ஜோசப் பிராட்ஸ்கி. ஆண்ட்ரே பிளாட்டோனோவின் *அடித்தளக் குழி* நூலுக்கான பிற்சேர்க்கை
Lib.ru
சொர்க்கம் பற்றிய கருத்து, மனித சிந்தனையின் தர்க்கரீதியான முடிவைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில், சிந்தனை அதற்கு மேல் செல்வதில்லை. சொர்க்கத்திற்கு அப்பால் வேறு எதுவும் இல்லை, எதுவும் நிகழ்வதில்லை. எனவே, சொர்க்கம் ஒரு முட்டுச்சந்து என்று கூறலாம்; அது வெளியின் இறுதிப் பார்வை, ஒரு பொருளின் முடிவு, ஒரு மலை உச்சி—காலத்திற்குள் (Chronos) நுழைவதைத் தவிர வேறு எங்கும் கால் பதிக்க முடியாத ஒரு சிகரம்—சரியாக இதனால்தான் நித்திய வாழ்வு என்ற கருத்து அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. நரகத்திற்கும் இதுவே பொருந்தும்.
ஒரு முட்டுச்சந்தில் உள்ள இருப்பு எல்லையற்றது; அங்கேயும் அது உணர்வை வடிவமைத்து, தனக்கென ஒரு உளவியலைத் தோற்றுவிக்கிறது என்று ஒருவர் கற்பனை செய்ய முடிந்தால், அந்த உளவியல் மொழியில் தனது முதன்மை வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறது. உண்மையில், கற்பனாவாதம் (Utopia) குறித்த உரையாடலின் முதல் பலி—அது விரும்பப்பட்டாலும் சரி அல்லது ஏற்கனவே அடையப்பட்டாலும் சரி—இலக்கணம் என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில், சிந்தனையுடன் ஈடுகொடுக்க முடியாத மொழி, துணைவினைப் போக்கில் (subjunctive mood) மூச்சுத்திணறி, காலமற்ற வகைப்பாடுகள் மற்றும் கட்டமைப்புகளை நோக்கி ஈர்க்கப்படத் தொடங்குகிறது. அதன் விளைவாக, எளிய பெயர்ச்சொற்கள் கூட தங்கள் அடித்தளத்தை இழந்து, அவற்றைச் சுற்றி ஒரு தற்செயல் தன்மையின் ஒளிவட்டம் உருவாகிறது.
என் பார்வையில், ஆண்ட்ரே பிளாட்டோனோவின் உரைநடை மொழி அப்படித்தான் இருக்கிறது. அவர் ரஷ்ய மொழியை ஒரு சொற்பொருள் முட்டுச்சந்திற்குள் இட்டுச் செல்கிறார் என்றோ, அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், மொழிக்குள்ளேயே அந்த முட்டுச்சந்தின் தத்துவத்தை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார் என்றோ சமமான செல்லுபடியுடன் கூறலாம். இந்தக் கூற்று ஓரளவாவது உண்மையாக இருந்தால், பிளாட்டோனோவை நம் காலத்தின் ஒரு தலைசிறந்த எழுத்தாளராகக் கருதுவதற்கு அதுவே போதுமானது; ஏனெனில் இலக்கணத்திற்குள் அபத்தம் இருப்பது ஒரு தனிப்பட்ட துயரத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை, மாறாக ஒட்டுமொத்த மனித இனத்தையே பற்றிப் பேசுகிறது. இப்போதெல்லாம், ஒரு எழுத்தாளரை சமூகச் சூழலுக்கு வெளியே பார்ப்பது வழக்கமல்ல, மேலும் பிளாட்டோனோவ் அத்தகைய ஒரு பகுப்பாய்விற்கு மிகச் சிறந்த பொருளாக இருந்திருப்பார்—ஆனால், *தி ஃபவுண்டேஷன் பிட்* நூலில் அவர் சாட்சியாகவும் வரலாற்றாசிரியராகவும் தோன்றும் கற்பனாவாதத்தின் (ரஷ்யாவில் சோசலிசத்தைக் கட்டியெழுப்புதல்) எல்லைகளுக்கு அப்பால் மொழியைக் கொண்டு அவர் செய்யும் செயல்கள் வெகுதூரம் விரிந்து செல்கின்றன என்பதே அதற்குக் காரணம். *தி ஃபவுண்டேஷன் பிட்* என்பது மிகவும் இருண்ட ஒரு படைப்பு, மேலும் வாசகர் ஆழ்ந்த விரக்தி நிலையில் புத்தகத்தை மூடுகிறார். அந்தத் தருணத்தில், மன ஆற்றலை நேரடியாக பௌதீக ஆற்றலாக மாற்ற முடிந்திருந்தால், ஒரு புத்தகத்தை மூடியதும் ஒருவர் செய்யும் முதல் காரியம், தற்போதைய உலக ஒழுங்கைத் தலைகீழாக மாற்றி ஒரு புதிய சகாப்தத்தை அறிவிப்பதாகவே இருந்திருக்கும்.
இருப்பினும், பிளாட்டனோவ் அந்த 'உட்டோபியா' (utopia) எனப்படும் கனவுலகம், அந்த ஆட்சிமுறை, கூட்டுப்பண்ணை முறை (collectivization) போன்றவற்றின் எதிரி என்று இதற்குப் பொருளல்ல. சமூகச் சூழலில் பிளாட்டனோவைப் பற்றிச் சொல்லக்கூடிய ஒரே முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், அவர் அந்த கனவுலகத்தின் மொழியில்—அதாவது தனது காலத்தின் மொழியில்—எழுதினார் என்பதுதான்; மொழியைப் போல மனித உணர்வை அல்லது சிந்தனையைத் தீர்மானிக்கும் வேறெந்த வாழ்வியல் காரணியும் இல்லை. ஆனால், பாபெல், பில்னியாக், ஒலேஷா, ஜம்யாட்டின், புல்ககோவ், ஜோஷ்செங்கோ போன்ற தனது சமகாலத்தவர்கள் பலரும் ஒருவிதமான 'நடை சார்ந்த இன்பவாதத்தில்' (அதாவது மொழியைக் கொண்டு தங்கள் சொந்தத் தனிப்பட்ட விளையாட்டுகளை ஆடுவதில்—இது இறுதியில் ஒரு வகையான எதார்த்தத்திலிருந்து தப்பிக்கும் முயற்சியே ஆகும்) ஈடுபட்டிருந்தனர்; அவர்களுக்கு மாறாக, பிளாட்டனோவ் தன்னை அந்தக் காலத்தின் மொழிக்கு முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்தார். அந்த மொழிக்குள் இருந்த ஆழமான அகழிகளை அவர் கண்டறிந்தார்; ஒருமுறை அவற்றின் உள்ளே எட்டிப்பார்த்த பிறகு, சிக்கலான கதைத் திருப்பங்கள், அச்சு வடிவ அலங்காரங்கள் அல்லது நடை நயங்கள் போன்ற இலக்கியத்தின் மேலோட்டமான விஷயங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தி அவரால் திருப்தியடைய முடியவில்லை. நிச்சயமாக, பிளாட்டனோவின் நடையின் தோற்றத்தை ஆராயும்போது, புனிதர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை விவரிக்கும் மரபான 'சொல்-பின்னல்' (hagiographic weaving of words) முறை, வாய்மொழி கதை சொல்லும் பாணியான 'ஸ்காஸ்' (skaz) முறையை விரும்பிய லெஸ்கோவ், மற்றும் மூச்சடைக்க வைக்கும் அதிகாரத்துவக் கலைச்சொற்களைப் பயன்படுத்திய தஸ்தயெவ்ஸ்கி ஆகியோரைக் குறிப்பிட வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஆனால் பிளாட்டனோவைப் பொறுத்தவரை, இது தொடர்ச்சி அல்லது ரஷ்ய இலக்கிய மரபு சார்ந்த விஷயம் அல்ல; மாறாக, ரஷ்ய மொழியின் செயற்கையான—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், பகுப்பாய்வு சாராத—தன்மையின் மீது அந்த எழுத்தாளர் கொண்டிருந்த சார்ந்திருத்தலே இதற்குக் காரணம். இந்தத் தன்மை—பெரும்பாலும் வெறும் ஒலி சார்ந்த குறிப்புகள் மூலமாக—உண்மையான சாராம்சம் ஏதுமற்ற கருத்துக்களை உருவாக்கியது. பிளாட்டனோவ் மிக எளிமையான நடை உத்திகளைப் பயன்படுத்தியிருந்தாலும் கூட, அவரது 'செய்தி' வலிமையானதாகவே இருந்திருக்கும்; அதற்கான காரணத்தை நான் பின்னர் விளக்குகிறேன். ஆனால் அவரது முதன்மையான கருவி 'தலைகீழாக்கம்' (inversion) ஆகும்; அவர் முழுவதுமாகத் தலைகீழாக்கத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு மொழியில் எழுதினார்—அல்லது சொல்லப்போனால், மொழியையே தலைகீழாக்கத்திற்குச் சமமாக்கினார்; இதனால் உண்மையான 'பதிப்பு' (அதாவது சொல்லப்படும் கருத்தின் பொருள்) இரண்டாம் பட்சமான இடத்திற்குத் தள்ளப்பட்டது. இந்த வகையில், பிளேட்டோனோவின் மொழியியல் களத்தை உண்மையாகப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரே எழுத்தாளர், நிகோலாய் சபோலோட்ஸ்கி மட்டுமே; அவர் தனது *காலம்ஸ்* (*ஸ்டோல்ப்ஸி*) காலகட்டத்தில் பணியாற்றினார்.
கேப்டன் லெபியாட்கினின் கரப்பான்பூச்சி பற்றிய கவிதைகளின் காரணமாக தஸ்தாயெவ்ஸ்கியை அபத்தத்தின் முதல் எழுத்தாளராகக் கருத முடிந்தால், பிளேட்டோனோவ்—*தி ஃபவுண்டேஷன் பிட்* நூலில் சுத்தியலை ஏந்திய கரடியைக் கொண்ட காட்சியின் காரணமாக—முதல் தீவிர சர்ரியலிஸ்டாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். காஃப்காவைப் பொருட்படுத்தாமல் நான் "முதல்" என்று கூறுகிறேன், ஏனெனில் சர்ரியலிசம் என்பது ஒருபோதும் வெறும் அழகியல் வகை அல்ல—பொதுவாக நமது மனதில் ஒரு தனிநபர்வாத உலகக் கண்ணோட்டத்துடன் தொடர்புடையது—மாறாக அது ஒரு தத்துவார்த்த வெறியின் வடிவம், ஒரு "முட்டுச்சந்து" உளவியலின் விளைவு. பிளேட்டோனோவ் ஒரு தனிநபர்வாதி அல்ல—முற்றிலும் அதற்கு நேர்மாறானது: அவரது உணர்வு, நிகழும் நிகழ்வுகளின் பெருந்திரள் தன்மையாலும், முற்றிலும் ஆள்சாரா தன்மையாலும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதனால்தான் அவருடைய சர்ரியலிசம் ஆள்சாராததாகவும், நாட்டுப்புறவியல் சார்ந்ததாகவும், மேலும்—ஓரளவிற்கு—பண்டைய (அல்லது உண்மையில் எந்தவொரு) புராணக்கதைகளை ஒத்ததாகவும் இருக்கிறது; இதனையே சர்ரியலிசத்தின் செவ்வியல் வடிவம் என்று குறிப்பிட வேண்டும். தன்னலமற்ற மற்றும்... ...கடவுளாலும் இலக்கிய மரபாலும் 'நெருக்கடி குறித்த உணர்வு' அருளப்பெற்ற தனிநபர்கள் இவர்கள்; ஆயினும் பிளாட்டனோவின் படைப்புகளில், மரபுரீதியாக உயிரற்றதாகக் கருதப்படும் பெருந்திரள் மக்கள் 'அபத்தத்தின் தத்துவ'த்திற்கான (philosophy of the absurd) செய்தித் தொடர்பாளர்களாக வெளிப்படுகிறார்கள்; இது அந்தத் தத்துவத்தை மிகவும் நம்பகமானதாகவும், அதே சமயம் அதன் பிரம்மாண்டமான வீச்சின் காரணமாகத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாகவும் மாற்றுகிறது. காஃப்கா, ஜாய்ஸ் அல்லது பெக்கெட் போன்றவர்கள்—தங்கள் 'மாற்று ஆளுமைகளின்' (alter egos) முற்றிலும் இயல்பான துயரங்களை விவரிப்பவர்கள்—போலல்லாமல், பிளாட்டனோ ஒரு தேசத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்; அந்தத் தேசம் ஒரு வகையில் தனது சொந்த மொழிக்கே பலியாகிவிட்டது; அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், ஒரு கற்பனை உலகை உருவாக்கும் ஆற்றல் கொண்டதாகத் திகழ்ந்து, பின்னர் அதே உலகத்தைச் சார்ந்திருக்கும் இலக்கண நிலைக்கு வீழ்ந்துபோன அந்த மொழியைப் பற்றியே அவர் பேசுகிறார்.
எனக்குத் தோன்றுவது என்னவென்றால், இதனால்தான் பிளாட்டனோவை மொழிபெயர்க்க முடிவதில்லை—மேலும், ஒரு வகையில் அவர் மொழிபெயர்க்கப்பட முடியாதவராக இருப்பது ஒரு வரப்பிரசாதமே. ஆயினும், காலம், வெளி மற்றும் வாழ்வு-மரணம் ஆகியவற்றைத் தன்னுள் ஒன்றிணைக்கும் இந்த மொழியை மறு உருவாக்கம் செய்வதற்கான எந்தவொரு முயற்சியும் வரவேற்கப்பட வேண்டியதே; 'கலாச்சாரம்' சார்ந்த காரணங்களுக்காக அல்ல, மாறாக, இறுதியில் இது நாம் பேசும் அதே மொழி என்பதாலேயே.
1973