பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 4

 அத்தியாயம் நான்கு. இறுதி முடிவு
I.

அன்று காலை பலர் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சைச் சந்தித்தனர்; அவரைப் பார்த்தவர்கள், அவர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்ததை நினைவு கூர்ந்தனர். பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு, அவர் ககனோவின் வீட்டிற்குச் சென்றார். ககனோவ் முந்தைய நாள் தான் கிராமப்புறத்திலிருந்து வந்திருந்தார்; அவரது வீடு விருந்தினர்களால் நிறைந்திருந்தது. அனைவரும் அப்போதுதான் நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்து மிகவும் சூடாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மற்ற அனைவரையும் விட அதிகமாகப் பேசினார், மேலும் அனைவரும் அவரைக் கவனிக்கும்படி செய்தார். எங்கள் நகரில், அவர் எப்போதும் "புத்தி பேதலித்த, உளறிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு மாணவர்" என்றே கருதப்பட்டார். ஆனால் இப்போது அவர் யூலியா மிகைலோவ்னாவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்—தற்போதைய குழப்பமான சூழலில், இது அனைவரையும் ஈர்க்கக்கூடிய ஒரு விஷயமாக இருந்தது. தான் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் மிக நெருக்கமான நம்பிக்கைக்குரிய நபர் என்று கூறிக்கொண்ட அவர், அவரைப் பற்றிய முற்றிலும் புதிய, எதிர்பாராத பல தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார். மேலும், கவனக்குறைவாகவும் (நிச்சயமாக, விவேகமற்ற முறையிலும்), உள்ளூர் பிரமுகர்கள் குறித்து யூலியா மிகைலோவ்னா கூறிய சில தனிப்பட்ட கருத்துகளை வெளிப்படுத்திவிட்டார்; இது அந்தப் பிரமுகர்களின் கௌரவத்திற்கு உடனடியாகக் காயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவரது பேச்சு குழப்பமாகவும், தொடர்பற்றதாகவும் இருந்தது—ஏதோ ஒரு நேர்மையான, எளிமையான மனிதன், மலைபோல் குவிந்துள்ள குழப்பங்களை ஒரே நேரத்தில் தீர்க்க வேண்டிய இக்கட்டான சூழலில் சிக்கி, பதற்றத்தினால் எங்கு தொடங்குவது, எப்படி முடிப்பது என்று தெரியாமல் தடுமாறுவது போல அவர் பேசினார். மேலும், மிகுந்த கவனக்குறைவுடன், ஸ்தாவ்ரோகின் தொடர்பான முழு ரகசியமும் யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்குத் தெரிந்திருந்தது என்றும், அந்தச் சதித்திட்டம் முழுவதையும் அவரேதான் திட்டமிட்டார் என்றும் கூறிவிட்டார். துரதிர்ஷ்டவசமான லிசாவின் மீது தான் கொண்டிருந்த காதலைப் பயன்படுத்தி, யூலியா மிகைலோவ்னா தன்னை—அதாவது பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை—ஏமாற்றிவிட்டதாகவும் அவர் கூறினார்; தான் எந்த அளவுக்கு "தந்திரமாக ஏமாற்றப்பட்டேன்" என்றால், லிசாவைத் தானே வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு ஸ்தாவ்ரோகினிடம் அழைத்துச் செல்லும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன் என்று தெரிவித்தார். "ஆம், ஆம், நீங்கள் சிரிக்கலாம்—ஆனால் எனக்கு இது தெரிந்திருந்தால்! எல்லாம் இப்படித்தான் முடியும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தால்!" என்று அவர் பேச்சை முடித்தார். ஸ்தாவ்ரோகின் குறித்த கவலையான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும்போது, ​​லெப்யாட்கின் தொடர்பான துயரச் சம்பவம் ஒரு தற்செயலான விபத்து மட்டுமே என்றும், லெப்யாட்கின் தனது பணத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டியதே அந்த விபத்திற்கு முழு காரணம் என்றும் அவர் உறுதியாகக் கூறினார். அவர் இந்த விஷயத்தை மிகவும் தெளிவாக விளக்கினார். அங்கிருந்தவர்களில் ஒருவர், அவர் ஏதோ "நாடகம் ஆடுகிறார்" என்று குறிப்பிட்டார்; அதாவது, யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வீட்டில் உண்டு, குடித்து, கிட்டத்தட்ட அங்கேயே வாழ்ந்துவிட்டு, இப்போது அவளையே முதலில் குறை கூறுவது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்றும், அவர் தன்னை மிகவும் புத்திசாலியாக நினைத்துக்கொண்டாலும், இது அவ்வளவு புத்திசாலித்தனமான செயல் அல்ல என்றும் அவர் கூறினார். இதற்குப் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உடனடியாகப் பதிலளித்தார்: "நான் அங்கு உண்டதும் குடித்ததும் எனக்கு வசதி இல்லை என்பதற்காக அல்ல; என்னை அவர்கள் அழைத்தார்கள், அதில் என் தவறு என்ன இருக்கிறது? அதற்காக நான் எவ்வளவு நன்றியுணர்வுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதை நானே தீர்மானித்துக்கொள்கிறேன்."

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், அவர் மீது ஒரு சாதகமான அபிப்பிராயமே உருவானது: "அவர் ஒரு விசித்திரமான மனிதராக, ஒருவேளை அறிவற்றவராகக்கூட இருக்கலாம்; ஆனால், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் முட்டாள்தனங்களுக்கு அவர் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்? சொல்லப்போனால், அவளைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றதே அவர்தான் போலிருக்கிறதே..."

சுமார் இரண்டு மணியளவில், பலராலும் பேசப்பட்டு வந்த ஸ்தாவ்ரோகின், மதிய ரயிலில் திடீரென்று செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டார் என்ற செய்தி பரவியது. இது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது; பலரது முகங்கள் சுருங்கின. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இதைக் கேட்டு மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்தார்; அவரது முகபாவனையே மாறிப்போனது. அவர் ஒரு விசித்திரமான தொனியில், "அவனை எப்படிப் போக விட்டார்கள்?" என்று கத்தினார். அவர் உடனடியாக ககனோவிடமிருந்து விடைபெற்றுச் சென்றார்; இருப்பினும், பின்னர் அவர் வேறு இரண்டு அல்லது மூன்று வீடுகளில் காணப்பட்டார்.

மாலை வேளையில், மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு, அவர் யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றார்—ஏனெனில், அவரைச் சந்திக்கவே கூடாது என்பதில் அவள் உறுதியாக இருந்தாள். மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு, அவள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குப் புறப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு, அவளிடமிருந்தே இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன். அவள் விரிவாக எதையும் சொல்லவில்லை, ஆனால் அப்போது அவன் தன்னை "அளவற்ற அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினான்" என்று நடுங்கும் குரலில் கூறினாள். ஒருவேளை, அவள் எப்போதாவது உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தால், அவளையும் இதில் ஒரு உடந்தையாளியாகச் சிக்க வைத்துவிடுவேன் என்று மிரட்டி, அவளைப் பயமுறுத்தியிருக்கலாம் என்று நான் கருதுகிறேன். அச்சுறுத்த வேண்டும் என்ற இந்தத் தேவை, அக்காலத்தில் அவர் கொண்டிருந்த திட்டங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருந்தது—அத்திட்டங்களைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது சொல்லாமலே விளங்கும். சுமார் ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகுதான், அவள் மௌனம் காப்பாளா என்பதில் அவர் ஏன் இவ்வளவு ஐயுற்றார் என்பதையும், அவள் மீண்டும் கோபக் கொந்தளிப்புடன் பொங்கி எழுந்துவிடுவாளோ என்று ஏன் அஞ்சினார் என்பதையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள்…

மாலை ஏழு மணிக்கு மேல், இருள் முழுமையாகச் சூழ்ந்த வேளையில், எங்கள் குழுவினர்—ஐந்து பேரும்—நகரத்தின் விளிம்பில் இருந்த ஃபோமின் சந்தில், சற்றே சரிந்த நிலையில் இருந்த ஒரு சிறிய வீட்டில், என்சைன் எர்க்கெலின் குடியிருப்பில் கூடினர். பொதுக் கூட்டத்திற்காக இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததே பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தான்; ஆனால், அவர் வர வேண்டிய நேரத்தைத் தாண்டி மிகவும் தாமதமாக வந்தார். அங்கிருந்த உறுப்பினர்கள் ஏற்கனவே ஒரு மணி நேரமாகக் காத்திருந்தனர். இந்த என்சைன் எர்க்கெல் என்பவன், விர்கின்ஸ்கியின் விருந்தில் கையில் பென்சிலுடனும், முன்னால் ஒரு குறிப்பேட்டுடனும் அமர்ந்திருந்த அதே இளம் அதிகாரிதான். அவன் சமீபத்தில்தான் நகரத்திற்கு வந்திருந்தான்; அமைதியான ஒரு சிறு தெருவில், நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த இரு முதிய சகோதரிகளின் வீட்டில் ஒரு தனி அறையை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான். அவன் விரைவில் அங்கிருந்து கிளம்பவிருந்ததால், கூட்டம் நடத்துவதற்கு அந்த இடம் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காத மிகச் சிறந்த இடமாக இருந்தது. விசித்திரமான அந்த இளைஞன் மிகவும் அமைதியானவன்; சத்தமும் கூச்சலும் நிறைந்த ஒரு கூட்டத்தில், மிக விசித்திரமான உரையாடல்கள் நடக்கும் சூழலில் கூட, தொடர்ந்து பத்து மாலைகள் வரை அவன் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் அமர்ந்திருக்க முடியும். பேசுபவர்களைத் தன் குழந்தைத்தனமான கண்களால் உற்று நோக்கியபடி, அசைக்க முடியாத கவனத்துடன் அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருப்பான். அவனுக்கு மிகவும் அழகான முகம் இருந்தது; பார்ப்பதற்கு அறிவுள்ளவன் போலவும் தோன்றினான். அவன் அந்த “ஐவர் குழுவில்” (fivesome) ஒருவன் அல்ல; அவனுக்கு எங்கிருந்தோ வந்த ஏதோ ஒரு பிரத்யேகப் பணி—முற்றிலும் செயல்பாட்டு ரீதியான ஒரு பணி—ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று எங்கள் குழுவினர் கருதினர். ஆனால், அவனுக்கு எந்தக் குறிப்பிட்ட அறிவுறுத்தல்களும் வழங்கப்படவில்லை என்பதும், அவனது சொந்த நிலையையே அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிந்ததா என்பது சந்தேகமே என்பதும் இப்போது தெரியவந்துள்ளது. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சைச் சந்தித்த பிறகு, அவன் அவரிடம் மிகுந்த பற்று கொண்டவனாக மாறியிருந்தான், அவ்வளவுதான். ஒருவேளை அவன், மிக இளம் வயதிலேயே தீய குணங்கள் கொண்ட ஒரு கொடூரமான மனிதனைச் சந்தித்திருந்தால்—அதாவது, ஏதோ ஒரு மேதாவிலாசமான சமூக-கற்பனைவாதக் காரணத்தைக் கூறி, அவனை ஒரு கொள்ளையர் கும்பலை உருவாக்கத் தூண்டி, அதன் சோதனையாக, முதலில் கண்ணில் படும் ஒரு விவசாயியைக் கொன்று கொள்ளையடிக்க ஆணையிட்டிருந்தால்—அவன் சந்தேகமேதுமின்றி, அப்படியே செய்திருப்பான். எங்கோ ஒரு இடத்தில் அவனுக்கு உடல்நலம் குன்றிய தாய் ஒருத்தி இருந்தாள்; அவளுக்கு அவன் தனது சொற்ப வருமானத்தில் பாதியை அனுப்பி வந்தான்—ஆனால், எப்படித்தான் அவன் அதைச் செய்தானோ......அவள் அந்த ஏழை, பொன்னிற முடி கொண்ட சிறு தலையை எப்படி முத்தமிட்டாள்—அவளுக்காக எப்படி நடுங்கினாள், அவளுக்காக எப்படி வேண்டிக்கொண்டாள்! இதைப் பற்றி இவ்வளவு விரிவாகச் சொல்கிறேன் என்றால், அவள் மீது எனக்கு மிகுந்த பரிதாபம் ஏற்படுவதால்தான்.

எங்கள் குழுவினர் மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்தனர். முந்தைய இரவு நடந்த நிகழ்வுகள் அவர்களை உலுக்கியிருந்தன; சொல்லப்போனால், அவர்கள் மிகவும் பயந்து போயிருந்தனர். இதுவரை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவர்கள் ஈடுபட்டு வந்த—நேரடியான, அதே சமயம் திட்டமிட்ட—அந்தச் சதிச் செயல், எதிர்பாராத திருப்பத்தை அடைந்திருந்தது. இரவில் ஏற்பட்ட தீ விபத்து, லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினர் படுகொலை செய்யப்பட்டது, லிசா மீது கும்பல் காட்டிய வன்முறை—இவை எதுவுமே அவர்களின் திட்டத்தில் இருந்தவை அல்ல. தங்களை வழிநடத்தி வந்த நபரின் போக்கை, சர்வாதிகாரமானது என்றும், வெளிப்படைத்தன்மையற்றது என்றும் அவர்கள் ஆவேசமாகக் குற்றம் சாட்டினர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் வரும் வரை காத்திருந்த வேளையில், அவர்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர்: அவரிடமிருந்து ஒரு தெளிவான விளக்கத்தைக் கட்டாயம் கேட்டுப் பெறுவது என்று தீர்மானித்தனர். அவர் முன்பைப் போலவே இதிலிருந்து நழுவ முயன்றால், தற்போதைய "ஐவர் குழுவை" கலைத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக ஒரு புதிய ரகசிய அமைப்பை உருவாக்குவது என்று முடிவு செய்தனர். அந்த அமைப்பு "கருத்துகளைப் பரப்புவதை" நோக்கமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; அது சமத்துவம் மற்றும் ஜனநாயகக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில், அவர்களே வகுத்த விதிகளின்படி இயங்க வேண்டும். லிபுத்தின், ஷிகால்யோவ் மற்றும் "சாமானிய மக்கள் குறித்த நிபுணர்" என்று தங்களைக் கூறிக்கொண்டவர்கள் இந்த யோசனையை மிகவும் தீவிரமாக முன்வைத்தனர். லியாம்ஷின் அமைதியாக இருந்தார், ஆனால் அவர் இதற்கு உடன்படுவது போலத் தெரிந்தது. விர்கின்ஸ்கி தயக்கம் காட்டினார்; பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் என்ன சொல்லப்போகிறார் என்பதைக் கேட்டுவிட்டு முடிவெடுக்கலாம் என்று அவர் கருதினார். அவர்கள் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிற்காகக் காத்திருந்தனர், ஆனால் அவர் வரவில்லை; அவரது இந்த அலட்சியம் சூழலில் மேலும் கசப்பைச் சேர்த்தது. எர்க்கெல் முற்றிலும் அமைதியாக இருந்தார்; அவர் தேநீர் பரிமாறுவதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினார்—வீட்டு உரிமையாளரின் அறையிலிருந்து தட்டில் தேநீர் கோப்பைகளை மட்டும் கொண்டு வந்தார்; சமோவாரைக் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொண்டு வரவோ அல்லது பணிப்பெண்ணை உள்ளே அனுமதிக்கவோ இல்லை.

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் இரவு எட்டரை மணிக்குத்தான் வந்து சேர்ந்தார். குழுவினர் கூடியிருந்த சோபாவிற்கு முன்னால் இருந்த வட்ட மேசையை நோக்கி அவர் வேகமான நடையுடன் வந்தார்; கையில் தொப்பியை வைத்திருந்த அவர், தேநீர் அருந்தும் அழைப்பை மறுத்துவிட்டார். அவரது முகபாவனை கோபமாகவும், கடுமையாகவும், அகங்காரம் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. அவர்களின் முகபாவனைகளைக் கண்டவுடனேயே, அவர்கள் ஏதோ ஒரு "கிளர்ச்சியில்" ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

"நான் வாயைத் திறப்பதற்கு முன்பே, உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று சொல்லிவிடுங்கள்—நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஏதோ திட்டமிட்டிருக்கிறீர்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது," என்று கூறிய அவர், ஒவ்வொருவரின் முகத்தையும் ஒருவித வெறுப்புடனும் ஏளனத்துடனும் பார்த்தார்.

லிபுட்டின், "அனைவர் சார்பாகவும்" பேசுகையில், மிகுந்த அதிருப்தியுடன், "இப்படியே போய்க்கொண்டிருந்தால், கடைசியில் நம் தலைதான் உடையப்போகிறது," என்று கூறினார். அவர்கள் தங்கள் தலை உடைவதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை—அதற்குத் தயாராகவே இருந்தனர்—ஆனால், அது "பொது நோக்கத்திற்காக" (common cause) மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். (கூட்டத்தில் சலசலப்பும், ஆமோதிக்கும் முணுமுணுப்புகளும் எழுந்தன.) எனவே, அனைத்தும் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும் என்றும், என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது முன்கூட்டியே தெரிய வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கோரினர்—"இல்லையென்றால், இது எங்கே போய் முடியும்?" (மீண்டும் சலசலப்பு, சில முனகல்கள்.) "இப்படிச் செயல்படுவது அவமானகரமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதும் கூட... நாங்கள் பயப்படவில்லை, ஆனால் ஒருவர் மட்டும் செயல்பட்டு மற்றவர்கள் வெறும் கருவிகளாக இருந்தால், அந்த ஒருவர் செய்யும் தவறால் நாமெல்லாம் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்." ("ஆம், ஆம்!" என்ற குரல்கள்—அனைவரின் ஆதரவு.)

"தொலையட்டும்—அப்படியானால், உங்களுக்குத்தான் என்ன வேண்டும்?"

"திரு. ஸ்டாவ்ரோகினின் இந்தச் சிறு சிறு சூழ்ச்சிகளுக்கும், பொது நோக்கத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்று லிபுட்டின் ஆவேசமாகக் கேட்டார். "அவர் ஏதோ ஒரு மர்மமான 'மையத்தில்' (center) இருக்கட்டும்—அப்படி ஒரு விசித்திரமான மையம் உண்மையிலேயே இருந்தால்—ஆனால், அதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள எங்களுக்கு விருப்பமில்லை! இதற்கிடையில், ஒரு கொலை நடந்துவிட்டது, போலீஸாருக்குத் தகவல் கிடைத்துவிட்டது; ஒரு துப்பு கிடைத்தால் போதும், அது முழு விஷயத்தையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்துவிடும்."

"நீங்களும் ஸ்டாவ்ரோகினும் சிக்கிக்கொண்டால், நாமெல்லோரும் சிக்கிக்கொள்வோம்," என்று 'சாமானிய மக்கள் குறித்த நிபுணர்' (expert on the common people) என்று தன்னை அழைத்துக்கொண்டவர் கூறினார். "இது பொது நோக்கத்திற்கு எந்த வகையிலும் உதவாது," என்று விர்கின்ஸ்கி மிகுந்த சோர்வுடன் முடித்தார்.

"என்ன முட்டாள்தனம்! அந்தக் கொலை தற்செயலாக நடந்தது—ஃபெட்கா கொள்ளையடிப்பதற்காகவே அதைச் செய்தான்."

"ம்ம். விசித்திரமான தற்செயல் நிகழ்வுதானே, இல்லையா?" லிபுட்டின் முகம் சுளித்தபடி கூறினான்.

“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது உங்களால்தான் நடந்தது.”

“எப்படி—எங்களால் எப்படி?”

“முதலாவதாக, லிபுட்டின், இந்தத் திட்டத்தில் நீயும் ஒரு பங்காளியாக இருந்தாய்; இரண்டாவதாக—மிக முக்கியமாக—லெப்யாட்கினை ஊரை விட்டு அனுப்பி வைக்கும்படி உனக்கு உத்தரவிடப்பட்டது, அதற்கான பணமும் கொடுக்கப்பட்டது. பிறகு நீ என்ன செய்தாய்? நீ அவனை அனுப்பி வைத்திருந்தால், இந்தச் சம்பவங்கள் எதுவுமே நடந்திருக்காது.”

“ஆனால், அவன் தன் கவிதைகளை வாசிக்கட்டும் என்று சொன்னது நீதானே?”

“யோசனை சொல்வது வேறு, உத்தரவிடுவது வேறு. அவனை ஊரை விட்டு அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்பதுதான் உத்தரவு.”

“உத்தரவு... இது என்ன விசித்திரமான வார்த்தை? சொல்லப்போனால், அவன் கிளம்புவதைத் தடுத்து நிறுத்துமாறு நீதான் குறிப்பாக உத்தரவிட்டாய்.”

“நீ தவறு செய்துவிட்டாய்—உன் முட்டாள்தனத்தையும், கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாத தன்மையையும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டாய். கொலையைப் பொறுத்தவரை, அது ஃபெட்காவின் வேலை; அவன் கொள்ளையடிக்கும் நோக்கத்துடன் தனியாகச் செய்திருக்கிறான். மணியோசையைக் கேட்டதும் நீயாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டாய். பயந்துபோய் பதறிவிட்டாய். ஸ்டாவ்ரோஜின் அவ்வளவு முட்டாள் அல்ல—அவர் மதிய வேளையில், துணை ஆளுநரைச் சந்தித்த பிறகுதான் அங்கிருந்து கிளம்பினார் என்பதே அதற்குச் சான்று. ஏதேனும் தவறு நடந்திருந்தால், பகல் வெளிச்சத்தில் அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் செல்ல அனுமதித்திருக்க மாட்டார்கள்.”

“சரி, திரு. ஸ்டாவ்ரோஜின் தான் கொலையைச் செய்தார் என்று நாங்கள் சொல்லவில்லை,” என்று லிபுட்டின் காட்டமான குரலில் குறுக்கிட்டான். “அவருக்கு இதைப் பற்றித் தெரிந்திருக்கவே வாய்ப்பில்லை—எனக்குத் தெரியாதது போலவே. எனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்பது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்; ஆனாலும், ஏதோ ஒரு ஆடு தவறி கொதிக்கும் பாத்திரத்திற்குள் விழுந்தது போல, நானும் இந்தச் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டேன்.”

“அப்படியானால், நீ யாரைக் குற்றம் சாட்டுகிறாய்?” என்று கேட்ட பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், அவனை ஒருவிதக் கடுமையுடன் பார்த்தான். “நகரங்களுக்குத் தீ வைப்பதையே தங்கள் வேலையாகக் கொண்டவர்களைத்தானே?”

“மிக மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், நீ இதிலிருந்து தப்பிக்கப் பார்க்கிறாய். எப்படியிருந்தாலும், இதை வாசித்து மற்றவர்களுக்கும் காட்டு. உன் தகவலுக்காகச் சொல்கிறேன்.” அவர் தனது பையிலிருந்து லெப்யாட்கின் என்பவர் லெம்ப்கேவுக்கு எழுதிய அந்த அடையாளம் காட்டப்படாத கடிதத்தை எடுத்து லிபுட்டினிடம் கொடுத்தார். லிபுட்டின் அதைப் படித்துவிட்டு, மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன், ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தபடி அதைத் தன் அருகில் இருந்தவரிடம் கொடுத்தார்; அந்தக் கடிதம் அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரிடமும் கைமாறியது.

“இது உண்மையிலேயே லெப்யாட்கினின் கையெழுத்துதானா?” என்று ஷிகால்யோவ் கேட்டார்.

“நிச்சயமாக, இது அவனுடைய கையெழுத்துதான்,” என்று லிபுட்டினும் டோல்காச்சென்கோவும் (இவர்களில் டோல்காச்சென்கோ சாதாரண மக்கள் குறித்த விஷயங்களில் ‘நிபுணராக’க் கருதப்பட்டவர்) உறுதிப்படுத்தினர்.

“உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவே இதைக் காட்டுகிறேன்—மேலும், லெப்யாட்கின் விஷயத்தில் நீங்கள் எவ்வளவு கவலையுடன் இருந்தீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும் என்பதால் இதைக் காட்டினேன்,” என்று கூறியபடியே, அந்தக் கடிதத்தைத் திரும்ப வாங்கிக்கொண்டார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச். “ஆகவே, கனவான்களே, ஃபெட்கா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு நபர், தற்செயலாக, நம்மை ஒரு ஆபத்தான மனிதனிடமிருந்து விடுவித்திருக்கிறார். ஒரு சிறிய தற்செயலான நிகழ்வு சில நேரங்களில் எத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்துகிறது பாருங்கள்! இது ஒரு பாடமாக அமையவில்லையா?”

அங்கிருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரைவாகப் பார்த்துக்கொண்டனர்.

“சரி, கனவான்களே, இப்போது நான் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது,” என்று அவர் தொடங்கினார்...பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், “அனுமதியின்றி நகரத்திற்குத் தீ வைக்கும் உரிமையை உங்களுக்கு யார் கொடுத்தது என்று கேட்டுக்கொள்ளலாமா?” என்று வினவினார்.

“என்னது? நாங்களா? நாங்கள் நகரத்திற்குத் தீ வைத்தோமா? அட, என்ன ஒரு விசித்திரமான பழி சுமத்தல் இது!” என்று அங்கிருந்தவர்கள் கூச்சலிட்டனர்.

“நிலைமை உங்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்றிருப்பதை நான் உணர்கிறேன்,” என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உறுதியான குரலில் தொடர்ந்தார். “ஆனால், இது யூலியா மிகைலோவ்னாவுடனான ஏதோ ஒரு சாதாரண மோதல் அல்ல. நீங்கள் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக ஆபத்தை உங்கள் தலைமீதே இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை விளக்கவே உங்களை இங்கே வரவழைத்தேன். இந்த ஆபத்து உங்களை மட்டுமல்ல, இன்னும் பலரையும் அச்சுறுத்துகிறது.”

இதுவரை அமைதியாக இருந்த விர்கின்ஸ்கி, சற்றே ஆவேசத்துடன், “மன்னிக்கவும், உண்மையில் நாங்கள் உங்களிடம் ஒரு புகார் தெரிவிக்கவே வந்தோம். இவ்வளவு தீவிரமான—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், மிகவும் விசித்திரமான—ஒரு நடவடிக்கையை, உறுப்பினர்களிடம் கலந்தாலோசிக்காமல், தன்னிச்சையாகவும் பாரபட்சமாகவும் எடுத்திருக்கிறீர்கள்; இதைக் குறித்துதான் நாங்கள் கேள்வி எழுப்ப விரும்பினோம்,” என்று கூறினார்.

“அப்படியானால், நீங்கள் இதை மறுக்கிறீர்களா? நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன், நீங்கள்—மற்றும் நீங்கள் மட்டுமே—இந்தத் தீயை வைத்தீர்கள். நண்பர்களே, பொய் சொல்லாதீர்கள்; என்னிடம் துல்லியமான தகவல்கள் உள்ளன. உங்கள் பொறுப்பற்ற, அனுமதியற்ற செயல்களால், ஒட்டுமொத்த நோக்கத்தையே ஆபத்துக்குள்ளாக்கிவிட்டீர்கள். நீங்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னலில் உள்ள ஒரு சிறு முடிச்சு மட்டுமே; அந்த வலைப்பின்னலின் மையப்பகுதிக்கு நீங்கள் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், உங்களில் மூவர், எந்தவித உத்தரவும் இன்றி, ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களைத் தூண்டிவிட்டு இந்தத் தீயை வைக்கச் செய்தீர்கள்—அதன்படியே தீயும் ஏற்பட்டது.”

“யார் அந்த மூவர்? எங்களில் யார் அந்த மூவர்?”

“முந்தைய நாள் இரவு, அதாவது அதிகாலை மூன்று அல்லது நான்கு மணியளவில், ‘ஃபர்கெட்-மீ-நாட்’ (Forget-Me-Not) மதுக்கூடத்தில், தோல்காச்சென்கோ, நீங்கள்தானே ஃபோம்கா ஜாவியாலோவைத் தூண்டிவிட்டீர்கள்?”

“ஐயோ, கடவுளே!” என்று தோல்காச்சென்கோ துள்ளி எழுந்தான். “நான் ஒன்றும் பெரியதாகச் சொல்லவில்லை—அப்படி எந்த உள்நோக்கத்துடனும் நான் பேசவில்லை! அன்று காலை அவனுக்குக் கசையடி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, அவ்வளவுதான்—அவன் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்திருந்ததைப் பார்த்ததும், நான் அந்தப் பேச்சை உடனே நிறுத்திவிட்டேன்!” நீங்கள் எனக்கு நினைவூட்டியிருக்காவிட்டால், எனக்கு அது அறவே நினைவுக்கு வந்திருக்காது. ஒரு சாதாரணச் சொல் எதையும் தீக்கிரையாக்கிவிட முடியாதுதானே?

“ஒரு சிறிய தீப்பொறி முழு வெடிமருந்துத் தொழிற்சாலையையே வெடித்துச் சிதறச் செய்யக்கூடும் என்று தெரிந்தால், நீங்கள் ஆச்சரியப்படுவீர்கள் என்று தோன்றுகிறது.”

“நான் ஒரு மூலையில், அவரது காதருகே மிக மெதுவாக, கிசுகிசுக்கும் குரலில் பேசினேன்—இது உங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்க முடியும்?” என்று டோல்காச்சென்கோ திடீரென உணர்ந்துகொண்டான்.

“நான் அங்கேயே, மேசைக்கு அடியில் அமர்ந்திருந்தேன். கவலைப்படாதீர்கள், கனவான்களே—நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குத் தெரியும். என்ன, திரு. லிபுட்டின், இவ்வளவு தந்திரமான புன்னகையை உதிர்க்கிறீர்களா? உதாரணமாக, சென்ற நான்காம் நாள் நள்ளிரவில், உங்கள் படுக்கையறையில், உறங்கச் செல்லும்போது உங்கள் மனைவியை நீங்கள் கிள்ளியது எனக்குத் தெரியும்.”

லிபுட்டின் வாயைப் பிளந்தபடி, முகம் வெளிறிப்போனான்.

(பிற்காலத்தில் தெரியவந்தபடி, லிபுட்டினின் இந்த ‘சாகச’த்தைப் பற்றி அவர், அந்த வீட்டில் பணிபுரிந்த அகஃபியா என்ற பணிப்பெண்ணிடமிருந்து அறிந்துகொண்டார். உளவு வேலைக்காக அவர் ஆரம்பத்திலிருந்தே அந்தப் பெண்ணுக்குப் பணம் கொடுத்து வந்திருந்தார்—இந்த உண்மை பிற்காலத்தில்தான் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது.)

“நான் ஒரு உண்மையைச் சொல்லலாமா?” என்று கேட்டபடி ஷிகால்யோவ் திடீரென எழுந்தான்.

“தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்.”

ஷிகால்யோவ் மீண்டும் அமர்ந்து, தன்னை ஒருநிலைப்படுத்திக்கொண்டான்.

“எனக்குத் புரிந்தவரை—வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளவும் வழியில்லை—நீங்கள் தொடக்கத்திலும், பின்னர் மீண்டும் ஒருமுறை, மிகவும் அழுத்தமாகவும்—ஓரளவு மிகையான கோட்பாட்டுத் தன்மையுடன் இருந்தாலும்—ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட முடிச்சுகளின் ஒரு பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னலால் ரஷ்யா மூடப்பட்டிருக்கும் ஒரு காட்சியை விவரித்தீர்கள்.” "இத்தகைய ஒவ்வொரு சுறுசுறுப்பான சிறு குழுவும்—புதிய உறுப்பினர்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு, கிளைகள் மூலம் விரிவடைந்து—உள்ளூர் அதிகாரிகளின் செல்வாக்கை, அவதூறுப் பிரச்சாரங்கள் வாயிலாக முறையாகச் சிதைக்கும் பணியைக் கொண்டுள்ளது. கிராமங்களில் குழப்பத்தை விதைப்பது, அவநம்பிக்கையையும் ஊழல் குறித்த வதந்திகளையும் கிளறிவிடுவது, எதன் மீதும் துளியும் நம்பிக்கை இல்லாத சூழலை உருவாக்குவது, மேலும் ஏதோ ஒரு சிறந்த மாற்றத்திற்காக ஏங்கும் உணர்வைத் தூண்டுவது ஆகியவை இவர்களின் வேலை. இறுதியாக, சாதாரண மக்களிடையே மிகவும் பரவலாக அறியப்பட்ட ஒரு செயலான 'தீவைப்பு' மூலம், தேவைப்பட்டால், ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் பெரும் விரக்தியில் ஆழ்த்துவது இவர்களின் திட்டம். நான் அப்படியே நினைவுகூர்ந்த இந்த வார்த்தைகள் உங்களுடையவைதானே? ஒரு மத்தியக் குழுவின் தூதுவராக நீங்கள் முன்வைத்த செயல் திட்டம் இதுதானே—அந்த மத்தியக் குழுவோ, எங்களுக்கு முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத, ஒரு கற்பனை போலத் தோன்றும் மர்மமான அமைப்பு!"

"சரிதான்—ஆனால், விஷயத்திற்கு வர நீங்கள் மிகவும் மெதுவாகச் செயல்படுகிறீர்கள்."

"ஒவ்வொருவருக்கும் தங்கள் கருத்தைச் சொல்ல உரிமை உண்டு. ரஷ்யா முழுவதும் பரவியுள்ள இந்த பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னலில், இது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான சிறு குழுக்கள் செயல்படுவதை நீங்கள் உணர்த்தினீர்கள்; ஒவ்வொரு குழுவும் தனது பணியைச் சரியாகச் செய்து முடித்தால், ரஷ்யா முழுவதிலும்—ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட சமிக்ஞை கிடைத்தவுடன்..."

"தொலையட்டும்! நீங்களெல்லாம் இல்லாமலேயே செய்ய வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருக்கின்றன!" என்று தனது நாற்காலியில் அசைந்தபடி, கோபத்துடன் கத்தினான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்.

"சரி, நான் சுருக்கமாக முடிக்கிறேன், ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறேன்: நாங்கள் ஏற்கனவே பல ஊழல்களைப் பார்த்திருக்கிறோம், உள்ளூர் மக்களின் அதிருப்தியைக் கண்டிருக்கிறோம், உள்ளூர் நிர்வாகத்தின் வீழ்ச்சியில் பங்கெடுத்திருக்கிறோம், ஏன், எங்கள் கண்களாலேயே தீ விபத்தையும் பார்த்திருக்கிறோம். அப்படியிருக்க, உங்களுக்கு என்னதான் குறை? இது உங்கள் திட்டம் இல்லையா? எங்களை நீங்கள் எதற்காகக் குற்றம் சாட்டுகிறீர்கள்?"

"உங்கள் விருப்பப்படி நீங்களாகவே செயல்பட்டதற்காக!" என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஆவேசமாகக் கத்தினான். "நான் இருக்கும் வரை, என் அனுமதியின்றி எதையும் செய்ய உங்களுக்கு உரிமையில்லை. போதும்! உங்கள் மீது புகார் ஒன்று தயார் செய்யப்பட்டுள்ளது; நாளை, அல்லது இன்றிரவே கூட நீங்கள் கைது செய்யப்படலாம். அவ்வளவுதான் விஷயம்." இந்தத் தகவல் நம்பகமானது.

இதைக் கேட்டதும், அங்கிருந்த அனைவருடைய வாயும் அதிர்ச்சியில் பிளந்து போயின. “அவர்கள் அனைவரும் பிடிபடுவார்கள்—வெறும் தீவைப்புச் சம்பவத்தைத் தூண்டியவர்கள் என்ற காரணத்திற்காக மட்டுமல்ல, ஒரு ரகசியக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் என்ற முறையிலும் அவர்கள் கைது செய்யப்படுவார்கள். அந்த உளவாளிக்கு இந்த அமைப்பின் ஒட்டுமொத்த ரகசியமும் தெரியும். நீங்கள் என்ன பாடுபடுத்தி வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்!”

“அது ஸ்டாவ்ரோகினாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!” என்று கத்தினான் லிபுட்டின்.

“என்ன… ஏன் ஸ்டாவ்ரோகின்?” என்று கேட்ட பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், சட்டென்று தன்னை நிறுத்திக்கொண்டான். “அட, ச்சே!” என்று உடனே தன்னைத் திருத்திக்கொண்டு, “அது ஷாதோவ்! ஷாதோவ் ஒரு காலத்தில் இந்த இயக்கத்தில் இருந்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அவன் மீது சந்தேகம் வராத நபர்களைக் கொண்டு அவனை நான் கண்காணித்து வந்தேன். அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மை தெரியவந்தது—இந்த அமைப்பின் கட்டமைப்பு, சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாமே அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது! கடந்த காலத்தில் இதில் ஈடுபட்டதற்காகத் தன் மீது குற்றம் சுமத்தப்படாமல் இருக்க, அவன் அனைவரையும் காட்டிக்கொடுக்கப் போகிறான். இதுவரை அவன் தயங்கிக்கொண்டிருந்தான், அதனால் நான் அவனை விட்டுவைத்திருந்தேன். ஆனால், இந்தத் தீவைப்புச் சம்பவம் அவனை ஒரு முடிவுக்கு வரத் தூண்டிவிட்டது; அவன் மிகுந்த கலக்கமடைந்திருக்கிறான், இப்போது அவனுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. நாளைக்குள், தீவைப்பாளர்கள் மற்றும் அரசியல் குற்றவாளிகள் என்ற பெயரில் நாம் அனைவரும் கைது செய்யப்படுவோம்.”

“இது உண்மையா? ஷாதோவுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

அங்கே நிலவிய பதற்றத்தை விவரிக்கவே முடியாது.

“இது முற்றிலும் உண்மைதான். நான் இதைக் கண்டறிந்த விதம் அல்லது அதற்கான வழிமுறைகளை இப்போது என்னால் வெளிப்படுத்த முடியாது. ஆனால், தற்போதைய சூழலில் நான் உங்களுக்கு ஒரு உதவி செய்ய முடியும்: ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் மூலமாக…”"ஷாதோவிடம் நான் தனிப்பட்ட முறையில் செல்வாக்கு செலுத்தி, அவனுக்குச் சந்தேகமே வராதபடி அவன் அந்தப் புகாரைக் கொடுப்பதைத் தள்ளிப்போட வைக்க முடியும்... ஆனால், அதிகபட்சம் இருபத்தி நான்கு மணிநேரம் மட்டுமே என்னால் கால அவகாசம் பெற முடியும். அதற்கு மேல் என்னால் முடியாது. எனவே, நாளை மறுநாள் காலை வரை நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம்."

அனைவரும் மௌனமாக இருந்தனர்.

"சரி, அப்படியானால் அவனை நரகத்திற்கு அனுப்பி வைத்துவிட வேண்டியதுதான்!" என்று முதலில் டோல்காச்சென்கோ கத்தினான்.

"அதற்கு இதுதான் சரியான நேரம்!" என்று லியாம்ஷின் வன்மத்துடன் கூறி, மேசையின் மீது தன் முஷ்டியால் ஓங்கி அடித்தான்.

"ஆனால், எப்படி?" என்று லிபுட்டின் முணுமுணுத்தான்.

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உடனே அந்த வினாவைப் பற்றிக்கொண்டு, தனது திட்டத்தை விளக்கினான். அதன்படி, ரகசிய அச்சியந்திரத்தை ஒப்படைப்பதாகக் கூறி ஷாதோவை ஏமாற்றி, அது புதைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒதுக்குப்புறமான இடத்திற்கு நாளை இரவு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; பிறகு—"அங்கே என்ன செய்ய வேண்டுமோ, அதை நாங்கள் பார்த்துக்கொள்வோம்." அவன் சில முக்கியமான விவரங்களை விவரித்தான்—அவற்றை நாம் இங்கே தவிர்க்கிறோம்—மேலும், ஷாதோவிற்கும் அந்த மைய அமைப்பிற்கும் இடையிலான தெளிவற்ற உறவுமுறை குறித்தும் விளக்கினான்; இது வாசகர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயம்தான்.

"அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்," என்று லிபுட்டின் தயக்கத்துடன் கூறினான், "ஆனால், இது போன்றதொரு சம்பவம் மீண்டும் நடப்பது... நிச்சயம் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திவிடுமே!"

"நிச்சயமாக," என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உறுதிப்படுத்தினான், "ஆனால், அதற்கும் நாங்கள் ஏற்பாடு செய்துவிட்டோம். சந்தேகத்தை முற்றிலுமாக திசைதிருப்ப ஒரு வழி இருக்கிறது."

பின்பு, அவன் வழக்கமான துல்லியத்துடன் கிரில்லோவைப் பற்றிப் பேசினான்—அவன் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்ளத் திட்டமிட்டிருப்பது, ஒரு சிக்னலுக்காகக் காத்திருக்க ஒப்புக்கொண்டது, மேலும் இறப்பதற்கு முன் ஒரு கடிதம் எழுதி வைத்து, அதில் தன்னிடம் எழுதச் சொல்லப்படும் அனைத்து விஷயங்களுக்கும் முழுப் பொறுப்பேற்கச் சம்மதித்தது என அனைத்தையும் விவரித்தான். (சுருக்கமாகச் சொன்னால், வாசகர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயங்கள்தான்.)

"தன்னைத்தானே மாய்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அவனது உறுதியான எண்ணம்—இது ஒரு தத்துவார்த்தமான முடிவுதான், ஆனால் என் பார்வையில் இது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான செயல்—இது 'அங்கே' உள்ளவர்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டது," என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் மேலும் விளக்கினான். "அங்கே எதுவும் வீணாவதில்லை—ஒரு முடி கூட, ஒரு தூசு கூட வீணாவதில்லை; அனைத்தும் பொதுவான நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன." அவர் எந்த அளவுக்குப் பயன்படுவார் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட பிறகு, அவருடைய நோக்கங்கள் மிகவும் தீவிரமானவை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டோம். எனவே, அவர் ரஷ்யா செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொடுத்தோம் (ஏனோ தெரியவில்லை, அவர் ரஷ்யாவிலேயே இறக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்). அவரிடம் ஒரு பணியையும் ஒப்படைத்தோம்; அதைச் செய்து முடிப்பதாக அவர் உறுதியளித்தார் (அப்படியே செய்தார்). மேலும், உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த அந்த வாக்குறுதியையும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டோம்: எப்போது தற்கொலை செய்துகொள்ளச் சொல்கிறோமோ, அப்போது அவர் அதைச் செய்துகொள்ள வேண்டும். அவர் எல்லாவற்றிற்கும் ஒப்புக்கொண்டார். அவர் இந்த இயக்கத்துடன் ஒரு தனித்துவமான முறையில் இணைந்துள்ளார் என்பதையும், சேவை செய்ய மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருக்கிறார் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்; இதைத் தாண்டி மேலதிக விவரங்களை என்னால் உங்களிடம் கூற முடியாது. நாளை, ஷாதோவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, ஷாதோவின் மரணத்திற்குத் தான் தான் காரணம் என்று குறிப்பிடும் ஒரு கடிதத்தை கிரிலோவை எழுத வைக்கப்போகிறேன். இது மிகவும் நம்பகமானதாகத் தோன்றும்: அவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர், ஒன்றாக அமெரிக்காவிற்குச் சென்றனர், அங்கு அவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது—இவை அனைத்தும் அந்தக் கடிதத்தில் விளக்கப்படும்... மேலும்... சூழ்நிலையைப் பொறுத்து, இன்னும் சில விஷயங்களையும் அதில் சேர்க்கச் சொல்லலாம்—ஒருவேளை அந்த அறிவிப்புகள் (பிரகடனங்கள்) குறித்தோ, அல்லது ஓரளவிற்கு அந்தத் தீ விபத்து குறித்தோ கூட இருக்கலாம். இதைப் பற்றி நான் யோசித்துக்கொள்கிறேன். கவலைப்படாதீர்கள், அவர் எந்தவிதமான முன்முடிவுகளும் இல்லாத மனிதர்; அவர் முன் வைக்கப்படும் எதற்கும் அவர் கையெழுத்திடுவார்.

சில சந்தேகங்கள் எழுந்தன. இந்த விவரிப்பு மிகவும் நம்பமுடியாத ஒன்றாகத் தோன்றியது. அங்கு இருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் கிரிலோவைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றைக் கேள்விப்பட்டிருந்தனர்—குறிப்பாக லிபுட்டின், அவரைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தார்.

“அவர் திடீரென்று மனதை மாற்றிக்கொண்டு, இதைச் செய்ய மறுத்துவிட்டால் என்ன செய்வது?” என்று ஷிகால்யோவ் கேட்டார். “அவர் ஒரு பைத்தியக்காரர், அவரை எப்படி நம்புவது?”

“கவலைப்படாதீர்கள், கனவான்களே—அவர் சொன்னபடியே செய்வார்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உறுதியாகக் கூறினார். “எங்கள் ஒப்பந்தப்படி, ஒரு நாள் முன்னதாகவே அவருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்—அதன்படி, நான் இன்று அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்.” “லிபுட்டின் என்னுடன் இப்போது அவருடைய இடத்திற்கு வரட்டும்; நேரில் சென்று சரிபார்த்துக்கொள்ளட்டும். அவர் திரும்பி வந்ததும், நான் சொன்னது உண்மையா இல்லையா என்பதை அவரே உங்களிடம் கூறுவார்—தேவைப்பட்டால், இன்றே அவர் அதை உங்களிடம் சொல்ல முடியும்.” பிறகு, மிகுந்த எரிச்சலுடன் பேச்சை இடையில் நிறுத்திவிட்டு—இந்த அற்பமான மனிதர்களை நம்பவைக்க இவ்வளவு முயற்சி எடுப்பதோ அல்லது அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வதோ அவர்களுக்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய கௌரவம் என்று உணர்ந்தது போல—அவர் மேலும் கூறினார், "எப்படியிருந்தாலும், உங்கள் விருப்பப்படி செய்யுங்கள். உங்களால் செயல்பட முடியாவிட்டால், இந்த உடன்படிக்கை முறிந்துவிடுகிறது—முற்றிலும் உங்கள் கீழ்ப்படியாமையாலும் துரோகத்தாலும் மட்டுமே இது நிகழ்கிறது. இந்த நொடியிலிருந்து, நாம் தனித்தனி வழிகளில் செல்கிறோம். ஆனால் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்: அப்படி நடந்தால், ஷாதோவின் காட்டிக்கொடுப்பால் ஏற்படும் சிக்கல்கள் மற்றும் அதன் விளைவுகளுக்கு அப்பால், நீங்கள் இன்னொரு சிறிய சிக்கலையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்—இந்த உடன்படிக்கை உருவாக்கப்பட்டபோதே அது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, கனவான்களே, எனக்கு உங்களைப் பார்த்து பெரிய பயமொன்றும் இல்லை… நான் உங்களோடு பிரிக்க முடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்… ஆனால், இறுதியில், இதற்கெல்லாம் பெரிய வித்தியாசமொன்றும் இல்லை."

"இல்லை, நாங்கள் முடிவு செய்துவிட்டோம்," என்று லியாம்ஷின் அறிவித்தார்.

"வேறு வழியில்லை," என்று டோல்காசென்கோ முணுமுணுத்தார், "மேலும் கிரிலோவைப் பற்றி நீங்கள் சொன்னதை லிபுட்டின் உறுதிப்படுத்தினால், அப்படியானால்..."

"நான் இதற்கு எதிரானவன்! என் ஆன்மாவின் ஒவ்வொரு இழையாலும், இத்தகைய இரத்தவெறி கொண்ட முடிவை நான் எதிர்க்கிறேன்!" என்று விர்கின்ஸ்கி தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று கூறினார்.

"ஆனால்?" என்று கேட்டார் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்.

"என்ன 'ஆனால்'?"

"நீங்கள் 'ஆனால்' என்று சொன்னீர்கள்… நான் அதற்காகத்தான் காத்திருக்கிறேன்."

"நான் 'ஆனால்' என்று சொன்னதாகத் தெரியவில்லை… நீங்கள் முடிவு செய்துவிட்டீர்கள் என்றால், அப்படியானால்..."

"அப்படியானால்?"

விர்கின்ஸ்கி மௌனமானார்.

"ஒருவர் தனது சொந்தப் பாதுகாப்பைப் புறக்கணிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்," என்று எர்கெல் திடீரெனப் பேசத் தொடங்கினார், "ஆனால் பொதுவான இலக்குக்கு அதனால் பாதிப்பு ஏற்படும் என்றால், அப்போது, ​​தனது சொந்தப் பாதுகாப்பைப் புறக்கணிக்க ஒருவருக்கு உரிமை இல்லை என்றுதான் நான் கருதுகிறேன்..."

அவர் பேச்சில் தடுமாறி, முகம் சிவந்து போனார். அனைவரும் அவரவர் சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருந்தாலும், ஆச்சரியத்துடன் அவரை நோக்கினர்—அவரும் பேசுவார் என்பது முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்றாக இருந்தது.

"நான் பொதுவான இலக்கிற்காகவே இருக்கிறேன்," என்று விர்கின்ஸ்கி திடீரென அறிவித்தார்.

அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர். அடுத்த நாள் நண்பகலில் மீண்டும் ஒருமுறை தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொண்டு, இறுதி முடிவை எட்டுவது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது—இதற்காக அனைவரும் ஒரே இடத்தில் கூட வேண்டிய அவசியமில்லை. அச்சியந்திரம் புதைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடம் தெரிவிக்கப்பட்டது; மேலும், ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய பணிகளும் பொறுப்புகளும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. லிபுட்டின் மற்றும் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அங்கிருந்து உடனடியாகக் கிளம்பி, கிரிலோவைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்றனர்.
II

ஷாதோவ் தங்களைப் பற்றி போலீஸிடம் காட்டிக்கொடுத்துவிடுவான் என்று அந்த குழுவினர் முழுமையாக நம்பினர்; அதே சமயம், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தங்களைச் சதுரங்கக் காய்களைப் போலத் தன் விருப்பப்படி கையாளுகிறான் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். இருப்பினும், மறுநாள் குறித்த இடத்திற்கு அவர்கள் அனைவரும் தவறாமல் வந்து சேருவார்கள் என்பதும், ஷாதோவின் விதி முடிவாகிவிட்டது என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஏதோ ஒரு கணத்தில், அவர்கள் தங்களை ஈசல்களைப் போல உணரத் தொடங்கினர்......அவர்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான சிலந்தியின் வலையில் சிக்கிக்கொண்டிருந்தனர்; மிகுந்த கோபத்தில் இருந்த அதே வேளையில், பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டும் இருந்தனர்.

அவர்களுடனான விவகாரத்தில் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் தரப்பில் நிச்சயமாகத் தவறு இருந்தது: நிலைமையின் கடுமையைக் குறைக்க அவர் சற்றே மெனக்கெட்டிருந்தால், காரியங்கள் இன்னும் சுமுகமாகவும் எளிதாகவும் முடிந்திருக்கக்கூடும். உண்மைகளை ஏதோ ஒரு உன்னதமான ரோமானியக் குடிமை விழுமியத்தையோ அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்றையோ முன்வைத்து கண்ணியமான முறையில் விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவர் வெறும் கச்சா பயத்தையும், அவர்களின் உயிருக்கே ஆபத்து வரப்போகிறது என்ற அச்சுறுத்தலையும் மட்டுமே வெளிப்படையாகப் பேசினார்; இது மிகவும் நாகரிகமற்ற செயல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நிச்சயமாக, 'வாழ்வதற்கான போராட்டம்' என்பது உலகளாவிய விதிதான்—இது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே—இருந்தாலும்…

ஆனால், ரோமானிய விழுமியங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சிடம் நேரமில்லை; அவரே நிலைகுலைந்து போயிருந்தார். ஸ்தாவ்ரோகின் அங்கிருந்து சென்றது அவரை அதிர்ச்சியிலும் சிதைவிலும் ஆழ்த்தியிருந்தது. ஸ்தாவ்ரோகின் துணை ஆளுநரைச் சந்தித்தார் என்று அவர் பொய் சொல்லியிருந்தார்; ஆனால் உண்மையில், ஸ்தாவ்ரோகின் யாரையும்—தன் தாயைக் கூட—சந்திக்காமல் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றிருந்தார். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, யாரும் அவரைத் தடுக்கவோ தொந்தரவு செய்யவோ இல்லை. (பிற்காலத்தில், அதிகாரிகள் இதற்கொரு அதிகாரப்பூர்வ விளக்கத்தை அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர்.) பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் நாள் முழுவதும் விசாரித்தும், அவருக்கு எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை—அவர் இவ்வளவு ஆழ்ந்த குழப்பத்திற்கு உள்ளானது இதுவே முதல்முறை. ஸ்தாவ்ரோகினை எப்படி, எப்படித்தான் திடீரென்று கைவிட முடியும்? இதனால்தான், 'நமது' குழுவினரிடம் அவர் கனிவாக நடந்துகொள்ள முடியவில்லை. மேலும், அவர்கள் அவருக்கு ஒரு தடையாகவே இருந்தனர்: அவர் ஏற்கனவே ஸ்தாவ்ரோகினைத் தேடிப் புறப்படத் தீர்மானித்திருந்தார், ஆனால் ஷாதோவ் அவரை அங்கேயே பிடித்து வைத்திருந்தார்—ஏதோ ஒரு தேவைக்காக, ஐந்து பேர் கொண்ட அந்த 'அமைப்பை' (cell) அவர் முழுமைப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. "வீணாக்க ஏன் விட வேண்டும்? எப்போதாவது பயன்படலாம் அல்லவா!"—இதுதான் அவரது சிந்தனையாக இருந்திருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன்.

ஷாதோவைப் பொறுத்தவரை, அவர் அதிகாரிகளிடம் சென்று உண்மையைச் சொல்லிவிடுவார் என்பதில் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உறுதியாக இருந்தார். அந்த 'ஒற்றுக் கொடுப்பது' (denunciation) குறித்து அவர் நம் குழுவிடம் சொன்னதெல்லாம் வெறும் பொய்; அவர் அத்தகைய ஆவணத்தை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை, அதைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதும் இல்லை—இருப்பினும், இரண்டுடன் இரண்டைக் கூட்டினால் நான்கு வரும் என்பது எவ்வளவு உறுதியானதோ, அவ்வளவு உறுதியாக அந்த ஆவணம் இருப்பதை அவர் நம்பினார். லிசா மற்றும் மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் மரணம் போன்ற தற்போதைய சூழலை ஷாதோவால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்றும், சரியாக இந்த தருணத்தில்தான் அவன் ஏதோ ஒரு முடிவை எடுக்கப்போகிறான் என்றும் அவர் உறுதியாக நம்பினார். யாருக்குத் தெரியும்? ஒருவேளை அவர் அப்படி நம்புவதற்கு ஏதேனும் காரணமும் இருந்திருக்கலாம். ஷாதோ மீது அவருக்குத் தனிப்பட்ட வெறுப்பு இருந்தது என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே; ஒருமுறை அவர்களுக்குள் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருந்தது, அந்த அவமானத்தை பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் ஒருபோதும் மன்னித்ததில்லை. உண்மையில், இதுவே அதற்கான முதன்மைக் காரணம் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

எங்கள் ஊரின் நடைபாதைகள் குறுகலானவை; அவை செங்கற்களால் ஆனவை, சில இடங்களில் மரப்பலகைகளால் அமைக்கப்பட்டவை. பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் நடைபாதையின் மையப்பகுதியிலேயே நடந்து சென்றார், முழு பாதையையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டார். அவருடன் சேர்ந்து நடக்க இடமில்லாமல் தவித்த லிபுட்டினை அவர் சற்றும் கண்டுகொள்ளவில்லை. இதனால், லிபுட்டின் ஒன்று அவருக்குப் பின்னால் ஒரு படி தள்ளி நடக்க வேண்டியிருந்தது, அல்லது அவருடன் அருகருகே பேசிக்கொண்டே நடக்க விரும்பினால், தெருவில் இருந்த சேற்றுக்குள் இறங்கி நடக்க வேண்டியிருந்தது. திடீரென்று, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சுக்கு ஒரு பழைய நினைவு வந்தது: சில காலத்திற்கு முன்பு, அவரும் இதேபோல சேற்றில் ஓடிச் சென்று, ஸ்டாவ்ரோகினுடன் ஈடுகொடுத்து நடக்க முயன்றிருந்தார். அப்போது ஸ்டாவ்ரோகினும், இப்போது பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் செய்வது போலவே, நடைபாதையின் மையப்பகுதியில் முழு இடத்தையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். அந்த முழு காட்சியும் நினைவுக்கு வர, கோபத்தால் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் மூச்சு திணறியது.

லிபுட்டினுக்கும் மூச்சு திணறியது—ஆனால், அது ஒருவித மனக்குறையினால் ஏற்பட்டது. எங்கள் குழுவில் உள்ள மற்றவர்களை பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எப்படி வேண்டுமானாலும் நடத்தலாம், ஆனால் தன்னை எப்படி அப்படி நடத்த முடியும்? எல்லாவற்றையும் விட அவர்தானே அதிகம் அறிந்திருந்தார், இந்தத் திட்டத்தின் மையத்திற்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தார், இதில் மிகவும் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தார்; மேலும், இதுவரை மறைமுகமாகவேனும் இந்த விவகாரங்களில் தொடர்ந்து பங்களித்து வந்திருந்தார். ஆம், ஒரு தேவை ஏற்பட்டால், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன்னை அழித்துவிட முடியும் என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. அவர் ஏற்கனவே பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை வெறுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்—அதற்குக் காரணம் அதில் அடங்கியிருந்த ஆபத்து மட்டுமல்ல, பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சின் அகங்காரமான நடத்தையும்தான். இப்போது, ​​இத்தகைய செயலைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டபோது, ​​மற்ற அனைவரின் கோபத்தையும் விட மேலான ஒரு கடும் சீற்றம் அவருக்குள் எழுந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு "அடிமையைப் போல" அவரே நாளை முதலில் அந்த இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்பதும், மற்றவர்களையும் அவரே அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்பதும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. நாளைக்கு முன்பாக, தனது சொந்த அழிவுக்கு வழிவகுக்காமல் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச்சை ஒழித்துக்கட்ட முடிந்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாக அதைச் செய்திருப்பார்.

தனது கசப்பான உணர்வுகளால் சூழப்பட்ட அவர், தன்னைத் துன்புறுத்துபவருக்குப் பின்னால் அமைதியாக நடந்து சென்றார். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், அவ்வப்போது அலட்சியமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் முழங்கையால் இடிப்பதைத் தவிர, அவர் அங்கு இருப்பதையே மறந்துவிட்டதைப் போல இருந்தார். திடீரென்று, எங்கள் நகரத்தின் மிக முக்கியமான வீதிகளில் ஒன்றில், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் நின்று ஒரு மதுக்கடைக்குள் நுழைந்தார்.

"நாம் எங்கே போகிறோம்?" என்று லிபுட்டின் ஆத்திரத்துடன் கேட்டார். "இது ஒரு மதுக்கடை!"

"எனக்கு பீஃப்ஸ்டீக் (மாட்டிறைச்சி உணவு) சாப்பிட வேண்டும்."

"ஐயோ கடவுளே—இங்கே எப்போதும் கூட்டம் நிரம்பியிருக்குமே!"

"இருந்தால் என்ன?"

"ஆனால்... நமக்குத் தாமதமாகிவிடும்! ஏற்கனவே மணி பத்து ஆகிவிட்டது."

"அதற்குத் தாமதம் என்று ஒன்று கிடையாது."

"சரி, *எனக்கு*த் தாமதமாகிவிடும்! அவர்கள் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்."

"காத்திருக்கட்டும்; ஆனால் நீ அங்கே போவது முட்டாள்தனம். இன்று நீ செய்த அமளிகளால், நான் இன்னும் இரவு உணவு கூட சாப்பிடவில்லை. கிரிலோவைப் பொறுத்தவரை—நாம் எவ்வளவு தாமதமாகச் செல்கிறோமோ, அவ்வளவு நல்லது."

பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஒரு தனி அறையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். கடும் கோபமும் அதிருப்தியும் கொண்ட லிபுட்டின், ஒரு ஓரத்தில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து அவர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாகக் கடந்துவிட்டது. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் அவசரப்படவில்லை; அவர் மிகுந்த ரசனையுடன் சாப்பிட்டார், பணியாளரை அழைத்து வேறொரு வகை கடுகு கேட்டார், பிறகு பீர் கேட்டார்—இவை அனைத்தையும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் செய்தார். அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு காரியங்களைச் செய்யும் திறன் அவருக்கு இருந்தது: மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உண்பதும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதும்தான் அது. லிபுட்டின் அந்த மனிதனை எவ்வளவு தீவிரமாக வெறுக்கத் தொடங்கினான் என்றால், அவனால் அவனிடமிருந்து பார்வையைத் திருப்பவே முடியவில்லை—இது ஏதோ ஒரு நரம்புத் தளர்ச்சி அல்லது வலிப்பு போன்ற நிலையை ஒத்திருந்தது. அந்த மனிதன் தன் வாய்க்குள் வைத்த ஒவ்வொரு துண்டு மாட்டிறைச்சியையும் லிபுட்டின் உற்று நோக்கினான்; அவன் வாயைத் திறக்கும் விதம், மெல்லும் விதம், கொழுப்பு நிறைந்த துண்டு ஒன்றைச் சுவைத்து உறிஞ்சும் விதம் என அனைத்தையும் அவன் வெறுத்தான்—ஏன், அந்த மாட்டிறைச்சியையே கூட அவன் வெறுத்தான். சிறிது நேரத்திலேயே, அவனது பார்வை மங்கத் தொடங்கியது; தலை லேசாகச் சுழன்றது, மேலும் உடல் முழுவதும் வெப்பமும் குளிரும் மாறி மாறி அலைகளெனப் பாய்ந்து சென்றன.

"நீ சும்மாதானே இருக்கிறாய்—இதை வாசி," என்று கூறியபடி, ஒரு காகிதத் துண்டை அவன் பக்கம் வீசினான் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். லிபுட்டின் மெழுகுவர்த்திக்கு அருகில் நகர்ந்து சென்றான். அந்தக் காகிதத்தில் மிக நெருக்கமான, மோசமான கையெழுத்தில் வரிகள் எழுதப்பட்டிருந்தன; ஒவ்வொரு வரியிலும் திருத்தங்கள் இருந்தன. அவன் வாசித்து முடிப்பதற்குள்ளேயே, பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் தனது கணக்கை முடித்துவிட்டு வெளியேறத் தொடங்கிவிட்டான். நடைபாதைக்கு வந்ததும், லிபுட்டின் அந்தக் காகிதத்தைத் திருப்பித் தர முயன்றான்.

"அதை நீயே வைத்துக்கொள்; பிறகு இதைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்."
“சரி, நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

லிபுட்டின் உடல் முழுதும் ஒருமுறை அதிர்ந்தது.

“என் பார்வையில்… இது போன்ற ஒரு பிரகடனம்… முற்றிலும் அபத்தமானது, கேலிக்குரியது.”

அவனது உள்ளத்தில் இருந்த வன்மம் வெளிப்பட்டது; ஏதோ ஒரு விசை அவனை இழுத்துச் செல்வது போல அவன் உணர்ந்தான்.

“நாம் இது போன்ற பிரகடனங்களை விநியோகிக்க முடிவு செய்தால்,” என்று அவன் மெல்லிய, வேகமான நடுக்கத்துடன் கூறினான், “அது நம் மீதே அவப்பெயரைத்தான் தேடித்தரும்—முற்றிலும் முட்டாள்தனமான, எதையும் புரிந்துகொள்ளாத செயலாகவே இது அமையும்.”

“ம்ம். என் பார்வை வேறாக இருக்கிறது,” என்று உறுதியான நடையுடன் சொன்னான் பியோத்ர் স্তেপানোভিচ.

“என் பார்வை அப்படி இல்லை. இதை நீயே எழுதினாயா?”

“அது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம்.”

“அந்தச் சிறு கவிதைகள், ‘ஒரு பிரகாசமான ஆளுமை’ (A Bright Personality)—அவை மிக மோசமான, தரம் தாழ்ந்த வரிகள்; ஹெர்சென் ஒருபோதும் இப்படி எழுதியிருக்க மாட்டார்.”

“நீ பொய் சொல்கிறாய்; அந்த வரிகள் நல்லவைதான்.”

“இன்னொரு விஷயமும் என்னை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது,” என்று உற்சாகம் பொங்க, பேச்சில் வேகம் கூட்டித் தொடர்ந்தான் லிபுட்டின், “முற்றிலும் தோல்வியில் முடியப்போகும் ஒரு செயலைச் செய்யுமாறு நம்மைத் தூண்டுகிறார்களே! ஐரோப்பாவில் எல்லாம் தகர்ந்து விழுவதை விரும்புவது இயல்பாக இருக்கலாம்—ஏனென்றால் அங்கே பாட்டாளி வர்க்கம் இருக்கிறது—ஆனால் இங்கே, நாம் வெறும் அமெச்சூர்கள்; உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நாம் வெறும் தூசியைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.”

“நீ ஒரு ஃபூரியரிஸ்ட் (Fourierist) என்றுதானே நினைத்தேன்.”

“ஃபூரியரின் கருத்துகள் வேறு—முற்றிலும் வேறானவை.”

“அவை எல்லாமே அபத்தமானவை என்று எனக்குத் தெரியும்.”

“இல்லை, ஃபூரியரின் கருத்துகள் அபத்தமானவை அல்ல… ஆனால் என்னை மன்னித்துவிடு—மே மாதத்தில் ஒரு கிளர்ச்சி வெடிக்கும் என்பதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.”

லிபுட்டின் தன் கோட்டின் பொத்தான்களைக் கூடக் கழற்றிவிட்டான்; அந்த அளவுக்கு அவனுக்குள் வெப்பம் ஏறியிருந்தது.

“போதும், அதை விடு. இப்போது—மறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகச் சொல்கிறேன்,” என்று பியோத்ர் স্তেপানোভিச், மிகுந்த அமைதியுடனும் சலனமற்ற குரலிலும் பேச்சை மாற்றினான், “இந்தத் துண்டுப் பிரசுரத்திற்கான அச்சு எழுத்துகளை நீயே அமைத்து, அதை நீயே அச்சிட வேண்டும்.” "ஷாதோவ் வைத்திருந்த அச்சியந்திரத்தை நாம் தோண்டி எடுக்கப்போகிறோம்; நாளை காலையிலேயே அதன் பொறுப்பை நீ ஏற்றுக்கொள். கூடிய விரைவில், அச்சு எழுத்துக்களை அடுக்கி, உன்னால் இயன்றவரை அதிகப் பிரதிகளை அச்சிட்டுவிடு. பிறகு, குளிர்காலம் முழுவதும் அவற்றை விநியோகிக்கும் வேலையைக் கவனித்துக்கொள். அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்து தரப்படும். நமக்கு அதிக எண்ணிக்கையிலான பிரதிகள் தேவை, ஏனெனில் பிற இடங்களிலிருந்தும் இதற்கான கோரிக்கைகள் வரப்போகின்றன."

"இல்லை ஐயா... என்னை மன்னியுங்கள், என்னால் இத்தகைய பொறுப்பை ஏற்க முடியாது... நான் மறுக்கிறேன்."

"இருந்தாலும், நீ இதை ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். நான் மத்தியக் குழுவின் அறிவுறுத்தலின்படி செயல்படுகிறேன்; நீ அதற்கு அடிபணிந்தே தீர வேண்டும்."

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், வெளிநாடுகளில் இருக்கும் நம் மையங்கள் ரஷ்யாவின் எதார்த்த வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் தொடர்பற்றுப் போய்விட்டன என்று நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் எல்லா உறவுகளையும் துண்டித்துக்கொண்டு, இப்போது வெறும் அபத்தமான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்... ரஷ்யா முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான 'ஐவர் குழுக்கள்' (cells of five) இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டாலும், உண்மையில் நாம் மட்டும்தான் இருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன்; எந்தவொரு வலைப்பின்னலும் இல்லை!" என்று மூச்சிரைக்கக் கொட்டித் தீர்த்தான் லிபுட்டின்.

"அப்படியானால், நீ இன்னும் கேவலமானவன்! நீயே நம்பாத ஒரு கொள்கைக்காக இவ்வளவு காலம் அலைந்து திரிந்திருக்கிறாய்... இப்போது ஒரு கோழை நாயைப் போல என்னைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறாய்."

"இல்லை ஐயா... நான் உங்களைப் 'பின்தொடர'வில்லை. எங்களுக்கென்று பிரிந்து சென்று, ஒரு புதிய அமைப்பை உருவாக்க முழு உரிமை உண்டு."

"முட்டாளே!" என்று திடீரென கர்ஜித்தான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்; அவனது கண்கள் தீயென ஜொலித்தன.

இருவரும் ஒரு கணம் நேருக்கு நேர் நின்றனர். பிறகு, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் திரும்பி, மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் தான் வந்த வழியே நடக்கத் தொடங்கினான்.

லிபுட்டினின் மனதில் மின்னல் வெட்டியது போல ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: *திரும்பிச் சென்றுவிடு... இப்போது திரும்பவில்லை என்றால், இனி எப்போதும் திரும்ப முடியாது.* அந்த எண்ணத்தை அவன் பத்து அடிகள் வரை மனதிற்குள் வைத்திருந்தான். ஆனால், பதினோராவது அடியை எடுத்து வைத்தபோது, ​​அவனது மனதில் முற்றிலும் வேறொரு தீவிரமான, தீர்க்கமான எண்ணம் உதயமானது—அவன் திரும்பிச் செல்லவில்லை; அவன் பின்னோக்கித் திரும்பவே இல்லை. அவர்கள் ஃபிலிப்போவின் வீட்டின் அருகே வந்தடைந்தனர். ஆனால், வீட்டை அடையும் முன்பே ஒரு சந்துக்குள்—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், வேலிக்கு ஓரமாகச் சென்ற ஒரு மறைவான பாதையில்—திரும்பினர். அங்கு ஒரு பள்ளத்தின் செங்குத்தான, வழுவழுப்பான சரிவில் அவர்கள் சிரமப்பட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது; வேலியைப் பிடித்துக் கொள்ளாமல் அங்கு காலூன்றி நிற்பதே கடினமாக இருந்தது. சாய்ந்து போயிருந்த அந்த வேலையின் இருண்ட பகுதியில், பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் ஒரு பலகையை அகற்றினார். அதன் வழியாக ஒரு திறப்பு தெரிய, அவர் சட்டென்று உள்ளே நுழைந்தார். லிபுத்தின் ஆச்சரியமடைந்தாலும், அவரைப் பின்தொடர்ந்து உள்ளே சென்றான்; பிறகு, அந்தப் பலகை மீண்டும் பழையபடியே பொருத்தப்பட்டது. இதுதான் ஃபெட்கா, கிரிலோவைச் சந்திக்கப் பயன்படுத்திய அதே ரகசியப் பாதை.

“நாம் இங்கே வந்திருப்பது ஷாதோவுக்குத் தெரியக்கூடாது,” என்று பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் லிபுத்தினிடம் கண்டிப்பான குரலில் கிசுகிசுத்தார்.
III

கிரிலோவ், வழக்கம்போல இந்த நேரத்தில் தனது தோல் சோபாவில் அமர்ந்து தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தார். அவர் அவர்களை வரவேற்பதற்காக எழுந்து நிற்கவில்லை; மாறாக, சட்டென்று திடுக்கிட்டு, வந்தவர்களை ஒருவிதக் கவலையுடன் பார்த்தார்.

“நீங்கள் நினைப்பது சரிதான்,” என்றார் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச். “நான் அதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறேன்.”

“இன்றா?”

“இல்லை, இல்லை—நாளை… இதே நேரத்தில்தான்.”

அவர் அவசரமாக மேஜை அருகே அமர்ந்தார். மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்த கிரிலோவை ஒருவித அக்கறையுடன் கவனித்தார். ஆனால், கிரிலோவ் அதற்குள் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டு, மீண்டும் தனது இயல்பான முகபாவனைக்குத் திரும்பியிருந்தார்.

“இவர்களுக்கு இன்னும் முழுமையாக நம்பிக்கை வரவில்லை. நான் லிபுத்தினை அழைத்து வந்ததில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?”

“இன்று ஆட்சேபனை இல்லை, ஆனால் நாளை நான் தனியாக இருக்க விரும்புகிறேன்.”

“நான் வரும் வரை காத்திருங்கள்—அதாவது, என் முன்னிலையில்தான் அது நடக்க வேண்டும்.”

“உங்கள் முன்னிலையில் நடக்காமல் இருந்தால்தான் எனக்கு விருப்பம்.”

“நான் சொல்வதை எழுதி, அதில் கையொப்பமிடுவதாக அளித்த வாக்குறுதி உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

“எனக்கு அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. சரி, இப்போது சொல்லுங்கள்—நீங்கள் எவ்வளவு நேரம் இங்கே இருக்கப் போகிறீர்கள்?” “நான் ஒருவரைச் சந்திக்க வேண்டும், அதற்கு இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கிறது. எனவே, உங்களுக்கு விருப்பமோ இல்லையோ, அந்த அரை மணி நேரம் நான் இங்கேயேதான் அமர்ந்திருக்கப் போகிறேன்.”

கிரிலோவ் அதற்குப் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. இதற்கிடையில், லிபுட்டின் ஒரு பிஷப்பின் உருவப்படத்திற்கு அடியில், சற்று ஒதுங்கி அமர்ந்திருந்தான். முன்னதாக அவனுக்குள் தோன்றிய அந்தத் தீவிரமான எண்ணம், இப்போது அவன் மனதில் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றத் தொடங்கியிருந்தது. கிரிலோவ் அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. கிரிலோவின் கோட்பாட்டைப் பற்றி முன்பே அறிந்திருந்த லிபுட்டின், எப்போதும் அதை ஏளனம் செய்து வந்தான்; ஆனால் இப்போது அவன் மௌனமாக, இருண்ட முகத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“கொஞ்சம் தேநீர் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்,” என்று கூறியபடி பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் இன்னும் நெருங்கி அமர்ந்தான். “இப்பதான் ஒரு பீஃப்ஸ்டீக் (மாட்டிறைச்சி உணவு) சாப்பிட்டு வந்தேன், இங்கே தேநீர் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்தேன்.”

“தாராளமாக, குடித்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“முன்பெல்லாம் நீங்களே முன்வந்து தேநீர் தருவீர்களே,” என்று ஒருவித கசப்பான தொனியில் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் கேட்டான்.

“அதனால் என்ன? லிபுட்டினும் கொஞ்சம் குடிக்கட்டும்.”

“வேண்டாம்... என்னால்... என்னால் முடியாது.”

“உனக்கு விருப்பமில்லையா, அல்லது உன்னால் முடியாதா?” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் சட்டென்று அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துக் கேட்டான்.

“அவனிடமிருந்து நான் எதையும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்,” என்று லிபுட்டின் உறுதியாகக் கூறினான். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் தன் புருவங்களைச் சுருக்கினான்.

“இது ஏதோ ஒரு மர்மமான விஷயம் போலத் தெரிகிறது—என்ன கொடுமை இது! நீங்கள் எல்லாம் எப்படிப்பட்ட மனிதர்கள்!”

யாருமே அவனுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை; ஒரு நிமிடம் முழுமையாக அமைதி நிலவியது.

“ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும்,” என்று அவன் திடீரென்று ஒரு கூர்மையான தொனியில் தொடர்ந்தான், “எந்தவொரு முன்முடிவும் ஒருவனைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது...”
...நம்மில் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

“ஸ்டாவ்ரோஜின் சென்றுவிட்டாரா?” என்று கேட்டான் கிரிலோவ்.

“ஆம், சென்றுவிட்டார்.”

“அவர் அப்படிச் செய்தது நல்ல விஷயம்தான்.”

பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சின் கண்கள் மின்னின, ஆனால் அவன் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

“நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்பது எனக்கு முக்கியமல்ல; அனைவரும் தங்கள் சொல்லைக் காப்பாற்றினால் போதும்.”

“நான் என் சொல்லைக் காப்பாற்றுவேன்.”

“அதுமட்டுமல்ல, நீங்கள் ஒரு சுதந்திரமான, முற்போக்குச் சிந்தனையுள்ள மனிதராக, உங்கள் கடமையை நிறைவேற்றுவீர்கள் என்பதில் எனக்கு எப்போதும் நம்பிக்கை இருந்தது.”

“நீங்கள் அபத்தமாகப் பேசுகிறீர்கள்.”

“அப்படியே இருக்கட்டும்! அபத்தமானவனாக இருப்பதில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. மற்றவர்களுக்கு உதவ முடிவதில் நான் எப்போதும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.”

“நான் என்னைச் சுட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் நீங்கள் மிகவும் ஆர்வமாக இருக்கிறீர்கள்—நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேனோ என்று பயப்படுகிறீர்களா?”

“பாருங்கள், உங்கள் திட்டத்தை நீங்களே எங்கள் செயல்களுடன் இணைத்தீர்கள். உங்கள் திட்டத்தை நம்பி, நாங்கள் ஏற்கனவே சில நடவடிக்கைகளை எடுத்துவிட்டோம்—எனவே, இப்போது நீங்கள் பின்வாங்க முடியாது; அப்படிச் செய்தால் எங்களை நட்டாற்றில் கைவிட்டதாகிவிடும்.”

“எனக்கு அத்தகைய கடமை ஏதுமில்லை.”

“புரிகிறது, புரிகிறது—உங்களுக்கு முழுமையான சுதந்திரம் இருக்கிறது, நாங்கள் ஒன்றுமே இல்லை; ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ‘முழுமையான சுதந்திரத்தை’ நீங்கள் உண்மையில் செயல்படுத்திக் காட்ட வேண்டும்.”

“அப்படியானால், உங்கள் அத்தனை இழிவான செயல்களுக்கும் நான்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டுமா?”

“கேளுங்கள் கிரிலோவ்—உங்களுக்குத் தயக்கம் வந்துவிட்டதா? பின்வாங்க விரும்பினால், இப்போதே சொல்லிவிடுங்கள்.”

“எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.”

“ஆனால், நீங்கள் மிக அதிகமான கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.”

“நீங்கள் எப்போது கிளம்பப் போகிறீர்கள்?”

“மீண்டும் அதே கேள்வியா?”

கிரிலோவ் அவனை ஏளனத்துடன் பார்த்தான்.

“பாருங்கள்,” என்று தொடர்ந்தான் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்—அவன் கோபமும் பதற்றமும் அடைந்திருந்தான், சரியான தொனியில் பேச முடியாமல் தவித்தான்—“நீங்கள் நான் கிளம்பிச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்; தனியாக இருந்து சிந்திப்பதற்காகவா? ஆனால், இது ஆபத்தான அறிகுறி—உங்களுக்கு, குறிப்பாக உங்களுக்குத்தான் ஆபத்து! நீங்கள் அதிகமாகச் சிந்திக்க விரும்புகிறீர்கள். என் பார்வையில், சிந்திப்பதே கூடாது—வெறுமனே… உங்களுக்குத்தான் புரிகிறதே, அதைச் செய்துவிட வேண்டியதுதான்.” உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள் எனக்குக் கவலையை அளிக்கிறீர்கள். “உண்மையில் மிகவும் பரிதாபகரமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தத் தருணத்தில் உன்னைப் போன்ற ஒரு இழிந்த பிறவி என் அருகில் இருக்கப்போகிறது என்பதுதான்.”

“சரி, அது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை. உங்களுக்கு விருப்பமென்றால், நான் வெளியே சென்று வராண்டாவில் நின்று கொள்கிறேன். நீங்கள் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும்போது இவ்வளவு… உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருப்பது ஆபத்தானதாக முடியலாம். நான் வராண்டாவுக்குச் சென்று விடுகிறேன்—நான் எதையும் புரிந்துகொள்ளாதவன் என்றும், உங்களை விட மிக மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவன் என்றும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

“இல்லை, ‘மிக மிகத்’ தாழ்ந்தவன் என்று சொல்ல முடியாது; உனக்குச் சில திறமைகள் இருக்கின்றன, ஆனால் பல விஷயங்களை உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை—ஏனென்றால் நீ ஒரு கீழ்த்தரமான மனிதன்.”

“அப்படியா, இதைக் கேட்டு எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி! முன்பே சொன்னது போல, இத்தகைய தருணத்தில் உங்களைச் சற்று மகிழ்விக்க முடிந்தால், அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியே.”

“உனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை.”

“சரி, எப்படியிருந்தாலும்… நான் மிகுந்த மரியாதையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

“உன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது; இப்போதும் கூட, உன் அற்பமான குரோதத்தை உன்னால் மறைக்க முடியவில்லை—அதை வெளிப்படுத்துவது உனக்கு எந்த வகையிலும் சாதகமானது அல்ல என்பது தெரிந்தும் கூட! நீ என்னைத் தூண்டிவிட்டால், நான் திடீரென்று இன்னும் ஆறு மாத காலம் உயிர்வாழ வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிடக்கூடும்.”

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

“உன் கோட்பாடு என்னவென்று எனக்கு ஒருபோதும் புரிந்ததில்லை, ஆனால் அதை நீ எங்களுக்காக உருவாக்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்—அதாவது, எங்களின் உதவியின்றி நீயே அதைச் செயல்படுத்தப் போகிறாய் என்று அர்த்தம். மேலும், நீ அந்த எண்ணத்தை உருவாக்கவில்லை, மாறாக அந்த எண்ணமே உன்னை ஆட்கொண்டிருக்கிறது என்பதும் எனக்குத் தெரியும்—எனவே, நீ இதைத் தள்ளிப்போடவும் மாட்டாய்.”

“என்ன? அந்த எண்ணம் என்னை ஆட்கொண்டிருக்கிறதா?”

“ஆம்.”

“நான் அந்த எண்ணத்தை ஆட்கொள்ளவில்லையா? அது நல்ல விஷயம். உனக்குச் சிறிய புத்திதான். நீ என்னைச் சீண்டிப் பார்க்க முயல்கிறாய், ஆனால் எனக்கு… ஒருவிதமான பெருமிதம் ஏற்படுகிறது.”

“அற்புதம், மிக அற்புதம்! இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்—உனக்குள் பெருமிதம் உணர்வதுதான் சரி.”

“போதும்; குடித்து முடித்துவிட்டாய் அல்லவா—இனி கிளம்பு.” “சபிக்கப்பட்டவன்! வேறு வழியில்லை, போகத்தான் வேண்டும்,” என்று கூறியபடி பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தான். “இருந்தாலும், இன்னும் நேரமாகவில்லையே. சொல், கிரில்லோவ்—அந்த ஆள் மியாஸ்னிச்சிகாவின் வீட்டில் இருப்பானா? யாரைச் சொல்கிறேன் என்று புரிகிறதா?” ஒருவேளை அவளும் பொய் சொல்லியிருப்பாளோ?

“அவன் அங்கே இருக்கமாட்டான், ஏனென்றால் அவன் இங்கேதான் இருக்கிறான்—அங்கே இல்லை.”

“‘இங்கே’ என்கிறாயே, என்ன அர்த்தம்? எங்கே இருக்கிறான் அந்தப் பேயன்?”

“அவன் சமையலறையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறான், குடித்துக்கொண்டும் இருக்கிறான்.”

“எப்படி இவனுக்கு இவ்வளவு துணிச்சல்?” பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கோபத்தில் முகம் சிவந்தான். “அவன் காத்திருக்க வேண்டியதுதானே… என்ன முட்டாள்தனம் இது! அவனிடம் பாஸ்போர்ட்டும் இல்லை, பணமும் இல்லை!”

“எனக்குத் தெரியாது. அவன் விடைபெற வந்தான்; கிளம்புவதற்குத் தயாராக, உடை அணிந்து அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் கிளம்பிச் செல்கிறான், மீண்டும் வரப்போவதில்லை. நீ ஒரு அயோக்கியன் என்றும், உன் பணத்திற்காகக் காத்திருக்க விரும்பவில்லை என்றும் அவன் சொன்னான்.”

“அப்படியா! நான் அவனை… சரி, என்னால் இன்னும் அவனைச் சமாளிக்க முடியும், ஒருவேளை… எங்கே இருக்கிறான் அவன்—சமையலறையிலா?”

கிரில்லோவ் ஒரு பக்கவாட்டுக் கதவைத் திறந்தான்; அது ஒரு சிறிய, இருண்ட அறைக்குச் சென்றது. அங்கிருந்து மூன்று படிகள் கீழே இறங்கினால் சமையலறை—சமையல்காரரின் படுக்கை வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தத் தனிப்படுத்தப்பட்ட பகுதி. அங்கே, புனிதச் சின்னங்களுக்குக் கீழே இருந்த மூலையில், வர்ணம் பூசப்படாத மர மேஜை ஒன்றின் அருகே ஃபெட்கா அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பாட்டில் வோட்கா, ஒரு தட்டில் ரொட்டி, மற்றும் ஒரு மண்பாண்டத்தில் உருளைக்கிழங்குடன் கூடிய குளிர்ந்த மாட்டிறைச்சி இருந்தன. அவன் மிகுந்த நிதானத்துடன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான்—ஏற்கனவே பாதி போதையில் இருந்தான்—இருப்பினும், தன் ஆட்டுத்தோல் கோட்டை கழற்றாமல், கிளம்புவதற்கு முழுமையாகத் தயாராகவே இருந்தான். அந்தத் தடுப்புக்கு அப்பால், ஒரு சமோவார் (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. அது ஃபெட்காவிற்காக அல்ல; கடந்த ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக, ஒவ்வொரு இரவும் அந்தச் சமோவாரைத் தயார் செய்து, அதில் நெருப்பு மூட்டி வைப்பதை ஃபெட்காவே வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். “அலெக்ஸி நிலிச்… அவருக்கு இரவு நேரத்தில் தேநீர் அருந்தும் பழக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது, ஐயா.” சமையல்காரர் யாரும் இல்லாத நிலையில், அன்று முன்னதாக ஃபெட்காவிற்காக மாட்டிறைச்சியையும் உருளைக்கிழங்கையும் தயாரித்தது கிரில்லோவ் தான் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

“இதன் அர்த்தம் என்ன?” என்று கேட்டபடி, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் படிக்கட்டுகளில் உருண்டு இறங்கி வந்தார். “சொன்ன இடத்தில் ஏன் காத்திருக்கவில்லை?”

அவர் மேசையின் மீது தன் கையால் ஓங்கி அறைந்தார்.

ஃபெட்கா நிமிர்ந்து நின்றான்.

“பொறுங்கள், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், பொறுங்கள்,” என்றான் அவன், ஒவ்வொரு சொல்லையும் ஒருவித நளினமான, பகட்டான தொனியில் அழுத்தி உச்சரித்தபடி. “முதலாவதாக, நீங்கள் திரு. கிரில்லோவ்—அலெக்ஸி நிலிச்—என்பவரைச் சந்திக்க வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அவர் ஒரு அறிவுக்கூர்மை கொண்ட மனிதர்; அவருடைய காலணிகளைச் சுத்தம் செய்யக்கூட உங்களுக்குத் தகுதி இல்லை. நீங்களோ வெறும்... பஹ்!”

அவன் அலட்சியமாகவும், பழகிய பாணியிலும் ஒரு பக்கமாகத் துப்பினான். அவனது நடத்தையில் ஆணவமும், உறுதியும், ஆபத்தான ஒருவித அமைதியான தர்க்கமும் வெளிப்பட்டன—இது போன்ற அமைதி, முதல் வெடிப்பு நிகழும் வரை மட்டுமே நீடிக்கும். ஆனால், அந்த ஆபத்தைக் கவனிக்க பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சிற்கு நேரமில்லை; மேலும், அது அவர் கொண்டிருந்த உலகப் பார்வையுடன் ஒத்துப்போகவும் இல்லை. அன்றைய நிகழ்வுகளும் பின்னடைவுகளும் அவரை நிலைகுலையச் செய்திருந்தன... மூன்று படிகள் மேலே இருந்த ஒரு இருண்ட சிறிய அறையிலிருந்து, லிபுட்டின் ஆர்வத்துடன் கீழே எட்டிப் பார்த்தான்.

“உனக்குச் செல்லுபடியாகும் கடவுச்சீட்டும் (பாஸ்போர்ட்), உனக்குச் சொல்லப்பட்ட இடத்திற்குச் செல்வதற்குத் தேவையான பணமும் வேண்டுமா, வேண்டாமா?”
...என்ன? ஆம் அல்லது இல்லையா?

“பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், நீ ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னை ஏமாற்றத் தொடங்கிவிட்டாய்; நீ ஒரு முழுமையான அயோக்கியன் என்பது இப்போது தெரிகிறது. நீ ஒரு அருவருப்பான, அற்பமான மனிதப் பேன்—உன்னை நான் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். அப்பாவி மக்களின் இரத்தத்திற்காக எனக்குப் பெரும் பணம் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்தாய், திரு. ஸ்தாவ்ரோகினின் பெயரால் சத்தியமும் செய்தாய்—உண்மையில், அது உன் தரப்பிலிருந்து காட்டப்பட்ட ஒரு பெரும் துணிச்சலான அத்துமீறல் மட்டுமே. இதில் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை—பதினைந்து நூறு ரூபிள்களுக்காகவோ அல்லது வேறு எதற்காகவோ நான் இதில் ஈடுபடவில்லை. திரு. ஸ்தாவ்ரோகின் சற்று முன்புதான் உன் கன்னத்தில் அறைந்தார் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். இப்போது மீண்டும் என்னை மிரட்டுகிறாய், பணத்தைக் காட்டி ஆசை காட்டுகிறாய், ஆனால் செய்ய வேண்டிய உண்மையான காரியம் என்ன என்பதை மட்டும் மறைக்கிறாய். என்னை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்பி, என் அப்பாவித்தனத்தைப் பயன்படுத்தி, திரு. ஸ்தாவ்ரோகின்—அதாவது நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்—மீது ஏதோ ஒரு வஞ்சகமான பழிவாங்கலைச் செய்யத் திட்டமிடுகிறாய் என்று நினைக்கிறேன். இதிலிருந்து நீ மனதளவில் ஒரு கொலையாளி என்பது தெளிவாகிறது. கடவுள்—உண்மையான படைப்பாளி—மீது நம்பிக்கை கொள்ளாத உன் இழிவான நிலையின் காரணமாக, நீ உனக்குத்தானே என்ன மாதிரியான ஆபத்தை வருவித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று உனக்குத் தெரிகிறதா? நீ ஒரு விக்கிரக ஆராதனையாளரை விட மேலானவன் அல்ல—ஒரு தாதர் அல்லது மோர்ட்வின் இனத்தவரைப் போன்றவன் தான் நீ! தத்துவஞானியான அலெக்ஸி நிலிச், உனக்கு உண்மையான கடவுளைப் பற்றி—அனைத்தையும் படைத்தவரைப் பற்றி—பலமுறை விளக்கியிருக்கிறார்; உலகப் படைப்பு, வரவிருக்கும் எதிர்காலம், மற்றும் ‘வெளிப்படுத்துதல்’ புத்தகத்தில் முன்னறிவிக்கப்பட்டபடி அனைத்து உயிரினங்களும் மிருகங்களும் அடையப்போகும் மாற்றம் குறித்து அவர் பேசியிருக்கிறார். ஆனால் நீ, உணர்வற்ற ஒரு விக்கிரகத்தைப் போல, செவிடனாகவும் ஊமையாகவும் இருக்கிறாய். அதுமட்டுமின்றி, அந்த ஏர்செல் என்ற அதிகாரியையும் இதே பாதையில் இழுத்துச் சென்றிருக்கிறாய்; ஒரு தீய தூண்டுதலைச் செய்யும் நாத்திகனைப் போலவே நீ செயல்படுகிறாய்...”

“என்ன ஒரு குடிகார முகம் இது! புனிதச் சின்னங்களை (ஐகான்களை) எல்லாம் அகற்றிவிட்டு, இப்போது கடவுளைப் பற்றிப் பிரசங்கம் செய்கிறானா!” “கேளுங்கள், பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், உண்மையைச் சொல்கிறேன்—நான் அவற்றை உருவினேன் தான்; ஆனால் முத்துக்களை மட்டுமே எடுத்தேன். யார் கண்டது? ஒருவேளை, இறைவனின் திருமுன், என் சொந்தத் துயரத்திற்காக நான் சிந்திய கண்ணீர்த்துளி வேறொன்றாக மாறியிருக்கலாம்; ஏனென்றால், நான் எல்லா வகையிலும் அநாதை, தலைக்கு மேல் ஒரு கூரை கூட இல்லாதவன். பழைய புத்தகங்களில் படித்ததில்லையா? ஒரு காலத்தில், ஒரு வணிகன்—என்னைப் போலவே பிரார்த்தனை செய்து பெருமூச்சு விட்டபடி—புனித இறைத்தாயின் திருமுடியில் இருந்த முத்துக்களைத் திருடினான்! பிறகு, அவன் அந்தச் சின்னத்தின் (ஐகானின்) அடியில், அனைவர் முன்னிலையிலும் முழங்காலிட்டு, அதன் முழு மதிப்பையும் திருப்பி அளித்தான். அப்போது, ​​நம்மை வழிநடத்தும் அந்த இறைத்தாய், மக்கள் அனைவரும் பார்த்திருக்க, தன் மேலங்கியால் அவனை மூடி அருளினாள்! அது ஒரு உண்மையான அதிசயம்—எவ்வளவு பெரிய அதிசயம் என்றால், அரசு ஆவணங்களிலேயே அதைப் பதிவு செய்ய அதிகாரிகள் உத்தரவிட்டனர்! ஆனால் நீங்களோ... ஒரு எலியை அவிழ்த்து விட்டு, இறைவனின் விரலையே கேலி செய்திருக்கிறீர்கள்! நீங்கள் என் எஜமானராக—சிறுவனாக இருந்தபோது நான் என் கைகளில் தூக்கி வளர்த்தவராக—இல்லையென்றால், இங்கேயே, இந்த இடத்திலிருந்து நகரக்கூடத் தேவையில்லை, உங்களை முடித்திருப்பேன்!” பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் கடும் கோபமடைந்தார்:

“சொல்லுங்கள்—இன்று நீங்கள் ஸ்டாவ்ரோகினைப் பார்த்தீர்களா?”

“என்னை விசாரிக்க உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை! உண்மையில், திரு. ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு உங்களைப் பார்த்தாலே மிகுந்த வியப்புதான்; இதில் அவருக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை—அவர் எந்த ஆலோசனையும் வழங்கவில்லை, எந்த அறிவுறுத்தலோ பணமோ கொடுக்கவில்லை. நீங்கள் என்னை அவமதித்துவிட்டீர்கள்.”

“உங்களுக்குப் பணம் கிடைத்துவிடும்—அந்த இரண்டாயிரமும் கூட—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில், முழுமையாக, அங்கேயே கிடைத்துவிடும். அதுமட்டுமல்ல, இன்னும் கூடுதலாகவும் கிடைக்கும்.” “என் அன்பே, நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்—உங்கள் அறியாமையைப் பார்த்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது. திரு. ஸ்டாவ்ரோகின் உங்களை விட மிக உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்; நீங்கள் அவரைப் பார்த்து, ஒரு முட்டாள் நாயைப் போலக் கீழே நின்று குரைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அவரோ உங்கள் மீது எச்சில் துப்பக்கூட விரும்ப மாட்டார்—ஏனென்றால், அதை அவர் உங்களுக்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய கௌரவமாகக் கருதுவார்!” “உனக்குத் தெரியுமா,” என்று கோபத்துடன் சீறினான் பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், “நீ இங்கிருந்து ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க நான் அனுமதிக்க மாட்டேன், அயோக்கியனே! உன்னை நேராக போலீஸிடம் ஒப்படைத்துவிடுவேன்!”

ஃபெட்கா சட்டென்று எழுந்து நின்றான், அவனது கண்கள் ஆத்திரத்தில் ஜொலித்தன. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மின்னல் வேகத்தில் ஒரு ரிவால்வரை வெளியே எடுத்தான். ஒரு விறுவிறுப்பான, அருவருக்கத்தக்க நிகழ்வு அரங்கேறியது: பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் ஆயுதத்தை குறிவைக்கும் முன்பே, ஃபெட்கா பக்கவாட்டில் பாய்ந்து, அவனது கன்னத்தில் தன் முழு பலத்துடன் ஓங்கி அறைந்தான். அடுத்த நொடியே மீண்டும் ஒரு பலமான அடி, தொடர்ந்து மூன்றாவது, நான்காவது அடி—அனைத்தும் அதே கன்னத்தில் விழுந்தன. நிலைகுலைந்து போன பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச், கண்கள் பிதுங்க, ஏதோ உளறியபடி, அப்படியே தரையில் சரிந்து விழுந்தான்.

“இதோ, இவனை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்று வெற்றிக் களிப்புடன் கூவினான் ஃபெட்கா; பெஞ்சுக்கு அடியில் இருந்த தன் தொப்பியையும் ஒரு சிறிய மூட்டையையும் எடுத்துக்கொண்டு, கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அங்கிருந்து மறைந்தான். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் தரையில் கிடந்து மூச்சு திணறினான், உணர்வற்ற நிலையில் இருந்தான். கொலையே நடந்துவிட்டதோ என்று லிபுத்தின் அஞ்சினான். கிரிலோவ் சமையலறை நோக்கி ஓடினான்.

“தண்ணீர்! கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்!” என்று கத்தியபடி, வாளியிலிருந்து ஒரு கரண்டி நிறைய தண்ணீரை எடுத்து அவன் தலையில் ஊற்றினான். பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் மெல்ல அசைந்து, தலையை உயர்த்தி, எழுந்து அமர்ந்தான்; வெறுங்கண்களுடன் முன்னால் வெறித்துப் பார்த்தான்.

“என்ன, எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டான் கிரிலோவ். அவன் கிரிலோவை உற்றுப் பார்த்தான், ஆனால் யாரென்று அடையாளம் காண முடியவில்லை; அப்போது சமையலறையிலிருந்து லிபுத்தின் வெளியே வருவதைக் கண்டதும், அவன் முகத்தில் ஒரு விகாரமான புன்னகை அரும்பியது. சட்டென்று எழுந்து, தரையில் கிடந்த ரிவால்வரை எடுத்துக்கொண்டான்.

“நாளை நீ தப்பித்துச் செல்ல நினைத்தால்—அந்த அயோக்கியன் ஸ்தாவ்ரோகினைப் போல,” என்று கிரிலோவை நோக்கிச் சீறினான் அவன். அவனது முகம் மரணமடைந்தவனைப் போல வெளிறிப் போயிருந்தது; வார்த்தைகள் தடுமாற, குளறிய குரலில் அவன் கூறினான், “உலகத்தின் மறுமுனைக்குச் சென்றாலும் உன்னைத் தேடிப் பிடிப்பேன்… ஒரு ஈயைப் போல உன்னைத் தூக்கிலிட்டுவிடுவேன்… நசுக்கிவிடுவேன்… புரிகிறதா!”

அவன் ரிவால்வரை நேராக கிரிலோவின் நெற்றியை நோக்கி நீட்டினான். ஆனால், கிட்டத்தட்ட உடனே சுதாரித்துக்கொண்ட அவன், தன் கையை பின்னுக்கு இழுத்து, ஆயுதத்தைத் தன் பையில் திணித்துவிட்டு, வேறெந்த வார்த்தையும் பேசாமல், வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினான். லிபுட்டின் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான். அவர்கள் அதே இடைவெளி வழியாகத் திரும்பி வந்து, வேலியைப் பிடித்துக்கொண்டு சரிவான பாதையில் சென்றனர். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் குறுக்குச் சாலையில் வேகமாக நடக்க, அவனுடன் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் லிபுட்டின் திணறினான். முதல் சந்திப்பில், அவன் திடீரென நின்றான்.

“என்ன?” என்று சவாலான தொனியில் லிபுட்டினைப் பார்த்து அவன் கேட்டான்.

தான் கண்ட காட்சியால் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த லிபுட்டின்—அவன் மனதில் அந்த ரிவால்வரின் பிம்பம் இன்னும் பசுமையாக இருக்க—அறியாமலேயே அவன் வாயிலிருந்து ஒரு பதில் வெளிப்பட்டது…— எனக்குத் தோன்றுகிறது… “ஸ்மோலென்ஸ்க்கிலிருந்து தாஷ்கண்ட் வரை, எங்கும் ஒரு மாணவனின் வருகைக்காக யாரும் ஆவலுடன் காத்திருக்கவில்லை” என்று நினைக்கிறேன்.

— சமையலறையில் ஃபெட்கா என்ன குடித்துக்கொண்டிருந்தான் என்று கவனித்தாயா?

— என்ன குடித்துக்கொண்டிருந்தான்? வோட்கா குடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

— சரி, குறித்து வைத்துக்கொள்: அவன் தன் வாழ்நாளில் வோட்கா குடித்தது அதுதான் கடைசி முறை. இதை எதிர்காலத்திற்காக நினைவில் வைத்துக்கொள். இப்போது, ​​இங்கிருந்து தொலைந்து போ—நாளை வரை உனக்கு இங்கே வேலையில்லை… ஆனால் ஒன்றைச் சொல்கிறேன், கவனமாக இரு: முட்டாள்தனமாக எதையும் செய்துவிடாதே!

லிபுட்டின் அவசரமாக, தலைதெறிக்கத் தன் வீட்டிற்கு ஓடினான்.
IV

அவன் முன்பே ஒரு போலிப் பெயரில் கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) ஒன்றைப் பெற்று வைத்திருந்தான். மிகவும் கவனமாகவும் நுணுக்கமாகவும் செயல்படும் இந்த மனிதன்—வீட்டில் ஒரு சிறு சர்வாதிகாரி, அரசு ஊழியன் (ஃபோரியரிசக் கொள்கை கொண்டவன் என்றாலும்), எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு முதலாளி மற்றும் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவன்—எப்போதோ ஒருமுறை, ஏதேனும் ஒரு சூழல் ஏற்பட்டால் வெளிநாட்டிற்குத் தப்பிச் செல்ல வசதியாக, முன்னெச்சரிக்கையாக இத்தகைய கடவுச்சீட்டை வாங்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் கொண்டிருந்தான். அவன் அத்தகையதொரு “சூழல்” ஏற்படக்கூடும் என்று கருதியதே ஒரு விசித்திரமான விஷயம்தான்! அந்த “சூழல்” என்றால் என்ன என்பதை அவனாலேயே கூடத் துல்லியமாக வரையறுக்க முடியவில்லை என்றாலும்…

ஆனால் இப்போது, ​​அந்தச் சூழல் திடீரெனத் தெளிவாக உருவெடுத்திருந்தது—அதுவும் மிகவும் எதிர்பாராத விதத்தில்! தெருவோரத்தில் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் தன்னை ஒரு “முட்டாள்” என்று அழைத்ததைத் தொடர்ந்து, அவன் கிரிலோவின் கதவைத் தட்டினான். அவனது அந்தத் தீவிரமான திட்டம் இதுதான்: அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வெளிநாட்டிற்குத் தப்பிச் சென்றுவிடுவது! நம்முடைய சாதாரணமான, அன்றாட வாழ்க்கையில் இத்தகைய விசித்திரமான நிகழ்வுகள் நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று யாராவது கருதினால், அவர்கள் வெளிநாடுகளில் குடியேறிய ரஷ்யர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளைப் படித்துப் பார்க்கட்டும். அவர்களில் யாரும் இதைவிட “புத்திசாலித்தனமான” அல்லது “நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான” வழியில் தப்பிச் சென்றிருக்க முடியாது. இறுதியில், இது வெறும் கற்பனை உலகத்தின் ஒரு கட்டுக்கடங்காத வெளிப்பாடு மட்டுமே—வேறொன்றும் இல்லை. வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், அவன் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, தன் பயணப் பையை எடுத்து, பதற்றத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் பொருட்களை அடுக்கத் தொடங்கினான். அவனது முதன்மையான கவலை பணத்தைப் பற்றியதாக இருந்தது—எவ்வளவு பணத்தைச் சேமிக்க முடியும், அதை எப்படிச் செய்வது என்பதுதான் அவனது சிந்தனை. 'சேமிப்பது' என்பதே சரியான சொல்; ஏனெனில், அவனது பார்வையில், வீணாக்க ஒரு நொடி கூட இல்லை. விடியற்காலைக்குள் அவன் பிரதான சாலைக்குச் சென்றாக வேண்டும். ரயிலில் எப்படி ஏறுவது என்பதும் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை; நகரத்திலிருந்து இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது பெரிய ரயில் நிலையத்திற்குச் சென்று, தேவைப்பட்டால் நடந்தே அங்கு சென்று ரயிலில் ஏறலாம் என்று ஒருவாறு தீர்மானித்திருந்தான். குழப்பமான எண்ணங்களின் சுழலில் சிக்கியிருந்த அவன், உள்ளுணர்வின் தூண்டுதலால் தன் பையைச் சரிசெய்யத் தொடங்கினான். திடீரென்று அவன் அப்படியே நின்றுவிட்டான், கையில் இருந்தவற்றை கீழே போட்டுவிட்டு, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் சோபாவில் சரிந்து கிடந்தான்.

தான் தப்பித்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம்—அல்லது தப்பிக்க முயல்கிறோம்—என்பது அவனுக்குத் திடீரென மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது. ஆனால், இந்தத் தப்பித்தல் ஷாதோவ் (Shatov) தொடர்பான சம்பவத்திற்கு முன்பாக நடக்கிறதா அல்லது அதற்குப் பிந்தையதா என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்ளும் வலிமை அவனிடம் இல்லை. அவன் ஒரு உணர்வற்ற, வெறும் ஜடப்பொருளாக—ஏதோ ஒரு பயங்கரமான வெளிப்புற சக்தியால் உந்தப்படும் ஒரு பொருளாக—மாறியிருப்பதை உணர்ந்தான். வெளிநாட்டிற்குச் செல்வதற்கான கடவுச்சீட்டு அவனிடம் இருந்தும், அதன் மூலம் ஷாதோவிடமிருந்து தப்பிக்க வாய்ப்பு இருந்தும் (இல்லையெனில் ஏன் இவ்வளவு பதற்றமான அவசரம்?), அவனது இந்தத் தப்பித்தல் ஷாதோவிற்கு 'முன்பாக'வோ அல்லது அவனை விட்டு 'விலகிச் செல்வதோ' அல்ல, மாறாக ஷாதோவுடனான அந்தச் சம்பவம் ஏற்கனவே முடிந்து, உறுதி செய்யப்பட்டு, முத்திரையிடப்பட்ட பிறகு நடக்கும் ஒன்று என்பதை அவன் உணர்ந்தான். தாங்க முடியாத வேதனையில் சோபாவில் முடங்கிக் கிடந்தான்; உடல் நடுங்க, தனது நிலையைக் கண்டு வியந்து, முனகிக்கொண்டு, அவ்வப்போது உடல் செயலிழந்து போவது போன்ற நிலைக்கு ஆளாகி, எப்படியோ மறுநாள் காலை பதினொரு மணி வரை அந்த நேரத்தைக் கழித்தான். அப்போதுதான், அவன் எதிர்பார்த்த அந்த அதிர்ச்சி நிகழ்ந்தது; அது அவனது முடிவுக்கு ஒரு தெளிவான திசையைக் கொடுத்தது. காலை பதினொரு மணிக்கு, கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து வீட்டிலிருந்தவர்களுடன் இணைந்தபோது, ​​ஃபெட்கா (Fedka) இறந்து கிடந்த செய்தியை அவன் அறிந்தான். ஃபெட்கா என்பவன் ஒரு கொடூரமான கொள்ளையன், சிறையிலிருந்து தப்பி ஓடியவன், தேவாலயங்களில் திருடுபவன், சமீபத்தில் கொலை செய்தவன், தீ வைப்பவன் எனப் பல குற்றங்களைச் செய்தவன்; அவனைப் பிடிக்க உள்ளூர் காவல்துறை பலமுறை முயன்றும் தோல்வியடைந்திருந்தது. அத்தகைய ஃபெட்கா, விடியற்காலையிலேயே பிணமாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டிருந்தான். நகரத்திலிருந்து ஏழு வெர்ஸ்ட் தொலைவில், பிரதான சாலை ஜகாரினோவை நோக்கிய கிளைச் சாலையாகப் பிரியும் வளைவில் அந்த உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது; இந்தச் செய்தி கேட்டு நகரம் முழுவதுமே பரபரப்படைந்தது. ஒரு கணம் கூடத் தயங்காமல், அவர் விவரங்களைச் சேகரிக்க வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினார். முதலில், ஃபெட்காவின் மண்டை ஓடு சிதைக்கப்பட்ட நிலையில் அவன் கண்டெடுக்கப்பட்டான் என்றும், அவன் கொள்ளையடிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் தெரியவந்தது. இரண்டாவதாக, ஃபெட்காவைக் கொன்றது ஃபோம்கா ஷ்பிகுலின் தான் என்று காவல்துறை வலுவாகச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கியது; அதற்கான சில உறுதியான ஆதாரங்களும் அவர்களிடம் இருந்தன. லெப்யாட்கின் வீட்டில் நடந்த கொள்ளை மற்றும் தீவைப்புச் சம்பவங்களில் ஃபெட்காவுடன் கூட்டாளியாகச் செயல்பட்ட அதே நபர் தான் இந்த ஃபோம்கா ஷ்பிகுலின். லெப்யாட்கின் வீட்டில் கொள்ளையடித்த பணத்தில் ஒரு பெரிய தொகையை ஃபெட்கா மறைத்து வைத்துக்கொண்டதால், அவர்களுக்கு இடையே வழியில் தகராறு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்பட்டது. லிபுட்டின், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சின் வீட்டிற்கும் சென்று பார்த்தார்; வீட்டின் பின்புற வராந்தாவிலிருந்து கவனித்ததில், பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் முந்தைய இரவு ஒரு மணி அளவில் வீட்டிற்குத் திரும்பியிருந்தாலும், காலை எட்டு மணி வரை அவர் வீட்டிலேயே ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்ததை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். கொள்ளையன் ஃபெட்காவின் மரணத்தில் விசித்திரமான விஷயம் ஏதுமில்லை என்பது உண்மைதான்—அவனைப் போன்றவர்களின் வாழ்க்கைக்கு இத்தகைய முடிவு ஏற்படுவது மிகவும் இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால், "இன்று மாலைதான் ஃபெட்கா குடிக்கப்போகும் கடைசி மது" என்று அன்று கூறப்பட்ட வார்த்தைகளும், அது உடனடியாக நிறைவேறியதும் தற்செயலான நிகழ்வாகத் தெரியவில்லை; இது லிபுட்டினை நிலைகுலையச் செய்தது. ஏதோ ஒரு உந்துதல் கிடைத்துவிட்டது; ஒரு கல் அவன் மீது விழுந்து, அவனை நிரந்தரமாக அந்த இடத்திலேயே அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டது போல உணர்ந்தான். வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அவர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் தனது பயணப் பையை கட்டிலுக்கு அடியில் உதைத்துத் தள்ளினார். அன்று மாலை, குறித்த நேரத்தில், ஷதோவைச் சந்திப்பதற்காகத் தீர்மானிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அவர் மற்ற அனைவரையும் விட முன்னதாகவே வந்து சேர்ந்தார்—இருப்பினும், அவரது பாக்கெட்டில் அப்போதும்கூட அவரது கடவுச்சீட்டு இருந்தது என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்…


குறிப்புகள்

'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (The Russian Messenger) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி என்ற பெயரில் இது வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ஆம் ஆண்டு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.