பத்தாம் அத்தியாயம். குழப்பவாதிகள். ஒரு தீர்க்கமான காலைப் பொழுது
I.
வழியில் எங்களுக்கு நேர்ந்த அந்தச் சம்பவம், அதன் தன்மையிலேயே மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று. ஆனால், அனைத்தையும் வரிசைக்கிரமமாக விவரிக்க வேண்டும். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சும் நானும் வீதிக்கு வருவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பாக, ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலையைச் சேர்ந்த சுமார் எழுபது அல்லது அதற்கும் அதிகமான தொழிலாளர்கள் அடங்கிய ஒரு கூட்டம் நகருக்குள் நுழைந்தது. இது பலரது கவனத்தையும் ஈர்த்தது. அவர்கள் மிகவும் ஒழுங்காகவும், கிட்டத்தட்ட அமைதியாகவும், ஒரு தெளிவான மற்றும் திட்டமிட்ட நோக்கத்துடனும் சென்றனர். பிற்காலத்தில் கூறப்பட்ட தகவலின்படி, ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலையில் பணிபுரிந்த மொத்தம் ஒன்பது நூறு தொழிலாளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வகையில் இந்த எழுபது பேர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தனர். தொழிற்சாலை உரிமையாளர்கள் இல்லாத சூழலில், தொழிற்சாலை மேலாளருக்கு எதிராக முறையிடவே அவர்கள் ஆளுநரை நோக்கிச் சென்றனர். தொழிற்சாலையை மூடி, தொழிலாளர்களை வேலையிலிருந்து நீக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த மேலாளர், அவர்களைக் கொடூரமான முறையில் ஏமாற்றியிருந்தார்—இது இப்போது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உண்மை. ஆனால், நம் நகரில் சிலர், இத்தகைய முறையான பிரதிநிதித்துவத் தேர்வு எதுவும் நடக்கவில்லை என்று மறுக்கின்றனர்; ஒரு குழுவிற்கு எழுபது பேர் என்பது மிக அதிகம் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இக்கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட தொழிலாளர்கள் மட்டுமே என்றும், அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் குறைகளை முறையிடவே வந்தனர் என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். அதாவது, பிற்காலத்தில் இது குறித்துப் பெரும் கூச்சல் எழுப்பப்பட்டாலும், உண்மையில் அங்கு தொழிற்சாலை அளவிலான ஒரு "கிளர்ச்சி" எதுவும் நடக்கவில்லை என்பது இவர்களின் வாதம். இன்னும் சிலர், இந்த எழுபது பேரும் வெறும் கலவரக்காரர்கள் அல்ல, மாறாக அரசியல் தூண்டுதலுக்கு உட்பட்டவர்கள் என்று தீவிரமாக நம்புகின்றனர். மிகவும் கட்டுக்கடங்காதவர்களாக இருந்த இவர்கள், மறைமுகமான, நாசவேலைக்குத் தூண்டும் துண்டுப் பிரசுரங்களால் தூண்டப்பட்டனர் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இதில் ஏதேனும் வெளிப்புறத் தூண்டுதல் இருந்ததா என்பது இன்றும் ஒரு மர்மமாகவே உள்ளது. என் தனிப்பட்ட கருத்து என்னவென்றால், தொழிலாளர்கள் அந்தத் துண்டுப் பிரசுரங்களை வாசித்திருக்கவே மாட்டார்கள்; ஒருவேளை வாசித்திருந்தாலும், அதில் உள்ள ஒரு வார்த்தையைக் கூட அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில், அந்தப் பிரசுரங்களை எழுதியவர்கள், தங்கள் நடையில் எவ்வளவுதான் நேரடியாகப் பேச முயன்றாலும், மிகத் தெளிவற்ற முறையிலேயே எழுதியிருந்தனர். தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள் மிகவும் இக்கட்டான நிலையில் இருந்ததாலும், அவர்கள் உதவி கோரி அணுகிய காவல்துறையினர் அவர்களது குறைகளைக் கண்டுகொள்ளாததாலும், அவர்கள் அனைவரும் திரளாகச் சென்று "ஜெனரலை" நேரில் சந்திக்க முடிவெடுத்ததில் வியப்பொன்றும் இல்லை. அவர்கள் தங்கள் தலைகளின் மீது மனுக்களைச் சுமந்துகொண்டு, ஆளுநரின் இல்லத்திற்கு முன்னால் ஒழுங்காக வரிசையில் நின்றிருக்கலாம்; அவர் வெளியே வந்ததும், அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் முழங்காலிட்டு, ஏதோ இறைவனிடமே முறையிடுவது போலக் கதறியிருக்கலாம்! என் பார்வையில், இதற்கு ஒரு கலவரமோ அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளோ தேவையில்லை; இது காலங்காலமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வரும் ஒரு வரலாற்று முறைதான். ரஷ்ய மக்கள் எப்போதும் "ஜெனரலை" நேரில் சந்தித்துப் பேசுவதை ஒரு முக்கிய விஷயமாகக் கருதி வந்துள்ளனர்—அதன் முடிவு எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், அந்தச் சந்திப்பே அவர்களுக்கு ஒரு பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
எனவே, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச், லிபுதின் மற்றும் ஒருவேளை ஃபெத்கா போன்றவர்கள் தொழிலாளர்களிடையே கலந்துரையாடியிருக்கலாம் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உண்டு (இதற்கு வலுவான ஆதாரங்களும் உள்ளன). ஆனால், அவர்கள் ஒரு சிலரிடம்—அதாவது இரண்டு, மூன்று அல்லது ஐந்து நபர்களிடம் மட்டுமே—ஏதோ ஒரு சோதனையாகப் பேசியிருக்கக்கூடும்; அந்த உரையாடல்களால் எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை. கலவரத்தைப் பொறுத்தவரை, தூண்டுதலில் ஈடுபட்டவர்கள் ஏதேனும் கருத்துகளை முன்வைத்திருந்தாலும், தொழிலாளர்கள் அதை முட்டாள்தனமானதாகவும், முற்றிலும் பொருத்தமற்றதாகவும் கருதி உடனடியாகக் கேட்க மறுத்திருப்பார்கள். ஆனால், பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சை விட ஃபெத்கா ஓரளவு "வெற்றி" பெற்றதாகவே தெரிகிறது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு நகரில் ஏற்பட்ட தீ விபத்தில், ஃபெத்காவுடன் இரண்டு தொழிலாளர்கள் ஈடுபட்டிருந்தது உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. அதற்கு ஒரு மாதம் கழித்து, அதே மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மேலும் மூன்று முன்னாள் தொழிலாளர்கள், தீவைப்பு மற்றும் கொள்ளைச் சம்பவங்களுடன் தொடர்புடையவர்களாகக் கைது செய்யப்பட்டனர். ஃபெத்கா அவர்களை நேரடி நடவடிக்கையில் ஈடுபடத் தூண்டியிருந்தாலும், அது இந்த ஐந்து நபர்களுடன் மட்டுமே நின்றது; மற்ற யாரைப் பற்றியும் இது போன்ற எந்தச் செய்தியும் இல்லை.
எப்படியிருப்பினும், தொழிலாளர்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்து, ஆளுநரின் இல்லத்திற்கு முன்னால் இருந்த திறந்த வெளியில், அமைதியாகவும் ஒழுங்காகவும் வரிசையாக நின்றனர். பிறகு, வாயைப் பிளந்தபடி, அவர்கள் ஆளுநரின் இல்லத்தின் படிக்கட்டுகளை உற்று நோக்கியபடி காத்திருக்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் வந்தடைந்த உடனேயே தங்கள் தொப்பிகளைக் கழற்றிவிட்டதாக என்னிடம் கூறப்பட்டது—ஒருவேளை மாகாணத் தலைவரின் வருகைக்கு அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பாகவே இருக்கலாம்; துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த நேரத்தில் அவர் வீட்டில் இல்லை. விரைவில் காவலர்கள் வந்தனர்—முதலில் ஒன்றிரண்டு பேராக, பிறகு பெரும் எண்ணிக்கையில்—வழக்கம்போல, கூட்டத்தைக் கலைந்து செல்லுமாறு கடுமையான உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கத் தொடங்கினர். ஆனால், வேலையாட்கள் அசையாமல் நின்றனர்; வேலியின் முன் சிக்கிக்கொண்ட ஆட்டு மந்தையைப் போல பிடிவாதமாக நின்ற அவர்கள், தாங்கள் "ஜெனரலை நேரில் பார்க்கவே" வந்திருப்பதாகச் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தனர்; அவர்களின் உறுதியான தீர்மானம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த கடுமையான, செயற்கையான கூச்சல்கள் நின்றன; அதற்குப் பதிலாக ஒருவித ஆழ்ந்த சிந்தனை, மர்மமான கிசுகிசுப்புகள், மற்றும் அதிகாரிகளின் நெற்றியில் கவலையையும் பதற்றத்தையும் வரவழைக்கும் ஒரு சூழல் உருவானது. வான் லெம்ப்கே (von Lembke) வரும் வரை காத்திருப்பதே சிறந்தது என்று காவல்துறைத் தலைவர் முடிவு செய்தார். அவர் ஒரு குதிரை வண்டியில் (troika) அதிவேகமாக வந்து இறங்கியதும், வண்டியிலிருந்து இறங்கிய உடனேயே மக்களைத் தாக்கத் தொடங்கினார் என்று கூறப்படுவது முற்றிலும் அபத்தமானது. அவருக்குத் தனது லேசான வண்டியில்—அதன் பின்புறம் மஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தது—வேகமாகப் பயணம் செய்வது மிகவும் பிடிக்கும். குதிரைகள் கட்டுக்கடங்காமல் சீறி ஓடும்போது—இதைப் பார்த்து கோஸ்தினி ட்வோரில் (Gostiny Dvor) இருந்த வணிகர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைவார்கள்—அவர் வண்டியின் பக்கவாட்டில் பொருத்தப்பட்டிருந்த பிடியைப் பற்றிக்கொண்டு, முழு உயரத்தில் எழுந்து நிற்பார். ஒரு நினைவுச்சின்னத்தில் உள்ள சிலையைப் போல, தனது வலது கையை நீட்டி, அந்த நிலையில் இருந்தபடியே நகரத்தைப் பார்வையிடுவார். ஆனால், இந்தச் சம்பவத்தின்போது அவர் யாருடனும் சண்டையிடவில்லை; வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்கும்போது அவர் ஒரு கெட்ட வார்த்தையைச் சொல்லியிருக்கலாம், ஆனால் அது தனது பிம்பத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள மட்டுமே அவர் செய்திருக்க வேண்டும். துப்பாக்கிகளில் கத்திகளைப் பொருத்திய வீரர்களை வரவழைத்தார்கள் என்றோ, பீரங்கிகளையும் கோசாக் (Cossack) படையினரையும் கேட்டு தந்தி அனுப்பினார்கள் என்றோ கூறுவது இன்னும் பெரிய அபத்தம்—இவை வெறும் கட்டுக்கதைகள், இவற்றை உருவாக்கியவர்களே கூட இப்போது இவற்றை நம்புவதில்லை. கூட்டத்தைக் கலைக்கத் தண்ணீர் நிரப்பப்பட்ட தீயணைப்பு வண்டிகளைக் கொண்டு வந்தார்கள் என்று கூறுவதும் அர்த்தமற்றதே. உண்மையில், இலியா இலியிச் (Ilya Ilyich) வெறும் கூச்சலை மட்டுமே எழுப்பினார்......ஆவேசமடைந்து, யாரும் தண்டனையிலிருந்து தப்ப முடியாது என்று அவர் முழங்கினார்—இந்தக் கருத்து மிகைப்படுத்தப்பட்டு, இறுதியில் பெருநகரச் செய்தித்தாள்களின் பத்திகளில் இடம்பிடித்தது. உண்மையில் என்ன நடந்திருக்கலாம் என்றால், அங்கிருந்த காவல்துறை அதிகாரிகள் உடனடியாகக் கூட்டத்தைச் சுற்றி வளைத்துக் கட்டுப்படுத்தினர்; அதே வேளையில், லெம்ப்கேயைக் கண்டறிய ஒரு தூதுவர்—காவல்துறை ஆய்வாளர்—அனுப்பப்பட்டார். அவர் ஒரு காவல் வண்டியில் ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) நோக்கி விரைந்தார்; ஏனெனில், வான் லெம்ப்கே அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பே தனது சொந்த வண்டியில் அந்தத் திசையை நோக்கிச் சென்றிருந்தார் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது…
இருப்பினும், ஒரு கேள்வி எனக்கு இன்னும் விடை கிடைக்காத ஒன்றாகவே உள்ளது: மனுதாரர்களைக் கொண்ட ஒரு சாதாரண, குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் ஏதுமற்ற கூட்டம்—சுமார் எழுபது பேர் கொண்ட அந்தக் கூட்டம்—எப்படி ஆரம்பத்திலிருந்தே சமூக ஒழுங்கின் அடித்தளத்தையே அச்சுறுத்தும் ஒரு கலவரமாக மாறியது? தூதுவர் சென்ற இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அங்கு வந்து சேர்ந்த லெம்ப்கே, ஏன் இந்தக் கூட்டத்தை அவ்வாறே புரிந்துகொண்டார்? எனது சொந்தக் கணிப்பு என்னவென்றால்—இது முற்றிலும் என்னுடைய தனிப்பட்ட கருத்துதான்—எஸ்டேட் மேலாளருடன் நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்திக்கொண்ட இலியா இலியிச், இந்தக் கூட்டத்தை வான் லெம்ப்கேயிடம் இத்தகைய கோணத்தில் சித்தரிப்பது தனக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று கருதினார். இதன் மூலம், இந்த விவகாரம் குறித்து உண்மையான விசாரணை நடப்பதைத் தவிர்க்க அவர் விரும்பினார்; உண்மையில், இந்த எண்ணத்தை லெம்ப்கேயின் மனதில் விதைத்ததே இலியா இலியிச் தான். அதற்கு முந்தைய இரண்டு நாட்களில், அவர் இலியா இலியிச்சுடன் இரண்டு அவசரமான, ரகசியமான—மற்றும் சற்று குழப்பமான—உரையாடல்களை மேற்கொண்டிருந்தார். இந்த உரையாடல்களிலிருந்து, ஷ்பிகுலின் (Shpigulin) தொழிலாளர்கள் ஏதோ ஒரு வெளியாள் தூண்டுதலால் சமூகக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர் என்ற கருத்தில் அதிகாரிகள் உறுதியாக இருப்பதை இலியா இலியிச் புரிந்துகொண்டார். அந்த அளவுக்கு அவர்கள் இந்த எண்ணத்தில் உறுதியாக இருந்தனர் என்றால், இத்தகைய தூண்டுதல் என்பது வெறும் அபத்தமான கற்பனை என்று தெரிந்தால் அவர்கள் ஏமாற்றமடைந்திருப்பார்கள்! "செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தங்களுக்கு ஒரு பெயரை உருவாக்கிக்கொள்ள நினைக்கிறார்களா?" என்று வான் லெம்ப்கேயின் இடத்திலிருந்து வெளியேறும்போது தந்திரசாலியான இலியா இலியிச் நினைத்துக்கொண்டார். "சரி, அது நமக்கு மிகவும் சாதகமானதுதான்."
இருப்பினும், பாவம் ஆண்ட்ரி அன்டோனோவிச், தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகக் கூட, ஒரு கிளர்ச்சி உருவாவதை ஒருபோதும் விரும்பியிருக்க மாட்டார் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அவர் மிகுந்த கடமை உணர்வுள்ள ஓர் அதிகாரி; திருமணம் ஆகும் வரை முற்றிலும் அப்பாவித்தனமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர். அரசாங்கம் வழங்கிய தீங்கற்ற விறகுகளுக்கும், அதே போன்ற தீங்கற்ற மின்செனுக்கும் (Minchen) பதிலாக, நாற்பது வயதுடைய ஒரு இளவரசி அவரைத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டார் என்பதற்காக அவரை எப்படி நாம் குறை கூற முடியும்? அந்த விதியின் திருப்புமுனை அமைந்த காலைப் பொழுதில்தான், அவரது மனநிலை பிறழ்வுக்கான முதல் அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கின என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். இந்த மனநிலைதான், பிற்காலத்தில் ஏழை ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சை சுவிட்சர்லாந்தில் உள்ள அந்தப் புகழ்பெற்ற, பிரத்யேக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றது; அவர் இப்போது அங்குதான் தனது உடல்நலத்தை மீட்டெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த காலைப் பொழுதில் இத்தகைய அறிகுறிகள் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன என்றால், அதற்கு முந்தைய நாளே, அவ்வளவு தெளிவாக இல்லாவிட்டாலும், இதே போன்ற அறிகுறிகள் தோன்றியிருக்கக்கூடும் என்று கருதுவது நியாயமானதுதானே? எனக்குத் தெரிந்தவரை—மிகவும் நெருக்கமான ஒரு மூலத்திலிருந்து (உதாரணமாக, யூலியா மிகைலோவ்னா அவரே என்னிடம் இதைப் பகிர்ந்துகொண்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—வெற்றி உணர்வுடன் அல்ல, மாறாக ஒருவித வருத்தத்துடன்; இருப்பினும், ஒரு பெண் முழுமையான வருத்தத்தை உணர்வது என்பது இயலாத காரியம்)—முந்தைய நாள் நள்ளிரவில், அதாவது சரியாகச் சொன்னால், அதிகாலை இரண்டு அல்லது மூன்று மணியளவில், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் தனது மனைவியை எழுப்பி, தான் விடுக்கப்போகும் "இறுதி எச்சரிக்கையைக்" (ultimatum) கேட்குமாறு வற்புறுத்தினார். அவர் விடாப்பிடியாக இருந்ததால், தனது தலைமுடியில் சுருட்டிகளை (curlers) அணிந்திருந்த அந்தப் பெண், மிகுந்த கோபத்துடன் படுக்கையை விட்டு எழுந்து, சோபாவில் அமர்ந்து, ஏளனமும் அவமதிப்பும் கலந்த பார்வையுடன் அவர் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார். அப்போதுதான் ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் எந்த அளவுக்கு எல்லை மீறிச் சென்றிருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்த அவர், உள்ளுக்குள் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளானார். அவர் நிதானமடைந்து, தனது பிடிவாதத்தைக் குறைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால், அவர் தனது அதிர்ச்சியை மறைத்துக்கொண்டு, முன்பை விட இன்னும் பிடிவாதமாக நடந்துகொண்டார். ஒவ்வொரு மனைவியையும் போலவே, அவருக்கும் ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சை கையாள்வதற்கு ஒரு தனி வழிமுறை இருந்தது; பலமுறை சோதிக்கப்பட்ட அந்த முறை, பல தருணங்களில் ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சை மிகுந்த ஆவேசத்திற்கு உள்ளாக்கியிருந்தது. யூலியா மிகைலோவ்னாவின் உத்தி, அவமதிக்கும் வகையிலான மௌனத்தைக் கடைப்பிடிப்பதுதான். இந்த மௌனம் ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம், ஒரு முழு நாள், ஏன் மூன்று நாட்கள் வரை கூட நீடிக்கும். அவர் என்ன சொன்னாலும், என்ன செய்தாலும்—கடைசியில் மூன்றாவது மாடி ஜன்னல் வழியாகக் கீழே குதிக்க முயன்றாலும் கூட—அவள் தன் மௌனத்தைக் கலைக்கவே மாட்டாள். உணர்வுள்ள ஒரு மனிதனுக்கு, இத்தகைய நடத்தை முற்றிலும் தாங்க முடியாத ஒன்றாக இருந்தது! யூலியா மிகைலோவ்னா தனது கணவனைத் தண்டிக்கிறாளா—அவர் சமீபத்தில் செய்த தவறுகளுக்காகவா, அல்லது நகர நிர்வாகியாக இருந்த அவர், அவளது நிர்வாகத் திறனைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டதற்காகவா? அல்லது, இளைஞர்களைக் கையாள்வதிலும் உள்ளூர் சமூகத்தை வழிநடத்துவதிலும் அவள் கொண்டிருந்த அணுகுமுறையை அவர் விமர்சித்ததால் அவள் கோபமடைந்தாளா—அவளது நுணுக்கமான, தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட அரசியல் நோக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிய அந்த விமர்சனத்தால் வந்த கோபமா? அல்லது, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் விஷயத்தில் அவர் காட்டிய அறிவற்ற, அர்த்தமற்ற பொறாமையினால் அவள் கோபமடைந்தாளா—காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அவள் தன் பிடிவாதத்திலிருந்து சற்றும் இறங்கி வரவில்லை. அதிகாலை மூன்று மணி ஆகியும், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் முன்னெப்போதும் கண்டிராத அளவுக்குக் கடும் கொந்தளிப்பில் இருந்தார். தனது அறையில் இருந்த கம்பளத்தின் மீது அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தபடி, மிகுந்த பதற்றத்துடன், தன் மனதில் நீண்டகாலமாகத் தேங்கிக் கிடந்த குறைகள் அனைத்தையும் கொட்டித் தீர்த்தார்—எல்லாம் சிதறிய, ஒழுங்கற்ற வார்த்தைகளாக வெளிப்பட்டன. நிலைமை உண்மையிலேயே "எல்லாவற்றையும் தாண்டிவிட்டது" என்று அவர் புலம்பினார். எல்லாரும் தன்னை ஏளனம் செய்வதாகவும், "மூக்கு வழியாக இழுத்துச் செல்வது போல" (அதாவது, தன்னை முட்டாளாக்கி ஆட்டிப்படைப்பதாக) அவர் குற்றம் சாட்டத் தொடங்கினார். "அந்தச் சொற்றொடர் எல்லாம் தொலைந்து போகட்டும்!" “...அவள் புன்னகைப்பதைக் கண்டதும் அவன் சட்டென்று கத்தினான்—‘ஒருவரை மூக்கு வழியாக வழிநடத்திச் செல்வது (ஏமாற்றுவது) என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அது உண்மையான விஷயம்தானே?!’ ‘இல்லை, மேடம், தருணம் வந்துவிட்டது; இது சிரிப்பதற்கோ அல்லது வழக்கமான பெண்களுக்கே உரிய அந்தச் சேட்டைகளுக்கோ ஏற்ற நேரம் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நாம் ஏதோ ஒரு பகட்டான பெண்ணின் அந்தரங்க அறையில் இல்லை; மாறாக, உண்மையை மட்டுமே பேசுவதற்காக ஒரு வெப்பக் காற்று பலூனில் சந்தித்த இரு நுண்மையான உயிர்களைப் போல இருக்கிறோம்.’ (நிச்சயமாக, அவன் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தான்; சரியான வார்த்தைகளைக் கண்டறிய முடியாமல் திணறினான், ஆனால் அவன் சொல்ல வந்த கருத்துகள் மிகச் சரியானவைதான்.) ‘நீங்கள்தான்—ஆம், நீங்கள்தான் மேடம்—என்னை என் பழைய நிலையிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்தீர்கள்; உங்கள் நலனுக்காக, உங்கள் லட்சியத்திற்காக மட்டுமே நான் இந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன்… ஏளனமாகச் சிரிக்கிறீர்களா? இப்போதே வெற்றி கொண்டதாக நினைக்காதீர்கள்—அவ்வளவு அவசரப்படாதீர்கள். தெரிந்துகொள்ளுங்கள் மேடம்—என்னால், என்னால் நிச்சயமாக இந்த நிலையைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்க முடியும்—’”...இந்த ஒரு பதவியில் மட்டுமல்ல, இது போன்ற பத்து பதவிகளை வகிக்கும் திறன் கூட எனக்கு உண்டு—ஏனெனில், அதற்கான தகுதி என்னிடம் உள்ளது! ஆனால், உங்களுடன் இருக்கும்போது—உங்கள் முன்னிலையில்—என்னால் எந்தச் செயல்பாட்டையும் மேற்கொள்ள முடிவதில்லை; ஏனெனில், உங்கள் முன்னிலையில் என் திறன்கள் அனைத்தும் மறைந்துவிடுகின்றன. ஒரே இடத்தில் இரண்டு அதிகார மையங்கள் இருக்க முடியாது, ஆனால் நீங்கள் இரண்டை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள்—ஒன்று எனக்குள்ளும், மற்றொன்று உங்கள் அந்தப்புரத்திலும்! ஆம், இரண்டு அதிகார மையங்கள்! ஆனால், இதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்—ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டேன்!! அலுவலகப் பணியைப் போலவே, திருமண வாழ்க்கையிலும் ஒரே ஒரு அதிகார மையம்தான் இருக்க முடியும்; இரண்டு மையங்கள் இருப்பது சாத்தியமற்றது... "அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் எனக்கு என்ன செய்தீர்கள்?" என்று அவர் தொடர்ந்து ஆவேசமாகக் கேட்டார். "நமது திருமண வாழ்க்கை என்பது, நான் ஒரு அற்பமானவன், முட்டாள், ஏன், இழிவானவன் கூட என்று எனக்கு உணர்த்த நீங்கள் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் தொகுப்பாகவே இருந்துள்ளது! அதே சமயம், நான் ஒரு அற்பமானவனோ அல்லது முட்டாளோ அல்ல என்பதையும், என் மேன்மைகளால் அனைவரையும் வியக்க வைக்கிறேன் என்பதையும் உங்களுக்கு நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு நான் தள்ளப்பட்டேன்—அதுவும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும், மிகுந்த அவமானத்திற்குரிய வகையிலும்! இது இரு தரப்பிற்கும் எவ்வளவு இழிவான விஷயம், இல்லையா?" என்று கூறிவிட்டு, அவர் கம்பளத்தின் மீது வேகமாகத் தன் கால்களைத் தட்டத் தொடங்கினார். இதைக் கண்டு, யூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த கண்ணியத்துடனும் உறுதியுடனும் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றார். அவர் சட்டென்று அமைதியானார், ஆனால் அடுத்த கணமே உணர்ச்சிவசப்பட்டு, தன் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு விம்மி அழத் தொடங்கினார்—ஆம், உண்மையிலேயே விம்மி அழுதார்! சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் வரை இந்த நிலை நீடித்தது; அவரது பதற்றம் அதிகரித்தபடியே இருந்தது, ஆனால் யூலியா மிகைலோவ்னா ஆழ்ந்த, மாறாத மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தார். இறுதியில், அவர் ஒரு பெரும் தவறு செய்துவிட்டார்; பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் விவகாரத்தில் தான் அவள் மீது பொறாமை கொள்கிறேன் என்பதைத் தவறுதலாக வெளிப்படுத்திவிட்டார். தான் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டோம் என்பதை உணர்ந்த அவர், கடும் கோபத்தில் கொதித்தெழுந்தார். "கடவுளை நிராகரிப்பதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்!" என்றும், "உங்கள் இந்த வெட்கங்கெட்ட, இறைநம்பிக்கையற்ற சபையை நான் கலைத்துவிடுவேன்!" என்றும் கத்தினார். மேலும், ஒரு நகர நிர்வாகி கடவுளை நம்ப வேண்டியது கடமை—"அப்படியென்றால், அவரது மனைவியும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்!" என்றும், இந்த இளைஞர்களைத் தான் ஒருபோதும் பொறுத்துக்கொள்ளப் போவதில்லை என்றும் ஆவேசமாக முழங்கினார்! "...நீங்கள்—ஆம், நீங்கள்தான், மேடம்—உங்கள் சொந்த கௌரவத்திற்காகவாவது, உங்கள் கணவரைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்; அவர் ஒருவேளை குறைந்த திறமை கொண்டவராகவே இருந்தாலும் (நான் நிச்சயமாக அப்படிப்பட்டவன் அல்ல!), அவரது அறிவுத்திறனுக்கு ஆதரவாக நிற்க வேண்டும். ஆனால், இங்கே இருப்பவர்கள் அனைவரும் என்னை இகழ்வதற்கு நீங்கள்தான் காரணம்—அவர்கள் அனைவரையும் எனக்கு எதிராகத் திருப்பியதே நீங்கள்தான்!.." என்று அவர் கத்தினார். இந்த "பெண் விவகாரத்திற்கு" (woman question) ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்போவதாகவும், இந்த அருவருப்பான நாற்றத்தை வேரோடு ஒழிக்கப்போவதாகவும், நாளை காலையிலேயே அந்த அபத்தமான, சந்தா மூலம் நடத்தப்படும் ஆளுநர்களின் (governesses) கொண்டாட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்தி, அதைக் கலைத்துவிடப்போவதாகவும் (அவர்கள் அனைவரும் ஒழியட்டும்!) அவர் கூச்சலிட்டார். மேலும், நாளை காலை கண்ணில் படும் முதல் ஆளுநரை மாகாணத்தை விட்டே வெளியேற்றப்போவதாகவும்—"கடவுள் மேல் சத்தியமாக, ஒரு கோசாக் (Cossack) வீரரின் பாதுகாப்பில் அவரை வெளியேற்றுவேன்!" என்றும் அவர் உறுதியளித்தார். "வேண்டுமென்றே—எல்லாம் வேண்டுமென்றே செய்யப்படுகிறது!" என்று அவர் அலறினார். "உங்களுக்குத் தெரியுமா—உங்களுக்குப் புரிகிறதா?" என்று அவர் கத்தினார், "உங்கள் ஆட்கள் தொழிற்சாலையில் தொழிலாளர்களைத் தூண்டிவிடுகிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்! அவர்கள் திட்டமிட்டு—திட்டமிட்டே!—பிரகடனங்களை விநியோகித்து வருகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? அந்த வில்லன்களில் நான்கு பேரின் பெயர்கள் என்னிடம் உள்ளன என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? நான் பைத்தியமாகிக்கொண்டிருக்கிறேன்—முற்றிலும், முழுமையாக, மீளவே முடியாத அளவுக்குப் பைத்தியமாகிக்கொண்டிருக்கிறேன்!!!..." ஆனால், இந்தச் சூழலில், யூலியா மிகைலோவ்னா திடீரென்று மௌனத்தைக் கலைத்து, இத்தகைய குற்றச் செயல்கள் குறித்து தனக்கு முன்பே தெரியும் என்றும், இவை வெறும் அபத்தமானவை என்றும், அவர் இதை அளவுக்கு அதிகமாக தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார் என்றும் கண்டிப்புடன் கூறினார். குழப்பத்தை விளைவிப்பவர்களைப் பொறுத்தவரை, அந்த நான்கு பேர் மட்டுமல்ல, அவர்கள் அனைவருமே தனக்குத் தெரியும் என்று அவர் கூறினார் (இது ஒரு பொய்). தான் பைத்தியமாகப்போவதில்லை என்று உறுதியாகக் கூறிய அவர், மாறாக, தனது சொந்த அறிவுத்திறன் மீது இன்னும் அதிக நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதாகவும், அனைத்தையும் ஒரு சுமூகமான முடிவுக்குக் கொண்டுவர விரும்புவதாகவும் தெரிவித்தார். அதாவது, இளைஞர்களை ஊக்குவித்து, அவர்களுக்கு நல்ல புத்தி புகட்டி, அவர்களின் திட்டங்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டன என்பதை திடீரெனவும் எதிர்பாராத விதமாகவும் உணர்த்தி, அதன் பிறகு அவர்களை மிகவும் அறிவுப்பூர்வமான, தெளிவான செயல்பாடுகளை நோக்கிய புதிய இலக்குகளை நோக்கி வழிநடத்தப்போவதாகக் கூறினார். அந்தத் தருணத்தில், ஆந்த்ரேய் அந்தோனோவிச்சின் நிலை என்னவானது என்று சொல்லவா! பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் தன்னை மீண்டும் ஏமாற்றிவிட்டான் என்பதையும், மிகவும் கேவலமான முறையில் கேலி செய்திருக்கிறான் என்பதையும், அதுமட்டுமின்றி, அவனிடம் சொல்வதற்கு முன்பே அவளிடம் பல விஷயங்களை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பதையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த குற்றச் செயல்கள் அனைத்திற்கும் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சே முக்கிய சூத்திரதாரியாக இருக்கலாம் என்பதையும் அறிந்தபோது, அவர் கடும் ஆவேசமடைந்தார். "இதைக் கேட்டுக்கொள், அறிவற்ற, அதே சமயம் விஷம் நிறைந்த பெண்ணே!" என்று கத்தினார் அவர், எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி. "உன் தகுதியற்ற காதலனை நான் கைது செய்ய வைக்கப்போகிறேன்; அவனைச் சங்கிலியால் பிணைத்து, சிறைக் கோட்டையின் இருண்ட அறைக்கு அனுப்பப்போகிறேன்—இல்லையெனில், உன் கண்முன்னாலேயே இந்த ஜன்னல் வழியாகக் குதித்து என் உயிரை மாய்த்துக்கொள்வேன்!" இந்த ஆவேசமான பேச்சைக் கேட்ட யூலியா மிகைலோவ்னா, பொறாமையாலும் வெறுப்பாலும் முகம் மாற, உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். அந்தச் சிரிப்பு, பிரெஞ்சு நாடகங்களில் வருவது போல—அதாவது, ஒரு கவர்ச்சியான பெண்ணாக நடிப்பதற்காக ஒரு லட்சம் ரூபிள் கொடுத்து பாரிஸிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட நடிகை, பொறாமைப்படும் தன் கணவனின் முகத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போல—நீண்டு, ஒலித்து, பலவிதமான ஏற்ற இறக்கங்களுடன் எதிரொலித்தது. வான் லெம்ப்கே ஜன்னலை நோக்கி ஓடினார், ஆனால் சட்டென்று நின்றார்; கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, பிணத்தைப் போல வெளிறிய முகத்துடன், சிரித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணை ஒருவிதக் கொடூரமான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார். "உனக்குத் தெரிகிறதா... உனக்குத் தெரிகிறதா, யூலியா..." என்று அவர் கெஞ்சும் குரலில் தடுமாறினார், "நானும் கூட கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க முடியும் என்பது உனக்குத் தெரியவில்லையா?" இதைக் கேட்டதும், அவள் இன்னும் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினாள். பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, ஒரு முனகலை வெளிப்படுத்திய அவர், திடீரென்று ஜன்னலை நோக்கி அல்ல, தன் மனைவியை நோக்கிப் பாய்ந்தார்; அவள் மீது தன் கையை ஓங்கினார்! ஆனால் அவர் அவளை அடிக்கவில்லை—நிச்சயமாக அடிக்கவில்லை—இருப்பினும், அந்த நொடியில் அவர் தன் சுயக்கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக இழந்தார். கால்கள் தள்ளாட, அவர் தன் அறைக்கு ஓடிச் சென்று, அணிந்திருந்த உடைகளுடனேயே படுக்கையில் முகத்தைப் புதைத்து விழுந்தார். போர்வையைத் தன் தலை முழுவதுமாக மூடிக்கொள்ளும் வகையில் சுருட்டிக்கொண்டு, சுமார் இரண்டு மணி நேரம் அப்படியே கிடந்தார். தூக்கமும் இல்லை, சிந்தனையும் இல்லை; இதயத்தில் ஒரு பெரும் பாரமும், ஆன்மாவில் உறைந்துபோன, மந்தமான ஒரு விரக்தியும் மட்டுமே அவரை ஆட்கொண்டிருந்தன. அவ்வப்போது, அவரது உடல் முழுவதுமே ஒருவிதமான வலியுடனான, காய்ச்சல் கலந்த நடுக்கத்தால் அதிர்ந்தது. தொடர்பற்ற, சிதறிய பிம்பங்கள் அவரது மனதிற்குள் வந்து கொண்டிருந்தன: உதாரணமாக, சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அவரிடம் இருந்த ஒரு பழைய சுவர் கடிகாரம் நினைவுக்கு வந்தது—அதன் நிமிட முள் காணாமல் போயிருந்தது. பிறகு, மில்போய்ஸ் (Milbois) என்ற கலகலப்பான அதிகாரி ஒருவரை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்; ஒருமுறை அலெக்சாண்டர் பூங்காவில் அவர்கள் ஒரு சிட்டுக்குருவியைப் பிடித்தபோது, பூங்காவே அதிரும் அளவுக்குச் சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, தங்களில் ஒருவர் ஏற்கனவே ஒரு 'காலேஜியேட் அஸஸர்' (collegiate assessor) என்ற அரசுப் பதவியில் இருப்பவர் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட அந்தச் சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது. அவர் காலை ஏழு மணியளவில், தானறியாமலேயே தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்; அவர் உறங்கினார்......மிகவும் மகிழ்ச்சியுடனும், இனிய கனவுகளுடனும் அவர் உறங்கினார். காலை பத்து மணியளவில் விழித்தெழுந்த அவர், திடீரெனப் படுக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தார். நடந்தவை அனைத்தும் ஒரே கணத்தில் நினைவுக்கு வர, தன் உள்ளங்கையால் நெற்றியில் பலமாக அறைந்துகொண்டார். காலை உணவும் இல்லை, புளம் (Blum) இல்லை, காவல் துறைத் தலைவரும் இல்லை! அன்று காலை ஒரு கூட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்க வேண்டியிருந்த [—] சபையின் உறுப்பினர்கள் அவருக்காகக் காத்திருப்பதாக நினைவூட்ட வந்த அதிகாரியைக் கூட அவர் கவனிக்கவில்லை; எதையும் கேட்கவில்லை, எதையும் புரிந்துகொள்ளவும் மறுத்துவிட்டார். ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல, அவர் ஜூலியா மிகைலோவ்னாவின் இல்லத்தை நோக்கி விரைந்தார். அங்கு, ஜூலியா மிகைலோவ்னாவுடன் நீண்டகாலமாக வசித்து வந்த, உயர்குடியைச் சேர்ந்த முதிய பெண்மணியான சோஃபியா ஆந்த்ரோபோவ்னா, அவரிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்: ஜூலியா மிகைலோவ்னா ஏற்கனவே பத்து மணிக்கே மூன்று வண்டிகளில் ஒரு பெரிய குழுவுடன், ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) பகுதியில் இருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஸ்டாவ்ரோகினாவைப் பார்க்கச் சென்றுவிட்டாராம். இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு நடக்கவிருக்கும் ஒரு விழாவிற்கான இடத்தைப் பார்வையிடவே அவர்கள் சென்றிருந்தனர்; இதற்கான ஏற்பாடு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பே வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவுடன் செய்யப்பட்டிருந்தது. இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த ஆந்த்ரே அந்தோனோவிச், தனது அறைக்குத் திரும்பி, அவசரமாகத் தனது வண்டியைத் தயார் செய்ய உத்தரவிட்டார். அவரால் தனது பதற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவரது ஆன்மா ஜூலியா மிகைலோவ்னாவைக் காண ஏங்கியது—அவரை ஒருமுறை பார்த்துவிட வேண்டும், அவருடன் ஒரு ஐந்து நிமிடமாவது செலவிட வேண்டும்; ஒருவேளை அவர் தன்னைத் திரும்பிப் பார்த்து, கவனித்து, முன்போலவே புன்னகைத்து, தன்னை மன்னித்துவிடக்கூடும் என்று அவர் எண்ணினார்—ஐயோ! "குதிரைகள் எங்கே?" என்று அவர் கத்தினார். மேஜையின் மீது இருந்த ஒரு தடிமனான புத்தகத்தை அவர் இயந்திரத்தனமாகத் திறந்தார் (சில நேரங்களில் அவர் புத்தகங்களை ஒருவிதக் குறி கேட்பதற்காகப் பயன்படுத்துவார்; தற்செயலாக ஒரு பக்கத்தைத் திறந்து, வலது பக்கத்தில் உள்ள முதல் மூன்று வரிகளை வாசிப்பார்). அதில் இவ்வாறு இருந்தது: "சாத்தியமான உலகங்களிலேயே மிகச் சிறந்த உலகில், அனைத்தும் மிகச் சிறப்பாகவே நடக்கின்றன." (வோல்டேரின் 'காண்டிட்' - *Candide*). விரக்தியில் அவர் துப்பினார், பிறகு வண்டியில் ஏற விரைந்தார்: "ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குச் செல்!" வண்டியோட்டி பின்னாளில் விவரித்தபடி, தனது எஜமானர் வழி முழுவதும் வண்டியை இன்னும் வேகமாக ஓட்டச் சொல்லி அவசரப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார். ஆனால், அந்த மாளிகையை நெருங்கியதும், திடீரென வண்டியைத் திருப்பி மீண்டும் நகரத்தை நோக்கிச் செல்லுமாறு ஆணையிட்டார்: "வேகமாகச் செல்லுங்கள்—தயவுசெய்து வேகமாகச் செல்லுங்கள்!" நகரத்தின் மதில் சுவர்களை அடைவதற்கு முன்பாக, "அவர் என்னை மீண்டும் நிறுத்தச் சொன்னார்; வண்டியிலிருந்து இறங்கி, சாலையைக் கடந்து ஒரு வயல்வெளிக்குள் சென்றார். அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், அவர் அங்கேயே நின்று சில சிறிய மலர்களை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்—நீண்ட நேரம் அப்படியே நின்றார்; இது மிகவும் விசித்திரமாக இருந்தது—எனக்குச் சந்தேகம் ஏற்படத் தொடங்கியது, உண்மையிலேயே சந்தேகம் வந்தது," என்று வண்டியோட்டி சாட்சியமளித்தான். அன்று காலை வானிலை எப்படி இருந்தது என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது: செப்டம்பர் மாதத்தின் ஒரு குளிர்ந்த, தெளிவான, அதே சமயம் பலத்த காற்று வீசிய நாள் அது. சாலையிலிருந்து இறங்கிச் சென்ற ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சின் முன்னால், அறுவடை முடிந்து வெறுமையாகக் கிடந்த ஒரு வயல்வெளி விரிந்திருந்தது. வீசிய பலத்த காற்று, வாடிச் சருகாகிக்கொண்டிருந்த சில மஞ்சள் நிற மலர்களை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது... அவர் தன்னை—தன் சொந்த விதியை—இலையுதிர் காலத்தின் குளிரிலும் பனியிலும் நசுங்கிப்போன அந்த மென்மையான மலர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாரா? அப்படி இருக்காது என்றுதான் நினைக்கிறேன். உண்மையில், அவர் அப்படிச் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை; அந்த மலர்களை அவர் கவனித்திருக்கவே மாட்டார்—வண்டியோட்டியும், அதே தருணத்தில் காவல் வண்டியில் அங்கு வந்து சேர்ந்த முதல் மாவட்டக் காவல் ஆய்வாளரும் என்னதான் சொன்னாலும் சரி. அந்த ஆய்வாளர், தனது மேலதிகாரி கையில் ஒரு கொத்து மஞ்சள் மலர்களை வைத்திருந்ததைக் கண்ணால் கண்டதாகப் பிடிவாதமாகக் கூறினார். வாசிலி இவனோவிச் ஃபிளிபுஸ்திரோவ் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த ஆய்வாளர்—அதிகப்படியான ஆர்வமும் நிர்வாக மனப்பான்மையும் கொண்டவர்—எங்கள் நகரத்திற்கு வந்து சில காலமே ஆகியிருந்தது. அதற்குள்ளாகவே, தனது அதீத உற்சாகத்தாலும், அதிகாரப்பூர்வ கடமைகளைச் செய்வதில் காட்டிய ஆக்ரோஷமான, அவசரமான அணுகுமுறையாலும், எப்போதும் மது போதையில் இருக்கும் இயல்பாலும் அவர் பெயர் பெற்றுவிட்டார். தனது வண்டியிலிருந்து குதித்து இறங்கிய அவர்—தன் மேலதிகாரி என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்பதைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல்—மிகவும் பதற்றத்துடனும் அதே சமயம் தீவிரத்துடனும், "நகரத்தில் கலவரம் நடக்கிறது!" என்று அறிவித்தார்.
"என்ன? என்ன சொன்னாய்?" என்று கேட்டபடி ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தார். அவரது முகத்தில் கண்டிப்பு இருந்ததே தவிர, எந்தவித ஆச்சரியமும் இல்லை—ஏன், தான் வந்த வண்டியையோ அல்லது வண்டியோட்டியையோ கூட அவர் நினைவுகூரவில்லை; ஏதோ தனது சொந்த அறையில் அமர்ந்திருப்பது போலவே அவர் நடந்துகொண்டார்.
"முதல் மாவட்டக் காவல் ஆய்வாளர் பேசுகிறேன், உங்கள் மேன்மைக்குரியவரே! நகரத்தில் ஒரு கலவரம் வெடித்திருக்கிறது."
"கலவரமா?" என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் மீண்டும் கேட்டார் ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச். "சரியாகச் சொன்னீர்கள், மேதகு அவர்களே. அது அந்த ஷ்பிகுலின் கும்பல்தான்—அவர்கள் கலவரம் செய்கிறார்கள்."
"ஷ்பிகுலின் கும்பலா!..."
'ஷ்பிகுலின்' என்ற பெயர் ஏதோ ஒரு நினைவைக் கிளறியது போலிருந்தது; அவர் திடுக்கிட்டு, தன் நெற்றியில் விரலை வைத்து, "ஷ்பிகுலின் கும்பலா!..." என்று முணுமுணுத்தார். ஆழ்ந்த சிந்தனையிலேயே அவர் மெதுவாகத் தன் வண்டியை நோக்கி நடந்து சென்று, அதில் ஏறி, நகரத்திற்குச் செல்லுமாறு ஆணையிட்டார். ஆய்வாளர் தனது குதிரை வண்டியில் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்.
வழியில், பலவிதமான சுவாரஸ்யமான எண்ணங்கள் அவர் மனதில் ஓடியிருக்கலாம்—ஆனால், ஆளுநர் இல்லத்திற்கு முன்னால் இருந்த சதுக்கத்தை அவர் அடைந்தபோது, அவரிடம் ஏதேனும் உறுதியான திட்டமோ அல்லது தெளிவான நோக்கமோ இருந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே. இருப்பினும், வரிசையாக நின்றுகொண்டிருந்த அந்த 'கலகக்காரர்கள்' கூட்டத்தையும், காவலர்களின் வரிசையையும், முற்றிலும் பயனற்ற (அல்லது வேண்டுமென்றே பயனற்றவராகச் செயல்பட்ட) காவல் தலைவரையும், தன்னை நோக்கியே குவிந்திருந்த அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த பார்வைகளையும் கண்டதும், அவரது இதயம் படபடவெனத் துடித்தது. முகம் வெளிறிய நிலையில், அவர் வண்டியிலிருந்து இறங்கினார்.
"தொப்பிகளைக் கழற்றுங்கள்!" என்று அவர் கூறினார்; அவரது குரல் மிக மெலிதாகவும், மூச்சுத் திணறுவது போலவும் இருந்தது. "முழங்காலிட்டு அமருங்கள்!" — என்று அவர் திடீரெனக் கத்தினார்; இது அவரே எதிர்பாராத ஒன்று—ஒருவேளை இந்த எதிர்பாராத செயலே, அதன் பிறகு நடந்த அனைத்து நிகழ்வுகளையும் தீர்மானித்திருக்கலாம். இது மஸ்லெனிட்சா (Maslenitsa) பண்டிகையின் போது பனிச்சரிவுப் பாதையில் சறுக்கிச் செல்லும் வண்டி போன்றது; மேலிருந்து வேகமாகச் சரிந்து வரும் ஒரு வண்டி, பாதையின் பாதியிலேயே நின்றுவிட முடியுமா? துரதிர்ஷ்டவசமாக—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவரது துரதிர்ஷ்டம் காரணமாக—ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியான சுபாவம் கொண்டவராகவே அறியப்பட்டிருந்தார்; அவர் ஒருபோதும் யாரிடமும் கத்தியதில்லை, கோபத்தில் காலால் தரையை மிதித்ததும் இல்லை. ஆனால், இத்தகைய அமைதியான மனிதர்களின் 'வண்டி' திடீரெனக் கட்டுப்பாட்டை இழந்து சரிவில் வேகமாகச் சரிந்து செல்லத் தொடங்கினால், அது மிகவும் ஆபத்தானது. அவரது கண்களுக்கு முன்னால் அனைத்தும் சுழலத் தொடங்கின.
— ரவுடிக் கும்பலே! — என்று அவர் அலறினார்; அவரது குரல் முன்பை விட இன்னும் கீச்சொலியாகவும், அபத்தமாகவும் இருந்தது—பிறகு திடீரென அந்த அலறல் நின்றது. அவர் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்—என்ன செய்யப்போகிறார் என்பது அவருக்கு இன்னும் தெரியவில்லை, ஆனால் ஏதோ ஒன்றைச் செய்யப்போகிறோம் என்பது மட்டும் அவரது முழு உணர்விலும் உறுதியாகப் புலப்பட்டது.
— இறைவா! — கூட்டத்திலிருந்த ஒருவர் வியப்புடன் கூச்சலிட்டார். ஒரு இளைஞன் சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்; இன்னும் மூன்று அல்லது நான்கு பேர் முழங்காலிட்டு அமர முயன்றனர், ஆனால்...மற்றவர்கள் அனைவரும் ஒரே திரளாக முன்னேறி வந்தனர்—சுமார் மூன்று அடிகள் எடுத்து வைத்திருப்பார்கள்—திடீரென்று அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் கூச்சலிடத் தொடங்கினர்: "ஐயா... எங்களுக்கு நாற்பது என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டிருந்தது... மேலாளர்... பேசுவதற்கு உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது!" என்பது போன்ற பல கூச்சல்கள். எதையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
ஐயோ! ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சால் எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அவர் கையில் அந்தச் சிறிய பூங்கொத்தை இன்னும் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கு இது ஒரு முழுமையான கலகமாகத் தெரிந்தது—அன்று காலை ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சுக்கு அந்த 'கிபிட்கா' (குதிரை வண்டிகள்) எப்படி ஒரு கலகமாகத் தோன்றியதோ, அதே போல! அந்தக் 'கலகக்காரர்கள்' கூட்டத்திற்கு நடுவே—அவர்கள் அனைவரும் கண்களை விரித்து அவரை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்க—பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச் நின்றுகொண்டிருந்தார்; இவர்தான் அவர்களைத் 'தூண்டிவிட்டவர்'. முந்தைய நாளிலிருந்து ஒரு நிமிடம் கூட ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சை விட்டு அகலாத அந்தப் பியோத்ர் ஸ்டெபானோவிச்—அவர் மீது ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சுக்கு மிகுந்த வெறுப்பு இருந்தது...
"பிரம்பு கொண்டு வாருங்கள்!" என்று அவர் எதிர்பாராத விதமாகக் கத்தினார்.
அங்கே ஒரு மரண அமைதி நிலவியது.
என்னால் திரட்ட முடிந்த மிகத் துல்லியமான தகவல்கள் மற்றும் எனது சொந்த ஊகங்களை இணைத்துப் பார்த்தால், இதுதான் தொடக்கம். ஆனால், இதற்குப் பிறகு வரும் விவரங்களும், எனது அனுமானங்களும் அவ்வளவு உறுதியானவை அல்ல. இருப்பினும், சில உண்மைகள் நிலைத்திருக்கின்றன.
முதலாவதாக, பிரம்புகள் மிகவும் சந்தேகத்திற்குரிய வேகத்தில் கொண்டு வரப்பட்டன; எப்போதும் முன்னெச்சரிக்கையுடன் செயல்படும் காவல் துறைத் தலைவர் அவற்றை முன்பே தயார் நிலையில் வைத்திருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது. உண்மையில், இருவர் மட்டுமே தண்டிக்கப்பட்டனர்—மூன்று பேருக்கு மேல் இருக்க வாய்ப்பில்லை; இதை நான் உறுதியாகக் கூறுகிறேன். கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் அல்லது பாதியினர் தண்டிக்கப்பட்டனர் என்பது முற்றிலும் பொய்யான கட்டுக்கதை. அதேபோல், அவ்வழியே சென்ற ஒரு ஏழை ஆனால் கண்ணியமான பெண்மணி, எந்தக் காரணமும் இன்றி பிடித்துச் செல்லப்பட்டு பிரம்பால் அடிக்கப்பட்டார் என்பதும் அர்த்தமற்ற பேச்சு; உண்மையில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் செய்தித்தாள் ஒன்றில் அந்தப் பெண்மணியைப் பற்றிய குறிப்பை நானே பிற்காலத்தில் வாசித்திருக்கிறேன். கல்லறையை ஒட்டிய முதியோர் இல்லத்தைச் சேர்ந்த அவ்தோத்யா பெட்ரோவ்னா தராபிகினா என்ற முதிய பெண்ணைப் பற்றித்தான் இங்கே நிறையப் பேசப்பட்டது. சொல்லப்படும் கதையின்படி, ஒரு இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டுத் தனது தங்குமிடத்திற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த அவள், தற்செயலாக நகரச் சதுக்கத்தைக் கடக்க நேரிட்டது. இயல்பான ஆர்வத்தினால் கூட்டத்திற்குள் நுழைந்து, அங்கு நடப்பதைக் கண்டதும், "என்ன அவமானம்!" என்று உரக்கக் கூறிவிட்டு, எச்சில் துப்பினாள். இதற்காக அவள் பிடிபட்டதாகவும், உடனடியாக அவளுக்குத் தகுந்த 'நடவடிக்கை' எடுக்கப்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. இந்தச் சம்பவம் செய்திகளில் இடம்பெற்றது மட்டுமின்றி, அவளுக்காக நம் ஊரில் அவசரகால நிதி திரட்டும் முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்பட்டது—நானே இருபது கோபெக்குகளை வழங்கினேன். ஆனால், உண்மை என்ன தெரியுமா? தராபிகினா (Tarapygina) என்ற பெயரில், அந்தத் தங்குமிடத்தில் எவரும் இருந்ததே இல்லை என்பது இப்போது தெரியவந்துள்ளது! நானே நேரில் சென்று கல்லறைக்கு அருகிலுள்ள அந்தத் தங்குமிடத்தில் விசாரித்தேன்; அங்குள்ளவர்களுக்குத் தராபிகினா என்ற பெயரே தெரிந்திருக்கவில்லை. உண்மையில், பரவி வந்த இந்த வதந்தியைப் பற்றி நான் அவர்களிடம் சொன்னபோது, அவர்கள் மிகுந்த அதிருப்தியும் கோபமும் அடைந்தனர்! இல்லாத இந்த அவ்தோத்யா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றி நான் ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால், ஒருவேளை அவள் நிஜமாகவே இருந்திருந்தால், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சுக்கும் கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதொரு நிலை ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும் என்பதால்தான். ஒருவேளை, தராபிகினா குறித்த இந்த அபத்தமான வதந்தியே அவரிடமிருந்துதான் தொடங்கியிருக்கலாம்—அதாவது, வதந்தி உருமாறி வளர்ந்தபோது, அவரே அந்த 'தராபிகினா' என்ற கதாபாத்திரமாக மாறியிருக்கலாம்! எனக்குப் புரியாத விஷயம் என்னவென்றால், நாங்கள் சதுக்கத்திற்கு வந்தவுடன் அவர் எப்படி என்னிடமிருந்து நழுவிச் சென்றார் என்பதுதான். ஏதோ விரும்பத்தகாத ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்த நான், அவரைச் சதுக்கத்தின் ஓர வழியாக ஆளுநரின் நுழைவாயிலுக்கு அழைத்துச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேன். ஆனால், எனக்கே ஏற்பட்ட ஆர்வத்தினால், ஒரு வழிப்போக்கரிடம் ஏதோ கேட்பதற்காக ஒரு நிமிடம் நின்றேன்; அதற்குள் திரும்பிப் பார்த்தால், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் என் அருகில் இல்லை! ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வால், அவர் ஆபத்தான இடத்திற்குச் சென்றிருப்பார் என்று கருதி அவரைத் தேடி விரைந்தேன்; ஏனோ, அவரும் ஒரு சரிவில்—அதாவது, மிகவும் சிக்கலான ஒரு சூழலில்—சிக்கிக்கொண்டிருப்பார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. நான் எதிர்பார்த்தபடியே, அவர் அந்தச் சிக்கலான சூழலின் மையப்பகுதியிலேயே சிக்கியிருப்பதைக் கண்டேன். நான் அவரது கையைப் பிடித்து இழுத்தேன் என்று நினைக்கிறேன்; ஆனால் அவர் என்னை நோக்கினார்—அமைதியாகவும், பெருமிதத்துடனும், மிகுந்த அதிகாரத் தோரணையுடனும் என்னிடம் கூறினார்:
"என் அன்பிற்குரிய நண்பரே," என்று அவர் தொடங்கினார்; அவரது குரல் ஒருவிதமான பதற்றத்துடனும், முரண்பட்ட தொனியுடனும் நடுங்கியது, "இங்கே இந்தச் சதுக்கத்தில், நம் கண்முன்னாலேயே அவர்கள் இவ்வளவு அநாகரிகமான, அடாவடியான செயல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்றால்... பிறகு, அவர் மட்டும் தனியாகச் செயல்பட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால், அவரிடமிருந்து நாம் என்னதான் எதிர்பார்க்க முடியும்?"
கோபத்தாலும், யாரையாவது எதிர்த்து நிற்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான, துணிச்சலான உந்துதலாலும் நடுங்கிக்கொண்டே, அவர் தனது விரலை நீட்டி பிளிபுஸ்திரோவைச் சுட்டிக்காட்டினார். பிளிபுஸ்திரோ அப்போது இரண்டு அடி தூரத்தில் நின்று, கண்களை விரித்து எங்களையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
"அவரிடமிருந்தா?" என்று அந்த மனிதன் ஆத்திரத்தில் கத்தினான். "என்ன சொல்கிறாய், 'அவரிடமிருந்து' என்று? நீ யார்?" என்று கேட்டபடி, கைகளை முறுக்கிக்கொண்டு முன்னே வந்தான். "நீ யார்?" என்று அவன் மீண்டும் கத்தினான்—சீற்றத்துடனும், விரக்தியுடனும், மிகுந்த வேதனையுடனும் (உண்மையில், அவனுக்கு ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சை நன்றாகத் தெரியும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது). இன்னும் ஒரு நொடி தாமதித்திருந்தால், அவன் நிச்சயமாக ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்திருப்பான்; ஆனால், அதிர்ஷ்டவசமாக, லெம்ப்கே அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார். அவர் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சை ஒருவித குழப்பத்துடனும், அதே சமயம் கூர்மையான கவனத்துடனும் பார்த்தார்—ஏதோ ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது போல—பிறகு, சலிப்புடன் கையை அசைத்தார். பிளிபுஸ்திரோ சட்டென்று நின்றான். நான் ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சை அந்த இடத்திலிருந்து அழைத்துச் சென்றேன்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவரும் அங்கிருந்து கிளம்பத்தான் விரும்பியிருக்கலாம்.
"வீட்டிற்குச் செல்லலாம், வாருங்கள் வீட்டிற்குச் செல்லலாம்," என்று நான் வற்புறுத்தினேன். "நாம் அடிபட்டுச் சாகாமல் தப்பினோம் என்றால், அதற்கு லெம்ப்கேதான் காரணம்." "நீ போ, என் நண்பனே; உன்னை இந்தச் சூழலுக்குள் இழுத்து வந்தது என் தவறுதான். உனக்கு முன்னால் ஒரு எதிர்காலமும், ஒரு வாழ்க்கைப் பாதையும் இருக்கிறது; ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை—*mon heure a sonné* (எனக்கான நேரம் வந்துவிட்டது)."
அவர் ஆளுநர் மாளிகையின் முகப்பில் உறுதியான காலடிகளுடன் ஏறினார். வாயிற்காவலர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்; நாங்கள் இருவரும் யூலியா மிகைலோவ்னாவைப் பார்க்க வந்திருப்பதாக நான் கூறினேன். நாங்கள் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து காத்திருக்கத் தொடங்கினோம். என் நண்பனை விட்டுச் செல்ல எனக்கு விருப்பமில்லை, அதே சமயம் அவனிடம் மேலதிகமாக எதையும் சொல்வது தேவையற்றது என்றும் தோன்றியது. தன் தாய்நாட்டிற்காக, உறுதியான மரணத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிந்த ஒரு மனிதனின் மனநிலை அவனிடம் தெரிந்தது. நாங்கள் அருகருகே அமரவில்லை; மாறாக, அறையின் இரு வேறு மூலைகளில் அமர்ந்திருந்தோம். நான் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் இருந்தேன், அவன் வெகு தொலைவில் மறுபுறம் அமர்ந்திருந்தான். அவன் தலை குனிந்து ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தான்; அவனது இரு கைகளும் ஊன்றுகோலின் மீது லேசாகப் படிந்திருந்தன. அவனது இடது கையில் அகலமான விளிம்புகளைக் கொண்ட தொப்பி இருந்தது. நாங்கள் சுமார் பத்து நிமிடங்கள் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தோம்.
II
திடீரென்று, லெம்ப்கே காவல்துறைத் தலைவருடன் சேர்ந்து வேகமான அடிகளுடன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் எங்களை ஒருவித கவனக்குறைவான பார்வையுடன் பார்த்தான்; ஆனால், எங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், வலதுபுறம் இருந்த தனது அறைக்குச் செல்ல முயன்றான். அப்போது, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவனுக்கு முன்னால் வந்து, அவனது பாதையை மறித்து நின்றான்.
ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் தோற்றம்—மற்ற எவரையும் போலன்றி முற்றிலும் தனித்துவமாக இருந்தது—அங்கே இருந்தவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது; லெம்ப்கே அப்படியே நின்றார்.
"யார் இவர்?" என்று அவர் குழப்பத்துடன் முணுமுணுத்தார். இந்தக் கேள்வியை அவர் காவல் துறைத் தலைவரிடம் கேட்பது போல இருந்தது—இருப்பினும், அவர் தன் தலையைச் சற்றும் திருப்பவில்லை; மாறாக, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை உற்று நோக்குவதிலேயே கவனமாக இருந்தார்.
"ஓய்வுபெற்ற 'கொலீஜியேட் அஸஸர்' (Collegiate Assessor) ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் வெர்கோவென்ஸ்கி, உங்கள் மேன்மைக்குரியவரே," என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் பதிலளித்தார்; அவர் மிகுந்த கம்பீரத்துடன் தன் தலையைச் சற்றே சாய்த்தார். அந்த மேன்மைக்குரியவர் தொடர்ந்து அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் அவரது பார்வையில் ஒருவித மந்தமான உணர்வே தெரிந்தது.
"என்ன விஷயம்?" என்று அவர் கேட்டார்—ஒரு அதிகாரியின் சுருக்கமான தொனியிலும், மிகுந்த பொறுமையின்மையுடனும் அவர் தன் காதை ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கித் திருப்பினார்; ஒரு சாதாரண மனுதாரர் ஏதோ ஒரு கோரிக்கையுடன் வந்திருக்கிறார் என்று அவர் தவறாகக் கருதியிருக்க வேண்டும்.
"இன்று உங்கள் மேன்மைக்குரியவரின் சார்பாக வந்த ஒரு அதிகாரி என் இல்லத்தில் சோதனை நடத்தினார்; எனவே, நான்..."
"பெயர்? உங்கள் பெயர் என்ன?" என்று லெம்ப்கே பொறுமையின்றி கேட்டார், ஏதோ ஒன்றை திடீரென உணர்ந்துகொண்டது போல. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தனது பெயரை மீண்டும் கூறினார், முன்னைவிட அதிக கம்பீரத்துடன்.
"ஆ! அப்படியானால்... நீங்கள் அந்த... அந்த இடத்திலிருந்து வருகிறீர்களா... அந்த மையத்திலிருந்து... ஐயா, நீங்கள் எங்கிருந்து வந்திருக்கிறீர்கள் என்று தெரிகிறதா? நீங்கள் ஒரு பேராசிரியரா? பேராசிரியரா?"
"ஒரு காலத்தில், பல்கலைக்கழகத்தில் இளைஞர்களுக்குச் சில விரிவுரைகளை வழங்கும் கௌரவம் எனக்குக் கிடைத்தது..."
"இளைஞர்களுக்கா!" லெம்ப்கே பின்வாங்கினார்—உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பது அவருக்குப் புரியவில்லை என்றே நான் கருதுகிறேன்; ஏன், அவர் யாரிடம் பேசுகிறார் என்பது கூட அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. "ஐயா, இதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்!" என்று அவர் திடீரெனக் கத்தினார், கடும் கோபத்திற்கு ஆளானார். "இளைஞர்களை இதில் ஈடுபடுத்துவதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். இதெல்லாம் வெறும் பிரகடனங்கள்—சமூகத்தின் மீதான தாக்குதல், ஐயா, இது ஒரு துணிச்சலான, கடற்கொள்ளையர் போன்ற அத்துமீறல்... நீங்கள் என்னதான் கேட்க வந்திருக்கிறீர்கள்?" “இதற்கு நேர்மாறாக, உங்கள் மனைவிதான் என்னை நாளை நடக்கவிருக்கும் அவரது நிகழ்ச்சியில் வாசிப்பு ஒன்றைச் செய்ய அழைத்தார். நான் உங்களிடம் எந்த உதவியும் கோரவில்லை; எனது உரிமைகளை நிலைநாட்டவே வந்திருக்கிறேன்…”
“நிகழ்ச்சியா? எந்த நிகழ்ச்சியும் நடக்காது! உங்கள் நிகழ்ச்சி நடைபெற நான் அனுமதிக்க மாட்டேன், ஐயா! சொற்பொழிவுகளா? சொற்பொழிவுகள் என்கிறீர்களா?” என்று அவர் மிகுந்த ஆத்திரத்துடன் கத்தினார்.
“கண்ணியமான முறையில் என்னிடம் பேசினால் நன்றாக இருக்கும், மேதகு அவர்களே! காலால் தரையை மிதித்துக்கொண்டு, ஒரு பள்ளிச் சிறுவனிடம் பேசுவது போல என் மீது கத்தாதீர்கள்.”
“நீங்கள் யாரிடம் பேசுகிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று முகம் சிவக்கக் கேட்டார் லெம்ப்கே.
“நன்றாகவே தெரியும், மேதகு அவர்களே.”
“நான் சமூகத்தின் அரணாக நிற்கிறேன், நீங்களோ அதைச் சிதைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்! சிதைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்! நீங்கள்… இருங்கள், நீங்கள் யார் என்று எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது—ஜெனரல் ஸ்டாவ்ரோகினாவின் இல்லத்தில் நீங்கள் ஆசிரியராக (டியூட்டராக) இருந்தவர் அல்லவா?”
“ஆம், நான்… ஜெனரல் ஸ்டாவ்ரோகினாவின் இல்லத்தில்… ஆசிரியராக இருந்தேன்.”
“இருபது ஆண்டுகளாக, இன்று விளைந்து நிற்கும் அனைத்துக்கும்—இந்த விளைவுகள் அனைத்திற்கும்—நீங்களே ஒரு விதையாக இருந்திருக்கிறீர்கள்! உங்களைச் சற்று முன்புதான் பொது இடத்தில் பார்த்தேன் என்று நினைக்கிறேன். எச்சரிக்கையாக இருங்கள், ஐயா—எச்சரிக்கையாக இருங்கள்; உங்கள் சிந்தனை முறை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். நீங்கள் என்ன செய்ய நினைக்கிறீர்கள் என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். என்னால் முடியாது, ஐயா—உங்கள் சொற்பொழிவுகளுக்கு நான் அனுமதி அளிக்க முடியாது. இதுபோன்ற கோரிக்கைகளுடன் என்னிடம் வராதீர்கள்.”
அவர் மீண்டும் அங்கிருந்து கடந்து செல்ல முயன்றார்.
“மீண்டும் சொல்கிறேன், மேதகு அவர்களே, நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்: உங்கள் மனைவிதான் என்னை நாளை நடக்கவிருக்கும் நிகழ்ச்சியில் வாசிப்பு ஒன்றைச் செய்ய அழைத்தார்—சொற்பொழிவு அல்ல, ஒரு இலக்கியப் படைப்பை வாசிக்கச் சொன்னார்.” “என்னைப் பொறுத்தவரை, இனிமேல் நான் எதையும் வாசிப்பதையே தவிர்த்துவிடுகிறேன். என்னிடம் ஒரு பணிவான வேண்டுகோள் உள்ளது: இன்று நான் ஏன், எந்தக் காரணத்திற்காக, எதற்காகச் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டேன் என்பதை—முடிந்தால்—எனக்கு விளக்க முடியுமா? எனது புத்தகங்கள், காகிதங்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட கடிதங்கள்—எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான அந்த கடிதங்கள்—அனைத்தையும் அவர்கள் பறிமுதல் செய்து, என்னை ஒரு வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு நகரம் முழுவதும் அழைத்துச் சென்றார்கள்…”
“யார் இந்தச் சோதனையை நடத்தினார்கள்?” என்று கேட்ட லெம்ப்கே, சட்டென்று முழு விழிப்புணர்வுடன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்; அவரது முகம் கோபத்தால் சிவந்து போனது. அவர் சட்டென்று காவல் துறைத் தலைவரை நோக்கினார். சரியாக அந்தத் தருணத்தில், கூன் விழுந்த, ஒல்லியான, பார்ப்பதற்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தெரிந்த புளம் (Blum) கதவருகே வந்து நின்றான்.
“இதோ, இந்த அதிகாரிதான்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் அவரைக் கைநீட்டிக் காட்டினார். புளம் முன்னால் வந்தான்; அவன் முகத்தில் குற்ற உணர்வு தெரிந்தது, ஆனால் உண்மையான வருத்தம் ஏதும் இல்லை.
“*Vous ne faites que des bêtises* (நீங்கள் முட்டாள்தனமான காரியங்களைத்தான் செய்கிறீர்கள்)!” என்று எரிச்சலுடனும் வன்மத்துடனும் லெம்ப்கே சீறினார். அடுத்த நொடியே, ஏதோ மாறியது போல, அவர் மீண்டும் தன்னை முழுமையாகக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார். “என்னை மன்னியுங்கள்…” என்று தடுமாற்றத்துடன் கூறினார்; அவர் மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளாகி, ஒரு மனிதன் எவ்வளவு சிவக்க முடியுமோ அவ்வளவு சிவந்து போயிருந்தார். “இது எல்லாம்… ஒருவேளை, இது வெறும் கவனக்குறைவுதான்… ஒரு தவறான புரிதல்… அவ்வளவுதான், ஒரு தவறான புரிதல் மட்டுமே.” “மதிப்பிற்குரிய ஐயா,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கூறினார், “என் இளமைப் பருவத்தில், மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு சம்பவத்தைக் கண்டேன். ஒருமுறை, நாடக அரங்கு ஒன்றின் நடைபாதையில், ஒருவர் மற்றொருவரை அணுகி, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவரது கன்னத்தில் பலமாக அறைந்துவிட்டார். தான் அறைந்த நபர், தான் தேடி வந்தவர் அல்ல என்பதையும், அவர் வெறும் தோற்ற ஒற்றுமை கொண்ட வேறொரு நபர் என்பதையும் உணர்ந்துகொண்ட அந்த மனிதர், நேரமே இல்லாத ஒருவரைப் போல, மிகுந்த அவசரத்துடனும் எரிச்சலுடனும்—தங்கள் Excellency இப்போது பயன்படுத்திய அதே சொற்களைக் கொண்டே—இப்படிக் கூறினார்: ‘நான் தவறு செய்துவிட்டேன்… என்னை மன்னித்துவிடுங்கள், இது ஒரு தவறான புரிதல்—வெறும் தவறான புரிதல் மட்டுமே.’” பாதிக்கப்பட்ட நபர் தொடர்ந்து கோபப்பட்டு கத்தத் தொடங்கியபோது, அவர் மிகுந்த எரிச்சலுடன் அவரிடம், “இது ஒரு தவறான புரிதல் என்றுதானே சொன்னேன்—பின் ஏன் இன்னும் கத்திக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.
“இது… இது நிச்சயமாக மிகவும் வேடிக்கையான ஒன்றுதான்…” என்று லெம்ப்கே ஒருவித கசப்பான புன்னகையுடன் கூறினார், “ஆனால்… ஆனால் நான் எவ்வளவு துயரத்தில் இருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?”
அவர் கிட்டத்தட்ட அலறியே விட்டார்; மேலும், தன் முகத்தை கைகளால் மறைத்துக்கொள்ள விரும்புவது போலத் தெரிந்தது.
அவரது இந்த திடீர், வேதனை நிறைந்த கூக்குரல்—அழுகையின் விளிம்பில் இருந்தது—மிகவும் தாங்க முடியாததாக இருந்தது. நேற்று நடந்த நிகழ்வுகளின் முழுமையான, தெளிவான எதார்த்தம் அவருக்கு முதன்முதலாக அப்போதுதான் புரிந்திருக்கக்கூடும்—அதனைத் தொடர்ந்து, முற்றிலும் அவமானகரமான, மனதை முழுமையாக ஆட்கொள்ளும் ஒரு ஆழ்ந்த விரக்தி அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டது. சொல்லப்போனால், இன்னும் ஒரு கணம் நீடித்திருந்தால், அவர் அந்த மண்டபமே கேட்கும் வகையில் விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கியிருக்கக்கூடும். ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் முதலில் அவரை ஒருவித திகைப்புடன் பார்த்தார், பிறகு சட்டென்று தன் தலையைக் குனிந்துகொண்டு, மிகுந்த உணர்ச்சிகரமான குரலில் இவ்வாறு கூறினார்:
@
“வி...”“மதிப்பிற்குரிய ஐயா, எனது இந்தச் சிறு புகாரிற்காகத் தங்களை மேலும் சிரமப்படுத்த விரும்பவில்லை; தயவுசெய்து எனது புத்தகங்களையும் கடிதங்களையும் என்னிடம் திருப்பி ஒப்படைக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள்…”
அவர் பேசி முடிப்பதற்குள் குறுக்கிடப்பட்டார். அதே கணத்தில், யூலியா மிகைலோவ்னா தனது பரிவாரங்களுடன் திரும்பி வந்தார். ஆனால், இதைப் பற்றி நான் சற்று விரிவாக விவரிக்க விரும்புகிறேன்.
III
முதலில், மூன்று வண்டிகளிலிருந்து இறங்கிய அந்த முழு குழுவும் வரவேற்பறையில் வந்து குழுமியது. யூலியா மிகைலோவ்னாவின் தனிப்பட்ட அறைகளுக்குச் செல்ல, வராண்டாவின் இடதுபுறத்தில் ஒரு தனி நுழைவாயில் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அனைவரும் பிரதான மண்டபத்தின் வழியாகவே உள்ளே வந்தனர். ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் அங்கே இருந்ததே இதற்குக் காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன். மேலும், நகரத்திற்கு வந்தடைந்தவுடனேயே, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சுக்கு நேர்ந்த சம்பவங்கள் மற்றும் ஷ்பிகுலின் தொழிலாளர்கள் தொடர்பான விவகாரங்கள் அனைத்தையும் பற்றி யூலியா மிகைலோவ்னா ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார். லியாம்ஷின் தான் இந்தச் செய்தியைப் பரப்பியிருக்க வேண்டும்; ஏதோ ஒரு தவறு செய்ததற்காக அவன் அந்தப் பயணத்தில் அழைத்துச் செல்லப்படவில்லை, எனவே இந்த நிகழ்வுகளை முதலில் அறிந்தவன் அவன்தான். மிகுந்த குதூகலத்துடன், பார்ப்பதற்கு மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் இருந்த ஒரு குதிரையை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு, ஸ்க்வோரெஷ்னிகி நோக்கி விரைந்த அவன், திரும்பி வந்துகொண்டிருந்த அந்த குழுவினரைச் சந்தித்து, இந்தச் செய்தியை உற்சாகத்துடன் பகிர்ந்துகொண்டான். யூலியா மிகைலோவ்னா, தான் மிகுந்த மன உறுதி கொண்டவள் என்று காட்டிக்கொண்டாலும், இத்தகைய அதிர்ச்சிகரமான செய்தியைக் கேட்டுச் சற்று நிலைகுலைந்திருக்கலாம்—இருப்பினும், அது ஒரு கணநேரம் மட்டுமே நீடித்திருக்கும். அரசியல் ரீதியான விளைவுகள் அவரைப் பெரிய அளவில் கவலைப்படுத்தியிருக்காது; ஏனெனில், ஷ்பிகுலின் தொழிலாளர்களில் குழப்பம் விளைவிப்பவர்களைக் கடுமையாகச் சாட்டையடி கொடுத்துத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் அவரிடம் ஏற்கனவே நான்கு முறையாவது கூறியிருந்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் பார்வையில் மிக முக்கியமான அதிகார மையமாக மாறியிருந்தார். “இருந்தாலும்… இதற்கு அவர் விலை கொடுத்தே ஆக வேண்டும்” என்று அவர் தனக்குள் நினைத்திருக்கலாம்—இங்கே ‘அவர்’ என்று அவர் குறிப்பிடுவது தனது கணவரைத்தான். ஒரு குறிப்பு என்னவென்றால், பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் திட்டமிட்டே அந்தப் பயணத்தில் கலந்துகொள்ளவில்லை; காலை முதலே அவரை யாரும் எங்கும் காணவில்லை. வர்வாரா பெட்ரோவ்னா, விருந்தினர்களை வரவேற்ற பிறகு, அவர்களுடன் (யூலியா மிகைலோவ்னாவுடன் ஒரே வண்டியில்) நகரத்திற்குத் திரும்பினார். நாளை நடைபெறவுள்ள கொண்டாட்டங்களுக்கான குழுவின் இறுதி ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்வதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது. ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் குறித்து லியாம்ஷின் கூறிய செய்தி, வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவிற்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்—ஒருவேளை அது அவரைச் சற்றே கலக்கமடையவும் செய்திருக்கலாம்.
ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சிற்குச் சிக்கல்கள் உடனடியாகத் தொடங்கின. தனது அழகான மனைவியைக் கண்ட கணமே, தனக்கு ஏதோ ஆபத்து வரப்போகிறது என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார். கனிவான முகத்துடனும், வசீகரமான புன்னகையுடனும், அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கி விரைந்து சென்றார். நேர்த்தியான கையுறை அணிந்த தனது கையை நீட்டி, அவரை மிகவும் உற்சாகத்துடன் வரவேற்றார்—காலை முழுவதும் அவர் வேறு எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தனது வீட்டிற்கு வந்ததை மட்டுமே கொண்டாடுவதில் மும்முரமாக இருந்தது போல நடந்துகொண்டார். காலையில் நடந்த சோதனையைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூட அவர் குறிப்பிடவில்லை; அது குறித்து அவருக்கு எதுவுமே தெரியாதது போல இருந்தார். தன் கணவரைப் பற்றிக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை; அவர் அந்த அறையிலேயே இல்லாதது போல, அவரை ஒருமுறை கூட திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டு, அவரை வரவேற்பறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்—லெம்ப்கேக்கும் அவருக்கும் இடையே ஏதேனும் உரையாடல் நடந்திருந்தாலும், அது முக்கியமற்றது என்பது போலவோ அல்லது அப்படி எந்த உரையாடலுமே நடக்காதது போலவோ அவர் நடந்துகொண்டார். மீண்டும் சொல்கிறேன்: யூலியா மிகைலோவ்னா எவ்வளவுதான் உயரிய அந்தஸ்து கொண்டவராக இருந்தாலும், இந்த விஷயத்தில் அவர் ஒரு பெரும் தவறைச் செய்துவிட்டார் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. இதில் கார்மாசினோவ் ஒரு முக்கிய பங்காற்றினார் (யூலியா மிகைலோவ்னாவின் சிறப்பு அழைப்பின் பேரில் அவர் இந்தச் சுற்றுப்பயணத்தில் இணைந்திருந்தார்; இதன் மூலம், மறைமுகமாகவேனும் அவர் வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் பலவீனமான குணாதிசயத்தால், இது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது). மற்றவர்களை விடச் சற்றுத் தாமதமாக உள்ளே நுழைந்த கார்மாசினோவ், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சைக் கண்டதும், யூலியா மிகைலோவ்னா பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே குறுக்கிட்டு, அவரை நோக்கி விரைந்து சென்று கட்டியணைத்துக்கொண்டார்.
“எவ்வளவு காலம் ஆகிவிட்டது! இறுதியாக... என் அருமை நண்பரே (*Excellent ami*)!”
அவர் வழக்கம்போல கன்னத்தைக் காட்டி முத்தமிடும் சடங்கைத் தொடங்கினார். செய்வதறியாது திகைத்துப்போன ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், வேறு வழியின்றி அவரது கன்னத்தில் முத்தமிட வேண்டியதாயிற்று. அன்று மாலை, அன்றைய நிகழ்வுகளைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, அவர் என்னிடம், “*Cher* (அன்பே), அந்த நொடியில் நான் என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன்: எங்களில் யார் மிகவும் இழிவானவர்? என்னைக் கட்டிப்பிடித்து, அடுத்த கணமே அவமானப்படுத்திய அவனா? அல்லது, அவனை—அவன் கன்னத்தை—வெறுத்தும், அதை முத்தமிட்ட நானா? நான் எளிதாகத் திரும்பிச் சென்றிருக்கலாமே… *pfui* (சீ)!” என்று கூறினார்.
“சரி, சொல்லுங்கள்—எல்லாவற்றையும் சொல்லுங்கள்!” என்று கார்மாசினோவ் உற்சாகமாகக் கேட்டார்; அவரது தொனி ஒருவிதமான செயற்கையான விளையாட்டுத்தனத்துடன் இருந்தது—இருபத்தைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையை அப்படியே சட்டென்று விவரித்துவிட முடியும் என்பது போல! ஆனால், இத்தகைய முட்டாள்தனமான, மேலோட்டமான நடத்தையே அக்கால ‘உயர்குடி’ வர்க்கத்தின் உச்சகட்ட பாணியாகக் கருதப்பட்டது.
“உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா, நாம் கடைசியாக மாஸ்கோவில், கிரனோவ்ஸ்கியின் கௌரவத்திற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட விருந்தில் சந்தித்தோம்—அது இருபத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு…” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் தொடங்கினார். அவர் மிகவும் நிதானமாகப் பேசினார் (இது ‘உயர்குடி’ பாணிக்கு முற்றிலும் முரணான ஒன்று).
“*Ce cher homme* (அன்புக்குரிய மனிதரே)!” என்று கார்மாசினோவ் குறுக்கிட்டார். அவரது குரல் உரத்ததாகவும், அளவுக்கு மீறிய நெருக்கத்தைக் காட்டுவதாகவும் இருந்தது; அவர் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் தோளை, போலியான பாசத்துடன் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டார். “யூலியா மிகைலோவ்னா, இப்போதே நம் அனைவரையும் உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்—அவர் அங்கே அமர்ந்து எல்லாவற்றையும் விவரிக்கட்டும்!” “அந்த எரிச்சலூட்டும் பெண்ணுடன் எனக்கு எந்த நெருக்கமும் இருந்ததில்லை,” என்று அதே மாலை வேளையில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் என்னிடம் தொடர்ந்து புலம்பினார், கோபத்தில் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். “நாங்கள் அப்போது இளைஞர்களாகத்தான் இருந்தோம், அப்போதே நான் அவனை வெறுக்கத் தொடங்கிவிட்டேன்… நிச்சயமாக, அவனும் என்னை வெறுத்தது போலவே…”
யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வரவேற்பறை விரைவில் விருந்தினர்களால் நிரம்பியது. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த மனக்கிளர்ச்சியுடன் இருந்தார்; அவர் அலட்சியமாக இருக்க முயன்றாலும், கார்மாசினோவை நோக்கி அவர் வீசிய இரண்டு மூன்று பார்வைகளில் கடும் வெறுப்பு தெரிந்தது; அதேபோல், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சை நோக்கி அவர் வீசிய பார்வைகளில் மிகுந்த சீற்றம் வெளிப்பட்டது. அது பொறாமையாலும் அன்பாலும் உருவான, முன்கூட்டியே வெளிப்பட்ட ஒரு சீற்றம்; ஒருவேளை ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் ஏதேனும் ஒரு தருணத்தில் தடுமாறி, அனைவர் முன்னிலையிலும் கர்மாசினோவிடம் தோற்றுப்போயிருந்தால், அவள் அங்கேயே எழுந்து சென்று அவனை அடித்துத் துவைத்தே இருப்பாள் என்றுதான் நான் கருதுகிறேன்.
ஓ, லிசாவும் அங்கே இருந்தாள் என்பதைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்; அவள் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகவும், கவலையற்ற உற்சாகத்துடனும், மிகுந்த ஆனந்தத்துடனும் இருப்பதை நான் இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை. இயல்பாகவே, மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சும் அங்கு இருந்தார். மேலும், யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சுற்றி எப்போதும் இருக்கும் அந்த இளம் பெண்கள் மற்றும் ஒழுக்கங்கெட்ட இளைஞர்கள்—இவர்களிடம் காணப்பட்ட அந்த ஒழுக்கமின்மை ஒருவித உற்சாகமாகவும், மலிவான ஏளனப் பேச்சு அறிவுக்கூர்மையாகவும் கருதப்பட்டது—அவர்களுக்கு மத்தியில், நான் இரண்டு மூன்று புதிய முகங்களைக் கவனித்தேன்: மிகவும் பணிவாக நடந்துகொள்ள முயன்ற ஒரு போலந்து நாட்டு விருந்தினர்; அவ்வப்போது தனது சொந்த நகைச்சுவைகளுக்கே உரத்த குரலில் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்துக்கொண்டிருந்த, நல்ல உடல்வாகு கொண்ட ஒரு ஜெர்மானிய மருத்துவர்; இறுதியாக, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து வந்திருந்த ஒரு இளம் "இளவரசர்"—அவர் ஒரு இயந்திரத்தைப் போல அசைந்தார், ஒரு அரசியல் மேதையைப் போன்ற தோரணையை வெளிப்படுத்தினார், மேலும் அபத்தமான வகையில் மிக உயர்ந்த, நீண்ட கூர்முனைகளைக் கொண்ட காலர் (collar) அணிந்திருந்தார். யூலியா மிகைலோவ்னா இந்த விருந்தினருக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது—அவரது வரவேற்பறை (salon) அந்த இளவரசர் மீது என்ன மாதிரியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் கவலைப்படும் அளவுக்கு அது இருந்தது…
"அன்புள்ள கர்மசினோவ் அவர்களே," என்று ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச் தொடங்கினார். அவர் ஒரு நாடக பாணியில் சோபாவில் அமர்ந்து, திடீரென்று கர்மசினோவோவைப் போலவே ஒருவிதத் திக்கல் கலந்த, செயற்கையான தொனியில் பேசத் தொடங்கினார்—"அன்புள்ள கர்மசினோவ் அவர்களே, நம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை—அதாவது, சில உறுதியான கொள்கைகளைக் கொண்ட ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை—இருபத்தைந்து ஆண்டுகாலப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, ஒருவேளை சற்றே சலிப்பூட்டும் வகையில் தோன்றக்கூடும்..."
அந்த ஜெர்மானியர் குதிரை கனைப்பது போன்ற ஒரு உரத்த, கூர்மையான ஒலியுடன் சத்தமாகச் சிரித்தார்; ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச் ஏதோ மிகவும் வேடிக்கையான விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டார் என்று அவர் உறுதியாக நம்பியிருந்தார். ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச் அவர் பக்கம் ஒருவித வியப்பு நடிப்பை வெளிப்படுத்தினார், ஆனால் அது அந்த மனிதர் மீது எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அந்த "இளவரசரும்" அங்கே திரும்பிப் பார்த்தார்; தனது நீண்ட காலர்களை அந்த ஜெர்மானியரை நோக்கித் திருப்பிய அவர், தனது மூக்குக் கண்ணாடியை (pince-nez) அவர் மீது நிலைநிறுத்தினார்—இருப்பினும், அதில் உண்மையான ஆர்வம் துளியும் இல்லை. "…இது சலிப்பூட்டும் வகையில் தோன்றக்கூடும்," என்று ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச் வேண்டுமென்றே மீண்டும் கூறினார்; ஒவ்வொரு சொல்லையும் இயன்றவரை நீட்டி, எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி உச்சரித்தார். “கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக என் வாழ்க்கையும் இப்படித்தான் அமைந்திருந்தது—*et comme on trouve partout plus de moines que de raison* (எங்கும் அறிவை விடத் துறவிகளே அதிகம் காணப்படுகிறார்கள்)—இந்தக் கருத்தோடு நான் முழுமையாக உடன்படுவதால், இந்தக் கால் நூற்றாண்டு காலம் முழுவதும்…”
“*C’est charmant, les moines* (துறவிகள் என்றால் ஒரு தனி அழகுதான்),” என்று யுலியா மிகைலோவ்னா, தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவிடம் கிசுகிசுத்தாள்.
வார்வாரா பெட்ரோவ்னா ஒருவித இறுமாப்புடன் கூடிய பார்வையால் பதிலளித்தாள். ஆனால், அந்த பிரெஞ்சு சொற்றொடர் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத கார்மாசினோவ், ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச்சின் பேச்சை இடைமறித்து, மிக வேகமாகவும் கூர்மையான தொனியிலும் பேசத் தொடங்கினார்.
“என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்த விஷயத்தில் நான் மன அமைதியைக் கண்டுகொண்டேன்; நான் கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக கார்ல்ஸ்ரூஹே (Karlsruhe) நகரில் வசித்து வருகிறேன். கடந்த ஆண்டு அந்நகர சபை ஒரு புதிய வடிகால் குழாயைப் பதிக்க முடிவு செய்தபோது, எனது அன்புக்குரிய தாய்நாட்டின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளை விடவும், கார்ல்ஸ்ரூஹேவின் இந்த வடிகால் பிரச்சினைதான் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானதாகவும், மதிப்புமிக்கதாகவும் தோன்றியது… இங்கே மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ‘சீர்திருத்தங்கள்’ என்று சொல்லப்படுபவை அனைத்தும் நடந்துகொண்டிருந்த அந்த முழு காலகட்டத்திலும் இதுவே நிலைமை!”
“என் மனதிற்கு உடன்பாடில்லை என்றாலும், நான் அனுதாபப்படத்தான் வேண்டியிருக்கிறது,” என்று ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் பெருமூச்சு விட்டபடி, அர்த்தமுள்ள வகையில் தலையைச் சாய்த்தார்.
யுலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த உற்சாகமடைந்தாள்: உரையாடல் ஆழமானதாகவும், ஒரு தெளிவான நோக்கத்தைக் கொண்டதாகவும் மாறிக்கொண்டிருந்தது.
“கழிவுநீர் குழாயா?” என்று மருத்துவர் உரத்த குரலில் வினவினார்.
“வடிகால் குழாய், மருத்துவரே—வடிகால் குழாய். அந்தத் திட்ட வரைவை உருவாக்குவதற்குக் கூட நான் உதவினேன்.”
மருத்துவர் உரக்கச் சத்தமிட்டுச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றிச் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்—அவர்கள் அனைவரும் மருத்துவரையே பார்த்தபடி சிரித்தனர்; ஆனால், அனைவரும் சிரிக்கிறார்கள் என்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருந்த மருத்துவர், அவர்களின் பார்வையை கவனிக்கவில்லை. “கார்மாசினோவ், உங்கள் கருத்துடன் நான் உடன்படவில்லை,” என்று யுலியா மிகைலோவ்னா குறுக்கிட்டாள். “கார்ல்ஸ்ரூஹே (Karlsruhe) ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; நீங்கள் எப்போதும் மக்களைக் குழப்புவதில் பிரியம் கொண்டவர்—இந்த முறை நாங்கள் உங்கள் பேச்சை நம்பப்போவதில்லை! உங்களைத் தவிர வேறு எந்த ரஷ்ய எழுத்தாளர் இவ்வளவு நவீனமான கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கினார்? இவ்வளவு முக்கியமான சமகாலச் சிக்கல்களைக் கண்டறிந்து, ‘நவீனச் செயல்வீரனின்’ அடிப்படை இயல்புகளைத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டினார்? உங்களைத் தவிர வேறு யாருமில்லை! அப்படியிருக்க, உங்கள் சொந்த நாட்டின் மீது உங்களுக்கு அக்கறையே இல்லை என்று கூறுகிறீர்கள்; ஆனால், கார்ல்ஸ்ரூஹேவில் உள்ள ஒரு வடிகால் குழாயைப் பற்றி மிகுந்த ஆர்வம் காட்டுகிறீர்கள்! ஹா-ஹா!”
“ஆம், அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்,” என்று கூறிய கார்மாசினோவ், ஒருவித செயற்கையான, மிகைப்படுத்தப்பட்ட தொனியில் தொடர்ந்தார். “போகோஷேவ் (Pogozhev) என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் ஸ்லாவோஃபைல்களின் (Slavophiles - ஸ்லாவிய ஆதரவாளர்கள்) குறைகளையும், நிகோடிமோவ் (Nikodimov) என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் வெஸ்டர்னைசர்களின் (Westernizers - மேற்கத்திய ஆதரவாளர்கள்) குறைபாடுகளையும் நான் வெளிப்படுத்தினேன்…”
“அவ்வளவுதானா?” என்று லியாம்ஷின் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்.
“ஆனால், இதையெல்லாம் நான் ஏதோ சும்மா, கடந்து செல்லும் நேரத்தைக் கொல்வதற்காகவும்… என் நாட்டு மக்களின் இடைவிடாத, சலிப்பூட்டும் வேண்டுகோள்களை நிறைவேற்றுவதற்காகவும் மட்டுமே செய்தேன்.”
“ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்,” என்று மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்தார் யூலியா மிகைலோவ்னா, “நாளை நமக்கு ஒரு அற்புதமான அனுபவம் காத்திருக்கிறது. செம்யோன் யெகோரோவிச் எழுதிய மிக நேர்த்தியான படைப்புகளில் ஒன்றான ‘மெர்சி’ (Merci - நன்றி) என்பதை நாம் கேட்கப்போகிறோம். இனிமேல் தான் எதையும் எழுதப்போவதில்லை என்று அவர் இதில் அறிவிக்கிறார்—சொர்க்கத்திலிருந்து ஒரு தேவதையே வந்து கெஞ்சினாலும், அல்லது ஒட்டுமொத்த உயர்குலச் சமூகமே வந்து வேண்டிக்கொண்டாலும், அவர் தன் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளப் போவதில்லை! சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் நிரந்தரமாக எழுதுவதை நிறுத்திக்கொள்கிறார். இந்த அழகான ‘மெர்சி’ என்பது, பல ஆண்டுகளாகத் தனது நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனைப் பணிக்காக மக்கள் வழங்கிய இடைவிடாத, உற்சாகமான பாராட்டுக்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக அவர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.” யூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்தார். “ஆம், நான் விடைபெறுகிறேன்; என் ‘மெர்சி’ (நன்றி) கூறிவிட்டுச் செல்கிறேன். அங்கே... கார்ல்ஸ்ரூஹேயில்... நான் என் கண்களை மூடிக்கொள்வேன்,” என்று கூறிய கார்மாசினோவ், மெல்ல மெல்ல உணர்ச்சிவசப்படத் தொடங்கினார்.
நமது சிறந்த எழுத்தாளர்களில் பலரைப் போலவே—நமக்குத்தான் எத்தனை எத்தனை சிறந்த எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள்!—அவரும் புகழ்ச்சியைக் கண்டு உருகிப்போனார்; கூர்மையான அறிவுத்திறன் கொண்டிருந்தாலும், பாராட்டு கிடைத்தவுடன் அவர் மென்மையாகிவிடுவார். ஆனால், இதை ஒரு குறையாகக் கொள்ள முடியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன். நம் நாட்டு ‘ஷேக்ஸ்பியர்’களில் ஒருவர், ஒரு தனிப்பட்ட உரையாடலின் போது, “நம்மைப் போன்ற மேதைகளுக்கு, வேறு எப்படி இருக்க முடியும்?” என்று தற்செயலாகக் கூறிவிட்டாராம்—தான் என்ன சொன்னோம் என்பதை உணராமலேயே!
“அங்கே, கார்ல்ஸ்ரூஹேயில், நான் என் கண்களை மூடிக்கொள்வேன். நம்மைப் போன்ற மேதைகளைப் பொறுத்தவரை, நம் பணி முடிந்துவிட்டால், பிறகு எஞ்சியிருப்பது...” ...எந்தவொரு பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல், இயன்றவரை விரைவாகக் கண்களை மூடிக்கொள்வது. நானும் அப்படித்தான் செய்யப்போகிறேன்.
“உங்கள் முகவரியைக் கொடுங்கள், கார்ல்ஸ்ரூஹேவில் (Karlsruhe) உள்ள உங்கள் கல்லறைக்கு நான் வந்து வருகிறேன்!” என்று கூறிய அந்த ஜெர்மானியர், உரத்த குரலில் கலகலவெனச் சிரித்தார்.
“இப்போதெல்லாம் இறந்தவர்களைக் கூட இரயிலிலேயே அனுப்பி வைக்கிறார்கள்!” என்று அங்கிருந்த இளைஞர்களில் ஒருவன் எதிர்பாராத விதமாகக் கூறினான்.
ல்யாம்ஷின் (Lyamshin) மகிழ்ச்சியில் கத்தினான். யூலியா மிகைலோவ்னா (Yulia Mikhailovna) புருவத்தைச் சுருக்கினாள். அப்போது நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோஜின் (Nikolai Stavrogin) அறைக்குள் நுழைந்தான்.
“உங்களைக் கைது செய்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேனே?” என்று அவன் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் (Stepan Trofimovich) கேட்டான்.
“இல்லை, அது ஒரு ‘தனிப்பட்ட’ விவகாரம் மட்டுமே,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் சாமர்த்தியமாகப் பதிலளித்தார்.
“இருப்பினும், இது எனது கோரிக்கையில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று நம்புகிறேன்,” என்று யூலியா மிகைலோவ்னா குறுக்கிட்டாள். “இந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வு—அதைப் பற்றி எனக்கு இன்னும் எதுவும் தெரியாது என்றாலும்—அதற்காக நீங்கள் எங்கள் எதிர்பார்ப்புகளைச் சிதைத்துவிட மாட்டீர்கள் என்றும், எங்கள் இலக்கியக் காலை நிகழ்வில் நீங்கள் வாசிப்பதைக் கேட்கும் வாய்ப்பை எங்களுக்கு மறுக்க மாட்டீர்கள் என்றும் நம்புகிறேன்.”
“எனக்குத் தெரியவில்லை… நான்… இந்தச் சூழலில்…”
“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் மிகுந்த மனவேதனையில் இருக்கிறேன், வார்வாரா பெட்ரோவ்னா (Varvara Petrovna)… ரஷ்யாவின் மிகச் சிறந்த, சுதந்திரமான சிந்தனையாளர்களில் ஒருவரை நேரில் சந்திக்க நான் மிகுந்த ஆவலுடன் இருந்த தருணத்தில், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் திடீரென்று நம்மை விட்டுச் செல்லப்போவதாக அறிவிக்கிறார்!”
“இவ்வளவு உயர்ந்த பாராட்டு, அதுவும் இவ்வளவு உரத்த குரலில்! நான் இதைக் கேட்காதது போலவே நடித்திருக்க வேண்டும்,” என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் ஒவ்வொரு சொல்லையும் தெளிவாக உச்சரித்துக் கூறினார். “இருப்பினும், நாளை நடக்கவிருக்கும் உங்கள் நிகழ்விற்கு, என்னைப் போன்ற ஒரு சாதாரண மனிதன் இவ்வளவு அவசியமானவன் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனாலும், நான்…”
“இப்படிச் செய்து அவரை நீங்கள் முழுமையாகக் கெடுத்துவிடப் போகிறீர்கள்!” என்று அறைக்குள் அவசரமாக நுழைந்த பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் (Pyotr Stepanovich) கூவினான். “நான் அதைச் சும்மா என் கையில் எடுத்தேன், அவ்வளவுதான்—திடீரென்று, ஒரு காலை வேளையில், தேடுதல் வேட்டை, கைது, ஒரு காவலன் அவனைப் பிடரியில் பிடித்து இழுத்துச் செல்கிறான்; இப்போது பாருங்கள், ஆளுநரின் வரவேற்பறையில் பெண்கள் அவனைச் செல்லமாக உபசரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! அவனது உடம்பில் உள்ள ஒவ்வொரு எலும்பும் இப்போது மகிழ்ச்சியில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும்; அவன் தன் கற்பனையில் கூட இத்தகைய வெற்றியை நினைத்துப் பார்த்திருக்க முடியாது. கவனித்துப் பாருங்கள்—இனி அவன் சோசலிஸ்டுகளைப் பற்றிய தகவல்களைக் காட்டிக்கொடுக்கத் தொடங்கிவிடுவான்!”
“அது சாத்தியமே இல்லை, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச். சோசலிசம் என்பது மிக உன்னதமான ஒரு கருத்து; அதன் உண்மையான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு ஸ்தேபன் திரோபிமோவிச் ஒன்றும் சாதாரணமானவர் அல்ல,” என்று யூலியா மிகைலோவ்னா அவரை உற்சாகத்துடன் தற்காத்துப் பேசினார்.
“உன்னதமான கருத்துதான், ஆனால் அதைப் பின்பற்றுபவர்கள் அனைவரும் ஒன்றும் மாமனிதர்கள் அல்ல—*et brisons-la, mon cher* (சரி, இதை இத்துடன் விட்டுவிடுவோம், என் அன்பே),” என்று கூறி முடித்த ஸ்தேபன் திரோபிமோவிச், தன் மகனைப் பார்த்தபடி, ஒரு நேர்த்தியான அசைவுடன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றார்.
அப்போது, முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒரு திருப்பம் நிகழ்ந்தது. வான் லெம்ப்கே ஏற்கனவே அந்த வரவேற்பறையில் தான் இருந்தார்; அவர் உள்ளே நுழைவதை அனைவரும் பார்த்திருந்தாலும், யாரும் அவரை அவ்வளவாகக் கவனிக்கவில்லை. தனது முந்தைய சிந்தனையிலேயே மூழ்கியிருந்த யூலியா மிகைலோவ்னா, அவரைத் தொடர்ந்து கவனிக்காமல் இருந்தார். வான் லெம்ப்கே கதவருகே நின்றுகொண்டு, மிகுந்த தீவிரத்துடனும் கடுமையான முகபாவனையுடனும் உரையாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அன்று காலை நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் காதில் விழவே, அவர் அமைதியிழந்து தவித்தபடி அங்கும் இங்கும் நகரத் தொடங்கினார். ஒரு கட்டத்தில், அவர் இளவரசரை உற்று நோக்கினார்—அவரது கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த, மிகவும் கடினமாக ஸ்டார்ச் செய்யப்பட்ட, துருத்திக்கொண்டிருந்த காலர் (collar) அவரது கவனத்தை ஈர்த்திருக்க வேண்டும். திடீரென்று, ஒரு குரலைக் கேட்டு, அறைக்குள் ஓடி வந்த பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சைக் கண்டதும், அவர் ஏதோ அதிர்ச்சிக்குள்ளானவர் போலத் திடுக்கிட்டார். ஸ்தேபன் திரோபிமோவிச் சோசலிஸ்டுகளைப் பற்றிய தனது கருத்தைச் சொல்லி முடித்த அதே கணத்தில், வான் லெம்ப்கே அவரை நோக்கி வந்தார். அப்போது அவர் லியாம்ஷின் என்பவரை உரசிக்கொண்டு செல்ல, லியாம்ஷின் ஏதோ பலமான அடிபட்டது போலத் தோளைத் தேய்த்துக்கொண்டு, மிகுந்த வியப்புடன் ஒரு பக்கமாகத் தாவி விலகினார்.
“போதும்!” என்று கூறிய வான் லெம்ப்கே, திடுக்கிட்டு நின்ற ஸ்தேபன் திரோபிமோவிச்சின் கையைப் பிடித்து, மிகுந்த பலத்துடன் இறுக்கிக் கொண்டார். “போதும்! நம் காலத்தின் ‘குறுக்கீடு செய்பவர்கள்’ (filibusters) யார் என்று கண்டறியப்பட்டுவிட்டது. இனி ஒரு வார்த்தை கூட வேண்டாம். இதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுவிட்டன…”
அறையில் இருந்த அனைவரும் கேட்கும் வகையில் அவர் உரத்த குரலில், அழுத்தமான தொனியில் பேசினார். இது அங்கிருந்தவர்களுக்கு மிகுந்த சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது; ஏதோ ஒன்று சரியாக இல்லை என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர். யூலியா மிகைலோவ்னா முகம் வெளிறிப் போனதைக் கண்டேன். இந்த நிகழ்வு ஒரு விசித்திரமான குளறுபடியுடன் முடிவுக்கு வந்தது: நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுவிட்டன என்று அறிவித்த லெம்ப்கே, சட்டென்று திரும்பி கதவை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். ஆனால், இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்ததுமே, தரைவிரிப்பின் விளிம்பில் கால் இடறி, தடுமாறி விழுந்துவிடும் நிலைக்குச் சென்றார். ஒரு கணம் நின்ற அவர், தான் இடறிய இடத்தைப் பார்த்தபடி, “இதை மாற்றிவிடுங்கள்” என்று முணுமுணுத்துவிட்டு வெளியேறினார். யூலியா மிகைலோவ்னா அவரைத் தொடர்ந்து விரைந்து சென்றார். அவர் வெளியேறியதும், அறையில் பெரும் கூச்சல் குழப்பம் ஏற்பட்டது; ஆனால், சரியாக என்ன பேசப்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. சிலர் அவர் “மனநிலை பிறழ்ந்துவிட்டார்” என்றும், வேறு சிலர் அவருக்கு ஏதோ “பாதிப்பு” ஏற்பட்டுள்ளது என்றும் கூறினர். சிலர் தங்கள் நெற்றியில் விரலால் தட்டிக்காட்டினர்; ஒரு மூலையில் இருந்த லியாம்ஷின், தனது நெற்றிக்கு மேலே இரண்டு விரல்களை உயர்த்திக் காட்டினான். ஏதோ ஒரு குடும்பச் சிக்கல் இருக்கலாம் என்று கிசுகிசுப்புகள் எழுந்தன—நிச்சயமாக, அவை அனைத்தும் மிகத் தாழ்ந்த குரலிலேயே பேசப்பட்டன. யாரும் தங்கள் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பவில்லை; அனைவரும் அங்கேயே காத்திருந்தனர். யூலியா மிகைலோவ்னா என்ன செய்தார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து அவர் திரும்பி வந்தார். அவர் மிகுந்த சிரமத்துடன் இயல்பாக இருக்க முயற்சித்தார். அவர் தெளிவற்ற பதில்களை அளித்தார்; ஆந்த்ரேய் அந்தோனோவிச் சற்று பதற்றமாக இருக்கிறார் என்றும், ஆனால் இது ஒன்றும் கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமல்ல—அவர் சிறுவயதிலிருந்தே இப்படித்தான்—என்றும் கூறினார். மேலும், நிலைமை தனக்கு “நன்றாகவே” தெரியும் என்றும், நாளைய கொண்டாட்டங்கள் அவரை உற்சாகப்படுத்திவிடும் என்றும் உறுதியாகக் கூறினார். அதன் பிறகு, சம்பிரதாயத்திற்காக ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் சில புகழ்ச்சி வார்த்தைகளைக் கூறிய அவர், குழு உறுப்பினர்களை அங்கேயே தங்கள் கூட்டத்தைத் தொடங்கச் சொல்லி உரத்த குரலில் அழைப்பு விடுத்தார். இந்தச் சூழலில்தான், குழுவில் உறுப்பினராக இல்லாதவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பத் தயாராகத் தொடங்கினர். இருப்பினும், அந்த விதியின் நாளின் துயரமான சோதனைகள் உண்மையில் முடிவுக்கு வரவில்லை…
நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் உள்ளே நுழைந்த அந்த நொடியே, லிசா அவரை ஒரு வேகமான, கூர்மையான பார்வையால் நோக்குவதை நான் கவனித்தேன். அதன் பிறகும் நீண்ட நேரம் அவள் தன் பார்வையை அவர் மீதே நிலைநிறுத்தியிருந்தாள்; எவ்வளவு நேரம் என்றால், அது மற்றவர்களின் கவனத்தையே ஈர்க்கும் அளவுக்கு நீண்டிருந்தது! மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் அவளுக்குப் பின்னால் சாய்ந்து, ஏதோ ரகசியம் சொல்ல முற்படுவது போலத் தெரிந்தது; ஆனால், சட்டென்று தன் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, நிமிர்ந்து அமர்ந்தார். ஏதோ தவறு செய்துவிட்ட ஒருவரைப் போல அவர் அங்கிருந்த அனைவரையும் சுற்றிப் பார்த்தார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சும் அனைவரிடமும் ஒருவித ஆர்வத்தைத் தூண்டினார்; அவருடைய முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது—...வழக்கத்தை விட மிகவும் சாதாரணமாகத் தெரிந்தாலும், அவரது பார்வை ஒருமுகப்படாமல், எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டவர், அடுத்த நொடியே அதை மறந்துவிட்டார்; சொல்லப்போனால், வீட்டின் தலைவியான பெண்ணிடம் சென்று நலம் விசாரிப்பதைக் கூட அவர் மறந்துவிட்டார் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவர் லிசாவை ஒருமுறை கூட ஏறிட்டுப் பார்க்கவில்லை—வேண்டுமென்றே பார்க்கவில்லை என்பதல்ல, மாறாக, அவர் அவளைக் கவனிக்கவே இல்லை என்றுதான் நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன். அப்போது, ஜூலியா மிகைலோவ்னா இறுதி அமர்வைத் தாமதமின்றித் தொடங்க அழைப்பு விடுத்ததைத் தொடர்ந்து ஒரு சிறிய அமைதி நிலவியது; அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு, லிசாவின் குரல் திட்டமிட்டபடி உரமாகவும் தெளிவாகவும் ஒலித்தது. அவள் நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச்சை அழைத்தாள்.
“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், லெப்யாட்கின் என்று ஒரு கேப்டன் இருக்கிறார்—அவர் உங்கள் உறவினர் என்றும், உங்கள் மனைவியின் சகோதரர் என்றும் சொல்லிக்கொள்கிறார். அவர் எனக்குத் தொடர்ந்து ஆபாசமான கடிதங்களை அனுப்பி வருகிறார். அதில் அவர் உங்களைப் பற்றிப் புகார் கூறுவதோடு, உங்களைப் பற்றிய சில ரகசியங்களை வெளிப்படுத்துவதாகவும் மிரட்டுகிறார். அவர் உண்மையிலேயே உங்கள் உறவினர் என்றால், தயவுசெய்து அவரை என்னைத் தொந்தரவு செய்யவிடாமல் தடுத்து, இந்த விரும்பத்தகாத சூழலிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்.”
இந்த வார்த்தைகளில் ஒரு பயங்கரமான சவால் இருந்தது; அங்கிருந்த அனைவரும் அதை உணர்ந்துகொண்டனர். இது ஒரு வெளிப்படையான குற்றச்சாட்டு—ஒருவேளை, லிசாவுக்கே கூட இது ஒரு எதிர்பாராத செயலாக இருந்திருக்கலாம். இது, கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு வீட்டின் கூரையிலிருந்து குதிப்பதைப் போன்ற ஒரு செயலாக இருந்தது.
ஆனால், நிகோலாய் ஸ்டாவ்ரோகினின் பதில் இன்னும் வியக்கத்தக்கதாக இருந்தது.
முதலாவதாக, அவர் எந்தவித ஆச்சரியமும் காட்டாமல், மிகுந்த அமைதியுடனும் கவனத்துடனும் லிசாவைக் கேட்டுக் கொண்டது விசித்திரமாக இருந்தது. அவரது முகத்தில் சங்கடமோ அல்லது கோபமோ துளியும் தெரியவில்லை. மிகவும் இயல்பாகவும் உறுதியாகவும்—எந்தச் சூழலையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருப்பது போன்ற தோரணையில்—அந்த முக்கியமான கேள்விக்கு அவர் பதிலளித்தார்:
“ஆம், அந்த மனிதனுடன் உறவு கொண்டிருப்பது என் துரதிர்ஷ்டம். அவரது சகோதரியை—அதாவது லெப்யாட்கினா என்பவரை—நான் திருமணம் செய்துகொண்டு சுமார் ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகின்றன. உங்கள் கோரிக்கைகளை நான் கூடிய விரைவில் அவரிடம் தெரிவித்துவிடுகிறேன்; அவர் இனி உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார் என்று நான் உறுதியளிக்கிறேன்.”
வர்வாரா பெட்ரோவ்னாவின் முகத்தில் தோன்றிய அந்த அதிர்ச்சியான பார்வையை என்னால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. மிகுந்த பதற்றத்துடன் அவர் தனது நாற்காலியிலிருந்து பாதி எழுந்தார்; ஏதோ ஒன்றிலிருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்வது போலத் தனது வலது கையை உயர்த்தினார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவளையும், பிறகு லிசாவையும் அங்கிருந்த மற்றவர்களையும் ஒருமுறை பார்த்தார். திடீரென்று, எல்லையற்ற அகங்காரத்துடன் புன்னகைத்தவர், நிதானமாக அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கிளம்பத் திரும்பியதும், லிசா சோபாவிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்றதை அனைவரும் கவனித்தனர். அவள் அவரைப் பின்தொடர இயல்பாகவே ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள், ஆனால் உடனே தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டாள். அதற்குப் பதிலாக, யாரிடமும் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமலும், யாரையும் திரும்பிப் பார்க்காமலும் அமைதியாக வெளியேறினாள். அவளைத் தொடர்ந்து, மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் அவசரமாக அவளுக்குப் பின்னால் சென்றார்.
அன்று மாலை அந்த நகரத்தையே உலுக்கிய பரபரப்பைப் பற்றியோ, மக்கள் பேசிய பேச்சுகளைப் பற்றியோ நான் இங்கே எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தனது நகர இல்லத்திற்குள் தன்னைத்தானே தனிமைப்படுத்திக்கொண்டார். அதே சமயம், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் தனது தாயைச் சந்திக்காமலேயே நேராக ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குச் சென்றுவிட்டதாகச் சொல்லப்பட்டது. அன்று மாலை, ஸ்டெபான் த்ரோஃபிமோவிச் என்னை அந்த "அன்புத் தோழியிடம்" (cette chère amie) அனுப்பி, அவரைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்டு வருமாறு கூறினார்; ஆனால், எனக்கு அனுமதி கிடைக்கவில்லை. அவர் மிகுந்த மனமுடைந்து போயிருந்தார், கண்ணீர் விட்டுக் கதறினார். "என்ன ஒரு திருமணம்! என்ன ஒரு திருமணம்! குடும்பத்திற்கு எவ்வளவு பெரிய பேரதிர்ச்சி!" என்று அவர் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அதே வேளையில், கார்மாசினோவை நினைவுகூர்ந்து அவரைத் திட்டித் தீர்த்தார். மறுநாள் நடக்கவிருந்த தனது உரைக்காக அவர் தீவிரமாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கலை உணர்வு கொண்ட மனிதராக, அவர் கண்ணாடியின் முன் நின்று ஒத்திகை பார்த்தார்; தன் வாழ்நாளில் தான் உருவாக்கிய அனைத்து நகைச்சுவைகளையும், சொல்லாடல்களையும்—அவற்றை அவர் ஒரு தனி நோட்டுப் புத்தகத்தில் குறித்து வைத்திருந்தார்—மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து, அவற்றை மறுநாள் தனது உரையில் கோர்த்துச் சேர்க்கத் திட்டமிட்டிருந்தார். "என் நண்பனே, ஒரு உன்னதமான லட்சியத்திற்காகத்தான் நான் இதைச் செய்கிறேன்," என்று என்னிடம் கூறினார்; அவர் தன்னைத்தானே நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முயல்வது தெளிவாகத் தெரிந்தது. “*Cher ami* (அன்பு நண்பரே), இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக நான் வாழ்ந்த இடத்திலிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்; திடீரென்று புறப்பட்டுவிட்டேன்—எங்கே செல்கிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை, ஆனால் கிளம்பிவிட்டேன்…”
குறிப்புகள்
*The Russian Messenger* (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எனும் இதழில், எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் வெளியானது. 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இந்த நாவல் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.
பிரெஞ்சு: “Tout est pour le mieux dans le meilleur des mondes possibles” — “இருக்கக்கூடிய உலகங்களிலேயே மிகச் சிறந்த உலகில், அனைத்தும் மிகச் சிறப்பாகவே நடக்கின்றன.” (வோல்டேரின் *கான்டிட்* (Candide) நாவலிலிருந்து).
பிரெஞ்சு: *mon heure a sonné* — “எனக்கான நேரம் வந்துவிட்டது.”
பிரெஞ்சு: *Vous ne faites que des bêtises* — “நீங்கள் முட்டாள்தனமான காரியங்களை மட்டுமே செய்கிறீர்கள்.”
பிரெஞ்சு: *Excellent ami* — “மிகச் சிறந்த நண்பரே.”
பிரெஞ்சு: *Ce cher homme* — “அந்த அன்புக்குரிய மனிதர்.”
பிரெஞ்சு: *Cher monsieur Karmazinoff* — “அன்புள்ள திரு. கர்மாசினோவ் அவர்களே.”
பிரெஞ்சு: *et comme on trouve partout plus de moines que de raison* — “எங்கும் அறிவை விடத் துறவிகளே அதிகமாகக் காணப்படுவதால்.”
பிரெஞ்சு: *C’est charmant, les moines* — “துறவிகள்—எவ்வளவு அழகானவர்கள்.”
பிரெஞ்சு: *et brisons-la, mon cher* — “சரி, இதோடு இதை விட்டுவிடுவோம், என் அன்ப நண்பரே.”