இரண்டாம் அத்தியாயம். கொண்டாட்டங்களின் முடிவு
I.
அவர் என்னை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. அவர் தன்னைத்தானே உள்ளே பூட்டிக்கொண்டு ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார். நான் மீண்டும் மீண்டும் கதவைத் தட்டி அழைத்தபோது, கதவுக்குப் பின்னால் இருந்தபடியே அவர் பதிலளித்தார்:
“என் அன்புக்குரிய நண்பரே, நான் எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டேன்—இனி என்னிடமிருந்து வேறென்ன எதிர்பார்க்க முடியும்?”
“நீங்கள் எதையும் முடிக்கவில்லை; எல்லாமே சீரழிவதற்கு நீங்களே காரணமாக இருந்திருக்கிறீர்கள். தயவுசெய்து, இந்த வார்த்தை விளையாட்டுகளை நிறுத்துங்கள், ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்—கதவைத் திறங்கள்! நாம் சில முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்; மக்கள் இங்கே வந்து உங்களை அவமதிக்கக்கூடும்…”
நான் சற்று கண்டிப்புடன், ஒரு கட்டளையிடும் தொனியிலேயே பேசினேன். அவர் இன்னும் விபரீதமான காரியம் ஏதேனும் செய்துவிடுவாரோ என்று நான் அஞ்சினேன். ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக, அவர் மிகுந்த உறுதியுடன் இருந்தார்:
“நீங்களாவது என்னை அவமதிக்காதீர்கள். கடந்த காலத்தில் நீங்கள் செய்த உதவிகளுக்கு நன்றி, ஆனால் மீண்டும் சொல்கிறேன்: மனிதர்களுடனான என் உறவு முடிந்துவிட்டது—நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என அனைவருடனும் தான்! நான் தார்யா பாவ்லோவ்னாவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்; இதுவரை அவரை நான் மன்னிக்க முடியாத அளவுக்குப் புறக்கணித்துவிட்டேன். வேண்டுமானால், நாளை இந்தக் கடிதத்தை அவரிடம் ஒப்படையுங்கள்—தற்போதைக்கு, *மெர்சி* (நன்றி).”
“ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச், இது நீங்கள் நினைப்பதை விட மிகவும் தீவிரமான விஷயம். யாரையாவது நீங்கள் வீழ்த்திவிட்டதாக நினைக்கிறீர்களா? நீங்கள் யாரையும் வீழ்த்தவில்லை; மாறாக, ஒரு காலி கண்ணாடி பாட்டிலைப் போல உங்களையே நீங்கள் உடைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்!” (ஐயோ, எவ்வளவு முரட்டுத்தனமாகவும் நாகரிகமற்ற முறையிலும் பேசிவிட்டேன்—இப்போது நினைத்தாலும் வருத்தமாக இருக்கிறது!) “தார்யா பாவ்லோவ்னாவுக்குக் கடிதம் எழுத வேண்டிய அவசியமே இல்லை… மேலும், என்னை விட்டுவிட்டு நீங்கள் எங்கே போகப் போகிறீர்கள்? நடைமுறை வாழ்க்கை பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? ஏதோ புதிய திட்டத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், இல்லையா? மீண்டும் புதிதாக எதையாவது தொடங்கினால், அது உங்களை இன்னும் மோசமாக அழித்துவிடும்…”
அவர் எழுந்து நேராகக் கதவருகே சென்றார். “நீங்கள் அவர்களுடன் பழகத் தொடங்கி அதிக காலம் ஆகவில்லை, அதற்குள்ளேயே அவர்களின் பேச்சு வழக்கையும் தொனியையும் அப்படியே உள்வாங்கிக் கொண்டுவிட்டீர்கள்—*Dieu vous pardonne, mon ami, et Dieu vous garde* (கடவுள் உன்னை மன்னிக்கட்டும், என் நண்பனே, கடவுள் உன்னைப் பாதுகாக்கட்டும்). ஆனால், உன்னுள் நேர்மைக்கான விதைகள் இருப்பதை நான் எப்போதும் உணர்ந்திருக்கிறேன்; ஒருவேளை, காலம் செல்லச் செல்ல—நாங்கள் ரஷ்யர்கள் சொல்வது போல, *après le temps* (காலப்போக்கில்)—நீயும் தெளிவடையக்கூடும். நடைமுறை அறிவு இல்லை என்று என்னைப் பற்றி நீங்கள் குறிப்பிட்டது குறித்து, நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே நான் கவனித்த ஒரு விஷயத்தை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்: ரஷ்யாவில், மற்றவர்களின் நடைமுறை அறிவின்மையைக் குறை கூறுவதையே தங்கள் முழுநேரத் தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் பலர் உள்ளனர். கோடைகால ஈக்களைப் போல மிகுந்த பிடிவாதத்துடனும் தொந்தரவு செய்யும் வகையிலும் அவர்கள் செயல்படுகிறார்கள்; தங்களைத் தவிர மற்ற அனைவரையும் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். *Cher* (அன்பரே), நான் மிகுந்த மனக் கொந்தளிப்பில் இருக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்; என்னை மேலும் துன்புறுத்தாதீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மீண்டும் ஒருமுறை *merci* (நன்றி). கர்மாசினோவ் தனது பார்வையாளர்களிடமிருந்து விடைபெற்றது போல நாமும் பிரிவோம்—அதாவது, ஒருவரை ஒருவர் எவ்வளவு பெருந்தன்மையுடன் மறக்க முடியுமோ, அவ்வளவு பெருந்தன்மையுடன் மறந்துவிடுவோம். தனது பழைய வாசகர்கள் தன்னை மறந்துவிட வேண்டும் என்று அவர் விடுத்த வேண்டுகோள் ஒரு தந்திரம் மட்டுமே; என்னைப் பொறுத்தவரை (*quant à moi*), எனக்கு அவ்வளவு அகங்காரம் இல்லை. உங்கள் கபடமற்ற இதயத்தின் இளமை மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது—பயனற்ற ஒரு முதியவரை நீங்கள் எப்படி நீண்ட காலம் நினைவில் வைத்திருக்க முடியும்? ‘நீண்ட காலம் நலமுடன் வாழுங்கள்’—ஒருமுறை நஸ்தாஸ்யா எனது பெயர் நாளில் எனக்கு வாழ்த்து கூறியது போல (*ces pauvres gens ont quelquefois des mots charmants et pleins de philosophie* — இத்தகைய எளிய மக்களிடம் சில சமயங்களில் மிகவும் அழகான, தத்துவார்த்தமான வார்த்தைகள் வெளிப்படும்). உங்களுக்கு அதிகப்படியான மகிழ்ச்சியை நான் விரும்பவில்லை—அது சலிப்பைத் தந்துவிடும்—அதே சமயம் துரதிர்ஷ்டமும் ஏற்படக்கூடாது என்று விரும்புகிறேன். அதற்குப் பதிலாக, சாமானிய மக்களின் ஞானத்தையே பிரதிபலிக்கும் வகையில், ‘நீண்ட காலம் நலமுடன் வாழுங்கள்’ என்று மட்டும் சொல்கிறேன். உங்களால் முடிந்தால், அதிக சலிப்புக்கு ஆளாகாமல் இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்—இது வீணான விருப்பம் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனாலும் என் இதயத்திலிருந்து இதை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன். சரி, விடைபெறுகிறேன்—உண்மையாகவே விடைபெறுகிறேன். என் கதவருகே நின்று கொண்டிருக்க வேண்டாம்; நான் கதவைத் திறக்கப் போவதில்லை.”
அவர் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார்; அவரிடமிருந்து வேறு எதையும் என்னால் பெற முடியவில்லை. அவரது “மனக் கொந்தளிப்பு” இருந்தபோதிலும், அவர் மிகவும் நிதானமாகவும், அவசரப்படாமலும், ஒருவித கம்பீரத்துடனும் பேசினார்; அவர் மற்றவர்களைத் தன் பக்கம் ஈர்க்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இயல்பாகவே, அவர் என் மீது ஒருவித அதிருப்தி கொண்டிருந்தார்; ஒரு வகையில் மறைமுகமாகப் பழிவாங்கவும் முயன்றார்—நேற்று நான் குறிப்பிட்ட "கேரவன்கள்" (caravans) மற்றும் "நகரும் பலகைகள்" (sliding floorboards) குறித்த கருத்துகளின் கசப்பு இன்னும் அவரை விட்டு நீங்கவில்லை போலும். அன்று காலை அவர் பொதுவெளியில் கண்ணீர் விட்டது, ஒரு விதத்தில் அவருக்கு வெற்றியாக அமைந்தாலும், அது அவரை ஒரு நகைச்சுவையான பிம்பத்திற்குள் தள்ளியது என்பதை அவரே உணர்ந்திருந்தார். நண்பர்களுடனான தனது உறவில் நேர்த்தியையும் முறையான கண்ணியத்தையும் பேணுவதில் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் மிகுந்த அக்கறை கொண்டவர்; அதைவிட முக்கியமாக எதையும் அவர் கருதியதில்லை. ஓ, நான் அவரை ஒருபோதும் குறை கூறவில்லை! இருப்பினும், இத்தனை கொந்தளிப்புகளுக்கு மத்தியிலும் அவரிடம் மாறாமல் இருந்த அந்த நுணுக்கமான கவனிப்புத் திறனும், கிண்டல் செய்யும் இயல்புமே, அந்த நேரத்தில் எனக்கு ஒருவித நிம்மதியை அளித்தன. அதாவது, தனது வழக்கமான குணத்திலிருந்து பெரிய மாற்றமேதும் காட்டாத ஒருவர், அந்தச் சூழலில் ஏதோ ஒரு துயரமான அல்லது அசாதாரணமான செயலில் ஈடுபட வாய்ப்பில்லை என்று நான் நம்பினேன். அன்று நான் அப்படிதான் நினைத்தேன்—கடவுளே, நான் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்! நான் கவனிக்கத் தவறிய விஷயங்கள் ஏராளம்…
கதையின் போக்கைச் சற்று முந்திக்கொண்டு சொல்கிறேன்; தார்யா பாவ்லோவ்னாவுக்கு அவர் எழுதிய கடிதத்தின் தொடக்க வரிகளை இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்—இந்தக் கடிதம் அவருக்கு அடுத்த நாளே கிடைத்துவிட்டது.
"என் அன்பே (Mon enfant), என் கைகள் நடுங்குகின்றன, ஆனால் நான் அனைத்தையும் முடித்துவிட்டேன். அந்த மனிதர்களுடனான எனது இறுதிக்கட்ட மோதலின் போது நீ அங்கு இல்லை; அந்த 'வாசிப்பு' நிகழ்வுக்கும் நீ வரவில்லை—அது நல்லதாகவே போயிற்று. ஆனால், நம் ரஷ்யாவில்—குணநலன்களின் அடிப்படையில் மிகவும் வறிய நிலையில் உள்ள இந்த நாட்டில்—உறுதி கொண்ட ஒரு மனிதன் எழுந்து நின்று, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்த மரண மிரட்டல்களையும் மீறி, அந்த முட்டாள்களிடம் உண்மையைச் சொன்னான் என்று உன்னிடம் சொல்வார்கள்: அதாவது, அவர்கள் முட்டாள்கள் என்று! ஓ, அவர்கள் வெறும் அற்பமான, சிறுபிள்ளைத்தனமான முட்டாள்கள் (ce sont des pauvres petits vauriens et rien de plus) அவ்வளவுதான்! பகடை உருட்டப்பட்டுவிட்டது; நான் இந்த நகரத்தை விட்டு என்றென்றும் வெளியேறுகிறேன், எங்கு செல்கிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. நான் நேசித்த அனைவரும் என்னிடமிருந்து விலகிவிட்டனர்." ஆனால் நீ—தூய்மையான, கபடமற்ற உயிரே, மென்மையான உள்ளம் கொண்டவனே, என் விதியோடு இணையவிருந்து, ஒரு நிலையற்ற, அதிகாரமிக்க இதயத்தின் খেயாலியால் தடுக்கப்பட்டவனே—நமது திருமணம் நின்றுபோன அந்த வேளையில், நான் கோழைத்தனமாக கண்ணீர் விட்டதைப் பார்த்து ஒருவேளை நீ ஏளனத்துடன் என்னைப் பார்த்திருக்கலாம்; நீ—யாராக இருந்தாலும் சரி—நிச்சயமாக என்னை ஒரு நகைச்சுவைக்குரிய பாத்திரமாகத்தான் கருதுவாய்... ஓ, உன்னிடம்தான் என் இதயத்தின் இறுதி அலறல் வந்து சேர்கிறது; உனக்குத்தான் நான் இந்த இறுதிக் கடமையைச் செய்ய வேண்டும்—உனக்கு மட்டுமே! நான் ஒரு நன்றிகெட்ட முட்டாள், அறிவற்றவன், சுயநலவாதி என்ற எண்ணத்துடன் நீ என்னை என்றென்றும் நினைத்திருக்க நான் அனுமதிக்க முடியாது—ஏனெனில், அந்த நன்றிகெட்ட, கொடூரமான இதயம்—ஐயோ, அதை என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை—தினமும் உன்னிடம் என்னைப் பற்றி இப்படித்தான் வர்ணித்துக் கொண்டிருக்கக்கூடும்...
இப்படியாக, இன்னும் பலப்பல விஷயங்கள்—பெரிய அளவிலான காகிதத்தில் நான்கு முழு பக்கங்கள்.
"நான் கதவைத் திறக்கமாட்டேன்" என்று தானே சொல்லிக்கொண்டதற்குப் பதிலாக, தன் முஷ்டியால் கதவை மூன்று முறை பலமாகத் தட்டியபடி, மேலும்......அன்றைய தினமே என்னை அழைத்து வர நாஸ்தாஸ்யாவை மூன்று முறை அனுப்பி வைப்பதாக அவர் எனக்குப் பின்னால் குரல் கொடுத்தார்—ஆனால், அங்கு செல்லும் எண்ணம் எனக்குச் துளியும் இல்லை; அவரை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, நான் அவசரமாக யூலியா மிகைலோவ்னாவை நோக்கிச் சென்றேன்.
II
அங்கு சென்றடைந்தபோது, ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சியைக் கண்டேன்: ஒரு பாவம் நிறைந்த பெண்மணிக்கு நேருக்கு நேரே ஏமாற்று வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால் என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. உண்மையில், அவளிடம் நான் என்னதான் சொல்ல முடியும்? என் எண்ணங்களைச் சற்று ஒருமுகப்படுத்தியபோது, என்னிடம் இருந்ததெல்லாம் சில தெளிவற்ற உணர்வுகள், ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்ற ஐயத்திற்குரிய முன்னுணர்வுகள் மட்டுமே என்பதை உணர்ந்தேன்—அதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை. அவள் கண்ணீருடன், கிட்டத்தட்ட ஒருவித மனவெழுச்சிக் கொந்தளிப்பில் (hysteria) இருந்தாள்; அவளைச் சுற்றி வாசனைத் திரவியம் நனைத்த ஒத்தடம் துணிகளும், ஒரு டம்ளர் தண்ணீரும் இருந்தன. பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் அவளுக்கு முன்னால் நின்று இடைவிடாது பேசிக்கொண்டிருக்க, இளவரசரோ ஏதோ ஒரு கனமான தாழ்ப்பாளுக்குப் பின்னால் அடைத்து வைக்கப்பட்டவரைப் போல மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார். கண்ணீருடனும் கதறலுடனும், அவள் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் தன்னை "கைவிட்டுச் சென்றதற்காக" அவரைக் கடிந்துகொண்டாள். அன்று காலை நடந்த அந்த முழுத் தோல்விக்கும், அந்த அவமானத்திற்கும்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், நடந்த அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும்—பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் அங்கு இல்லாததே காரணம் என்று அவள் நம்புவதை என்னால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.
அவனிடம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தைக் கவனித்தேன்: அவன் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஏதோ தீவிரமான சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தான். பொதுவாக அவன் ஒருபோதும் தீவிரமாக இருப்பதில்லை; கோபமாக இருக்கும் நேரங்களில் கூட—அப்படி அவன் அடிக்கடி கோபப்படுவான்—சிரித்துக்கொண்டேதான் இருப்பான். ஓ, இப்போதும் அவன் கோபமாகத்தான் இருந்தான்—மிகவும் முரட்டுத்தனமாகவும், கவனக்குறைவாகவும், எரிச்சலுடனும் பொறுமையற்ற தன்மையுடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அன்று காலை தற்செயலாகச் சென்ற ககனோவின் வீட்டில் தனக்கு ஒற்றைத் தலைவலி ஏற்பட்டதாகவும், வாந்தி எடுத்ததாகவும் அவன் கூறினான். அந்தப் பாவம் நிறைந்த பெண்மணி, இன்னும் ஏமாறத் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள்! அப்போது விவாதிக்கப்பட்ட முக்கிய விஷயம்—காற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த வினா—நடத்தப்படவிருந்த அந்த நடன விருந்து (ball)—அதாவது, கொண்டாட்டங்களின் இரண்டாம் பாதி—நடக்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதுதான். முன்னதாகத் தனக்கு நேர்ந்த "அவமானங்களுக்குப்" பிறகு, அந்த நடன விருந்தில் கலந்துகொள்ள மறுப்பதாக யூலியா மிகைலோவ்னா பிடிவாதமாகக் கூறினாள்—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவள் தன்னை வற்புறுத்தி அந்த விருந்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினாள்; அதுவும் பியோத்ர் ஸ்தெபனோவிச் மூலமாகவே நடக்க வேண்டும் என்று அவள் ஆவலாக இருந்தாள். அவள் அவனை ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போலப் பார்த்தாள்; அவர் அந்த நொடியே அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றால், அவள் படுக்கையில் விழுந்துவிடும் நிலை ஏற்படும் போலிருந்தது. ஆனால், அவருக்கு அங்கிருந்து கிளம்பும் எண்ணமே இல்லை; உண்மையில், அன்று மாலை அந்த நடன விருந்து (ball) நடைபெற வேண்டும் என்பதும், அதில் யூலியா மிகைலோவ்னா கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதும் அவருக்கு மிக முக்கியமான ஒன்றாக இருந்தது…
"சரி, ஏன் இந்த அழுகை? உனக்குக் கட்டாயம் ஒரு கூச்சல் குழப்பம் தேவைப்படுகிறதா? உன் கோபத்தை யாராவது ஒருவரிடம் கொட்டித் தீர்க்க வேண்டுமா? அப்படியானால், என்னிடமே கொட்டிவிடு—ஆனால் சீக்கிரம் செய்; நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது, ஒரு முடிவை எடுத்தே ஆக வேண்டும். வாசிப்பு நிகழ்ச்சி மோசமாக முடிந்திருந்தால் என்ன, இந்த நடன விருந்தின் மூலம் அதைச் சரிசெய்துவிடலாம். இளவரசரும் இதையேதான் நினைக்கிறார். சொல்லப்போனால், அந்த இளவரசர் மட்டும் இல்லையென்றால், அங்கே உனக்கு நிலைமை என்னவாகியிருக்கும்?"
தொடக்கத்தில் இளவரசர் இந்த நடன விருந்துக்கு (அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், இதில் யூலியா மிகைலோவ்னா கலந்துகொள்வதற்கு—விருந்து எப்படியும் நடக்கத்தான் போகிறது) எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருந்தார். ஆனால், அவருடைய "கருத்து" குறித்து இதுபோல இரண்டு மூன்று முறை சுட்டிக்காட்டப்பட்டதும், அவர் மெல்ல மெல்ல முணுமுணுத்துக்கொண்டு அதற்கு உடன்படத் தொடங்கினார்.
பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் கையாண்ட, மிகவும் விசித்திரமான, நாகரிகமற்ற தொனி என்னைக் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்கும் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சுக்கும் இடையே ஏதோ ஒரு முறையற்ற தொடர்பு இருந்ததாகப் பிற்காலத்தில் பரவிய கீழ்த்தரமான வதந்திகளை நான் வன்மையாக மறுக்கிறேன். அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை, நடக்க வாய்ப்பும் இல்லை. அவர் அவளைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தது எப்படி என்றால், சமூகத்திலும் அரசு அமைச்சகங்களிலும் செல்வாக்கு செலுத்த வேண்டும் என்று அவள் கொண்டிருந்த கற்பனைகளை, ஆரம்பத்திலிருந்தே முழுமூச்சுடன் ஊக்குவிப்பதன் மூலம்தான். அவளுடைய திட்டங்களுக்குள் அவர் தன்னை நுழைத்துக்கொண்டார்—சில சமயங்களில் அவளுக்காகத் திட்டங்களை அவரே உருவாக்கிக் கொடுத்தார்—மிகவும் மட்டமான புகழ்ச்சிகளைப் பயன்படுத்தி அவளை முழுமையாகத் தன் வலையில் வீழ்த்தினார்; இறுதியில், அவள் சுவாசிக்கும் காற்றைப் போலவே, அவளுடைய வாழ்க்கைக்கு அவர் தவிர்க்க முடியாத ஒருவராக மாறினார். என்னைக் கண்டதும், கண்கள் ஜொலிக்க அவர் உரத்த குரலில் கூறினார்:
“இவரிடமே கேட்டுப் பாருங்கள்—இவரும் இளவரசரைப் போலவே, எப்போதும் என் பக்கத்திலேயே இருந்தவர்! சொல்லுங்கள், எனக்கும் ஆந்த்ரேய் அந்தோனோவிச்சுக்கும் எல்லா வகையிலும் தீங்கிழைக்கத் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு சதி—மிகவும் கீழ்த்தரமான, தந்திரமான சதி—இது என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? ஆம், அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து சதி செய்திருக்கிறார்கள்! அவர்களுக்கு ஒரு திட்டம் இருந்தது. இது ஒரு கும்பல்—முழுக்க முழுக்க ஒரு கும்பல்!”
“எப்போதும் போல, உங்கள் கற்பனைக்கு மீண்டும் கடிவாளம் இல்லாமல் போய்விட்டது. உங்கள் மனதில் எப்போதும் ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான நாடகம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. இருந்தாலும், இந்த நபர்…” (என் பெயரை மறந்துவிட்டது போல அவர் பாசாங்கு செய்தார்) “…இங்கே வந்திருப்பது நல்லதாகவே போயிற்று; ஒருவேளை அவரும் தனது கருத்தைச் சொல்லக்கூடும்.”
“என் கருத்து,” என்று நான் விரைவாகக் குறுக்கிட்டேன், “முழுக்க முழுக்க யூலியா மிகைலோவ்னாவின் கருத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. இந்தச் சதி மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. யூலியா மிகைலோவ்னா, இதோ உங்களுக்கான ரிப்பன்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். நடன நிகழ்ச்சி (பால்) நடைபெறுமா இல்லையா என்பது என் கவலையல்ல—அது என் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டதும் அல்ல—ஆனால், ஏற்பாட்டாளராக என் பணி இத்துடன் முடிவுக்கு வருகிறது. என் தீவிரமான போக்கிற்கு மன்னிக்கவும், ஆனால் பொது அறிவுக்கும் என் சொந்தக் கொள்கைகளுக்கும் முரணான செயல்களில் என்னால் ஈடுபட முடியாது.”
“கேட்டீர்களா? இதைக் கேட்டீர்களா?” என்று அவர் கைகளை உயர்த்தி வியப்புடன் கூறினார்.
“கேட்டேன், இதோ ஒன்று சொல்கிறேன்,” என்று அவர் என்னைப் பார்த்துக் கூறினார். “நீங்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒன்றைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, அதன் விளைவாகக் குழப்பமான மனநிலைக்கு (delirium) ஆளாகியிருக்கிறீர்கள் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, இங்கே ஒன்றும் நடக்கவில்லை—முன்பு நடக்காததோ அல்லது இந்த ஊரில் எப்போது வேண்டுமானாலும் நடக்கக்கூடியதோ தவிர, புதிதாக எதுவுமே நடக்கவில்லை. என்ன சதி? காரியங்கள் மோசமாக முடிந்துவிட்டன—வெட்கக்கேடான விதத்தில் கூட முடிந்துவிட்டன—ஆனால், இதில் சதி எங்கே இருக்கிறது? யூலியா மிகைலோவ்னாவிற்கு எதிராகவா? அவர் இவர்களுடைய நன்மதிப்பைப் பெற்ற புரவலர்; இவர்களுடைய சிறுபிள்ளைத்தனமான சேட்டைகள் அனைத்தையும் எந்தவிதக் காரணமும் இன்றிப் பொறுத்துக்கொண்டவர் அவர்! யூலியா மிகைலோவ்னா! கடந்த ஒரு மாதமாக நான் உங்களிடம் இடைவிடாமல் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்? எதைப் பற்றி எச்சரித்தேன்? சொல்லுங்கள், இத்தனை பேரை நீங்கள் எதற்காகத்தான் சேர்த்துக்கொண்டீர்கள்?” அந்த அற்பமான மனிதர்களிடம் நான் சென்றிருக்க வேண்டுமா? ஆனால் ஏன்—எதற்காக? சமூகத்தை ஒன்றிணைக்கவா? கடவுளே! அவர்களை ஒன்றிணைக்க முடியுமா என்ன—கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள்!
“நீங்கள் எப்போது என்னை எச்சரித்தீர்கள்? அதற்கு மாறாக, நீங்கள்தானே ஒப்புதல் அளித்தீர்கள்—வலியுறுத்தவும் செய்தீர்கள்! எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது… நீங்கள்தானே பல விசித்திரமான மனிதர்களை என்னிடம் அழைத்து வந்தீர்கள்.”
“அதற்கு நேர்மாறாக! நான் உங்களிடம் வாதிட்டேன், நான் அதற்குச் சற்றும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அவர்களை அழைத்து வந்ததைப் பொறுத்தவரை—ஆம், சிலரை நான் அழைத்து வந்தது உண்மைதான்; ஆனால், அவர்கள் டஜன் கணக்கில் கூட்டம் கூட்டமாக வரத் தொடங்கியபோதுதான்—அதுவும் சமீபத்தில்தான்—ஏதோ ஒரு ‘இலக்கியக் குவாட்ரில்’ (literary quadrille) நடனத்தை உருவாக்குவது போல அவர்கள் வந்தார்கள். இத்தகைய முரட்டுத்தனமான மனிதர்கள் இல்லாமல் காரியம் நடக்காது என்பதால் அப்படிச் செய்தேன். ஆனால், இன்று இது போன்ற இன்னும் பத்து அல்லது இருபது பேர், நுழைவுச்சீட்டு இல்லாமலேயே உள்ளே நுழைந்திருப்பார்கள் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்!”
“நிச்சயமாக,” என்று நான் உறுதிப்படுத்தினேன்.
“பார்க்கிறீர்களா? நீங்களே இப்போது ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள். சமீபகாலமாக இங்கே—இந்த ஊர் முழுவதிலுமே—எத்தகைய சூழல் நிலவுகிறது என்று யோசித்துப் பாருங்கள்! இது முற்றிலும் அநாகரிகமாகவும், வெட்கங்கெட்ட நிலையிலும் மாறிவிட்டது; இது என்னவென்றால்…”அது ஓயாமல் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருந்த ஒரு அவதூறு. இதை ஊக்குவித்தது யார்? தங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி இதற்குப் பாதுகாப்பளித்தது யார்? அனைவரையும் தவறான பாதையில் இட்டுச் சென்றது யார்? இழிவான நபர்களைத் தூண்டிவிட்டது யார்? சொல்லப்போனால், இந்த ஊரில் உள்ள ஒவ்வொரு குடும்ப ரகசியமும் உங்கள் ஆல்பத்தில் பதிவாகி இருக்கிறதே! உங்கள் கவிஞர்களையும் ஓவியர்களையும் பாராட்டித் தட்டிக்கொடுத்தது நீங்கள்தானே? லியாம்ஷின் உங்கள் கையை முத்தமிட அனுமதித்தது நீங்கள்தானே? ஒரு மதப்பள்ளி மாணவன், உயர் அரசு அதிகாரி ஒருவரைத் திட்டித் தீர்த்ததும், அவனது தார் படிந்த காலணிகளால் அந்த அதிகாரியின் மகளின் உடையைப் பாழாக்கியதும் உங்கள் முன்னிலையில்தானே நடந்தது? அப்படியிருக்க, மக்கள் உங்களுக்கு எதிராகத் திரும்பியதில் என்ன ஆச்சரியம்?
“ஆனால், இதற்கெல்லாம் நீங்கள்தான் காரணம்—நீங்களேதான்! இறைவா!”
“இல்லை ஐயா! நான் உங்களை எச்சரித்தேன்—நாங்கள் விவாதித்தோம், கேட்கிறீர்களா, நாங்கள் விவாதித்தோம்!”
“என் முகத்திற்கு நேராகவே பொய் சொல்கிறீர்களா?”
“சரி, தாராளமாகச் சொல்லுங்கள்—உங்களுக்குச் சொல்வது எளிதுதான். இப்போது உங்களுக்கு ஒரு பலியாடு தேவைப்படுகிறது, உங்கள் கோபத்தைக் கொட்டித் தீர்க்க யாரோ ஒருவர் தேவைப்படுகிறார்கள்—சரி, என் மீதே கொட்டித் தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள், நான் முன்பே சொன்னது போல! இப்போது நான் உங்களிடம் வருகிறேன், திரு... (அவருக்கு இன்னும் என் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை.) சரி, கணக்கிட்டுப் பார்ப்போம்: லிபுட்டின் தவிர, வேறு எந்தச் சதித்திட்டமும் இல்லை—எதுவுமே இல்லை என்று நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்! என்னால் இதை நிரூபிக்க முடியும், ஆனால் முதலில் லிபுட்டினை ஆராய்வோம். அந்த முட்டாள் லெப்யாட்கினின் கவிதைகளை அவன் கொண்டு வந்தான்—இதைச் சதித்திட்டம் என்று சொல்கிறீர்களா? ஒருவேளை, லிபுட்டினுக்கு அது நகைச்சுவையாகத் தெரிந்திருக்கலாம்! உண்மையாகவே, மிகவும் நகைச்சுவையாகத் தெரிந்திருக்கலாம். அவன் எல்லோரையும் சிரிக்க வைக்கவும் உற்சாகப்படுத்தவும் நினைத்தான்—முக்கியமாகத் தன் புரவலர் யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சிரிக்க வைக்க நினைத்தான்—அவ்வளவுதான் விஷயம். என் பேச்சை நீங்கள் நம்பவில்லையா? சரி, கடந்த ஒரு மாதமாக இங்கே நடந்து கொண்டிருக்கும் மற்ற விஷயங்களோடு இது ஒத்துப்போகத்தானே செய்கிறது?” இன்னும் சொல்லப்போனால், உண்மையைச் சொல்கிறேன்: வேறு சூழலாக இருந்திருந்தால், இது ஒருவேளை எடுபட்டிருக்கக்கூடக் கூடும்! அது ஒரு மட்டமான கேலி—ஒருவேளை சற்று நாகரிகமற்றதுதான்—இருந்தாலும் அது வேடிக்கையாகத்தானே இருந்தது? நிச்சயமாக, வேடிக்கையானதுதானே?
“என்ன! லிபுட்டினின் செயலை நீங்கள் நகைச்சுவையானதாகக் கருதுகிறீர்களா?” என்று ஜூலியா மிகைலோவ்னா மிகுந்த ஆத்திரத்துடன் கூச்சலிட்டார். “என்ன ஒரு முட்டாள்தனம், என்ன ஒரு நாகரிகமற்ற செயல், என்ன ஒரு இழிவான, அருவருப்பான விஷயம்—எவ்வளவு திட்டமிட்ட சதி! ஓ, நீங்கள் இதை வேண்டுமென்றேதான் செய்திருக்கிறீர்கள்! அவர்களுடன் சேர்ந்து நீங்களும் இந்தச் சதியில் ஈடுபட்டிருக்கிறீர்கள்!”
“நிச்சயமாக—நான் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு, எல்லாவற்றையும் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து இயக்கிக்கொண்டிருந்தேன்! ஆனால், உண்மையிலேயே நான் ஏதேனும் ஒரு சதியில் ஈடுபட்டிருந்தால்—இதைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்!—அது லிபுட்டினுடன் மட்டும் முடிந்திருக்காது! அப்படியானால், அந்த முதியவர் வேண்டுமென்றே இவ்வளவு பெரிய கலாட்டாவைச் செய்வதற்கு, நானும் அவருடன் சேர்ந்து சதி செய்தேன் என்று சொல்கிறீர்களா? சரி, அப்படியானால் அந்த முதியவரை வாசிக்க அனுமதித்தது யாருடைய தவறு? நேற்று—ஆம், நேற்று—உங்களைத் தடுத்தது யார்?”
“ஓ, நேற்று அவர் மிகவும் நகைச்சுவையாக இருந்தார்—எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை இருந்தது! அவருடைய நடத்தையும் கூட—அவரும் கர்மாசினோவும்... ஆனால் கடைசியில் இப்படி ஆகிவிட்டது!”
“ஆம், அப்படித்தான்—கடைசியில் இப்படி ஆகிவிட்டது. ஆனால், அந்த முதியவர் தனது ‘நகைச்சுவை’யால் எல்லாவற்றையும் கெடுத்துவிட்டார். உங்கள் கொண்டாட்டத்திற்கு எதிராக நான் ஏதோ ஒரு பெரிய சதியில் ஈடுபட்டிருந்தேன் என்று வைத்துக்கொண்டால், அவர் இவ்வளவு குழப்பத்தை விளைவிப்பார் என்பது எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தால், அந்த ‘ஆட்டைத் தோட்டத்திற்குள்’ விடாதீர்கள் என்று நான் உங்களைத் தடுத்திருக்க மாட்டேனா? ஆனால், நான் உங்களைத் தடுத்தேன்—நிச்சயமாகத் தடுத்தேன், ஏனென்றால் எனக்கு ஏதோ ஒரு கெட்ட முன் உணர்வு இருந்தது. எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே கணிப்பது சாத்தியமில்லைதான்; கடைசி நொடி வரை, தான் என்ன உளறப்போகிறோம் என்பது அந்த முதியவருக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இத்தகைய நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்ட முதியவர்களை மனிதர்கள் என்றுதான் சொல்ல முடியுமா?” இருப்பினும், இதை இன்னும் சரிசெய்ய முடியும்: பொதுமக்களின் மனநிறைவுக்காக, நாளை காலையிலேயே முறையான மரியாதையுடன் இரண்டு மருத்துவர்களை அவரிடம் அனுப்பி, அவரது உடல்நலம் குறித்து விசாரிக்கச் சொல்லுங்கள் (இன்றே அவர்களை மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி, சில குளிர் ஒத்தடம் கொடுக்கும் பொருட்களைக் கொடுத்து அனுப்பினால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்). குறைந்தபட்சம், இதைக் கண்டு அனைவரும் நன்றாகச் சிரித்துக்கொள்வார்கள்; இதில் கோபப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வார்கள். இன்று இரவு நடக்கும் விருந்தில் நானே இதை அறிவிக்கிறேன்—எப்படியிருந்தாலும், நான் அவருடைய மகன் அல்லவா! இனி, கார்மாசினோவ் விஷயத்திற்கு வருவோம்—அது வேறு கதை; அவர் ஒரு முழு முட்டாளாக நடந்துகொண்டார், மேலும் தனது கட்டுரையை ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக நீட்டித்து வாசித்தார். சந்தேகமே இல்லை, அவரும் என்னுடன் சேர்ந்து இந்தச் சதித்திட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்! "எப்படியாவது எல்லாவற்றையும் குழப்பிவிட வேண்டும், யூலியா மிகைலோவ்னாவை எரிச்சலூட்ட வேண்டும்" என்று அவர் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டிருப்பார்!
— ஓ, கார்மாசினோவ்—என்ன அவமானம்! நம் மக்கள் சார்பாக நான் வெட்கித் தலைகுனிந்தேன்—உண்மையிலேயே மிகுந்த அவமானமாக உணர்ந்தேன்!
— நான் வெட்கப்பட்டிருக்க மாட்டேன்; மாறாக, அவரை வறுத்தெடுத்திருப்பேன். உண்மையில், இந்த விஷயத்தில் மக்கள் சொல்வதுதான் சரி. கார்மாசினோவ் வந்ததற்கு யார் காரணம்? நான்தானே அவரை உங்கள் மீது திணித்தேன்? அவரைப் புகழ்ந்து தள்ளியதில் நானும் ஒரு பங்காளியாக இருந்தேன் அல்லவா? ஆனால், அவரைப் பற்றி விடுங்கள்—இனி, அந்த மூன்றாவது பைத்தியக்காரனைப் பற்றிப் பேசுவோம், அந்த அரசியல்வாதி—அது முற்றிலும் வேறொரு விஷயம். அங்கேதான் அனைவரும் தவறு செய்தார்கள்; அது வெறும் என்னுடைய "சதி" மட்டுமல்ல.
— அப்படிச் சொல்லாதீர்கள்—இது மிகவும் மோசமானது, சொல்லொணா மோசமானது! அந்தப் பகுதிக்கு நான்தான் காரணம்—முழுக்க முழுக்க என்னுடைய தவறுதான்!
— உண்மைதான், ஆனால் இந்த விஷயத்தில் நான் உங்களை மன்னிக்கிறேன். சொல்லுங்கள், இத்தகைய "வெளிப்படையான" மனிதர்களை யார் கண்காணிக்க முடியும்? செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் கூட இவர்களிடமிருந்து தற்காத்துக்கொள்வது கடினம். மேலும், அவரை உங்களுக்குப் பரிந்துரைத்ததே அவர்கள்தானே—அதுவும் எப்படிப்பட்ட பரிந்துரை! எனவே, நீங்கள் அந்த விருந்துக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இது ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு—அவரை அந்த மேடைக்குக் கொண்டு வந்ததே நீங்கள்தானே! நீங்கள் உடனடியாக ஒரு பொது அறிக்கையை வெளியிட வேண்டும்; அதில், இச்செயலை நீங்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்றும், சம்பந்தப்பட்ட அந்த 'வீரர்' ஏற்கனவே காவல்துறையின் பிடியில் இருக்கிறார் என்றும், ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத வகையில் நீங்கள் ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டீர்கள் என்றும் குறிப்பிட வேண்டும். ஒரு பைத்தியக்காரனால் நீங்கள் பாதிக்கப்பட்டீர்கள் என்று ஆவேசத்துடன் எடுத்துரையுங்கள்—ஏனெனில் அவன் ஒரு பைத்தியக்காரன், அவ்வளவுதான். இதைத்தான் செய்தியாக வெளியிட வேண்டும். மற்றவர்களைக் கடித்துக் குதறும் இத்தகைய மனிதர்களை என்னால் சகித்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை! நான் கூட சில நேரங்களில் கடுமையான சொற்களைப் பயன்படுத்தக்கூடும்—ஒருவேளை இன்னும் கடுமையாகக்கூட இருக்கலாம்—ஆனால், அதை நான் ஒருபோதும் பொது மேடையில் நின்று செய்வதில்லை! அப்படியிருக்க, இப்போது அனைவரும் ஒரு செனட்டரைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
“என்ன செனட்டர்? யார் இதைப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்?”
“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கே இது புரியவில்லை. யூலியா மிகைலோவ்னா, செனட்டர் குறித்து உங்களுக்கு ஏதேனும் தெரியுமா?”
“செனட்டரா?”
“ஆம், இந்த இடத்திற்கு ஒரு செனட்டர் நியமிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து வந்த உத்தரவின்படி நீங்கள் மாற்றப்படவிருப்பதாகவும் அவர்கள் உறுதியாக நம்புகிறார்கள். பலரிடமிருந்து இதைக் கேள்விப்பட்டேன்.”
“நானும் இதைக் கேள்விப்பட்டேன்,” என்று நான் சேர்த்துக் கொண்டேன்.
“யார் இதைச் சொன்னது?” என்று கேட்ட யூலியா மிகைலோவ்னா, கோபத்தால் முகம் சிவந்தாள்.
“யார் முதலில் இதைக் கிளப்பியது? எனக்கு எப்படித் தெரியும்? மக்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள்—அதாவது பொது மக்கள். நேற்று இதைப் பற்றி நிறையப் பேச்சு இருந்தது. இதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்றாலும், அனைவரும் ஏதோ மிகவும் தீவிரமான விஷயம் போலப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். நிச்சயமாக, அறிவுள்ளவர்களும் விவேகமானவர்களும் இத்தகைய வதந்திகளைப் பரப்புவதில்லை—இருப்பினும், அவர்களில் சிலர் கூட இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.”
“என்ன அருவருப்பான விஷயம்! மேலும்… எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது!”
“சரி, நான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது என்னவென்றால்…”“ஆனால் இப்போது நீ வெளியே வந்தே ஆக வேண்டும்; அந்த முட்டாள்களுக்கு ஒரு பாடத்தைப் புகட்டவாவது நீ அங்கு செல்ல வேண்டும்.”
“உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் அப்படிச் செய்யக் கடமைப்பட்டவள் என்றுதான் எனக்கும் தோன்றுகிறது. ஆனால்… மீண்டும் ஒரு அவமானம் நேர்ந்தால் என்ன செய்வது? யாரும் வரவில்லை என்றால் என்ன செய்வது? சொல்லப்போனால், யாரும் வரப்போவதில்லை—நிச்சயமாக, யாருமே வரமாட்டார்கள்!”
“என்ன ஒரு வீரம்! அவர்கள் வரமாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறாயா? அப்படியானால், இளம் பெண்களுக்காகத் தைக்கப்பட்ட அந்த உடைகள், அந்த அலங்கார ஆடைகளின் கதி என்ன? நீ அங்கு செல்லவில்லை என்றால், உன்னுடன் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று அர்த்தம்—உன்னை நான் ஒரு பெண்ணாகவே கருதமாட்டேன்! ‘மனித இயல்பைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்’ என்று நீ பெருமை பேசிக்கொண்டாயே, அதன் நிலை இதுதானா?”
“தலைவி வரமாட்டாள்—அவள் அங்கு வரமாட்டாள்!”
“சரி, அப்படியென்னதான் நடந்துவிட்டது? அவர்கள் ஏன் வரமாட்டார்கள்?” என்று அவர் மிகுந்த எரிச்சலுடனும் பொறுமையின்மையுடனும் கேட்டார்.
“அவமானம், அவப்பெயர்—இதுதான் நடந்துள்ளது. ஏதோ ஒன்று—அது என்னவென்று எனக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை—நடந்துவிட்டது. ஆனால், அது எந்த மாதிரியான விஷயம் என்றால், நான் அங்கு என் முகத்தைக் காட்டுவதே சாத்தியமற்ற காரியம்.”
“ஏன்? இதில் உனக்கு என்ன தவறு இருக்கிறது? ஏன் நீ பழியை உன் மீது போட்டுக்கொள்கிறாய்? உண்மையில் இது பொதுமக்களின் தவறுதானே—பெரியவர்கள், குடும்பத் தலைவர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள்? அந்த அயோக்கியர்களையும் பொறுப்பற்றவர்களையும் அவர்கள் கட்டுப்படுத்தியிருக்க வேண்டாமா? அவர்கள் வெறும் அயோக்கியர்கள், அவ்வளவுதான்; இதில் தீவிரமான விஷயம் எதுவுமில்லை. எந்தச் சமூகத்திலும், சட்டம்-ஒழுங்கைப் பராமரிக்க காவல்துறையை மட்டுமே நம்பியிருக்க முடியாது. இங்கே மக்கள் எப்படி நினைக்கிறார்கள் என்றால், வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தாலே, தங்களைப் பாதுகாக்கத் தங்களுக்கு என்று தனியாக ஒரு காவலர் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்! சமூகம் தன்னைத்தானே பாதுகாத்துக்கொள்ளும் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இத்தகைய சூழலில், நம் குடும்பத் தலைவர்கள், முக்கியப் பிரமுகர்கள், பெண்கள் மற்றும் இளம்பெண்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? அமைதியாக மௌனம் காத்துக்கொண்டு, ஊடல் கொள்கிறார்கள். சில குறும்புக்காரர்களைக் கட்டுப்படுத்தத் தேவையான அடிப்படைச் சமூக உணர்வு கூட அவர்களிடம் இல்லையே!” “ஆஹா, அதுதான் முற்றிலும் உண்மை! அவர்கள் அமைதியாக இருக்கிறார்கள், ஊடல் கொள்கிறார்கள், மேலும்… பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார்கள்.”
“சரி, அதுதான் உண்மை என்றால், நீங்கள் அதைச் சொல்ல வேண்டும்—உரக்க, பெருமையுடன், உறுதியாகச் சொல்ல வேண்டும். நீங்கள் தோற்கடிக்கப்படவில்லை என்பதை அவர்களுக்குக் காட்ட வேண்டும். அந்த முதியவர்களிடமும், தாய்மார்களிடமும் இதைக் காட்டுங்கள்.” உங்களால் முடியும்—உங்களுக்கு அதற்கான தனித்திறமை இருக்கிறது, உங்கள் மனம் தெளிவாக இருந்தால் போதும். உங்கள் எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்துங்கள்—அவற்றை வெளிப்படுத்துங்கள், உரக்கச் சொல்லுங்கள்! பிறகு, *கோலோஸ்* (Golos) மற்றும் *பிர்ஷெவ்யே வெதோமோஸ்தி* (Birzhevye Vedomosti) ஆகிய இதழ்களுக்குச் செய்திகளை அனுப்பி வையுங்கள். இருங்கள்—இதற்கு நானே பொறுப்பேற்றுக்கொள்கிறேன்; எல்லாவற்றையும் நான் உங்களுக்காக ஏற்பாடு செய்கிறேன். நிச்சயமாக, நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும்—உணவு மேசையைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள், இளவரசரிடமும், அந்த மற்றொரு மனிதரிடமும் கட்டாயம் பேசுங்கள்… எல்லாவற்றையும் புதிதாகத் தொடங்க வேண்டிய இந்த நேரத்தில், நீங்கள் எங்களை விட்டுச் செல்ல முடியாது, *மான்சியர்* (ஐயா)! மேலும், நீங்கள் ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். சரி, ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சின் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது?
“ஐயோ, அந்த தேவதையைப் போன்ற மனிதரை நீங்கள் எப்போதும் எவ்வளவு அநியாயமாகவும், தவறாகவும், கொடூரமாகவும் எடைபோட்டிருக்கிறீர்கள்!” என்று ஜூலியா மிகைலோவ்னா திடீரென்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னார்—அவர் கண்களில் கண்ணீர் திரள, கைகுட்டையை முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்தார். பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் ஒரு கணம் திகைத்துப்போனார்:
“அன்புள்ள அம்மையாரே, நான்… எப்படிச் சொல்வது… நான் எப்போதும்…”
“நீங்கள் ஒருபோதும் அப்படிச் செய்ததில்லை—ஒருபோதும் இல்லை! அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய மரியாதையை நீங்கள் ஒருபோதும் வழங்கியதில்லை!”
“பெண்களை உங்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது!” என்று பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் ஒருவித விகாரமான, கசப்பான புன்னகையுடன் முணுமுணுத்தார்.
“அவர் மிகவும் நேர்மையானவர், மிகவும் மென்மையானவர், தேவதையைப் போன்ற மனிதர்! மிகச் சிறந்த உள்ளம் கொண்டவர்!”
“அன்புள்ள அம்மையாரே, அவரது நற்பண்புகளைப் பொறுத்தவரை… நான் எப்போதும் அவரது நற்பண்புகளை ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறேன்…”
“ஒருபோதும் இல்லை! சரி, போகட்டும். நான் ஏதோ ஒருவிதத்தில் தடுமாறிப் பேசிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். சற்று முன்புதான், அந்த சூழ்ச்சிக்காரி—அதாவது மார்ஷலின் மனைவி—நேற்று நடந்ததைப் பற்றி சில கிண்டலான கருத்துகளைச் சொன்னாள்.” “அவளுக்கு நேற்றைய நிகழ்வுகளைப் பற்றிப் பேச நேரமில்லை—இன்றைய விவகாரங்களிலேயே அவள் முழுமையாக மூழ்கியிருக்கிறாள்! அவள் அந்த விருந்துக்கு வரமாட்டாளோ என்று ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறீர்கள்? அவள் எப்படி வருவாள்? இவ்வளவு பெரிய அவப்பெயருக்கு உள்ளான பிறகு, அவள் எப்படி வர முடியும்?” அவளுக்கு இதில் நேரடித் தொடர்பில்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவளுடைய நற்பெயர்—நிச்சயமாக, அது களங்கமற்றதாக இல்லை.
“என்ன சொல்கிறீர்கள்? அவளுடைய நற்பெயர் ஏன் களங்கப்பட்டது?” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டாள் யூலியா மிகைலோவ்னா.
“நான் உறுதியாகச் சொல்லவில்லை, ஆனால் ஊர் முழுக்கப் பேசிக்கொள்வது என்னவென்றால், இவர்களை ஒன்றிணைத்தது அவள்தான் என்றுதான் சொல்கிறார்கள்.”
“யாரை ஒன்றிணைத்தாள்?”
“ஐயோ, உங்களுக்கு இன்னும் தெரியாதா?” என்று அவர் வியப்புடன் கேட்டார்—அந்த வியப்பு முற்றிலும் போலியானது என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. “ஸ்டாவ்ரோகின் மற்றும் எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா ஆகியோரைத்தான் சொல்கிறேன்!”
“என்ன? எப்படி?” என்று நாங்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டோம்.
“உங்களுக்கு உண்மையிலேயே தெரியாதா? என்ன கொடுமை இது! இது ஒரு காதல் சோக நாடகம் போல நடந்துள்ளது: எலிசவேதா நிகோலாயெவ்னா, மார்ஷலின் மனைவியின் வண்டியிலிருந்து இறங்கி நேராக ஸ்டாவ்ரோகினின் வண்டியில் ஏறினாள். பிறகு, அந்த ‘குறிப்பிட்ட மனிதருடன்’ சேர்ந்து ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) நோக்கிச் சென்றுவிட்டாள்—அதுவும் பகல் வெளிச்சத்திலேயே! இது நடந்து ஒரு மணி நேரம்தான் ஆகிறது—சொல்லப்போனால், ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகவில்லை.”
நாங்கள் அனைவரும் திகைத்து நின்றோம். இயல்பாகவே, அவரிடம் கூடுதல் விவரங்களைக் கேட்டோம். ஆனால் ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அவரே நேரில் பார்த்ததாகக் கூறினாலும் (அதுவும் “தற்செயலாக” என்றுதான் சொன்னார்), அவரால் எந்தத் தெளிவான விளக்கத்தையும் அளிக்க முடியவில்லை. அவருக்குத் தெரிந்தவரை, நிகழ்வு இப்படித்தான் நடந்தது: மார்ஷலின் மனைவி, லிசாவையும் மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவ்னாவையும் ஒரு ‘வாசிப்பு நிகழ்வு’ முடிந்து, லிசாவின் தாயாரின் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்திருந்தார் (அவரது தாயாருக்குக் காலில் பாதிப்பு இருப்பது உங்களுக்குத் தெரிந்ததே). வீட்டின் நுழைவாயிலுக்கு அருகில்—சுமார் இருபத்தைந்து அடிகள் தள்ளி—ஒரு வண்டி நின்றுகொண்டிருந்தது. லிசா வண்டியிலிருந்து இறங்கியதும், நேராக அந்த வண்டியை நோக்கி ஓடினாள்; வண்டியின் கதவு திறந்தது, பிறகு சட்டென்று மூடிக்கொண்டது. லிசா மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச்ஸை நோக்கி, "எனக்கு இரக்கம் காட்டுங்கள்!" என்று கூவினாள். உடனே அந்தக் குதிரை வண்டி முழு வேகத்தில் ஸ்க்வோரெஷ்னிகி (Skvoreshniki) நோக்கி விரைந்து சென்றது. "ஏதாவது ஏற்பாடு இருந்ததா? வண்டியில் யார் இருந்தது?" என்று நாங்கள் பதற்றத்துடன் கேட்டதற்கு, தங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச் பதிலளித்தார். ஏதோ ஒரு ஏற்பாடு இருந்திருக்கலாம் என்பது உண்மைதான், ஆனால் வண்டியில் யார் இருந்தார்கள் என்று தம்மால் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை என்றும், ஒருவேளை அது அலெக்ஸி யெகோரிச் என்ற முதிய வேலையாள் கூட இருக்கலாம் என்றும் அவர் கூறினார். "நீங்கள் எப்படி இங்கே வந்தீர்கள்? அவள் ஸ்க்வோரெஷ்னிகிக்குத்தான் சென்றாள் என்று எப்படி இவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டபோது, தாங்கள் தற்செயலாக அந்த வழியாக வந்ததாகவும், லிசாவைப் பார்த்ததும் வண்டியை நோக்கி ஓடிச் சென்றதாகவும் அவர் கூறினார் (இருப்பினும், அவரது அடங்காத ஆர்வத்தைக் கருத்தில் கொண்டால், வண்டிக்குள் யார் இருந்தார்கள் என்பதை அவரால் பார்க்க முடியவில்லை என்று அவர் கூறியது நம்பமுடியாததாக இருந்தது!). மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் லிசாவைப் பின்தொடரவோ அல்லது தடுக்கவோ எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்றும், மாறாக, "அவள் ஸ்டாவ்ரோகினைத் தேடிப் போகிறாள்! ஸ்டாவ்ரோகினைத் தேடிப் போகிறாள்!" என்று உரத்த குரலில் கத்திக்கொண்டிருந்த 'பெண்களின் தலைவி'யை, அவர் உடல் ரீதியாகத் தடுத்து நிறுத்தினார் என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். இந்த இடத்தில், எனக்குப் பொறுமை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டது; மிகுந்த கோபத்துடன் நான் பியோத்ர் ஸ்டெபனோவிச்சை நோக்கி இப்படிக் கத்தினேன்:
"நீதான், நீதான் இந்த அக்கிரமத்திற்கெல்லாம் சூத்திரதாரி! காலை முழுதும் இதற்காகத்தான் உழைத்தாய்! ஸ்டாவ்ரோகினுக்கு நீதான் உதவினாய்; அந்த வண்டியைக் கொண்டு வந்ததும் நீதான், அவளை உள்ளே ஏற்றி விட்டதும் நீதான்... எல்லாம் நீதான், நீதான், நீதான்! யூலியா மிகைலோவ்னா, இவன் உங்களுக்கு எதிரி—இவன் உங்களையும் அழிவுக்குக் கொண்டு செல்வான்! எச்சரிக்கையாக இருங்கள்!"
இதைச் சொல்லிவிட்டு, நான் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினேன்.
இன்றும் கூட...எனக்கே இது எப்படிச் சாத்தியமானது என்று புரியவில்லை; அன்று நான் எப்படி அவனிடம் அப்படி கத்தினேன் என்று நினைத்தால் இப்போதும் வியப்பாக இருக்கிறது. ஆனால், நான் சரியாகவே ஊகித்திருந்தேன்—நான் கணித்தபடியே அனைத்தும் நடந்தன என்பது பிற்காலத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தச் செய்தியை அவன் சொன்ன விதம் அப்பட்டமான பொய்யாக இருந்தது. இவ்வளவு அவசரமான, அசாதாரணமான ஒரு செய்தியைக் கொண்டு வந்தவன், வந்தவுடனேயே அதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்; ஆனால், நாங்கள் ஏற்கனவே அதை அறிந்திருந்தது போல அவன் பாசாங்கு செய்தான். மிகக் குறுகிய காலமே கடந்திருந்த நிலையில், நாங்கள் அதை அறிந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. ஒருவேளை எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், அவன் அதைப் பற்றிப் பேசும் வரை நாங்கள் அமைதியாக இருந்திருக்க மாட்டோம். மார்ஷலின் மனைவியைப் பற்றி ஊர் முழுவதும் பேச்சு அடிபடுவதாக அவன் சொன்னதும் பொய்; அதற்கும் போதிய கால அவகாசம் இருந்திருக்கவில்லை. மேலும், அவன் பேசும்போது அவ்வப்போது ஒருவித அருவருப்பான, அலட்சியமான புன்னகையை உதிர்த்தான். நாங்கள் முட்டாள்கள் என்றும், அவன் சொல்வதை அப்படியே நம்பிவிட்டோம் என்றும் அவன் நினைத்திருக்கிறான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அவனுடன் பேச எனக்கு நேரமில்லை; அந்தச் செய்தி உண்மையானது என்று நம்பிய நான், மிகுந்த மன உளைச்சலுடன் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறினேன். அந்தப் பேரதிர்ச்சி என் இதயத்தையே பிளந்தது. வலி தாங்க முடியாமல் கண்கள் கலங்கின—ஒருவேளை நான் அழுதே விட்டிருக்கலாம். என்ன செய்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சின் வீட்டிற்கு விரைந்தேன், ஆனால் அந்த எரிச்சலூட்டும் மனிதன் கதவைத் திறக்கவில்லை. நஸ்தாஸ்யா, ஏதோ புனிதமான விஷயத்தைப் பேசுவது போல மெதுவாகக் குரலைத் தாழ்த்தி, அவர் ஓய்வெடுக்கச் சென்றுவிட்டதாகக் கூறினாள்; ஆனால், நான் அதை நம்பவில்லை. லிசாவின் வீட்டிற்குச் சென்று அங்குள்ள பணியாளர்களிடம் விசாரித்தேன்; அவர்கள் அந்த ஓட்டம் (elopement) நடந்ததை உறுதிப்படுத்தினர், ஆனால் அவர்களுக்கு வேறு எந்த விவரமும் தெரியவில்லை. அந்த வீடே பெரும் பதற்றத்தில் இருந்தது—ஏற்கனவே உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த அந்த வீட்டு எஜமானி மயக்கமடைந்து கொண்டிருந்தார்; மவ்ரிகிய் நிகோலாயெவிச் அவருக்கு அருகில் இருந்தார். அவரை அங்கிருந்து அழைத்து வருவது சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது. பியோத்தர் ஸ்டெபானோவிச் விஷயத்தில், கடந்த சில நாட்களாக அவன் அந்த வீட்டைச் சுற்றியே சுற்றித் திரிந்தான் என்பதும், சில நாட்களில் இருமுறை கூட வந்தான் என்பதும் தெரியவந்தது. பணியாளர்கள் மிகுந்த சோகத்துடன் இருந்தனர்; லிசாவைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது ஒருவிதமான மரியாதையுடனும், கண்ணியத்துடனும் பேசினர். அவர்கள் அவளிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தனர். அவள் முற்றிலும் சீரழிந்து போனாள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை; ஆனால், முந்தைய நாள் ஸ்டாவ்ரோகினுடன் அவளுக்கு ஏற்பட்ட சந்திப்பைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, இந்த விவகாரத்தின் உளவியல் பரிமாணம் எனக்கு முற்றிலும் பிடிபடவில்லை. நகர் முழுவதும் அலைந்து திரிந்து, வீடுகளில்—அதுவும் வதந்திகளைப் பரப்பும் குணம் கொண்ட வீடுகளில்—விசாரணை நடத்துவது எனக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றியது; மேலும், இது லிசாவுக்கு மிகுந்த அவமானத்தையும் தருவதாகவே இருந்தது. இருப்பினும், விசித்திரமாக, நான் தார்யா பாவ்லோவ்னாவின் வீட்டிற்குச் சென்றேன்—ஆனால், எனக்கு அனுமதி கிடைக்கவில்லை (முந்தைய நாளிலிருந்தே ஸ்டாவ்ரோகின் இல்லத்தில் எவரும் அனுமதிக்கப்படவில்லை). அவளிடம் நான் என்ன சொல்ல நினைத்தேன் என்றோ, அல்லது ஏன் அங்கு சென்றேன் என்றோ என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. அங்கிருந்து நான் அவளுடைய சகோதரனின் வீட்டிற்குச் சென்றேன். ஷாதோவ் மௌனமாகவும், முகத்தைச் சுளித்தபடியும் என் பேச்சைக் கேட்டான். அவன் மிகவும் மோசமான மனநிலையில் இருந்தான் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்; அவன் ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தான், மிகுந்த சிரமத்துடனேயே என் பேச்சைக் கவனிப்பது போலத் தெரிந்தது. அவன் கிட்டத்தட்ட எதுவும் பேசவில்லை, ஆனால் தனது குறுகிய அறையில் ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்கு அங்கும் இங்கும் நடக்கத் தொடங்கினான்; அவனது காலணிகளின் சத்தம் வழக்கத்தை விட அதிகமாகக் கேட்டது. நான் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, அவன் என்னைத் தடுத்து, லிபுட்டினின் வீட்டிற்குச் செல்லுமாறு கூறினான்: "அங்கே உனக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிடும்." ஆனால், நான் லிபுட்டினின் வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, ஏற்கனவே சிறிது தூரம் சென்றிருந்த நான், மீண்டும் திரும்பி வந்து, கதவைச் சற்றே திறந்து—உள்ளே நுழையாமலேயே—அவனிடம், எந்த விளக்கமும் அளிக்காமல், இன்று மரியா திமோஃபேயெவ்னாவைச் சந்திக்கச் செல்வானா என்று சுருக்கமாகக் கேட்டேன். ஷாதோவ் ஒரு கெட்ட வார்த்தையைச் சொல்லிப் பதிலளித்தான், நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன். இதை நான் இப்போது குறித்து வைத்துக்கொள்கிறேன், மறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக: அதே மாலை வேளையில், அவன் திட்டமிட்டு நகரின் விளிம்பிற்குச் சென்று மரியா திமோஃபேயெவ்னாவைச் சந்தித்தான்—அவன் நீண்ட நாட்களாக அவளைச் சந்தித்திருக்கவில்லை. அவள் நல்ல உடல்நலத்துடனும் மனநிலையுடனும் இருந்தாள்; அதே சமயம் லெப்யாட்கின் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்துவிட்டு, முதல் அறையில் இருந்த சோபாவில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது சரியாக மணி ஒன்பது. மறுநாள் தெருவில் நாங்கள் அவசரமாகச் சந்தித்துக்கொண்டபோது, அவனே என்னிடம் இதைப் பற்றிக் கூறினான். என்னைப் பொறுத்தவரை, இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல், நான் அந்த நடன விருந்துக்குச் செல்ல முடிவு செய்தேன். ஒரு "பொறுப்பாளராக" அல்ல (அதற்குத் தேவையான எனது அடையாளப் பட்டை கூட யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வீட்டிலேயே விட்டுச் செல்லப்பட்டிருந்தது), மாறாக, நம் நகர மக்கள் இந்த நிகழ்வுகள் குறித்து என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பதைக் கேள்விகள் ஏதுமின்றிச் செவிமடுக்க வேண்டும் என்ற அடக்க முடியாத ஆர்வத்தினால் அங்கு சென்றேன். மேலும், யூலியா மிகைலோவ்னாவைத் தூரத்திலிருந்தாவது ஒருமுறை பார்த்துவிட விரும்பினேன். அன்று பகலில் அவரிடமிருந்து அவசரமாக விலகிச் சென்றதற்காக நான் என்னை மிகவும் கடிந்துகொண்டேன்.
III
அந்த முழு இரவும், அதில் நடந்த விசித்திரமான நிகழ்வுகளும், மறுநாள் காலையில் நிகழ்ந்த பயங்கரமான "முடிவும்" இன்றும் ஒரு கொடூரமான கனவைப் போல என்னை அலைக்கழிக்கின்றன; என் குறிப்பேட்டைப் பொறுத்தவரை, இதுவே மிகவும் வேதனையான பகுதியாகும். நான் தாமதமாகச் சென்றாலும், நிகழ்வு முடிவதற்கு முன்பே அங்கு வந்து சேர்ந்தேன்—ஏனெனில், அந்த நடன விருந்து மிக விரைவாகவே முடிவுக்கு வரவிருந்தது. நான் மார்ஷலின் மனைவியின் வீட்டின் நுழைவாயிலை அடைந்தபோது, மணி பத்தைத் தாண்டியிருந்தது. முன்னதாக வாசிப்பு நிகழ்வு நடைபெற்ற அதே "வெள்ளை மண்டபம்" (White Hall), குறுகிய கால இடைவெளிக்குள் சீரமைக்கப்பட்டு, நகரத்தின் முதன்மை நடன மண்டபமாக மாற்றப்பட்டிருந்தது. அந்த விருந்தைப் பற்றி ஏற்கனவே எனக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் இல்லை என்றாலும், உண்மை நிலை இவ்வளவு மோசமாக இருக்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை: உயர்குடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குடும்பம் கூட அங்கு வரவில்லை; முக்கியமான அரசு அதிகாரிகளும் கூட வரவில்லை—இந்த ஒரு விஷயமே பல உண்மைகளை உணர்த்தியது. பெண்களைப் பொறுத்தவரை, பியோத்தர் স্তেபனோவிச்சின் கணக்கீடுகள்—அவை எவ்வளவு தந்திரமானவை என்பது இப்போது தெளிவாகத் தெரிகிறது—முற்றிலும் தவறாகப் போயின; வந்திருந்த பெண்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. ஒவ்வொரு நான்கு ஆண்களுக்கும் ஒரு பெண் என்ற விகிதத்தில்தான் பெண்கள் இருந்தனர்—அவர்கள் எப்படிப்பட்ட பெண்கள் என்று பார்த்தால்! படைப்பிரிவு அதிகாரிகளின் மனைவிகள், அஞ்சல் துறை மற்றும் அரசு அலுவலகங்களில் பணிபுரிபவர்களின் குடும்பத்தினர், மருத்துவர்களின் மனைவிகள் (அல்லது அவர்களே பெண் மருத்துவர்களாகவும் இருக்கலாம்) மற்றும் அவர்களது மகள்கள், வறுமையில் வாடும் சில உயர்குடிப் பெண்கள், நான் முன்னரே குறிப்பிட்ட அந்தச் செயலாளரின் ஏழு மகள்கள் மற்றும் ஒரு மருமகள், மேலும் சில வணிகர்களின் மனைவிகள்—யூலியா மிகைலோவ்னா எதிர்பார்த்தது இதுதானா? வணிகர்கள் கூட எதிர்பார்த்த எண்ணிக்கையில் பாதியளவுதான் வந்திருந்தனர். ஆண்களைப் பொறுத்தவரை, உள்ளூர் முக்கியப் பிரமுகர்கள் யாரும் கண்ணில் படவில்லை என்றாலும், அங்கு மக்கள் கூட்டம் அடர்த்தியாகவே இருந்தது—இருப்பினும், அந்தக் கூட்டம் ஒருவிதமான தெளிவற்ற, சந்தேகத்திற்குரிய உணர்வையே ஏற்படுத்தியது. நிச்சயமாக, அங்கு மிகவும் அமைதியாக இருந்த சிலர் இருந்தனர், மேலும்......மரியாதைக்குரிய அதிகாரிகள், அவர்களது மனைவியர், மற்றும் மிகவும் அடக்கமான குடும்பஸ்தர்கள் சிலர்—உதாரணமாக, ஏழு பெண் பிள்ளைகளின் தந்தையான அந்தச் செயலாளர்—எனப் பலர் அங்கு வந்திருந்தனர். இத்தகைய பணிவான, முக்கியத்துவமற்ற மனிதர்கள் அனைவரும், ஒரு பெருமகனார் குறிப்பிட்டது போல, "வெறும் கட்டாயத் தேவையின் பொருட்டே" அங்கு வந்திருந்தனர். மறுபுறம், மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூடிய பலரும் இருந்தனர்; அவர்களில் சிலர், டிக்கெட் இல்லாமலேயே உள்ளே நுழைந்திருக்கலாம் என்று பியோத்ர் স্তெபனோவிச்சும் நானும் முன்பே சந்தேகித்திருந்தோம். நாங்கள் அவர்களை முதன்முதலில் கவனித்தபோது இருந்ததை விட, இப்போது அவர்களின் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகரித்திருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் தற்காலிகமாக உணவருந்தும் அறையில் (பஃபே) கூடியிருந்தனர்; சொல்லப்போனால், அங்கு வந்தவர்கள் அனைவரும் ஏதோ முன்னரே திட்டமிட்ட சந்திப்பு இடத்தைப் போல, நேராக அந்த அறைக்கே சென்றனர்—அல்லது எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. அந்த அறை, வரிசையாக அமைந்திருந்த அறைகளின் இறுதியில், ஒரு விசாலமான மண்டபத்தில் இருந்தது. அங்கு புரோகோரிச் என்பவர் ஒரு கடையை அமைத்திருந்தார்; கிளப் உணவகத்திற்கு உரிய அனைத்து வசதிகளுடனும், கவர்ச்சிகரமான சிற்றுண்டிகள் மற்றும் பானங்களுடனும் அவர் தயார் நிலையில் இருந்தார். கிழிந்த கோட்டுகளை அணிந்திருந்த சில மனிதர்களை நான் அங்கு கண்டேன்—அவர்களது உடை மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியதாகவும், ஒரு நடன விருந்துக்கு (பால்) முற்றிலும் பொருத்தமற்றதாகவும் இருந்தது. அவர்கள் மிகுந்த சிரமப்பட்டு, தற்காலிகமாக மட்டுமே மது போதையிலிருந்து தெளிவிக்கப்பட்டிருந்தது போலத் தெரிந்தனர்; அவர்கள் முற்றிலும் அந்நியர்கள், எங்கிருந்து வந்தார்கள் என்று இறைவனுக்குத்தான் தெரியும். யூலியா மிகைலோவ்னா இந்த நடன விருந்தை இயன்றவரை ஜனநாயகத்தன்மையுடன் நடத்த விரும்பினார் என்பது எனக்குத் தெரியும்—"டிக்கெட் வாங்கும் பட்சத்தில், சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களைக் கூடத் தடுக்கக்கூடாது" என்று அவர் கூறியிருந்தார். நகரத்தில் இருந்த சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் அனைவரும் ஏழ்மையில் இருந்ததால், அவர்களில் எவரும் டிக்கெட் வாங்குவதைப் பற்றி கனவிலும் நினைக்க மாட்டார்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையுடனேயே அவர் தனது குழுவிடம் இவ்வாறு கூறியிருக்கலாம். இருப்பினும், இவ்வளவு கிழிந்த கோட்டுகளை அணிந்து, மிகவும் மோசமான தோற்றத்தில் இருந்த இந்த மனிதர்களை, குழுவின் கொள்கைகள் எவ்வளவு ஜனநாயகத்தன்மை கொண்டவையாக இருந்தாலும், உள்ளே அனுமதித்திருக்க முடியும் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. அப்படியானால், இவர்களை உள்ளே அனுமதித்தது யார்—மற்றும் என்ன நோக்கத்திற்காக? லிபுட்டின் மற்றும் லியாம்ஷின் ஆகியோரிடமிருந்து விழா ஒருங்கிணைப்பாளர் அடையாளச் சின்னங்கள் பறிக்கப்பட்டிருந்தன (இருப்பினும் அவர்கள் தொடர்ந்து அந்த விருந்தில் கலந்துகொண்டு, "இலக்கியக் குவாட்ரில்" (literary quadrille) நடனத்திலும் பங்கேற்றனர்). ஆனால், எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கும் விதமாக, லிபுட்டினின் இடத்திற்கு அந்தச் செமினரி மாணவன் வந்திருந்தான்; இவன்தான் "காலை" அமர்வின்போது ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச்சுடன் மோதி பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்கியவன். அதே சமயம், லியாம்ஷினின் இடத்தைப் பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச் எடுத்துக்கொண்டார்—இத்தகைய சூழலில், வேறு எதைத்தான் எதிர்பார்க்க முடியும்? நான் அங்கிருந்த உரையாடல்களைக் கவனிக்க முயன்றேன். வெளிப்படுத்தப்பட்ட சில கருத்துகள் அவற்றின் அபத்தமான தன்மையால் அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் இருந்தன. உதாரணமாக, ஒரு குழுவில், ஸ்டாவ்ரோகினுக்கும் லிசாவுக்கும் இடையிலான விவகாரம் முழுவதையும் யூலியா மிகைலோவ்னா தான் திட்டமிட்டு நடத்தியதாகவும், இதற்காக அவர் ஸ்டாவ்ரோகினிடம் பணம் பெற்றதாகவும் (குறிப்பிட்ட தொகையையும் அவர்கள் கூறினர்) பேசிக்கொண்டனர். மேலும், இந்த முழு விழாவையுமே அவர் இதற்காகத்தான் ஏற்பாடு செய்ததாகவும், இதன் காரணத்தால்தான் நகரத்தின் பாதியினர் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொண்டு விழாவிற்கு வராமல் தவிர்த்தனர் என்றும் கூறினர். லெம்ப்கே கூட மிகுந்த அதிர்ச்சியால் "மனநிலை பிறழ்ந்து" போனதாகவும், அதனால் அவர் தனது மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட கணவரை யூலியா மிகைலோவ்னா தன்னிஷ்டப்படி ஆட்டிப்படைக்கிறார் என்றும் அவர்கள் பேசினர். இத்தகைய கருத்துகளைக் கூறும்போது, அங்கு கரடுமுரடான, கட்டுக்கடங்காத, தந்திரமான சிரிப்பொலிகள் எழுந்தன. அனைவரும் அந்த விருந்தை மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தனர்; யூலியா மிகைலோவ்னாவை எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி இழிவாகப் பேசினர். ஒட்டுமொத்தத்தில், அந்த உரையாடல்கள் குழப்பமாகவும், சிதறியும், மதுவின் போதையிலும், அமைதியற்ற நிலையிலும் இருந்தன—எந்தவொரு தெளிவான கருத்தையும் புரிந்துகொள்ள முடியாத சூழல் நிலவியது. இதற்கிடையில், சிற்றுண்டி பகுதியில் சற்று கலகலப்பான கூட்டம் ஒன்று கூடியிருந்தது. அதில், எதைக் கண்டாலும் அதிர்ச்சியடையாத அல்லது பயப்படாத சில பெண்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் மிகவும் கவர்ச்சிகரமான, உற்சாகமான பெண்கள்—பெரும்பாலும் அதிகாரிகளின் மனைவிகள், தங்கள் கணவர்களுடன் வந்திருந்தனர். அவர்கள் பல்வேறு மேசைகளைச் சுற்றி அமர்ந்து, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சிற்றுண்டி பகுதி, விருந்தினர்களில் பாதியினருக்கு ஒரு இதமான புகலிடமாக மாறியிருந்தது. ஆனால், விரைவில் இந்த மொத்தக் கூட்டமும் மீண்டும் பிரதான மண்டபத்திற்குள் நுழையப்போகிறது என்பதை நினைத்தாலே அச்சமாக இருந்தது.
இதற்கிடையில், 'வெள்ளை மண்டபத்தில்' (White Hall) மூன்று குவாட்ரில் நடனக் குழுக்கள் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பங்கேற்பாளர்களுடன் அமைந்திருந்தன; இளவரசரும் (Prince) அவற்றில் ஒரு குழுவில் பங்கேற்றிருந்தார். இளம் பெண்கள் நடனமாடிக்கொண்டிருக்க, அவர்களின் பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இருப்பினும், கண்ணியமான அந்தப் பெற்றோர்களில் பலர், தங்கள் மகள்கள் போதுமான அளவு மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடி முடித்ததும், ஏதோ ஒன்று தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே அங்கிருந்து எப்படி நழுவிச் செல்லலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்பதில் அனைவருக்கும் உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது. யூலியா மிகைலோவ்னாவின் மனநிலை எப்படி இருந்தது என்பதை விவரிப்பது எனக்குக் கடினம். நான் அவருக்கு மிக அருகில் சென்றும், அவரிடம் பேசவில்லை. நான் உள்ளே நுழைந்தபோது அவர் என் வணக்கத்திற்குப் பதிலளிக்கவில்லை—அவர் என்னைக் கவனிக்கவே இல்லை (உண்மையிலேயே அவர் கவனிக்கவில்லை). அவரது முகம் நோயுற்றது போலத் தெரிந்தது; அவரது முகபாவனையில் அவமதிப்பும் அகங்காரமும் தெரிந்தன, அதே சமயம் அவரது கண்கள் அலைபாய்ந்தன—அது ஆழ்ந்த கவலையை வெளிப்படுத்தியது. அவர் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத் தன்னை வற்புறுத்தி அங்கேயே நீடித்திருந்தார்—ஆனால், யாருக்காக, எதற்காக? அவர் உடனடியாக அங்கிருந்து கிளம்பியிருக்க வேண்டும்—முக்கியமாக, தன் கணவரையும் அழைத்துக்கொண்டு சென்றிருக்க வேண்டும்—ஆனால் அவர் அங்கேயே தங்கிவிட்டார்! அவரது முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரிந்தது, அவரது கண்கள் முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டுவிட்டன என்றும், இனி அவர் எதிர்பார்ப்பதற்கு எதுவுமே இல்லை என்றும். அவர் பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச்சைத் தன் அருகில் அழைக்கக்கூட இல்லை (பியோத்தர் ஸ்தெபனோவிச் அவரைத் தவிர்ப்பது போலவே தெரிந்தது; அவர் சிற்றுண்டி அறையில் மிகவும் உற்சாகமாக இருப்பதைக் கண்டேன்). அப்படியிருந்தும், யூலியா அந்த நடன நிகழ்வில் தொடர்ந்து இருந்தார்; ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சை ஒரு நிமிடம் கூடத் தன் பார்வையிலிருந்து விலக்கவில்லை. அன்று காலை வரை, அவரது கணவரின் உடல்நிலை குறித்து யாராவது சந்தேகம் எழுப்பியிருந்தால், அவர் மிகுந்த கோபத்துடன் அதை மறுத்திருப்பார். ஆனால் இப்போது, அந்த உண்மையும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை, ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சைப் பார்த்த அந்த நொடியே, அவர் அன்று காலையை விட மோசமான நிலையில் இருப்பது தெரிந்தது. அவர் ஏதோ ஒரு மயக்க நிலையில் இருப்பது போலவும், தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை முழுமையாக உணராதது போலவும் இருந்தார். அவ்வப்போது, அவர் திடீரென ஒருவிதக் கடுமையுடன் சுற்றிலும் பார்த்தார்—உதாரணமாக, இருமுறை என் மீது பார்வையை நிலைநிறுத்தினார். ஒருமுறை, ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச முற்பட்டு, உரத்த குரலில் உறுதியாக ஏதோ சொல்லத் தொடங்கினார், ஆனால் பாதியிலேயே பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார். அவரது இந்த திடீர் வெளிப்பாடு, அருகில் நின்றிருந்த வயதான, சாந்தமான அரசு ஊழியர் ஒருவரை மிகவும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. ஆயினும், வெள்ளை மண்டபத்தில் கூடியிருந்த பார்வையாளர்களில் இந்த எளிய பிரிவினர் கூட, யூலியா மிகைலோவ்னாவிடமிருந்து ஒருவித சோகமும் அச்சமும் கலந்த இடைவெளியைக் கடைப்பிடித்தனர்; அதே சமயம், அவரது கணவரை மிகவும் விசித்திரமான பார்வைகளால் பார்த்தனர்—அந்தப் பார்வைகளின் தீவிரமும் தேடும் தன்மையும் அவ்விடத்திற்கு முற்றிலும் பொருத்தமற்றதாக இருந்தது.
...மேலும், இவர்களிடம் காணப்பட்ட வெளிப்படைத்தன்மையும், அதனுடன் கலந்திருந்த கண்கூடான அச்சமும் என்னை ஈர்த்தன.
"இந்த ஒரு பண்புதான் என் கவனத்தை ஈர்த்தது; அதன் மூலம் ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச் என்பவரைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன்," என்று யூலியா மிகைலோவ்னா பிற்காலத்தில் என்னிடம் தனிப்பட்ட முறையில் ஒப்புக்கொண்டார்.
ஆம், மீண்டும் அவரே தவறு செய்திருந்தார்! ஒருவேளை, நான் அவசரமாக அங்கிருந்து கிளம்பிய பிறகு—பியோத்ர் স্তெபனோவிச்சின் ஆலோசனையின் பேரில், பந்து நடனம் (ball) திட்டமிட்டபடி நடைபெறும் என்றும், அவரும் அதில் கலந்துகொள்வார் என்றும் முடிவெடுக்கப்பட்ட தருணத்தில்—யூலியா மிகைலோவ்னா, ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சின் அறைக்குள் சென்றிருக்க வேண்டும். அப்போது அவர் மிகுந்த மன உளைச்சலில், ஏதோ ஒன்றைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார். யூலியா தனது வசீகர ஆற்றல் முழுவதையும் பயன்படுத்தி, அவரைத் தன்னுடன் அழைத்து வரச் சம்மதிக்க வைத்திருக்கிறார். இப்போது அவர் எவ்வளவு மனவேதனை அடைந்திருப்பார்! ஆனாலும், அவர் அங்கிருந்து கிளம்பவில்லை! இது அவரது கௌரவ உணர்ச்சியால் ஏற்பட்ட வேதனையா அல்லது அவர் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருந்தாரா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. எப்போதும் வெளிப்படும் அவரது இறுமாப்புக்கு மாறாக, அவர் ஒருவிதமான கட்டாயமான, அவமானகரமான புன்னகையுடன் மற்ற பெண்களிடம் உரையாட முயன்றார்; ஆனால், அவர்கள் பதற்றமடைந்து, சுருக்கமாகவும் எச்சரிக்கையுடனும் "ஆம்" அல்லது "இல்லை" என்று மட்டும் பதிலளித்து, அவரைத் தவிர்த்துச் சென்றனர்.
நகரத்தின் முக்கிய பிரமுகர்களில் ஒருவர் மட்டுமே அந்த நிகழ்வில் கலந்துகொண்டிருந்தார்: நான் முன்பே குறிப்பிட்ட அந்த ஓய்வுபெற்ற கௌரவமிக்க ஜெனரல்தான் அவர். ஸ்டாவ்ரோகினுக்கும் ககானோவுக்கும் இடையிலான துப்பாக்கிச் சண்டைக்குப் பிறகு, பிரபுக்களின் தலைவரின் (marshal of the nobility) மனைவியின் இல்லத்தில், பொதுமக்களின் பொறுமையின்மையை வெளிப்படையாகக் கிளறிவிட்டவர் இவரே. அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவத்துடன் மண்டபங்களில் உலாவிக்கொண்டிருந்தார்; அனைத்தையும் கவனித்து, கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். தான் ஏதோ தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சிக்காக வரவில்லை, மாறாக உள்ளூர் மக்களின் பழக்கவழக்கங்களை ஆராயவே வந்திருக்கிறேன் என்ற தோற்றத்தை உருவாக்க முயன்றார். இறுதியில், அவர் முழுமையாக யூலியா மிகைலோவ்னாவுடன் இணைந்து கொண்டார்; அவர் அருகிலேயே இருந்து, அவருக்கு ஊக்கத்தையும் ஆறுதலையும் அளிக்க முயற்சித்தார். அவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மிகுந்த கருணை கொண்ட மனிதர்; கண்ணியமான தோற்றம் கொண்டவர். மிகவும் முதிர்ந்த வயதில் இருந்ததால், அவர் காட்டும் பரிதாபத்தைக்கூட எவரும் மனவருத்தமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளலாம். இந்த வீண் பேச்சுக்காரன் தன்னை பரிதாபத்திற்குரியவளாகக் கருதி, ஒருவித மேலாதிக்க மனப்பான்மையுடன் நடந்துகொள்வதையும், அதே சமயம் அவனது வருகையே தனக்கு ஒரு பெருமை என்று அவன் நம்புவதையும் உணர்ந்தபோது, அவளுக்கு மிகுந்த எரிச்சல் ஏற்பட்டது. அந்த ஜெனரலோ, எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் இடைவிடாது பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.
“ஏழு நீதிமான்கள் இல்லையென்றால் ஒரு நகரம் நிலைத்து நிற்காது என்று சொல்வார்கள்—ஏழு பேர் என்று நினைக்கிறேன்; சரியாக எத்தனை பேர் என்று நினைவில்லை. நம் நகரத்தைச் சேர்ந்த அந்த ஏழு நீதிமான்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் விருந்துக்கு வந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் இருந்தும் கூட, எனக்கு ஏனோ... அவ்வளவு பாதுகாப்பாகத் தோன்றவில்லை. *என்னை மன்னித்துவிடுங்கள், அழகான அம்மையாரே!* நான் உருவகமாகத்தான் பேசுகிறேன்—இருந்தாலும், உணவு மேசை இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டு, பத்திரமாகத் திரும்பி வந்ததே பெரிய விஷயமாக இருக்கிறது... நம்முடைய அருமை புரோகோரிச் அங்கே இருப்பதற்குத் தகுதியானவர் அல்ல; காலத்திற்குள் அவருடைய கடை கூட அடித்து நொறுக்கப்பட்டுவிடும் என்று நினைக்கிறேன். சரி, சும்மா விளையாட்டாகச் சொன்னேன்! என்ன மாதிரியான ‘இலக்கியக் குவாட்ரில்’ (நடனம்) அரங்கேறப் போகிறது என்று பார்த்துவிட்டு, அப்படியே தூங்கச் செல்லலாம் என்று இருக்கிறேன். மூட்டு வாதத்தால் அவதிப்படும் இந்த முதியவனை மன்னித்துவிடுங்கள்; நான் சீக்கிரமே உறங்கச் சென்றுவிடுவேன். நீங்களும் குழந்தைகளிடம் சொல்வது போல, சீக்கிரம் ‘தூங்கச்’ சென்றுவிடுங்கள் என்றுதான் சொல்வேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் இங்கு வந்ததே அந்த இளம் அழகிகளைப் பார்க்கத்தான்—இவ்வளவு அழகான இளம் பெண்கள் வேறு எங்கும் இருக்க முடியாது... மற்றவர்கள் எல்லாம் ஆற்றின் மறுபுறம் இருக்கிறார்கள், நான் அங்கு செல்வதே இல்லை. அங்கே ஒரு அதிகாரியின் மனைவி இருக்கிறார்—ஒரு ‘யேகர்’ (jeger) என்று நினைக்கிறேன்—அவர் மிகவும் வசீகரமானவர், அது அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும்! அந்தச் சுட்டிப் பெண்ணிடம் சிறிது பேசினேன்; அவள் மிகவும் புத்திசாலி. அந்தப் பெண்கள் எல்லாம் நல்ல இளமையுடன் இருக்கிறார்கள்—ஆனால் அவ்வளவுதான், இளமை மட்டுமே இருக்கிறது. இருந்தாலும், எனக்கு அது ஒருவித மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. சில அழகான மொட்டுகள் போன்ற பெண்கள் இருக்கிறார்கள்—இருப்பினும், அவர்களின் உதடுகள் சற்று தடிமனாகத்தான் இருக்கின்றன.” பொதுவாகச் சொன்னால், ரஷ்யப் பெண்களின் முக அழகில் அந்தச் செவ்வியல் சார்ந்த சீரான தன்மை மிகக் குறைவுதான்—அவை ஒருவிதமான தட்டையான, வட்டமான—சொல்லப்போனால், ஒரு அப்பம் போன்ற—தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன... *என்னை மன்னித்துவிடுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன், இல்லையா?*—இருப்பினும், அவர்களுக்கு அழகான சிறிய கண்கள் உண்டு... எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் கண்கள். இளமைப் பருவத்தில், ஒரு இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு, இந்த ரோஜா மொட்டுகள் போன்ற பெண்கள் மிகவும் வசீகரமானவர்களாக இருப்பார்கள்... ஆனால் அதற்குப் பிறகு, அவர்கள் உடல் பருத்துத் தங்கள் வடிவத்தை நிரந்தரமாக இழந்துவிடுகிறார்கள். இது அவர்களின் கணவர்களிடையே ஒருவிதமான சலிப்பான அலட்சியத்தை உருவாக்குகிறது; இந்த அலட்சியம்தான் ‘பெண் குறித்த சிக்கல்’ (woman question) என்று சொல்லப்படும் விவகாரம் உருவாவதற்குப் பெரும் காரணமாக அமைகிறது... நிச்சயமாக, அந்தச் சிக்கலை நான் சரியாகத்தான் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று வைத்துக்கொண்டால்... ஹ்ம்ப். நடன அரங்கம் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது; அறைகளும் மிக நேர்த்தியாக அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இன்னும் மோசமாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அப்படி இல்லை. இசை கூட மோசமாக இல்லை—நிச்சயமாக, அது இன்னும் மோசமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. பெண்கள் மிகக் குறைவாகவே வந்திருப்பது ஒரு கெட்ட அறிகுறி. அவர்களின் உடை அலங்காரத்தைப் பற்றி நான் பேசவே விரும்பவில்லை. சாம்பல் நிறக் கால்சட்டை அணிந்த அந்த நபர், இவ்வளவு வெளிப்படையாக ‘கான்-கான்’ (can-can) நடனமாடுவது மிகவும் நாகரிகமற்ற செயல். அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் அப்படிச் செய்கிறார் என்றால்—அவர் இந்த ஊரின் மருந்தாளுநர் (apothecary) வேறு—அதை ஒருவேளை நான் மன்னித்திருக்கலாம்; ஆனால், இரவு பத்து மணி என்பது ஒரு மருந்தாளுநருக்குக் கூட சற்று முன்கூட்டிய நேரம்தானே... உணவு பரிமாறும் இடத்திற்கு அருகில் இருவர் சண்டையிட்டுக்கொண்டனர், அவர்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றக்கூட இல்லை. இரவு பத்து மணிக்கே சண்டையிடுபவர்களை வெளியேற்றியிருக்க வேண்டும்—கூட்டத்தில் இருப்பவர்களின் பொதுவான குணாதிசயம் எப்படி இருந்தாலும் சரி. நள்ளிரவு இரண்டு அல்லது மூன்று மணிக்கு என்றால் சொல்லவே வேண்டாம், அப்போது பொதுமக்களின் கருத்தைக் கருத்தில் கொண்டு சில கட்டுப்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்தே ஆக வேண்டும்... ஒருவேளை இந்த நடன நிகழ்ச்சி அதிகாலை மூன்று மணி வரை நீடித்தால் மட்டுமே இது பொருந்தும். இதனிடையே, வார்வாரா பெட்ரோவ்னா தான் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றவில்லை—எந்த மலர்களும் இல்லை. ஹ்ம்ப்—அவருக்கு மலர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க நேரமெங்கே இருக்கப்போகிறது, பாவம் அந்தத் தாய் (*pauvre mère*)! பிறகு, பாவம் லிசா—கேள்விப்பட்டீர்களா? இது ஏதோ மர்மமான விஷயம் என்று சொல்கிறார்கள்... மேலும், ஸ்டாவ்ரோஜின் மீண்டும் வந்துவிட்டான்... ஹ்ம்ப். நான் வீட்டிற்குச் சென்று படுக்கப்போகிறேன்... எனக்குத் தூக்கம் சொருகுகிறது. ஆனால், இந்த “இலக்கியக் குவாட்ரில்” (literary quadrille) எப்போது தொடங்கப்போகிறது?
இறுதியாக, அந்த “இலக்கியக் குவாட்ரில்” தொடங்கியது. சமீபகாலமாக, நகரில் எங்கு பார்த்தாலும் வரவிருக்கும் நடன விருந்தைப் பற்றிய பேச்சு எழும்போது, அது தவிர்க்க முடியாமல் இந்த “இலக்கியக் குவாட்ரில்” குறித்த விவாதமாகவே மாறியது. இது என்னவாக இருக்கும் என்று யாருக்கும் புரியாததால், அது மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. ஆனால், இந்த எதிர்பார்ப்பு அதன் வெற்றிக்கு மிகப்பெரிய தடையாக அமைந்தது—எவ்வளவு பெரிய ஏமாற்றமாக அது முடிந்தது!
அதுவரை பூட்டப்பட்டிருந்த ‘வெள்ளை மண்டபத்தின்’ (White Hall) பக்கவாட்டுக் கதவுகள் திடீரெனத் திறந்துகொள்ள, முகமூடி அணிந்த சிலர் உள்ளே வந்தனர். கூடியிருந்த மக்கள் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். சிற்றுண்டி அறையில் இருந்த அனைவரும்—கடைசி நபர் வரை—ஒரே நேரத்தில் மண்டபத்திற்குள் திரண்டு வந்தனர். முகமூடி அணிந்தவர்கள் நடனமாடத் தயாராயினர். நான் எப்படியோ கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு முன்னேறி, யூலியா மிகைலோவ்னா, வான் லெம்ப்கே மற்றும் ஜெனரல் ஆகியோருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டேன். அப்போது, அதுவரை காணாமல் போயிருந்த பியோத்தர் ஸ்டெபனோவிச், சட்டென்று யூலியா மிகைலோவ்னாவின் அருகில் வந்து நின்றான்.
“நான் சிற்றுண்டி அறையில் இருந்து எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்,” என்று அவன் கிசுகிசுத்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு குற்ற உணர்வுள்ள பள்ளி மாணவனைப் போன்ற பாவனை இருந்தது—ஆனால், அவளை இன்னும் எரிச்சலூட்டுவதற்காகவே அவன் வேண்டுமென்றே அப்படி ஒரு முகபாவனையைச் செய்திருந்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் முகம் சிவந்து போனது......கோபத்துடன்.
“இந்த முறையாவது என்னை ஏமாற்றிவிடாதே, வெட்கங்கெட்டவனே!” என்று அவள் உரக்கக் கூறினாள்; பார்வையாளர்கள் அனைவரும் கேட்கும் அளவுக்கு அவள் குரல் ஒலித்தது. பியோத்தர் ஸ்தேபனோவிச் பின்னோக்கித் தாவி குதித்தான்; அவன் முகத்தில் மிகுந்த மனநிறைவு தெரிந்தது.
இந்த “இலக்கியக் குவாட்ரில்” (நடன வகை) நடனத்தை விட, மிகவும் பரிதாபகரமான, சலிப்பூட்டும், திறமையற்ற, சுவையற்ற ஒரு உருவகத்தை கற்பனை செய்வது கடினம். நம் பார்வையாளர்களுக்கு இதைவிடப் பொருத்தமற்ற ஒன்றை உருவாக்கவே முடியாது; ஆனால், இதற்கான யோசனையை வழங்கியது கார்மாசினோவ் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதை ஏற்பாடு செய்தது லிபுட்டின் தான்; விர்ஜின்ஸ்கியின் கூட்டத்தில் இருந்த அந்த நொண்டியான ஆசிரியருடன் கலந்தாலோசித்தே அவர் இதைச் செய்தார். ஆனால், இந்த யோசனை கார்மாசினோவினுடையது—அவர் இதில் தானும் ஒரு தனிப்பட்ட கதாபாத்திரமாக வேடமிட்டு பங்கேற்கத் திட்டமிட்டிருந்தாராம். இந்த நடனத்தில், பரிதாபமான தோற்றம் கொண்ட ஆறு ஜோடி “முகமூடி” அணிந்தவர்கள் இருந்தனர்—உண்மையில் அவர்கள் முகமூடி எதையும் அணியவில்லை, மற்றவர்களைப் போலவே அன்றாட உடைகளையே அணிந்திருந்தனர். உதாரணமாக, குட்டையான ஒரு முதியவர்—மற்றவர்களைப் போலவே கோட் அணிந்திருந்தார்—அவரது தாடையில் ஒரு சாம்பல் நிறத் தாடி மட்டும் கட்டப்பட்டிருந்தது (இதுதான் அவரது முழு வேடமே). அவர் நடனமாடும்போது ஒரே இடத்தில் நின்றுகொண்டு, முகத்தை மிகவும் தீவிரமாக வைத்துக்கொண்டு, கால்களை மட்டும் வேகமாக அசைத்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால், அவர் ஒரு அங்குலம் கூட முன்னேறவில்லை. அவர் அவ்வப்போது ஒருவிதமான கனமான, கரகரப்பான குரலில் ஒலிகளை எழுப்பினார்—இந்தக் கரகரப்பு, அக்காலத்தின் ஒரு பிரபலமான செய்தித்தாளைக் குறிப்பதாக இருந்தது. அவருக்கு எதிரே “X” மற்றும் “Z” என்று பெயரிடப்பட்ட இரண்டு “ராட்சதர்கள்” நடனமாடினர்—இந்த எழுத்துகள் அவர்களின் கோட்டுகளில் குத்தப்பட்டிருந்தன; ஆனால், இந்த X மற்றும் Z எதைக் குறிக்கின்றன என்பது யாருக்கும் புரியவில்லை. “நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனை” (Honest Russian Thought) என்பதை, கண்ணாடி அணிந்து, கோட் மற்றும் கையுறைகள் தரித்த ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் சித்தரித்தார்—அவர் இரும்புக் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தார். அவரது கையின் கீழ் ஒரு கோப்புப் பை இருந்தது; அவரது பையிலிருந்து வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒரு கடிதம் துருத்திக்கொண்டிருந்தது. இது, “நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனை” எவ்வளவு நேர்மையானது என்பதற்குச் சான்றாகக் காட்டப்பட்டது—சந்தேகம் கொண்டவர்கள் இதைப் பார்த்து நம்பிக்கொள்ளலாம்! இந்தக் கடிதத்தை தொலைவிலிருந்து படிக்க முடியாது என்பதால், ஏற்பாட்டாளர்கள் வாய்மொழியாகவே அதற்கான விளக்கத்தை அளித்தனர். "நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனை" (Honest Russian Thought) தனது வலது கையை உயர்த்தி, ஏதோ ஒரு வாழ்த்துரை வழங்கப்போவது போல மதுக் கோப்பையை ஏந்தியிருந்தது. அதன் இருபுறமும் குட்டையாக முடி வெட்டிக்கொண்ட இரு நிஹிலிச (nihilist) பெண்கள் நின்றிருந்தனர். அதற்கு நேர் எதிரே, வால் கோட் (tailcoat) அணிந்த மற்றொரு முதியவர் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் கையில் ஒரு கனமான தடியை வைத்திருந்தார். அவர் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைச் சாராத, ஆனால் மிகவும் வலிமைமிக்க ஒரு வெளியீட்டைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார் என்று தோன்றியது. அந்த வெளியீட்டின் தாரக மந்திரம், "ஒரே அடி—அடித்தால், அங்கே ஒரு ஈரமான கறை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்" என்பது போல இருந்திருக்கலாம். கையில் தடியை வைத்திருந்தாலும், அந்த முதியவரால் "நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனை" அணிந்திருந்த கண்ணாடிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த கூர்மையான, ஊடுருவும் பார்வையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் தொடர்ந்து வேறு எங்கோ பார்க்க முயன்றார்; நடன அசைவுகளைச் செய்யும்போது, எங்கே ஒளிந்துகொள்வது என்று தெரியாமல் தவித்தது போல நெளிந்து துடித்தார்—அவரது மனசாட்சி அவரை அவ்வளவு கடுமையாக வாட்டியிருக்க வேண்டும்... உண்மையில், இத்தகைய அர்த்தமற்ற கற்பனைகள் அனைத்தையும் என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை; அவை அனைத்தும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன, எந்த அளவுக்கு என்றால், எனக்குள் ஒரு கடுமையான அவமான உணர்வே ஏற்பட்டது. இந்த அவமான உணர்வு, கூட்டத்திலிருந்த அனைவரிடமும் பரவியது; சிற்றுண்டி அறையிலிருந்து வெளியே வந்த, மிகவும் இறுக்கமான முகபாவனையுடன் இருந்தவர்கள்கூட இந்த உணர்வால் பாதிக்கப்பட்டனர். சிறிது நேரம் அனைவரும் மௌனமாக, கோபமும் குழப்பமும் கலந்த பார்வையுடன் நின்றிருந்தனர். ஒரு மனிதனுக்கு அவமானம் ஏற்படும்போது, அவன் பெரும்பாலும் கோபமடைந்து, ஏளனமான (cynical) மனநிலைக்குச் செல்லத் தொடங்குகிறான். மெல்ல மெல்ல, கூட்டத்திற்குள் முணுமுணுப்புகள் எழுந்தன:
"இது என்ன கூத்து?" என்று ஒரு குழுவிலிருந்த ஒருவர்—ஒரு மதுக்கடை உரிமையாளர்—முணுமுணுத்தார்.
"என்ன ஒரு அபத்தமான விஷயம் இது!"
"ஏதோ ஒரு 'இலக்கிய' சமாச்சாரம் போலிருக்கிறது. 'தி வாய்ஸ்' (The Voice) என்ற இதழை விமர்சிக்கிறார்கள்."
"அதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"
மற்றொரு குழுவிலிருந்து:
"கழுதைகள்!"
"இல்லை, அவர்கள் கழுதைகள் அல்ல—நாம்தான் கழுதைகள்."
"நீ ஏன் கழுதையாக இருக்கிறாய்?"
"நான் கழுதை இல்லைதான்."
"நீ கழுதை இல்லை என்றால், நானும் நிச்சயமாகக் கழுதை இல்லை."
மூன்றாவது குழுவிலிருந்து:
"இவர்கள் அனைவருக்கும் தலா ஒரு நல்ல அடி கொடுத்து, இந்த விவகாரத்தை முடித்துவிட வேண்டும்!" “முழு மண்டபத்தையும் அதிர வையுங்கள்!”
மற்றொருவர் கேட்டார்:
“லெம்ப்கே தம்பதியினரால் எப்படி வெட்கப்படாமல் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடிகிறது?”
“அவர்கள் ஏன் வெட்கப்பட வேண்டும்? உங்களுக்கு வெட்கமாக இல்லையே, அப்படித்தானே?”
“எனக்கு வெட்கமாகத்தான் இருக்கிறது—ஆனால், அவர் ஆளுநராயிற்றே.”
“நீ ஒரு பன்றி.”
“என் வாழ்நாளில் இவ்வளவு—சொல்லப்போனால், இவ்வளவு சாதாரணமான ஒரு நடன விருந்தை நான் பார்த்ததே இல்லை,” என்று ஒரு பெண்மணி நையாண்டியுடன் கூறினாள். அவள் யூலியா மிகைலோவ்னாவிற்கு மிக அருகில் நின்றுகொண்டு, மற்றவர்களுக்கும் கேட்கும் வகையிலேயே இதைப் பேசினாள். நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, பருத்த உடல்வாகு கொண்ட, முகத்தில் அடர்த்தியாகச் சாயம் பூசிய, பளபளப்பான பட்டு உடை அணிந்த அந்தப் பெண்ணை ஊரில் உள்ள அனைவருக்கும் தெரியும்; ஆனால், யாரும் அவளைத் தங்கள் வீட்டிற்குள் அனுமதிப்பதில்லை. அவர் ஒரு அரசு ஆலோசகரின் விதவை; அவருக்கு ஒரு மரத்தாலான வீடும் சொற்ப ஓய்வூதியமுமே கிடைத்தன, ஆனாலும் அவர் மிகவும் வசதியாக வாழ்ந்து வந்தார், குதிரைகளைக்கூட வளர்த்து வந்தார். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, அவர் தானாக முன்வந்து யூலியா மிகைலோவ்னாவைச் சந்திக்க முயன்றார், ஆனால் யூலியா மிகைலோவ்னா அவரைச் சந்திக்க மறுத்துவிட்டார்.
“இப்படித்தான் நடக்கும் என்று முன்பே கணித்திருக்கலாம்,” என்று அவள் யூலியா மிகைலோவ்னாவின் கண்களை நேராக, துணிச்சலுடன் உற்றுப் பார்த்தபடி கூறினாள்.
“உங்களால் முன்பே கணிக்க முடிந்ததென்றால், பிறகு ஏன் இங்கு வந்தீர்கள்?” என்று யூலியா மிகைலோவ்னா தன்னை அடக்க முடியாமல் பதிலடி கொடுத்தார். “ஓ, அறியாமையினால் வந்திருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன்!” என்று அந்தப் பெண்மணி சட்டென்று பதிலளித்தாள்; அவள் உடல் முழுவதும் ஒருவிதமான ஆவேசம் தெரிந்தது (அவள் ஒரு மோதலுக்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது). ஆனால், அந்த ஜெனரல் இருவருக்கும் இடையில் குறுக்கிட்டார்:
“அன்பு அம்மையாரே,” என்று யூலியா மிகைலோவ்னாவை நோக்கிச் சாய்ந்தபடி அவர் கூறினார், “நாம் இங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டால் என்ன? நாம் இருப்பதால் அவர்களுக்குச் சுதந்திரமாகச் செயல்பட முடியவில்லை; நாம் இல்லையென்றால் அவர்கள் இன்னும் உற்சாகமாக இருப்பார்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டீர்கள்—நடன விருந்தைத் தொடங்கி வைத்துவிட்டீர்கள்—பிறகு ஏன் அவர்களை அவர்களது போக்கில் விட்டுவிடக்கூடாது? அதுமட்டுமின்றி, ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் ஏதோ உடல்நலமில்லாமல் இருப்பது போலத் தெரிகிறது… ஒருவேளை, தேவையற்ற விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகள் ஏதும் நடக்காமல் இருக்க நாம் கிளம்புவதுதானே நல்லது?”
ஆனால், அதற்குள் காலம் கடந்துவிட்டது.
குவாட்ரில் (quadrille) நடனம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தபோது, ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச் நடனமாடுபவர்களை ஒருவிதமான கோபமும் குழப்பமும் கலந்த பார்வையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்; கூட்டத்திற்குள் முணுமுணுப்புகள் பரவத் தொடங்கியதும், அவர் சுற்றிலும் பார்க்கலானார்; அவரது முகத்தில் அப்பட்டமான অস্বস্তি தெரிந்தது. அப்போதுதான், சிற்றுண்டிப் பகுதியிலிருந்து வந்த சில நபர்களை அவர் கவனித்தார்—அவரது முகம் மிகுந்த வியப்பில் உறைந்து போனது. திடீரென்று, நடனத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் பலத்த சிரிப்பொலி எழுந்தது: “செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கைச் சாராத ஒரு முக்கியமான இதழின்” பதிப்பாசிரியர் ஒருவர், கனமான தடியொன்றை ஏந்தியபடி நடனமாடிக்கொண்டிருந்தார். தான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறிக் கொண்ட அந்த “நேர்மையான ரஷ்யச் சிந்தனை”யின் பாரத்தைத் தம்மால் இனிமேலும் சுமக்க முடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டதே அந்தச் சிரிப்பொலிக்குக் காரணமாக இருந்தது…அந்தச் சூழலில் இருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்று தெரியாமல், திடீரென்று—இறுதிக் காட்சியில்—லியாம்ஷின் தன் கைகளின் மீது நடந்து முன்னே வந்தான்; அவனது மூக்குக் கண்ணாடி தலைகீழாக இருந்தது. இது, அந்த "பீட்டர்ஸ்பர்க்கைச் சாராத, மிரட்டலான வெளியீட்டில்" பொது அறிவு எவ்வாறு எப்போதும் தலைகீழாக, விகாரமாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் குறிக்கும் நோக்கம் கொண்டதாக இருந்தது. கைகளின் மீது நடக்கத் தெரிந்தவன் லியாம்ஷின் ஒருவன் மட்டுமே என்பதால், அந்த வெளியீட்டாளரின் பாத்திரத்தை—அதாவது தடியுடன் இருந்த நபரை—அவனே ஏற்று நடித்தான். யாராவது கைகளின் மீது நடந்து வருவார்கள் என்பது யூலியா மிகைலோவ்னாவுக்குச் சற்றும் தெரிந்திருக்கவில்லை. "என்னிடம் சொல்லவில்லை—என்னிடம் சொல்லவே இல்லை!" என்று அவர் மிகுந்த விரக்தியுடனும் கோபத்துடனும் என்னிடம் பின்னர் திரும்பத் திரும்பக் கூறினார். கூட்டத்தின் சிரிப்பொலி, அந்த உருவகத்தை நோக்கியதாக இருக்கவில்லை—அதைப் பற்றி யாருக்கும் எந்த அக்கறையும் இல்லை—மாறாக, வால் கோட் அணிந்த ஒரு மனிதன் கைகளின் மீது நடந்து வருவதைப் பார்த்ததாலேயே அவர்கள் சிரித்தனர். லெம்ப்கே ஆத்திரமடைந்து நடுங்கத் தொடங்கினார்.
"பாவி!" என்று லியாம்ஷினைச் சுட்டிக்காட்டி அவர் கத்தினார். "அந்தக் கேவலமானவனைப் பிடியுங்கள்! அவனைத் திருப்புங்கள்—அவன் கால்கள்... அவன் தலை... அவன் தலை மேலே இருக்கட்டும்—மேலே இருக்கட்டும்!"
லியாம்ஷின் சட்டென்று காலூன்றி எழுந்து நின்றான். சிரிப்பொலி இன்னும் அதிகமானது.
"சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த அயோக்கியர்கள் அனைவரையும் வெளியேற்றுங்கள்!" என்று லெம்ப்கே திடீரென்று ஆணையிட்டார். கூட்டத்தில் பெரும் கூச்சலும் ஆரவாரமும் எழுந்தன.
"அப்படிச் செய்ய முடியாது, மேதகு அவர்களே."
"பொதுமக்களை நீங்கள் இப்படித் திட்டக்கூடாது, ஐயா."
"நீங்களே ஒரு முட்டாள்!" என்று எங்கோ ஒரு மூலையிலிருந்து குரல் கேட்டது.
"கொள்ளையர்கள்!" என்று அறையின் மறுமுனையிலிருந்து யாரோ கத்தினர்.
அந்தக் குரல் வந்த திசையை நோக்கி லெம்ப்கே சட்டென்று திரும்பினார்; அவரது முகம் மரணமடைந்தவரைப் போல வெளிறிப் போனது. அவரது இதழ்களில் ஒரு அர்த்தமற்ற புன்னகை அரும்பியது—ஏதோ ஒன்றை அவர் திடீரென்று புரிந்துகொண்டது போலவோ அல்லது நினைவுகூர்ந்தது போலவோ இருந்தது. "பெரியோர்களே," என்று யூலியா மிகைலோவ்னா, தன்னை நோக்கி வந்த கூட்டத்தைப் பார்த்துக் கூறியபடி, தன் கணவரை இழுத்துக்கொண்டு, "பெரியோர்களே, தயவுசெய்து ஆந்த்ரேய் அந்தோனோவிச்சை மன்னித்துவிடுங்கள்—அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை... தயவுசெய்து அவரை மன்னித்துவிடுங்கள்... அவரைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், பெரியோர்களே!" என்று வேண்டினார். அவள், “அவனை மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வதை நான் தெளிவாகக் கேட்டேன். நிகழ்வுகள் மிக வேகமாக நடந்தேறின. ஆனால், யூலியா மிகைலோவ்னாவின் அந்த வார்த்தைகளுக்கு அடுத்த கணமே, கூட்டத்திலிருந்த சிலர் ஏதோ பெரும் பீதிக்குள்ளானதைப் போல மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கியதை என்னால் இன்னும் தெளிவாக நினைவுகூர முடிகிறது. ஒரு பெண் கண்ணீர்க் குரலில், பதற்றத்துடன் அலறியதும் என் நினைவில் உள்ளது:
“ஐயோ, முன்போலவே நடக்கிறது!”
திடீரென்று—ஏற்கனவே ஒரு நெரிசல் உருவாகிக்கொண்டிருந்த சூழலில்—அதே கருத்தை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான செய்தி வெடிகுண்டென விழுந்தது: “முன்போலவே நடக்கிறது!”
“தீ! ஜாரெச்சியே முழுவதுமாக எரிந்துகொண்டிருக்கிறது!”
இந்த பயங்கரமான அலறல் எங்கிருந்து முதலில் கேட்டது என்று என்னால் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை—மண்டபத்திற்குள்ளிருந்தா அல்லது படிக்கட்டுகளின் வழியாக யாராவது ஓடி வந்து கத்தினார்களா என்று தெரியவில்லை—ஆனால், அது விவரிக்க முடியாத அளவுக்குப் பெரும் பீதியை உருவாக்கியது. விருந்தில் கலந்துகொண்டவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் ஜாரெச்சியே பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள்; அங்குள்ள மர வீடுகளின் உரிமையாளர்களோ அல்லது அங்கு வசிப்பவர்களோதான் அவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஜன்னல்களை நோக்கி ஓடி, திரைகளை அவசரமாக விலக்கி, கிழித்தெறிந்தனர். ஜாரெச்சியே தீப்பிடித்து எரிந்துகொண்டிருந்தது. தீ அப்போதுதான் பரவத் தொடங்கியிருந்தது, ஆனால் அது மூன்று வெவ்வேறு இடங்களில் ஒரே நேரத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்தது—இதுதான் அந்தப் பெரும் அச்சத்திற்குக் காரணமானது.
“இது திட்டமிட்ட தீவைப்பு! ஷ்பிகுலின் கும்பல்தான் செய்திருக்க வேண்டும்!” என்று கூட்டத்திலிருந்தவர்கள் கத்தினர்.
குறிப்பிடத்தக்க சில கூற்றுகள் இன்னும் என் நினைவில் உள்ளன:
“அவர்கள் தீ வைப்பார்கள் என்று என் மனம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது—இத்தனை நாட்களாகவே எனக்கு ஏதோ நடக்கப்போவது போலத் தோன்றியது!”
“ஷ்பிகுலின் கும்பல்—நிச்சயமாக அவர்கள்தான், வேறு யாரும் இருக்க முடியாது!”
“அங்கே தீ வைப்பதற்காகவே நம் அனைவரையும் திட்டமிட்டு இங்கே வரவழைத்திருக்கிறார்கள்!”—இப்படி அலறியவர் ஒரு பெண்; அது கொரோபோச்காவின் குரல். அவருடைய சொத்துதான் அப்போது தீயில் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அனைவரும் வெளியேறும் வழியை நோக்கி முண்டியடித்தனர். நுழைவு மண்டபத்தில் மக்கள் தங்கள் உரோம அங்கிகள், சால்வைகள் மற்றும் மேலங்கிகளை எடுக்க முயன்றபோது ஏற்பட்ட நெரிசலையும், பயந்த பெண்களின் அலறல்களையும், இளம் பெண்களின் அழுகுரல்களையும் நான் விவரிக்கப் போவதில்லை. உண்மையில் எந்தத் திருட்டும் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும், இத்தகைய குழப்பத்தில் சிலர் தங்கள் குளிர்கால மேலங்கிகளைக் கண்டறிய முடியாமல், அவற்றை விட்டுவிட்டுச் சென்றதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. பிற்காலத்தில், இந்தச் சம்பவம் ஊர் முழுவதும் பேசப்படும்போது, பலவிதமான கற்பனை அலங்காரங்களுடன் மிகைப்படுத்திக் கூறப்பட்டது. கதவருகே திரண்டிருந்த கூட்டத்தில் லெம்ப்கேயும் யூலியா மிகைலோவ்னாவும் நசுங்கிப் போகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.
“எல்லாரையும் நிறுத்துங்கள்! ஒருவரைக்கூட வெளியே விடாதீர்கள்!” என்று கத்தினார் லெம்ப்கே, கூட்டத்தை நோக்கித் தன் கையை மிரட்டும் தொனியில் நீட்டியபடி. “ஒவ்வொருவரையும் உடனடியாகத் தீவிரமாகச் சோதனையிடுங்கள்!”
நடன அறையிலிருந்து கடுமையான வசவுச் சொற்கள் எழுந்தன.
“ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்! ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்!” என்று மிகுந்த விரக்தியுடன் அலறினார் யூலியா மிகைலோவ்னா.
“முதலில் இவளைக் கைது செய்யுங்கள்!” என்று அவளை நோக்கி விரலை நீட்டி மிரட்டினார் லெம்ப்கே. “முதலில் இவளைச் சோதனையிடுங்கள்! இந்த நடன நிகழ்வே திட்டமிட்டுத் தீ வைப்பதற்காகத்தான் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது...”
அவர் அலறிவிட்டு மயங்கி விழுந்தார்—நிச்சயமாக, அது உண்மையான மயக்கம்தான். இளவரசரும், ஜெனரலும், நானும் அவருக்கு உதவ விரைந்தோம்; அந்த இக்கட்டான தருணத்தில் மற்றவர்களும்—சில பெண்களும் கூட—உதவிக்கு வந்தனர். அந்த நரகத்திலிருந்து அந்தப் பரிதாபகரமான பெண்ணை வெளியே தூக்கிச் சென்று, ஒரு வண்டியில் ஏற்றினோம். அவர் தன் வீட்டை நெருங்கும் வரை உணர்வு பெறவில்லை; கண் விழித்ததும் அவர் முதலில் உச்சரித்த பெயர் மீண்டும் ‘ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்’ என்பதுதான். அவரது பிரம்மாண்டமான கனவுகள் அனைத்தும் சிதைந்துபோன நிலையில், அவர் மனதில் ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தார். மருத்துவரை அழைத்து வர ஆள் அனுப்பப்பட்டது. இளவரசரும் நானும் அவரது வீட்டில் ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்தோம். ஜெனரல், ஒரு பெருந்தன்மையான எண்ணத்துடன்—உண்மையில் அவர் மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தபோதிலும்—அந்த “துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணின்” படுக்கைக்கருகிலேயே இரவு முழுவதும் இருக்க விரும்பினார். ஆனால், பத்து நிமிடங்களிலேயே, மருத்துவருக்காகக் காத்திருந்தபடியே வரவேற்பறையில் இருந்த நாற்காலியில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டார்—நாங்கள் அவரை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வந்தோம்.
காவல்துறைத் தலைவர், நடன நிகழ்வு நடந்த இடத்திலிருந்து தீ விபத்து நடந்த இடத்திற்கு விரைந்து சென்று, எங்களைப் போலவே ஆண்ட்ரே அந்தோனோவிச்சையும் அங்கிருந்து பாதுகாப்பாக வெளியே அழைத்து வந்தார். அவர், மாண்புமிகு அவர்களை யூலியா மிகைலோவ்னாவின் வண்டியில் ஏறி "சிறிது ஓய்வெடுக்குமாறு" மிகவும் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டார்; இருப்பினும், ஏனோ தெரியவில்லை, அவர் அந்த விஷயத்தில் பிடிவாதமாக இருக்கவில்லை. இயல்பாகவே, ஓய்வெடுக்கும் பேச்சிற்கே இடமளிக்க மறுத்த ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச், எப்படியாவது தீ விபத்து நடந்த இடத்திற்குச் செல்லத் துடித்தார்; ஆனால், அவரை அங்கு செல்ல அனுமதிப்பதற்கு அது போதுமான காரணமல்ல. இறுதியில், காவல் துறைத் தலைவரே அவரைத் தனது சொந்த வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு தீ விபத்து நடந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். வழியெங்கும் லெம்ப்கே கைகளை அசைத்து, "மிகவும் விசித்திரமான, நடைமுறைப்படுத்தவே முடியாத கருத்துகளை உரக்கக் கூறிக்கொண்டிருந்தார்" என்று அவர் பின்னர் விவரித்தார். அந்தச் சமயத்தில், "திடீரென ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியால்" மாண்புமிகு அவர்கள் ஒருவித மனப்பிறழ்வு நிலைக்கு (delirium tremens) ஆளாகியிருந்தார் என்று பிறகு தெரிவிக்கப்பட்டது.
அந்த விருந்து எவ்வாறு முடிவுக்கு வந்தது என்பதை விவரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சில பெண்கள் உட்பட, பல டஜன் விருந்தினர்கள் மட்டும் அந்த மண்டபங்களில் தங்கியிருந்தனர். அங்கு காவல் துறையினர் எவரும் இல்லை. இசைக்கலைஞர்கள் யாரும் பணி நீக்கம் செய்யப்படவில்லை; அங்கிருந்து வெளியேற முயன்றவர்கள் அடித்துத் துன்புறுத்தப்பட்டனர்.
காலை நேரத்திற்குள், "ப்ரோகோரிச் கூடாரம்" முழுவதுமாகச் சிதைக்கப்பட்டிருந்தது; அங்கிருந்தவர்கள் அளவுக்கு அதிகமாக மது அருந்தி, கட்டுக்கடங்காத, ஆபாசமான 'கோமரின்ஸ்கி' நடனத்தை ஆடி, அறைகளை அசுத்தப்படுத்தியிருந்தனர். விடியற்காலையில், போதையில் தள்ளாடிய அந்த வன்முறைக் கும்பலின் ஒரு பகுதி, இன்னும் புகைந்து கொண்டிருந்த இடிபாடுகளுக்கு அருகில் வந்து, மீண்டும் குழப்பத்தை விளைவிக்கத் தயாரானது. மற்றவர்கள், தாங்கள் விழுந்த இடங்களிலேயே—வெல்வெட் சோஃபாக்களின் மீதோ அல்லது தரையிலோ—தீவிர போதையில் ஆழ்ந்து கிடந்தனர்; அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட அருவருப்பான சூழலும் அங்கிருந்தது. காலை வேளையில், கிடைத்த முதல் வாய்ப்பிலேயே, அவர்கள் கால்களைப் பிடித்து இழுத்து வீதிக்கு வெளியே தள்ளப்பட்டனர். எங்கள் மாகாணத்தில் பணிபுரியும் ஆளுநர்களின் (governesses) நலனுக்காக நடத்தப்பட்ட அந்த கொண்டாட்டங்கள், இவ்வாறாக முடிவுக்கு வந்தன.
IV
ஆற்றின் எங்கள் பகுதியில் இருந்த மக்களுக்கு இந்தத் தீ விபத்து பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது; ஏனெனில், இது திட்டமிட்டு வைக்கப்பட்ட தீ என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. கவனிக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், "தீ!" என்ற முதல் அலறல் கேட்டவுடனேயே, "ஷ்பிகுலின் ஆட்கள்" தான் இதைச் செய்தார்கள் என்ற கூச்சலும் எழுந்தது. ஷ்பிகுலின் தொழிற்சாலையைச் சேர்ந்த மூவர் இந்தத் தீ வைப்புச் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தது இப்போது உறுதியாகியுள்ளது; ஆனால், அந்த மூவர் மட்டுமே இதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தனர். தொழிற்சாலையின் மற்ற அனைவரும், பொதுமக்களின் பார்வையிலும் அதிகாரப்பூர்வ விசாரணையிலும் குற்றமற்றவர்கள் என்று நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டனர். அந்த மூன்று அயோக்கியர்களில் ஒருவர் பிடிபட்டு, தனது குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டார்; மற்ற இருவர் இன்னும் பிடிபடவில்லை. இவர்களுடன் 'பெட்கா' எனும் கைதியும் நிச்சயமாகச் சம்பந்தப்பட்டிருந்தான். தீ விபத்தின் தொடக்கம் குறித்து உறுதியாகத் தெரிந்தவை இவ்வளவுதான்; மற்ற ஊகங்களைப் பொறுத்தவரை, அது முற்றிலும் வேறொரு விஷயம். அந்த மூன்று அயோக்கியர்களையும் தூண்டியது எது? அவர்கள் யாருடைய தூண்டுதலின் பேரில் செயல்பட்டனர்? இக்கேள்விகளுக்கான பதிலைக் கண்டறிவது இன்றும் மிகவும் கடினமான ஒன்றாகவே உள்ளது. பலமான காற்று வீசியதாலும், ஜாரெச்சியே (Zarechye) மாவட்டத்திலிருந்த கட்டிடங்கள் பெரும்பாலும் மரத்தால் ஆனவை என்பதாலும்—அதோடு, மூன்று வெவ்வேறு இடங்களில் தீ வைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதாலும்—தீ மிக வேகமாகப் பரவி, நகரத்தின் ஒரு பகுதியை பயங்கரமான தீவிரத்துடன் சூழ்ந்துகொண்டது (உண்மையில் சொல்லப்போனால், தீ இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வைக்கப்பட்டிருந்தது; மூன்றாவது இடத்தில் தீ வைக்கப்பட்டவுடன் அது கண்டறியப்பட்டு அணைக்கப்பட்டுவிட்டது—இதைப் பற்றி பிறகு விரிவாகப் பார்ப்போம்). இருப்பினும், தலைநகருக்குச் சென்றடைந்த செய்திகள் எங்கள் துரதிர்ஷ்டத்தை மிகைப்படுத்திக் காட்டின: உண்மையில், ஜாரெச்சியே மாவட்டத்தின் கால் பகுதிக்கும் குறைவான இடமே எரிந்து போனது. நகரத்தின் அளவு மற்றும் மக்கள் தொகையுடன் ஒப்பிடுகையில் சிறியதாக இருந்த எங்கள் உள்ளூர் தீயணைப்புப் படை, மிகுந்த திறமையுடனும் தியாக உணர்வுடனும் செயல்பட்டது. நகர மக்களின் கூட்டு முயற்சியும் இருந்தபோதிலும், அதிகாலைக்கு முன்பாக காற்று திசை மாறி, முற்றிலும் அடங்காமல் இருந்திருந்தால், அவர்களால் பெரிய அளவில் எதையும் செய்திருக்க முடியாது. நான் ஜாரெச்சியேவை அடைந்தபோது—நடன விருந்திலிருந்து (ball) தப்பி வந்த ஒரு மணி நேரத்திற்குள்—தீ முழு வேகத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது. ஆற்றிற்கு இணையாக இருந்த ஒரு முழு வீதியும் தீப்பிடித்து, பகல் போல வெளிச்சமாக இருந்தது. இந்தத் தீ விபத்தின் காட்சியை நான் விரிவாக விவரிக்கப்போவதில்லை—ருஷ்யாவில் இத்தகைய காட்சியை அறியாதவர் யார் இருக்க முடியும்? தீப்பிடித்த வீதிக்கு அருகிலிருந்த சந்துகளில் பெரும் குழப்பமும் நெரிசலும் நிலவின. தீ தங்கள் வீடுகளை எட்டிவிடும் என்று அஞ்சிய குடியிருப்பாளர்கள், தங்கள் உடைமைகளை வெளியே இழுத்து வைத்திருந்தனர்; ஆனால், வீட்டை விட்டுச் செல்ல மனமில்லாமல், தாங்கள் காப்பாற்றிய பெட்டிகள் மற்றும் மெத்தைகளின் மீதே, தங்கள் வீட்டின் ஜன்னல்களுக்குக் கீழே அமர்ந்திருந்தனர். சில ஆண்கள் மிகுந்த சிரமத்துடன், வேலிகளைப் பிரித்தெடுத்தும், தீக்கு மிக அருகிலும் காற்றின் பாதையிலும் இருந்த குடிசைகளை இடித்தும் கொண்டிருந்தனர். தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொண்ட குழந்தைகள் அழுதுகொண்டிருக்க, ஏற்கனவே தங்கள் சொற்ப உடைமைகளை வெளியே கொண்டு வந்திருந்த பெண்கள் கதறி அழுது புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர். இன்னும் வெளியேற முடியாமல் சிக்கியிருந்தவர்கள், அமைதியாக, ஆனால் மிகுந்த வேகத்துடன் பாதுகாப்பான இடத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்டனர். தீப்பொறிகளும் எரியும் தணல்களும் எல்லா திசைகளிலும் பறந்தன; மக்கள் அவற்றை அணைக்கத் தங்களால் இயன்றவரை முயற்சி செய்தனர். தீ விபத்து நடந்த இடத்தில், நகரின் பல திசைகளிலிருந்தும் ஓடி வந்த மக்கள் திரண்டிருந்தனர். சிலர் தீயை அணைக்கும் பணியில் உதவினர்; மற்றவர்களோ வெறும் ஆர்வத்தினால் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இரவில் ஏற்படும் பெரும் தீ விபத்து, ஒருவிதமான கிளர்ச்சியையும் உற்சாகத்தையும் தூண்டக்கூடியது—இதுதான் வாணவேடிக்கைகளின் அடிப்படைத் தத்துவமும் கூட. ஆனால், வாணவேடிக்கைகளில் ஒளியானது நேர்த்தியான, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வடிவங்களில் அமைக்கப்படுகிறது; மேலும், அவை முற்றிலும் பாதுகாப்பானவை என்பதால், ஒரு கோப்பை ஷாம்பெயின் அருந்திய பிறகு ஏற்படும் உணர்வைப் போல, ஒருவிதமான விளையாட்டுத்தனமான, களிப்பான உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால், உண்மையான தீ விபத்து முற்றிலும் வேறானது. இங்கே, பயங்கரமும், தங்களுக்கு நேரிடக்கூடிய ஆபத்து குறித்த உணர்வும் கலந்திருக்கும் அதே வேளையில், இரவு நேரத் தீ விபத்துக்கே உரிய அந்த விசித்திரமான, உற்சாகமூட்டும் தன்மையும் வெளிப்படுகிறது. இது பார்ப்பவர்களை ஒரு கணம் உலுக்கி விடுகிறது (நிச்சயமாக, யாருடைய சொத்து எரிகிறதோ, அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான நபரைத் தவிர). இது மனிதனுக்குள் மறைந்திருக்கும் அழிவுக்கான உந்துதல்களைத் தூண்டுகிறது—துரதிர்ஷ்டவசமாக, இத்தகைய உந்துதல்கள் ஒவ்வொரு மனிதனின் ஆன்மாவிலும், மிக எளிமையான, குடும்பப் பற்றுள்ள ஒரு அரசு ஊழியரின் மனதிற்குள் கூட மறைந்திருக்கின்றன... இந்த இருண்ட உணர்வு பெரும்பாலும் ஒரு போதையைப் போன்றது. "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், ஒரு தீ விபத்தைப் பார்க்கும்போது, அதில் ஒருவித இன்பத்தை உணராமல் இருக்க முடியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை?" என்று ஸ்டெபான் ட்ரோஃபிமோவிச் என்னிடம் கூறினார். தற்செயலாக ஒரு இரவு நேரத் தீ விபத்தைக் கண்டுவிட்டுத் திரும்பிய அவர், அந்த நிகழ்வின் தீவிரமான தாக்கத்திலிருந்து இன்னும் மீளாத நிலையில், இந்த வார்த்தைகளை அப்படியே என்னிடம் சொன்னார். நிச்சயமாக, இரவு நேரத் தீ விபத்துகளில் இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டும் அதே நபர், ஒரு குழந்தையையோ அல்லது முதிய பெண்ணையோ காப்பாற்றத் தீயிற்குள் குதிக்கவும் கூடும்—ஆனால், அது முற்றிலும் வேறொரு கதை.
கூட்டத்தைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற நான், யாரிடமும் எதுவும் கேட்காமலேயே, மிகவும் ஆபத்தான இடத்திற்குச் சென்றடைந்தேன். அங்கே, ஜூலியா மிகைலோவ்னாவின் வேண்டுகோளின்படி நான் தேடிக்கொண்டிருந்த லெம்ப்கேயைக் கண்டேன். அவரது நிலை மிகவும் விசித்திரமாகவும், அசாதாரணமாகவும் இருந்தது. அவர் ஒரு வேலியின் இடிபாடுகளின் மீது நின்றுகொண்டிருந்தார். அவருக்கு இடதுபுறம், சுமார் முப்பது அடி தொலைவில், முற்றிலும் எரிந்துபோன ஒரு இருமாடி மர வீட்டின் கருகிய எலும்புக்கூடு போல காட்சியளிக்கும் கட்டடம் நின்றிருந்தது. அதன் ஜன்னல்கள் இருந்த இடங்களில் பெரிய துவாரங்கள் தெரிந்தன, கூரை இடிந்து விழுந்திருந்தது, மேலும் கருகிய மரக்கட்டைகளின் இடையே அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகத் தீப்பிழம்புகள் இன்னும் நெளிந்து கொண்டிருந்தன. முற்றத்தின் உட்புறத்தில், சிதைந்த வீட்டிலிருந்து சுமார் இருபது அடிகள் தொலைவில், இரண்டு அடுக்குகள் கொண்ட ஒரு துணைக்கட்டிடம் தீப்பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது; அதை அணைக்க தீயணைப்பு வீரர்கள் தீவிரமாகப் போராடிக்கொண்டிருந்தனர். வலதுபுறத்தில், தீயணைப்பு வீரர்களும் பொதுமக்களும் ஓரளவுக்குப் பெரிய மரத்தாலான கட்டடம் ஒன்றைக் காப்பாற்ற முயன்று கொண்டிருந்தனர்; அது இன்னும் முழுமையாகத் தீப்பிடிக்கவில்லை என்றாலும், அவ்வப்போது அதில் தீப்பற்றிக்கொண்டே இருந்தது, அதன் அழிவு தவிர்க்க முடியாததாகவே தோன்றியது. லெம்ப்கே, அந்தத் துணைக்கட்டிடத்தை நோக்கி கத்திக்கொண்டும், கைகளை அசைத்து சைகை காட்டிக்கொண்டும் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால், யாரும் அவர் சொல்வதைக் கவனிக்கவில்லை. அவர் அங்கேயே தனியாக விடப்பட்டு, அனைவராலும் முழுமையாகக் கைவிடப்பட்டிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. குறைந்தபட்சம், அடர்த்தியான மற்றும்...அவரைச் சூழ்ந்திருந்த பலதரப்பட்ட மக்கள்—கண்ணியமானவர்கள் முதல் பேராலாயத்தின் தலைமை மதகுரு வரை கலந்திருந்த அந்த விசித்திரமான கூட்டம்—ஆர்வத்துடனும் வியப்புடனும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர்; ஆனால், யாரும் அவரிடம் பேசவோ அல்லது அவரை அங்கிருந்து அழைத்துச் செல்லவோ முயலவில்லை. லெம்ப்கே, வெளிறிய முகத்துடனும் ஜொலிக்கும் கண்களுடனும் மிகவும் விசித்திரமான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் தலைக்கவசம் அணியவில்லை—ஏனெனில், சிறிது நேரத்திற்கு முன்பே அதை அவர் தொலைத்துவிட்டிருந்தார்.
“இது முழுவதுமே தீவைப்பு! இது நிஹிலிசம் (nihilism)! எங்காவது தீப்பற்றி எரிகிறது என்றால், அது நிஹிலிசம் தான்!” என்று அவர் கூறுவதைக் கேட்ட எனக்கு, ஒருவித நடுக்கம் ஏற்பட்டது. ஏற்கனவே பல அதிர்ச்சிகளைக் கண்டிருந்தாலும், அந்தத் தருணத்தின் கடுமையான எதார்த்தம் மிகுந்த அதிர்ச்சியைத் தருவதாகவே இருந்தது.
அருகில் வந்த ஒரு காவல் ஆய்வாளர், “ஐயா, நீங்கள் உங்கள் வீட்டிற்குச் சென்று அமைதியாக ஓய்வெடுக்கலாமே? இங்கே நிற்பது உங்களுக்கு மிகவும் ஆபத்தானது,” என்று கூறினார்.
பிற்காலத்தில் நான் அறிந்துகொண்டபடி, இந்த ஆய்வாளர், ஆண்ட்ரி அந்தோனோவிச்சைக் கண்காணிப்பதற்காகவும், எப்படியாவது அவரை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வதற்காகவும், தேவைப்பட்டால் பலத்தைப் பயன்படுத்திக் கூட அவரை அப்புறப்படுத்துவதற்காகவும் காவல் தலைவரால் பிரத்யேகமாக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். ஆனால், அந்தப் பணி அவரது திறனுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவே இருந்தது.
“வீடுகளை இழந்தவர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டே, நகரத்தையே எரித்துவிடுகிறார்கள்! இது நான்கு அயோக்கியர்களின் வேலை—சரியாகச் சொன்னால், நான்கரை அயோக்கியர்களின் வேலை! அந்த அயோக்கியனைக் கைது செய்யுங்கள்! இங்கே அவன் ஒருவன் மட்டும்தான் இருக்கிறான், ஆனால் அவன் மற்ற நான்கரை பேரின் மீது பழி சுமத்துகிறான்! கண்ணியமான குடும்பங்களின் கௌரவத்திற்குள் அவன் ஊடுருவுகிறான்! வீடுகளுக்குத் தீ வைக்க அவர்கள் பணிப்பெண்களைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்—இது எவ்வளவு கேவலமானது! கடவுளே, அவன் அங்கே என்ன செய்கிறான்!” என்று அவர் அலறினார். அப்போது, எரிந்துகொண்டிருந்த கட்டிடத்தின் கூரை ஒன்றின் மீது தீயணைப்பு வீரர் ஒருவர் நிற்பதைக் கண்டார். அந்தக் கூரை ஏற்கனவே இடியத் தொடங்கியிருந்தது, அவரைச் சுற்றி தீப்பிழம்புகள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தன. “அவனை கீழே இறக்குங்கள், கீழே இறக்குங்கள்! அவன் உள்ளே விழுந்துவிடுவான், தீயில் சிக்கிக்கொள்வான்—தீயை அணையுங்கள்! அவன் அங்கே என்னதான் செய்கிறான்?” “அவர் தீயை அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார், மேதகு அவர்களே.”
“நம்பவே முடியவில்லை! தீ இருப்பது மக்களின் மனங்களில், கூரைகளின் மேல் அல்ல! அவரை கீழே இழுங்கள்—மற்ற அனைத்தையும் மறந்துவிடுங்கள்! விட்டுவிடுங்கள், அப்படியே விட்டுவிடுங்கள்! எல்லாவற்றையும் அதன் போக்கிலேயே நடக்க விடுங்கள்! அட—இன்னும் யார் கத்துவது? ஒரு மூதாட்டி! ஒரு மூதாட்டி அலறுகிறாள்—அவள் ஏன் அங்கேயே விடப்பட்டாள்?”
உண்மையில், தீப்பிடித்து எரிந்துகொண்டிருந்த கட்டிடத்தின் கீழ் தளத்தில், அந்த வீட்டின் உரிமையாளரான வணிகரின் உறவினரான எண்பது வயது முதிய பெண்மணி ஒருவர் அலறிக்கொண்டிருந்தார். அவர் மறக்கப்பட்டு அங்கே விடப்படவில்லை; மாறாக, தீ இன்னும் பரவாத ஒரு சிறிய மூலையறையில் இருந்த தனது மெத்தையை எடுத்துவர வேண்டும் என்ற பைத்தியக்காரத்தனமான உந்துதலால், அவர் மீண்டும் அந்த எரியும் கட்டிடத்திற்குள் சென்றிருந்தார். புகையினால் மூச்சுத்திணறி, வெப்பத்தின் கொடுமையால் அலறிக்கொண்டிருந்த அவர்—ஏனெனில் அந்த மூலையறையும் அப்போதுதான் தீப்பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது—உடைந்த ஜன்னல் வழியாகத் தனது மெத்தையை வெளியே தள்ள மிகுந்த சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். லெம்ப்கே அவருக்கு உதவ விரைந்து சென்றார். அவர் ஜன்னலை நோக்கி ஓடிச் சென்று, மெத்தையின் ஒரு மூலையைப் பிடித்து, தன் முழு பலத்தையும் கொண்டு இழுப்பதை அனைவரும் பார்த்தனர். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அதே கணத்தில் கூரையிலிருந்து ஒரு பலகை பெயர்ந்து வந்து, அந்த ஏழை மனிதன் மீது விழுந்தது. அது அவரை கொல்லவில்லை—கழுத்தின் ஓரத்தோடு உரசிச் சென்றது—ஆனால், ஆண்ட்ரி அன்டோனோவிச்சின் பணி வாழ்க்கை, குறைந்தது எங்கள் நகரத்திலாவது, முடிவுக்கு வந்தது; அந்த அடியின் வேகத்தில் அவர் நிலைதடுமாறி, உணர்வற்ற நிலையில் கீழே விழுந்தார்.
இறுதியாக, ஒரு மங்கலான, இருண்ட விடியல் பிறந்தது. தீ மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது; காற்று அடங்கியது. அதற்குப் பதிலாக ஒரு கனமான அமைதி நிலவியது, அதைத் தொடர்ந்து மெல்லிய, நிதானமான மழை பெய்யத் தொடங்கியது—சல்லடையில் வடிகட்டுவது போல அது பொழிந்தது. லெம்ப்கே விழுந்த இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில், ஜாரெச்சியே (Zarechye) மாவட்டத்தின் வேறொரு பகுதியில் நான் இருந்தபோது, அங்கிருந்த கூட்டத்தினரிடையே மிகவும் விசித்திரமான பேச்சுகளைக் கேட்டேன். ஒரு வியக்கத்தக்க உண்மை வெளிப்பட்டது: அந்தப் பகுதியின் எல்லையில்—காய்கறித் தோட்டங்களுக்கு அப்பால், மற்ற கட்டிடங்களிலிருந்து குறைந்தது ஐம்பது அடிகள் தொலைவில்—புதிதாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு சிறிய மர வீடு இருந்தது. இந்தத் தனித்திருந்த வீடு, தீ விபத்து தொடங்கிய ஆரம்பத்திலேயே, மற்ற இடங்களுக்கு முன்பாகவே தீப்பிடித்துக்கொண்டது. இது மற்ற கட்டிடங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்ததால், அங்கிருந்து தீ மற்ற இடங்களுக்குப் பரவியிருக்க வாய்ப்பில்லை; அதேபோல், ஒருவேளை ஜாரெச்சியே (Zarechye) பகுதியே முழுமையாக எரிந்திருந்தாலும், காற்றின் திசை எதுவாக இருந்தாலும், இந்த வீடு மட்டும் சேதமடையாமல் இருந்திருக்கும். இந்த வீடு தானாகவே, வேறெந்தத் தொடர்புமின்றி தீப்பிடித்தது போலத் தோன்றியது—இது ஏதோ தற்செயலான விபத்து அல்ல என்பதை உணர்த்தியது. மிக முக்கியமாக, இந்த வீடு முழுமையாக எரிந்துவிடவில்லை; விடியற்காலையில், வீட்டிற்குள் சில அதிர்ச்சியூட்டும் விஷயங்கள் கண்டறியப்பட்டன. அருகிலுள்ள குடியிருப்பில் வசிக்கும் இந்த வீட்டின் உரிமையாளர், தனது புதிய சொத்தில் தீப்பிடித்ததைக் கண்டு விரைந்து வந்தார். அண்டை வீட்டாருடன் இணைந்து, வீட்டின் பக்கவாட்டுச் சுவரில் அடுக்கப்பட்டிருந்த எரிந்துகொண்டிருந்த விறகுக் கட்டைகளை அகற்றி, வீட்டைத் தீயிலிருந்து காப்பாற்றினார். ஆனால், அந்த வீட்டில் குடியிருப்பாளர்கள் இருந்தனர்: ஊருக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு கேப்டன், அவருடைய சகோதரி மற்றும் வயதான பணிப்பெண் ஒருவர். அந்த இரவு, கேப்டன், அவருடைய சகோதரி மற்றும் பணிப்பெண் ஆகிய மூவரும் படுகொலை செய்யப்பட்டிருந்தனர்; மேலும், அவர்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டதும் தெரியவந்தது. (லெம்ப்கே ஒரு மெத்தையைக் காப்பாற்ற மும்முரமாக இருந்த வேளையில், காவல் துறைத் தலைவர் தீ விபத்து நடந்த இடத்திலிருந்து நழுவிச் சென்றது இந்த இடத்திற்குத்தான்.) விடியற்காலையிலேயே இந்தச் செய்தி பரவியது. ஜாரெச்சியே பகுதியில் நடந்த தீ விபத்தில் வீடுகளை இழந்தவர்கள் உட்பட, ஏராளமான மக்கள் அந்தப் புதிய வீட்டைச் சுற்றியிருந்த காலி இடத்திற்குத் திரண்டு வந்தனர். கூட்டம் மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்ததால், உள்ளே நுழைவதே கடினமாக இருந்தது. கேப்டன் முழு உடைகளுடன், ஒரு பெஞ்சின் மீது கழுத்து அறுக்கப்பட்ட நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டதாக என்னிடம் கூறப்பட்டது. அவர் மிகுந்த போதையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தபோது கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்—எந்தச் சத்தமும் அவருக்குக் கேட்டிருக்காது—அவர் ஒரு காளையைப் போல, பெருமளவில் ரத்தம் வெளியேறி உயிரிழந்திருந்தார். அவருடைய சகோதரி மரியா திமோஃபேயெவ்னா பலமுறை கத்தியால் குத்தப்பட்டிருந்தார்; அவர் கதவருகே தரையில் கிடந்தார். இதைப் பார்க்கும்போது, அவர் கொலையாளியுடன் போராடியிருக்கலாம் என்றும், அப்போது அவர் முழு உணர்வுடன் இருந்திருக்கலாம் என்றும் தோன்றியது. அதே சமயம் விழித்துக்கொண்டதாகத் தோன்றும் பணிப்பெண்ணின் தலை, பலமாக அடிபட்டு முற்றிலும் சிதைந்திருந்தது. வீட்டின் உரிமையாளர் கூறுவதன்படி, முந்தைய நாள் காலையில் கேப்டன் அங்கு வந்திருந்தார். அப்போது அவர் மதுபோதையில் இருந்ததோடு, தன்னிடம் இருந்த சுமார் இருநூறு ரூபிள் பணத்தைக் காட்டிப் பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தார். கேப்டனின் பழைய, கிழிந்த பச்சை நிறப் பணப்பை தரையில் காலியாகக் கிடந்தது; ஆனால், மரியா திமோஃபியேவ்னாவின் பெட்டி அப்படியே இருந்தது, ஒரு புனிதச் சின்னத்தின் வெள்ளி உறையும் எடுக்கப்படவில்லை, கேப்டனின் உடைகளும் அப்படியே இருந்தன. திருடன் மிகுந்த அவசரத்தில் இருந்தான் என்பதும், அவனுக்கு கேப்டனின் விவகாரங்கள் நன்கு தெரிந்திருந்தன என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது—அவன் பணத்திற்காக மட்டுமே வந்திருந்தான், அந்தப் பணம் எங்கே வைக்கப்பட்டிருந்தது என்பது அவனுக்குத் துல்லியமாகத் தெரிந்திருந்தது.
...அவர்கள் கிடந்தனர். அந்தச் சரியான தருணத்தில் வீட்டின் உரிமையாளர் வராமல் இருந்திருந்தால், முழுமையாகப் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்த விறகுகள் அந்த வீட்டை முழுவதுமாக விழுங்கியிருக்கும்; "அப்போது, கருகிப்போன சடலங்களுக்கு இடையே உண்மையை கண்டறிவது என்பது மிகவும் கடினமான காரியமாக இருந்திருக்கும்."
இப்படியாகத்தான் அந்தச் செய்தி பரவியது. அதனுடன் இன்னொரு தகவலும் சேர்ந்துகொண்டது: அந்த வீட்டை கேப்டனுக்கும் அவரது சகோதரிக்கும் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொடுத்தவர் வேறு யாருமல்ல, ஜெனரலின் விதவையான ஸ்டாவ்ரோகினாவின் மகன், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் ஸ்டாவ்ரோகின் தான். அவரே நேரில் வந்து அந்த வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார். வீட்டின் உரிமையாளர் அந்த இடத்தைத் தங்குமிடமாக வாடகைக்கு விட விரும்பவில்லை, அதற்குப் பதிலாக அங்கு ஒரு மதுக்கடையைத் தொடங்கவே திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், ஆறு மாதங்களுக்கான வாடகையை முன்கூட்டியே கொடுத்துவிட்டார்.
"இந்தத் தீ விபத்து தற்செயலாக நடக்கவில்லை," என்று கூட்டத்திலிருந்த சிலர் பேசிக்கொண்டனர்.
இருப்பினும், பெரும்பாலானோர் மௌனமாகவே இருந்தனர். அவர்களின் முகங்கள் கடுமையாக இருந்தன, ஆனால் அவர்களிடம் வெளிப்படையான, தீவிரமான கொந்தளிப்பு எதையும் நான் காணவில்லை. அதே சமயம், நிகோலாய் வ்செவோலோடோவிச் குறித்த கதைகள் தொடர்ந்து பரவிக்கொண்டிருந்தன: கொல்லப்பட்ட பெண் அவருடைய மனைவி என்றும், நேற்றுதான் அவர் உள்ளூர் பிரமுகர்களான ட்ரோஸ்டோவ் குடும்பத்தின் மகளை "கௌரவமற்ற வழிகளில்" தன் இருப்பிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார் என்றும், இது குறித்து செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் முறைப்படி புகார் அளிக்கப்படவிருக்கிறது என்றும் பேசிக்கொண்டனர். மனைவியைக் கொன்றதற்கான காரணம் என்னவென்றால், அவர் ட்ரோஸ்டோவ் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பியதுதான் என்று மறைமுகமாகக் கூறப்பட்டது. அங்கிருந்து 'ஸ்க்வோரெஷ்னிகி' (Skvoreshniki) சுமார் இரண்டரை வெர்ஸ்ட் (verst) தொலைவில்தான் இருந்தது; அங்கு யாருக்காவது தகவல் தெரிவிக்க வேண்டுமா என்று நான் யோசித்ததை நினைவுகூர்கிறேன். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், கூட்டத்தைத் தூண்டிவிடும் வகையில் யாராவது செயல்படுவதை நான் கவனிக்கவில்லை—யாரையும் பொய்யாகக் குற்றம் சாட்ட நான் விரும்பவில்லை. இருப்பினும், காலையிலேயே அங்கு வந்து சேர்ந்த, "மதுக்கடை கும்பலைச் சேர்ந்த" என்று சொல்லக்கூடிய, சந்தேகத்திற்குரிய இருவர் அல்லது மூவரை நான் பார்த்தேன்; அவர்களை என்னால் உடனடியாக அடையாளம் காண முடிந்தது. குறிப்பாக, உயரமான, மெலிந்த ஒருவனை எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது—அவன் ஒரு சாதாரண வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன், களைத்த தோற்றமும் சுருள் முடியும் கொண்டவன், அவனது முகம் ஏதோ கரியால் பூசப்பட்டது போல இருந்தது. அவன் ஒரு பூட்டுத் தொழிலாளி என்று பிறகுதான் தெரிந்துகொண்டேன். அவர் மது அருந்தியிருக்கவில்லை; ஆனால், அருகில் நின்றிருந்த சோகமான கூட்டத்திற்கு மாறாக, அவர் ஏதோ ஒருவித உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில், தன்னை மறந்து காணப்பட்டார். அவர் தொடர்ந்து அங்கிருந்தவர்களிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால், அவர் சரியாக என்ன சொன்னார் என்பது எனக்கு நினைவில்லை. அவர் பேசியவற்றில் ஓரளவு புரிந்துகொள்ளக்கூடியவை சில சிறு கூற்றுகள் மட்டுமே; உதாரணமாக, "சகோதரர்களே, இது என்ன நடக்கிறது? இது இப்படியேதான் தொடரப்போகிறதா?" என்று அவர் கைகளை அசைத்துக்கொண்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
குறிப்புகள்
'தி ரஷ்யன் மெசஞ்சர்' (The Russian Messenger) இதழில் (1871, இதழ்கள் 1, 2, 4, 7, 9–11; 1872, இதழ்கள் 11, 12) எஃப். எம். தஸ்தயெவ்ஸ்கி (F. M. Dostoevsky) என்ற பெயரில் வெளியானது. இந்த நாவல் 1873-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் தனிப் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது.
பிரெஞ்சு: *Dieu vous pardonne, mon ami, et Dieu vous garde* — கடவுள் உன்னை மன்னிக்கட்டும் என் நண்பனே, அவர் உன்னைப் பாதுகாக்கட்டும்.
பிரெஞ்சு: *après le temps* — காலப்போக்கில் / இறுதியில்.
பிரெஞ்சு: *quant à moi* — என்னைப் பொறுத்தவரை.
பிரெஞ்சு: *ces pauvres gens ont quelquefois des mots charmants et pleins de philosophie* — இந்த ஏழை மக்கள் சில சமயங்களில் மிகவும் அழகான, தத்துவார்த்தமான கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவார்கள்.
பிரெஞ்சு: *Mon enfant* — என் குழந்தையே.
பிரெஞ்சு: *ce sont des pauvres petits vauriens et rien de plus, des petits дурачки — voilà le mot!* — இவர்கள் வெறும் பரிதாபகரமான சிறு குறும்புக்காரர்கள், அவ்வளவுதான்—சிறு முட்டாள்கள்—அதுதான் சரியான சொல்!
பிரெஞ்சு: *Oh, hier il avait tant d’esprit* — ஓ, நேற்று அவர் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாகப் பேசினார்!
பிரெஞ்சு: *quelle honte!* — என்ன அவமானம்!
பிரெஞ்சு: *Vous me pardonnerez, charmante dame, n’est-ce pas?* — நீங்கள் என்னை மன்னித்துவிடுவீர்கள் அல்லவா, அழகான அம்மையாரே?
பிரெஞ்சு: *aux enfants* — குழந்தைகளுக்கு. ஃபிரெஞ்சு: * என்னை மன்னியுங்கள், n’est-ce பாஸ்…* - நீங்கள் என்னை மன்னிப்பீர்கள், இல்லையா…
பிரஞ்சு: *பாவ்ரே மேரே!* — ஏழை அம்மா! - ஏழை தாய்
Fr. *vis-à-vis* - எதிர்
Fr. *pas de deux* — *pas de deux*
Fr. *Chère dame* — அன்புள்ள பெண்மணி