பிரமிள்: ஜோசப் பிராட்ஸ்கி. ஒன்றரை அறையில்...

ஜோசப் பிராட்ஸ்கி. ஒன்றரை அறையில்...

---------------------------------------------------------------

ஆங்கிலத்திலிருந்து டிமிட்ரி செக்கலோவ் (Dmitry Chekalov) மொழிபெயர்த்தது

"நோவி மிர்" (Novy Mir) இதழ் எண் 2, 1995

OCR: செர்ஜ் வினிட்ஸ்கி (Serge Winitzki)

---------------------------------------------------------------

எல். கே. (L. K.) அவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது

நாங்கள் மூவரும் வசித்த அந்த 'ஒன்றரை' அறையில் (ஆங்கிலத்தில் இடத்தின் அளவை இப்படிச் சொல்வது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை) மரப்பலகை தளம் (parquet floor) அமைக்கப்பட்டிருந்தது. என் குடும்பத்தினர்—குறிப்பாக நான்—காலுறைகளுடன் (socks) மட்டும் நடப்பதை என் அம்மா கடுமையாக எதிர்த்தார். நாங்கள் எப்போதும் காலணிகளையோ அல்லது செருப்புகளையோ அணிய வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். இது குறித்து என்னைக் கண்டிக்கும்போது, அவர் ஒரு பழைய ரஷ்ய மூடநம்பிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுவார். "இது ஒரு கெட்ட சகுனம்; வீட்டில் ஒரு மரணம் நிகழப்போகிறது என்பதன் அறிகுறி இது," என்று அவர் கூறுவார்.

நிச்சயமாக, அவர் இந்த வழக்கைப் பண்பாடற்ற செயல் அல்லது நாகரிகமற்ற பழக்கம் என்றும் கருதியிருக்கலாம். ஆண்களின் கால்களில் துர்நாற்றம் வீசும்; அப்போது டியோடரண்டுகள் (deodorants) புழக்கத்திற்கு வராத காலம் அது. ஆயினும், நன்றாக மெருகூட்டப்பட்ட அந்த மரப்பலகை தளத்தில், குறிப்பாக கம்பளி காலுறைகளை அணிந்திருக்கும்போது, ஒருவர் எளிதாக வழுக்கி விழக்கூடும் என்று நான் நினைத்தேன். மேலும், ஒருவர் பலவீனமான முதியவராக இருந்தால், அதன் விளைவுகள் மிக மோசமாக இருக்கக்கூடும். என் மனதளவில், அந்த மரப்பலகை தளத்திற்கும்—மரம், பூமி போன்றவற்றுக்கும் இடையிலான தொடர்பு—அதே நகரத்தில் வசிக்கும் நெருங்கிய அல்லது தூரத்து உறவினர்களின் கால்களுக்கு அடியில் இருக்கும் எந்தவொரு தரைப்பகுதிக்கும் நீண்டுள்ளதாகவே தோன்றியது. தூரம் எதுவாக இருந்தாலும், தரைப்பகுதி ஒன்றுதான். பின்னர் நான் வாடகைக்கு வீடு அல்லது அறை எடுத்துத் தங்கியிருந்த ஆற்றின் மறுபக்கத்தில் வசித்ததும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல; அந்த நகரத்தில் ஏராளமான ஆறுகளும் கால்வாய்களும் உள்ளன. அவற்றில் சில பெருங்கடல் கப்பல்கள் செல்லும் அளவுக்கு ஆழமானவை என்றாலும், மரண தேவதைக்கு அவை ஆழமற்றவையாகத் தோன்றக்கூடும் என்றோ, அல்லது பூமிக்கு அடியில் சஞ்சரிக்கும் அவள் ஆற்றின் படுகைகளுக்கு அடியில் ஊர்ந்து செல்லக்கூடும் என்றோ நான் நினைத்தேன்.

இப்போது என் அம்மாவோ அல்லது அப்பாவோ உயிருடன் இல்லை. நான் அட்லாண்டிக் கடற்கரையில் நிற்கிறேன்: எஞ்சியிருக்கும் என் இரண்டு அத்தைகளும் உறவினர்களும் என்னிடமிருந்து ஒரு பெரும் நீர்ப்பரப்பால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர்—அது மரண தேவதையையே அச்சுறுத்தும் அளவுக்குப் பரந்த, ஒரு மிகப்பெரிய இடைவெளி. இப்போது நான் என் காலுறைகளுடன் (socks) மனம்போல எங்கும் அலைந்து திரியலாம்; ஏனெனில், இந்தக் கண்டத்தில் எனக்கு உறவினர்கள் யாரும் இல்லை. இப்போது என் நடமாட்டத்தால் வீட்டில் நிகழக்கூடிய ஒரே மரணம் என்னுடையதாகத்தான் இருக்க முடியும்—ஆனால், அப்படி நிகழ்ந்தால் அது பெறுநருக்கும் (receiver) அனுப்புநருக்கும் (transmitter) இடையிலான ஒரு குளறுபடியாகவே இருக்கும். அத்தகைய குழப்பம் நிகழ்வதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு; அதுதான் மின்னணுவியல் தொழில்நுட்பத்திற்கும் மூடநம்பிக்கைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு. கனடிய மேப்பிள் மரப்பலகைகள் பதிக்கப்பட்ட அந்த விசாலமான தரையில் நான் காலுறைகளுடன் அலைந்து திரியாமல் இருப்பதற்கு, அத்தகைய ஆபத்து ஏதேனும் இருப்பது காரணமல்ல; அல்லது என்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் உள்ளுணர்வும் காரணமல்ல; மாறாக, என் அம்மா அதை அங்கீகரித்திருக்க மாட்டார் என்பதுதான் காரணம். எங்கள் குடும்பத்தில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே நபர் நானாக இருப்பதால், அந்தக் குடும்பத்தின் பழக்கவழக்கங்களைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க நான் விரும்புகிறேன் என்று நினைக்கிறேன்.

அந்த ஒன்றரை அறைகளில் நாங்கள் மூவர் வசித்தோம்: அப்பா, அம்மா மற்றும் நான். ஒரு குடும்பம்—அந்தக் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண சோவியத் குடும்பம். அது போருக்குப் பிந்தைய காலம்; ஒரு குழந்தைக்கு மேல் பெற்று வளர்க்கும் வசதி மிகச் சிலருக்கே இருந்தது. சிலருக்குத் தந்தையின் அரவணைப்பு கூடக் கிடைக்கவில்லை—அதாவது, எந்தப் பாதிப்புமின்றி உயிருடன் இருக்கும் தந்தையின் அரவணைப்பு. 'பெரும் பயங்கரவாத' (Great Terror) காலமும் போரும் எல்லா இடங்களிலும் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன; குறிப்பாக என் நகரத்தில். எனவே, எங்களை அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்றே கருத வேண்டியிருந்தது—குறிப்பாக நாங்கள் யூதர்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது. நாங்கள் மூவரும் போர்க்காலத்தைக் கடந்து பிழைத்திருந்தோம் (நான் 'நாங்கள் மூவரும்' என்று சொல்வதற்குக் காரணம், போருக்கு முன்பே, அதாவது 1940-ல் நானும் பிறந்திருந்தேன்); ஆயினும், என் பெற்றோர் 1930-களின் கடினமான காலகட்டத்தையும் கடந்து வந்திருந்தனர்.

அவர்கள் தங்களை அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்றே கருதினார்கள் என்று நினைக்கிறேன்; இருப்பினும், அது குறித்து அவர்கள் வெளிப்படையாக எதுவும் சொன்னதில்லை. பொதுவாக, அவர்கள் தங்கள் மனநிலையைப் பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை—வயதாகி உடல்நலக் குறைபாடுகள் அவர்களைப் பீடிக்கத் தொடங்கிய காலத்தைத் தவிர. அப்போதும் கூட, கேட்பவர்களுக்கு அச்சமூட்டும் வகையிலோ அல்லது பரிதாபத்தை வரவழைக்கும் வகையிலோ அவர்கள் தங்களைப் பற்றியோ அல்லது மரணத்தைப் பற்றியோ பேசியதில்லை. அவர்கள் சும்மா முணுமுணுப்பார்கள், உடல் வலிகள் பற்றிப் பொதுவாகப் புலம்புவார்கள், அல்லது ஏதேனும் ஒரு மருந்து பற்றிப் பேசத் தொடங்குவார்கள். மிகவும் மென்மையான சீனத் தேநீர் அருந்தும் பாத்திரத் தொகுதியைச் சுட்டிக்காட்டி, "நீ திருமணம் செய்துகொள்ளும்போது அல்லது..." என்று என் அம்மா சொல்லும்போதுதான் அந்த விஷயம் பற்றிப் பேசுவதற்கு மிக அருகில் வந்தார்கள்—ஆனால் அந்த வாக்கியத்தை முழுமையாக்காமல் விட்டுவிடுவார்கள். வெகு தொலைவில் வசிக்கும் ஒரு தோழியுடன்—அவருக்கு உடல்நலக்குறைவு என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டிருந்தது—அம்மா தொலைபேசியில் பேசியதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது; 'டார்டாய்ஸ்-ஷெல்' (ஆமை ஓடு போன்ற தோற்றமுடைய) சட்டமிட்ட கண்ணாடிகளுக்குப் பின்னால் எனக்கு நன்கு பரிச்சயமான அந்த கண்களில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வுடன், தொலைபேசி அறையிலிருந்து வெளியே வந்து நான் காத்திருந்த தெருவுக்கு அவர்கள் வந்ததை நான் நினைவுகூர்கிறேன். நான் அவர்களை நோக்கிச் சாய்ந்து (அப்போதே நான் அவர்களை விட உயரமாக வளர்ந்திருந்தேன்) அந்தப் பெண் என்ன சொன்னார் என்று கேட்டேன்; அதற்கு அம்மா எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தபடியே பதிலளித்தார்: "தான் இறக்கப்போகிறோம் என்பது அவருக்குத் தெரியும், அதனால் அவர் தொலைபேசியில் அழுதுகொண்டே பேசினார்."

அவர்கள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டார்கள்: அந்த அமைப்பு முறை, தங்கள் இயலாமை, வறுமை மற்றும் வழிதவறிய தங்கள் மகன் ஆகிய அனைத்தையும். நாங்கள் எல்லாவற்றிலும் சிறந்ததையே பெற முயன்றோம்: எப்போதும் உணவை உறுதி செய்வது—அது எதுவாக இருந்தாலும் அதைச் சரியாகப் பங்கிட்டு வைப்பது; வருமானத்திற்குள் வாழ்க்கையை நடத்துவது—அதாவது அடுத்த சம்பள நாள் வரை சிரமப்பட்டு சமாளித்தாலும், குழந்தைகளுக்கான திரைப்படங்கள், அருங்காட்சியகப் பயணங்கள், புத்தகங்கள் மற்றும் சிற்றுண்டிகளுக்காக ஓரிரு ரூபிள்களை ஒதுக்கி வைப்பது. எங்களிடமிருந்த பாத்திரங்கள், சமையலறை உபகரணங்கள், ஆடைகள் மற்றும் படுக்கை விரிப்புகள் எப்போதும் தூய்மையுடன் ஜொலித்தன; அவை தேய்த்துச் (அயர்ன் செய்து) சீராக்கப்பட்டும், பழுதுபார்க்கப்பட்டும், கஞ்சி போடப்பட்டும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. மேஜை விரிப்பு எப்போதும் கறையின்றியும் நேர்த்தியாகவும் இருக்கும், அதற்கு மேலே இருந்த விளக்கு நிழலியில் (lampshade) ஒரு சிறு தூசு கூட இருக்காது, மரப்பலகை தரை (parquet floor) பெருக்கப்பட்டு பளபளப்பாக இருக்கும்.

குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால்... ...ஒருபோதும் சலிப்படைந்ததில்லை. களைப்புற்றிருக்கலாம்—ஆம், ஆனால் சலிப்படைந்ததில்லை. வீட்டில் இருந்த நேரத்தின் பெரும்பகுதியை அவர்கள் நின்றுகொண்டேதான் கழித்தார்கள்: சமையல் செய்வது, துணி துவைப்பது, பொதுவான சமையலறைக்கும் எங்கள் 'ஒன்றரை' அறைகளுக்கும் இடையே பரபரப்பாக அலைவது அல்லது ஏதேனும் ஒரு வீட்டு வேலைக்காக ஓடியாடி உழைப்பது என அவர்கள் இயங்கிக்கொண்டே இருப்பார்கள். உணவருந்தும்போது அவர்கள் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம்; ஆனால், என் நினைவில் என் தாயைப் பற்றிய பிம்பம் பெரும்பாலும் 'சிங்கர்' (Singer) தையல் இயந்திரத்தின் முன் அவர் குனிந்து அமர்ந்திருக்கும் காட்சியாகவே பதிந்துள்ளது—காலால் மிதித்து இயக்கும் அந்த இயந்திரத்தில், எங்கள் கிழிந்த துணிகளைச் சரிசெய்வது, சட்டைகளின் தேய்ந்துபோன காலர்களைத் திருப்பி வைத்துத் தைப்பது அல்லது பழைய கோட்டுகளைப் பழுதுபார்த்து மாற்றி அமைப்பது என அவர் மும்முரமாக இருப்பார். என் தந்தையைப் பொறுத்தவரை, செய்தித்தாள் வாசிக்கும்போதோ அல்லது தன் மேஜையில் வேலை செய்யும்போதோ மட்டுமே அவர் அமர்ந்திருப்பார். சில மாலை வேளைகளில், எங்கள் 1952-ஆம் ஆண்டு மாடல் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் திரைப்படத்தையோ அல்லது இசை நிகழ்ச்சியையோ பார்ப்பார்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். அப்படித்தான், ஒரு வருடம் முன்பு, அந்த 'ஒன்றரை' அறைகளில் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த நிலையில் என் தந்தை இறந்து கிடப்பதை அண்டை வீட்டார் கண்டனர்.

தன் மனைவி இறந்த பிறகு அவர் மேலும் பதின்மூன்று மாதங்கள் வாழ்ந்தார். தாயின் எழுபத்தெட்டு ஆண்டுகள் மற்றும் தந்தையின் எண்பது ஆண்டுகள் கொண்ட வாழ்நாளில், நான் அவர்களுடன் கழித்தது முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே. அவர்கள் எப்படிச் சந்தித்தார்கள் அல்லது திருமணத்திற்கு முந்தைய நிகழ்வுகள் என்ன என்பது பற்றி எனக்கு ஏறக்குறைய எதுவும் தெரியாது; அவர்கள் எந்த ஆண்டில் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள் என்பதுகூட எனக்குத் தெரியாது. அதேபோல், அவர்களின் இறுதிப் பதினொன்று அல்லது பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் நான் இல்லாமல் அவர்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. அதை ஒருபோதும் முழுமையாக அறிய முடியாது என்பதால், அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை முறை மாறாமல் இருந்திருக்கும் என்றும், பண ரீதியாகவும், நான் மீண்டும் கைது செய்யப்படக்கூடும் என்ற அச்சம் இல்லாததாலும் அவர்கள் நிம்மதியாகவே இருந்திருக்கக்கூடும் என்றும் கருதுவதே சிறந்தது. முதுமையில் அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்க முடியாமல் போன நிலை எனக்கு இல்லாமலிருந்திருக்கக்கூடாதா? அவர்கள் இறக்கும் தருவாயில் நான் அருகில் இல்லாமல் போனது ஏன்?

இதை நான் குற்ற உணர்ச்சியால் மட்டும் சொல்லவில்லை; மாறாக, தன் பெற்றோரின் வாழ்வு முழுவதையும் பின்தொடர விரும்பும் ஒரு பிள்ளையின்—ஓரளவு சுயநலமும் கலந்த—ஆசையினாலேயே சொல்கிறேன்; ஏனெனில், ஒவ்வொரு பிள்ளையும் ஏதோ ஒரு வகையில் தன் பெற்றோரின் வளர்ச்சியின் பிரதிபலிப்பாகவே இருக்கிறான். சொல்லப்போனால், இறுதியில், ஒருவன் தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றியும், தன் முதுமையைப் பற்றியும் தன் பெற்றோரிடமிருந்தே கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறான்; உங்கள் பெற்றோரிடமிருந்து அந்த இறுதிப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ள நீங்கள் விரும்புவீர்கள்: அது எப்படி இறப்பது என்பதுதான். எந்தப் பாடத்தையும் கற்றுக்கொள்ளும் விருப்பம் உங்களுக்கு இல்லையென்றாலும், அறியாமலேயே அவர்களிடமிருந்து நீங்கள் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். "வயதான காலத்தில் நானும் அவர்களைப் போலவே இருப்பேனா? ... இந்த இதயக் கோளாறு—அல்லது அது எதுவாக இருந்தாலும்—பரம்பரைத் தன்மையுடையதா?"

அவர்களின் வாழ்நாளின் இறுதி ஆண்டுகளில் அவர்கள் என்ன உணர்ந்தார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியாது; ஒருபோதும் தெரியப்போவதும் இல்லை. எவ்வளவு அடிக்கடி பயம் அவர்களை ஆட்கொண்டது, எவ்வளவு முறை அவர்கள் மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றார்கள், நிம்மதி கிடைத்தபோது என்ன உணர்ந்தார்கள், நாங்கள் மூவரும் மீண்டும் ஒன்றாகச் சேருவோம் என்ற நம்பிக்கையை எப்படி மீண்டும் பெற்றார்கள்—இவையெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. "மகனே," என்று என் அம்மா தொலைபேசியில் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வார், "வாழ்க்கையில் நான் விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்—உன்னை மீண்டும் பார்ப்பது." உடனே, "என்னை அழைப்பதற்கு ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு என்ன செய்துகொண்டிருந்தாய்?" என்று கேட்பார். "ஒன்றும் இல்லை, பாத்திரங்களைச் கழுவிக்கொண்டிருந்தேன்." "ஆ, மிக நன்று, மிகச் சரி: பாத்திரங்களைக் கழுவுவது—அது சில சமயங்களில் உடல்நலத்திற்கு நல்லது."

எங்களின் அந்த "ஒன்றரை அறை" கொண்ட வீடு, ஒரு பெரிய தொடர் அறைகளின் அமைப்பில் (enfilade) ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அந்த அமைப்பு ஒரு நகரத் தொகுதியின் (city block) மூன்றில் ஒரு பங்கு நீளத்திற்கு, மூன்று தெருக்களையும் ஒரு சதுக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் வகையில் அமைந்திருந்த ஆறு மாடி கட்டிடத்தின் வடக்குப்பகுதி வழியாக நீண்டிருந்தது. அக்கட்டிடம், நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வட ஐரோப்பாவில் பிரபலமாக இருந்த 'மூரிஷ்' (Moorish) பாணியிலான பிரம்மாண்டமான கட்டிடத் தொகுதிகளில் ஒன்றாகும். என் தந்தை பிறந்த ஆண்டான 1903-ல் கட்டி முடிக்கப்பட்ட அது, அக்காலத்தில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஒரு கட்டிடக்கலை அதிசயமாகக் கருதப்பட்டது; அந்த அதிசயத்தைக் காணத் தானும் தன் பெற்றோரும் குதிரை வண்டியில் அங்கு சென்றதை அக்மதோவா (Akhmatova) ஒருமுறை என்னிடம் கூறினார். ரஷ்ய இலக்கியத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற தெருக்களில் ஒன்றான 'லிட்டெய்னி ப்ராஸ்பெக்ட்'டை (Liteyny Prospekt) நோக்கியிருந்த அதன் மேற்குப் பகுதியில், அலெக்சாண்டர் ப்ளாக் (Alexander Blok) ஒருமுறை குடியிருப்பு ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார். எங்கள் அறைகளின் தொகுப்பில் (suite) ஒரு தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர்; புரட்சிக்கு முந்தைய ரஷ்ய இலக்கியச் சூழலிலும், பின்னர் 1920 மற்றும் 1930-களில் பாரிஸில் இருந்த ரஷ்ய புலம்பெயர்ந்தோரின் அறிவுசார் வட்டாரத்திலும் அவர்களின் ஆதிக்கம் மிகத் தெளிவாக இருந்தது. அவர்கள் டிமிட்ரி மெரெஷ்கோவ்ஸ்கி மற்றும் ஜினாய்தா கிப்பியஸ் ஆவர். கம்பளிப்பூச்சி போலத் தன் உடலை வளைத்துக்கொண்டு, புரட்சிகர மாலுமிகளை நோக்கி அவதூறு வார்த்தைகளை வீசி கத்துவது அந்த 'ஒன்றரை அறைகள்' கொண்ட எங்கள் வீட்டின் பால்கனியிலிருந்துதான் நடந்தது.

புரட்சிக்குப் பிறகு, முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரை இலக்காகக் கொண்ட 'நெருக்கமாக்குதல்' (densification) கொள்கையின்படி, அந்த அறைகளின் தொகுப்பு துண்டுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது—ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஒரு அறை என்ற வீதத்தில். அறைகளுக்கு இடையே சுவர்கள் எழுப்பப்பட்டன—ஆரம்பத்தில் அவை ஒட்டுப்பலகையால் (plywood) ஆனவை. பின்னர், காலப்போக்கில், மரப்பலகைகள், செங்கற்கள் மற்றும் பூச்சு வேலைப்பாடுகள் மூலம் அந்தப் பிரிப்புச் சுவர்கள் ஒரு கட்டிடக்கலை வழக்கமாகவே மாறின. ஒரு இடத்தில் எல்லையற்ற தன்மைக்கான உணர்வு பொதிந்திருந்தால், அது அதன் பரந்த தன்மையில் இல்லை, மாறாக அதன் சுருக்கமான அமைப்பில்தான் இருக்கிறது. ஏனெனில், விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், இடத்தின் சுருக்கமான அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது எப்போதும் எளிதானது. அது சிறப்பாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டது; அதைக் குறிக்கப் பல பெயர்கள் உள்ளன: சிறைக்கூடம், அலமாரி, கல்லறை. ஆனால் பரந்த திறந்தவெளிகளை விவரிக்க ஒரு பரந்த சைகை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.

சோவியத் ஒன்றியத்தில், ஒரு நபருக்கான குறைந்தபட்ச வசிப்பிட அளவு 9 சதுர மீட்டராகும். நாங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; ஏனெனில், தொடர்ச்சியாக அமைந்திருந்த அந்த அறைகளின் வரிசையில் (enfilade) எங்களுக்குக் கிடைத்த பகுதியின் விசித்திரமான அமைப்பால், நாங்கள் மூவரும் மொத்தம் நாற்பது சதுர மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இடத்தில் வசிக்க நேர்ந்தது. இந்த எதிர்பாராத அதிர்ஷ்டம் நிகழ்ந்ததற்குக் காரணம், எங்கள் வீட்டைப் பெற்றபோது, என் பெற்றோர் நகரின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் இருந்த இரண்டு தனித்தனி அறைகளை—அதாவது திருமணத்திற்கு முன்பு அவர்கள் வசித்த இடங்களை—விட்டுக்கொடுத்திருந்ததுதான். 'அடுக்குமாடி குடியிருப்புப் பரிமாற்றம்' அல்லது சுருக்கமாக 'பரிமாற்றம்' (விஷயம் வெளிப்படையானதே என்பதால்) என்ற கருத்தாக்கத்தை ஒரு வெளியாளுக்கு அல்லது வெளிநாட்டவருக்கு விளக்குவது இயலாத காரியம்.

சோவியத் ஒன்றியத்தில், ஒரு நபருக்கான குறைந்தபட்ச வசிப்பிட அளவு 9 சதுர மீட்டராக இருந்தது. நாங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று கருதினோம்; ஏனெனில், எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதியின் தனித்துவமான அமைப்பால், நாங்கள் மூவரும் மொத்தம் 40 சதுர மீட்டர் பரப்பளவைப் பெற்றிருந்தோம். இந்த கூடுதல் இடம் கிடைத்ததற்குக் காரணம், என் பெற்றோர் தங்கள் திருமணத்திற்கு முன்பு நகரின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வசித்து வந்த இரண்டு தனித்தனி அறைகளை விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு இந்தக் குடியிருப்பைத் தேர்ந்தெடுத்ததுதான். "அபார்ட்மெண்ட் பரிமாற்றம்" அல்லது சுருக்கமாக "பரிமாற்றம்" (அந்தச் சூழலில் அது எதைக் குறிக்கிறது என்பது வெளிப்படையானதால்) என்ற கருத்தாக்கத்தை ஒரு வெளியாளுக்கோ அல்லது வெளிநாட்டவருக்கோ விளக்குவது இயலாத காரியம். சொத்துரிமைச் சட்டங்கள் எங்கும் மர்மமானவையாகவே உள்ளன; ஆனால் சில இடங்களில் அவை இன்னும் அதிக மர்மம் நிறைந்தவை, குறிப்பாக ரியல் எஸ்டேட் அரசுக்குச் சொந்தமானதாக இருக்கும்போது. உதாரணமாக, இங்கே பணத்திற்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை; ஏனெனில் ஒரு சர்வாதிகார அரசில் குடிமக்களின் வருமானத்தில் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதில்லை; வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், வறுமையில் அனைவரும் சமம். நீங்கள் ஒரு வீட்டை விலைக்கு வாங்குவதில்லை; உதாரணமாக, நீங்கள் இருவர் இணைந்து வசிக்க முடிவு செய்தால், உங்கள் முந்தைய இருப்பிடங்களின் மொத்தப் பரப்பளவிற்கு இணையான இடத்தைப் பெற உங்களுக்கு உரிமை உண்டு. ஆயினும், உங்களுக்கு எவ்வளவு இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதை மாவட்ட வீட்டுவசதி அலுவலக அதிகாரிகளே தீர்மானிக்கிறார்கள். லஞ்சம் கொடுப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை; ஏனெனில் அந்த அதிகாரிகளின் படிநிலை அமைப்பே மிகவும் சிக்கலானது மற்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாதது; மேலும், உங்களுக்கு முடிந்தவரை குறைந்த இடத்தையே ஒதுக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் முதல் எண்ணமாக இருக்கும். பரிமாற்ற நடவடிக்கைகள் பல ஆண்டுகளாக இழுத்தடிக்கப்படும்; அப்போது உங்களுக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் சோர்வுதான்—அதாவது, முன்பு இருந்ததை விடச் சிறிய இடத்தையோ அல்லது குறைவான வசதியையோ ஏற்க மறுப்பதன் மூலம் அவர்களைச் சோர்வடையச் செய்து உங்கள் கோரிக்கையை வெல்லலாம் என்று நம்பலாம். வெறும் கணக்கீடுகளைத் தாண்டி, உங்கள் வயது, இனம், நிறம், தொழில், உங்கள் குழந்தையின் வயது மற்றும் பாலினம், உங்கள் சமூகப் பின்னணி மற்றும் பிறந்த இடம்—இவை மட்டுமின்றி, நீங்கள் ஏற்படுத்தும் தனிப்பட்ட அபிப்பிராயம் எனப் பலதரப்பட்ட காரணிகளும் (இவை சட்டத்தில் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்படாதவை) அந்த முடிவை பாதிக்கின்றன. உண்மையில் என்னென்ன இடங்கள் காலியாக உள்ளன என்பது அதிகாரிகளுக்கு மட்டுமே தெரியும்; ஒதுக்கீட்டைத் தீர்மானிப்பதும், ஓரிரு சதுர மீட்டர்களைக் கூட்டுவதும் அல்லது குறைப்பதும் அவர்களின் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டது. அந்த இரண்டு சதுர மீட்டர்கள் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை! அங்கே ஒரு புத்தக அலமாரியை வைக்கலாம், அல்லது அதைவிடச் சிறப்பாக, ஒரு எழுதும் மேசையைக்கூட அமைக்கலாம். 5

அந்தக் கூடுதல் பதின்மூன்று சதுர மீட்டர் இடவசதி ஒருபுறம் இருக்க, நாங்கள் குடியேறிய கூட்டுக்குடியிருப்பு (communal apartment) மிகவும் சிறியதாக இருந்தது எங்களுக்குக் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம். மொத்தம் ஆறு அறைகளைக் கொண்ட அந்த வீட்டில் நான்கு குடும்பங்கள் மட்டுமே வசிக்கும் வகையில் இடங்கள் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. நாங்களும் சேர்த்து மொத்தம் பதினொரு பேர் மட்டுமே அங்கு வசித்தோம். மற்ற கூட்டுக்குடியிருப்புகளில் வசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை எளிதாக நூறை எட்டக்கூடும்; சராசரியாக இருபத்தைந்து முதல் ஐம்பது பேர் வரை இருப்பார்கள். ஆனால் எங்களுடையதோ மிகச் சிறியது.

இயல்பாகவே, நாங்கள் அனைவரும் ஒரே கழிப்பறை, குளியலறை மற்றும் சமையலறையைப் பகிர்ந்துகொண்டோம். ஆனால் சமையலறை மிகவும் விசாலமாகவும், கழிப்பறை மிகவும் சுத்தமாகவும் வசதியாகவும் இருந்தது. குளியலறையைப் பொறுத்தவரை—அனைவரின் சுகாதாரப் பழக்கவழக்கங்களைக் கருத்தில் கொண்டால்—குளிப்பதிலோ அல்லது துணி துவைப்பதிலோ எங்களுக்குள் மோதல்கள் அரிதாகவே ஏற்பட்டன. அறைகளையும் சமையலறையையும் இணைக்கும் இரண்டு தாழ்வாரங்களில் துணிகள் உலர்த்தப்பட்டன; அதனால் எங்கள் அண்டை வீட்டாருடைய உள்ளாடைகள் எவை என்பது கூட எங்களுக்கு அத்துப்படியாகிவிட்டது. அவர்கள் நல்ல அண்டை வீட்டாராக இருந்தார்கள்—மனிதர்களாகவும் சரி, அதே சமயம் விதிவிலக்கின்றி அனைவரும் வேலைக்குச் சென்று பகலின் பெரும்பகுதியை வெளியே கழித்ததாலும் சரி. ஒரே ஒரு பெண்ணைத் தவிர, அவர்களில் யாரும் உளவாளிகள் அல்ல—ஒரு கூட்டுக்குடியிருப்புக்கு இது மோசமான விகிதம் இல்லை. அந்தப் பெண் கூட—உள்ளூர் மருத்துவமனையில் அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகப் பணியாற்றிய குட்டையான, இடுப்புப் பகுதி தெரியாத அந்தப் பெண்—சில சமயங்களில் மருத்துவ ஆலோசனைகளை வழங்குவார், அரிதான உணவுப் பொருட்களுக்கான வரிசையில் உங்களுக்காக இடத்தை ஒதுக்கி வைப்பார் அல்லது கொதிக்கும் சூப்பைக் கவனித்துக்கொள்வார். 'ஸ்டார்-ஸ்ப்ளிட்டர்' (Star-Splitter) கவிதையில் ஃப்ராஸ்ட் (Frost) எப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார்? "அண்டை வீட்டு உறவுதான் மன்னிப்புக்கான அடித்தளத்தை அமைக்கிறது."

இந்த வாழ்க்கை முறையில் பல விரும்பத்தகாத அம்சங்கள் இருந்தாலும், கூட்டுக்குடியிருப்பு வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல பக்கமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இது மனித இயல்பு குறித்த மாயைகளைத் தகர்த்து, வாழ்வின் அடிப்படை எதார்த்தங்களை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்துகிறது. கழிப்பறையில் இருப்பவர் யார் என்பதை அவர்களின் வாயு வெளியேறும் சத்தத்தைக் கொண்டே நீங்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளலாம்; அவர்கள் இரவு உணவிற்கு என்ன சாப்பிடுகிறார்கள்—காலை உணவிற்கு என்ன சாப்பிடுகிறார்கள் என்பது கூட உங்களுக்குத் தெரியும். படுக்கையில் அவர்கள் எழுப்பும் சத்தங்கள் மற்றும் பெண்கள் எப்போது மாதவிடாய் காலத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பது கூட உங்களுக்குத் தெரியும். பெரும்பாலும், அண்டை வீட்டார் தங்கள் துயரங்களை உங்களிடமே பகிர்ந்துகொள்வார்கள்; உங்களுக்கு மாரடைப்போ அல்லது அதைவிட மோசமான பாதிப்போ ஏற்பட்டால் ஆம்புலன்ஸை அழைப்பதும் அவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். இறுதியாக, நீங்கள் தனியாக வாழ்ந்தால், ஒருநாள் அவர்கள் உங்களை உங்கள் நாற்காலியில் இறந்த நிலையில் காணலாம்—அதுபோலவே மறுதலையாகவும் நடக்கலாம்.

மாலை நேரங்களில், சமையலில் மும்முரமாக இருக்கும் மனைவிகள், பொதுவான சமையலறையில் என்னென்ன குத்தலான வார்த்தைகளையும், மருத்துவ மற்றும் சமையல் குறிப்புகளையும், உள்ளூர் கடையில் திடீரெனத் தோன்றும் மளிகைப் பொருட்கள் பற்றிய உள் தகவல்களையும் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள்! இங்குதான் நீங்கள் வாழ்க்கையின் அடிப்படைகளைக் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்—உரையாடல்களின் சிறு துணுக்குகளைக் கேட்பது, உங்கள் கண் மூலையில் விஷயங்களைக் கவனிப்பது. இரண்டு பேர் திடீரெனப் பேசுவதை நிறுத்தும் போது, உங்களுக்கு முன்னால் என்னென்ன அமைதியான நாடகங்கள் அரங்கேறுகின்றன! முகபாவனைகளில் என்னவொரு தலைசிறந்த பாடம்! விறைப்பான, புண்பட்ட முதுகுத்தண்டால் அல்லது பனிக்கட்டி போன்ற முகபாவத்தால் என்னவொரு உணர்ச்சிப் படுகுழியை வெளிப்படுத்த முடியும்! ஒரு மின்சாரக் கம்பியின் நைந்துபோன பின்னலில் இருந்து தொங்கும் மஞ்சள் நிற, நூறு வாட் "கண்ணீர்ப்" போன்ற விளக்கைச் சுற்றி காற்றில் என்னென்ன வாசனைகளும், நறுமணங்களும், மணங்களும் மிதக்கின்றன! எரிவாயு அடுப்புகளுக்கு மேலே பானைகளும் சட்டிகளும் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்த மங்கலான ஒளியுடைய குகையில் ஏதோவொரு பழங்குடித் தன்மை இருக்கிறது—ஏதோவொரு ஆதிகாலத் தன்மை, நீங்கள் விரும்பினால், பரிணாம வளர்ச்சி சார்ந்த தன்மை கூட இருக்கிறது.

...டோம்-டோம் முரசுகளைப் போல.

பழைய நினைவுகளின் ஏக்கத்தில் நான் அவற்றை நினைவுபடுத்தவில்லை; மாறாக, என் அம்மா தன் வாழ்நாளில் கால் பகுதியை இங்கேதான் கழித்தார் என்பதாலேயே அவற்றை நினைக்கிறேன். குடும்பத்தினர் வெளியே உணவருந்துவது அரிது; ரஷ்யாவில் அது கிட்டத்தட்ட நடக்கவே நடக்காத ஒன்று. உணவகத்திலோ அல்லது சிற்றுண்டிச்சாலையிலோ உள்ள மேஜையில் என் அம்மாவோ அல்லது அப்பாவோ அமர்ந்திருப்பதை நான் பார்த்ததே இல்லை. நான் அறிந்தவரை அவரே மிகச் சிறந்த சமையல்காரர்—செஸ்டர் கால்மனைத் (Chester Kallman) தவிர்த்துச் சொன்னால்; ஆனால் அவரிடம் சமையலுக்குப் பயன்படுத்தப் பலவிதமான பொருட்கள் இருந்தன. சமையலறையில் ஏப்ரான் அணிந்து, முகம் சிவந்து, மூக்குக்கண்ணாடி லேசாகப் பனிமூட்டம் போல மங்கலாகத் தெரிய, அடுப்பிலிருந்து சூடாக இருக்கும் எதையாவது நான் திருடிச் சாப்பிட முயலும்போது என்னை விரட்டியடிக்கும் அவர் உருவம் என் கண்முன் அடிக்கடி நிழலாடுகிறது. அவரது மேல் உதட்டில் வியர்வை துளிகள் மின்னும்; மருதாணி பூசப்பட்ட அவரது குட்டையான நரைமுடி கலைந்து சுருண்டிருக்கும். "நகர்ந்து போ!" என்று அவர் எரிச்சலுடன் சொல்வார். "என்ன ஒரு அவசரம்!" அந்த வார்த்தைகளை நான் இனி ஒருபோதும் கேட்கப்போவதில்லை.

அதேபோல, மதிய உணவு, இரவு உணவு, தேநீர் அல்லது இனிப்பு வகைகளை எடுத்துக்கொண்டு அவர் அறைக்குள் மென்மையாக நுழைவதையும்—ஒன்று அல்லது இரண்டு பெரிய வாணலிகளை ஏந்தியபடி இருக்கும்போது அவர் எப்படி அந்தக் கதவைத் திறப்பார்? கதவின் கைப்பிடியை அழுத்த அந்தப் பாத்திரங்களின் எடையைப் பயன்படுத்துவாரோ?—இனி நான் பார்க்கப்போவதில்லை. அப்பா செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருப்பார்; புத்தகத்தை ஓரமாக வைக்கும்படி சொல்லும் வரை நான் அசையமாட்டேன்; எங்களிடமிருந்து அவர் எதிர்பார்க்கக்கூடிய எந்தவொரு உதவியும் நிச்சயமாகத் தாமதமாகவும், நேர்த்தியற்றதாகவும் தான் இருக்கும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவரது குடும்பத்தில் உள்ள ஆண்களுக்கு நாகரிகமான நடத்தைகளைப் பற்றித் தெரிந்திருக்குமே தவிர, பசியாக இருக்கும்போது கூட அவற்றை உண்மையில் கடைப்பிடிக்கும் வழக்கம் இருக்காது. மேஜையைச் சரிசெய்யும்போது, "மறுபடியும் அந்த டாஸ் பாசோஸை (Dos Passos) படிக்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்பார். "அப்படியானால் துர்கனேவை (Turgenev) யார் படிப்பது?" — "அவரிடமிருந்து உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று அப்பா கேட்பார்,

செய்தித்தாள மடித்துக்கொண்டே. "ஒரே வார்த்தையில் சொன்னால்—ஒரு சோம்பேறி."

இந்தக் காட்சியில் என்னையே பார்ப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் நான் என்னைப் பார்க்கிறேன்—அவர்களை எவ்வளவு தெளிவாகப் பார்க்கிறேனோ அதே தெளிவுடன். மீண்டும் சொல்கிறேன், இது இளமைக்காலத்தின் மீதோ அல்லது என் பழைய வீட்டின் மீதோ கொண்ட ஏக்கம் அல்ல. இல்லை; மாறாக, அவர்கள் இப்போது இறந்துவிட்ட நிலையில், ஒரு காலத்தில் அவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்ததோ அதை நான் பார்க்கிறேன்—அக்காலகட்ட வாழ்க்கையில் நானும் ஒரு பகுதியாக இருந்தேன். அவர்களும் என்னை அதேபோல நினைவுகூரக்கூடும் என்று நான் கருதுகிறேன். நிச்சயமாக, அவர்களுக்கு இப்போது எல்லாம் அறியும் ஆற்றல் (சர்வஞானம்) இருந்தால் ஒழிய, அவர்கள் என்னைப் பார்க்க முடியாது; கல்லூரிக்கு அருகில் நான் வாடகைக்கு எடுத்துள்ள குடியிருப்பின் சமையலறையில் அமர்ந்து, அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒரு மொழியில் இந்த வரிகளை நான் எழுதிக்கொண்டிருப்பதை அவர்களால் காண இயலாது—இருப்பினும், யோசித்துப் பார்த்தால், இந்நேரம் அவர்கள் பல மொழிகளை அறிந்திருக்கக்கூடும். அவர்கள் என்னையும் அமெரிக்காவையும் காண்பதற்கு அதுவே ஒரே வழி. நானும் அவர்களைப் பார்ப்பதற்கும், எங்கள் அறையைப் பார்ப்பதற்கும் அதுவே ஒரே வழி.

எங்கள் வீட்டின் மேற்கூரை—தோராயமாகப் பதினான்கு அடி அல்லது அதற்கும் அதிகமான உயரம் கொண்டது—அதே மூரிஷ் (Moorish) பாணியிலான பிளாஸ்டர் வேலைப்பாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; மேல் தளத்தில் அவ்வப்போது வெடிக்கும் குழாய்களால் ஏற்பட்ட விரிசல்கள் மற்றும் நீர் கசிவுத் தழும்புகளுடன் இணைந்து, அந்த வேலைப்பாடுகள் மேற்கூரையை இல்லாத ஒரு வல்லரசு அல்லது தீவுக்கூட்டத்தின் மிக நுணுக்கமான வரைபடமாக மாற்றிக் காட்டின. வளைவு வடிவத்திலான மூன்று உயரமான ஜன்னல்கள் வழியாக, தெருவுக்கு அப்பால் இருந்த பள்ளிக்கூடத்தைத் தவிர வேறு எதையும் எங்களால் பார்க்க முடியவில்லை; இருப்பினும், நடுவில் இருந்த ஜன்னல் பால்கனிக்குச் செல்லும் கதவாகவும் பயன்பட்டது. அந்தப் பால்கனியிலிருந்து பார்த்தால், தெருவின் முழு நீளமும் எங்கள் கண்முன் விரிந்து கிடந்தது—குறைபாடற்ற, செவ்வியல் தன்மை கொண்ட செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரின் காட்சி அது; அது செயின்ட் பாண்டலீமோன் தேவாலயத்தின் குவிமாட நிழலுருவத்திலோ அல்லது—வலதுபுறம் திரும்பினால்—பேரரசியின் 'ப்ரியோப்ராஷென்ஸ்கி ரெஜிமென்ட்' (Preobrazhensky Regiment) கதீட்ரல் அமைந்துள்ள பெரிய சதுக்கத்திலோ சென்று முடிவடைந்தது. நாங்கள் இந்த மூரிஷ் பாணி அதிசயக் கட்டிடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்தபோது, அந்தத் தெரு ஏற்கனவே 'பெஸ்டெல்' (Pestel) என்ற பெயரைப் பெற்றிருந்தது; 'டெசெம்ப்ரிஸ்ட்' (Decembrist) கிளர்ச்சியாளர்களின் தலைவரான அவர் தூக்கிலிடப்பட்டவர் ஆவார். ஆனால், தொடக்கத்தில் அது தெருவின் மறுமுனையில் கம்பீரமாக நின்றிருந்த தேவாலயத்தின் பெயரால் 'பாண்டலீமோனோவ்ஸ்காயா' (Panteleimonovskaya) என்று அழைக்கப்பட்டிருந்தது. தொலைவில், அத்தெரு தேவாலயத்தைச் சுற்றி வளைத்து 'ஃபோன்டாங்கா' (Fontanka) கால்வாயை நோக்கிச் சென்று, ஒரு சிறிய பாலத்தைக் கடந்து, 'கோடைக்காலத் தோட்டத்திற்கு' (Summer Garden) நம்மை அழைத்துச் சென்றது. புஷ்கின் ஒரு காலத்தில் தெருவின் இந்தப் பகுதியில் வசித்து வந்தார்; தன் மனைவிக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்: "சொல்லப்போனால், கோடைக்காலத் தோட்டம் என் வீட்டுத் தோட்டத்தைப் போன்றது. தூங்கி எழுந்ததும், நான் என் மேலங்கி மற்றும் செருப்புடன் அங்கு செல்வேன். மதிய உணவுக்குப் பிறகு, அங்கே தூங்குவேன், வாசிப்பேன், எழுதுவேன். அங்கே நான் என் சொந்த வீட்டில் இருப்பது போன்ற உணர்வைப் பெறுகிறேன்."

எனக்குச் சரியாக நினைவிருந்தால், அவருடைய வீடு எண் பதினொன்றில் இருந்தது; எங்களுடையது எண் 27-ல் இருந்தது—அது கதீட்ரல் சதுக்கத்தை நோக்கித் திறக்கும் தெருவின் முடிவில் அமைந்திருந்தது. ஆனால், அந்தக் கட்டிடம் புகழ்பெற்ற லிட்டெய்னி ப்ரோஸ்பெக்ட் சந்திப்பில் அமைந்திருந்ததால், எங்கள் அஞ்சல் முகவரி: லிட்டெய்னி ப்ரோஸ்பெக்ட், கட்டிடம் 24, அபார்ட்மெண்ட் 28 என்பதாக இருந்தது. அதுதான் நாங்கள் தபால்களைப் பெற்ற முகவரி, மேலும் என் பெற்றோருக்கு நான் அனுப்பிய உறைகளில் நான் எழுதிய முகவரியும் அதுவே. அதற்கு ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட முக்கியத்துவம் இருப்பதால் நான் அதை இங்கே குறிப்பிடவில்லை, மாறாக என் கை இனி ஒருபோதும் அந்த முகவரியை எழுதாது என்பதால்தான் குறிப்பிடுகிறேன்.

விசித்திரமாக, எங்கள் மரச்சாமான்கள் அந்தக் கட்டிடத்தின் வெளிப்புற மற்றும் உட்புறப் பாணியுடன் பொருந்துவதாகத் தோன்றியது. முகப்பில் இருந்த சுதை வேலைப்பாடுகள் அல்லது உட்புறச் சுவர்களில் இருந்து நீட்டிக்கொண்டிருந்த தூண்கள் மற்றும் பலகைகளைப் போலவே அதுவும் பிரம்மாண்டமாகவும், அலங்கார வேலைப்பாடுகள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது—விசித்திரமான வடிவியல் தோற்றத்தைக் கொண்ட பழங்களின் சாந்து மாலைகளால் அவை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. வெளிப்புற மற்றும் உட்புற மரவேலைப்பாடுகள் இரண்டும் வெளிர் பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தன—அது பாலுடன் கலந்த கோகோவின் நிறம். இருப்பினும், தேவாலயம் போன்ற தோற்றமுடைய எங்களின் இரண்டு பிரம்மாண்டமான பக்கவாட்டு மேசைகள், கருப்பு அரக்கு பூசப்பட்ட ஓக் மரத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தன, ஆனாலும் அவை அந்தக் கட்டிடம் கட்டப்பட்ட அதே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவை—அதாவது நூற்றாண்டின் தொடக்கக் காலத்தைச் சேர்ந்தவை. ஒருவேளை இந்த ஒரு விஷயம்தான், அறியாமலேயே, ஆரம்பத்திலிருந்தே எங்கள் அண்டை வீட்டாருக்கு எங்களைப் பிரியமானவர்களாக ஆக்கியிருக்கலாம். ஒருவேளை அதே காரணத்திற்காகத்தான், அந்தக் கட்டிடத்தில் ஒரு வருடம் கூட முழுமையாகக் குடியேறாத நிலையில், நாங்கள் அங்கே என்றென்றைக்குமாக வாழ்ந்தது போல உணர்ந்தோம். அந்தப் பக்கத்து மேசைகள் ஒரு இடத்தைக் கண்டுகொண்டன என்ற உணர்வு—அல்லது ஒருவேளை அதற்கு நேர்மாறாக—நாங்களும் அங்கே ஆழமாக வேரூன்றிவிட்டோம் என்பதை எங்களுக்கு ஏதோவொரு விதத்தில் தெளிவுபடுத்தியது.

...நாங்கள் இனி ஒருபோதும் இடம்பெயரக் கூடாது என்பதுதான் விதியாக இருந்தது.

மூன்றரை மீட்டர் உயரமுள்ள அந்த இரு அடுக்கு அலமாரிகள்—யானைக்கால்கள் போன்ற உறுதியான அடிப்பகுதியின் மீது அமைந்திருந்தன; அவற்றின் மேல் பகுதியை (மேல் அலங்காரப் பகுதியுடன் சேர்த்து) தனியாகப் பிரித்தெடுத்தால் மட்டுமே அவற்றை நகர்த்த முடியும்—எங்கள் குடும்பம் காலங்காலமாகச் சேகரித்திருந்த அத்தனை பொருட்களையும் தன்னுள் கொண்டிருந்தன. வீடுகளில் வழக்கமாகப் பரண் அல்லது அடித்தள அறைகள் (basements) வகிக்கும் அதே பங்கைத்தான் இந்த அலமாரிகள் எங்கள் வீட்டில் வகித்தன. என் தந்தையின் பல்வேறு கேமராக்கள், புகைப்படங்களை உருவாக்கும் மற்றும் அச்சிடும் கருவிகள், புகைப்படங்கள், பாத்திரங்கள், பீங்கான் பொருட்கள், துணிகள், மேஜை விரிப்புகள்; அவருக்குச் சிறியதாகவும் ஆனால் எனக்குப் பெரியதாகவும் இருந்த காலணிகள் அடங்கிய பெட்டிகள், கருவிகள், மின்கலங்கள், கடற்படைச் சீருடைகள் மற்றும் தொலைநோக்கிகள், குடும்ப ஆல்பங்கள், மஞ்சள் நிறமாக மாறிய சித்திர இதழ்கள்; என் தாயின் தொப்பிகள் மற்றும் கழுத்துப்பட்டைகள் (scarves), சோலிங்கன் (Solingen) வெள்ளி ரேஸர்கள், பழுதான டார்ச் விளக்குகள், பதக்கங்கள், வண்ணமயமான கிமோனோ ஆடைகள், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எழுதிய கடிதங்கள், கைப்பிடி கொண்ட கண்ணாடிகள் (lorgnettes), விசிறிகள் மற்றும் பிற நினைவுப் பொருட்கள்—இவை அனைத்தும் அந்தப் பெரிய அலமாரிகளின் ஆழமான பகுதிகளில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன; அவற்றின் கதவைத் திறக்கும்போதெல்லாம் நாப்தலின் உருண்டைகள், பழைய தோல் மற்றும் தூசியின் கலவையான மணம் வெளிப்படும். அலமாரியின் கீழ்ப்பகுதியில், நெருப்புக்கூட்டுக்கு மேல் உள்ள மேடையில் (mantelpiece) வைக்கப்படும் அலங்காரப் பொருட்களைப் போல, இரண்டு கிரிஸ்டல் மதுக் குடுவைகளும், மீன் பிடித்து இழுக்கும் போதையில் இருக்கும் சீன மீனவர் தம்பதியினரின் பீங்கான் சிலையும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அம்மா வாரத்திற்கு இருமுறை அவற்றைத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்வார்.

இப்போது திரும்பிப் பார்க்கையில், அந்த அலமாரிகளில் இருந்த பொருட்களை எங்கள் குடும்பத்தின் கூட்டு ஆழ்மனதோடு ஒப்பிடலாம்; ஆனால் அக்காலத்தில், அத்தகைய எண்ணம் என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியிருக்காது. குறைந்தபட்சம், அவை என் பெற்றோரின் உணர்வுகளின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன—அதாவது, நான் பிறப்பதற்கு முந்தைய காலங்கள் மற்றும் இடங்கள் குறித்த அவர்களின் நினைவுகளின் அடையாளங்களாக அவை திகழ்ந்தன; அவர்களின் பகிரப்பட்ட மற்றும் தனிப்பட்ட கடந்த காலம், இளமை மற்றும் குழந்தைப் பருவம், ஒரு மாறுபட்ட சகாப்தம்—சொல்லப்போனால் ஒரு மாறுபட்ட நூற்றாண்டு—ஆகியவற்றின் அடையாளங்களாக அவை இருந்தன. இப்போது திரும்பிப் பார்க்கையில், நான் இன்னொன்றையும் சேர்ப்பேன்: அவை அவர்களின் சுதந்திரத்தின் அடையாளங்கள்—ஏனெனில், அறிவற்ற அற்பர்கள் 'புரட்சி' என்று அழைக்கும் அந்த நிகழ்வு நடப்பதற்கு முன்பே அவர்கள் சுதந்திரமாகப் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள்; ஆனால் அந்த நிகழ்வு அவர்களுக்கும், அவர்களைப் போன்ற பல தலைமுறையினருக்கும் அடிமைத்தனத்தையே கொண்டு வந்தது. 10

நான் அவர்களைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறேன்; ஏனெனில், அவர்களுக்கு ஒரு சுதந்திர வெளியை—இதை வாசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகப் பெருகத் தானும் விரிவடையும் ஒரு வெளியை—அளிக்க விரும்புகிறேன். மரியா வோல்பெர்ட் மற்றும் அலெக்சாண்டர் ப்ரோட்ஸ்கி ஆகியோர் ஒரு "அந்நிய மனசாட்சி விதியின்" கீழ் நிஜத்தன்மையைப் பெற வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்; ஆங்கில மொழியின் இயக்கத்தைக் குறிக்கும் வினைச்சொற்கள் அவர்களின் உடல் அசைவுகளை எதிரொலிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். இது அவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்காது; ஆனால், அரசு நடத்தும் பிண எரிப்பு நிலையத்தின் புகைபோக்கிகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு சிறந்த அவசரக்கால வெளியேறும் வழியாக, ரஷ்ய இலக்கணத்தை விட ஆங்கில இலக்கணம் செயல்படக்கூடியது. அவர்களைப் பற்றி ரஷ்ய மொழியில் எழுதுவது என்பது, அவர்களின் சிறைவாசத்திற்கும் அவமானத்திற்கும் துணைபோவதாகும்—அதாவது, இறுதியில் அவர்களை உடல்ரீதியாகவே அழித்துவிடும் ஒரு செயல்முறைக்குத் துணைபோவதாகும். அரசை மொழியுடன் சமப்படுத்தக்கூடாது என்பதை நான் அறிவேன்; ஆயினும், அந்த முதிய தம்பதியினர் தங்கள் ஒரே மகனை இறப்பதற்கு முன் வெளிநாடு சென்று பார்ப்பதற்கான அனுமதியை வேண்டி, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக ஒரு அரசு அலுவலகத்திலிருந்து மற்றொரு அலுவலகத்திற்கு அலைந்து திரிந்தபோது, அவர்களுக்குக் கிடைத்த பதில்—அதுவும் ரஷ்ய மொழியிலேயே—அத்தகைய பயணம் "தேவையற்றது" அல்லது "பொருத்தமற்றது" என்பதுதான். இந்த வாசகத்தை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது, ரஷ்ய மொழியை அரசு கையாளும் விதத்தில் ஒருவித அலட்சியம் இருப்பதையே காட்டுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, நான் இதை ரஷ்ய மொழியில் எழுதியிருந்தாலும் கூட, ரஷ்ய வானத்தின் கீழ் இந்த வார்த்தைகள் ஒருபோதும் வெளிச்சத்தைக் கண்டிருக்காது. அப்போது அவற்றை யார் வாசித்திருப்பார்கள்? பெற்றோர்கள் ஏற்கனவே இறந்துவிட்ட அல்லது அதே போன்ற சூழ்நிலையில் இறக்கவிருக்கும் ஒரு சில புலம்பெயர்ந்தவர்களா? அவர்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கதை அது. இறக்கும் நிலையில் உள்ள தாயையோ அல்லது தந்தையையோ பார்க்க அனுமதி மறுக்கப்படும் உணர்வை அவர்கள் அறிவார்கள்; அன்புக்குரியவரின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொள்ள அவசர விசா கோரிய பிறகு நிலவும் அந்த மௌனத்தை அவர்கள் அறிவார்கள். பிறகு காலம் கடந்துவிடுகிறது; தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு, அந்த நபர் வீட்டிலிருந்து வெளியேறி ஒரு அந்நிய தேசத்தின் மதியப் பொழுதில் அலைகிறார்—எந்த மொழியிலும் வார்த்தைகள் இல்லாத, எந்தவொரு அலறலாலும் வெளிப்படுத்த முடியாத ஒரு உணர்வைச் சுமந்துகொண்டு... நான் அவர்களிடம் என்ன சொல்ல முடியும்? அவர்களை எப்படி ஆற்றுப்படுத்த முடியும்? ரஷ்யாவைப் போலத் தன் குடிமக்களின் ஆன்மாக்களைச் சிதைக்கும் கலையை வேறு எந்த நாடும் இவ்வளவு தவிர்க்க முடியாத துல்லியத்துடன் கைவரப்பெறவில்லை; பேனாவைக் கையில் ஏந்திய எவராலும் அவர்களைக் குணப்படுத்த முடியாது; இல்லை, அது சர்வவல்லமையுள்ள இறைவனால் மட்டுமே செய்யக்கூடிய காரியம்—அதற்கான நேரம் அவரிடம் மட்டுமே உள்ளது. ஆங்கில மொழி என் இறந்தவர்களைத் தன் பாதுகாப்பில் வைத்துக்கொள்ளட்டும். நான் ரஷ்ய மொழியில் வாசிக்க, கவிதை எழுத, அல்லது கடிதங்கள் எழுதத் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனாலும், மரியா வோல்பர்ட் மற்றும் அலெக்சாண்டர் பிராட்ஸ்கியைப் பொறுத்தவரை, ஆங்கிலம் ஒரு சிறந்த மறுவாழ்வை உறுதியளிக்கிறது—ஒருவேளை, எனக்குள் அடங்கியுள்ள வாழ்க்கையைத் தவிர, இருக்கும் ஒரே வாழ்க்கை அதுவாகத்தான் இருக்கும். என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்த மொழியில் எழுதுவது பாத்திரம் கழுவுவதைப் போன்றது: அது ஒருவரின் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது.

என் தந்தை ஒரு பத்திரிகையாளர்—அல்லது, இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், ஒரு புகைப்படப் பத்திரிகையாளர், ஆனாலும் அவர் எப்போதாவது சிறு கட்டுரைகளையும் எழுதுவார். அவர் முதன்மையாகப் பரவலாகப் புழக்கத்தில் உள்ள நாளிதழ்களுக்காகவே எழுதினார்—அவற்றை எப்படியும் யாரும் படிப்பதில்லை—அவருடைய பெரும்பாலான அறிக்கைகள் பொதுவாக "பால்டிக் கடலில் கனத்த புயல் மேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தன..." என்ற வரியுடன் தொடங்கும்—எங்கள் அட்சரேகைகளில் உள்ள வானிலை எப்போதும் அத்தகைய ஒரு தொடக்கத்திற்கு இடமளிக்கும் என்ற நம்பிக்கையில். அவர் இரண்டு பட்டங்களைப் பெற்றிருந்தார்: ஒன்று லெனின்கிராட் பல்கலைக்கழகத்தில் புவியியலிலும், மற்றொன்று செம்பத்திரிகைப் பள்ளியில் இதழியலிலும். அது தெளிவாகத் தெரிந்தபோது அவர் பிந்தையதில் சேர்ந்திருந்தார்... ...ஒரு யூதராகவும், புத்தக வெளியீட்டாளரின் மகனாகவும், அதே சமயம் எந்த அரசியல் கட்சியிலும் உறுப்பினராக இல்லாதவராகவும் இருந்ததால், பயணம் மேற்கொள்வது—குறிப்பாக வெளிநாடுகளுக்குச் செல்வது—என்ற எண்ணத்தை அவர் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

இதழியல் துறை (ஓரளவுக்கு) மற்றும் போர் (குறிப்பிடத்தக்க அளவில்) ஆகியவை சூழ்நிலையை மாற்றின. அவர் பூமியின் நிலப்பரப்பில் ஆறில் ஒரு பங்கை (இது சோவியத் ஒன்றியத்தின் பரப்பளவைக் குறிக்கும் வழக்கமான அளவீட்டு விவரிப்பு) மற்றும் பரந்த நீர்ப்பரப்புகளைக் கண்டார். அவர் கடற்படையுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவருக்குப் போர் 1940-ல் ஃபின்லாந்தில் தொடங்கி 1948-ல் சீனாவில் முடிவடைந்தது; மாவோவின் நோக்கத்திற்கு ஆதரவளிக்க இராணுவ ஆலோசகர்கள் குழுவுடன் அவர் அங்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தார்—அங்கிருந்துதான் அந்த பீங்கான் மீனவர் சிலைகளும் (அவை சற்று போதையில் இருப்பது போல் தோன்றும்) உணவு மேசைக்கான பீங்கான் பாத்திரத் தொகுப்புகளும் வந்தன; நான் திருமணம் செய்துகொண்டபோது என் அம்மா எனக்குப் பரிசளிக்க விரும்பியவை அவைதான். இடைப்பட்ட காலத்தில், அவர் பாரண்ட்ஸ் கடலில் கப்பல் அணிவகுப்புகளுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்தார், கருங்கடலில் உள்ள செவாஸ்டோபோல் நகரைப் பாதுகாத்து பின்னர் அதை ஒப்படைத்தார், மேலும்—அவரது கப்பல் மூழ்கிய பிறகு—கடற்படை காலாட்படையில் (marines) இணைந்தார். அவர் லெனின்கிராட் முனையில் பணியமர்த்தப்பட்டார்; முற்றுகையிடப்பட்ட அந்த நகரத்தின் மிகச்சிறந்த புகைப்படங்களை அவர் எடுத்தார், மேலும் அந்த முற்றுகையை உடைக்கும் நடவடிக்கையிலும் பங்கேற்றார். (போரின் இந்தப் பகுதிதான் அவருக்கு மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்திருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன், ஏனெனில் அவரது குடும்பமும் வீடும் அருகிலேயே இருந்தன. ஆயினும், அந்த நெருக்கம் இருந்தபோதிலும், குண்டுவீச்சு மற்றும் பட்டினியால் அவர் தனது குடியிருப்பையும் ஒரே சகோதரியையும் இழந்தார்.) பின்னர், அவர் மீண்டும் கருங்கடலுக்கு அனுப்பப்பட்டார், கு infamous (மோசமான பெயர் பெற்ற) 'மலாயா ஜெம்ல்யா' (சிறிய நிலம்) பகுதியில் தரையிறங்கி அதைப் பாதுகாப்பதில் உதவினார்; போர்முனை மேற்கு நோக்கி நகர்ந்தபோது, அவர் ருமேனியாவில் இருந்தார், மேலும் கான்ஸ்டான்சா (Constanța) நகரின் இராணுவத் தளபதியாகவும் சிறிது காலம் பணியாற்றினார். "நாங்கள் ருமேனியாவை விடுவித்தோம்," என்று அவர் சில சமயங்களில் பெருமையாகக் கூறுவார்; அப்போது மன்னர் மைக்கேலுடனான தனது சந்திப்புகளைப் பற்றியும் நினைவுகூர்வார்—நேரில் பார்த்த ஒரே மன்னர் அவர்தான்; மாவோ மற்றும் சியாங் கை-ஷேக் ஆகியோரை—ஸ்டாலினைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை—அவர் வெறும் 'முளைத்து வந்தவர்கள்' (upstarts) என்றே கருதினார்.

சீனாவில் இருந்தபோது அவர் எந்தெந்த இராணுவ நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் சரி, எங்கள் சிறிய கிடங்கு அறை, பக்கவாட்டு அலமாரிகள் (sideboards) மற்றும் சுவர்கள் ஆகியவை அவற்றால் பெரிதும் பயனடைந்தன. அவற்றை அலங்கரித்த கலைப்பொருட்கள் அனைத்தும் சீனாவிலிருந்து வந்தவை: நீர்வண்ணம் பூசப்பட்ட கார்க் மரச் செதுக்கல்கள், சாமுராய் வாள்கள் மற்றும் சிறிய பட்டுத் திரைகள். பீங்கான் சிலைகள், பொம்மைகள் மற்றும் தொப்பி அணிந்த பெங்குவின் உருவங்கள் அடங்கிய அந்த உற்சாகமான கூட்டத்தில், போதையில் தள்ளாடும் மீனவர் உருவங்கள் மட்டுமே கடைசியாக எஞ்சியிருந்தன; மற்றவை அனைத்தும் கவனக்குறைவான செயல்களாலோ அல்லது உறவினர்களுக்குப் பிறந்தநாள் பரிசுகள் தேவைப்பட்டதாலோ படிப்படியாகக் காணாமல் போயின. சாதாரண குடிமக்கள் வைத்திருக்கக் கூடாத ஆயுதங்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டதால், அந்த வாள்களையும் நாங்கள் அரசு சேகரிப்பு மையத்திடம் ஒப்படைக்க வேண்டியிருந்தது. சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்—பிற்காலத்தில் எங்கள் ஒன்றரை அறை வீட்டில் காவல்துறை நடத்திய சோதனைகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, அது எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக அமைந்தது! கலைநயம் பற்றிய புரிதல் இல்லாத என் கண்களுக்கு மிகவும் நேர்த்தியாகத் தெரிந்த அந்தப் பீங்கான் உணவுத் தட்டுத் தொகுப்புகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றில் ஒரு அழகான தட்டைக்கூட எங்கள் மேஜையில் வைக்க அம்மா சம்மதிக்கவே இல்லை. "அவை பண்பாடற்றவர்களுக்கானவை அல்ல," என்று அவர் எங்களுக்குப் பொறுமையாக விளக்குவார், "நீங்களோ பண்பாடற்றவர்கள். மிகவும் கவனக்குறைவாகச் செயல்படும் பண்பாடற்றவர்கள்." அதோடு, நாங்கள் அன்றாடம் பயன்படுத்திய பாத்திரங்களும் மிகவும் அழகானவையாகவும், அதே சமயம் உறுதியானவையாகவும் இருந்தன. 1948-ஆம் ஆண்டின் நவம்பர் மாதத்து இருண்ட, குளிரான ஒரு மாலைப் பொழுதும், போரின் போதும் அதற்குப் பின்னரும் நானும் என் அம்மாவும் வசித்த அந்தப் பதினாறு சதுர மீட்டர் பரப்பளவுள்ள குறுகலான அறையும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அன்று மாலை, என் தந்தை சீனாவிலிருந்து திரும்பினார். கதவு மணி ஒலித்ததும், மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட படிக்கட்டுப் பகுதிக்குச் செல்லும் வாசலை நோக்கி நானும் அம்மாவும் விரைந்து சென்றது நினைவிருக்கிறது—அப்போது கடற்படைச் சீருடைகளால் அந்த இடம் திடீரென இருண்டது போலானது: என் தந்தை, அவரது நண்பர் கேப்டன் எஃப்.எம். மற்றும் பல ராணுவத்தினர் மூன்று பெரிய மரப் பெட்டிகளை உள்ளே கொண்டு வந்தனர்; அந்தப் பெட்டிகளின் பக்கவாட்டில் ஆக்டோபஸ் போன்ற பெரிய எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. பின்னர் கேப்டன் எஃப்.எம்.மும் நானும் மேஜையில் அமர்ந்தோம்; என் தந்தை பெட்டிகளைத் திறந்தபோது, மஞ்சள் மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிற 'கிரேப் டி சைன்' (crêpe de Chine) ஆடையையும் உயரமான குதி கொண்ட காலணிகளையும் அணிந்திருந்த என் அம்மா, கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு, "ஆ! எவ்வளவு அருமை!" (Ach! Oh wunderbar!) என்று வியந்து கூறினார் (அவர் ஜெர்மன் மொழியில் பேசினார்; அது லாட்வியாவில் அவர் கழித்த குழந்தைப் பருவத்தின் மொழியாகவும், போர்க்கைதிகள் முகாமில் மொழிபெயர்ப்பாளராக அவர் தற்போது வகித்த பணியின் மொழியாகவும் இருந்தது). அதே வேளையில், உயரமான, மெலிந்த உடலமைப்பும், பொத்தான்கள் இடப்படாத அடர் நீல நிறச் சீருடையும் கொண்ட கேப்டன் F.M., ஒரு குடுவையிலிருந்து சிறிய கண்ணாடி டம்ளரில் தனக்காக மதுவை ஊற்றிக்கொண்டார்; ஒரு பெரியவனைப் பார்ப்பது போல என்னைப் பார்த்து கண்ணடித்தார். நங்கூரச் சின்னம் பொறித்த கொக்கிகள் கொண்ட பெல்ட்களும், உறையிலிடப்பட்ட லூகர் (Luger) துப்பாக்கிகளும் ஜன்னல் பலகையில் கிடந்தன; ஒரு கிமோனோ (ஜப்பானிய ஆடை) கண்ணில் பட்டதும் என் அம்மா திகைப்புடன் மூச்சிரைத்தார். போர் முடிந்து அமைதி திரும்பியிருந்தது; ஆனால், பதிலுக்குக் கண்ணடிக்கும் அளவுக்கு எனக்கு அப்போது வயது முதிர்ச்சி இல்லை.

அந்த நவம்பர் மாலைப் பொழுதில் என் தந்தைக்கு இருந்த அதே வயதை—நாற்பத்தைந்து—நானும் இப்போது அடைந்துவிட்டேன். அதில் சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும்—என்னைத் தவிர—இறந்துவிட்ட போதிலும், ஒரு சக்திவாய்ந்த லென்ஸ் வழியாகப் பார்ப்பது போல அந்த நிகழ்வு இப்போது எனக்கு அசாத்தியமான தெளிவுடன் தெரிகிறது. அது எவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிகிறது என்றால், நான் கூட கேப்டன் F.M.-ஐப் பார்த்து கண்ணடித்திருக்க முடியும்... அப்போதே இதுதான் கணிக்கப்பட்டிருந்ததா? ஏறக்குறைய நாற்பது ஆண்டுகளைக் கடந்து பரிமாறப்படும் இந்தக் கண் சிமிட்டல்களில் எனக்குப் புலப்படாத ஏதேனும் முக்கியத்துவமோ அல்லது அர்த்தமோ இருக்கிறதா? வாழ்க்கை என்பதே இதுதானே? இல்லையென்றால், இந்தத் தெளிவு எங்கிருந்து வருகிறது, இதன் நோக்கம் என்ன? என் நினைவுக்கு வரும் ஒரே பதில் இதுதான்: அந்தத் தருணம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்; நானும் உட்பட அதில் பங்கேற்ற அனைவரும் மேடையை விட்டு அகன்ற பிறகும் அது மறக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஒருவேளை, அமைதியின் வருகை எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றது என்பதை—ஒரு குடும்பத்திற்குள் அது நிகழும்போது—உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் இதுவாகத்தான் இருக்குமோ? அத்துடன், அத்தகைய தருணத்தின் இயல்பும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும் இருக்கலாம்—அது ஒருவரின் தந்தை திரும்பி வருவதாக இருக்கட்டும் அல்லது ஒரு பெட்டி திறக்கப்படுவதாக இருக்கட்டும். அதனால்தான் இந்த வசீகரிக்கும் தெளிவு. அல்லது, ஒருவேளை நீங்கள் அந்த மகனாக இருப்பதாலோ என்னவோ... ...அந்தப் புகைப்படக் கலைஞரின் செயல்; உங்கள் நினைவோ வெறும் ஃபிலிம் ரோலை (film) உருவாக்கும் ஒரு செயல்முறை மட்டுமே—அதாவது, ஏறக்குறைய நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்கள் சொந்தக் கண்களால் படம் பிடிக்கப்பட்ட அந்த ஃபிலிம் ரோலை. அதனால்தான், அப்போதெல்லாம் உங்களால் பதிலுக்குக் கண் சிமிட்ட முடியவில்லை.

என் தந்தை இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை தனது கடற்படைச் சீருடையை அணிந்திருந்தார். சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான் என் குழந்தைப் பருவம் முழு வீச்சில் தொடங்கியது. அவர் கடற்படை அருங்காட்சியகத்தில் இருந்த புகைப்படப் பிரிவின் பொறுப்பு அதிகாரியாக இருந்தார்; அந்த அருங்காட்சியகம் நகரம் முழுவதிலும்—சொல்லப்போனால், பேரரசு முழுவதிலும்—மிகவும் அழகான ஒரு கட்டிடத்தில் அமைந்திருந்தது. அது முன்பு பங்குச் சந்தை (Stock Exchange) செயல்பட்ட கட்டிடம்: பார்த்தீனான் (Parthenon) போன்ற எந்தவொரு கிரேக்கக் கட்டிடத்தையும் விட ஈடு இணையற்ற கிரேக்கக் கலைநயத்துடன் திகழ்ந்த அமைப்பு அது; அமைவிடத்திலும் அது மிகச் சிறந்தது—நேவா (Neva) நதி அதன் அகலமான பகுதியில் பாயும் இடத்தில், வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவின் (Vasilyevsky Island) நீண்டு துருத்திக்கொண்டிருக்கும் முனைப்பகுதியில் அது அமைந்திருந்தது.

பள்ளி முடிந்ததும் மாலை வேளைகளில், நான் நகரம் வழியாக ஆற்றை நோக்கிச் சென்று, 'பேலஸ் பிரிட்ஜ்' (Palace Bridge) பாலத்தைக் கடந்து, அருங்காட்சியகத்தில் என் தந்தையைச் சந்தித்து அவருடன் நடந்து வீடு திரும்புவேன். அவர் மாலையில் பணியில் இருக்கும்போதும், அருங்காட்சியகம் ஏற்கனவே மூடப்பட்டிருக்கும்போதும் கழிக்கும் நேரமே மிகச் சிறந்ததாக இருக்கும். நீளமான சலவைக்கல் நடைபாதையில் அவர் கம்பீரமாகத் தோன்றுவார்; இடது கையில் நீலம்-வெள்ளை-நீலம் கலந்த நிறத்திலான பணி அதிகாரிக்குரிய பட்டை (armband) அணிந்திருப்பார், வலது இடுப்பில் உள்ள பெல்ட்டில் தொங்கும் உறையில் 'பாரபெல்லம்' (Parabellum) ரகத் துப்பாக்கி இருக்கும்; பளபளப்பான விளிம்பும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட சின்னமும் கொண்ட கடற்படைத் தொப்பி அவரது வழுக்கைத் தலையை மறைத்திருக்கும். "மாலை வணக்கம், கேப்டன்," என்று நான் சொல்வேன்—ஏனெனில் அதுதான் அவரது பதவி; அதற்குப் பதிலாக அவர் புன்னகைப்பார். அவரது பணி நேரம் முடிய இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருந்ததால், அருங்காட்சியகத்திற்குள் நான் தனியாகச் சுற்றித் திரிய அனுமதிப்பார். கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளின் இலக்கியத்தையும், ஒருவேளை அதன் முன்னாள் தலைநகரின் கட்டிடக்கலையையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால், ரஷ்யா உண்மையிலேயே பெருமைப்படக்கூடிய ஒரே விஷயம் அதன் கடற்படை வரலாறுதான் என்பது என் உறுதியான நம்பிக்கை. அதற்குக் காரணம் அதன் பிரம்மாண்டமான வெற்றிகள் அல்ல—அப்படிப்பட்ட வெற்றிகள் அதிகம் இல்லை—மாறாக, அந்த முழு முயற்சியையும் உயிர்ப்பித்த உன்னதமான மனப்பான்மைதான் அதற்குக் காரணம். இதை நீங்கள் ஒரு খেয়াল அல்லது பாவனை என்று கூடச் சொல்லலாம்; ஆனால் ரஷ்யப் பேரரசர்களில் கனவு காண்பவராகத் திகழ்ந்த ஒரே ஒருவரான 'பீட்டர் தி கிரேட்' (Peter the Great) உருவாக்கிய அந்த அமைப்பு, மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இலக்கியம் மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றின் உண்மையான கலவையாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. பிரிட்டிஷ் கடற்படையை மாதிரியாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், செயல்பாடு குறைந்து அலங்காரம் மேலோங்கியிருந்த இந்தக் கடற்படை, வெற்றியை விட கண்டுபிடிப்பு உணர்வால் நிரம்பியிருந்தது; மேலும், எந்த விலையையும் கொடுத்து உயிர் பிழைப்பதை விட வீரச் செயல்களையும் தியாகத்தையும் அதிகம் நாடியது. இந்தக் கடற்படை, உண்மையிலேயே குறையற்ற, கிட்டத்தட்ட அருவமான ஒரு ஒழுங்கின் கனவாக இருந்தது—ரஷ்ய மண்ணில் எங்கும் அதை அடைய முடியாததால், உலகின் பெருங்கடல்களில் பேணப்பட்ட ஓர் ஒழுங்கு அது.

ஒரு குழந்தை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு கலை ரசனையாளன்: அது தோற்றங்களுக்கும், காட்சிப் பதிவுகளுக்கும், உருவங்களுக்கும், கோடுகளுக்கும் பதிலளிக்கிறது. முழு அளவிலான யதார்த்தத்தை அடைய விரும்பிய கப்பல் மாதிரிகளில், பாய்மரங்களின் காடுகளுக்கு நடுவே, தங்க முலாம் பூசப்பட்ட சட்டங்களுக்குள் முழு முகமாகவும் பக்கவாட்டுத் தோற்றத்திலும் மங்கலாகத் தெரிந்த, சவரம் செய்த அந்த அட்மிரல்களை விட வாழ்க்கையில் நான் அதிகம் விரும்பியது வேறு எதுவும் இல்லை. பதினெட்டாம் மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு சீருடைகளை அணிந்திருந்த அவர்கள்—கபோட்கள் அல்லது உயர்ந்த காலர்கள், பர்டாக் இலைகளைப் போன்ற விளிம்புகளுடன் கூடிய தோள்பட்டைகள், விக் தலைமுடிகள், மற்றும் மார்பின் குறுக்கே செல்லும் அகன்ற நீலப் பட்டைகள் ஆகியவற்றுடன்—ஒரு பரிபூரணமான, அருவமான இலட்சியத்தின் கருவிகளைப் போலவே வியக்கத்தக்க வகையில் காட்சியளித்தனர். அவர்களைச் சுற்றிலும் பளபளத்துக் கொண்டிருந்த வெண்கல விளிம்புகளுடைய வானியல் கருவிகள், திசைகாட்டிகள், இருகண்நோக்கிகள், மற்றும் செக்ஸ்டன்ட்களைப் போலவே அவர்களும் துல்லியமாகத் தோன்றினர். தங்கள் எஜமானர்களை விட அதிகத் துல்லியத்துடன், நட்சத்திரங்களுக்குக் கீழே ஒரு மனிதனின் நிலையை அவர்களால் கணக்கிட முடிந்தது! அவர்களும் வாழ்க்கைக் கடலை வழிநடத்த முடிந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்றுதான் ஒருவர் விரும்ப முடியும்: சித்தாந்தங்களின் மலிவான தள அளவியலுக்குப் பதிலாக, தங்கள் முக்கோணவியலின் கடுமைகளுக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும்; யதார்த்தத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு கனவின்—ஒரு கானல் நீரின்—படைப்பாக இருக்க வேண்டும். இன்றுவரை, நாட்டின் தேசியச் சின்னம் அந்த அருவருப்பான, இருதலைப் பேரரசின் பறவையாகவோ அல்லது ஏறக்குறைய மேசோனிக் சுத்தியல் மற்றும் அரிவாளாகவோ இல்லாமல், ரஷ்யக் கடற்படையின் கொடியாக—நமது புகழ்பெற்ற, உண்மையிலேயே அழகான புனித ஆண்ட்ரூவின் கொடியாக: மாசற்ற வெள்ளைப் பின்னணியில் ஒரு நீல நிற சிலுவையாக—இருந்திருந்தால் நாடு இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில், நானும் என் தந்தையும் மளிகைப் பொருட்கள் அல்லது புகைப்பட உபகரணங்களான ஃபிலிம், டெவலப்பிங் இரசாயனங்கள், பேப்பர் போன்றவற்றை வாங்குவதற்காகக் கடைகளில் நிறுத்தி, காட்சிப் பலகைகளில் உள்ளவற்றைப் பார்க்கச் சிறிது நேரம் நிற்போம். நகரின் மையப்பகுதி வழியாக நாங்கள் நடந்து செல்லும்போது, பல்வேறு கட்டிடங்களின் முகப்புகளைப் பற்றிய வரலாற்றை அவர் எனக்கு விவரிப்பார்: போருக்கு அல்லது 1917-ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பு அங்கு என்ன இருந்தது, அதன் கட்டிடக் கலைஞர், உரிமையாளர் மற்றும் குத்தகைதாரர்கள் யார், அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது, மற்றும்—அவரது பார்வையில்—அதற்கான காரணங்கள் என்ன என்பது போன்ற விவரங்களை அவர் கூறுவார். ஆறு அடி உயரமுள்ள அந்த கப்பல் கேப்டனுக்குப் பொதுமக்களின் வாழ்க்கை முறை குறித்து நிறையத் தெரிந்திருந்தது; காலப்போக்கில், அவரது சீருடையை நான் ஒரு வகையான 'மறைப்பு' (camouflage) போலப் பார்க்கத் தொடங்கினேன்; அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், 'வெளித்தோற்றம்' மற்றும் 'உண்மைத்தன்மை' ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு குறித்த எண்ணம் என் பள்ளிச் சிறுவன் மனதில ஆழமாகப் பதிந்தது. அவர் சுட்டிக்காட்டிய வீடுகளின் முகப்புகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்களைப் போலவே, என் தந்தையின் சீருடையும் இந்த உண்மையை நான் உணர்வதில் முக்கியப் பங்காற்றியது. ஒரு பள்ளிச் சிறுவனுக்கு, இத்தகைய முரண்பாடு இயல்பாகவே ஏதோ ஒரு ஏமாற்று வேலைக்கான அழைப்பு போலத் தோன்றியது (அதற்கான உண்மையான தேவை ஏதும் இல்லையென்றாலும் கூட); ஆனால் ஆழ்மனதில், உள்ளே என்ன நடந்துகொண்டிருந்தாலும், வெளிப்பார்வைக்கு நலமாக இருப்பது போன்ற தோற்றத்தை நிலைநிறுத்தும் கொள்கையை அது எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ரஷ்யாவில், ராணுவத்தினர் வீட்டிலிருக்கும்போது கூட சாதாரண குடிமக்கள் அணியும் ஆடைகளை அரிதாகவே அணிகிறார்கள். இதற்கு ஒரு காரணம் அவர்களது ஆடைத் தொகுப்பு பெரிதாக இல்லாதது என்றாலும், இது முக்கியமாக 'பதவி அந்தஸ்து' (rank) தொடர்பான ஒரு கருத்தாக்கத்தோடு தொடர்புடையது... ...அந்தச் சீருடைக்கும், அதன் விளைவாக உங்கள் சமூக அந்தஸ்துக்கும் ஏற்ற ஒருவிதமான கம்பீரம் அல்லது முக்கியத்துவம். குறிப்பாக நீங்கள் ஒரு அதிகாரியாக இருந்திருந்தால். பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது ஓய்வு பெற்றவர்கள் கூட, தங்கள் சேவைக்கால உடையின் ஏதேனும் ஒரு பகுதியை—வீட்டிலோ அல்லது பொது இடத்திலோ—தொடர்ந்து அணிந்திருப்பார்கள்: தோள்பட்டைச் சின்னங்கள் (epaulets) இல்லாத மேல் சட்டை (tunic), நீண்ட பூட்ஸ் காலணிகள், முன்புறம் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் விளிம்பு கொண்ட தொப்பி (peaked cap) அல்லது நீண்ட மேலங்கி (greatcoat)—இவை அனைத்தும் அவர்கள் ராணுவத்துடன் தொடர்புடையவர்கள் என்பதை அனைவருக்கும் உணர்த்தின (அணிந்திருப்பவர்களுக்கும் அதை நினைவூட்டின); ஏனெனில், ஒருமுறை கட்டளையிடும் அதிகாரியாக இருந்தவர் என்றென்றும் அந்த அதிகார மனப்பான்மையுடனேயே இருப்பார். இப்பகுதிகளில் உள்ள புராட்டஸ்டன்ட் மதகுருமார்களைப் போலவே இவர்களும் இருந்தனர்; கடற்படை அதிகாரியாக இருந்தால், அந்த ஒற்றுமை இன்னும் அதிகமாகத் தெரியும்—அதற்குக் காரணம் கழற்றி மாற்றக்கூடிய வகையிலான அந்த வெள்ளை நிறக் காலர் (collar) பகுதிதான்.

எங்கள் வீட்டு அலமாரியின் மேல் தட்டில் செல்லுலாய்டு மற்றும் பருத்தித் துணியால் ஆன அத்தகைய காலர்கள் நிறைய இருந்தன; பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நான் ஏழாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது பள்ளிச் சீருடைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன; அப்போது என் அம்மா அந்தக் காலர்களைச் சரியான அளவில் வெட்டி, என் சாம்பல் நிற (mouse-gray) ஜாக்கெட்டின் நிமிர்ந்து நிற்கும் காலர் பகுதியில் அவற்றை இணைத்துத் தைப்பார். அந்தப் பள்ளிச் சீருடையும் ஒருவித அரை-ராணுவத் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது: ஒரு ஜாக்கெட், கொக்கி (buckle) கொண்ட பெல்ட், அதற்கேற்ற கால்சட்டை மற்றும் பளபளப்பான முன்புற விளிம்பு கொண்ட தொப்பி. ஒருவர் தன்னை ஒரு ராணுவ வீரராக எவ்வளவு சீக்கிரம் நினைக்கத் தொடங்குகிறாரோ, அவ்வளவு தூரம் அது அந்த அரசுக்கு நல்லது. இதில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இருக்கவில்லை, ஆனால் அதன் நிறம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; அது காலாட்படையையோ அல்லது அதைவிட மோசமாக, காவல்துறையையோ நினைவூட்டியது. அது என் தந்தையின் கரும்-கருப்பு நிற நீண்ட மேலங்கியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது; அந்த மேலங்கியில் இருந்த இரண்டு வரிசை மஞ்சள் நிறப் பொத்தான்கள், இரவு நேரத் தெரு ஒன்றைப் போலக் காட்சியளிக்கும். அவர் அந்த மேலங்கியின் பொத்தான்களைக் கழற்றும்போது,

அதற்குக் கீழே அடர் நீல நிறத்திலான மற்றொரு சட்டை தெரியும்; அதிலும் அதே போன்ற பொத்தான்களின் வரிசை ஒன்று இருக்கும்—மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட மாலை நேரத் தெருவைப் போல. "ஒரு பெரிய வீதிக்குள் அமைந்த ஒரு தெரு"—

அருங்காட்சியகத்திலிருந்து வீடு திரும்பும்போது என் தந்தையை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி,

நான் அவரை அப்படித்தான் நினைத்துக்கொண்டேன். 16

சவுத் ஹாட்லியில் (South Hadley) உள்ள என் வீட்டின் பின்புற முற்றத்தில் இரண்டு காகங்கள் உள்ளன. அவை மிகவும் பெரியவை—கிட்டத்தட்ட 'ரேவன்' (raven) எனப்படும் பெரிய காகங்களின் அளவிலுள்ளவை—மேலும் வீட்டிற்கு வரும்போதோ அல்லது அங்கிருந்து கிளம்பும்போதோ நான் முதலில் பார்க்கும் விஷயமும் அவைதான். அவை ஒவ்வொன்றாக இங்கே தோன்றின: முதலாவது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, என் தாயார் இறந்தபோது வந்தது; இரண்டாவது கடந்த ஆண்டு, என் தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு வந்தது. எப்படியாயினும், அப்படித்தான் நான் அவற்றை முதலில் கவனித்தேன். இப்போது அவை எப்போதும் ஒன்றாகவே வருகின்றன அல்லது பறந்து செல்கின்றன; காகங்களுக்கு இயல்பான சத்தம் ஏதுமின்றி அவை மிகவும் அமைதியாக இருக்கின்றன. நான் அவற்றைப் பார்க்காமல் இருக்க முயற்சிக்கிறேன்—அல்லது குறைந்தது, அவற்றைக் கூர்ந்து கவனிக்காமலாவது இருக்க முயல்கிறேன். ஆனாலும், என் வீட்டின் பின்புறம் முற்றத்தின் விளிம்பில் தொடங்கி, சரிவுப் பாதையில் கால் மைல் தூரம் வரை நீண்டு, ஒரு சிறிய பள்ளத்தாக்கின் எல்லையில் உள்ள திறந்தவெளி வரை பரவியிருக்கும் பைன் மரத்தோப்பில் அவை தங்கியிருக்கும் வழக்கத்தை நான் கவனித்திருக்கிறேன்; அந்தத் திறந்தவெளியின் விளிம்பில் இரண்டு பெரிய பாறைகள் உள்ளன. அந்தப் பாறைகளின் மீது சூரிய ஒளியில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் காகங்களை அச்சுறுத்திவிடக் கூடாது என்பதற்காக, இப்போதெல்லாம் நான் அங்கு செல்வதில்லை. அவற்றின் கூட்டைத் தேடவும் நான் முயற்சிப்பதில்லை. அவை கருப்பு நிறத்தில் இருந்தாலும், அவற்றின் இறக்கைகளின் அடிப்பகுதி ஈரமான சாம்பலின் நிறத்தில் இருப்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். மழை பெய்யும்போது மட்டுமே நான் அவற்றைப் பார்ப்பதில்லை.

1950-ஆம் ஆண்டில் என்று நினைக்கிறேன், யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள் உயர் அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றுவதைத் தடை செய்யும் 'பொலிட்பீரோ' (Politburo) உத்தரவின்படி என் தந்தை ராணுவத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார். நான் தவறாக நினைக்கவில்லை என்றால், அந்த உத்தரவை ஜ்டானோவ் (Zhdanov) என்பவர் வரைவு செய்தார்; அக்காலத்தில் ஆயுதப்படைகளில் கொள்கை சார்ந்த விவகாரங்களுக்கு அவரே பொறுப்பாளராக இருந்தார். அப்போது என் தந்தைக்கு நாற்பத்தேழு வயதாகியிருந்தது; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் தனது வாழ்க்கையை மீண்டும் புதிதாகத் தொடங்க வேண்டியிருந்தது. அவர் மீண்டும் பத்திரிகைத் துறைக்கு—புகைப்படச் செய்தி சேகரிப்புப் பணிக்கு—திரும்ப முடிவு செய்தார். ஆனால் அவ்வாறு செய்வதற்கு, ஒரு பத்திரிகை அல்லது செய்தித்தாள் நிறுவனத்தில் அவருக்கு வேலை கிடைக்க வேண்டியிருந்தது; அது எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை: 1950-கள் யூதர்களுக்கு ஒரு கடினமான காலகட்டமாக இருந்தது. "வேரற்ற உலகளாவிய குடிமக்கள்" (rootless cosmopolitans) என்ற பெயரில் அவர்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரம் தீவிரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது; அதனைத் தொடர்ந்து 1953-ல் "மருத்துவர்களின் சதி" (Doctors' Plot) விவகாரம் வெடித்தது. வழக்கமாக நிகழும் ரத்தக் களரி இதில் தவிர்க்கப்பட்டதற்குக் காரணம், இச்சதியைத் தூண்டியவரான தோழர் ஸ்டாலின், அந்தப் பிரச்சாரம் உச்சத்தில் இருந்தபோதே எதிர்பாராத விதமாக உயிரிழந்ததுதான். ஆயினும், அதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பிருந்தே—மற்றும் அதற்குப் பின்னரும் சிறிது காலத்திற்கு—யூதர்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகளை 'பொலிட்பீரோ' (Politburo) திட்டமிடுவதாகப் பல வதந்திகள் பரவியிருந்தன. "ஐந்தாவது பிரிவின் வாரிசுகள்" (அதாவது யூதர்கள்) என்று முத்திரை குத்தப்பட்டவர்களை, சீன எல்லைக்கு அருகிலுள்ள 'பிரோபிட்ஜான்' (Birobidzhan) எனும் தொலைதூரப் பகுதிக்குக் கட்டாயமாக இடமாற்றம் செய்யப்போவதாக அந்த வதந்திகள் கூறின. "ஐந்தாவது பிரிவைச்" சேர்ந்த மிக முக்கியமான ஆளுமைகளான கிராண்ட்மாஸ்டர்கள், இசையமைப்பாளர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்திட்ட ஒரு கடிதம் கூட அப்போது புழக்கத்தில் இருந்தது. ரஷ்ய மக்களுக்குத் தாங்கள் இழைத்ததாகக் கூறப்படும் பெரும் தீமைக்கு, தொலைதூரப் பகுதிகளில் கடினமான உழைப்பின் மூலம் பிராயச்சித்தம் தேடிக்கொள்ள அனுமதிக்குமாறு மத்தியக் குழுவிடமும் தோழர் ஸ்டாலினிடமும் அக் கடிதம் கோரியிருந்தது. இந்தக் கடிதம் எந்த நாளிலும் *பிராவ்தா* (Pravda) நாளிதழில் வெளியாகும் என்றும், அதுவே மக்களை நாடு கடத்துவதற்கான சாக்காக அமையும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

ஆனால், உண்மையில் *பிராவ்தா*வில் வெளியானது ஸ்டாலினின் மரணச் செய்திதான். அதற்குள்ளாகவே நாங்கள் பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து, எங்கள் வீட்டில் இருந்த பியானோவை விற்றிருந்தோம்; உண்மையில் எங்கள் குடும்பத்தில் யாரும் அதை வாசிப்பதில்லை (எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க என் அம்மா ஒரு தூரத்து உறவினரை ஏற்பாடு செய்திருந்தும், அதில் எனக்குச் சிறிதும் ஆர்வமோ அல்லது பொறுமையோ இருக்கவில்லை). ஆயினும், அக்காலச் சூழலில், கட்சியைச் சாராத ஒரு யூதர் பத்திரிகையிலோ அல்லது செய்தித்தாளிலோ வேலை பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன; எனவே, வேறு இடத்திற்குச் செல்ல என் தந்தை முடிவெடுத்தார்.

மாஸ்கோவில் VDNKh நிறுவனத்துடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்ட பிறகு, பல ஆண்டுகளாக அவர் நாடு முழுவதும் பயணம் செய்தார். இதன் விளைவாக, இரண்டு கிலோ எடையுள்ள தக்காளி அல்லது "பேரிக்காய்-ஆப்பிள்" கலப்பினப் பழங்கள் போன்ற சிறிய அதிசயங்களை நாங்கள் அவ்வப்போது அனுபவித்தோம்; ஆனால் அவரது வருமானம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. எனவே, மாவட்ட வீட்டுவசதி அலுவலகத்தில் என் அம்மா பெற்ற சம்பளத்தை வைத்தே நாங்கள் மூவரும் வாழ்ந்து வந்தோம். அந்த ஆண்டுகள் எங்கள் வாழ்க்கையின் மிகவும் வறுமை மிகுந்த காலங்களாக இருந்தன; சரியாக அதே காலகட்டத்தில்தான் என் பெற்றோருக்கும் உடல்நலப் பிரச்சினைகள் ஏற்படத் தொடங்கின. அப்படியிருந்தும், என் தந்தை தனது இயல்பான சமூகத்தோடு பழகும் தன்மையைக் கைவிடவில்லை; அவருடன் நகரில் நடந்து செல்லும்போது, நாங்கள் அடிக்கடி அவரது பழைய கடற்படை நண்பர்களைச் சந்திப்போம்—அவர்கள் இப்போது படகு மன்றங்களை (yacht clubs) நடத்துபவர்களாகவோ, பழைய கப்பல் கட்டும் தளங்களைப் பாதுகாப்பவர்களாகவோ அல்லது 'நகிமோவ்' கடற்படைப் பள்ளி மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பவர்களாகவோ இருந்தனர். அப்படிப்பட்ட நண்பர்கள் பலர் இருந்தனர்; அவர்கள் அவரைப் பார்ப்பதில் எப்போதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவார்கள் (உண்மையில், அவர் மீது வெறுப்பு அல்லது மனக்கசப்பு கொண்ட ஒருவரைக் கூட—ஆணோ அல்லது பெண்ணோ—நான் சந்தித்ததே இல்லை). அந்த நண்பர்களில் ஒருவர்—கப்பல் நிறுவனத்தின் உள்-செய்தி இதழின் தலைமை ஆசிரியர், எளிமையான ரஷ்யப் பெயர் கொண்ட ஒரு யூதர்—இறுதியில் அவருக்கு வேலை கொடுத்தார்; என் தந்தை ஓய்வு பெறும் வரை அந்த இதழுக்காக லெனின்கிராட் துறைமுகத்திலிருந்து செய்திக் கட்டுரைகளை எழுதி வந்தார்.

அவர் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை நின்றுகொண்டே கழித்தார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது—"ஒரு நிருபர், ஓநாயைப் போல, தன் கால்களாலேயே பிழைப்பு நடத்துகிறார்," என்று அவர் அடிக்கடி சொல்வார்—கப்பல்கள், மாலுமிகள், கேப்டன்கள், கிரேன் இயந்திரங்கள் மற்றும் சரக்குகளுக்கு இடையே அவர் இயங்கினார். பின்னணியில் எப்போதும் இவை இருந்தன:

துத்தநாகம் போல மின்னும் பரந்த நீர்ப்பரப்பு, கப்பல் பாய்மரங்கள், மற்றும் கப்பலின் பின்பகுதியின் (stern) கருப்பு உலோக வடிவம்;

அதில் அந்தக் கப்பல் பதிவு செய்யப்பட்ட துறைமுகத்தின் பெயரின் முதல் அல்லது கடைசி சில வெள்ளை நிற எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்.

குளிர்காலத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா நேரங்களிலும், அவர் பளபளப்பான விளிம்பு கொண்ட கருப்பு நிறக் கடற்படைத் தொப்பியை அணிந்திருப்பார். அவருக்கு நீருக்கு அருகில் இருப்பது பிடிக்கும்; அவர் கடலை மிகவும் நேசித்தார். இந்த நாட்டில், சுதந்திரத்திற்கு மிக நெருக்கமான விஷயம் அதுதான்.

சில நேரங்களில், சும்மா கடலைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே போதுமானது—அவரும் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை அதைப் பார்த்தும், புகைப்படம் எடுத்தும் கழித்தார்.

ஏதோ ஒரு வகையில், ஒவ்வொரு குழந்தையும் எதற்காகவோ முயல்கிறது ...முதிர்வயதை அடையும் அவன், தன் வீட்டை—அந்தக் குறுகலான கூட்டை—விட்டு வெளியேறத் துடிக்கிறான். வெளியே! நிஜ வாழ்க்கையை நோக்கி! பரந்த உலகத்தை நோக்கி! ஒரு சுதந்திரமான வாழ்வை நோக்கி!

காலப்போக்கில், அவனது விருப்பம் நிறைவேறுகிறது. சிறிது காலத்திற்கு, புதிய வாய்ப்புகளும், தனக்கென ஒரு கூட்டை—தனக்கென ஒரு எதார்த்தத்தை—உருவாக்கும் முயற்சியும் அவனை ஆட்கொள்கின்றன.

பிறகு ஒரு நாள், அந்தப் புதிய எதார்த்தத்தை முழுமையாக அறிந்து, சுதந்திரத்தையும் அடைந்த பிறகு, பழைய கூடு மறைந்துவிட்டதையும், தனக்கு உயிர் கொடுத்தவர்கள் இறந்துவிட்டதையும் அவன் திடீரென உணர்கிறான். தன் இருப்புக்குக் காரணமான அந்த மூலத்தையே இழந்துவிட்டதாக அன்று அவன் உணர்கிறான். அந்த இழப்பின் பிரம்மாண்டம் அவனை நிலைகுலையச் செய்கிறது; அந்த இழப்பால் திகைத்துப்போன அவனது பகுத்தறிவு, அந்த இழப்பின் முக்கியத்துவத்தை இன்னும் பெரிதாகப் பார்க்கிறது.

"நிஜ வாழ்க்கை"யைத் தேடி அவன் மேற்கொண்ட இளமைக்காலப் பயணம்—அதாவது கூட்டை விட்டு அவன் வெளியேறிய செயல்—அந்தக் கூட்டைப் பாதுகாப்பற்றதாக விட்டுவிட்டது என்பதை அவன் உணர்கிறான். அதை மாற்ற எதுவும் செய்ய முடியாது; இருப்பினும், அவன் இயற்கையின் மீது பழி சுமத்தலாம்.

ஆனால், இயற்கையின் மீது பழி சுமத்த முடியாத ஒரு விஷயம் அவனுக்குப் புலப்படுகிறது: தான் உருவாக்கிய சாதனைகள்—தனது சொந்த முயற்சியால் அமைந்த எதார்த்தம்—அவன் கைவிட்ட அந்தக் கூட்டைப் போல உறுதியான அடித்தளம் கொண்டவை அல்ல. தன் வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒன்று உண்மையானதாக இருந்ததென்றால், அது தான் தப்பிக்கத் துடித்த அந்தக் குறுகலான, மூச்சுமுட்டும் கூடுதான் என்பதை அவன் உணர்கிறான். ஏனெனில், அந்தக் கூடு அவனால் கட்டப்படவில்லை; மாறாக, அவனுக்கு உயிர் கொடுத்தவர்களால் கட்டப்பட்டது. தனது சொந்த உழைப்பின் உண்மையான விலையை அவன் நன்கு அறிவான்; அடிப்படையில், தனக்கு வழங்கப்பட்ட வாழ்க்கையைத்தான் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் அவன் உணர்கிறான்.

தான் உருவாக்கிய அனைத்தும் எவ்வளவு திட்டமிடப்பட்டவை, எவ்வளவு கணக்கிடப்பட்டவை என்பதை அவன் அறிவான். இறுதியில், அவை அனைத்தும் எவ்வளவு நிலையற்றவை என்பதையும் அவன் அறிவான். ஒருவேளை எதுவும் உண்மையில் தொலைந்துபோகவில்லை என்றாலும், அதிகபட்சமாக, தான் உருவாக்கியதை ஒரு கைவினைத் திறனின் சான்றாகப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு மட்டுமே ஒருவருக்குக் கிடைக்கிறது—அதைப்பற்றிப் பெருமை பேசிக்கொள்ளும் சுதந்திரம் மட்டுமே இருக்கிறது.

ஏனெனில், அவனது திறமை எத்தகையதாக இருந்தாலும், அவனது முதல் அழுகுரலைக் கேட்ட அந்த ஆதிக்குடியான, உறுதியான கூட்டை அவனால் ஒருபோதும் மீண்டும் உருவாக்க முடியாது. அங்கே அவனை அமர்த்தியவர்களையும் அவனால் மீண்டும் உருவாக்க முடியாது. ஒரு விளைவாக (effect) இருக்கும் அவனால், தனது காரணத்தை (cause) மீட்டெடுக்க முடியாது. 19

எங்கள் வீட்டுப் பொருட்களிலேயே மிகப்பெரியது—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், அதிக இடத்தை அடைத்துக்கொண்டிருந்தது—என் பெற்றோரின் படுக்கைதான்; என் உயிருக்கே அதுதான் காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன். அது ஒரு பருமனான இரட்டைப் படுக்கை (double-bed); அதில் இருந்த செதுக்கு வேலைப்பாடுகள் வீட்டின் மற்ற அலங்காரங்களுடன் ஓரளவுக்குப் பொருந்தினாலும், அவை பிற்கால பாணியில் அமைந்திருந்தன. அதில் மலர் வடிவமைப்பு இருந்தது உண்மைதான், ஆனால் அந்த வடிவமைப்பின் பாணி 'ஆர்ட் நுவோ' (Art Nouveau) மற்றும் 'கன்ஸ்ட்ரக்டிவிசம்' (Constructivism) ஆகியவற்றின் வணிகரீதியான வடிவத்திற்கு இடைப்பட்டதாக இருந்தது. இந்தப் படுக்கை என் தாய்க்கு ஒரு தனிப்பட்ட பெருமைக்குரிய விஷயமாக இருந்தது; ஏனெனில், 1935-ல்—அதாவது என் பெற்றோரின் திருமணத்திற்கு முன்பே—ஒரு சாதாரணமான மரச்சாமான்கள் விற்கும் கடையில், மூன்று மடிப்புகள் கொண்ட கண்ணாடியுடன் கூடிய அதற்கேற்ற அலங்கார மேஜையுடன் (dressing table) சேர்த்து இதை மிகக் குறைந்த விலைக்கு அவர் வாங்கியிருந்தார். எங்கள் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி இந்தப் பள்ளமான படுக்கையைச் சுற்றியே அமைந்திருந்தது; குடும்பத்தின் மிக முக்கியமான முடிவுகள் அனைத்தும், நாங்கள் மூவரும் ஒரு மேஜையைச் சுற்றி அமர்வதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பரந்த படுக்கையின் மீது அமர்ந்திருக்கும்போதே எடுக்கப்பட்டன—அப்போது நான் அதன் கால் பகுதியில் அமர்ந்திருப்பேன்.

ரஷ்யாவின் வாழ்க்கைச் சூழலைக் கணக்கில் கொண்டால், இந்தப் படுக்கை ஒரு உண்மையான ஆடம்பரப் பொருளாகவே இருந்தது. என் தந்தை அந்தப் படுக்கையில் சுகமாகப் படுத்து ஓய்வெடுப்பதை மிகவும் விரும்பியதால், அவரைத் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தூண்டியது என் அம்மாதான் என்று நான் அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு. அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே கசப்பான மனக்கசப்பு அல்லது சண்டை ஏற்படும்போதுகூட—பொதுவாக எங்கள் வீட்டு வரவு-செலவுத் திட்டத்தால் அது தொடங்கும் ("மளிகைக் கடையில் நம் பணத்தையெல்லாம் வாரி இறைப்பதில் உனக்கு ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான ஆர்வம்!" என்று என் 'பாதி' இடத்தையும் அவர்களின் 'அறையையும்' பிரிக்கும் அலமாரிக்கு அப்பால் என் தந்தையின் ஆவேசமான குரல் ஒலிக்கும்; "நான் விஷம் அருந்தியவளாக உணர்கிறேன்—முப்பது வருடங்களாக உன் கஞ்சத்தனத்தால் விஷம் ஏற்றப்பட்டவளாக!" என்று என் அம்மா பதிலளிப்பார்)—அப்போதும் கூட, குறிப்பாகக் காலை வேளைகளில், அவர் மிகுந்த தயக்கத்துடனேயே படுக்கையை விட்டு எழுவார். எங்கள் வீட்டில் அதிக இடத்தை அடைத்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் படுக்கையை வாங்கப் பலர் நல்லதொரு தொகையை முன்மொழிந்தனர். ஆனால், பண நெருக்கடியில் நாங்கள் எவ்வளவு தவித்தாலும், அதை விற்கும் சாத்தியக்கூறு பற்றி என் பெற்றோர் ஒருபோதும் விவாதித்ததே இல்லை. அந்தப் படுக்கை வெளிப்படையான ஒரு ஆடம்பரப் பொருளாக இருந்தது; அதனால்தான் அவர்கள் அதை மிகவும் விரும்பினார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் முதுகைக் காட்டியபடி பக்கவாட்டில் படுத்திருப்பதும், அவர்களுக்கு இடையே சுருக்கங்கள் விழுந்த போர்வைகளால் ஆன ஒரு சிறிய இடைவெளி இருப்பதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அவர்கள் அங்கே படித்துக்கொண்டிருந்ததும், பேசிக்கொண்டிருந்ததும், மாத்திரைகளை விழுங்கிக்கொண்டிருந்ததும், ஒருவர் பின் ஒருவராக நோய்களுடன் போராடிக்கொண்டிருந்ததும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, மிகுந்த பாதுகாப்பிலும், அதே சமயம் மிகுந்த கையறுநிலையிலும் இருந்த தருணங்களில் அந்தப் படுக்கை அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது. அது அவர்களின் தனிப்பட்ட மறைவிடம், ஒரு இறுதித் தீவு—இந்த முழுப் பிரபஞ்சத்திலும் என்னைத் தவிர வேறு யாராலும் மீற முடியாத, அவர்களுக்கே உரிய ஓர் இடம். அது இப்போது எங்கு நின்றாலும், அது வாழ்வின் இழைகளில் ஒரு பெரும் ஓட்டை போலத் தெரிகிறது. ஏழரைக்கு ஐந்தடி அளவுள்ள ஒரு ஓட்டை. அந்தப் படுக்கை மெருகூட்டப்பட்ட வெளிர் பழுப்பு நிற மேப்பிள் மரத்தால் ஆனது, அது ஒருபோதும் கீச்சிட்டதில்லை.

எனது பாதி, கிட்டத்தட்ட கூரை வரை எட்டிய இரண்டு பெரிய வளைவுகள் வழியாக அவர்களின் அறையுடன் இணைந்திருந்தது—அந்த வளைவுகளை நான் தொடர்ந்து பல்வேறு சேர்க்கைகளால் நிரப்ப முயன்றுகொண்டிருந்தேன்... ...புத்தக அலமாரிகள் மற்றும் பயணப் பெட்டிகள், என் பெற்றோரிடமிருந்து என்னைப் பிரித்துக்கொள்ள, ...ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தனிமையைப் பெறுவதற்காக. ...ஒரு குறிப்பிட்ட ...அளவு என்று மட்டுமே பேச முடியும், ஏனெனில் அந்த இரண்டு வளைவுகளின் உயரமும் அகலமும்—கூடவே அவற்றின் மேல் விளிம்புகளின் சரசென் வடிவங்களும்—எந்தவொரு சிந்தனையையும் தடுத்தன... ...முழுமையான வெற்றி என்று இதைச் சொல்ல முடியாது. அதாவது, அந்த இடைவெளியைச் செங்கற்கள் கொண்டோ அல்லது பலகைகள் கொண்டோ அடைத்துவிடும் வாய்ப்பைத் தவிர—ஏனெனில் அது சட்டவிரோதமானது; எங்கள் வீட்டு வசதிக்கான அனுமதி ஒன்றரை அறைகளுக்கு மட்டுமே இருந்த நிலையில், அவ்வாறு செய்வது நடைமுறையில் இரண்டு அறைகளை ஆக்கிரமிப்பதற்குச் சமமாகிவிடும். கட்டிட மேலாளரின் அடிக்கடி நிகழும் ஆய்வுகளைத் தவிர, அண்டை வீட்டாருடனான எங்கள் உறவு எவ்வளவு இணக்கமாக இருந்தாலும், விஷயம் தெரிந்த அடுத்த கணமே அவர்கள் அதிகாரிகளிடம் எங்களைப் பற்றிப் புகார் அளித்திருப்பார்கள்.

எனவே, ஒரு இடைப்பட்ட தீர்வை நான் கண்டறிய வேண்டியிருந்தது; பதினைந்து வயதிலிருந்தே நான் அதில்தான் கவனம் செலுத்தினேன். விசித்திரமான பலவிதமான அமைப்புகளை நான் சோதித்துப் பார்த்தேன்; ஒரு கட்டத்தில், நான்கு மீட்டர் உயரமுள்ள ஒரு மீன் தொட்டியை (aquarium) உருவாக்கி, அதன் நடுவே என் பகுதியையும் அவர்கள் அறையையும் இணைக்கும் வகையில் ஒரு கதவை அமைப்பது குறித்தும் கூட யோசித்தேன். சொல்லத் தேவையில்லை, அத்தகைய கட்டிடக்கலைச் சாதனை என் திறனுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. இறுதியில், என் பக்கம் புத்தக அலமாரிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதும், என் பெற்றோரின் பக்கம் உள்ள திரைகளின் மடிப்புகளைக் கூட்டி அவற்றை மேலும் தடிமனாக்குவதுமே தீர்வாக அமைந்தது. சொல்லத் தேவையில்லை, அந்தத் தீர்விலோ அல்லது அந்த அடிப்படைப் பிரச்சினையிலோ அவர்களுக்கு எந்த மகிழ்ச்சியும் இருக்கவில்லை.

இருப்பினும், புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையைப் போல நண்பர்கள் மற்றும் தோழிகளின் எண்ணிக்கை அவ்வளவு வேகமாக அதிகரிக்கவில்லை; மேலும், புத்தகங்கள் என்னுடனேயே தங்கிவிட்டன. முழு நீளக் கண்ணாடிப் கதவுகள் கொண்ட இரண்டு அலமாரிகள் எங்களிடம் இருந்தன—அவை மற்றபடி சாதாரணமானவை என்றாலும் நல்ல உயரமானவை—அவை பாதிப் பிரச்சினையைத் தீர்த்தன. அவற்றின் பக்கவாட்டிலும் மேலேயும் நான் அலமாரிகளை அமைத்தேன்; அதே சமயம், என் பெற்றோர் நெளிந்து நுழைந்து என் அறைப் பகுதிக்கு வந்து செல்ல ஒரு குறுகிய பாதையை மட்டும் விட்டுவைத்தேன். என் தந்தைக்கு அந்த அமைப்பு பிடிக்கவில்லை; குறிப்பாக, என் அறைப் பகுதியின் மறுமுனையில் இருந்த ஒரு இருண்ட மூலையை அவர் தனிப்பகுதியாகப் பிரித்து வைத்திருந்ததே அதற்குக் காரணம்—அங்குதான் அவர் புகைப்படங்களை 'டெவலப்' செய்து 'பிரிண்ட்' எடுப்பார்; அந்த வேலையிலிருந்துதான் எங்கள் வாழ்வாதாரத்தின் கணிசமான பகுதி கிடைத்தது.

என் அறைப் பகுதியின் அந்த முனையில் ஒரு கதவு இருந்தது. என் தந்தை அந்த இருண்ட அறையில் வேலை செய்யாத நேரங்களில், நான் அந்தக் கதவு வழியாகவே வந்து செல்வேன்—"உங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கக்கூடாது என்பதற்காகத்தான்" என்று நான் என் பெற்றோரிடம் கூறினேன்; ஆனால் உண்மையில், அவர்களின் கண்காணிப்பைத் தவிர்க்கவும், என் விருந்தினர்களை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதையும் (மற்றும் அவர்களை விருந்தினர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதையும்) தவிர்க்கவே நான் அப்படிச் செய்தேன். இந்த வருகைகளின் உண்மையான நோக்கத்தை மறைக்க, நான் ஒரு மின்சார கிராமபோனை (record player) ஓடவிட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்; அதனால் என் பெற்றோருக்கு ஜே. எஸ். பாக்கின் (J. S. Bach) இசை மீது மெல்ல மெல்ல வெறுப்பு ஏற்பட்டது.

காலப்போக்கில், எனது புத்தகச் சேகரிப்பும் தனிமைக்கான தேவையும் பெருமளவில் அதிகரித்ததால், அறையில் எனக்குரிய பாதியை மேலும் பிரித்தமைத்தேன். இரு அலமாரிகளை மாற்றி அமைத்து, எனது படுக்கையையும் மேஜையையும் அந்த இருண்ட மூலையிலிருந்து மறைக்கும் வகையில் ஒரு தடுப்பை உருவாக்கினேன். முன்பு பயன்படுத்தப்படாமல் தாழ்வாரத்தில் கிடந்த மூன்றாவது அலமாரி ஒன்றை அந்த இரண்டுக்கும் இடையில் செருகி வைத்தேன். அதன் பின்பக்கப் பலகையை அகற்றிவிட்டாலும், கதவை அப்படியே விட்டுவிட்டேன். இதன் விளைவாக, ஒரு விருந்தினர் எனது அந்தத் தனிப்பட்ட இடத்திற்குள் நுழைய இரண்டு கதவுகளையும் ஒரு திரையையும் கடக்க வேண்டியிருந்தது. முதல் கதவு தாழ்வாரத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்; அங்கிருந்து தந்தையின் மூலைக்குச் சென்று திரையை விலக்க வேண்டும்; இறுதியாக, அந்தப் பழைய அலமாரியின் கதவைத் திறக்க வேண்டும். எங்கள் சூட்கேஸ்கள் அனைத்தையும் அந்த அலமாரிகளின் மேல் அடுக்கினேன். அவை ஏராளமாக இருந்தபோதிலும், கூரையைத் தொடும் அளவுக்கு உயரவில்லை. பார்ப்பதற்கு அது ஒரு தடுப்புச் சுவர் போலத் தோன்றியது; ஆனால் அதற்குப் பின்னால் ஒரு 'காவ்ரோஷ்' (Gavroche - தெருவோரச் சிறுவன்) பாதுகாப்பாக உணர முடியும்; அதே சமயம், மரீனா (Marina) எனும் ஒரு பெண் தனது மார்பகத்தை மட்டுமல்லாமல், அதற்கும் மேலாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவும் கூடும். 21

இந்த மாற்றங்களைப் பார்த்த என் பெற்றோரின் சந்தேகப் பார்வை, அந்தத் தடுப்புக்கு அப்பாலிருந்து எனது டைப்ரைட்டரின் சத்தம் வெளியே கேட்கத் தொடங்கியதும் சற்று தணிந்தது. அந்தத் திரை சத்தத்தை முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும், திறம்படக் குறைத்தது. அந்த டைப்ரைட்டரும் என் தந்தை கொண்டுவந்த "சீனச் சரக்குகளில்" (Chinese haul) ஒன்றுதான்; ஆனால் அதைத் தன் மகன் பயன்படுத்திக்கொள்வான் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைத்திருக்கவில்லை. செங்கல் கொண்டு அடைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கதவு இடைவெளியில் அமைந்திருந்த மேஜையில் அதை வைத்திருந்தேன்; அந்தக் கதவுதான் முன்பு இந்த "ஒன்றரை அறை"யை வீட்டின் மற்ற அறைகளுடன் இணைத்திருந்தது. அந்தச் சிறிய கூடுதல் இடவசதி அப்போதுதான் கை கொடுத்தது! சுவருக்கு மறுபுறம் வசிக்கும் அண்டை வீட்டாரிடம் ஒரு 'கிராண்ட் பியானோ' இருந்ததால், அவர்களின் மகள் வாசிக்கும்போது எழும் இசையைத் தவிர்க்க, எனது மேஜையின் மீது அமரும் வகையிலும் அந்த இடைவெளியில் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் வகையிலும் அமைக்கப்பட்ட அலமாரி அலகுகளைப் (shelving units) பயன்படுத்தினேன்.

ஒரு பக்கம், நடுவே ஒரு வழிப்பாதையுடன் கூடிய இரண்டு கண்ணாடிப் பதித்த அலமாரிகள்; மறுபக்கம், அகலமான, பழுப்பு நிறத்திலான, மெத்தை இல்லாத சோபாவிற்கு மேலே அரை மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்திருந்த, திரைச்சீலை கொண்ட ஒரு உயரமான ஜன்னல்; எனக்குப் பின்னால் இருந்த மூரிஷ் (Moorish) பாணி வளைவு வரை புத்தக அலமாரிகள் வரிசையாக அமைந்திருந்த ஒரு வளைவுப் பாதை; அந்த இடைவெளியை நிரப்பியிருந்த அலமாரிகள், அதோடு என் கண்முன்னே இருந்த மேஜை மற்றும் அதன் மீதிருந்த 'அண்டர்வுட்' (Underwood) தட்டச்சு இயந்திரம்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்ததே எனது தனிப்பட்ட உலகம் (*Lebensraum*). என் அம்மா அந்த இடத்தை நேர்த்தியாகச் சுத்தம் செய்வார்; என் அப்பா தனது சொந்தச் சிறிய அறைக்குச் செல்லும் வழியில் அந்த இடத்தின் வழியாகவே அங்குமிங்கும் நடப்பார்; அவ்வப்போது, ஏதேனும் ஒரு வாக்குவாதத்திற்குப் பிறகு, அவர்களில் ஒருவர் எனது பழைய ஆனால் வசதியான சாய்வு நாற்காலியில் தஞ்சம் புகுவார். மற்றபடி, அந்தப் பத்து சதுர மீட்டர் இடமும் எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானதாக இருந்தது—அதுவே நான் அறிந்ததிலேயே மிகச் சிறந்த பத்து சதுர மீட்டர் இடமாகும். ஒருவேளை இடத்திற்குத் தனக்கென ஒரு மனம் இருந்து, அது தன் பரவலைத் தானே தீர்மானிப்பதாக இருந்தால், அந்தப் பத்து மீட்டர் பரப்பில் ஏதேனும் ஒரு மீட்டர் இடமாவது என்னைத் அன்புடன் நினைவுகூர வாய்ப்புள்ளது. குறிப்பாக இப்போது, அந்நியர்களின் கால்களுக்கு அடியில் அது இருக்கும் நிலையில்.

உறவுகள் முறிந்துபோவதை ஏற்றுக்கொள்வது மற்ற இடங்களை விட ரஷ்யாவில் மிகவும் கடினமானது என்பதை நான் நம்பத் தயாராக இருக்கிறேன். சொல்லப்போனால், ஐரோப்பியக் கண்டத்தின் மற்ற மக்களை (ஜெர்மானியர்கள் அல்லது பிரெஞ்சுக்காரர்கள்) விட நாங்கள் ஓரிடத்தில் நிலையாக வசிக்கும் மக்கள்; அவர்கள் அடிக்கடி இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள்—அதற்குக் காரணம் அவர்களிடம் கார்கள் இருப்பது மட்டுமல்ல, வேறு காரணங்கள் இல்லாமலும் கூட அவர்கள் அப்படிச் செய்கிறார்கள்... ...எல்லைகளைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சிந்தியுங்கள்.

எங்களைப் பொறுத்தவரை, ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு என்பது வாழ்நாள் முழுமைக்குமானது; ஒரு நகரம், ஒரு நாடு என அனைத்தும் அப்படித்தான். எனவே, நிரந்தரம் குறித்த எண்ணமும், அதே சமயம் இழப்பு குறித்த உணர்வும் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன. சொல்லப்போனால், தனது பேராசை கொண்ட அரசு அமைப்பிற்காக அரை நூற்றாண்டு காலத்தில் கிட்டத்தட்ட ஆறு கோடி உயிர்களைப் பலிகொடுத்த ஒரு தேசம் (அதில் போரில் கொல்லப்பட்ட இரண்டு கோடியும் அடங்கும்), இயல்பாகவே தனது நிலைத்தன்மை குறித்த உணர்வை வலுப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தது. ஏனெனில், அந்தப் பலிகள் அனைத்தும் ஏற்கனவே இருந்த நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காகவே கொடுக்கப்பட்டன.

நான் இக்காரியங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பது, என் தாய்நாட்டின் உளவியல் போக்குடன் என்னை ஒன்றிணைத்துக்கொள்ள அல்ல. ஒருவேளை, நான் இங்கே கூறியவற்றிற்கான உண்மையான காரணம் முற்றிலும் வேறொன்றாக இருக்கலாம்: அதாவது, நிகழ்காலத்திற்கும் நினைவில் உள்ளவற்றிற்கும் இடையிலான முரண்பாடு. கற்பனையான உன்னத உலகத்தைப் பற்றிய சிந்தனையைப் போலவே, நினைவுகளும் யதார்த்தத்தின் தன்மையை பிரதிபலிக்கின்றன என்று நான் நம்புகிறேன். இப்போது நான் எதிர்கொள்ளும் யதார்த்தத்திற்கும், கடலுக்கு அப்பால் இருந்த அந்த "ஒன்றரை அறை" வீட்டிற்கும், அல்லது அங்கு வாழ்ந்து இப்போது இல்லாத அந்த இருவருக்கும் எந்தவிதமான ஒற்றுமையோ அல்லது தொடர்போ இல்லை. நான் மேற்கொண்ட அந்தத் தேர்வைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கையில், அதைவிட மலைக்கவைக்கும் வேறொரு தேர்வை என்னால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை. அது இரு அரைக்கோளங்களுக்கு இடையிலான, இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையிலான, நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புற நிலப்பரப்புகளுக்கு இடையிலான, மற்றும் இறந்தவர்களுக்கும் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் போன்றது. இதில் பொதுவான ஒரே அம்சம் எனது உடலும், ஒரு தட்டச்சு இயந்திரமும் மட்டுமே—ஆனால் அந்த இயந்திரம் வேறொரு தயாரிப்பு மற்றும் வேறொரு எழுத்துருவைக் கொண்டது.

என் பெற்றோர் வாழ்ந்த கடைசி பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் நான் அவர்களுடன் வாழ்ந்திருந்தால்—அவர்கள் இறக்கும்போது நான் அவர்கள் அருகிலேயே இருந்திருந்தால்—இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையிலான, அல்லது ஒரு ரஷ்ய நகரத்தின் தெருவுக்கும் அமெரிக்காவின் கிராமப்புற நெடுஞ்சாலைக்கும் இடையிலான அந்த முரண்பாடு எனக்கு இவ்வளவு தீவிரமாகத் தெரிந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன்; நினைவுகளின் தீவிரத் தாக்குதலுக்குப் பதிலாக, ஒரு உன்னத எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கை மேலோங்கியிருக்கும். முதுமை மற்றும் சோர்வு காரணமாக உணர்வுகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டிருக்கும்; அதனால் அந்தத் துயரம் ஒரு இயல்பான நிகழ்வாகக் கருதப்பட்டு, காலப்போக்கில் இயல்பாகவே கடந்து செல்லப்பட்டிருக்கும். ஆயினும், கடந்த கால நிகழ்வுகளைத் திரும்பிப் பார்த்து சாத்தியக்கூறுகளை அலசுவதை விடப் பயனற்ற செயல் வேறொன்றும் இல்லை; அதே சமயம், ஒரு செயற்கையான துயரத்தின் நேர்மறையான அம்சம் என்னவென்றால், அது ஒருவரை கலைக்குத் திரும்பத் தூண்டுகிறது. வறிய நிலையில் இருப்பவர்கள் எதையும் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பார்கள். நானும் எனது குற்ற உணர்வைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறேன்.

இந்த உணர்வைச் சமாளிப்பது கடினமான ஒன்றல்ல. இறுதியில், ஒவ்வொரு குழந்தையும் தன் பெற்றோரைப் பற்றி ஒருவித குற்ற உணர்வை உணர்கிறது; ஏனெனில், தங்களுக்கு முன்பாகவே தங்கள் பெற்றோர் இறந்துவிடுவார்கள் என்பதை அது எப்படியோ அறிந்திருக்கிறது. அந்தக் குற்ற உணர்வைக் குறைக்க, அக்குழந்தை விரும்புவதெல்லாம் பெற்றோர் ஒரு இயற்கையான மரணத்தை—அதாவது நோய், முதுமை அல்லது பல காரணங்களின் கலவையால் ஏற்படும் மரணத்தை—அடைய வேண்டும் என்பதுதான். ஆனால், அடிமைப்பட்ட ஒருவரின்—அதாவது சுதந்திரமாகப் பிறந்தும் அந்தச் சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்ட ஒருவரின்—மரணத்திற்கும் இத்தகைய அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்த முடியுமா?

இங்கே நான் 'அடிமைப்பட்டவர்' (bondsman) என்பதற்கான வரையறையைச் சுருக்குகிறேன்—இது ஏதோ அறிவார்ந்த பிடிவாதத்தாலோ அல்லது பரந்த மனப்பான்மை இல்லாமலோ அல்ல. அடிமைத்தனத்தில் பிறந்த ஒருவருக்குச் சுதந்திரத்தைப் பற்றிய உணர்வு இருக்கக்கூடும் என்பதை நான் தாராளமாக ஒப்புக்கொள்கிறேன்—அது மரபணு ரீதியாகவோ, ஆன்மீக ரீதியாகவோ, அல்லது வாசிப்பு அல்லது வெறும் செவிவழிச் செய்திகள் மூலமாகவோ இருக்கலாம். இருப்பினும், சுதந்திரத்திற்கான இந்த மரபணு சார்ந்த தாகம்—எந்தவொரு லட்சியத்தையும் போலவே—ஓரளவு நிலையற்றது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். இது மனதிலோ அல்லது உடலிலோ பதிந்திருக்கும் ஒரு உண்மையான நினைவல்ல. இதனால்தான் பல கிளர்ச்சிகளில் கொடூரமும் அர்த்தமற்ற வன்முறையும் காணப்படுகின்றன. இதனால்தான் அவை ஒடுக்கப்படுகின்றன—அல்லது ஒரே வார்த்தையில் சொன்னால், சர்வாதிகாரம் தலைதூக்குகிறது. அத்தகைய அடிமைப்பட்ட ஒருவருக்கோ அல்லது அவரது உறவினர்களுக்கோ, மரணம் ஒரு விடுதலையாகத் தோன்றலாம். (மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் புகழ்பெற்ற வரிகள்: "இறுதியில் விடுதலை! இறுதியில் விடுதலை! எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்கு நன்றி, இறுதியில் நாம் விடுதலை பெற்றுவிட்டோம்!")

ஆனால் சுதந்திரமாகப் பிறந்து, சிறைப்பட்ட நிலையில் இறப்பவர்களின் நிலை என்ன? அவர்கள்—மதரீதியான கருத்துக்களை இதில் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால்—மரணத்தை ஒரு ஆறுதலாகக் கருதுவார்களா? ஒருவேளை இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் அதை ஒரு இறுதி அவமானமாகவும், தங்கள் சுதந்திரத்தின் ஈடுசெய்ய முடியாத, முழுமையான திருட்டாகவும் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம். சரியாகச் சொன்னால், அவர்களின் உறவினர்களோ அல்லது மகனோ அதை எப்படிப் பார்ப்பார்களோ அப்படித்தான் அவர்களும் பார்ப்பார்கள்; சாராம்சத்தில் அது அப்படித்தான்—ஒரு இறுதித் திருட்டு.

தெற்கே உள்ள 'மினரல்னி வோடி' (Mineralnye Vody) எனும் இடத்திலிருந்த ஒரு சுகாதார ஓய்வு விடுதிக்குச் (health resort) செல்ல என் அம்மா டிக்கெட் வாங்கச் சென்ற அந்த நேரம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. வீட்டு வசதி அலுவலகத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பணியாற்றிய பிறகு, அவர் இருபத்தொன்று நாட்கள் விடுப்பு எடுத்திருந்தார்; அந்த ஓய்வு விடுதியில் தனது கல்லீரலுக்குச் சிகிச்சை பெற்றுக்கொள்ள அவர் திட்டமிட்டிருந்தார் (அது புற்றுநோய் என்று அவருக்குத் தெரியாமலே போய்விட்டது). நகர ரயில் நிலையத்தின் டிக்கெட் அலுவலகத்தில் நீண்ட வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது—அங்கு அவர் ஏற்கனவே மூன்று மணிநேரம் காத்திருந்தார்—பயணத்திற்காக வைத்திருந்த நானூறு ரூபிள் பணம் திருடப்பட்டதை அறிந்தார். அவரால் துயரத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் வீடு திரும்பி, பொதுவான சமையலறையில் நின்றுகொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழுதார். நான் அவரை எங்கள் "ஒன்றரை அறை" வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றேன்; அவர் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து அழுதுகொண்டே இருந்தார். இது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது, ஏனென்றால் இறுதிச் சடங்குகளைத் தவிர வேறு எந்தச் சூழலிலும் அவர் அழுததே இல்லை.

இறுதியில், நானும் என் தந்தையும் எப்படியோ பணத்தைத் திரட்டினோம், அவர் அந்த ஓய்வு விடுதிக்குச் சென்றார். ஆனால், அவர் வருந்தியது தொலைந்துபோன பணத்திற்காக அல்ல... எங்கள் குடும்பத்தில் கண்ணீர் என்பது அரிதான ஒன்று; ஒரு வகையில், ஒட்டுமொத்த ரஷ்யாவிற்கும் இது பொருந்தும். நான் சிறுவயதாக இருந்தபோது, "மிகவும் முக்கியமான தருணங்களுக்காக உன் கண்ணீரைச் சேமித்து வை," என்று அவர் என்னிடம் சொல்வார். அவர் விரும்பியதை விடவும் அதிகமாகவே நான் அதில் வெற்றிபெற்றுவிட்டேன் என்று அஞ்சுகிறேன்.

நான் இங்கே எழுதுவதை அவரும் அங்கீகரித்திருக்க மாட்டார் என்றே நினைக்கிறேன். நிச்சயமாக,

என் தந்தையும் இதை அங்கீகரித்திருக்க மாட்டார். அவர் மிகுந்த தன்மானம் கொண்ட மனிதர். அவமானகரமான அல்லது அருவருப்பான ஏதேனும் ஒன்று அவரை நெருங்கும்போது, அவரது முகம் ஒரே நேரத்தில் கசப்பும் அதே சமயம் சவாலும் கலந்த ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்தும். தனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த ஏதோ ஒன்றைப் பார்த்து, "என்னைச் சோதித்துப் பார்" என்று சொல்வது போல அது இருக்கும்.

...அது அவனை விட வலிமையானதாக இருந்தது. "அந்தக் கழிசடைகளிடமிருந்து வேறு எதை எதிர்பார்க்க முடியும்?" என்பது போன்ற சூழல்களில் அவன் அடிக்கடி சொல்லும் வாக்கியம் அது; அந்த வாக்கியத்தின் மூலம் அவன் தன் விதியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

அது ஒரு வகையான 'ஸ்டோயிசம்' (துன்பங்களை உணர்ச்சியின்றி ஏற்கும் மன உறுதி) அல்ல. அக்காலத்தின் எதார்த்தத்தில், எந்தவொரு பாவனையோ அல்லது தத்துவமோ—மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும்கூட—அதற்கு நேர் எதிரான சக்திகளுக்கு முழுமையாக அடிபணிய வேண்டிய கட்டாயத்தால் சிதைக்கப்படாமல் இருக்க முடியாது என்ற நிலை இருந்தது. (முகாம்களிலிருந்து திரும்பாதவர்கள் மட்டுமே சமரசமற்ற நேர்மைக்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருக்க முடிந்தது; திரும்பியவர்கள் மற்றவர்களைப் போலவே வளைந்து கொடுப்பவர்களாகவே இருந்தனர்.) அதே சமயம், அது ஒருவிதமான அவநம்பிக்கைவாதமும் (cynicism) அல்ல. அது, முற்றிலும் அவமானகரமான ஒரு சூழலிலும், பார்வையை விலக்கிக்கொள்ளாமல் நிமிர்ந்த நிலையில் நின்றுகொள்ளும் ஒரு முயற்சியாகவே இருந்தது. அதனால்தான் அங்கே கண்ணீருக்கு இடமே இருக்கவில்லை.

அந்தத் தலைமுறை ஆண்கள் எப்போதும் "இதுவா அல்லது அதுவா" (either-or) என்ற தேர்வை எதிர்கொண்டனர். தங்கள் மனசாட்சியுடன் (சில சமயங்களில் சாதகமான நிபந்தனைகளுடன்) சமரசம் செய்துகொள்வதில் மிகவும் திறமைசாலிகளாக இருந்த அவர்களின் குழந்தைகளுக்கு, இந்த ஆண்கள் பெரும்பாலும் எளிமையானவர்களாகவே தோன்றினர். நான் முன்பே சொன்னது போல, அவர்கள் தங்களுக்குள் ஆழமாகப் பார்ப்பதில் அதிக நேரம் செலவிடவில்லை. நாங்கள்—அதாவது அவர்களின் பிள்ளைகளாகிய நாங்கள்—உலகின் சிக்கலான தன்மையையும், நுணுக்கமான வேறுபாடுகள் மற்றும் மறைபொருள்களின் முக்கியத்துவத்தையும், எல்லாவற்றின் பின்னாலும் உள்ள உளவியல் அம்சங்களையும் நம்பி வளர்ந்தோம்; சொல்லப்போனால், நாங்களே எங்களை அப்படி வளர்த்துக்கொண்டோம். இப்போது, அவர்களைப் போன்ற வயதை அடைந்து, அதே உடல்வாகையும் அதே அளவுள்ள ஆடைகளையும் கொண்டவர்களாக மாறியிருக்கும் நிலையில், எல்லாமே அந்த "இதுவா அல்லது அதுவா" என்ற கொள்கைக்கும், ஒரு எளிய "ஆம்" அல்லது "இல்லை" என்பதற்கும் சுருங்கிவிடுவதை நாங்கள் காண்கிறோம். உலகம் ஒரு கொடூரமான இடம் என்பதையும், அதற்கு அதைவிடச் சிறந்த எதுவும் தேவையில்லை என்பதையும் அவர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே அறிந்திருந்தனர்; ஆனால் அதை உணர்ந்துகொள்ள எங்களுக்கு ஏறக்குறைய ஒரு வாழ்நாளே தேவைப்பட்டது. ...நாங்கள் கண்டுபிடித்து, மிகவும் நேர்த்தியாகக் கட்டமைத்த—அதற்காக எங்கள் மன உறுதியையே விலையாகக் கொடுக்கத் துணிந்த—அந்தச் சிக்கலான விஷயங்கள் அனைத்தையும், "ஆம்" மற்றும் "இல்லை" ஆகிய சொற்களே—எதையும் விட்டுவிடாமல்—மிகச் சரியாக உள்ளடக்கிவிடுகின்றன என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொண்டோம். 26

அவர்களின் வாழ்விற்கு ஒரு வாசகத்தை அல்லது குறிப்புரையைத் தேடுவதானால், அக்மதோவாவின் (Akhmatova) *Northern Elegies* (வடக்குத் துயர்ப் பாடல்கள்) தொகுப்பிலுள்ள இந்த வரிகளே அதற்குப் பொருத்தமாக அமைந்திருக்கும்:

ஒரு நதியைப் போல,

கடுமையான அந்த யுகம் என்னைச் சுழற்றித் திருப்பியது.

என் வாழ்க்கை மாற்றப்பட்டது. வேறொரு கால்வாய்க்குள்,

வேறொரு கரையைத் தாண்டி அது பாய்ந்தது,

இப்போது என் சொந்தக் கரைகள் எதுவென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவர்கள் தங்கள் குழந்தைப் பருவம், குடும்பம், பெற்றோர் அல்லது தாத்தாக்கள் பற்றி மிகக் குறைவாகவே பேசினார்கள். எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் இதுதான்: என் தாயின் தரப்புத் தாத்தாக்களில் ஒருவர் அப்பேரரசின் பால்டிக் மாகாணங்களில் (லாட்வியா, லிதுவேனியா, போலந்து) 'சிங்கர்' (Singer) நிறுவனத்தின் விற்பனைப் பிரதிநிதியாக இருந்தார்; தந்தையின் தரப்புத் தாத்தா செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஒரு அச்சகத்தை நடத்தி வந்தார். முதுமையால் ஏற்பட்ட மறதியோ அல்லது இயலாமையோ அல்ல அந்த மௌனம்; மாறாக, அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில் உயிர் பிழைத்திருக்கத் தங்கள் வர்க்கப் பின்னணியை மறைக்க வேண்டிய கட்டாயமே அதற்குக் காரணமாக இருந்தது. சோர்வே அறியாத கதைசொல்லியாகத் திகழ்ந்த என் தந்தை, பள்ளிப் பருவத்துத் துடுக்குத்தனமான சேட்டைகளை நினைவுகூர்ந்து பேசத் தொடங்கும்போதெல்லாம், என் தாயின் சாம்பல் நிறக் கண்கள் வீசும் எச்சரிக்கைப் பார்வை அவரை உடனடியாகத் தடுத்து நிறுத்திவிடும். தெருவில் யாராவது பேசும்போதோ அல்லது என் நண்பர்கள் யாராவது பேசும்போதோ காதில் விழும் பிரெஞ்சு மொழிச் சொற்றொடர்கள் அவரிடம் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தாது—ஆனால், என் எழுத்துக்களின் பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்புப் பிரதியை அவர் வாசித்துக் கொண்டிருந்ததை நான் ஒருமுறை கவனித்திருக்கிறேன். நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்; பிறகு, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், அவர் அந்தப் புத்தகத்தை மீண்டும் அலமாரியில் வைத்துவிட்டு என் தனிப்பட்ட வெளிக்கு (Lebensraum) அப்பால் சென்றுவிட்டார். திசைதிருப்பப்பட்ட ஒரு நதி, அந்நியமான, செயற்கையான முகத்துவாரத்தை நோக்கி வேகமாக ஓடுகிறது. அந்த முகத்துவாரத்தில் அது மறைந்துபோவதை ஒரு இயற்கையான நிகழ்வாகக் கருத முடியுமா? அப்படி என்றால், அதன் ஓட்டத்தின் கதி என்ன? தவறான திசையில் திருப்பப்பட்டு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மனித ஆற்றலின் நிலை என்ன? இந்தத் திசைமாற்றத்திற்கு யார் பொறுப்பேற்பார்கள்? இதற்கெனப் பொறுப்புக்கூற யாராவது இருக்கிறார்களா? இந்தக் கேள்விகளை எழுப்பும் அதே வேளையில், ஒரு முக்கியமான உண்மையையும் நான் மறக்கவில்லை: கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை, புதியதொரு வாழ்க்கையை—உதாரணமாக என்னுடையதை—உருவாக்கக்கூடும். அத்தகைய கட்டாயத் தேர்வுகள் இல்லாவிட்டால், என் வாழ்க்கை ஒருபோதும் நிகழ்ந்திருக்காது; அத்தகைய கேள்விகளும் எழுந்திருக்காது. இல்லை, நிகழ்தகவு விதிகளைப் பற்றி எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். என் பெற்றோர்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்காமல் போயிருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை. திசைமாற்றப்பட்ட, விலக்கிவிடப்பட்ட அந்த ஆற்றின் ஒரு கிளைநதியாக நான் இருப்பதால்தான் இத்தகைய கேள்விகள் எழுகின்றன. இறுதியில், நான் என்னிடமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

எனவே, சுதந்திரத்திலிருந்து அடிமைத்தனத்திற்கு மாறும் நிலை எப்போது, எங்கே தவிர்க்க முடியாததாகிறது? அது எப்போது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக மாறுகிறது—குறிப்பாக அப்பாவியான சாதாரண குடிமகனுக்கு? சுதந்திரமான நிலையிலிருந்து மாறுவது எந்த வயதில் குறைந்தபட்ச வலியையே தருகிறது? எந்த வயதில் இம்மாற்றங்கள் நினைவில் மிக மெல்லிய தழும்பை மட்டுமே விட்டுச் செல்கின்றன? இருபது வயதிலா? பதினைந்து? பத்து? ஐந்து? தாயின் கருப்பையிலா? இவை வெறும் சொல்லளவிலான கேள்விகள் (rhetorical questions) தானே? முழுமையாக அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது. ஒரு புரட்சியாளருக்கோ அல்லது வெற்றியாளருக்கோ, குறைந்தபட்சம், இதற்கான சரியான விடையாவது தெரிந்திருக்க வேண்டும். உதாரணமாக, செங்கிஸ் கானுக்கு அது தெரிந்திருந்தது. வண்டியின் சக்கர மையப்பகுதியை விட உயரமாகத் தலை தெரியும் எவரையும் அவன் கொன்றுவிடுவான். அப்படியென்றால், ஐந்து வயதில். ஆனால் அக்டோபர் 25, 1917 அன்று, என் தந்தைக்குப் பதினான்கு வயதும், என் தாய்க்குப் பன்னிரண்டு வயதும் ஆகியிருந்தது. அவளுக்குச் சிறிது பிரெஞ்சு மொழியும், அவருக்கு லத்தீன் மொழியும் தெரிந்திருந்தது. அதனால்தான் நான் இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்கிறேன். அதனால்தான் நான் என்னிடமே பேசிக்கொள்கிறேன்.

கோடைக்கால மாலைகளில், எங்கள் வீட்டின் மூன்று உயரமான ஜன்னல்களும் திறந்திருக்கும்; அப்போது ஆற்றிலிருந்து வீசும் காற்று, மெல்லிய வலைத் திரைக்கு (tulle curtain) அடியில் ஏதோ ஒரு பொருளின் வடிவத்தைப் பெற முயலும். ஆறு மிக அருகில் இருந்தது—வீட்டிலிருந்து வெறும் பத்து நிமிட நடைப்பயணத் தொலைவில்.

...அருகிலேயே சம்மர் கார்டன் (Summer Garden), ஹெர்மிடேஜ் (Hermitage), ஃபீல்ட் ஆஃப் மார்ஸ் (Field of Mars) ஆகியவை இருந்தன. ஆனாலும், அவர்கள் இளமையாக இருந்தபோதே கூட, நடைப்பயிற்சிக்காக வெளியே செல்வது அரிது—அதுவும் தனியாகவோ அல்லது ஜோடியாகவோ. நாள் முழுவதும் நின்றுகொண்டே வேலை செய்த பிறகு, மீண்டும் வெளியே செல்வதற்கு என் தந்தைக்குச் சிறிதும் விருப்பம் இருக்காது. என் தாயைப் பொறுத்தவரை, எட்டு மணி நேர வேலைக்குப் பிறகு வரிசைகளில் காத்திருப்பது அதே சோர்வை அளித்தது; அதோடு, மலைபோலக் குவிந்து கிடக்கும் வீட்டு வேலைகளும் இருந்தன. அவர்கள் வெளியே சென்றால், அது பெரும்பாலும் குடும்பக் கொண்டாட்டங்களுக்காகவோ—பிறந்தநாள்கள், திருமண நாள் விழாக்கள்—அல்லது திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதற்காகவோதான் இருக்கும்; நாடகங்களுக்குச் செல்வது மிக அரிது.

அவர்களுக்கு அருகிலேயே வாழ்ந்ததால், அவர்கள் வயதாவதை நான் கவனிக்கவில்லை. இப்போது, என் நினைவுகள் பல தசாப்தங்களுக்கு இடையே முன்னும் பின்னும் ஓடும்போது, பால்கனியிலிருந்து என் தாய் தன் கணவர் கீழே தள்ளாடி நடந்து செல்வதைப் பார்த்து, தனக்குள்ளேயே முணுமுணுப்பதை நான் காண்கிறேன்: "உண்மையிலேயே ஒரு கிழவர்... சத்தியமாக, அசல் கிழவர்." மேலும், அறுபதுகளில் அவர்களின் வாக்குவாதங்களை முடித்துவைக்கும் என் தந்தையின் வார்த்தைகளும் என் காதில் ஒலிக்கின்றன—"என்னைச் சாகடித்துக் குழிக்குள் தள்ளத்தான் நீ பார்க்கிறாய்"—முந்தைய தசாப்தத்தில் கதவை ஓங்கி அறைவதும், அவர் அங்கிருந்து விலகிச் செல்லும் காலடி ஓசையும் இருந்த இடத்தைப் பிடித்த வார்த்தைகள் அவை. நான் சவரம் செய்யும்போது, என் தாடையிலும் அதே வெள்ளி-சாம்பல் நிறக் குச்சிக் குறும்படிகள் (stubbles) தெரிவதை நான் பார்க்கிறேன்.

இப்போதெல்லாம் என் மனம் அவர்களின் முதுமைக் கால பிம்பத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது என்றால், அதற்கு முந்தைய நினைவுகளை விடச் சமீபத்திய நினைவுகள் தெளிவாகத் தங்கும் இயல்புதான் காரணமாக இருக்கக்கூடும். (இதனுடன் நேரியல் தர்க்கம் மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு மீதான நமது ஈடுபாட்டையும் சேர்த்துக் கொண்டால்—புகைப்படக் கலையின் கண்டுபிடிப்பு தவிர்க்க முடியாததாகிறது.) ஆனால், முதுமையை நோக்கி நான் நகர்வதும் இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்: ஒருவன் தன் இளமைப் பருவத்தைப் பற்றி—சொல்லப்போனால், பன்னிரண்டு வயதில் இருந்ததைப் பற்றி—கனவு காண்பது கூட அரிது. எதிர்காலத்தைப் பற்றி எனக்கு ஏதேனும் ஒரு கருத்து இருந்தால், அது அந்த ஆண்டுகளின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அவை 'ஓஸ்யா இங்கே இருந்தான்' (Osya Was Here) என்று 'நாளை மறுநாள்' என்பதன் மீது—குறைந்தபட்சம் காட்சி ரீதியாகவாவது—எழுதப்பட்டிருப்பதைப் போன்றவை.

பெரும்பாலான ஆண்களைப் போலவே, நானும் என் தாயை விட என் தந்தையைத்தான் அதிகம் ஒத்திருக்கிறேன். இருப்பினும், சிறுவயதில் நான் அவருடனேயே அதிக நேரம் கழித்தேன்—இதற்குக் காரணம் ஓரளவு போர்ச் சூழல், மற்றும் ஓரளவு என் தந்தை பின்னர் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்த நாடோடி வாழ்க்கை முறை. எனக்கு நான்கு வயதாக இருந்தபோதே அவர் எனக்கு வாசிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தார்; எனது உடல் அசைவுகள், குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களில் பெரும்பகுதி அவரிடமிருந்தே வந்தவை என்று நான் நம்புகிறேன்—புகைபிடிக்கும் பழக்கம் உட்பட.

ரஷ்யர்களின் சராசரி அளவுகோலின்படி பார்த்தால் அவர் குட்டையானவராகத் தெரியவில்லை—அவர் 1.60 மீட்டர் உயரமும், வெண்மையான சருமமும், சற்று பருமனான உடலமைப்பும் கொண்டவர். ஆற்று நீரின் நிறத்திலான வெளிர் நிற முடியை (வாழ்நாள் முழுவதும் அதை அவர் குட்டையாகவே வைத்திருந்தார்) மற்றும் சாம்பல் நிறக் கண்களைக் கொண்டிருந்தார். என் தந்தையின் வளைந்த, கம்பீரமான மூக்குக்கு (அம்சம் அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது) பதிலாக, அவருடைய நேரான, கிட்டத்தட்ட 'ரோமன்' பாணியிலான மூக்கு எனக்கு அமைந்ததில் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. "ஆ, அந்த மூக்கு!" என்று அவர் வார்த்தைகளுக்கு இடையே கவனமாக இடைவெளி விட்டுப் பேசத் தொடங்குவார். "அதுபோன்ற மூக்குகள்," —ஓர் இடைவெளி— "சொர்க்கத்தில் விற்கப்படுகின்றன," —ஓர் இடைவெளி— "ஒன்று ஆறு ரூபிள் வீதம்." பியரோ டெல்லா ஃபிரான்செஸ்கா வரைந்த 'ஸ்ஃபோர்ஸா' (Sforza) குடும்பத்தினரின் ஓவியங்களில் உள்ள முக அமைப்பை அது நினைவூட்டினாலும், அவரது மூக்கு சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு யூத மூக்காகவே இருந்தது; அந்த மூக்கு எனக்கு அமையாததில் அவர் மகிழ்ச்சியடைவதற்கு நியாயமான காரணமும் இருந்தது.

திருமணத்திற்குப் பிறகும் தனது கன்னிப் பெயர் (maiden name) மாறாமல் இருந்தபோதிலும், அவரது தோற்றத்தின் காரணமாக, அவரது வாழ்க்கையில் 'ஐந்தாவது அம்சம்'—அதாவது அவரது இன அடையாளம்—வழக்கத்தை விடக் குறைவான தாக்கத்தையே ஏற்படுத்தியது. வடக்கு ஐரோப்பிய அல்லது பால்டிக் பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கே உரிய தோற்றத்துடன் அவர் மறுக்க முடியாத அளவுக்குக் கவர்ச்சிகரமானவராக இருந்தார். ஒரு வகையில் இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது: அவருக்கு வேலை கிடைப்பதில் எந்தச் சிக்கலும் இருக்கவில்லை. தனது முதிர்ந்த வயது முழுவதும் அவர் தொடர்ந்து வேலை செய்தார். நடுத்தர வர்க்கப் பின்னணியை (petty-bourgeois background) அவரால் மறைக்க முடியவில்லை என்பதால், உயர்கல்விக்கான நம்பிக்கையைக் கைவிட வேண்டியதாயிற்று; பல்வேறு அலுவலகங்களில் செயலாளர் அல்லது கணக்காளராகப் பணியாற்றுவதிலேயே அவரது பணி வாழ்க்கை கழிந்தது. போர் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது: அவர் ஜெர்மானியப் போர்க்கைதிகள் முகாம் ஒன்றில் மொழிபெயர்ப்பாளராகப் பணியாற்றினார், மேலும் MVD படையில் 'ஜூனியர் லெப்டினன்ட்' அந்தஸ்தையும் வகித்தார். ஜெர்மனி சரணடைந்த பிறகு, அவருக்குப் பதவி உயர்வும் அமைச்சகத்தில் நிரந்தரப் பணியும் வழங்கப்பட்டன. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் சேருவதில் அவருக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லாததால், அந்த வாய்ப்பை மறுத்துவிட்டு, மீண்டும் செலவு மதிப்பீடுகள் மற்றும் கணக்கு வழக்குகளைப் பார்க்கும் பணிக்குத் திரும்பினார். "என் கணவருக்கு முதலில் வணக்கம் செலுத்துபவளாகவோ அல்லது எங்கள் கோட் வைக்கும் அலமாரியை ஆயுதக் கிடங்காக மாற்றுபவளாகவோ நான் இருக்க விரும்பவில்லை," என்று அவர் தனது மேலதிகாரிகளிடம் கூறினார்.

நாங்கள் அவரை மருஸ்யா, மன்யா அல்லது மனேчка (இவை அவரது சகோதரிகளும் என் தந்தையும் பயன்படுத்திய செல்லப் பெயர்கள்) என்று அழைத்தோம்; அதே சமயம் மஸ்யா மற்றும் கிசா ஆகிய பெயர்களை நானே உருவாக்கினேன். காலப்போக்கில், அந்தப் பிந்தைய இரண்டு பெயர்களும் புழக்கத்திற்கு வந்தன; என் தந்தைகூட அவரை அப்படித்தான் அழைக்கத் தொடங்கினார். 'கிசா'வைத் தவிர, மற்ற அனைத்தும் அவரது இயற்பெயரான 'மரியா'வின் பாசமான வடிவங்களே. ஆனால் 'கிசா'—அதாவது பூனையை அழைக்கும் அந்தச் செல்லப் பெயர்—அவருக்கு நீண்ட காலம் பிடிக்கவே இல்லை. "என்னை அப்படி அழைக்கத் துணியாதே!" என்று அவர் கோபமாகச் சொல்வார். "பூனைகளைப் போல நீ பயன்படுத்தும் அந்த வார்த்தைகளை நிறுத்திவிடு. இல்லையென்றால், உனக்கு பூனையின் மூளைதான் மிஞ்சும்!"

என் சிறுவயதில் சில வார்த்தைகளை—குறிப்பாக உயிரெழுத்துக்கள் நீட்டி உச்சரிக்க ஏதுவான வார்த்தைகளை—பூனையைப் போல இழுத்துச் சொல்லும் பழக்கம் எனக்கு இருந்தது; அதையே அவர் குறிப்பிட்டார். 'Meat' (இறைச்சி) என்பது அத்தகைய ஒரு வார்த்தை. எனக்குப் பதினைந்து வயதாகும்போது, எங்கள் வீடு முழுவதும் பூனை போல 'மியாவ்' என்று கத்தும் சத்தம் நிறைந்திருந்தது. என் தந்தையும் இந்தப் பழக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்டார்; நாங்கள் ஒருவரையொருவர் 'பெரிய பூனை' மற்றும் 'சிறிய பூனை' என்று அழைத்துக்கொள்ளவும், அப்படித்தான் பழகவும் தொடங்கினோம். 'மியாவ்', 'பர்-மியாவ்' அல்லது 'பர்-பர்-மியாவ்' போன்ற ஒலிகள் அந்தப் பூனைத்தன்மையைக் குறித்தன... ...நமது உணர்ச்சி அலைகளின் ஒரு பகுதி: ஒப்புதல், சந்தேகம், அக்கறையின்மை, பணிவு, நம்பிக்கை. படிப்படியாக, அம்மாவும் அவற்றைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார், ஆனாலும் முக்கியமாக, கையில் இருக்கும் விஷயத்திலிருந்து தனது பற்றின்மையைக் குறிக்கவே பயன்படுத்தினார்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, "கிசா" என்ற பெயர் அவளுடனேயே ஒட்டிக்கொண்டது, குறிப்பாக அவள் மிகவும் வயதானபோது. உருண்டையாக, இரண்டு பழுப்பு நிற சால்வைகளால் போர்த்தப்பட்டு, எல்லையற்ற அன்பும் மென்மையும் கொண்ட முகத்துடன், அவள் மிகவும் ஆடம்பரமாகவும்—ஏதோ ஒரு விதத்தில் தன்னடக்கத்துடனும் காணப்பட்டாள். அவள் எந்த நேரத்திலும் முணுமுணுக்கத் தொடங்கிவிடுவாளோ என்பது போலத் தோன்றியது. அதற்குப் பதிலாக, அவள் அப்பாவிடம், "சாஷா, இந்த மாத மின்சாரக் கட்டணத்தைச் செலுத்தினாயா?" என்று கேட்பாள். அல்லது, குறிப்பாக யாரையும் குறிப்பிடாமல்: "அடுத்த வாரம் வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது நமது முறை." அதன் அர்த்தம், தாழ்வாரங்கள் மற்றும் சமையலறையில் உள்ள தரைகளைக் கழுவி மெழுகு பூசுவது, அத்துடன் குளியலறை மற்றும் கழிப்பறையைச் சுத்தம் செய்வது. அவள் யாரிடமும் பேசவில்லை, ஏனென்றால் அதைச் செய்ய வேண்டியது அவள்தான் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

அந்தக் கடைசிப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், அவர்கள் அந்தச் சுத்தம் செய்தல் மற்றும் தேய்த்தல் வேலைகளை எல்லாம் எப்படிச் சமாளித்தார்கள் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கவே எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது. நிச்சயமாக, நான் வெளியேறியதால், உணவளிக்க வேண்டிய ஒரு வாய் குறைந்தது. அதனால், அவர்களால் அவ்வப்போது ஒருவரை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்க முடியும். ஆனாலும், அவர்களின் நிதிநிலையை (இரண்டு சொற்ப ஓய்வூதியங்கள்) மற்றும் அம்மாவின் குணத்தை அறிந்திருப்பதால், அவர்கள் அப்படிச் செய்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே. அதுமட்டுமின்றி, கூட்டுக் குடியிருப்புகளில் இதுபோன்ற விஷயங்கள் அரிதாகவே செய்யப்படுகின்றன: அண்டை வீட்டாரின் இயல்பான பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காணும் குணம், எப்படியாவது திருப்தி அடைய வேண்டும் என விரும்புகிறது. ஒரு உறவினரை அதைச் செய்ய அனுமதித்திருக்கலாம், ஆனால் கூலிக்கு அமர்த்தப்பட்ட ஒருவரை அல்ல.

எனது பல்கலைக்கழகச் சம்பளத்தில் நான் ஒரு பெரும் பணக்காரனாக மாறியிருந்தபோதிலும், டாலர்களை ரூபிள்களாக மாற்றுவதை அவர்கள் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவர்கள் அதிகாரப்பூர்வ மாற்று விகிதத்தை ஒரு கொள்ளையாகக் கருதினார்கள்; ...கள்ளச் சந்தையுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு மிகவும் எச்சரிக்கையாகவும் பயமாகவும் இருந்தார்கள். பிந்தைய காரணமே தீர்க்கமானதாக அமைந்தது போல் தெரிகிறது: 1964-ல்—எனக்கு ஐந்தாண்டுத் தண்டனை கிடைத்தபோது—அவர்களின் ஓய்வூதியம் ரத்து செய்யப்பட்டு, மீண்டும் புதிதாக வேலை தேட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதை அவர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்கள். அதனால், பெரும்பாலும் அது ஆடைகள் மற்றும் கலைப் புத்தகங்களாகவே சுருங்கியது, ஏனெனில் பிந்தையவை புத்தகப் பிரியர்களால் மிகவும் மதிக்கப்படும் என்று அறியப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் அந்த ஆடைகளை மிகவும் விரும்பினார்கள்—குறிப்பாக என் தந்தை, அவற்றை வெளிக்காட்டிக் கொள்வதில் அவருக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருக்கவில்லை. இருப்பினும், அந்தப் புத்தகங்களைத் தங்களிடமே வைத்துக்கொண்டார்கள்—எழுபத்தைந்து வயதிலும், பொதுப் பயன்பாட்டிற்கான தரையைச் சுத்தம் செய்து முடித்த பிறகு அவற்றை ஆழ்ந்து படிப்பதற்காக.

அவர்களின் வாசிப்பு ரசனை மிகவும் பரந்துபட்டதாக இருந்தது; எனினும், என் தாயார் ரஷ்ய இலக்கியத்தின் செவ்வியல் படைப்புகளையே (classics) அதிகம் விரும்பினார். இலக்கியம், இசை அல்லது காட்சி கலைகள் குறித்து என் பெற்றோரிடம் உறுதியான கருத்துகள் எதுவும் இருந்ததில்லை; ஆனால், தங்கள் இளமைப் பருவத்தில் லெனின்கிராட் நகரின் சில எழுத்தாளர்கள், இசையமைப்பாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்களை (ஜோஷ்சென்கோ, ஜபோலோட்ஸ்கி, ஷோஸ்தகோவிச் மற்றும் பெட்ரோவ்-வோட்கின் போன்றோர்) அவர்கள் நேரில் அறிந்திருந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்கள் வெறும் வாசகர்களாகவே—சொல்லப்போனால், படுக்கைக்குச் செல்லும் முன் வாசிக்கும் வழக்கமுள்ளவர்களாகவே—இருந்தனர்; அதே சமயம், தங்கள் நூலக அட்டைகளைப் புதுப்பிப்பதில் அவர்கள் மிகவும் கண்ணியமாகச் செயல்பட்டனர். வேல முடிந்து வீடு திரும்பும்போது, என் தாயார் தவறாமல் ஒரு நூலகப் புத்தகத்தை எடுத்து வருவார்; அது அழுக்காகாமல் இருக்கச் செய்தித்தாளால் சுற்றப்பட்டு, உருளைக்கிழங்கு அல்லது முட்டைக்கோஸ் இருந்த அதே கயிறுப் பைக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

நான் பதினாறு வயதில் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, நகர நூலகத்தில் உறுப்பினராகச் சேருமாறு எனக்குப் பரிந்துரைத்தவர் அவர்தான்; இரவில் தெருக்களில் வீணாகச் சுற்றித் திரிவதைத் தடுப்பது மட்டுமே அவரது நோக்கமாக இருந்திருக்காது என்றே நான் கருதுகிறேன். சொல்லப்போனால், எனக்கு நினைவிருக்கும் வரை, நான் ஒரு கலைஞனாக உருவாக வேண்டும் என்றே அவர் விரும்பினார். எது எப்படியாயினும், ஃபோன்டன்கா (Fontanka) ஆற்றின் வலது கரையில் அமைந்திருந்த அந்த முன்னாள் மருத்துவமனையின் கூடங்களும் நடைபாதைகளுமே எனது இன்னல்களின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைந்தன; என் தாயாரின் அறிவுரைப்படி அங்கு நான் கேட்ட முதல் புத்தகம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அது பாரசீகக் கவிஞர் சாடியின் (Saadi) *குலிஸ்தான்* (*ரோஜாத் தோட்டம்*) ஆகும். உண்மையில், என் தாயாருக்குப் பாரசீகக் கவிதைகள் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்தது. நானாகத் தேர்ந்தெடுத்த அடுத்த புத்தகம் மோபாசான் (Maupassant) எழுதிய *லா மெய்சன் டெல்லியர்* (*La Maison Tellier*) ஆகும்.

நினைவாற்றலையும் கலையையும் இணைக்கும் காரணி எதுவென்றால், அது தேர்ந்தெடுக்கும் திறனும் நுணுக்கமான விவரங்களின் மீதான ரசனையும்தான். இந்தக் கருத்து கலைக்கு (குறிப்பாக உரைநடைக்கு) ஒரு பெருமை சேர்ப்பதாக இருந்தாலும், நினைவாற்றலைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு அவமதிப்பாகவே தோன்றக்கூடும். ஆனால், அந்த அவமதிப்பு முற்றிலும் நியாயமானதே. நினைவாற்றல் என்பது ஒரு முழு நாடகத்தையும் அப்படியே சேமித்து வைப்பதில்லை; மாறாக, ஒரு காட்சியின் துணுக்குகள் போன்ற குறிப்பிட்ட விவரங்களையே அது தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில், மொத்தமாக நினைவுகூர முடியும் என்ற நம்பிக்கை—மனித இனம் தொடர்ந்து இயங்க உதவும் ஒரு நம்பிக்கை—அடிப்படையற்றது. அகரவரிசை ஒழுங்கின்றிச் சிதறிக் கிடக்கும், அதே சமயம் எந்தவொரு முழுமையான படைப்புத் தொகுப்பும் இல்லாத ஒரு நூலகத்தைப் போன்றதே நினைவாற்றல். 33

சமையலறைச் சுவரில் பென்சில் கோடுகள் மூலம் மற்றவர்கள் ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சியைப் பதிவு செய்வதைப் போலவே, என் தந்தையும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் என் பிறந்தநாளன்று என்னை பால்கனிக்கு அழைத்துச் சென்று புகைப்படம் எடுப்பார். அதன் பின்னணியில், 'பிரியோப்ராஷென்ஸ்கி ரெஜிமென்ட்' (Preobrazhensky Regiment) படைப்பிரிவுக்கான பேராலயம் அமைந்திருந்த ஒரு கல்-பரப்பு கொண்ட சதுக்கம் இருந்தது. போரின்போது, நகரின் வான்வழித் தாக்குதல் தங்குமிடங்களில் ஒன்று அந்தப் பேராலயத்தின் நிலவறையில் அமைந்திருந்தது; வான்வழித் தாக்குதல்களின்போது, நினைவுப் பிரார்த்தனைச் சீட்டுகளைப் போடுவதற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய மரப் பெட்டிக்குள் என் அம்மா என்னைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பார். ஆர்த்தடாக்ஸ் (Orthodoxy) மதப் பாரம்பரியத்திடமிருந்து நான் பெற்ற வெகு சில விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று; இதுவும் நினைவுகளுடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது.

ஆறு மாடி உயரமுள்ள நியோ-கிளாசிக்கல் (Neoclassical) கட்டிடக்கலை பாணியிலான அந்தப் பேராலயம், ஓக், லிண்டன் மற்றும் மேப்பிள் மரங்கள் நிறைந்த ஒரு சிறிய பூங்காவால் அழகாகச் சூழப்பட்டிருந்தது. இதுவே என் குழந்தைப் பருவ விளையாட்டு மைதானமாக இருந்தது; அங்கு விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் என்னை அழைத்துச் செல்ல என் அம்மா வருவதும்—அவர் என்னை இழுக்க, நான் என் கால்களை ஊன்றி நின்று கத்துவதும் (முரண்பட்ட உந்துதல்களின் குறியீடு)—வீட்டுப்பாடம் செய்ய என்னை வீட்டிற்கு இழுத்துச் செல்வதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அதே தெளிவுடன், பூங்காவின் குறுகிய பாதைகளில் ஒன்றில் என் அம்மா, தாத்தா மற்றும் அப்பா ஆகியோர் எனக்கு இருசக்கர மிதிவண்டி ஓட்டக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்றதையும் என்னால் காண முடிகிறது (இது ஒரு பகிரப்பட்ட இலக்கு அல்லது கூட்டு முயற்சியின் குறியீடு). உள்ளே, பேராலயத்தின் கிழக்குப் பக்கச் சுவரில், தடிமனான கண்ணாடிக்குப் பின்னால், 'ஆண்டவரின் உருமாற்றம்' (Transfiguration of the Lord) குறித்த ஒரு பெரிய, மங்கலான புனிதச் சித்திரம் (icon) தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது; வியப்பில் தரையில் வீழ்ந்து கிடந்த சிலருக்கு மேலே கிறிஸ்து காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தார். அந்தக் காட்சியின் அர்த்தத்தை யாரும் எனக்கு விளக்க முடியவில்லை—இப்போதும் கூட, அதை நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டேனா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. அந்தச் சித்திரத்தின் மீது மேகங்கள் சுழன்றுகொண்டிருந்தன; அவற்றை நான் எப்படியோ உள்ளூர் வானிலையுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தேன்.

அந்தச் சிறிய தோட்டம் கருப்பு நிற வார்ப்பிரும்பு வேலிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; அந்த வேலியைத் தாங்கும் தூண்களாகச் சீரான இடைவெளியில் பீரங்கிக்குழல்கள் (அவற்றின் வாய் பகுதி கீழ்நோக்கி இருக்குமாறு) நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. இவை கிரீமியப் போரின்போது பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து 'பிரியோப்ராஷென்ஸ்கி ரெஜிமென்ட்' படைப்பிரிவு கைப்பற்றிய போர்க்காலச் சின்னங்களாகும். அந்த வேலியின் வடிவமைப்பை முழுமைப்படுத்தும் விதமாக, கிரானைட் கற்களின் மீது மூன்றாக அடுக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பீரங்கிக்குழல்கள், கனமான வார்ப்பிரும்புச் சங்கிலிகளால் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. கீழே இருந்த முட்செடிகளில் விழுந்துவிடுவோமோ என்ற ஆபத்து உணர்விலும், சங்கிலிகள் எழுப்பிய அந்த உராய்வுச் சத்தத்திலும் மகிழ்ச்சி கண்டபடி, குழந்தைகள் அவற்றில் கட்டுக்கடங்காத உற்சாகத்துடன் ஊஞ்சலாடுவார்கள். சொல்லவே வேண்டியதில்லை, இது கண்டிப்பாகத் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது; தேவாலயக் காவலாளி எங்களை எப்போதும் விரட்டிக்கொண்டே இருப்பார். தூபத்தின் வாசனையும், அசைவற்ற சடங்குகளும் நிறைந்த தேவாலயத்தின் உட்பகுதியை விட, அந்த வேலிதான் எங்களுக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றியது என்பது சொல்லாமலே விளங்கும். "அவற்றைப் பார்க்கிறாயா?" என்று என் தந்தை கனமான சங்கிலி வளையங்களைச் சுட்டிக்காட்டி என்னிடம் கேட்பார். "அவை உனக்கு எதை நினைவூட்டுகின்றன?" நான் இரண்டாம் வகுப்பு மாணவன் என்பதால், "அவை 'எட்டு' (8) என்ற எண்ணின் வடிவத்தைப் போல இருக்கின்றன" என்று சொல்வேன். "சரி," என்று அவர் சொல்வார். "அந்த 'எட்டு' வடிவம் எதைக் குறிக்கிறது என்று உனக்குத் தெரியுமா?" "பாம்புகளையா?" "கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான். அது முடிவிலியின் (infinity) குறியீடு." "முடிவிலி... என்றால் என்ன?" "அதைப் பற்றி அங்கே போய்க் கேட்பதுதான் உனக்கு நல்லது," என்று ஒரு சிறு புன்னகையுடன் தேவாலயத்தை நோக்கித் தன் விரலை நீட்டியபடி அப்பா சொல்வார்.

பள்ளிக்குச் செல்லாமல் நான் தெருவில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த பகல் பொழுதில், தற்செயலாக என்னைச் சந்தித்த அவர்தான் என்னிடம் அதற்கான விளக்கத்தைக் கேட்டார்; எனக்குக் கடுமையான பல்வலி என்று சொன்னதும், அவர் என்னை நேராகப் பல் மருத்துவமனைக்கு இழுத்துச் சென்றார்—அதனால், நான் சொன்ன பொய்க்காக இரண்டு மணி நேரம் இடைவிடாத அச்சத்தை அனுபவிக்க நேர்ந்தது. அதுமட்டுமல்ல, ஒழுக்கமின்மை காரணமாகப் பள்ளியிலிருந்து நீக்கப்படும் சூழலில் இருந்தபோது, ஆசிரியர்கள் கூட்டத்தில் அவர் என் பக்கம் நின்றார். "எப்படித் துணிச்சல் வந்தது உங்களுக்கு! நம் ராணுவத்தின் சீருடையை அணிந்திருக்கும் ஒரு மனிதர் நீங்கள்!" —

"கடற்படைப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர் அவர்,

அம்மா," என்றார் அப்பா. "அவருக்காக நான் வாதாடுகிறேன், ஏனென்றால் நான் அவருடைய தந்தை. இதில்

ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. மிருகங்கள் கூட தங்கள் குட்டிகளைப் பாதுகாக்கின்றன. இதைப் பற்றி

பிரெம் (Brehm) எழுதியிருக்கிறார்." — "பிரெம்? பிரெம்? நான்... நான் இதை உங்கள் பிரிவின்

கட்சி அமைப்பிடம் தெரிவிப்பேன்." நிச்சயமாக, அவர் அதைச் செய்தார்.

"பிறந்தநாளன்றும் புத்தாண்டு அன்றும், நீங்கள் புத்தம் புதிய ஒன்றை அணிய வேண்டும்.

அது காலுறையாக இருந்தாலும் சரி" — இது அம்மாவின் குரல். "மேலதிகாரியை—அதாவது

முதலாளி அல்லது அதிகாரியை—சந்திப்பதற்கு முன் எப்போதும் பாடுங்கள். அது உங்களுக்கு

நம்பிக்கையைத் தரும்" (அப்பா பேசுகிறார்). "வீட்டை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, ஏதாவது ஒன்றை

மறந்துவிட்டதால் மீண்டும் உள்ளே செல்ல நேர்ந்தால், வெளியேறுவதற்கு முன் கண்ணாடியில்

பாருங்கள். இல்லையெனில், துரதிர்ஷ்டம் உங்களைத் தேடி வரும்" (மீண்டும் அவரே). "எவ்வளவு

இழக்கிறோம் என்று ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள். எவ்வளவு பெற முடியும் என்று

நினைத்துப் பாருங்கள்" (அதுவும் அவரே). "ஜாக்கெட் எடுத்துக்கொள்ளாமல் நடைப்பயிற்சிக்குச்

செல்லாதீர்கள்." "யார் என்ன சொன்னாலும், உங்களுக்குச் செந்நிற முடி இருப்பது ஒரு நல்ல

விஷயம்" (அது அம்மா).

இந்த அறிவுரைகளையும் ஆலோசனைகளையும் நான் கேட்கிறேன், ஆனால் அவை

துணுக்குகளாகவும் விவரங்களாகவும் மட்டுமே இருக்கின்றன. நினைவாற்றல் விஷயங்களைச் சிதைக்கிறது;

குறிப்பாக நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களைப் பொறுத்தவரை. அது மறதியின் கூட்டாளி,

மரணத்தின் கூட்டாளி. அது நீரை வெளியேற்றிவிட்டு, மிகச் சிறிய மீன்களை மட்டும் பிடிக்கும்

வலை போன்றது. காகிதத்திலாவது ஒருவரை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க அதை நீங்கள் பயன்படுத்த

முடியாது. நம் மூளையில் உரிமை கோரப்படாத லட்சக்கணக்கான நரம்பு செல்களுக்கு என்ன செய்வது?

பாஸ்டர்னாக்கின் (Pasternak) வரிகளுக்கு என்ன செய்வது: "விவரங்களின் சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளே, /

அன்பின் சர்வவல்லமையுள்ள கடவுளே"? எத்தனை விவரங்களைக் கண்ட பிறகு ஒருவன் தன்னைத்

தானே ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்? 37

அவர்களின் முகங்களை—அவருடையதையும் அவளுடையதையும்—நான் மிகத் தெளிவாகக்

காண்கிறேன்; அவர்களின் பல்வேறு உணர்ச்சிகளுடன், அதே சமயம் துணுக்குகளாகவும்: சில தருணங்கள்,

கணநேரங்கள். தாங்கமுடியாத சிரிப்புடன் இருக்கும் புகைப்படங்களை விட இது சிறந்தது;

இருப்பினும் அந்தப் புகைப்படங்களும் கூட சிதறிய துணுக்குகளாகவே இருக்கின்றன. அவ்வப்போது, என் பெற்றோர் குறித்த ஒரு பொதுவான, தொகுக்கப்பட்ட பிம்பத்தை—ஒரு குறியீடு, ஒரு சூத்திரம் அல்லது எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடிய ஒரு சித்திரம் போன்ற ஒன்றை—என் மனம் உருவாக்க முயல்வதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது; அதன் மூலம் என்னை அதிலேயே திருப்தியடையச் செய்ய அது முனைகிறது. நான் அதைச் செய்திருக்கலாம்; ஆனால் அதை நான் ஏன் எதிர்க்கிறேன் என்பதன் பின்னாலுள்ள அபத்தமான காரணமும் எனக்குத் தெரியும்: அந்த நினைவுக் துணுக்குகளுக்கு இடையே தொடர்ச்சி இல்லாமைதான் அது. நினைவிடமிருந்து அவ்வளவு அதிகமாக எதிர்பார்க்கக்கூடாது; இருட்டில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட (exposed) ஒரு சுருளில் புதிய பிம்பங்கள் தோன்றும் என்று நம்பக்கூடாது. இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை. ஆயினும், வாழ்க்கையின் வெளிச்சத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அந்தச் சுருளில் விடுபட்ட காட்சிகள் (frames) இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி அதைக் குறை கூறலாம்.

எதிலும் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதுதான் இதன் சாராம்சமாகத் தோன்றுகிறது. நினைவாற்றலின் குறைபாடுகள் என்பவை, ஒரு உயிருள்ள ஜீவன் இயற்கையின் விதிகளுக்கு அடிபணிந்து போவதன் சான்றுகளாகவே தெரிகின்றன. எந்தவொரு உயிரும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதில்லை. நீங்கள் ஒரு ஃபாரோவாக (எகிப்திய மன்னராக) இல்லாவிட்டால், ஒரு மம்மியாக மாற வேண்டும் என்று ஆசைப்படமாட்டீர்கள். நினைவின் பொருட்கள் இத்தகைய ஒரு நிதானத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை ஏற்றுக்கொண்டால், உங்கள் சொந்த நினைவாற்றலின் இந்தக் குணத்தையும் நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். ஒரு சாதாரண மனிதன் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது என்று கருதுவதில்லை; தனக்கோ அல்லது தான் எழுதிய எழுத்துக்களுக்கோ கூட ஒரு தொடர்ச்சியை அவன் எதிர்பார்ப்பதில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் காலை உணவாக என்ன சாப்பிட்டான் என்பதை நினைவில் கொள்வதில்லை. வழக்கமான மற்றும் திரும்பத் திரும்ப நிகழும் விஷயங்களின் விதி 'மறதி'தான். காலை உணவு என்பது ஒரு விஷயம்; நீங்கள் நேசிப்பவர்கள் வேறொரு விஷயம். இதை 'இடச் சிக்கனம்' (economy of space) என்று கருதுவதே சிறந்தது. மேலும், கவனமாகச் சேமித்து வைக்கப்பட்ட அந்த நரம்பு செல்களைப் பயன்படுத்தி, இந்த நினைவாற்றல் குறைபாடுகள் என்பவை, 'நாம் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் அந்நியர்கள்' என்ற உங்கள் சந்தேகத்தின் ஆழ்மனக் குரலா என்று சிந்திக்கலாம். அதாவது, சமூக உணர்வை விட—அல்லது ஒருவருக்கொருவர் கொண்ட பிணைப்பு உணர்வை விட—நமது தனிப்பட்ட சுதந்திர உணர்வே (autonomy) மிக வலிமையானது என்பது. ஒரு குழந்தை தன் பெற்றோரை நினைவில் கொள்வதில்லை, ஏனென்றால் அது எப்போதும் வெளிநோக்கிய பார்வையுடன், எதிர்காலத்தை நோக்கியே பயணிக்கிறது. அவனும் கூட எதிர்காலத் தேவைகளுக்காகத் தன் நரம்பு செல்களைச் சேமித்துக்கொண்டிருக்கலாம். 'நினைவாற்றல் எவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு நீண்ட ஆயுள்' என்பது பழமொழி. அல்லது வேறு விதமாகச் சொன்னால்: 'எதிர்காலம் எவ்வளவு நீளமானதோ, அவ்வளவு குறைவானதே நினைவாற்றல்'. உங்கள் நீண்ட ஆயுளுக்கான வாய்ப்புகளை மதிப்பிடுவதற்கும், எதிர்காலக் குடும்பத் தலைவனை (patriarch) அடையாளம் காண்பதற்கும் இது ஒரு வழியாகும். ஆணாதிக்கத் தலைவர்களோ அல்லது மற்றவர்களோ, தன்னாட்சி கொண்டவர்களோ அல்லது சார்ந்திருப்பவர்களோ—நாமும் நம்மையே திரும்பத் திரும்ப நிகழ்த்திக்கொள்கிறோம் என்பதும், நம் விஷயத்தில் அந்த 'உன்னத அறிவு' (Supreme Intelligence) தனது நரம்புச் செல்களைச் சிக்கனமாகவே பயன்படுத்துகிறது என்பதும் வருந்தத்தக்கதே.

குறைந்த பலன்களே கிடைத்தாலும், இது குறித்துச் சிந்திக்க என்னைத் தூண்டுவது, இத்தகைய மெய்யியல் (metaphysics) மீதான வெறுப்போ அல்லது எதிர்காலம் குறித்த அதிருப்தியோ அல்ல—என் நினைவாற்றலின் தன்மையால் உருவானவை அல்ல இவை. ஒரு எழுத்தாளரின் சுய-மாயையோ அல்லது என் பெற்றோரின் இழப்பில் இயற்கையின் விதிகளுடன் கூட்டுச் சேர்ந்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்படுமோ என்ற பயமோ இதற்குக் காரணமல்ல. குறைபாடுள்ள நினைவாற்றலுடன் (அல்லது அதன் போர்வையில்) இணைந்து செயல்பட்டு, அனைவருக்கும் தொடர்ச்சியை மறுக்கும் இயற்கையின் விதிகள், உண்மையில் அரசின் நலன்களுக்கே சேவை செய்கின்றன என்று நான் நம்புகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவற்றின் வெற்றிக்குத் துணைபோகும் எண்ணம் எனக்கில்லை. நிச்சயமாக, அந்த முதிய தம்பதியினரை எண்ணற்ற நிறுவனங்கள் மற்றும் அரசு அலுவலகங்களின் வாசல்களைக் கடக்க வைத்து, இறுதியில் அரசுக்குச் சொந்தமான தகன மேடையின் உலைக்களத்திற்குள் கொண்டு சேர்த்த அந்தப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகால நம்பிக்கைகள்—சிதைந்து, மீண்டும் துளிர்த்து, மீண்டும் சிதைந்தவை—மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் தன்மையைக் கொண்டவை; அவற்றின் கால அளவு மட்டுமல்ல, அதுபோன்ற பல நிகழ்வுகளும் அதற்குக் காரணம். ஆயினும், அந்தத் திரும்பத் திரும்ப நிகழும் நிகழ்வுகளின் சலிப்பிலிருந்து என் நரம்புச் செல்களைக் காத்துக்கொள்வதை விட, அந்த 'உன்னத அறிவு' தனது நரம்புச் செல்களைக் காத்துக்கொள்வதிலேயே அதிக அக்கறை கொண்டுள்ளது. எப்படியாயினும், என்னுடைய நரம்புச் செல்கள் ஏற்கனவே முழுமையாக அடைபட்டுப்போய்விட்டன. மேலும், விவரங்கள் மற்றும் துணுக்குகளின் நினைவுகள்—ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நினைவுக் குறிப்புகளைச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை—அரசின் நலனுக்கு உகந்தவை அல்ல...

...அது மட்டுமே என்னைத் தொடர்ந்து செல்லத் தூண்டுகிறது.

இதற்கிடையில், அந்த இரண்டு காகங்களும் அதிகத் துணிச்சலுடன் செயல்படத் தொடங்கியுள்ளன. அவை இப்போதுதான் என் வீட்டு முகப்புத் திண்ணைக்கு அருகில் வந்து இறங்கி, அங்கே குவிக்கப்பட்டிருக்கும் பழைய விறகுக்கட்டைகளின் மீது கம்பீரமாக உலாவிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவை கரியைப் போலக் கறுப்பாக இருக்கின்றன; நான் அவற்றை உற்றுநோக்காமல் இருக்க முயன்றாலும், அவற்றின் உருவ அளவில் ஒரு சிறிய வித்தியாசத்தை கவனித்திருக்கிறேன். ஒன்று மற்றொன்றை விடச் சிறியது—என் அம்மாவின் உயரம் என் அப்பாவின் தோள் வரை மட்டுமே இருந்ததைப் போல; ஆனால், அவற்றின் அலகுகள் ஒரே மாதிரியாக இருக்கின்றன. நான் பறவையியல் நிபுணன் அல்ல, ஆனாலும் காகங்கள் நீண்ட காலம் வாழக்கூடியவை என்று நம்புகிறேன்—குறைந்தபட்சம் 'ரேவன்' (raven) வகைக் காகங்களாவது நீண்ட காலம் வாழும். அவற்றின் வயதை என்னால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும், நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளும் வயதான தம்பதியரைப் போலவே அவை எனக்குத் தோன்றுகின்றன. அவற்றை விரட்டியடிக்கும் மனது எனக்கு இல்லை; அதே சமயம், அவற்றுடன் ஒருவிதமான நெருக்கத்தை அல்லது தொடர்பை எப்படி ஏற்படுத்துவது என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை. காகங்கள் வலசை போகும் பறவைகள் அல்ல என்பதும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. பயமும் தனிமையும்தான் தொன்மக் கதைகளின் (mythology) அடிப்படையாக அமைந்தவை என்றால், நிச்சயமாக நான் போதுமான அளவு தனிமையில் இருக்கிறேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இனிவரும் காலங்களில் எத்தனை விஷயங்கள் என் பெற்றோரை எனக்கு நினைவூட்டப் போகின்றன என்பதை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது. இருந்தாலும், இது போன்ற விருந்தினர்களைச் சந்திக்கும்போது, நல்ல நினைவாற்றல் இருந்து என்ன பயன்?

நினைவாற்றலின் முழுமையற்ற தன்மைக்கு ஒரு சான்று, அது தேவையற்ற அல்லது தற்செயலான விவரங்களைக்கூடத் தக்கவைத்துக்கொள்வதுதான். உதாரணமாக, போருக்குப் பிறகு எங்களிடம் இருந்த ஐந்து இலக்கங்களைக் கொண்ட முதல் தொலைபேசி எண்: 265-39. பள்ளியில் நான் பெருக்கல் வாய்ப்பாடுகளை மனப்பாடம் செய்துகொண்டிருந்த அதே காலகட்டத்தில் அந்தத் தொலைபேசி இணைப்பு வழங்கப்பட்டதால்தான், அந்த எண் இப்போதும் என் நினைவில் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இப்போது அந்த எண்ணால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை; "ஒன்றரை அறை" (Room and a Half) வீட்டில் நாங்கள் கடைசியாகப் பயன்படுத்திய எண்ணும் எனக்குத் தேவைப்படுவதில்லை. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக வாரந்தோறும் அந்த எண்ணை நான் டயல் செய்திருந்தாலும், அந்த இறுதி எண் இப்போது என் நினைவில் இல்லை. கடிதங்கள் உரிய இடத்தைச் சென்றடையாத சூழலில், தொலைபேசித் தொடர்பு மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது; ஒரு கடிதத்தைத் தடுத்து நிறுத்தி உரியவரிடம் சேர்ப்பதை விட, உரையாடலை ஒட்டுக் கேட்பது எளிதாக இருந்ததே அதற்குக் காரணம். ஆஹா, சோவியத் ஒன்றியத்திற்கு (USSR) மேற்கொள்ளப்பட்ட அந்த வாராந்திர அழைப்புகள்! சர்வதேசத் தொலைபேசிச் சேவைகள் ஒருபோதும் அதுபோலச் செழித்து வளர்ந்ததில்லை.

அந்த உரையாடல்களின்போது எங்களால் அதிகம் பேச முடியவில்லை; நாங்கள் கட்டுப்பாட்டுடன் பேச வேண்டியிருந்தது, நேரடியான சொற்களைத் தவிர்த்துச் சுற்றி வளைத்துப் பேசவும், மென்மையான அல்லது மறைமுகமான சொற்களைப் (euphemisms) பயன்படுத்தவும் வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. பெரும்பாலும் வானிலை மற்றும் உடல்நலம் பற்றிய பேச்சுதான்—பெயர்கள் எதுவும் இல்லை, நிறைய உணவுமுறை ஆலோசனைகள் மட்டுமே. மிக முக்கியமானது அந்தக்குரலைக் கேட்பதுதான்; ஒருவருக்கொருவர் இருப்பதை இவ்வளவு நேரடியான வழியில் உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது. அது சொற்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தகவல் பரிமாற்றம்; அதனால் எந்த விவரமும் என் நினைவில் இல்லை என்பதில் ஆச்சரியமில்லை—என் அம்மா மருத்துவமனையில் இருந்த மூன்றாவது நாளில் அப்பா சொன்ன பதிலைத் தவிர.

"மாஸ்யா எப்படி இருக்கிறாள்?" என்று நான் கேட்டேன். "உனக்குத் தெரியுமல்லவா, மாஸ்யா போய்விட்டாள்—அப்படியே சட்டென்று போய்விட்டாள்," என்று அவர் சொன்னார். "அப்படியே சட்டென்று" (just like that) என்ற சொற்றொடர் பயன்படுத்தப்பட்டதற்குக் காரணம், அந்தச் சூழலிலும் கூட, அவர் ஒரு மென்மையான அல்லது மறைமுகமான வார்த்தையைப் (euphemism) பயன்படுத்த முயன்றதுதான்.

அல்லது என் நினைவில் மேலெழுந்து வரும் இன்னொரு சாவி இது: துருப்பிடிக்காத எஃகால் ஆன நீளமான சாவி—எங்கள் சட்டைப் பைகளுக்குப் பொருந்தாதது, ஆனால் அம்மாவின் கைப்பையில் கச்சிதமாகப் பொருந்தக்கூடியது. அந்தச் சாவிதான் எங்கள் உயரமான வெள்ளைக் கதவைத் திறக்கும்; அந்த இடமே இப்போது இல்லாத நிலையில், அதை நான் ஏன் இப்போது நினைவுகூர்கிறேன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இதில் மறைமுகமான காமக் குறியீடு ஏதும் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை, ஏனெனில் எங்களிடம் அதன் மூன்று பிரதிகள் இருந்தன. சொல்லப்போனால், அப்பாவின் நெற்றி மற்றும் தாடையில் இருந்த சுருக்கங்களையோ, அல்லது அம்மாவின் இடது கன்னத்தில் இருந்த சிவந்த, லேசான வீக்கத்தையோ (அதை அவர் 'வாசோமோட்டர் நியூரோசிஸ்' என்று அழைப்பார்) நான் ஏன் நினைவுகூர்கிறேன் என்றும் எனக்குப் புரியவில்லை; ஏனெனில் அந்தத் தோற்றக்கூறுகளோ அல்லது அவற்றைச் சுமந்த மனிதர்களோ இப்போது இந்த உலகில் இல்லை. அவர்களின் குரல்கள் மட்டுமே என் நினைவில் பத்திரமாக இருக்கின்றன—ஒருவேளை அவர்களின் முகச்சாயல்கள் என்னில் கலந்திருப்பதைப் போலவே, அவர்களின் குரல்களும் என்னுள் கலந்திருப்பதாலோ என்னவோ. மற்றவை அனைத்தும்—அவர்களின் உடல், ஆடைகள், தொலைபேசி, சாவி, எங்கள் உடைமைகள் மற்றும் வீட்டுப் பொருட்கள்—எல்லாம் தொலைந்துபோய்விட்டன, ஒருபோதும் திரும்பப் பெற முடியாதபடி; எங்கள் ஒன்றரை அறை கொண்ட வீட்டில் ஒரு குண்டு விழுந்தது போல. அது மரச்சாமான்களைக் கூட சேதப்படுத்தாமல் விட்டுவிடும் நியூட்ரான் குண்டு அல்ல; மாறாக, நினைவுகளைக் கூட சின்னாபின்னமாக்கும் ஒரு 'காலக் குண்டு' (time bomb) அது. வீடு இன்னும் அப்படியே நிற்கிறது, ஆனால் அந்த இடம் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து துடைத்தெறியப்பட்டுவிட்டது; புதிய குத்தகைதாரர்கள்—இல்லை, *படைவீரர்கள்*—அங்கே குடியேறியிருக்கிறார்கள்; அத்தகையதுதான் இந்தக் குண்டின் செயல்முறை. ஏனெனில், இது மிக மெதுவான வேகத்தில் (slow motion) நடத்தப்படும் ஒரு போர். 43

அவர்களுக்கு ஓபரா இசைப் பாடல்கள், டெனர் (tenor) குரல் கலைஞர்கள் மற்றும் தங்கள் இளமைக்காலத் திரைப்பட நட்சத்திரங்கள் என்றால் கொள்ளைப் பிரியம்; ஆனால் ஓவியக்கலை அவர்களைச் சற்றும் ஈர்க்கவில்லை. கலைத்துறையில் 'கிளாசிக்கல்' (பாரம்பரிய) பாணியிலான விஷயங்களில் நாட்டம் கொண்ட அவர்கள், குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களை விடுவிப்பதில் மகிழ்ச்சி கண்டனர்; அதே சமயம், எனது இலக்கிய முயற்சிகள் அவர்களுக்குப் புரியாததாகவும், கவலை தருவதாகவும் இருந்தன. நான் தவறான பாதையில் செல்வதாக அவர்கள் கருதினர், என் எதிர்காலத்தைக் குறித்துக் கவலைப்பட்டனர்; ஆனாலும், நான் அவர்களின் பிள்ளை என்பதால் தங்களால் இயன்றவரை எனக்கு ஆதரவளித்தனர். பிற்காலத்தில், ஆங்காங்கே எனது படைப்புகள் வெளியாகத் தொடங்கியபோது, அவர்கள் பெருமிதமும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர்; ஆனால், ஒருவேளை நான் வெறும் கிறுக்கல்களாக எழுதிக்கொண்டிருந்து, வாழ்க்கையில் தோல்வியடைந்திருந்தாலும், என் மீதான அவர்களின் அணுகுமுறை துளியும் மாறியிருக்காது என்பது எனக்குத் தெரியும். அவர்கள் தங்களைவிட என் மீதே அதிக அன்பு கொண்டிருந்தனர்; அவர்களை நினைத்து எனக்குள் எழுந்த குற்ற உணர்வை அவர்கள் ஒருபோதும் புரிந்துகொண்டிருக்க மாட்டார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. அவர்களுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றியவை: உணவும், நேர்த்தியான உடைகளும், நல்ல ஆரோக்கியமுமே. அன்பிற்கான அவர்களின் வரையறைகள் அவைதான்; சொல்லப்போனால், என்னுடையதை விட அவை சிறந்தவையாகவே இருந்தன.

அந்த 'டைம் பாம்' (காலம் குறிக்கப்பட்ட வெடிகுண்டு) போன்ற ஆபத்தை அவர்கள் மிகுந்த துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டனர். அது என்றாவது ஒரு நாள் வெடிக்கும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்; ஆனாலும், தங்கள் வாழ்க்கை முறையை அவர்கள் மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. தங்களால் இயன்றவரை சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டே இருந்தனர்—படுக்கையிலேயே முடங்கிக் கிடந்த நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களுக்குத் தேவையான மளிகைப் பொருட்களைத் தேடி வாங்கித் தருவது, உடைகள், பணம் அல்லது ரத்தத்தை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வது எனத் தொடர்ந்து செயல்பட்டனர்.

...அக்காலத்தில் மிகவும் மோசமான சூழலில் இருந்தவர்களுடன். அவர்கள் என் நினைவில் இருந்தபடியே மாறாமல் இருந்தார்கள்; மற்றவர்களுக்குச் செய்யப்படும் கருணை சொர்க்கத்தில் பதியப்பட்டு என்றாவது ஒரு நாள் அதற்கான பலன் கிடைக்கும் என்று அவர்கள் ஆழமாக நம்பியதால் அல்ல அது. இல்லை, அது வெளிப்படையான சுபாவம் கொண்டவர்களின் இயல்பான, எந்தக் கணக்கீடும் இல்லாத பெருந்தன்மை—அதன் முதன்மைப் பயனாளியான நான் எட்ட முடியாத தூரத்தில் இருந்தபோது, அந்தப் பண்பு மற்றவர்களுக்கு இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கக்கூடும். இறுதியில், என் நினைவுகளின் தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டு அதனுடன் சமரசம் செய்துகொள்ள இதுவே எனக்கு உதவும் என்று நம்புகிறேன்.

இறப்பதற்கு முன் என்னைச் சந்திக்க அவர்கள் விரும்பியதற்கும், வரவிருக்கும் அந்தப் பெரும் வெடிப்பிலிருந்து (அரசியல் மாற்றத்திலிருந்து) தப்பிக்கும் ஆசைக்கோ அல்லது முயற்சிக்குக்கோ எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. அவர்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறவோ அல்லது தங்கள் வாழ்நாளை அமெரிக்காவில் கழிக்கவோ தயாராக இருக்கவில்லை. அத்தகைய பெரும் மாற்றத்தைச் சந்திக்கத் தங்களுக்கு வயது முதிர்ந்துவிட்டதாக அவர்கள் கருதினர்; அதிகபட்சமாக, அமெரிக்கா என்பது தங்கள் மகனைச் சந்திக்கக்கூடிய ஒரு இடத்தின் பெயராக மட்டுமே அவர்களுக்கு இருந்தது. நாட்டை விட்டு வெளியேற அனுமதி கிடைக்குமா என்ற சந்தேகமும், அப்படிச் சென்றால் அது வெற்றியடையுமா என்ற ஐயமும் கலந்த சூழலில் மட்டுமே அந்த இடம் அவர்களுக்கு உண்மையானதாகத் தோன்றியது. ஆனாலும், வெளியேறுவதற்கான அனுமதியை வழங்கும் பொறுப்பில் இருந்த அந்த இழிந்த அதிகாரிகளுடன் அந்த இரு பலவீனமான முதியவர்களும் ஆடிய விளையாட்டுகள் ஆச்சரியமானவை! அமெரிக்காவில் குடியேறும் எண்ணம் தனக்கு இல்லை என்பதைக் காட்டுவதற்காக என் அம்மா தனியாக விசாவுக்கு விண்ணப்பிப்பார்—அதாவது, தன் கணவர் ஒரு பிணையக் கைதியாக அங்கேயே தங்கியிருப்பார், அதுவே அவர் திரும்பி வருவதற்கான உத்தரவாதம். பிறகு அவர்கள் தங்கள் பாத்திரங்களை மாற்றிக்கொள்வார்கள். சில சமயங்களில், ஆர்வம் குறைந்துவிட்டது போலவோ அல்லது அமெரிக்க-சோவியத் உறவுகளின் தற்போதைய சூழலில் அத்தகைய முடிவுகளை எடுப்பது எவ்வளவு கடினம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டது போலவோ காட்டிக்கொண்டு, சிறிது காலத்திற்கு விண்ணப்பிப்பதையே நிறுத்திவிடுவார்கள். பின்னர், அமெரிக்காவில் ஒரு வாரம் தங்குவதற்கோ அல்லது பின்லாந்து அல்லது போலந்துக்குச் செல்வதற்கான அனுமதிக்கோ விண்ணப்பிப்பார்கள்.

அதன்பிறகு, அந்த நேரத்தில் நாட்டின் அதிபராக இருப்பவரைச் சந்திப்பதற்காக அவர் மாஸ்கோவுக்குச் செல்வார்; வெளியுறவு மற்றும் உள்துறை அமைச்சகங்களின் ஒவ்வொரு கதவையும் தட்டிப் பார்ப்பார். ஆனால் அனைத்தும் வீணாகவே முடிந்தன: மேலிருந்து கீழ் வரை அந்த அமைப்பு ஒருமுறை கூடத் தடுமாறவில்லை. ஒரு அமைப்பாக, அது தன்னை நினைத்து பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம். அதோடு, மற்ற எதையும் விட மனிதாபிமானமற்ற செயல்களைத் திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்துவது எப்போதும் எளிதானது. அத்தகைய முயற்சிகளுக்குத் தொழில்நுட்பத்தை இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய அவசியம் ரஷ்யாவுக்கு இல்லை; நாட்டின் ஒரே செல்வவளப் பெருக்கத்திற்கான வழி அதை ஏற்றுமதி செய்யத் தொடங்குவதுதான் என்று கூடச் சொல்லலாம்.

அவர்கள் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்; அதுவும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் அளவில். ஆயினும், ஒரு ஆறுதலையாவது—நம்பிக்கையை இல்லாவிட்டாலும்—நாம் இதிலிருந்து பெறலாம்: மரபணுத் தொகுப்புக்கு (genetic code) இறுதி வெற்றி கிடைக்காமல் போகலாம், ஆனால் இறுதிச் சொல் அதனிடமே இருக்கிறது. ஏனெனில், எனக்கு உயிரளித்ததற்காக மட்டுமல்லாமல், என்னை ஒரு அடிமையாக வளர்க்காமல் விட்டதற்காகவும் என் பெற்றோரிடம் நான் நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன். நான் பிறந்த சமூக எதார்த்தத்திலிருந்து என்னைப் பாதுகாப்பதற்காகவேனும், என்னை ஒரு கீழ்ப்படிதலுள்ள, விசுவாசமான சமூக உறுப்பினராக மாற்ற அவர்கள் தங்களால் இயன்றவரை முயன்றார்கள். அவர்கள் அதில் வெற்றிபெறவில்லை என்பதும், அதற்காக அவர்கள் கொடுத்த விலை—அவர்களின் கண்களை அவர்களின் மகனின் கைகள் மூடுவதற்குப் பதிலாக, அரசின் அடையாளம் தெரியாத கைகள் மூடியது என்பதும்—அவர்களின் குறைபாடுகளை விட அவர்களின் மரபணுக்களின் தரத்தையே பறைசாற்றுகின்றன; அந்த மரபணுக்களின் கலவையானது, இந்த அமைப்பால் அந்நியமானதாகக் கருதப்பட்டு நிராகரிக்கப்படும் வகையிலான ஒரு உடலை உருவாக்கியது. சிந்தித்துப் பார்த்தால், சகித்துக்கொள்ளும் அவர்களின் மனப்பான்மையின் கூட்டுவிளைவாக வேறென்ன விளைவை எதிர்பார்க்க முடியும்? இது தற்பெருமையாகத் தோன்றினால் தோன்றட்டும். அவர்களின் மரபணுக்களின் கலவை பெருமைக்குரியது; ஏனெனில், அது அரசுக்கு எதிராக நிமிர்ந்து நிற்கும் வல்லமை கொண்டதாக நிரூபிக்கப்பட்டது. அதுவும் சாதாரண அரசு அல்ல; மனித வரலாற்றிலேயே முதல் சோசலிச அரசு என்று தன்னைத்தானே அழைத்துக்கொள்ளும் அரசு—மரபணுப் பொறியியலில் சிறந்து விளங்கும் ஒரு அரசு. அதனால்தான் அதன் கைகள் எப்போதும் ரத்தக் கறையுடன் இருக்கின்றன—மனித மனவுறுதிக்குக் காரணமான செல்களைத் தனிமைப்படுத்தி முடக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்ட சோதனைகளின் விளைவு அது. இந்த அரசின் "ஏற்றுமதி" நடவடிக்கைகளின் அளவைக் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கையில், இன்று குடும்பம் தொடங்கத் திட்டமிடும் எவரும் ரத்த வகை அல்லது வரதட்சணையைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், தங்கள் துணையின் டிஎன்ஏ (DNA)-வைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும். ஒருவேளை, இதனால்தான் சில மக்கள் கலப்புத் திருமணங்களைச் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கிறார்களோ?

என் கண்முன்னே என் பெற்றோரின் இரண்டு புகைப்படங்கள் உள்ளன; அவை அவர்களின் இருபதுகளின் தொடக்கத்தில், இளமைப் பருவத்தில் எடுக்கப்பட்டவை. அவர் ஒரு கப்பலின் தளத்தில் நிற்கிறார்: நீராவிப் படகின் புகைபோக்கியின் பின்னணியில், புன்னகை பூத்த, கவலையற்ற முகம்; அவள் ரயில் பெட்டியின் படிகளில் நின்றுகொண்டு, மெல்லிய தோல் கையுறை அணிந்த கையை ஒருவித நளினத்துடன் அசைக்கிறாள்; பின்னணியில் நடத்துநரின் (conductor) மேலங்கியிலுள்ள பொத்தான்கள் மின்னுகின்றன. அவர்கள் இருவருக்கும் ஒருவரைப் பற்றி மற்றவருக்கு இன்னும் எதுவும் தெரியாது; நிச்சயமாக, என்னைப்பற்றியும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. அதோடு, ஒரு தனிநபரை—அதாவது ஒருவரின் சொந்த உடலமைப்பிற்கு வெளியே புறவயமான இருப்பைக் கொண்ட ஒருவரை—தன்னுடைய ஒரு பகுதியாகக் கருதுவது இயலாத காரியம். "ஆனால் அம்மாவும் அப்பாவும் / வேறு இருவர் அல்ல" என்று ஆடன் (Auden) கூறுவது போல. அவர்களின் கடந்த காலத்தை என்னால் மாற்ற முடியாது—அவர்கள் இருவரில் ஒருவரின் மிகச்சிறிய துகளாகக் கூட என்னால் மாற முடியாது—இருப்பினும், என் உணர்வுக்கு வெளியே அவர்கள் புறவயமான இருப்பைக் கொண்டிராத நிலையில், அவர்களை இருவரின் கூட்டுத்தொகையாகவும், அவர்களின் எதிர்காலமாகவும் என்னை நான் கருதுவதைத் தடுப்பது எது? இந்த வகையிலாவது, அவர்கள் பிறந்தபோது இருந்ததைப் போலவே சுதந்திரமாக இருக்கிறார்கள். என் அம்மாவையும் அப்பாவையும் நான் தழுவுகிறேன் என்ற எண்ணத்தால் ஏற்படும் மனக்கிளர்தியை என்னால் கடந்து செல்ல முடியுமா?

என் மண்டையோட்டிற்குள் இருப்பதை... ...பூமியில் எஞ்சியிருக்கும் அவர்களின் அந்தப் பகுதிக்கு? ஒருவேளை இருக்கலாம். அத்தகையதொரு சுய-மையமான (solipsistic) செயலைச் செய்யும் திறன் எனக்கு இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. அவர்களை எனது ஆன்மாவின் பரிமாணங்களுக்குள்—அவர்களுடையதை விடச் சிறியதான எனது ஆன்மாவிற்குள்—சுருக்கிக்கொள்வதை எதிர்க்காமல் இருப்பதே நல்லது என்று நினைக்கிறேன். என்னால் அதைச் சமாளிக்க முடியும் என்றே தோன்றுகிறது. பதிலுக்கு 'மியாவ்' என்று கத்தவா? அல்லது எனக்குள் 'பூனைக்குட்டி' என்று சொல்லிக்கொள்ளவா? அந்த 'மியாவ்' சத்தம் நம்பகத்தன்மையுடன் இருக்க, இப்போது என் மூன்று அறைகளில் எந்த அறைக்கு நான் ஓட வேண்டும்?

நானே அவர்கள்; நானே எங்கள் குடும்பம். யாருக்கும் தங்கள் எதிர்காலம் தெரியாது என்பதால், 1939-ன் ஒரு செப்டம்பர் இரவில், தங்களுக்கு ஒரு தப்பிக்கும் வழியை அமைத்துக்கொண்டோம் என்ற எண்ணம் அவர்கள் மனதில் தோன்றியதா என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. மிகச் சிறப்பாகச் சொன்னால், அவர்கள் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றுக்கொள்வதைப் பற்றியோ அல்லது ஒரு குடும்பத்தைத் தொடங்குவதைப் பற்றியோதான் நினைத்திருப்பார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். மிகவும் இளையவர்களாகவும்—அதோடு சுதந்திரமாகப் பிறந்தவர்களாகவும்—இருந்ததால், தாங்கள் பிறந்த நாடுதான்—எந்த வகையான குடும்பத்தை அமைத்துக்கொள்ள உங்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதையோ, அல்லது அத்தகைய உரிமை உங்களுக்கு இருக்கிறதா என்பதையோ—தீர்மானிக்கும் ஒரு அதிகார மையமாக இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் ஒருவேளை உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள். இதை அவர்கள் உணர்ந்த நேரத்திற்குள், நம்பிக்கையைத் தவிர வேறு எதையும் செய்ய முடியாத நிலை உருவாகியிருந்தது. அவர்கள் இறக்கும் வரை அதையே செய்தார்கள்: அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார்கள். குடும்பத்தின் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டவர்கள் என்பதால், அவர்களால் வேறு எதையும் செய்திருக்க முடியாது—அவர்கள் நம்பினார்கள், போராடினார்கள், திட்டமிட்டார்கள்.

அவர்களின் நன்மைக்காக, அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கைகளை அளவுக்கு அதிகமாக வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை என்று நான் நம்ப விரும்புகிறேன். ஆனால் என் அம்மா அப்படிச் செய்திருப்பாரோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்; ஒருவேளை அப்படிச் செய்திருந்தால்—அதற்குக் காரணம் அவரது கனிவான குணம்—அப்பா அதை அவரிடம் சுட்டிக்காட்ட ஒருபோதும் தவறியதில்லை ("எல்லாவற்றிலும் மிகவும் பயனற்ற விஷயம் என்னவென்றால், வெறும் கற்பனை ஆசைகளை வளர்த்துக்கொள்வதுதான், மருஸ்யா," என்று அவர் கூறுவார்). அவரைப் பொறுத்தவரை, எனக்குப் பத்தொன்பது அல்லது இருபது வயதாக இருந்தபோது, ஒரு வெயில் நிறைந்த மதிய வேளையில் அவருடன் 'சம்மர் கார்டன்' (Summer Garden) பூங்காவில் நடந்து சென்றது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. கடற்படை இசைக்குழு ஒன்று பழைய வால்ட்ஸ் (waltz) இசையை வாசித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மரத்தாலான மேடைக்கு முன்னால் நாங்கள் நின்றோம்; அவர் சில புகைப்படங்களை எடுக்க விரும்பினார். அங்கே ஆங்காங்கே வெண் சலவைக்கல் சிலைகள் நின்றன; அவற்றின் மீது சிறுத்தை மற்றும் வரிக்குதிரையின் உடலில் உள்ளதைப் போன்ற நிழல் கோலங்கள் விழுந்து கிடந்தன; கல்லும் மணலும் நிறைந்த பாதைகளில் வழிப்போக்கர்கள் மெல்ல நடந்து சென்றனர்; குளத்தருகே குழந்தைகள் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; நாங்கள் போரைப் பற்றியும் ஜெர்மானியர்களைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். இசைக்குழுவின் நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, நாஜிக்களின் சித்திரவதை முகாம்களா அல்லது நம்முடையவையா—எவை மிகவும் மோசமானவை என்று அவர் நினைக்கிறார் என்று என் தந்தையிடம் கேட்டேன். "என்னைப் பொறுத்தவரை," என்று அவர் பதிலளித்தார், "அந்தச் சித்திரவதை நிகழ்வுகளை முழுமையாக உணர்ந்துகொண்டே மெல்ல மெல்லச் சாவதைவிட, ஒரே கணத்தில் சாம்பலாகிவிடுவதையே நான் விரும்புவேன்." அதன்பின் அவர் தொடர்ந்து புகைப்படங்களை எடுக்கலானார்.

1985

ஆங்கிலத்திலிருந்து மொழிபெயர்த்தவர்: டிமிட்ரி செக்கலோவ்

Deepseek

"ஒன்றரை அறையில்" (In a Room and a Half / Полторы комнаты) — சுருக்கம்

இது ஜோசப் பிராட்ஸ்கி 1985-ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலத்தில் எழுதி, 1986-ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட தன்வரலாற்றுக் கட்டுரை ஆகும். இது அவரது "Less Than One" என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளது .

தலைப்பின் பொருள்

"ஒன்றரை அறை" என்பது பிராட்ஸ்கியின் குடும்பம் லெனின்கிராடில் (இன்றைய செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்) வசித்த ஒரு கூட்டு அபார்ட்மெண்ட்டின் ஒரு பகுதியைக் குறிக்கிறது. அவரது பெற்றோருடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட ஒரே அறையை, புத்தக அலமாரிகளால் பிரித்து, தனக்கென ஒரு சிறிய "அரை அறையை" உருவாக்கியிருந்தார் . இந்த "ஒன்றரை அறை" என்பது ஒரு இடம் மட்டுமல்ல, ஒரு அடையாளம் — தனிமனித வெளியும், கூட்டு வாழ்வின் நெருக்கடியும், எழுத்தாளனின் தனித்துவமும் பின்னிப் பிணைந்த ஒரு குறியீடு.

கதையின் மையக் கருப்பொருள்

இந்தக் கட்டுரை பிராட்ஸ்கியின் குழந்தைப் பருவம், பெற்றோருடனான வாழ்க்கை, சோவியத் கூட்டு அபார்ட்மெண்ட் (коммуналка) வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகள் ஆகியவற்றை விவரிக்கிறது. ஆனால் இது வெறும் நினைவுக் குறிப்பு அல்ல; இது தனிமனித அடையாளம் மற்றும் கலாச்சார சுதந்திரம் பற்றிய ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையாகும் .

பிராட்ஸ்கி தனது பெற்றோருடன் வசித்த அந்தச் சிறிய இடத்தை, மொத்தலிதத்தனத்தின் (totalitarianism) மத்தியிலும் தனது ஆளுமையைக் காத்துக்கொள்ளும் ஒரு தனிப்பட்ட புகலிடமாகச் சித்தரிக்கிறார். புத்தகங்கள், கலாச்சாரம், மொழி ஆகியவை அந்த "ஒன்றரை அறையில்" இருந்து கொண்டே உலகத்தை அடைவதற்கான வழிகளாக இருந்தன.

மொழித் தேர்வின் சிறப்பு

பிராட்ஸ்கி இந்தக் கட்டுரையை ஆங்கிலத்தில் எழுதினார். இது அவரது மிகவும் தனிப்பட்ட, உணர்ச்சிகரமான நினைவுகளைக் கொண்ட ஒரு உரை என்பதால், இந்த மொழித் தேர்வு குறிப்பிடத்தக்கது . ஆய்வாளர்கள் இதை "உணர்ச்சியற்ற/எதிர்-உணர்ச்சி" (anti-sentimental) ஒரு மொழிபெயர்ப்பு உத்தியாகப் பார்க்கிறார்கள் — தாய்மொழியில் எழுதினால் வரக்கூடிய அதிகப்படியான பாசாங்கையும், ஏக்கத்தையும் தவிர்க்க, ஆங்கிலத்தை ஒரு குளிர்ந்த, பகுப்பாய்வுக் கருவியாகப் பயன்படுத்தினார் .

பின்னணி மற்றும் முக்கியத்துவம்

இந்தக் கட்டுரை பிராட்ஸ்கியின் தாய் மரியா மொயிசேவ்னா மற்றும் தந்தை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஆகியோரின் மரணத்திற்குப் பிறகு எழுதப்பட்டது . இது அவரது குடும்ப வாழ்க்கையின் மிக நெருக்கமான பதிவாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தக் கட்டுரையின் தாக்கம் வெகு தூரம் பரவியது:

2009-ஆம் ஆண்டில், இயக்குநர் ஆந்த்ரே க்ர்ஷானோவ்ஸ்கி இதை "ஒன்றரை அறை, அல்லது தாயகத்திற்கான ஒரு பரிதாபப் பயணம்" என்ற பெயரில் திரைப்படமாக எடுத்தார். இந்தப் படம் அனிமேஷன் மற்றும் பழைய காட்சிகளைக் கலந்து, பிராட்ஸ்கியின் குரலில் அவரது நினைவுகளைச் சொல்லும் படைப்பாக அமைந்தது .
இது பிராட்ஸ்கியின் அருங்காட்சியகம் (செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், முரூஸி வீடு) உருவாக்கத்திற்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது .

சுருக்கமாக

"ஒன்றரை அறை" என்பது ஒரு சிறிய இடத்தின் கதை அல்ல; அது ஒரு தனிமனிதனின் உள் வெளியின் கதை. அது சோவியத் அழுத்தத்தின் நடுவே ஒரு கவிஞன் தனது சொந்தக் குரலைக் கண்டுபிடித்த கதை. ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், இது ரஷ்ய இலக்கிய மரபுடனான ஒரு மீளிணைவு — ஒரு மொழிபெயர்ப்பில் கூட தாயகத்தை மீண்டும் கண்டுபிடிக்கும் முயற்சி .

ஒன்றரை அறையில்" கட்டுரையைப் பற்றிய தேடல் முடிவுகள்

"ஒன்றரை அறையில்" என்பது பிராட்ஸ்கி 1985-ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய தன்வரலாற்றுக் கட்டுரை. இது லெனின்கிராடின் (இன்றைய செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்) முரூஸி கட்டிடத்தில் (Dom Muruzi) பெற்றோருடன் 24 ஆண்டுகள் வாழ்ந்த "ஒன்றரை அறையை" நினைவு கூர்கிறது.
சோவியத் ஒழுங்குமுறையின்படி, தனிநபர் வாழ்விடத் தரநிலை 9 சதுர மீட்டர். பிராட்ஸ்கியின் குடும்பம் மூன்று பேருக்கு 40 சதுர மீட்டர் (தனிநபர்约 13.3 சதுர மீட்டர்) கிடைத்ததால், தங்களை "அதிர்ஷ்டசாலிகள்" என்று கருதியதாக அவர் எழுதுகிறார்.
1972-இல் பிராட்ஸ்கி நாடு கடத்தப்பட்ட பிறகு, சோவியத் அரசு அவரது பெற்றோரைப் பார்க்க திரும்பி வர அனுமதிக்கவில்லை, பெற்றோரின் இறுதி ஊர்வலத்தில் கலந்துகொள்ளவும் விசா மறுத்தது.
தான் ஏன் ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார் என்று பிராட்ஸ்கி விளக்குகிறார்: "என் பெற்றோருக்கு சுதந்திரத்திற்கான இடத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக" — "ரஷ்ய மொழியை விட ஆங்கில இலக்கணம், அரசின் எரிவாயு சிம்னியில் இருந்து தப்பிக்கும் ஒரு வழியாக இருக்கிறது" என்று குறிப்பிடுகிறார்.
கட்டுரையில் பொது அடுப்படி, கழிவறை, நடைபாதை ஆகியவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் கூட்டு அபார்ட்மெண்ட் (коммуналка) வாழ்க்கை விரிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. அண்டை வீட்டாரின் "உள்ளாடைகள் வரை" நினைவில் இருக்கும் என்று எழுதுகிறார்.

"6 கோடி" என்ற எண் பற்றி

தேடல் முடிவுகளில் "6 மில்லியன்" (60 லட்சம்) என்ற எண் தோன்றுகிறது, ஆனால் அது பிராட்ஸ்கியுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை:

ஒரு கல்வி ஆய்வு, குலாக் (GULAG) தொடர்பான இறப்புகள் சுமார் 60 லட்சம் (six million deaths) என்று மதிப்பிடுகிறது — இது Golfo Alexopoulos என்பவரின் மதிப்பீடு.
ரஷ்ய உள்நாட்டுப் போர் பற்றிய மற்றொரு ஆவணம், போரின் மொத்த இறப்பு சுமார் 1.05 கோடி (10.5 million), அதில் சுமார் 60 லட்சம் பேர் பஞ்சம் மற்றும் கொள்ளைநோயால் இறந்தவர்கள் என்று கூறுகிறது.

"6 கோடி" என்பது எங்கிருந்து வந்திருக்கலாம்?

நீங்கள் நினைவில் வைத்திருக்கும் "6 கோடி" (60 million) பின்வரும் குழப்பங்களால் வந்திருக்கலாம்:

வேறு வரலாற்று எண்களுடன் குழப்பம்: இரண்டாம் உலகப் போரில் சோவியத் யூனியனின் மொத்த இறப்பு பொதுவாக 2 கோடி முதல் 2.7 கோடி வரை மதிப்பிடப்படுகிறது. "6 கோடி" என்பது முக்கிய அறிவியல் வரம்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.
பிராட்ஸ்கியின் வேறு படைப்புகளுடன் குழப்பம்: "ஒன்றுக்குக் குறைவான" (Less Than One) போன்ற கட்டுரைகளில் சோவியத் ஆட்சியின் சோகங்களைப் பற்றி பிராட்ஸ்கி பேசியுள்ளார். ஆனால் தேடல் முடிவுகளில் வரும் இறப்பு எண் லெனின்கிராட் முற்றுகையில் சுமார் 10 லட்சம் பேர் இறந்தது பற்றியது — 6 கோடி அல்ல.
ரஷ்ய உள்நாட்டுப் போர் எண்ணுடன் குழப்பம்: உள்நாட்டுப் போரில் சுமார் 1.05 கோடிஇறப்புகள், அதில் சுமார் 60 லட்சம் பஞ்சம் மற்றும் கொள்ளைநோயால் — இந்த "60 லட்சம்" நினைவில் பெரிதாக்கப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது பிராட்ஸ்கியின் கட்டுரையைப் படித்த அனுபவத்துடன் கலந்திருக்கலாம்.

முடிவு

"சோவியத் யூனியனில் 6 கோடி பேர் கொல்லப்பட்டனர்" என்ற எண், பிராட்ஸ்கியின் "ஒன்றரை அறையில்" கட்டுரையில் இருந்து வந்ததல்ல. இந்தக் கட்டுரையின் மையக் கருப்பொருள் தனிப்பட்ட, குடும்ப, இடஞ்சார்ந்த நினைவுகள் — புள்ளிவிவரங்கள் மூலம் ஆட்சியைக் குற்றம் சாட்டுவது அல்ல.

பிராட்ஸ்கியின் வேறு கட்டுரையில் (எடுத்துக்காட்டாக "ஒன்றுக்குக் குறைவான" தொகுப்பில் உள்ள சில பகுதிகள்) அல்லது மற்றவர்களின் விமர்சனங்களில் இந்த எண்ணைப் பார்த்திருந்தால், அதன் குறிப்பிட்ட ஆதாரத்தை அறிந்தால் மட்டுமே மேலும் சரிபார்க்க முடியும்.

பிரமிள்

Sunday, October 04, 2026