பிரமிள்: அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit) - ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் 3

அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit) - ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ்

"எந்த 'ஸோயா'? ஒருவேளை நீங்கள் 'சோயா'—அதாவது சோயா பீன்ஸ்—பற்றிச் சொல்கிறீர்களா? அது ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட பயிர் இல்லையா?"

"அதுதான் அந்தத் தொல்லை."

"சரி, அதை விதைக்க வேண்டாம்—உங்கள் மனநிலையை நான் கணக்கில் கொள்கிறேன்."

"தயவுசெய்து அப்படியே செய்யுங்கள்."

அந்த ஏழை விவசாயியை கூட்டுப் பண்ணையில் இணைத்த பிறகு, அந்தச் செயல்வீரர் அவருக்கு உறுப்பினர் உரிமையை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு ரசீதை வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அந்த ரசீதில் பண்ணையில் 'ஸோயா' பயிரிடப்படாது என்றும் குறிப்பிடப்பட வேண்டும் என்று அந்த விவசாயி பிடிவாதமாக இருந்ததால், அதற்கான படிவம் ஏதுமில்லாத நிலையில், அந்த இடத்திலேயே அதற்கேற்ற ஒரு படிவத்தை அந்தச் செயல்வீரர் உருவாக்க வேண்டியதாயிற்று; ஏனெனில், ரசீது இல்லாமல் அங்கிருந்து செல்ல அவர் முற்றிலும் மறுத்துவிட்டார்.

வெளியே பனிப்பொழிவு மிகவும் அடர்த்தியாகிக்கொண்டிருந்தது; பனிக்கு அடியில் பூமி அமைதியடைந்திருந்தது, ஆனாலும் நடுத்தர வர்க்க விவசாயிகளின் கொந்தளிப்பான சத்தங்கள் முழுமையான அமைதி நிலவுவதைத் தடுத்தன. வயதான உழவர் இவான் செம்யோனோவிச் க்ரெஸ்டினின் தனது பழத்தோட்டத்தில் உள்ள இளம் மரங்களை முத்தமிட்டபடியே அவற்றின் வேர்களோடு பிடுங்கி எறிந்து கொண்டிருந்தார்; அதே வேளையில், இலைகளற்ற அந்த மரக்கிளைகளைப் பார்த்து அவரது மனைவி கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

"அழாதே கிழவி," என்று க்ரெஸ்டினின் கூறினார். "கூட்டுப் பண்ணையில், நீ ஆண்களுக்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும் ஒரு பெண்ணாக மாறிவிடுவாய். ஆனால் இந்த மரங்கள் என் சொந்த உடலின் பாகம் போன்றவை—அது இப்போது துன்பப்படட்டும்; கூட்டுப் பண்ணை எனும் சிறைவாசத்தில் அடைக்கப்பட்டுச் சலித்துச் சாவதை விட இது மேல்!"

தன் கணவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தப் பெண் நிலத்தில் சரிந்து புரண்டாள்; அதே நேரத்தில், வயதான கன்னியாஸ்திரியோ அல்லது விதவையோ என்று சொல்ல முடியாத மற்றொரு பெண் தெருவில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஒரு கன்னியாஸ்திரியைப் போலவும், அதே சமயம் கிளர்ச்சியூட்டும் வகையிலும் கதறிக்கொண்டிருந்ததால், அவளைச் சுட்டுவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் சிக்லினுக்குத் தோன்றியது; ஆனால், க்ரெஸ்டினினின் மனைவி நிலத்தில் புரள்வதைப் பார்த்ததும், அவளும் மல்லாக்க விழுந்து, தடிமனான துணி காலுறைகளை அணிந்திருந்த தன் கால்களை உதைத்துத் துடிக்கத் தொடங்கினாள். இரவு அந்த கிராமம் முழுவதையும் போர்த்திக்கொண்டது; பனிப்பொழிவு காற்றை அடர்த்தியாகவும் மூச்சுத்திணற வைப்பதாகவும் மாற்றியிருந்தது,

சுவாசிப்பது கடினமாக இருந்தது, ஆனாலும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பெண்கள் கதறினார்கள்; துயரத்திற்குப் பழகிப்போன அவர்கள்,

ஓயாத அழுகையைத் தொடர்ந்தனர். நாய்களும் மற்ற சிறிய, அச்சம் கொண்ட விலங்குகளும் அந்தப் பதறவைக்கும் ஒலிகளில் கலந்துகொண்டன; கூட்டுப் பண்ணை வளாகம் ஒரு காத்திருப்பு அறையைப் போல இரைச்சலுடனும் பதற்றத்துடனும் இருந்தது. அதே வேளையில், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் முதல் வசதியானவர்கள் வரை அனைவரும் தங்கள் முற்றங்களிலும் கொட்டகைகளிலும் மௌனமாக வேலை செய்துகொண்டிருந்தனர்; அகலத் திறந்திருந்த வாயில்களில் நின்றிருந்த பெண்களின் அழுகுரல் அவர்களுக்குக் காவலாக இருந்தது. இன்னும் கூட்டுப் பண்ணை முறைக்குள் கொண்டுவரப்படாத எஞ்சியிருந்த சில குதிரைகள் தங்கள் கொட்டகைகளில் சோகத்துடன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தன; அவை கீழே விழாதவாறு மிகவும் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன, ஏனெனில் சில குதிரைகள் ஏற்கனவே நின்ற நிலையிலேயே இறந்துபோயிருந்தன. கூட்டுப் பண்ணையில் சேரும் வரை, சிக்கனமான விவசாயிகள் அந்தக் குதிரைகளுக்கு உணவளிக்காமல் வைத்திருந்தனர்; தங்கள் துயரத்திற்குள் விலங்குகளை இழுத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாக, தங்கள் உடல்களை மட்டுமே கொண்டு அந்த அமைப்பில் இணைய அவர்கள் விரும்பினர்.

"இன்னும் உயிரோடுதானே இருக்கிறாய், என் வாழ்வாதாரமே?"

அந்தக் குதிரை கொட்டகையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது; அதன் உணர்வுமிக்க தலை எப்போதும் போலக் குனிந்திருந்தது; ஒரு கண் பாதியளவு மூடியிருந்தது, ஆனால் மற்றொன்றை மூடுவதற்கான வலிமை அதற்கு இல்லை; அது திறந்தபடியே இருளை உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தது. குதிரையின் மூச்சுக்காற்று இல்லாததால் கொட்டகை குளிர்ந்துபோயிருந்தது; பனி உள்ளே வந்து, உருகாமல் அந்தப் பெண் குதிரையின் தலையின் மீது படிந்தது. அதன் உரிமையாளர் தான் பற்றவைத்த தீக்குச்சியை அணைத்துவிட்டு,

குதிரையின் கழுத்தைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டு, அந்தத் தனிமையில் நின்றார்; உழவுக்காலத்தின்போது வீசிய அதே குதிரையின் வியர்வை வாசனையை அவர் சுவாசித்தார்.

"அப்படியானால், நீ இறந்துவிட்டாயா? சரி, பரவாயில்லை; நானும் விரைவில் இறந்துவிடுவேன், அப்போது நமக்கெல்லாம் அமைதி கிடைக்கும்."

மனிதனைப் பார்க்காத அந்த நாய் கொட்டகைக்குள் நுழைந்து, குதிரையின் பின்னங்காலை முகர்ந்து பார்த்தது. பிறகு அது உறுமியது, தன் தாடைகளால் அந்தச் சதையைக் கவ்வி, ஒரு துண்டு இறைச்சியைக் கிழித்து எடுத்தது. இருளில் குதிரையின் கண்கள் வெண்மையாகத் தெரிந்தன; அது அந்தக் கண்களால் உற்றுநோக்கி, ஒரு அடி முன்னோக்கி நகர்ந்தது; வலியையும் மீறி அது இன்னும் உயிரைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தது.

"ஒருவேளை நீ கூட்டுப் பண்ணைக்குப் போகிறாயோ? போய்த்தான் பாரேன்—நான் காத்திருக்கிறேன்," என்று முற்றத்தின் உரிமையாளர் கூறினார்.

அவர் மூலையிலிருந்து ஒரு பிடி வைக்கோலை எடுத்து, குதிரையின் வாய்க்கு அருகில் நீட்டினார். அந்தப் பெண் குதிரையின் கண்கள்

இருண்டன; எஞ்சியிருந்த வெளிச்சத்தைத் தவிர்க்க அவள் ஏற்கனவே கண்களை மூடியிருந்தாள், ஆனாலும் புல்லின் வாசனையை அவள் உணர்ந்தாள்—அவள் நாசித் துவாரங்கள் துடித்தன, வாய் பிளந்தது; ஆனால் அவளால் இனி மெல்ல முடியவில்லை.

அவள் உயிர் மெல்ல அணைந்து கொண்டிருந்தது; இடையில் இருமுறை அது தீப்பற்றி எழுந்தது—ஒருமுறை வலியின் காரணமாக, இன்னொரு முறை உணவின் காரணமாக. பிறகு வைக்கோலின் வாசனையை அறியும் திறனை அவள் நாசி இழந்தது; இரண்டு புதிய நாய்கள் அலட்சியமாக அவள் பின்னங்காலை கடித்துத் தின்னத் தொடங்கின; ஆனாலும் குதிரையின் உயிர் நீங்கவில்லை—அது வெறும் பலவீனமானதாக, மிகச் சிறிய துண்டுகளாகச் சிதைந்து போயிருந்தது; சோர்வின் மூலம் கிடைக்கும் அந்த விடுதலையைக்கூட அதனால் அடைய முடியவில்லை.

குளிர் நிலத்தின் மீது பனி பொழிந்து, குளிர்காலத்திற்கான தன் இருப்பை நிலைநிறுத்தியது; உறக்கத்திற்குத் தயாராகும் விதமாக, கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகம் முழுவதும் அமைதியான ஒரு போர்வை போர்த்தப்பட்டது; ஆனால் கொட்டகைகளைச் சுற்றியுள்ள பகுதியில் மட்டும் நிலைமை வேறாக இருந்தது—அங்கே பனி உருகி, கறுப்பு நிற மண் வெளியே தெரிந்திருந்தது; ஏனெனில், பசுக்கள் மற்றும் ஆடுகளின் கதகதப்பான இரத்தம் அடைக்கப்பட்ட இடங்களிலிருந்து கசிந்து பரவியதால், கோடைக்காலத்தில் அவை மேய்ந்த நிலம் வெட்டவெளியாகக் காட்சியளித்தது.

உயிருடன் இருந்த கடைசி கால்நடையையும் கொன்று முடித்த பிறகு, அந்த மனிதர்கள் மாட்டிறைச்சியை உண்ணத் தொடங்கினர்; தங்கள் குடும்பத்தினரையும் அதை உண்ணுமாறு கட்டளையிட்டனர்; அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் அவர்கள் அந்த இறைச்சியை ஏதோ புனிதமான சடங்கைப் போல (Holy Communion) உண்டனர்—

உண்மையில் யாருக்கும் அதை உண்ண விருப்பமில்லை, ஆனால் தாங்கள் கொன்ற கால்நடைகளின் இறைச்சியைத் தங்கள் உடலுக்குள் மறைத்து வைத்து, கூட்டுப் பண்ணை முறைக்கு (collectivization) அது பறிபோகாமல் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு இருந்தது. கணக்குப்போட்டுச் செயல்படும் சில மனிதர்கள் அந்த இறைச்சியை உண்டு உடல் வீங்கி, நடமாடும் கொட்டகைகளைப் போல கனத்த உடலுடன் அசைந்து திரிந்தனர்; வேறு சிலர் இடைவிடாது வாந்தி எடுத்தனர், ஆனாலும் தங்கள் விலங்குகளை விட்டுப் பிரிய மனமின்றி, தங்கள் வயிறு அதை ஏற்குமா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் எலும்பு வரை அவற்றை உண்டு தீர்த்தனர். ஆரம்பத்திலேயே தங்கள் கால்நடைகளை உண்டு முடித்தவர்கள் அல்லது கூட்டுப் பண்ணையின் பிடியில் அவற்றை ஒப்படைத்தவர்கள், ஒரு காலி சவப்பெட்டிக்குள் படுத்துக்கொண்டு, ஒரு குறுகிய முற்றத்தில் வசிப்பதைப் போலவும், வேலியிடப்பட்ட பாதுகாப்பான அமைதியை உணர்வது போலவும் வாழ்ந்தனர்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு இரவில் சிக்லின் மிதவை படகு (raft) செய்யும் வேலையைக் கைவிட்டான். கொள்கை அல்லது லட்சியம் ஏதுமற்ற நிலையில் வோஷ்சேவின் உடல் மிகவும் பலவீனமடைந்திருந்தது; அவனால் தன் கோடரியைக் கூடத் தூக்க முடியவில்லை, எனவே அவன் பனியில் படுத்துக்கொண்டான். உண்மையில், உலகில் எந்த உண்மையும் இல்லை—அல்லது ஒருவேளை அது ஏதோ ஒரு தாவரத்திலோ அல்லது வீரமிக்க உயிரினத்திலோ இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், வழிப்போக்கன் ஒருவன் வந்து அந்தத் தாவரத்தைச் சாப்பிட்டிருக்கலாம் அல்லது அந்தச் சிறிய உயிரினத்தை மிதித்திருக்கலாம்; இறுதியில் அவனும் இலையுதிர் காலத்து பள்ளத்தாக்கு ஒன்றில் இறந்து, அவனது உடல் காற்றால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு ஒன்றுமில்லாமல் போயிருக்கலாம்.

'அமைப்பு வளாக'த்திலிருந்து (Organization Yard) பார்த்தபோது, மிதவை இன்னும் தயாராகவில்லை என்பது அந்தச் செயல்வீரருக்குத் தெரிந்தது; இருப்பினும், மறுநாள் காலையில் மாவட்ட மையத்திற்கு இறுதி அறிக்கை அடங்கிய பொட்டலத்தை அவர் அனுப்ப வேண்டியிருந்தது.

அதனால், தொடக்கக் கூட்டத்தைக் கூட்டுவதற்காக அவர் உடனடியாகத் தன் விசில் சத்தத்தை எழுப்பினார். அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் மக்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களிலிருந்து வெளியே வந்து, 'அமைப்பு வளாக'த்தின் திடலில்—எந்தவித ஒழுங்கமைப்பும் இன்றி—ஒன்று கூடினர். பெண்கள் இனி அழவில்லை; அவர்களின் முகங்கள் ஒடுங்கியும் வறண்டும் போயிருந்தன.

ஆண்களும் தங்களை மறந்த ஒருவித உறுதியுடன் நின்றனர்; என்றென்றைக்குமாக ஒரு கட்டமைப்பிற்குள் இணையத் தயாராக இருந்தனர். ஒருவருக்கொருவர் நெருங்கி வந்த மக்கள், அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் அமைதியடைந்தனர்.

...நடுத்தர விவசாயிகளின் கூட்டத்தைப் பார்த்தார்; அங்கே ஒரு செயல்பாட்டாளர் கையில் லாந்தர் விளக்குடன் முகப்பில் நின்றிருந்தார்—அவரது விளக்கின் பிரகாசம் மக்களின் முகங்களின் நுணுக்கமான விவரங்களைப் பார்ப்பதைத் தடுத்தது, ஆனால் எல்லோராலும் அவரைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.

"சரி, தயார்தானே?" என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் கேட்டார்.

"பொறுங்கள்," என்று சிக்லின் அவரிடம் கூறினார். "அவர்கள் மறுமை வாழ்வு வரை நீடிக்கும் அந்தப் பிரிவு உபசாரத்தைச் சொல்லிக்கொள்ளட்டும்."

விவசாயிகள் ஏதோ ஒரு நிகழ்வுக்காகத் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர், ஆனால் அந்த அமைதியில் அவர்களில் ஒருவர் குரல் கொடுத்தார்:

"எங்களுக்கு இன்னும் ஒரே ஒரு கணம் அவகாசம் கொடுங்கள்!"

இந்த இறுதி வார்த்தைகளைச் சொன்னதும், அந்த விவசாயி தன் பக்கத்தில் இருந்தவரை அணைத்துக்கொண்டு, மூன்று முறை முத்தமிட்டு விடைபெற்றார்.

"போய் வருகிறேன், எகோர் செம்யோனிச்!"

"மன்னிக்க ஒன்றுமில்லை, நிகானோர் பெட்ரோவிச்; நீங்களும் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்."

வரிசையில் நின்றிருந்த அனைவரும் ஒருவரையொருவர் முத்தமிடவும் அணைத்துக்கொள்ளவும் தொடங்கினர்; அதுவரை அந்நியர்களாக இருந்த உடல்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்தன; சோகமும் நட்பும் கலந்த உணர்வுடன் உதடுகள் ஒவ்வொருவரையும் முத்தமிட்டன.

"போய் வருகிறேன், அத்தை தார்யா; உங்கள் தானியக் களஞ்சியத்தை நான் எரித்ததற்காக என் மீது கோபம் கொள்ளாதீர்கள்."

"கடவுள் உன்னை மன்னிப்பார், அலியோஷா; அந்தக் களஞ்சியம் எப்படியும் இப்போது என்னுடையது இல்லையே."

பலர் உதடுகள் தொட்டவாறே அந்தத் தருணத்தில் நிலைத்திருந்து, இந்த புதிய உறவுமுறையைத் தங்கள் நினைவுகளில் என்றென்றும் பதியவைக்க முயன்றனர்—ஏனெனில் அதுவரை அவர்கள் ஒருவரைப் பற்றியும் சிந்திக்காமலும், ஒருவருக்கொருவர் இரக்கம் இல்லாமலும் வாழ்ந்திருந்தனர்.

"வா, ஸ்டெபன், நாம் ரத்தச் சகோதரர்களாகிவிடுவோம்."

"போய் வருகிறேன், எகோர்; நாம் கடினமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தோம், ஆனால் இப்போது தெளிவான மனசாட்சியுடன் அதை நிறைவு செய்கிறோம்."

முத்தமிட்டுக்கொண்ட பிறகு, மக்கள் குனிந்து ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை செலுத்தினர்—பின்னர் நிமிர்ந்து நின்றனர்; இப்போது அவர்கள் விடுதலையுடனும், பாரமற்ற மனதுடனும் இருந்தனர்.

"இப்போது நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், தோழர் செயல்பாட்டாளரே; எங்கள் அனைவரையும் ஒரே பட்டியலில் இணையுங்கள், நாங்களே உங்களுக்குக் 'குலாக்'களை (செல்வந்த விவசாயிகளை) அடையாளம் காட்டுகிறோம்." ஆனால் அந்தச் செயல்பாட்டாளர் ஏற்கனவே அனைத்துக் குடியிருப்பாளர்களின் விதியையும் தீர்மானித்திருந்தார்—சிலரை கூட்டுப் பண்ணைக்கும், மற்றவர்களை மிதவைக்கும் அனுப்ப முடிவு செய்திருந்தார்.

"உங்களிடம் குடிமை உணர்வு விழித்தெழுந்துவிட்டதா?" என்று அவர் கேட்டார். "ஆக, செயல்பாட்டாளர்களின் மக்கள் தொடர்பு முயற்சி பலனளித்துவிட்டது! இதோ—எதிர்காலத்தின் ஒளிக்கான தெளிவான பாதை!" அந்த நேரத்தில், சிக்லின் உயரமான தாழ்வாரத்திற்கு வெளியே வந்து, அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் லாந்தர் விளக்கை அணைத்தார்; புதிதாகப் பெய்த பனியின் காரணமாக, மண்ணெண்ணெய் விளக்கு இல்லாமலே இரவு வெளிச்சமாக இருந்தது.

"இப்போது உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது, தோழர்களே?" என்று சிக்லின் கேட்டார்.

"எங்களுக்கு நன்றாக இருக்கிறது," என்று 'அமைப்பு வளாகம்' (Organization Yard) முழுவதிலுமிருந்து பதில் வந்தது. "இனி எங்களுக்கு எந்த உணர்வும் இல்லை; எங்கள் உள்ளத்தில் தூசியைத் தவிர வேறு எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை."

வோஷ்சேவ் ஒரு ஓரத்தில் படுத்திருந்தார்; வாழ்க்கையில் உண்மையை உணரும் அமைதி இல்லாததால் அவரால் தூங்க முடியவில்லை; இறுதியில், அவர் பனியிலிருந்து எழுந்து கூட்டத்துடன் இணைந்தார்.

"வணக்கம்!" என்று கூட்டுப் பண்ணை உறுப்பினர்களிடம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். "நீங்களும் இப்போது என்னைப் போலவே ஆகிவிட்டீர்கள்—நானும் ஒன்றுமில்லாதவன் தான்."

"வணக்கம்!" அந்த ஒரு மனிதனைக் கண்டதும் கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

மக்கள் கீழே ஒன்றாக நின்றுகொண்டிருக்க, சிக்லினால் மட்டும் தாழ்வாரத்தில் தனியாக இருக்க முடியவில்லை; அவர் கீழே இறங்கி வந்து, பின்னப்பட்ட வேலியைப் பிரித்து நெருப்பு மூட்டினார்; அனைவரும் அந்தத் தீயின் வெப்பத்தில் குளிர்காயத் தொடங்கினர்.

மக்களின் மீது இரவு மங்கலாகப் படர்ந்திருந்தது; யாரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை; தொலைதூரக் கிராமம் ஒன்றில் நாய் குரைக்கும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது—அது ஒரு பழைய, பரிச்சயமான ஒலி; அந்த நாய் ஏதோ ஒரு நித்தியத் தொடர்ச்சியில் நிலைத்திருப்பது போன்ற உணர்வை அது தந்தது.

...சிக்லின் முதலில் விழித்தெழுந்தார்; அவருக்கு ஏதோ அவசரமான விஷயம் நினைவுக்கு வந்திருந்தது, ஆனால் கண் விழித்த உடனேயே அதை மறந்துவிட்டார். யெலிசே அவருக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவர் நாஸ்தியாவைத் தன் கைகளில் ஏந்தியிருந்தார். சிக்லினை எழுப்ப அஞ்சி, அவர் இரண்டு மணி நேரமாக அந்தச் சிறுமியைத் தாங்கியபடியே இருந்தார்; அவளோ அவரது கனிவான, அன்பான மார்பின் கதகதப்பில் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். "நீ அந்தக் குழந்தையைத் துன்புறுத்தவில்லையே?" என்று சிக்லின் கேட்டார்.

"அப்படிச் செய்ய நான் துணியமாட்டேன்," என்று யெலிசே கூறினார்.

நாஸ்தியா கண்களைத் திறந்து சிக்லினைப் பார்த்துவிட்டு அவருக்காக அழுதாள்; உலகில் உள்ள அனைத்தும் உண்மையானவை என்றும், அவை என்றென்றும் நிலைத்திருப்பவை என்றும் அவள் நம்பினாள்; சிக்லின் ஒருமுறை சென்றுவிட்டால், உலகில் வேறு எங்கும் அவரை மீண்டும் காண முடியாது என்று அவள் கருதினாள். தங்குமிடத்தில், நாஸ்தியா அடிக்கடி சிக்லினைக் கனவில் கண்டாள்; அவன் இல்லாமல் விடியும் அடுத்த காலைப் பொழுதில் ஏற்படும் வேதனையைத் தவிர்க்க, தூங்குவதற்கே அவள் அஞ்சினாள்.

சிக்லின் அந்தச் சிறுமியைத் தன் கைகளில் தூக்கிக்கொண்டான்.

"உனக்கு ஏதேனும் நேர்ந்ததா?"

"ஒன்றும் இல்லை," என்றாள் நாஸ்தியா. "நீங்கள் இங்கே கூட்டுப் பண்ணையை அமைத்துவிட்டீர்களா? அந்தக் கூட்டுப் பண்ணையை எனக்குக் காட்டுங்கள்!"

தரையில் இருந்து எழுந்த சிக்லின், நாஸ்தியாவின் தலையைத் தன் கழுத்தோடு அணைத்துக்கொண்டு, 'குலாக்'குகளின் (செல்வந்த விவசாயிகளின்) சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்யப் புறப்பட்டான்.

"ஜாச்சேவ் உன்னைத் துன்புறுத்தவில்லையே?"

"அவன் என்னை எப்படித் துன்புறுத்த முடியும்? நான் சோசலிச சகாப்தத்தில் வாழப்போகிறேன், ஆனால் அவனோ விரைவில் இறந்துபோகப் போகிறான்!"

"ஆம், அவன் அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டான் என்று நினைக்கிறேன்!" என்று கூறிய சிக்லின், அங்கிருந்த மக்கள் கூட்டத்தைக் கவனித்தான்.

அந்நியர்கள்—புதிதாக வந்தவர்கள்—'அமைப்பு வளாகத்தைச்' (Organization Yard) சுற்றிச் சிறு சிறு குழுக்களாகத் தங்கியிருந்தனர்; அதே சமயம், கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் இரவு நேரத் தீமூட்டியின் அணைந்துவரும் தணல்களுக்கு அருகில் ஒன்றாகச் சுருண்டு படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். கிராமத்து வீதியிலும் வெளியாட்கள் இருந்தனர்; யெலிஸேயும் மற்ற கூட்டுப் பண்ணைப் பயணிகளும் தங்களுக்கு வாக்களித்திருந்த மகிழ்ச்சிக்காக அவர்கள் அமைதியாகக் காத்திருந்தனர். அலைந்து திரிந்தவர்களில் சிலர் யெலிஸேயைச் சூழ்ந்துகொண்டு இப்படிக் கேட்டனர்:

"அப்படியானால், கூட்டுப் பண்ணையின் அந்தச் செல்வ வளம் எங்கே? இவ்வளவு தூரம் நாங்கள் வீணாகவா நடந்து வந்தோம்? தங்குவதற்கு ஓர் இடமும் இல்லாமல் இன்னும் எவ்வளவு காலத்திற்கு நாங்கள் அலைந்து திரிய வேண்டும்?"

"நீங்கள் இங்கு அழைத்து வரப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது அந்தச் செயல்வீரர்களுக்குத் (activists) தெரியும்," என்று யெலிஸே பதிலளித்தான்.

"அப்படியானால் உங்கள் செயல்வீரர்கள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்களா?" "செயல்வீரர்களால் தூங்க முடியாது," என்றான் யெலிஸே.

அந்தச் செயல்வீரன் தன் உதவியாளர்களுடன் வராண்டாவிற்கு வெளியே வந்தான்; அவனுக்கு அருகில் புருஷெவ்ஸ்கி இருந்தார், அதே சமயம் ஜாச்சேவ் மற்ற அனைவருக்கும் பின்னால் தவழ்ந்து வந்தான். தோழர் பாஷ்கின் புருஷெவ்ஸ்கியை கூட்டுப் பண்ணைக்கு அனுப்பியிருந்தார்; ஏனெனில், அதற்கு முந்தைய நாள் அகழ்வாராய்ச்சி இடத்தைக் கடந்து சென்று ஜாச்சேவுடன் கஞ்சி சாப்பிட்ட யெலிஸேயால், போதிய புத்திசாலித்தனம் இல்லாத காரணத்தால் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியவில்லை. இதை அறிந்த பாஷ்கின், "சிந்தனைத் திறன் இல்லாமல் மக்கள் வாழக்கூடாது" என்ற கருத்தின் அடிப்படையில், புருஷெவ்ஸ்கியை ஒரு "கலாச்சாரப் புரட்சிப் பணியாளராக" கூட்டுப் பண்ணைக்கு அவசரமாக அனுப்பிவைக்க முடிவு செய்தார்; அதேவேளையில் ஜாச்சேவ் ஒரு மாற்றுத்திறனாளியாகத் தானாகவே முன்வந்து அவர்களுடன் இணைந்துகொண்டார். கூட்டுப் பண்ணையில் மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடுவதற்காகத் தன்னைப் பின்தொடருமாறு வழியில் இருந்த விவசாயிகளுக்கு யெலிசே உத்தரவிட்டிருந்ததையும் கணக்கில் கொள்ளாமல், இவர்கள் மூவரும் நாஸ்தியாவைச் சுமந்துகொண்டு அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

"விரைவாக அந்த மிதவையைச் செய்து முடி," என்று சிக்லின் புருஷெவ்ஸ்கியிடம் கூறினார், "நான் விரைவில் உன்னிடம் திரும்பி வருகிறேன்."

மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட பண்ணை ஊழியர் ஒருவரை அடையாளம் காட்டுவதற்காக யெலிசே சிக்லினுடன் சென்றார்; அந்த நபர் நீண்ட காலமாகச் செல்வந்தர்களின் பண்ணைகளில் எவ்வித ஊதியமும் இன்றி உழைத்தவர்; இப்போது கூட்டுப் பண்ணையின் கொல்லர் பட்டறையில் இரண்டாம் நிலை கொல்லராகப் பணியாற்றி, உணவும் அதற்கான துணை உணவும் மட்டுமே பெற்றுக்கொண்டு சுத்தியல் அடிக்கும் தொழிலாளியாக (striker) இருந்தார்; ஆனால், அந்தத் தொழிலாளியோ... அவர் கூட்டுப் பண்ணை உறுப்பினராகப் பட்டியலிடப்படாமல், ஒரு கூலித் தொழிலாளியாகவே கருதப்பட்டார்; மாவட்டம் முழுவதிலும் இருந்த ஒரே அதிகாரப்பூர்வ பண்ணைத் தொழிலாளியான அவரைப் பற்றிய தகவல்களை அறிந்த தொழிற்சங்க அதிகாரிகள் மிகுந்த கவலையடைந்தனர். பாஷ்கின், அந்த அறியப்படாத பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த மனிதரைப் பற்றி உண்மையாகவே வருந்தினார்; அவரை ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விரைவில் விடுவிக்க விரும்பினார்.

கொல்லர் பட்டறைக்கு அருகில் ஒரு கார் ஓரிடத்தில் நின்றுகொண்டு, எரிபொருளைச் செலவழித்தபடி எஞ்சின் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பாஷ்கின் தனது மனைவியுடன் அங்கு வந்திறங்கியிருந்தார்; அந்தத் தனித்து விடப்பட்ட பண்ணைத் தொழிலாளியைக் கண்டறிந்து, அவருக்குச் சிறந்த வாழ்க்கையை அமைத்துத் தரவும், அதே சமயம் உறுப்பினர்களுக்குச் சேவை செய்வதில் அலட்சியம் காட்டியதற்காக மாவட்டச் சங்கக் குழுவைக் கலைக்கவும் அவர் ஆர்வமாக இருந்தார். ஆனால், சிக்லினும் யெலிஸேயும் கொல்லர் பட்டறையை அடைவதற்கு முன்பே, தோழர் பாஷ்கின் அங்கிருந்து வெளியேறி காரில் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார்; அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியாதது போல அவர் தலை குனிந்திருந்தார். தோழர் பாஷ்கினின் மனைவி காரை விட்டு வெளியே வரவே இல்லை; தன் கணவரின் அதிகாரத்தை விரும்பிய உள்ளூர் பெண்களிடமிருந்து தன் அன்புக்குரியவரைக் காப்பதிலேயே அவர் கவனமாக இருந்தார்; அந்தப் பெண்கள் பாஷ்கினின் உறுதியான தலைமைத்துவப் பண்பை, அவர் தங்களுக்கு அளிக்கக்கூடிய காதலின் வலிமையாகத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தனர்.

சிக்லின் நாஸ்டியாவைத் தன் கைகளில் ஏந்தியபடி கொல்லர் பட்டறைக்குள் நுழைந்தார், யெலிஸே வெளியே நின்றார். கொல்லர் துருத்தியைப் பயன்படுத்தி உலையில் காற்றைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்; கரடி சுத்தியால் அடித்து, பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத் துண்டைச் செதுக்கிக்கொண்டிருந்தது.

"வேகமாகச் செய், மிஷ் — நாம் ஒரு அதிவேக உற்பத்திப் படை (shock-work brigade) அல்லவா!" என்று கொல்லர் கூறினார்.

ஆனால் அந்தக் கரடி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் வேலை செய்துகொண்டிருந்தது; பறந்து வந்த உலோகத் தீப்பொறிகளால் அதன் உரோமம் கருகி வாடை வீசியது, ஆனாலும் கரடி அதைச் சற்றும் கவனிக்கவில்லை.

"சரி, போதும்!" என்று கொல்லர் அறிவித்தார். கரடி சுத்தியால் அடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, ஓரடி விலகிச் சென்று, தாகத்தைத் தணிக்க அரை வாளி தண்ணீரைக் குடித்தது. பின்னர், தனது சோர்வான பாட்டாளி வர்க்கத் தோற்றத்தைக் களைந்துவிட்டு, தன் உள்ளங்கையில் துப்பிவிட்டு, மீண்டும் சுத்தியால் அடிக்கும் வேலையைத் தொடர்ந்தது. கூட்டுப் பண்ணையைச் சுற்றியுள்ள பகுதியிலிருந்த ஒரு சுயாதீன விவசாயிக்காகக் குதிரை லாடம் ஒன்றைச் செய்யும் வேலையில் கொல்லர் அதை ஈடுபடுத்தியிருந்தார். "மிஷ், நாம் இதை விரைவாக முடிக்க வேண்டும்: இன்று மாலை உரிமையாளர் வருகிறார்—அப்போது மது விருந்து இருக்கும்!" என்று கூறிய கொல்லன், வோட்கா அருந்துவதைக் குறிக்கும் வகையில் தன் தொண்டையைச் சுட்டிக்காட்டினான். வரவிருக்கும் அந்த இன்பத்தை எதிர்பார்த்தபடி, அந்த கரடி இன்னும் அதிக உற்சாகத்துடன் குதிரை லாடம் செய்யும் வேலையில் ஈடுபட்டது. "சரி, நீ... நீ எதற்காக வந்திருக்கிறாய்?" என்று கொல்லன் சிக்லினிடம் கேட்டான்.

"சுத்தியல் அடிக்கும் அந்த ஆளை 'குலாக்'களை (செல்வந்த விவசாயிகளை) அடையாளம் காட்ட அனுப்பி வையுங்கள்; அவனுக்கு அதில் நிறைய அனுபவம் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்."

கொல்லன் இதைச் சற்று யோசித்துவிட்டுச் சொன்னான்:

"செயல்பாட்டாளர்களிடம் (activists) இதற்கான அனுமதியை வாங்கிவிட்டாயா? இந்தப்பட்டறைக்கு என்று ஒரு தொழில்-நிதித் திட்டம் இருக்கிறது, அது உனக்குத் தெரியும்; அதை நீ இப்போது பாதிக்கிறாயே!"

"நான் முழுமையாக அனுமதி வாங்கிவிட்டேன்," என்று சிக்லின் பதிலளித்தான். "ஒருவேளை உங்கள் திட்டம் பின்தங்கினால், நானே வந்து அதைச் சரிசெய்து வேகப்படுத்துகிறேன்... 'அரராத் மலை' பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயா? ஒரே இடத்தில் தொடர்ந்து மண்ணைக் கொட்டிக்கொண்டே இருந்தால், என்னாலும் அதுபோன்ற ஒரு மலையை உருவாக்க முடியும்!"

"அப்படியானால் அவனைப் போகச் சொல்," என்று கரடியைப் பற்றிக் கூறினான் கொல்லன். "அமைப்பு வளாகத்திற்குச் (Organization Yard) சென்று மணியை அடி; அப்போதுதான் மதிய உணவு நேரம் என்பதை மிஷ்கா அறிந்துகொள்வான்; இல்லையென்றால் அவன் நகரவே மாட்டான்—அவன் ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் மிகவும் கண்டிப்பானவன்."

யெலிசே அலட்சியமான பாவனையுடன் அமைப்பு வளாகத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்க, அந்தக் கரடி நான்கு குதிரை லாடங்களைச் செய்து முடித்துவிட்டு, தொடர்ந்து வேலை செய்ய விருப்பம் தெரிவித்தது. ஆனால் கொல்லன் அதை விறகு வெட்டி வர அனுப்பினான்—பின்னர் அதை நிலக்கரியாக மாற்ற வேண்டியிருந்தது—அதற்கு ஏற்றவாறு அந்தக் கரடி ஒரு முழு வேலியையே (கிளைகளால் பின்னப்பட்ட வேலி) பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டு வந்தது. கரிய நிறத்தில் கருகிப்போயிருந்த அந்தக் கரடியைப் பார்த்த நாஸ்தியாவுக்கு, அது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் பக்கம் இல்லாமல் நம் பக்கம் இருப்பதில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

"அதுவும் கஷ்டப்படுகிறது, இல்லையா? அப்படியென்றால் அதுவும் நம்மைப் போன்ற ஒருவர்தானே?" என்று நாஸ்தியா கேட்டாள்.

"நிச்சயமாக!" என்று சிக்லின் பதிலளித்தான்.

மணி ஒலித்தது; உடனே அந்தக் கரடி தன் வேலையை நிறுத்தியது—சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதான் அது வேலியைச் சிறு துண்டுகளாக உடைத்துக்கொண்டிருந்தது, ஆனால் இப்போது சட்டென்று நிமிர்ந்து நின்று, "வேலை நேரம் முடிந்தது" என்பதை உணர்த்துவது போல ஒரு கனமான, திருப்தியான பெருமூச்சை விட்டது. தன் பாதங்களைச் சுத்தம் செய்ய ஒரு வாளி நீரில் நனைத்த பிறகு, உணவு தேடி அவன் வெளியே நடந்தான். கொல்லன் அவனிடம் சிக்லினைக் காட்டினான்; அந்த கரடி அமைதியாக அவனைப் பின்தொடர்ந்தது—தனது வழக்கப்படி பின்னங்கால்களில் நிமிர்ந்து நின்றவாறே அது நடந்தது. நாஸ்தியா அந்தக் கரடியின் தோளைத் தொட்டாள்; அது தன் பாதத்தால் அவளது முதுகை மென்மையாகத் தொட்டு, வாயை அகலமாகத் திறந்து கொட்டாவி விட்டது; அப்போது அது முன்பு உண்ட உணவின் மணம் வெளிப்பட்டது.

"பார் சிக்லின், அது முழுவதுமாக நரைத்துவிட்டது!"

"அது மனிதர்களிடையே வாழ்ந்தது—அதனால்தான் துயரத்தால் நரைத்துவிட்டது."

அந்தச் சிறுமி தன்னை மீண்டும் பார்க்கும் வரை அந்தக் கரடி காத்திருந்தது; அவள் பார்த்ததும், அது அவளைப் பார்த்து ஒரு கண்ணைச் சிமிட்டியது; நாஸ்தியா சிரித்தாள். சுத்தியல் வீசுபவன் தன் வயிற்றின் மீது பலமாக அறைந்ததில் ஒரு முழக்கச் சத்தம் கேட்டது; அது நாஸ்தியாவை இன்னும் அதிகமாகச் சிரிக்க வைத்தது, ஆனால் அந்தக் கரடியோ அந்தச் சிறுமியைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை.

பண்ணை முற்றங்களைக் கடந்து செல்லும்போது வயல்வெளிகளில் நடப்பதைப் போன்ற குளிர்ச்சி நிலவியது, ஆனால் சில இடங்களில் வெப்பம் உணரப்பட்டது. பசுக்களும் குதிரைகளும் பண்ணை முற்றங்களில் வயிற்றுப் பகுதி பிளக்கப்பட்டு, உள்ளே கனன்று கொண்டிருக்கும் நிலையில் கிடந்தன; சூரிய வெப்பத்தில் நீண்ட காலமாகச் சேகரிக்கப்பட்ட அவற்றின் உயிர் வெப்பம், குளிர்காலத்தின் பொதுவான வெளிக்குள்ளாகக் காற்றில் பரவிக்கொண்டிருந்தது. சிக்லினும் அந்தப் பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியவனும் பல பண்ணை வீடுகளைக் கடந்து சென்றுவிட்டனர்; ஆனாலும், எங்கும் 'குலாக்'கள் (செல்வந்த விவசாயிகள்) ஒழிக்கப்படுவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படவில்லை.

அதுவரை அவ்வப்போது மட்டும் மேலே இருந்து உதிர்ந்துகொண்டிருந்த பனி, இப்போது அடிக்கடி மற்றும் கடுமையாக விழத் தொடங்கியது; காற்று வீசத் தொடங்கி, குளிர்காலத்தின் வருகையை அறிவிக்கும் வகையிலான பனிப்புயலை உருவாக்கியது. ஆயினும், சிக்லினும் கரடியும் அந்தத் துளைக்கும் பனிக்காற்றையும் மீறி நேராக முன்னேறிச் சென்றனர்; ஏனெனில் இயற்கையின் மாற்றங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படும் நிலையில் சிக்லின் இல்லை. இருப்பினும், நாஸ்தியாவைக் குளிரிலிருந்து பாதுகாக்க அவளைத் தன் கோட்டுக்குள் (மேலங்கிக்குள்) வைத்துக்கொண்டான்; அந்த இருண்ட கதகதப்பில் அவளுக்குச் சலிப்பு ஏற்படாதவாறு அவளது தலையை மட்டும் வெளியே தெரியும்படி வைத்திருந்தான். அந்தச் சிறுமி முழு நேரமும் கரடியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்—விலங்குகளும் உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவைதான் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு ஆறுதல் அளித்தது—அதே சமயம், சுத்தியலை ஏந்திய கரடியோ, தன் சிறுவயது கோடைகாலக் காடுகளில் ஒரு காலத்தில் தன் தாயின் மடியில் விருந்துண்ட, தொலைந்து போன தன் சகோதரியைப் பார்ப்பது போல அவளை முறைத்துப் பார்த்தது. நாஸ்தியாவை மகிழ்விக்க விரும்பிய கரடி, அவளுக்குப் பரிசாகக் கொடுப்பதற்காகப் பறிக்கவோ அல்லது கிழிக்கவோ ஏதாவது இருக்கிறதா என்று சுற்றிலும் பார்த்தது. ஆனால், அருகில் மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடிய எதுவும் இல்லை—களிமண் மற்றும் வைக்கோலால் செய்யப்பட்ட வீடுகளும், பிரம்பு வேலிகளும் மட்டுமே இருந்தன. பிறகு அந்தச் சுத்தியல்... ...பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியவன்

...பனிக்காற்றின் ஊடே உற்றுநோக்கி, அதிலிருந்து ஏதோ ஒரு சிறிய பொருளை விரைவாகப் பிடித்து, தன் இறுக மூடிய பாதத்தை நாஸ்தியாவின் முகத்திற்கு அருகில் நீட்டினான். நாஸ்தியா அவனது பாதத்திலிருந்து ஒரு ஈயை எடுத்தாள்; உண்மையில் இப்போது ஈக்கள் எதுவும் இருக்கக்கூடாது—அவை கோடைக்காலத்தின் இறுதியிலேயே அழிந்துவிட்டிருந்தன. அந்த கரடி தெருவெங்கும் ஈக்களைத் துரத்தத் தொடங்கியது—ஈக் கூட்டங்கள் பனிப்புயலோடு கலந்து பறந்து கொண்டிருந்தன.

"குளிர்காலத்தில் ஏன் ஈக்கள் இருக்கின்றன?" என்று நாஸ்தியா கேட்டாள்.

"குலாக்ஸிடமிருந்து (செல்வந்த விவசாயிகளிடமிருந்து) வந்தவை மகளே!" என்று சிக்லின் கூறினான்.

கரடி அவளிடம் கொடுத்திருந்த அந்தப் பருமனான 'குலாக்-ஈயை' நாஸ்தியா தன் கையில் நசுக்கினாள், பிறகு மேலும் சொன்னாள்:

"அவற்றை ஒரு வர்க்கமாகவே நீங்கள் ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும்! இல்லையென்றால், குளிர்காலத்தில் ஈக்கள் இருக்கும், ஆனால் கோடையில் இருக்காது—அப்போது பறவைகளுக்குச் சாப்பிட எதுவும் இருக்காது."

திடீரென்று ஒரு உறுதியான, சுத்தமான தோற்றமளிக்கும் வீட்டின் அருகே கரடி உறுமியது; ஈக்களையும் சிறுமியையும் மறந்துவிட்டு, அதற்கு மேல் செல்ல மறுத்துவிட்டது. ஜன்னல் கண்ணாடியின் வழியாக ஒரு பெண்ணின் முகம் வெளியே பார்த்தது; கண்ணாடியில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது—அப்பெண் எப்போதும் கண்ணீரைத் தயார் நிலையிலேயே வைத்திருந்தது போல அது இருந்தது. தன்னை நோக்கித் தெரிந்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து கரடி தன் வாயைத் திறந்து இன்னும் ஆக்ரோஷமாக உறுமியது; அதனால் அப்பெண் பயந்து வீட்டிற்குள் பின்னோக்கித் தாவினாள்.

"குலாக்ஸ்!" என்று சிக்லின் கூறினான்; அவன் முற்றத்திற்குள் நுழைந்து உள்ளிருந்து வாயிற்கதவைத் திறந்தான். கரடியும் அந்த நிலத்தின் எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி வீட்டு வளாகத்திற்குள் அடியெடுத்து வைத்தது.

சிக்லினும் அந்தப் பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியவனும் முதலில் பண்ணை வீட்டின் வெளிப்புறக் கட்டிடங்களையும் ஒதுக்குப்புறமான மூலைகளையும் சோதித்துப் பார்த்தனர்.

கொட்டகையில், வைக்கோல் துகள்களின் குவியலுக்கு அடியில் நான்கு அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட செத்த ஆடுகள் கிடந்தன. கரடி தன் பாதத்தால் அந்த ஆடுகளில் ஒன்றைச் சற்று நகர்த்தியபோது, அந்தச் சடலத்திலிருந்து ஈக்கள் கிளம்பின; அவை ஆட்டின் உடலின் கதகதப்பான, சதைப்பற்றுள்ள இடுக்குகளில் சுகமாக வாழ்ந்து வந்திருந்தன; வயிறார உண்ட பிறகு, குளிரால் எந்தப் பாதிப்பும் அடையாமல் பனிக்கு நடுவே அவை பறந்து கொண்டிருந்தன.

அந்தக் கொட்டகையிலிருந்து ஒருவிதமான கதகதப்பு வெளிப்பட்டது; அறுக்கப்பட்ட அந்த விலங்கின் உடற்பகுதிக்குள், கோடைக்காலத்தில் கனன்று கொண்டிருக்கும் கரிம மண் (peat soil) போல வெப்பம் நிலவியது; அங்கே ஈக்கள் தாராளமாகச் செழித்து வளர்ந்தன. அந்தப் பெரிய கொட்டகைக்குள் சிக்லினுக்கு மூச்சு முட்டுவது போல் இருந்தது; உள்ளே குளியலறைக்கான அடுப்புகள் எரிக்கப்படுவது போன்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது. அதே வேளையில், நாஸ்தியா துர்நாற்றத்தைத் தாங்க முடியாமல் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள்; குளிர்காலத்திலும் கூட்டுப் பண்ணையில் ஏன் இவ்வளவு வெப்பமாக இருக்கிறது என்று அவள் யோசித்தாள்—அகழ்வாராய்ச்சித் தளத்தில் ப்ருஷெவ்ஸ்கியிடம் தான் கேள்விப்பட்ட அந்த நான்கு பருவங்களும் (மலட்டு இலையுதிர் கால வயல்களில் பறவைகளின் பாட்டு நின்றபோது அவர் விவரித்தவை) இங்கே ஏன் இல்லவே இல்லை என்பது அவளுக்குப் புரியவில்லை.

பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியிருந்தவன் கொட்டகையை விட்டு வெளியேறி பிரதான வீட்டிற்குச் சென்றான்; வாசலிலேயே ஆவேசத்துடன் கத்தியபடி, அவன் ஒரு மிகப் பெரிய, பழமையான பெட்டியைத் தூக்கி வெளியே திண்ணையில் வைத்தான்; அப்போது அதிலிருந்த நூல் சுருள்கள் சிதறி எங்கும் கொட்டின.

உள்ளே, சிக்லின் ஒரு பெண்ணையும் ஒரு சிறுவனையும் மட்டுமே கண்டார்; அந்தச் சிறுவன் மலம் கழிக்கும் பாத்திரத்தில் அமர்ந்து சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான்; அவனது தாயோ அறையின் நடுவே சுருண்டு அமர்ந்திருந்தாள்; அவளது உடல் முழுவதுமே தளர்ந்து கீழே சரிந்துவிட்டது போன்ற தோற்றம் அவளிடம் இருந்தது; அவள் இப்போது அலறவில்லை, ஆனால் வாயைத் திறந்தபடியே மூச்சுவிட மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

"கணவரே... ஐயோ, என் கணவரே!" என்று அவள் கூவினாள்; துயரத்தின் பாரத்தால் அவளால் அங்கிருந்து நகரவே முடியவில்லை.

"என்ன விஷயம்?" என்று அடுப்பின் மேலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது; பின்னர், வளைந்துபோன ஒரு சவப்பெட்டி கீச்சிடும் சத்தம் கேட்டது, அதைத் தொடர்ந்து வீட்டின் உரிமையாளர் அங்கிருந்து கீழே இறங்கி வந்தார்.

"அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்," என்று அந்தப் பெண் மெதுவாகச் சொன்னாள். "போய் அவர்களை வரவேற்று உபசரி... ஐயோ, என் கதி என்னவாகுமோ!"

"வெளியேறுங்கள்!" என்று அந்தக் குடும்பத்தினர் அனைவரிடமும் சிக்லின் உத்தரவிட்டான்.

சுத்தியல் ஏந்தியவன் அந்தச் சிறுவனின் காதைப் பிடித்து இழுத்தான்; அதனால் அவன் மலம் கழிக்கும் பாத்திரத்திலிருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அது என்னவென்று தெரியாத அந்த கரடி, அதைச் சோதித்துப் பார்ப்பதற்காகத் தானே அந்தத் தாழ்வான பாத்திரத்தின் மீது அமர்ந்துகொண்டது.

சட்டை மட்டுமே அணிந்திருந்த அந்தச் சிறுவன், அங்கே அமர்ந்திருந்த கரடியை ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.

"மாமா, என் மலத்தை என்னிடம் திருப்பிக் கொடுங்கள்," என்று அவன் கேட்டான்; ஆனால் சுத்தியல் ஏந்தியவன், அந்த அசௌகரியமான நிலையில் இருந்தபடியே அவனைக் பார்த்து மெல்லிய குரலில் உறுமினான்.

"வெளியேறுங்கள்!" என்று அந்தச் செல்வந்த விவசாயக் குடும்பத்தினரிடம் சிக்லின் கூறினான்.

அந்தப் பாத்திரத்திலிருந்து எழுந்திருக்காமலே கரடி ஒரு சத்தம் எழுப்பியது; அதற்கு அந்தச் செல்வந்த விவசாயி இப்படிப் பதிலளித்தான்:

"அமளி செய்யாதீர்கள் எஜமானர்களே; நாங்களே தானாகவே வெளியேறிவிடுகிறோம்."

முன்பொரு காலத்தில், இதே விவசாயியின் நிலத்தில் மரக்குற்றிகளை அகற்றும் வேலையைச் செய்ததையும், அமைதியான பசியால் புல்லைத் தின்று வாழ்ந்ததையும் சுத்தியல் ஏந்தியவன் நினைவுகூர்ந்தான். ஏனெனில், அந்த விவசாயி அவனுக்கு மாலையில் மட்டுமே உணவளிப்பான்—அதுவும் பன்றிகளுக்குப் போட்டதில் மீதமுள்ள உணவாகத்தான் இருக்கும்; ஆனால், இவன் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது பன்றிகள் தொட்டியில் படுத்துக்கொண்டு இவனுக்கான உணவையும் தின்றுவிடும்.

இந்த நினைவுகள் வந்ததும், கரடி அந்தப் பாத்திரத்திலிருந்து எழுந்து, விவசாயியின் உடலைத் தன் கைகளால் இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டது. அவனது உடலில் சேர்ந்திருந்த கொழுப்பும் வியர்வையும் வெளியேறும் அளவுக்கு அவனை அது பலமாக அழுத்தியது; பிறகு அவனது காதருகே பலவிதமான குரல்களில் கர்ஜித்தது—ஏனெனில், வஞ்சத்தாலும் பிறரைப்போலப் பாவனை செய்யும் திறனாலும், சுத்தியல் ஏந்தியவன் கிட்டத்தட்ட மனிதர்களைப் போலவே பேசக் கற்றுக்கொண்டிருந்தான். கரடி தன்னை விட்டு விலகியதும், அந்தச் செல்வந்த விவசாயி இருந்தபடியே வெளியே நடந்தான்—ஜன்னலைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தான்—அதன்பிறகே அந்தப் பெண் அவனுக்குப் பின்னால் அவசரமாக ஓடினாள்; இதற்கிடையில், அந்தச் சிறுவன் குடிசையில் தனியாக விடப்பட்டான். திகைப்பும் குழப்பமும் கலந்த நிலையில் சிறிது நேரம் நின்ற பிறகு, அவன் தரையிலிருந்த பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு தன் பெற்றோருக்குப் பின்னால் ஓடினான்.

"அவன் மிகவும் தந்திரமானவன்," என்று தன் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிய அந்தச் சிறுவனைப் பற்றி நாஸ்தியா சொன்னாள். மேலும் சென்றபோது, அத்தகைய 'குலாக்'களுடனான (செல்வந்த விவசாயிகளுடனான) சந்திப்புகள் அடிக்கடி நிகழ்ந்தன. மூன்று வீடுகள் தள்ளிச் சென்றதும், அந்த கரடி மீண்டும் உறுமியது; அது ஒரு வர்க்க எதிரியின் இருப்பை உணர்த்தியது. சிக்லின் நாஸ்டியாவை கொல்லனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தனியாக அந்த குடிசைக்குள் நுழைந்தான்.

"நண்பரே, எதற்காக இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள்?" என்று ஒரு மென்மையான, அமைதியான விவசாயி கேட்டான்.

"வெளியே போ!" என்று சிக்லின் பதிலளித்தான்.

"ஏன்? உங்களை அதிருப்திப்படுத்தும் வகையில் நான் ஏதேனும் செய்திருக்கிறேனா?"

"எங்களுக்கு ஒரு கூட்டுப் பண்ணை தேவை—அதைச் சீர்குலைக்காதே!"

அந்த விவசாயி நிதானமாக அதைப்பற்றிச் சிந்தித்தான்; ஏதோ மனதிற்கு நெருக்கமான ஒரு உரையாடலில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் போல அவன் நடந்துகொண்டான்.

"கூட்டுப் பண்ணை உங்களுக்குச் சரிப்பட்டு வராது..."

"வெளியே போ, நீ ஒரு கிருமி!"

"சரி, நீங்கள் ஒட்டுமொத்தக் குடியரசையுமே ஒரு கூட்டுப் பண்ணையாக மாற்றலாம்; ஆனால் அந்தக் குடியரசு ஒரு தனிப்பட்டவரின் உடைமையாகவே எஞ்சி நிற்கும்!"

சிக்லினின் மூச்சு திணறியது; அவன் கதவை நோக்கி ஓடி அதைத் திறந்து வெளியே பார்த்தான்—தனது சிறைவாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், இதயத்தின் ஆழத்தில் எழுந்த வேதனையால் அலறியபடி, ஒருமுறை அடைத்துக்கொண்ட சிறைக் கதவின் மீது அவன் மோதியது போலவே அந்தத் தருணம் இருந்தது. தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கு மட்டுமே உரிய அந்தத் தற்காலிகத் துயரத்தில் அந்த விவசாயி பங்குகொள்ளக் கூடாது என்பதற்காக, அவன் அந்த விவசாயியை விட்டு விலகித் திரும்பினான்.

"இது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம், அயோக்கியனே!" "எங்களுக்குத் தோன்றும்போதெல்லாம் ஒரு ஜாரை (மன்னரை) நியமிக்க முடியும், அதே சமயம் ஒரே மூச்சில் அவனை வீழ்த்தவும் முடியும்... இப்போது—இங்கிருந்து காணாமல் போ!"

இதைக் கேட்டதும், சிக்லின் அந்த விவசாயியின் இடுப்பைப் பிடித்துத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே சென்று, அவனைப் பனியில் வீசினான்; பேராசையின் காரணமாகத் திருமணம் செய்துகொள்ளாமல், சொத்து சேர்ப்பதிலும் பாதுகாப்பான வாழ்க்கையின் இன்பத்திலும் தனது முழு ஆற்றலையும் செலவிட்டிருந்த அந்த விவசாயிக்கு, இப்போது என்ன உணர்வது என்றே தெரியவில்லை.

"நான் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டேனா?" என்று பனியில் கிடந்தபடியே அவன் கேட்டான். "இங்கே பார்: இன்று நான் போய்விடுவேன், ஆனால் நாளை நீ இருக்கமாட்டாய். இறுதியில் உங்கள் தலைவர்களில் ஒருவன் மட்டுமே சோசலிசத்தை அடைவான்!"

நான்கு பண்ணை வீடுகள் தள்ளி, அந்தப் பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியவன் மீண்டும் வெறுப்புடன் உறுமினான். ஒரு ஏழைவாசி கையில் ஒரு அப்பத்துடன் (pancake) வீட்டிலிருந்து வெளியே ஓடிவந்தான். ஆனால், களைப்பினால் ஆலைக்கல்லைச் சுழற்றுவதை நிறுத்தும்போதெல்லாம், அந்த எஜமான் மரவேரைக் கொண்டு தன்னை அடித்தது கரடிக்கு நினைவிருந்தது. வரி கட்டுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, காற்றுக்கு பதிலாகக் கரடியைக் கொண்டே ஆலையைச் சுழற்ற வைத்தான் அந்தப் பாவி; அதே சமயம், அவன் ஒரு கூலியாளைப் போலப் புலம்பிக்கொண்டும், தன் பெண்ணுடன் போர்வையினடியில் பதுங்கி அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டும் இருந்தான். அவனது மனைவி கர்ப்பமாகும்போதெல்லாம், அந்த ஆலைக்காரன் தன் கைகளாலேயே கருச்சிதைவைச் செய்துவிடுவான்; அவனுக்குத் தன் மூத்த மகனிடம் மட்டுமே பாசம் இருந்தது—அவனையோ வெகு காலத்திற்கு முன்பே நகரத்தில் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக அவன் நிலைநிறுத்தியிருந்தான்.

"கொஞ்சம் சாப்பிடு, மிஷா!" என்று கூறியபடி, அந்தப் பண்ணையாளர் சுத்தியல் ஏந்தியிருந்த கரடிக்கு ஒரு அப்பத்தை நீட்டினார்.

கரடி தன் பாதத்தால் அந்த அப்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, கையின் மீது மென்மையான மெத்தை போல அமைந்திருந்த அந்த அப்பத்தைக் கொண்டு அந்த மனிதனின் காதில் ஓங்கி அறைந்தது; வலியால் அலறியபடி அந்தப் பண்ணையாளர் கீழே சரிந்து விழுந்தார்.

"கூலியாளை வைத்துச் சம்பாதித்த உன் சொத்துக்களை எல்லாம் வெளியே கொட்டு!" என்று தரையில் கிடந்தவனிடம் சிக்லின் கூறினான். "கூட்டுப் பண்ணையிலிருந்து வெளியேறு—இனி இந்த உலகில் வாழ்வதைப் பற்றிக் கனவுகூடக் காணாதே!" வசதியான அந்தப் பண்ணையாளர் சிறிது நேரம் அப்படியே கிடந்தார், பின்னர் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டார்.

"நீ ஒரு அதிகாரப்பூர்வப் பிரதிநிதி என்பதை நிரூபிக்கும் ஆவணத்தைக் காட்டு!"

"நான் என்ன மாதிரியான பிரதிநிதி?" என்று சிக்லின் கேட்டான். "நான் ஒரு சாதாரண ஆள்; கட்சிதான்—அதுதான் உண்மையான பிரதிநிதி."

"அப்படியானால் அந்தக் கட்சியையாவது எனக்குக் காட்டு; நான் அதைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்."

சிக்லின் மெல்லியதாகப் புன்னகைத்தான்.

"அதன் முகத்தை உன்னால் அடையாளம் காண முடியாது; எனக்கே கூட அதை அரிதாகத்தான் உணர முடிகிறது. இன்றே அந்த மிதவைக்குச் சென்றுவிடு, முதலாளித்துவக் கழிவே!"

"அவன் கடலில் பயணம் செய்துவிட்டுப் போகட்டும்: இன்று இருப்பான், நாளை போய்விடுவான்—அடித்தானே?" என்று நாஸ்தியா கூறினாள்.

"அந்தக் கழிவு நம்முடன் இருந்தால் நமக்குச் சலிப்புதான் மிஞ்சும்!"

அதன்பிறகு, சிக்லினும் சுத்தியல் ஏந்தியவனும்—கூலித் தொழிலாளர்களின் உழைப்பால் கட்டப்பட்ட—மேலும் ஆறு குடிசைகளை காலி செய்துவிட்டு 'அமைப்பு வளாகத்திற்கு' (Organization Yard) திரும்பினர்; அங்கே, 'குலாக்'கள் (செல்வந்த விவசாயிகள்) அகற்றப்பட்ட நிலையில், மக்கள் கூட்டம் ஏதோ ஒன்றுக்காகக் காத்திருந்தது. புதிதாக வந்திருந்த 'குலாக்' (செல்வந்த விவசாயி) வர்க்கத்தினரைத் தனது சமூகப் பிரிவுப் பட்டியலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்த அந்தச் செயல்வீரர், அனைத்தும் கச்சிதமாக இருப்பதைக் கண்டு திருப்தியடைந்தார்; சிக்லின் மற்றும் கொல்லனின் உதவியாளரின் செயல்பாடுகள் அவருக்குப் பிடித்திருந்தன. பதிலுக்கு, சிக்லினும் அந்தச் செயல்வீரரை அங்கீகரித்தார்.

"நீ ஒரு சிறந்த, வர்க்க உணர்வுள்ள ஆள்," என்று அவர் கூறினார். "ஒரு விலங்கைப் போல உன்னால் வர்க்கங்களை மோப்பம் பிடித்துக் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது."

அந்த 'கரடியால்' (Zhachev) தன் எண்ணங்களை வார்த்தைகளாக வெளிப்படுத்த முடியவில்லை; சிறிது நேரம் தனியாக நின்ற பிறகு, மாவுத் துகள்களின் ரீங்காரத்துடன் கூடிய பனிப்பொழிவுக்கு இடையே அவன் கொல்லன் பட்டறையை நோக்கி நடந்தான். நாஸ்தியா மட்டுமே அவன் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்; தீக்காயங்களால் வடுப்பட்ட அந்த முதிய உயிரினத்தை ஒரு மனிதனாகவே கருதி அவள் பரிதாபப்பட்டாள்.

மரக்கட்டைகளால் ஆன மிதவையை (raft) அமைத்து முடித்திருந்த புருஷெவ்ஸ்கி, இப்போது அனைவரையும் ஒருவிதத் தயார் நிலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"நீ ஒரு பரிதாபகரமான பிறவி," என்று ஜாச்சேவ் அவனிடம் கூறினான். "வழிதவறிய நாடோடியைப் போல ஏன் அப்படி வெறித்துப் பார்க்கிறாய்? இன்னும் துணிச்சலாக வாழ்—உன் பக்கத்து ஆளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, பணத்தை அந்தப் பாத்திரத்தில் போடு! இவர்களெல்லாம் உண்மையான மனிதர்கள் என்று நினைக்கிறாயா? ஆச்சரியம்! அது வெறும்

வெளிப்புறத் தோற்றம் மட்டும்தான்—நாம் உண்மையான மனிதர்களாக மாறுவதற்கு இன்னும் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது."

...அவர்கள் செல்வதுதான்—அதற்காகத்தான் நான் வருந்துகிறேன்!

அந்தச் செயல்வீரரின் சொல்லைக் கேட்டதும், 'குலாக்'கள் (செல்வந்த விவசாயிகள்) தங்கள் முதுகை வளைத்துக்கொண்டு, அந்த மிதவையை நேராக ஆற்றின் பள்ளத்தாக்கை நோக்கி நகர்த்தத் தொடங்கினர். இதற்கிடையில், அவர்கள் கடலை நோக்கிப் பாதுகாப்பாகச் செல்வதை உறுதி செய்யவும், அதே சமயம் சோஷலிசம் நிச்சயம் மலரும் என்பதையும், நாஸ்தியா அதைத் தனது கன்னிமைக்குரிய சீதனமாகப் பெறுவாள் என்பதையும், ஆனால் தானோ—அதாவது ஜாச்சேவ்—ஒரு களைப்படைந்த, காலாவதியான மூடநம்பிக்கையைப் போல விரைவில் அழிந்துபோவேன் என்பதையும் தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும், ஜாச்சேவ் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து தவழ்ந்து சென்றான்.

தொலைவில் அவர்கள் மறைவதைப் பார்த்த பிறகும் ஜாச்சேவுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை; சொல்லப்போனால், அதற்கான காரணத்தை அவனால் விளக்க முடியாவிட்டாலும், அவன் இன்னும் அதிகமான மனக்குழப்பத்திற்கு ஆளானான். பனி படர்ந்த, ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆற்றில் மிதவை சீராக நகர்வதையும், குளிர்ந்த நிலப்பரப்பின் ஊடாக ஏதோ ஒரு தொலைதூரப் பாதாளத்தை நோக்கிப் பாயும் அந்த இருண்ட, உயிரற்ற நீரை மாலைக் காற்று அலைக்கழிப்பதையும் அவன் நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்; அவனது நெஞ்சில் ஒருவித சோர்வும் துயரமும் குடிகொண்டன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பரிதாபகரமான ஊனமுற்றோரின் ஒரு பிரிவினர் சோஷலிசத்திற்குத் தேவைப்படவில்லை; அவனும் விரைவில் ஒரு தொலைதூர மௌனத்தில் கரைந்துபோகவிருந்தான்.

மிதவையிலிருந்த 'குலாக்'கள் தங்கள் பார்வையை ஜாச்சேவின் மீதே நிலைநிறுத்தியிருந்தனர்; தங்கள் தாய்நாட்டையும், அதில் எஞ்சியிருந்த கடைசி மகிழ்ச்சியான மனிதனையும் ஒருமுறைக்கு இருமுறை தங்கள் நினைவுகளில் ஆழமாகப் பதியவைக்க அவர்கள் விரும்பினர்.

ஆற்றின் வளைவில் திரும்பிய அந்த 'குலாக்'களின் அணிவகுப்பு, ஆற்றங்கரையோரப் புதர்களுக்குப் பின்னால் மறையத் தொடங்கியது; அந்த 'வர்க்க எதிரி'களின் உருவம் ஜாச்சேவின் பார்வையிலிருந்து விலக ஆரம்பித்தது.

"ஏய், ஒட்டுண்ணிகளே—விடைபெறுகிறேன்!" என்று ஜாச்சேவ் நீரின் குறுக்கே கத்தினான்.

"விடைபெறுகிறோம்!" என்று கடலை நோக்கி மிதந்து சென்றுகொண்டிருந்த 'குலாக்'கள் பதிலுக்குக் குரல் கொடுத்தனர்.

அனைவரையும் முன்னோக்கிச் செல்ல அழைக்கும் இசை 'அமைப்பு வளாக'த்திலிருந்து (Organization Yard) ஒலிக்கத் தொடங்கியது; நாஸ்தியா மற்றும் பிற குழந்தைகளைத் தவிர, அங்கு கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் ஏகாதிபத்தியப் போரில் பங்கேற்ற முன்னாள் வீரர்கள் என்பது தெரிந்திருந்தும், ஜாச்சேவ் அவசரமாகச் செம்மண் நிறைந்த செங்குத்தான கரையேறி கூட்டுப் பண்ணையின் கொண்டாட்டத்தை நோக்கிச் சென்றான். ஒரு செயல்வீரர் 'அமைப்பு இல்ல'த்தின் (Organization House) முகப்பில் ஒரு ரேடியோ ஒலிபெருக்கியை வைத்தார்; 'மகா பிரச்சாரப் பயண'த்தின் (Great Campaign) அணிவகுப்பு இசை முழங்கியது. அப்போது, கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் அனைவரும்—அருகிலுள்ள பகுதிகளிலிருந்து நடந்தே வந்திருந்த பார்வையாளர்களுடன் சேர்ந்து—மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே நின்றபடி கால்களை அசைத்து ஆடத் தொடங்கினர். கூட்டுப் பண்ணை ஆண்கள், புதிதாகக் குளித்துத் தெளிந்ததைப் போலப் பொலிவுடன் காணப்பட்டனர்; தங்கள் ஆன்மாவின் வெறுமைக்குள் ஒரு குளிர்ச்சியான, பெயரற்ற உணர்வை அனுபவித்து, இழப்பதற்கு இனி எதுவும் இல்லை என்று அவர்கள் உணர்ந்தனர். இசை மாறியதும், எலிசெய் மையத்திற்குள் நுழைந்து, தன் குதிகாலைத் தரையில் ஓங்கி அடித்து, நடனமாடத் தொடங்கினான்; ஒருமுறை கூடத் தன் முதுகை வளைக்கவோ, வெளிறிய கண்களைச் சிமிட்டவோ இல்லை. நின்றுகொண்டிருந்த கூட்டத்தின் நடுவே ஒரு தனித்த உருவமாக, விறைப்பான தடி போல அவன் அசைந்தான்—அவனது கைகால்களும் உடற்பகுதியும் துல்லியமான, இயந்திரத்தனமான தாளத்துடன் இயங்கின. படிப்படியாக, ஆண்கள் சூடேறி ஒருவரையொருவர் சுற்றிவரத் தொடங்கினர், அதே நேரத்தில் பெண்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் கைகளை உயர்த்தி, பாவாடைகளுக்குக் கீழே தங்கள் கால்களை அசைக்கத் தொடங்கினர். பார்வையாளர்கள் தங்கள் பைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, உள்ளூர் சிறுமிகளுக்குச் சைகை காட்டி, உற்சாகமான ஆற்றலுடன் அந்தத் திறந்தவெளியில் சுழன்று ஆடினர்; நடனமாடியபடியே தங்கள் கூட்டுப் பண்ணைத் தோழிகளிடமிருந்து முத்தங்களைத் திருடினர். வானொலி இசை அந்தச் சூழலை உச்சகட்ட பரபரப்புக்குக் கொண்டு சென்றது; செயலற்ற மனிதர்கள் தங்கள் ஒப்புதலைக் கூச்சலிட்டுத் தெரிவித்தனர், அதே சமயம் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் கொண்டாட்டங்களைச் சுறுசுறுப்பாக முன்னெடுத்துச் சென்றனர்—மனிதர்களின் மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்தைக் கேட்ட, ஒன்றுசேர்க்கப்பட்ட குதிரைகள் கூட, ஒவ்வொன்றாக அமைப்பு முற்றத்திற்குள் அலைந்து திரிந்து கனைக்கத் தொடங்கின.

பனிக்காற்று அடங்கியது; தொலைதூர வானத்தில் ஒரு மங்கலான நிலவு தோன்றியது—இப்போது சூறாவளிகளும் மேகங்களும் நீங்கியிருந்தது—அந்த வானம் நித்திய சுதந்திரத்தை வாக்குறுதியளிப்பது போல் மிகவும் வெறிச்சோடியிருந்தது, ஆனாலும் அந்த சுதந்திரத்தைத் தாங்குவதற்கு நட்பு அவசியமாகும் அளவுக்கு மிகவும் விசித்திரமாக இருந்தது. அந்த வானத்தின் கீழ், ஏற்கனவே ஆங்காங்கே ஈப் புள்ளிகளால் சிதறியிருந்த தூய்மையான பனியில், கூட்டம் முழுவதும் தோழமை உணர்வுடன் கொண்டாடியது. வயதானவர்கள் கூட உற்சாகமடைந்து, பரவச நிலையில் தங்கள் கால்களைத் தரையில் தட்டி ஆரவாரம் செய்தனர்.

"ஓ, சோவியத் ஒன்றியமே—எங்கள் தாயே!" என்று ஒருவன் மகிழ்ச்சியில் தன்னை மறந்தவனாகக் கூச்சலிட்டான்; அவன் தன் வயிறு, கன்னங்கள் மற்றும் வாயைத் தட்டி, ஒரு உற்சாகமான பாவனையை வெளிப்படுத்தினான். "ஒருமுறை முயற்சி செய்து பாருங்கள், இளைஞர்களே—நமது மாபெரும் ராஜ்ஜியமும் அரசும்: அவள் திருமணமாகாதவள்!"

"அவள் கன்னிப்பெண்ணா அல்லது விதவையா?" என்று நடனமாடியபடியே கடந்து சென்ற ஒரு விருந்தினர் கேட்டார்.

"ஒரு கன்னிப்பெண்!" என்று நடனமாடியவர் விளக்கினார். "அவள் எப்படி ஒரு புயலைக் கிளப்புகிறாள் என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?"

"அவள் புயலைக் கிளப்பட்டும்!" என்று அந்த விருந்தினர் ஒப்புக்கொண்டார். "அவள் தன் இஷ்டப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும்! பிறகு, அவளை நாம் ஒரு அடக்கமான, நிதானமான பெண்ணாக மாற்றிவிடலாம்—அது ஒரு நல்ல விஷயமாக இருக்கும்!"

நாஸ்தியா சிக்லினின் கைகளிலிருந்து கீழே இறங்கி, ஆண்களுடன் சேர்ந்து அந்தத் துள்ளல் நடனத்தில் கலந்துகொண்டாள்; அவளுக்கும் அதில் பங்கேற்க விருப்பம் இருந்தது. ஜாச்சேவ் கூட்டத்திற்கு இடையே ஊர்ந்து சென்று, தன் வழியில் வந்தவர்களின் கால்களை இடறினான்; "சோவியத் யூனியன் பெண்"ணைக் (USSR girl) கட்டிக்கொள்ள விரும்பிய அந்த விருந்தினரின் பக்கவாட்டில் குத்தி, அவரது நம்பிக்கையைச் சிதைக்கவும் செய்தான்.

"எதையாவது கண்டபடி நினைத்துவிடாதே! அல்லது ஆற்றில் ஒரு வழிப் பயணம் செல்ல வேண்டுமா? அடுத்த கணமே நீ ஒரு தெப்பத்தில் ஏற்றிவிடப்படுவாய்!"

தான் அங்கு வந்ததற்காக அந்த விருந்தினர் அப்போதே வருந்தத் தொடங்கியிருந்தார்.

"நான் வேறு எதையும் நினைக்கமாட்டேன், தோழர் ஊனமுற்றவரே. இனிமேல், என் எண்ணங்களை ஒரு கிசுகிசுப்பாக மட்டுமே வைத்துக்கொள்வேன்."

சிக்லின் நீண்ட நேரம் அந்த மகிழ்ச்சியான கூட்டத்தை உற்று நோக்கினான்; அவனது நெஞ்சில் அமைதியான ஒரு நற்புணர்வு பரவியது. தாழ்வாரத்தின் உயரத்திலிருந்து, நிலவொளி படர்ந்த அந்தப் பரந்த வெளியின் தூய்மையையும், உறைந்த ஒளியின் சோகத்தையும், ஒட்டுமொத்த உலகின் பணிவான உறக்கத்தையும் அவன் கண்டான்—அந்த உலகம் உருவாக்கப்பட எவ்வளவோ உழைப்பும் வேதனையும் செலவிடப்பட்டிருந்தன, ஆனால் இப்போது அவை அனைத்தும் மறக்கப்பட்டுவிட்டன; அதனால் எவரும் தொடர்ந்து வாழ்வதைக் குறித்து அஞ்சத் தேவையில்லை.

"நாஸ்தியா, அதிக நேரம் குளிரில் நிற்காதே; இங்கே என்னிடம் வா," என்று சிக்லின் அழைத்தான்.

"எனக்குச் சிறிதும் குளிரவில்லை; இங்குள்ள காற்றைச் சுவாசிப்பதே சுகமாக இருக்கிறது," என்று கூறிய நாஸ்தியா, பாசத்துடன் கத்திக்கொண்டிருந்த ஜாச்சேவிடமிருந்து விலகி ஓடினாள்.

"உன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொள், இல்லையெனில் அவை மரத்துப்போய்விடும்—காற்று மிகவும் பரந்து விரிந்தது, நீயோ மிகவும் சிறியவள்!"

"நான் ஏற்கனவே தேய்த்துவிட்டேன்—நீ அங்கேயே அமைதியாக உட்கார்ந்திரு!"

திடீரென்று, ஒரு பாடலின் பாதியிலேயே ரேடியோ ஒலிப்பது நின்றது. ஆனால், அந்தச் செயல்பாட்டாளர் (activist) குரல் கொடுக்கும் வரை மக்களால் தங்கள் அசைவுகளை நிறுத்த முடியவில்லை:

"அடுத்த ஒலி வரும் வரை நில்லுங்கள்!"

ப்ருஷெவ்ஸ்கி விரைவாக ரேடியோவைச் சரிசெய்தான், ஆனால் அதிலிருந்து வெளிவந்தது இசை அல்ல—ஒரு மனிதக் குரல் மட்டுமே. "அறிவிப்பைக் கேளுங்கள்: வில்லோ மரப்பட்டைகளைச் சேகரியுங்கள்!.."

பின்னர் வானொலி மீண்டும் நின்று போனது. அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், அந்த ஆர்வலர் அதை நினைவில் பதியவைக்க ஒரு கணம் தயங்கினார்; வில்லோ மரப்பட்டை சேகரிப்பு இயக்கத்தை மறந்துவிடக் கூடாது என்றும், அவ்வாறு மறந்துவிட்டால் மாவட்டம் முழுவதும் ஒரு சோம்பேறி என்ற பெயரைப் பெற்றுவிடக் கூடாது என்றும் அவர் உறுதியாக இருந்தார்—முன்பு ஒருமுறை, புதர்க்காடுகளைச் சேகரிக்கும் வேலையை ஒழுங்கமைக்கத் தவறியதால், கூட்டுப் பண்ணை முழுவதும் கம்புகள் இல்லாமல் போனது போல அவருக்கு அது நிகழ்ந்திருந்தது. ப்ருஷெவ்ஸ்கி மீண்டும் வானொலியைச் சரிசெய்யத் தொடங்கினார்; கைகள் குளிரில் நடுங்க, அந்தப் பொறியாளர் மிகுந்த கவனத்துடன் அதன் இயந்திர அமைப்பைச் சரிசெய்துகொண்டிருக்க, நேரம் கடந்தது. ஆனாலும், அந்த வேலை அவருக்குக் கைக்கு எட்டவில்லை, ஏனெனில் அந்த வானொலி மீண்டும் செயல்படுமா என்பதில் அவருக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை... ...ஒரு ஆறுதல் தரும் குரல், அவனுக்காகவும் எங்கிருந்தோ அருகில் ஒலிக்கக்கூடுமோ என்ற ஏக்கம்.

நள்ளிரவு நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது; வேலியின் மீதும், அமைதியான அந்த முதிய கிராமத்தின் மீதும் நிலவு உயரே நின்றிருந்தது; உறைபனி படர்ந்திருந்த காய்ந்த 'பார்டாக்' (burdock) இலைகள் பளபளத்தன. வழிதவறிய ஒரு ஈ, பனி படிந்த அந்த இலையின் மீது அமர முயன்று, உடனே மீண்டும் பறக்கத் தொடங்கியது; சூரியனுக்குக் கீழே வானம்பாடி பறப்பதைப் போல, நிலவொளியில் அது ரீங்காரமிட்டபடி மேலே பறந்தது. கனமான காலடி ஓசையுடன் கூடிய அந்த நடனத்தை நிறுத்தாமலே, கூட்டுப் பண்ணை மெல்லிய குரலில் பாடவும் தொடங்கியது. பாடலின் வரிகள் தெளிவாகப் புரியவில்லை என்றாலும், அதில் ஒரு சோகம் கலந்த மகிழ்ச்சியும், ஒரு நாடோடியின் இசையும் ஒலித்தன.

"ஷச்சேவ்!" என்றான் சிக்லின். "போய் இந்தக் கூச்சலை நிறுத்து—மகிழ்ச்சியில் செத்துப்போனார்களா என்ன? இடைவிடாமல் ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறார்களே."

ஷச்சேவ் நாஸ்தியாவுடன் ஊர்ந்து 'அமைப்பு இல்லத்திற்கு' (Organization House) சென்றான்; அவளைத் தூங்க வைத்த பிறகு, அவன் மீண்டும் வெளியே வந்தான்.

"ஏய், 'ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட' கூட்டமே—நடனம் போதும்! பாருங்கள் உங்களை, அதிகப்படியான மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும் அயோக்கியர்களே!"

ஆனால், அந்தத் தருணத்தின் மயக்கத்தில் இருந்த கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் ஷச்சேவின் வார்த்தைகளைப் புறக்கணித்து, பாடலில் தங்களை மூழ்கடித்துக்கொண்டு, கனமான காலடி ஓசையுடன் தொடர்ந்து ஆடினார்கள்.

"என் கைவரிசையை அறிய வேண்டுமா? அதை நீங்கள் இப்போதே தெரிந்துகொள்ளப் போகிறீர்கள்!"

ஷச்சேவ் தாழ்வாரத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, பரபரப்பாக அசைந்துகொண்டிருந்த கால்களுக்கு நடுவே புகுந்தான்; பிறகு—நேரடியான பாணியில்—அவர்களின் கணுக்கால்களைப் பிடித்து இழுத்து, ஓய்வெடுப்பதற்காக அவர்களைத் தரையில் சாய்க்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் காலி கால்சட்டைகளைப் போலச் சரிந்து விழுந்தனர்;

அவர்கள் தன் கைகளின் தொடுதலை உணர முடியாமல் போயிருக்கலாம் என்று நினைத்த ஷச்சேவ் வருத்தமடைந்தான்; பிறகு அவன் சட்டென்று அமைதியானான்.

"வோஷ்சேவ் எங்கே?" என்று சிக்லின் கவலையுடன் யோசித்தான். — அந்தச் சாதாரணத் தொழிலாளி அங்கே வெளியே எதைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்?

வோஷ்சேவுக்காக வீணாகக் காத்திருந்த பிறகு, நள்ளிரவுக்கு மேல் அவனைத் தேடிச் சிக்லின் புறப்பட்டான். ஆள் அரவமற்ற அந்த கிராமத்து வீதியில் அவன் நடந்து சென்றான்; ஆனால் எங்கும் மனித நடமாட்டம் இல்லை. கொல்லன் பட்டறையில் கரடி ஒன்று குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தது; நிலவொளி படர்ந்த அந்தப் பகுதியில் அதன் குறட்டைச் சத்தம் எதிரொலித்தது, அவ்வப்போது கொல்லனின் இருமல் சத்தமும் கேட்டது.

சுற்றிலும் அமைதியும் அழகும் நிலவின. சிந்தனையில் ஆழ்ந்தபடி சிக்லின் சற்று நின்றான். மறுநாள் வேலைக்கும், ஒரு புதிய வாழ்வுணர்வுக்கும் தேவையான ஆற்றலைச் சேகரித்தபடி, அந்தக் கரடி பணிவுடன் குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தது. தன்னைத் துன்புறுத்திய 'குலாக்'களை (செல்வந்த விவசாயிகளை) அது இனி காணப்போவதில்லை; தன் சொந்த இருப்பை எண்ணி அது மகிழப்போகிறது.

இப்போது, அந்தச் சுத்தியல் வீசுபவன் குதிரை லாடங்களையும் வண்டிச் சக்கர இரும்பு வளையங்களையும் இன்னும் மிகுந்த மன உறுதியுடனும் ஆர்வத்துடனும் அடிப்பான் என்பதில் ஐயமில்லை. ஏனெனில், தனக்குப் பிடித்தமான சாதாரண மனிதர்களை—அதாவது பயனுள்ள பொருட்களை அமைதியாக உற்பத்தி செய்து, ஓரளவேனும் மகிழ்ச்சியை உணரும் மனிதர்களை—மட்டுமே அந்த கிராமத்தில் விட்டுச் சென்ற ஒரு அறியப்படாத சக்தி இருப்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். அதேவேளையில், வாழ்க்கையின் உண்மையான, துல்லியமான அர்த்தமும் உலகளாவிய மகிழ்ச்சியும் மண்ணைத் தோண்டும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் நெஞ்சுக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தன; இதுவே அந்தச் சுத்தியல் வீசுபவனுக்கும் சிக்லினுக்கும் நம்பிக்கையையும் சுவாசத்தையும் அளித்ததுடன், அவர்களின் உழைக்கும் கைகளை உறுதியாகவும் பொறுமையாகவும் இருக்கச் செய்தது.

சற்று கவலையுடன், திறந்திருந்த ஒரு கதவை மூடிய சிக்லின், எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று வீதியைச் சோதித்தான்; சாலையில் கிடந்த ஒரு 'ஆர்ம்யாக்' (கரடுமுரடான கம்பளி) மேலங்கியைப் பார்த்த அவன், அதை எடுத்து அருகிலிருந்த ஒரு வீட்டின் வாசலில் வைத்தான்—அது பொது நலனுக்காகப் பயன்படட்டும்.

நம்பிக்கை மற்றும் எதிர்பார்ப்புடன் முன்னோக்கிச் சாய்ந்தபடி, வோஷ்சேவைத் தேடும் முயற்சியைத் தொடர பண்ணை முற்றங்களின் பின்புறமாக சிக்லின் நடந்தான். அவன் பின்னப்பட்ட குச்சிகளால் ஆன வேலிகளைத் தாண்டியும், களிமண்ணால் ஆன வீடுகளின் சுவர்களுக்கு அருகிலும் நடந்தான்; சாய்ந்திருந்த கம்புகளை நிமிர்த்தி வைத்தான். அந்தச் சிறிய வேலிக்கு அப்பால் முடிவில்லாத, மலட்டுத்தன்மை கொண்ட குளிர்காலம் தொடங்குவதை அவன் தொடர்ந்து கவனித்தான். அத்தகைய அந்நியமான உலகில் நாஸ்தியா எளிதில் உறைந்து இறந்துபோகக்கூடும்; ஏனெனில், நடுங்கும் குழந்தைப் பருவத்திற்காக இந்த பூமி படைக்கப்படவில்லை. சுத்தியல் வீசுபவரைப் போன்றவர்களால் மட்டுமே இங்குள்ள வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியும்; அவர்களும்கூட அந்த வாழ்க்கையினால் நரைத்துப்போயிருந்தனர். "நான் பிறப்பதற்கு முன்பே நீ அங்கே கிடந்தாய்—என் பாவம், அசைவற்றவளே!" என்று வோஷ்சேவின் குரல்—ஒரு மனிதனின் குரல்—அருகில் கேட்டது. "நீ நீண்ட காலமாகவே அவதிப்பட்டு வருகிறாய்; இங்கே வந்து கொஞ்சம் கதகதப்பை அனுபவி!"

சிக்லின் தன் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தபோது, வோஷ்சேவ் ஒரு மரத்திற்குப் பின்னால் குனிந்து, ஏற்கனவே நிறைந்திருந்த ஒரு சாக்கில் ஏதோ ஒன்றைச் சேர்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்.

"என்ன செய்கிறாய், வோஷ்சேவ்?"

"பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை," என்று கூறிய அந்த மனிதன், சாக்கின் வாயைக் கட்டிய பிறகு, அந்தச் சுமையை தன் முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டான்.

அவர்கள் இருவரும் 'ஆர்க்-யார்ட்' (Org-Yard) எனப்படும் நிர்வாக வளாகத்தில் இரவு பொழுதைக் கழிக்கப் புறப்பட்டனர். நிலவு தாழ்ந்து மறைந்திருந்தது; கிராமம் இருண்ட நிழல்களில் மூழ்கியிருந்தது; எங்கும் ஒருவித அடர்ந்த அமைதி நிலவியது—குளிரால் அடர்த்தியான தன்மையடைந்திருந்த ஆறு மட்டும் மக்கள் வசிக்கும் அந்த இரு கரைகளுக்கு இடையே மெல்ல அசைந்து கொண்டிருந்தது.

கூட்டுப் பண்ணையின் நிர்வாக வளாகத்தில் அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தனர். நிர்வாகக் கட்டிடத்தில் ஒரு 'பாதுகாப்பு விளக்கு' எரிந்து கொண்டிருந்தது—அந்த இருண்ட கிராமம் முழுமைக்கும் அதுவே ஒரே விளக்காக இருந்தது. அந்த விளக்கின் அருகே ஒரு செயல்பாட்டாளர் அமர்ந்து தீவிர சிந்தனையில் ஈடுபட்டிருந்தார்; ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்கள் குறித்த தரவுகளைப் பதிவு செய்து, ஒரு நிரந்தரமான, முறையான ஆவணத்தை உருவாக்கவும், அனுபவத்தின் அடித்தளத்தை அமைக்கவும் ஏதுவாக, ஒரு கணக்குப் பதிவேட்டில் கோடுகளை வரைந்து கொண்டிருந்தார்.

"என் உடைமைகளையும் கீழே வை!" என்று வோஷ்சேவ் கேட்டுக்கொண்டே தன் சாக்கை அவிழ்த்தான். சோசலிசப் பழிவாங்கும் நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாக, கிராமத்தில் கைவிடப்பட்ட, அனாதையான பொருட்கள் அனைத்தையும்—அதாவது, இருளில் மறைந்துபோன மற்றும் மறதிக்குள்ளான அனைத்தையும்—அவன் சேகரித்திருந்தான். தேய்ந்துபோன, பொறுமை மிக்க அந்தப் பழமையான பொருட்கள் ஒரு காலத்தில் கூலித் தொழிலாளர்களின் உடலோடும் இரத்தத்தோடும் தொடர்புடையவையாக இருந்தன; குனிந்தே வாழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையின் சுமை அவற்றில் என்றென்றும் பதிந்திருந்தது—எந்தவொரு தெளிவான நோக்கமும் இன்றி கழிக்கப்பட்டு, பூமிக்கடியில் ரை (rye) தானியப் பயிர்கள் நிறைந்த மண்ணுக்கு அடியில் எங்கோ பெருமையின்றி மறைந்துபோன வாழ்க்கை அது. சூழ்நிலையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமலே, தன்னைப்போலவே உண்மையை அறியாமல் வாழ்ந்து, வெற்றிகரமான முடிவு காண்பதற்கு முன்பே மடிந்துபோன அந்த மனிதர்களின் எஞ்சிய பொருட்களை வோஷ்சேவ் மிகுந்த சிரமத்துடன் தன் சாக்கில் சேகரித்திருந்தான். இப்போது, அதிகாரத்தின் முன்னும் எதிர்காலத்தின் முன்னும் அந்த அழிந்துபோன தொழிலாளர்களை அவன் முன்வைத்துக் கொண்டிருந்தான்; மனிதகுலத்திற்கான ஒரு நித்தியமான அர்த்தத்தை உருவாக்குவதன் மூலம், பூமிக்கடியில் அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மக்களுக்காகப் பழிவாங்க அவன் முயன்று கொண்டிருந்தான். வோஷ்சேவ் கொண்டு வந்த பொருட்களை அந்தச் செயல்பாட்டாளர் பட்டியலிடத் தொடங்கினார்; அதற்காக ஒரு தனிப் பத்தியை உருவாக்கி, அதற்கு "பாட்டாளி வர்க்கத்தால் ஒட்டுமொத்த வர்க்கமாகவே அழித்தொழிக்கப்பட்ட குலாக்குகளின் (செல்வந்த விவசாயிகளின்) சொத்துக்களிலிருந்து எஞ்சியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த பட்டியல்" என்று பெயரிட்டார். மனிதர்களுக்குப் பதிலாக, அவர்களின் வாழ்வின் அடையாளங்களையே அவர் பதிவு செய்தார்: கடந்த நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த நார்ச் செருப்பு, ஆடு மேய்ப்பவரின் காதிலிருந்த தகரக் கம்மல், கரடுமுரடான சணல் துணியால் ஆன கால்சட்டையின் ஒரு பகுதி மற்றும் உழைப்பாளியின் பிற உபகரணங்கள் ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும்.

...ஆனால் எதையும் சொந்தமாக வைத்திருக்காத ஒரு உடல்.

அப்போது, நாஸ்தியாவிற்கு அருகில் தரையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஜாச்சேவ், அறியாமலேயே அந்தச் சிறுமியை எழுப்பிவிட்டான்.

"வாயைத் திருப்பி வைத்துக்கொள்—நீ பல் துலக்குவதே இல்லை, முட்டாளே," என்று நாஸ்தியா அந்த மாற்றுத்திறனாளியிடம் கூறினாள்; அவன் வாசலை மறைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். "முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஏற்கனவே உன் கால்களை வெட்டிவிட்டது; இப்போது உன் பற்களும் கொட்டிவிட வேண்டுமா என்ன?"

ஜாச்சேவ் திடுக்கிட்டு வாயை மூடிக்கொண்டு, மூக்கின் வழியாகக் காற்றை வேகமாக வெளியேற்றினான். அந்தச் சிறுமி உடலை நீட்டி நெளித்து, தான் உறங்கும்போது அணிந்திருந்த கதகதப்பான தலைக்குட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டாள்; ஆனால் அவளால் மீண்டும் தூங்க முடியவில்லை; அவள் இப்போது முழு விழிப்புணர்வுடன் இருந்தாள்.

"அவர்கள் கொண்டு வந்தது பழைய இரும்புச் சாமான்களா?" என்று வோஷ்சேவின் சாக்கைக் காட்டி அவள் கேட்டாள்.

"இல்லை," என்று சிக்லின் கூறினான், "அவர்கள் உனக்காகச் சில பொம்மைகளைச் சேகரித்து வந்திருக்கிறார்கள். எழுந்து உனக்குப் பிடித்ததைத் தேர்ந்தெடு."

நாஸ்தியா முழு உயரத்தில் எழுந்து நின்றாள், நடப்பதற்கு ஏதுவாகச் சிறிது கால்களை அசைத்தாள், பிறகு மீண்டும் அமர்ந்து, அங்கு குவிந்து கிடந்த பொருட்களைத் தன் கால்களால் சுற்றி அணைத்துக்கொண்டாள். தனக்குப் பிடித்தமான பொருட்களைச் சிறுமி நன்றாகப் பார்க்கும் வகையில், சிக்லின் மேஜையிலிருந்த விளக்கை எடுத்துத் தரையில் வைத்தான்; அதே வேளையில், அந்தச் செயல்வீரன் இருட்டிலும் பிழையின்றித் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்தச் செயல்வீரன் பொருட்களின் பட்டியலைத் தரையில் இறக்கி வைத்தான்; வாரிசுகள் எவருமின்றி இறந்த பண்ணை வேலையாட்களின் உலகியல் பொருட்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பெற்றுக்கொண்டதையும், அவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்தப்போவதையும் அந்தச் சிறுமி அதில் குறிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அப்படிச் செய்தான். நாஸ்தியா மெதுவாகத் தாளில் சுத்தியல் மற்றும் அரிவாள் சின்னத்தை வரைந்து, அந்தப் பட்டியலைத் திரும்பக் கொடுத்தாள். சிக்லின் தன் பஞ்சு நிரப்பப்பட்ட மேலங்கியையும் காலணிகளையும் கழற்றிவிட்டு, காலுறைகளுடன் தரையில் உலாவினான்; அவனுக்குள் மனநிறைவும் அமைதியும் நிலவியது—இந்த உலகில் நாஸ்தியாவின் வாழ்வுரிமையைப் பறிக்க இனி யாரும் இல்லை என்பதையும், ஆறுகள் கடலின் ஆழத்தை நோக்கியே பாய்கின்றன என்பதையும், தெப்பத்தில் மிதந்து சென்றவர்கள் சுத்தியல் வீரன் மிகைலைத் துன்புறுத்தத் திரும்ப வரமாட்டார்கள் என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான்; பெயரற்ற அந்த மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை—அவர்களிடமிருந்து எஞ்சியிருந்தது நாணல் நார்ச் செருப்புகளும் தகரக் காதணிகளும் மட்டுமே—அவர்கள் மண்ணுக்குள் என்றென்றும் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை, அதே சமயம் அவர்களால் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து வரவும் முடியாது. “ப்ருஷெவ்ஸ்கி,” என்று சிக்லின் அழைத்தான்.

“சொல்லுங்கள்?” என்று அந்தப் பொறியாளர் பதிலளித்தார்; அவர் ஒரு மூலையில் சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்து, அலட்சியமான மனநிலையில் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்தார். அவரது சகோதரி அவருக்குக் கடிதம் எழுதி வெகுநாட்களாகிவிட்டன; அவள் இறந்துபோயிருந்தால், அவளுடைய குழந்தைகளுக்காகச் சமையல் வேலை செய்யச் செல்ல அவர் முடிவெடுத்திருந்தார்—உணர்ச்சிகளற்ற வாழ்க்கைக்குப் பழகிப்போன ஒரு முதியவராக, இறுதியில் உயிர் பிரியும் வரை தன்னைத்தானே வருத்திக்கொண்டு உழைக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தார். அது இப்போது இறப்பதற்குச் சமமானதாகவே இருந்திருக்கும், ஆனால் அதைவிடவும் துயரமானதாக இருந்திருக்கும்; ஒருவேளை அவர் அங்கு சென்றிருந்தால், தன் சகோதரிக்காகத் தொடர்ந்து வாழ்ந்திருக்கலாம்—இப்போது கிட்டத்தட்ட நினைவிலேயே இல்லாத தன் இளமைக்காலப் பெண்ணை இன்னும் நீண்ட காலத்திற்கு, இன்னும் அதிகத் துயரத்துடன் நினைவுகூர்ந்திருக்கலாம். ப்ருஷெவ்ஸ்கி விரும்பியது என்னவென்றால், பதற்றமும் மறதியும் சூழ்ந்த அந்த இளம் பெண்—அவள் உயிருடன் இருந்து குழந்தைகளுக்காக முட்டைக்கோஸ் சூப் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் சரி அல்லது இறந்துபோயிருந்தாலும் சரி—இந்த உலகில் இன்னும் சிறிது காலம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே; குறைந்தபட்சம் அவரது ரகசிய உணர்வுகளிலாவது அவள் வாழ வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

“ப்ருஷெவ்ஸ்கி! உயர்ந்த அறிவியலின் முன்னேற்றங்களால், சிதைந்துபோன மனிதர்களை எப்போதாவது மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முடியுமா?”

“முடியாது,” என்றார் ப்ருஷெவ்ஸ்கி.

“நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்,” என்று கண்களைத் திறக்காமலே ஜாச்சேவ் அவரைக் கடிந்துகொண்டான். “மார்க்சியத்தால் எதையும் செய்ய முடியும். இல்லையென்றால் லெனின் ஏன் மாஸ்கோவில் சிதையாமல் அப்படியே கிடக்கிறார்? அவர் அறிவியலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்—மீண்டும் உயிர்பெற விரும்புகிறார்.” “லெனினுக்கும் நான் ஒரு வேலையைக் கண்டுபிடித்துத் தருவேன்,” என்று ஜாச்சேவ் அறிவித்தான். “யாருக்கெல்லாம் கூடுதலாகச் சற்றே உதவிகள் தேவை என்பதை நான் அவருக்குச் சுட்டிக்காட்டுவேன்! ஏனோ தெரியவில்லை, ஒரு மோசமான பெண்ணை (rotten bitch) பார்த்தவுடனேயே என்னால் அடையாளம் காண முடிகிறது!”

"நீ ஒரு முட்டாள், அதனால்தான்," என்று நாஸ்தியா தொழிலாளர்களின் எஞ்சிய பொருட்களைத் தேடியபடியே விளக்கினாள். "நீ சும்மா பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய், ஆனால் நீ வேலை செய்ய வேண்டும். அப்படித்தானே, வோஷ்சேவ் மாமா?"

வோஷ்சேவ் ஏற்கனவே ஒரு காலிச் சாக்குப்பையைத் தன் மீது போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தான்; தன் உடலை வாழ்வின் ஏதோ ஒரு தேவையற்ற, தொலைதூர எல்லைக்கு இழுத்துச் செல்லும் தன் முட்டாள்தனமான இதயத்தின் துடிப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

"யாருக்குத் தெரியும்," என்று வோஷ்சேவ் நாஸ்தியாவிடம் பதிலளித்தான். "நீ தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டே இருப்பாய், கடைசியில் அதை முடிக்கும்போது—எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ளும்போது—நீ தளர்ந்துபோய் இறந்துவிடுவாய். வளராதே சிறுமியே; நீ துயரத்தைத்தான் அடைவாய்."

நாஸ்தியா அதிருப்தி அடைந்தாள்.

"குலாக்குகள் (செல்வந்த விவசாயிகள்) மட்டும்தான் சாக வேண்டும், நீயோ... நீ ஒரு முட்டாள். ஜாச்சேவ், என்னைக் கவனித்துக்கொள்; நான் தூங்க வேண்டும்."

"சரி, சிறுமியே," என்று ஜாச்சேவ் பதிலளித்தான். "இங்கே வா, அந்த குலாக் ஆதரவாளரிடமிருந்து விலகி வா: அவன் ஏதோ சம்பாதிக்க நினைத்தான்—சரி, நாளை அவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டியது அவனுக்குக் கிடைக்கும்!"

அனைவரும் அமைதியாகி, அந்த இரவின் மீதமுள்ள நேரத்தைக் கழித்தனர்; அந்தச் செயல்பாட்டாளர் (activist) மட்டும் இடைவிடாமல் எழுதிக்கொண்டிருந்தார். சாதனைகள் அவரது சிந்தனையில் விரிந்து பரவின; அவர் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார்: "நீ யூனியனுக்குத் தீங்கிழைக்கிறாய், செயலற்ற பேயே; நீ முழு மாவட்டத்தையும் கூட்டுப் பண்ணை முறைக்கு (collectivization) மாற்றியிருக்கலாம், ஆனால் இங்கே நீ ஒரு சிறிய கூட்டுப் பண்ணைக்காக (kolkhoz) கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய்; மக்களைத் தொடர்வண்டி நிறைய சோசலிசத்தை நோக்கி அனுப்ப வேண்டிய நேரம் இது, ஆனால் நீ இன்னும் அற்பமான அளவில் செயல்பட முயற்சிக்கிறாய். அடடா, என்ன ஒரு பேரழிவு!"

நிலவொளி வீசும் அந்தத் தூய அமைதியில், கதவில் மெதுவாக ஒரு தட்டல் கேட்டது; அந்தத் தட்டலின் ஒலியில், இன்னும் நீடிக்கும் பயத்தின் ஒரு சிறு சுவடு கேட்டது.

"உள்ளே வாருங்கள், கூட்டம் எதுவும் நடக்கவில்லை," என்று செயல்பாட்டாளர் கூறினார்.

"அதுதான் விஷயம்," என்று வெளியே இருந்த ஒருவர் உள்ளே வராமலே பதிலளித்தார். "நீங்கள் ஏதோ சிந்தனை செய்துகொண்டிருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன்."

"உள்ளே வா; என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே," என்று ஜாச்சேவ் கூறினான். யெலிசே உள்ளே நுழைந்தான்; தரையில் படுத்துத் தன் களைப்பை ஏற்கனவே போக்கிக்கொண்டிருந்தான்—அவனது கண்கள் உள்ளுணர்வின் ஆற்றலால் பிரகாசித்தன—மேலும் ஒழுங்காகச் செயல்படும் பழக்கத்தால் அவன் வலிமை பெற்றிருந்தான்.

“கொல்லர் பட்டறையில் ஒரு கரடி இரைச்சலிட்டுக் கொண்டே ஒரு பாடலை முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கிறது; கூட்டுப் பண்ணையே விழித்துக்கொண்டுவிட்டது—நீ இல்லாததால் நாங்கள் மிகவும் பயந்துபோனோம்!”

“நாம் சென்று அதைச் சரிபார்க்க வேண்டும்,” என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் முடிவு செய்தார்.

“நானே செல்கிறேன்,” என்று சிக்லின் அறிவித்தான். “நீங்கள் அங்கேயே அமர்ந்து பதிவுகளைச் சரியாகப் பராமரியுங்கள்—கணக்கு வழக்கு பார்ப்பதுதான் உங்கள் வேலை.”

“நான் முட்டாளாக இருக்கும் வரை மட்டும்தான் அது!” என்று ஜாச்சேவ் அந்தச் செயல்பாட்டாளரை எச்சரித்தான். “ஆனால் விரைவில் நாங்கள் அனைவரையும் செயலற்றவர்களாக்கிவிடுவோம்—மக்கள் தங்களை வருத்திக்கொண்டு உழைக்கட்டும், குழந்தைகள் வளரட்டும்!”

சிக்லின் கொல்லர் பட்டறையை நோக்கி நடந்தான். அவனுக்கு மேலே இருந்த இரவு பரந்ததாகவும் குளிர்ச்சியாகவும் இருந்தது; பனி படர்ந்த பூமியின் தூய்மைக்கு மேல் நட்சத்திரங்கள் சுயநலமின்றி ஜொலித்தன; கொல்லனின் சுத்தியல் ஓசைகள் வெகுதூரம் வரை எதிரொலித்தன—அந்த எதிர்பார்ப்பு மிகுந்த நட்சத்திரங்களுக்குக் கீழே தூங்குவதற்கு அந்தக் கரடி வெட்கப்பட்டது போலவும், தனக்கு இயன்றவரை அவற்றுக்குப் பதிலளிப்பது போலவும் அந்த ஓசை இருந்தது. *அந்தக் கரடி ஒரு உண்மையான பழைய பாட்டாளி,* என்று சிக்லின் மரியாதையுடன் நினைத்தான். பிறகு அந்தக் கொல்லன் மனநிறைவுடன் முணுமுணுக்கத் தொடங்கி, உரத்த குரலில் ஒரு மகிழ்ச்சியான பாடலைப் பாடலானான்.

நிலவொளி வீசும் அந்த இரவில், கொல்லர் பட்டறை பூமியின் பிரகாசமான வெளிக்குத் திறந்திருந்தது; உலையில் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது; கொல்லன் தரையில் படுத்துக்கொண்டு, துருத்தியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த கயிற்றை இழுத்துத் தீயை மூட்டிக்கொண்டிருந்தான். அதே வேளையில், மிகுந்த மனநிறைவுடன் இருந்த அந்தக் கொல்லன், சூடான இரும்பு வளையத்தை அடித்து வடிவமைத்துக்கொண்டே தன் பாடலைப் பாடினான்.

“அவன் என்னைத் தூங்கவே விடமாட்டேன் என்கிறான்,” என்று கொல்லன் குறைபட்டுக் கொண்டான். "அவன் எழுந்து கத்தத் தொடங்கினான்; அவனுக்காக நான் உலையைப் பற்றவைத்தேன், உடனே அவன் பைத்தியக்காரத்தனமாக அடித்து வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டான்... அவன் எப்போதும் அமைதியானவன் தான், ஆனால் இன்று அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்தது போல் இருக்கிறது!"

"அதற்குக் காரணம் என்ன?" என்று சிக்லின் கேட்டான். "யாருக்குத் தெரியும்? நேற்றுதான் அவர் 'குலாக்'களுக்கு (செல்வந்த விவசாயிகளுக்கு) எதிரான நடவடிக்கையிலிருந்து திரும்பினார்—அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டே முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் நல்ல மனநிலையில்தான் இருந்தார்.

எல்லாம் அவருக்குச் சாதகமாகவே நடந்திருந்தன போலிருக்கிறது. அப்போது, அதிக உற்சாகம் கொண்ட ஒரு செயல்பாட்டாளர் அங்கு வந்து, பின்னப்பட்ட குச்சிகளால் ஆன வேலியின் மீது ஒரு பதாகையை மாட்டினார். மிகைல் அதையே உற்றுப் பார்த்தபடி எதையோ ஆழ்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். 'குலாக்'கள் யாரும் எஞ்சியிருக்கவில்லை, ஆனாலும் அங்கே ஒரு சிவப்பு நிற முழக்கம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவரது மனதில் ஒரு யோசனை வேரூன்றி நிலைபெறுவதை என்னால் காண முடிந்தது..."

"நீ போய் தூங்கு, நான் கொஞ்சம் யோசிக்கிறேன்," என்று சிக்லின் கூறினார். கயிற்றை எடுத்துக்கொண்டு, கூட்டுப் பண்ணை வண்டிகளுக்கான சக்கர வளையங்களைத் தயார் செய்ய கரடிக்கு உதவும் வகையில், அவர் கொல்லன் பட்டறையின் உலையில் காற்றைச் செலுத்தத் தொடங்கினார்.

விடியற்காலையில், அங்கு வந்திருந்த விவசாயிகள் சுற்றுப்புறப் பகுதிகளுக்குப் புறப்பட்டுச் செல்லத் தொடங்கினர்.

ஆனால், கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் எங்கும் செல்லவில்லை; 'நிர்வாக முற்றம்' (Organization Yard) பகுதியிலிருந்து கிளம்பி, அவர்கள் கொல்லன் பட்டறையை நோக்கி நகரத் தொடங்கினர்; அங்கிருந்து சுத்தியல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. புருஷெவ்ஸ்கியும் வோஷ்சேவும் மற்றவர்களுடன் அங்கு வந்து, சிக்லின் கரடிக்கு உதவுவதைப் பார்த்தனர். பட்டறைக்கு அருகில், வேலியிலிருந்து தொங்கவிடப்பட்டிருந்த கொடியில் ஒரு முழக்கம் எழுதப்பட்டிருந்தது: "கட்சிக்காக, அதன் மீதான விசுவாசத்திற்காக, பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு எதிர்காலத்தின் கதவுகளைத் திறக்கும் தீவிர உழைப்பிற்காக."

சோர்வடையும் போதெல்லாம், சுத்தியல் அடிப்பவர் வெளியே வந்து உடலைக் குளிர்விக்கப் பனியை உண்பார்; பிறகு மீண்டும் உள்ளே சென்று, வளைந்து கொடுக்கும் இரும்பின் மீது மிக வேகமாகச் சுத்தியலால் அடிப்பார். அந்தப் பெரிய சுத்தியலை (sledgehammer) கையாண்டவர் பாடுவதையே நிறுத்திவிட்டார்—தனது தீவிரமான, அமைதியான மகிழ்ச்சி முழுவதையும் அவர் தனது வேலையின் வேகத்தில் வெளிப்படுத்தினார். அதே சமயம், கூட்டுப் பண்ணை ஆண்களும் அவருடன் இணைந்து செயல்படத் தொடங்கினர்; சக்கர வளையங்கள் உறுதியாகவும் நம்பகமானதாகவும் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, சுத்தியல் விழும் ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் ஒருமித்த குரலில் முனகினர். அவரை உன்னிப்பாகக் கவனித்த பிறகு, யெலிசே அந்தச் சுத்தியல் அடிப்பவருக்கு ஒரு யோசனையைச் சொன்னார்:

"மிஷ், நீ சாய்வாகவோ அல்லது சற்றே சறுக்கிச் செல்லும் வகையிலோ (glancing blow) அடிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் அந்த வளையம் உடையக்கூடியதாக மாறாமல் அல்லது விரிசல் விடாமல் இருக்கும். இரும்பை ஏதோ பயனற்ற குப்பையைப் போல நீ கையாளுகிறாய், ஆனால் அது மதிப்புமிக்க பொருள்! இப்படிச் செய்வது முறையல்ல!" ஆனால் அந்த கரடி போன்ற மனிதன் யெலிசேய் மீது தன் வாயைப் பிளந்து உறுமினான்; யெலிசேய் அந்த இரும்பின் கதி என்னவாகுமோ என்று வருந்தியபடியே பின்வாங்கினான். ஆனாலும், மற்ற மனிதர்களாலும் அந்த அழிவை இனியும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

"மெதுவாக அடிடா, நாசமாப் போனவனே!" என்று அவர்கள் முணுமுணுத்தனர். "எல்லாருக்கும் சொந்தமானதை இப்படிப் பாழாக்காதே—இக்காலத்தில் பொதுச் சொத்து அனாதையைப் போலாகிவிட்டது; அதைக் கவனித்துக்கொள்ள ஆளில்லை... நிதானமாகச் செய், அந்த வீட்டுப் பூதமே!"

"ஏன் அப்படி இரும்பை வெறித்தனமாக அடிக்கிறாய்?! அது என்ன உனது சொந்தச் சொத்தா?"

"வெளியே போய் உன் ஆவேசத்தைத் தணித்துக்கொள், பேயே! உன் சக்தியையெல்லாம் அங்கே செலவழி, அந்த ரோமம் நிறைந்த மிருகமே!"

"அவனை அந்தக் கூட்டுப் பண்ணையிலிருந்து வெளியேற்றிவிட வேண்டும், அவ்வளவுதான். நஷ்டத்தை சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே உட்கார்ந்திருக்க வேண்டுமா என்ன?"

ஆனால் சிக்லின் உலைக்களத்தில் தொடர்ந்து காற்றை ஊதிக்கொண்டிருக்க, பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியவனோ நெருப்பின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில், அந்த இரும்பை ஏதோ உயிரைக் கொல்லும் எதிரியைப் போலத் தாக்கினான்—குலாக் வர்க்கத்தினர் ஒழிக்கப்பட்ட பிறகு, உலகில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே கரடி அவன்தான் என்பது போல அவன் நடந்துகொண்டான்.

"இது ஒரு பேரழிவு!" என்று கூட்டுப் பண்ணை உறுப்பினர்கள் பெருமூச்சு விட்டனர்.

"என்ன பாவம்—எல்லாம் இப்போது பிளந்துபோகப் போகிறது! இரும்பு முழுவதும் விரிசல்கள் ஏற்பட்டுவிடும்!" — இது இறைவனின் தண்டனை... ஆனாலும் அவனை ஒன்றும் செய்ய முடியாது—அவன் ஒரு ஏழை, ஒரு பாட்டாளி என்று சொல்லிவிடுவார்கள்.

...தொழில்மயமாக்கல்!..

— அதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லை. ஒருவேளை ஒரு 'கேடர்'—அதாவது ஒரு அதிகாரி—வந்தால் தான் நமக்குச் சிக்கல்.

— 'கேடர்' எல்லாம் பெரிய விஷயமே இல்லை. ஆனால் ஒரு பயிற்றுவிப்பாளர் அல்லது தோழர் பாஷ்கினே நேரில் வந்தால்—அப்போதுதான் நமக்குத் திண்டாட்டம்தான்!

— அல்லது ஒருவேளை எதுவும் நடக்காமலும் போகலாம்? ஒருவேளை... அடிதான் கிடைக்குமோ?

— உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடித்துவிட்டது? அவர் நம் ஆள் ஆயிற்றே—தோழர் பாஷ்கின் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் பிரத்யேகமாக வந்தார்; சொல்லப்போனால், கூலி ஆட்கள் இல்லாவிட்டால் அவருக்கும் சலிப்பு தட்டும்தானே.

யெலிசே குறைவாகவே பேசினான், ஆனால் மற்ற யாரையும் விட அவன்தான் அதிக வேதனைப்பட்டான். அவனுக்குச் சொந்தமாகப் பண்ணை இருந்த காலத்திலேயே, எதுவும் அழிந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும், குதிரை அளவுக்கு அதிகமாக உண்டு அல்லது குடித்து நோய்வாய்ப்படக்கூடாது என்பதற்காகவும், பசு உற்சாகமாக இருக்கிறதா என்பதைக் கவனிப்பதற்காகவும் அவன் தூக்கத்தைத் தொலைத்தவன்; ஆனால் இப்போது, ஒட்டுமொத்த கூட்டுப் பண்ணையும்—அந்த உள்ளூர் உலகம் முழுவதுமே—அவன் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் (ஏனெனில் மற்றவர்களை நம்ப அவனுக்குத் துணிச்சல் இல்லை), அந்தப் பிரம்மாண்டமான சொத்து குறித்த சிந்தனையே அவன் வயிற்றில் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.

— நாம் அனைவரும் அழிந்துபோவோம்! — என்று புரட்சி முழுவதையும் அமைதியாகக் கடந்து வந்த ஒரு நடுத்தர வர்க்க விவசாயி கூறினான். — முன்பு, என் குடும்பத்தைப் பற்றி மட்டுமே நான் பயந்தேன்; இப்போது நான் அனைவரையும் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது—இத்தனை பேரைப் பராமரிக்கும் இந்தப் பாரம் நம்மை எலும்புருக்கிப் போட்டுவிடும்.

வோஷ்சேவ் ஒரு கணம் துயரமடைந்தான்: அந்த விலங்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை நெருக்கத்தில் உணர்வது போலக் கடுமையாக உழைத்துக்கொண்டிருந்தது; ஆனால் அவனோ, எதிர்காலத்திற்கான கதவை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே செல்ல முடியாமல்—அங்கேதான் ஒருவேளை உண்மையான ஏதோ ஒன்று இருந்திருக்கக்கூடும்—வெறுமனே செயலற்றுக் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அப்போது, சிக்லின் காற்றூதும் வேலையை முடித்துவிட்டு, கரடியுடன் சேர்ந்து கொத்துக்கலப்பையின் (harrow) பற்களைத் தயாரிக்கும் வேலையில் இறங்கினான். பார்வையாளர்களையோ அல்லது சுற்றியுள்ள உலகத்தையோ கவனத்தில் கொள்ளாமல், அந்த இரண்டு தொழிலாளர்களும் மனசாட்சியின் உந்துதலால் இடைவிடாது உழைத்தனர்—அதுதான் சரியானதும் கூட. சுத்தியல் வீசுபவர் பற்களை வார்த்து உருவாக்க, சிக்லின் அவற்றை உறுதிப்படுத்தும் (tempering) வேலையைச் செய்தான்; எனினும், அவற்றை அதிகக் கடினத்தன்மை அடையச் செய்யாமல் தண்ணீரில் எவ்வளவு நேரம் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்கான துல்லியமான கால அளவு அவனுக்குத் தெரியவில்லை. "ஆனால் அந்தப் பல் ஒரு கல்லின் மீது மோதினால் என்ன செய்வது?!" என்று யெலிசே பதற்றத்துடன் கூவினான். "அது ஏதேனும் கடினமான ஒன்றின் மீது மோதினால்—பல் அப்படியே இரண்டாக உடைந்துவிடும்!"

"அந்த இரும்பை திரவத்திலிருந்து வெளியே எடு, பேயே!" என்று கூட்டுப் பண்ணை ஊழியர்கள் கூச்சலிட்டனர். "பொருளை வீணடித்துவிடாதே!"

அதிக வெப்பமடைந்த அந்த உலோகத்தை நீரிலிருந்து மேலே தூக்க சிக்லின் தொடங்கியிருந்தான்; ஆனால் அதற்குள்ளாகவே யெலிசே கொல்லன் பட்டறைக்குள் நுழைந்து, சிக்லினிடமிருந்து இடுக்கியை வாங்கி, தன் சொந்தக் கைகளாலேயே அந்தப் பற்களைப் பதப்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டான். ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குழுவைச் சேர்ந்த மற்றவர்களும் பட்டறைக்குள் விரைந்து வந்தனர்; சாத்தியமான சேதத்தை விட பயனுள்ள விளைவே முக்கியம் என்ற கண்ணோட்டத்துடன், மிகுந்த கவனத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் அந்த இரும்புப் பொருட்களைச் செதுக்கும் பணியில் நிம்மதியுடன் ஈடுபட்டனர். "இந்தப் பட்டறைக்குச் சுண்ணாம்பு பூச வேண்டும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்," என்று யெலிசே வேலை செய்துகொண்டே அமைதியாக நினைத்தான். "இப்போது இது முழுவதும் கறுப்பாக இருக்கிறது—ஒரு முறையான நிறுவனத்திற்கு இதுதான் அழகோ?"

"முழு நேரமும் நானே அந்தக்கயிற்றை இழுக்கட்டுமா?" என்று வோஷ்சேவ் யெலிசேவிடம் கேட்டான். "கொல்லன் உலையில் காற்று மிக மெதுவாகவே நகர்கிறது."

"சரி, இழு," என்று யெலிசே ஒப்புக்கொண்டான். "ஆனால் மிக வேகமாக இழுத்துவிடாதே—இப்போதெல்லாம் கயிறு விலை உயர்ந்தது; கூட்டுப் பண்ணையின் காலிப் பணப்பையுடன் போய் ஒரு புதிய துருத்தியை வாங்கிவிட முடியாது அல்லவா!"

"நான் மெதுவாகவே இழுக்கிறேன்," என்று கூறிய வோஷ்சேவ், வேலையின் நிதானமான தாளகதியில் தன்னை மறந்து கயிற்றை இழுக்கவும் விடவும் தொடங்கினான்.

அந்தக் குளிர்கால நாளில் விடியல் பிறந்து, சாதாரண வெளிச்சம் மாவட்டம் முழுவதும் பரவிக் கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் 'ஒழுங்கமைப்பு வளாகத்தில்' (Organization Yard) விளக்கு எரிந்துகொண்டே இருந்தது; யெலிசே அந்தத் தேவையற்ற வெளிச்சத்தைக் கவனித்ததும், மண்ணெண்ணெயைச் சேமிப்பதற்காகச் சென்று அதை அணைத்துவிட்டான்.

அதுவரை குடிசைகளில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த சிறுமிகளும் பதின்ம வயதுடையவர்களும் ஏற்கனவே விழித்தெழுந்திருந்தனர்; ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், தங்கள் தந்தையர்களின் கவலை குறித்து அவர்கள் அலட்சியமாகவே இருந்தனர். அவர்கள் தங்கள் தந்தையர்களின் துயரத்தில் எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை; வெகு தொலைவில் உள்ள ஏதோ ஒன்றிற்காக ஏங்குபவர்களைப் போல, அந்த கிராமத்தில் அந்நியர்களைப் போலவே வாழ்ந்து வந்தனர். வீட்டு வாழ்க்கையின் சிரமங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, இன்னும் வந்து சேராத, ஆனால் நிச்சயம் வரவிருக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சியின் உணர்விலேயே அவர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அங்கிருந்த இளம் பெண்கள் மற்றும் வளர்ந்து வரும் தலைமுறையினர் அனைவரும் காலையில் வாசிப்பு அறைக்குச் சென்று, நாள் முழுவதும் உணவருந்தாமலே அங்கேயே தங்குவார்கள்; வாசிக்கவும், எழுதவும், கணக்கிடவும் கற்றுக்கொள்வார்கள்; நட்பைப் பழகிக்கொள்வார்கள்; காத்திருக்கும் வேளையில் தங்கள் கற்பனைகளைச் சுதந்திரமாகச் சிறகடிக்க விடுவார்கள். கூட்டுப் பண்ணை அந்த இரும்புப் பட்டறையைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்தபோது, புருஷெவ்ஸ்கி மட்டும் தனியாக ஒதுங்கி நின்றார்; அந்த நேரம் முழுவதும் அவர் பின்னப்பட்ட குச்சிகளால் ஆன வேலியின் அருகே அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார். தான் ஏன் இந்த கிராமத்திற்கு அனுப்பப்பட்டோம் என்றோ, அல்லது மக்கள் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் மறக்கப்பட்ட நிலையில் எப்படி வாழப்போகிறோம் என்றோ அவருக்குத் தெரியவில்லை; எனவே, பூமியில் தனது காலம் முடிவடையும் நாளைத் துல்லியமாகத் தீர்மானிக்க அவர் முடிவு செய்தார். தனது குறிப்பேட்டை எடுத்து, ஒரு மந்தமான குளிர்கால மாலையின் தாமதமான நேரத்தைக் குறித்துக்கொண்டார்: எல்லோரும் தூங்கச் செல்லட்டும், கட்டுமானப் பணிகளின் இரைச்சலிலிருந்து விடுபட்டு உறைந்த பூமி அமைதியடையட்டும்—அப்போது, தான் எங்கு இருந்தாலும், வானத்தைப் பார்த்தவாறு படுத்துக்கொண்டு மூச்சை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தார். ஏனெனில் எந்தவொரு கட்டிடமோ, பொருள்சார்ந்த வசதியோ, அன்புக்குரிய நண்பரோ அல்லது விண்மீன்களை வென்றெடுப்பதோ கூட அவரது ஆன்மாவின் வறுமையை ஈடுசெய்ய முடியாது; மேன்மையின் அடிப்படையிலோ அல்லது உடல்ரீதியான காதலின் அடிப்படையிலோ அமையாத நட்பின் பயனற்ற தன்மையையும், மிகத் தொலைவில் உள்ள விண்மீன்களின் சலிப்பூட்டும் தன்மையையும் அவர் எப்போதும் உணர்ந்திருந்தார்—அங்கேயும் ஆழத்தில் அதே செம்புத் தாதுக்களே இருக்கும், அங்கேயும் அதே 'தேசியப் பொருளாதாரத்திற்கான உச்ச மன்றம்' தேவைப்படும் நிலைதான் இருக்கும். புருஷெவ்ஸ்கிக்கு ஒரு விஷயம் தோன்றியது: அவரது உணர்வுகள், ஏக்கங்கள் மற்றும் நீண்டகாலமாக அவரிடமிருந்த சோகம் அனைத்தும் அவரது மனதில் ஒன்றிணைந்து சுய-விழிப்புணர்வு பெற்றிருந்தன; அவை அனைத்தும் தங்கள் மூலத்தை—அதாவது, நம்பிக்கையின் அப்பாவத்தன்மை முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்ட அந்தத் தருணத்தை—நோக்கிப் பின்னோக்கிச் சென்றன. ஆயினும், அந்த உணர்வுகளின் மூலம் வாழ்க்கையின் ஒரு துடிப்பான களமாகவே இருந்தது; ஒருமுறை இறந்துவிட்டால், அந்தத் தனித்துவமான, உண்மையான மகிழ்ச்சியான வாழ்வு மண்டலத்திற்குள் நுழையாமலே அதை என்றென்றும் இழக்க நேரிடும். அப்படியென்றால், அவர் என்ன செய்ய வேண்டும்—கடவுளே—தன்னை மறக்கச் செய்யும் அந்த உணர்வுகள் மறைந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? அதாவது, வாழ்க்கையை எழுச்சிபெறச் செய்து அதன் நம்பிக்கையை நோக்கி நீளத் தூண்டும் அந்தத் தருணங்கள் இல்லாமற்போனால்? புருஷெவ்ஸ்கி தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டார். பகுத்தறிவு என்பது அனைத்து உணர்வுகளின் தொகுப்பாக—அதாவது உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பான நீரோட்டங்கள் அமைதிப்படுத்தப்பட்டு அடக்கப்படும் இடமாக—இருக்கலாம்; ஆனால் அந்தக் கொந்தளிப்பும் இயக்கமும் எங்கிருந்து வந்தன? அவருக்குத் தெரியவில்லை; மனம் முதிர்ச்சியடைவது என்பது மரணத்திற்கான ஒரு ஏக்கம் மட்டுமே—அதனிடம் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே உணர்வு அதுதான்—என்பதையும், ஒருவேளை இவ்வழியாகத் தன் வாழ்வின் வட்டத்தை நிறைவு செய்யக்கூடும் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; அதாவது, மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழாத அந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்த கோடைக்கால மாலைப்பொழுதாகிய, தன் உணர்வுகளின் ஊற்றிற்கே மீண்டும் திரும்புவது.

"தோழரே! கலாச்சாரப் புரட்சியில் எங்களுடன் இணைய வந்திருப்பது நீங்கள்தானா?"

ப்ருஷெவ்ஸ்கி தன் கைகளை... ...பாதை. இளம் ஆண்களும் பெண்களும் வாசிப்பு அறைக்குச் செல்லும் வழியில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு இளம் பெண் அவன் முன் நின்றாள்—அவள் கால்களில் 'ஃபெல்ட்' (felt) துணியால் ஆன பூட்ஸ் அணிந்திருந்தாள், அவளது நம்பிக்கையான முகத்தின் மீது ஒரு சாதாரணத் தலைக்குட்டை இருந்தது; அவளது கண்கள் அந்தப் பொறியாளரை வியப்பும் பாசமும் கலந்த பார்வையுடன் நோக்கின; ஏனெனில், அந்த மனிதருக்குள் மறைந்திருந்த அறிவின் ஆற்றலை அவளால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நரைத்த முடியைக் கொண்ட, தனக்கு அறிமுகமில்லாத அந்த மனிதரை அவள் மிகுந்த பக்தியுடன் நேசித்திருப்பாள்; உலகம் முழுவதையும் புரிந்துகொள்ளவும் அதில் ஒரு பங்காற்றவும் அவர் அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தால், அவள் அவருக்காகக் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்திருப்பாள், அதற்காகத் தன் உடல் சந்திக்கும் அன்றாடச் சிரமங்களையும் தாங்கிக்கொண்டிருப்பாள். அவளது சொந்த இளமையும் தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியும் அவளுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றவில்லை; தன்னைச் சுற்றிலும் ஒரு வேகமான, தீவிரமான உத்வேகத்தை அவள் உணர்ந்தாள்; எங்கும் வாழ்க்கை பொங்கிப் பெருகி முன்னேறிச் செல்வதைக் கண்டு அவளது இதயம் பூரித்தது. ஆயினும், அவளால் தன் மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளாக வெளிப்படுத்த முடியவில்லை; உலகம் முழுவதையும் தன் மனதிற்குள் இருத்திக்கொள்ளவும், அது பிரகாசிக்க உதவவும் தேவையான வார்த்தைகளையும் திறனையும் தனக்குக் கற்றுத்தருமாறு மௌனமாக வேண்டிக்கொண்டு அவள் அங்கே நின்றாள். அந்த அறிவார்ந்த மனிதர் உண்மையில் தன்னுடன் வருவாரா என்பது அந்த இளம் பெண்ணுக்குத் தெரியவில்லை; அந்தச் செயல்வீரரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்த அவள், நிச்சயமற்ற பார்வையுடன் அவரை நோக்கினாள்.

"நான் இப்போது உன்னுடன் வருகிறேன்," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி கூறினார்.

அந்த இளம் பெண் மகிழ்ச்சியில் கத்த விரும்பினாள், ஆனால் ப்ருஷெவ்ஸ்கியை சங்கடப்படுத்தக்கூடாது என்பதற்காகத் தன்னை அடக்கிக்கொண்டாள்.

"போகலாம்," என்று ப்ருஷெவ்ஸ்கி கூறினார்.

அவள் பொறியாளருக்கு வழி காட்டியபடி முன்னே நடந்தாள்—அங்கே வழி தவறிப்போக வாய்ப்பே இல்லை என்றாலும் கூட; அவள் தன் நன்றியை வெளிப்படுத்த விரும்பினாள், ஆனால் தனக்குப் பின்னால் வந்த அந்த மனிதருக்குப் பரிசாக அளிக்க அவளிடம் எதுவும் இருக்கவில்லை. கூட்டுப் பண்ணை உறுப்பினர்கள் கொல்லர் பட்டறையில் இருந்த நிலக்கரி முழுவதையும் எரித்துத் தீர்த்தனர், பயனுள்ள பொருட்களைச் செய்யக் கிடைத்த இரும்பு அனைத்தையும் பயன்படுத்தினர், பழுதடைந்த உபகரணங்கள் அனைத்தையும் சரிசெய்தனர்; பின்னர்—வேலை முடிந்துவிட்டதே என்ற சோக உணர்வுடனும், பண்ணை இனி நஷ்டத்தில் இயங்கக்கூடுமோ என்ற கவலையுடனும்—அவர்கள் பட்டறையை விட்டு வெளியேறினர். சுத்தியல் வீசுபவன் (striker) முன்னதாகவே களைப்படைந்திருந்தான்; தாகமாக இருந்ததால் பனியை உண்பதற்காக அவன் சற்று முன் வெளியே சென்றிருந்தான். வாயில் பனி உருகிக்கொண்டிருந்தபோதே, அந்த கரடி தூக்கக் கலக்கத்தில் சரிந்து, ஓய்வெடுப்பதற்காகத் தரையில் விழுந்து கிடந்தது. வெளியே வந்ததும், அந்த கூட்டுப் பண்ணை ஊழியர்கள் குழுவினர் பின்னப்பட்ட குச்சிகளால் ஆன வேலியின் ஓரத்தில் அமர்ந்தனர்; அசையாமல் அமர்ந்திருந்த அவர்களின் உடல்களுக்கு அடியில் பனி உருகிக்கொண்டிருக்க, அவர்கள் கிராமத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். வேலையை நிறுத்திய வோஷ்சேவ், மீண்டும் ஆழ்ந்த, அசைவற்ற சிந்தனையில் மூழ்கினான்.

"அந்த நினைப்பிலிருந்து வெளியே வா!" என்று சிக்லின் அவனிடம் கூறினான். "அந்தக் கரடிக்கு அருகில் படுத்துத் தூங்கு."

"தோழர் சிக்லின், உண்மையை அவ்வளவு எளிதாக மறந்துவிட முடியாது..."

சிக்லின் வோஷ்சேவின் இடுப்பைப் பிடித்து, தூங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தொழிலாளிக்கு அருகில் அவனைப் படுக்க வைத்தான்.

"அமைதியாகப் படு," என்று அவன் வோஷ்சேவின் மீது குனிந்து நின்றுகொண்டு கூறினான். "அந்தக் கரடி சுவாசிக்கிறது, ஆனால் உன்னால் அதைக்கூடச் செய்ய முடியவில்லை! பாட்டாளி வர்க்கம் எதையும் தாங்கிக்கொள்கிறது, ஆனால் நீயோ பயப்படுகிறாய்! எவ்வளவு கேவலமானவன் நீ!"

வோஷ்சேவ் அந்தத் தொழிலாளியின் உடலோடு ஒட்டிப் படுத்துக்கொண்டான்; உடல் கதகதப்பானதும் அவன் தூங்கிவிட்டான்.

மாவட்ட மையத்திலிருந்து ஒரு குதிரை வீரன், நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குதிரை ஒன்றின் மீது வேகமாகத் தெருவுக்குள் வந்தான்.

"செயல்பாட்டாளர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள்?" என்று அங்கேயே அமர்ந்திருந்த கூட்டுப் பண்ணை ஊழியர்களை நோக்கிக் கத்தினான்; குதிரையின் வேகத்தைக் குறைக்காமலே அவன் அதைக் கேட்டான்.

"நேராகச் செல்லுங்கள்!" என்று கூட்டுப் பண்ணை ஊழியர்கள் வழியைக் காட்டியபடி குரல் கொடுத்தனர். "வலதுபுறமோ இடதுபுறமோ திரும்பாதீர்கள்!"

"மாட்டேன்!" என்று அந்த வீரன் பதிலுக்குக் கத்தினான்; அதற்குள் அவன் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டான்; அவனது இடுப்பில் இருந்த, உத்தரவுகள் அடங்கிய பை மட்டும் குலுங்குவது தெரிந்தது. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அதே குதிரை வீரன் திரும்பி வந்தான்; செயல்பாட்டாளரின் ஒப்புதல் கையெழுத்தில் உள்ள மை காற்றில் உலர வேண்டும் என்பதற்காக, ரசீதுப் புத்தகத்தை காற்றில் அசைத்தபடி வந்தான். நன்கு தீனி தின்ற அந்தக் குதிரை, பனியைச் சிதறடித்தபடியும் தரையைக் கிளறியபடியும் வேகமாகத் தூரத்தில் மறைந்துபோனது.

"அந்த அதிகார வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன் ஒரு நல்ல குதிரையை நாசமாக்குகிறான்!" என்று கூட்டுப் பண்ணை ஊழியர் நினைத்தார். "அதைப் பார்ப்பதே வேதனையாக இருக்கிறது."

சிக்லின் கொல்லன் பட்டறையிலிருந்து ஒரு இரும்புத் தடியை எடுத்து, அதை ஒரு பொம்மையாக அந்தச் சிறுமியிடம் கொண்டு சென்றான். அவளுக்குப் பலவிதமான பொருட்களை அமைதியாகக் கொண்டு கொடுப்பது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது; அதன் மூலம், அவளிடம் தான் கொண்டிருக்கும் மகிழ்ச்சியை அந்தச் சிறுமி வார்த்தைகள் இல்லாமலே புரிந்துகொள்ளக்கூடும் என்று அவன் கருதினான்.

ஜாச்சேவ் வெகு நேரத்திற்கு முன்பே விழித்துவிட்டான். ஆனால் நாஸ்தியாவோ, சோர்வடைந்த அவளது வாய் சற்று திறந்திருக்க, தொடர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்—அது ஒரு சோகமான, இயல்பாகவே நிகழ்ந்த தூக்கம். சிக்லின் அந்தக் குழந்தையை உற்று நோக்கினான்—முந்தைய நாளிலிருந்து அவளுக்கு ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறதா, உடல்நலம் குன்றாமல் இருக்கிறதா என்று சோதித்தான்; ஆனால் அந்தக் குழந்தை முழு ஆரோக்கியத்துடன் இருந்தாள்; அவளது முகம் குழந்தைகளின் இயல்பான துடிப்பால் சிவந்து காணப்பட்டது. அந்தச் செயல்வீரரின் கண்ணீர் துளி ஒன்று அந்த உத்தரவுத் தாளின் மீது விழுந்திருந்தது—சிக்லின் அதை உடனடியாகக் கவனித்தான். முந்தைய மாலை வேளையைப் போலவே, அந்த அதிகாரி மேஜையில் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார். 'வர்க்க எதிரியை' ஒழித்துக்கட்டியது தொடர்பான நடவடிக்கையின் வெற்றிகள் அனைத்தும் விவரிக்கப்பட்ட முழுமையான பதிவேட்டை, மாவட்டத் தூதுவர் மூலமாக அவர் ஏற்கனவே அனுப்பிவிட்டிருந்தார்; ஆனால், அதற்குள் ஒரு புதிய உத்தரவு வந்திருந்தது—மாவட்ட மற்றும் வட்ட அளவிலான அதிகாரிகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, பிராந்திய அதிகாரிகளால் கையெழுத்திடப்பட்ட அந்த உத்தரவு, வரம்பு மீறல்கள், அதீத வேகம் மற்றும் சரியான கொள்கைப் பாதையின் துல்லியமான நிலையிலிருந்து வலது அல்லது இடது பக்கம் விலகிச் செல்லும் போக்குகள் போன்ற விரும்பத்தகாத அம்சங்களைச் சுட்டிக்காட்டியது; மேலும், நடுத்தர விவசாயிகளின் விஷயத்தில் செயல்வீரர்கள் மிகுந்த விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் அது வலியுறுத்தியது; ...கூட்டுப் பண்ணை முறையை அவர் தீவிரமாக முன்னெடுத்ததால், இந்த முக்கிய நடவடிக்கை ஒரு மர்மமான சதித்திட்டமாக அமைந்துவிடவில்லையா? அதாவது, 'குலாக்'களின் (செல்வந்த விவசாயிகளின்) ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்ட வெகுஜனங்களின் தூண்டுதலால் மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு சதி—"நாங்கள் கூட்டுப் பண்ணைகளுக்குள் ஒரு சீறும் வெள்ளமாகப் பாய்ந்து சென்று, தலைமைத்துவத்தின் கரைகளை அரித்துச் சிதைப்போம்; அப்போது அதிகாரிகளால் எங்களைக் கையாள முடியாது—அவர்கள் சோர்ந்து போய் வீழ்ந்துவிடுவார்கள்" என்ற நோக்கிலான சதித்திட்டம் அது.

"பிராந்தியக் குழுவிடம் உள்ள சமீபத்திய தகவல்கள்," என்று அந்த உத்தரவு முடிவடைந்தது, "உதாரணமாக, 'பொதுப் பாதை' (General Line) கூட்டுப் பண்ணையின் முக்கியச் செயல்வீரர்கள் குழு ஏற்கனவே 'வலதுசாரி சந்தர்ப்பவாதத்தின் இடதுசாரிச் சேற்றுக்குள்' வழிதவறிச் சென்றுவிட்டதைக் காட்டுகின்றன." வரலாற்றின் எல்லைகளையும், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிர்கால யுகங்களின் உச்சியையும் நோக்கித் தவிர்க்கமுடியாத உத்வேகத்துடன் முன்னேறத் துடிக்கும் ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளை, கூட்டுப் பண்ணைகள் மற்றும் கம்யூன்களைக் காட்டிலும் மேலானதும் ஒளிமயமானதுமான ஒரு அமைப்பை நோக்கி உடனடியாக வழிநடத்த முடியுமா என்று அந்த உள்ளூர் அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர் உயர்நிலை அமைப்பிடம் வினவுகிறார். அத்தகைய அமைப்புக்கான மாதிரி விதிமுறைத் தொகுப்பு, அதற்கான படிவங்கள், ஒரு பேனா மற்றும் இரண்டு லிட்டர் மை ஆகியவற்றை அந்தத் தோழர் கோருகிறார். கூட்டுப் பண்ணைகளில் இணைய வேண்டும் என்ற நடுத்தர விவசாயிகளின் நேர்மையான—மற்றும் அடிப்படையில் சரியான—விருப்பத்தை அவர் எந்த அளவுக்குத் தவறாகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார் என்பதை அவர் உணர்ந்துகொள்ளவில்லை. அத்தகைய தோழர் கட்சியின் செயல்பாடுகளைச் சீர்குலைப்பவர் என்றும், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புறநிலை எதிரி என்றும் ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது; எனவே, அவர் உடனடியாகத் தலைமையிலிருந்து நீக்கப்பட வேண்டும்... "...என்றென்றும்."

இதைக் கேட்டதும், அந்தச் செயல்வீரரின் தளர்ந்துபோன இதயம் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டது; அவர் அந்த அதிகாரப்பூர்வமான பிராந்திய ஆவணத்தின் மீது கண்ணீர் விட்டுக் கதறினார்.

"என்ன விஷயம், அயோக்கியனே?" என்று ஜாச்சேவ் அவனிடம் கேட்டான்.

ஆனால் அந்தச் செயல்வீரர் பதில் சொல்லவில்லை. சமீபகாலமாக அவர் ஏதேனும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டிருந்தாரா? வயிறார உண்டிருந்தாரா, நிம்மதியாகத் தூங்கியிருந்தாரா, அல்லது ஒரு ஏழைப் பெண்ணையாவது நேசித்திருந்தாரா? அவர் ஏதோ ஒரு பிரமை நிலையில் இருப்பது போல் உணர்ந்தார்; கடும் சிரமத்தால் அவரது இதயம் மிக மெதுவாகவே துடித்துக்கொண்டிருந்தது; மாவட்ட அளவிலான ஒரு பதவியையாவது நீண்ட கால அடிப்படையில் அடைந்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில், தனக்கு வெளியில்தான் மகிழ்ச்சியை உருவாக்க அவர் முயன்றுகொண்டிருந்தார்.

"பதில் சொல், ஒட்டுண்ணியே! இல்லையென்றால் அடிதான் விழும்!" என்று ஜாச்சேவ் மீண்டும் கூறினான். "பாவிகளே, நீதான் நம் குடியரசையே நாசமாக்கியிருப்பாய்!"

மேஜையிலிருந்து அந்த உத்தரவு ஆவணத்தைப் பறித்தெடுத்த ஜாச்சேவ், தரையில் படுத்துக்கொண்டே அதை வாசிக்கத் தொடங்கினான்.

"எனக்கு என் அம்மா வேண்டும்!" என்று நாஸ்தியா விழித்துக்கொண்டு சொன்னாள்.

சலிப்புற்றிருந்த அந்தக் குழந்தையை நோக்கி சிக்லின் குனிந்தான்.

"அம்மா இறந்துவிட்டாள், குட்டிப் பெண்ணே; இப்போது நான் மட்டும்தான் இருக்கிறேன்."

"பிறகு ஏன் என்னைச் சுமந்து திரிகிறாய்? அந்த நான்கு பருவ காலங்கள் எங்கே? என் தோலுக்கு அடியில் இருக்கும் அந்தத் தாங்க முடியாத வெப்பத்தை உணர்ந்து பார்! என் சட்டையைக் கழற்றிவிடு, இல்லையென்றால் அது எரிந்துபோய்விடும்—நான் குணமடையும்போது எனக்கு அணிய எதுவும் இருக்காது!"

சிக்லின் நாஸ்தியாவைத் தொட்டுப் பார்த்தான்; அவள் உடல் சூடாகவும் வேர்வையால் நனைந்தும் இருந்தது, அவளது எலும்புகள் பரிதாபகரமாக வெளியே துருத்திக்கொண்டிருந்தன—அவள் உயிர்வாழ அவளைச் சுற்றியுள்ள உலகம் எவ்வளவு மென்மையானதாகவும் அமைதியானதாகவும் இருக்க வேண்டும்!

"என்னை மூடிவிடு; நான் தூங்க விரும்புகிறேன். எனக்கு எதுவும் நினைவிருக்காது—நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பது வருத்தமான விஷயம், இல்லையா?"

சிக்லின் தான் அணிந்திருந்த வெளி ஆடைகள் அனைத்தையும் கழற்றினான்; ஜாச்சேவ் மற்றும் அந்தச் செயல்வீரர் ஆகியோரிடமிருந்த பஞ்சு வைக்கப்பட்ட ஜாக்கெட்டுகளையும் வாங்கிக்கொண்டு, அந்த வெப்பமான ஆடைகள் அனைத்தாலும் நாஸ்தியாவைச் சுற்றினான். அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்; அந்த வெப்பத்திலும் தூக்கக் கலக்கத்திலும் அவளுக்குள் ஒரு நிம்மதி உணர்வு பரவியது, ஏதோ குளிர்ந்த காற்றில் மிதந்து செல்வது போன்ற உணர்வு அது. கடந்த காலத்தில் நாஸ்தியா சற்று வளர்ந்திருந்தாள், மேலும் அவள் தன் அம்மாவைப் போலவே அதிகம் தோற்றமளிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். "அவன் ஒரு அயோக்கியன் என்று எனக்குத் தெரியும்," என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளரைக் குறித்து ஜாச்சேவ் கூறினான். "அப்படிப்பட்ட ஒரு கேடுகெட்ட ஆளை என்னதான் செய்வது?"

"அங்கே என்ன எழுதியிருக்கிறது?" என்று சிக்லின் கேட்டான்.

"அவர்களுடன் உடன்படாமல் இருக்கவே முடியாது என்று எழுதியிருக்கிறார்கள்!"

"மாற்றுக் கருத்து சொல்லிப் பார்!" என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் கண்ணீருடன் கூறினான்.

"இந்தப்புரட்சி எனக்கு எப்பேர்ப்பட்ட துயரத்தைக் கொண்டுவருகிறது," என்று ஜாச்சேவ் ஆழ்ந்த வருத்தத்துடன் புலம்பினான். "எங்கே இருக்கிறாய், நீ ஒரு கேடுகெட்டவளே? இங்கே வா என் அன்பே, ஒரு ஊனமுற்ற போர்வீரனிடமிருந்து உனக்குக் கிடைக்க வேண்டியதை வாங்கிக்கொள்!"

திடீர் சிந்தனை மற்றும் தனிமை உணர்வால் உந்தப்பட்டு—மேலும் எந்தப் பலனும் இன்றி அரசுக்கும் வருங்கால சந்ததிக்கும் தன் வளங்களை வீணடிக்க விரும்பாமல்—அந்தச் செயல்பாட்டாளர் நாஸ்தியாவின் மேலிருந்த தன் ஜாக்கெட்டை அகற்றினான்; தன்னைத்தான் ஒதுக்கிவிடுகிறார்கள் என்றால், அந்த மக்கள் தங்கள் உடலை வெப்பமாக வைத்துக்கொள்ளட்டும் என்று நினைத்தான். அந்த ஜாக்கெட்டை இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி, 'ஆர்க்-ஹவுஸ்' (Org-House) கட்டிடத்தின் நடுவே அவன் நின்றான்—வாழ்வதில் இனி எந்த விருப்பமும் இல்லாமல், கண்ணீர் ஆறாக ஓட, முதலாளித்துவம் ஒருவேளை மீண்டும் வந்துவிடுமோ என்ற உறுத்தலான சந்தேகத்தால் அவதிப்பட்டான்.

"ஏன் அந்தக் குழந்தையை மூடியிருந்ததை நீக்கினாய்?" என்று சிக்லின் கேட்டான். "அவளை உறைய வைக்கப் பார்க்கிறாயா?"

"உன் குழந்தை தொலைந்து போகட்டும்!" என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் எரிச்சலுடன் கத்தினான்.

ஜாச்சேவ் சிக்லினைப் பார்த்து அறிவுறுத்தினான்:

"கொல்லர் பட்டறையிலிருந்து நீ கொண்டுவந்த அந்த இரும்புத் துண்டை எடு!"

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா?" என்று சிக்லின் பதிலளித்தான். "உயிரற்ற ஆயுதத்தைக் கொண்டு நான் ஒருபோதும் மனிதர்கள் மீது கை வைத்ததில்லை; அப்படிச் செய்தால் நீதியின் உணர்வை நான் எப்படி உணர முடியும்?"

பிறகு, அமைதியாக, சிக்லின் தன் வெறும் கையால் அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் மார்பில் தாக்கினான்; குழந்தைகள் உறைந்துபோகாமல் தொடர்ந்து நம்பிக்கையுடன் இருக்க அது அவசியமாக இருந்தது. அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் உடலுக்குள் எலும்புகள் முறியும் மெல்லிய சத்தம் கேட்டது, அவனது உடல் முழுவதும் தளர்ந்து தரையில் சரிந்தது;

ஒரு பயனுள்ள சேவையைச் செய்த திருப்தியுடன் சிக்லின் அவனைப் பார்த்தான்.

அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் கைகளிலிருந்து ஜாக்கெட் நழுவித் தனியாகக் கிடந்தது, அது யாரையும் போர்த்தியிருக்கவில்லை.

"அவனை மூடு!" என்று சிக்லின் ஜாச்சேவிடம் கூறினான். "அவன் கதகதப்பை உணரட்டும்." ஜாச்சேவ் உடனடியாக அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் ஜாக்கெட்டை அவர் மீதே மீண்டும் அணிவித்தார்; அதே வேளையில்...

ஜாச்சேவ் உடனடியாக அந்தச் செயல்வீரரின் மேலங்கியை அவர் மீதே மீண்டும் அணிவித்தார்; அதே சமயம், அவர் உடல்நிலை எந்தளவுக்குப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிய அவர் உடலைத் தடவிப் பார்த்தார்.

"அவர் உயிரோடு இருக்கிறாரா?" என்று சிக்லின் கேட்டார்.

"பரவாயில்லை, ஒரு மாதிரி தேறிவிடுவார்," என்று ஜாச்சேவ் உற்சாகமாகப் பதிலளித்தார். "ஆனால் அது முக்கியமல்ல, தோழர் சிக்லின்: உங்கள் கை ஒரு சுத்தியலைப் போல வலிமையானது; இதில் உங்கள் தவறு ஏதுமில்லை."

"அவர் அந்தச் சூடான உடலைக் கொண்ட குழந்தையை ஆடையில்லாமல் செய்திருக்கக் கூடாது," என்று சிக்லின் அதிருப்தியுடன் கூறினார். "அவர் தேநீர் காய்ச்சித் தன்னைத்தானே கதகதப்பாக்கிக் கொண்டிருக்கலாம்."

கிராமத்தில் பனிப்புயல் வீசத் தொடங்கியது; ஆனால் காற்றின் இரைச்சல் எதுவும் கேட்கவில்லை. நிலைமையை அறிய ஜாச்சேவ் ஜன்னலைத் திறந்தபோது, கூட்டுப் பண்ணை ஊழியர்கள் சுகாதாரக் காரணங்களுக்காகப் பனியைச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டார்; பனியில் ஈக்களின் எச்சங்கள் படிந்திருப்பதை அவர்கள் விரும்பவில்லை; அவர்கள் தூய்மையான குளிர்காலத்தையே விரும்பினர்.

'அமைப்பு வளாகத்தில்' (Organization Yard) தங்கள் பணிகளை முடித்த கூட்டுப் பண்ணை உறுப்பினர்கள், அடுத்தகட்ட வேலைக்குச் செல்லாமல், ஒரு கூரையின் நிழலில் தளர்ந்து அமர்ந்தனர்; தங்கள் எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்த குழப்பம் அவர்களை ஆட்கொண்டிருந்தது. நீண்ட காலமாக மக்கள் எதுவும் சாப்பிடாதிருந்த போதிலும், அவர்களுக்கு உணவு உண்ணும் எண்ணம் தோன்றவில்லை; ஏனெனில், முந்தைய நாட்களில் உண்ட அதிகப்படியான இறைச்சியின் கனம் இன்னும் அவர்கள் வயிற்றில் இருந்தது. கூட்டுப் பண்ணையில் நிலவிய அமைதியான சோகத்தையும், செயல்வீரர்கள் கண்ணில் படாதிருந்த சூழலையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு, ஓடு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையைச் சேர்ந்த முதியவரும், முன்பு 'அமைப்பு வளாகத்தில்' தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அடையாளம் தெரியாத பிற மனிதர்களும், பின்னால் இருந்த கொட்டகைகள் மற்றும் மறைவான இடங்களிலிருந்து வெளியே வந்து, தங்கள் அவசரமான வேலைகளைக் கவனிக்கத் தொலைதூரத்திற்குச் சென்றனர்.

நாஸ்தியாவை இன்னும் சிறப்பாகப் பாதுகாப்பதற்காக, சிக்லினும் ஜாச்சேவும் அவளுக்கு இருபுறமும் சாய்ந்து நின்றனர். அவர்களது உடல்களின் கதகதப்பில்—தப்பிக்க முடியாத அந்த வெப்பத்தில்—அச்சிறுமி சிவந்துபோய் அடக்கமான நிலைக்கு மாறினாள்; ஆனாலும் அவள் மனம் சோகமான சிந்தனைகளிலேயே மூழ்கியிருந்தது.

"நான் என் அம்மாவிடம் திரும்பப் போக வேண்டும்!" என்று அவள் கண்களைத் திறக்காமலே கூறினாள். "உன் அம்மா போய்விட்டார்," என்று ஜாச்சேவ் எந்தவித மகிழ்ச்சியும் இன்றிச் சொன்னார். "எல்லோரும் இறந்துவிடுவார்கள்—எலும்புகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்."

"எனக்கு அவருடைய எலும்புகள் வேண்டும்!" என்று நாஸ்தியா கேட்டாள். "கூட்டுப் பண்ணையில் அழுதுகொண்டிருப்பது யார்?" சிக்லின் கவனமாகக் கேட்டான், ஆனால் அவர்களைச் சுற்றி எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது; யாரும் அழவில்லை, கண்ணீர் விடுவதற்கான காரணமும் அங்கு இல்லை. பகல் பொழுது அதன் நடுப்பகுதியை எட்டியிருந்தது; அந்தப் பகுதிக்கு மேலே மங்கலான சூரியன் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது, மேலும் தொலைவில் மக்கள் கூட்டங்கள் அடிவானத்தில் ஏதோ ஒரு கிராமங்களுக்கு இடையிலான கூட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தன—எந்தச் சத்தமும் எழவில்லை. சிக்லின் வராண்டாவிற்கு வெளியே வந்தான். அமைதியான கூட்டுப் பண்ணை வழியாக ஒரு மெல்லிய, உணர்வற்ற புலம்பல் ஒலி கேட்டது, பின்னர் அது மீண்டும் ஒலித்தது. அந்த ஒலி எங்கோ ஒரு பக்கத்திலிருந்து எழுந்து வெறுமையை நோக்கிச் சென்றது; அது இரக்கத்திற்கான வேண்டுதலாக இருக்கவில்லை.

"அது யார்?" என்று சிக்லின் வராண்டாவிலிருந்து கத்தினான்; அதிருப்தியடைந்த அந்த உயிர் தன் குரலைக் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காக அவன் கிராமம் முழுவதும் கேட்கும் வகையில் கத்தினான்.

"அது அந்தப் பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியிருப்பவனின் முனகல்," என்று தற்காலிகக் கூரையின் கீழ் படுத்திருந்த கூட்டுப் பண்ணை விவசாயிகள் பதிலளித்தனர். "நேற்றிரவு அவன் உறுமுவது போலப் பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டிருந்தான்."

உண்மையில், அந்தத் தருணத்தில் கரடியைத் தவிர வேறு யாரும் அழவில்லை. அது தன் முகத்தை மண்ணில் புதைத்துக்கொண்டு, தன் சொந்தத் துயரத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் மண்ணின் ஆழத்தை நோக்கித் துயரத்துடன் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்.

"ஏதோ ஒன்றுக்காகத் துயரப்படும் ஒரு கரடி அங்கே இருக்கிறது," என்று அறைக்குத் திரும்பிய சிக்லின் நாஸ்டியாவிடம் கூறினான்.

"அதை என்னிடம் வரச் சொல்; நானும் துயரத்தில் இருக்கிறேன்," என்று நாஸ்டியா கேட்டாள். "என்னை அம்மாவிடம் அழைத்துச் செல்—இங்கே எனக்கு மிகவும் வெப்பமாக இருக்கிறது!"

"இதோ வருகிறேன், நாஸ்டியா. ஜாச்சேவ், தவழ்ந்து சென்று அந்தக் கரடியை அழைத்து வா. எப்படியும் இங்கே அதற்கு வேலை ஏதுமில்லை—நமக்குத் தேவையான பொருட்கள் தீர்ந்துவிட்டன!" ஆனால் ஜாச்சேவ், சற்று முன்புதான் சென்றிருந்தான், அதற்குள் திரும்பிவிட்டான்: அந்தக் கரடி வோஷ்சேவுடன் சேர்ந்து 'ஆர்க்-யார்ட்' (Org-yard) பகுதியை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தது; வோஷ்சேவ் அது பலவீனமானது போல அதன் பாதத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான், அதே சமயம் அந்தப் பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியிருப்பவன் துயரமான நடையுடன் அதன் அருகில் சென்றுகொண்டிருந்தான்.

'ஆர்க்-ஹவுஸ்' (Org-house) கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்ததும், அந்தப் பெரிய சுத்தியலை ஏந்தியிருப்பவன் தரையில் படுத்திருந்த செயல்பாட்டாளரை (activist) முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு, அலட்சியமாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்தான்.

"உண்மை என்று எதுவும் இல்லை என்பதற்கான சாட்சியாக நான் அதை அழைத்து வந்திருக்கிறேன்," என்று வோஷ்சேவ் கூறினான். "அவன் வேலை செய்வதற்கு மட்டுமே லாயக்கானவன்; ஓய்வெடுத்துச் சிந்திக்கத் தொடங்கினாலே அவனுக்குச் சலிப்பு தட்டிவிடுகிறது. இப்போதைக்கு அவன் ஒரு பொருளாக—ஒரு நினைவுப் பரிசாக—இருக்கட்டும்; நான் எல்லோருக்கும் விருந்து வைக்கிறேன்!"

"எதிர்காலத்தின் அந்தத் துச்சமான மனிதர்களுக்கு விருந்து வையுங்கள்," என்று ஜாச்சேவ் ஒப்புக்கொண்டான். "அந்தச் சீரழிந்த விளைபொருளை அவர்களுக்காகவே சேமித்து வையுங்கள்!"

குனிந்து, நாஸ்தியா வெளியே எடுத்திருந்த கிழிந்த பொருட்களை—எதிர்காலப் பழிவாங்கும் செயலுக்குத் தேவைப்படக்கூடிய பொருட்களை—வோஷ்சேவ் தன் பையில் சேகரிக்கத் தொடங்கினான். சிக்லின் நாஸ்தியாவைத் தன் கைகளில் தூக்கிக்கொண்டான்; அவள் கண்களைத் திறந்தாள்—உதிர்ந்த, வாடிய இலைகளைப் போலச் சோர்ந்து, அமைதியாக இருந்தாள். ஜன்னல் வழியாக, அந்தச் சிறுமி கூட்டுப் பண்ணை ஆட்கள் ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகக் கூடி, கொட்டகைக்கு அடியில் எதையும் உணராமல் பொறுமையுடன் படுத்திருப்பதைக் கவனித்தாள்.

"வோஷ்சேவ், நீ அந்த கரடியையும் குப்பை மேட்டுக்குத்தான் கொண்டு செல்லப் போகிறாயா?" என்று நாஸ்தியா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

"வேறு எங்கே கொண்டு செல்வது? நான் தூசியைக் கூடப் போற்றிப் பாதுகாப்பவன், இதுவோ ஒரு பாவம் செய்த உயிரினம்!"

"அவர்கள்?" முற்றத்தில் படுத்திருந்த கூட்டுப் பண்ணை ஆட்களை நோக்கி நாஸ்தியா தன் கையை நீட்டினாள்—அது ஆட்டுக்குட்டியின் காலைப் போல மெலிந்து, நோயுற்ற நிலையில் இருந்தது.

வோஷ்சேவ் முற்றத்தின் மீது ஒரு உரிமையாளரின் பார்வையைச் செலுத்தினான், பிறகு முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்; உண்மையை அறிய ஏங்கும் அவனது தலை இன்னும் தாழ்வாகச் சரிந்தது. சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த வோஷ்சேவ், அந்தச் செயல்வீரரின் (activist) மீது குனிந்து, ஏதேனும் ஒரு வகையான உயிர்வேதனையின் வெளிப்பாட்டை அறியும் ஆர்வத்தில் அவரைத் தொட்டுப் பார்க்கும் வரை, அவர் தரையில் அசையாமலும் அமைதியாகவும் கிடந்தார். ஆனால் அந்தச் செயல்வீரர்—அவர் பதுங்கியிருந்தாரா அல்லது ஏற்கனவே இறந்துவிட்டாரா என்பது தெரியவில்லை—வோஷ்சேவின் செயலுக்கு எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை. பிறகு வோஷ்சேவ் அந்த மனிதருக்கு அருகில் அமர்ந்து, அவரது திறந்த, ஆனால் பார்வையற்ற முகத்தை நீண்ட நேரம் உற்று நோக்கினான்; அந்த முகம் ஆழ்ந்த துயர உணர்வின் ஆழத்தில் உறைந்துபோனது போலத் தோன்றியது. கரடி ஒரு கணம் அமைதியானது, பிறகு மீண்டும் முனகத் தொடங்கியது; அதன் குரலைக் கேட்டதும், கூட்டுப் பண்ணை ஆட்கள் அனைவரும் நிர்வாக முற்றத்திலிருந்து உள்ளே வந்தனர்.

"செயல்வீரர் குழுவின் தோழர்களே, நாம் இனி எப்படி வாழ்வது?" என்று கூட்டுப் பண்ணை ஆட்கள் கேட்டனர். “எங்களுக்காக நீங்கள் துயரப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் எங்களால் இனி இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது! எங்கள் கருவிகள் நல்ல நிலையில் உள்ளன, விதைகள் சுத்தமாக இருக்கின்றன, இப்போது குளிர்காலமும் வந்துவிட்டது—எங்களிடம் உணர்வதற்கு வேறு எதுவும் மிஞ்சவில்லை. நீங்கள் இதற்கான முயற்சியை கண்டிப்பாக எடுத்தே ஆக வேண்டும்!”

“துயரப்பட இனி யாரும் இல்லை,” என்று சிக்லின் கூறினார். “இதோ, உங்களுக்காகத் துயரப்பட வேண்டிய முதன்மையான ஆள் இவர்தான்.”

கூட்டுப் பண்ணையைச் சேர்ந்தவர்கள் கீழே விழுந்து கிடந்த அந்தச் செயல்வீரரை அமைதியாக உற்று நோக்கினர்; அவர் மீது அவர்களுக்கு எந்தப் பரிதாபமும் ஏற்படவில்லை, அதே சமயம் அவரது நிலையைக் கண்டு அவர்கள் மகிழ்ச்சியும் அடையவில்லை. ஏனெனில், அந்தச் செயல்வீரர் எப்போதும் துல்லியமாகவும் சரியாகவும்—கட்சியின் கொள்கைக்கேற்ப முழுமையாகப்—பேசக்கூடியவர்; ஆனால் தனிப்பட்ட முறையில் அவர் மிகவும் வெறுக்கத்தக்கவராக இருந்தார். அவரது அதீத ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்த அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கலாம் என்று ஒருமுறை சமூகம் யோசித்தபோது, மிகவும் சாதாரணத் தோற்றம் கொண்ட பெண்கள் மற்றும் இளம் பெண்கள் கூட துயரத்தில் கண்ணீர் சிந்தினர்.

“அவர் இறந்துவிட்டார்,” என்று தரையிலிருந்து எழுந்தவாறே வோஷ்சேவ் அனைவருக்கும் அறிவித்தார். “அவருக்கு எல்லாம் தெரிந்திருந்தது, ஆனால்...” ...அவனும் இறந்துவிட்டிருந்தான்.

"ஒருவேளை அவன் இன்னும் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கலாம்?" என்று ஜாச்சேவ் சத்தமாக யோசித்தான். "அவனைச் சோதித்துப் பார்க்கிறாயா? என்னிடமிருந்து அவனுக்கு இன்னும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை—இப்போது அவனுக்குக் கூடுதலாகச் சற்று பரிசளிக்க விரும்புகிறேன்!"

வோஷ்சேவ் மீண்டும் அந்தச் செயல்வீரனின் உடலுக்கு மேல் குனிந்தான்—ஒரு காலத்தில் வேட்டையாடும் தன்மையுடன் கூடிய பெரும் முக்கியத்துவத்தோடு இயங்கிய உடல் அது; பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உண்மைகளும், வாழ்வின் அனைத்து அர்த்தங்களும் அதனுள்ளேயே அடங்கியிருந்தன, வேறெங்கும் இல்லை. அது வோஷ்சேவை மனவேதனைக்கும், வாழ்வின் வேகமான ஓட்டத்தில் ஒருவித உணர்வற்ற நிலைக்கும், கண்மூடித்தனமான சக்தியின் அடிபணிதலுக்கும் மட்டுமே ஆளாக்கியிருந்தது.

"பாவி!" அந்த அமைதியான பிணத்தின் அருகே வோஷ்சேவ் முணுமுணுத்தான். "அதனால் தான் என்னால் விஷயங்களின் அர்த்தத்தைக் கண்டறிய முடியவில்லை! நீ என்னை மட்டுமல்ல, அந்த வர்க்கம் முழுவதையும் உறிஞ்சி வறண்டு போகச் செய்திருக்கிறாய்—வாடிப்போன ஆன்மாவே நீ! நாங்களோ எதுவும் தெரியாமல் அமைதியான வண்டல்களைப் போல அலைந்து கொண்டிருந்தோம்!"

பிறகு வோஷ்சேவ் அந்தச் செயல்வீரனின் நெற்றியில் ஓங்கி அடித்தான்—அவனது மரணத்தை முழுமையாக உறுதிப்படுத்தவும், தனக்கான உணர்வுப்பூர்வமான மகிழ்ச்சியை நிலைநாட்டவும் அவ்வாறு செய்தான்.

முழுமையான புரிதலை உணர்ந்தவனாக—அதன் ஆதி சக்தியை வார்த்தைகளில் வடிக்கவோ அல்லது செயலில் காட்டவோ போதுமான ஞானம் இன்னும் அவனிடம் இல்லையென்றாலும்—வோஷ்சேவ் எழுந்து நின்று கூட்டுப் பண்ணை மக்களிடம் பேசினான்:

"இனிமேல், உங்களுக்காகத் துக்கம் அனுசரிக்கும் வேலையை நான் செய்கிறேன்!"

"நாங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்!" என்று கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் ஒருமனதாக அறிவித்தனர்.

வோஷ்சேவ் 'அமைப்பு இல்லத்தின்' (Organization House) கதவைத் திறந்து வெளியே இருந்த திறந்தவெளியை எதிர்கொண்டான்; அந்தப் பரந்த, எல்லைகளற்ற வெளியில் வாழ வேண்டும் என்ற விருப்பம் அவனுள் எழுந்தது—அங்கே இதயம் வெறும் குளிர்ந்த காற்றினால் மட்டுமல்லாமல், பூமியின் அனைத்து இருண்ட விஷயங்களையும் வென்றெடுத்த உண்மையான மகிழ்ச்சியாலும் துடிக்க முடியும்.

"அந்தப் பிணத்தை வெளியே எடுத்துச் செல்லுங்கள்!" என்று வோஷ்சேவ் ஆணையிட்டான்.

"எங்கே கொண்டு செல்வது?" என்று கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் கேட்டனர். "இசை இல்லாமல் அவனைப் புதைக்க முடியாது!" "குறைந்தபட்சம் ஒரு ரேடியோவையாவது கொண்டு வாருங்கள்!.."

"அவனது உடைமைகளைப் பறித்துவிட்டு, அவனை ஆற்றின் வழியாகக் கடலுக்கு அனுப்பிவிட்டால் என்ன?" என்று ஜாச்சேவ் யோசனை கூறினான்.

"அதுவும் நல்ல யோசனைதான்!" என்று கூட்டுப் பண்ணை மக்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். "தண்ணீர் இன்னும் ஓடிக்கொண்டுதானே இருக்கிறது!" பல ஆண்கள் அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் உடலை உயரே தூக்கிக்கொண்டு ஆற்றங்கரைக்குக் கொண்டு சென்றனர்.

நாஸ்தியாவைத் தன்னுடன் அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் நோக்கில் சிக்லின் அவளை எப்போதும் தன் அருகிலேயே வைத்திருந்தார்; ஆனால், அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த சம்பவங்களால் அந்தப் பயணம் தாமதமானது.

"என் உடலெங்கும் நீர் கசிகிறது," என்று நாஸ்தியா கூறினாள். "என்னை அம்மாவிடம் சீக்கிரம் தூக்கிச் செல்லுங்கள், கிழட்டு முட்டாளே! எனக்குச் சலிப்பாக இருக்கிறது!"

"சிறிது நேரத்தில் நாம் புறப்படலாம், பெண்ணே. நான் உன்னை ஓட்டமாகத் தூக்கிச் செல்கிறேன். யெலிசே, போய் ப்ருஷெவ்ஸ்கியை அழைத்து வா—நாம் கிளம்புகிறோம் என்றும், குழந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால் வோஷ்சேவ் நமக்கு பதிலாக அங்கேயே தங்கிவிடுவார் என்றும் அவனிடம் சொல்."

யெலிசே சென்று தனியாகத் திரும்பி வந்தான்: ப்ருஷெவ்ஸ்கி வர மறுத்துவிட்டார்; உள்ளூர் இளைஞர்களுக்குக் கல்வி கற்பிப்பதை முதலில் முடிக்க வேண்டும் என்றும், இல்லையெனில் எதிர்காலத்தில் அவர்கள் அழிந்துபோகக்கூடும் என்றும், அதற்காக அவர் வருந்துவதாகவும் கூறினான்.

"சரி, அவன் அங்கேயே இருக்கட்டும்," என்று சிக்லின் ஒப்புக்கொண்டார். "அவன் பாதுகாப்பாக இருந்தால் போதும்."

ஊனமுற்றவராக இருந்ததால் ஜாச்சேவால் வேகமாக நடக்க முடியவில்லை; அவரால் தவழ்ந்து மட்டுமே செல்ல முடிந்தது. எனவே, நாஸ்தியாவை யெலிசே தூக்கிச் செல்லவும், ஜாச்சேவைச் சிக்லின் தானே தூக்கிச் செல்லவும் முடிவு செய்யப்பட்டது. அவ்வாறாக, அவர்கள் அவசரமாக குளிர்காலப் பாதையின் வழியாக அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

"மிஷ்கா மெத்வெதேவை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்!" என்று நாஸ்தியா திரும்பிப் பார்த்தவாறே கட்டளையிட்டாள். "நான் விரைவில் அவனை வந்து பார்க்கிறேன்."

"கவலைப்படாதே, சிறுமியே!" என்று கூட்டுப் பண்ணையைச் சேர்ந்தவர்கள் உறுதியளித்தனர்.

மாலை வேளையில், பயணிகள் தொலைவில் நகரத்தின் மின்விளக்குகளைக் கண்டனர். சிக்லினின் கைகளில் தூக்கிச் செல்லப்படுவதால் ஜாச்சேவ் வெகுநேரத்திற்கு முன்பே சோர்வடைந்துவிட்டார்; கூட்டுப் பண்ணையிலிருந்து ஒரு குதிரையை ஏற்பாடு செய்யலாம் என்று அவர் கூறினார்.

"நடந்து சென்றால் நாம் விரைவாகச் சென்றுவிடலாம்," என்று யெலிசே பதிலளித்தான். "எங்கள் குதிரைகள் வேலை செய்வதையே மறந்துவிட்டன; அவை நீண்ட காலமாகச் சும்மா நிற்கின்றன! அவற்றின் கால்கள் வீங்கிவிட்டன—அவற்றுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே உடற்பயிற்சி தீவனத்தைத் திருடுவதற்காகத் திருட்டுத்தனமாக வெளியேறுவதுதான்." பயணிகள் தங்கள் இலக்கை அடைந்தபோது, அகழ்வாராய்ச்சிக்கான குழி முழுவதும் பனியால் மூடப்பட்டிருப்பதையும், தங்கும் கூடாரங்கள் இருண்டும் வெறுமையாகவும் இருப்பதையும் கண்டனர். சிக்லின் ஜாச்சேவை தரையில் இறக்கிவிட்டு, நாஸ்தியாவை கதகதப்பாக்க நெருப்பு மூட்டுவதில் மும்முரமானான்; ஆனால் அவள் அவனிடம்,

"எனக்கு அம்மாவின் எலும்புகளைக் கொண்டு வா; அவை எனக்கு வேண்டும்!" என்று கூறினாள்.

சிக்லின் அந்தச் சிறுமியை நோக்கி அமர்ந்து, வெளிச்சத்திற்கும் கதகதப்பிற்கும் நெருப்பை எரித்துக்கொண்டே, பால் வைத்திருப்பவர் யாரையாவது தேடி வருமாறு ஜாச்சேவை அனுப்பினான். எலிசே நீண்ட நேரம் அந்த முகாமின் வாசலில் அமர்ந்து, அருகிலிருந்த நகரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்—அது பிரகாசமான விளக்குகளால் ஒளிர்ந்தாலும், இடைவிடாத, அமைதியற்ற, கொந்தளிப்பான இரைச்சலால் நிறைந்திருந்தது—இறுதியில் அவன் ஒரு பக்கமாகச் சரிந்து, எதுவும் சாப்பிடாமலே உறங்கிப்போனான்.

பலர் அந்த முகாமைக் கடந்து சென்றனர், ஆனால் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த நாஸ்தியாவைப் பார்க்க யாரும் வரவில்லை; அனைவரும் தலைகுனிந்தபடி நடந்தனர், அவர்களின் மனமெல்லாம் முழுமையான கூட்டுடைமைத் திட்டத்தைப் பற்றிய சிந்தனைகளிலேயே மூழ்கியிருந்தது.

சில சமயங்களில் திடீர் அமைதி நிலவும்; ஆனால் அதைத் தூரத்தில் கேட்கும் ரயிலின் விசில் சத்தம், குவியல் அடிக்கும் இயந்திரங்களிலிருந்து (pile drivers) நீண்ட சீறல் ஒலியுடன் வெளியேறும் நீராவி, மற்றும் கனமான சுமையைச் சுமக்கப் போராடும் அதிவேகப் பணிக்குழுத் தொழிலாளர்களின் கூச்சல்கள் ஆகியவை கலைத்துவிடும்; எங்கும் பொது நலனுக்கான அந்த உந்துதல் இடைவிடாமல் தீவிரமடைந்து கொண்டிருந்தது.

"சிக்லின், என் மனதைப் பற்றி நான் ஏன் எப்போதும் இவ்வளவு விழிப்புணர்வுடன் இருக்கிறேன்? ஏன் என்னால் அதை ஒருபோதும் மறக்க முடியவில்லை?" என்று நாஸ்தியா சத்தமாக யோசித்தாள்.

"எனக்குத் தெரியவில்லை, சிறு பெண்ணே." "ஒருவேளை நீ நல்ல எதையும் பார்க்காததாலோ என்னவோ."

"நகரத்தில் உள்ளவர்கள் ஏன் தூங்குவதற்குப் பதிலாக இரவில் வேலை செய்கிறார்கள்?"

"அவர்கள் உன்னைக் கவனித்துக்கொள்கிறார்கள்."

"ஆனால் நானோ இங்கே நோயுற்றுப் படுத்திருக்கிறேன்... சிக்லின், அம்மாவின் எலும்புகளை என் அருகில் வை; நான் அவற்றைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டு தூங்குகிறேன்.

இப்போது எனக்கு மிகவும் சலிப்பாக இருக்கிறது!"

"தூங்கு; ஒருவேளை உன் கவலைகளை நீ மறந்துவிடலாம்."

உடல்நலிந்திருந்த நாஸ்தியா திடீரென்று எழுந்து, குனிந்து நின்றுகொண்டிருந்த சிக்லினின் மீசையில் முத்தமிட்டாள்—

தன் தாயைப் போலவே, அவளுக்கும் முன்னறிவிப்பின்றி முதலில் மற்றவர்களை முத்தமிடுவது எப்படி என்று தெரிந்திருந்தது.

தன் வாழ்வில் மீண்டும் நிகழ்ந்த இந்த மகிழ்ச்சியால் சிக்லின் உறைந்துபோனான்; அந்தச் சிறுமியின் உடலின் மீது மெதுவாக மூச்சுவிட்டான்,

அந்தச் சிறிய, காய்ச்சல் பிடித்த உடலைப் பாதுகாக்கும் அக்கறை அவனுக்கு மீண்டும் ஏற்படும் வரை. நாஸ்தியாவை காற்றிலிருந்து பாதுகாக்கவும் அவளுக்கு கதகதப்பை அளிக்கவும், வாசலில் இருந்த யெலிஸேயை தூக்கி வந்து அந்தச் சிறுமியின் அருகே படுக்க வைத்தார் சிக்லின்.

"இங்கே படுத்துக்கொள்," என்று தூக்கத்திலிருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்த யெலிஸேயிடம் சிக்லின் கூறினார். "அந்தச் சிறுமியை உன் கையால் அணைத்துக்கொண்டு, அவள் மீது அடிக்கடி மூச்சுக்காற்றை விடு."

சிக்லின் சொன்னபடியே யெலிஸே செய்தார்; சிக்லினோ ஒரு பக்கமாகத் திரும்பி, முழங்கையை ஊன்றிப் படுத்துக்கொண்டு, நகரத்தின் கட்டுமானப் பகுதிகளிலிருந்து வந்த பதற்றமான சத்தங்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்தார்—அப்போது அவருக்குத் தூக்கக் கலக்கம் இருந்தது.

நள்ளிரவு வாக்கில் ஜாச்சேவ் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்; அவர் ஒரு பாட்டில் கிரீமையும் இரண்டு பேஸ்ட்ரிகளையும் கொண்டு வந்திருந்தார். அவரால் வேறு எதையும் வாங்க முடியவில்லை, ஏனெனில் புதிய தொழிலாளர்கள் யாரும் தங்கள் தங்குமிடங்களில் இல்லை—

அவர்கள் அனைவரும் வேறு எங்கோ சென்று கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அலைந்து திரிந்ததில் ஏற்பட்ட களைப்பால், ஜாச்சேவ்... ...இறுதியில் தோழர் பாஷ்கினை—தனக்குத் தேவையான பொருட்களைப் பெற்றுத்தரும் மிகவும் நம்பகமான நபரை—நாடிச் செல்ல முடிவெடுத்தான்; ஆனால் பாஷ்கின் வீட்டில் இல்லை;

—விசாரித்ததில், அவர் தன் மனைவியுடன் நாடகத்திற்குச் சென்றிருந்தது தெரியவந்தது. எனவே ஜாச்சேவ் அந்த நாடக அரங்குக்கே செல்ல வேண்டியதாயிற்று—இருள் சூழ்ந்த சூழலில், மேடையில் வேதனையில் துடிக்கும் கதாபாத்திரங்களை நோக்கிப் பார்வையாளர்கள் ஆழ்ந்த கவனத்துடன் இருந்த வேளையில்—பாஷ்கினை சிற்றுண்டி அறைக்கு (buffet) வருமாறு உரத்த குரலில் அழைத்தான்; இதனால் கலை நிகழ்ச்சி தடைபட்டது. பாஷ்கின் உடனடியாக வெளியே வந்து, அமைதியாக ஜாச்சேவுக்காகச் சிற்றுண்டி அறையில் உணவை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, மீண்டும் பதற்றமான மனநிலையைத் தொடர அவசரமாக அரங்குக்குள் திரும்பினார்.

"நாளை நான் மீண்டும் பாஷ்கினைப் பார்க்க வேண்டும்," என்று கூறியபடி ஜாச்சேவ் தங்குமிடத்தின் (barracks) ஒரு மூலையில் அமர்ந்தான். "அவன் ஒரு அடுப்பை (stove) பொருத்த வேண்டும்; இல்லையென்றால், மரத்தாலான இந்தக் ரயில் பெட்டியில் நாம் ஒருபோதும் சோஷலிசத்தை அடைய முடியாது!.."

சிக்லின் அதிகாலையில் விழித்தெழுந்தான்; அவனுக்குக் குளிராக இருந்தது, நாஸ்டியாவிடமிருந்து ஏதேனும் சத்தம் வருகிறதா என்று கவனித்தான்.

அமைதி நிலவியது, வெளிச்சம் வரத் தொடங்கியிருந்தது; ஜாச்சேவ் மட்டும் ஏதோ ஒரு உறுத்தலான சிந்தனையால் தூக்கத்தில் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"அங்கே மூச்சு விடுகிறாயா, சாதாரணப் பேயே?" என்று சிக்லின் யெலிஸேயிடம் கேட்டான்.

"விடுகிறேன், தோழர் சிக்லின்—மூச்சு விடாமல் எப்படி இருக்க முடியும்? இரவு முழுவதும் அந்தக் குழந்தைக்கு இதமான கதகதப்பை அளித்துக்கொண்டிருந்தேனே!"

"பிறகு?"

"ஆனால் அந்தச் சிறுமி, தோழர் சிக்லின்—அவள் மூச்சு விடவில்லை; ஏதோ காரணத்தால் அவள் உடல் குளிர்ந்து போய்விட்டது!"

சிக்லின் மெதுவாகத் தரையிலிருந்து எழுந்து ஒரு கணம் அசையாமல் நின்றான். பிறகு ஜாச்சேவ் படுத்திருந்த இடத்திற்குச் சென்று, அந்த ஊனமுற்றவன் கிரீம் மற்றும் பேஸ்ட்ரிகளை (pastries) முழுவதுமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டானா என்று சோதித்தான்; இறுதியாக, அந்த இடம் காலியாக இருந்தபோது உள்ளே பறந்து வந்திருந்த குப்பைகளைச் சுத்தம் செய்ய ஒரு துடைப்பத்தை எடுத்தான். துடைப்பத்தை அதன் இடத்தில் வைத்த பிறகு, சிக்லினுக்கு மண்ணைத் தோண்ட வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டது; உதிரிப் பாகங்கள் மற்றும் கருவிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த, நீண்ட காலமாகத் திறக்கப்படாத ஒரு கிடங்கின் பூட்டை வலுக்கட்டாயமாகத் திறந்து, ஒரு மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு நிதானமாக அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடத்திற்குச் சென்றான். அவன் தோண்டத் தொடங்கினான், ஆனால் நிலம் ஏற்கனவே உறைந்து இறுகியிருந்தது; அதனால் மண்ணை வெட்டித் துண்டுகளாக்கி, கனமான கட்டிகளாகப் பெயர்த்து எடுக்க வேண்டியிருந்தது. ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, மண் மென்மையாகவும் கதகதப்பாகவும் இருந்தது; சிக்லின் தனது இரும்பு மண்வெட்டியால் ஓங்கி வெட்டி மண்ணைத் தோண்டினான்; விரைவில் அந்த அமைதியான ஆழத்தில் அவன் கிட்டத்தட்ட முழுமையாக மறைந்துபோனான். அங்கேயும் அவனுக்குச் சோர்வு தெரியவில்லை; மாறாக, பள்ளத்தின் குறுகிய இடத்தை விரிவுபடுத்தும் வகையில் பக்கவாட்டில் மண்ணை உடைக்கத் தொடங்கினான். மண்வெட்டி ஒரு பாறைப் பாளத்தின் மீது மோதியபோது, அந்த விசையால் அதன் தகடு வளைந்துபோனது; சிக்லின் அந்த ஆயுதத்தை—கைப்பிடியுடன் சேர்த்து—மேற்பகுதிக்கு வீசிவிட்டு, வெளிப்பட்ட களிமண் சுவரில் தன் தலையைச் சாய்த்தான்.

இச்செயல்களின் மூலம் அவன் தன் மனதை அமைதிப்படுத்த முயன்றான்; ஆனால், நாஸ்தியா இறந்துவிட்டாள் என்ற எண்ணம் மட்டும் அசையாமல் அவன் மனதில் நிலைத்திருந்தது.

"நான் இன்னொரு மண்வெட்டி எடுத்து வருகிறேன்," என்று கூறியபடி சிக்லின் பள்ளத்திலிருந்து வெளியே ஏறினான்.

தங்குமிடத்திற்குத் திரும்பியதும், தன் மனதின் எண்ணங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, நாஸ்தியாவின் அருகில் சென்று அவள் தலையைத் தொட்டுப் பார்த்தான்; பின்னர் எலிசேயின் நெற்றியில் தன் கையை வைத்து, அவன் உடலின் கதகதப்பில் உயிர் இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் ஏதேனும் உள்ளனவா என்று சோதித்தான்.

"நீ ஏன் குளிர்ந்திருக்கிறாய், நீ ஏன் சூடாக இருக்கிறாய்?" என்று சிக்லின் கேட்டான்; ஆனால் அவனுக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை, ஏனெனில் அவனது மனம் அப்போது உணர்வற்ற நிலையில் ஆழ்ந்துபோயிருந்தது.

அதன்பிறகு, சிக்லின் நீண்ட நேரம் மண் தரையில் அமர்ந்திருந்தான்; ஜாச்சேவும் அங்கே இருந்தான்; அவன் தூக்கம் கலைந்து எழுந்திருந்தாலும், கையில் ஒரு பாட்டில் கிரீம் மற்றும் இரண்டு பேஸ்ட்ரிகளை வைத்துக்கொண்டு அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான். இரவு முழுவதும் அந்தச் சிறுமியின் மீது தன் மூச்சுக் காற்றால் கதகதப்பை ஊட்டிய எலிஷா, இறுதியில் சோர்வடைந்து அவளுக்கு அருகிலேயே உறங்கிவிட்டான்; கூட்டுப் பண்ணையின் குதிரைகளின் கனைப்புச் சத்தம் கேட்கும் வரை அவன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

வோஷ்சேவ் தங்குமிடத்திற்குள் நுழைந்தான்; அவனைத் தொடர்ந்து மெத்வெதேவும் முழு கூட்டுப் பண்ணை மக்களும் வந்தனர்; குதிரைகள் வெளியே காத்திருந்தன.

"இது என்ன?" வோஷ்சேவைப் பார்த்ததும் ஜாச்சேவ் கேட்டான். "ஏன் கூட்டுப் பண்ணையை விட்டு விலகிச் சென்றாய்? நம் நிலம் முழுவதும் அழிந்துபோக வேண்டும் என்று விரும்புகிறாயா? அல்லது ஒட்டுமொத்தத் தொழிலாளி வர்க்கத்திடமிருந்தும் அடி வாங்க விரும்பினாயா? அப்படியானால் இங்கே வா—வர்க்கத்தின் மூலமாகவே உனக்கு ஒரு அடி கிடைக்கும்!" ஆனால் ஜாச்சேவின் (Zhachev) மீதி வார்த்தைகளைக் கேட்கக் காத்திருக்காமல், வோஷ்சேவ் (Voshchev) ஏற்கனவே குதிரைகள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டான். அவன் நாஸ்தியாவுக்காக (Nastya) ஒரு பரிசை எடுத்து வந்திருந்தான்: அது சிறப்பாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பழைய பொருட்களின் மூட்டை—அதாவது அரிதான, விற்பனைக்குத் தகுதியற்ற பொம்மைகள்; ஒவ்வொன்றும் மறக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு மனிதனின் நித்திய நினைவாக அமைந்திருந்தன. நாஸ்தியா வோஷ்சேவைப் பார்த்தாலும், அவளுக்குள் எந்த மகிழ்ச்சியும் தோன்றவில்லை; அவள் வாய் திறந்திருந்தும் அமைதியாக இருப்பதையும், உடல் சோர்வாகவும் உயிர்ப்பின்றியும் இருப்பதையும் கண்ட வோஷ்சேவ் அவளைத் தொட முயன்றான். அமைதியடைந்த அந்தக் குழந்தையின் முன் அவன் திகைத்து நின்றான்; ஒரு குழந்தையின் உணர்வுகளிலும் ஆழமான பதிவுகளிலும் கம்யூனிசம் முதலில் குடிகொள்ளவில்லை என்றால், உலகில் அது வேறு எங்கே இருக்க முடியும் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. அந்த உண்மை மகிழ்ச்சியாகவும் செயலாகவும் மாறக்கூடிய ஒரு சிறிய, நம்பிக்கைக்குரிய மனித உயிர் இல்லையென்றால், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தாலோ அல்லது உலகளாவிய உண்மையாலோ அவனுக்கு என்ன பயன்?

காலப்போக்கில் அந்தச் சிறுமி துன்பத்தைச் சந்திக்க நேரிட்டாலும் பரவாயில்லை, அவள் முழுமையானவளாகவும் வாழ்க்கைக்குத் தயாரானவளாகவும் இருந்திருந்தால் போதும்—வோஷ்சேவ் மகிழ்ச்சியுடன் எதையும் அறியாத நிலைக்குத் திரும்பவும், எந்த நம்பிக்கையும் இன்றி—வெறும் பயனற்ற மனதின் தெளிவற்ற ஏக்கத்தால் மட்டும் இயங்கும் வாழ்க்கையை வாழவும் தயாராக இருந்திருப்பான். வோஷ்சேவ் நாஸ்தியாவைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டான், அவளது திறந்திருந்த உதடுகளில் முத்தமிட்டான், மேலும் தான் தேடியதை விட அதிகமானதைக் கண்டடைந்த உணர்வுடன்—பேராசை கொண்ட மகிழ்ச்சியோடு—அவளைத் தன்னோடு இறுக்க அணைத்துக்கொண்டான்.

"கூட்டுப் பண்ணையை (collective farm) ஏன் இங்கே கொண்டு வந்தாய்? நான் உன்னிடம் இரண்டாவது முறையாகக் கேட்கிறேன்!" என்று ஜாச்சேவ் கேட்டான்; அவன் கையில் வைத்திருந்த கிரீம் அல்லது பேஸ்ட்ரிகளை கீழே வைக்காமலே அதைக் கேட்டான்.

"விவசாயிகள் பாட்டாளி வர்க்கத்தில் இணைய விரும்புகிறார்கள்," என்று வோஷ்சேவ் பதிலளித்தான்.

"அவர்கள் இணையட்டும்," என்று தரையில் இருந்தபடியே சிக்லின் (Chiklin) கூறினான். "இப்போது நாம் அடித்தளத்திற்கான குழியை இன்னும் அகலமாகவும் ஆழமாகவும் தோண்ட வேண்டும். தங்கும் விடுதிகள் மற்றும் களிமண் குடிசைகளில் வசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் நம் வீட்டில் தங்கும் வகையில் அது அமையட்டும். அனைத்து அதிகாரிகளையும் ப்ருஷெவ்ஸ்கியையும் (Prushevsky) இங்கே அழையுங்கள்; நான் தோண்டப் போகிறேன்."

சிக்லின் ஒரு இரும்புக்கம்பியையும் புதிய மண்வெட்டியையும் எடுத்துக்கொண்டு குழியின் மறுமுனைக்கு மெதுவாக நடந்தான். அங்கே, அழுகை வராத நிலையில், அசையாமல் கிடந்த பூமியை மீண்டும் உடைக்கத் தொடங்கினான்; சோர்வே அறியாமல் அவன் தோண்டிக்கொண்டே இருந்தான்—மாலை வரை, இரவு முழுவதும், இறுதியில் தன் உழைக்கும் உடலுக்குள் எலும்புகள் முறியும் சத்தம் கேட்கும் வரை. பிறகு அவன் நின்று சுற்றிலும் பார்த்தான். கூட்டுப் பண்ணை அவனைப் பின்தொடர்ந்து இடைவிடாது மண்ணைத் தோண்டிக்கொண்டிருந்தது; ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்க விவசாயிகள் அனைவரும், அந்தப் பள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஏதோ ஒரு நித்திய முக்தியைத் தேடுவது போன்றதொரு தீவிர உற்சாகத்துடன் பணியாற்றினர்.

குதிரைகளும் சும்மா நிற்கவில்லை—கூட்டுப் பண்ணை விவசாயிகள் அவற்றின் மீது அமர்ந்து கைகளில் கற்களைச் சுமந்து சென்றனர்; அதே சமயம் கரடி ஒன்று, கடும் சிரமத்தால் வாய் பிளக்க, கால்களால் நடந்து கற்களை இழுத்துச் சென்றது.

ஜாச்சேவ் மட்டும் இதில் எதிலும் பங்கேற்கவில்லை... ...அந்தத் தோண்டும் பணியை முழுவதையும் ஒருவிதத் துயரமான பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"ஏன் ஒரு அலுவலக எழுத்தரைப் போல அங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?" என்று தங்குமிடத்திற்குத் திரும்பியதும் சிக்லின் அவனிடம் கேட்டான்.

"குறைந்தபட்சம் மண்வெட்டிகளையாவது கூர்மைப்படுத்தியிருக்கலாம்!"

"என்னால் முடியாது, நிகித்; இனி எதன் மீதும் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை!" என்று அந்த இரண்டாம் நாள் காலையில் ஜாச்சேவ் பதிலளித்தான்.

"ஏன் முடியாது, அயோக்கியனே?"

"ஏகாதிபத்தியத்தின் ஒரு விகாரமான பிறவி நான் என்பதை நீயே பார்க்கிறாய்; கம்யூனிசமோ ஒரு குழந்தையின் விளையாட்டு போன்றது—அதனால்தான் நான் நாஸ்தியாவை நேசித்தேன்... இங்கிருந்து கிளம்புவதற்கு முன் தோழர் பாஷ்கினைத் தீர்த்துக்கட்ட நான் நகரத்திற்குப் போகிறேன்."

பிறகு ஜாச்சேவ் ஊர்ந்து கொண்டே நகரத்திற்குச் சென்றான்; அகழ்வாராய்ச்சி இடத்திற்கு அவன் ஒருபோதும் திரும்பவில்லை.

நண்பகலில், சிக்லின் நாஸ்தியாவுக்காக ஒரு சிறப்புக் குழியைத் தோண்டத் தொடங்கினான். இடைவிடாமல் பதினைந்து மணி நேரம் அவன் தோண்டினான்; புழுக்களோ, தாவர வேர்களோ, வெப்பமோ அல்லது குளிரோ ஊடுருவ முடியாத ஆழத்தில் அது இருப்பதை உறுதி செய்தான்; அத்துடன், பூமியின் மேற்பரப்பில் நிலவும் வாழ்க்கையின் இரைச்சல் அந்தக் குழந்தையை ஒருபோதும் தொந்தரவு செய்யாதவாறு அமைத்தான். அந்த நித்தியமான பாறையில் ஒரு ஓய்விடத்தை அவன் செதுக்கி உருவாக்கினான்; மேலும், குழியின் மேல் குவிக்கப்படும் மண்ணின் அபாரமான எடை அந்தச் சிறுமியின் மீது அழுத்தாதவாறு மூடியாகப் பயன்படுத்துவதற்கு ஒரு தனி கிரானைட் கல் பலகையையும் தயார் செய்தான்.

சிறிது ஓய்வெடுத்த பிறகு, சிக்லின் நாஸ்தியாவைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு, மென்மையாகக் கொண்டு சென்று அந்தப் பாறைக்குழியில் கிடத்திப் புதைத்தான்.

அப்போது இரவு நேரம்; கூட்டுப் பண்ணையில் இருந்த அனைவரும் தங்குமிடத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தனர்; ஆனால், ஏதோ அசைவை உணர்ந்த அந்தப் பெரிய சுத்தியலைக் கையாளும் தொழிலாளி மட்டும் விழித்திருந்தான்; சிக்லின் அவனை நாஸ்தியாவை ஒரு கடைசி முறையாகத் தொட்டுப் பார்க்க அனுமதித்தான்.

டிசம்பர் 1929 – ஏப்ரல் 1930.

@@@@@@@

### "குழி" (The Foundation Pit) — ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் நாவல் சுருக்கம்

**குறிப்பு:** நீங்கள் குறிப்பிடும் "பிளாட்டோனிக்" (Platonic) என்பது தவறான பெயர். இந்த நாவலின் ஆசிரியர் **ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ்** (Andrei Platonov, 1899–1951). பிளேட்டோ (Plato) என்ற கிரேக்க தத்துவஞானியுடன் இவருக்கு தொடர்பு இல்லை. "பிளாட்டனோவ்" என்பது ஒரு ரஷ்யக் குடும்பப் பெயர்.

---

### அடிப்படை தகவல்கள்

"குழி" (ரஷ்ய மொழியில்: **Котлован**) என்பது ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் 1930-ஆம் ஆண்டில் எழுதிய சிறிய நாவல் ஆகும். இது ஸ்டாலினின் விவசாயக் கூட்டுப்பணி (collectivization) மற்றும் தொழில்மயமாக்கல் கொள்கைகளுக்கு எதிரான ஒரு கூர்மையான நையாண்டி மற்றும் அரசியல் உருவகம் . இந்த நூல் சோவியத் யூனியனில் **1987-ஆம் ஆண்டு வரை வெளியிடப்படவில்லை** — அதாவது ஆசிரியர் இறந்து 36 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கிளாஸ்னோஸ்ட் காலத்தில்தான் இது வெளிச்சம் கண்டது . இது ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் "1984" மற்றும் ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லியின் "பிரேவ் நியூ வேர்ல்ட்" போன்ற டிஸ்டோபிய நாவல்களை முன்னறிவித்த ஒரு படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது .

ஜோசப் பிராட்ஸ்கி பிளாட்டனோவை "இந்த நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த ரஷ்ய உரைநடை எழுத்தாளர்களில் ஒருவர்" என்று கூறியுள்ளார். பிளாட்டனோவின் மொழி "மொழிபெயர்க்க முடியாதது" என்று அவர் குறிப்பிட்டார் — ஏனெனில் அவரது மொழி புரட்சியின் கோரிக்கைகளால் சிதைக்கப்பட்ட, உடைந்த ரஷ்ய மொழியாகும் .

---

### கதைச் சுருக்கம்

#### மையக் கதாபாத்திரம்: வோஷ்சேவ்

கதையின் நாயகன் **வோஷ்சேவ்** (Voshchev). அவர் ஒரு இயந்திரத் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறார். ஆனால் அவர் "வேலையின் பொது வேகத்திற்கு நடுவே சிந்தனையில் மூழ்கியதால்" வேலையிலிருந்து நீக்கப்படுகிறார் . இது ஒரு முக்கியமான விவரம் — சோவியத் அமைப்பில் **சிந்திப்பதே ஒரு குற்றம்**. வோஷ்சேவ் "வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை" தேடி புறப்படுகிறார். "உண்மை இல்லாமல் வாழ்வது வெட்கக்கேடானது" என்று அவர் நம்புகிறார் . அவரது கேள்வி: **"நான் எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்க, வாழ்க்கையில் என்ன செய்ய வேண்டும்?"**

#### குழி தோண்டும் குழு

வோஷ்சேவ் ஒரு கட்டுமான தளத்திற்கு வருகிறார். அங்கு தொழிலாளர்கள் ஒரு **பிரமாண்டமான குழியை** தோண்டுகிறார்கள். இது "அனைத்து பாட்டாளி வர்க்கத்தினருக்கும் ஒரு பொது வீடு" (All-Proletarian Home) கட்டுவதற்கான அடித்தளமாம் . அந்த வீட்டில் "எல்லா உள்ளூர் பாட்டாளி வர்க்கத்தினரும் மகிழ்ச்சியாகவும், அமைதியாகவும்" வாழ்வார்கள் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள் . ஆனால் குழியின் அளவு **தொடர்ந்து வளர்கிறது** — "பொது வீட்டின்" திட்டம் ஒவ்வொரு நாளும் பெரிதாகிறது .

குழுவில் உள்ள முக்கிய கதாபாத்திரங்கள்:

- **சிக்ளின்** (Chiklin): குழுவின் தலைவர். வலிமையான, வயதான தொழிலாளி. முன்பு சிறையில் இருந்தவர் .

- **ப்ருஷெவ்ஸ்கி** (Prushevsky): ஒரு பொறியாளர். வோஷ்சேவைப் போலவே வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறார், தற்கொலை எண்ணங்கள் வருகின்றன .

- **சஃப்ரோனோவ்** (Safronov): ஒரு தீவிர சோசலிசவாதி, "கல்வி மற்றும் அறிவொளியின் தலைவர்" .

- **ஜாச்சேவ்** (Zhachev): கால்கள் இல்லாத ஊனமுற்றவர், "சாம்ராஜ்யவாதத்தின் அரக்கன்" என்று அழைக்கப்படுகிறார். குழந்தைகளைத் துன்புறுத்துவதில் ஈடுபட்டவர் .

- **பாஷ்கின்** (Pashkin): "மாவட்ட தொழிற்சங்க சோவியத்தின் தலைவர்". தொழிலாளர்களை அதிக கடினமாக உழைக்கச் சொல்கிறார். காரில் செல்கிறார், மனைவியுடன் தியேட்டருக்குச் செல்கிறார் .

- **கோஸ்லோவ்** (Kozlov): சஃப்ரோனோவை வெறுக்கும் தொழிலாளி .

#### நாஸ்த்யா: நம்பிக்கையின் அடையாளம்

சிக்ளின் ஒரு **அனாதை சிறுமி நாஸ்த்யாவை** (Nastya) குழியின் தங்குமிடத்திற்கு அழைத்து வருகிறார். அவள் தொழிலாளர்களின் "பொதுவான வளர்ப்பு மகள்" ஆகிறாள் . நாஸ்த்யா ஒரு பாட்டாளி வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்ல — அவள் ஒரு **பூர்ஜ்வா குடும்பத்தின் மகள்**. அவளது தாய் யூலியா, தன் பூர்ஜ்வா பின்னணியை யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது என்று நாஸ்த்யாவிடம் சத்தியம் வாங்குகிறாள் . நாஸ்த்யா அடிக்கடி **பிரச்சார முழக்கங்களை** பேசுகிறாள் — ஏனெனில் அவளது தாயிடம் கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற, தான் ஒரு உண்மையான பாட்டாளி வர்க்கக் குழந்தை என்பதை நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

நாஸ்த்யா **எதிர்காலத்தின் அடையாளம்**. அவளுக்காகத்தான் "பொது வீடு" கட்டப்படுகிறது. ஆனால் தொழிலாளர்கள் அவளுக்கு **இரண்டு பாடைகளை (சவப்பெட்டிகள்)** பரிசளிக்கிறார்கள் — ஒன்றை படுக்கையாகவும், மற்றொன்றை பொம்மைப் பெட்டியாகவும் பயன்படுத்த . இது ஒரு இருண்ட முரண்: **எதிர்காலத்தின் குழந்தைக்கு பிறந்த நாள் பரிசாக மரணம்.**

#### கூட்டுப்பணி: குலாக்குகளை ஒழித்தல்

கதையின் நடுப்பகுதியில், வோஷ்சேவ் குழியை விட்டு வெளியேறி, அருகிலுள்ள கிராமத்தில் நடக்கும் நிகழ்வுகளைக் காண்கிறார். அங்கு **கூட்டுப்பணி (collectivization)** நடக்கிறது. இரண்டு தொழிலாளர்கள் கிராமத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள் — "உள்ளூர் ஆர்வலர்களுக்கு கூட்டுப்பணியில் உதவ" . அவர்கள் **மர்மமான குலாக்களால் கொல்லப்படுகிறார்கள்**. பிறகு சிக்ளினும் அவரது குழுவினரும் கிராமத்திற்கு வந்து கூட்டுப்பணியை முடிக்கிறார்கள்.

அவர்கள் **அனைத்து செல்வந்த விவசாயிகளையும் (குலாக்கள்)** ஒழிக்கிறார்கள் அல்லது **படகுகளில் ஏற்றி ஆற்றில் மிதக்கவிடுகிறார்கள்** — "தூரமான வெளிக்கு" . குடும்பங்கள், குழந்தைகள் உட்பட, அனைவரும் அனுப்பப்படுகிறார்கள். இது ஒரு **இருண்ட, அமைதியான வன்முறை** — கதையில் இது வெறும் "செயல்பாடு" போல விவரிக்கப்படுகிறது.

#### குளிர்காலம்: பசி, மரணம்

கதை குளிர்காலத்தில் தொடர்கிறது. குழந்தைகள் பசியால் வாடுகிறார்கள். கிராமத்தில் **பாடைகள் தயாராக** வைக்கப்படுகின்றன — மரணத்திற்குத் தயாராக . சோவியத் அமைப்பு "பொது வீடு" கட்டுவதில் மும்முரமாக இருக்கிறது, ஆனால் மக்கள் பசியால் இறந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

#### இறுதி: நாஸ்த்யாவின் மரணம்

நாஸ்த்யா **விரைவான நோயால் இறந்துவிடுகிறாள்** . அவளை குழியின் சுவற்றில் புதைக்கிறார்கள். குழி — "பொது வீட்டின் அடித்தளம்" — **நாஸ்த்யாவின் கல்லறையாக** மாறுகிறது .

வோஷ்சேவ் இறுதியில் புரிந்துகொள்கிறார்: "சிறிய, உண்மையான மனிதர்" இல்லாதபோது "வாழ்க்கையின் அர்த்தமும், உலகளாவிய உண்மையும்" அவருக்கு எதற்கு? **உண்மையான அர்த்தம் மனிதனே** .

நாஸ்த்யாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, தொழிலாளர்கள் வேலையை நிறுத்துகிறார்கள். ஆனால் பின்னர் **மீண்டும் குழியை இன்னும் ஆழமாகத் தோண்டத் தொடங்குகிறார்கள்** — "பொது வீட்டின்" கட்டுமானம் எதிர்கால அநீதிகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் என்ற நம்பிக்கையில் .

---

### மையக் கருப்பொருள்கள் மற்றும் அடையாளங்கள்

#### குழி: ஒரு பல அடுக்கு அடையாளம்

"குழி" என்ற தலைப்பு பல அர்த்தங்களைக் கொண்டது :

- **வாழ்க்கையின் தோண்டுதல்**: பழையதை அழித்து புதியதை உருவாக்கும் முயற்சி

- **கீழ்நோக்கிச் செல்லும் கோயில்**: ஒரு கோயில் மேல்நோக்கிக் கட்டப்படும், ஆனால் இது கீழ்நோக்கித் தோண்டப்படுகிறது — புரட்சியின் திசை தவறானது

- **வாழ்க்கையின் அடிப்பகுதி**: தொழிலாளர்கள் குழியில் ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, மேலும் மேலும் இருளில் மூழ்குகிறார்கள்

- **கூட்டுவாதத்தின் கொப்பறை**: அனைத்து உழைப்பாளர்களையும் ஒன்றிணைக்கும் இடம்

- **சகோதரக் கல்லறை**: நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் — இங்கே இறந்தவர்களைப் புதைக்கலாம், இங்கேதான் "பிரகாசமான எதிர்காலத்தின்" கூட்டு நம்பிக்கையும் இறக்கிறது

#### "பொது வீடு" மற்றும் பாபேல் கோபுரம்

"பொது வீடு" கட்டும் திட்டம் **பாபேல் கோபுரத்தின்** ஒரு நவீன பதிப்பு. மனிதகுலம் ஒன்றிணைந்து வானத்தை அடைய ஒரு கோபுரத்தைக் கட்ட முயன்றது — ஆனால் அது தோல்வியடைந்து, மொழிகள் குழப்பமடைந்தன. இங்கே, "பொது வீடு" ஒரு **கல்லறையாக** மாறுகிறது . குழி தோண்டுபவர்களுக்கு இது ஒரு மரண அறை.

#### நாஸ்த்யா: எதிர்காலத்தின் இறப்பு

நாஸ்த்யா **சோசலிசத்தின் எதிர்காலம்**. அவள்தான் "பொது வீட்டில்" வாழ வேண்டியவள். ஆனால் அவள் இறந்துவிடுகிறாள். இது **சோசலிசக் கனவின் இறப்பு**. குழந்தை இறக்கும்போது, எதிர்காலம் இறக்கிறது. அவளுக்கு பாடைகள் பரிசளிக்கப்பட்டது — எதிர்காலம் ஏற்கனவே **மரணத்திற்குத் தயாராக** இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது .

#### மொழியின் சிதைவு

பிளாட்டனோவின் மிக முக்கியமான பங்களிப்பு — **மொழியின் புரட்சி**. அவர் சோவியத் பிரச்சார மொழியை (slogans, catchphrases) எடுத்து, அவற்றை சிதைத்து, அபத்தமான சூழலில் வைக்கிறார். இது "புதிய மொழி" (Newspeak) போல — அதிகாரத்தின் மொழி உண்மையை மறைக்கிறது. பிளாட்டனோவ் இந்த மொழியை **உடைத்து, வளைத்து, அபத்தமாக்குகிறார்** — அதன் உண்மையான வன்முறையை வெளிப்படுத்த .

#### மனிதநேயம்

நாவலின் மிக முக்கியமான கேள்வி: **மனிதன் என்ன?** வோஷ்சேவ் "வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை" தேடுகிறார். ஆனால் இறுதியில், அர்த்தம் என்பது **ஒரு மனித உயிர்** — நாஸ்த்யா. அவள் இறந்தபோது, வோஷ்சேவ் புரிந்துகொள்கிறார்: "சிறிய, உண்மையான மனிதர்" இல்லாமல் "உலகளாவிய உண்மை" எதற்கு?

பிளாட்டனோவ் ஒரு **மனிதநேயவாதி**. சோசலிசம் "பொது வீட்டை" கட்டும்போது, அது **மனிதர்களை மறந்துவிடுகிறது**. "பொது நன்மை" என்ற பெயரில் தனிமனிதன் அழிக்கப்படுகிறான். நாவல் இதைக் கண்டிக்கிறது.

---

### வரலாற்றுப் பின்னணி

**ஸ்டாலினின் கூட்டுப்பணி (1929–1933)**

நாவல் எழுதப்பட்ட 1930-ஆம் ஆண்டு, ஸ்டாலின் **விவசாயக் கூட்டுப்பணியை** தீவிரமாக்கிய காலம். செல்வந்த விவசாயிகள் (குலாக்கள்) "வர்க்க எதிரிகள்" என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு, அவர்களின் நிலங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு, குடும்பங்கள் சைபீரியாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டன. மில்லியன் கணக்கான மக்கள் பசியால் இறந்தனர். இது "கோலோடோமர்" (Holodomor) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

நியூயார்க் டைம்ஸ் மதிப்பீட்டின்படி, ரஷ்யாவின் **கட்டாயத் தொழில்மயமாக்கல்** (1928-இல் தொடங்கியது) சுமார் **1.52 கோடி (15.2 மில்லியன்) பேர்** இறக்கக் காரணமாக இருந்தது . இது "குழி" நாவலின் வரலாற்றுப் பின்னணி.

**பிளாட்டனோவின் வாழ்க்கை**

ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் 1899-ஆம் ஆண்டு வோரோனெஷ் அருகே பிறந்தார். ஒரு ரயில்வே தொழிலாளியின் மகன். இவர் ஒரு **பொறியாளர்** மற்றும் **நில மீட்பு நிபுணர்**. 1920-களில் நடுவண் ரஷ்யாவில் பஞ்சத்தை நேரில் கண்டவர் . இந்த அனுபவம் அவரது எழுத்தில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

பிளாட்டனோவ் ஸ்டாலினுக்கு எதிரானவர் அல்ல — அவர் சோசலிசத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். ஆனால் **ஸ்டாலினின் முறைகளை** வெறுத்தார். அவர் நம்பினார்: சோசலிசம் மனிதகுலத்தை பாசிசத்திலிருந்து காப்பாற்றும், ஆனால் மனிதகுலம் அதற்குத் தயாராக இல்லை .

1930-களின் தொடக்கத்தில் பிளாட்டனோவின் படைப்புகள் வெளியிடப்படுவது நிறுத்தப்பட்டது. 1938-இல் அவரது 15 வயது மகன் "சோவியத் எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம்" குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டார். மிகைல் ஷோலோகோவின் முயற்சியால் 1941-இல் விடுவிக்கப்பட்டார், ஆனால் சிறையில் ஏற்பட்ட காசநோயால் விரைவில் இறந்தார். இது பிளாட்டனோவை வாழ்நாள் முழுவதும் பாதித்தது .

பிளாட்டனோவ் 1951-இல் இறந்தார். "குழி" **1987-ஆம் ஆண்டு வரை** சோவியத் யூனியனில் வெளியிடப்படவில்லை .

---

### இலக்கிய முக்கியத்துவம்

**"மொழிபெயர்க்க முடியாத" எழுத்தாளர்**

ஜோசப் பிராட்ஸ்கி பிளாட்டனோவை "மொழிபெயர்க்க முடியாதவர்" என்று கூறினார். ஆனால் இது ஒரு **பாராட்டு** — "அவர் மொழிபெயர்க்க முடியாத மொழியில், அவர் மொழிபெயர்க்க முடியாதவர்" . பிளாட்டனோவின் மொழி **சோவியத் பிரச்சார மொழியின் சிதைவு**. அவர் ஸ்லோகன்களை எடுத்து, அவற்றை உடைத்து, அபத்தமாக்குகிறார். இது ஷேக்ஸ்பியரின் "மேக்பெத்" போல — மொழி தானே ஒரு கதாபாத்திரம்.

**டிஸ்டோபிய மரபு**

"குழி" **ஜார்ஜ் ஆர்வெல் மற்றும் ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லியை** முன்னறிவித்தது என்று விமர்சகர்கள் கூறுகிறார்கள் . ஆனால் பிளாட்டனோவ் **உள்ளேயிருந்து** எழுதினார் — அவர் சோவியத் அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார். இது அவரது நையாண்டிக்கு ஒரு தனித்துவமான கசப்பைத் தருகிறார்.

**சாமுவேல் பெக்கெட்டுடன் ஒப்பீடு**

நியூயார்க் டைம்ஸ் "குழி"யை **சாமுவேல் பெக்கெட்டின்** படைப்புகளுடன் ஒப்பிடுகிறது — "அபோகாலிப்டிக் உணர்வில்" . இருவரும் **அபத்தத்தின் மொழியை** பயன்படுத்துகிறார்கள். இருவரும் **எதிர்பார்ப்பும், நம்பிக்கையும், முடிவும்** இல்லாத ஒரு உலகை சித்தரிக்கிறார்கள்.

---

### முடிவுரை

"குழி" ஒரு **எதிர்-உட்டோபிய** (anti-utopia) நாவல். இது ஒரு கனவை — "பொது வீடு", "பாட்டாளி வர்க்க சொர்க்கம்" — எப்படி ஒரு **கல்லறையாக** மாறுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. குழி தோண்டுபவர்கள் ஒரு வீட்டைக் கட்ட முயல்கிறார்கள், ஆனால் ஒரு **புதைகுழியை** தோண்டுகிறார்கள். நாஸ்த்யா — எதிர்காலத்தின் அடையாளம் — இறக்கிறாள். "பொது வீடு" ஒருபோதும் கட்டப்படுவதில்லை.

பிளாட்டனோவின் கேள்வி இன்றும் பொருத்தமானது: **மனிதன் இல்லாமல் "மனிதகுலம்" என்ன?** ஒரு கனவு இல்லாமல் வாழ்க்கை என்ன? மற்றும் — மிக முக்கியமாக — **எந்த அளவு விலை கொடுத்து ஒரு கனவை நனவாக்கலாம்?**

பிளாட்டனோவ் பதிலளிக்கிறார்: **எந்த அளவும் இல்லை.** மனிதன் இல்லாமல், எதுவும் இல்லை.

பிரமிள்

Wednesday, October 07, 2026

அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit) - ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ் 3

அடித்தளக் குழி (The Foundation Pit) - ஆண்ட்ரே பிளாட்டனோவ்

தளத்தைப் பற்றி

பிரமிள்

Search This Blog

Followers