பிசாசுகள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி) / பகுதி 3 / அத்தியாயம் 3

 மூன்றாம் அத்தியாயம். ஒரு முடிந்த காதல் கதை
I.

ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) இல்லத்தின் பெரிய வரவேற்பறையிலிருந்து—அதாவது வார்வாரா பெட்ரோவ்னாவும் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சும் தங்களின் இறுதிக் சந்திப்பை நிகழ்த்திய அதே அறையிலிருந்து—தீப்பிழம்புகளைத் தெளிவாகக் காண முடிந்தது. விடியற்காலையில், சுமார் ஆறு மணியளவில், லிசா வலதுபுறம் இருந்த ஜன்னலருகே நின்று, மங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த ஒளியையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அந்த அறையில் தனியாக இருந்தாள். முந்தைய நாள் வாசிப்பு நிகழ்வின்போது அணிந்திருந்த அதே கொண்டாட்ட உடைதான் அவளிடம் இருந்தது; லேஸ் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அந்த அடர் பச்சை நிறத்திலான பிரம்மாண்டமான உடை, இப்போது சுருக்கமடைந்து, அவசரகதியிலும் கவனக்குறைவாகவும் அணியப்பட்டிருந்தது. திடீரென்று தனது உடையின் மேற்பகுதி சரியாகப் பொருத்தப்படவில்லை என்பதைக் கவனித்த அவள், வெட்கத்துடன் அதைச் சரிசெய்துகொண்டாள். முந்தைய நாள் அங்கு வந்தபோது கழற்றிப் போட்டிருந்த சிவப்பு நிற சால்வை ஒன்றை எடுத்துத் தன் கழுத்தைச் சுற்றிப் போர்த்துக்கொண்டாள். அவளுடைய அடர்த்தியான கூந்தல், சுருள்கள் கலைந்த நிலையில், சால்வைக்கு அடியிலிருந்து வெளிப்பட்டு வலது தோள் மீது சரிந்து கிடந்தது. அவளுடைய முகம் சோர்வும் கவலையும் நிறைந்திருந்தது, அதே சமயம் சுருங்கிய புருவங்களுக்கு அடியில் அவளது கண்கள் கனன்று கொண்டிருந்தன. அவள் மீண்டும் ஜன்னலருகே சென்று, தனது சூடான நெற்றியை ஜன்னலின் குளிர்ந்த கண்ணாடியில் அழுத்திக்கொண்டாள். அப்போது கதவு திறக்கப்பட, நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச் உள்ளே நுழைந்தார்.

“நான் குதிரை வீரர் ஒருவரைச் செய்தி கொண்டு வர அனுப்பி இருக்கிறேன்,” என்றார் அவர். “பத்து நிமிடங்களில் நமக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிடும். தற்போதைய தகவல்படி, ஜாரெச்சியே (Zarechye) பகுதியின் ஒரு பகுதி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது—பாலத்தின் வலது பக்கத்தில், கரை ஓரத்தில். நேற்று இரவு பதினொரு மணிக்கு மேல் தொடங்கிய தீ, இப்போது அடங்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.”

அவர் ஜன்னலருகே செல்லவில்லை; அவளுக்குப் பின்னால் மூன்று அடி தூரத்தில் நின்றுகொண்டார். அவளோ அவரைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

“காலண்டரின்படி பார்த்தால், ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே வெளிச்சம் வந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் இன்னும் இரவு போலவே இருட்டாக இருக்கிறது,” என்று சற்றே எரிச்சலுடன் கூறினாள் அவள். “காலண்டர்கள் எல்லாமே பொய்தான்,” என்று ஒரு கனிவான புன்னகையுடன் அவர் பதிலளித்தார். ஆனால், சட்டென்று ஒருவித அவமானம் தோன்ற, உடனே, “காலண்டரை நம்பி வாழ்வது சலிப்பைத் தரும், லிசா,” என்று சேர்த்துக்கொண்டார்.

மீண்டும் ஒரு சாதாரணமான, அர்த்தமற்ற விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டோமே என்ற எரிச்சலில் அவர் மௌனமானார்; லிசா ஒரு கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தாள். “நீங்கள் எவ்வளவு சோகமான மனநிலையில் இருக்கிறீர்கள் என்றால், என்னிடம் பேசுவதற்கு ஒரு வார்த்தை கூட உங்களுக்குத் தோன்றவில்லை. ஆனால் கவலைப்படாதீர்கள்—நீங்கள் இப்போது சொன்னது மிகவும் பொருத்தமானதுதான்: நான் எப்போதும் நாட்காட்டியைப் பின்பற்றியே வாழ்கிறேன்; நான் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் நாட்காட்டியின்படி கணக்கிடப்பட்டவைதான். இது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா?”

அவள் ஜன்னலை விட்டு சட்டென்று திரும்பி, ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

“தயவுசெய்து நீங்களும் அமருங்கள். நாம் நீண்ட நேரம் ஒன்றாக இருக்கப்போவதில்லை, எனக்குத் தோன்றியதை எல்லாம் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்… நீங்களும் ஏன் உங்களுக்குத் தோன்றியதைச் சொல்லக்கூடாது?”

நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்து, அவளுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்—மென்மையாக, ஒருவிதத் தயக்கத்துடன்.

“என்ன இது, லிசா? இப்படிப் பேசுகிறாயே? திடீரென்று எப்படி இந்த மாற்றம்? ‘நாம் நீண்ட நேரம் ஒன்றாக இருக்கப்போவதில்லை’ என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறாய்? நீ விழித்தெழுந்த இந்த அரை மணி நேரத்தில், நீ சொல்லும் இரண்டாவது மர்மமான கருத்து இது.”

“என் மர்மமான கருத்துகளைக் கணக்கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா?” என்று அவள் சிரித்தாள். “நேற்று நான் வந்தபோது, ​​என்னை ஒரு ‘இறந்தவளாக’ அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டது நினைவிருக்கிறதா? அதை நீ மறந்துவிட்டாய் போலிருக்கிறது—அல்லது கவனிக்கவே இல்லையோ?”

“எனக்கு நினைவில்லை, லிசா. ஏன் ‘இறந்தவள்’ என்று சொல்கிறாய்? மனிதன் வாழத்தானே வேண்டும்…”

“இப்போது ஏன் அமைதியாகிவிட்டாய்? உன் பேச்சாற்றல் எல்லாம் எங்கே போனது? இந்த உலகில் நான் கழிக்க வேண்டிய நேரத்தைக் கழித்துவிட்டேன்—அதுவே போதும். கிறிஸ்டோஃபர் இவானோவிச் நினைவிருக்கிறாரா?”

“இல்லை, நினைவில்லை,” என்று அவன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு கூறினான்.

“கிறிஸ்டோஃபர் இவானோவிச்—லொசானில் இருந்தாரே? அவர் உனக்கு மிகுந்த சலிப்பைத் தருவார் அல்லவா? கதவைத் திறந்து ‘ஒரு நிமிடம் மட்டும்தான்’ என்று சொல்லிவிட்டு, நாள் முழுவதும் அங்கேயே தங்கிவிடுவாரே!” “நான் கிறிஸ்டோஃபர் இவானோவிச் போல, நாள் முழுவதும் சும்மா அமர்ந்திருப்பவளாக இருக்க விரும்பவில்லை.”

அவனுடைய முகத்தில் ஒரு வேதனையான உணர்வு நிழலாடியது. "லிசா, நீ இவ்வளவு விகாரமான, ஏளனம் கலந்த தொனியில் பேசுவதைக் கேட்கும்போது எனக்கு வலிக்கிறது. உன் முகத்தில் தோன்றும் இந்த விகாரமான பாவனை—உனக்குத்தான் பெரும் இழப்பைத் தருகிறது. ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்? எதற்காக?"

அவன் கண்கள் பிரகாசித்தன.

"லிசா!" என்று அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னான், "உண்மையைச் சொல்கிறேன், நேற்று நீ முதன்முதலில் என்னைப் பார்க்க வந்தபோது இருந்ததை விட, இப்போது உன்னை இன்னும் அதிகமாக நேசிக்கிறேன்!"

"என்ன விசித்திரமான ஒப்புதல் இது! ஏன் 'நேற்று', 'இன்று' என்று பிரித்துப் பார்க்கிறாய்? எதற்காக எல்லாவற்றையும் இப்படி அளவிடுகிறாய்?"

"நீ என்னை விட்டுப் போகமாட்டாய்," என்று அவன் கிட்டத்தட்ட விரக்தியுடன் தொடர்ந்தான். "நாம் இருவரும் சேர்ந்து எங்காவது கிளம்பிச் சென்றுவிடலாம்—இன்றே, இல்லையா? சொல், அப்படித்தானே?"

"ஐயோ! என் கையை இவ்வளவு பலமாக அழுத்தாதே! இன்று நாம் எங்கே போகப்போகிறோம்? மீண்டும் 'மறுபிறவி' எடுக்க வேறொரு இடத்திற்கா? வேண்டாம், அந்தச் சோதனைகள் எனக்குப் போதும்... அதுமட்டுமல்ல, அந்த வழி மிகவும் மெதுவானது; அது எனக்குச் சரிப்பட்டு வராது—அது மிக உயர்ந்த இலக்கு. நான் எங்காவது செல்வதாக இருந்தால், அது மாஸ்கோவாகத்தான் இருக்கும்—அங்கே விருந்துகளுக்குச் செல்வது, விருந்தினர்களை வரவேற்பது; இதுதான் என் கனவு, உனக்கு நன்றாகத் தெரியுமே! சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோதே, நான் யார் என்பதை உன்னிடமிருந்து மறைக்கவில்லையே! ஆனால், நாம் மாஸ்கோவிற்குச் சென்று விருந்துகளில் கலந்துகொள்ள முடியாது—ஏனென்றால் நீ ஏற்கனவே திருமணமானவன்—அதனால் இதைப் பற்றிப் பேசுவதிலேயே அர்த்தமில்லை."

"லிசா! அப்படியானால் நேற்று என்ன நடந்தது?"

"நடந்தது, நடந்தது அவ்வளவுதான்."

"இது எப்படி முடியும்! இது எவ்வளவு கொடூரமானது!"

"கொடூரமென்றால் என்ன? அப்படியென்றால் அதைத் தாங்கிக்கொள்—உண்மையிலேயே அது அவ்வளவு கொடூரமானதாக இருந்தால்."

"நேற்று நாம் கண்ட அந்தச் சிறு கனவிற்காக நீ என்னைப் பழிவாங்குகிறாயா..." என்று அவன் ஒருவித வஞ்சகமான, விகாரமான புன்னகையுடன் முணுமுணுத்தான். லிசாவின் முகம் சிவந்தது.

"எவ்வளவு கீழ்த்தரமான எண்ணம் இது!"

"அப்படியானால், எனக்கு ஏன்... 'இவ்வளவு பெரிய மகிழ்ச்சியை' வழங்கினாய்? இதைக் கேட்க எனக்கு உரிமை இல்லையா?"

"இல்லை—எந்தவொரு 'உரிமையும்' இல்லாமலேயே வாழப் பழகிக்கொள். உன் கீழ்த்தரமான ஊகத்துடன், முட்டாள்தனத்தையும் சேர்த்துக்கொள்ளாதே." இன்று எதுவும் உங்களுக்குச் சாதகமாக அமையவில்லை. ஒரு விஷயம்... சமூகம் என்ன நினைக்கும் என்று அஞ்சுகிறீர்களா? இந்த 'மகிழ்ச்சிக்காக' மற்றவர்கள் உங்களை விமர்சிப்பார்கள் என்று பயப்படுகிறீர்களா? அப்படியென்றால், தயவுசெய்து கவலைப்படாதீர்கள். இதற்காக நீங்கள் எந்த வகையிலும் குற்றவாளி அல்ல; யாருக்கும் நீங்கள் விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. நேற்று நான் உங்கள் கதவைத் திறந்தபோது, ​​உள்ளே வருவது யார் என்று கூட உங்களுக்குத் தெரியாது. அது வெறும் என் விருப்பம் மட்டுமே—நீங்கள் சொன்னது போல—அவ்வளவுதான். இப்போது நீங்கள் அனைவரையும் துணிச்சலோடும் வெற்றியாளராகவும் நேருக்கு நேர் பார்க்கலாம்.

“உங்கள் வார்த்தைகளும், அந்தச் சிரிப்பும்... கடந்த ஒரு மணி நேரமாக எனக்குள் ஒருவித நடுக்கத்தையும் பயத்தையும் ஏற்படுத்திவிட்டன. நீங்கள் இவ்வளவு ஆர்வமாகப் பேசும் இந்த 'மகிழ்ச்சி' எனக்கு எதை இழக்கச் செய்கிறது தெரியுமா... எல்லாவற்றையும்! இப்போது நான் எப்படி உங்களை இழக்க முடியும்? சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், நேற்றுவரை நான் உங்களை இவ்வளவு அதிகமாக நேசிக்கவில்லை.”

“இன்று ஏன் என்னிடமிருந்து எல்லாவற்றையும் பறித்துக்கொள்கிறீர்கள்? இந்த புதிய நம்பிக்கைக்காக நான் என்ன விலை கொடுத்தேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? என் உயிரையே அதற்காகக் கொடுத்தேன்.”

“உங்கள் சொந்த உயிரையா, அல்லது வேறொருவருடைய உயிரையா?”

அவன் சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தான்.

“இதன் பொருள் என்ன?” என்று கேட்டபடி, அசையாமல் அவளையே உற்று நோக்கினான்.

“நான் கேட்டது இதுதான்—இதற்காக நீங்கள் உங்கள் உயிரைக் கொடுத்தீர்களா, அல்லது என்னுடைய உயிரைக் கொடுத்தீர்களா? இல்லை, எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளும் திறனையே நீங்கள் இழந்துவிட்டீர்களா?”
லிசா திடுக்கிட்டாள். "ஏன் இப்படிச் சட்டென்று எழுந்தாய்? ஏன் என்னை அப்படிப் பார்க்கிறாய்? நீ என்னைப் பயமுறுத்துகிறாய். எதைக் கண்டு நீ இவ்வளவு பயப்படுகிறாய்? நீ பயந்திருப்பதை நான் நீண்ட நாட்களாகவே கவனித்து வருகிறேன்—இப்போது, ​​இந்த நொடியில் கூட... கடவுளே, உன் முகம் எவ்வளவு வெளுத்துப் போய்விட்டது!"

"உனக்கு ஏதேனும் தெரிந்திருந்தால், லிசா—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கு எதுவும் தெரியாது... என் உயிரையே விலையாகக் கொடுத்தேன் என்று நான் சொன்னபோது, ​​அதன் பொருள் அதுவல்ல..."

"நீ என்ன சொல்கிறாய் என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை," என்று அவள் அச்சத்துடன் தடுமாறினாள்.

இறுதியில், அவனது இதழ்களில் மெதுவான, ஆழ்ந்த சிந்தனை கலந்த புன்னகை அரும்பியது. அவன் அமைதியாக அமர்ந்து, முழங்கைகளை முழங்கால்களின் மீது ஊன்றி, முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டான்.

"ஒரு கெட்ட கனவு, ஒரு பிரமை... நாம் இருவரும் வெவ்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்."

"நீ எதைப் பற்றிப் பேசினாய் என்று எனக்குத் துளியும் புரியவில்லை... சொல், நான் இன்று உன்னை விட்டுச் செல்வேன் என்பது நேற்று உனக்குத் தெரியாதா—தெரிந்திருந்ததா, இல்லையா? பொய் சொல்லாதே—தெரிந்திருந்ததா, இல்லையா?"

"தெரிந்திருந்தது..." என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.

"அப்படியானால், என்னதான் பிரச்சினை? உனக்குத் தெரிந்திருந்தும், அந்த 'நொடியை' உனக்காகக் கேட்டுப் பெற்றுக்கொண்டாய். இப்போது என்ன கணக்கு கேட்கிறாய்?"

"முழு உண்மையைச் சொல்," என்று அவன் மிகுந்த வேதனையுடன் கத்தினான். "நேற்று நீ என் கதவைத் திறந்தபோது, ​​அது வெறும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு மட்டும்தான் என்று உனக்குத் தெரிந்திருந்ததா?"

அவள் அவனை வெறுப்புடன் பார்த்தாள்:

"உண்மைதான்—மிகவும் தீவிரமான மனிதர்கள் கூட எவ்வளவு விசித்திரமான கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள்! நீ ஏன் இவ்வளவு கலங்குகிறாய்? உன் கௌரவம் புண்பட்டதா—ஒரு பெண் உன்னை விட்டு முதலில் பிரிந்து சென்றாள் என்பதற்காகவா? நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச், உன்னுடன் இருந்தபோது நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்—நீ என்னிடம் மிகவும் தாராளமாக நடந்துகொள்கிறாய்; அதைத்தான் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை."

அவன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, அறையில் சில அடிகள் அங்கும் இங்கும் நடந்தான். “சரி, அப்படியேயாகட்டும்… ஆனால், இதெல்லாம் எப்படி நடந்திருக்க முடியும்?”

“இதற்கா கவலைப்படுகிறீர்கள்! உண்மையில், இது எப்படி நடந்தது என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியுமே—ஒன்றொன்றாக விரல் விட்டு எண்ணிச் சொல்லக்கூடிய விஷயம்தானே இது! உலகிலேயே இதை உங்களை விடச் சிறப்பாகப் புரிந்துகொண்டவர் எவரும் இருக்க முடியாது; நீங்களேதானே இதைக் கணக்கிட்டீர்கள்! நான் ஒரு இளம் பெண், என் இதயம் ஓபராவைக் கேட்டுப் பழகியது—அங்கிருந்துதான் எல்லாமே தொடங்கின—இதுதான் இதற்கான முழு விளக்கமும்.”

“இல்லை.”

“இதில் உங்கள் கௌரவத்தைப் புண்படுத்தும் வகையில் எதுவுமில்லை; இதுதான் முழுமையான உண்மை. ஒரு அழகான தருணத்தில் இது தொடங்கியது—அந்தத் தருணத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும் வலிமை எனக்கில்லை. அன்று, அனைவர் முன்னிலையிலும் நான் உங்களை அவமானப்படுத்தியபோது, ​​நீங்கள் மிகுந்த கண்ணியத்துடன் பதிலளித்தீர்கள். வீட்டிற்குச் சென்றதும், நீங்கள் ஏன் என்னைத் தவிர்த்து வந்தீர்கள் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன்—நீங்கள் திருமணமானவர் என்பதால் தான்; என்னைப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக அல்ல. சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணாக, நீங்கள் என்னை வெறுக்கிறீர்கள் என்றுதான் நான் மிகவும் அஞ்சியிருந்தேன். ஆனால், நான் பொறுப்பற்று நடந்துகொண்டபோது, ​​என்னைப் பாதுகாப்பதற்காகவே நீங்கள் விலகிச் சென்றீர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். உங்கள் பெருந்தன்மையை நான் எவ்வளவு மதிக்கிறேன் என்று பார்க்கிறீர்களா? பிறகு, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் குறுக்கிட்டு எல்லாவற்றையும் விளக்கினான். நீங்கள் ஒரு ‘பெரிய லட்சியத்தால்’ ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்றும், அந்த லட்சியத்தின் முன்னால் அவனும் நானும் மிகச் சிறியவர்கள் என்றும், அதே சமயம் நான் உங்கள் பாதையில் தடையாக இருக்கிறேன் என்றும் அவன் கூறினான். அவன் தன்னையும் இதில் சேர்த்துக்கொண்டான்; நாம் மூவரும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினான். மேலும், ஏதோ ஒரு ரஷ்ய நாட்டுப்புறப் பாடலில் வருவது போல, படகு மற்றும் மேப்பிள் மரத்தாலான துடுப்புகளைப் பற்றி விசித்திரமான விஷயங்களையெல்லாம் பேசினான்! நான் அவனைப் பாராட்டி, ‘நீங்கள் ஒரு கவிஞர்’ என்று சொன்னேன்; அதை அவன் அப்படியே உண்மையாக நம்பிவிட்டான்! என்னிடம் ஒரு கணநேரத்திற்குத் தேவையான சாராம்சம் மட்டுமே இருக்கிறது என்பது எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்ததால், நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். சரி, அவ்வளவுதான்—இனிமேல் எந்த விளக்கமும் வேண்டாம். இல்லையென்றால், நாம் சண்டையிட்டுக்கொள்ள நேரிடும். யாரைக் குறித்தும் பயப்படாதீர்கள்; இதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.” நான் முட்டாள், பிடிவாதக்காரி; ஒரு நாடகத்தனமான கற்பனையில் நான் மயங்கிவிட்டேன்—எப்படியிருந்தாலும், நான் ஒரு முட்டாள்தனமான இளம் பெண் தானே... ஆனாலும், நம்புங்கள், நீங்கள் என்னை நேசித்தீர்கள் என்று நான் உண்மையாகவே நம்பினேன்—மிகவும் தீவிரமாக நேசித்தீர்கள் என்று நம்பினேன். தயவுசெய்து, இந்த முட்டாள் பெண்ணை வெறுத்துவிடாதீர்கள்; இப்போது சிந்திய கண்ணீரைப் பார்த்துச் சிரிக்கவும் வேண்டாம். எனக்கு அழுவதென்றால் ஒரு பலவீனம் உண்டு—'எனக்காகவே நான் பரிதாபப்பட்டுக்கொள்ளும்' அந்த உணர்வுக்காக அழுகிறேன். சரி, போதும், போதும்! என்னால் எதையும் செய்ய முடியாது, உங்களாலும் எதையும் செய்ய முடியாது; அதற்குப் பதிலாக, நாம் சில காரமான வார்த்தைகளை ஒருவருக்கொருவர் பரிமாறிக்கொள்வோம்—அதுவே நமக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருக்கட்டும். குறைந்தபட்சம், நம்முடைய கௌரவத்திற்காவது எந்தக் குறையும் ஏற்படாது.

"இது ஒரு கனவு—ஒரு பிரமை!" என்று நிக்கோலாய் வ்செவோலோடோவிச் கத்தினார்; அவர் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டே அறைக்குள் அங்கும் இங்கும் நடந்தார். "லிசா, பாவம்... நீ உனக்கு என்ன செய்துகொண்டாய்?"

"மெழுகுவர்த்தியில் என் உடலைச் சுட்டுக்கொண்டேன்—அவ்வளவுதான். நீங்களும் அழப்போகிறீர்களா, என்ன? கொஞ்சம் கண்ணியத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்—இன்னும் கொஞ்சம்... உணர்ச்சியற்றவராக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்."

"ஏன்—ஏன் என்னிடம் வந்தாய்?"

"இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பதன் மூலம், உயர் சமூகத்தின் பார்வையில் நீங்கள் எவ்வளவு கேலிக்குரிய நிலைக்கு உங்களை ஆளாக்கிக்கொள்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா?"

"ஏன் உன்னை நீயே அழித்துக்கொண்டாய்—இவ்வளவு மோசமாக, இவ்வளவு முட்டாள்தனமாக? இப்போது என்ன செய்யப்போகிறாய்?"

"இவர்தான் ஸ்டாவ்ரோஜின்—இங்கே இருக்கும் ஒரு பெண், உங்களை நேசிப்பவர், உங்களை 'இரத்தம் உறிஞ்சும் ஸ்டாவ்ரோஜின்' என்று அழைக்கிறார்! கேளுங்கள், நான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன்: என் வாழ்க்கையை இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு மட்டுமே நான் திட்டமிட்டிருக்கிறேன், நான் முழுமையான அமைதியுடன் இருக்கிறேன். நீங்களும் ஏன் உங்கள் வாழ்க்கையை அதேபோல் திட்டமிட்டுக்கொள்ளக்கூடாது?... இருப்பினும், அதற்குத் தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன்; உங்கள் முன்னால் இன்னும் பல 'மணிநேரங்களும்' 'நிமிடங்களும்' காத்திருக்கின்றன."

"உனக்கு எவ்வளவு காலம் இருக்கிறதோ, அவ்வளவுதான் எனக்கும் இருக்கிறது—உறுதியாகச் சொல்கிறேன்: உன்னை விட ஒரு மணிநேரம் கூட அதிகம் இல்லை!"

அவர் தொடர்ந்து அறைக்குள் நடந்துகொண்டிருந்தார்; அவளுடைய வேகமான, ஊடுருவும் பார்வையை அவர் கவனிக்கவில்லை—அந்தப் பார்வையில் ஒரு கணம் நம்பிக்கை மின்னியது. ஆனால், அடுத்த கணமே அந்த ஒளிக்கீற்று மறைந்துவிட்டது. "லிசா, என்னுடைய இந்தச் சாத்தியமற்ற நேர்மைக்கு நான் கொடுக்கும் விலை உனக்குத் தெரிந்திருந்தால்... அதை உன்னிடம் வெளிப்படுத்த முடிந்திருந்தால்..."

"வெளிப்படுத்தவா? எதையோ என்னிடம் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாயா? உன் வெளிப்பாடுகளிலிருந்து என்னைக் கடவுள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்!" என்று அவள் குறுக்கிட்டாள்; அவள் குரலில் ஒருவித அச்சம் தெரிந்தது.

அவன் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, பதற்றத்துடன் காத்திருந்தான்.

"ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும்—சுவிட்சர்லாந்தில் நாம் இருந்த காலத்திலிருந்தே, உன் ஆன்மாவில் ஏதோ ஒரு பயங்கரமான, அருவருப்பான, ரத்தக்கறை படிந்த விஷயத்தை நீ மறைத்து வைத்திருக்கிறாய் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்... அதே சமயம், அது உன்னை முற்றிலும் அபத்தமான ஒரு மனிதனாகக் காட்டுகிறது. அதை என்னிடம் வெளிப்படுத்த நினைக்காதே—அது உண்மையாக இருந்தால், நான் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பேன். உன் வாழ்நாள் முழுவதும் உன்னை ஏளனம் செய்வேன்... அட, மீண்டும் ஏன் வெளிறிப் போகிறாய்? சரி, சரி, நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை—நான் கிளம்புகிறேன்," என்று கூறிவிட்டு, அருவருப்பும் அவமதிப்பும் கலந்த உணர்வுடன் நாற்காலியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்தாள்.

"என்னை வதை, என்னைத் தண்டி, உன் கோபத்தையெல்லாம் என் மீது கொட்டித் தீர்த்துக்கொள்!" என்று அவன் மிகுந்த விரக்தியுடன் கத்தினான். "உனக்கு அதற்கான முழு உரிமையும் உண்டு! உன்னை நான் நேசிக்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தும், உன் வாழ்க்கையை நான் பாழாக்கிவிட்டேன். ஆம்—'அந்தத் தருணத்தை நான் எனக்காகவே வைத்துக்கொண்டேன்'..."
எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது… நீண்டகாலமாக இருந்த நம்பிக்கை… அதுவே இறுதியான நம்பிக்கையும் கூட… நேற்று நீ என்னிடம் வந்தபோது—யாரும் தூண்டாமல், தனியாக, உன் விருப்பப்படியே வந்தபோது—என் இதயத்தில் ஒரு ஒளி பிறந்தது; அதை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. திடீரென்று நான் நம்பத் தொடங்கினேன்… ஒருவேளை இப்போதும் கூட நான் நம்பிக் கொண்டிருக்கலாம்.

“இவ்வளவு நேர்மையான வெளிப்படைத்தன்மைக்கு ஈடாக, நானும் ஒன்று சொல்கிறேன்: உன் மீது பரிதாபம் கொள்ளும் ஒரு சகோதரியாக இருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. ஒருவேளை நான் ஒரு தாதியைப் போல மாற நேரிடலாம்—இன்றே நான் இறந்துவிடத் தவறினால்—ஆனால் அப்படி நடந்தாலும், அது உனக்காக இருக்காது; இருப்பினும், கை, கால்கள் இல்லாத பல மனிதர்களை விட நீ மேலானவன் தான். நீ என்னை எங்கோ ஒரு இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வாய் என்றும், அங்கே மனித அளவிலான ஒரு பயங்கரமான, தீய சிலந்தி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் என்றும், வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் இருவரும் பயத்தில் உறைந்தபடி அந்தச் சிலந்தியையே பார்த்துக் கொண்டிருப்போம் என்றும் எனக்கு எப்போதும் தோன்றும். நம் இருவருக்கு இடையிலான காதல் இப்படித்தான் மலரும். அதற்குப் பதிலாக தாஷென்காவை (Dashenka) அணுகு; நீ எங்கே வரச் சொன்னாலும் அவள் வருவாள்.”

“இங்கேயும் அவளைப் பற்றிப் பேசாமல் உன்னால் இருக்க முடியவில்லையா?”

“பாவம் அந்தச் சிறு பெண்! அவளிடம் என் வாழ்த்துகளைச் சொல். சுவிட்சர்லாந்தில் இருந்தபோதே, உன் முதுமைக்காலத்திற்காக அவளை நீ குறித்து வைத்திருந்தாய் என்பது அவளுக்குத் தெரியுமா? என்ன ஒரு அக்கறை! என்ன ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வை! ஓ—யாரது?”

அறையின் மறுமுனையில், ஒரு கதவு மெல்லத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது; ஒரு தலை எட்டிப் பார்த்தது, ஆனால் அடுத்த நொடியே மறைந்துவிட்டது.

“அது நீங்கள்தானா, அலெக்ஸி யெகோரிச்?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் கேட்டார்.

“இல்லை, அது நான்தான்,” என்று அறைக்குள் மீண்டும் சாய்ந்தபடி பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் கூறினார். “வணக்கம், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா—அல்லது, காலை வணக்கம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். நீங்கள் இருவரும் இந்த அறையில் தான் இருப்பீர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது. நான் ஒரு நிமிடம் தான் வந்திருக்கிறேன், நிகோலாய் வ்ஸெவோலோடோவிச்—உங்களிடம் ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டியிருந்தது… மிக முக்கியமான விஷயம்… இரண்டே வார்த்தைகள் தான்!” ஸ்டாவ்ரோஜின் அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினார், ஆனால் மூன்று அடிகள் சென்ற பிறகு, மீண்டும் லிசாவை நோக்கித் திரும்பினார். “லிசா, விரைவில் ஏதேனும் செய்தி கேட்டால், இதைப் புரிந்துகொள்: இதற்கு நான்தான் காரணம்.”

அவள் உடல் நடுங்க, அச்சத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்; ஆனால் அவன் அவசரமாக வெளியேறினான்.
II

பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எட்டிப் பார்த்த அந்த அறை, ஒரு பெரிய, நீள்வட்ட வடிவிலான வரவேற்பு அறை. அங்கு அலெக்ஸி யெகோரிச் அமர்ந்திருந்தார், ஆனால் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவரை அங்கிருந்து அனுப்பிவிட்டார். நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், வரவேற்பு அறைக்குச் செல்லும் கதவைச் சாத்திக்கொண்டு காத்திருந்தார். பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அவனை உற்று நோக்கினான்.

“என்ன?”

“அதாவது, உனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தால்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் மிக வேகமாகப் பேசினான்—அவன் கண்கள் மற்றவனுடைய ஆன்மாவின் ஆழத்தை ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல இருந்தன—“அப்படியானால், இயல்பாகவே, இதற்கு யாரும் காரணமல்ல—குறிப்பாக நீ காரணமல்ல—ஏனென்றால், இது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுகளின் சங்கமம்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், சட்ட ரீதியாக இது உன்னைப் பாதிக்காது; உன்னை எச்சரிக்கவே நான் அவசரமாக வந்தேன்.”

“தீயில் கருகி இறந்தானா? கொல்லப்பட்டானா?”

“கொல்லப்பட்டான்—ஆனால் தீயில் கருகவில்லை; அதுதான் துரதிர்ஷ்டவசமான விஷயம். ஆனால், இதற்கு நான் காரணமல்ல என்று என் கௌரவத்தின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன்—நீ என் மீது எவ்வளவு சந்தேகம் கொண்டாலும் சரி... நீ என் மீது சந்தேகப்படுகிறாய், இல்லையா? முழு உண்மையும் தெரிய வேண்டுமா? சரி, என் மனதில் அந்த எண்ணம் தோன்றியதுதான்—நீயே கூட அதைச் சொன்னாய், தீவிரமாக அல்ல, சும்மா கிண்டலாகத்தான் (நிச்சயமாக நீ அதை உண்மையாகச் சொல்லியிருக்க மாட்டாய்)—ஆனால் எனக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை; நூறு ரூபிள் கொடுத்தாலும் கூட நான் அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டேன்! அதுமட்டுமின்றி, இதில் எனக்கு எந்த லாபமும் இல்லை—எனக்கு, அதாவது எனக்கு...” (அவன் ஒரு இயந்திரத் துப்பாக்கியைப் போல மிக வேகமாகவும் பதற்றமாகவும் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்.) ஆனால், இங்கே ஒரு சுவாரஸ்யமான தற்செயல் நிகழ்வு என்னவென்றால், அந்த குடிகார முட்டாள் லெப்யாட்கினுக்கு நான் இருநூற்று முப்பது ரூபிள் கொடுத்தேன்—என் சொந்தப் பணத்திலிருந்துதான் கொடுத்தேன் (உன்னுடைய பணம் ஒரு ரூபிள் கூட இல்லை, அது உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்). நான் அதை அவனிடம் நேற்று முன்தினம் மாலை கொடுத்தேன்—குறிப்புக்கொள்ளுங்கள்: நேற்று முன்தினம், நேற்று அந்த "வாசிப்பு" நிகழ்வுக்குப் பிறகு அல்ல. இது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு; ஏனெனில், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா உங்களைப் பார்க்க வருவாரா இல்லையா என்பது அந்த நேரத்தில் எனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நான் என் சொந்தப் பணத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம், நீங்கள்—சரி, நீங்கள் நேற்று முன்தினம் உங்கள் ரகசியத்தை அனைவரிடமும் வெளிப்படுத்த முடிவு செய்து ஒரு 'சாதனை' புரிந்தீர்கள் அல்லவா, அதுதான். அதைப் பற்றி நான் விரிவாகப் பேச விரும்பவில்லை—அது உங்கள் விஷயம், நீங்கள் ஒரு 'வீரர்' (knight) இல்லையா! ஆனால், அது என் தலையில் ஒரு கட்டையால் அடித்தது போல இருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இத்தகைய துயர நாடகங்களால் நான் மிகவும் சலிப்படைந்துவிட்டேன்—பழங்காலச் சொற்றொடராகத் தெரிந்தாலும், இதை நான் முழு தீவிரத்துடனும் சொல்கிறேன்—மேலும், இவை என் சொந்தத் திட்டங்களுக்குத் தடையாக இருக்கத் தொடங்கியதால், லெப்யாட்கின் குடும்பத்தினரை எப்படியாவது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அனுப்பிவிட முடிவு செய்தேன்; அதுவும் உங்களுக்குத் தெரியாமலேயே! அவனுக்கும் அங்கே செல்ல விருப்பம் இருந்ததால், இது இன்னும் எளிதானது. இதில் ஒரு சிறிய தவறு நடந்துவிட்டது: நான் அந்தப் பணத்தை உங்கள் பெயரில் கொடுத்தேன். அல்லது அது தவறு இல்லையோ? ஒருவேளை அது தவறு இல்லாமலும் இருக்கலாம், என்ன சொல்கிறீர்கள்? இப்போது கேளுங்கள்—எல்லாம் எப்படி முடிந்தது என்று கேளுங்கள்… — பேச்சின் வேகத்தில், அவர் ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு மிக அருகில் சென்று, அவருடைய கோட் காலரைப் பிடிக்க முயன்றார் (உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் இதை வேண்டுமென்றே கூட செய்திருக்கலாம்). ஸ்டாவ்ரோகின் ஒரு கூர்மையான, பலமான அசைவால் அவருடைய கையைத் தட்டிவிட்டார்.

— அட, என்ன இது… கொஞ்சம் பொறுங்கள்… உங்கள் கை உடைந்துவிடப் போகிறது! விஷயம் என்னவென்றால், எல்லாம் இப்படித்தான் முடிந்தது… — அந்த அடியால் சற்றும் கலங்காமல் அவர் தொடர்ந்து பேசினார். — அன்று மாலை நான் பணத்தைக் கொடுத்தேன்; அவனும் அவனது சகோதரியும் மறுநாள் அதிகாலையிலேயே புறப்பட்டுவிட வேண்டும் என்பதுதான் ஒப்பந்தம். இந்தச் சிறிய காரியத்தை அந்த அயோக்கியன் லிபுட்டினிடம் ஒப்படைத்து, அவன் கிளம்புவதை உறுதி செய்யச் சொன்னேன். ஆனால், அந்த நீசமான லிபுட்டின், மக்கள் முன்னிலையில் ஒரு வித்தையைக் காட்ட முடிவு செய்துவிட்டான்—அதைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்? அந்த "வாசிப்பு" நிகழ்வில்? இதைச் சற்று கேளுங்கள்: அவர்கள் இருவரும் மது அருந்திக்கொண்டு கவிதைகளை இயற்றிக்கொண்டிருந்தனர்—அவற்றில் பாதியளவு லிபுடினின் சொந்தப் படைப்புகள். லிபுடின் அந்த மனிதனுக்கு ஒரு வால் கோட் (tailcoat) உடையை அணிவித்தான்; அதே சமயம், அவனை அன்றைய காலையிலேயே அனுப்பிவிட்டதாக என்னிடம் கூறினான். ஆனால் உண்மையில், அவனை ஒரு பின் அறையில் மறைத்து வைத்து, மேடைக்குத் தள்ளிவிடத் திட்டமிட்டிருந்தான். அந்த மனிதனோ எதிர்பாராத விதமாக, மிக விரைவிலேயே போதையில் ஆழ்ந்துவிட்டான். பெரும் கலாட்டா வெடித்தது; அதன் விளைவாக, அவன் அரை உயிருடன் வீட்டிற்குக் கொண்டு வரப்பட்டான். இதற்கிடையில், லிபுடின் அவனிடமிருந்து இருநூறு ரூபிள்களைத் திருடிக்கொண்டு, சில்லறைகளை மட்டும் விட்டு வைத்தான். ஆனால், அந்த மனிதன் அன்றைய காலையிலேயே அந்த இருநூறு ரூபிள்களைத் தன் பையிலிருந்து வெளியே எடுத்து, மற்றவர்களிடம் அதைக் காட்டிப் பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஃபெட்கா இத்தகைய வாய்ப்பிற்காகத்தான் காத்திருந்தான்—மேலும் கிரிலோவின் வீட்டில் அவன் சில விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டிருந்தான் (நீங்கள் கொடுத்த குறிப்பு நினைவிருக்கிறதா?)—அதனால் அந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அவன் முடிவு செய்தான். இதுதான் முழு உண்மை. எப்படியிருந்தாலும், ஃபெட்கா அந்தப் பணத்தைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்—ஏனென்றால், அங்கே மொத்தம் ஆயிரம் இருந்தது...அந்த அயோக்கியன்! அவசர அவசரமாகச் செயல்பட்டதில், அவனுக்கே அந்தத் தீயைக் கண்டு பயம் வந்துவிட்டது போலிருக்கிறது... நம்புங்கள், இந்தத் தீ விபத்து என் தலையில் ஒரு கட்டையால் பலமாக அடித்தது போல இருந்தது. கடவுளே, இது என்ன கொடுமை?! இது எவ்வளவு பெரிய கட்டுமீறல்... பாருங்கள், நான் உங்கள் முன்னால் நிற்கிறேன்—உங்களிடமிருந்து நிறைய எதிர்பார்க்கிறேன்—எதையும் மறைக்காமல் சொல்கிறேன்: ஆம், தீ வைப்பது குறித்த இந்தச் சிறு யோசனையை நான் நீண்டகாலமாகவே மனதில் வைத்திருந்தேன்—இது மக்களிடையே மிகவும் பரவலான, ஒரு பொதுவான எண்ணம்—ஆனால், இதை ஒரு முக்கியமான தருணத்திற்காக, அதாவது நாமெல்லாம் ஒன்றுதிரண்டு எழுச்சி பெறும் அந்தத் தருணத்திற்காகச் சேமித்து வைத்திருந்தேன்... ஆனால் இப்போது, ​​எந்த உத்தரவும் இன்றி, தன்னிச்சையாகச் செயல்படத் தொடங்கிவிட்டார்கள்—அதுவும் நாம் மிகவும் கவனமாக, அடங்கி இருக்க வேண்டிய இந்தச் சூழலில்! இல்லை, இது முற்றிலும் கட்டுமீறிய செயல்!… சுருக்கமாகச் சொன்னால், எனக்கு இன்னும் உறுதியாக எதுவும் தெரியவில்லை—அந்த ஷ்பிகுலின் (Shpigulin) ஆட்களைப் பற்றிப் பேச்சு அடிபடுகிறது—ஆனால், இதில் "நமது" ஆட்களில் யாராவது சம்பந்தப்பட்டிருந்தால், அவர்களில் ஒருவராவது இதில் கை வைத்திருந்தால்—அவர்களுக்குத்தான் ஆபத்து! கடிவாளத்தைச் சற்றே தளர்த்தினால் என்ன நடக்கும் என்று பார்த்தீர்களா! இல்லை, இந்த ஜனநாயகக் கும்பல், அந்தச் சிறு "ஐவர் குழுக்கள்" (cells of five)—இவை ஒரு பலவீனமான அடித்தளம். நமக்குத் தேவை ஒரு வலிமையான, போற்றத்தக்க, சர்வாதிகாரமான ஒற்றை விருப்பம்—அது தற்செயலானதோ அல்லது வெளிப்புறத்திலிருந்து வந்ததோ அல்லாமல், ஆழமான வேர்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்... அப்போதுதான் இந்த "ஐவர் குழுக்கள்" தங்கள் வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டு, மிகுந்த கீழ்ப்படிதலுடன், சரியான நேரத்தில் பயன்படும் வகையில் செயல்படும். ஆனால் எப்படியிருந்தாலும்—ஸ்டாவ்ரோஜின் (Stavrogin) தான் தன் மனைவியை எரித்துவிட்டான் என்றும், அதனால் தான் ஒட்டுமொத்த நகரமும் எரிந்து சாம்பலானது என்றும் மக்கள் இப்போதே கூச்சலிடத் தொடங்கிவிட்டார்கள்...

— அப்படியானால், மக்கள் இப்போதே இதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிவிட்டார்களா?

— சொல்லப்போனால், நான் நேரடியாக எதையும் கேட்கவில்லைதான்—ஆனால், சாதாரண மக்களிடம், குறிப்பாகத் தீ விபத்தில் எல்லாவற்றையும் இழந்தவர்களிடம் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? *Vox populi, vox dei* (மக்களின் குரலே இறைவனின் குரல்). ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான வதந்தியைப் பரப்பிவிடுவது என்ன அவ்வளவு கடினமான காரியமா?… ஆனால், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீங்கள் பயப்படுவதற்கு எதுவுமே இல்லை. சட்டப்படி நீங்கள் முற்றிலும் சரியானவர்—அறநெறிப்படியும் கூட; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இப்படி நடக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லைதானே? நினைக்கவில்லை, அப்படித்தானே? எந்த ஆதாரமும் இல்லை—இது வெறும் தற்செயலான நிகழ்வுதான்… ஒருவேளை, கிரிலோவின் வீட்டில் நீங்கள் அன்று உதிர்த்த அந்த கவனக்குறைவான வார்த்தைகள் ஃபெட்காவுக்கு நினைவுக்கு வந்தால் ஒழிய (ஏன் தான் அப்படிப் பேசினீர்களோ?), ஆனால் அது எதையும் நிரூபித்துவிடாது—ஃபெட்காவைப் பொறுத்தவரை, அவனை நாம் கவனித்துக்கொள்ளலாம். அதை நான் இன்றே முடித்துவிடுகிறேன்…

“அப்படியானால், உடல்கள்—அவை முழுமையாக எரியவில்லையா?”

“கொஞ்சம் கூட எரியவில்லை; அந்த அயோக்கியனால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியவில்லை. ஆனால், நீங்கள் இவ்வளவு அமைதியாக இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்… ஏனென்றால், நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்—உங்கள் மனதில் ஒரு சிறு தீய எண்ணம் கூட இல்லை என்றாலும் கூட… இருந்தாலும்… மேலும், இது உங்களுக்கு ஒரு வகையில் சாதகமாகவே அமைந்திருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்: திடீரென்று நீங்கள் மனைவியை இழந்த சுதந்திரமான மனிதராகிவிட்டீர்கள்; இப்போது அந்தப் பெரும் சொத்துக்குச் சொந்தக்காரியான, அழகான இளம் பெண்ணை உடனே திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்—அவள் ஏற்கனவே உங்கள் பிடியில் தான் இருக்கிறாள். பாருங்கள், எவ்வளவு எளிமையான, ஒரு முரட்டுத்தனமான தற்செயல் நிகழ்வு எத்தகைய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது—என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“நீ என்னை மிரட்டுகிறாயா, முட்டாளே?” “என்ன இது—‘முட்டாள்’ என்றா சொன்னாய்? என்ன அந்தத் தொனி? மகிழ்ச்சியடைவதற்குப் பதிலாக, நீ… உனக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கவே நான் அவசரமாக இங்கே ஓடி வந்தேன்! அதுமட்டுமல்ல, உன்னை நான் எதற்காக மிரட்டப் போகிறேன்? உன்னை மிரட்ட வேண்டிய அவசியம் எனக்கு என்ன இருக்கிறது? எனக்குத் தேவை உன் நன்மதிப்புதான், உன் பயம் அல்ல! நீதான் என் ஒளி, என் சூரியன்… உண்மையில், உன்னைக் கண்டு அஞ்சுபவன் *நான்*தான், நீ அல்ல! நான் என்ன மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச்சா? யோசித்துப் பார்—நான் என் சிறிய வண்டியில் வேகமாக இங்கே வந்தேன்; பார்த்தால், மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச் உன் தோட்டத்து வேலியோரம், நிலத்தின் ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டிருக்கிறார்… அவர் அணிந்திருந்த மேலங்கி முழுவதும் நனைந்து போயிருக்கிறது—ஒருவேளை அவர் இரவு முழுவதும் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தாரோ என்னவோ! நம்பவே முடியவில்லை! மனிதர்கள் தங்கள் மனநிலையை இழந்துவிட்டால் எவ்வளவு தூரம் வேண்டுமானாலும் செல்கிறார்கள்!”

“மவ்ரிகியி நிகோலாயெவிச்சா? இது உண்மையா?”

“உண்மை, முற்றிலும் உண்மைதான். அவர் தோட்டத்து வேலியோரம் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கிருந்து சுமார் முன்னூறு அடிகள் தொலைவில் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நான் அவரைத் தவிர்த்துச் செல்ல முயன்றேன், ஆனால் அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டார். உனக்குத் தெரியாதா? சரி, உன்னிடம் இதைச் சொல்ல நினைத்தது நல்லதாகப் போயிற்று. அவரைப் போன்ற மனிதர்கள் ஆபத்தானவர்கள்—குறிப்பாக அவரிடம் ரிவால்வர் (துப்பாக்கி) இருந்தால் இன்னும் மோசம். அதுமட்டுமின்றி, இந்த இரவு, சேறும் சகதியும், இயல்பாகவே இருக்கும் எரிச்சல்—அவருடைய தற்போதைய சூழலைப் பார்த்தாலே புரிகிறதே, ஹா-ஹா! அவர் ஏன் அங்கே அமர்ந்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறாய்?”

“நிச்சயமாக, எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னாவிற்காகக் காத்திருக்கிறார்.”

“சரியாகச் சொன்னாய்! ஆனால், அவள் ஏன் அவரைப் பார்க்க வெளியே வரப்போகிறாள்? அதுவும் இந்த மழையில்—என்ன ஒரு முட்டாள்!”

“அவள் இப்போதுதான் அவரைப் பார்க்க வெளியே வருகிறாள்.” “ஆஹா! இது நல்ல செய்தி! அப்படியானால்… ஆனால் கவனி, இப்போது அவளது சூழ்நிலை முற்றிலும் மாறிவிட்டது—இனி அவளுக்கு மவ்ரிகியால் என்ன பயன்? நீ ஒரு சுதந்திரமான  மனிதன் (மனைவியை இழந்தவன்)—நாளைக்கே அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்! அவளுக்கு இன்னும் தெரியாது—எல்லாம் என்னிடம் விடு, நான் நொடிப்பொழுதில் ஏற்பாடு செய்துவிடுகிறேன். அவள் எங்கே இருக்கிறாள்? நாம் அவளிடம் சென்று இந்த நற்செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும்.”

“நற்செய்தியா?”

“நிச்சயமாக! போவோம் வா.”

“அந்தப் பிணங்களைப் பற்றி அவளுக்குத் தெரியவராது என்று நினைக்கிறாயா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் தனது கண்களை விசித்திரமாகச் சுருக்கிக் கேட்டுக்கொண்டான்.

“நிச்சயமாகத் தெரியாது!” என்று பதிலளித்தான் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், வேண்டுமென்றே முட்டாளாக நடிப்பது போன்ற பாவனையுடன். “ஏனென்றால், சட்டப்படி பார்த்தால்… அட விடு! ஒருவேளை அவளுக்குத் தெரிந்தாலும் என்ன? பெண்களுக்கே உரிய ஒரு அற்புதமான கலை இருக்கிறது—எதையும் சுலபமாகச் சரிசெய்துவிடுவார்கள்! உனக்குத்தான் பெண்களைப் பற்றித் தெரியவில்லை! அதுமட்டுமல்ல, இப்போது உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வது அவளுக்குத்தான் சாதகம்—ஏற்கனவே ஒரு பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்திவிட்டாளே! அதோடு, அந்த ‘காகம்’ (rook) விஷயத்தையும் நான் அவளிடம் சொல்லிவிட்டேன்—அவளைக் கட்டுப்படுத்த அதுதான் சரியான வழி என்று எனக்குத் தோன்றியது; இதிலிருந்தே அவள் எப்படிப்பட்டவள் என்று புரிகிறது அல்லவா? கவலைப்படாதே—அந்தச் சிறிய பிணங்களை அவள் ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்கமாட்டாள், அவற்றைத் தாண்டிச் சென்றுவிடுவாள்! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீ முற்றிலும், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரபராதிதானே, இல்லையா? அந்தச் சிறிய பிணங்களை அவள் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டு, பிற்காலத்தில்—உதாரணத்திற்கு, உங்கள் திருமண வாழ்க்கையின் இரண்டாம் ஆண்டில்—உனக்கு எதிராகப் பயன்படுத்திக்கொள்வாள்! எந்தப் பெண்ணும் திருமண மேடைக்குச் செல்லும் வழியில், தன் கணவனின் கடந்த காலத்திலிருந்து இது போன்ற சில விஷயங்களைச் சேகரித்து வைத்துக்கொள்வாள்—இருப்பினும்… ஒரு வருடம் கழித்து நிலைமை எப்படி இருக்குமோ? ஹா-ஹா-ஹா!”

“உன்னிடம் ஒரு சிறிய வண்டி இருந்தால், அவளை இப்போதே மவ்ரிகியி நிக்கோலாயெவிச்சிடம் அழைத்துச் செல்லேன்? என்னைப் பார்த்தாலே அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றும், அவள் கிளம்பிச் செல்வதாகவும் சொன்னாள்—எனவே, என்னிடமிருந்து வண்டியை அவள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டாள் என்பது உறுதி.” “அப்படியா! அவள் உண்மையிலேயே கிளம்பிப் போகிறாளா? இது எப்படி நடந்தது?” என்று கேட்டார் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச், சற்று முட்டாள்தனமான தோற்றத்துடன்.

“இன்றிரவு ஏதோ ஒரு தருணத்தில், நான் அவளைச் துளியும் நேசிக்கவில்லை என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்... இருப்பினும், உண்மையில் அவளுக்கு இது முன்பே தெரிந்திருந்ததுதான்.”

“என்ன சொன்னாய்—நீ அவளை நேசிக்கவில்லையா?”
...பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் எல்லையற்ற வியப்பை வெளிப்படுத்துவது போலக் காட்டிக்கொண்டு, "அப்படியானால், நேற்று அவள் வந்தவுடனேயே, ஒரு கண்ணியமான மனிதனாக அவளிடம் நேரடியாக 'உன்னை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை' என்று சொல்லியிருக்கலாமே! ஏன் அவளைத் தங்க அனுமதித்தாய்? இது மிகவும் இழிவான செயல்—அதுமட்டுமல்ல, அவளுக்கு முன்னால் என்னையும் எவ்வளவு மோசமான ஒருவனாகக் காட்டிவிட்டாய்!" என்று கூச்சலிட்டார்.

ஸ்தாவ்ரோகின் திடீரென்று உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினார்.

"என் குரங்கைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறேன்," என்று அவர் உடனே விளக்கினார்.

"ஆஹா! நான் கோமாளித்தனமாக நடந்துகொள்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாயா?" என்று பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் உண்மையாகவே ரசித்துச் சிரித்தார். "உன்னைச் சிரிக்க வைக்கத்தான் அப்படிச் செய்தேன்! நீ என்னைச் சந்திக்க வந்தபோதே, உன் முகத்தைப் பார்த்ததும் உனக்கு ஏதோ ஒரு 'துரதிர்ஷ்டம்' நேர்ந்திருக்கிறது என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒருவேளை பெரிய பேரழிவே நடந்திருக்கலாம், இல்லையா? நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்," என்று அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் திக்குமுக்காடியபடி தொடர்ந்தார், "நேற்று இரவு முழுவதும் நீங்கள் இருவரும் வரவேற்பறையில் நாற்காலிகளில் அருகருகே அமர்ந்து, ஏதோ ஒரு உன்னதமான, மேன்மையான லட்சியத்தைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டு பொன்னான நேரத்தை வீணடித்திருப்பீர்கள்... மன்னிக்கவும், என்னை மன்னித்துவிடு! எனக்கு இதில் எந்த இழப்பும் இல்லை—இது ஏதோ ஒரு முட்டாள்தனமான விஷயத்தில்தான் முடியும் என்று எனக்கு நேற்றே தெரியும். உன்னை மகிழ்விப்பதற்காகவும், என்னுடன் இருக்கும்போது உனக்குச் சலிப்பு ஏற்படாது என்பதை நிரூபிப்பதற்காகவும்தான் அவளை இங்கே அழைத்து வந்தேன்; இது போன்ற விஷயங்களில் நான் பலமுறை பயனுள்ளதாக இருக்க முடியும்—பொதுவாகவே மற்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது எனக்குப் பிடிக்கும். இப்போது அவளால் உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை என்றால்—நான் எதிர்பார்த்ததும் அதுதான், அதற்காகத்தான் அவளை அழைத்து வந்தேன்—அப்படியானால்..."

"அப்படியானால், என்னை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டும்தான் அவளை இங்கே அழைத்து வந்தாயா?"

"வேறு எதற்காக இருக்க முடியும்?"

"என் மனைவியைக் கொல்ல என்னை வற்புறுத்துவதற்காக இல்லையா?"

"என்னது—உண்மையிலேயே அவளைக் கொன்றுவிட்டாயா? நீ எவ்வளவு உணர்ச்சிகரமான மனிதன்!"

"எல்லாம் ஒன்றுதான்—நீதான் அவளைக் கொன்றாய்."

"நான் அவளைக் கொன்றேனா? சொல்கிறேன் கேளு, இதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை." “இருந்தாலும், நீ எனக்குக் கவலையைத் தருகிறாய்…”

“தொடர்ந்து சொல்—நீதானே சொன்னாய், ‘அவள் உனக்கு இனி தேவையில்லை என்றால், பிறகு…’ என்று.”

“அப்படியானால் அவளை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிடு! அவளை மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சுக்கு மணம் முடித்து வைப்பதில் எனக்கு எந்தச் சிரமமும் இருக்காது—சரி, ஒரு விஷயம், அவனை நான் தான் அந்தத் தோட்டத்தில் ‘நிறுத்தி’ வைத்தேன் என்று நினைத்துக்கொள்ளாதே; உண்மையைச் சொன்னால், இப்போது எனக்கு அவனைப் பார்த்தாலே பயமாக இருக்கிறது. நீ ஒரு லேசான வண்டியைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாய் அல்லவா—நான் அவனைத் தாண்டித்தான் வந்தேன்… ஒருவேளை அவன் கையில் ரிவால்வர் வைத்திருந்தால் என்ன செய்வது? நல்லவேளையாக நானும் ஒன்றை எடுத்து வந்தேன். இதோ பார்—” (அவன் தன் பையிலிருந்து ஒரு ரிவால்வரை எடுத்துக்காட்டி, உடனே மீண்டும் உள்ளே வைத்துக்கொண்டான்) “—எதற்கும் இருக்கட்டும் என்றுதான் கொண்டு வந்தேன், நீண்ட தூரம் அல்லவா… எப்படியும், இதை நான் உடனே சரிசெய்து விடுகிறேன்: அவளுடைய பாவம், அந்தச் சின்னஞ்சிறு இதயம் இப்போது மவ்ரிகியுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும்—அல்லது அப்படி இருக்க வேண்டும்—உண்மையைச் சொன்னால், அவளை நினைத்தால் எனக்கே கொஞ்சம் பரிதாபமாகத்தான் இருக்கிறது! நான் அவர்களைச் சேர்த்து வைத்தால், அவள் மீண்டும் உன்னைப் பற்றி நினைக்கத் தொடங்குவாள்—அவன் உன்னைப் புகழ்ந்து பேசுவான், அவள் அவனிடமே உன்னைக் கடிந்துகொள்வாள்—பெண்களின் மனமே இப்படித்தான்! என்ன, மீண்டும் சிரிக்கிறாயா? நீ இவ்வளவு உற்சாகமாக இருப்பதைக் கண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். சரி, கிளம்புவோம். முதலில் நான் மவ்ரிகியிடம் பேசுகிறேன்—மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை… கொல்லப்பட்டவர்களைப் பற்றி… இப்போதைக்கு நாம் அமைதியாகவே இருப்போமா? எப்படியும் அவளுக்குச் சீக்கிரமே தெரிந்துவிடும்.”

“என்ன தெரிந்துவிடும்? யார் கொல்லப்பட்டார்கள்? மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சைப் பற்றி என்ன சொன்னீர்கள்?” என்று கேட்டபடி, லிசா திடீரென்று கதவைத் திறந்தாள்.

“ஆஹா! அப்படியானால் நீ ஒட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாயா?”

“மவ்ரிகிய் நிகோலாயேவிச்சைப் பற்றி இப்போது என்ன சொன்னீர்கள்? அவர் கொல்லப்பட்டுவிட்டாரா?” “ஆ! அப்படியானால் நீங்கள் முழுவதையும் கேட்கவில்லை போலிருக்கிறது! கவலைப்படாதீர்கள், மவ்ரிகிகி நிகோலாயெவிச் நலமாகத்தான் இருக்கிறார்—அவர் இதோ சாலையோரத்தில், தோட்டத்து வேலிக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கிறார், நீங்களே நேரில் பார்த்து உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளலாம்… அவர் இரவு முழுவதும் அங்கேயேதான் அமர்ந்திருந்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது.” ...என் மேலங்கி முழுவதும் நனைந்திருந்தது… நான் குதிரையில் வந்து கொண்டிருந்தபோது அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டார்.

“அது உண்மையல்ல. நீங்கள் ‘கொல்லப்பட்டார்கள்’ என்று சொன்னீர்களே… யார் கொல்லப்பட்டார்கள்?” என்று அவர் மிகுந்த வேதனையுடனும், நம்ப முடியாத உணர்வுடனும் வினவினார்.

“என் மனைவி, அவளுடைய சகோதரன் லெப்யாட்கின், மற்றும் அவர்களின் பணியாள்—இவர்கள் மட்டுமே கொல்லப்பட்டார்கள்,” என்று ஸ்டாவ்ரோஜின் உறுதியாகக் கூறினார்.

லிசா உடல் நடுங்க, முகம் வெளிறிப்போனாள்.

“மிகவும் கொடூரமான, விசித்திரமான சம்பவம், எலிசவெட்டா நிகோலாயெவ்னா—இது ஒரு அர்த்தமற்ற கொள்ளைச் சம்பவம்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் சட்டென்று பேசத் தொடங்கினார். “தீ விபத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு நடந்த ஒரு கொள்ளைதான்; இது அந்த அயோக்கியன் ‘பெட்கா’ (கைதி) மற்றும் முட்டாள் லெப்யாட்கின் செய்த வேலை—லெப்யாட்கின் தான் யாரிடமும் காட்டாமல் இருக்க வேண்டிய பணத்தை எல்லோரிடமும் காட்டிக்கொண்டிருந்தானே… செய்தி கேட்டதும் நான் உடனே ஓடி வந்தேன்—இது தலையில் பலமாக அடிபட்டது போன்ற அதிர்ச்சியைத் தந்தது. நான் அவரிடம் சொன்னபோது, ​​ஸ்டாவ்ரோஜினால் நின்றுகூட இருக்க முடியவில்லை. உங்களிடம் இதை உடனே சொல்லலாமா வேண்டாமா என்றுதான் நாங்கள் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தோம்.”

“நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், அவர் சொல்வது உண்மையா?” என்று லிசா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

“இல்லை, அது உண்மையல்ல.”

“என்ன சொல்கிறீர்கள், உண்மையல்லவா!” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் திடுக்கிட்டு வினவினார். “இதன் பொருள் என்ன?”

“ஐயோ கடவுளே, எனக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போலிருக்கிறதே!” என்று லிசா அலறினாள்.

“இப்போது அவர் மனநிலை சரியில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா!” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் உரத்த குரலில் கத்தினார். “அவருடைய மனைவி கொல்லப்பட்டிருக்கிறாள், இல்லையா! அவர் எவ்வளவு வெளிறிப்போயிருக்கிறார் என்று பாருங்கள்… மேலும், அவர் இரவு முழுவதும் உங்களுடன்தானே இருந்தார்—ஒரு நிமிடம் கூட உங்களை விட்டுப் பிரியவில்லையே—பிறகு அவர் எப்படி சந்தேகத்திற்குரியவராக இருக்க முடியும்?” “நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச், சொல்லுங்கள்—கடவுளுக்கு முன்னால் நிற்பது போலச் சொல்லுங்கள்—நீங்கள் குற்றவாளியா இல்லையா? சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், உங்கள் வார்த்தையை நான் இறைவனின் வார்த்தையாகவே நம்புவேன். நான் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து உலகின் எல்லை வரை வருவேன்—நிச்சயமாக வருவேன்! ஒரு சிறிய நாய்க்குட்டியைப் போல உங்களைப் பின்தொடர்வேன்…”

“ஏன் அவளை இப்படித் துன்புறுத்துகிறாய், பைத்தியக்கார, கற்பனை உலகத்தில் வாழும் மனிதனே!” “...அவர் நிரபராதி!” என்று பதற்றத்துடன் கத்தினான் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச். “எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா—இதற்காக நீங்கள் என்னை உரலில் போட்டு இடித்தாலும் சரி, சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்—அவர் நிரபராதி! சொல்லப்போனால், அவரே ஒரு பாதிக்கப்பட்டவர்; அவர் மனநிலை தடுமாறியிருக்கிறார், நீங்களே பார்க்கிறீர்கள்தானே. அவர் எதற்கும் குற்றவாளி அல்ல—எந்த விஷயத்திற்கும் இல்லை—அவரது எண்ணங்களில் கூட அவர் குற்றமற்றவர்! இது ஏதோ சில கொள்ளைக்காரர்களின் வேலை—நிச்சயமாக ஒரு வாரத்திற்குள் அவர்களைக் கண்டுபிடித்து சவுக்கடி கொடுப்பார்கள்... இது கைதி ஃபெட்கா மற்றும் அந்த ஷ்பிகுலின் கும்பலின் வேலை—ஊர் முழுவதுமே இதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது, அதனால்தான் எனக்குத் தெரியும்.”

“அப்படியா? அப்படியா?” என்று உடல் நடுங்கக் கேட்டாள் லிசா, தனது இறுதித் தீர்ப்பிற்காகக் காத்திருந்தாள்.

“கொலை செய்தது நான் அல்ல, அதை நான் எதிர்க்கவும் செய்தேன்—ஆனால் அவர்கள் கொல்லப்படப் போகிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது, ஆனாலும் நான் அந்தக்கொலைகாரர்களைத் தடுக்கவில்லை. என்னை விட்டுவிடு, லிசா,” என்று கூறிய ஸ்டாவ்ரோஜின், வரவேற்பறைக்குள் நடந்து சென்றான்.

லிசா தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் அவளைப் பின்தொடர முயன்றான், ஆனால் சட்டென்று திரும்பி வரவேற்பறைக்குள் வந்தான்.

“அப்படியா? அப்படியா? அப்படியானால் உனக்கு எதைப் பற்றியும் பயமே இல்லையா?” என்று ஸ்டாவ்ரோஜினை நோக்கிச் சீறினான். அவன் கடும் கோபத்தில் இருந்தான்—வார்த்தைகள் தடுமாற, உளறிக் கொண்டிருந்தான், அவனது உதடுகளில் நுரை ததும்பியது.

ஸ்டாவ்ரோஜின் வரவேற்பறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்தான், ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அவன் தன் இடது கையால் தன் தலைமுடியின் ஒரு பகுதியை எடுத்துக்கொண்டு…...ஒருவிதமான குழப்பத்துடனும், திசைதெரியாத உணர்வுடனும் புன்னகைத்தான். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் அவனது சட்டைக் கையை பலமாக இழுத்தான்.

“உனக்கு என்ன பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? என்ன காரியம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? எல்லாரையும் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டு, பிறகு ஏதோ ஒரு மடாலயத்திற்கோ அல்லது சாத்தானிடமோ ஓடிவிடப் போகிறாயா? நீ என்னைக் கண்டு பயப்படவில்லை என்றாலும் சரி, நான் உன்னை ஒழித்துக்கட்டிவிடுவேன்!”

“ஆ, நீதானா இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தது?” என்று கேட்டான் ஸ்தாவ்ரோகின், அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டபடி. “ஓடு!” என்று திடீரென சுதாரித்துக்கொண்டு கத்தினான். “அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடு, வண்டிக்கு ஏற்பாடு செய்—அவளை விட்டு விலகாதே… போ, ஓடு! அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல், யாரும் இதைக் கண்டறியாதபடி பார்த்துக்கொள், அவள் அந்த இடத்திற்கு—அந்த உடல்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு—செல்வதைத் தடுத்துவிடு… அவளை வலுக்கட்டாயமாக வண்டியில் ஏற்று! அலெக்ஸி யெகோரிச்! அலெக்ஸி யெகோரிச்!”

“நில்! கத்தாதே! அவள் ஏற்கனவே மவ்ரிகியின் கைகளில் இருக்கிறாள்… மவ்ரிக்கி உன் வண்டியில் ஏறப்போவதில்லை… பொறு! இங்கே வண்டியை விட முக்கியமான விஷயங்கள் பல உள்ளன!”

அவன் மீண்டும் தனது ரிவால்வரை வெளியே எடுத்தான்; ஸ்தாவ்ரோகின் அவனை ஒரு தீவிரமான பார்வையுடன் பார்த்தான்.

“சரி, செய்—என்னைக் கொன்றுவிடு,” என்று அமைதியாகவும், கிட்டத்தட்ட சமரசமான தொனியிலும் கூறினான்.

“அடச், என்னவெல்லாம் பொய்களை ஒரு மனிதன் தன் மீது அடுக்கிக்கொள்கிறான்!” என்று ஆத்திரத்தில் நடுங்கியபடி கத்தினான் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச். “கடவுள் மேல் சத்தியமாக, நான் உன்னைக் கொன்றே தீர வேண்டும்! அவள் உன் முகத்தில் துப்பியது மிகச் சரியான காரியம்! நீ ஒரு ‘பாத்திரம்’ என்று நினைத்தேன், ஆனால் நீ வெறும் ஓட்டையுள்ள, பழைய மரப்படகு—குப்பைத் தொட்டிக்குத்தான் லாயக்கு! போதாத குறைக்கு, இப்போது பிடிவாதமாகவாவது விழித்துக்கொள்! கடவுளே! உன் நெற்றியில் ஒரு குண்டு பாய வேண்டும் என்று நீயே கேட்கும்போது, ​​உனக்கு இனி எதைப் பற்றியும் கவலை இல்லையே, இல்லையா?”

ஸ்தாவ்ரோகின் ஒரு விசித்திரமான, கசப்பான புன்னகையை உதிர்த்தான். “நீ இவ்வளவு பெரிய கோமாளியாக இல்லையென்றால், ஒருவேளை நான் இப்போதே ‘சரி’ என்று சொல்லியிருப்பேன்… நீ இன்னும் கொஞ்சம் புத்திசாலியாக இருந்திருக்கலாம்…”

“நான் கோமாளியாக இருக்கலாம், ஆனால் என் வாழ்க்கைத் துணையாகிய நீ அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை! புரிகிறதா?”

ஸ்டாவ்ரோகினுக்குப் புரிந்தது—அநேகமாக, அவனால் மட்டுமே இதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்கும். உதாரணமாக, பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச்சிடம் ஒருவிதமான உற்சாகம் இருப்பதாக ஸ்டாவ்ரோகின் கூறியபோது, ​​ஷாதோவ் மிகுந்த வியப்படைந்தான்.

“இப்போது தொலைந்து போ; நாளைக்குள், என்னால் ஏதோ ஒன்றைச் செய்ய முடியும். நாளை வா.”

“உண்மையாவா? உண்மையாவா?”

“எனக்கு எப்படித் தெரியும்!… தொலைந்து போ, போய்த் தொலை!” என்று கூறிவிட்டு, அவன் அறையை விட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.

“சரி, ஒருவேளை இதுவே நல்லதுதான்,” என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்ட பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், தனது ரிவால்வரை மறைத்து வைத்துக்கொண்டான்.
III

அவன் லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்தான். அவள் வீட்டை விட்டு வெகுதூரம் செல்லவில்லை—சில அடிகள் மட்டுமே தள்ளி இருந்தாள். அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்த அலெக்ஸி யெகோரோவிச், அவளைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தான்; அவன் அவளுக்குச் சற்று பின்னால், வால் கோட் (tailcoat) அணிந்து, தலைக்கவசம் இன்றி, மரியாதையுடன் குனிந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான். வண்டி வரும் வரை காத்திருக்குமாறு அவன் அவளிடம் மிகவும் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்—அந்த முதியவர் பயந்துபோய், கண்ணீர் விடும் நிலையில் இருந்தார்.

“நீ போய்த் தொலை—எஜமானர் தேநீர் கேட்கிறார், அதைக் கொடுக்க அங்கே யாரும் இல்லை,” என்று கூறிய பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், அவனை ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் கையை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.

அவள் கையை விடுவித்துக்கொள்ளவில்லை; ஆனால், அவள் முழுமையான சுயநினைவுடன் இருப்பது போலத் தெரியவில்லை—அவள் இன்னும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருக்கவில்லை.

“முதலாவதாக, நீ தவறான திசையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய்,” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் உளறினான். “நாம் இந்த வழியாகத்தான் செல்ல வேண்டும், தோட்டத்தைக் கடந்து செல்லக்கூடாது. அதுமட்டுமின்றி, நடந்தும் செல்ல முடியாது—உங்கள் இருப்பிடம் மூன்று வெர்ஸ்ட் (சுமார் 3.2 கி.மீ) தொலைவில் உள்ளது, மேலும் நீங்கள் அதற்கு ஏற்றவாறு உடையும் அணியவில்லை. சற்று பொறுத்துக்கொள்ள முடியுமா...” “இதோ, முற்றத்திலேயே எனது சிறிய வண்டி இருக்கிறது—இப்போதே அதைத் தயார் செய்துவிடுகிறேன், நீங்கள் அதில் அமர்ந்துகொள்ளுங்கள், நான் உங்களை அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்; யாருக்கும் தெரியாது.”

“நீங்கள் எவ்வளவு கனிவானவர்...” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள் லிசா.

“அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை—என்னுடைய இடத்தில் யார் இருந்தாலும், கண்ணியமான எவரும் இதைத்தான் செய்வார்கள்...”

லிசா அவரை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள்.

“ஐயோ கடவுளே—அந்த முதியவர் இன்னும் இங்கேயேதான் இருக்கிறார் என்று நினைத்தேன்!”

“கேளுங்கள், நீங்கள் இதை இவ்வளவு இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது—உண்மையில், இதுவெல்லாம் வெறும் தவறான முன்முடிவுதான். ஒரு யோசனை சொல்கிறேன்: அந்த முதியவரை வைத்து வண்டியைத் தயார் செய்யச் சொல்லட்டுமா? பத்து நிமிடங்கள்தான் ஆகும். நாம் மீண்டும் சென்று, வராண்டாவில் காத்திருக்கலாம்—என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“முதலில் எனக்குத் தெரிய வேண்டும்... கொல்லப்பட்டவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள்?”

“ஐயோ, என்ன கேள்வி இது! இதைக் கேட்டுவிடுவீர்களோ என்றுதான் நான் அஞ்சினேன்... வேண்டாம், அந்த விரும்பத்தகாத விஷயத்தை விட்டுவிடுவோம்; அங்கு பார்ப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை.”

“அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்—இந்த வீடு எனக்குத் தெரியும்.”

“சரி, தெரிந்தால் என்னவாம்! கடவுளே—இந்த மழையைப் பாருங்கள், இந்த மூடுபனியைப் பாருங்கள்... (எப்பேர்ப்பட்ட ‘புனிதக் கடமை’ என் தலையில் விழுந்திருக்கிறது!) கேளுங்கள், எலிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா, இப்போது இரண்டு வழிகள்தான் உள்ளன: ஒன்று, நீங்கள் என்னுடன் வண்டியில் வரலாம்—அப்படியானால், நீங்கள் இங்கேயே காத்திருக்க வேண்டும், ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்கக்கூடாது. ஏனென்றால், இன்னும் இருபது அடிகள் முன்னால் சென்றால், மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் நம்மைப் பார்த்துவிடுவார்.”

“மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சா! எங்கே? எங்கே?” "சரி, நீங்கள் அவருடன் இருக்க விரும்பினால், நான் உங்களை இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் அழைத்துச் சென்று, அவர் எங்கே அமர்ந்திருக்கிறார் என்று காட்டுகிறேன்—அதன்பிறகு நான் கிளம்பிவிடுகிறேன்; இப்போதைக்கு நான் அவரிடம் செல்வதைத் தவிர்க்கவே விரும்புகிறேன்."

"அவர் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்—ஐயோ, கடவுளே!" என்று அவள் திடீரென நின்றுகொண்டு கூவினாள்; அவள் முகம் முழுவதும் ஒருவிதச் சிவப்பேறியது.

"ஆனால், ஒருவேளை—அவர் இத்தகைய பாரபட்சங்கள் ஏதுமற்ற மனிதராக இருந்தால்!" "பாருங்கள், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா, இதில் எனக்கு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை—நான் முற்றிலும் ஒதுங்கியே இருக்கிறேன், அது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்—இருந்தாலும், உங்கள் நல்வாழ்வைத்தான் நான் விரும்புகிறேன்... ஒருவேளை நம்முடைய 'கப்பல்' சரியாக அமையவில்லை என்றால்—அது வெறும் பழைய, அழுகிப்போன, குப்பைக்குத்தான் லாயக்கான ஒரு படகாக மாறிவிட்டால்..."

"ஓ, மிக அருமை!" என்று லிசா கத்தினாள்.

"மிக அருமை என்கிறாள், அதே சமயம் அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருக்கிறது! இதற்குத் துணிச்சல் தேவை. ஒரு பெண் ஒரு ஆணுக்குச் சற்றும் விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. இந்த காலத்தில், ஒரு பெண்... போய்த் தொலையட்டும்!" (பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் அருவருப்பில் துப்பாமல் தப்பித்தார்.) "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், வருத்தப்பட ஒன்றுமில்லை—எல்லாம் நல்லதற்கே நடக்கலாம். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் என்பவர்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஆழ்ந்த உணர்வுகள் கொண்ட மனிதர்; அதிகம் பேசாதவர்—இது ஒரு நல்ல விஷயம்தான், நிச்சயமாக, அவரிடம் எந்தவிதமான பாரபட்சங்களும் இல்லை என்றால்..."

"மிக அருமை, மிகவும் அருமை!" என்று லிசா கட்டுக்கடங்காத சிரிப்பில் ஆழ்ந்தாள். "ஐயோ, கடவுளே... எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா," என்று திடீரெனத் தன் தொனியை மாற்றிக்கொண்டு கூறினார் பியோத்ர் স্তেপানোভিச், "உனக்காகத்தான் நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்... எனக்கு இதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை... நேற்று உன் வேண்டுகோளின்படி உனக்கு ஒரு உதவி செய்தேன், இன்று... இதோ பார்—இங்கிருந்தே மவ்ரிகீ நிகோலாயெவிச்சை உன்னால் பார்க்க முடிகிறதல்லவா? அவர் அங்கேதான் அமர்ந்திருக்கிறார், நம்மை அவர் கவனிக்கவில்லை. சொல், எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா, நீ 'பொலிங்கா சாக்ஸ்' (Polinka Sachs) என்ற கதையைப் படித்திருக்கிறாயா?"

"அது என்ன?"

"அது ஒரு குறுநாவல்—'பொலிங்கா சாக்ஸ்'. நான் மாணவனாக இருந்தபோது இதைப் படித்தேன். சாக்ஸ் என்ற ஒரு அரசு அதிகாரி—நல்ல வசதி படைத்தவர்—தன் மனைவி தங்களுக்குச் சொந்தமான நாட்டுப்புற இல்லத்தில் வேறொருவருடன் தொடர்பில் இருப்பதைக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறார், பிறகு... உனக்குத்தான் தெரியுமே..."ப்ச், இதைப் பற்றிக் கவலைப்படுபவர் யார்! நீயே பார்ப்பாயே—நீ வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு முன்பே மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் உன்னிடம் திருமணப் பிரேரணை முன்வைக்கப் போகிறார். அவர் இன்னும் நம்மைப் பார்க்கவில்லை.

“ஐயோ, அவர் என்னைப் பார்க்கக் கூடாது!” என்று லிசா திடீரென்று ஒரு பைத்தியக்காரி போலக் கூவினாள். “போவோம், போவோம்! காட்டிற்குள், வயல்வெளிகளுக்குள் செல்வோம்!”

அவள் வந்த வழியே மீண்டும் ஓடினாள்.

“லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னா, இது வெறும் கோழைத்தனம்!” என்று பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் அவளுக்குப் பின்னால் விரைந்தபடி கத்தினார். “அவர் உங்களைப் பார்ப்பதை ஏன் தவிர்க்க விரும்புகிறீர்கள்? மாறாக, நேராக அவர் கண்களைப் பார்த்து, பெருமிதத்துடன் நில்லுங்கள்... ஒருவேளை நீங்கள்... அந்த ‘கன்னிமை’ சார்ந்த தயக்கங்களைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள் என்றால்... அது வெறும் மூடநம்பிக்கை, மிகவும் பழங்காலத்து எண்ணம்... ஆனால் எங்கே போகிறீர்கள்? எங்கே ஓடுகிறீர்கள்? கடவுளே, அவள் ஓடுகிறாளே! நாம் ஸ்டாவ்ரோகினின் வீட்டிற்குத் திரும்பி, என் வண்டியை (ட்ரோஷ்கியை) எடுத்துக்கொண்டு செல்வதுதானே நல்லது... ஆனால் எங்கே போகிறாய்? இது வெறும் திறந்தவெளிதானே... ஐயோ, அவள் விழுந்துவிட்டாளே!...”

அவர் நின்றார். லிசா ஒரு பறவையைப் போல, எந்த இலக்கும் இன்றி ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்; பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் சுமார் ஐம்பது அடிகள் பின்தங்கியிருந்தார். அவள் ஒரு மேட்டின் மீது இடறி விழுந்துவிட்டாள். அதே கணத்தில், பக்கவாட்டிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான அலறல் கேட்டது—அது மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சின் குரல். அவள் ஓடுவதையும் விழுவதையும் கண்ட அவர், வயல்வெளியைக் கடந்து அவளை நோக்கி விரைந்து வந்துகொண்டிருந்தார். அடுத்த நொடியே, பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் தனது வண்டியை அடைவதற்காக, ஸ்டாவ்ரோகின் தோட்டத்தின் நுழைவாயிலை நோக்கிப் பின்வாங்கினார்.

இதற்கிடையில், மிகுந்த பதற்றத்துடன் இருந்த மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச், லிசா எழுந்து நின்றபோது அவளுக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தார்; அவர் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளை நோக்கிச் சாய்ந்தார். இந்தச் சந்திப்பின் விசித்திரமான சூழல் அவரை நிலைகுலையச் செய்ய, அவரது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அவர் மிகவும் போற்றி மதித்த அந்தப் பெண், வயல்வெளியில் பைத்தியம் பிடித்தவள் போல ஓடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். இத்தகைய நேரத்தில், இத்தகைய மோசமான வானிலையில், முந்தைய இரவு அணிந்திருந்த அதே அற்புதமான ஆடையைத் தவிர வேறெதுவும் அணியாமல் அவள் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்; அந்த ஆடையோ கீழே விழுந்ததால் கசங்கியும் அழுக்கடைந்தும் இருந்தது... ஒரு வார்த்தையும் பேச முடியாமல், அவர் தனது மேலங்கையைக் கழற்றி, நடுங்கும் கைகளால் அவள் தோள்களின் மீது போர்த்தினார். திடீரென்று, அவள் உதடுகள் தன் கையில் பட்டதை உணர்ந்த அவர், அலறினார்.

“லிசா!” என்று அவர் கூச்சலிட்டார். “எனக்குச் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்குத் திறமைகள் ஏதுமில்லைதான், ஆனால் தயவுசெய்து—என்னை அனுப்பிவிடாதே!”

“ஆம், ஆம்—இப்போதே இந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றுவிடுவோம்! என்னை விட்டுச் சென்றுவிடாதே!” என்று கூறியபடி, அவள் அவரது கையைப் பிடித்துத் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றாள். “மௌரிகோ நிகோலாயெவிச்,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்; திடீரென ஏற்பட்ட அச்சத்தால் அவள் குரல் தழுதழுத்தது, “அங்கே நான் தைரியமாக இருப்பது போலக் காட்டிக்கொண்டேன், ஆனால் இங்கே... எனக்கு மரண பயம் வந்துவிட்டது. நான் சாகப்போகிறேன்—மிக விரைவில் இறந்துவிடுவேன்—ஆனால் எனக்கு மரணம் என்றால் பயமாக இருக்கிறது, மிகவும் பயமாக இருக்கிறது...” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் அவரது கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“யாராவது—யாராவது இங்கே வரக்கூடாதா!” என்று அவர் மிகுந்த விரக்தியுடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கூச்சலிட்டார். “ஏதாவது ஒரு வழிப்போக்கர் வரக்கூடாதா! உன் கால்கள் நனைந்துவிடும்—நீ... நீ மனநிலை பிறழ்ந்துவிடுவாய்!”

“பரவாயில்லை, பரவாயில்லை,” என்று அவள் அவரைத் தேற்ற முயன்றாள். “பார்க்கிறீர்களா? நீங்கள் அருகில் இருப்பதால், எனக்கு அவ்வளவு பயமில்லை. என் கையைப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்—என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்... நாம் இப்போது எங்கே போகிறோம்? வீட்டிற்கா? இல்லை—முதலில், கொல்லப்பட்டவர்களை நான் பார்க்க வேண்டும். அவருடைய மனைவி கொல்லப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்—ஆனால் அவரோ, ‘நான்தான் கொன்றேன்’ என்று கூறுகிறார். அது உண்மையாக இருக்க முடியாது, இல்லையா? அது உண்மையாக இருக்கவே முடியாது! பாதிக்கப்பட்டவர்களை நான் நேரில் பார்க்க வேண்டும்... அவர்கள் என்னால்தான் இறந்தார்கள்... அவர்களால்தான் அவர் இன்று இரவு என்னைக் காதலிக்காமல் போனார்... நான் நேரில் சென்று உண்மையை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். சீக்கிரம், சீக்கிரம்—அந்த வீடு எனக்குத் தெரியும்... அங்கே தீப்பிடித்திருக்கிறது... மௌரிகோ நிகோலாயெவிச், என் நண்பரே—என்னை மன்னித்துவிடாதீர்கள்! நான் கண்ணியம் இழந்த ஒரு பெண்!” "ஏன் என்னை மன்னிக்கிறீர்கள்? ஏன் அழுகிறீர்கள்? என் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்து, ஒரு நாயைக் கொல்வது போல இங்கேயே என்னைக் கொன்றுவிடுங்கள்!"

"இப்போது உன்னைத் தீர்ப்பிட யாருக்கும் உரிமையில்லை," என்று உறுதியான குரலில் கூறினார் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச். "கடவுள் உன்னை மன்னிக்கட்டும்—என்னைப் பொறுத்தவரை, உன்னைத் தீர்ப்பிடத் தகுதியற்றவன் நான்தான்!"

அவர்களது உரையாடல் முழுவதையும் விவரிப்பது பொருத்தமற்றதாக இருக்கும். இருவரும் கைகோர்த்தபடி, ஏதோ பைத்தியக்காரர்களைப் போல மிக வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் நேராக அந்தத் தீயை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். வழியில் ஏதேனும் வண்டி கிடைக்காதா என்று மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் எதிர்பார்த்தார், ஆனால் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை யாரும் தென்படவில்லை. மெல்லிய தூறல் மழை அந்த நிலப்பரப்பு முழுவதையும் ஆட்கொண்டிருந்தது; அது அனைத்தையும் மங்கச் செய்து, ஒருவிதமான புகைமூட்டமான, ஈய நிறத்திலான, உணர்ச்சியற்ற ஒன்றாக மாற்றியிருந்தது. விடியற்காலை கடந்து நீண்ட நேரம் ஆகியிருந்தும், சூரியனே உதிக்காதது போன்ற உணர்வே நிலவியது. திடீரென்று, அந்தப் புகைமூட்டமான, குளிரான சூழலிலிருந்து விசித்திரமான, அபத்தமான தோற்றம் கொண்ட ஒருவர் அவர்களை நோக்கி நடந்து வருவதைக் கண்டனர். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில், லிசாவெட்டா நிகோலாயெவ்னாவின் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால் கூட, என் கண்களையே என்னால் நம்பியிருக்க முடியாது என்று தோன்றுகிறது; ஆனால், அந்த மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அவள், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினாள். அவர் ஸ்டெபான் திரோஃபிமோவிச். அவர் எப்படி அங்கிருந்து கிளம்பினார், அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான, வெறும் கோட்பாட்டு ரீதியான அவரது தப்பிக்கும் திட்டம் எப்படிச் செயலுக்கு வந்தது—என்பதை மற்றொரு தருணத்தில் சொல்கிறேன். ஒன்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும்: அந்த காலை வேளையிலேயே அவர் கடுமையான காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆனாலும், அந்த உடல்நலக்குறைவு அவரைத் தடுக்கவில்லை; ஈரமான நிலத்தின் மீது அவர் உறுதியான அடிகளுடன் நடந்து கொண்டிருந்தார். நடைமுறை அனுபவம் துளியும் இல்லாத அவர், தனது இந்தத் திட்டத்தை இயன்றவரை தனியாகவே சிந்தித்துச் செயல்படுத்தியிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் ஒரு "பயணத்திற்காக" தயாரானது போல உடை அணிந்திருந்தார்—அதாவது, தனது நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) அணிந்து, இடுப்பில் அகலமான, பளபளப்பான தோல் பட்டையை இறுக்கிக் கட்டியிருந்தார்; கால்களில் புதிய, நீண்ட பூட்ஸ் காலணிகளை அணிந்திருந்தார், அதற்குள் தனது கால்சட்டையைச் செருகி வைத்திருந்தார். ஒரு "பயணி" எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று அவர் நீண்டகாலமாகவே கற்பனை செய்து வைத்திருந்தாரோ அப்படித்தான் அவர் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தார். சில நாட்களுக்கு முன்பே அவர் ஒரு பெல்ட்டையும், ஹுஸார் (hussar) பாணியிலான, பளபளக்கும் நீண்ட காலணிகளையும் (அவற்றைக் அணிந்துகொண்டு எப்படி நடப்பது என்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது) வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். அகலமான விளிம்புகளைக் கொண்ட தொப்பி, கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கமாகச் சுற்றப்பட்ட கம்பளி ஸ்கார்ஃப், வலது கையில் ஒரு நடைத்தடி, இடது கையில் மிகவும் சிறியதாக இருந்தாலும், பொருட்கள் நிரம்பி வழியும் ஒரு பயணப்பை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அவரது தோற்றத்தை முழுமைப்படுத்தின. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதே வலது கையில் ஒரு குடையையும் விரித்து வைத்திருந்தார். குடை, நடைத்தடி, பயணப்பை ஆகிய மூன்றையும் சுமந்து செல்வது முதல் 'வெர்ஸ்ட்' (verst - ரஷ்ய அளவீட்டு அலகு) தூரத்திற்கே மிகுந்த சிரமத்தைத் தந்தது; இரண்டாவது 'வெர்ஸ்ட்' தூரத்தை எட்டியபோது, ​​அது ஒரு பெரும் சுமையாக மாறியிருந்தது.

"இது நீங்கள்தானா?" என்று லிசா வியப்புடன் கேட்டாள். அவளது முகத்தில் முதலில் மின்னிய இயல்பான மகிழ்ச்சி மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக ஒருவிதமான துயரமும் திகைப்பும் கலந்த உணர்வு வெளிப்பட்டது.

"லீஸ்!" என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் கூச்சலிட்டார். ஏதோ ஒருவிதமான பரவச நிலையில், கிட்டத்தட்ட சுயநினைவற்ற நிலையில் அவளை நோக்கி ஓடிவந்தார். "அன்பே, அன்பே... நீயுமா... இந்த மூடுபனிக்கு நடுவே? இதோ பார்—வானத்தில் அந்த ஒளி! நீ மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறாய், இல்லையா? என்னால் இதைப் பார்க்க முடிகிறது, என்னால் பார்க்க முடிகிறது! என்னிடம் எதையும் சொல்லாதே, அதே சமயம் என்னிடமும் எதையும் கேட்டுவிடாதே. நாம் அனைவரும் துயரத்தில் இருக்கிறோம், ஆனால் அனைவரையும் மன்னித்துவிட வேண்டும். வா, லீஸ், நாம் அனைவரையும் மன்னித்துவிடுவோம்; இறுதியாக விடுதலை பெறுவோம்—"...நூற்றாண்டுகள். உலகத்துடனான பிணைப்பை அறுத்துக்கொண்டு, முழுமையான சுதந்திரத்தை அடைய வேண்டுமானால்—*மன்னிக்க வேண்டும், மன்னிக்க வேண்டும், மீண்டும் மீண்டும் மன்னிக்க வேண்டும்!*

“ஆனால், நீங்கள் ஏன் முழங்காலிட்டு இருக்கிறீர்கள்?”

“ஏனென்றால், இந்த உலகத்திடமிருந்து விடைபெறும் வேளையில், உங்கள் மூலமாக எனது ஒட்டுமொத்த கடந்த காலத்திடமிருந்தும் விடைபெற விரும்புகிறேன்!” அவர் கண்ணீர் விட்டு அழுதபடி, அவளது இரு கைகளையும் எடுத்துத் தனது கண்ணீர் நிறைந்த கண்களில் அழுத்திக்கொண்டார். “என் வாழ்க்கையில் அழகாக இருந்த அனைத்தின் முன்னாலும் நான் முழங்காலிட்டு வணங்குகிறேன்; அவற்றை முத்தமிட்டு நன்றி கூறுகிறேன்! நான் என்னை இரண்டாகப் பிரித்துக்கொண்டேன்: அங்கே—வானத்தை எட்டிப்பிடிக்கக் கனவு கண்ட ஒரு பைத்தியக்கார இளைஞன், இருபத்தி இரண்டு வயதுடையவன்! இங்கே—உடைந்த, நடுங்கும் ஒரு முதியவன், ஒரு ஆசிரியர்… அந்த வணிகரின் வீட்டில் பணிபுரியும் ஒருவன்—அப்படி ஒரு வணிகர் நிஜமாகவே இருக்கிறாரா என்று கூடத் தெரியவில்லை… ஆனால், நீங்கள் எவ்வளவு நனைந்து போயிருக்கிறீர்கள், லீஸ்!” என்று அவர் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்—தமது முழங்கால்களும் ஈரமான தரையினால் நனைந்திருப்பதைக் கவனித்தபடி— “இப்படிப்பட்ட உடையில் எப்படி வந்தீர்கள்?… அதுவும் நடந்துகொண்டே, வயல்வெளியின் நடுவே… நீங்கள் அழுகிறீர்களா? நீங்கள் துயரத்தில் இருக்கிறீர்களா? பொறுங்கள்—ஏதோ சத்தம் கேட்டது… நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?” என்று அவர் பதற்றத்துடன் அடுத்தடுத்துக் கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு, முற்றிலும் குழப்பமடைந்த நிலையில் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சை நோக்கினார். “மணி என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், அங்கே… யாரோ கொல்லப்பட்டதாக ஏதேனும் கேள்விப்பட்டீர்களா?… இது உண்மையா? உண்மையா?”

“அவர்கள்! இரவு முழுவதும் அவர்களின் செயல்களின் ஒளியைக் கண்டேன். இது தவிர வேறு எப்படி முடிந்திருக்க முடியும்?…” (அவரது கண்கள் மீண்டும் ஒருமுறை மின்னின.) “நான் ஒரு பிரமையிலிருந்து, காய்ச்சல் கண்ட கனவிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறேன்—ரஷ்யாவைத் தேடி ஓடுகிறேன். ரஷ்யா என்று ஒன்று இருக்கிறதா? ஆஹா, நீங்களா, அன்பிற்குரிய கேப்டன்!” உங்களை எங்காவது ஒரு இடத்தில் சந்திப்பேன் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இருந்ததில்லை—ஒருவேளை ஏதோ ஒரு வீரதீரச் செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது உங்களைச் சந்திக்கக்கூடும் என்று நினைத்தேன்... இதோ, என் குடையை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்—நீங்கள் ஏன் நடந்து செல்கிறீர்கள்? தயவுசெய்து, இந்த குடையையாவது எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் வேறு எங்காவது ஒரு வண்டியை எளிதாக அமர்த்திக்கொள்ள முடியும். நான் நடந்து செல்வதற்குக் காரணம் இதுதான்: நான் கிளம்புவது தெரிந்தால், ஸ்டாஸி—அதாவது நஸ்தாஸ்யா—தெருவே அதிரும் அளவுக்குக் கூச்சலிட்டு அமளி செய்திருப்பாள்; அதனால், யாருக்கும் தெரியாமல் மிக ரகசியமாக நழுவி வந்தேன். என்ன சொல்வது—'கோலோஸ்' (Golos) செய்தித்தாள் எங்கும் கொள்ளைச் சம்பவங்கள் நடப்பதாகச் சொல்கிறது—ஆனால், வீதியில் காலடி வைத்தவுடனேயே ஒரு கொள்ளையனைச் சந்தித்துவிட முடியுமா, என்ன? 'ஷேர் லீஸ்' (Chère Lise), யாரோ ஒருவரை யாரோ கொன்றுவிட்டதாகச் சொன்னீர்களா? 'மோன் டியூ' (Mon Dieu), நீங்கள் மயங்கி விழப்போகிறீர்கள் போலிருக்கிறதே!

"வாருங்கள், போகலாம்!" என்று லிசா கிட்டத்தட்ட பதற்றமான குரலில் கத்தினாள்; அவள் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்சைத் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றாள். "இருங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்," என்று திடீரென்று திரும்பி அவரிடம் கூறினாள், "இருங்கள், பாவம் நீங்களாவது... உங்கள் மீது சிலுவை அடையாளம் வரைந்து ஆசீர்வதிக்கிறேன். உங்களைக் கட்டிப்போட்டு வைப்பது இன்னும் சரியாக இருந்திருக்கும், ஆனால் இந்த ஆசீர்வாதத்தோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். 'பாவம்' லிசாவுக்காகவும் ஒரு பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்—சின்னதாகச் செய்யுங்கள் போதும், அதிகம் சிரமப்பட வேண்டாம். மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச், இந்த மனிதரிடம் அவருடைய குடையைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்—கண்டிப்பாகக் கொடுத்துவிடுங்கள். அவ்வளவுதான்... வாருங்கள்! போகலாம்!"

அவர்கள் அந்த முக்கியமான வீட்டைச் சென்றடைந்தபோது, ​​அங்கு கூடியிருந்த பெருங்கூட்டம் ஏற்கனவே ஸ்டாவ்ரோகினைப் பற்றியும், தன் மனைவியைக் கொல்வது அவருக்கு எப்படிச் சாதகமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது பற்றியும் போதுமான அளவு கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது. இருப்பினும், மீண்டும் சொல்கிறேன், அவர்களில் பெரும்பாலோர் அமைதியாகவும் அசையாமலும் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். மது போதையில் கூச்சலிடுபவர்களும், சட்டென்று உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள்—அந்த நகரவாசியைப் போல கைகளை வீசிக்கொண்டிருந்தவர்கள்—மட்டுமே தங்கள் நிதானத்தை இழந்திருந்தனர். அவர் பொதுவாக அமைதியான மனிதராக அறியப்பட்டவர், ஆனால் ஏதோ ஒன்று அவரது மனதின் ஆழமான உணர்வைத் தொட்டுவிட்டால், திடீரென்று அவர் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து ஆவேசப்படும் இயல்புடையவர். லிசாவும் மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சும் அங்கு வந்து சேர்ந்ததை நான் கவனிக்கவில்லை. நான் முதன்முதலில் லிசாவைப் பார்த்தபோது, ​​அவள் மிகுந்த திகைப்புடன் உறைந்து போயிருந்தாள்; கூட்டத்திற்குள் அவள் சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டிருந்தாள். மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச்சை நான் ஆரம்பத்தில் கவனிக்கவே இல்லை; கூட்ட நெரிசலால் அவர் அவளுக்குப் பின்னால் சில அடிகள் தள்ளிப் போயிருக்கலாம் அல்லது யாரோ அவரைத் தள்ளி விட்டிருக்கலாம். லிசா, கூட்டத்திற்குள் புகுந்து முன்னேற முயன்றுகொண்டிருந்தாள். சுற்றியிருப்பதைப் பற்றிய எந்த உணர்வுமின்றி, ஏதோ மருத்துவமனையிலிருந்து தப்பி வந்தது போல, மிகுந்த பதற்றத்துடனும் காய்ச்சல் கண்டது போன்ற தோற்றத்துடனும் இருந்த அவள், அனைவரின் கவனத்தையும் சட்டென்று ஈர்த்துவிட்டாள். மக்கள் சத்தமாகப் பேசத் தொடங்கினர், பிறகு திடீரென அலறவும் செய்தனர். யாரோ ஒருவர், "இவள் ஸ்டாவ்ரோகினின் பெண்!" என்று கத்தினார். இன்னொரு திசையிலிருந்து, "கொலை நடப்பதே போதாதென்று, இப்போது வேடிக்கை பார்க்கவும் ஆட்கள் வந்துவிட்டார்கள்!" என்ற குரல் கேட்டது. திடீரென்று, பின்னால் இருந்து ஒரு கை உயர்ந்து அவள் தலையில் விழுந்தது; லிசா கீழே சரிந்தாள். மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் ஒரு பயங்கரமான அலறலுடன் அவளுக்கு உதவ விரைந்து வந்தார்; வழியை மறித்தவனைத் தன் முழு பலத்துடன் தாக்கினார். ஆனால், அதே கணத்தில், கைகளை வீசிக்கொண்டிருந்த அந்த ஊர்க்காரன் ஒருவன், அவரைப் பின்னால் இருந்து இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டான். அடுத்த சில கணங்களுக்கு, அங்கு நடந்த கைகலப்பில் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. லிசா எழுந்து நிற்க முயன்றாள், ஆனால் மற்றொரு அடியால் மீண்டும் கீழே விழுந்தாள். திடீரென்று கூட்டம் விலகியது; கீழே விழுந்திருந்த லிசாவைச் சுற்றி ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவானது. ரத்தமும் பதற்றமும் நிறைந்த மவ்ரிகோய் நிகோலாயெவிச் அவள் அருகில் நின்றுகொண்டு, கத்திக்கொண்டும், அழுதுகொண்டு, கைகளைப் பிசைந்துகொண்டும் இருந்தார். அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பது எனக்குத் துல்லியமாக நினைவில்லை; லிசாவை யாரோ தூக்கிக்கொண்டு செல்வது மட்டும் நினைவிருக்கிறது. நான் அவளுக்குப் பின்னால் ஓடினேன்; அவள் இன்னும் உயிரோடுதான் இருந்தாள், ஒருவேளை உணர்வுடனும் இருந்திருக்கலாம். கூட்டத்திலிருந்து அந்த ஊர்க்காரன் ஒருவனையும், மேலும் மூன்று பேரையும் மக்கள் பிடித்துக்கொண்டனர். இன்றளவும், இந்த மூவரும் அந்தப் பயங்கரச் செயலில் தங்களுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று மறுக்கின்றனர்; தாங்கள் தவறுதலாகவே கைது செய்யப்பட்டதாக அவர்கள் பிடிவாதமாக வாதிடுகின்றனர்—ஒருவேளை அவர்கள் சொல்வது உண்மையாகக்கூட இருக்கலாம். அந்த ஊர்க்காரரைப் பொறுத்தவரை, அவர் இதில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், அவருக்குப் போதிய அறிவோ தெளிவோ இல்லை; நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி இதுவரை அவரால் ஒரு முறையான விளக்கத்தைத் தர முடியவில்லை. ஒரு நேரில் பார்த்த சாட்சியாக—தொலைவிலிருந்து பார்த்திருந்தாலும்—விசாரணையின் போது நானும் வாக்குமூலம் அளிக்க வேண்டியிருந்தது. அந்தச் சம்பவம் முற்றிலும் தற்செயலாகவே நிகழ்ந்தது என்று நான் சாட்சியமளித்தேன்; இதில் ஈடுபட்டவர்கள் தூண்டிவிடப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் போதையில் இருந்ததால், தங்களின் செயல்களைக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் இருக்கவில்லை—அவர்கள் முழுமையாகத் தங்கள் சுயநினைவை இழந்திருந்தனர். இப்போதும் நான் அதே கருத்தையே கொண்டுள்ளேன்.


குறிப்புகள்

'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (*The Russian Messenger*) எனும் இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. 
லத்தீன்: *Vox populi, vox Dei* — மக்களின் குரலே இறைவனின் குரல். 
பிரெஞ்சு: *Vous êtes malheureuse, n’est-ce pas?* — நீங்கள் மகிழ்ச்சியற்றவராக இருக்கிறீர்கள், இல்லையா?
—? 
* Mais il faut les pardonner tous. மன்னிக்கவும், லிஸ் * - நாம் அனைவரும் மகிழ்ச்சியற்றவர்கள், ஆனால் நாம் அனைவரையும் மன்னிக்க வேண்டும். மன்னிப்போம், லிஸ். 
*Il faut மன்னிப்பவர், மன்னிப்பவர் மற்றும் மன்னிப்பவர்!* — நாம் மன்னிக்க வேண்டும், மன்னிக்க வேண்டும் மற்றும் மன்னிக்க வேண்டும்! 
*Vingt-deux ans!* — இருபத்தி இரண்டு வயது! 
*Chez ce marchand, s’il existe Pourtant ce marchand…* — இந்த வணிகரிடம்—அதாவது, இந்த வணிகர் உண்மையில் இருந்தால்…
*Vous êtes malheureuse?* — நீங்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லையா? 
*Mais savez-vous l’heure qu'il est?* — ஆனால் நேரம் என்ன தெரியுமா? 
*எக்ஸிஸ்ட்-டி-எல்லே, லா ரஸ்ஸி? Bah, c’est vous, cher capitaine!* — ரஷ்யா கூட இருக்கிறதா? சரி, அது நீங்கள் தான், அன்புள்ள கேப்டன்! 
*Chère Lise* - அன்புள்ள லிஸ்
*Ô mon Dieu* - ஓ, கடவுளே