பிரமிள்: அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit) - ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் 1

இலக்கியச் செவ்வியல் படைப்பு

ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ்

அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit)

தனது முப்பதாவது வயதில், வோஷ்சேவ் தான் வாழ்வாதாரத்திற்காகப் பணிபுரிந்த சிறிய இயந்திரப் பட்டறையிலிருந்து பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டான். அவனது பணிநீக்கக் கடிதத்தில், வேலையின் பொதுவான வேகத்திற்கு மத்தியில் அவனிடம் காணப்பட்ட சிந்தனை வயப்படும் போக்கு மற்றும் அதிகரித்து வந்த உடல் தளர்ச்சி ஆகியவற்றின் காரணமாகவே அவன் உற்பத்தியிலிருந்து நீக்கப்படுவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

வோஷ்சேவ் தனது உடைமைகளை ஒரு சாக்கில் திரட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தான்; திறந்தவெளி காற்று தனது எதிர்காலத்தைப் பற்றித் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும் என்று அவன் நம்பினான். ஆனால் காற்று உயிரற்றதாக இருந்தது; அசையாத மரங்கள் தங்கள் இலைகளில் வெப்பத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தன, ஆள் அரவமற்ற சாலையில் தூசி சோர்வாகப் படிந்திருந்தது—இயற்கையின் நிலை அப்படித்தான் இருந்தது. தான் எங்கே செல்கிறோம் என்று வோஷ்சேவுக்குத் தெரியவில்லை; நகரின் எல்லையில், குடும்பம் இல்லாத குழந்தைகள் உழைப்புக்கும் பயனுள்ள பணிகளுக்கும் பயிற்சி அளிக்கப்படும் ஒரு நிறுவனத்தின் தாழ்வான வேலியின் மீது அவன் சாய்ந்து நின்றான். அந்த இடத்தைத் தாண்டியதும் நகரம் முடிவடைந்தது—அங்கே புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் மற்றும் குறைந்த ஊதியம் பெறும் தொழிலாளர்களுக்கான ஒரு மதுக்கூடம் மட்டுமே இருந்தது; முற்றமே இல்லாமல் நேரடியாகச் சாலையிலேயே அமைந்திருந்த கட்டிடம் அது. அந்த மதுக்கூடத்திற்குப் பின்னால் ஒரு களிமண் மேடு உயர்ந்திருந்தது; பிரகாசமான வானிலையில் அதன் மீது ஒரு தனிமையான பழைய மரம் வளர்ந்திருந்தது. உண்மையான மனிதக் குரல்களின் ஒலி அவனை ஈர்க்க, வோஷ்சேவ் அந்த மதுக்கூடத்தை நோக்கிச் சென்று உள்ளே நுழைந்தான். உள்ளே தங்கள் துயரங்களை மறக்கத் துடிக்கும் ஆன்மாக்கள் இருந்தன; அவர்களுக்கு மத்தியில், வோஷ்சேவ் தனது சொந்த வலியின் தீவிரத்தன்மை குறைவதையும் ஒருவித நிம்மதியையும் உணர்ந்தான். மாலை நேரம் வரை அவன் அங்கேயே இருந்தான்; அப்போது காற்று வீசத் தொடங்கி வானிலை மாறப்போவதை உணர்த்தியது. வோஷ்சேவ் திறந்திருந்த ஜன்னல் அருகே சென்று இரவு வருவதைப் பார்த்தான்; அப்போது களிமண் மேட்டில் இருந்த மரத்தைக் கண்டான்—அது வீசும் காற்றில் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது, அதன் இலைகள் ஏதோ ஒரு ரகசிய அவமானத்தால் சுருள்வது போல உள்நோக்கி வளைந்திருந்தன. எங்கோ ஒரு இடத்தில்—ஒருவேளை சோவியத் தொழிலாளர் பூங்காவில்—ஒரு பித்தளை இசைக்குழு (brass band) சோர்வாக இசைத்துக்கொண்டிருந்தது; அதன் ஒரே சீரான, முழுமையடையாத இசை, பள்ளத்தாக்கின் ஓரத்தில் இருந்த தரிசு நிலத்தின் வழியாகக் காற்றால் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. ஏனெனில், அந்த இசைக்குழு உண்மையான மகிழ்ச்சியை அரிதாகவே அறிந்திருந்தது; அதே சமயம் அந்த இசைக்கு ஈடான எதையும் அவர்களால் உருவாக்கவும் முடியவில்லை; அதனால் அவர்கள் தங்கள் மாலைப் பொழுதுகளை அசைவற்ற சோர்வுடனும் இயலாமையுடனும் கழித்தனர். காற்று அடங்கிய பிறகு, அமைதி திரும்பியது; ஆனால் அந்த அமைதி இன்னும் ஆழமான ஒரு இருண்ட மனச்சோர்வால் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. வோஷ்சேவ் ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து, இரவின் மென்மையான இருளை வேடிக்கை பார்த்தபடியும், பலவிதமான துயரமான ஒலிகளைக் கேட்டபடியும், கடினமான, கல் போன்ற எலும்புகளுக்குள் அடைபட்ட தன் இதயத்தின் வேதனையை உணர்ந்தபடியும் இருந்தான்.

"ஏய், பரிமாறுபவரே!" அமைதியாகிவிட்ட அந்த இடத்தில் ஒரு குரல் ஒலித்தது. "அந்த வெறுமையை நிரப்ப எங்களுக்கு இரண்டு குவளைகள் கொடுங்கள்!"

மக்கள் எப்போதும் ஜோடிகளாக—மணமகன்-மணமகளைப் போல—அல்லது சில சமயங்களில் மகிழ்ச்சியான திருமணக் கூட்டமாகவே அந்த பீர் விடுதிக்கு வருவார்கள் என்பதை வோஷ்சேவ் முன்பே கவனித்திருந்தான்.

இம்முறை, அந்தப் பணியாளர் யாருக்கும் பீர் பரிமாறவில்லை; உள்ளே நுழைந்த இரண்டு கூரை வேய்ந்த தொழிலாளர்கள் தங்கள் தாகம் கொண்ட வாயைத் தங்கள் ஏப்ரான்களால் துடைத்துக்கொண்டனர்.

"ஒரு தொழிலாளி தன் விரல் அசைவிலேயே உன்னை ஆட்டிப்படைக்க முடிய வேண்டும், அதிகார வர்க்கத்து ஆளே—ஆனால் நீயோ இவ்வளவு ஆணவத்துடன் நடந்துகொள்கிறாயே!"

ஆனால் அந்தப் பணியாளர் தன் ஆற்றலைச் சேமித்து வைத்திருந்தார்—வேலையின் சோர்விலிருந்து விடுபட்டுத் தன் சொந்த வாழ்க்கைக்கு அதை வைத்துக்கொள்ள விரும்பினார்—அதனால் வாதத்தில் ஈடுபட மறுத்துவிட்டார்.

"விடுதி மூடப்பட்டுவிட்டது, குடிமக்களே. வீட்டிற்குச் சென்று வேறு ஏதாவது வேலையைப் பாருங்கள்."

அந்தத் தொழிலாளர்கள் தட்டிலிருந்து தலா ஒரு உப்புச் சுவை கொண்ட 'சுஷ்கா' (வட்ட வடிவ பிஸ்கட்) வளையத்தை எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்டு வெளியேறினர். வோஷ்சேவ் அந்த பீர் விடுதியில் தனியாக விடப்பட்டான்.

"குடிமகனே! நீ ஒரு குவளை மட்டும்தான் ஆர்டர் செய்தாய், ஆனால் இவ்வளவு நேரமாக இங்கேயே அமர்ந்திருக்கிறாய்! நீ பானத்திற்குத்தான் பணம் செலுத்தினாய், இந்த இடத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு அல்ல!"

வோஷ்சேவ் தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இரவில் நடக்கத் தொடங்கினான். கேள்விகேட்பது போன்ற அந்த வானம், நட்சத்திரங்களின் வேதனைமிக்க தீவிரத்துடன் வோஷ்சேவின் மீது ஒளி வீசியது; ஆனால் நகர விளக்குகள் ஏற்கனவே அணைக்கப்பட்டிருந்தன, உறங்க முடிந்தவர்கள்

இரவு உணவை வயிறார உண்டபின் உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். வோஷ்சேவ் இடிந்து விழும் மண்ணின் வழியாகப் பள்ளத்தை நோக்கிச் சென்று,

குப்புறப் படுத்துக்கொண்டான்; உறங்கித் தன்னைத்தானே மறக்க விரும்பினான். ஆனால் உறக்கத்திற்கு அமைதியான மனமும்,

வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கையான மனப்பான்மையும், கடந்தகாலத் துயரங்களை மன்னிக்கும் குணமும் தேவைப்பட்டன; வோஷ்சேவோ, பதற்றமும்

மன அழுத்தமும் கலந்த விழிப்புணர்வுடன் படுத்திருந்தான்; தான் இந்த உலகத்திற்கு ஏதேனும் பயன்படுகிறானா அல்லது தான் இல்லாமலே எல்லாம் நன்றாக நடக்குமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். மக்கள் மூச்சுத்திணறாமல் இருக்க எங்கிருந்தோ ஒரு காற்று வீசியது; புறநகர்ப் பகுதியின் நாய் ஒன்று, மெல்லிய மற்றும் தயக்கமான குரைப்பொலியின் மூலம் தான் விழிப்புடன் இருப்பதை அறிவித்தது.

"அந்த நாய்க்குச் சலிப்பு தட்டியிருக்கிறது; என்னைப் போலவே அதுவும் வெறும் பிறப்பின் காரணமாகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது."

களைப்பினால் வோஷ்சேவின் உடல் வெளிறிப்போயிருந்தது; இமைகளில் குளிர்ச்சியை உணர்ந்த அவன், தன் கதகதப்பான கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

அன்றைய நாளுக்காக அந்தப் பீர் விடுதி திறக்கப்பட்டு, சூரிய ஒளியில் காற்றும் புல்வெளிகளும் அசைந்துகொண்டிருந்த வேளையில், வோஷ்சேவ் தன் கண்களைத் திறந்தான்; ஈரப்பதத்துடனும் சோர்வுடனும் கூடிய கனத்தை அவன் கண்களில் உணர்ந்தான், அதோடு ஒருவித வருத்தமும் அவனுள் இருந்தது.

தொடர்ந்து வாழ்வதற்கும் உண்பதற்கும் அவனுக்கு வழி தேவைப்பட்டது; எனவே, பயனற்றதாகிப்போன தன் உழைப்பை நியாயப்படுத்துவதற்காக அவன் தொழிற்சாலைக் குழுவை நோக்கிச் சென்றான்.

"உற்பத்திப் பணிகள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, நீங்கள் சும்மா நின்று யோசித்துக்கொண்டிருந்ததாக நிர்வாகம் கூறுகிறது," என்று குழுவினர் அவனிடம் சொன்னார்கள்.

"தோழர் வோஷ்சேவ், நீங்கள் எதைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்?"

"வாழ்க்கைக்கான ஒரு திட்டத்தைப் பற்றி."

"தொழிற்சாலை 'ட்ரஸ்ட்' (Trust) அமைப்பின் திட்டப்படியே இயங்குகிறது. உங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கான திட்டத்தை நீங்கள் கிளப்பிலோ அல்லது 'ரெட் கார்னர்' (Red Corner) அறையிலோ வகுத்துக்கொள்ளலாம்."

"நான் பொதுவான வாழ்க்கைக்கான திட்டத்தைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். என் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை; அதில் எனக்கு எந்த மர்மமும் இல்லை."

"சரி, அப்படி என்னதான் உங்களால் செய்ய முடியும்?" — மகிழ்ச்சி போன்ற ஒன்றை நான் உருவாக்கியிருக்கலாம்; அந்த உள்ளார்ந்த நோக்க உணர்வின் காரணமாக உற்பத்தித் திறனும் அதிகரித்திருக்கும்.

— மகிழ்ச்சி என்பது பொருள்சார் வாழ்விலிருந்தே கிடைக்கும், தோழர் வோஷ்சேவ்; நோக்க உணர்விலிருந்து அல்ல. நாங்கள் உங்களுக்கு ஆதரவாக நிற்க முடியாது; உங்களிடம் வர்க்க உணர்வு இல்லை, மேலும் வெகுஜனங்களுக்குப் பின்னால் தங்கிவிடுவதை நாங்கள் விரும்பவில்லை.

வோஷ்சேவ் ஏதேனும் ஒரு சாதாரண வேலையைக் கேட்க விரும்பினான்—தன் பிழைப்புக்குத் தேவையான அளவு சம்பாதிக்கும் வேலை; ஓய்வு நேரத்தில் தன் சிந்தனைகளைத் தொடரலாம் என்று அவன் திட்டமிட்டிருந்தான். ஆனால், அத்தகைய கோரிக்கையை முன்வைக்க மற்றவர்கள் மீது மரியாதை தேவைப்பட்டது; வோஷ்சேவோ, மற்றவர்களிடமிருந்து தனக்கு அத்தகைய மரியாதை கிடைப்பதை உணரவில்லை.

— பின்னால் தங்கிவிடுவோம் என்று பயப்படுகிறீர்களா? சரி, வால் என்பது உடலின் ஒரு முனைதானே; ஆனால் நீங்களோ நேராக எங்கள் கழுத்தின் மீதே ஏறி அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்! — வோஷ்ஷேவ், உன் ஆழ்ந்த சிந்தனைகளுக்காக அரசு உனக்கு ஒரு மணிநேரத்தை கூடுதலாக ஒதுக்கியிருக்கிறது—முன்பு எட்டு மணிநேரம் வேலை செய்தாய், இப்போது ஏழுதான்; நீ அமைதியாக வாழ்ந்தாலே போதும்! நாமெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் சிந்தனையில் மூழ்கிவிட்டால், பிறகு யார் வேலை செய்வது?

— சிந்தனை இல்லையென்றால், மனிதர்கள் அர்த்தமற்ற செயல்களையே செய்வார்கள்! — என்று வோஷ்ஷேவ் சத்தமாகவே தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

அவன் தொழிற்சாலைக் குழுவிடமிருந்து வெறுங்கையுடன் வெளியேறினான். கோடைக்கால நிலப்பரப்பின் ஊடாக அவன் நடந்து சென்றான்; சாலையின் இருபுறமும் வீடுகளும் பயன்பாட்டுக்கான கட்டமைப்புகளும் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன—அந்த வீடுகளில்... ...வீடற்ற பெருந்திரளான மக்கள் இன்றும் மௌனமாகவே வாழ்ந்துகொண்டிருப்பார்கள். வோஷ்சேவின் உடல் வசதி வாய்ப்புகளைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை; சோர்வுறாமல் திறந்தவெளியில் அவனால் வாழ முடிந்தது; ஆயினும், தனது முந்தைய தங்குமிடத்தில் வளம் கொழித்த காலங்களிலும் நிம்மதியான நாட்களிலும் அவன் துயரத்திலேயே வாடியிருந்தான். மீண்டும் ஒருமுறை அவன் சாலையோர மதுக்கூடத்தைக் கடந்து சென்றான்—அங்கு சிறிது நேரம் தங்குவது அவனைத் தன் கடந்த கால வாழ்க்கையோடு ஏதோ ஒரு வகையில் பிணைத்திருந்தது—பின்னர் அவன் ஒரு பரந்த வெளியில் நின்றான்; அங்கே அவனுக்கு முன்னால் அடிவானமும், குனிந்திருந்த அவன் முகத்தில் மோதிய காற்றின் உணர்வும் மட்டுமே இருந்தன.

அதிலிருந்து ஒரு 'வெர்ஸ்ட்' (சுமார் ஒரு கிலோமீட்டர்) தொலைவில் நெடுஞ்சாலை மேற்பார்வையாளரின் வீடு இருந்தது. அந்தத் தனிமைக்கு பழகிப்போயிருந்த மேற்பார்வையாளர் தன் மனைவியுடன் சத்தமாகச் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்; அவள் மடியில் குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு திறந்த ஜன்னல் அருகே அமர்ந்து, கணவனைத் திட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்; அதே சமயம் அந்தக் குழந்தை அமைதியாக அவனது சட்டையின் மடிப்புகளை இழுத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது—எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டிருந்தும், எதுவும் பேசாமல் இருந்தது.

அந்தக் குழந்தையின் பொறுமை வோஷ்சேவுக்கு நம்பிக்கையளித்தது; பெற்றோர்களுக்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தம் குறித்த எந்த உணர்வும் இல்லை என்பதையும் அவர்கள் எரிச்சலுடனிருப்பதையும் அவன் கண்டான்; ஆனால் அந்தக் குழந்தையோ எந்தப் புகாரும் இன்றி வாழ்ந்து, தன் சொந்தத் துயரங்களை எதிர்கொள்ளும் வகையில் வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. வோஷ்சேவ் தன் ஆன்மாவை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ளவும்—மனதின் செயல்பாட்டிற்குத் தேவையான எந்த உடல் உழைப்பையும் தவிர்க்காமல் மேற்கொள்ளவும்—முடிவு செய்தான்; இதன் மூலம் விரைவில் அந்த மேற்பார்வையாளரின் வீட்டிற்குத் திரும்பி, அந்த நுண்ணறிவுள்ள குழந்தைக்கு வாழ்க்கையின் ரகசியத்தை (அவனது பெற்றோர்கள் தொடர்ந்து மறந்துபோன அந்த ரகசியத்தை) வெளிப்படுத்த முடியும் என்று அவன் கருதினான். "அவர்களின் உடல்கள் ஏதோ தானியங்கி முறையில் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன," என்று பெற்றோரைப் பார்த்தவாறே வோஷ்சேவ் நினைத்தான்; "அவர்கள் விஷயங்களின் சாராம்சத்தை உணர்வதில்லை."

"ஏன் நீங்கள் சாராம்சத்தை உணர்வதில்லை?" என்று ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பியவாறு வோஷ்சேவ் கேட்டான். "இங்கே ஒரு குழந்தை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது, ஆனாலும் நீங்கள் சண்டையிடுகிறீர்கள்—அவனோ ஒட்டுமொத்த உலகையும் முழுமைக்கு இட்டுச் செல்லப் பிறந்தவன்."

கணவனும் மனைவியும் அந்த அந்நிய மனிதனை உற்று நோக்கினர்; அவர்களின் கோபமான முகபாவனைகளுக்கு அடியில் மனசாட்சியின் உறுத்தல் ஒன்று எழுந்தது. "அமைதியாக வாழ்வதற்கு உங்களிடம் வேறு காரணங்கள் இல்லையென்றாலும், உங்கள் குழந்தையையாவது நீங்கள் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்—அதுவே உங்களுக்கு நல்லது."

"பிறகு, இங்கே *உனக்கு* என்ன வேண்டும்?" என்று சாலை மேற்பார்வையாளர் கேட்டார்; அவர் குரலில் கசப்பான கடுமை கலந்திருந்தது. "தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருங்கள்—அதற்காகத்தானே இந்தச் சாலை அமைக்கப்பட்டது..."

வோஷ்சேவ் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சாலையின் நடுவே நின்றான். அந்தக்குடும்பத்தினர் தங்கள் வெறுப்பை உள்ளுக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டு, அவன் அங்கிருந்து கிளம்புவதற்காகக் காத்திருந்தனர்.

"நான் கிளம்பிவிடுவேன், ஆனால் எனக்குச் செல்ல வேறு இடமில்லை. இங்கிருந்து அடுத்த ஊர் வெகு தொலைவிலா இருக்கிறது?"

"அருகில்தான் இருக்கிறது," என்று மேற்பார்வையாளர் பதிலளித்தார். "அப்படியே சும்மா நின்றுகொண்டிருக்காமல் நடந்தால், இந்தச் சாலை உங்களை அங்கே கொண்டு சேர்த்துவிடும்."

"ஆனால் உங்கள் குழந்தையை அன்புடன் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்," என்று வோஷ்சேவ் கூறினான். "நீங்கள் இறந்துபோன பிறகும் அவன் இங்கேயே இருப்பான்."

இதைச் சொல்லிவிட்டு, வோஷ்சேவ் மேற்பார்வையாளரின் வீட்டிலிருந்து ஒரு 'வெர்ஸ்ட்' (சுமார் ஒரு கிலோமீட்டர்) தூரம் நடந்து சென்று, ஒரு வாய்க்கால் ஓரத்தில் அமர்ந்தான்; ஆனால் விரைவில் அவன் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றியும், உண்மையை அறியாததால் ஏற்பட்ட உடல் சோர்வைப் பற்றியும் ஐயுறத் தொடங்கினான்—உலகின் துல்லியமான அமைப்பையோ அல்லது எதற்காக ஒருவன் பாடுபட வேண்டும் என்பதையோ அறியாமல் அவனால் தொடர்ந்து வேலை செய்யவோ அல்லது சாலையில் நடக்கவோ முடியவில்லை. சிந்தனைகளால் களைப்படைந்த வோஷ்சேவ், சாலையோரத்திலிருந்த புழுதி படிந்த புல்வெளியில் படுத்துக்கொண்டான்; வெயில் சுட்டெரித்தது, பகல்நேரக் காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது, கிராமத்தின் எங்கோ ஒரு மூலையில் சேவல்கள் கூவிக்கொண்டிருந்தன—எல்லாமே எந்தப் பதிலையும் தராத ஒரு வாழ்வியலுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்திருந்தன; வோஷ்சேவ் மட்டும் தனியாக, மௌனமாக நின்றான். வோஷ்சேவின் தலைக்கு அருகில் காய்ந்து உதிர்ந்த ஒரு இலை கிடந்தது; காற்று அதை வெகு தொலைவிலிருந்த ஒரு மரத்திலிருந்து கொண்டு வந்திருந்தது, இப்போது அந்த இலை மண்ணோடு மண்ணாகக் கலக்கவிருந்தது. வோஷ்சேவ் அந்த வாடிய இலையை எடுத்து, தன் பையில் இருந்த ஒரு ரகசியப் பகுதியில் வைத்தான்; அங்கேதான் அவன் துரதிர்ஷ்டம் மற்றும் அறியாமையின் பல்வேறு அடையாளங்களைச் சேகரித்து வைத்திருந்தான். "உன் வாழ்க்கைக்கு எந்த நோக்கமும் இருக்கவில்லை," என்று வோஷ்சேவ் ஒருவிதக் கருணைக்குறைவான எண்ணத்துடன் நினைத்தான். "இங்கேயே கிட; நீ எதற்காக வாழ்ந்தாய், எதற்காக இறந்தாய் என்பதை நான் கண்டறிவேன். உன்னை யாருக்கும் தேவைப்படாத நிலையில், நீ இந்த உலகின் நடுவே கைவிடப்பட்டுக் கிடப்பதால், நான் உன்னை வைத்துக்கொண்டு நினைவில் கொள்வேன்."

"உலகில் உள்ள அனைத்தும் எதையும் புரிந்துகொள்ளாமலே வாழ்ந்து நிலைத்திருக்கின்றன," என்று வோஷ்சேவ் சாலையோரத்தில் கூறினான்; அந்தப் பொதுவான, பொறுமையான வாழ்வியலின் சூழலில் தன் பயணத்தைத் தொடர அவன் எழுந்தான். "யாரோ ஒருவர்—அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு சிலர்—எங்களிடமிருந்த உறுதியான நம்பிக்கையைத் தங்களுக்குரியதாக எடுத்துக்கொண்டது போல அது இருந்தது."

அவன் களைத்துப்போகும் வரை சாலையில் நடந்து சென்றான்; உண்மையை இனி அறிய முடியாது என்பதை அவனது ஆன்மா நினைவுகூர்ந்த உடனேயே வோஷ்சேவ் விரைவில் சோர்வடைந்துவிடுவான்.

ஆனால் தொலைவில் அந்த நகரம் ஏற்கனவே கண்ணுக்குத் தெரிந்தது; அதன் கூட்டுறவுப் பண்ணை ரொட்டிக்கூடங்களிலிருந்து புகை எழுந்தது; வீடுகளுக்கு மேலே மக்களின் நடமாட்டத்தால் கிளம்பிய தூசியை மாலை நேரச் சூரியன் ஒளிரச் செய்தது. ஒரு கொல்லர் பட்டறையுடன் அந்த நகரம் தொடங்கியது; வோஷ்சேவ் அதைக் கடந்து சென்றபோது, பாதையே இல்லாத கரடுமுரடான நிலப்பரப்பில் பயணித்து வந்த ஒரு வாகனம் அங்கு பழுதுபார்க்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. குதிரை கட்டும் கம்பத்தின் அருகே குண்டான உடல்வாகு கொண்ட ஒரு மாற்றுத்திறனாளி நின்று, கொல்லரிடம் சத்தமாகக் கூவினான்:

"மிஷ், எனக்குச் கொஞ்சம் புகையிலையைக் கொட்டு—இல்லையென்றால் இன்றிரவு அந்தப் பூட்டை நான் உடைத்துவிடுவேன்!"

வாகனத்தின் அடியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த கொல்லர் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. உடனே அந்த மாற்றுத்திறனாளி தனது ஊன்றுகோலால் அவனது பின்புறத்தில் குத்தினான்.

"மிஷ், வேலையை நிறுத்திவிட்டு எனக்குச் கொஞ்சம் புகையிலை கொடுப்பது நல்லது—இல்லையென்றால் நான் பெரிய சேதத்தை விளைவித்துவிடுவேன்!"

வோஷ்சேவ் அந்த மாற்றுத்திறனாளிக்கு அருகில் நின்றான்; ஏனெனில், நகரத்தின் மையப்பகுதியிலிருந்து சோர்வான இசையை வாசிக்கும் இசைக்குழுவின் தலைமையில் 'பயனியர்' (Pioneer) சிறுவர்களின் அணிவகுப்பு ஒன்று தெருவழியே வந்து கொண்டிருந்தது.

"நேற்று நான் உனக்கு ஒரு முழு ரூபிள் கொடுத்தேன்," என்று கொல்லர் கூறினார். "குறைந்தது ஒரு வாரத்திற்காவது எனக்கு நிம்மதி கொடு! இல்லையென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லை வரைதான் நான் இதைப் பொறுத்துக்கொள்வேன்; பிறகு உன் ஊன்றுகோல்களை எரித்துவிடுவேன்!"

"தாராளமாக எரித்துவிடு!" என்று அந்த மாற்றுத்திறனாளி ஒப்புக்கொண்டான். "பையன்கள் என்னை வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு வருவார்கள்—அப்போது நான் இந்தக் கொல்லர் பட்டறையின் கூரையையே பிய்த்து எறிந்துவிடுவேன்!"

சிறுவர்களின் காட்சியால் கவனம் சிதறிய கொல்லரின் மனம் இளகியது; அவர் அந்த மாற்றுத்திறனாளியின் பையில் சிறிது புகையிலையைக் கொட்டினார்:

"தாராளமாகச் சூறையாடுங்கள், வெட்டுக்கிளிக் கூட்டமே!"

அந்த மாற்றுத்திறனாளிக்குக் கால்கள் இல்லை என்பதை வோஷ்சேவ் கவனித்தான்—ஒரு கால் முழுவதுமாக இல்லை, மற்றொன்றுக்குப் பதிலாக மரத்தாலான ஒரு செயற்கை உறுப்பு இணைக்கப்பட்டிருந்தது; ஊன்றுகோல்கள் மற்றும் வலது கால் துண்டிக்கப்பட்ட இடத்தில் இருந்த மரக்கட்டையின் உதவியுடன் அவன் தன்னைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தான். அந்த நோயாளிக்கு பற்களே இல்லை—உணவால் அவை அனைத்தையும் அவர் முற்றிலுமாகத் தேய்த்துவிட்டிருந்தார்—ஆனால் அவருக்கு ஒரு பிரம்மாண்டமான முகமும் பருத்த உடலும் வளர்ந்திருந்தன; அவரது பழுப்பு நிற, குறுகலாகத் திறந்த கண்கள், தங்களுக்கு அந்நியமான ஓர் உலகத்தை, உடைமையிழந்தவனின் பேராசையுடனும் அடக்கப்பட்ட பேராவலுடனும் உற்று நோக்கின, அதே சமயம் அவரது ஈறுகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசி, காலில்லாத ஒருவனின் ஒலியற்ற எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தின.

சற்றுத் தொலைவில் நகர்ந்து சென்ற முன்னோடி இசைக்குழு, இளைஞர்களின் அணிவகுப்பு இசையை இசைக்கத் தொடங்கியது. வெறுங்கால் சிறுமிகள், தங்கள் எதிர்காலத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தவர்களாக, கொல்லன் பட்டறையைத் துல்லியமாகக் கடந்து அணிவகுத்துச் சென்றனர்; அவர்களின் மெலிந்த, முதிர்ச்சியடையும் உடல்கள் மாலுமி பாணியிலான மேலாடைகளால் மூடப்பட்டிருந்தன, சிந்தனைமிக்க, கவனமான தலைகளில் சிவப்பு பெரெட்டுகள் தளர்வாக அமர்ந்திருந்தன, மேலும் அவர்களின் கால்கள்... ...இளமையின் மென்மையான மயிர் அரும்புகள் அவர்கள் முகத்தில் படர்ந்திருந்தன. அணிவகுப்பின் ஒட்டுமொத்த ஒழுங்குக்கு ஏற்ப நகர்ந்துகொண்டிருந்த ஒவ்வொரு சிறுமியும், தங்கள் முக்கியத்துவத்தையும் வாழ்க்கையின் தீவிரத்தன்மையையும் உணர்ந்து புன்னகைத்தார்கள்; அந்தத் தீவிரத்தன்மைதான் அந்த அணிவகுப்பின் தொடர்ச்சிக்கும் வலிமைக்கும் அவசியமானதாக இருந்தது. சமூகப் போராட்டத்தின் விளைவாக இறந்த குதிரைகளின் உடல்கள் வயல்வெளிகளில் கிடந்த காலகட்டத்தில் பிறந்தவர்கள் இவர்கள்; பிறக்கும்போதே அவர்கள் அனைவருக்கும் முழுமையான உடல் தோல் கூட அமைந்திருக்கவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் தாயின் உடலிலிருந்த சத்துக்களை மட்டுமே நம்பி உயிர்வாழ வேண்டியிருந்தது. அதன் விளைவாக, ஆரம்பகாலத்தில் நிலவிய அந்த உடல் பலவீனத்தின் சுவடு—அதாவது உடல்வாகிலும் முகபாவனையிலும் தெரிந்த ஒருவித மெலிவு—அவர்கள் முகங்களில் இன்னும் தங்கியிருந்தது. ஆயினும், குழந்தைப் பருவ நட்பின் மகிழ்ச்சி, இளமைக்கால விளையாட்டுகளின் ஊடாக எதிர்கால உலகத்தைப் பற்றிய புரிதல், மற்றும் எளிமையான சுதந்திரம் தரும் கண்ணியம் ஆகியவை அவர்கள் முகத்தில் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியைப் பதித்திருந்தன; அந்த மகிழ்ச்சி, வழக்கமான அழகுக்கும் வசதியான குடும்ப வாழ்க்கையால் கிடைக்கும் உடல் செழுமைக்கும் மாற்றாக அமைந்திருந்தது.

தனக்கு அறிமுகமில்லாத, உற்சாகம் பொங்கும் அந்தச் சிறுமிகளின் அணிவகுப்புக்கு முன்னால் வோஷ்சேவ் தயக்கத்துடன் நின்றான்; தன்னைவிட அந்தச் சிறுமிகளுக்கு அதிகம் தெரிந்திருக்கலாம், அவர்கள் ஆழமாக உணர்ந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியதால் அவனுக்குள் ஒருவித வெட்கம் ஏற்பட்டது. ஏனெனில், குழந்தைகள் என்பவர்கள் ஒரு புதிய உடலுக்குள் முதிர்ச்சியடைந்து வரும் காலத்தின் அடையாளங்கள்; ஆனால் வோஷ்சேவோ, வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை அடைவதற்கான ஒரு பயனற்ற முயற்சியைப் போல, துடிப்பான அந்த இளைய தலைமுறையினரால் ஓரங்கட்டப்பட்டு, இருண்ட அமைதிக்குத் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். வோஷ்சேவ் வெட்கத்தையும் அதே சமயம் ஒருவித ஆற்றல் பெருக்கையும் உணர்ந்தான்; உறுதியான மென்மை நிரம்பிய, வெயிலில் கறுத்த அந்தச் சிறுமிகளின் கால்களை விட வேகமாக முன்னேறிச் சென்று, வாழ்க்கையின் உலகளாவிய மற்றும் நிலையான அர்த்தத்தை உடனடியாகக் கண்டறிய அவன் விரும்பினான்.

அணிவகுப்பிலிருந்து ஒரு சிறுமி வெளியே ஓடி, கொல்லன் பட்டறைக்கு அருகிலிருந்த கம்பு வயலுக்குள் சென்று ஒரு செடியைப் பறித்தாள். அவள் நகர்ந்தபோது, அந்தச் சிறுமி குனிந்ததில் அவளது வளர்ந்து வரும் உடலில் ஒரு மச்சம் தெரிந்தது; கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு சக்தியின் லாவகத்துடன் அவள் அவர்களைக் கடந்து மறைந்தாள்; அது வோஷ்சேவ் மற்றும் அந்த ஊனமுற்ற மனிதர் ஆகிய இரு பார்வையாளர்களிடமும் ஒருவித ஏமாற்ற உணர்வை விட்டுச் சென்றது. வோஷ்சேவ் அந்த ஊனமுற்ற மனிதனைப் பார்த்தான்; அவநம்பிக்கை எனும் ரத்த ஓட்டத்தால் அந்த மனிதனின் முகம் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் மாறியிருந்தது; அவன் ஒரு முனகலை வெளிப்படுத்தியபடியே தன் கையைச் சட்டைப் பைக்குள் ஆழமாக அசைத்தான். வொஷ்சேவ் அந்த வலிமைமிக்க, உடல் ஊனமுற்ற மனிதனின் மனநிலையைக் கவனித்தான்; ஆனால், "ஏகாதிபத்தியத்தின் விகாரமான பிறழ்வு" போன்ற அந்த மனிதனின் கைகளில் சோசலிசக் குழந்தைகள் ஒருபோதும் சிக்கமாட்டார்கள் என்பதில் அவனுக்கு மகிழ்ச்சி இருந்தது. இருப்பினும், அந்த ஊனமுற்றவர் 'பயனியர்' (Pioneer) அணிவகுப்பை இறுதிவரை உற்றுநோக்கிக்கொண்டே இருந்தார்; அந்தச் சிறுவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் அப்பாவித்தனம் குறித்து வொஷ்சேவ் கவலை கொண்டான்.

"நீங்கள் வேறு எங்காவது பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்ளலாம்," என்று அவன் அந்த ஊனமுற்றவரிடம் கூறினான். "ஒருவேளை புகைபிடித்தால் உங்களுக்குச் சற்று நிம்மதியாக இருக்குமே!"

"ஓரம்போ, அதிகாரம் பேசும் அயோக்கியனே!" என்று கால்கள் இல்லாத அந்த மனிதன் முழங்கினான்.

வொஷ்சேவ் நகரவில்லை.

"நான் யாரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்?" என்று அந்த ஊனமுற்றவர் சீறினார். "என்னிடமிருந்து அடிவாங்க ஆசைப்படுகிறாயா?"

"இல்லை," என்று வொஷ்சேவ் பதிலளித்தான். "அந்தச் சிறுமியிடம் நீங்கள் ஏதேனும் சொல்லிவிடுவீர்களோ அல்லது அவளுக்கு ஏதேனும் செய்துவிடுவீர்களோ என்றுதான் நான் பயந்தேன்."

தனக்கே உரித்தான வேதனையில், அந்த ஊனமுற்றவர் தனது பெரிய தலையைக் கீழே குனிந்தார்.

"ஒரு குழந்தையிடம் நான் என்ன சொல்லிவிடப் போகிறேன், பாவி? நான் விரைவில் இறக்கப்போகிறேன், அதனால் அந்த நினைவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கவே குழந்தைகளைப் பார்க்கிறேன்."

"முதலாளித்துவப் போர் ஒன்றில்தான் நீங்கள் ஊனமடைந்திருப்பீர்கள்," என்று வொஷ்சேவ் மெதுவாகச் சொன்னான். "ஊனமுற்றவர்களும் வயதாகிறார்கள்—அப்படிப்பட்டவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்."

ஊனமுற்றவர் வொஷ்சேவை நோக்கினார்; இப்போது அவர் கண்களில் ஒரு மேலான அறிவின் மூர்க்கம் தெரிந்தது; முதலில், அவ்வழியே சென்றவனைப் பார்த்துச் சினமடைந்து அவர் மௌனமானார், ஆனால் பிறகு...

கசப்புணர்வுடன் நிதானமாக அவர் சொன்னார்:

"அப்படிப்பட்ட முதியவர்கள் இருக்கிறார்கள், உண்மைதான்; ஆனால் உன்னைப் போன்ற ஊனமுற்றவர்கள் யாரும் இல்லை."

"நான் உண்மையான போரில் பங்கேற்கவில்லை," என்று வொஷ்சேவ் கூறினான். "அப்படிப் பங்கேற்றிருந்தால், நானும் முழு உடலுடன் திரும்பியிருக்க மாட்டேன்."

"நீ பங்கேற்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரிகிறது—அதனால்தான் நீ ஒரு முட்டாள்! போரைப் பார்க்காத ஒரு மனிதன், ஒருபோதும் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்காத பெண்ணைப் போன்றவன்—அவன் ஒரு முட்டாளாகவே வாழ்கிறான். உன் உள்ளீடற்ற தன்மை அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது!"

"ஓ..." என்று கொல்லன் பரிதாபகரமாகச் சொன்னான். "குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போது, 'மே முதல் நாள் வாழ்க!' என்று உரக்கக் கத்தத் தோன்றுகிறது."

பயனியர் (Pioneer) அமைப்பின் இசைக்குழு சிறிது நேரம் நின்றது; பின்னர், தொலைவில் ஒரு அணிவகுப்பு இசையை வாசிக்கத் தொடங்கியது. வோஷ்சேவ் (Voshchev) ஒருவித சோர்வான ஏக்கத்தில் ஆழ்ந்தபடியே, வாழ்வதற்காக நகருக்குள் நடந்தான்.

உலகம் தனது உண்மையான இயல்பை அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தும் தருணத்திற்காகக் காத்திருப்பதைப் போல, வோஷ்சேவ் மாலை வரை அமைதியாக நகருக்குள் அலைந்து திரிந்தான். ஆயினும், உலகம் அவனுக்குத் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை; அவனது உடலின் இருண்ட ஆழத்தில், ஒன்றுமே இல்லாத ஒரு அமைதியான வெளியை அவன் உணர்ந்தான்; அதே சமயம், அங்கே புதிதாக ஏதேனும் ஒன்று தொடங்குவதற்கு எந்தத் தடையும் இருக்கவில்லை. உலகத்திலிருந்து விலகி வாழும் ஒரு மனிதனைப் போல, வோஷ்சேவ் மக்கள் கூட்டத்தைக் கடந்து சென்றான்; துயருறும் மனதின் தீவிரத்தை உணர்ந்தபடியே, அவன் தனது சொந்தத் துயரத்தின் எல்லைகளுக்குள் மேலும் மேலும் உள்வாங்கிக்கொண்டான்.

அப்போதுதான் அவன் நகரின் மையப்பகுதியையும், அங்கே உயர்ந்து நின்ற கட்டுமானங்களையும் கண்டான். கட்டுமானத் தளத்தின் சாரக்கட்டுகளில் மாலை நேரத்து மின்விளக்குகள் ஏற்கனவே ஒளிரத் தொடங்கியிருந்தன; ஆனாலும், திறந்தவெளியின் அமைதியும் உறக்கத்தின் மெல்லிய வாசனையும் அப்பால் உள்ள பரந்த வெளியிலிருந்து மிதந்து வந்து, காற்றில் கலையாமல் அப்படியே தங்கியிருந்தன. இயற்கைக்கு அப்பால், அந்தப் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில், மக்கள் ஆர்வத்துடன் உழைத்துக்கொண்டிருந்தனர்; செங்கல் சுவர்களை எழுப்பியும், சாரக்கட்டுகளின் குழப்பமான வலைப்பின்னலுக்குள் கனமான சுமைகளைச் சுமந்து சென்றும் அவர்கள் இயங்கிக்கொண்டிருந்தனர். தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு கோபுரத்தின் கட்டுமானப் பணியை வோஷ்சேவ் நீண்ட நேரம் உற்று நோக்கினான்; தொழிலாளர்கள் தீவிரமான உடல் உழைப்போ அல்லது பதற்றமோ இன்றி சீராக நகர்வதைக் கண்டான்; ஆயினும், அந்தக் கட்டுமானம் நிறைவை நோக்கித் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

"கட்டிடங்கள் வளரும்போது, மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தில் சுருங்கிவிடுகிறார்களா?" என்று வோஷ்சேவ் யோசித்தான்; அதை நம்புவதற்கு அவன் தயங்கினான். "ஒரு மனிதன் வீட்டை உருவாக்குகிறான், ஆனால் அவனோ சிதைந்துபோகிறான். அப்படியென்றால், அதில் யார் வசிக்கப் போகிறார்கள்?" என்று அவன் நடந்துகொண்டே சிந்தித்தான்.

அவன் நகரின் மையப்பகுதியிலிருந்து அதன் புறநகர்ப் பகுதிக்குச் சென்றான். அவன் அங்கு சென்றடைந்தபோது, தனிமை மிகுந்த இரவு கவிழ்ந்திருந்தது; அந்தச் சூழலின் இருளிலும் இயற்கையிலும் நீரும் காற்றும் மட்டுமே நிறைந்திருந்தன; அந்தப் பரந்த இருப்பின் துயரத்தைப் பற்றிப் பறவைகளால் மட்டுமே பாட முடிந்தது, ஏனெனில் அவை உயரே பறந்துகொண்டிருந்தன, அவற்றின் சுமையும் லேசானதாக இருந்தது.

வோஷ்சேவ் ஒரு வெற்று நிலப்பகுதிக்குள் அலைந்து திரிந்து, இரவு பொழுதைக் கழிப்பதற்கு ஏற்ற ஒரு கதகதப்பான பள்ளத்தைக் கண்டான்; அந்த மண் பள்ளத்தில் தன்னைத் தாழ்த்தி இறங்கிக்கொண்ட அவன், நினைவுகளுக்காகவும் பழிவாங்கும் நோக்கத்துக்காகவும் பலவிதமான விசித்திரமான பொருட்களைச் சேகரித்து வைத்திருந்த தன் பையைத் தலைக்கு அடியில் வைத்துக்கொண்டான்; அப்போது ஒரு கணம் துயரம் அவனை ஆட்கொள்ள, அவன் உறங்கிப்போனான். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் ஒருவன் அரிவாளுடன் அந்த இடத்திற்குள் நுழைந்து, நெடுங்காலமாக வளர்ந்திருந்த அடர்ந்த புதர்களை வெட்டிச் சாய்க்கத் தொடங்கினான். நள்ளிரவு வாக்கில், புல் வெட்டுபவன் வோஷ்சேவை (Voshchev) அடைந்து, அவனை எழுந்து அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுமாறு கூறினான்.

"உனக்கு என்ன வேண்டும்?"

"இது என்ன மாதிரியான சதுக்கம்?" வோஷ்சேவ் தயக்கத்துடன் கேட்டான். "இது வெறும் வீணான இடம்..."

"சரி, இனிமேல் இங்கே ஒரு சதுக்கம் அமையப்போகிறது. இங்கே கட்டுமானப் பணிகள் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. காலையில் வந்து இந்த இடத்தைப் பார்—புதிய கட்டுமானத்தின் அடியில் இது விரைவில் என்றென்றைக்குமாக மறைந்துவிடும்."

"அப்படியானால் நான் எங்கே போவது?"

"நீ தங்கும் விடுதிக்குச் (barracks) சென்று மீதமுள்ள தூக்கத்தை முடிக்கலாம். அங்கே போய் காலை வரை தூங்கு; பிறகு நாம் விஷயங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்."

புல் வெட்டுபவர் சொன்ன வழியைப் பின்பற்றிச் சென்ற வோஷ்சேவ், ஒரு காலத்தில் காய்கறித் தோட்டமாக இருந்த இடத்தில் அமைந்திருந்த மரத்தாலான ஒரு கொட்டகையைக் கண்டான்.

அந்தக் கொட்டகைக்குள் பதினேழு அல்லது இருபது பேர் மல்லாக்கப் படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர்; மங்கலான விளக்கு ஒன்று அவர்களின் உணர்வற்ற முகங்களின் மீது ஒளியை வீசியது. தூங்கிக்கொண்டிருந்த அனைவரும் பிணங்களைப் போல மெலிந்து போயிருந்தனர்; தோலுக்கும் எலும்புக்கும் இடைப்பட்ட குறுகிய இடைவெளி தசைநார்கள் நிறைந்திருந்தது; அந்தத் தசைநார்களின் தடிமன், கடினமான உழைப்பின்போது அவர்கள் எவ்வளவு ரத்தத்தை உடல் முழுவதும் செலுத்த வேண்டியிருந்தது என்பதைக் காட்டிக்கொடுத்தது. அவர்களின் சட்டைகளின் துணி, இதயங்களின் மெதுவான, புத்துணர்ச்சியூட்டும் தாளகதியைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தியது—ஒவ்வொருவரின் உள்ளீடான உடலின் இருளிலும் அந்த இதயங்கள் அருகிலேயே துடித்துக்கொண்டிருந்தன. தனக்கு மிக அருகில் இருந்த மனிதனின் முகத்தை வோஷ்சேவ் உற்று நோக்கினான்; ஒரு முழுமையான மனிதனின் சொல்லொணா மகிழ்ச்சி அதில் தெரிகிறதா என்று அறிய முயன்றான். ஆனால் அந்த மனிதன் இறந்தவனைப் போல அசைவற்றுப் படுத்திருந்தான்; அவனது கண்கள் ஆழ்ந்த துயரத்தில் குழிவிழுந்து போயிருந்தன, தேய்ந்துபோன வேலைக்கான கால்சட்டையை அணிந்திருந்த அவனது கால்கள் குளிர்ந்துபோய், உதவியற்ற நிலையில் நீட்டிக்கொண்டிருந்தன. மூச்சுவிடும் சத்தத்தைத் தவிர, அந்த விடுதி முழுவதும் நிசப்தமாக இருந்தது; யாரும் கனவு காணவில்லை அல்லது நினைவுகளுடன் உரையாடவில்லை—ஒவ்வொரு மனிதனும் எந்தவிதமான கூடுதல் ஆற்றலும் இன்றி வாழ்ந்தான்; தூக்கத்தில், அவனது உயிரைக் காக்கும் இதயம் மட்டுமே உயிருடன் இருந்தது. சோர்வினால் ஏற்பட்ட குளிரை உணர்ந்த வோஷ்சேவ், தூங்கிக்கொண்டிருந்த இரண்டு தொழிலாளர்களின் உடல்களுக்கு இடையே கதகதப்பிற்காகப் படுத்துக்கொண்டான். கண்கள் மூடியிருந்த அந்த மனிதர்களுக்கு அந்நியனாக இருந்தபோதிலும், அவர்களுக்கு அருகில் இரவைக் கழிப்பதில் திருப்தி அடைந்தவனாக அவன் தூங்கினான்; உண்மையை அறியாத நிலையில், பிரகாசமான காலைப் பொழுது வரும்வரை அவன் உறங்கினான்.

காலையில், வோஷ்சேவுக்குள் ஒரு உள்ளுணர்வு தோன்றியது; அவன் கண் விழிக்காமலே மற்றவர்களின் வார்த்தைகளைக் கவனித்தான்.

"அவன் பலவீனமானவன்!" "அவனுக்கு வர்க்க உணர்வு இல்லை."

"பரவாயில்லை: முதலாளித்துவம் நம்மைப் போன்றவர்களை முட்டாள்களாக்கிவிட்டது; அவனும் அந்த இருளின் ஒரு மிச்சம்தான்."

"அவனது வர்க்கப் பின்னணி சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில்—அவன் இதற்குப் போதுமானவன்."

"அவனது உடல்வாகைப் பார்த்தால், அவன் ஏழை வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன் போலிருக்கிறது."

சந்தேகத்துடனும் தயக்கத்துடனும் வோஷ்சேவ் புதிய நாளின் வெளிச்சத்தில் கண்களைத் திறந்தான். முந்தைய இரவு உறங்கிக்கொண்டிருந்த மனிதர்கள் இப்போது அவன் மீது குனிந்து நின்றுகொண்டு, அவனது பலவீனமான நிலையை உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

"இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்—வெறுமனே அலைந்து திரிந்து கொண்டிருக்கிறாயா?" என்று ஒருவன் கேட்டான்; கடும் சோர்வினால் அவனது தாடி ஆங்காங்கே சிதறி வளர்ந்திருந்தது.

"நான் இங்கே 'வாழ்ந்து' கொண்டிருக்கவில்லை," என்று வோஷ்சேவ் கூறினான்; தனது தனிமையான இருப்பை இத்தனை பேர் கவனித்துவிட்டார்களே என்ற கூச்சம் அவனிடம் இருந்தது. "நான் இங்கே சிந்திக்க மட்டுமே செய்கிறேன்."

"எதற்காகச் சிந்திக்கிறாய்? ஏன் உன்னை நீயே வருத்திக்கொள்கிறாய்?"

"உண்மை இல்லையென்றால் என் உடல் பலவீனமடைகிறது; உழைத்து என்னால் பிழைக்க முடிவதில்லை. வேலையின்போது நான் சிந்தனையில் மூழ்கிவிடுவேன், அதனால் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டேன்..."

வோஷ்சேவின் முன்னால் தொழிலாளர்கள் மௌனமாக நின்றனர்; அவர்களின் முகங்கள் உணர்ச்சியற்றதாகவும் சோர்வுற்றதாகவும் இருந்தன; அவர்களின் பொறுமையான கண்களில் அரிதாக, ஏற்கனவே தளர்ந்துபோன ஒரு சிந்தனை மட்டும் மின்னியது.

"சரி, அந்த 'உண்மை'தான் என்ன?" என்று முன்பு பேசிய அதே மனிதன் கேட்டான். "நீ வேலை செய்வதில்லை; வாழ்க்கையின் எதார்த்தத்தை அனுபவிப்பதில்லை—பிறகு உனக்கு எங்கிருந்து சிந்தனை வரும்?"

"உனக்கு அந்த உண்மை எதற்கு?" என்று இன்னொருவன் கேட்டான்; மௌனத்தால் வறண்டுபோயிருந்த உதடுகளைப் பிரித்து அவன் அதைக் கேட்டான். "அது உன் மனதிற்குள் வேண்டுமானால் நன்றாக இருக்கலாம்; ஆனால் வெளியே அது மிகவும் மோசமானதாகவே இருக்கும்."

"அப்படியானால், எல்லாவற்றையும் நீங்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா?" என்று வோஷ்சேவ் அவர்களிடம் கேட்டான்; அவனது குரலில் ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கையும் அதையொட்டிய தயக்கமும் கலந்திருந்தன.

"வேறு எப்படி இருக்க முடியும்? எல்லா அமைப்புகளுக்கும் நாம்தானே உயிர் கொடுக்கிறோம்!" என்று குட்டையான உருவம் கொண்ட ஒருவன் பதிலளித்தான்; சிதறிய, சோர்வான தோற்றமளிக்கும் தாடி சூழ்ந்திருந்த அவனது வாடிய வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தைகள் வெளிவந்தன.

அப்போது கதவு திறந்தது; இரவுப் பணியில் புல் வெட்டும் தொழிலாளி ஒருவன் பொதுவான பயன்பாட்டிற்கான பெரிய கெட்டிலைச் (kettle) சுமந்து வருவதை வோஷ்சேவ் கண்டான்; தங்குமிடத்தின் முற்றத்தில் இருந்த அடுப்பில் தண்ணீர் ஏற்கனவே கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. விழித்தெழுவதற்கான நேரம் கடந்துவிட்டது; அன்றைய உழைப்பிற்கான உணவை உட்கொள்ள வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டது...

மரச் சுவரில் ஒரு சாதாரணக் கடிகாரம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அதன் எடைக்கல்லின் விசை கொண்டு அது பொறுமையாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது; நேரத்தைப் பார்ப்பவர்களுக்கு இதமளிக்கும் வகையில் அதன் முகப்பில் ஒரு இளஞ்சிவப்பு மலர் வரையப்பட்டிருந்தது. தொழிலாளர்கள் மேஜை ஓரத்தில் வரிசையாக அமர்ந்திருந்தனர்; தங்குமிடத்தின் வீட்டு வேலைகளைக் கவனித்துக்கொள்ளும் புல் வெட்டும் தொழிலாளி, ரொட்டியைத் துண்டுகளாக்கி, ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு துண்டையும், அதனுடன் முந்தைய நாள் மீதமிருந்த குளிர்ந்த மாட்டிறைச்சித் துண்டு ஒன்றையும் வழங்கினான். தொழிலாளர்கள் உணவை ஒரு வழக்கமான செயலாக ஏற்றுக்கொண்டு, ஆனால் அதிலிருந்து எந்தவித இன்பத்தையும் பெறாமல், தீவிரமாக உண்ணத் தொடங்கினர். நித்திய மகிழ்ச்சிக்கு இணையான 'வாழ்வின் அர்த்தம்' அவர்களிடம் இருந்தபோதிலும், அவர்களின் முகங்கள் ஒடுங்கியும் சோகமாகவும் இருந்தன; வாழ்வின் அமைதிக்கு மாறாக, அவர்கள் சோர்வை மட்டுமே அறிந்திருந்தனர். நம்பிக்கையின்மை மற்றும் இழப்பு குறித்த அச்சம் ஆகியவற்றுடன், வோஷ்சேவ் அந்த மனிதர்களை உற்றுநோக்கினான்; அவர்கள் மிகுந்த துயரத்துடன் வாழ்ந்தாலும், எந்தவித ஆரவாரமும் இன்றி உண்மையை தங்களுக்குள் சுமந்து நிற்கும் ஆற்றல் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். தனக்கு மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த—சற்று முன்புதான் தன்னுடன் பேசிய—அந்த மனிதனின் உடலிலேயே உலகின் உண்மை குடிகொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிவதே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது; அத்தகைய ஒரு மனிதருக்கு அருகில் இருப்பதன் மூலமே வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் பொறுமையையும், உழைப்பதற்கான ஆற்றலையும் ஒருவன் பெற முடியும் என்பது அதன் பொருளாக இருந்தது. "எங்களுடன் வந்து சாப்பிடுங்கள்!" என்று சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த தொழிலாளர்கள் வோஷ்சேவை அழைத்தனர்.

வோஷ்சேவ் எழுந்து நின்றான்; உலகின் அவசியத் தன்மை குறித்து அவனுக்கு இன்னும் முழுமையான நம்பிக்கை ஏற்படாதபோதிலும்,

ஒருவித சங்கடத்துடனும் சோகத்துடனும் அவன் சாப்பிடச் சென்றான்.

"ஏன் இவ்வளவு ஒடுங்கிப்போய் இருக்கிறீர்கள்?" என்று அவர்கள் அவனிடம் கேட்டனர்.

"ஒன்றுமில்லை," என்று வோஷ்சேவ் பதிலளித்தான். "இப்போது நானும் வாழ்வின் சாராம்சத்தைப் பற்றிச் செயல்பட விரும்புகிறேன்."

வாழ்க்கையின் சரியான தன்மையைக் குறித்து அவன் ஐயம் கொண்டிருந்த காலத்தில், அரிதாகவே நிம்மதியாக உண்டிருக்கிறான்;

எப்போதும் தனது சோர்வுற்ற ஆன்மாவைப் பற்றிய உணர்வுடனேயே அவன் இருந்தான்.

ஆனால் இப்போது அவன் அமைதியாக உண்டான்; தொழிலாளர்களிலேயே மிகவும் சுறுசுறுப்பானவனான தோழர் சஃப்ரோனோவ்—

பின்னர் அவனிடம், வோஷ்சேவ் இப்போது வேலைக்குத் தகுதியானவனாக இருக்கக்கூடும் என்று கூறினான்,

ஏனெனில் இக்காலத்தில் மனிதர்களும் மூலப்பொருட்களைப் போலவே மதிப்புமிக்கவர்களாகிவிட்டனர்; தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதி பல நாட்களாக நகரின் புறநகர்ப் பகுதிகளிலும் பாழ்நிலங்களிலும் அலைந்து திரிந்து, வேலையற்றுத் திரியும் ஏழைகளைக் கண்டறிந்து அவர்களை நிலையான தொழிலாளர்களாக மாற்ற முயன்றார்; ஆனால், அரிதாகவே யாரையாவது அவரால் அழைத்து வர முடிந்தது—ஏனெனில், அவர்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

...வாழ்க்கை மற்றும் உழைப்புடன்.

வோஷ்சேவ் தன் உணவை முடித்துவிட்டு, இன்னும் அமர்ந்திருந்த மற்றவர்களுக்கு மத்தியில் எழுந்து நின்றான்.

"ஏன் எழுந்தாய்?" என்று சாஃப்ரோனோவ் அவனிடம் கேட்டான்.

"நான் அமர்ந்திருக்கும்போது என் சிந்தனைகள் சரியாக ஓடுவதில்லை. நிற்பதே எனக்கு விருப்பம்."

"உன் விருப்பப்படியே செய். நீ ஒருவேளை அறிவுஜீவிகளில் ஒருவனாக இருப்பாய்—அவர்களுக்கு அமர்ந்து சிந்திப்பது மட்டுமே பிடிக்கும்."

"நான் சிந்திக்காதவனாக இருந்த காலத்தில், உடல் உழைப்பை நம்பி வாழ்ந்தேன்; ஆனால் பிற்காலத்தில்... வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போனது, என் வலிமையும் குன்றியது."

ஒரு இசைக்குழு தங்குமிடத்தை (பாரக்ஸ்) நெருங்கி ஒரு இசையை வாசிக்கத் தொடங்கியது—அது வாழ்க்கையின் துடிப்பான ஒலியாக இருந்தது; அதில் குறிப்பிட்ட சிந்தனை ஏதுமில்லை என்றாலும், மகிழ்ச்சியான ஒரு முன்னுணர்வு நிறைந்திருந்தது; அது வோஷ்சேவின் உடலை ஆனந்த அதிர்வுக்குள்ளாக்கியது. அந்தத் திடீர் இசையின் உணர்ச்சிகரமான ஸ்வரங்கள் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பின; அவை வாழ்க்கையின் காலத்தை மதிக்கவும், நம்பிக்கையின் நீண்ட பாதையில் இறுதிவரை பயணித்து இலக்கை அடையவும் தூண்டின—அங்கே அந்த நெஞ்சை உருக்கும் மெல்லிசையின் ஊற்றைக் கண்டடைய வேண்டும், அப்போதுதான் வீணான வாழ்வின் வேதனையால் மரணத்திற்கு முன் கண்ணீர் சிந்த வேண்டிய நிலை ஏற்படாது.

இசை நின்றது, வாழ்க்கை மீண்டும் தன் பழைய பாரத்துடன் அனைவர் மீதும் கவிழ்ந்துகொண்டது.

வோஷ்சேவுக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமான தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதி பணிபுரியும் இடத்திற்குள் நுழைந்தார். அந்த ஊர்வலத்திற்குப் பிறகு, சுத்தம் செய்யப்பட்ட காலி இடத்தில் தொடங்கவிருக்கும் உழைப்பின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், பழைய நகரத்தின் வழியாக ஒருமுறை அணிவகுத்துச் செல்லுமாறு தொழிலாளர் குழுவிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.

தொழிலாளர் குழு வெளியே வந்து, இசைக்கலைஞர்களுக்கு முன்னால் ஒருவிதத் தயக்கத்துடனும் கூச்சத்துடனும் நின்றது.

இசை வடிவில் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட அந்தப் பொதுவான மரியாதையால் சங்கடமடைந்த சாஃப்ரோனோவ், சும்மா ஒருமுறை இருமினான்.

குழி தோண்டும் பணியாளரான சிக்லின் ஆச்சரியத்துடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் அதைப் பார்த்தான்; தனக்குச் சிறப்பு ஏதும் அளிக்கப்படுவதாக அவன் உணரவில்லை, ஆனாலும் அந்த வெற்றியின் அணிவகுப்பு இசையை மீண்டும் ஒருமுறை கேட்டு அமைதியாக மகிழ விரும்பினான். மற்றவர்கள் தங்கள் பொறுமையான கைகளைத் தயக்கத்துடன் பக்கவாட்டில் தொங்கவிட்டுக் கொண்டனர். தனது கடமைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளில் மூழ்கியிருந்ததால், தொழிற்சங்க அதிகாரி தன்னைப்பற்றிச் சிந்திக்க மறந்துபோனார்—அவருக்கு அதுவே எளிதாக இருந்தது; மக்களைத் திரட்டுவதிலும் தொழிலாளர்களுக்குச் சிறிய அளவிலான பொழுதுபோக்குகளை ஏற்பாடு செய்வதிலும் மும்முரமாக இருந்த அவர், சொந்த இன்பங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை; உடல் மெலிந்தாலும், இரவில் ஆழ்ந்து உறங்கினார். தனது பணியின் தீவிர வேகத்தைக் குறைத்திருந்தாலோ, வீட்டில் வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் இல்லாததை நினைத்துப் பார்த்திருந்தாலோ, அல்லது இரவில் தனது மெலிந்த, வயதான உடலைத் தொட்டுப் பார்த்திருந்தாலோ, தொழிலாளர்களின் கடும் உழைப்பிலிருந்து பெறப்படும் அந்த இரண்டு சதவீத வரியின் மூலம் வாழ்வதற்கு அவர் வெட்கப்பட்டிருப்பார். ஆனால் அவரால் நிற்க முடியவில்லை; எதையும் நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பார்க்கும் சொகுசான நிலையும் அவரிடம் இல்லை.

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் மீதான அடங்காத பற்றினால் உந்தப்பட்ட அந்த அதிகாரி, திறமையான கைவினைஞர்களுக்கு அந்த ஊரைக் காட்ட முன்வந்தார்—அது ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடக்கும் வீடுகளைக் கொண்ட ஒரு பரந்த பகுதி. ஏனெனில், உள்ளூர் தொழிலாளர் வர்க்கம் முழுவதையும் தங்கவைக்கக்கூடிய அந்தப் பிரம்மாண்டமான பொதுக் கட்டிடத்தைக் கட்டும் பணியை அவர்கள் இன்று தொடங்கவிருந்தனர்; தனிப்பட்ட முற்றங்களும் வீடுகளும் கொண்ட அந்த ஊரின் மீது இந்தக் கூட்டுப் பெருங்கட்டிடம் கம்பீரமாக உயர்ந்து நிற்கும்; அதே வேளையில், சிறிய தனி வீடுகள் ஆக்கிரமிக்கும் தாவரங்களால் விழுங்கப்பட்டு வெறுமையாகக் கிடக்கும்; மேலும், மறக்கப்பட்ட ஒரு காலத்தைச் சேர்ந்த வாடிய மனிதர்கள் காலப்போக்கில் அங்கே தங்கள் இறுதி மூச்சை விடுவார்கள்.

அருகிலுள்ள இரண்டு கட்டுமானத் தளங்களிலிருந்து பல கொத்தனார்கள் தங்குமிடத்தை (பாரக்ஸ்) நோக்கி வந்தனர்; நகரத்தின் வழியாகக் கட்டுமானக் கலைஞர்களின் அணிவகுப்பு தொடங்குவதற்கு முந்தைய அந்தத் தருணங்களின் பரவசத்தில் அந்த அதிகாரி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தார். இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் இசைக்கருவிகளை உதடுகளில் வைத்தனர்; ஆனால் கைவினைஞர்களின் குழுவோ நகரத் தயாரின்றித் தனியே நின்றது. இசைக்கலைஞர்களின் முகங்களில் வெளிப்பட்ட போலியான ஆர்வத்தை சஃப்ரோனோவ் கவனித்தார்; இசை இவ்வளவு மலிவாக நடத்தப்படுவதைக் கண்டு அவர் மனவேதனை அடைந்தார்.

"இது என்ன விளையாட்டு? நாம் எங்கே போக வேண்டும்? அங்கே பார்ப்பதற்குத்தான் என்ன இருக்கிறது?" தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதியின் அந்தத் தயார்நிலை உணர்வு மறைந்தது; அவர் தனது ஆன்மாவின் இருப்பை உணர்ந்தார்—அவமதிக்கப்படும்போதெல்லாம் அவர் அதை உணர்வது வழக்கம். "தோழர் சஃப்ரோனோவ்! பழைய வாழ்க்கையின் அவலநிலை—அதாவது அந்த அழுக்கு நிறைந்த குடியிருப்புகள் மற்றும் இருண்ட சூழல்—ஆகியவற்றையும், புரட்சிக்கு முன் எந்தவித மகிழ்ச்சியையும் காணாமலே மடிந்த தொழிலாளர்கள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட கல்லறையையும் உங்கள் 'முதல் மாதிரி கூட்டுறவுச் சங்கத்திற்கு' (Artel) காட்ட மாவட்டத் தொழிற்சங்கப் பணியகம் விரும்பியது. அப்போதுதான் நம் நாட்டின் சமவெளிகளுக்கு நடுவே எவ்வளவு சிதைந்துபோன ஒரு நகரம் இங்கே இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள்; தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கு ஏன் ஒரு பொதுவான கூட்டுக்குடியிருப்பு தேவை என்பதை—அதாவது நீங்கள் அடுத்து கட்டப்போகும் அந்த இல்லத்தின் அவசியத்தை—அப்போது உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள்..."

"எங்களை மகிழ்விக்க அதிகம் மெனக்கெட வேண்டாம்!" என்று சஃப்ரோனோவ் மறுப்பு தெரிவித்தார். "என்ன—பல்வேறு அதிகாரப் பிரமுகர்கள் வசிக்கும் அந்தச் சிறிய வீடுகளை நாங்கள் பார்த்ததில்லையா என்ன? அந்த இசைக்குழுவைச் சிறுவர் அமைப்பிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; வீட்டைப் பொறுத்தவரை, எங்கள் சொந்த விழிப்புணர்வின் மூலமே நாங்கள் அதைச் சமாளித்துக்கொள்வோம்."

"அப்படியானால், நான் அளவுக்கு அதிகமாகப் பணிந்து நடப்பவனா?" என்று தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதி கவலையுடன் யோசித்தார். "எங்கள் சங்கப் பணியகத்தில் 'அல்லேலூயா' பாடித் திரியும் ஒருவரே இருக்கும்போது, நான்—நான் மட்டும் அளவுக்கு அதிகமாகப் பணிந்து நடப்பவனா?"

கனத்த இதயத்துடன், தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதி அமைதியாகச் சங்க அலுவலகத்தை நோக்கி நடக்க, இசைக்குழு அவருக்குப் பின்னால் சென்றது.

புல் வெட்டப்பட்ட அந்த வெற்று நிலத்தில் காய்ந்த புல்லின் வாசனையும் திறந்த மண்ணின் ஈரப்பதமும் கலந்திருந்தது; இது வாழ்க்கையின் பொதுவான சோகத்தையும், வீணான முயற்சியின் வலியையும் இன்னும் தீவிரமாக உணரச் செய்தது. வோஷ்சேவிடம் ஒரு மண்வெட்டி கொடுக்கப்பட்டது; பூமியின் தூசியிலிருந்தே உண்மையை பிடுங்கி எடுப்பது போல அவர் அதை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டார். எதையும் இழந்த நிலையில், தனக்கென ஒரு வாழ்க்கைப் நோக்கத்தை வைத்துக்கொள்வதைக் கூட விட்டுக்கொடுக்க வோஷ்சேவ் தயாராக இருந்தார்; ஆயினும், தனக்கு நெருக்கமான வேறொரு மனிதரிடம்—அதாவது மற்றொரு மனிதரின் உருவத்தில்—அத்தகைய நோக்கம் உயிர்பெற்று விளங்குவதையாவது காண அவர் ஏங்கினார். அந்த மனிதருக்கு அருகிலேயே இருப்பதற்காக மட்டும், சிந்தனையாலும் அர்த்தமின்மை உணர்வாலும் சோர்ந்துபோன தனது பலவீனமான உடல் முழுவதையும் கடினமான உழைப்பிற்கு அர்ப்பணிக்க அவர் தயாராக இருந்தார்.

அந்தப் பாழ்நிலத்தின் நடுவே ஒரு பொறியாளர் நின்றுகொண்டிருந்தார்—அவர் வயதில் முதியவர் அல்ல, ஆனால் இயற்கையுடனான அவரது தொடர்புகளால் நரைத்த முடியைக் கொண்டிருந்தார். அவர் ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் ஒரு பிணமாகவே பார்த்தார்; தான் ஏற்கனவே கட்டுமானங்களாக மாற்றியமைத்த பகுதிகளின் அடிப்படையில் அந்த உலகத்தை மதிப்பிட்டார். எங்கும் உலகம் அவனது கூர்மையான கவனிப்புத் திறனுக்கும் கற்பனை வளத்திற்கும் அடிபணிந்து நின்றது; இயற்கையின் உயிரற்ற தன்மையைப் பற்றிய உணர்வால் மட்டுமே அவனது சிந்தனைக்கு ஒரு எல்லை இருந்தது. பருப்பொருள் எப்போதும் துல்லியத்திற்கும் பொறுமைக்கும் பணிந்துபோவதால், அது உயிரற்றதாகவும் சூனியமானதாகவும் கருதப்பட்டது. ஆயினும், அந்த உயிரற்ற சடப்பொருட்களுக்கு மத்தியிலும் மனிதன் உயிர்ப்புடன் கண்ணியத்தோடு திகழ்ந்தான்; அதனால்தான் அந்தப் பொறியாளர் இப்போது தொழிலாளர்களைப் பார்த்துப் பணிவாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பொறியாளரின் கன்னங்கள் சிவந்து காணப்பட்டதை வோஷ்சேவ் கவனித்தான்—நன்கு உண்டதால் ஏற்பட்ட சிவப்பல்ல அது, மாறாக மிக வேகமாகத் துடித்த இதயத்துடிப்பினால் உண்டானது—அந்த விஷயம் வோஷ்சேவுக்குப் பிடித்திருந்தது... ...அந்த மனிதனின் இதயம் படபடவென வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

நிலத்தில் அடிக்கப்பட்டிருந்த குச்சிகளைச் சுட்டிக்காட்டியவாறு, மண் வேலைக்கான திட்டமிடலையும் தோண்ட வேண்டிய இடத்தையும் ஏற்கனவே குறித்துவிட்டதாகவும், வேலையை இப்போதே தொடங்கலாம் என்றும் பொறியாளர் சிக்லினிடம் கூறினார். பொறியாளர் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டே, சிக்லின் தனது சொந்த அனுபவம் மற்றும் கணிப்புடன் அந்தத் திட்டமிடலை ஒப்பிட்டுச் சரிபார்த்தார்—ஏனெனில் அவர் ஒரு மண் தோண்டும் குழுவின் மேற்பார்வையாளராகப் பணியாற்றியவர்; மண் சார்ந்த வேலைகளே அவரது உண்மையான தொழில்; ஆனால், கற்களைக் கொண்டு கட்டுமானம் செய்யும் நேரம் வரும்போது, சிக்லின் அந்தப் பொறுப்பை சாஃப்ரோனோவிடம் விட்டுவிடுவார்.

"ஆட்கள் போதாது," என்று சிக்லின் பொறியாளரிடம் கூறினார். "இது வெறும் வேலையல்ல, சோர்வடையச் செய்யும் ஒரு நீண்ட போராட்டமாகவே இருக்கிறது—காலப்போக்கில் இதிலிருந்து கிடைக்கக்கூடிய பலன்கள் அனைத்தும் வீணாகிவிடும்."

"நான் நூறு பேரை கேட்டிருந்தாலும், தொழிலாளர் பணிவாய்ப்பு மையம் ஐம்பது பேரைத்தான் தருவதாக உறுதியளித்தது," என்று பொறியாளர் பதிலளித்தார். "ஆனால், இதுவரை யாரும் தொடாத அந்த நிலப்பரப்பில் மேற்கொள்ளப்படும் அனைத்துத் தோண்டும் பணிகளுக்கும் நீங்களும் நானும் மட்டுமே பொறுப்பு; நீங்கள்தான் முதன்மைக் குழுவாகச் செயல்படப் போகிறீர்கள்."

"நாங்கள் மற்றவர்களுக்கு முன்னால் செல்ல மாட்டோம். மற்றவர்களையும் எங்கள் நிலைக்கு உயர்த்துவோம். மக்கள் முதலில் இங்கு வந்து சேரட்டும்."

இதைச் சொன்னதும், சிக்லின் தனது மண்வெட்டியை மென்மையான மேல்மண்ணில் ஆழமாகச் செலுத்தினார்; சோர்வுற்றிருந்தாலும் உணர்ச்சியற்ற அவரது முகம் வேலையில் ஆழ்ந்த கவனத்துடன் கீழே குனிந்திருந்தது; வோஷ்சேவும் தனது முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி மண்வெட்டியால் ஆழமாகத் தோண்டத் தொடங்கினார். குழந்தைப்பருவம் வளர்ந்து முதிர்ச்சியடைவதையும், மகிழ்ச்சி சிந்தனையாக மாறுவதையும், எதிர்கால மனிதன் இந்த உறுதியான வீட்டில் அமைதியைக் கண்டடைவதையும்—உயரமான ஜன்னல்கள் வழியாக, தனக்காகக் காத்திருக்கும் மெருகேறிய உலகத்தை அவன் வேடிக்கை பார்ப்பதையும்—அவர் இப்போது கற்பனை செய்து பார்த்தார். ஆயிரக்கணக்கான புல் முனைகளையும், வேர்களையும், கடின உழைப்பு கொண்ட உயிரினங்களின் சிறிய மண் வீடுகளையும் அவர் ஏற்கனவே நிரந்தரமாக அழித்திருந்தார்; இப்போது களிமண்ணின் இறுக்கமான, சலிப்பூட்டும் அடுக்குகளுக்கு இடையே அவர் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் சிக்லின் அவரை விட முன்னேறியிருந்தார்; அவர் ஏற்கனவே மண்வெட்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, இறுகியிருந்த அடிமண் அடுக்குகளை உடைப்பதற்காக இரும்புக்கம்பியை (crowbar) கையில் எடுத்திருந்தார். இயற்கையின் அந்தப் பழமையான அமைப்பைத் தகர்த்தெறியும் அதே வேளையில், சிக்லினால் அதன் முழுமையான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

தனது பணிக்குழுவில் ஆட்கள் குறைவாக இருப்பதை உணர்ந்த சிக்லின், அந்தப் பழமையான நிலத்தை அவசரமாக உடைக்கத் தொடங்கினார்;

உயிரற்ற அந்த நிலத்தின் மீது தொடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் தனது உடலின் முழு உயிர்ச்சக்தியையும் அவர் செலுத்தினார். அவனது இதயம் வழக்கம்போலத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது; அவனது பொறுமையான முதுகில் வியர்வை வழிந்தோடியது—சிக்க்லினின் தோலுக்கு அடியில் கொழுப்புப் படலம் ஏதுமில்லை; அவனது பழைய தசைநார்கள் மற்றும் உள்ளுறுப்புகள் மேலோட்டமாகவே அமைந்திருந்தன; எவ்விதக் கணக்கீடோ அல்லது ஆழ்ந்த சிந்தனையோ இன்றி, அதே சமயம் துல்லியமாகத் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலை அவன் உணர்ந்துகொண்டான். ஒரு காலத்தில் அவன் இளமையாகவும் பெண்களால் விரும்பப்படுபவனாகவும் இருந்தான்—அவனது வலிமையான உடலின் மீதான ஈர்ப்பால் அவர்கள் அவன்பால் ஈர்க்கப்பட்டனர்; அந்த உடல் எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி அலைந்து திரிந்து, அனைவருக்கும் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டது. அக்காலத்தில் பலருக்குச் சிக்க்லினின் தேவை இருந்தது; அவனது உறுதியான அரவணைப்பில் அவர்கள் பாதுகாப்பையும் அமைதியையும் தேடினர்; ஆனால், அவன் மிக அதிகமான மக்களுக்குப் புகலிடம் அளிக்க விரும்பியதால், தனக்கென எந்த உணர்வுகளையும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. இதன் விளைவாக, பொறாமையின் காரணமாகப் பெண்களும் தோழர்களும் அவனை விட்டு விலகிச் சென்றனர்; இரவில் ஏக்கத்தில் வாடும் சிக்க்லின், சந்தை வெளிக்குச் சென்று அங்குள்ள வணிகக் கூடங்களைச் சாய்ப்பான் அல்லது அவற்றை முழுவதுமாகத் தூக்கிச் சென்றுவிடுவான்—இச்செயல்களுக்காக அவன் பின்னர் சிறையில் வாட நேரிடும்; கோடைக்கால மாலைகளில் செர்ரி மரங்களின் நறுமணத்திற்கு நடுவே சிறைக்குள்ளிருந்து அவன் பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டிருப்பான்.

நண்பகல் நேரத்திற்குள், வோஷ்சேவின் தீவிர முயற்சியால் தோண்டி எடுக்கப்படும் மண்ணின் அளவு குறைந்துகொண்டே வந்தது; தோண்டும் வேலையில் அவனுக்கு எரிச்சல் ஏற்படத் தொடங்கியது, மேலும் அவன் மற்ற தொழிலாளர்களை விடப் பின்தங்கினான்—அவனை விட மெதுவாக நகர்ந்தது மெலிந்துபோன ஒரே ஒரு தொழிலாளி மட்டும்தான். பின்னால் இருந்த அந்த மனிதன் சோர்வும் மனச்சோர்வும் கொண்டவனாகவும், உடல் ரீதியாக மிகவும் பலவீனமானவனாகவும் இருந்தான்; அவனது உணர்ச்சியற்ற, வெறிச்சோடிய முகத்திலிருந்து—அதில் ஆங்காங்கே சில முடிகள் மட்டுமே இருந்தன—பலவீனத்தால் உருவான வியர்வை துளிகளாகக் களிமண் மீது விழுந்தது. குழியின் விளிம்பிற்கு மண்ணை உயர்த்தும்போது அவன் இருமிச் சளியை வெளியேற்றுவான்; பின்னர் அமைதியடைந்து, தூக்கத்தை விரும்புவது போலக் கண்களை மூடிக்கொள்வான். "கோஸ்லோவ்!" என்று சாஃப்ரோனோவ் அவனை நோக்கிக் கத்தினான். "மீண்டும் உடல்நிலை சரியில்லையா?"

"மீண்டும்," என்று கோஸ்லோவ் ஒரு குழந்தையின் மெல்லிய குரலில் பதிலளித்தான்.

"நீ உன்னை அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்," என்று சாஃப்ரோனோவ் கூறினான். "இனிமேல், விளக்குக்குக் கீழே உள்ள மேஜையில் உன்னைத் தூங்க வைப்போம்; அங்கே படுத்துக்கொண்டு நீ வெட்கப்படலாம்."

கோஸ்லோவ் சிவந்த, நீர் கோர்த்த கண்களுடன் சாஃப்ரோனோவை நோக்கினான்; சோர்வும் உற்சாகமின்மையும் அவனை ஆட்கொண்டிருந்ததால் அவன் மௌனமாக இருந்தான்.

"அவனுக்கு உன் மீது என்னதான் கோபம்?" வோஷ்சேவ் கேட்டான்.

கோஸ்லோவ் தன் எலும்பு துருத்திய மூக்கிலிருந்து ஒரு தூசுத் துகளை எடுத்தான்; சுதந்திரத்தை ஏங்குபவனைப் போல ஒருபுறம் வெறித்துப் பார்த்தான்—ஆனால் உண்மையில், அவன் எதையும் ஏங்கவில்லை.

"அவர்கள் சொல்கிறார்கள்," என்று அவன் பதிலளித்தான்—மனதில் ஒரு குறையைச் சுமப்பவனின் சிரமத்துடன் பேசினான்—"எனக்கு ஒரு பெண் இல்லை என்று; இரவில் போர்வையின் அடியில் நானே என்னுடன் உடலுறவு கொள்கிறேன் என்றும், பகலில் என் உடல் வெறுமையாக இருப்பதால் நான் வாழ்வதற்குத் தகுதியற்றவன் என்றும். அவர்களுக்கு எல்லாம் தெரியும்—அல்லது அப்படிச் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள்."

வோஷ்சேவ் மீண்டும் சீரான களிமண்ணைத் தோண்டத் தொடங்கினான்; இன்னும் ஏராளமான களிமண்ணையும் மண்ணையும் அகற்ற வேண்டியிருப்பதை அவன் கண்டான்—இருளுக்குள் அனைத்து இருப்பின் உண்மைகளையும் மறைத்து வைத்திருக்கும் இந்த மண்ணுக்குள் புதைந்துள்ள உலகத்தை வெல்ல, கடின உழைப்பையும் மறதியையும் துணைகொண்டு நீண்ட காலம் வாழ வேண்டியிருக்கும். ஒருவேளை, வாழ்க்கைக்குத் தன் சொந்த மனதிலேயே ஒரு அர்த்தத்தை உருவாக்கிக்கொள்வது எளிதாக இருக்கலாம்—எப்படியாயினும், தற்செயலாகவோ அல்லது ஒருவித சோக உணர்வுடனோ அதை ஒருவேளை கண்டடையக்கூடும்.

"சாஃப்ரோனோவ்," பொறுமை இழந்து வோஷ்சேவ் சொன்னான், "வேலை செய்யாமல் சும்மா யோசித்துக்கொண்டே இருக்கவே நான் விரும்புகிறேன்; எப்படியும் உலகம் முழுவதையும் அடியோடு தோண்டிவிட முடியாது."

"உன்னால் அதை உருவாக்க முடியாது," என்று நிமிர்ந்து பார்க்காமலே சாஃப்ரோனோவ் சொன்னான். "உன்னிடம் 'பொருளின் நினைவாற்றல்' (matter's memory) இல்லை; அதனால் நீ கோஸ்லோவைப் போல ஆகிவிடுவாய்—ஒரு விலங்கைப் போல உன்னைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பாய்." "ஏன் இப்படிப் புலம்புகிறாய், பாவம்!" என்று முன்னால் இருந்த சிக்லின் குரல் கொடுத்தான். "மற்றவர்களைப் பார், சும்மா வாழ்ந்து பார்—ஏனென்றால் நீ இங்கேதான் இருக்கிறாய்."

வோஷ்சேவ் மக்களைப் பார்த்தான்; அவர்கள் சகித்துக்கொண்டு வாழ்வதைப் பார்த்து, தானும் எப்படியாவது தொடர்ந்து வாழ முடிவு செய்தான்; அவர்களுடன் சேர்ந்துதான் இந்த உலகத்திற்கு வந்தான், அவர்களிடமிருந்து பிரியாமல் தன் காலத்தில் இறக்கவும் போகிறான்.

"கோஸ்லோவ், குப்புறப் படுத்து மூச்சைச் சீராக்கிக்கொள்!" என்று சிக்லின் சொன்னான். "இருமுவது, பெருமூச்சு விடுவது, மௌனமாக இருப்பது, துயருறுவது—இப்படித்தான் மக்கள் கல்லறைகளைத் தோண்டுவார்கள், வீடுகளை அல்ல." ஆனால், மற்றவர்களின் பரிதாபம் கோஸ்லோவுக்குத் தேவைப்படவில்லை; அவர் சட்டைக்கு அடியில் இருந்த தனது மந்தமான, தளர்ந்துபோன மார்பை மெல்ல வருடிக்கொண்டபடியே, இறுகியிருந்த மண்ணைத் தொடர்ந்து தோண்டிக்கொண்டிருந்தார். பிரம்மாண்டமான வீடுகள் கட்டப்பட்ட பிறகுதான் வாழ்க்கை உண்மையாகத் தொடங்கும் என்று அவர் இன்னும் நம்பினார்; பரிதாபகரமான, எந்தப் பயனும் தராத ஒருவராகத் தோன்றினால் அந்த வாழ்க்கையில் தமக்கு இடமிருக்காது என்றும் அவர் அஞ்சினார். ஒவ்வொரு காலையிலும் கோஸ்லோவின் மனதில் ஒரே ஒரு உணர்வுதான் மேலோங்கியிருந்தது: அவரது இதயம் துடிக்கவே சிரமப்பட்டது; ஆயினும், அந்த இதயத்தின் ஒரு சிறு பகுதியைக் கொண்டாவது எதிர்காலத்தில் தொடர்ந்து வாழ்ந்துவிட வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். அதே சமயம், மார்பில் இருந்த பலவீனம் அவரை வேலை செய்யும்போது அவ்வப்போது விலாப்பகுதியை வருடிக்கொள்ளவும்... ...மெல்லிய முணுமுணுப்பாய் நீடித்தது.

மதிய வேளை கடந்துவிட்டது; ஆனாலும் தொழிலாளர் பணிமையம் இன்னும் எந்தத் தோண்டுபவர்களையும் அனுப்பவில்லை. இரவுப் பணி செய்த புல் வெட்டும் தொழிலாளி, தனது களைப்பைப் போக்கத் தூங்கி எழுந்தான்; பிறகு சில உருளைக்கிழங்குகளை வேகவைத்து, அவற்றின் மீது முட்டையையும் எண்ணெயையும் ஊற்றி, மீதமிருந்த கஞ்சியையும் கலந்து, ஒரு சொகுசு உணர்வைத் தருவதற்காக மேலே 'டில்' (dill) கீரையைத் தூவி, குழுவினரின் தளர்ந்துபோன சக்தியை மீட்டெடுக்க அந்தப் பலவகை கலவை உணவை ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் கொண்டு வந்தான்.

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்ளாமலும், பேராசை இல்லாமலும் அமைதியாக உண்டனர்; அந்த உணவுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் அளிக்கவில்லை—மனிதனின் வலிமை மனதிலிருந்து மட்டுமே கிடைப்பதைப் போல.

பொறியாளர் தனது வழக்கமான சுற்றுப்பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு அகழ்வாராய்ச்சி இடத்திற்கு வந்தார். தொழிலாளர்கள் அந்தப் பாத்திரத்தில் இருந்த உணவை முழுவதுமாக உண்ணும் வரை அவர் ஒதுங்கி நின்றார்; பிறகு கூறினார்:

"திங்கட்கிழமையன்று இன்னும் நாற்பது பேர் வரவிருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்று சனிக்கிழமை; நீங்கள் வேலையை நிறுத்த வேண்டிய நேரம் இது."

"நிறுத்துவதா? என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று சிக்லின் கேட்டான். "நாங்கள் இன்னும் ஒரு கன மீட்டர் அல்லது ஒன்றரை கன மீட்டர் மண்ணை நகர்த்த முடியும்; அதற்கு முன்பே நிறுத்துவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை."

"ஆனால் நீங்கள் நிறுத்தியே ஆக வேண்டும்," என்று பணித்தள மேற்பார்வையாளர் மறுப்பு தெரிவித்தார். "நீங்கள் ஏற்கனவே ஆறு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக வேலை செய்துவிட்டீர்கள்; அதற்கென ஒரு சட்டம் இருக்கிறது."

"அந்தச் சட்டம் சோர்வடைந்தவர்களுக்கானது," என்று சிக்லின் எதிர்த்துப் பேசினான், "ஆனால் தூங்குவதற்கு முன் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் சக்தி எஞ்சியிருக்கிறது. மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" என்று அவன் குழுவினரிடம் கேட்டான்.

"மாலை ஆவதற்கு இன்னும் நீண்ட நேரம் இருக்கிறது," என்று சப்ரோனோவ் குறிப்பிட்டான். "வாழ்க்கையை ஏன் வீணடிக்க வேண்டும்? ஏதாவது பயனுள்ளதைச் செய்வது நல்லது. நாம் ஒன்றும் விலங்குகள் இல்லையே; உற்சாகத்துக்காகவும் நாம் வாழலாம்."

"ஒருவேளை அங்கே கீழே இயற்கை நமக்கு எதையாவது காட்டலாம்," என்று வோஷ்சேவ் கூறினான்.

"உண்மைதான்!" என்று தொழிலாளர்களில் ஒருவன் ஆமோதித்தான்.

பொறியாளர் தன் தலையைக் குனிந்துகொண்டார்; வீட்டில் கழிக்க வேண்டிய அந்த வெறுமையான நேரங்களை அவர் அஞ்சினார்—தனியாக எப்படி வாழ்வது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை.

"அப்படியானால், நான் சென்று வரைபட வேலைகளைச் செய்கிறேன்; அத்துடன் தூண்களை நிறுவுவதற்கான குழிகளின் (pile sockets) எண்ணிக்கையையும் மீண்டும் சரிபார்க்கிறேன்." "சரி அப்படியானால்—போய் வரைபடங்களைத் தயாரித்து கணக்கீடுகளைச் செய்யுங்கள்!" என்று சிக்லின் ஒப்புக்கொண்டான். "எப்படியும் நிலம் தோண்டப்பட்டுத்தான் கிடக்கிறது, சுற்றிலும் ஒருவிதமான சோர்வு நிலவுகிறது—இந்த வேலையை முடித்ததும், நாம் நம் வாழ்க்கையைச் சீரமைத்துக்கொண்டு ஓய்வெடுக்கலாம்."

மேற்பார்வையாளர் மெதுவாக நடந்து சென்றார். அவருக்குத் தன் சிறுவயது நினைவுகள் வந்தன—விடுமுறை நாட்களுக்கு முன்னதாக, தெருவில் மந்தமான நிறமுடைய நீர் ஓடிக்கொண்டிருக்க, வேலையாட்கள் தரையைத் தேய்த்துக் கழுவுவதும், அவரது அம்மா அறைகளைச் சுத்தம் செய்வதும் அவருக்கு நினைவிருந்தது; அப்போது சிறுவனாக இருந்த அவருக்கு எங்கே செல்வது என்று தெரியவில்லை; ஒருவிதமான சோகமும் ஏதோ ஒன்றை அடையத் துடிக்கும் ஏக்கமும் அவரிடம் இருந்தன. இப்போது வானிலையும் மோசமாகிவிட்டது; சமவெளியின் மீது மெதுவான, இருண்ட மேகங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன; ரஷ்யா முழுவதும் மக்கள் சோசலிசப் பெருவிழாவிற்காகத் தங்கள் வீடுகளின் தரைகளைத் தேய்த்துக் கழுவிக்கொண்டிருந்தனர்—ஆனாலும், அதை அனுபவிக்க இன்னும் காலம் கனிந்திருக்கவில்லை, அதற்கான அவசியமும் இல்லை; அதற்குப் பதிலாக அமர்ந்து சிந்திப்பதும், எதிர்காலத்தில் கட்டப்படவிருக்கும் வீட்டின் வரைபடத்தைத் தீட்டுவதுமே சிறந்தது.

வயிறு நிறைந்திருந்ததால் கோஸ்லோவுக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி அலை பாய்ந்தது; அவரது மனமும் விரிவடைவது போல் தோன்றியது.

"தங்களை உலகிற்கே எஜமானர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள், ஆனால் வயிறு நிறையத் தின்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள்," என்று கோஸ்லோவ் கூறினார். "ஒரு தனிப்பட்ட உரிமையாளராக இருந்திருந்தால் எப்போதோ தனக்கு ஒரு வீட்டை கட்டியிருப்பார், ஆனால் நீங்களோ இந்த வெறுமையான நிலத்திலேயே மடிந்து போவீர்கள்."

"கோஸ்லோவ், நீ ஒரு மிருகம்!" என்று சாஃப்ரோனோவ் கூறினார். "உன் சொந்த உடலின் இன்பத்திலேயே மகிழ்ச்சியைக் காணும் உனக்கு, வீட்டில் பாட்டாளி வர்க்கம் எதற்கு?"

"இருந்தால் என்ன?" என்று கோஸ்லோவ் பதிலளித்தார். "ஆனால் யார் என்னை நேசித்திருக்கிறார்கள்? 'பொறுமையாக இரு, முதலாளித்துவம் என்ற கிழவன் சாகும் வரை காத்திரு' என்று சொன்னார்கள். சரி, அவனும் இறந்துவிட்டான், ஆனாலும் நான் மீண்டும் என் போர்வையின் அடியில் தனியாகத்தான் இருக்கிறேன்—எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது, தெரியுமா!"

கோஸ்லோவ் மீது வோஷேவுக்குள் ஒரு நட்புணர்வு மேலோங்கியது.

"வருத்தம் என்பது ஒரு பொருட்டல்ல, தோழர் கோஸ்லோவ்," என்று அவர் கூறினார். "அதன் அர்த்தம், நம் வர்க்கத்தால் இந்த உலகத்தையே உணர முடிகிறது என்பதுதான்; மகிழ்ச்சியோ எட்டாத தூரத்தில் உள்ள ஒன்று... மகிழ்ச்சி ஒருவித அவமான உணர்வைத்தான் தரும்!" சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, வோஷேவும் மற்றவர்களும் தங்கள் வேலையைத் தொடர்ந்தனர். சூரியன் இன்னும் வானில் உயர்ந்திருந்தது,

ஒளி நிறைந்த காற்றில் பறவைகள் ஏதோ ஒருவித ஏக்கத்துடன் பாடிக்கொண்டிருந்தன—வெற்றிக் களிப்பால் அல்ல, மாறாக அந்தப் பரந்த வெளியில் உணவைத் தேடும் முயற்சியில்;

குனிந்து மண்ணைத் தோண்டிக்கொண்டிருந்த மனிதர்களுக்கு மேலே 'ஸ்வாலோ' (swallow) வகைச் சிறு பறவைகள் தாழ்வாகப் பறந்து சென்றன; சோர்வினால் அவற்றின் இறக்கைகள் கனத்துப்போயிருந்தன, மென்மையான இறகுகளுக்கு அடியில் பிழைப்புக்கான போராட்டத்தின் வியர்வை படிந்திருந்தது—விடியற்காலை முதலே அவை பறந்து கொண்டிருந்தன,

தம் குஞ்சுகளின் மற்றும் இணையரின் பசியைப் போக்க இடைவிடாது உழைத்துத் தங்களை வருத்திக்கொண்டிருந்தன. ஒருமுறை வோஷ்சேவ் (Voshchev) ஒரு பறவையை எடுத்தான்,

அது வானிலேயே இறந்து கீழே விழுந்திருந்தது: அது வியர்வையில் நனைந்திருந்தது; அதன் உடலைப் பார்க்க அவன் இறகுகளை நீக்கியபோது,

அவன் கைகளில் ஒரு மெலிந்த, பரிதாபகரமான உயிரினம் எஞ்சியிருந்தது; அது கடும் உழைப்பின் களைப்பால் மடிந்துபோயிருந்தது.

இப்போது, வோஷ்சேவும் இறுகிய மண்ணை உடைக்கும்போது தன்னை வருத்திக்கொள்ளாமல் உழைத்தான்: இங்கே ஒரு வீடு அமையவிருந்தது,

அது மக்களைத் துன்பங்களிலிருந்து காக்கும்; அதன் ஜன்னல்களிலிருந்து வெளியே உள்ள பறவைகளுக்கு அவர்கள் உணவுக் crumbs-களை (சிறு துண்டுகளை) வீசுவார்கள்.

சிக்க்லின் (Chiklin), பறவைகளையோ வானத்தையோ கவனிக்காமலும், எந்தச் சிந்தனையும் இல்லாமலும், ஒரு இரும்புக்கம்பியால் (crowbar) கனத்த அசைவுகளுடன் மண்ணை உடைத்துக்கொண்டிருந்தான்;

அந்தக் களிமண் குழியில் அவனது உடல் சக்தி கரைந்து கொண்டிருந்தது, ஆனாலும் அந்தச் சோர்வு அவனுக்கு எந்த வேதனையையும் தரவில்லை, ஏனெனில்

இரவு உறக்கத்தில் தன் உடல் மீண்டும் புத்துணர்ச்சி பெறும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.

களைப்படைந்த கோஸ்லோவ் (Kozlov) தரையில் அமர்ந்து, வெளியே தெரிந்திருந்த சுண்ணாம்புப் பாறையை கோடாரியால் வெட்டிக்கொண்டிருந்தான்; அவன்

நேரத்தையோ இடத்தையோ பொருட்படுத்தாமல் உழைத்தான், தான் பிளக்கும் பாறையில் தன் உயிர்ப்பின் கடைசி வெப்பத்தையும் செலுத்தினான்—

பாறை சூடேறியது, அதே சமயம் கோஸ்லோவ் மெல்ல மெல்லக் குளிர்ந்துபோனான். அவன் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமல் இப்படியே உயிர் துறந்திருக்கக்கூடும்,

உடைபட்ட பாறையை மட்டுமே வருங்கால சந்ததியினருக்கான தனது எளிய அடையாளமாக விட்டுச் சென்றிருப்பான். கோஸ்லோவின் கால்சட்டை

அவன் அசைந்தபோது மேலே ஏறியது, அப்போது அவனது காலின் கூர்மையான, வளைந்த எலும்புகள் தோலுக்கு அடியில் துருத்திக்கொண்டு தெரிந்தன,

அவை ரம்பம் போன்ற கத்திகளைப் போலத் தெரிந்தன. பாதுகாப்பற்ற அந்த எலும்புகள் வோஷ்சேவின் மனதில் ஒருவிதமான பதற்றத்தையும் கலக்கத்தையும் ஏற்படுத்தின;

அந்த மெல்லிய தோலைக் கிழித்துக்கொண்டு அந்த எலும்புகள் வெளியே வந்துவிடுமோ என்று அவன் ஒரு கணம் அஞ்சினான். அவன் தன் சொந்தக் கால்களையும்

அதே எலும்பு துருத்திக்கொண்டிருந்த இடங்களில் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு அனைவரிடமும் சொன்னான்:

“வேலையை நிறுத்தும் நேரம் வந்துவிட்டது! இல்லையென்றால் நீங்கள் சோர்ந்துபோய் இறந்துவிடுவீர்கள்—பிறகு மனிதர்களாக இருக்கத்தான் யார் எஞ்சுவார்கள்?”

வோஷ்சேவ் எந்தப் பதிலையும் கேட்கவில்லை. மாலை நேரம் கவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது: தொலைவில் நீலநிற இரவு மேலெழுந்து வந்தது;

அது உறக்கத்தையும் குளிர்ந்த காற்றையும் தருவதாக இருந்தது, அதேவேளையில் பூமியின் மீது ஒரு மரண அமைதி நிலவியது—அது துயரத்தைப் போல கனமானதாக இருந்தது.

கோஸ்லோவ் தரையிலிருந்த கல்லைத் தொடர்ந்து உடைத்துக்கொண்டிருந்தான்; அவனது பார்வை ஒருமுறை கூட சிதறவில்லை,

அவனது பலவீனமான இதயம் சோர்வும் உற்சாகமின்மையும் கலந்த ஒரு தாளகதியில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

'அனைத்துத் தொழிலாளர் இல்லம்' (All-Proletarian House) திட்டத்தின் மேற்பார்வையாளர் தனது வரைபட அறையிலிருந்து வெளியேறி

இரவின் இருளுக்குள் வந்தார். குழி தோண்டப்பட்ட அந்த இடம் வெறுமையாகக் கிடந்தது; தொழிலாளர்கள் குழுவினர்

தங்குமிடத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர்—அங்கே உடல்கள் நெருக்கமான வரிசையாகக் கிடந்தன; பலகைகளின் இடுக்குகளிலிருந்து மங்கலான இரவு விளக்கொன்றின் ஒளி மட்டும் கசிந்து...

வோஷேவுக்குப் பதிலாக எந்தச் சொல்லும் கேட்கவில்லை. மாலைப் பொழுது கவிழ்ந்துவிட்டது: தொலைவில் நீல நிற இரவு மேலெழுந்து வந்தது; அது உறக்கத்தையும் குளிர்ந்த காற்றையும் தருவதாக இருந்தது. அதே சமயம், ஒருவித சோகத்தைப் போல, பூமியின் மீது ஓர் அசையாத நிசப்தம் கவிழ்ந்திருந்தது. கோஸ்லோவ் தரையில் இருந்த கல்லை உடைக்கும் வேலையைத் தொடர்ந்தார்; அவரது பார்வை ஒருமுறை கூட திசைமாறவில்லை; அவரது பலவீனமான இதயம் மந்தமான, சோர்வான தாளத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்திருக்கக்கூடும்.

'பொது பாட்டாளி வர்க்க இல்ல'த்தின் (General Proletarian House) மேற்பார்வையாளர் தனது வரைபட அறையிலிருந்து வெளியேறி இரவு இருளில் நின்றார். அகழ்வுப் பள்ளம் காலியாக இருந்தது; தொழிலாளர்கள் தங்கும் அறையில் (barracks) அவர்கள் அனைவரும் நெருக்கமாக வரிசையாகப் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். சொரசொரப்பான பலகைகளின் இடுக்குகளிலிருந்து மங்கலான இரவு விளக்கொளியின் கசிவு மட்டும் வெளியே தெரிந்தது—ஏதேனும் விபத்து நேர்ந்தாலோ அல்லது தாகத்தால் யாரேனும் திடீரென விழித்துக்கொண்டாலோ உதவும் வகையில் அந்த ஒளி இருந்தது. பொறியாளர் புருஷெவ்ஸ்கி அந்த அறையை நெருங்கி, பலகையில் இருந்த ஒரு துளை வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார்; சுவருக்கு அருகில் சிக்லின் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்; கட்டுமஸ்தான வலிமையுடன் கூடிய அவரது கை வயிற்றின் மீது ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தது, அவரது உடல் முழுவதும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் புத்துணர்ச்சியூட்டும் அதிர்வுகளை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது; வெறும் கால்களுடன் இருந்த கோஸ்லோவ் வாய் திறந்த நிலையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் சுவாசிக்கும் காற்று அடர்த்தியான, கரிய இரத்தத்தின் வழியாகச் செல்வது போல அவரது தொண்டையில் ஒருவித உறுமல் சத்தம் கேட்டது; அதே வேளையில், கனவு அல்லது பெயரிட முடியாத ஏதோ ஒரு வேதனையின் விளைவாக, அவரது வெளிறிய, பாதி திறந்த கண்களிலிருந்து சில துளி கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

ப்ருஷெவ்ஸ்கி மரப்பலகைகளிலிருந்து தன் தலையை உயர்த்திச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். தொலைவில், தொழிற்சாலையின் இரவுநேரக் கட்டுமானப் பகுதி மின்விளக்குகளால் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது; ஆனால் அங்கே செயலற்ற கட்டுமானப் பொருட்களும், சோர்வுற்ற, சிந்தனையற்ற மனிதர்களைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும். பழைய நகரத்திற்குப் பதிலாக—அங்கே மக்கள் இன்னும் மூடிய முற்றங்களைக் கொண்ட வீடுகளில் வாழ்ந்து வந்தனர்—முழுத் தொழிலாளி வர்க்கத்திற்குமான ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தை அவன் கற்பனை செய்திருந்தான்; ஓராண்டுக்குள், அந்தச் சிறு சொத்துரிமையாளர்களின் நகரத்தை விட்டு வெளியேறி, உள்ளூர் தொழிலாளர்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான புதிய கட்டிடத்தில் குடியேறுவார்கள். இன்னும் பத்து அல்லது இருபது ஆண்டுகளில், வேறொரு பொறியாளர் உலகின் மையத்தில் ஒரு கோபுரத்தை எழுப்புவார்; அதில் பூமியின் அனைத்துத் தொழிலாளர்களும் குடியேறி, நித்தியமான, மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை வாழ்வார்கள். உலகின் மையத்தில் எத்தகைய ஒரு தலைசிறந்த படைப்பு—கலையாகவும் அதே சமயம் பயன்பாட்டு வடிவமைப்பாகவும் திகழும் நிலையான இயக்கவியலின் (static mechanics) ஒரு வெற்றிச் சின்னம்—அமைய வேண்டும் என்பதைப் ப்ருஷெவ்ஸ்கியால் இப்போதே காண முடிந்தது; ஆனால், இந்தக் சமவெளியில் அமையவிருக்கும் பொதுக் கட்டிடத்தில் வசிக்கப்போகும் மக்களின் மனநிலையை அவனால் உணர முடியவில்லை; உலகளாவிய நிலப்பரப்பில் அமையவிருக்கும் அந்தக் கோபுரத்தின் குடியிருப்பாளர்களைப் பற்றிக் கற்பனை செய்வது இன்னும் கடினமாக இருந்தது. அப்போது இளமை என்ன வடிவம் கொள்ளும்? இதயத்தைத் துடிக்க வைக்கும், மனதைச் சிந்திக்க வைக்கும் அந்த உந்துசக்தி எதுவாக இருக்கும்?

ப்ருஷெவ்ஸ்கி இதை இப்போதே அறிய விரும்பினான்; அப்போதுதான் அவன் வடிவமைத்த சுவர்கள் வீணாகக் கட்டப்படாமல் இருக்கும்; அந்தக் கட்டிடத்தில் மக்கள் வசிக்க வேண்டும், மேலும் அம்மக்கள் ஒரு காலத்தில் "ஆன்மா" என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த மிகையான உயிர் வெப்பத்தால் நிறைந்திருக்க வேண்டும். வெறும் தட்பவெப்ப நிலைகளிலிருந்து தப்பிக்க மக்கள் தஞ்சம் புகும் வெற்று அமைப்புகளை—கட்டிடங்களை—எழுப்புவதை அவன் அஞ்சினான்.

இரவு நேரக் குளிரால் நடுங்கிய ப்ருஷெவ்ஸ்கி, காற்று வீசாத பள்ளமான கட்டுமானக் குழிக்குள் இறங்கினான். அவன் சிறிது நேரம் அந்த ஆழத்தில் அமர்ந்திருந்தான்; அவனுக்குக் கீழே கற்கள் இருந்தன, பக்கவாட்டில் பூமியின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம் தெரிந்தது; களிமண்ணின் மீது படிந்திருந்த மேல்மண் அடுக்கு அதிலிருந்து தனித்துத் தெரிந்தது—அது களிமண்ணிலிருந்து உருவானதல்ல. *ஒவ்வொரு* அடித்தளத்திலிருந்தும் ஒரு மேல் கட்டமைப்பு உருவாகிறதா? வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் ஒவ்வொரு செயல்முறையும், உபரிப் பொருளாக ஒரு மனித ஆன்மாவை உருவாக்குகிறதா? மேலும், உற்பத்தித் திறன் துல்லியமான சிக்கன நிலைக்குச் செம்மைப்படுத்தப்பட்டால்—அதிலிருந்து மறைமுகமான, எதிர்பாராத விளைபொருட்கள் உருவாகுமா? இருபத்தைந்து வயதிலேயே, பொறியாளர் புருஷெவ்ஸ்கிக்குத் தனது உணர்வுநிலை சுருங்கிவிட்டதாகவும், வாழ்க்கையைப் பற்றிய மேலதிக புரிதல்கள் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாகவும் தோன்றியது; ஏதோ ஒரு கரிய சுவர் அவரது சிந்தனைக்கு நேர் முன்னால் எழுந்து நின்றது போல அது இருந்தது. அப்போதிருந்து, அந்தச் சுவருக்கு எதிராக அமைதியற்றுப் போராடி அவர் தன்னைத்தானே வருத்திக்கொண்டார்; அதே சமயம், உலகம் மற்றும் மனிதகுலம் ஆகியவற்றை உருவாக்கும் பொருளின் சாராம்சமான உண்மையான அமைப்பைத் தான் புரிந்துகொண்டதாக நம்பி ஆறுதல் அடைந்தார்—அதாவது, அனைத்து முக்கிய அறிவியலும் அவரது மனத் தடையின் *இந்தப்* பக்கத்திலேயே அமைந்திருந்தது; ஆனால் அதற்கு அப்பால் இருந்தது, அதற்காகப் போராடத் தகுதியற்ற ஒரு சலிப்பூட்டும் வெறுமை மட்டுமே. ஆனாலும், தனக்கு முன்னால் யாரேனும் அந்தச் சுவரைத் தாண்டிச் சென்றிருக்க முடியுமா என்று அவர் யோசித்தார். புருஷெவ்ஸ்கி மீண்டும் ஒருமுறை தங்கும் விடுதியின் சுவரை நோக்கி நடந்தார்; குனிந்து, அருகில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதனை உற்று நோக்கினார்; வாழ்க்கைக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒன்றை அவனிடம் காண முடியுமா என்று அவர் விரும்பினார்; ஆனால் அதிகம் எதுவும் தெரியவில்லை, ஏனெனில் இரவு விளக்கில் மண்ணெண்ணெய் தீர்ந்து கொண்டிருந்தது, மேலும் மெதுவாக, தளர்ந்துபோன சுவாசத்தின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. புருஷெவ்ஸ்கி விடுதியை விட்டு வெளியேறி, தாடி மழிப்பதற்காக இரவு நேர முடிதிருத்தும் நிலையத்திற்குச் சென்றார்; மனச்சோர்வாக இருக்கும்போது மனிதக் கைகள் தன்னைத் தொடுவதை அவர் விரும்பினார்.

நள்ளிரவுக்குப் பிறகு, புருஷெவ்ஸ்கி தனது இருப்பிடத்திற்கு—பழத்தோட்டத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய கட்டிடத்திற்கு—திரும்பினார்; இருளை நோக்கி ஜன்னலைத் திறந்து வைத்துவிட்டு, சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தார். அவ்வப்போது வீசும் மெல்லிய காற்று இலைகளை அசைத்தது, ஆனால் விரைவில் அமைதி திரும்பியது. பழத்தோட்டத்திற்கு அப்பால், யாரோ ஒருவர் நடந்து கொண்டே பாட்டுப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்; ஒருவேளை அவர்,

மாலை நேர வகுப்புகளுக்குச் செல்லும் கணக்காளராகவோ அல்லது தூக்கம் சலிப்பூட்டுவதாக உணர்ந்த ஒரு மனிதராகவோ இருக்கலாம்.

தொலைவில்—எல்லாவிதமான மீட்புக்கும் அப்பாற்பட்ட வெறுமையில்—ஒரு மங்கலான நட்சத்திரம் மின்னிக்கொண்டிருந்தது; அது ஒருபோதும் அருகில் வரப்போவதில்லை.

மங்கலான காற்றின் ஊடாக புருஷெவ்ஸ்கி அதை உற்று நோக்கினார்; நேரம் கடந்து சென்றது, அவர் யோசித்தார்:

"அப்படியானால், நான் அழிந்துபோகப் போகிறேனா?"

இன்னும் வெகு தொலைவில் உள்ள மரணம் வரை தன்னை உயிரோடு வைத்துக்கொள்ளும் முயற்சிக்குத் தகுதியான வகையில், தனக்குத் தேவைப்படும் யாரையும் புருஷெவ்ஸ்கியால் காண முடியவில்லை. பொறுமையைத் தவிர அவருக்கு வேறு எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை; தொடர்ச்சியான பல இரவுகளுக்கு அப்பால்—பூத்து, வாடி, அழிந்துபோன தோட்டங்களுக்கு அப்பால், தான் சந்தித்துவிட்டுப் பின்னால் விட்டுவந்த மனிதர்களுக்கு அப்பால்—ஒரு குறிப்பிட்ட தருணம் அவனுக்காகக் காத்திருந்தது; அப்போது அவன் தன் கட்டிலில் படுத்து, சுவரை நோக்கித் திரும்பி, கண்ணீர் சிந்தக்கூட முடியாமல் உயிர் துறக்க வேண்டியிருக்கும். உலகில் அவனது சகோதரி மட்டுமே எஞ்சுவாள்; ஆனால் அவளுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கும், அந்தப் பச்சிளங் குழந்தையின் மீதான அவளது பரிவு, இறந்துபோன, உடைந்த நிலையில் இருந்த தன் சகோதரன் மீதான துயரத்தைவிட வலிமையானதாக இருக்கும்.

"நான் இறந்துவிடுவதுதான் நல்லது," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி நினைத்தான். "மற்றவர்கள் என்னைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள், ஆனால் என்னைப் பார்ப்பதில் யாருக்கும் மகிழ்ச்சியில்லை.

நாளை என் சகோதரிக்கு ஒரு இறுதி கடிதம் எழுதுவேன்; காலையிலேயே அதற்கான தபால் தலையை வாங்கிவிட வேண்டும்."

இறப்பது என்று தீர்மானித்த பிறகு, அவன் படுக்கைக்குச் சென்று உறங்கினான்; வாழ்க்கையின் மீதான பற்றின்மையால் அவன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். ஆயினும், அந்த மகிழ்ச்சியை முழுமையாக அனுபவிக்கும் முன்பே, அதிகாலை மூன்று மணிக்கு அவன் விழித்துக்கொண்டான்; அறையில் விளக்கை ஏற்றி வைத்துக்கொண்டு, வெளிச்சத்திற்கும் அமைதிக்கும் நடுவே—வெளியே சூழ்ந்திருந்த ஆப்பிள் மரங்களுக்கு மத்தியில்—விடியற்காலை வரை அமர்ந்திருந்தான்; விடியற்காலையில் ஜன்னலைத் திறந்து பறவைகளின் ஒலியையும், அவ்வழியே செல்வோரின் காலடி ஓசையையும் கேட்டான்.

எல்லோரும் விழித்தெழுந்த பிறகு, தொழிலாளர்களின் தங்குமிடக் கூடத்திற்குள் ஒரு அந்நியர் நுழைந்தார்.

அங்குள்ள தொழிலாளர்கள் அனைவரிலும், கோஸ்லோவுக்கு மட்டுமே அவரைத் தெரிந்திருந்தது—முன்பு ஏற்பட்ட சில சந்திப்புகளின் மூலம். அவர் மாவட்டத் தொழிற்சங்கக் குழுவின் தலைவரான தோழர் பாஷ்கின். வயதான தோற்றமும் கூன் விழுந்த உடலும் கொண்டவர் அவர்—அந்தக் கூன் முதுமையால் ஏற்பட்டதல்ல, மாறாக சமூகப் பொறுப்புகளின் சுமையால் ஏற்பட்டது; இது அவருக்கு ஒரு தந்தைக்குரிய தோற்றத்தை அளித்தது, மேலும் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர் அல்லது முன்கூட்டியே உணர்பவர் போல அவர் தோன்றினார்.

"சரி," என்று கடினமான நேரங்களில் அவர் வழக்கமாகச் சொல்வார், "வரலாற்று ரீதியாக மகிழ்ச்சி எப்படியும் வந்தே தீரும்." பிறகு, எந்தச் சிந்தனையும் எஞ்சியிராத தன் சோர்வான தலையைக் கீழ்ப்படிதலுடன் குனிவார்.

தோண்டத் தொடங்கப்பட்டிருந்த பள்ளத்திற்கு அருகில் நின்றுகொண்டு, பாஷ்கின் அந்த மண்ணை எதிர்கொண்டார்—எந்தவொரு உற்பத்திப் பணியையும் எதிர்கொள்வதைப் போலவே.

"வேகம் குறைவாக இருக்கிறது," என்று அவர் தொழிலாளர்களிடம் கூறினார். "உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்க ஏன் தயங்குகிறீர்கள்? சோஷலிசம் உங்களை இல்லாமலே இயங்கும், ஆனால் நீங்கள்—அது இல்லாமல்..."

...உங்கள் வாழ்வு வீணாகி, இறுதியில் நீங்கள் மடிவீர்கள்.

"தோழர் பாஷ்கின், பழமொழி சொல்வது போல, நாங்கள் எங்களால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறோம்," என்றார் கோஸ்லோவ்.

"முயற்சியா? நீங்கள் தோண்டி வைத்திருப்பது வெறும் ஒரே ஒரு மண் குவியலை மட்டும்தானே!"

பாஷ்கினின் கண்டனத்தால் மனமுடைந்த தொழிலாளர்கள் மௌனமாக நின்றனர். அவரது வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையை அவர்கள் உணர்ந்தனர்:

அவர் சொன்னது சரிதான்—அவர்கள் பூமியைத் தோண்டி வீட்டை விரைவாகக் கட்டியாக வேண்டும்; இல்லையெனில், வேலையை முடிப்பதற்கு முன்பே அவர்கள் இறந்துவிடுவார்கள்.

ஒரு மூச்சுக் காற்றைப் போல வாழ்க்கை இப்போது நழுவிச் சென்று கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் வீட்டை எழுப்புவதன் மூலம்,

எதிர்காலத்திற்காக—நீடித்த, உறுதியான மகிழ்ச்சிக்காகவும் குழந்தைகளின் நலனுக்காகவும்—அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை வடிவமைக்க முடியும்.

பாஷ்கின் தொலைவில் இருந்த சமவெளிகளையும் பள்ளத்தாக்குகளையும் உற்று நோக்கினார்; எங்கோ அங்கே காற்று வீசியது,

குளிர்ந்த மேகங்கள் திரண்டன, கொசுக்களும் நோய்களும் பெருகின, *குலாக்*கள் (செல்வந்த விவசாயிகள்) ஆழ்ந்த சிந்தனையில் அமர்ந்திருந்தனர்,

கிராமப்புறப் பின்தங்கிய நிலை உறங்கிக்கொண்டிருந்தது—ஆனால் பாட்டாளி வர்க்கமோ இந்தச் சோர்வூட்டும் வெறுமையில் தனித்து வாழ்ந்தது;

அனைவருக்கும் எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டு உருவாக்கவும், நீண்ட வாழ்வின் சாராம்சத்தைத் தங்கள் சொந்தக் கைகளால் செதுக்கவும் வேண்டிய கடமை அவர்களுக்கு இருந்தது.

பாஷ்கின் தனது தொழிற்சங்கங்கள் அனைத்தின் மீதும் ஒருவித பரிதாபத்தை உணர்ந்தார்; உழைக்கும் மக்களுடனான ஒரு பாதையைத் தனக்குள் கண்டறிந்தார்.

"தோழர்களே, தொழிற்சங்க வழிமுறைகள் மூலம் உங்களுக்கான சில சலுகைகளை நான் ஏற்பாடு செய்கிறேன்," என்றார்

பாஷ்கின்.

"அந்தச் சலுகைகளை நீங்கள் எங்கிருந்து பெறப் போகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார் சஃப்ரோனோவ். "நாங்கள் அவற்றை முதலில் உற்பத்தி செய்து

உங்களிடம் ஒப்படைத்தால்தானே, நீங்கள் அவற்றை எங்களுக்குத் திருப்பித் தர முடியும்?"

இருளை மட்டுமே முன்னறிவிப்பது போன்ற கண்களுடன் சஃப்ரோனோவை ஏறிட்ட பாஷ்கின், பின்னர்

நகரத்திலிருந்த தனது பணிக்குத் திரும்பினார். கோஸ்லோவ் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, அவரை நெருங்கியதும் கூறினார்:

"தோழர் பாஷ்கின், எங்கள் பட்டியலில் வோஷ்சேவ் என்றொருவர் இருக்கிறார்; ஆனால் அவரிடம்

தொழிலாளர் நல அலுவலகத்தின் பரிந்துரைச் சீட்டு இல்லை. பழமொழி சொல்வது போல, நீங்கள் அவரைத் திருப்பி அனுப்பித்தான் ஆக வேண்டும்." "இங்கே எந்த முரண்பாடும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை—பாட்டாளி வர்க்கம் தற்போது நஷ்டத்தில்தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது," என்று பாஷ்கின் முடித்தார்; கோஸ்லோவுக்கு எந்த ஆறுதலும் கிடைக்கவில்லை. கோஸ்லோவின் பாட்டாளி வர்க்க நம்பிக்கை உடனடியாக ஆட்டம் காணத் தொடங்கியது; நகரத்திற்குச் சென்று, கண்டன அறிக்கைகளை எழுதி, அமைப்பு ரீதியான முன்னேற்றத்திற்காகப் பல மோதல்களைத் தூண்டிவிட வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவருக்குள் எழுந்தது.

காலைப்பொழுது சுமூகமாகக் கழிந்தது: நிர்வாக அல்லது தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள் யாரும் அகழ்வாராய்ச்சி இடத்திற்கு வரவில்லை; ஆனாலும், மண்வெட்டிகளின் கீழ் பூமி ஆழமாகிக்கொண்டே சென்றது; தோண்டுபவர்களின் வலிமைக்கும் பொறுமைக்கும் மட்டுமே அது வழிவிட்டது. அவ்வப்போது, வோஷ்சேவ் குனிந்து ஒரு சிறு கல்லையோ அல்லது காய்ந்து கட்டியான மண் துகளையோ எடுத்துத் தன் கால்சட்டைப் பையில் போட்டுக்கொள்வார். களிமண்ணுக்கும் இருளுக்கும் இடையே அந்தச் சிறு கல் கொண்டிருந்த ஏறக்குறைய நித்தியமான இருப்பைக் கண்டு அவர் மகிழ்ச்சியும் கலக்கமும் அடைந்தார்—அங்கே அது இருப்பதற்கு ஒரு நோக்கம் இருப்பதை அது உணர்த்தியது; அத்துடன், ஒரு மனிதன் வாழ்வதற்கு அதற்கும் மேலான காரணங்கள் இருப்பதை அது சுட்டிக்காட்டியது.

மதிய வேளையில், கோஸ்லோவுக்கு மூச்சு விடுவதில் சிரமம் ஏற்பட்டது; அவர் ஆழ்ந்த, தீவிரமான மூச்சுகளை எடுக்க முயன்றார், ஆனால் காற்று முன்பு போல அவரது வயிற்றுப் பகுதி வரை செல்லவில்லை; அது மேலோட்டமாக மட்டுமே அவரைப் பாதித்தது. அவர் வெட்டப்பட்டிருந்த மண்ணின் மீது அமர்ந்து, எலும்புகள் துருத்திக்கொண்டிருந்த தன் முகத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தார்.

"வருத்தமா?" என்று சாஃப்ரோனோவ் அவரிடம் கேட்டார். "உன்னை வலிமைப்படுத்திக்கொள்ள நீ உடற்பயிற்சியில் ஈடுபட வேண்டும்; ஆனால் அதற்குப் பதிலாக நீ மோதல்களையே விரும்புகிறாய்—உன் சிந்தனை பிற்போக்குத்தனமானது."

எந்தத் தொய்வும் ஓய்வும் இன்றி, சிக்லின் தனது இரும்புக்கம்பியால் பாறைப் பாளத்தை ஓங்கி அடித்துக்கொண்டிருந்தார்; அவர் எதையும் யோசிக்கவோ சிந்திக்கவோ நிற்கவில்லை; அவருக்கு வேறு வாழ்க்கை முறை எதுவும் தெரியாது—இல்லையெனில், ஒருவன் திருடனாகவோ அல்லது புரட்சிக்கு எதிரானவனாகவோ மாறிவிடக்கூடும்.

"கோஸ்லோ மீண்டும் பலவீனமடைந்துவிட்டார்!" என்று சிக்லினிடம் சாஃப்ரோனோவ் கூறினார். "அவரால் சோஷலிசத்தில் பிழைத்திருக்க முடியாது: அவருக்கு ஏதோ ஒரு முக்கிய செயல்பாடு குறைபாடுடையதாக இருக்கிறது!"

இந்தக் கட்டத்தில், சிக்லின் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்—ஏனெனில் பூமிக்குள் அமையவிருந்த அவரது வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு தடுக்கப்பட்ட நிலையில், அவருக்கு வேறு எங்கும் செல்ல வழியில்லை; அகழ்வாராய்ச்சிக் குழியின் செங்குத்தான சுவரில் தன் ஈரமான முதுகைச் சாய்த்துக்கொண்டு, தொலைவை உற்றுநோக்கியபடி, ஒரு நினைவை வரவழைத்துக்கொண்டார்—அவரால் வேறு எதையும் சிந்திக்க முடியவில்லை. அடித்தளக் குழிக்கு மிக அருகிலிருந்த பள்ளத்தாக்கில் புல்வெளிகள் மெல்ல முளைத்துக்கொண்டிருந்தன; அந்த மலட்டு மணல் உயிரற்றுக் கிடந்தது. அங்குள்ள அற்பமான உயிரினங்களின் ஒவ்வொரு சிறு துளிக்கும் சூரியன் தன் ஆற்றலைத் தாராளமாக வாரி வழங்கிக்கொண்டிருந்தது—அதே சூரியன்தான், பல யுகங்களுக்கு முன்பு வெப்பமான பெருமழையின் மூலம் அந்தப் பள்ளத்தாக்கை உருவாக்கியிருந்தது; ஆனால், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பயன்பாட்டிற்கான எந்தச் செயல்பாடும் அங்கு இன்னும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. தன் மனதைச் சோதித்துப் பார்க்கும் விதமாக, சிக்லின் அந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்குள் நடந்து சென்று அதன் அளவுகளைக் கணக்கிட்டான்; எண்ணிக்கையைச் சரியாக வைத்திருக்க சீரான சுவாசத்துடன் நடந்தான். அந்தப் பள்ளத்தாக்கு அடித்தளக் குழி அமைப்பதற்கு மிகச் சரியாக இருந்தது; சரிவுகளைச் சீரமைப்பதும், நீர் ஊடுருவாத பாறை அடுக்கு வரை ஆழமாகத் தோண்டுவதுமே தேவைப்பட்ட பணிகளாக இருந்தன.

"கோஸ்லோவ் குணமடைய அவகாசம் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்," என்று திரும்பி வந்ததும் சிக்லின் கூறினான். "இனி நாம் இங்கே மேலும் தோண்டப் போவதில்லை; அதற்குப் பதிலாக, கட்டிடத்தை அந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்குள் இறக்கி, அங்கிருந்து மேல்நோக்கி எழுப்பப் போகிறோம்—அதை நேரில் பார்க்கும் அளவுக்குக் கோஸ்லோவ் நீண்ட காலம் வாழ்வான்."

சிக்லின் சொன்னதைக் கேட்டதும், பலர் தோண்டும் பணியை நிறுத்திவிட்டு இளைப்பாற அமர்ந்தனர். ஆனால் கோஸ்லோவ் தன் சோர்வை உதறிவிட்டு, தோண்டும் பணி நிறுத்தப்பட்டதையும், கடுமையான ஒழுங்குமுறை அமல்படுத்தப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் தெரிவிக்கப் புருஷெவ்ஸ்கியிடம் செல்ல விரும்பினான். திட்டமிட்ட பயனுள்ள ஒரு செயலை மேற்கொள்ளப்போவதை எண்ணி, கோஸ்லோவ் மகிழ்ச்சியும் புத்துணர்ச்சியும் கொண்டான். இருப்பினும், அவன் நகரத் தொடங்கிய கணமே சஃப்ரோனோவ் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

"என்ன இது கோஸ்லோவ்—அறிவுஜீவிகள் வசிக்கும் பகுதிக்குச் செல்லத் திட்டமிடுகிறாயா?" இதோ, அவள் கூட்டத்தின் நடுவே கீழே இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தாள்.

அந்நியர்களுக்கு முன்னால் புருஷெவ்ஸ்கி அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடத்தை நோக்கி நடந்து வந்தான். அவன் தன் சகோதரிக்குக் கடிதம் அனுப்பியிருந்தான்; இப்போது உறுதியுடன் செயல்பட விரும்பினான்—உடனடிப் பணிகளில் கவனம் செலுத்துவது, மற்றவர்களின் நலனுக்காகக் கட்டிடங்களை எழுப்புவது என எதையாவது செய்து தன் மனசாட்சியைக் குலைக்காமல் இருக்க முயன்றான். அவனது மனசாட்சியில் ஒரு சிறப்பான, மென்மையான அலட்சிய உணர்வு வளர்ந்திருந்தது; அது மரணத்துடனும், பின்னால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட மனிதர்கள் மீதான அனாதை உணர்வுடனும் இயைந்துபோகும் ஒரு நிலையாக இருந்தது. முன்பு ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத் தான் வெறுத்த மனிதர்கள் மீது இப்போது ஒருவிதமான, நெஞ்சை உருக்கும் அக்கறையை அவன் உணர்ந்தான்; அவர்கள் தான் தன் வாழ்வின் மைய மர்மத்தைத் தன்னுள் கொண்டிருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் அந்த முகங்களை உற்று நோக்கினான்—சில அந்நியமானவை, சில பரிச்சயமானவை, அனைத்தும் முட்டாள்தனமானவை—அவன் ஒருவிதக் கலக்கத்துடனும், எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலையிலும் இருந்தான். அந்நியர்களாகத் தோன்றிய அவர்கள், அரசு கட்டுமானப் பணிகளின் வேகம் குறையாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய பாஷ்கின் அனுப்பிய புதிய தொழிலாளர்கள் என்பது தெரியவந்தது. ஆயினும், அவர்கள் உண்மையில் தொழிலாளர்கள் அல்லர்; உற்றுநோக்காமலே ஒரே பார்வையில் சிக்லின் அதைப் புரிந்துகொண்டான்—அவர்கள் உண்மையில் நகர அலுவலக எழுத்தர்கள்; புல்வெளிப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த தனிமையில் வாழ்ந்த சிலருடன் இணைந்து, அவர்களுக்குத் தலைகீழானதொரு மறுபயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருந்தது.

...மேலும்,

வேலை செய்யும் குதிரைக்குப் பின்னால் மெதுவான நடையில் செல்லப் பழகிய மனிதர்கள் அவர்கள்; உழைப்புக்குரிய தொழிலாளி வர்க்கத் தன்மை எதுவும் அவர்களின் உடலில் தென்படவில்லை; மல்லாக்கப் படுத்துக் கிடப்பதற்கோ அல்லது வேறு ஏதேனும் சோம்பேறித்தனமான நிலையில் ஓய்வெடுப்பதற்கோதான் அவர்கள் மிகவும் ஏற்றவர்களாக இருந்தனர்.

புருஷெவ்ஸ்கி, புதிய தொழிலாளர்களை அகழ்வுப் பணியிடத்தில் நிறுத்தி அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்குமாறு சிக்லினுக்கு அறிவுறுத்தினார்; ஏனெனில், உலகில் உண்மையில் வாழும் மக்களுடன் எப்படி வாழ்வது மற்றும் பணியாற்றுவது என்பதை ஒருவர் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

"அது எங்களுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல," என்று சாஃப்ரோனோவ் அறிவித்தார். "அவர்களிடம் உள்ள பின்தங்கிய மனநிலையை நாங்கள் அடியோடு ஒழித்து, அதைச் செயல்வேகமாக மாற்றுவோம்."

"சரியாகச் சொன்னீர்கள்," என்று அவரை நம்பியவாறே கூறிய புருஷெவ்ஸ்கி, சிக்லினுடன் பள்ளத்தை நோக்கிச் சென்றார்.

அந்தப் பள்ளம் உண்மையில் பாதிக்கும் மேல் தோண்டப்பட்ட ஒரு அகழ்வுக் குழிதான் என்றும், அதைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் உடல் வலிமை குறைந்த மனிதர்களை எதிர்காலத் தேவைகளுக்காகச் சேமித்து வைக்க முடியும் என்றும் சிக்லின் குறிப்பிட்டார். அந்தக் கட்டிடம் முழுமையடைவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே தான் இறந்துவிடுவோம் என்பதை அறிந்திருந்த புருஷெவ்ஸ்கி, அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.

"எனக்குள் ஒரு அறிவியல் ரீதியான சந்தேகம் எழுந்துள்ளது," என்று சாஃப்ரோனோவ் கூறினார்; அவர் முகத்தில் கண்ணியமான, சுய-அறிவுசார்ந்த புத்திசாலித்தனம் தெரிந்தது. அனைவரும் அவரைக் கவனித்தனர். சாஃப்ரோனோவ் தன்னைச் சுற்றியிருந்தவர்களை ஒரு மர்மமான ஞானம் கலந்த புன்னகையுடன் பார்த்தார். "தோழர் சிக்லினுக்கு இத்தகைய உலகளாவிய கண்ணோட்டம் எங்கிருந்து கிடைத்தது?" என்று சாஃப்ரோனோவ் நிதானமாகப் பேசினார். "ஒரு அறிஞரை விடப் பள்ளத்தையே அவர் விரும்புவதற்கு, இளமைப் பருவத்தில் அவருக்கு ஏதேனும் ஞானம் தரும் முத்தம் கிடைத்ததா? ஏன் நீங்கள்—தோழர் சிக்லின்—மட்டும் சிந்திக்கிறீர்கள்? ஆனால் நானோ—தோழர் புருஷெவ்ஸ்கியுடன் சேர்ந்து—சமூக வர்க்கங்களுக்கு இடையே சிக்கிக்கொண்ட சில்லறைக் காசுகளைப் போல அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்; என் நிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் காணவில்லையே?.."

சிக்லின் தந்திரமாகப் பேசும் மனநிலையில் இல்லை; அவர் எளிமையான, நேரடியான பதிலையே அளித்தார்:

"வாழ்வதற்கு வேறு இடமில்லை, அதனால் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறீர்கள்." நோக்கமற்ற ஒரு தியாகியைப் பார்ப்பது போல சிக்லினைப் பார்த்த புருஷெவ்ஸ்கி, பள்ளத்தில் ஆய்வுத் துளையிடல் பணிகளை மேற்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டு தனது அலுவலகத்திற்குச் சென்றார். அங்கே, அந்தத் தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கான பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தின் கற்பனை வடிவப் பகுதிகள் மீது அவர் மிகத் துல்லியமாகப் பணியாற்றத் தொடங்கினார்; தனது நினைவுகளில் மனிதர்களை மறந்துவிட்டு, பொருட்களை மட்டும் உணர்ந்தறிய முயன்றார். சுமார் இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, சோதனைக்காகத் தோண்டப்பட்ட குழிகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மண் மாதிரிகளை வோஷ்சேவ் அவரிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். "இயற்கையான வாழ்வின் அர்த்தம் அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கியைப் பற்றி வோஷ்சேவ் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார்; பின்னர், தன்னை வாட்டும் அந்த இடைவிடாத மனச்சோர்வின் காரணமாக அவரிடம் இப்படிக் கேட்டார்:

"இந்த உலகம் முழுவதுமே எப்படி உருவானது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

ப்ருஷெவ்ஸ்கி வோஷ்சேவை உற்று நோக்கினார்: ஒருவேளை இவர்களும் அறிவுஜீவிகளாக மாறிவிடுவார்களோ? முதலாளித்துவம் நம்மை இரட்டையர்களாகப் படைத்ததோ—கடவுளே, இப்போதே எவ்வளவு சலிப்பூட்டும் முகத்தை இவன் கொண்டிருக்கிறான்!

"எனக்குத் தெரியாது," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி பதிலளித்தார்.

“அவர்கள் உனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்றபோதே நீ அதைக் கற்றிருக்க வேண்டும்.”

“எங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒரு துண்டுச் செய்தி மட்டுமே கற்பிக்கப்பட்டது: எனக்குக் களிமண், அதன் கனம் மற்றும் நிலையாக இருப்பதன் இயற்பியல் ஆகியவை தெரியும்; ஆனால் இயந்திரங்களைப் பற்றியோ, ஒரு விலங்கின் இதயம் ஏன் துடிக்கிறது என்பது பற்றியோ எனக்கு அதிகம் தெரியாது. முழுமையான அமைப்பையோ அல்லது அதற்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதையோ அவர்கள் எங்களுக்கு ஒருபோதும் விளக்கவில்லை.”

“வருத்தத்திற்குரியது,” என்று வோஷ்சேவ் குறிப்பிட்டார். “இவ்வளவு காலம் நீங்கள் எப்படி உயிரோடு இருந்தீர்கள்? செங்கற்கள் செய்யக் களிமண் சரிதான், ஆனால் அது உங்களுக்கு மிகச் சிறிய விஷயம்!”

ப்ருஷெவ்ஸ்கி பள்ளத்தாக்கிலிருந்து ஒரு மண் மாதிரியை எடுத்து உற்று நோக்கினார்—அந்தக் கருமையான மண் கட்டியுடன் தனிமையில் இருக்க அவர் விரும்பினார். வோஷ்சேவ் பின்வாங்கி கதவுக்குப் பின்னால் மறைந்தார்; அப்போது அவர் தனது துயரத்தைத் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

அந்தப் பொறியாளர் மண்ணை ஆராய்ந்தார்—நம்பிக்கையோ அல்லது நிறைவு காணும் விருப்பமோ இல்லாத, தன்னிச்சையாக இயங்கும் மனதின் உந்துதலால்—அம்மண் அழுத்தத்தையும் உருமாற்றத்தையும் எவ்வளவு தூரம் தாங்கும் என்பதைக் கணக்கிடுவதில் நீண்ட நேரம் செலவிட்டார். கடந்த காலத்தில், புலன் சார்ந்த வாழ்க்கையையும் போலியான மகிழ்ச்சியையும் அனுபவித்தபோது, ப்ருஷெவ்ஸ்கி மண்ணின் நிலைத்தன்மையை இவ்வளவு துல்லியமாகக் கணக்கிட்டிருக்க மாட்டார்; ஆனால் இப்போது, நட்பு மற்றும் மனித உறவுகளுக்குப் பதிலாகப் பொருட்களையும் கட்டுமானங்களையும் பற்றிய சிந்தனைகளில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டு, தனது மனதையும் வெறுமையான இதயத்தையும் அவற்றால் நிரப்ப முயன்றார். எதிர்காலக் கட்டிடத்தின் கட்டமைப்பு நிலைத்தன்மை குறித்த பணியில் ஈடுபட்டது ப்ருஷெவ்ஸ்கிக்குத் தெளிவான சிந்தனையுடன் கூடிய ஒருவிதப் பற்றற்ற நிலையை—இன்பத்திற்கு இணையான ஒரு நிலையை—அளித்தது; அத்துடன், கட்டுமானத்தின் நுணுக்கங்கள், ஒத்த எண்ணம் கொண்டவர்களுடனான நட்பை விட மேலான மற்றும் நீடித்த ஆர்வத்தை அவரிடம் தூண்டின. இயக்கம், உயிர் அல்லது சிதைவு என எதையும் சாராத இந்த நித்தியமான பொருள்—தொலைந்துபோன ஒரு காதலியின் இருப்பைப் போலவே—ப்ருஷெவ்ஸ்கிக்கு மறக்கப்பட்ட ஆனால் அவசியமான ஏதோ ஒன்றை ஈடுசெய்தது. தனது கணக்கீடுகளை முடித்தபோது, தொழிலாளர் வர்க்கத்தினருக்கான அந்த எதிர்காலக் குடியிருப்பின் கட்டமைப்பு உறுதித்தன்மையை ப்ருஷெவ்ஸ்கி உறுதிப்படுத்தியிருந்தார்; இதுவரை திறந்தவெளியில் வாழ்ந்து வந்த மக்களுக்குப் புகலிடம் அளிக்கவிருக்கும் அந்தப் பொருளின் நம்பகத்தன்மை அவருக்கு ஆறுதல் அளித்தது. தனது வாழ்வு ஏதோ உயிரற்ற, உணர்வற்ற ஒன்றாக இல்லாமல், தன் தாய் ஒரு காலத்தில் தனக்கு ரகசியமாகச் சொன்ன அந்த வாழ்வாகவே அமைந்திருப்பதாக அவனுக்குள் ஒரு அமைதியான நிம்மதி உணர்வு தோன்றியது—அந்த வாழ்வை அவன் தன் நினைவிலிருந்தே கூட இழந்திருந்தான்.

தனது அமைதியையும் வியப்புணர்வையும் குலைத்துக்கொள்ளாமல், புருஷெவ்ஸ்கி அகழ்வாராய்ச்சி அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறினான். வெளியே, வெறிச்சோடிய கோடைக்காலப் பகல் பொழுதானது மெல்லிதாகி மாலைப்பொழுதாக மாறிக்கொண்டிருந்தது; அருகில் மற்றும் தொலைவில் உள்ள அனைத்தும் ஒரு முடிவை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தன: பறவைகள் தங்கள் கூடுகளுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன, மக்கள் உறங்கச் சென்றுகொண்டிருந்தனர்; தொலைவில் இருந்த வயல்வெளி வீடுகளிலிருந்து அமைதியாகப் புகை எழுந்துகொண்டிருந்தது—அங்கே சோர்வுற்ற, அறிமுகமில்லாத ஒரு மனிதன் தன் சமையல் பாத்திரத்தின் அருகே அமர்ந்து, இரவு உணவிற்காகக் காத்திருந்தபடியே, தன் வாழ்வை இறுதிவரை எதிர்கொள்ளும் உறுதியுடன் இருந்தான். அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடம் காலியாக இருந்தது; குழி தோண்டுபவர்கள் பள்ளத்தாக்குப் பகுதிக்குச் சென்றிருந்தனர், அங்கேதான் இப்போது பணிகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. புருஷெவ்ஸ்கிக்குத் திடீரென ஒரு தொலைதூர மைய நகரத்தில் இருக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் ஏற்பட்டது—அங்கே மக்கள் இரவு வெகுநேரம் வரை விழித்திருந்து சிந்தித்தபடியும் விவாதித்தபடியும் இருப்பார்கள்; மாலை வேளையில் உணவகங்கள் திறந்திருந்து ஒயின் மற்றும் பேஸ்ட்ரிகளின் நறுமணத்தை வீசிக்கொண்டிருக்கும்; அங்கே ஒரு அந்நியப் பெண்ணைச் சந்தித்து அவளுடன் இரவு முழுவதும் உரையாடி, நட்பின் மர்மமான மகிழ்ச்சியை—அந்தக் கிளர்ச்சியூட்டும் நிலையில் என்றென்றும் வாழத் துடிக்கும் உணர்வை—அனுபவிக்கலாம்; பின்னர் விடியற்காலையில் அணைந்துபோன எரிவாயு விளக்குக்குக் கீழே பிரிந்து சென்று, மீண்டும் சந்திப்போம் என்ற வாக்குறுதி ஏதுமின்றி வெறுமைக்குள் நடந்து மறையலாம்.

புருஷெவ்ஸ்கி அலுவலகத்திற்கு அருகிலிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தான். ஒரு காலத்தில் தன் தந்தையின் வீட்டுக்கு வெளியேயும் அவன் இதேபோல அமர்ந்திருந்தான். அப்போதிருந்து கோடைக்கால மாலைப்பொழுதுகள் மாறவே இல்லை—அப்போதும் கூட, அவன் அவ்வழியே செல்வோரைப் பார்ப்பதை விரும்பினான். அவர்களில் சிலரை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது; எல்லோரும் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்ளாமல் இருப்பது குறித்து அவன் வருத்தப்பட்டான். ஆயினும், அவனுக்குள் ஒரு உணர்வு மட்டும் தெளிவாகவும் சோகமாகவும் தங்கியிருந்தது: ஒருமுறை, அதே போன்றதொரு மாலைப்பொழுதில், ஒரு இளம் பெண் அவனது குழந்தைப் பருவத்து வீட்டின் முன் வழியாக நடந்து சென்றிருந்தாள்; அவளது முகத்தையோ அல்லது அந்த நிகழ்வு நடந்த ஆண்டையோ அவனால் நினைவுகூர முடியவில்லை, ஆனால் அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு பெண்ணின் முகத்தையும் உற்றுப் பார்த்திருக்கிறான்—அவள் நின்று பேசாமல் மிக அருகில் கடந்து சென்று மறைந்துவிட்டாலும், அவனது ஒரே துணையாகத் தொடர்ந்து நிலைத்திருந்த அந்தப் பெண்ணை அவர்களில் எவரிடமும் அவனால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. புரட்சிக் காலத்தில் ரஷ்யா முழுவதும் நாய்கள் இரவும் பகலும் குரைத்துக்கொண்டிருந்தன; ஆனால் இப்போது அவை அமைதியாகிவிட்டன: உழைப்புக்கான நேரம் வந்துவிட்டது, தொழிலாளர்கள் அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர். மறுநாள் காலை உழைப்புக்குத் தேவையான ஆழ்ந்த, புத்துணர்ச்சியூட்டும் உறக்கத்தை உறுதிசெய்யும் வகையில், அமைதியாக இருந்த தொழிலாளர் குடியிருப்புகளுக்கு வெளியே காவல் படை நின்றுகொண்டிருந்தது. இரவுப் பணி செய்யும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்களும், வோஷ்சேவ் நகரத்திற்கு வந்தபோது சந்தித்த அந்த ஊனமுற்ற மனிதரும் (கால்கள் இல்லாதவர்) மட்டுமே விழித்திருந்தனர். இன்று, வாரத்திற்கு ஒருமுறை தனக்குக் கிடைக்க வேண்டிய 'வாழ்க்கைப் பங்கை'ப் பெறுவதற்காக, அந்த மனிதர் தனது தாழ்வான வண்டியில் தோழர் பாஷ்கினைச் சந்திக்கச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.

பாஷ்கின் தீப்பிடிக்காத வகையில் கட்டப்பட்ட ஒரு உறுதியான செங்கல் வீட்டில் வசித்து வந்தார்; அவரது வீட்டின் திறந்த ஜன்னல்கள் வழியாகப் பார்த்தால், இரவிலும் பூக்கள் ஜொலிக்கும் ஒரு நன்கு பராமரிக்கப்பட்ட தோட்டம் தெரிந்தது. இரவு உணவைத் தயாரிக்கும்போது கொதிகலன் அறையைப் போல இரைச்சலிட்ட சமையலறை ஜன்னலைக் கடந்து சென்ற அந்த ஊனமுற்றவர், பாஷ்கினின் பணி அறைக்கு எதிரே நின்றார். வீட்டின் உரிமையாளர் தனது மேஜையில் அசைவற்று அமர்ந்திருந்தார்; அந்த ஊனமுற்றவருக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒன்றைப் பற்றி அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். ஆரோக்கியத்தையும் வீரியத்தையும் அதிகரிக்கும் நோக்கில் பல்வேறு திரவங்களும் ஜாடிகளும் அவர் மேஜையில் இருந்தன—பாஷ்கின் மிகுந்த வர்க்க உணர்வைப் பெற்றிருந்தார்; அவர் புரட்சிகர முன்னணியைச் சேர்ந்தவர். ...ஏற்கனவே கணிசமான சாதனைகளைப் புரிந்திருந்த அவர், அறிவியல் பூர்வமாகத் தனது உடலைப் பாதுகாத்து வந்தார்—வெறும் தனிப்பட்ட வாழ்வின் மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமல்ல, தன்னைச் சுற்றியுள்ள உழைக்கும் மக்களுக்காகவும்.

பாஷ்கின் தனது ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்து எழுந்து, விரைவான உடற்பயிற்சிகளைச் செய்து, புத்துணர்ச்சி பெற்று மீண்டும் அமரும் வரை அந்த ஊனமுற்றவர் காத்திருந்தார். அந்த ஊனமுற்ற மனிதர் ஜன்னல் வழியாகவே தனது விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்பினார்; ஆனால் பாஷ்கின் ஒரு சிறிய குப்பியை எடுத்து, மூன்று முறை மெதுவாக மூச்சை இழுத்துவிட்ட பிறகு, அதிலிருந்து ஒரே ஒரு துளியை எடுத்துக்கொண்டார்.

"உங்களுக்காக நான் எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டார் அந்த ஊனமுற்ற மனிதர்; அவருக்குத் தன் வாழ்வின் மீதோ அல்லது ஆரோக்கியத்தின் மீதோ எந்த அக்கறையும் இருக்கவில்லை.

"மீண்டும் என்னிடமிருந்து ஏதாவது ஆதாயம் தேடுகிறீர்களா?"

பாஷ்கினுக்குள் திடீரென ஒரு தன்னிச்சையான பதற்றம் ஏற்பட்டது, ஆனால் அவர் மிகுந்த மன உறுதியுடன் தன்னை அமைதிப்படுத்திக்கொண்டார்—தனது உடலின் நரம்பு மண்டல ஆற்றலை வீணடிக்க அவர் ஒருபோதும் விரும்பவில்லை. "என்ன விஷயம், தோழர் ஜாச்சேவ்? உங்களுக்கு என்ன குறை? என்னதான்..."

"உனக்காக நான் எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டான் அந்த மாற்றுத்திறனாளி; அவனுக்குத் தன் வாழ்வின் மீதோ அல்லது உடல்நலத்தின் மீதோ எந்த அக்கறையும் இருக்கவில்லை. "மீண்டும் என்னிடமிருந்து ஏதாவது லாபம் பார்க்கப் பார்க்கிறாயா?"

பாஷ்கினுக்குள் திடீரென ஒரு பதற்றம் எழுந்தது, ஆனால் மிகுந்த மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் அதை அடக்கிக்கொண்டான்—தன் நரம்பு ஆற்றலை வீணடிக்க அவன் விரும்பவில்லை.

"என்ன விஷயம், தோழர் ஜாச்சேவ்? உங்களுக்கு என்ன குறை? ஏன் இவ்வளவு ஆத்திரப்படுகிறீர்கள்?"

ஜாச்சேவ் அவனுக்கு ஒரு கரகரப்பான, நேரடியான பதிலை அளித்தான்:

"நீ என்ன முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவனா? நான் ஏன் உன்னைச் சகித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை மறந்துவிட்டாயா? உன் குடல்வால் பகுதியில் ஒரு கனமான பொருளின் தாக்குதலை விரும்புகிறாயா? தெரிந்துகொள்—எந்தச் சட்டமும் என்னை நிறுத்த முடியாது!"

அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, அந்த மாற்றுத்திறனாளி தரையிலிருந்து ரோஜாச் செடிகளின் வரிசை ஒன்றைப் பிடுங்கித் தூக்கி எறிந்தான்.

"தோழர் ஜாச்சேவ்," என்று பாஷ்கின் பதிலளித்தான், "எனக்கு உங்களைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. உங்களுக்குத்தான் முதல் தர ஓய்வூதியம் கிடைக்கிறதே—பிறகு எப்படி அப்படிச் சொல்லலாம்? என்னால் முடிந்தவரை நான் உங்களுக்கு எல்லா உதவிகளையும் செய்துகொண்டுதானே இருக்கிறேன்."

"நீ பொய் சொல்கிறாய், வர்க்க உபரியே! *நான்* தான் உன் பாதையில் குறுக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்—நீ ஒருபோதும் என்னைத் தேடி வந்ததில்லை!"

பாஷ்கினின் மனைவி அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்தாள்; அவள் சிவந்த உதடுகளால் ஒரு துண்டு இறைச்சியை மென்று கொண்டிருந்தாள்.

"லெவோчка, நீ மீண்டும் கோபப்படுகிறாயா?" என்று அவள் கேட்டாள். "நான் இப்போதே அவனுக்கான பொட்டலத்தைக் கொண்டு வருகிறேன்; இது தாங்க முடியாததாகிவிட்டது—இப்படிப்பட்ட ஆட்களைக் கையாள்வது எவருடைய நரம்புகளையும் சிதைத்துவிடும்!"

அவள் வெளியே நடந்தாள்; அவளது பருமனான உடல் கோபத்தால் அசைந்தது.

"உன் மனைவியை எப்படி ஊட்டி வளர்த்திருக்கிறாய் பார், அயோக்கியனே!" என்று தோட்டத்திலிருந்து ஜாச்சேவ் கூவினான். "சும்மா இருக்கும்போதே அவள் முழு வீச்சில் இயங்குகிறாள்—அப்படியென்றால் நீ நிர்வகிப்பது அப்படிப்பட்ட ஒரு...!"

பின்தங்கிய மக்களைக் கையாள்வதில் பாஷ்கினுக்கு மிகுந்த அனுபவம் இருந்ததால், அவன் கோபமடையவில்லை. "நீங்களே ஒரு பெண் துணையை வைத்துக்கொள்ளலாமே, தோழர் ஜாச்சேவ்; உங்கள் ஓய்வூதியம் எல்லா அடிப்படைத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யுமே."

"ஓஹோ, எவ்வளவு தந்திரமான ஒரு பெண்மணி!" என்று இருட்டிலிருந்து ஜாச்சேவ் கேலியாகக் கூறினான். “என் ஓய்வூதியப் பணத்தில் தோல் நீக்கப்பட்ட தினைக்குக் கூட வழியில்லை—பதப்படுத்தப்படாத முழு தானியத்தைத்தான் வாங்க முடிகிறது. எனக்குக் கொழுப்பும் பால் சார்ந்த உணவும் தேவை. அந்தப் பாழாய்ப்போன உன் மனைவியிடம் சொல்லி, எனக்கு ஒரு பாட்டில் நல்ல கெட்டியான க்ரீம் (cream) கொண்டு வரச் சொல்!”

பாஷ்கினின் மனைவி ஒரு பொட்டலத்தை எடுத்துக்கொண்டு தன் கணவரின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

“ஓல்யா, இப்போது அவர் க்ரீமும் கேட்கிறார்,” என்று பாஷ்கின் சொன்னான்.

“அப்படியா! அதோடு சேர்த்து அவர் கால்சட்டை தைக்க ‘க்ரேப் டி சைன்’ (crêpe de Chine) துணியையும் வாங்கித் தரச் சொல்லலாமே? என்னென்னவோ யோசிக்கிறீர்கள்!”

“நான் தெருவில் நடந்து செல்லும்போது என் பாவாடையைக் கிழித்துவிட வேண்டும் என்று அவள் விரும்புகிறாள்,” என்று பூப்படுக்கையிலிருந்து ஜாச்சேவ் கூறினான். “அல்லது படுக்கையறை ஜன்னலை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே புகுந்து, அவள் முகத்தில் பூசிக்கொள்ளும் அந்த மேஜை வரை சென்று... என்னிடமிருந்து லாபம் சம்பாதிக்கத்தான் அவள் பார்க்கிறாள்!...”

ஜாச்சேவ் ஒருமுறை தன் கணவருக்கு எதிராகப் பிராந்தியக் கட்டுப்பாட்டுக் குழுவிடம் (Regional Control Commission) அதிகாரப்பூர்வமாகப் புகார் அளித்து, ஒரு மாதம் நீடித்த விசாரணைக்கு வழிவகுத்தது பாஷ்கினின் மனைவிக்கு நினைவிருந்தது—அப்போது அவர்கள் அவர் பெயரைக் கூடக் குறையாகப் பேசினார்கள்: ஏன் ‘லெவ்’ (Lev) மற்றும் ‘இலியிச்’ (Ilyich) ஆகிய இரண்டு பெயர்களும்? ஏதாவது ஒன்றை மட்டும் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாதா? அதனால், அவள் உடனடியாக அந்த மாற்றுத்திறனாளிக்குக் கூட்டுறவு அங்காடிக் க்ரீம் பாட்டில் ஒன்றை எடுத்து வந்தாள்; ஜாச்சேவ் அந்தப் பொட்டலத்தையும் பாட்டிலையும் ஜன்னல் வழியாக வாங்கிக்கொண்டு தோட்டத்திலிருந்து புறப்பட்டான்.

“வீட்டில் உள்ள உணவின் தரத்தை நான் சோதித்துப் பார்ப்பேன்,” என்று வாசலில் தன் வாகனத்தை நிறுத்தியபடி அவன் அறிவித்தான். “அழுகிய மாட்டிறைச்சியோ அல்லது எஞ்சிய கழிவு உணவோ கண்ணில் பட்டால், வயிற்றில் செங்கல் அடி விழும் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: ஒரு மனிதனாக நான் உங்களை விட உயர்ந்தவன்—எனக்கு நல்ல உணவு தேவை.”

மனைவியுடன் தனியாக இருந்த பாஷ்கினால், அந்த மாற்றுத்திறனாளி ஏற்படுத்திய பதற்றத்தை நள்ளிரவு கடந்தும் கூடத் தன் மனதிலிருந்து அகற்ற முடியவில்லை. சலிப்பு ஏற்படும் நேரங்களில் எப்படிச் சிந்திப்பது என்று பாஷ்கினின் மனைவிக்குத் தெரியும்; அவர்களுக்கு இடையே நிலவிய அமைதியின்போது அவளுக்கு இந்த யோசனை தோன்றியது:

“லெவோчка, ஒரு விஷயம் தெரியுமா? ... நீ எப்படியாவது அந்த ஜாச்சேவ் ஆளை ஒரு பொறுப்பில் அமர்த்தி, அவனுக்கு ஒரு பதவி உயர்வு அளிக்க வேண்டும்—குறைந்தபட்சம் ஊனமுற்றவர்களைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பையாவது அவனிடம் கொடு! எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஓரளவாவது அதிகாரம் தேவை; அப்போதுதான் அவன் அமைதியாகவும் கண்ணியமாகவும் இருப்பான்... நீ உண்மையிலேயே மிகவும் எளிதில் நம்பக்கூடியவனாகவும், அதே சமயம் விசித்திரமானவனாகவும் இருக்கிறாய், லெவோчка!”

தன் மனைவியின் பேச்சைக் கேட்ட பாஷ்கினுக்கு அன்பும் மன அமைதியும் தோன்றின; அவனது உண்மையான வாழ்க்கை அவனிடம் திரும்பியது போல உணர்ந்தான்.

“ஓல்குஷா, என் குட்டித் தவளைக் குட்டியே—சாதாரண மக்களைப் புரிந்துகொள்வதில் உனக்கு அபாரமான உள்ளுணர்வு இருக்கிறது! அதற்காக உன்னைச் சற்று அணைத்துக்கொள்ளட்டுமா!”

அவன் தன் தலையை மனைவியின் உடலில் சாய்த்துக்கொண்டு அமைதியானான்; அந்த மகிழ்ச்சியையும் கதகதப்பையும் அவன் ரசித்தான். தோட்டத்தில் இரவு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது; தொலைவில் ஜாச்சேவின் வண்டி கீச்சிடும் சத்தம் கேட்டது—அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டாலே நகரத்தின் எளிய மக்களுக்கு ஒரு விஷயம் நன்றாகத் தெரியும்: வெண்ணெய் கிடைக்காது என்பதுதான் அது. ஏனென்றால், வசதியானவர்களிடமிருந்து பார்சல்களில் கிடைக்கும் வெண்ணெயைக் கொண்டே ஜாச்சேவ் தன் வண்டிக்கு மசகு போடுவான்; முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரின் உடலுக்குத் தேவையற்ற கூடுதல் வலிமை கிடைத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே அவன் அந்தப் பொருளை வேண்டுமென்றே வீணடித்தான்; அதே சமயம், செல்வந்தர்களின் அந்த உணவை உட்கொள்ள அவனுக்கும் எந்த விருப்பமும் இருக்கவில்லை. ஏனோ தெரியவில்லை, கடந்த இரண்டு நாட்களாக நிகிதா சிக்லினைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் ஜாச்சேவுக்கு ஏற்பட்டது; அதனால் அவன் தன் வண்டியை அகழ்வுப் பள்ளம் இருக்கும் திசையை நோக்கிச் செலுத்தினான்.

“நிகித்!” என்று தங்கும் விடுதிக்கு அருகில் அவன் அழைத்தான். அந்தச் சத்தத்திற்குப் பிறகு, இரவு—அதாவது அந்த அமைதியும், இருளில் தத்தளிக்கும் பலவீனமான வாழ்க்கையின் பரவலான சோகமும்—இன்னும் ஆழமானதாகத் தோன்றியது. விடுதியிலிருந்து ஜாச்சேவுக்கு எந்தப் பதிலும் வரவில்லை; பரிதாபகரமான மூச்சுவிடும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. "தூக்கம் இல்லாவிட்டால் ஒரு தொழிலாளி எப்போதோ செத்திருப்பான்," என்று நினைத்த ஜாச்சேவ், அமைதியாகத் தன் வண்டியை நகர்த்திக்கொண்டு சென்றான். ஆனால், பள்ளத்தாக்கிலிருந்து விளக்குகளை ஏந்தியபடி இரண்டு பேர் வெளியே வந்தனர்; ஜாச்சேவ் அவர்கள் கண்ணில் பட்டான்.

"யார் நீ, இவ்வளவு குட்டையாக இருக்கிறாயே?" என்று சாஃப்ரோனோவின் குரல் கேட்டது. "அது நான்தான்," என்று ஜாச்சேவ் கூறினான், "ஏனென்றால் 'மூலதனம்' (Capital) என்னை இரண்டாக வெட்டிவிட்டது. உங்கள் இருவரில் நிகிதா யாராவது இருக்கிறீர்களா?"

"அவன் ஒரு மிருகம் அல்ல—அவன் ஒரு உண்மையான மனிதன்!" என்று சாஃப்ரோனோவ் குறிப்பிட்டான். "அவனைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று அவனிடம் சொல், சிக்லின்."

சிக்லின் தன் கைவிளக்கை ஜாச்சேவின் முகத்திலும் அவனது பாதியிழந்த உடலிலும் காட்டினான்; பிறகு, ஏதோ ஒரு சங்கட உணர்வால், அந்த ஒளியை இருளை நோக்கித் திருப்பினான்.

"ஜாச்சேவ், இங்கே எதற்காக வந்தாய்?" என்று சிக்லின் மெதுவாகக் கேட்டான். "கஞ்சி சாப்பிட வந்தாயா? வா—எங்களிடம் கொஞ்சம் மீதம் இருக்கிறது; எப்படியும் நாளைக்குள் அது புளித்துப்போய்விடும், அதை நாங்கள் தூக்கி எறியத்தான் போகிறோம்."

உதவி செய்வதாகச் சொன்னதை ஜாச்சேவ் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடுமோ என்று சிக்லின் கவலைப்பட்டான்; அந்தக் கஞ்சி யாருக்கும் சொந்தமில்லாதது என்றும், எப்படியும் குப்பைக்குத்தான் போகவிருக்கிறது என்றும் புரிந்துகொண்டு அவன் அதைச் சாப்பிட வேண்டும் என்று சிக்லின் விரும்பினான். சிக்லின் முன்பு ஆற்றில் இருந்த தடைகளை அகற்றும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உதவியால் உண்டு வாழ்வதற்காக ஜாச்சேவ் அவனைச் சந்தித்திருந்தான்; ஆனால் கோடைக்காலத்தின் நடுப்பகுதியில், அவன் தன் போக்கை மாற்றிக்கொண்டு 'மாக்சிம்' (Maxim)-இன் உதவியால் வாழத் தொடங்கியிருந்தான்... ...எதிர்கால மகிழ்ச்சிக்காக, உரிமையிழந்த மக்களின் ஒட்டுமொத்த இயக்கத்திற்கும் நன்மை பயக்க வேண்டும் என்று அவர் கொண்டிருந்த விருப்பத்தை விட, அந்த வர்க்கத்திற்கு...

"நான் உன்னை மிகவும் இழந்தேன்," என்று ஜாச்சேவ் அறிவித்தான். "அந்தக் குப்பைகளின் (அற்ப மனிதர்களின்) இருப்பு என்னைத் துன்புறுத்துகிறது; நகரத்தை எரித்துச் சாம்பலாக்குவது பற்றிய அந்த அபத்தமான யோசனையை நீ எப்போது செயல்படுத்தப் போகிறாய் என்று கேட்க விரும்புகிறேன்!"

"அப்படிப்பட்ட ஒரு களைச் செடியிலிருந்து ஒரு தானியக் கதிர் உருவாகும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்!" என்று அந்த ஊனமுற்றவரைக் குறித்து சாஃப்ரோனோவ் கூறினார். "பொதுவான கட்டமைப்பிற்காக நாங்கள் எங்கள் உடலையே பிழிந்து உழைக்கிறோம்; ஆனால் அவரோ, எங்கள் வாழ்நாள் உழைப்பு ஒரு அபத்தம் என்றும், அதில் அறிவுப்பூர்வமான உணர்வுத் துளி கூட இல்லை என்றும் முழங்குகிறார்!"

சோசலிசம் என்பது ஒரு அறிவியல் சார்ந்த விஷயம் என்று சாஃப்ரோனோவ் அறிந்திருந்தார்; எனவே அவர் தனது வார்த்தைகளை அதற்கேற்ற தர்க்கத்துடனும் அறிவியல் துல்லியத்துடனும் வெளிப்படுத்தினார். ஒரு கட்டிடப் பொருளைப் போலவே, கட்டமைப்பின் உறுதித்தன்மைக்காகத் தனது வார்த்தைகளுக்கு இரட்டை அர்த்தங்களை (ஒரு முதன்மை அர்த்தம் மற்றும் ஒரு மாற்று அர்த்தம்) அவர் அளித்தார்.

அவர்கள் மூவரும் தங்கும் விடுதியை அடைந்து உள்ளே சென்றனர். வோஷ்சேவ் மூலையில் இருந்த வார்ப்பிரும்புப் பாத்திரத்தில் இருந்த கஞ்சியை எடுத்தார்—அது சூடாக இருப்பதற்காக ஒரு தடிமனான ஜாக்கெட்டில் சுற்றப்பட்டிருந்தது—பின்னர் அதை மற்றவர்களுக்குப் பரிமாறினார். சிக்லின் மற்றும் சாஃப்ரோனோவ் ஆகியோர் கடும் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டும், ஈரமான களிமண் பூசிய நிலையிலும் இருந்தனர்; அவர்கள் நிலத்தடி நீர் ஊற்று ஒன்றைக் களிமண் அடைப்பைக் கொண்டு நிரந்தரமாக மூடுவதற்காக, பள்ளம் தோண்டும் இடத்தில் வேலை செய்துவிட்டு வந்திருந்தனர்.

ஜாச்சேவ் தனது பொட்டலத்தைப் பிரிக்கவில்லை; மாறாக, பொதுவான கஞ்சியை உண்டார்; அது அவரது பசியைத் தணித்தது மட்டுமல்லாமல், அவருடன் அமர்ந்து உண்ட மற்ற இருவருடன் தனக்குள்ள சமத்துவத்தையும் உறுதிப்படுத்தியது. உணவுக்குப் பிறகு, சிக்லின் மற்றும் சஃப்ரோனோவ் ஆகியோர் தூங்குவதற்கு முன் சற்று காற்றோட்டமாக இருக்கவும், சுற்றுப்புறத்தைப் பார்க்கவும் வெளியே வந்தனர். அவர்கள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றனர். கரடுமுரடான, பள்ளங்களும் பிளவுகளும் நிறைந்த நிலப்பரப்புக்கும், தூங்கிக்கொண்டிருந்த அகழ்வுப் பணியாளர்களின் சீரற்ற சுவாச ஓசைக்கும் மத்தியில், அந்த இருண்ட, நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த இரவு ஏதோ அந்நியமான ஒன்றாகத் தோன்றியது. தரையை மட்டும் உற்று நோக்கினால்—அதாவது அந்த வறண்ட, மெல்லிய மண் மற்றும் அத்தகைய நெருக்கடியான, வளமற்ற சூழலில் உயிர்வாழப் போராடும் புற்களைப் பார்க்கும்போது—வாழ்க்கை நம்பிக்கையற்றதாகத் தெரிந்தது; எங்கும் நிறைந்திருந்த அந்த மந்தமான சூழலும், மக்களின் பண்படாத, இறுக்கமான சுபாவமும் சஃப்ரோனோவை நிலைகுலையச் செய்தன; அவரது கொள்கை சார்ந்த உறுதியையும் அது அசைத்துப் பார்த்தது. அசையாத சூரியனால் ஒளிரும் ஒரு நீலநிறக் கோடைக்காலமாக அவர் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த எதிர்காலத்தின் மகிழ்ச்சி குறித்தே அவர் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினார்; ஏனெனில், பகலும் இரவும் அவரைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தும் மிகவும் தெளிவற்றதாகவும் பயனற்றதாகவும் தோன்றின.

"சிக்லின், ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்? என் மனதை உற்சாகப்படுத்த ஏதாவது சொல்லவோ அல்லது செய்யவோ கூடாதா?"

"நான் என்ன செய்ய வேண்டும்—உன்னை அணைத்துக்கொள்ளவா?" என்று சிக்லின் பதிலளித்தான். "அடித்தளத்திற்கான குழியை நாம் தோண்டி முடித்தாலே போதும்... தொழிலாளர் நல அலுவலகம் நமக்கு அனுப்பிய அந்த ஆட்களிடம் நீ பேச வேண்டும்; அவர்கள் வேலை செய்யும்போது தங்கள் உடலை மிகவும் செல்லமாகப் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள்—ஏதோ தங்களுக்குள் மிக விலையுயர்ந்த ஒன்று இருப்பது போல நடந்துகொள்கிறார்கள்!"

"நான் அதைச் செய்கிறேன்," என்று சஃப்ரோனோவ் பதிலளித்தான். "நிச்சயமாகச் செய்வேன்! அந்த ஆடு மேய்ப்பவர்களையும் எழுத்தர்களையும் வெகு விரைவில் தொழிலாளர் வர்க்கமாக மாற்றிவிடுவேன்; அவர்கள் எவ்வளவு கடுமையாகத் தோண்ட வேண்டும் என்றால், அவர்களின் உண்மையான இயல்பு அவர்கள் முகத்திலேயே வெளிப்படும் அளவுக்குச் செய்வேன்... ஆனால் சொல் சிக்லின், இந்த நிலப்பரப்பு ஏன் இவ்வளவு சோகமாகத் தெரிகிறது? ஒட்டுமொத்த உலகின் இதயத்திலும் ஒருவிதமான துயரம் குடிகொண்டிருக்கிறதா? அதே சமயம் நாம் மட்டும் இந்த ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோமா?" சிக்லினின் தலை சிறியதாகவும், கல்லைப் போல உறுதியாகவும், அடர்த்தியான முடியால் மூடப்பட்டும் இருந்தது—வாழ்நாள் முழுவதும் பெரிய சுத்தியலைச் சுழற்றியும் மண்வெட்டியால் தோண்டியும் உழைத்ததன் விளைவு அது; அவனுக்குச் சிந்திக்க நேரம் கிடைத்ததே இல்லை, அதனால் தன் மனதில் இருந்த சந்தேகங்களை அவன் சஃப்ரோனோவிடம் விளக்கவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து நிலவிய அமைதியில் அவர்கள் பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு உறங்கச் சென்றனர். ஜாச்சேவ் ஏற்கனவே தன் வண்டியில் சுருண்டு படுத்து, தம்மால் முடிந்தவரை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார்; வோஷ்சேவ் மல்லாக்கப் படுத்துக்கொண்டு, பொறுமையான அதே சமயம் ஆர்வமிக்க பார்வையுடன் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

"உலகில் உள்ள அனைத்தையும் நீங்கள் அறிவீர்கள் என்று சொல்லப்பட்டது," என்று வோஷ்சேவ் கூறினார், "ஆனால் நீங்கள் செய்வதோ வெறும் மண்ணைத் தோண்டுவதும் தூங்குவதும்தான்! உங்களை விட்டுவிட்டுச் செல்வதே மேல்—கூட்டுப் பண்ணைகளில் பிச்சை எடுத்துப் பிழைப்பேன்; உண்மையை அறியாமல் வாழ்வதே எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது."

சாஃப்ரோனோவ் ஒருவித மேலாதிக்க உணர்வுடன், லேசான அதே சமயம் அதிகாரத் தோரணையுள்ள நடையுடன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தவர்களின் கால்களுக்கு அருகே நடந்து சென்றார்.

"சொல்லுங்கள் தோழரே, இந்தப் பொருளை நீங்கள் எந்த வடிவில் பெற விரும்புகிறீர்கள்—உருண்டையாகவா அல்லது திரவமாகவா?"

"அவனை விட்டுவிடு," என்று சிக்லின் முடிவு செய்தார். "நாமெல்லாரும் ஒரு வெறுமையான உலகத்தில்தான் வாழ்கிறோம்; உன் சொந்த ஆன்மாவாவது அமைதியாக இருக்கிறதா?"

வாழ்க்கையின் அழகையும் மனதின் பண்பாட்டையும் நேசித்த சாஃப்ரோனோவ், வோஷ்சேவின் பரிதாபகரமான நிலையை மரியாதையுடன் உற்று நோக்கினார்; அதே சமயம் ஒரு சிந்தனை அவரை ஆழமாகத் தொந்தரவு செய்தது: ஒருவேளை அந்த 'உண்மை' என்பதே ஒரு வர்க்க எதிரியாக இருக்குமோ? ஏனெனில், அது இப்போது ஒரு கனவின் வடிவிலோ அல்லது கற்பனையின் வெளிப்பாடாகவோ கூடத் தோன்றக்கூடுமே!

"தோழர் சிக்லின், உங்கள் அறிவிப்பை இப்போதைக்கு ஒத்திவையுங்கள்," என்று சாஃப்ரோனோவ் மிகுந்த தீவிரத்துடன் கூறினார். "இப்பிரச்சினை ஒரு கொள்கை ரீதியான விஷயமாக எழுப்பப்பட்டுள்ளது; எனவே, உணர்ச்சிகள் மற்றும் வெகுஜன மனப்பிறழ்வு (mass psychosis) குறித்த முழுமையான கோட்பாட்டுச் சட்டகத்திற்குள் நாம் அதை மீண்டும் கொண்டுவர வேண்டும்..."

"அதெல்லாம் போதும் சாஃப்ரோனோவ்—சொல்லப்போனால், அது என் ஊதியத்தைக் குறைப்பது போலாகிவிடும்," என்று அப்போதுதான் விழித்தெழுந்த கோஸ்லோவ் கூறினார். "நான் தூங்க முயலும்போது தரையில் சத்தம் போடுவதை நிறுத்துங்கள், இல்லையெனில் உங்கள் மீது அதிகாரப்பூர்வமாகப் புகார் அளிப்பேன்! கவலைப்படாதீர்கள்—தூக்கமும் ஊதியமாகக் கணக்கிடப்படும்; அந்த விஷயத்தில் அவர்கள் உங்களுக்குச் சரியான பாடத்தைப் புகட்டுவார்கள்..."

சாஃப்ரோனோவ் ஒருவிதமான அறிவுரை கூறும் தொனியில் சத்தமிட்டு, உறுதியான குரலில் பேசினார்:

"தயவுசெய்து ஒழுங்காகத் தூங்குங்கள், குடிமகன் கோஸ்லோவ்—இது என்ன மாதிரியான 'நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்ட அறிவுஜீவி' வர்க்கம்? ஒரு சிறிய சத்தம் கூட உடனடியாக அதிகாரத்துவப் பிரச்சனையாக உருவெடுக்கிறதே!.. கோஸ்லோவ், உங்களிடம் ஏதேனும் அறிவுப்பூர்வமான சிந்தனைத் திறன் இருந்து, நீங்கள் அங்கே முன்னணியில் படுத்திருப்பதாகக் கருதினால், உங்கள் முழங்கையை ஊன்றி எழுந்து நின்று விளக்குங்கள்: ஏன் முதலாளித்துவ வர்க்கம் தோழர் வோஷ்சேவிடம் உலகின் இறந்தவர்களின் பட்டியல் எதையும் விட்டுச் செல்லவில்லை? அதனால் அவர் ஒருவிதத் தெளிவின்மையுடனும், இவ்வளவு அபத்தமான நிலையிலும் வாழ வேண்டியிருக்கிறதே?.."

ஆனால் கோஸ்லோவ் ஏற்கனவே ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார்; அவருக்குத் தன் உடலின் ஆழமான உணர்வு மட்டுமே இருந்தது. இதற்கிடையில், வோஷ்சேவ் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு, தான் இரக்கமற்ற முறையில் பிறக்க நேர்ந்த அந்த மர்மமான வாழ்க்கையைப் பற்றித் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

விழித்திருந்தவர்களில் கடைசியானவரும் படுத்து அமைதியானார்; விடியற்காலைக்கு முந்தைய அந்தத் தருணத்தில் இரவு அமைதி காத்தது—வெப்பமடைந்து வெளிச்சம் பரவத் தொடங்கிய அடிவானத்தில் எங்கோ ஒரு சிறிய விலங்கு மட்டும் ஏதோ ஒரு குரலை எழுப்பியது; அது ஏக்கத்திலா அல்லது மகிழ்ச்சியிலா என்பது தெரியவில்லை.

தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு நடுவே சிக்லின் அமர்ந்து, தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி அமைதியாகச் சிந்தித்தான்; அவ்வப்போது அமைதியில் அமர்ந்து கண்ணில் படும் அனைத்தையும் உற்றுநோக்குவது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவனுக்குச் சிந்திப்பது கடினமாக இருந்தது, அதை நினைத்து அவன் மிகவும் வருந்தினான்—அதற்குப் பதிலாக உணர்வுகளையும், உள்ளுக்குள் எழும் அமைதியான தவிப்பையும் மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் அமர்ந்திருந்த நேரம் கூடக்கூட, அசைவற்ற தன்மையால் அவனுள் துயரம் கனத்தது; இறுதியில், ஏதோ ஒன்றை அழுத்தித் தள்ளும் தேவைக்காகச் சிக்லின் எழுந்து நின்று, தன் கைகளால் அந்த முகாமின் சுவரை அழுத்திக்கொண்டான். அவனுக்குத் தூங்கும் எண்ணம் துளியும் இல்லை; மாறாக, ஓடு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்த காலத்தில் செய்ததுபோல, இப்போதே வயல்வெளிக்குச் சென்று மரக்கிளைகளுக்கு அடியில் பெண்களுடனும் மற்றவர்களுடனும் நடனமாட வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அங்கேதான் ஒருமுறை முதலாளியின் மகள் திடீரென அவன் மீது ஒரு முத்தத்தைப் பதித்திருந்தாள்: ஒரு ஜூன் மாத நாளில், களிமண் கலக்கும் இயந்திரம் இருக்கும் இடத்திற்கு அவன் படிக்கட்டில் ஏறிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது அவள் அவனை நோக்கி வந்தாள்; தன் ஆடைக்குள்ளேயே கால்விரல் நுனியில் எழுந்து நின்று, அவன் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டு, தன் பருத்த, அமைதியான உதடுகளை அவன் கன்னத்தில் இருந்த முரட்டுத் தாடி முடிகளின் மீது அழுத்தினாள். அவளுடைய முகத்தையோ அல்லது குணத்தையோ சிக்லினால் இப்போது நினைவுகூர முடியவில்லை, ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் அவள் அவனுக்குப் பிடித்தமானவளாகத் தோன்றவில்லை—ஏதோ ஒரு விதத்தில் அவமானகரமானவளாகவே அவள் அவனுக்குத் தெரிந்தாள்—அதனால் அவன் அவளைக் கடந்து அப்படியே சென்றுவிட்டான்; உயரிய உள்ளம் கொண்டவளான அவள், அதன்பிறகு அழுதுகூட இருக்கலாம்.

முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை வீழ்த்திய காலத்திலிருந்தே அவனிடம் இருந்த ஒரே உடையான, டைஃபஸ் நோயாளியின் நிறத்தைப் போன்ற அந்த மங்கலான மஞ்சள் நிறப் பஞ்சு வைத்த ஜாக்கெட்டை அவன் அணிந்துகொண்டான்; நீண்ட குளிர்காலத்திற்குத் தயாராவதுபோல இரவைக் கழிக்கத் தன்னை அமைத்துக்கொண்ட பிறகு, சாலையில் சிறிது தூரம் நடக்கலாம் என்று முடிவு செய்தான்; ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்துவிட்டு, பின்னர் அதிகாலைப் பனியில் உறங்கிவிடலாம் என்று நினைத்தான்.

தூங்கும் அறைக்குள் ஒரு அந்நியர் நுழைந்து, வாசலின் இருளில் நின்றார். "தோழர் சிக்லின், நீங்கள் இன்னும் விழித்திருக்கிறீர்களா!" என்று புருஷெவ்ஸ்கி கூறினார். "நானும் தூக்கம் வராமல் அங்கும் இங்கும் அலைந்துகொண்டிருக்கிறேன்; யாரையோ தொலைத்துவிட்டு, அவர்களைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியாதது போன்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது..."

பொறியாளரின் அறிவுத்திறனை மதித்த சிக்லினுக்கு, அவருக்கு எப்படி ஆறுதல் கூறுவது என்று தெரியவில்லை; அதனால் சங்கடமான உணர்வுடன் அவன் அமைதியாக இருந்தான். ப்ருஷெவ்ஸ்கி ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து தன் தலையைக் குனிந்து கொண்டார்; உலகை விட்டு மறைந்துவிட முடிவெடுத்திருந்ததால், அவருக்கு மக்கள் முன்னிலையில் இனி எந்தச் சங்கடமோ கூச்சமோ இருக்கவில்லை; எனவே அவரே தானாக முன்வந்து அவர்களை நாடி வந்திருந்தார்.

"தோழர் சிக்லின், என்னை மன்னிக்கவும். என் அறையில் தனியாக இருக்கும்போது எனக்கு ஏதோ ஒரு கவலை வாட்டுகிறது. விடியும் வரை நான் இங்கே அமர்ந்திருக்கலாமா?"

"தாராளமாக," என்றார் சிக்லின். "எங்களுக்கு மத்தியில் நீங்கள் நிம்மதியாக ஓய்வெடுக்கலாம்; என் படுக்கையிலேயே படுத்துக்கொள்ளுங்கள், நான் வேறு எங்காவது ஒரு இடத்தைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்."

"வேண்டாம், நான் இங்கேயே அமர்ந்திருக்க விரும்புகிறேன். வீட்டில் இருந்தபோது எனக்கு மிகுந்த சோகமும் பயமும் ஏற்பட்டது—என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. தயவுசெய்து, என்னைப் பற்றித் தவறாக நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள்."

சிக்லினுக்கு அப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் எதுவும் தோன்றவில்லை.

"எங்கும் செல்ல வேண்டாம்," என்று அவர் கூறினார். "உங்களை யாரும் நெருங்க நாங்கள் அனுமதிக்க மாட்டோம்; இனி நீங்கள் பயப்படத் தேவையில்லை."

ப்ருஷெவ்ஸ்கி அதே சோகமான மனநிலையிலேயே இருந்தார்; விளக்கு வெளிச்சம் அவரது தீவிரமான முகத்தை—எந்தவித மகிழ்ச்சி உணர்வும் இல்லாத முகத்தை—வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. ஆயினும், அவசரத்தில் இங்கு வர எடுத்த முடிவை அவர் அப்போதே வருந்தத் தொடங்கியிருந்தார்; எவ்வாறாயினும், மரணமும் எல்லாவற்றின் இறுதியும் அவரை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையில், இன்னும் சிறிது காலமே அவர் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

பேச்சுவார்த்தை சத்தம் கேட்டு விழித்த சஃப்ரோனோவ் ஒரு கண்ணைத் திறந்து, அங்கே அமர்ந்திருந்த அந்த அறிவுஜீவி விஷயத்தில் எத்தகைய அணுகுமுறையைக் கையாள்வது சிறந்தது என்று யோசித்தார். சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்ட அவர் கூறினார்:

"தோழர் ப்ருஷெவ்ஸ்கி, எனக்குத் தெரிந்தவரை, ஒட்டுமொத்த பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் வகையிலான ஒரு வீட்டு அமைப்பை உருவாக்க நீங்கள் கடுமையாக உழைத்து வந்திருக்கிறீர்கள். இப்போது, நள்ளிரவில் பாட்டாளி வர்க்க மக்களின் மத்தியில் வந்து நிற்கிறீர்கள்—ஏதோ ஒரு சீற்றம் உங்களைத் துரத்துவது போல! ஆனால், இப்போது நிபுணர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் கொள்கை நடைமுறையில் இருப்பதால், எனக்கு நேர் எதிரே படுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அப்போது என் முகம் உங்கள் பார்வையில் இருக்கும், நீங்கள் நிம்மதியாகத் தூங்கலாம்..."

ஜாச்சேவும் தன் வண்டியில் விழித்துக்கொண்டான்.

"அவருக்குப் பசியாக இருக்குமோ?" என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கியைக் குறிப்பிட்டு அவன் கேட்டான். "என்னிடம் முதலாளித்துவ வர்க்கத்து உணவு கொஞ்சம் இருக்கிறது." "அது என்ன மாதிரியான 'முதலாளித்துவ' உணவு? அதன் சத்து மதிப்பு என்ன, தோழரே?" என்று சாஃப்ரோனோவ் வியப்புடன் கேட்டான். "முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களை நீங்கள் எங்கே பார்த்தீர்கள்?"

"வாயை மூடு, விவரம் தெரியாத அற்பனே!" என்று ஜாச்சேவ் பதிலடி கொடுத்தான். "இந்த உலகில் உயிரோடு இருப்பதே உன் வேலை; ஆனால் நானோ அழிந்துபோய் வழிவிட வேண்டியவன்!"

"பயப்படாதீர்கள்," என்று சிக்லின் ப்ருஷெவ்ஸ்கியிடம் கூறினான். "சும்மா படுத்துக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள். நான் அருகிலேயே இருப்பேன்; பயம் தோன்றினால் என்னைக் கூப்பிடுங்கள்."

சத்தம் வராமல் இருக்கக் குனிந்தபடியே, ப்ருஷெவ்ஸ்கி சிக்லின் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, அணிந்திருந்த ஆடைகளைக் கழற்றாமலே படுத்துக்கொண்டான்.

சிக்லின் தான் அணிந்திருந்த பஞ்சு வைக்கப்பட்ட மேலங்கியை (padded jacket) கழற்றி, கதகதப்புக்காக ப்ருஷெவ்ஸ்கியின் கால்கள் மீது போர்த்தினான்.

"நான் நான்கு மாதங்களாக என் தொழிற்சங்க சந்தாவைச் செலுத்தவில்லை," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி மெல்லிய குரலில் கூறினார்; திடீரென ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட, அவர் போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொண்டார். "எப்படியாவது அதைச் செய்துவிடலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன்."

"இப்போது நீங்கள் தானாகவே உறுப்பினர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டுவிடுவீர்கள்—இதுதான் உண்மை!" என்று சஃப்ரோனோவ் தான் இருந்த இடத்திலிருந்தே அறிவித்தார்.

"அமைதியாகத் தூங்குங்கள்!" என்று அனைவரிடமும் கூறிய சிக்லின், அந்த இருண்ட இரவில் சிறிது நேரம் தனிமையில் கழிப்பதற்காக வெளியே சென்றார்.

காலையில், தூங்கிக்கொண்டிருந்த ப்ருஷெவ்ஸ்கியின் உருவத்திற்கு அருகே கோஸ்லோவ் நீண்ட நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அந்த அறிவார்ந்த தலைவர் சாதாரண மக்களைப் போல ஒரு முக்கியத்துவமற்ற குடிமகனாகத் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பது அவருக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது; தனது அதிகாரத்தை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சமும் அவருக்குள் இருந்தது. இந்தக் குழப்பமான சூழலைப் பற்றி கோஸ்லோவ் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டியிருந்தது; மேற்பார்வையாளரின் இந்தத் தவறான நடத்தையால் அரசுக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேர்வதை அவர் விரும்பவில்லை, அதை அனுமதிக்கவும் முடியவில்லை. அவர் பதற்றமடைந்து, விரைவாகக் குளித்துத் தன்னைச் செயலில் ஈடுபடத் தயார்படுத்திக்கொண்டார். ஆபத்து நெருங்கும் இத்தகைய தருணங்களில், கோஸ்லோவ் தனக்குள் ஒரு தீவிரமான சமூக உணர்வு சார்ந்த மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தார்; அந்த மகிழ்ச்சியை ஒரு வீரச் செயலாக மாற்ற அவர் விரும்பினார், அதன் மூலம் உற்சாகத்துடன் இறக்கலாம் என்றும், ஒட்டுமொத்த வர்க்கமும் தன்னை அங்கீகரித்துத் தனக்காகக் கண்ணீர் சிந்தும் என்றும் அவர் கருதினார். கோடைக்கால வெப்பத்தைக்கூட மறந்து அவர் பரவசத்தில் நடுங்கினார். ஒரு குறிக்கோளுடன், அவர் ப்ருஷெவ்ஸ்கியை அணுகி அவரை எழுப்பினார்.

"தோழர் மேற்பார்வையாளரே, உங்கள் இருப்பிடத்திற்கே திரும்பிச் செல்லுங்கள்," என்று அவர் நிதானமாகக் கூறினார். "விஷயங்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் நிலைக்கு நம் தொழிலாளர்கள் இன்னும் உயரவில்லை; எனவே, நீங்கள் இந்தப் பதவியில் நீடிப்பது நன்றாக இருக்காது."

"அது உங்கள் வேலையல்ல," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி பதிலளித்தார். "இல்லை, மன்னிக்கவும்," என்று கோஸ்லோவ் மறுப்பு தெரிவித்தார், "சொல்லப்போனால், ஒவ்வொரு குடிமகனும் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றக் கடமைப்பட்டிருக்கிறான்; ஆனால் நீங்களோ அதை ஒதுக்கிவிட்டுப் பின்தங்கிய மனநிலைக்குத் துணைபோகிறீர்கள். இது ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது—நான் இதை உயர் அதிகாரிகளிடம் கொண்டு செல்வேன்; நீங்கள் நமது கொள்கை வழியைச் சிதைக்கிறீர்கள், வேகத்தையும் தலைமையையும் எதிர்க்கிறீர்கள்—இதன் பொருள் அதுதான்!" ஜாச்சேவ் தன் ஈறுகளால் மென்றபடியே மௌனமாக இருந்தார்; கோஸ்லோவின் வயிற்றில் அன்றைய தினமே ஒரு குத்துவிட அவர் விரும்பினார்—எப்போதும் முன்னால் முண்டியடித்துச் செல்லத் துடிக்கும் அந்த அற்ப மனிதனை, ஒரு குப்பையைப் போல வீழ்த்திவிட அவர் நினைத்தார். வோஷ்சேவ் அந்த வார்த்தைகளையும் கூச்சல்களையும் கேட்டார், ஆனால் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் அமைதியாகப் படுத்திருந்தார். "நான் ஒரு கொசுவாகப் பிறந்திருக்கலாம்; அதன் ஆயுளோ மிகக் குறுகியது," என்று அவர் நினைத்தார்.

ப்ருஷெவ்ஸ்கி, கோஸ்லோவிடம் எதுவும் பேசாமல் தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தார்; தனக்குத் தெரிந்த வோஷ்சேவைப் பார்த்தார், பின்னர் உறங்கிக்கொண்டிருந்த மற்றவர்கள் மீது தன் பார்வையைச் செலுத்தினார்; தன் மனதை அழுத்திய அந்த வார்த்தையையோ அல்லது கோரிக்கையையோ சொல்ல அவர் விரும்பினார், ஆனால் சோர்வைப் போன்ற ஒரு சோகம் அவர் முகத்தில் நிழலாடியது, அவர் அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினார். விடியற்காலை வரும் திசையிலிருந்து வந்த சிக்லின், ப்ருஷெவ்ஸ்கியிடம் கூறினார்:

"இன்று இரவும் அவனுக்குப் பயம் வந்தால், அவன் இங்கே வந்து தூங்கட்டும்; அவனுக்கு ஏதேனும் தேவைப்பட்டால், அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லட்டும்."

ஆனால் ப்ருஷெவ்ஸ்கி பதிலளிக்கவில்லை; இருவரும் மௌனமாகத் தங்கள் வழியில் சென்றனர். நீண்ட, வெப்பமான, சலிப்பூட்டும் ஒரு நாள் தொடங்கியிருந்தது; கீழே இருந்த பூமியின் பரிதாபகரமான வறுமையின் மீது சூரியன் ஒருவித அலட்சியத்துடன்—கண்பார்வையற்ற தன்மையைப் போல—தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; ஆனாலும் வாழ்வதற்கு வேறு எந்த இடமும் வழங்கப்படவில்லை.

"எப்போதோ ஒருமுறை—என் குழந்தைப் பருவத்தில்," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி கூறினார், "தோழர் சிக்லின், என்னைக் கடந்து சென்ற ஒரு பெண்ணை நான் கவனித்தேன்—அப்போது நான் எப்படிப்பட்ட வயதில் இருந்தேனோ, அதே வயதுடைய ஒரு பெண் அவள்." அது ஜூன் அல்லது ஜூலை மாதமாக இருந்திருக்க வேண்டும்;

அப்போதிருந்து, எல்லாவற்றையும் நினைவுகூர்ந்து புரிந்துகொண்ட நிலையில், ஒரு ஏக்கம் எனக்குள் இருக்கிறது—ஆனால் நான் அவளை மீண்டும் பார்க்கவில்லை,

அவளை இன்னும் ஒருமுறை பார்க்க விரும்புகிறேன். இப்போது நான் விரும்புவது அவ்வளவுதான்.

"அவளை எங்கே பார்த்தீர்கள்?" என்று சிக்லின் கேட்டார்.

"இதே நகரத்தில்தான்."

"அப்படியானால் அவள் ஓடு வேய்ந்தவரின் மகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!" என்று சிக்லின் யூகித்தார்.

"ஏன்?" என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி கேட்டார். "எனக்குப் புரியவில்லை." “நானும் அவளை ஜூன் மாதத்தில் சந்தித்தேன்; அப்போது அவளைப் பார்க்கவே நான் மறுத்துவிட்டேன். ஆனால் பிறகு—

சிறிது காலம் கடந்த பிறகு—உனக்கு ஏற்பட்டதைப் போலவே, என் நெஞ்சிலும் அவளைப் பற்றிய ஒரு மென்மையான உணர்வு துளிர்த்தது.

நாங்கள் இருவரும் ஒரே நபரைப் பற்றித்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தோம்.”

ப்ருஷெவ்ஸ்கி அடக்கமாகப் புன்னகைத்தார்:

“ஆனால் ஏன்?”

“ஏனென்றால் நான் அவளை உன்னிடம் அழைத்து வருவேன், நீ அவளைப் பார்ப்பாய்—அவள் இன்னும் உயிருடன் இருந்தால்!”

ப்ருஷெவ்ஸ்கியின் துயரத்தை சிக்லினால் தெளிவாக உணர முடிந்தது; ஏனெனில் அவரும்—மறதி இயல்புடையவராக இருந்தபோதிலும்—ஒரு காலத்தில் அதே போன்ற துயரத்தை அனுபவித்திருந்தார். மெலிந்த, இந்த உலகைச் சாராதது போன்ற தோற்றமும், லேசான நடையும் கொண்ட ஒரு நபர், அவரது முகத்தின் இடது பக்கத்தில் அமைதியாக முத்தமிட்டபோது அந்தத் துயரம் அவரை ஆட்கொண்டிருந்தது.

அருகிலோ அல்லது தொலைவிலோ இருந்தாலும், அந்த அரிய, வசீகரிக்கும் உயிரினம் அவர்கள் இருவர் மீதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்பதே இதன் பொருள்.

“இப்போது அவளுக்கு வயதாகியிருக்கும்,” என்று சிக்லின் சிறிது நேரம் கழித்துச் சொன்னார். “அவள் அநேகமாக

முற்றிலும் தளர்ந்து போயிருப்பாள்; சமையல்காரரைப் போல அவளது சருமம் பழுப்பு நிறமாகவோ அல்லது சொரசொரப்பாகவோ மாறியிருக்கலாம்.”

“அப்படியிருக்கலாம்,” என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி ஒப்புக்கொண்டார். “நீண்ட காலம் கடந்துவிட்டது; அவள் இன்னும் உயிருடன் இருந்தால்,

அவள் கருகிப்போய், வாடிய நிலையில் இருப்பாள்.”

அவர்கள் பள்ளம் தோண்டப்பட்ட இடத்தின் விளிம்பில் நின்றனர்; பொதுக் குடியிருப்புக்கான அடித்தளக் குழியைத் தோண்டும் பணியை அவர்கள் மிக முன்னதாகவே தொடங்கியிருக்க வேண்டும்; அப்படிச் செய்திருந்தால், ப்ருஷெவ்ஸ்கிக்குத் தேவைப்பட்ட அந்த நபர் இங்கேயே பாதுகாப்பாக இருந்திருப்பார்.

“அநேகமாக அவள் இப்போது விழிப்புணர்வு கொண்ட ஒரு உயிரினமாக இருப்பாள்,” என்று சிக்லின் கூறினார், “மேலும் நம் நன்மைக்காகச் செயல்படுவாள்: இளமையில் அளப்பரிய உணர்வு ஆழம் கொண்டவர்கள், பிற்காலத்தில் கூர்மையான அறிவாற்றலைப் பெறுகிறார்கள்.”

ப்ருஷெவ்ஸ்கி தங்களைச் சுற்றியிருந்த வெறிச்சோடிய நிலப்பரப்பைப் பார்த்தார்; உண்மையான ஆறுதல் இன்னும் நிலைபெறாத இந்த நிலையற்ற பூமியில், தான் இழந்த தோழியும்—மற்றும் பல முக்கியமான மனிதர்களும்—வாழ்ந்து மறைவதே விதி என்று நினைத்தபோது அவருக்குள் ஒரு துயரம் எழுந்தது. அவர் சிக்லினிடம் ஒரு கவலையான எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினார்:

“ஆனால் அவள் எப்படி இருப்பாள் என்று எனக்குத் தெரியாதே! தோழர் சிக்லின், அவள் வரும்போது நாம் என்ன செய்வது?” சிக்லின் பதிலளித்தார்:

"அவள் இருப்பதை நீ உணர்வாய், அவளை அடையாளம் கண்டுகொள்வாய்—இவ்வுலகில் மறக்கப்பட்ட ஆன்மாக்கள் எத்தனையோ உள்ளன! உனக்குள் சுமந்து கொண்டிருக்கும் துயரத்தின் மூலமாகவே நீ அவளை நினைவுகூர்வாய்."

இது உண்மை என்பதைப் புருஷெவ்ஸ்கி உணர்ந்துகொண்டார்; சிக்லினுக்கு ஏதேனும் அதிருப்தி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சிய அவர், அன்றைய பணிகளில் தனக்குள்ள அக்கறையைக் காட்டுவதற்காகத் தன் கைக்கடிகாரத்தை வெளியே எடுத்தார்.

ஒரு அறிவுஜீவிக்குரிய நடையுடனும் சிந்தனை வயப்பட்ட முகபாவனையுடனும் சஃப்ரோனோவ் சிக்லினை அணுகினார்.

"தோழர்களே, நீங்கள் இங்கே உங்கள் 'மனப்போக்குகளை' வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருப்பதாக அறிகிறேன்; இனி சற்றே அமைதி காக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—இப்போது உற்பத்தியில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது."

"தோழர் சிக்லின், நீங்கள்தான் கோஸ்லோவை உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும்—அவர் நாசவேலைக்கு இட்டுச் செல்லும் பாதையில் செல்கிறார்."

அந்த நேரத்தில், கோஸ்லோ ஒருவித மனச்சோர்வுடன் காலை உணவை உட்கொண்டிருந்தார்; புரட்சிக்கான தனது பங்களிப்புகள் போதாது என்றும், தான் தினமும் செய்யும் பொதுச்சேவை மிகக் குறைவானது என்றும் அவர் உணர்ந்தார்... நள்ளிரவில் விழித்தெழுந்த அவர், அமைப்பு ரீதியான கட்டமைப்புப் பணிகள் தனது பங்கேற்பு இல்லாமலே நடைபெறுவது குறித்தும், ஒரு பிரம்மாண்டமான தலைமைத்துவ நிலையில் செயல்படுவதற்குப் பதிலாக வெறும் ஒரு பள்ளத்தாக்கில் செயல்படுவது போன்ற நிலையில் இருப்பது குறித்தும் கவலையுடனும் வேதனையுடனும் அந்த இரவைக் கழித்தார். அதிகாலைக்குள், இயன்றவரை மிகப்பெரிய பொதுநலப் பணிகளில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் வகையில், ஊனமுற்றோருக்கான ஓய்வூதிய முறைக்கு மாற கோஸ்லோ தீர்மானித்திருந்தார்—அவரது பாட்டாளி வர்க்க மனசாட்சி அத்தகையதொரு வேதனையான வழியில் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது.

கோஸ்லோவின் இந்த எண்ணத்தைக் கேட்ட சஃப்ரோனோவ், அவரை ஒரு ஒட்டுண்ணி என்று முத்திரை குத்தி இவ்வாறு கூறினார்:

"கோஸ்லோ, நீ உனக்கென ஒரு தனிப்பட்ட கொள்கையை வகுத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்; உழைக்கும் மக்களைக் கைவிட்டுவிட்டுத் தனியான பாதையில் செல்ல முற்படுகிறாய்—இது உன்னை ஒரு அந்நியப் பேனாக (louse) மாற்றுகிறது; அதாவது, எப்போதும் தனது உண்மையான இயல்பை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒரு பேன்."

"வாயை மூடிக்கொண்டிருப்பது உனக்கு நல்லது," என்று கோஸ்லோ பதிலடி கொடுத்தார். "இல்லையென்றால் விரைவில் சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வாய்! கூட்டுப் பண்ணை முறைக்கான (collectivization) இயக்கம் முழுவீச்சில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ஒரு ஏழை விவசாயியை அவனது சேவலைக் கொன்று உண்ணுமாறு நீ தூண்டியது நினைவிருக்கிறதா? அது நினைவிருக்கிறதா? கூட்டுப் பண்ணை முறையைச் சீர்குலைக்க நினைத்தது யார் என்று எங்களுக்குத் தெரியும்! நீ எந்த மாதிரியான 'மாதிரி'த் தோழர் என்பதும் எங்களுக்குத் தெரியும்!"

உலகியல் இச்சைகளுக்கும் கொள்கை உறுதிக்கும் இடையே தொடர்ந்து போராடிக்கொண்டிருந்த சஃப்ரோனோவ், கோஸ்லோவின் வாதங்களுக்குப் பதிலளிக்காமல், தனது இயல்பான சுதந்திரமான நடைபாவனையுடன் அங்கிருந்து அகன்றார். தனக்கு எதிராக அதிகாரப்பூர்வமான புகார்கள் பதியப்படுவதை அவர் விரும்பவில்லை.

சிக்லின் கோஸ்லோவை அணுகி அவரிடம் எல்லாவற்றையும் பற்றி விசாரித்தார். "நான் இன்று சமூகக் காப்பீட்டு அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஓய்வூதியத்திற்குப் பதிவு செய்யப் போகிறேன்," என்று கோஸ்லோ அறிவித்தார். "சமூகத்திற்கு ஏற்படும் தீங்குகள் அல்லது குட்டி-முதலாளித்துவக் கிளர்ச்சிகள் ஏதேனும் நிகழ்கிறதா என்று நான் கண்காணிக்க விரும்புகிறேன்."

"உழைக்கும் வர்க்கம் ஒன்றும் ஜார் மன்னன் அல்ல," என்று சிக்லின் கூறினார்; "அதற்குக் கிளர்ச்சிகளைக் கண்டு பயம் இல்லை."

"அது பயப்படாமல் இருக்கட்டும்," என்று கோஸ்லோ ஒப்புக்கொண்டார். "இருப்பினும், பழமொழி சொல்வது போல, அதன் மீது ஒரு கண் வைத்திருப்பது நல்லது."

ஜாச்சேவ் தனது வண்டியுடன் அருகிலேயே இருந்தார்; வேகத்தை அதிகரிக்க வண்டியைப் பின்னோக்கி நகர்த்திவிட்டு, சட்டென முன்னோக்கிப் பாய்ந்து, அமைதியாக இருந்த தன் தலையால் கோஸ்லோவின் வயிற்றுப் பகுதியில் முழு வேகத்தில் மோதினார். கோஸ்லோவ் பயத்தில் பின்னோக்கி விழுந்தார்; அந்தத் தருணத்தில், சமூகத்தின் பொது நலனுக்காகச் சேவை செய்யும் ஆர்வத்தையே அவர் இழந்தார். சிக்லின் குனிந்து, ஜாச்சேவையும் அவர் அமர்ந்திருந்த வண்டியையும் சேர்த்துத் தூக்கி, வெகு தொலைவிற்கு வீசினார். காற்றில் பறக்கும்போதே தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்ட ஜாச்சேவ், "எதற்காக, நிகித்? அவனுக்கு முதல் தர ஓய்வூதியம் கிடைக்க வேண்டும் என்றுதானே நான் விரும்பினேன்!" என்று கத்தினார்—அதற்குள் கீழே விழுந்த வேகத்தில், அவரது உடலுக்கும் தரைக்கும் இடையில் சிக்கி அந்த வண்டி சுக்குநூறாக உடைந்தது.

"எழுந்து போங்கள், கோஸ்லோவ்," என்று தரையில் கிடந்த அவரிடம் சிக்லின் கூறினார். "நம்மில் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் முறை வரும்போது அங்கு செல்லத்தான் வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். இப்போது நீங்கள் சற்று இளைப்பாற வேண்டிய நேரம் இது."

சுதாரித்துக்கொண்ட கோஸ்லோவ், தனது கனவுகளில் 'சுஸ்ட்ராக்' (Tsustrakh) அமைப்பின் தலைவரான தோழர் ரோமானோவையும், நேர்த்தியாக உடை அணிந்த ஒரு கூட்டத்தையும் தொடர்ந்து காண்பதாகவும், இதுவே வாரம் முழுவதும் தன்னை ஒருவிதக் கலக்கத்திலேயே வைத்திருந்ததாகவும் கூறினார்.

சிறிது நேரத்தில் கோஸ்லோவ் தனது ஜாக்கெட்டை அணிந்துகொண்டார்; சிக்லின் மற்றவர்களின் உதவியுடன் அவரது உடையில் ஒட்டியிருந்த தூசியையும் குப்பைகளையும் தட்டிவிட்டார். சாஃப்ரோனோவ் ஜாச்சேவை மீண்டும் அழைத்து வந்தார்; அந்த முதியவரின் சோர்வடைந்த உடலைத் தங்குமிடத்தின் ஒரு மூலையில் கிடத்திவிட்டு அவர் கூறினார்:

"இந்தத் தொழிலாளி வர்க்க விவகாரம் இங்கேயே இருக்கட்டும்—இதிலிருந்து ஏதேனும் ஒரு கொள்கை கூட உருவாகலாம்."

கோஸ்லோவ் அனைவருடனும் கைகுலுக்கிவிட்டு, தனது ஓய்வூதியத்திற்கு விண்ணப்பிக்கப் புறப்பட்டார். "விடைபெறுகிறேன்," என்று சாஃப்ரோனோவ் அவரிடம் கூறினார். "நிர்வாகப் பதவிகளை நோக்கித் தொழிலாளர் வர்க்கம் உயர்ந்து செல்லும் சூழலில், நீங்கள் இப்போது அதற்கான ஒரு முன்னோடித் தூதரைப் போல இருக்கிறீர்கள்..."

சுயமான சிந்தனைத் திறன் கொண்ட கோஸ்லோவ், தனது உடைமைகள் அடங்கிய சிறிய பெட்டியை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அமைதியாக ஒரு உயர்ந்த, சமூகத்திற்குப் பயனுள்ள வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்ந்தார்.

அதே வேளையில், பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து வயல்வெளியின் ஊடாக ஒரு மனிதன் வேகமாக ஓடி வந்தான்—அவன் வெகு தொலைவில் இருந்ததால் அவனைத் தெளிவாகப் பார்க்கவோ அல்லது தடுத்து நிறுத்தவோ முடியவில்லை; அவனது உடல் ஆடைக்குள் மெலிந்து போயிருந்தது, அவனது கால்சட்டை உள்ளே கால்கள் இல்லாதது போலக் காற்றில் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த மனிதன் அக்குழுவைச் சென்றடைந்து, அங்கிருந்தவர்களுக்கெல்லாம் அந்நியனாக, ஒரு மண் மேட்டின் மீது தனியாக அமர்ந்தான். மோசமான விளைவை எதிர்பார்த்தபடியே, ஆனால் எந்தப் புகாரும் எழுப்ப எண்ணாமல், ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு மற்றொன்றால் மற்றவர்களை உற்று நோக்கினான்; அவனது கண், சிக்கனத்தின் துயரத்தோடு வெளி உலகை மதிப்பிடும் ஒரு பண்ணைவாசியின் மஞ்சள் நிறத்தைக் கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் அவன் பெருமூச்சு விட்டு, குட்டித் தூக்கம் போடுவதற்காகக் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டான். அவனது வருகையை யாரும் எதிர்க்கவில்லை—கட்டுமானப் பணியில் ஈடுபடாமலே பலர் வாழ்ந்து வந்தனர் அல்லவா?—மேலும் பள்ளத்தில் வேலை செய்வதற்கான நேரமும் வந்துவிட்டது.

இரவில் தொழிலாளர்கள் பலவிதமான கனவுகளைக் காண்கிறார்கள்—சில கனவுகள் நிறைவேறிய நம்பிக்கைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன, வேறு சில களிமண் குழிகளில் அமையவிருக்கும் தங்கள் சவப்பெட்டிகளை முன்னறிவிக்கின்றன—ஆனால் பகல் பொழுதுகள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியான குனிந்த நிலையிலேயே கழிகின்றன: அழியாத கட்டிடக்கலையின் நித்தியமான கல் வேரை அந்தப் புதிய பள்ளத்தில் நடுவதற்காக, மண்ணைத் தோண்டும் உடலின் சகிப்புத்தன்மையின் மூலமாகவே அவை கழிகின்றன.

புதிய அகழ்வாராய்ச்சியாளர்கள் மெல்ல மெல்ல அந்தச் சூழலில் ஒன்றிப்போய், வேலைக்குத் பழகிக்கொண்டனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் இங்கிருந்து தப்பிச் செல்வதற்கான ஒரு திட்டத்தை வகுத்திருந்தனர்—ஒருவன் தன் பணிமூப்பைக் (seniority) கூட்டிக்கொண்டு மேற்படிப்புக்குச் செல்ல விரும்பினான், இன்னொருவன் மறுபயிற்சி பெறுவதற்கான சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தான், மூன்றாமவன் கட்சியில் இணைந்து நிர்வாக அதிகார வர்க்கத்திற்குள் கரைந்துபோக விரும்பினான்—இப்படியாக, ஒவ்வொருவரும் அந்த மீட்பு எண்ணத்தை மனதில் இருத்திக்கொண்டு விடாமுயற்சியுடன் மண்ணைத் தோண்டினர்.

பாஷ்கின் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை அகழ்வாராய்ச்சி இடத்திற்கு வந்து பார்வையிட்டார்; அப்போதும் வேலையின் வேகம் மிகக் குறைவாகவே அவருக்குத் தோன்றியது. சிக்கன நடவடிக்கையின்போது தனது குதிரை வண்டியை விற்றுவிட்டதால், அவர் வழக்கமாக குதிரை மீதே வந்து, அமர்ந்திருந்தபடியே அந்தப் பிரம்மாண்டமான தோண்டும் பணியைக் கவனிப்பார். ஆனால், ஜாச்சேவ் எப்போதும் அங்கேயே இருந்தான்; பாஷ்கின் குதிரையிலிருந்து இறங்கிப் பள்ளத்தின் ஆழத்திற்குள் நடந்து செல்லும் நேரங்களில், அவன் அந்தக் குதிரைக்கு மயக்க மருந்து கொடுத்துவிடுவான்; இதன் விளைவாக, குதிரை சவாரி செய்வதில் பாஷ்கினுக்கு அச்சம் ஏற்பட்டு, அவர் காரில் வரத் தொடங்கினார்.

வோஷ்சேவ், முன்பைப் போலவே, வாழ்க்கையின் உண்மையை உணராத நிலையிலேயே இருந்தான்; ஆனாலும், கனமான மண்ணைத் தோண்டுவதால் ஏற்பட்ட சோர்வினால் அவன் ஒருவிதமான மனச்சோர்வு கலந்த ஏற்புநிலையை அடைந்திருந்தான். விடுமுறை நாட்களில், அவன் இயற்கையின் அற்பமான, சிறிய துணுக்குகளைச் சேகரித்தான்—அவற்றைத் திட்டமிடல் ஏதுமின்றி உருவாக்கப்பட்ட உலகின் சான்றுகளாகவும், ஒவ்வொரு உயிருள்ள சுவாசத்திலும் பொதிந்துள்ள துயரத்தை உறுதிப்படுத்தும் உண்மைகளாகவும் அவன் கருதினான். இப்போது இருள் சூழ்ந்த நீண்ட மாலைப் பொழுதுகளில், அந்தத் தங்குமிடத்தில் வாழ்க்கை சலிப்பூட்டுவதாக மாறியது. கிராமப்புறத்திலிருந்து வந்திருந்த, மஞ்சள் நிறக் கண்களைக் கொண்ட அந்த மனிதரும் தொழிலாளர் குழுவோடுதான் வசித்து வந்தார்; அவர் அமைதியாகவே இருந்தார், ஆனால் குழுவிற்கான வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதன் மூலமும், தேய்ந்துபோன ஆடைகளைத் திறம்படச் சரிசெய்வதன் மூலமும் தனது இருப்பை நியாயப்படுத்திக்கொண்டார். அந்த மனிதரை ஒரு சேவைப் பணியாளராகச் சங்கத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளலாமா என்று சாஃப்ரோனோவ் யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால், அந்த மனிதர் தனது கிராமத்து வீட்டில் எவ்வளவு கால்நடைகளை வைத்திருக்கிறார் என்றோ அல்லது அவருக்குக் கீழ் கூலி ஆட்கள் யாரேனும் வேலை செய்கிறார்களா என்றோ தெரியாததால், அந்த எண்ணத்தை அவர் தள்ளிவைத்தார்.

மாலை வேளைகளில், வோஷ்சேவ் கண்களை விழித்தபடி படுத்துக்கொண்டு எதிர்காலத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பார்—அதாவது, அனைத்தும் பொதுவான அறிவாக மாறி, ஒரு எளிய மகிழ்ச்சி உணர்வுக்குள் அடங்கியிருக்கும் ஒரு காலத்தை. வோஷ்சேவின் அந்த விருப்பம் ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம் என்று ஜாச்சேவ் அவரை நம்பவைக்க முயன்றார்; ஏனெனில், விரோதப் போக்குடைய சொத்துடைமை சக்திகள் வாழ்க்கையின் ஒளியைத் தடுக்கத் தொடர்ந்து மீண்டும் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தன; எனவே, புரட்சியின் மென்மையான அடையாளங்களான குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து, அவர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டுதலை விட்டுச் செல்வதே முக்கியம் என்று அவர் கருதினார்.

"தோழர்களே," என்று ஒரு நாள் சாஃப்ரோனோவ் கூறினார், "சாதனைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்களைக் கேட்க நாம் ஏன் ஒரு வானொலியை நிறுவக்கூடாது? இங்கே பின்தங்கிய மக்கள் உள்ளனர்; அவர்களுக்கு ஒரு கலாச்சாரப் புரட்சியும் கொஞ்சம் இசையும் பயனளிக்கும்—அது அவர்களின் மனதிற்குள் தேங்கிக்கிடக்கும் இருண்ட எண்ணங்களை வெளியேற்ற உதவும்!"

"அந்த வானொலியை விட, ஒரு அனாதைச் சிறுமியை அழைத்து வருவதே மேல்," என்று ஜாச்சேவ் மறுமொழி கூறினார்.

"அந்தச் சிறுமியால் என்ன நன்மைகளோ அல்லது பாடங்களோ கிடைக்கப்போகின்றன, தோழர் ஜாச்சேவ்? அந்தப் பெரிய கட்டுமானப் பணிக்காக அவள் எப்படித் துன்பப்படுகிறாள்?"

"உன் கட்டுமானப் பணிக்காக அவள் இப்போது சர்க்கரையைத் தவிர்த்து வருகிறாள்—அப்படித்தான் அவள் சேவை செய்கிறாள்; இங்கிருந்து போ, எப்போதும் ஒருமித்த கருத்தை மட்டுமே வலியுறுத்தும் மனிதனே!" என்று ஜாச்சேவ் பதிலடி கொடுத்தார்.

"அப்படியா," என்று சாஃப்ரோனோவ் கூறினார், "அப்படியானால், தோழர் ஜாச்சேவ், அந்தப் பரிதாபகரமான சிறுமியை உன் வாகனத்தில் அழைத்து வா; அவளது இனிமையான இருப்பு, நாம் இன்னும் இணக்கமாக வாழ உதவும்."

சாஃப்ரோனோவ் எழுத்தறிவு மற்றும் விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்களின் தலைவரைப் போன்ற தோரணையில் அவர்கள் அனைவருக்கும் முன்னால் நின்றார், அதே சமயம் அவருக்குப் பின்னால்... ...உறுதியான நடையுடன் அங்குமிங்கும் நடந்த அவர், தீவிரமாகச் சிந்திப்பது போன்றதொரு பாவனையை மேற்கொண்டார்.

"தோழர்களே, பாட்டாளி வர்க்க உலகின் எதிர்காலத் தலைவன் ஒரு குழந்தையாக இங்கே நமக்குத் தேவைப்படுகிறான்; அந்த வகையில், கால்கள் இல்லையென்றாலும் தோழர் ஜாச்சேவின் தலை இன்னும் சரியாகச் செயல்படுகிறது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது."

சாஃப்ரோனோவுக்குப் பதிலளிக்க விரும்பிய ஜாச்சேவ், அதற்குப் பதிலாக, அருகில் நின்றிருந்த கிராமத்து விவசாயி ஒருவனின் கால்சட்டையைப் பிடித்துத் தன்னை நோக்கி இழுத்து, தனது வலிமையான கையால் அவனது விலாப்பகுதியில் இரண்டு முறை ஓங்கி அடித்தார்—நேரடியாகக் குற்றமிழைத்த ஒரு முதலாளித்துவவாதியை நடத்துவது போலவே அவனை நடத்தினார். வலியால் அந்த விவசாயியின் மஞ்சள் நிறக் கண்கள் இறுக மூடிக்கொண்டன; ஆனாலும், தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் அவன் அமைதியாக நின்றான்.

"அதைப் பாருங்கள்—இரும்பைப் போல உறுதியாக, பயமேதுமின்றி நிற்கிறான்," என்று கோபத்துடன் கூறிய ஜாச்சேவ், மீண்டும் தனது நீண்ட கையை வீசி அவனை அடித்தார். "அப்படியென்றால், அந்தத் தந்திரக்காரக் கயவன் வேறு எங்கோ இதைவிடக் கொடிய வலியை அனுபவித்திருக்க வேண்டும்; ஆனால் இங்கே அவனுக்கு இது ஒரு இன்பமாக இருக்கிறது—இது யாருடைய அதிகாரம் என்று உணர்ந்து பார், அடேய் மாட்டுக்காரப் பயலே!"

மூச்சு வாங்குவதற்காக அந்த விவசாயி கீழே அமர்ந்தான். கிராமத்தில் தனக்குச் சொந்தமாக இருந்த சொத்துகளுக்காக ஜாச்சேவிடமிருந்து அடி வாங்குவது அவனுக்குப் பழகிப்போன ஒன்றுதான்; அதனால் அந்த வலியை அவன் அமைதியாகவே தாங்கிக்கொண்டான்.

"தோழர் வோஷ்சேவும் ஜாச்சேவிடமிருந்து தண்டனைக்குரிய அடியை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்," என்று சாஃப்ரோனோவ் குறிப்பிட்டார். "ஏனென்றால், பாட்டாளி வர்க்கத்தினரிடையே தான் எதற்காக வாழ்கிறோம் என்று தெரியாத ஒரே நபர் அவர்தான்."

"அப்படியானால் நாம் எதற்காக வாழ்கிறோம், தோழர் சாஃப்ரோனோவ்?" என்று கொட்டகையின் மறுமுனையிலிருந்து கேட்டார் வோஷ்சேவ். "எனக்கு உண்மை வேண்டும்—உழைப்புத் திறனை அதிகரிப்பதற்காகவா?"

சாஃப்ரோனோவ் தனது கையால் அறிவுறுத்துவது போன்றதொரு சைகையைச் செய்தார்; பின்தங்கிய நிலையில் உள்ள அந்த மனிதரைப் பார்த்து, பரிதாபமும் சிந்தனையும் கலந்த ஒரு பாவனை அவர் முகத்தில் தோன்றியது.

"பாட்டாளி வர்க்கம் உழைப்புக்கான உற்சாகத்திற்காகவே வாழ்கிறது, தோழர் வோஷ்சேவ்! நீங்களும் அந்த மனநிலையை மேற்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது." அந்த முழக்கம் ஒவ்வொரு தொழிற்சங்க உறுப்பினரின் உடலையும் கொதிக்க வைக்க வேண்டும்!

சிக்லின் அங்கே இல்லை; அவர் ஓடு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையைச் சுற்றியுள்ள பகுதியில் நடந்து கொண்டிருந்தார். ஒரு நலிந்து மறையும் உலகிற்கே உரிய சிதைவின் சாயல் தவிர, மற்ற அனைத்தும் முன்பிருந்தபடியே இருந்தன; சாலையோர மரங்கள் முதுமையால் காய்ந்துபோய் நீண்ட காலமாக இலைகளற்று நின்றன; ஆயினும், அந்த மரங்களை விடவும் உறுதியாக, சிறிய வீடுகளின் இரட்டைப் பாளங்கள் கொண்ட ஜன்னல்களுக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு உயிர்நிலை மட்டும் தொடர்ந்து நீடித்திருந்தது. சிக்லினின் இளமைப் பருவத்தில், அந்த இடமெங்கும் பேக்கரியின் நறுமணம் கமழும்; நிலக்கரி ஏற்றிச் செல்லும் வண்டிகள் கடந்து செல்லும்; கிராமத்து வண்டிகளிலிருந்து பால் விற்பவர்கள் உரத்த குரலில் கூவி விற்பார்கள். அக்காலத்தில், சிறுவயதுக்குரிய சூரியனின் கதகதப்பு சாலையின் தூசியை மிதவெப்பமாக்கியது; சிக்லின் தனது வெறும் பாதங்களால் அப்போதுதான் மெல்லத் தீண்டத் தொடங்கியிருந்த அந்தப் பரந்த, மங்கலான நீல நிற பூமியில், அவனது சொந்த வாழ்வு ஒரு முடிவில்லாத காலப்பகுதியாகத் தோன்றியது. ஆனால் இப்போது, அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்கும் அந்தப் பேக்கரியின் மீதும், முதுமையடைந்த ஆப்பிள் தோட்டங்களின் மீதும் சிதைவின் வாடையும் மங்கிப்போன நினைவுகளின் நிழலும் கவிழ்ந்து கிடந்தன.

பிரமிள்

Wednesday, October 07, 2026

அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit) - ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் 1

தளத்தைப் பற்றி

பிரமிள்

Search This Blog

Followers