் பேசத் தொடங்கினார் என்பதுதான் சிக்கல். இவ்வாறு ஒரு பதிலை அவரே கோரியதன் மூலம், அங்குள்ள அற்பமான மனிதர்களுக்கு எல்லாம் பேசுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பை—ஒரு வகையில், நியாயமான வாய்ப்பையே—அவர் வழங்கினார். ஒருவேளை அவர் அமைதியாக இருந்திருந்தால், மக்கள் சிலமுறை மூக்கைச் சிந்தியிருப்பார்கள், அவ்வளவுதான், அந்தச் சூழலே மறைந்திருக்கும்... ஒருவேளை அவர் தனது கேள்விக்குப் பாராட்டு கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கலாம்; ஆனால், எந்தப் பாராட்டும் கிடைக்கவில்லை. மாறாக, அங்கிருந்த அனைவரும் அச்சமடைந்தவர்களாகத் தோன்றினர்; அவர்கள் பின்வாங்கி, மௌனத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
“நீங்கள் ஒருபோதும் ஆன்கஸ் மார்சியஸைப் (Ancus Marcius) பார்த்ததே இல்லை—இது வெறும் இலக்கிய உத்திதான்!” என்று திடீரென ஒரு குரல் ஒலித்தது; அது எரிச்சலுடனும், ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த மனக்குறையைக் கொண்ட ஒருவருடையது போலவும் இருந்தது.
“உண்மைதான்!” என்று மற்றொரு குரல் உடனே வழிமொழிந்தது. “இக்காலத்தில் பேய்கள் என்று எதுவுமில்லை—இயற்கை அறிவியல்கள் மட்டுமே உள்ளன. இயற்கை அறிவியல்களைப் படித்துப் பாருங்கள்.”
“ஐயாக்களே, இத்தகைய ஆட்சேபனையை நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை!” என்று கூறிய கார்மாசினோவ், மிகுந்த திகைப்புடன் காணப்பட்டார். கார்ல்ஸ்ரூஹேவில் (Karlsruhe) வாழ்ந்து வந்த அந்தப் பெரும் மேதைக்கு, தனது சொந்த நாட்டுச் சூழல் முற்றிலும் அந்நியமாகிப் போயிருந்தது.
“இந்தக் காலத்தில், உலகம் மூன்று மீன்களின் மீது தாங்கப்பட்டிருக்கிறது என்று வாசிப்பது எவ்வளவு அவமானம்!” என்று ஒரு இளம் பெண் திடீரென்று குறுக்கிட்டாள். “மேலும், கார்மாசினோவ், நீங்கள் ஏதோ குகைக்குள் சென்று ஒரு துறவியைச் சந்தித்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. அதுமட்டுமின்றி, இக்காலத்தில் துறவிகளைப் பற்றி யார் பேசுகிறார்கள்?”
“ஐயாக்களே, நீங்கள் இதையெல்லாம் இவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வதுதான் எனக்கு வியப்பளிக்கிறது. இருந்தாலும்… சரி, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். அனுபவபூர்வமான உண்மையை (empirical truth) என்னைப் போல மதிப்பவர் எவரும் இல்லை…”
அவர் ஒரு ஏளனப் புன்னகையை உதிர்த்தாலும், உள்ளுக்குள் நிலைகுலைந்து போயிருந்தார். அவரது முகபாவனை இவ்வாறு உணர்த்துவது போல இருந்தது: “ஆனால், நீங்கள் நினைப்பது போன்ற நபர் நான் அல்ல; உண்மையில் நான்…”“...உங்களைப் பொறுத்தவரை—தொடர்ந்து என்னைப் புகழ்ந்துகொண்டே இருங்கள், இன்னும் அதிகமாகப் புகழுங்கள், உங்களால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு புகழுங்கள்; எனக்கு அது மிகவும் பிடிக்கும்…”
“பெரியோர்களே,” என்று அவர் மிகுந்த மனவேதனையுடன் உரக்கக் கூறினார், “எனது அந்தச் சிறிய கவிதைக்குத் தவறான சபையே கிடைத்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். நானும் தவறான இடத்திற்குத்தான் வந்து சேர்ந்திருக்கிறேன் போலிருக்கிறது.”
“காகத்தை அடிக்கப் போய் பசுவை அடித்துவிட்டாரே!” என்று ஒரு முட்டாள் உரத்த குரலில் கத்தினான்—அவன் ஒருவேளை மதுபோதையில் இருந்திருக்கலாம், அவனது பேச்சைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இருப்பினும், அவமரியாதையான சிரிப்பொலி ஒன்று அங்கு எழுந்தது.
“பசு என்றா சொன்னீர்கள்?” என்று கர்மாசினோவ் உடனடியாகப் பதிலளித்தார், அவரது குரல் மேலும் கீச்சொலியாக மாறியது. “காகங்கள், பசுக்கள்—இவற்றைப் பற்றி நான் எதுவும் சொல்ல விரும்பவில்லை. இத்தகைய சபையினரிடமும் எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு; எனவே, எவ்வளவு அப்பாவித்தனமான ஒப்பீடாக இருந்தாலும், அத்தகைய செயல்களில் ஈடுபட நான் விரும்பவில்லை. ஆனால், நான் என்ன நினைத்தேன் என்றால்…”
“ஐயோ, ஐயோ, அன்பரே, நீங்கள் அப்படிச் செய்யக்கூடாது…” என்று பின்வரிசையிலிருந்து ஒருவர் குரல் கொடுத்தார்.
“நான் எனது பேனாவைக் கீழே வைத்துவிட்டு, வாசகர்களிடம் விடைபெறும் வேளையில், எனது பேச்சைச் செவிமடுக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று நினைத்தேன்…”
“இல்லை, இல்லை—நாங்கள் கேட்கத்தான் விரும்புகிறோம், நிச்சயமாகக் கேட்கிறோம்!” என்று முன்வரிசையிலிருந்த சிலர் கூறினர்; அவர்கள் மிகுந்த தயக்கத்திற்குப் பிறகு பேசத் துணிந்திருந்தனர்.
“வாசியுங்கள், வாசியுங்கள்!” என்று சில பெண்கள் உற்சாகமாகச் சொல்ல, இறுதியில் மெலிதான, பலவீனமான கைதட்டல் சத்தம் கேட்டது. கர்மாசினோவ் ஒருவித ஏளனச் சிரிப்புடன் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்.
“கர்மாசினோவ், நம்புங்கள், இங்கே இருப்பவர்கள் அனைவரும் இதை ஒரு கௌரவமாகக் கருதுகிறார்கள்…” என்று உள்ளூர் மகளிர் அமைப்பின் தலைவி குறுக்கிட்டுக் கூறினார்.
“திரு. கர்மாசினோவ்!” என்று திடீரென்று அரங்கின் பின்பகுதியிலிருந்து ஒரு இளமையான குரல் ஒலித்தது. அது மாவட்டப் பள்ளியில் பணிபுரியும் ஒரு இளம் ஆசிரியருடையது—அவர் மிகவும் கண்ணியமான, அமைதியான இளைஞர்; சமீபத்தில்தான் எங்கள் வீட்டிற்கு விருந்தினராக வந்திருந்தார். அவர் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றார். “திரு. "கார்மாசினோவ், நீங்கள் விவரித்தது போன்றதொரு காதலில் விழும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்திருந்தால், பொது வாசிப்பிற்காகத் தயார் செய்த ஒரு படைப்பில் என் காதலை நான் ஒருபோதும் சேர்த்திருக்க மாட்டேன்..."
அவர் முகம் மிகவும் சிவந்து போனது.
"பெரியோர்களே," என்று கார்மாசினோவ் உரக்கக் கூறினார், "என் வாசிப்பு முடிந்தது. நான் இதன் இறுதியைப் படிக்காமல் விடைபெறுகிறேன். ஆனால், கடைசி ஆறு வரிகளை மட்டும் வாசிக்க அனுமதி தாருங்கள்."
"ஆம், அன்பார்ந்த வாசகரே, விடைபெறுகிறேன்!" என்று அவர் உடனே தொடங்கினார்; அமர்ந்துகொள்ளாமலேயே தன் கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து வாசிக்கலானார். "வாசகரே, விடைபெறுகிறேன்! நாம் நண்பர்களாகப் பிரிய வேண்டும் என்று நான் கட்டாயப்படுத்தவில்லை—உங்களுக்கு ஏன் வீண் தொல்லை? தாராளமாக என்னை வையுங்கள்—ஆம், உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருமென்றால், எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் வையுங்கள்! ஆனால், நாம் ஒருவரை ஒருவர் என்றென்றும் மறந்துவிடுவதுதான் மிகச் சிறந்ததாக இருக்கும். ஒருவேளை, அன்பார்ந்த வாசகர்களே, நீங்கள் திடீரென்று கருணை கொண்டு, என் காலடியில் விழுந்து, கண்களில் கண்ணீருடன், 'கார்மாசினோவ், எங்களுக்காக எழுதுங்கள்—தாயகத்திற்காக, வருங்கால சந்ததியினருக்காக, புகழ்க்கிரீடங்களுக்காக எழுதுங்கள்!' என்று கெஞ்சினால் கூட—அப்போதும் நான் மிகுந்த மரியாதையுடன் நன்றி கூறிவிட்டு, 'வேண்டாம், வேண்டாம்! நாம் ஒருவரை ஒருவர் கவனித்துக்கொண்டு போதுமான காலம் செலவழித்துவிட்டோம், என் அன்பார்ந்த நாட்டு மக்களே—*மெர்சி* (நன்றி)! இனி நாம் தனித்தனிப் பாதைகளில் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது! *மெர்சி, மெர்சி, மெர்சி*!' என்றுதான் பதிலளிப்பேன்." கார்மாசினோவ் மிக மரியாதையுடன் தலைவணங்கினார்; வேகவைத்ததைப் போல முகம் சிவந்திருக்க, திரைக்குப் பின்னால் சென்று மறைந்தார்.
"யாரும் அவர் காலடியில் விழப்போவதில்லை; என்னே ஒரு விசித்திரமான கற்பனை!"
"எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான அகங்காரம்!" "இது வெறும் நகைச்சுவைதானே," என்று சற்று நிதானமான ஒருவர் திருத்த முயன்றார்.
"போதும், உங்கள் நகைச்சுவை எங்களுக்குத் தேவையில்லை."
"இது அப்பட்டமான திமிர்த்தனம், பெரியோர்களே."
"சரி, எப்படியோ அவர் பேசி முடித்துவிட்டார்."
"எவ்வளவு சலிப்பூட்டும் விஷயமாக முடிந்துவிட்டது!" ஆனால், அரங்கின் கடைசி வரிசைகளிலிருந்து—ஏன், கடைசி வரிசைகள் மட்டுமல்ல, பிற இடங்களிலிருந்தும் கூட—எழுந்த அந்த முரட்டுத்தனமான கூச்சல்கள், பார்வையாளர்களில் மற்றொரு பிரிவினரின் கைதட்டல்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. “கார்மாசினோவ்!” என்ற குரல்கள் ஒலித்தன. யூலியா மிகைலோவ்னா மற்றும் பிரபுத்துவப் பிரதிநிதியின் (Marshal of Nobility) மனைவி ஆகியோர் தலைமையில், பெண்கள் குழு ஒன்று மேடையைச் சூழ்ந்துகொண்டது. யூலியா மிகைலோவ்னா ஒரு அற்புதமான லாரல் இலை மாலையை ஏந்தியிருந்தார்; அது ஒரு வெள்ளை வெல்வெட் மெத்தையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்தது, அந்த மெத்தையோ புதிய ரோஜாக்களால் ஆன மற்றொரு மாலைக்குள் அமைந்திருந்தது.
“லாரல் மாலைகளா!” என்று கார்மாசினோவ் ஒரு நுணுக்கமான, ஆனால் எள்ளல் துளியும் இல்லாத புன்னகையுடன் கூறினார். “நிச்சயமாக, நான் நெகிழ்ந்து போனேன். முன்கூட்டியே தயாரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், இன்னும் புத்துணர்ச்சியுடன் இருக்கும் இந்த மாலையை நான் மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், அன்பார்ந்த அம்மையார்களே, நான் இப்போது எந்த அளவுக்கு எதார்த்தவாதியாக (realist) மாறியிருக்கிறேன் என்றால், இன்றைய காலத்தில் லாரல் மாலைகள் என் கைகளில் இருப்பதை விட, ஒரு திறமையான சமையல்காரரின் கைகளில் இருப்பதுதான் மிகவும் பொருத்தமானது என்று கருதுகிறேன்…”
“நிச்சயமாக, ஒரு சமையல்காரர் அதிகப் பயனுள்ளவர்!” என்று குரல் கொடுத்தான், விர்கின்ஸ்கியின் “கூட்டத்தில்” இருந்த அதே மதப்பள்ளி மாணவன். அங்கு ஒருவிதக் குழப்பம் ஏற்பட்டது. லாரல் மாலை வழங்கும் நிகழ்வைக் காண, பல வரிசைகளில் இருந்த மக்கள் இருக்கைகளை விட்டு எழுந்து நின்றனர்.
“அந்தச் சமையல்காரருக்காக நானும் மூன்று ரூபிள் தருகிறேன்!” என்று மற்றொரு குரல் ஒலித்தது—மிகவும் உரத்த குரலில், விடாப்பிடியான தொனியுடன்.
“நானும் தருகிறேன்.”
“நானும்.”
“இங்கே சிற்றுண்டிச்சாலை (refreshment bar) இல்லையா, என்ன?” “ஐயாக்களே, இது ஒரு மோசடி என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை…”
இருப்பினும், அங்கு கூடியிருந்த கட்டுக்கடங்காத நபர்கள் அனைவரும், அங்கிருந்த உயர் அதிகாரிகளைக் கண்டு, குறிப்பாக மண்டபத்தில் இருந்த காவல் கண்காணிப்பாளரைக் கண்டு, ஒருவித அச்சத்துடன் இருந்தனர் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். சுமார் பத்து நிமிடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அனைவரும் மீண்டும் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர்; ஆனால், முன்னிருந்த ஒழுங்குமுறை திரும்ப வரவில்லை. இத்தகைய குழப்பமான சூழலுக்கு மத்தியில்தான், பாவம், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மேடைக்குச் சென்றார்…
IV
நான் எப்படியோ நழுவி மேடைக்குப் பின்னால் சென்று, அவரை மீண்டும் ஒருமுறை சந்தித்தேன். மிகுந்த கவலையுடன், “எல்லாம் சீர்குலைந்துவிட்டது; நீங்கள் மேடைக்குச் செல்லாமல், நேராக வீட்டிற்குச் சென்றுவிடுவது நல்லது—ஒருவேளை உங்களுக்கு காலரா பாதிப்பு ஏற்பட்டதாகக் கூறிக்கொள்ளலாம்” என்று அறிவுறுத்தினேன். என் மேலிருந்த பட்டையை (ribbon) கழற்றிவிட்டு, அவருடன் வீட்டிற்குச் செல்லவும் முன்வந்தேன். அவர் ஏற்கனவே மேடையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தார்; திடீரென நின்ற அவர், என்னை ஏளனப் பார்வையுடன் மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்துவிட்டு, கம்பீரமான குரலில் கூறினார்:
“என் அன்பிற்குரிய ஐயரே, இத்தகைய இழிவான செயலைச் செய்யக்கூடியவன் என்று என்னை எப்படி நீங்கள் நினைக்கலாம்?”
நான் பின்வாங்கினேன். அந்த மேடையிலிருந்து அவர் ஒரு பேரழிவின்றி வெளியே வரப்போவதில்லை என்பது, ‘இரண்டும் இரண்டும் நான்கு’ என்பது எவ்வளவு உறுதியானதோ, அவ்வளவு உறுதியாக எனக்குத் தெரிந்தது. மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் நான் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிற்குப் பிறகு மேடைக்கு வரவிருந்த அந்த வருகைப் பேராசிரியரின் உருவம் மீண்டும் என் கண்முன் நிழலாடியது…...அவர் தொடர்ந்து தனது கையை உயர்த்தி, முழு பலத்துடன் கீழே இறக்கிக்கொண்டிருந்தார். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியபடி, ஏதோ ஒன்றை முணுமுணுத்துக்கொண்டே அங்குமிங்கும் உலாவிக்கொண்டிருந்தார்; அவரது முகத்தில் ஒருவித வஞ்சகமான, அதே சமயம் வெற்றிபெற்ற உணர்வை வெளிப்படுத்தும் புன்னகை தவழ்ந்தது. என்னவென்று தெரியவில்லை—எந்த உந்துதலால் அப்படிச் செய்தேனோ?—நான் அவரை நெருங்கினேன்.
"உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்றேன் நான். "அனுபவம் என்ன சொல்கிறது என்றால், ஒரு பேச்சாளர் இருபது நிமிடங்களுக்கு மேல் பேசினால், கேட்பவர்கள் கவனிக்கத் தொடங்கிவிடுவதில்லை. ஒரு புகழ்பெற்ற நபர் கூட அரை மணி நேரம் மக்களின் கவனத்தைத் தக்கவைக்க முடியாது..."
அவர் சட்டென்று நின்றார்; கோபத்தால் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவரது முகத்தில் பெரும் அகங்காரம் குடிகொண்டிருந்தது.
"அதைப் பற்றி நீ கவலைப்படாதே," என்று ஏளனமாக முணுமுணுத்தபடி என்னைக் கடந்து சென்றார். அதே கணத்தில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் குரல் அந்த மண்டபத்தில் எதிரொலித்தது.
"அட, தொலைந்து போங்கள்!" என்று எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டே, அவசரமாக மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தேன்.
ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அங்கு நிலவிய குழப்பத்திற்கு மத்தியிலேயே ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். முன் வரிசையில் இருந்தவர்கள் அவரை மிகவும் விரோதமான பார்வையுடன் பார்த்தனர். (சமீபகாலமாக, கிளப்பில் அவருக்கு இருந்த செல்வாக்கு குறைந்து, மற்றவர்களின் பார்வையில் அவர் முன்னெப்போதையும் விடக் குறைந்த மதிப்பையே பெற்றிருந்தார்.) அதிர்ஷ்டவசமாக, அவரை யாரும் கூச்சலிட்டு அவமதிக்கவில்லை. முந்தைய நாளிலிருந்தே, அவர் மேடைக்கு வந்தவுடன் மக்கள் அவரைச் சீறி அவமதித்துவிடுவார்களோ என்ற விசித்திரமான அச்சம் என்னுள் இருந்தது. ஆனால், அங்கு நிலவிய குழப்பத்தில் அவர் யாருடைய கவனத்திலும் படவில்லை. கார்மாசினோவிடம் மக்கள் நடந்துகொண்ட விதத்தைப் பார்த்த பிறகு, இவர் என்னதான் எதிர்பார்த்தார் என்று புரியவில்லை! அவர் மிகவும் வெளிறிப்போயிருந்தார்; கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவர் பொது மேடையில் தோன்றியதே இல்லை. அவரது பதற்றத்தையும், எனக்கு நன்கு தெரிந்த அவரது பிற நடத்தைகளையும் வைத்துப் பார்க்கும்போது, இந்த மேடைத் தோற்றத்தை அவர் தனது வாழ்வின் ஒரு தீர்க்கமான தருணமாகவோ அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்றாகவோ கருதியது தெளிவாகத் தெரிந்தது. நான் அஞ்சியது இதுதான். இந்த மனிதர் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். அவர் வாயைத் திறந்து முதல் வாக்கியத்தைச் சொன்னபோது, எனக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை!
"பெரியோர்களே!" என்று திடீரென அறிவித்தார் அவர்—அவரது குரல் உடைந்துபோகும் நிலையில் இருந்தது, ஆனாலும் எதையும் எதிர்கொள்ளத் துணிந்துவிட்ட ஒருவரின் உறுதியுடன் அது ஒலித்தது. “பெரியோர்களே! இன்று காலை, அண்மைக் காலமாகக் கண்ட இடங்களில் தூவி விடப்பட்டிருக்கும் அந்தச் சட்டவிரோதத் துண்டுப் பிரசுரங்களில் ஒன்று என் கைக்குக் கிடைத்தது. நூறாவது முறையாக என்னையே நான் கேட்டுக்கொண்டேன்: ‘இதற்குப் பின்னால் இருக்கும் மர்மம் என்ன?’”
அரங்கம் முழுதும் ஒரே கணத்தில் அமைதியடைந்தது; அனைவரின் பார்வையும் அவர் மீது திரும்பியது—சிலரது கண்களில் உண்மையான அச்சம் தெரிந்தது. மறுக்கவே முடியாது: முதல் வார்த்தையிலேயே அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கும் கலை அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. மேடைக்கு அப்பால் இருந்தவர்கள் கூட எட்டிப் பார்த்தனர்; லிபுட்டினும் லியாம்ஷினும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனித்தனர். யூலியா மிகைலோவ்னா மீண்டும் என்னைப் பார்த்து சைகை காட்டினார்:
“அவரைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்—எப்படியாவது அவரைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்!” என்று அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கிசுகிசுத்தார். நான் தோள்களை மட்டும் குலுக்கினேன்; ஏற்கனவே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்ட மனிதரை எப்படித் தடுத்து நிறுத்த முடியும்? ஐயோ, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை என்னால் மிக நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது!
“ஆஹா—அவர் அந்தப் பிரகடனங்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறார்!” என்று பார்வையாளர்கள் கிசுகிசுத்தனர்; அரங்கம் முழுதும் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது.
“பெரியோர்களே, அந்த மர்மத்தை நான் கண்டறிந்துவிட்டேன். அவை இவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு ஒரே காரணம், அவற்றின் முட்டாள்தனம்தான்!” (அவர் கண்கள் மின்னின.) “ஆம், பெரியோர்களே—இந்த முட்டாள்தனம் ஏதோ திட்டமிட்டு, ஒரு நுணுக்கமான சூழ்ச்சியின் அங்கமாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தால், அது ஒரு மிகச்சிறந்த புத்திசாலித்தனமாக இருந்திருக்கும்! ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்களுக்கு ஒரு விஷயத்தில் பாராட்டு தெரிவிக்க வேண்டும்: அவர்கள் எதையும் திட்டமிட்டு உருவாக்கவில்லை.” இது மிகவும் வெளிப்படையான, எந்தவிதக் கலப்படமும் இல்லாத, மிகச் சுருக்கமான ஒரு முட்டாள்தனம்—சொல்லப்போனால், இதுதான் முட்டாள்தனத்தின் தூய வடிவம்; ஒரு வேதியியல் தனிமத்தைப் போன்றது. இது இன்னும் சற்று புத்திசாலித்தனமாக வெளிப்பட்டிருந்தால், இந்த முட்டாள்தனத்தின் வறுமை அனைவருக்கும் உடனே தெரிந்திருக்கும். ஆனால், இப்போது நிலைமை என்னவென்றால், அனைவரும் திகைத்து நிற்கிறார்கள்: இது இவ்வளவு அடிப்படையான, இவ்வளவு ஆதிநிலை முட்டாள்தனமாக இருக்க முடியுமா என்று யாராலும் நம்ப முடியவில்லை. “நிச்சயமாக இதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒன்று இருக்க வேண்டும்” என்று ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள்; ஏதோ ஒரு மறைபொருளைத் தேடுகிறார்கள், ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதாக உணர்கிறார்கள், வரிகளுக்கு இடையில் மறைந்திருக்கும் பொருளைக் கண்டறிய முயல்கிறார்கள்—இதன் விளைவாக, அவர்கள் எதிர்பார்த்த அந்தத் தாக்கம் கிடைத்துவிடுகிறது! அட, முட்டாள்தனத்திற்கு இவ்வளவு பெரிய வெகுமதி கிடைப்பது இதுவே முதல்முறை; உண்மையில், பலமுறை அது இத்தகைய வெகுமதிக்குத் தகுதியானதாகவே இருந்திருக்கிறது... ஏனென்றால்—இடையில் ஒரு குறிப்பு—முட்டாள்தனம் என்பது, மிக உயர்ந்த மேதமைக்கு இணையாக, மனிதகுலத்தின் விதியைத் தீர்மானிப்பதில் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது...
"நாற்பதுகளின் காலத்துச் சொற்பிரயோகங்கள்!" என்று யாரோ ஒருவர் குறிப்பிட்டார்—மிகவும் அடக்கமான தொனியில்தான் சொன்னார்—ஆனால், அதுவே அனைத்தையும் கிளறிவிடப் போதுமானதாக இருந்தது; பெரும் கூச்சலும் குழப்பமும் உருவானது.
"பெரியோர்களே, வாழ்க! இதோ ஒரு வாழ்த்துரை—முட்டாள்தனத்திற்காக!" என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கத்தினார். அவர் அப்போது மிகுந்த ஆவேச நிலையில் இருந்தார், சபையை நோக்கிச் சவாலாகப் பேசினார்.
நான் அவரிடம் விரைந்து சென்றேன்; அவருக்குத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொடுப்பது போல ஒரு பாவனை செய்தேன்.
"ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், தயவுசெய்து நிறுத்துங்கள்—யூலியா மிகைலோவ்னா உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறார்..."
"என்னை விட்டுவிடு, சோம்பேறி இளைஞனே!" என்று அவர் என் மீது உரத்த குரலில் சீறினார். நான் பின்வாங்கினேன். "பெரியோர்களே!" என்று அவர் தொடர்ந்தார், "ஏன் இந்தச் சலசலப்பு? ஏன் இந்த ஆவேசக் கூச்சல்கள்? நான் அமைதிக்கான தூதுவனுடன் வந்திருக்கிறேன். இதோ, இறுதிச் சொல்லைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்—இந்த விவகாரத்தில் இறுதிச் சொல் என்னிடமே உள்ளது—இனி நாம் சமரசமாகிவிடலாம்."
"இவரை வெளியேற்றுங்கள்!" என்று சிலர் கத்தினர். "அமைதி! அவர் பேசட்டும், அவர் சொல்ல வருவதைச் சொல்லட்டும்!" என்று மற்றொரு குழுவினர் குரல் கொடுத்தனர். ஒரு இளம் ஆசிரியர் மிகுந்த கொந்தளிப்புடன் இருந்தார்; ஒருமுறை பேசத் தொடங்கிய அவர், நிறுத்தவே முடியாமல் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
"பெரியோர்களே, இந்த விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை இறுதிச் சொல் இதுதான்—அனைவருக்கும் மன்னிப்பு. காலம் கடந்துவிட்ட ஒரு முதியவனாகிய நான், மிகுந்த பொறுப்புடன் கூறுகிறேன்: வாழ்வின் உயிர்ச்சக்தி இன்னும் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது; இளைய தலைமுறையினரின் ஆற்றல் வறண்டுவிடவில்லை. இன்றைய இளைஞர்களின் உற்சாகம், எங்கள் காலத்திலிருந்ததைப் போலவே தூய்மையாகவும் பிரகாசமாகவும் இருக்கிறது. நடந்ததெல்லாம் இலக்குகளில் ஏற்பட்ட மாற்றம் மட்டுமே—ஒரு வகை அழகுக்கு மாற்றாக வேறொரு வகை அழகு வந்திருக்கிறது! ஒட்டுமொத்த சிக்கலும் இதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது: எது அதிக அழகு—ஷேக்ஸ்பியரா அல்லது ஒரு ஜோடி காலணிகளா? ரஃபேலா அல்லது பெட்ரோலியமா?"
"இது ஏதேனும் குற்றச்சாட்டா?" என்று சிலர் முணுமுணுத்தனர்.
"இவை ஆபத்தான, சிக்கலான கேள்விகள்!"
"தூண்டிவிடும் நபர் (ஏஜென்ட் பிரவோகேட்டர்)!" “நான் அறிவிக்கிறேன்,” என்று ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த ஆவேசத்துடன் கத்தினார், “ஷேக்ஸ்பியரும் ரஃபேலும் பண்ணையடிமை முறை ஒழிப்பை விட, ‘தேசியப் பண்பு’ எனும் கருத்தாக்கத்தை விட, சோசலிசத்தை விட, இளைய தலைமுறையை விட, வேதியியலை விட—ஏன், ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தையே விட மேலானவர்கள் என்று நான் அறிவிக்கிறேன்! ஏனெனில் அவர்கள் ஏற்கனவே அந்த கனிகளாக…”...உண்மையில், இதுவே ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் உண்மையான கனியாய்—ஒருவேளை இருக்கக்கூடியவற்றிலேயே மிக உன்னதமான கனியாய்—இருக்கிறது! ஏற்கனவே எட்டப்பட்ட ஒரு பேரழகு; இந்த அழகு இல்லையென்றால், நான் வாழ்வதற்கே கூட சம்மதிக்க மாட்டேன்! "கடவுளே!" என்று அவர் கைகளை உயர்த்தி அலறினார். "பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், நான் ஒரு மேடையில் நின்று இதே விஷயத்தை, இதே வார்த்தைகளில் தான் கூறினேன்! அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, அவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை—அவர்கள் சிரித்தார்கள், ஏளனம் செய்தார்கள்! குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவர்களே—உங்களுக்கு என்னதான் குறை, ஏன் உங்களால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை? உங்களுக்குத் தெரியுமா—உங்களுக்குப் புரிகிறதா—ஆங்கிலேயர்கள் இல்லாமலோ, ஜெர்மானியர்கள் இல்லாமலோ, ஏன் ரஷ்யர்கள் இல்லாமலோ கூட மனிதகுலம் பிழைத்துக்கொள்ள முடியும்? அறிவியலோ, ஏன் உணவோ கூட இல்லையென்றால் நம்மால் வாழ முடியும்—ஆனால், அழகு இல்லையென்றால், வாழ்வது சாத்தியமே இல்லை! இந்த உலகில் செய்வதற்கு வேறொன்றும் இருக்காது! இதுதான் ஒட்டுமொத்த ரகசியம்—இதுதான் ஒட்டுமொத்த வரலாறும் கூட! அழகு இல்லையென்றால், அறிவியலால் ஒரு நிமிடம் கூட நீடிக்க முடியாது—சிரிப்பவர்களே, கேட்கிறீர்களா?—அறிவியல் வெறும் மட்டமான ஒன்றாகச் சிதைந்துவிடும்; உங்களால் ஒரு ஆணையைக்கூடக் கண்டுபிடிக்க முடியாது! நான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்!" என்று அவர் விசித்திரமாக கத்தினார்; தன் கையை ஓங்கி மேசையின் மீது பலமாக அறைந்தார்.
இதற்கிடையில், அவர் அர்த்தமற்ற முறையில், குழப்பமான சொற்களுடன் கத்திக்கொண்டிருக்கையில், அந்த மண்டபத்தில் ஒழுங்கு சீர்குலையத் தொடங்கியது. பலர் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து குதித்து எழுந்தனர்; இன்னும் சிலர் மேடையை நோக்கி முன்னேறி, நெருங்கி வந்தனர். உண்மையில், இவை அனைத்தும் நான் விவரிப்பதை விட மிக வேகமாக நடந்தன; எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க அவகாசம் கிடைக்கவில்லை—ஒருவேளை, யாருக்கும் அதைத் தடுக்க விருப்பமும் இருந்திருக்காது!
"ஏற்கனவே தயார் நிலையில் உள்ள அனைத்தையும் அனுபவித்து வாழும் உங்களுக்கு இது எளிதாகத்தான் இருக்கும்—நீங்கள் கெட்டுப்போன சிறுபிள்ளைகள்!" என்று மேடைக்கு மிக அருகில் இருந்த அந்தச் சமயப் பள்ளி மாணவன் ஒருவன் கர்ஜித்தான்; ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் தன் பற்களைக் காட்டி, மிகுந்த குதூகலத்துடன் ஏளனம் செய்தான். ஸ்டெபன் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரைக் கவனித்துவிட்டு, மேடையின் விளிம்புக்கே விரைந்து வந்தார்:
"இளம் தலைமுறையினரின் உற்சாகம் இன்றும் தூய்மையாகவும் பிரகாசமாகவும் தான் இருக்கிறது என்றும், அவர்கள் அழகின் வடிவங்களைப் பற்றிய தவறான புரிதலால் மட்டுமே அழிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் நான் இப்பதானே கூறினேன்? இது உங்களுக்குப் போதாதா?" ஒரு துயருற்ற, பெரும் அநீதிக்கு ஆளான தந்தைதான் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறுகிறார் என்று கருதிப் பார்த்தால்—ஓ, குறுகிய பார்வை கொண்ட மனிதர்களே—இதற்கும் மேலான நடுநிலைமையையும், அமைதியான, உணர்ச்சியற்ற தீர்ப்பையும் யாரால் வழங்க முடியும்?.. நன்றிகெட்டவர்களே… அநீதியானவர்களே… ஏன், ஏன் நீங்கள் சமாதானம் அடைய மறுக்கிறீர்கள்!..
திடீரென்று, அவர் கட்டுக்கடங்காத அழுகையில் வெடித்தார். வழிந்தோடிய கண்ணீரைத் தன் விரல்களால் துடைத்துக்கொண்டார். அழுகையினால் அவரது தோள்களும் மார்பும் விம்மித் துடித்தன… அவர் உலகத்தையே மறந்துவிட்டார்.
அங்கிருந்த பார்வையாளர்கள் பெரும் பதற்றத்திற்கு உள்ளாகினர்; கிட்டத்தட்ட அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்து நின்றனர். யூலியா மிகைலோவ்னா சட்டென்று எழுந்து, தன் கணவரின் கையைப் பிடித்து நாற்காலியிலிருந்து அவரை இழுத்தாள்… அந்தச் சூழல் பெரும் அவதூறான, மோசமான நிலையை எட்டியது.
"ஸ்டெபன் ட்ரோஃபிமோவிச்!" என்று அந்தச் செமினரி மாணவன் (மதப்பள்ளி மாணவன்) உற்சாகத்துடன் கத்தினான். "தற்போது, இந்த நகரத்திலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும், சிறையிலிருந்து தப்பிவந்த 'ஃபெட்கா' என்ற கைதி சுதந்திரமாகத் திரிந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் கொள்ளைச் சம்பவங்களில் ஈடுபட்டு வருகிறான், சமீபத்தில்தான் ஒரு கொலையையும் செய்திருக்கிறான். இதற்கொரு பதில் சொல்லுங்கள்: பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சூதாட்டக் கடனை அடைப்பதற்காக—சுருக்கமாகச் சொன்னால், சீட்டாட்டத்தில் அவனைத் தோற்றுப்போய்—அவனை ராணுவச் சேவைக்கு அனுப்பாமல் இருந்திருந்தால், அவன் சிறைக்குச் சென்றிருப்பானா? பிழைப்புக்காக அவன் இப்போது மனிதர்களைக் கொன்று கொண்டிருப்பது போல, அவன் அப்படிச் செய்திருப்பானா? இதற்கு என்ன சொல்கிறீர்கள், திரு. அழகியல்வாதியே?"
அதன்பிறகு நடந்த காட்சியை விவரிக்க நான் விரும்பவில்லை. முதலில், ஒரு வெறித்தனமான கைதட்டல் ஒலி எழுந்தது. அனைவரும் கைதட்டவில்லை—அரங்கில் இருந்தவர்களில் ஐந்தில் ஒரு பங்கினர் மட்டுமே இருக்கலாம்—ஆனால், கைதட்டியவர்கள் மிகுந்த தீவிரத்துடன் ஆரவாரம் செய்தனர். கூட்டத்திலிருந்த மற்றவர்கள் வெளியேறும் வழிகளை நோக்கி முண்டியடித்துச் சென்றனர்; அதே சமயம், கைதட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு குழுவினர் மேடையை நோக்கி முன்னேற முயன்றதால், அங்கு பெரும் குழப்பமும் அமளியும் ஏற்பட்டது. பெண்கள் அலறினர்; சில இளம் பெண்கள் அழத் தொடங்கி, தங்களை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு கெஞ்சினர். லெம்ப்கே தனது இருக்கைக்கு அருகில் நின்றுகொண்டு, பதற்றத்துடன் சுற்றிலும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். யூலியா மிகைலோவ்னா முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருந்தார்—எங்களிடையே அவர் தனது பொறுப்பை ஏற்றதிலிருந்து, இப்படி அவர் தடுமாறியது இதுவே முதல்முறை. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அந்தச் சமய மாணவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஆரம்பத்தில் முற்றிலும் நொறுங்கிப் போனது போலத் தெரிந்தார்; ஆனால் திடீரென்று, அவர் தனது இரு கைகளையும் உயர்த்தி—கூட்டத்தின் மீது விரிப்பது போல—உரத்த குரலில் கத்தினார்:
“என் பாதங்களிலிருந்து தூசியைத் தட்டி எறிகிறேன், சாபமிடுகிறேன்… இதுதான் முடிவு… முடிவு…”
இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, அவர் திரும்பி மேடைக்குப் பின்னால் இருந்த பகுதிக்குள் ஓடி மறைந்தார்; அப்போது அவர் கைகளை வீசிக்கொண்டும், முஷ்டியை ஆட்டிக்கொண்டும் சென்றார்.
“அவர் பொதுமக்களை அவமதித்துவிட்டார்!… வெர்கோவென்ஸ்கி!” என்று தூண்டுதலில் ஈடுபட்டவர்கள் கத்தினர். சிலர் அவரைத் துரத்தவும் முயன்றனர். அந்தச் சூழலில் நிலைமையை அமைதிப்படுத்துவது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. அப்போதுதான், எதிர்பாராத விதமாக, அந்த நிகழ்வின் மீது ஒரு பெரும் பேரழிவு வெடிகுண்டு போல வந்து விழுந்து, அனைத்தையும் சிதைத்தது: மூன்றாவது வாசிப்பாளர்—மேடைக்குப் பின்னால் முஷ்டியை ஆட்டிக்கொண்டிருந்த அதே பைத்தியக்கார மனிதன்—திடீரென்று மேடைக்கு ஓடி வந்தான்.
அவன் பார்ப்பதற்கு முற்றிலும் மனநிலை பிறழ்ந்தவன் போல இருந்தான். எல்லையற்ற தன்னம்பிக்கை பொங்க, ஒரு பரந்த, வெற்றிபெற்ற புன்னகையுடன் அவன் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அரங்கத்தைப் பார்த்தான்; உண்மையில், அந்த ஒழுங்கின்மையையும் குழப்பத்தையும் அவன் ரசிப்பது போலவே இருந்தது. இத்தகைய குழப்பத்திற்கு மத்தியில் தான் வாசிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பது அவனுக்குச் சிறிதும் கவலையைத் தரவில்லை—மாறாக, அது அவனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியையே அளித்தது. இது மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்ததால், அனைவரின் கவனமும் உடனடியாக அவன் பக்கம் திரும்பியது.
“இது என்ன?” என்று குரல்கள் கேட்டன. “இவன் யார்? அமைதி! இவன் என்ன சொல்லப் போகிறான்?”
“பெரியோர்களே!” என்று அந்த பைத்தியக்காரன் மேடையின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டு, தன் முழு பலத்துடன் கத்தினான். அவனது குரல் கீச்சொலியுடன், கிட்டத்தட்ட ஒரு பெண்ணின் குரலைப் போல இருந்தது—கார்மாசினோவின் குரலைப் போலவே இருந்தது, ஆனால் கார்மாசினோவிடம் இருந்த அந்த உயர்குடிக்குரிய உச்சரிப்பு இவனிடம் இல்லை. “பெரியோர்களே!” இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஐரோப்பாவில் பாதியுடன் போர் தொடுக்கும் சூழலில், ரஷ்யா அரசு அதிகாரிகளின் பார்வையில் ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தது. இலக்கியங்கள் தணிக்கைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன; பல்கலைக்கழகங்களில் ராணுவப் பயிற்சிகளைத் தவிர வேறெதுவும் கற்பிக்கப்படவில்லை; ராணுவம் ஒரு நடனக் குழுவாக மாறியிருந்தது; சாமானிய மக்கள் வரிகளைச் செலுத்திக்கொண்டு, பண்ணையடிமை முறையின் சாட்டையடிகளுக்குக் கீழ் மௌனமாக இருந்தனர். தேசபக்தி என்பது, உயிருடன் இருப்பவர்களிடமிருந்தும் இறந்தவர்களிடமிருந்தும் லஞ்சம் பறிக்கும் செயலாகச் சுருங்கிப் போயிருந்தது. லஞ்சம் வாங்க மறுப்பவர்கள் கலகக்காரர்களாக முத்திரை குத்தப்பட்டனர், ஏனெனில் அவர்கள் அந்த 'ஒழுங்கான' அமைப்பைக் குலைப்பவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். "ஒழுங்கு" என்ற பெயரில் பிர்ச் மரக்காடுகள் அடியோடு அழிக்கப்பட்டன. ஐரோப்பாவே நடுங்கியது... ஆனால், தனது ஆயிரம் ஆண்டுகால குழப்பமான வரலாற்றில், ரஷ்யா இவ்வளவு இழிவான நிலைக்கு ஒருபோதும் தாழ்ந்ததில்லை...
அவர் தனது கையை உயர்த்தி, தீவிரமான உணர்ச்சியோடும் அச்சுறுத்தும் தொனியிலும் அதை ஆட்டினார்; பிறகு, எதிரி ஒருவனைத் தூளாக்கிவிடுவது போல, திடீரெனத் தனது கையை ஓங்கி அறைந்தார். சுற்றிலும் இருந்தவர்களிடமிருந்து ஒரு வெறித்தனமான கூச்சல் எழுந்தது—அது காதைப் பிளக்கும் பெரும் ஆரவாரமாக இருந்தது......உற்சாகமான கைதட்டல்கள். மண்டபத்தில் இருந்தவர்களில் ஏறக்குறைய பாதியினர் கைதட்டிக்கொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் மிகுந்த அப்பாவித்தனத்துடன் அந்தச் சூழலில் மூழ்கியிருந்தனர்—ரஷ்யா ஒட்டுமொத்த பொதுவெளியிலும் அவமானப்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது, இதில் மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரிக்காமல் இருக்க யாருக்குத்தான் முடியும்?
“அற்புதம்! இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்! ஹுர்ரா! இது வெறும் அழகியல் சார்ந்த விஷயத்தைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டது!”
அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான மனிதன் பரவசத்துடன் தொடர்ந்தான்:
“அப்போதிருந்து இருபது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. பல்கலைக்கழகங்கள் திறக்கப்பட்டு, அவற்றின் எண்ணிக்கை பெருகியுள்ளது. பழைய காலத்து கடுமையான ராணுவப் பயிற்சிகள் எல்லாம் இன்று வெறும் கதைகளாகிவிட்டன; ஆயிரக்கணக்கான அதிகாரிகளுக்குப் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. ரயில் பாதைகள் நம்முடைய ஒட்டுமொத்த மூலதனத்தையும் விழுங்கி, ரஷ்யா முழுவதையும் ஒரு சிலந்தி வலை போல மூடியிருக்கின்றன—இதன் பலனாக, இன்னும் ஒரு பதினைந்து ஆண்டுகளில், ஒருவேளை, எங்காவது பயணம் செய்யக்கூடிய நிலை ஏற்படலாம்! பாலங்கள் அவ்வப்போது தீப்பிடித்து எரிகின்றன; நகரங்களோ, தீ விபத்து காலங்களில் மிகத் திட்டமிட்டபடி, ஒரு ஒழுங்கான கால அட்டவணையின்படி எரிந்து சாம்பலாகின்றன. நீதிமன்றங்களிலோ ‘சாலமன் மன்னனின் தீர்ப்புகளைப்’ போன்ற விசித்திரமான தீர்ப்புகளைக் காண முடிகிறது; நடுவர் குழு உறுப்பினர்கள் லஞ்சம் வாங்குவதற்குக் காரணம், அது அவர்களின் ‘வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தின்’ ஒரு பகுதிதான்—இல்லையெனில், அவர்கள் பட்டினியால் செத்துப்போவார்கள். முன்னாளைய பண்ணையடிமைகள் இப்போது சுதந்திரமானவர்கள்; நிலப்பிரபுக்களிடம் சாட்டையடி வாங்குவதற்குப் பதிலாக, இப்போது அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பிர்ச் மரக் குச்சிகளால் அடித்துக்கொள்கிறார்கள். தேசிய வரவு-செலவுத் திட்டத்தை வலுப்படுத்த, கடலளவு வோட்கா (மது) குடிக்கப்படுகிறது. நோவ்கோரோட் நகரில்—பழமையான, பயனற்ற செயின்ட் சோபியா பேராலயத்திற்கு நேர் எதிரே—ஆயிரம் ஆண்டுகால குழப்பத்தையும் குளறுபடிகளையும் நினைவுபடுத்தும் வகையில், பிரம்மாண்டமான வெண்கலக் கோளம் ஒன்று மிகச் சிறப்பாக நிறுவப்பட்டிருக்கிறது. ஐரோப்பா இப்போது முகம் சுளித்து, மீண்டும் ஒருவித பதற்றத்திற்கு உள்ளாகத் தொடங்கியிருக்கிறது… பதினைந்து ஆண்டுகால சீர்திருத்தங்கள்! ஆனாலும், ரஷ்யா தனது குழப்பமான வரலாற்றின் மிக மோசமான, கேலிக்கூத்தான காலகட்டங்களில் கூட, இவ்வளவு ஆழமான வீழ்ச்சியைச் சந்தித்ததில்லை…”
அவன் பேசிய கடைசி வார்த்தைகள் கூட்டத்தின் ஆரவாரத்தில் மூழ்கின. அவன் மீண்டும் கையை உயர்த்தி, ஒரு வெற்றியாளனுக்குரிய பாவனையுடன் அதைக் கீழே இறக்கினான். அந்த உற்சாகத்திற்கு எல்லையே இல்லை: மக்கள் கத்தினர், கைதட்டினர்—சில பெண்கள், “போதும்!” என்றும், “இதைவிடச் சிறப்பாகச் சொல்ல முடியாது!” என்றும் கூச்சலிட்டனர். அவர்கள் ஏதோ மது போதையில் இருப்பவர்களைப் போல இருந்தனர். அந்தப் பேச்சாளர் அங்கிருந்த அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தான்; தனது வெற்றியின் உச்சத்தில் அவன் உருகிப்போயிருந்தான். லெம்ப்கே மிகுந்த பதற்றத்துடன், ஏதோ ஒன்றைக் குறிப்பிட்டு ஒருவரிடம் காட்டிக்கொண்டிருப்பதை நான் கண்டேன். மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிய முகத்துடன் இருந்த யூலியா மிகைலோவ்னா, அவசரமாக இளவரசரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; அந்த இளவரசரோ அவரிடம் பதறியடித்துக்கொண்டு ஓடி வந்திருந்தார்... ஆனால், அதே கணத்தில், சுமார் ஆறு பேர் கொண்ட ஒரு குழு—அனைவரும் ஏதோ ஒரு அரசு அதிகாரியைப் போன்ற தோற்றத்துடன்—மேடையின் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து பாய்ந்து வந்து, பேசிக்கொண்டிருந்தவனைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றனர். அவன் எப்படி அவர்களிடமிருந்து விடுபட்டான் என்று தெரியவில்லை, ஆனால் எப்படியோ தப்பித்துவிட்டான்; மீண்டும் மேடையின் விளிம்பிற்கு ஓடி வந்து, தன் கையை ஓங்கி ஆட்டியபடி, முழு பலத்துடன் கத்தினான்:
"ஆனால், ரஷ்யா இதுவரை இத்தகைய நிலையை அடைந்ததே இல்லை..."
அதற்குள் அவர்கள் அவனை மீண்டும் பிடித்து இழுத்துச் சென்றனர். சுமார் பதினைந்து பேர்—அல்லது அந்த எண்ணிக்கையிலான சிலர்—அவனை விடுவிக்கத் திரைக்குப் பின்னால் பாய்ந்து செல்வதைக் கண்டேன்; அவர்கள் மேடை வழியாக வரவில்லை, மாறாக பக்கவாட்டிலிருந்து வந்து, ஒரு பலவீனமான தடுப்புச் சுவரை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தனர்; அந்தச் சுவர் இறுதியில் சரிந்து விழுந்தது... அப்போது, என் கண்களையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை; ஒரு மாணவி (விர்ஜின்ஸ்கியின் உறவினர்) திடீரென்று எங்கிருந்தோ மேடை மீது குதித்தாள். அவள் கக்கத்தில் அதே பொட்டலத்தை வைத்திருந்தாள், அதே போன்ற உடையில் இருந்தாள், மேலும் அதே அளவு சிவந்த முகத்துடனும் பருத்த உடலமைப்புடனும் காணப்பட்டாள். அவளைச் சுற்றி இரண்டு மூன்று பெண்களும், அதே எண்ணிக்கையிலான ஆண்களும் இருந்தனர்; அவளுடன் அவளது பரம எதிரியான அந்தப் பள்ளி மாணவனும் வந்திருந்தான். அவள் பேசியதில் இந்த வாக்கியம் மட்டும் என் காதில் விழுந்தது:
"பெரியோர்களே, துரதிர்ஷ்டவசமான நம் மாணவர்களின் துயரங்களைப் பற்றிப் பேசவும், அவர்கள் அனைவரும் எல்லா இடங்களிலும் போராட்டத்தில் ஈடுபடத் தூண்டவும் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன்."
ஆனால், நான் அங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிட்டேன். என் ரிப்பனை என் பையில் திணித்துக்கொண்டு, எனக்குத் தெரிந்த குறுக்கு வழிகள் வழியாக அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியேறி தெருவுக்கு வந்தேன். முதலில், இயல்பாகவே, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சிடம் சென்றேன்.
குறிப்புகள்
'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (The Russian Messenger) இதழ் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12), கையொப்பம்: எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி. இந்த நாவல் 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் பதிப்பாக வெளியிடப்பட்டது.
பிரெஞ்சு: *en toutes lettres* — முழுமையாக (எழுத்துக்கூட்டி முழுமையாக எழுதப்பட்டது)
பிரெஞ்சு: *c’est la bêtise dans son essence la plus pure, quelque chose comme un simple chimique* — இது அதன் தூய வடிவிலான முட்டாள்தனம்; ஒரு தனிம வேதிப்பொருள் போன்றது.
பிரெஞ்சு: *en parenthèse* — தற்செயலாக (ஒரு குறிப்பு போல)
பிரெஞ்சு: *Messieurs!* — கனவான்களே!
பிரெஞ்சு: *Agent-provocateur!* — தூண்டுதல் முகவர் (Agent provocateur)!
Thursday, November 12, 2026
பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 1
தளத்தைப் பற்றி
ஏராளமான இணைய தளங்கள் தமிழில் உள்ளது. அவற்றிலிருந்தோ, புத்தகங்களிலிருந்துதட்டச்சு செய்தோ சிலவற்றை இங்கே தொகுக்கின்றேன். மேலும் சிறுபத்திரிகை சம்பந்தபட்டவற்றை (இணையத்தில் கிடைக்கும் பட வடிவ கோப்புகளை) - என் மனம் போன போக்கில் - Automated Google-Ocr (T. Shrinivasan's Python script) மூலம் தொகுக்கின்றேன். அவற்றில் ஏதேனும் குறையோ பிழையோ இருந்தாலும், பதிப்புரிமை உள்ளவர்கள் பதிவிட வேண்டாமென்று விருப்பப்பட்டாலும் அவை நீக்கப்படும். மெய்ப்புபார்க்க இயலவில்லை. மன்னிக்கவும். யாராவது மெய்ப்பு பார்க்க இயலுமாயின், சரிபார்த்து இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும் rrn.rrk.rrn@gmail.com இணையத்தில் கிடைக்கும் சிறுகதைகளையும், கட்டுரைகளையும் - என் மனம் போன போக்கில் - தேர்ந்தெடுத்து translate.google.com, docs.google.com, msword translateஆல் தமிழில் மொழிபெயர்த்து, பதிவிடுகிறேன். பிழைகளுக்கு மன்னிக்கவும்