சிக்க்லினின் ஆழ்ந்த வாழ்க்கை உணர்வு அவருக்குள் ஒரு சோகத்தை ஏற்படுத்தியது; குறிப்பாக, சிறுவயதில் தான் அமர்ந்து மகிழ்ந்த அந்த வேலியைக் கண்டபோது அது இன்னும் தீவிரமானது. ஆனால் இப்போது, அந்த வேலி பாசி படிந்து சாய்ந்து போயிருந்தது; காலப்போக்கில் மரத்தின் இறுக்கத்திலிருந்து வெளியே தள்ளப்பட்ட பழைய ஆணிகள் அதிலிருந்து துருத்திக்கொண்டிருந்தன. அது ஒரு சோகமான மற்றும் மர்மமான விஷயம்: சிக்க்லின் வளர்ந்து பெரியவனாகி, தன் உணர்வுகளை மறதியில் தொலைத்து, தொலைதூர இடங்களுக்கு அலைந்து, பலவிதமான வேலைகளில் உழைத்திருந்தான் - ஆனாலும் அந்தப் பழைய வேலி மட்டும் அசையாமல் நின்றிருந்தது. அவனை நினைவுகூர்ந்தபடியே, சிக்க்லின் கடந்து சென்று, மகிழ்ச்சியைத் தரும் உணர்வை இழந்த தன் கையால் அந்த நீண்ட காலமாக மறக்கப்பட்ட பலகைகளைத் தடவிக் கொடுக்கும் அந்தத் தருணத்திற்காக அது காத்திருந்தது.
அந்த ஓடு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை புல் நிறைந்த ஒரு பாதையில் அமைந்திருந்தது; அந்தப் பாதை எங்கும் செல்லாமல், ஒரு சுடுகாட்டின் வெற்றுச் சுவரில் திடீரென முடிவடைந்தது. பல ஆண்டுகளாக அந்தத் தொழிற்சாலைக் கட்டிடம் தாழ்ந்து, மெல்ல மெல்ல பூமிக்குள் புதையத் தொடங்கியிருந்தது; அதன் முற்றம் ஆள் அரவமற்றுக் கிடந்தது. ஆயினும், அடையாளம் தெரியாத ஒரு முதியவர் மட்டும் அங்கே இருந்தார்; மூலப்பொருள் கொட்டகையின் கீழ் அமர்ந்து, நார் இழைகளால் ஆன காலணிகளை (bast shoes) அவர் பழுதுபார்த்துக் கொண்டிருந்தார்—அவற்றைக் அணிந்துகொண்டு பழைய காலத்திற்கே திரும்பிச் செல்லத் தயாராவது போலத் தெரிந்தது.
"இங்கே என்ன நடக்கிறது?" என்று சிக்க்லின் அவரிடம் கேட்டான்.
"இது 'செயல்பாட்டை நிறுத்தி வைக்கும்' (mothballing) ஒரு விவகாரம், என் அன்பிற்குரியவரே: சோவியத் அதிகாரம் வலிமையானது, ஆனால் இங்குள்ள இயந்திரங்களோ மிகச் சிறியவை—அவற்றால் போதுமான உற்பத்தியைத் தர முடியவில்லை. ஆனால் இப்போது எனக்கு அதனால் பெரிய வித்தியாசமெதுவும் இல்லை; என் உயிரில் இன்னும் ஓரிரு சுவாசங்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன."
சிக்க்லின் அவரிடம் சொன்னான்:
"உலகில் உள்ள எல்லாவற்றிலும், உன்னிடம் எஞ்சியிருப்பது இந்தக் காலணிகள் மட்டும்தானா! இங்கேயே எனக்காகக் காத்திரு; நான் உனக்கு ஏதாவது கொண்டு வருகிறேன்—உடையோ அல்லது உணவோ."
"அப்படியானால் நீங்கள் யார்?" என்று அந்த முதியவர் கேட்டார்; மரியாதைக்குரிய தன் முகபாவனையை மிகுந்த கவனத்துடன் கூடிய ஒன்றாக மாற்றிக்கொண்டார். "ஒரு திருடனா, அல்லது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த அதிகாரியா?"
—"நான் பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன்," என்று சிக்க்லின் தயக்கத்துடன் கூறினான். —"அப்படியானால், நீதான் அந்தப் புதிய ஜார் (tsar); அப்படியென்றால், நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன்."
சிக்லின் அந்தப் பழைய தொழிற்சாலைக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தான்; அவனது மனம் வேதனையான அவமான உணர்வாலும் துயரத்தாலும் நிறைந்திருந்தது. விரைவில், முதலாளியின் மகள் ஒரு காலத்தில் அவனை முத்தமிட்ட அந்த மரப் படிக்கட்டுகளை அவன் கண்டான்; அவை மிகவும் சிதைந்து போயிருந்ததால், சிக்லினின் எடையைத் தாங்க முடியாமல் கீழே இருந்த இருளுக்குள் சரிந்து விழுந்தன. அந்தப் படிக்கட்டுகளின் சோர்வடைந்த, உதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் எச்சங்களைத் தொட்டு உணர்வதைத் தவிர, அவனால் வேறு எந்த இறுதி விடைபெறும் செயலையும் செய்ய முடியவில்லை. இருளில் நின்றிருந்த சிக்லின், மங்கலான, அசையாத ஒளிக்கீற்றையும், எங்கோ செல்லும் ஒரு கதவையும் கண்டான். அந்தக் கதவுக்கு அப்பால் ஜன்னல் இல்லாத ஒரு அறை இருந்தது—அது கட்டிட வரைபடங்களில் சேர்க்கப்படாமல் மறக்கப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது ஒருபோதும் சேர்க்கப்படாமலே இருந்திருக்கலாம்—அங்கே தரையில் ஒரு மண்ணெண்ணெய் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது.
இந்த மறைவான புகலிடத்தில் எந்த உயிரினம் பாதுகாப்பிற்காக ஒளிந்திருக்கிறது என்று சிக்லினுக்குத் தெரியவில்லை, அதனால் அவன் அறையின் நடுவில் அசையாமல் நின்றான்.
விளக்கிற்கு அருகில் தரையில் ஒரு பெண் படுத்திருந்தாள்; அவளுக்கு அடியில் இருந்த வைக்கோல் மெலிந்து போயிருந்தது, அவள் உடலில் போதிய ஆடைகளும் இல்லை. அவள் சோர்ந்து போயிருந்தாளோ அல்லது தூங்கிக்கொண்டிருந்தாளோ என்பது போல அவளது கண்கள் இறுக்கமாக மூடியிருந்தன; அவளது தலைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த சிறுமியும் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்தாள், ஆனாலும் அவள் தன் தாயின் உதடுகளின் மீது எலுமிச்சைத் தோலைத் தடவிக்கொண்டே இருந்தாள், அதைச் செய்ய ஒருமுறை கூட மறக்கவில்லை. கண்விழித்தபோது, தன் தாய் அசைவற்றுப் போயிருப்பதை அந்தச் சிறுமி கவனித்தாள்—பலவீனத்தால் அவளது கீழ் தாடை கீழே தொங்கி, பற்களற்ற இருண்ட வாயைத் திறந்து காட்டியது. தன் தாயைக் கண்டு பயந்த அந்தச் சிறுமி, அந்தப் பயத்தைப் போக்கிக்கொள்ள, தாயின் வாயை மூடி வைப்பதற்காக அவளது தலையைச் சுற்றியும் தாடைக்குக் கீழேயும் ஒரு கயிற்றைக் கட்டினாள்,
அதனால் அந்தப் பெண்ணின் உதடுகள் மீண்டும் மூடிக்கொண்டன. பிறகு, தன் தாயின் இருப்பை உணர்ந்தபடியே தூங்க விரும்பிய அந்தச் சிறுமி, அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் படுத்துக்கொண்டாள். ஆனால் அந்தத் தாய் மெல்ல அசைந்து கூறினாள்:
"ஏன் தூங்குகிறாய்? என் உதடுகளில் எலுமிச்சையைத் தடவு—எனக்கு அது எவ்வளவு சிரமமாக இருக்கிறது என்று உனக்குத் தெரிகிறதுதானே."
அந்தச் சிறுமி மீண்டும் தன் தாயின் உதடுகளில் எலுமிச்சைத் தோலைத் தடவத் தொடங்கினாள். அந்தப் பெண்
சிறிது நேரம் அசைவற்று இருந்தாள், எலுமிச்சையின் எஞ்சிய சாற்றிலிருந்து தெம்பை உள்வாங்கிக்கொண்டாள்.
"நீ தூங்கிப்போய் என்னை விட்டுச் சென்றுவிடமாட்டாய் தானே?" என்று அவள் கேட்டாள். “இல்லை, எனக்கு இனி தூங்க விருப்பமில்லை. நான் கண்களை மூடிக்கொண்டாலும், என் சிந்தனை முழுவதும் உன்னைப் பற்றியதாகவே இருக்கும்—எப்படியாயினும், நீ என் அம்மா அல்லவா?”
அம்மா தன் கண்களைச் சற்றுத் திறந்தாள்; வாழ்க்கையின் எல்லாத் துயரங்களையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருந்தும், ஒருவித உணர்ச்சியற்ற தன்மையால் வெளிறிப்போயிருந்த அந்தக் கண்களில் எச்சரிக்கை உணர்வு தெரிந்தது. அவள் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்வது போலப் பேசினாள்:
“உன் மீது எனக்கு இனி எந்தப் பரிதாபமும் இல்லை; எனக்கு யாரின் உதவியும் தேவையில்லை; நான் கல்லாகிவிட்டேன். விளக்கை அணைத்துவிட்டு, என்னைப் பக்கவாட்டில் திருப்பிவிடு—நான் இறக்க விரும்புகிறேன்.”
அந்தப் பெண் வேண்டுமென்றே மௌனம் காத்து, எலுமிச்சைத் தோலைக் கொண்டு தன் அம்மாவின் வாயை நனைத்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
“விளக்கை அணைத்துவிடு,” என்று அந்த முதியவள் கூறினாள், “இல்லையென்றால், உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டே நான் உயிரோடு இருக்க நேரிடும். நீ எங்கும் போய்விடாதே; நான் இறந்த பிறகு நீ போகலாம்.”
அந்தப் பெண் விளக்கை ஊதி அணைத்தாள். சத்தம் எழுப்ப அஞ்சி, சிக்லின் தரையில் அமர்ந்திருந்தான்.
“அம்மா, நீ இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாயா, அல்லது போய்விட்டாயா?” என்று இருளில் அந்தப் பெண் கேட்டாள்.
25
"கொஞ்சம்," என்று தாய் பதிலளித்தாள். "நீ என்னை விட்டுச் செல்லும்போது, நான் இங்கே இறந்து கிடப்பதாகச் சொல்லாதே. நீ என்னிடமிருந்து பிறந்தவள் என்று யாரிடமும் சொல்லாதே; இல்லையென்றால் அவர்கள் உன்னை அழித்துவிடுவார்கள். இங்கிருந்து வெகுதூரம் சென்று உன்னை அங்கே தொலைத்துவிடு; அப்போதுதான் நீ உயிரோடு இருப்பாய்..."
"அம்மா, நீ ஏன் இறக்கிறாய்—அந்தச் சிறிய அடுப்பினால் இறக்கிறாயா, அல்லது மரணத்தினால் இறக்கிறாயா?"
"எனக்குச் சலிப்பு ஏற்பட்டது; நான் மிகவும் களைத்துவிட்டேன்," என்று தாய் கூறினாள்.
"ஏனென்றால் நீ வெகு காலத்திற்கு முன்பே பிறந்தாய், நான் அப்படியல்ல," என்று அந்தச் சிறுமி சொன்னாள். "நீ இறந்ததும், நான் யாரிடமும் சொல்லமாட்டேன்; நீ வாழ்ந்தாயா இல்லையா என்பது யாருக்கும் தெரியாது. நான் மட்டுமே தொடர்ந்து வாழ்ந்து உன்னை என் நினைவில் வைத்திருப்பேன்... ஒன்று தெரியுமா," என்று அவள் சற்று இடைவெளி விட்டாள், "நான் ஒரு துளி—அல்லது அரைத் துளி—நேரத்திற்குத் தூங்கப் போகிறேன்; நீ அங்கேயே படுத்துக்கொண்டு யோசித்துக்கொண்டிரு, அப்போதுதான் நீ இறக்கமாட்டாய்."
"என் மீதிருக்கும் அந்தச் சிறிய கயிற்றை அகற்று," என்று தாய் கூறினாள், "அது என் கழுத்தை நெரிக்கிறது."
ஆனால் அந்தச் சிறுமி ஏற்கனவே ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்; அங்கே நிசப்தம் குடிகொண்டது; அவர்களின் மூச்சுச் சத்தம் கூட சிக்லினின் காதுக்கு எட்டவில்லை. அந்த இடத்தில் எந்த உயிரினமும்—எலியோ, புழுவோ, எதுவுமே—இல்லாதது போலவும், எந்தச் சத்தமும் இல்லாதது போலவும் தோன்றியது. ஒரே ஒரு முறை மட்டும் விவரிக்க முடியாத ஒரு முழக்கம் கேட்டது—ஒருவேளை அருகில் கைவிடப்பட்ட ஒரு தங்குமிடத்தில் பழைய செங்கல் ஒன்று விழுந்திருக்கலாம், அல்லது பூமியே அந்த முடிவில்லா காலத்தை இனி தாங்க முடியாமல் அழிவின் தூசியாக உதிர்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.
"யாராவது, என்னிடம் வாருங்கள்!"
சிக்லின் காற்றிலிருந்து வரும் ஒலிகளைக் கூர்ந்து கவனித்தபடி, அந்தச் சிறுமியை நசுக்கிவிடாமல் இருக்க எச்சரிக்கையுடன் இருட்டில் ஊர்ந்து சென்றான். வழியில் ஏதோ ஒரு பொருள் தடையாக இருந்ததால் அவனது நகர்வு மெதுவாக இருந்தது. சிறுமியின் தலையைத் தொட்டுப் பார்த்த பிறகு, சிக்லின் தன் கையைத் தாயின் முகத்திற்கு நகர்த்தினான்; ஒரு காலத்தில் இதே பண்ணையில் தன்னை முத்தமிட்ட அந்த இளம் பெண் இவள்தானா என்பதை அறிய அவளது உதடுகளுக்கு அருகில் குனிந்தான். அவளை முத்தமிட்டபோது, அவளது உதடுகளின் வறண்ட சுவையையும், அந்த வறண்டு வெடித்த மேற்பரப்பில் எஞ்சியிருந்த மெல்லிய மென்மையையும் வைத்து, அவளே அந்தப் பெண் என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.
"இப்போது அதனால் எனக்கு என்ன பயன்?" என்று அந்தப் பெண் அமைதியான புரிதலுடன் கூறினாள். "நான் இனி என்றென்றும் தனித்துத்தான் இருப்பேன்." பின்னர், அவள் ஒருக்களித்துத் திரும்பி, குப்புறப் படுத்த நிலையிலேயே உயிர் துறந்தாள்.
"நாம் விளக்கை ஏற்ற வேண்டும்," என்று சிக்லின் சத்தமாகச் சொன்னான்; இருட்டில் தடவித் தேடிய பிறகு, அவன் அறையில் விளக்கை ஏற்றினான்.
அந்தச் சிறுமி தன் தாயின் வயிற்றின் மீது தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்; நிலத்தடி காற்றின் குளிர்ச்சியிலிருந்து தப்பிக்க, தன் உடல் உறுப்புகளை ஒன்றுடன் ஒன்று இறுக்கமாகச் சேர்த்துக்கொண்டு கதகதப்பைத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தக் குழந்தை நிம்மதியாக உறங்கட்டும் என்று நினைத்த சிக்லின், அவள் விழித்தெழும் வரை காத்திருந்தான்; ஆயினும், உடல் சூடு குறைந்துபோன தன் தாயின் உடலால் அவளது உடல் வெப்பம் இழக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காக, அவளைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு விடியும் வரை வைத்திருந்தான்—இறந்துபோன அந்தப் பெண்ணின் எஞ்சியிருக்கும் கடைசி, பரிதாபகரமான அடையாளமாக அவளைப் போற்றினான்.
இலையுதிர் காலத்தின் தொடக்கத்தில், காலம் மிக மெதுவாக நகர்வதை வோஷ்சேவ் தீவிரமாக உணர்ந்தான்; சோர்வுற்ற மாலைப் பொழுதுகளின் இருள் சூழ்ந்திருக்க, அவன் தங்கும் அறையில் அமர்ந்திருந்தான்.
மற்றவர்களும் படுத்திருந்தனர் அல்லது அமர்ந்திருந்தனர்; ஒரு பொதுவான விளக்கு அவர்கள் முகங்களை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது, அவர்கள் அனைவரும் மௌனமாக இருந்தனர். தோழர் பாஷ்கின், அகழ்வுப் பணியாளர்களின் தங்கும் அறையில் ஒரு ஒலிபெருக்கியை விழிப்புணர்வுடன் பொருத்தியிருந்தார்; ஓய்வு நேரத்தில் அனைவரும் அந்த ஒலிபெருக்கி வழியாக வர்க்கம் சார்ந்த வாழ்க்கையின் பொருளை உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்தினார்.
"தோழர்களே, சோசலிசக் கட்டுமானப் பணிக்காக நாம் 'நெட்டில்' (nettle) எனப்படும் எரிச்சலூட்டும் செடியைப் பயன்படுத்தத் திரள வேண்டும்!" வெளிநாடுகளில் அந்தச் செடிக்கு மிகுந்த தேவை இருக்கிறது...
— தோழர்களே, நாம்—என்று அந்த ஒலிபெருக்கி வற்புறுத்திக் கேட்டது—குதிரைகளின் வால்களையும் பிடரி மயிரையும் வெட்டிவிட வேண்டும்! ஒவ்வொரு எண்பதாயிரம் குதிரைகளும் நமக்கு முப்பது டிராக்டர்களைப் பெற்றுத் தரும்!..
சாஃப்ரோனோவ் அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தான்; ஆனால், தனது முன்முயற்சி உணர்வையும், குதிரைகளின் முடியை வெட்டுவதற்கான தனது தயார்நிலையையும், தனது மகிழ்ச்சியையும் அந்த ஒலிபெருக்கியின் வழியாகத் திருப்பிச் சொல்ல முடியவில்லையே என்று மட்டும் வருந்தினான். ஆனால் ஜாச்சேவ்—அவனோடு வோஷ்சேவும்—வானொலியில் ஒலித்த அந்த நீண்ட உரைகளைக் கேட்டு விவரிக்க முடியாத ஒருவித அவமான உணர்வை அடைந்தனர்; பேச்சாளர் மற்றும் பயிற்றுவிப்பாளர் மீது அவர்களுக்கு எந்தக் குறையும் இருக்கவில்லை; ஆயினும், தங்களுக்குள் ஒருவிதமான தனிப்பட்ட அவமான உணர்வு வளர்ந்துகொண்டே செல்வதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். சில சமயங்களில், தன் ஆன்மாவை அழுத்தும் அந்தத் தீராத விரக்தியைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், ஒலிபெருக்கியிலிருந்து வெளிப்படும் அந்த இரைச்சலுக்கு நடுவே ஜாச்சேவ் கத்துவார்:
— அந்தச் சத்தத்தை நிறுத்துங்கள்! அதற்குப் பதிலளிக்க என்னை அனுமதியுங்கள்!..
அப்போது சாஃப்ரோனோவ் தனது நேர்த்தியான நடையுடன் உடனடியாக முன்வருவார்.
— தோழர் ஜாச்சேவ், உங்கள் கருத்துக்களை அவ்வப்போது வெளிப்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டு, தலைமைத்துவத்தின் வழிகாட்டுதலுக்கு முழுமையாகக் கட்டுப்பட்டுச் செயல்பட வேண்டிய நேரம் இது என்று நான் கருதுகிறேன்.
26
"அந்த மனிதனை விட்டுவிடுங்கள், சஃப்ரோனோவ்," என்றார் வோஷ்சேவ்; "வாழ்க்கை ஏற்கனவே போதுமான அளவு சலிப்பூட்டுவதாகத்தான் இருக்கிறது."
ஆனால் ஒரு சோசலிஸ்டான சஃப்ரோனோவ், மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் கடமையை மறந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சினார்; எனவே, அதிகாரத் தொனியில் அனைவருக்கும் ஒரேடியாகப் பதிலளித்தார்:
"தங்கள் கால்சட்டைப் பையில் கட்சிக் அடையாள அட்டையை வைத்திருக்கும் எவரும், தங்கள் உடல் உழைப்புக்கான உற்சாகத்தால் நிறைந்திருப்பதை எப்போதும் உறுதி செய்ய வேண்டும். தோழர் வோஷ்சேவ், மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சி நிலையை அடைவதற்கான போட்டியில் நான் உங்களுக்குச் சவால் விடுகிறேன்!"
வானொலி ஒலிபெருக்கி பனிப்புயலைப் போல இரைந்து கொண்டிருந்தது; பின்னர், கூட்டுப் பண்ணை நிலங்களில் பனியைச் சேகரிக்க ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் உதவ வேண்டும் என்று அறிவித்தது—அதன் பிறகு வானொலி அமைதியானது; அதுவரை நிலப்பரப்பு முழுவதும் அனைவருக்கும் அவசியமான வார்த்தைகளை அலட்சியமாக ஒலிபரப்பிக் கொண்டிருந்த அறிவியலின் ஆற்றல், ஒருவேளை துண்டிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
அந்த அமைதியான சூழலைக் கவனித்த சஃப்ரோனோவ், வானொலியின் இடத்தைப் பூர்த்தி செய்யும் வகையில் பேசத் தொடங்கினார்:
"நாம் ஒரு கேள்வியை எழுப்புவோம்: ரஷ்ய மக்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்? அதற்கான பதிலையும் அளிப்போம்: அவர்கள் சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கத்திலிருந்து வந்தவர்கள்!
அவர்கள் வேறு எங்கிருந்தாவது தோன்றியிருக்கலாம், ஆனால் அங்கே இடவசதி இல்லை. எனவே, நாம் அனைவரையும் சோசலிசம் எனும் உப்புநீர்க் கரைசலில் மூழ்கடிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் முதலாளித்துவத்தின் தோல் உரிந்து கழன்று விழும், இதயம் வர்க்கப் போராட்டத்தின் நெருப்புக்குழம்பைச் சுற்றியுள்ள வாழ்வின் வெப்பத்தை நோக்கித் திரும்பும்—அதன் மூலம் உற்சாகம் பிறக்கும்!"
தனது மன ஆற்றலைச் செலவிட வேறு வழி ஏதுமின்றி, சஃப்ரோனோவ் அதை வார்த்தைகளாக மாற்றி நீண்ட நேரம் பேசினார்.
சிலர் தங்கள் கைகளின் மீது தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு அந்த ஒலிகளைக் கேட்டனர்; தங்கள் மனதின் வெறுமையான சோகத்தை அந்த ஒலிகளைக் கொண்டு நிரப்பினர். வேறு சிலரோ எந்த வார்த்தைகளையும் கேட்காமல், தங்கள் சொந்த மௌனத்திற்குள் வாழ்ந்தபடி, சலிப்பூட்டும் விதமாகத் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.
ப்ருஷெவ்ஸ்கி தங்கும் விடுதியின் வாசலில் அமர்ந்து, உலகின் அந்திப் பொழுதை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் இருண்ட மரங்களைப் பார்த்தார்; அவ்வப்போது காற்றில் கலந்த தூரத்து இசையையும் கேட்டார். எதற்கும் அவர் மனதிற்குள் எந்த மறுப்பும் தெரிவிக்கவில்லை. மகிழ்ச்சி என்பது எட்ட முடியாத ஒன்றாக இருந்தபோது வாழ்க்கை அவருக்கு நல்லதாகவே தோன்றியது—அந்த மகிழ்ச்சி என்பது மரங்களின் இலைகள் எழுப்பும் சலசலப்பிலும், தொழிற்சங்கத் தோட்டத்தின் பித்தளை இசைக்குழு வாசிக்கும் இசையிலும் மட்டுமே கிசுகிசுக்கப்படும் ஒரு விஷயமாக இருந்தது. விரைவில், கூட்டுச் சோர்வினால் தளர்ந்துபோன அந்தத் தொழிலாளர் குழுவினர் அனைவரும் தாங்கள் அன்றாடம் அணிந்திருந்த சட்டைகள் மற்றும் கால்சட்டைகளுடனேயே உறங்கத் தொடங்கினர்; உற்பத்திக்கான தங்கள் ஆற்றலைச் சேமிக்கும் பொருட்டு, ஆடைகளின் பொத்தான்களைக் கழற்றும் சிரமத்தைக் கூட அவர்கள் தவிர்த்தனர்.
சஃப்ரோனோவ் மட்டும் விழித்திருந்தார். உறங்கிக்கொண்டிருந்த மனிதர்களை உற்றுநோக்கிய அவர் கசப்புணர்வுடன் பேசினார்:
"ஓ, மக்களே, மக்களே... உங்களைக் கொண்டு கம்யூனிசத்தின் கட்டமைப்பை உருவாக்குவது எவ்வளவு கடினம்! உங்களுக்குத்தான் என்னதான் வேண்டும்? பரிதாபகரமான கூட்டமே! புரட்சிகர முன்னணியினரான எங்களையே நீங்கள் சோர்ந்துபோகச் செய்துவிட்டீர்கள், நாய்களே!"
மக்களின் அந்தப் பரிதாபகரமான பின்தங்கிய நிலையை நன்கு உணர்ந்திருந்த சஃப்ரோனோவ், சோர்வுற்றிருந்த ஒரு தோழரின் மீது சாய்ந்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினார்.
மறுநாள் காலையில், படுக்கையை விட்டு எழாமலே, எதிர்காலத்தின் ஒரு கூறாகச் சிக்லினுடன் வந்திருந்த சிறுமியை அவர் வரவேற்றார்; பின்னர் மீண்டும் தூங்கத் தொடங்கினார்.
அந்தச் சிறுமி கவனமாக இருக்கையில் அமர்ந்தாள்; சுவரில் இருந்த முழக்கங்களுக்கு இடையே சோவியத் ஒன்றியத்தின் வரைபடத்தைக் கண்ட அவள், அதில் இருந்த தீர்க்கரேகைகளைப் (meridian lines) பற்றிச் சிக்லினிடம் கேட்டாள்:
"மாமா, அவை என்ன? முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் உள்ளே வராமல் தடுப்பதற்கான வேலிகளா?"
"ஆமாம் குழந்தாய், வேலிகள்தான்; அவர்கள் அவற்றைத் தாண்டி நம்மிடம் வர முடியாது," என்று அவளிடம் புரட்சிகரமான மனப்பான்மையை விதைக்கும் நோக்கில் சிக்லின் விளக்கினார்.
"ஆனால் என் அம்மா எந்த வேலியையும் தாண்டவில்லையே, ஆனாலும் அவர் இறந்துபோனாரே!"
"சரி, அப்படித்தான் ஆகிவிட்டது," என்று சிக்லின் கூறினார். "இப்போது முதலாளித்துவ வர்க்கப் பெண்கள் அனைவரும் அழிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்."
"அவர்கள் சாகட்டும்," என்று அந்தச் சிறுமி கூறினாள். "எப்படியும் எனக்கு அவரை நினைவிருக்கிறது, என் கனவுகளில் நான் அவரைப் பார்ப்பேன். ஆனால் உங்களுக்கு வயிறு இல்லையே—நான் தூங்கும்போது என் தலையைச் சாய்த்துக்கொள்ள எனக்கு இடமில்லையே."
"பரவாயில்லை; நீ என் வயிற்றின் மீதே படுத்துத் தூங்கலாம்," என்று சிக்லின் உறுதியளித்தார்.
"எது சிறந்தது—பனிக்கட்டி உடைக்கும் கப்பலான 'க்ராசின்' (Krasin) சிறந்ததா அல்லது கிரெம்ளின் சிறந்ததா?"
"எனக்கு அது தெரியாது குழந்தாய்—சொல்லப்போனால், நான் ஒரு சாதாரணமானவன்," என்று சிக்லின் கூறினார்; அப்போது அவர் தன் தலையைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டார்—உணர்ச்சிகளை அறியும் திறன் கொண்டிராத தன் உடலின் ஒரே பகுதி அதுவாகத்தான் இருந்தது. இருப்பினும், அதற்கு உணரும் திறன் இருந்திருந்தால், அந்தச் சிறுமி பாதுகாப்பாக வாழ்வது எப்படி என்பதை அறியும் வகையில் அவர் அவளுக்கு உலகம் முழுவதையும் விளக்கியிருப்பார்.
அந்தச் சிறுமி தனது புதிய வீட்டில் சுற்றித் திரிந்தாள்; அங்கிருந்த ஒவ்வொரு பொருளையும் மனிதரையும் எண்ணிப் பார்த்தாள். யாரை நேசிப்பது, யாரை வெறுப்பது, யாருடன் பழகுவது என்பதை உடனே தீர்மானிக்க அவளுக்கு ஆவல். அதை முடிவு செய்த பிறகு, அந்த மரத்தாலான கொட்டகைக்கு அவள் பழகிக்கொண்டாள்; அப்போது அவளுக்குப் பசி எடுத்தது.
"எனக்குச் சாப்பிட ஏதாவது கொடுங்கள்! ஏய், யூலியா—நான் உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன்!"
சிக்லின் அவளுக்குச் சிறிது கஞ்சியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்; பிறகு ஒரு சுத்தமான துண்டால் அந்தச் சிறுமியின் சிறிய வயிற்றை மூடினான்.
"ஏன் எனக்குக் குளிர்ந்த கஞ்சியைக் கொடுக்கிறீர்கள்? ஓ, யூலியா!"
27
"'யூலியா' என்று ஏன் சொல்கிறாய்?"
"என் அம்மாவின் பெயர் யூலியா—அதாவது, அவரால் தொடர்ந்து பார்க்கவும் சுவாசிக்கவும் முடிந்த காலத்தில். அவர் மார்டினிச்சைத் திருமணம் செய்துகொண்டார், ஏனென்றால் மார்டினிச் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர். மார்டினிச் வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அம்மாவிடம், 'ஏய், யூலியா—நான் உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன்!' என்று சொல்வார். அம்மா அமைதியாக இருப்பார், ஆனாலும் அவரைத் தொடர்ந்து சந்தித்து வந்தார்."
ப்ருஷெவ்ஸ்கி அதைக் கேட்டுக்கொண்டே அந்தச் சிறுமியைக் கவனித்தார்; நீண்ட காலமாக அவரால் தூங்க முடியவில்லை. அந்தச் சிறுமியின் வருகை அவரை அமைதியிழக்கச் செய்திருந்தது. பனிப்படலத்தால் சூழப்பட்டதைப் போலப் புத்தம் புதிய உயிர்ப்புடனும் துடிப்புடனும் இருந்த அந்தச் சிறுமி, தன்னைவிடச் சிக்கலான மற்றும் நீண்ட காலத் துயரங்களைச் சந்திக்க நேரிடுமே என்ற எண்ணம் அவரை வருத்தியது.
"உங்கள் சிறுமியை நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்," என்று சிக்லின் ப்ருஷெவ்ஸ்கியிடம் கூறினான். "வாருங்கள், அவளைப் பார்க்கலாம்; அவளுக்கு
எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை."
ப்ருஷெவ்ஸ்கி எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினார்; ஏனெனில், சும்மா படுத்திருப்பதற்கும் முன்னோக்கி நடப்பதற்கும் அவருக்கு இடையே எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.
ஓடு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையின் முற்றத்தில், ஒரு முதியவர் நார்ச் செருப்புகளைச் (bast shoes) செய்து முடித்திருந்தார்; ஆனால், அத்தகைய செருப்புகளை அணிந்துகொண்டு வெளியே உலகிற்குள் செல்ல அவருக்கு அச்சமாக இருந்தது.
"தோழர்களே, உங்களுக்குத் தெரியுமா—நார்ச் செருப்புகளை அணிந்ததற்காக அவர்கள் என்னைக் கைது செய்வார்களா அல்லது விட்டுவிடுவார்களா?" என்று அந்த முதியவர்
கேட்டார். "இப்போதெல்லாம் மிகச் சாதாரண ஆள் கூடத் தோல் பூட்ஸ் அணிந்து கொண்டுதான் நடக்கிறான்; முன்பு பெண்கள் தங்கள் பாவாடைகளுக்கு அடியில் வெறும் கால்களுடனேயே நடப்பார்கள், ஆனால் இப்போது அவர்கள் எல்லோரும் பூக்கள் போட்ட கால்சட்டைகளை உள்ளே அணிகிறார்கள்—அட, விஷயங்கள் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக மாறிவிட்டன!"
"உன்னைப் பற்றி யாருக்குக் கவலை?" என்று சிக்லின் கேட்டான். "சும்மா நடந்து வா, வாயை மூடிக்கொள்."
"ஓ, நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசமாட்டேன்! எனக்கு என்ன பயம் என்றால்: 'அடடா, நீ நார்ச் செருப்பு (bast shoes) அணிந்து நடக்கிறாய்—அப்படியானால் நீ ஒரு ஏழை! ஏழையாக இருக்கும் நீ, ஏன் மற்ற ஏழைகளுடன் ஒன்றிணையாமல் தனியாக வாழ்கிறாய்?' என்று அவர்கள் கேட்பார்களோ என்பதுதான்... அதுதான் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது! இல்லையென்றால், நான் எப்போதோ இங்கிருந்து கிளம்பியிருப்பேன்."
"நன்றாக யோசித்துப் பார், கிழவரே," என்று சிக்லின் அறிவுறுத்தினான்.
"யோசிப்பதற்கு என்னிடம் இனி எதுவும் மிஞ்சவில்லை."
"நீ நீண்ட காலம் வாழ்ந்திருக்கிறாய்; உன் நினைவாற்றலை வைத்தே நீ செயல்படலாம்."
"ஆனால் நான் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன்—வாழ்க்கையை மீண்டும் முதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டியதுதான்."
அந்தப் பெண் தங்கியிருந்த இடத்திற்குள் இறங்கிச் சென்ற சிக்லின், குனிந்து அவளை முத்தமிட்டான்.
...மீண்டும்.
"அவள் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டாள்!" என்று ஆச்சரியத்துடன் கூச்சலிட்டார் ப்ருஷெவ்ஸ்கி.
"அதனால் என்ன?" என்றான் சிக்லின். "அளவுக்கு அதிகமாகத் துன்புறுத்தப்பட்டால் எவரும் இறுதியில் இறந்துதான் போவார்கள். வாழ்வதற்கு அவள் உனக்குத் தேவையில்லை—நினைவாக இருக்க மட்டுமே தேவை."
முழங்காலிட்டு அமர்ந்த ப்ருஷெவ்ஸ்கி, அந்தப் பெண்ணின் உயிரற்ற, துயரம் படிந்த உதடுகளைத் தொட்டுப் பார்த்தார்; ஆனால், அவற்றைத் தொட்டபோது அவருக்குள் மகிழ்ச்சியோ அல்லது மென்மையான உணர்வோ எழவில்லை.
"என் இளமையில் நான் பார்த்த பெண் இவள் அல்ல," என்று அவர் கூறினார். பிறகு, அந்தப் பெண்ணின் உடலுக்கு மேலாக எழுந்து நின்று அவர் மேலும் சொன்னார்: "அல்லது ஒருவேளை இவளாகவும் இருக்கலாம்; நான் நேசித்த பெண்களுடன் நெருக்கமாக இருந்தபோது அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டதே இல்லை—ஆனால் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, அவர்களை அடையத் துடித்து ஏங்கியிருக்கிறேன்."
சிக்லின் அமைதியாக இருந்தான். ஒரு அந்நியரையோ அல்லது பிணத்தையோ முத்தமிடவோ அல்லது அவர்களுடன் நெருக்கமாக இருக்கவோ நேரும்போதெல்லாம், அவர்களிடமிருந்த எஞ்சியிருக்கும் ஒருவிதமான கதகதப்பையும் உறவுமுறையையும் அவனால் உணர முடிந்தது.
ப்ருஷெவ்ஸ்கியால் அந்தப் பெண்ணின் உடலை விட்டு விலக முடியவில்லை. ஒளி பொருந்தியவளாக அவள் ஒருமுறை அவரைக் கடந்து சென்றிருந்தாள்—அவள் தலைகுனிந்து நடந்து செல்வதையும், அவளது சோகமும் அழகும் கலந்த உடல் அசைவையும் கண்டபோது, அவர் மரணத்தையே விரும்பியிருந்தார். அதன் பிறகு, அந்தச் சோர்வான உலகில் வீசும் காற்றைக் கேட்டுக்கொண்டு அவளுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
ஒருவேளை, தன் இளமையில் இந்தப் பெண்ணை—இந்த மகிழ்ச்சியை—பின்பற்றிச் செல்ல அஞ்சியதன் மூலம், அவளை வாழ்நாள் முழுவதும் பாதுகாப்பற்றவளாக விட்டுவிட்டாரோ என்னவோ; துன்பத்தால் சோர்ந்துபோன அவள், பசியாலும் துயரத்தாலும் மடிவதற்காகத் தன்னை இங்கே தனிமைப்படுத்திக்கொண்டாள். இப்போது அவள் மல்லாக்கக் கிடத்தப்பட்டிருந்தாள்—சிக்லின் அவளை முத்தமிடுவதற்காக அப்படித் திருப்பியிருந்தான்; அவளது தலை உச்சியிலிருந்து தாடைக்குக் கீழே செல்லும் ஒரு கயிறு அவளது உதடுகளை மூடிய நிலையில் வைத்திருந்தது; நோயாலும் வறுமையாலும் அவளது நீண்ட, வெறும் கால்களில் அடர்த்தியான மென்மயிர்—கிட்டத்தட்ட விலங்கின் உரோமம் போல—வளர்ந்திருந்தது; ஏதோ ஒரு பழமையான, மீண்டும் விழித்தெழுந்த சக்தி, உயிருடன் இருந்தபோதே இறந்துபோன அந்தப் பெண்ணை, உடல் முழுவதும் உரோமம் கொண்ட ஒரு விலங்காக மாற்றிக்கொண்டிருந்தது.
"சரி, போதும்," என்றான் சிக்லின். "இங்கே உள்ள உயிரற்ற பொருட்கள் அவளைக் காவல் காக்கட்டும். சொல்லப்போனால், உயிருள்ளவர்களைப் போலவே இறந்தவர்களும் இங்கே நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்குள் ஒருவருக்கொருவர் சலிப்பு ஏற்படுவதில்லை." சிக்லின் சுவரின் செங்கற்களைத் தடவிப் பார்த்தான்; அடையாளம் தெரியாத, பழமையான ஒரு பொருளை எடுத்து இறந்த பெண்ணின் அருகே வைத்தான்; பின்னர் இருவரும் வெளியேறினர். அப்பெண், தான் இறந்தபோது இருந்த அதே நித்தியமான நிலையில் அங்கேயே கிடந்தாள்.
28
முற்றத்தைக் கடந்து திரும்பிய சிக்லின், இறந்த அந்தப் பெண் இருந்த அறைக்குச் செல்லும் கதவை உடைந்த செங்கற்கள், பழைய கற்கள் மற்றும் பிற கனமான கழிவுப் பொருட்களைக் கொண்டு அடைத்தான். ப்ருஷெவ்ஸ்கி அவனுக்கு உதவவில்லை; மாறாக, "ஏன் இவ்வளவு சிரமப்படுகிறாய்?" என்று கேட்டான்.
"ஏன் என்றா கேட்கிறாய்?" என்று சிக்லின் வியப்புடன் கேட்டான். "இறந்தவர்களும் மனிதர்கள்தானே."
"ஆனால் அவளுக்கு எதுவும் தேவைப்படப்போவதில்லையே."
"அவளுக்குத் தேவைப்படாது, ஆனால் *எனக்கு* அவள் தேவைப்படுகிறாள். மனிதத்தன்மையின் ஏதோ ஒரு அம்சம் எஞ்சியிருக்க வேண்டும்—இறந்தவர்களின் துயரத்தையோ அல்லது அவர்களின் எலும்புகளையோ காணும்போது எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது; 'நான் ஏன் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்?' என்று அது என்னைச் சிந்திக்க வைக்கிறது!"
நார்க்காலணிகளைச் (bast shoes) செய்துகொண்டிருந்த முதியவர் முற்றத்தை விட்டுச் சென்றார்; அவர் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் அவரது தேய்ந்துபோன காலணிகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன—என்றென்றைக்குமாக மறைந்துபோன ஒருவரின் நினைவாக அவை அங்கு கிடந்தன.
சூரியன் மேலே உயர்ந்திருந்தது, வேலைக்கான நேரம் எப்போதோ வந்துவிட்டது. எனவே, சிக்லினும் ப்ருஷெவ்ஸ்கியும் அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடத்தை நோக்கி விரைந்தனர்; அவர்கள் சென்ற பாதை செப்பனிடப்படாத மண் சாலையாக இருந்தது, அதில் இலைகள் பரவிக் கிடந்தன; அந்த இலைகளுக்கு அடியில், வரவிருக்கும் கோடைக்காலத்திற்கான விதைகள் கதகதப்புடன் பாதுகாப்பாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தன.
அன்று மாலை, அகழ்வாராய்ச்சிப் பணியாளர்கள் ஒலிபெருக்கியை இயக்கவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, வயிறார உண்ட பிறகு, அவர்கள் அந்தச் சிறுமியைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர்; இதனால் தொழிற்சங்கம் திட்டமிட்டிருந்த கலாச்சார ஒலிபரப்பு தடைபட்டது. அந்தச் சிறுமியும் அவளைப் போன்ற குழந்தைகளும் சற்று வளர்ந்ததும், அப்பகுதியிலுள்ள பெரியவர்கள் அனைவரையும் கொன்றுவிட வேண்டும் என்று ஜாச்சேவ் அன்றைய தினமே முடிவு செய்திருந்தான்; சோவியத் யூனியன் முழுவதும் சோசலிசத்தின் தீவிர எதிரிகள்—சுயநலவாதிகள் மற்றும் எதிர்கால உலகின் விஷப்பாம்புகள்—நிறைந்திருக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்தது; ஒரு நாள் விரைவில் அவர்கள் அனைவரையும் கொன்றுவிட்டு, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் குழந்தைப் பருவத்தையும் தூய அனாதை நிலையையும் மட்டுமே உயிரோடு விட்டுவைக்கப்போகிறோம் என்ற எண்ணத்தில் அவன் ரகசியமாக ஆறுதல் அடைந்தான்.
"நீ யார், சிறுமி?" என்று சாஃப்ரோனோவ் கேட்டான், "உன் வீட்டில் உள்ளவர்கள் பிழைப்புக்காக என்ன செய்தார்கள்?"
"நான் யாருமில்லை," என்று அந்தச் சிறுமி கூறினாள்.
"ஏன் யாருமில்லை என்று சொல்கிறாய்? சோவியத் ஆட்சியின் கீழ் பிறந்தாய் என்பதற்காகவே, ஏதோ ஒரு சக்தி உன்னை இங்கே கொண்டு வந்து தள்ளிவிட்டதா?"
"நானாகப் பிறக்க விரும்பவில்லை; என் அம்மா ஒரு முதலாளித்துவவாதியாக (bourgeois) மாறிவிடுவாரோ என்று நான் பயந்தேன்." "சரி, நீ எப்படி உருவானாய்?"
கூச்சமும் பயமும் கொண்ட அந்தச் சிறுமி தன் தலையைக் குனிந்து, தன் சட்டையைத் தடவிக் கொண்டாள்; தான் பாட்டாளி வர்க்கத்தினரிடையே இருப்பதை உணர்ந்த அவள், தன் தாய் பலமுறை அறிவுறுத்தியபடியே தன்னை அடக்கிக்கொண்டு நடந்துகொண்டாள்.
"யார் பொறுப்பில் இருக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்."
"யார் அது?" என்று உன்னிப்பாகக் கவனித்தபடி சாஃப்ரோனோவ் கேட்டான்.
"லெனின் தான் முதன்மையானவர், புத்யோனி இரண்டாவது. அவர்கள் இல்லாத காலத்தில்—அதாவது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் மட்டுமே இங்கு வாழ்ந்தபோது—நான் பிறக்கவில்லை; ஏனென்றால் எனக்குப் பிறக்க விருப்பமில்லை. ஆனால் லெனின் வந்ததும், நானும் வந்துவிட்டேன்!"
"சரி, சிறுமி," என்று சாஃப்ரோனோவால் சொல்ல முடிந்தது. "உன் அம்மா வர்க்க உணர்வுள்ள ஒரு பெண்மணி!
நம் சோவியத் அதிகாரத்தின் ஆழம் எத்தகையது! தங்கள் தாயின் முகத்தைக் கூட நினைவில் கொள்ளாத குழந்தைகள் கூட தோழர் லெனினை உணர முடிகிறதே!"
மஞ்சள் நிறக் கண்களைக் கொண்ட ஒரு மர்மமான மனிதன், அந்தத் தங்குமிடத்தின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து தன் தனிப்பட்ட துயரத்திற்காக முனகிக்கொண்டிருந்தான்; அவன் அந்தத் துயரத்திற்கான காரணத்தைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசுவதில்லை, மாறாக அனைவரையும் மகிழ்விக்கவே முயன்றான். அவனது சோகமான மனம், ராய் தானிய வயல்களுக்கு நடுவே அமைந்திருந்த ஒரு கிராமத்தை நினைவுகூர்ந்தது; அங்கு வீசும் காற்று, அவர்களின் அன்றாட அமைதியான வாழ்விற்கான ரொட்டியைத் தயாரிக்கும் மரத்தாலான ஆலையை மெதுவாகச் சுழற்றிக்கொண்டிருக்கும். அதுதான் அவனது கடந்த கால வாழ்க்கை; வயிறார உண்ட திருப்தியும் குடும்ப மகிழ்ச்சியும் அவன் ஆன்மாவில் நிறைந்திருந்தன; கிராமத்திலிருந்து தொலைதூரத்தையும் எதிர்காலத்தையும் அவன் எத்தனை ஆண்டுகள் உற்று நோக்கினாலும்,
சமவெளியின் விளிம்பில் பூமி வானைத் தொடும் இடத்தைத் தவிர வேறெதையும் அவன் காணவில்லை; அதே சமயம் அவனுக்கு மேலே
சூரியனும் நட்சத்திரங்களும் போதுமான வெளிச்சத்தை அளித்தன.
மேலும் சிந்திக்காமல் இருக்க, அந்த மனிதன் உடனே படுத்துக்கொண்டு அழத் தொடங்குவான்;
அவனால் அடக்க முடியாத கண்ணீர் வழிந்தோடும்.
"நகரவாசியே, உன் துயரத்தை நிறுத்து!" என்று சாஃப்ரோனோவ் அவனை அதட்டினான். "இங்கே ஒரு குழந்தை இருக்கிறது
என்பதை மறந்துவிடாதே—நமக்கு இடையே துயரம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பது உனக்குத் தெரியாதா?"
"நான் என் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டேன், தோழர் சாஃப்ரோனோவ்," என்று அந்த மனிதன் சற்றுத் தொலைவிலிருந்து குரல் கொடுத்தான்.
"பிற்போக்குத்தனமான மனப்பான்மையால் நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டேன்." அந்தச் சிறுமி சற்று விலகிச் சென்று, மரச் சுவரில் தன் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டாள். அவளுக்குத் தன் தாயின் நினைவு வந்தது; அந்தப் புதிய, தனிமையான இரவு அவளுக்கு அச்சமூட்டியது. அத்துடன், தன் சிறு மகள் வளர்ந்து முதியவளாகி இறக்கும் வரை, தன் தாய் காத்திருந்து எவ்வளவு சோகத்தையும் நீண்ட காலத்தையும் கழிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதையும் அவள் நினைத்துப் பார்த்தாள்.
29
"வயிறு எங்கே?" என்று தன்னை உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் அவள் கேட்டாள். "நான் எதன் மீது படுப்பது?"
சிக்லின் உடனடியாகப் படுத்துத் தயாரானான்.
"உணவுக்கதி?" என்று அந்தச் சிறுமி கேட்டாள். "நீங்கள் எல்லோரும் ஜூலியஸ் சீசர்களைப் போல அங்கே அமர்ந்திருக்கிறீர்கள், ஆனால் எனக்கோ சாப்பிடுவதற்கு ஒன்றுமில்லை!"
ஜாச்சேவ் தன் வண்டியில் அவளருகே உருண்டு வந்து, அவளுக்குச் சிறிது பழக்கூழை நீட்டினான்—அதை அவன் அன்று காலை மளிகைக் கடை மேலாளரிடமிருந்து கைப்பற்றியிருந்தான்.
"சாப்பிடு, பாவம்! உனக்கு என்ன நேருமென்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் எங்களைப் பொறுத்தவரை—அது ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது."
அந்தச் சிறுமி சாப்பிட்டுவிட்டு, சிக்லினின் வயிற்றின் மீது தன் முகத்தைச் சாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள். சோர்வினால் அவள் முகம் வெளிறிப்போயிருந்தது; தன்னை மறந்து, பழகிய தாயைக் கட்டிப்பிடிப்பது போலவே அவள் சிக்லினைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டாள். சாஃப்ரோனோவ், வோஷ்சேவ் மற்றும் மற்ற அகழ்வுப் பணியாளர்கள் அனைவரும் அந்தச் சிறு உயிரினம் உறங்குவதைப் வெகுநேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்—
அவர்களின் கல்லறைகளுக்கு மேல் ஆளப்போகும், அவர்களின் எலும்புகள் நிறைந்த அமைதியான மண்ணின் மீது வாழப்போகும் அந்தச் சிறு உயிரினம் அது.
"தோழர்களே!" என்று சாஃப்ரோனோவ் பொதுவான உணர்வை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினான். "நமக்கு முன்னால் உணர்வின்றிப் படுத்திருப்பவள் சோசலிசத்தின் உண்மையான ஒரு குடிமகள். வானொலி மற்றும் பிற கலாச்சார ஊடகங்கள் வாயிலாக நாம் கட்சியின் கொள்கைகளை மட்டுமே கேட்கிறோம், ஆனால் கையில் பிடித்து உணரக்கூடிய வகையில் எதுவும் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் இங்கே படைப்பின் சாராம்சமும் கட்சியின் இறுதி இலக்கும் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது—
அதாவது, பிரபஞ்சத்தின் ஒரு அங்கமாக மாறவிருக்கும் ஒரு சிறு மனித உயிர்! அதனால்தான்,
நாம் அந்த அடித்தளக் குழியை மிக விரைவாக முடிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் வீடு உயர்ந்து எழும்,
கல் சுவர்கள் குழந்தைகளை காற்றிலிருந்தும் குளிரிலிருந்தும் பாதுகாக்கும்!" வோஷ்சேவ் அந்தச் சிறுமியின் கையைத் தொட்டு, அவளது முழு உருவத்தையும் உற்று நோக்கினான்; சிறுவயதில் தேவாலயச் சுவரில் வரையப்பட்டிருந்த தேவதையை அவன் எப்படிப் பார்த்திருப்பானோ, அதேபோல ஒரு பார்வையுடன் அவளைப் பார்த்தான். உறவினர்கள் யாருமின்றி மனிதர்களுக்கு மத்தியில் தனித்து விடப்பட்டிருந்த அந்த மெலிந்த உடல், என்றாவது ஒரு நாள் வாழ்க்கையின் அர்த்தம் தரும் இதமான உணர்வை அறியக்கூடும்; அவளது மனம், உலகின் ஆதித் தொடக்கமான அந்த முதல் நாளைப் போன்றதொரு காலத்தைக் காணக்கூடும்.
ஆகவே, கற்களைக் கொண்டு கட்டும் பணி மற்றும் இதர கட்டுமானப் பணிகளை விரைவுபடுத்தும் நோக்கில், மறுநாள் ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே தோண்டும் பணியைத் தொடங்கத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
"உடல் ஊனமுற்ற ஒருவனாக, உங்களால் உதவ முடியாவிட்டாலும் உங்கள் கண்ணோட்டத்தை நான் நிச்சயமாக வரவேற்கிறேன்," என்று ஜாச்சேவ் கூறினான். "ஏனெனில் உங்களுக்காக..."...எப்படியும் நீ அழியத்தான் போகிறாய்—உன் இதயத்தில் வேறெதுவும் இல்லை—அதனால், ஏதேனும் ஒரு சிறிய உயிருள்ள விஷயத்தை நேசித்து, வேலையில் உன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்வதே மேல். இப்போதைக்குத் தொடர்ந்து வாழ்ந்துகொண்டிரு!
குளிர்ச்சியான வானிலையைக் கருத்தில் கொண்டு, ஜாச்சேவ் அந்த விவசாயியைத் தன் கனமான மேலங்கையைக் கழற்றச் செய்து, அதில் அந்தக் குழந்தையைப் போர்த்தி இரவைக் கழிக்கச் செய்தார்; வாழ்நாள் முழுவதும் 'முதலாளித்துவத்தைச்' சேர்த்து வைத்திருந்த அந்த விவசாயியால், தன்னைத் தானே கதகதப்பாக வைத்துக்கொள்ளும் வசதி நிச்சயமாக இருந்தது.
ப்ருஷெவ்ஸ்கி தனது விடுமுறை நாட்களைச் சுற்றியுள்ள சூழலைக் கவனிப்பதிலோ அல்லது தன் சகோதரிக்குக் கடிதங்கள் எழுதுவதிலோ கழித்தார்.
அஞ்சல் தலையை ஒட்டி, கடிதத்தைப் பெட்டியில் போடும் அந்தத் தருணம் அவருக்கு எப்போதும் ஒரு அமைதியான மகிழ்ச்சியைத் தந்தது; யாரோ ஒருவருக்குத் தன் தேவை இருப்பதை உணர்வது போன்ற உணர்வு அது—அந்தத் தேவைதான் அவரை உயிரோடு இருக்கவும், பொது நலனுக்காகக் கடினமாக உழைக்கவும் தூண்டியது.
அவரது சகோதரி ஒருபோதும் பதில் கடிதம் எழுதியதில்லை; பெரிய குடும்பத்தைக் கவனித்துக்கொள்வதில் சோர்ந்துபோயிருந்த அவர், ஒருவித மயக்க நிலையிலேயே வாழ்ந்து வந்தார். வருடத்திற்கு ஒருமுறை, ஈஸ்டர் பண்டிகையின்போது மட்டும் அவர் தன் சகோதரருக்கு ஒரு அஞ்சல் அட்டையை அனுப்புவார்; அதில் இப்படி எழுதியிருக்கும்: "கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார், அன்புள்ள சகோதரரே! நாங்கள் முன்போலவே வாழ்கிறோம்: நான் சமைக்கிறேன், குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள், என் கணவருக்கு ஊதிய உயர்வு கிடைத்தது—இப்போது அவர் 48 ரூபிள் சம்பளம் கொண்டு வருகிறார். எங்களைப் பார்க்க வாருங்கள். உங்கள் சகோதரி அன்யா."
ப்ருஷெவ்ஸ்கி அந்த அஞ்சல் அட்டையை நீண்ட நாட்களுக்குத் தன் பையில் வைத்திருப்பார்; சில சமயங்களில் அதை மீண்டும் வாசிக்கும்போது கண்ணீர் விடுவார்.
அவர் தனியாக நீண்ட தூரம் நடந்து செல்வார். ஒரு நாள், நகரத்திலிருந்தும் சாலையிலிருந்தும் விலகி ஒரு குன்றின் மீது நின்றார். காலம் முன்னோக்கி நகர்வதையே நிறுத்திவிட்டது போன்ற மங்கலான, தெளிவற்ற நாள் அது—தாவரங்களும் விலங்குகளும் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருக்கும், மக்கள் தங்கள் மறைந்த பெற்றோரை நினைவுகூரும் வகையிலான நாள். ப்ருஷெவ்ஸ்கி
மூடுபனி சூழ்ந்த, பழமையான நிலப்பரப்பை அமைதியாக உற்றுநோக்கினார்; தூரத்தில், அமைதியான வெண்ணிறக் கட்டிடங்கள் தெரிவதைக் கண்டார்.
அவை காற்றில் இருந்த ஒளியை விட அதிக ஒளியை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தன. அந்தக் கட்டிடம் எதற்கானது அல்லது அதன் பெயர் என்ன என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை;
ஆயினும், தூரத்தில் தெரிந்த அந்தக் கட்டமைப்புகள் வெறும் பயன்பாட்டிற்காக மட்டுமல்லாமல், மகிழ்ச்சிக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டவை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. நீண்ட காலமாகத் துயரத்தையே பழகிய ஒரு மனிதனின் வியப்புடன்,
ப்ருஷெவ்ஸ்கி அந்தத் தொலைதூரக் கட்டிடங்களின் துல்லியமான நுணுக்கத்தையும், அவற்றின் அமைதியான, அடக்கமான வலிமையையும் உற்றுநோக்கினார். கட்டிடக் கலையில் இத்தகைய நம்பிக்கையும் சுதந்திரமும் வெளிப்படுவதை அவர் இதற்கு முன் கண்டதில்லை; தனது தாயகத்தின் சாம்பல் நிறப் பின்னணியை ஆளும் அந்தத் தன்னுணர்வுமிக்க ஒளிரும் தன்மையையும் அவர் புரிந்துகொள்ளவில்லை. கட்டுமானப் பணிகளில் மூழ்கியிருந்த உலகின் மத்தியில் ஒரு தீவைப் போல, இந்த வெண்மையான கட்டிடக் கலை வடிவம் அமைதியாக நின்றுகொண்டு ஒளிர்ந்தது. ஆயினும், அந்தக் கட்டிடங்கள் முழுவதுமாக வெண்மையாக இருக்கவில்லை; ஆங்காங்கே நீலம், மஞ்சள் மற்றும் பச்சை நிறங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன; இவை அவற்றுக்கு ஒரு குழந்தையின் ஓவியம் தரும் இயல்பான அழகை அளித்தன. "இது எப்போது கட்டப்பட்டது?" என்று புருஷெவ்ஸ்கி திகைப்புடன் கேட்டார். குளிர்ந்த, உயிரற்ற அந்த நட்சத்திரத்தின் மீது துயரத்தைச் சுமந்துகொண்டிருப்பதிலேயே அவர் அதிக நிம்மதி கண்டார்; மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியோ—அது தனக்கு அந்நியமானதாகவும் தொலைவில் இருப்பதாகவும் தோன்றியதால்—அவருக்குள் அவமானத்தையும் பதற்றத்தையும் தூண்டியது. அதை முழுமையாக உணராமலே, என்றென்றும் கட்டுமான நிலையிலேயே இருந்து ஒருபோதும் நிறைவடையாத அந்த உலகம், சிதைந்துபோன தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
30
அவன் அந்தப் புதிய நகரத்தை மீண்டும் ஒருமுறை கூர்ந்து கவனித்தான்; அதை மறந்துவிடவோ அல்லது வேறு எதனுடனும் குழப்பிக்கொள்ளவோ அவனுக்கு விருப்பமில்லை. ஆயினும், அவனது சொந்த ஊரின் மங்கலான மூடுபனிக்கு பதிலாக, குளிர்ந்த தெளிவான சூழலில் இருப்பது போல அந்த கட்டிடங்கள் தனித்துவமாகவும் தெளிவாகவும் தெரிந்தன.
திரும்பி வரும் வழியில், நகர வீதிகளில் பல பெண்களைப் புருஷெவ்ஸ்கி கவனித்தான். அவர்கள் மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தனர்; இளமையாக இருந்தபோதிலும், நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த மாலைப் பொழுதுக்காகக் காத்திருப்பதைப் போல அவர்கள் நிதானமாக உலாவிக்கொண்டிருந்தனர்.
விடியற்காலையில், சட்டை அணியாமல் வெறும் கால்சட்டையை மட்டும் அணிந்திருந்த ஒரு அந்நியருடன் சிக்லின் அலுவலகத்திற்கு வந்தான்.
"புருஷெவ்ஸ்கி, இவன் உன்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறான்," என்று சிக்லின் கூறினான். "இவன் தன் கிராமத்திற்காகச் சவப்பெட்டிகளைக் கேட்கிறான்."
"என்ன சவப்பெட்டிகள்?"
காற்றினாலும் தனது சொந்தத் துயரத்தினாலும் உடல் வீங்கியிருந்த அந்தப் பெரிய, மேலாடை அணியாத மனிதன் உடனடியாகப் பேசவில்லை; முதலில் அவன் தன் தலையைக் குனிந்து ஆழ்ந்து யோசித்தான். தன்னைப்பற்றியும் தன் சொந்தத் துயரங்களைப் பற்றியும் சிந்திப்பதையே அவன் அடிக்கடி மறந்துவிடுவது போலத் தோன்றியது—ஒருவேளை அவன் மிகுந்த சோர்வில் இருந்திருக்கலாம், அல்லது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் செத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
"சவப்பெட்டிகள்!" என்று அவன் கரகரப்பான, ஆவேசமான குரலில் அறிவித்தான். "எதிர்காலத் தேவைக்காக நாங்கள் அந்தச் சொரசொரப்பான சவப்பெட்டிகளை ஒரு குகையில் அடுக்கி வைத்திருந்தோம், ஆனால் நீங்களோ அந்தப் பள்ளத்தாக்கு முழுவதையும் தோண்டி எடுக்கிறீர்கள். அந்தச் சவப்பெட்டிகளை எங்களிடம் கொடுத்துவிடுங்கள்!"
முந்தைய மாலை வடக்குப் புறக்காவல் நிலையத்திற்கு அருகில் நூறு காலிச் சவப்பெட்டிகள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டதைச் சிக்லின் குறிப்பிட்டான்; அவற்றில் இரண்டை அவன் அந்தச் சிறுமிக்காக எடுத்துக்கொண்டிருந்தான்—அவள் இனி அவனது வயிற்றோடு ஒட்டி உறங்காத காலத்திற்காக ஒன்றில் அவளுக்கு ஒரு படுக்கையை அமைத்துக்கொடுத்தான்; மற்றொன்றை அவளது பொம்மைகள் மற்றும் சிறுவயதுப் பொருட்களுக்காகக் கொடுத்தான், இதன் மூலம் அவளுக்கும் தனக்கென ஒரு தனிப்பட்ட மூலை கிடைத்திருக்கும்.
"மீதமுள்ள சவப்பெட்டிகளை அந்த மனிதனிடம் கொடுத்துவிடு," என்று புருஷெவ்ஸ்கி பதிலளித்தான்.
"அனைத்தையும் கொடுத்துவிடுங்கள்," என்று அந்த மனிதன் கூறினான். "எங்களிடம் கையிருப்பு குறைவு; மக்கள் தங்கள் பொருட்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். 'சுய-வரி' திட்டத்தின் கீழ் நாங்கள் அந்தச் சவப்பெட்டிகளைச் செய்தோம்—நாங்கள் உழைத்துச் சம்பாதித்ததை எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள்!"
"இல்லை," என்று சிக்லின் கூறினான். "எங்கள் குழந்தைக்கு இரண்டு சவப்பெட்டிகளை விட்டுவிடுங்கள்; அவை உங்களுக்குப் பொருந்தாத அளவுக்குச் சிறியவை."
அந்நியன் அதைச் சற்று யோசித்துவிட்டு மறுத்துவிட்டான்:
"முடியாது! எங்கள் சொந்தக் குழந்தைகளை எங்கே வைப்பது? குறிப்பிட்ட உயரங்களுக்கு ஏற்றவாறுதான் நாங்கள் அந்தப் பெட்டிகளைச் செய்தோம்—யார் எந்தப் பெட்டியில் படுக்க வேண்டும் என்பது அவற்றில் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாங்கள் இன்னும் உயிரோடு இருப்பதற்குக் காரணமே எங்கள் சொந்தச் சவப்பெட்டிகள் தயாராக இருப்பதுதான்; அவை இப்போது எங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிட்டன! குகையில் புதைக்கப்படும் எண்ணத்திற்குப் பழகிக்கொள்ளும் விதமாக நாங்கள் அவற்றில் படுத்துப் பழகி வருகிறோம்."
மஞ்சள் நிறக் கண்களைக் கொண்ட, அகழ்வாராய்ச்சிப் பகுதியில் நீண்ட காலமாக வசித்து வந்த ஒருவன் அலுவலகத்தை நோக்கி அவசரமாக நடந்து வந்தான்.
"யெலிசே," என்று அவன் அந்த அரை நிர்வாண மனிதனிடம் கூறினான். "நான் அவற்றைச் கயிறுகளால் இணைத்து ஒரு தொடர்வண்டி போலக் கட்டியிருக்கிறேன்; நிலம் காய்ந்திருக்கும்போதே அவற்றை இழுத்துச் சென்றுவிடலாம்!"
"நீ இரண்டு சவப்பெட்டிகளைத் தவறவிட்டுவிட்டாயே," என்று யெலிசே குறிப்பிட்டான். "இனி நீ எதில் படுப்பாய்?"
"என்னைப் பொறுத்தவரை, யெலிசே சாவ்விச், நான் என் சொந்த முற்றத்தில் உள்ள பிரம்மாண்டமான ஓக் மரத்தின் அடியில் படுப்பேன். மரவேர்களுக்கு இடையே எனக்கான ஒரு பள்ளத்தை நான் ஏற்கனவே தயார் செய்துவிட்டேன்; நான் இறக்கும்போது, என் இரத்தம் மரத்தின் தண்டு வழியாகச் சாறாக மேலே ஏறி உயரே செல்லும்! அல்லது என் இரத்தம் நீர்த்துப்போய், மரத்திற்குச் சுவையாக இருக்காது என்று சொல்கிறாயா?"
அரை நிர்வாண மனிதன் அசையாமல் நின்றான், எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. பாதையில் இருந்த கற்களையும், உடலை உறைய வைக்கும் அதிகாலைக் காற்றையும் பொருட்படுத்தாமல், அவன் அந்த மற்றவனுடன் சவப்பெட்டிகளை எடுத்துவரச் சென்றான். சிக்லின் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்; அழுக்கு படிந்திருந்த யெலிசேவின் முதுகையும், அதில் பாதுகாப்புக்காக முளைக்கத் தொடங்கியிருந்த ரோமங்களையும் அவன் கவனித்தான். யெலிசே அவ்வப்போது நின்று, தூக்கக் கலக்கத்துடனும் வெறுமையுடனும் அந்தப் பரந்த வெளியை உற்றுநோக்கினான்; ஏதோ மறக்கப்பட்ட விஷயத்தை நினைவுகூர்வது போலவோ அல்லது அமைதியான ஓய்வுக்காக ஒரு தனிமையான இடத்தைத் தேடுவது போலவோ அவன் பார்வை இருந்தது. ஆனால் அவனுக்குச் சொந்த நாடு என்று எதுவும் இல்லை; எனவே அவன் தன் அமைதியான பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டான்.
அகழ்வாராய்ச்சிக் குழியின் விளிம்பிற்கு மேலே இருந்த காய்ந்த மேட்டு நிலத்தில், சவப்பெட்டிகள் நீண்ட வரிசையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. முன்னதாகவே படைவீரர் தங்குமிடத்தை நோக்கி ஓடிய அந்த விவசாயிக்கு, சவப்பெட்டிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும் யெலிசே (Yelisey) அங்கு வந்து சேர்ந்ததும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது; அவர் ஏற்கனவே அந்தச் சவப்பெட்டிகளின் தலை மற்றும் கால் பகுதிகளில் துளையிட்டு, அவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைத்து ஒரு தொடர்வரிசை போலக் கட்டியிருந்தார். முன்னால் இருந்த சவப்பெட்டியின் கயிற்றின் முனையைத் தன் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, யெலிசே தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொண்டு—ஒரு படகு இழுப்பவனைப் போல—அந்தப் பலகைச் சவப்பெட்டிகளை வாழ்க்கையின் வறண்ட கடற்பரப்பின் மீது இழுத்துச் சென்றார். சிக்லின் (Chiklin) மற்றும் ஒட்டுமொத்தத் தொழிலாளர் குழுவும் ஒதுங்கி நின்று யெலிசேவை வழிவிட்டனர்; மேலும், அந்த வெறுமையான சவப்பெட்டிகள் தரையில் ஏற்படுத்திய தடத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
"மாமா, அவர்கள் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களா?" என்று சிக்லினைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த சிறுமி கேட்டாள்.
31
"இல்லை குழந்தாய்," என்று சிக்லின் பதிலளித்தார். "அவர்கள் வைக்கோல் வேய்ந்த குடிசைகளில் வசிக்கிறார்கள், தானியங்களை விதைக்கிறார்கள், தங்கள் உணவை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்."
அந்தச் சிறுமி தன்னைச் சுற்றியிருந்த முதியவர்களின் முகங்களை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
"அப்படியானால் அவர்களுக்கு ஏன் சவப்பெட்டிகள் தேவை? ஏழைகள் அல்ல, முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் தானே சாக வேண்டும்!"
பள்ளம் தோண்டும் தொழிலாளர்கள் மௌனமாக இருந்தனர்; அதற்கான பதிலை அளிக்கும் வகையிலான உண்மைகளை அவர்கள் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
"அவர்களில் ஒருவர் நிர்வாணமாக இருந்தார்!" என்று அந்தச் சிறுமி கூறினாள். "மக்கள் தங்கள் ஆடைகளை வைத்துக்கொள்வதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதபோது, அவர்கள் எப்போதும் அந்த ஆடைகளை எடுத்துச் சென்றுவிடுவார்கள். என் அம்மாவும் நிர்வாணமாகத்தான் கிடக்கிறார்."
"நீ சொல்வது முற்றிலும் சரி, மகளே," என்று சாஃப்ரோனோவ் (Safronov) முடிவு செய்தார். "இரண்டு குலாக்குகள் (kulaks - செல்வந்த விவசாயிகள்) இப்போதுதான் நம்மிடமிருந்து விலகிச் சென்றிருக்கிறார்கள்."
"அப்படியானால் அவர்களைக் கொன்றுவிடுங்கள்!" என்று அந்தச் சிறுமி கூறினாள்.
"அதைச் செய்ய அனுமதி இல்லை, மகளே: இரண்டு தனிநபர்கள் ஒரு வர்க்கத்தை உருவாக்கிவிட மாட்டார்கள்..."
"அது ஒன்று கூட்டல் ஒன்றுதானே," என்று அந்தச் சிறுமி கணக்கிட்டாள்.
"ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்கள் மிகக் குறைவாகத்தான் இருந்தார்கள்," என்று சாஃப்ரோனோவ் வருத்தத்துடன் கூறினார். "ஆனால் கட்சியின் முழுக்குழு முடிவின்படி, அவர்களை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்—குறைந்தபட்சம் ஒரு வர்க்கமாகவேனும்—அதன் மூலம் ஒட்டுமொத்தத் தொழிலாளி வர்க்கமும் கூலிக்கு வேலை செய்யும் விவசாயத் தொழிலாளர் வர்க்கமும் தங்கள் எதிரிகள் இல்லாத நிலையை அடைய வேண்டும்!"
"அப்படியானால் உங்களுடன் யார் எஞ்சுவார்கள்?"
"எங்கள் பணிகள், எதிர்கால நடவடிக்கைகளுக்கான உறுதியான கொள்கைத்திட்டம்—புரிகிறதா?"
"புரிகிறது," என்று அந்தச் சிறுமி பதிலளித்தாள். “அப்படியென்றால் கெட்டவர்கள் அனைவரையும் கொன்றுவிடுவது என்று அர்த்தம்; ஏனென்றால் நல்லவர்கள் மிகச் சிலரே இருக்கிறார்கள்.”
“நீ அந்த வர்க்கத்தின் உண்மையான பிள்ளைதான்,” என்று சாஃப்ரோனோவ் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்; “நீ ஒரு சிறுமியாக இருந்தாலும், எல்லா உறவுமுறைகளையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். முடியாட்சி காலத்தில் போருக்காக ஆட்கள் கண்மூடித்தனமாகத் தேவைப்பட்டார்கள்; ஆனால் நாமோ ஒரே ஒரு வர்க்கத்திற்குத்தான் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறோம்—விரைவில் நம்முடைய சொந்த வர்க்கத்திலிருந்தும் விழிப்புணர்வு இல்லாத கூறுகளை நீக்கிச் சுத்தம் செய்யப்போகிறோம்.”
“அந்தக் குப்பைகளைத்தானே?” என்று அந்தச் சிறுமி எளிதாக ஊகித்துச் சொன்னாள். “அப்படியானால் மிக முக்கியமானவர்கள் மட்டுமே எஞ்சுவார்கள்! என் அம்மா உயிரோடு இருந்தபோது தன்னைத்தானே ‘குப்பை’ என்று சொல்லிக்கொள்வார்; ஆனால் இப்போது அவர் இறந்துவிட்டதால், ஒரு நல்ல மனிதராகிவிட்டார்—அப்படித்தானே?”
“சரிதான்,” என்று சிக்லின் கூறினான்.
அந்தச் சிறுமி, ஒரு கெட்ட வார்த்தை... என்பதை நினைவுகூர்ந்தபடி... ...இருளில் தன்னைத் தனிமையாக உணர்ந்த அவள், மற்றவர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அமைதியாக நடந்து சென்று, மணலில் விளையாட அமர்ந்தாள். ஆனால் அவள் விளையாடவில்லை; அலட்சியமான கைகளால் பொருட்களைத் தொட்டுப் பார்த்தபடியே ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.
அகழ்வாராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தவர்கள் அவளை நெருங்கி, குனிந்து நின்று கேட்டனர்:
"என்ன விஷயம்?"
"ஒன்றுமில்லை," என்று அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் அவள் கூறினாள். "உங்கள் மீது எனக்குச் சலிப்பு வந்துவிட்டது; நீங்கள் என் மீது அன்பு காட்டுவதில்லை. இன்றிரவு நீங்கள் தூங்கும்போது, நான் உங்களை அடித்துத் துவைக்கப் போகிறேன்."
தொழிலாளர்கள் பெருமிதத்துடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்; அக்குழந்தையைத் தூக்கி அணைத்து இறுக்கிக்கொள்ளவும், அந்த நுண்ணறிவின் கதகதப்பான ஊற்றையும் ஒரு சிறு உயிரின் வசீகரத்தையும் உணரவும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் விரும்பினர்.
வோஷ்சேவ் மட்டும் பலவீனமாகவும் மகிழ்ச்சியின்றியும் அங்கேயே நின்றுகொண்டு, இயந்திரத்தனமாகத் தொலைவை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; பொதுவாக வாழ்வு என்பதில் ஏதேனும் சிறப்பு இருக்கிறதா என்பது அவனுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை—யாராலும் அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் வாழ்வியல் விதியை அவனுக்கு மனப்பாடமாகச் சொல்லிக் கொடுக்க முடியவில்லை—மேலும் பூமியின் மேற்பரப்பில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் எதுவும் அவனுக்குள் எந்த ஈர்ப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சிறிது தூரம் நகர்ந்து, வோஷ்சேவ் அமைதியாக வயல்வெளிகளை நோக்கி நடந்து சென்று படுத்துக்கொண்டான்; யாரும் அவனைப் பார்க்கவில்லை. அர்த்தமற்ற இந்தச் சூழலில் இனி ஒரு பங்கேற்பாளராக இருக்க வேண்டியதில்லை என்ற திருப்தி அவனுக்குள் இருந்தது.
பின்னர், அவன் சவப்பெட்டிகள் கொண்டு செல்லப்பட்ட பாதையைக் கண்டான்; இரண்டு விவசாயிகள் அவற்றை அடிவானத்திற்கு அப்பால், முட்செடிகள் மண்டிய வேலிகள் சாய்ந்து கிடக்கும் தங்கள் நிலத்தை நோக்கி இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். ஒருவேளை அங்கே பண்ணை முற்றத்தின் அமைதியான கதகதப்பு இருந்திருக்கலாம், அல்லது சாலையோரக் காற்றடிக்கும் வெட்டவெளியில், பழுதடைந்த இயந்திரங்களின் குவியலுக்கு நடுவே, அநாதையான ஏழை கூட்டுப் பண்ணை ஒன்று தனித்து நின்றிருக்கலாம். எதிர்காலக் கட்டடத்தைக் கட்டுவது குறித்து வருத்தப்படாமல் இருந்ததற்குக் காரணம் அகழ்வாராய்ச்சி இடத்தில் நடந்த கலாச்சாரப் பணிகளின் பலவீனமே என்பதை அறியாதவனாக, பந்தயத்திலிருந்து இயந்திரத்தனமாக விலகிய ஒரு மனிதனின் நடையுடன் வோஷ்சேவ் அதை நோக்கி நடந்தான். பிரகாசமான சூரிய ஒளி இருந்தபோதிலும், அவன் தன் ஆன்மாவில் ஒரு பாரத்தை உணர்ந்தான்—பூமியின் மூச்சுக் காற்றிலிருந்தும் புற்களின் வாசனையிலிருந்தும் உருவான மங்கலான மூடுபனி வயல்வெளிகளின் மீது படர்ந்திருந்ததால் அந்த உணர்வு இன்னும் தீவிரமாக இருந்தது. அவன் சுற்றிலும் பார்த்தான்: உயிருள்ள சுவாசத்தின் மூடுபனி எங்கும் சூழ்ந்து, ஒருவிதத் தூக்க மயக்கத்தையும் மூச்சுமுட்டும் இருளையும் உருவாக்கியிருந்தது. வாழ்வு என்பதே ஒருவிதச் சோர்வான மந்தகதியில் நகர்வது போலத் தோன்றியது; அது எப்படிப்பட்டதென்றால், அனைத்து உயிரினங்களும் காலத்தின் ஓட்டத்திலும் தங்கள் சொந்த இயக்கத்திலும் எங்கோ பாதியில் அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருப்பது போன்றிருந்தது—அவற்றின் தொடக்கங்கள் அனைவராலும் மறக்கப்பட்டு, முடிவுகள் அறியப்படாத நிலையில், வெறும் திசை மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. பிறகு வோஷ்சேவ் ஒரு திறந்தவெளிக் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கினான்.
பாஷ்கினே ஓட்டி வந்த காரில் ஒரு பயணியாக கோஸ்லோவ் அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.
கோஸ்லோவ் வெளிர் சாம்பல் நிறத்திலான 'த்ரீ-பீஸ்' (three-piece) சூட் அணிந்திருந்தார்; உள்ளூர நிலவிய ஏதோ ஒரு மகிழ்ச்சியால் அவரது முகம் சற்று பருமனாகியிருந்தது, மேலும் உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது அவருக்கு ஆழ்ந்த பற்று ஏற்பட்டிருந்தது. உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரிடம் பேசும்போது, "சரி, நல்லது; சரி, மிக அருமை" போன்ற மனநிறைவு வெளிப்படுத்தும் வார்த்தைகளைக் கொண்டே அவர் தனது பதிலைத் தொடங்கினார். அதே சமயம், தனக்குள்ளேயே, "அற்பமான பாசிசப் பெண்ணே, இப்போது நீ எங்கே இருக்கிறாய்!" போன்ற வரிகளையும், பிற சிறு முழக்கப் பாடல்களையும் அவர் சொல்லிக்கொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
அன்று காலை, ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் மீதான தனது காதல் உணர்வுகளை கோஸ்லோவ் முழுமையாகத் துறந்திருந்தார். அப்பெண் தன் காதலை வெளிப்படுத்தி அவருக்குப் பல கடிதங்களை எழுதியிருந்தும் அவை பயனற்றுப் போயின; குடிமைப் பணி சார்ந்த கடமைகளின் சுமையால் அவர் மௌனம் காத்தார். மேலும், இன்னும் உன்னதமான, துடிப்பான செயல்பாடுகள் கொண்ட ஒரு பெண்ணைத் தேடிக்கொண்டிருந்ததால், அந்தப் பெண்ணின் காதலை 'கைப்பற்ற' வேண்டாம் என்று அவர் முடிவெடுத்திருந்தார். அஞ்சல் துறையில் நிலவும் நெரிசல் மற்றும் திறமையின்மை குறித்த செய்தித்தாள் அறிக்கையைப் படித்த பிறகு, அப்பெண்ணின் கடிதப் போக்குவரத்தை நிறுத்துவதன் மூலம் சோசலிசக் கட்டுமானத்தின் இப்பிரிவை வலுப்படுத்த அவர் தீர்மானித்தார். காதல் பொறுப்பிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும் வகையில், அவருக்கு ஒரு இறுதி, உறுதியான அஞ்சல் அட்டையை எழுதினார்:
"விருந்து விரிந்திருந்த இடத்தில்,
இன்று சவப்பெட்டி நிற்கிறது!
கோஸ்லோவ்."
அவ்வரியை அப்போதுதான் அவர் சொல்லியிருந்தார், அதை மனப்பாடம் செய்யும் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டிருந்தார். தினமும் காலையில் எழுந்ததும் படுக்கையிலேயே புத்தகங்களை வாசிப்பார்; சொற்றொடர்கள், முழக்கங்கள், கவிதை வரிகள், கோட்பாடுகள், ஞானம் பொதிந்த சொற்கள், சட்டங்கள் மற்றும் தீர்மானங்களின் முக்கிய அம்சங்கள், பாடல்கள் போன்றவற்றை மனப்பாடம் செய்துகொள்வார். பின்னர், ஒரு துடிப்பான குடிமைச் செயல்பாட்டாளராகத் தனக்கு அறிமுகமும் மதிப்பும் இருந்த பல்வேறு அலுவலகங்கள் மற்றும் அமைப்புகளுக்குச் சென்று வருவார். அங்கு, ஏற்கனவே அச்சத்தில் இருந்த ஊழியர்களைத் தனது ஆழ்ந்த அறிவு, பரந்த கண்ணோட்டம் மற்றும் விஷயங்கள் குறித்த தெளிவான புரிதல் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அவர் மிரள வைப்பார்.
முதல் தர ஓய்வூதியத்துடன், தனக்கான உணவுப் பொருட்களையும் (ரேஷன்) அவர் பெற்றுக்கொண்டார். ஒரு நாள், கூட்டுறவு அங்காடிக்குள் நுழைந்த அவர், நின்ற இடத்திலிருந்தே மேலாளரைத் தம்மிடம் வருமாறு சைகை செய்து அழைத்தார்:
"மிக நன்று, அருமை—ஆனால் உங்கள் கூட்டுறவு அமைப்பு 'ரோக்டேல்' (Rochdale) வகையைச் சார்ந்தது, சோவியத் வகையைச் சேர்ந்தது அல்ல! அப்படியானால், சோசலிசத்தை நோக்கிய பெருஞ்சாலையில் நீங்கள் ஒரு மைல்கல் அல்ல என்றாகிறதே?!"
"நீங்கள் சொல்வது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை, குடிமகனே," என்று மேலாளர் பணிவுடன் பதிலளித்தார்.
"ஆக, அதே பழைய கதைதான்: சொர்க்கத்திலிருந்து மகிழ்ச்சியை எதிர்பார்க்காமல், அன்றாட உணவை—கருப்பு ரொட்டியை—மட்டும் கேட்கும் ஒரு செயலற்ற ஆன்மா! மிக நன்று, அருமை!" என்று கோஸ்லோவ் அறிவித்துவிட்டு, மிகுந்த அதிருப்தியுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினார்; ஆயினும், பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு அவரே அந்தக் கூட்டுறவு அமைப்பின் நிர்வாகக் குழுத் தலைவரானார். அந்தப் பதவியை அவருக்குப் பெற்றுத் தந்தவர் அந்த மேலாளரே என்பது அவருக்குத் தெரியாமலே போனது; ஏனெனில், மேலாளர் மக்களின் ஆத்திரத்தை மட்டுமல்ல, ஆத்திரமடைந்தவர்களின் குணாதிசயங்களையும் கருத்தில் கொண்டே அந்த முடிவை எடுத்திருந்தார்.
தனது காரிலிருந்து இறங்கிய கோஸ்லோவ், அறிவுசார் அதிகாரம் மிக்க ஒரு தோரணையில் கட்டுமானப் பகுதிக்குள் கம்பீரமாக நடந்து சென்று, வேலையின் ஒட்டுமொத்த வேகத்தைக் கண்காணிக்க ஒரு ஓரத்தில் நின்றுகொண்டார். அருகில் குழி தோண்டிக்கொண்டிருந்த தொழிலாளர்களிடம் அவர் இவ்வாறு கூறினார்:
"செயல்பாட்டில் சந்தர்ப்பவாதிகளாக இருக்காதீர்கள்!" மதிய உணவு இடைவேளையின்போது, தோழர் பாஷ்கின் தொழிலாளர்களிடம் ஒரு விஷயத்தைத் தெரிவித்தார்: கிராமப்புற ஏழைகள் கூட்டுப் பண்ணை முறையை ஏக்கத்துடன் நினைவுகூர்கிறார்கள் என்றும், கிராமத்தில் வேரூன்றியிருக்கும் "முதலாளித்துவத்தின் எஞ்சிய எச்சங்களுக்கு" (stumps of capitalism) எதிராக வர்க்கப் போராட்டத்தைத் தொடங்கத் தொழிலாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறப்பு நபர் அங்கு அனுப்பப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார்.
"வசதி படைத்த அந்த ஒட்டுண்ணிகளை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது!" என்று சஃப்ரோனோவ் அறிவித்தார். "வர்க்கப் போராட்டத்தின் தீப்பிழம்பின் வெப்பம் இப்போது நமக்குத் தெரிவதில்லை; ஆனாலும் அந்தத் தீ எரிந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்—இல்லையெனில், துடிப்பான செயல்வீரர்கள் எங்கே சென்று தங்களைச் சூடுபடுத்திக்கொள்வார்கள்?"
அதன்படி, அருகிலுள்ள கிராமத்திற்குச் செல்ல சஃப்ரோனோவ் மற்றும் கோஸ்லோவ் ஆகியோரைத் தொழிலாளர் குழு தேர்வு செய்தது; இதன் மூலம், ஏழைகள் சோசலிசத்தின் அநாதைகளாகவோ அல்லது தங்கள் மறைவிடங்களில் பதுங்கியிருக்கும் அற்ப மோசடிக்காரர்களாகவோ விடப்படாமல் இருப்பதை அவர்கள் உறுதி செய்தனர். ஜாச்சேவ் தனது வண்டியில் பாஷ்கினிடம் வந்து சேர்ந்தான்; அவனுடன் அந்தச் சிறுமியும் இருந்தாள். அவன் கூறினான்:
"காலணிகூட இல்லாத இந்தச் சிறுமிக்குள் இருக்கும் சோஷலிசத்தைக் கவனி. குனிந்து பார், அயோக்கியனே, அவளது எலும்புகளை—நீ கொழுப்பை உரித்தெடுத்த அதே எலும்புகளை!"
"உண்மைதான்!" என்று அந்தச் சிறுமி கூறினாள்.
சஃப்ரோனோவும் தன் கருத்தைத் தெரிவித்தான்.
"நாஸ்தியாவைக் குறித்து வைத்துக்கொள், தோழர் பாஷ்கின்—அவள்தான் நம் எதிர்கால மகிழ்ச்சியின் ஆதாரம்!"
பாஷ்கின் தன் குறிப்பேட்டை எடுத்து அதில் ஒரு புள்ளியை இட்டான்; அவனது குறிப்பேடு ஏற்கனவே பல புள்ளிகளால் நிறைந்திருந்தது; ஒவ்வொன்றும் உழைக்கும் மக்களிடம் காட்டப்பட்ட ஏதோ ஒரு கவனத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது.
அன்று மாலை, நாஸ்தியா சஃப்ரோனோவுக்காகத் தனியாக ஒரு படுக்கையைத் தயார் செய்து, அவனுடன் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தாள்.
சஃப்ரோனோவே அந்தச் சிறுமியிடம் தன்னை நினைத்து வருந்துமாறு கேட்டிருந்தான்; ஏனெனில், அங்கு இருந்தவர்களிலேயே அவள்தான் கனிவான உள்ளம் கொண்ட பெண்ணாக இருந்தாள்.
நாஸ்தியா மாலை முழுவதும் அமைதியாக அவன் அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். ஏழை மக்கள் தங்கள் குடிசைகளில் வாடும் இடத்திற்குச் சஃப்ரோனோவ் எப்படிச் செல்வான் என்பதையும், அந்நியர்களுக்கு மத்தியில் அவனுக்கு எப்படிப் பேன் தொல்லை ஏற்படும் என்பதையும் அவள் கற்பனை செய்து பார்த்தாள். பின்னர், படுக்கையைச் சூடாக்குவதற்காக நாஸ்தியா சஃப்ரோனோவின் படுக்கையில் சிறிது நேரம் படுத்துவிட்டு, பிறகு சிக்லினின் வயிற்றின் மீது படுத்துத் தூங்கினாள்.
தன் மாற்றாந்தந்தை படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு முன், தாயின் படுக்கையைச் சூடாக்கி வைப்பதற்கு அவள் முன்பே பழகியிருந்தாள்.
எதிர்கால வாழ்விற்கான வீட்டின் அஸ்திவாரக் குழி தயாராக இருந்தது; அடுத்த கட்டமாக அந்தக் குழியில் கற்களை நிரப்ப வேண்டியிருந்தது. ஆனால் பாஷ்கின் தொடர்ந்து நம்பிக்கையான எண்ணங்களையே கொண்டிருந்தான். கட்டடத்தின் அளவு மிகவும் சிறியதாக இருப்பதாக அவன் நகரத் தலைவரிடம் கூறினான்; ஏனெனில், சோஷலிசப் பெண்கள் புத்துணர்ச்சியும் துடிப்பும் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள், பூமியின் மேற்பரப்பு முழுவதும் குழந்தைகளின் ஓட்டமும் சத்தமும் நிறைந்திருக்கும்; அக்குழந்தைகள் நிச்சயமற்ற வானிலைக்கு மத்தியில் திறந்தவெளியில் வசிக்க வேண்டிய நிலை இருக்காது அல்லவா?
"இல்லை," என்று கூறிய தலைவர், தவறுதலாக மேஜையிலிருந்து ஒரு நல்ல சாண்ட்விச் துண்டை கீழே தள்ளிவிட்டார்.
"அஸ்திவாரக் குழியை நான்கு மடங்கு பெரிதாகத் தோண்டுங்கள்."
பாஷ்கின் குனிந்து, தரையில் விழுந்த சாண்ட்விச்சை எடுத்து மீண்டும் மேஜையில் வைத்தான்.
"நீ குனிய வேண்டிய அவசியமில்லை," என்று தலைவர் கூறினார். “அடுத்த ஆண்டிற்கு, இம்மாவட்டத்தின் விவசாய உற்பத்தி மதிப்பு அரை பில்லியன் (500 மில்லியன்) இருக்கும் என்று நாங்கள் கணித்துள்ளோம்.”
சிக்கன நடவடிக்கைகள் கடுமையாக அமலில் இருந்த காலத்தின் மனப்பான்மையைக் கொண்டவராகத் தான் கருதப்பட்டுவிடுவோமோ என்று அஞ்சிய பாஷ்கின், அந்தச் சாண்ட்விச்சை மீண்டும் குப்பைத் தொட்டியிலேயே போட்டுவிட்டார்.
பணி தொடர்பான உடனடி அறிவுறுத்தல்களைப் பெறுவதற்காக, கட்டடத்திற்கு வெளியே பாஷ்கினுக்காகப் ப்ருஷெவ்ஸ்கி காத்திருந்தார். இதற்கிடையில், நுழைவு மண்டபத்தின் வழியாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த பாஷ்கின்... ...அகழ்வுப் பள்ளத்தை நான்கு மடங்கல்ல, ஆறு மடங்காகப் பெரிதாக்கலாம் என்று அவர் கருதினார்; இதன் மூலம் திருப்தியை உறுதிப்படுத்தவும், முதன்மைப் பாதையை முந்திக்கொண்டு செல்லவும் முடியும்—அப்போதுதான் திறந்த வெளியில் அந்தப் பாதையை அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சந்திக்க முடியும்; அப்போது அந்தப் பாதை அவரைக் காணும், மேலும் அவர் அதில் ஒரு நித்தியப் புள்ளியாகப் பதியப்படுவார்.
"ஆறு மடங்கு பெரியது," என்று அவர் புருஷெவ்ஸ்கியிடம் சுட்டிக்காட்டினார். "வேகம் மந்தமாக இருக்கிறது என்று நான் சொன்னேன் அல்லவா!"
புருஷெவ்ஸ்கி மகிழ்ச்சியடைந்து புன்னகைத்தார். பொறியாளரின் மகிழ்ச்சியைக் கவனித்த பாஷ்கினும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; ஏனெனில், தனது தொழிற்சங்கத்தின் பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பப் பிரிவின் மனநிலையை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.
பள்ளத்தை விரிவுபடுத்துவதற்கான இடத்தைக் குறிக்க சிக்லினை நோக்கி புருஷெவ்ஸ்கி நடந்து சென்றார். அவர்களைச் சென்றடைவதற்கு முன்பே, அமைதியான கூட்டத்திற்கு மத்தியில் அகழ்வுப் பணியாளர்களையும் ஒரு விவசாயியின் வண்டியையும் அவர் கண்டார். சிக்லின் ஒரு காலி சவப்பெட்டியைத் தங்குமிடத்திலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்து வண்டியில் வைத்தார்; பின்னர் இரண்டாவது சவப்பெட்டியை வெளியே கொண்டு வந்தார்; அதேவேளையில் நாஸ்தியா, அந்தப் பெட்டியின் பக்கவாட்டில் ஒட்டப்பட்டிருந்த தனது படங்களைப் பிய்த்தெடுத்துக்கொண்டு அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஓடிவந்தாள். சிறுமி கோபமடைவதைத் தவிர்க்க, சிக்லின் அவளைத் தனது அக்குளுக்கு அடியில் வைத்து இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, மற்றொரு கையால் மற்றுமொரு சவப்பெட்டியைச் சுமந்து சென்றார்.
"அவர்கள் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டார்கள்—அவர்களுக்கு எதற்குச் சவப்பெட்டிகள்?" என்று நாஸ்தியா ஆவேசத்துடன் எதிர்த்தாள். "என் பொருட்களை வைப்பதற்கு எனக்கு இடம் இல்லாமல் போய்விடுமே!"
"இதைச் செய்தே ஆக வேண்டும்," என்று சிக்லின் பதிலளித்தார். "இறந்தவர்கள் அனைவரும் முக்கியமானவர்கள்."
"அவ்வளவு முக்கியமானவர்களா?" என்று நாஸ்தியா வியப்புடன் கேட்டாள். "அப்படியானால் ஏன் எல்லோரும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறார்கள்? அவர்கள் இறந்து முக்கியமானவர்களாக இருப்பதே மேல் அல்லவா!"
"முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் யாரும் எஞ்சியிருக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே மக்கள் வாழ்கிறார்கள்," என்று கூறியவாறே சிக்லின் கடைசிச் சவப்பெட்டியை வண்டியில் வைத்தார். வண்டியில் இருவர் அமர்ந்திருந்தனர்: வோஷ்சேவ் மற்றும் அந்த விவசாயி—ஒரு காலத்தில் 'குலாக்' (செல்வந்த விவசாயி) ஆதரவாளராக இருந்தவர்—அவர் சிறிது காலத்திற்கு முன்பு யெலிஸேயுடன் சென்றிருந்தார்.
"யாருக்கு இந்தச் சவப்பெட்டிகளை அனுப்புகிறீர்கள்?" என்று புருஷெவ்ஸ்கி கேட்டார்.
— குடிசையில் இறந்தது சஃப்ரோனோவ் மற்றும் கோஸ்லோவ் தான்; இப்போது அவர்களுக்கு என்னுடைய சவப்பெட்டிகள் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டன—என்ன செய்வது?! — என்று நாஸ்தியா விரிவாகக் கூறினாள். அந்தத் தவறு அவளுக்குக் கவலையளித்த நிலையில், அவள் வண்டியின் மீது சாய்ந்து நின்றாள்.
34
எங்கிருந்தோ ஒரு வண்டியில் வந்திறங்கிய வோஷ்சேவ், தான் வந்த இடத்திற்கே திரும்பிச் செல்லுமாறு குதிரையைத் தூண்டினான். ஜாச்சேவா என்ற சிறுமியை ஒருவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, சிக்லின் அந்த வண்டி நகர்ந்து செல்வதைப் பின்தொடர்ந்து மெதுவாக நடந்தான்.
நிலவொளி வீசும் அந்த ஆழ்ந்த இரவில் அவன் நடந்து சென்றான். அவ்வப்போது, பக்கவாட்டில் இருந்த பள்ளத்தாக்குகளில், அடையாளம் தெரியாத வீடுகளின் தனிமையான விளக்குகள் மங்கலாக ஒளிர்ந்தன; நாய்கள் துயரத்துடன் குரைத்தன—ஒருவேளை சலிப்பினால் இருக்கலாம், அல்லது அதிகாரிகளின் வருகையை உணர்ந்து பயந்ததனால் இருக்கலாம். சவப்பெட்டிகளை ஏற்றிச் சென்ற வண்டி சிக்லினுக்கு முன்னால் சீராக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது; அவன் தன் பார்வையை அதன் மீதே நிலைத்திருக்கச் செய்தான்.
சவப்பெட்டிகளின் மீது முதுகைச் சாய்த்துக்கொண்டு, வண்டியிலிருந்தபடியே வோஷ்சேவ் நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும், மங்கலான பால்வெளி மண்டலத்தின் உயிரற்ற திரளையும் அண்ணாந்து பார்த்தான். காலத்தின் முடிவிலித் தன்மைக்கு ஒரு முடிவைக் கோரும், மற்றும் வாழ்க்கையின் சோர்வூட்டும் அலுப்பிலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் ஒரு தீர்மானம் அங்கே நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று அவன் காத்திருந்தான். உண்மையான நம்பிக்கை ஏதுமின்றி அவன் தூங்கிப்போனான்; வண்டி நின்றபோதுதான் அவனுக்கு விழிப்பு வந்தது.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு சிக்லின் வண்டியை அடைந்து சுற்றிலும் பார்த்தான். அருகில் ஒரு பழைய கிராமம் இருந்தது; வறுமையால் சிதைந்த தோற்றம் அந்த இடமெங்கும் பரவியிருந்தது—அமைதியில் தலைகுனிந்து நின்றிருந்த பழமையான வேலிகளும் சாலையோர மரங்களும் ஒரே மாதிரியான சோகமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தன. கிராமத்து குடிசைகள் அனைத்திலும் விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன, ஆனால் வெளியே யாரையும் காணவில்லை. சிக்லின் முதல் குடிசையை அணுகி, கதவில் ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு வெள்ளைத் தாளைப் படிப்பதற்காகத் தீக்குச்சியைக் கொளுத்தினான். அது "ஜெனரல் லைன்" கூட்டுப் பண்ணையின் "சமூகமயமாக்கப்பட்ட வீட்டு எண் 7" என்றும், அங்கு வசிப்பவர் பொதுப் பணிகள், அரசு ஆணைகளைச் செயல்படுத்துதல் மற்றும் கிராமத்தில் நடத்தப்படும் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுப்பதில் அர்ப்பணிப்புடன் செயல்படும் ஒரு செயல்வீரர் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தது.
"என்னை உள்ளே விடுங்கள்!" — சிக்லின் கதவைத் தட்டினான்.
அந்தச் செயல்வீரர் வெளியே வந்து அவனை உள்ளே அனுமதித்தார். பின்னர் அவர் சவப்பெட்டிகளுக்கான ரசீதை எழுதிவிட்டு,
வோஷ்சேவை கிராம சபைக்குச் (சோவியத்) சென்று, உயிரிழந்த இரண்டு தோழர்களின் உடல்களுக்கு அருகில் இரவு முழுவதும் மரியாதை நிமித்தமான காவல் காக்குமாறு உத்தரவிட்டார். — நானே செல்கிறேன், — என்று சிக்லின் தீர்மானித்தான்.
— தாராளமாகச் செல்லுங்கள், — என்று அந்தச் செயல்வீரர் பதிலளித்தார். — உங்கள் விவரங்களை மட்டும் என்னிடம் கொடுங்கள்; அணிதிரட்டப்பட்ட பணியாளர்கள் பட்டியலில் உங்களைச் சேர்த்துவிடுகிறேன்.
அந்தச் செயல்வீரர் தன் காகிதங்களின் மீது குனிந்து, ஒவ்வொரு துல்லியமான குறிப்பையும் உத்தரவையும் கூர்ந்து கவனித்தார்; ஒரு உரிமையாளருக்குரிய தீவிரப் பற்றுடன்—சொந்த வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியை முற்றிலுமாக மறந்து—அவர் ஒரு அவசியமான எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்; அதனுள் தனக்கென ஒரு நிரந்தர இடத்தைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்; அதனால்தான் அவர் களைத்துப்போய், கவலைகளால் உடல் வீங்கி, ஆங்காங்கே அடர்த்தியற்ற முடிகளுடன் காட்சியளித்தார். சந்தேகம் நிறைந்த அவரது கண்களுக்கு முன்னால் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது; அந்தக் கண்கள் மனதளவிலும் நிஜத்திலும் 'குலாக்' (செல்வந்த விவசாயி) வர்க்கத்தின் அற்பத்தனமான சதிகளுக்காகக் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தன.
மாவட்ட மையத்திலிருந்து இருண்ட பாதையின் வழியாகக் கிராமத்திற்கு ஒரு உத்தரவைக் கொண்டுவரும் குதிரை வீரனின் சத்தத்தைக் கேட்பதற்காக, அந்தச் செயல்வீரர் இரவு முழுவதும் எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்குக்கு அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தார்.
அதிகாரத்தின் மையத்திலுள்ள முக்கியப் பிரமுகர்களின் தீவிரமான ரகசியங்களை எட்டிப் பார்ப்பது போல, ஒவ்வொரு புதிய உத்தரவையும் ஒருவித ஆவலுடனும் மகிழ்ச்சியை எதிர்பார்த்து நிற்கும் ஆர்வத்துடனும் அவர் வாசிப்பார்.
ஏதாவது ஒரு உத்தரவு வராத இரவு அரிதாகவே இருந்தது; அப்படி வரும் உத்தரவை அவர் விடியும் வரை படித்து ஆராய்வார், அதன் மூலம் விடியற்காலையில் தளராத செயல்வேகத்துக்கான உற்சாகத்தை வளர்த்துக்கொள்வார்.
அரிதாக ஒரு கணம் மட்டும், வாழ்க்கையின் துயரம் அவரை ஆட்கொள்ளும்போது அவர் உறைந்துபோனது போல் காணப்படுவார்; அத்தகைய நேரங்களில் தன் கண்ணில் படுபவர்களை அவர் ஒருவித ஏக்கம் கலந்த பார்வையுடன் பார்ப்பார்; ஏனெனில், மாவட்டத்திலிருந்து வரும் காகிதங்களில் சில சமயங்களில் குறிப்பிடப்படுவது போல, தானும் ஒரு திறமையற்றவன் மற்றும் சோம்பேறி என்ற எண்ணம் அவரைத் தாக்கும். "நான் ஏன் அந்தப் பெருந்திரள் மக்களுடன் இணையக்கூடாது? அந்தப் பொதுவான, வழிநடத்தப்படும் கூட்டு வாழ்க்கையில் என்னை ஏன் கரைத்துக்கொள்ளக்கூடாது?" என்று அந்தத் தருணங்களில் அவர் தனக்குள்ளேயே யோசிப்பார்; ஆனால் உடனடியாகத் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வார்; ஒரு கூட்டு அனாதைத்தனத்தின் பகுதியாக இருக்க அவர் விரும்பவில்லை; மேலும் சோசலிசத்திற்காக—அதாவது ஒவ்வொரு மேய்ப்பனும் இறுதியில் மகிழ்ச்சியை அடையும் அந்த நிலைக்காக—நீண்ட, சோர்வான காத்திருப்பை அவர் அஞ்சினார்; உண்மையில், இப்போதே புரட்சிகர முன்னணியின் உதவியாளராகச் செயல்பட்டு, எதிர்காலத்தின் பலன்களை உடனடியாகப் பெற முடியுமே. அந்தச் செயல்பாட்டாளர் ஆவணங்களில் இருந்த கையெழுத்துக்களை நீண்ட நேரம் உற்று நோக்கினார்: மாவட்டத் தலைமையின் தீவிரமான கரங்களால் அந்த எழுத்துக்கள் வரையப்பட்டிருந்தன—அந்தக் கரங்கள், பக்திமிக்க மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கைகொண்ட பெருந்திரளினரால் உற்றுநோக்கப்பட்டு, புகழின் சுகபோகத்தில் வாழும் ஒரு முழுமையான உடலின் அங்கமாகத் திகழ்ந்தன. அந்தக் கையெழுத்துக்களின் துல்லியத்தையும், அதிகாரப்பூர்வ முத்திரைகளில் இருந்த பூகோளப் படங்களையும் ரசித்தபோது அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் கண்களில் கண்ணீர் கூடத் துளிர்த்தது; ஏனெனில், அந்த முழு உலகமும்—அதன் சாராம்சமே கூட—விரைவில் அந்த உறுதியான, இரும்பு போன்ற கரங்களுக்குள் வரவிருந்தது. உலகின் இந்த பௌதீக வடிவம் மீது தனக்கு எந்தச் செல்வாக்கும் இருக்காதா என்ன? மகிழ்ச்சி உறுதியான ஒரு மனிதனுக்குரிய உரிமையுணர்வுடன் கூடிய திருப்தியோடு, தனது கடமைகளின் சுமையால் தளர்ந்துபோயிருந்த தன் மார்பை அவர் வருடிக்கொண்டார்.
"ஏன் அங்கே அசையாமல் நிற்கிறாய்?" என்று அவர் சிக்லினிடம் கேட்டார். "போய், வசதி படைத்தவர்களின் இகழ்ச்சியிலிருந்து அந்த அரசியல் பிணங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்; நம்முடைய வீரமிக்க சகோதரன் எப்படி வீழ்ந்து கிடக்கிறான் என்று பார்!"
35
கூட்டுப் பண்ணையின் இரவு நேர இருளில் சிக்லின் ஆள் அரவமற்ற கிராமச் சபைக் கூடத்தை நோக்கிச் சென்றான். அவனது இரு தோழர்களும் அங்கே ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். கூட்டங்களுக்கு வெளிச்சம் தரும் பெரிய விளக்கு ஒன்று அந்த இறந்தவர்களுக்கு மேலே எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவர்கள் மேடை மேஜையின் மீது அருகருகே படுத்திருந்தனர்; அவர்களின் கொடூரமான காயங்கள் மறைந்திருக்கவும், அதே விதமான மரணத்தை அடைய உயிருடன் இருப்பவர்கள் அஞ்சாமல் இருக்கவும், அவர்களின் தாடை வரை ஒரு கொடி போர்த்தப்பட்டிருந்தது. சிக்லின் இறந்தவர்களின் பாதங்களுக்கு அருகில் நின்று, அமைதியான அவர்களின் முகங்களை நிதானமாக உற்று நோக்கினான்.
சாஃப்ரோனோவ் இனி தன் சொந்த எண்ணங்களிலிருந்து பேசப்போவதில்லை; கோஸ்லோவ் இனி அமைப்புப் பணிகளுக்காகத் தன் ஆன்மாவை வருத்திக்கொள்ளப் போவதில்லை அல்லது தனக்குரிய ஓய்வூதியத்தைப் பெறப்போவதில்லை.
கூட்டுப் பண்ணையின் நள்ளிரவு இருளில் தற்போதைய தருணம் அமைதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது; கூட்டுடைமையாக்கப்பட்ட சொத்துக்களையோ அல்லது கூட்டு உணர்வின் அமைதியையோ எதுவும் பாதிக்கவில்லை. சிக்லின் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு, இறந்தவர்களின் முகங்களுக்கு அருகில் சென்று, தன் கையால் அவர்களைத் தொட்டான்.
"என்ன கோஸ்லோவ், சலிப்பாக இருக்கிறதா?"
கொல்லப்பட்டிருந்த கோஸ்லோவ் தொடர்ந்து அமைதியான அசைவற்ற நிலையில் கிடந்தான்; சாஃப்ரோனோவும் அமைதியாக—மனம் நிம்மதியடைந்த ஒரு மனிதனைப் போல—இருந்தார்; தளர்ந்து பாதி திறந்திருந்த வாயின் மீது அவரது சிவந்த மீசை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அவர் உயிருடன் இருந்தபோது யாரும் அவரை முத்தமிடாததால், அந்த மீசை நேரடியாக உதடுகளிலிருந்தே வளர்ந்திருந்தது. கோஸ்லோவ் மற்றும் சாஃப்ரோனோவின் கண்களைச் சுற்றி, கடந்த காலக் கண்ணீரின் காய்ந்த உப்புப் படிவுகள் தெரிந்தன; அதனால் சிக்லின் அவற்றைச் துடைத்துவிட வேண்டியிருந்தது.
...சிந்தித்துப் பார்க்கையில்—சஃப்ரோனோவும் கோஸ்லோவும் தங்கள் வாழ்வின் இறுதியில் ஏன் கண்ணீர் சிந்தினார்கள்?
“என்ன சஃப்ரோனோவ், நிரந்தரமாகவே ஓய்வெடுக்கத் தொடங்கிவிட்டாயா, அல்லது ஒருவேளை மீண்டும் எழுந்துவிடுவாய் என்று நினைக்கிறாயா?”
சஃப்ரோனோவால் பதிலளிக்க முடியவில்லை; ஏனெனில், உணர்வுகளற்ற அவனது இதயம் சிதைந்துபோன அவனது நெஞ்சுக்குள் அடங்கியிருந்தது.
வெளியே மழை பெய்யத் தொடங்கியதைக் சிக்லின் கவனித்தான்; மரக்கிளைகள், வேலிகள் மற்றும் கிராமத்து வீடுகளின் அமைதியான கூரைகளுக்கு இடையே அந்த மழை எழுப்பிய நீண்ட, சோகமான ஓசையைக் கேட்டான். அந்தப் புதிய ஈரப்பதம் ஏதோ ஒரு வெறுமையில் கொட்டுவது போல உணர்ச்சியற்றுப் பொழிந்தது; மழையின் ஓசையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதனின் துயரம் மட்டுமே இயற்கையின் அந்தச் சோர்வுக்கு ஒரு அர்த்தத்தைத் தந்திருக்கக்கூடும். அவ்வப்போது அடைக்கப்பட்டிருந்த இடத்திலிருந்து கோழிகள் கூச்சலிட்டன, ஆனால் சிக்லின் அவற்றைக் கண்டுகொள்ளவில்லை; கோஸ்லோவுக்கும் சஃப்ரோனோவுக்கும் இடையில், அந்தப் பொதுவான கொடிக்குக் கீழே அவன் படுத்துக்கொண்டான்—ஏனெனில் இறந்தவர்களும் மனிதர்கள்தானே. கிராம சபையின் விளக்கு விடியும் வரை அவர்கள் தலைக்கு மேலே அர்த்தமற்ற விதமாக எரிந்துகொண்டிருந்தது; காலையில் யெலிசே அறைக்குள் வந்தபோதும் அவன் அந்த விளக்கை அணைக்கவில்லை; வெளிச்சம் இருந்தாலும் சரி, இருள் இருந்தாலும் சரி, அவனுக்கு அது ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை. அவன் சிறிது நேரம் காரணமின்றி அங்கே நின்றான், பிறகு வந்தபடியே வெளியேறினான்.
கொடிக்காக நடப்பட்டிருந்த கம்பத்தில் தன் நெஞ்சைச் சாய்த்துக்கொண்டு, யெலிசே அந்த வெறுமையான இடத்தின் மங்கலான ஈரப்பதத்தை உற்று நோக்கினான். காகம் போன்ற 'ரூக்' (rook) பறவைகள் அங்கு கூடியிருந்தன; அவை வெப்பமான, தொலைதூர நாடுகளுக்குப் பறந்து செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தன—அவை இந்தப் பூமியை விட்டுப் பிரிந்து செல்வதற்கான காலம் இன்னும் வரவில்லை என்றாலும் கூட. அந்தப் பறவைகள் புறப்படுவதற்கு முன்பே, 'ஸ்வாலோ' (swallow) பறவைகள் மறைந்துபோவதையும் யெலிசே கண்டிருந்தான்; அப்போது, ஒரு பறவையைப் போல லேசான, எவ்விதச் சிந்தனையுமற்ற உடலைப் பெற அவன் ஏங்கியிருந்தான். ஆனால் இப்போது 'ரூக்' பறவையாக மாறுவதைப் பற்றி அவன் நினைக்கவில்லை, ஏனெனில் அவனால் சிந்திக்கும் திறனே இல்லாமல் போயிருந்தது. ஒரு நடுத்தர விவசாயிக்கான ஆவணங்கள் அவனிடம் இருந்ததாலும், அவனது இதயம் சட்டத்திற்கு இணங்கத் துடித்துக்கொண்டிருந்ததாலும் மட்டுமே அவன் வாழ்ந்து, தன்னைச் சுற்றியுள்ளவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
கிராம சபைக் கட்டிடத்திலிருந்து சத்தங்கள் கேட்டன; யெலிசே ஜன்னலை நோக்கி நடந்து சென்று, கண்ணாடியில் தன் முகத்தை அழுத்திக்கொண்டான்; மக்கள் கூட்டத்திலிருந்தோ அல்லது இயற்கையிலிருந்தோ எழும் எந்தவொரு சத்தத்தையும் அவன் இடைவிடாது கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்;
ஏனெனில், யாரும் அவனிடம் பேசவோ அல்லது அவனுக்குக் கருத்துக்களை வழங்கவோ இல்லை; எனவே, மிக மெல்லிய
ஒலிகளைக்கூட அவன் உணர்ந்தறிய வேண்டியிருந்தது.
முதுகுப்புறமாகப் படுத்திருந்த இருவருக்கு நடுவே சிக்லின் அமர்ந்திருப்பதை யெலிசே கண்டான். சிக்லின் புகைபிடித்துக்கொண்டே,
இறந்துபோன அந்த இருவரையும் அலட்சியமான தொனியில் தேற்றிக்கொண்டிருந்தான்:
"உன் கதை முடிந்தது, சஃப்ரோனோவ்! அதனால் என்ன? நான் இன்னும் இருக்கிறேனே; இனி நானும் உன்னைப் போலவே
இருப்பேன்; புத்திசாலித்தனமாகச் செயல்படுவேன், என் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவேன், உன் சிந்தனைப் போக்கை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வேன்—
அதனால் நீ நிம்மதியாகவே மறைந்துபோகலாம்..."
யெலிசேவால் அந்த வார்த்தைகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; தெளிவான கண்ணாடியின் வழியாக அவனுக்குச் சத்தங்கள் மட்டுமே கேட்டன.
"நீயும், கோஸ்லோவ்—வாழ்வதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நான் என்னை மறந்தாலும், உன்னை எப்போதும் என்னுடன் வைத்திருப்பேன்.
உன் இழக்கப்பட்ட வாழ்க்கையையும் உன் பணிகளையும் எனக்குள்ளேயே சேமித்து வைத்து ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன்;
அதனால் நீ இன்னும் உயிரோடு இருப்பதாகவே கருதலாம். நான் இரவும் பகலும் சுறுசுறுப்பாகச் செயல்படுவேன், அனைத்து அமைப்புசார் பணிகளையும் கவனிப்பேன்,
அந்தப் பொறுப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்—நிம்மதியாக ஓய்வெடு, தோழர் கோஸ்லோவ்!"
யெலிசே கண்ணாடியின் மீது தன் மூச்சுக் காற்றை ஊத, சிக்லின் மங்கலாகத் தெரிந்தான்; ஆனாலும் அவன் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்,
ஏனெனில் பார்ப்பதற்கு வேறு இடமேதும் இருக்கவில்லை. சிக்லின் அமைதியானான்; சஃப்ரோனோவும் கோஸ்லோவும் இப்போது மனநிறைவடைந்திருப்பதை உணர்ந்துகொண்டு, அவன் சொன்னான்:
“முழு வகுப்பும் சாகட்டும்—அவர்கள் அனைவருக்காகவும் நான் இங்கேயே தங்கி, அவர்கள் செய்ய வேண்டிய ஒவ்வொரு வேலையையும் நானே செய்து முடிக்கிறேன்! எனக்காகவே வாழ்வது எப்படி என்று எனக்குத் தெரியாது anyway! ... நம்மை உற்றுப் பார்க்கும் அந்த முகம் யாருடையது? உள்ளே வாருங்கள், அந்நியரே!”
யெலிசே உடனடியாக கிராம சபைக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தான். நேற்றுவரை சரியாக இருந்த அவனது கால்சட்டை இப்போது வயிற்றிலிருந்து நழுவி கீழே இறங்கியிருந்ததைக்கூட கவனிக்காமல் அவன் அங்கே நின்றான். யெலிசேவுக்குச் சாப்பிட விருப்பமில்லை; நாளுக்கு நாள் அவன் உடல் மெலிந்து கொண்டே போனான்.
“அவர்களைக் கொன்றது நீதானா?” என்று சிக்லின் கேட்டான்.
யெலிசே தனது கால்சட்டையை மீண்டும் மேலே இழுத்து பிடித்துக்கொண்டான்; அவன் சிக்லினை வெறித்துப் பார்க்கும் தன் வெளிறிய, உணர்ச்சியற்ற கண்களுடன் அமைதியாக நின்றான், எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.
“அப்படியானால் யார் அது? போ, நம் மக்களைக் கொல்பவன் யாரோ அவனை என்னிடம் அழைத்து வா.”
அந்த விவசாயி, காகங்கள் கடைசியாகக் கூடியிருந்த வெறிச்சோடிய, ஈரமான நிலப்பகுதியின் வழியாக நடந்தான்; பறவைகள் அவனுக்கு வழிவிட்டன. அப்போது மஞ்சள் நிறக் கண்களைக் கொண்ட ஒரு மனிதனை யெலிசே கண்டான். அவன் ஒரு சவப்பெட்டியை பின்னல் வேலியில் சாய்த்து வைத்திருந்தான்; ஒரு பாட்டிலிலிருந்து தடிமனான கூழ் போன்ற பொருளை விரலால் எடுத்து, அந்தப் பெட்டியின் மீது தன் குடும்பப் பெயரை எழுதிக்கொண்டிருந்தான்.
“என்ன விஷயம், யெலிசே? ஏதேனும் புதிய உத்தரவு பற்றி கேள்விப்பட்டாயா?”
“பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை,” என்று யெலிசே கூறினான்.
“அப்படியானால் கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை,” என்று அந்த விவசாயி அமைதியாகச் சொன்னான். “சபைக் கட்டிடத்தில் இறந்தவர்களின் உடல்கள் கழுவப்பட்டுவிட்டனவா? அந்த ஊனமுற்ற அரசு ஊழியர் தன் வண்டியில் வந்து என்னை தொட்டுவிடுவாரோ என்று பயமாக இருக்கிறது—மற்ற இருவரும் இறந்திருக்க, நான் மட்டும் உயிருடன் இருப்பதை அவர் உணர்ந்துவிட்டால்...”
இறந்தவர்களின் உடல்களைக் கழுவச் சென்ற அந்த விவசாயி, தன் அக்கறையையும் அனுதாபத்தையும் வெளிப்படுத்தினான்; யெலிசேவும்
தான் எங்கே இருக்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் தள்ளாடியபடியே அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.
இறந்தவர்களின் உடைகளையெல்லாம் அகற்றி,
அவர்களை—நிர்வாணமாக—ஒவ்வொருவராகக் குளத்திற்குக் கொண்டு சென்று நீரில் நனைத்து,
செம்மறி ஆட்டுத்தோலால் துடைத்து, மீண்டும் உடை அணிவித்து, மேஜையின் மீது கிடத்தியபோது
சிக்லின் எந்த ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கவில்லை.
"சரி, பரவாயில்லை," என்று சிக்லின் அப்போது சொன்னான். "ஆனால் அவர்களைக் கொன்றது யார்?" "எங்களுக்குத் தெரியாது, தோழர் சிக்லின்; நாங்களே ஏதோ தற்செயலாகத்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்."
"தற்செயலாகவா!" என்று கூறிய சிக்லின், அந்த விவசாயியை விழிப்புணர்வுடன் வாழ வைப்பதற்காக அவன் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்தான். அந்த விவசாயி கீழே விழத் தொடங்கினான்; ஆனால், சிக்லின் தன்னைச் சொத்துடையவனாகத் தவறாக நினைத்துவிடுவானோ என்று அஞ்சி, அவன் வெகுதூரம் தள்ளாடிச் செல்லாமல், மாறாக இன்னும் நெருக்கமாகவே வந்தான். இன்னும் கடுமையாகக் காயமடைந்து, அதன் மூலம்—துன்பத்தின் வழியாக—ஒரு ஏழையின் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான உரிமையைப் பெறலாம் என்று அவன் நம்பினான். தன் முன் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஜீவன் நிற்பதைக் கண்ட சிக்லின், இயந்திரத்தனமாக அவன் வயிற்றில் குத்தினான்; அந்த விவசாயி தன் மஞ்சள் நிறக் கண்களை மூடியபடியே சரிந்து விழுந்தான். சற்றுத் தள்ளி அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்த யெலிசே, அந்த விவசாயி அசைவற்றுப் போய்விட்டதாகச் சிக்லினிடம் கூறினான்.
"அவனைப் பார்த்து உனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறதா?" என்று சிக்லின் கேட்டான்.
"இல்லை," என்று யெலிசே பதிலளித்தான்.
"அவனை நடுவில், என் தோழர்களுக்கு இடையே கிடத்து."
யெலிசே அந்த விவசாயியை இழுத்துக்கொண்டு மேஜை அருகே சென்று, தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி அவனைத் தூக்கி, ஏற்கனவே இறந்தவர்களின் உடல்கள் மீது போட்டான்; அதன் பிறகுதான் அவனைச் சரியாகச் சரிசெய்து, சாஃப்ரோனோவ் மற்றும் கோஸ்லோவ் ஆகியோரின் உடல்களுக்கு இடையே இறுக்கமாகப் பொருத்தி வைத்தான். யெலிசே பின்வாங்கியபோது, அந்த விவசாயி தன் மஞ்சள் நிறக் கண்களைத் திறந்தான்; ஆனால் அவனால் அவற்றை மீண்டும் மூட முடியவில்லை, அப்படியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். "அவனுக்கு ஒரு பெண் இருந்தாளா?" என்று சிக்லின் யெலிசேயிடம் கேட்டான்.
"ஒருத்தி இருந்தாள்," என்று யெலிசே பதிலளித்தான்.
"அப்படியானால் அவனால் என்ன பயன்?"
"தான் இல்லாமல் போய்விடுவோமோ என்று அவன் பயந்தான்."
வாஷ்சேவ் வாசலில் தோன்றி, சிக்லினைத் தன்னுடன் வருமாறு கூறினான்—செயல்வீரர் (activist) அவனைச் சந்திக்க விரும்பினார்.
"இதோ ஒரு ரூபிள்," என்று கூறிய சிக்லின், அந்தப் பணத்தை விரைவாக யெலிசேயிடம் கொடுத்தான். "அகழ்வாராய்ச்சி நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்று, நாஸ்தியா என்ற சிறுமி இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாளா என்று பார்; அவளுக்குச் சிறிது மிட்டாய் வாங்கித் தா. அவளுக்காக என் மனம் வலிக்கிறது."
அந்தச் செயல்வீரர் தனது மூன்று உதவியாளர்களுடன் அமர்ந்திருந்தார்—அவர்கள் இடைவிடாத வீரச் செயல்களாலும் கடும் வறுமையிலும் மெலிந்து போயிருந்தனர்; ஆயினும் அவர்கள் அனைவரின் முகங்களிலும் ஒரே மாதிரியான உறுதியான பாவனை தெரிந்தது: அது தீவிரமான, சுயநலமற்ற அர்ப்பணிப்பு உணர்வு. தோழர் பாஷ்கினின் உத்தரவுப்படி, கூட்டுப் பண்ணையை விரிவுபடுத்தும் பணிகளில் தங்கள் முழு ஆற்றலையும் செலுத்த வேண்டும் என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் சிக்லின் மற்றும் வோஷ்ஷேவ் ஆகியோரிடம் கூறினார்.
"அப்படியானால், பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு உண்மையை அறியும் உரிமை இல்லையா?" என்று வோஷ்ஷேவ் கேட்டார்.
"பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு முன்னேறிச் செல்லும் உரிமைதான் உண்டு," என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் அறிவித்தார். "வழியில் அவர்கள் எதை எதிர்கொள்கிறார்களோ அது அவர்களுக்கே உரியதாகிவிடுகிறது: அது உண்மையாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது ஒரு குலாக் (செல்வந்த விவசாயி) கொள்ளையடித்த சட்டையாக இருந்தாலும் சரி—அனைத்தும் அந்த ஒருங்கிணைந்த உருகுநிலைக் கலனில் (melting pot) சேர்கின்றன; அவற்றுக்கிடையேயான வித்தியாசத்தை உங்களால் அறிய முடியாது."
ஆரம்பத்தில், கிராம சபைக் கட்டிடத்தில் இருந்த பிணங்களைப் பார்த்து அந்தச் செயல்பாட்டாளர் வருத்தமடைந்தார்; ஆனால், தற்போது உருவாக்கப்பட்டு வரும் எதிர்காலத்தை நினைவுகூர்ந்ததும் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார். சொத்துக்கள் பொதுவுடைமையாக்கப்படும் அந்தப் பிரகாசமான தருணத்தில் மரணத்தின் தீவிரத்தன்மையை அனைவரும் உணரும் வகையில், இறுதி ஊர்வலத்திற்காகக் கூட்டுப் பண்ணை மக்களைத் திரட்டுமாறு அவர் உத்தரவிட்டார். கோஸ்லோவின் இடது கை கீழே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அவரது உயிரற்ற உடல் மேஜையிலிருந்து சரிந்து, உணர்வற்ற நிலையில் கீழே விழும் தருவாயில் இருந்தது. சிக்லின் கோஸ்லோவின் உடலைச் சரிசெய்தார்; அப்போது அங்கே பிணங்கள் படுத்திருப்பதற்கு இடம் மிகவும் நெருக்கடியாகிவிட்டதை அவர் கவனித்தார்: ஏனெனில், அங்கு மூன்று பேருக்குப் பதிலாக இப்போது நான்கு பேர் இருந்தனர்.
சிக்லினுக்கு அந்த நான்காவது மனிதரை அடையாளம் தெரியவில்லை. அந்த நான்காவது நபர் பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல, மாறாக மூச்சு நின்றுபோன நிலையில் ஒரு பக்கவாட்டில் படுத்திருந்த ஏதோ ஒரு சாதாரண கிராமத்து விவசாயிதான் என்றாலும், இந்த விசித்திரமான நிகழ்வுக்கான விளக்கத்தைக் கேட்டு அவர் அந்தச் செயல்பாட்டாளரை நோக்கினார். அந்த கிராமத்து மனிதர் சாஃப்ரோனோவ் மற்றும் கோஸ்லோவ் ஆகியோருக்குத் தொல்லை கொடுத்து வந்த ஒரு நாசவேலைக்காரர் என்றும், ஆனால் தன் மீது திணிக்கப்பட்ட அந்த ஒருங்கிணைந்த இயக்கத்தின் துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல், அவரே இங்கு வந்து, இறந்தவர்களுக்கு இடையே மேஜையில் படுத்து, அங்கேயே இறந்துவிட்டார் என்றும் அந்தச் செயல்பாட்டாளர் சிக்லினிடம் விளக்கினார்.
"எப்படியும் அரை மணி நேரத்தில் நான் அவரைக் கண்டுபிடித்திருப்பேன்," என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் கூறினார். "இப்போது இங்கே தன்னிச்சையான செயல்களுக்குச் சிறிதும் இடமில்லை; யாரும் எங்கும் ஒளிந்துகொள்ள முடியாது! ஆனால் இங்கே ஒரு கூடுதல் நபர் கிடக்கிறார்!"
"அவனை நான்தான் முடித்துவிட்டேன்," என்று சிக்லின் விளக்கினார். "அவன் அடி வாங்குவதற்காகவே வந்திருக்கிறான் என்று நினைத்தேன். நான் அவனுக்கு ஒரு அடி கொடுத்தேன், அவ்வளவுதான்; அவன் அப்படியே தளர்ந்துபோய் விழுந்துவிட்டான்." "அதுவும் சரிதான்: மாவட்ட மையத்தில், ஒரே ஒரு கொலையாளி என்றால் அவர்கள் என் பேச்சை நம்பியிருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் இருவர் என்பது—முழு வீச்சிலான 'குலாக்' வர்க்கம் மற்றும் ஒரு அமைப்பு இருப்பதையே குறிக்கிறது!"
இறுதிச் சடங்கு முடிந்ததும், கூட்டுப் பண்ணைக்கு அப்பால் சூரியன் மறைந்தது; உலகம் திடீரென வெறிச்சோடியதாகவும் அந்நியமானதாகவும் தோன்றியது: மாவட்டத்தின் கிழக்குப் பகுதியிலிருந்து அடர்த்தியான, தரைமட்டத்தோடு ஒட்டிய மேகம் ஒன்று எழுந்து கொண்டிருந்தது; நள்ளிரவு வாக்கில் அது... ...அது உள்ளூர் வயல்வெளிகளை அடைந்து, தன் குளிர்ந்த நீரின் முழுப் பாரத்தையும் அவற்றின் மீது கொட்டவிருந்தது. அந்தத் திசையை உற்றுநோக்கிய கூட்டுப் பண்ணை விவசாயிகள் ஒருவிதக் குளிரை உணரத் தொடங்கினர்; அதேவேளையில், வரவிருக்கும் நீண்ட இலையுதிர் கால இரவை முன்கூட்டியே உணர்ந்த கோழிகள் தங்கள் கூண்டுகளுக்குள் வெகுநேரமாகவே கொக்கரித்துக் கொண்டிருந்தன. விரைவில் நிலத்தின் மீது முழு இருள் சூழ்ந்துகொண்டது; மக்கள் கூட்டத்தின் நடமாட்டத்தால் கிளறப்பட்ட மண்ணின் கருமை அந்த இருளை மேலும் அடர்த்தியாக்கியது. ஆயினும், வானம் மட்டும் பிரகாசமாகவே இருந்தது—ஈரப்பதமான, அமைதியான காற்றுக்கும் உயரமான இடங்களுக்கும் இடையே, அமைதியாகத் தலைகுனிந்து நின்ற பழத்தோட்டங்களில் எஞ்சியிருந்த கடைசி இலைகளின் மீது சூரியனின் மஞ்சள் நிற ஒளி பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்தது. தங்கள் குடிசைகளுக்குள் இருக்க யாருக்கும் விருப்பமில்லை—அங்கு சோகமான எண்ணங்களும் மனநிலைகளும் அவர்களை ஆட்கொள்ளக்கூடும் என்பதால்—அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கண்ணில் படும்படி வைத்துக்கொண்டு கிராமத்தின் திறந்தவெளிகளில் அலைந்து திரிந்தனர்; மேலும், அந்தப் பரந்த, கடினமான சூழலில் ஏதேனும் ஆறுதலைத் தேடும் நம்பிக்கையுடன், தொலைவிலிருந்து ஈரப்பதமான காற்றில் ভেসে வரும் சத்தங்களைக் கூர்ந்து கவனித்தனர். சிறிது காலத்திற்கு முன்பு, அந்தச் செயல்பாட்டாளர் (activist) பொது வாழ்க்கைக்கான சுகாதார நெறிமுறைகள் குறித்து ஒரு வாய்மொழி உத்தரவைப் பிறப்பித்திருந்தார்; அதன்படி, மக்கள் தங்கள் குடும்பக் குடிசைகளுக்குள் மூச்சுமுட்டும் சூழலில் இருப்பதற்குப் பதிலாக, தங்கள் நேரத்தை வெளியே செலவிட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்பட்டிருந்தது. இந்த ஏற்பாடு, உள்ளே அமர்ந்திருந்த செயல்பாட்டாளர் ஜன்னல் வழியாக மக்களைக் கண்காணிக்கவும், அவர்களைத் தொடர்ந்து முன்னோக்கி நகர்த்தவும் எளிதாக அமைந்தது.
அந்தச் செயல்பாட்டாளரும் அந்த மஞ்சள் நிற மாலைக்கால ஒளியைக் கவனித்திருந்தார்—அது ஒரு இறுதிச் சடங்கின் ஒளியை நினைவூட்டுவதாக இருந்தது—அதனால் அடுத்த நாள் காலையிலேயே ஒரு "நட்சத்திர அணிவகுப்பை" (star march) ஏற்பாடு செய்ய அவர் தீர்மானித்தார்: அதாவது, கூட்டுப் பண்ணை விவசாயிகள் இன்னும் தனிப்பட்ட விவசாய முறையைப் பின்பற்றும் அண்டை கிராமங்களுக்குக் கால்நடையாகச் செல்லும் பயணம் அது; அதைத் தொடர்ந்து பொது விளையாட்டுப் போட்டிகள் அறிவிக்கப்படவிருந்தன. நடுத்தர விவசாய வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறிய முதியவரான கிராம சபைத் தலைவர், சும்மா இருப்பதைப் பற்றிய அச்சத்தில் ஏதேனும் அறிவுறுத்தல் கேட்டு அந்தச் செயல்பாட்டாளரை அணுகினார்; ஆனால் செயல்பாட்டாளரோ அவரை அசைவின் மூலம் விலக்கிவிட்டார். செயல்பாட்டாளர்கள் இதுவரை ஈட்டியுள்ள சாதனைகளைச் சபை வலுப்படுத்த வேண்டும் என்றும், இப்போது ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஏழை மக்களைச் சுரண்டும் குலக்குகளிடமிருந்து (kulaks) பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் மட்டுமே அவர் கூறினார். நிம்மதியும் நன்றியுணர்வும் கொண்ட அந்த முதிய தலைவர், தனக்காக ஒரு காவலாளியின் தட்டும் கருவியை (clapper) உருவாக்கச் சென்றார்.
வோஷ்சேவ் (Voshchev) இரவுகளைக் கண்டு அஞ்சினார்; அவர் சந்தேகங்கள் நிறைந்த மனதுடன் விழித்தபடியே படுத்திருப்பார். உலகில் ஏதேனும் ஒரு உண்மையான நோக்கத்தைத் தேடுவதே அவனது அடிப்படை உள்ளுணர்வாக இருந்தது; மேலும், ஒரு கூட்டு வாழ்வின் அநாமதேயத் தன்மையிலிருந்து கிடைக்கும் தொலைதூர மீட்பு குறித்த ஒரு ரகசிய நம்பிக்கையும் அவனுக்குள் கிசுகிசுத்தது. சிக்லினுக்கு அருகில் இருந்த தனது படுக்கையறையை நோக்கி நடந்து சென்றபோது, கூட்டுப் பண்ணையின் மீது படர்ந்திருந்த இருளை வெறித்துப் பார்த்தபடி தன்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டு, அவனும் விரைவில் படுத்து உறங்கிவிடுவானோ என்று அவன் கவலைப்பட்டான்.
38
"இன்று இரவு தூங்காதே, சிக்லின்; எனக்கு ஏதோ பயமாக இருக்கிறது."
"பயப்படாதே. யார் உன்னை பயமுறுத்துகிறார்கள் என்று சொல்—நான் அவனைக் கொன்றுவிடுகிறேன்."
"தோழர் சிக்லின், என் மனதை ஆட்கொள்ளும் ஒருவித திகைப்புதான் என்னைப் பயமுறுத்துகிறது. அது என்னவென்றே எனக்கும் தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு சிறப்பான விஷயம்—மிகவும் உன்னதமான, ஆனால் அடைய முடியாத ஒன்று—தொலைவில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறது; அதனால் நான் சோகத்தில் வாழ்கிறேன்."
"இருப்பினும், நாம் அதை அடைவோம். கவலைப்படாதே, வோஷ்சேவ்."
"எப்போது, தோழர் சிக்லின்?"
"அது ஏற்கனவே நம்முடையது என்று நினைத்துக்கொள்: பார், இனி நமக்கு வேறு எதுவும் முக்கியமில்லை..."
கூட்டுப் பண்ணையின் எல்லையில் 'அமைப்பு வளாகம்' (Organization Yard) அமைந்திருந்தது. அங்குதான் ஒரு செயல்வீரரும் (activist) ஏழை விவசாயத் தலைவர்களும் இணைந்து மக்களுக்கு அரசியல் விழிப்புணர்வுப் பாடங்களை நடத்தினர். 'நம்பகத்தன்மை நிரூபிக்கப்படாத' குலாக்குகள் (செல்வந்த விவசாயிகள்) மற்றும் விதிமீறல்களில் ஈடுபட்ட கூட்டுப் பண்ணை உறுப்பினர்கள் சிலரும் இங்கு தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அற்பமான சந்தேகங்களுக்கு அடிபணிந்தவர்கள் சிலர்; மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட தருணங்களில் கண்ணீர் விட்டவர்கள் மற்றும் தங்கள் சொந்த நிலத்தின் வேலிக்குச்சிகளை கூட்டுப் பண்ணை வசம் ஒப்படைக்கும்போது அவற்றை முத்தமிட்டவர்கள் சிலர்; இன்னும் வேறு சில காரணங்களுக்காக வந்தவர்கள் வேறு சிலர். இறுதியாக, தானாகவே முன்வந்து அந்த வளாகத்திற்குள் நுழைந்த ஒரு முதியவரும் இருந்தார்—அவர் ஓடு தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் காவலாளியாகப் பணிபுரிபவர். அவ்வழியே கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த அவரை, முகத்தில் ஒருவித 'அந்நியத்தன்மை' தெரிந்ததால் அங்கேயே தடுத்து நிறுத்திவிட்டனர்.
வோஷ்சேவும் சிக்லினும் அந்த வளாகத்தின் நடுவே இருந்த ஒரு கல்லின் மீது அமர்ந்திருந்தனர்; விரைவில் அருகிலிருந்த ஒரு மறைவிடத்தில் படுத்து உறங்கத் திட்டமிட்டிருந்தனர். ஓடு தொழிற்சாலை முதியவர் சிக்லினை அடையாளம் கண்டு அவரிடம் நடந்து வந்தார்; அதற்கு முன் அவர் அருகிலிருந்த புல்வெளியில் அமர்ந்து, தன் சட்டையின் அடியில் உடலில் ஒட்டியிருந்த அழுக்கை உதறிச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.
"இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?" என்று சிக்லின் அவரிடம் கேட்டார். "நான் சும்மா நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தேன், அப்போது அவர்கள் என்னை அங்கேயே தங்குமாறு உத்தரவிட்டனர்; 'ஒருவேளை உன் வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாக இருக்கலாம்—அதைச் சற்றுப் பார்ப்போம்' என்று சொன்னார்கள்.
நான் அமைதியாகக் கடந்து செல்ல முயன்றேன், ஆனால் அவர்கள் என்னை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து நிறுத்தினார்கள்: 'நில்!' என்று கத்தினார்கள், 'ஏய் குலாக் (செல்வந்த விவசாயியே)!' என்று அழைத்தார்கள்." "அப்போதிலிருந்து, நான் இங்கே உருளைக்கிழங்கை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வருகிறேன்."
"நீங்கள் எங்கே வசிக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல," என்று சிக்லின் கூறினார், "நீங்கள் இறக்காமல் இருக்கும் வரை."
"அது உண்மைதான்! நான் எதற்கும் பழகிக்கொள்வேன்; ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டாலும் சரிதான். இங்கே, அவர்கள் எனக்கு எழுத்துக்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள், எண்களையும் கற்க வைக்கிறார்கள்; நான் ஒரு சரியான, வர்க்க உணர்வுள்ள முதியவராக மாறுவேன் என்று சொல்கிறார்கள். சரி, அப்படியே ஆகட்டும்—நான் மாறுவேன்..."
அந்த முதியவர் இரவு முழுவதும் பேசியிருப்பார், ஆனால் யெலிசே அகழ்வாராய்ச்சி இடத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, புருஷெவ்ஸ்கியிடமிருந்து வந்த ஒரு கடிதத்தை சிக்லினிடம் கொடுத்தார். 'நிர்வாக வளாகம்' (Organization Yard) என்ற பலகையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிய விளக்குக்குக் கீழே நின்று, நாஸ்தியா உயிருடன் இருப்பதையும், ஜாச்சேவ் அவளை தினமும் மழலையர் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கியிருப்பதையும் சிக்லின் படித்தார்; அங்கே, அவள் சோவியத் அரசின் மீது பற்று கொண்டு, அதற்காகப் பயனற்ற கழிவுப் பொருட்களைச் சேகரித்து வந்தாள். கோஸ்லோவ் மற்றும் சஃப்ரோனோவ் ஆகியோரின் மரணத்தால் புருஷெவ்ஸ்கி மிகவும் துயருற்றிருந்தார்—அவர்களுக்காக ஜாச்சேவ் கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.
"எனக்குச் சூழல் சற்று கடினமாக இருக்கிறது," என்று தோழர் புருஷெவ்ஸ்கி எழுதியிருந்தார், "சமூகத்தில் எனக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாததால், நான் ஏதேனும் ஒரு பெண்ணைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொள்ள நேரிடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன். அகழ்வாராய்ச்சிக் குழி தோண்டி முடிக்கப்பட்டுவிட்டது; வசந்த காலத்தில் அந்தக் குழியின் அடித்தளத்தை இடிபாட்டுக் கற்களைக் கொண்டு நிரப்புவோம். நாஸ்தியாவுக்குப் பெரிய எழுத்துக்களில் (block letters) எழுதத் தெரியும் என்பது தெரியவந்தது; அவள் எழுதிய குறிப்பை இதனுடன் இணைத்துள்ளேன்."
நாஸ்தியா சிக்லினுக்கு எழுதியிருந்தாள்:
"*குலாக்* (செல்வந்த விவசாயி) வர்க்கத்தை ஒழியுங்கள். லெனின், கோஸ்லோவ் மற்றும் சஃப்ரோனோவ் வாழ்க.
ஏழை கூட்டுப் பண்ணைக்கு வாழ்த்துகள், ஆனால் *குலாக்*களுக்கு இல்லை." சிக்லின் அந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் முணுமுணுத்தார்; ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டாலும், துயரத்திலோ அல்லது அழுகையிலோ முகத்தை எப்படி மாற்றிக்கொள்வது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை; பின்னர் அவர் தூங்கச் சென்றார்.
நிர்வாக வளாகத்தின் பெரிய வீட்டில், ஒரு மிகப்பெரிய அறை இருந்தது; குளிரின் காரணமாக அனைவரும் அங்கே தரையிலேயே படுத்து உறங்கினர். நாற்பது அல்லது ஐம்பது பேர் வாயைத் திறந்தபடி, மேல்நோக்கிச் சுவாசித்தவாறு படுத்திருந்தனர்; தாழ்வான கூரையின் அடியில் ஒரு விளக்கு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; பெருமூச்சுகளால் ஆன மூடுபனியில் அது மறைந்திருந்ததுடன், பூமியின் லேசான அதிர்வால் மெல்ல அசைந்து கொண்டிருந்தது. யெலிசே தரையின் நடுவே படுத்திருந்தான்; அவனது உறங்கும் கண்கள் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகத் திறந்திருந்தன, எரியும் விளக்கையே இமைக்காமல் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தன. வோஷ்சேவைக் கண்டடைந்த சிக்லின், அவனுக்கு அருகில் படுத்துக்கொண்டு, பிரகாசமான காலைப் பொழுது விடியும் வரை அங்கேயே தங்கினான்.
காலையில், வெறும் கால்களுடன் அணிவகுத்துச் செல்லவிருந்த கூட்டுப் பண்ணை (collective-farm) ஊழியர்கள் 'அமைப்பு வளாகத்தில்' (Organization Yard) வரிசையாக நின்றனர். ஒவ்வொருவரும் ஒரு முழக்கம் பொறிக்கப்பட்ட கொடியையும், முதுகில் உணவுப் பையையும் சுமந்திருந்தனர். அவர்கள் அந்தச் செயல்பாட்டாளருக்காக—கூட்டுப் பண்ணையின் முக்கியத் தலைவருக்காக—காத்திருந்தனர்; தொலைதூர, அறிமுகமில்லாத இடங்களுக்கு ஏன் செல்ல வேண்டும் என்பதை அவரிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள அவர்கள் விரும்பினர்.
அந்தச் செயல்பாட்டாளர் மூத்த அதிகாரிகளுடன் வளாகத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்; அணிவகுப்பவர்களை ஐந்து முனை நட்சத்திர வடிவில் நிறுத்தி, அவர்களுக்கு நடுவே நின்று உரையாற்றினார். சுற்றியுள்ள ஏழை மக்களிடம் சென்று, சோசலிச முறையை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு அழைப்பு விடுப்பதன் மூலம் கூட்டுப் பண்ணையின் தன்மையை அவர்களுக்கு உணர்த்துமாறு அவர் அறிவுறுத்தினார்—ஏனெனில், எப்படியாயினும் எதிர்காலம் இன்னல்களை மட்டுமே கொண்டிருக்கப் போகிறது. யெலிசே மிக நீளமான கொடியை ஏந்தியிருந்தான்; அந்தச் செயல்பாட்டாளரின் பேச்சை அடக்கத்துடன் கேட்ட பிறகு, அவன் பழகிய நடையில் புறப்பட்டான், ஆனால் எங்கே போய் நிற்க வேண்டும் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
அன்று காலையில் காற்று ஈரப்பதத்துடன் இருந்தது; பாழடைந்த, வெறிச்சோடிய பரந்த நிலப்பரப்பிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசியது. செயல்பாட்டாளர்கள்
இந்தச் சூழலையும் கவனிக்கத் தவறவில்லை.
"ஒழுங்கின்மை!" என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் சோர்வுடன் கூறினார்; மாலையில் நிலவிய அந்த ஈரப்பதமான குளிரைக் குறிப்பிடும் வகையில் அவர் அவ்வாறு சொன்னார்.
ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளான அந்த நாடோடிகள் புறப்பட்டுச் சென்று தொலைவில் மறைந்தனர்,
பரந்த, உணர்ச்சியற்ற அந்தப் பெருவெளியில் அவர்கள் கரைந்து போயினர். வெறும் கால்களுடன் கூட்டுப் பண்ணைக்காகச் சென்ற அந்த அணிவகுப்பைச் சிக்லின் உற்றுநோக்கினான்,
அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று தெரியாமல் அவன் நின்றான்; அதேவேளையில் வோஷ்சேவ் மௌனமாக நின்றான், அவனது மனம் வெறுமையாக இருந்தது. தொலைதூர, பாழடைந்த வயல்களுக்கு மேலே
மிதந்துகொண்டிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான மேகத்திலிருந்து மழை பெருமழையாகக் கொட்டத் தொடங்கியது,
புறப்பட்டுச் சென்ற மனிதர்களை ஈரப்பதமான ஒரு திரைக்குள் அது மறைத்தது.
"அவர்கள் எங்கே செல்கிறார்கள்?" 'போட்குலாச்னிக்' (podkulachnik) என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட ஒருவரிடம்—அதாவது 'குலாக்'குகளுக்கு (செல்வந்த விவசாயிகளுக்கு) ஆதரவானவர் என்று கருதப்பட்ட ஒருவரிடம்—கேட்கப்பட்டது;
அவர் தனது நாசவேலைத் தனமான நடவடிக்கைகளுக்காகத் தண்டனையாக, 'அமைப்பு வளாக'த்தில் (Organization Yard) மற்றவர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தார்.
அந்தச் செயல்பாட்டாளர் அவரை அந்தக் கிளைகளால் ஆன வேலிக்கு அப்பால் அடியெடுத்து வைக்கக் கூடாது என்று தடுத்திருந்தார்,
அதனால் அவர் தனது எண்ணங்களை அந்தச் செயல்பாட்டாளர் மூலமாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. "பத்து ஆண்டுகளுக்குத் தேவையான காலணிகள் நம்மிடம் உள்ளனவே, அப்படியிருக்க அவர்கள் எங்கே போகிறார்கள் என்று நினைக்கிறார்கள்?"
"அவனை அடி!" என்று வோஷ்ஷேவிடம் (Voshchev) சிக்லின் (Chiklin) கூறினான்.
வோஷ்ஷேவ் அந்த மனிதனிடம் சென்று அவன் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்தான்.
அந்த மனிதன் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.
சுற்றியுள்ள உலகத்தைக் கண்டு எப்போதும் வெளிப்படும் அந்தத் திகைப்பு கலந்த பார்வையுடனேயே வோஷ்ஷேவ் சிக்லினிடம் திரும்பி வந்தான்.
"பார், சிக்லின்—கூட்டுப் பண்ணை (collective farm) இவ்வுலகில் இப்படித்தான் பயணிக்கிறது:
சலிப்பூட்டும் விதமாகவும், வெறும் கால்களுடனும்."
"அதற்குக் காரணம்..."
"அவர்களைப் பாருங்கள்—வெறும் கால்களுடன் இருக்கிறார்கள்," என்றார் சிக்லின். "ஆனாலும் அவர்களுக்குக் கொண்டாடுவதற்கு ஒன்றுமில்லை; கூட்டுப் பண்ணை என்பது, சொல்லப்போனால், வெறும் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதானே."
"துயரமான மழை பெய்து கொண்டிருந்தபோது கிறிஸ்துவும் அநேகமாக முகவாட்டத்துடன் அலைந்திருப்பார்."
"உன் சிந்தனை வறிய நிலையில் இருக்கிறது," என்று சிக்லின் பதிலளித்தார். "கிறிஸ்து அறியப்படாத காரணங்களுக்காகத் தனியாக நடந்தார்; ஆனால் இங்கே, பிழைப்புக்காகக் கூட்டங்கூட்டமாக மக்கள் நகர்கிறார்கள்."
அந்தச் செயல்பாட்டாளர் (activist) அங்கிருந்த ஒருங்கிணைப்பு வளாகத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; முந்தைய இரவு அவருக்கு வீணாகக் கழிந்திருந்தது—கூட்டுப் பண்ணைக்கு எந்த உத்தரவும் வரவில்லை, அதனால் அவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார்; ஆயினும், ஏதேனும் ஒன்றை கவனிக்கத் தவறிவிடுவோமோ என்ற அச்சம் அவருக்குள் எழுந்தது. தனிப்பட்ட விவசாயிகளின் வீடுகளில் செல்வம் பெருகி, அது தன் கவனத்தைத் தாண்டிச் சென்றுவிடுமோ என்று அவர் கவலைப்பட்டார். அதே சமயம், அளவுக்கு அதிகமான தீவிரத்தன்மையைக் காட்டவும் அவர் அஞ்சினார்; அதனால் குதிரைகளை மட்டுமே கூட்டுடைமையாக்கினார்; ஆனால் தனித்தனியாக இருந்த பசுக்கள், ஆடுகள் மற்றும் கோழிகள் விஷயத்தில் அவர் தவிப்புக்குள்ளானார்—ஏனெனில், கட்டுப்பாடற்ற ஒரு தனிப்பட்ட விவசாயியின் கைகளில், ஒரு ஆடு கூட முதலாளித்துவத்தின் கருவியாக மாறிவிடக்கூடும்.
தனது சொந்த முன்னெடுப்பின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, கூட்டுப் பண்ணையின் அமைதிக்கு நடுவே அவர் அசையாமல் நின்றார்; அதே வேளையில், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அவரது கீழ்நிலை ஊழியர்கள் அவரது இறுக்கமான உதடுகளை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். சிக்லினும் வோஷ்சேவும் அந்த வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி, பயன்பாடின்றி இருக்கும் பண்ணை உபகரணங்களைத் தேடி அவற்றின் நிலையை மதிப்பிடச் சென்றனர்.
சிறிது தூரம் நடந்த பிறகு அவர்கள் அப்படியே நின்றார்கள்; ஏனெனில், தெருவின் வலதுபுறத்தில் மனித உதவியின்றி ஒரு வாயில் தானாகத் திறந்துகொண்டது, அதிலிருந்து அமைதியான குதிரைகள் வெளியே வரத் தொடங்கின. புல்லை மேய்வதற்காகத் தலை குனியாமல் சீரான வேகத்தில் நகர்ந்த அந்தக் குதிரைகள், நெருக்கமான கூட்டமாகத் தெருவைக் கடந்து, நீர் இருந்த ஒரு பள்ளத்தை நோக்கி இறங்கின. தாராளமாக நீர் அருந்திய பிறகு, அந்தக் குதிரைகள்
நீருக்குள் இறங்கித் தங்களைச் சுத்தம் செய்துகொள்ளச் சிறிது நேரம் நின்றன; பின்னர் அவை
கரைக்குத் திரும்பி, தங்கள் அணிவகுப்பு ஒழுங்கையும் ஒற்றுமையையும் சிதறவிடாமல் மீண்டும் புறப்பட்டன. ஆனால்,
அவை பண்ணை வீடுகளை அடைந்தவுடனேயே குதிரைகள் சிதறி ஓடின—ஒன்று வைக்கோல் கூரைக்கு அருகில் நின்று அதிலிருந்து வைக்கோலை இழுக்கத் தொடங்கியது; இன்னொன்று தரையில் கிடந்த சொற்பமான புல் துணுக்குகளைச் சேகரிக்கத் தன் தலையைக் கீழே தாழ்த்தியது; அதேவேளையில், உறுதியான குதிரைகள் பண்ணை முற்றங்களுக்குள் நுழைந்து, தங்களுக்கு நன்கு பரிச்சயமான இடங்களிலிருந்து தலா ஒரு கட்டு வைக்கோலை எடுத்துக்கொண்டு தெருவுக்கு வந்தன.
ஒவ்வொரு விலங்கும் தங்களால் சுமக்கக்கூடிய அளவிலான தீவனத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தாங்கள் முதலில் வெளியே வந்த அதே வாயிலை நோக்கி கவனமாக நடந்து சென்றன.
முதலில் வந்து சேர்ந்த குதிரைகள் பிரதான வாயிலில் நின்று, மந்தையின் மற்ற குதிரைகளுக்காகக் காத்திருந்தன; அவை அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்ததும், முன்னால் சென்ற குதிரை தன் தலையால் வாயிலை மெல்ல முட்டியது...
40
முன்னதாக வந்து சேர்ந்த குதிரைகள் பிரதான வாயிலில் நின்று, தங்கள் கூட்டத்தின் மற்ற உறுப்பினர்களுக்காகக் காத்திருந்தன; அவை அனைத்தும் ஒன்று கூடியதும், முன்னால் நின்ற குதிரை தன் தலையால் வாயிலைத் தள்ளி அகலத் திறந்தது; உடனே அந்தக் குதிரைக் கூட்டம் தங்கள் தீவனத்துடன் முற்றத்திற்குள் நுழைந்தது. முற்றத்தில், குதிரைகள் தங்கள் வாயைத் திறந்து உணவை நடுவில் இருந்த ஒரே குவியலில் கொட்டின; பின்னர், மனிதர்களின் மேற்பார்வை ஏதுமின்றி, அந்த விலங்குகள் அமைதியாகவும் ஒழுங்காகவும் ஒன்றுகூடி மெதுவாக உண்ணத் தொடங்கின.
வாயிலின் இடைவெளி வழியாக வோஷ்சேவ் அந்த விலங்குகளைக் கவலையுடன் கவனித்தான்; அசைபோடும் அந்த விலங்குகளின் அமைதியான மனநிலை அவனைக் கவர்ந்தது—கூட்டுப் பண்ணை வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தை அந்தக் குதிரைகள் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டது போலவும், ஆனால் அவனோ அவற்றைவிட மோசமான ஒரு விதியைச் சுமந்துகொண்டு வாழ்வது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றியது.
குதிரை முற்றத்திற்கு அப்பால், எந்தவொரு வீட்டுத் தோட்டமோ அல்லது வேலியோ இல்லாமல், வெறுமையான நிலத்தில் தனித்து நின்ற ஒரு பாழடைந்த குடிசை இருந்தது. சிக்லினும் வோஷ்சேவும் உள்ளே நுழைந்தபோது, ஒரு மனிதன் பெஞ்ச் ஒன்றில் குப்புறப் படுத்திருப்பதைக் கண்டனர். அவனது மனைவி தரையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தாள்; வந்தவர்களைக் கண்டதும், அவள் தன் தலைக்குட்டையின் முனையால் மூக்கைத் துடைத்தாள்; அது அவளது வழக்கமான கண்ணீரை உடனடியாக வரவழைத்தது.
"என்ன விஷயம்?" என்று சிக்லின் அவளிடம் கேட்டான்.
"ஐயோ, என் அன்புக்குரியவர்களே!" என்று அந்தப் பெண் இன்னும் அதிகமாக அழுதுகொண்டே கூறினாள்.
"கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டுப் பேசு!" என்று சிக்லின் அவளை வற்புறுத்தினான்.
"என் கணவர்... அவர் பல நாட்களாகத் தன் துயரத்திலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிறார்... 'மனைவியே, என் வயிற்றுக்குள் கொஞ்சம் உணவைச் திணி—நான் உள்ளே முற்றிலும் வெறுமையாகக் கிடக்கிறேன்; என் ஆன்மா என் உடலை விட்டுப் பிரிந்து பறந்து போய்விடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது—என் சட்டையின் மீது கொஞ்சம் எடையை வை,' என்று அவர் கத்துகிறார். ஒவ்வொரு மாலையும் நான் 'சமோவார்' (தேநீர் கொதிக்கவைக்கும் பாத்திரம்) ஒன்றை அவர் வயிற்றின் மீது கட்ட வேண்டியிருக்கிறது. நிலைமை எப்போதுதான் மாறுமோ?" சிக்லின் அந்த விவசாயியின் அருகில் சென்று அவரை மல்லாக்கத் திருப்பினான்—அவர் உண்மையில் மிகவும் மெலிந்தும் எடை குறைவாகவும் இருந்தார்; அவரது வெளிறிய, கல் போன்ற கண்களில் சிறு பயம் கூடத் தெரியவில்லை. சிக்லின் அவருக்கு மிக அருகில் குனிந்தான்.
"உனக்கு மூச்சு வருகிறதா?" "நினைவு வரும்போதெல்லாம் நான் பெருமூச்சு விடுகிறேன்," என்று அந்த மனிதன் பலவீனமான குரலில் பதிலளித்தான்.
"ஒருவேளை மூச்சு விடுவதையே மறந்துவிட்டால்?"
"அப்போது நான் இறந்துவிடுவேன்."
"ஒருவேளை வாழ்க்கையின் அர்த்தம் உனக்குப் புரியாமல் இருக்கலாம்—இன்னும் சிறிது காலம் பொறுத்துக்கொள்," என்று அங்கே படுத்திருந்த அந்த மனிதனிடம் வோஷ்சேவ் கூறினான்.
வீட்டுக்காரரின் மனைவி அங்கு வந்திருந்தவர்களை வெளிப்படையாகத் தெரியாமல் ஆனால் கூர்ந்து கவனித்தாள்; அவளது பார்வையில் இருந்த கசப்புத்தன்மை அவளது கண்ணீரை யாருக்கும் தெரியாமல் உலர்த்திவிட்டது.
"அவன் எல்லாவற்றையும் உணர்ந்தான், தோழர்களே—தன் ஆன்மாவால் அனைத்தையும் தெளிவாகக் கண்டான்! ஆனால் கூட்டுப் பண்ணைக்காகக் குதிரை கொண்டு செல்லப்பட்ட அந்தத் தருணத்தில், அவன் அப்படியே படுத்துக்கொண்டு செயலிழந்துவிட்டான். என்னால் குறைந்தபட்சம் அழவாவது முடிகிறது, ஆனால் அவனால் முடியாது."
"அவன் அழுதால் நன்றாக இருக்கும்; அது அவனுக்குச் சிறிது நிம்மதியைத் தரும்," என்று வோஷ்சேவ் அறிவுறுத்தினான்.
"நானும் அவனிடம் அதையே சொன்னேன். சும்மா அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டிருக்கக் கூடாது—அதிகாரிகள் பயந்துவிடுவார்கள். நான் வேண்டுமென்றே அழுகிறேன்—இதுதான் உண்மை—நீங்கள் நல்ல மனிதர்களாகத் தெரிகிறீர்கள்... நான் தெருவுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் எனக்கு அழுகை பொத்துக்கொண்டு வரும். அந்தத் தோழர் (செயல்வீரர்) என்னைப் பார்க்கிறார்—அவர் எல்லா இடங்களையும் பார்க்கிறாரே, ஒவ்வொரு மரத்துண்டைக்கூட எண்ணிப் பார்க்கிறாரே—என்னைப் பார்த்தவுடனேயே அவர் உத்தரவிடுவார்: 'அழு, பெண்ணே, இன்னும் சத்தமாக அழு—புதிய வாழ்க்கையின் சூரியன் உதித்துவிட்டது, அதன் ஒளி உன் இருண்ட கண்களை ஊடுருவுகிறது.' அவரது குரல் உறுதியாக இருக்கிறது, எனக்கு எந்தத் தீங்கும் நேராது என்று எனக்குத் தெரிகிறது, அதனால் நான் என் முழு மனதுடன் அழுகிறேன்..."
"அப்படியானால், உன் கணவன் அந்த ஆன்மாவின் ஈடுபாடு இல்லாமல் வாழத் தொடங்கிச் சமீபத்தில்தான் ஆகிறதா?" என்று வோஷ்சேவ் கேட்டான். "என்னைத் தன் மனைவியாக அங்கீகரிப்பதை நிறுத்தியதிலிருந்துதான்— ஏறக்குறைய அப்போதிருந்தே."
"அவனுக்கு ஒரு குதிரையின் ஆன்மா இருக்கிறது," என்று சிக்லின் கூறினான். "அவன் இப்போது சிறிது காலம் வெறுமையாக வாழட்டும்;
காற்று அவன் வழியாகத் தடையின்றி வீசட்டும்."
அந்தப் பெண் வாயைத் திறந்தாள், ஆனால் எந்தச் சத்தமும் வரவில்லை; ஏனெனில் வோஷ்சேவும் சிக்லினும் ஏற்கனவே கதவு வழியாக வெளியேறிவிட்டிருந்தனர்.
கிளைகளால் பின்னப்பட்ட வேலிகளால் சூழப்பட்ட ஒரு பெரிய நிலப்பரப்பில் மற்றொரு குடிசை நின்றுகொண்டிருந்தது; உள்ளே, ஒரு விவசாயி காலியான சவப்பெட்டி ஒன்றில் படுத்திருந்தான்; மிகச்சிறிய சத்தம் கேட்டாலும் கண்களை மூடிக்கொண்டு, இறந்துபோனவனைப் போலக் கிடந்தான். மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்த அவனது தலைக்கு மேலே பல வாரங்களாக ஒரு புனித விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது; அவ்வப்போது அவனே ஒரு பாட்டிலிலிருந்து அதில் எண்ணெயை ஊற்றிக்கொள்வான். வோஷ்சேவ் அவனது நெற்றியில் கை வைத்தபோது, உடல் கதகதப்பாக இருப்பதை உணர்ந்தான். அதை உணர்ந்ததும், தன் உடல் வெப்பம் தணிய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அந்த விவசாயி மூச்சை முழுமையாக அடக்கிக்கொண்டான்; பற்களை இறுக்கிக்கொண்டு, காற்று தன் உடலுக்குள் நுழையாதவாறு தடுத்தான்.
"இப்போது அவன் உடல் குளிர்ந்துவிட்டது," என்றான் வோஷ்சேவ்.
41
தனக்குள்ளிருந்த அந்த இருண்ட வலிமையைக் கொண்டு, தனக்குள் துடித்துக்கொண்டிருந்த உயிர்நாடியை நிறுத்த அந்த விவசாயி முயன்றான்; ஆனால், பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்த உத்வேகத்தால் இயங்கிய அந்த உயிர், அவனுக்குள் அடங்கிப்போக மறுத்தது. *அதைப் பார்—என்னை மதிக்கும் ஒரு சக்தி அது,* என்று அங்கே படுத்திருந்தவன் ஒரு கணம் நினைத்தான். *எப்படியும் நான் உன்னைச் சோர்வடையச் செய்துவிடுவேன்; நீயாகவே முடித்துக்கொள்வதுதான் நல்லது.*
"மீண்டும் அவன் உடல் சூடேறியிருக்கிறது போலிருக்கிறதே," என்று நேரம் செல்லச் செல்ல வோஷ்சேவ் கவனித்தான்.
"அப்படியென்றால் அதற்கு இன்னும் பயம் வரவில்லை என்று அர்த்தம்—அந்தக் குலாக் (செல்வந்த விவசாயி) ஆதரவு சக்திக்கு," என்றான் சிக்லின்.
அந்த விவசாயியின் இதயம் தானாகவே மேலே எழும்பி அவனது ஆன்மாவையும் தொண்டையையும் நெருக்கியது; அங்கே சுருங்கி, ஆபத்தான அந்த உயிரின் வெப்பத்தை அவனது தோலை நோக்கி வெளியேற்றியது. தன் இதயத்திற்கு ஒரு இறுதி உந்துதலைக் கொடுக்க முயன்று அவன் கால்களை அசைத்தான்; ஆனால், காற்று கிடைக்காததால் சோர்ந்துபோயிருந்த அவனது இதயத்தால் இனிமேலும் இயங்க முடியவில்லை. அவன் வாயைத் திறந்து மரண வேதனையில் அலறினான்; சிதையாத தன் எலும்புகள் தூசியாக மாறுவதையும், தன் உடலின் ரத்தம் கலந்த வலிமை அழுகிப்போவதையும், தன் கண்கள் மங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த வெண்மையான ஒளியை இழப்பதையும், தன் பண்ணை வீடு நிரந்தர அனாதை நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதையும் நினைத்து அவன் புலம்பினான்.
"இறந்தவர்கள் சத்தம் போடுவதில்லை," என்று வோஷ்சேவ் அவனிடம் கூறினான்.
"நான் போடமாட்டேன்," என்று அங்கே படுத்திருந்தவன் ஒப்புக்கொண்டு பதிலளித்தான்; பின்னர், அதிகாரிகளைத் திருப்திப்படுத்திய மகிழ்ச்சியில் அமைதியானான்.
"அவன் உடல் குளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது," என்று அவனது கழுத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தவாறே வோஷ்சேவ் கூறினான். "அந்த வழிபாட்டு விளக்கை அணையுங்கள்," என்று சிக்லின் கூறினார். "அவர் மீது ஒரு சுடர் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது, ஆனாலும் அவர் கண்களை இறுக்கமாக மூடியிருக்கிறார்—புரட்சி என்று வரும்போது எதிலும் குறை வைப்பதில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது."
புதிய காற்றில் வெளியே வந்த சிக்லினும் வோஷ்சேவும் ஒரு செயல்வீரரைச் சந்தித்தனர்; அவர் கலாச்சாரப் புரட்சி தொடர்பான பணிக்காக வாசிப்பு அறைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார். அதன்பிறகு, கூட்டுப் பண்ணையில் இணையாமல் தனித்து இயங்கும் நடுத்தர விவசாயிகளைச் சந்தித்து, வேலியடைக்கப்பட்ட தங்கள் சிறு-முதலாளித்துவப் பண்ணை வீடுகளில் அவர்கள் தொடர்வது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்த வேண்டிய பொறுப்பு அவரிடம் இருந்தது.
வாசிப்பு அறைக்குள், கூட்டுப் பண்ணையைச் சேர்ந்த பெண்களும் இளம் பெண்களும் அடங்கிய குழுவினர் காத்திருந்தனர்.
"வணக்கம், தோழர் செயல்வீரரே!" என்று அவர்கள் ஒரே குரலில் கூறினர்.
"வணக்கம், தோழர்களே!" என்று பதிலளித்த அந்தச் செயல்வீரர், ஒரு கணம் அமைதியாகச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து நின்றார்.
"இப்போது நாம் 'A' (அ) என்ற எழுத்தை மீள்பார்வை செய்யப்போகிறோம்—கவனித்துக் கேளுங்கள்..."
"...என் செய்திகளைப் படித்து எழுதுங்கள்..."
வாசிப்புக்கான அந்தச் சிறிய குடிசை காலியாக இருந்ததால், பெண்கள் தரையில் படுத்துக்கொண்டு, சுவர்ப்பூச்சுக் கட்டிகளைக் (plaster chunks) கொண்டு தரையில் எழுதத் தொடங்கினர். அகரவரிசையைத் தங்கள் நினைவில் ஆழமாகப் பதியவைக்கும் விருப்பத்துடன் சிக்லினும் வோஷ்சேவும் அவர்களுடன் அமர்ந்துகொண்டனர்.
"'A' (அ) என்ற எழுத்தில் தொடங்கும் சொற்கள் எவை?" என்று அந்தச் செயல்பாட்டாளர் கேட்டார்.
மகிழ்ச்சியடைந்த ஒரு இளம் பெண் முழங்காலிட்டு எழுந்து, தனது புத்திசாலித்தனத்தின் வேகத்துடனும் துடிப்புடனும் பதிலளித்தாள்:
"முன்னணிப் படை (Vanguard), செயல்பாட்டாளர், அல்லேலூயா முழங்குபவர், முன்பணம், தீவிர இடதுசாரி, பாசிச எதிர்ப்புவாதி! எல்லா இடங்களிலும் 'கடினக் குறியீடு' (hard sign) தேவைப்படுகிறது, ஆனால் தீவிர இடதுசாரிக்கு அது தேவையில்லை!"
"சரிதான், மகரோவ்னா," என்று செயல்பாட்டாளர் ஒப்புக்கொண்டார். "இந்தச் சொற்களை முறையாக எழுதுங்கள்."
பெண்களும் சிறுமிகளும் ஆர்வத்துடன் தரையில் படுத்துக்கொண்டு, சொரசொரப்பான பூச்சுக் கட்டிகளைக் கொண்டு விடாமுயற்சியுடன் எழுத்துக்களை வரையத் தொடங்கினர். இதற்கிடையில், செயல்பாட்டாளர் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடி, எதிர்காலப் பாதையைப் பற்றியோ அல்லது தனது சொந்த அரசியல் உணர்வின் தனிமையில் மூழ்கியோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார்.
"அவர்கள் ஏன் 'கடினக் குறியீட்டை' எழுதுகிறார்கள்?" என்று வோஷ்சேவ் கேட்டார்.
செயல்பாட்டாளர் சுற்றிலும் பார்த்தார்.
"ஏனென்றால் சொற்களிலிருந்துதான் வரிகளும் முழக்கங்களும் உருவாகின்றன; மென் குறியீட்டை (soft sign) விட கடினக் குறியீடே நமக்கு அதிகப் பயனுள்ளது. மென் குறியீடு ஒழிக்கப்பட வேண்டும், ஆனால் கடினக் குறியீடு நமக்கு இன்றியமையாதது: அது நமது கருத்துருவாக்கங்களில் உறுதியையும் துல்லியத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. இது அனைவருக்கும் புரிகிறதா?"
"ஆம்," என்று அனைவரும் கூறினர்.
"இப்போது 'B' (ப/வ) என்ற எழுத்தில் தொடங்கும் கருத்துகளை எழுதுங்கள். சொல்லுங்கள், மகரோவ்னா!"
மகரோவ்னா சற்று எழுந்து நின்று, கற்றல் மீதான நம்பிக்கையான மனப்பான்மையுடன் பேசினாள்:
"போல்ஷிவிக், முதலாளித்துவவாதி (bourgeois), முதலாளி (boss), நிரந்தரத் தலைவர், கூட்டுப் பண்ணை என்பது ஏழையின் வரம், வாழ்க-வாழ்க-லெனினிஸ்டுகள்!" "*bugor* (மேடு) மற்றும் *bolshevik* (போல்ஷிவிக்) ஆகிய சொற்களிலும், *kolkhoz* (கூட்டுப் பண்ணை) என்பதன் இறுதியிலும் கடினக் குறியீடுகளை இடுங்கள்—
மற்ற எல்லா இடங்களிலும் மென் குறியீடுகளே!"
"நீங்கள் *byurokratizm* (அதிகார வர்க்க மனப்பான்மை) என்பதை மறந்துவிட்டீர்கள்," என்று செயல்பாட்டாளர் குறிப்பிட்டார். "சரி, அதை எழுதி வைத்துக்கொள். மகரோவ்னா, நீ தேவாலயத்திற்கு ஓடிச் சென்று என் புகைக்குழாயைப் (pipe) பற்றவைத்துக் கொண்டு வா..."
"நான் போகிறேன்," என்று சிக்லின் கூறினான். "மக்கள் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதைத் திசைதிருப்பாதே."
42
அந்தச் செயல்பாட்டாளர் (activist) கசக்கிய 'பார்டாக்' (burdock) இலைகளைத் தன் புகைக்குழாயில் திணித்தார்; சிக்லின் அதை ஏற்றச் சென்றான்.
தேவாலயம் கிராமத்தின் எல்லையில் அமைந்திருந்தது; அதற்கு அப்பால் இலையுதிர் காலத்தின் வெறுமையும், இயற்கையின் நித்தியமான அமைதியும் நிலவின. அந்தப் பாழடைந்த அமைதியையும், களிமண் நிறைந்த வயலில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த தொலைதூரத்து வில்லோ (osier) மரங்களையும் சிக்லின் உற்று நோக்கினான்; ஆனாலும், அந்தத் தருணத்தில் அவனால் எந்த மறுப்பும் தெரிவிக்க முடியவில்லை.
தேவாலயத்திற்கு அருகில் பழைய, பராமரிக்கப்படாத புல் வளர்ந்திருந்தது; அங்கு மனித நடமாட்டத்திற்கான பாதைகளோ அல்லது பிற தடயங்களோ இல்லை—அதாவது, நீண்ட காலமாக மக்கள் அந்த ஆலயத்தில் பிரார்த்தனை செய்யவில்லை என்று அர்த்தம். சிக்லின் 'ஓராச்' (orache) மற்றும் 'பார்டாக்' செடிகள் அடர்ந்த புதருக்குள் வழியாகத் தேவாலயத்தை நோக்கிச் சென்று, அதன் முகப்பில் ஏறினான். குளிர்ந்த நுழைவு மண்டபத்தில் (narthex) ஒரு மூலையில் சுருண்டு அமர்ந்திருந்த சிட்டுக்குருவியைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; அதுகூட சிக்லினைக் கண்டு பயப்படவில்லை, மாறாக அவனை அமைதியாகப் பார்த்தது—இலையுதிர் காலத்தின் இருளில் விரைவில் இறக்கத் தயாராவது போலத் தெரிந்தது.
ஆலயத்திற்குள் பல மெழுகுவர்த்திகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன; அமைதியான, துயரமான அந்த மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் குவிமாடத்தின் அடிப்பகுதி வரை உட்புறம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்தது. புனிதர்களின் அமைதியான முகங்கள், வேறொரு அமைதியான உலகத்தைச் சேர்ந்தவர்களைப் போல, உணர்ச்சியற்ற பார்வையுடன் அந்த உயிரற்ற காற்றை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தன—ஆனாலும் தேவாலயம் ஆள் அரவமற்றுக் கிடந்தது. சிக்லின் அருகிலிருந்த மெழுகுவர்த்தியிலிருந்து தன் புகைக்குழாயைப் பற்றவைத்தான்; அப்போது முன்னால் இருந்த மேடைப் பகுதியில் (ambo) வேறொருவர் புகைபிடித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். உண்மையில், ஒரு மனிதன் அந்த மேடையின் படிகளில் அமர்ந்து புகைபிடித்துக் கொண்டிருந்தான். சிக்லின் அவனை நோக்கி நடந்தான்.
"உன்னை அந்தச் செயல்பாட்டாளர் அனுப்பினாரா?" என்று புகைபிடிப்பவர் கேட்டார்.
"அதனால் உனக்கென்ன?"
"உன் புகைக்குழாயைப் பார்த்தாலே எனக்குத் தெரிந்துவிடும்."
"நீ யார்?"
"நான் முன்பு ஒரு பாதிரியாராக இருந்தேன், ஆனால் இப்போது என் ஆன்மாவைத் துறந்துவிட்டேன்; என் தலைமுடியை 'ஃபாக்ஸ்ட்ராட்' (foxtrot) பாணியில் வெட்டிக்கொண்டேன். இதோ பார்!" அந்தப் பாதிரியார் தன் தொப்பையைக் கழற்றி, இளம் பெண்ணின் சிகை அலங்காரத்தைப் போல வெட்டப்பட்டிருந்த தன் தலையைச் சிக்லினுக்குக் காட்டினார்.
"மோசமாக இல்லையே, என்ன? ... ஆனால் யாரும் என்னை நம்புவதில்லை; நான் ரகசியமாக இறை நம்பிக்கை கொண்டவன் என்றும், ஏழைகளை வஞ்சிக்கும் ஒரு அயோக்கியன் என்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள். கடவுள் மறுப்பாளர்கள் குழுவில் என்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், அதற்கான தகுதியை நான் நிரூபிக்க வேண்டும்."
"அதை எப்படி நிரூபிக்கப் போகிறாய், அருவருக்கத்தக்க அயோக்கியனே?" என்று சிக்லின் கேட்டார்.
பாதிரியார் தன் மனதில் கசப்பை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு, சட்டென்று பதிலளித்தார்:
"நான் மக்களுக்கு மெழுகுவர்த்திகளை விற்கிறேன்—இதோ பார், மண்டபம் முழுவதும் ஒளியால் நிறைந்திருக்கிறது! சேகரிக்கப்படும் பணம் பெட்டியில் விழுகிறது; பிறகு அது டிராக்டர் வாங்குவதற்காக அந்தச் செயல்வீரரிடம் (activist) செல்கிறது."
"பொய் சொல்லாதே—இங்கே பக்திமான்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள்?"
"இங்கே 'மக்கள்' என்று யாரும் இருக்க முடியாது," என்று பாதிரியார் விளக்கினார். "ஒருவர் மெழுகுவர்த்தியை வாங்கி, பிரார்த்தனைக்கு மாற்றாக—ஒரு அனாதையைப் போல—கடவுளின் முன் வைத்துவிட்டு, உடனே அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றுவிடுவார்."
சிக்லின் ஆத்திரத்துடன் பெருமூச்சு விட்டு மீண்டும் கேட்டார்:
"அப்படியானால், மக்கள் ஏன் இங்கே சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொள்வதில்லை, அயோக்கியனே?"
பாதிரியார் மரியாதையுடன் எழுந்து நின்று, துல்லியமான பதிலைச் சொல்லத் தயாரானார்.
"தோழரே, சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொள்வது அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; யாராவது அப்படிச் செய்தால், இறந்தவர்களுக்கான பிரார்த்தனைப் பட்டியலின் ஓரத்தில் நான் அதைச் சுருக்கெழுத்தில் (shorthand) குறித்து வைத்துக்கொள்வேன்..."
"தொடர்ந்து சொல்—மீதியைச் சொல்!" என்று சிக்லின் ஆணையிட்டார். "நான் என் வார்த்தையை மீறவில்லை, தோழர் படைத் தலைவர் (Brigade Leader) அவர்களே—என் வேகம் சற்று குறைவுதான்; நீங்கள் என்னைப் பொறுத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்... சிலுவை அடையாளம் வரைந்துகொண்டவர்கள், அல்லது பரலோக சக்தியின் முன் தலைவணங்கியவர்கள், அல்லது 'குலாக்'களுக்கு (செல்வந்த விவசாயிகளுக்கு) ஆதரவான புனிதர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தியவர்கள் எனப் பட்டியலிடப்பட்ட அந்தச் சிறு காகிதத் துண்டுகளை—நான் ஒவ்வொரு நள்ளிரவிலும் அந்தச் செயல்வீரரிடம் நேரில் கொண்டு போய் ஒப்படைக்கிறேன்."
"எனக்கு மிக அருகில் வா," என்று சிக்லின் கூறினார்.
பாதிரியார் உடனே மேடைப் பகுதியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தார்.
"கண்களை மூடிக்கொள், அயோக்கியனே."
பாதிரியார் கண்களை மூடிக்கொண்டு, முகத்தில் ஒரு பணிவான, கனிவான தோற்றத்தை வரவழைத்துக்கொண்டார். தன் நிலையிலிருந்து சற்றும் மாறாமல், சிக்லின் அந்தப் பாதிரியாரின் கன்ன எலும்பில் திட்டமிட்டு ஒரு அடியை இறக்கினான். பாதிரியார் கண்களைத் திறந்து, பின் மீண்டும் அவற்றை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டார்; ஆனால் அவர் கீழே விழவில்லை—தான் பணிந்துபோவதை சிக்லின் பார்த்து மகிழும் வாய்ப்பை அவர் அளிக்க விரும்பவில்லை.
"உயிரோடு இருக்க வேண்டுமா?" என்று சிக்லின் கேட்டான்.
"நான் உயிரோடு இருப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை, தோழரே," என்று பாதிரியார் நிதானமாகப் பதிலளித்தார். "படைப்பின் அழகை என்னால் இனி உணர முடியவில்லை—நான் கடவுள் இல்லாமலும், கடவுள் மனிதன் இல்லாமலும் ஆகிவிட்டோம்..."
43
இதைச் சொன்னதும், பாதிரியார் தரையை நோக்கித் தலைகுனிந்து, தன் தலையைத் தரையில் தொட்டவாறே தனது காவல் தேவதையை நோக்கிப் பிரார்த்திக்கத் தொடங்கினார்.
கிராமத்தில் ஒரு நீண்ட விசில் சத்தம் கேட்டது; அதைத் தொடர்ந்து குதிரைகளின் கனைப்புச் சத்தம் ஒலித்தது.
பாதிரியார் தனது பிரார்த்தனையை நிறுத்திவிட்டு, அந்தச் சைகையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டார்.
"ஒரு அமைப்பு ரீதியான கூட்டம்..."
"...மக்கள்," என்று அவர் பணிவுடன் கூறினார்.
சிக்லின் தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்து புல்வெளிக்கு வந்தார். ஒரு பெண் புல்வெளியின் வழியாகத் தேவாலயத்தை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள்; அவள் நடந்து வந்தபோது நசுங்கிய செடிகளைத் தன் பின்னால் சரிசெய்து கொண்டே வந்தாள். ஆனால் சிக்லினைக் கண்டதும் அவள் அப்படியே உறைந்து நின்றாள்; பயத்தின் காரணமாக, மெழுகுவர்த்தி வாங்குவதற்காக ஒரு ஐந்து-கோபெக் நாணயத்தை அவரிடம் நீட்டினாள்.
'அமைப்பு வளாகம்' (Organization Yard) மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பியிருந்தது; அங்கு அமைப்பில் இணைந்த உறுப்பினர்களும், இன்னும் அமைப்பு சாராத தனிப்பட்ட விவசாயிகளும் இருந்தனர்—அதாவது வர்க்க உணர்வு இன்னும் ஏற்படாதவர்கள் அல்லது 'குலாக்' (செல்வந்த விவசாயி) ஆதரவு மனப்பான்மை கொண்ட வாழ்க்கை முறையால் கூட்டுப் பண்ணையில் இணையாதவர்கள்.
அந்தச் செயல்பாட்டாளர் உயரமான திண்ணையில் நின்றுகொண்டு, ஈரப்பதமான மாலை நேரத்து நிலத்தின் மீது நகரும் அந்த மக்கள் கூட்டத்தை அமைதியான சோகத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்; எளிய உணவை உண்டுவிட்டு, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு எதிர்காலத்தை நோக்கி ஆர்வத்துடன் முன்னேறும் ஏழை மக்களை அவர் மனதிற்குள் நேசித்தார்—ஏனெனில் அந்த நிலம் அவர்களுக்கு வெறுமையையும் கவலையையும் மட்டுமே அளித்திருந்தது. ஏழைகளின் குழந்தைகளுக்கு நகரத்தில் வாங்கிய மிட்டாய்களை அவர் ரகசியமாக வழங்குவார்; விவசாயத்தில் கம்யூனிசம் வந்த பிறகு திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்று அவர் முடிவெடுத்திருந்தார்—குறிப்பாக, அதுவரை பெண்களின் உண்மையான இயல்புகள் இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படும் என்பதால். அப்போது, ஒரு சிறு குழந்தை அந்தச் செயல்பாட்டாளருக்கு அருகில் நின்று, அவரது முகத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
"எதை அப்படிப் பார்க்கிறாய்?" என்று செயல்பாட்டாளர் கேட்டார். "இதோ, இந்த மிட்டாயை வைத்துக்கொள்."
அந்தச் சிறுவன் மிட்டாயை வாங்கிக்கொண்டான், ஆனால் உணவு மட்டும் அவனுக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.
"ஐயா, இங்கேயே நீங்கள்தானே மிகவும் புத்திசாலி, அப்படியிருந்தும் உங்களிடம் ஏன் தொப்பி இல்லை?"
பதில் ஏதும் சொல்லாமல், செயல்பாட்டாளர் அந்தச் சிறுவனின் தலையை வருடினார்; அந்தக் குழந்தை ஆச்சரியத்துடன் கல்லைப் போலக் கடினமான அந்த மிட்டாயைக் கடித்தது—அது உடைந்த பனிக்கட்டியைப் போல மின்னியது, உள்ளே முழுவதும் கெட்டியான பொருளாகவே இருந்தது. அந்தச் சிறுவன் மிட்டாயின் பாதியை மீண்டும் செயல்பாட்டாளரிடமே நீட்டினான். "நீங்களே இதைச் சாப்பிட்டு முடியுங்கள்; நடுவில் ஜாம் (இனிப்புப் பாகு) எதுவும் இல்லை—இது முழுமையான கூட்டுடைமை (collectivization) போலத்தான் இருக்கிறது; இதில் நமக்குக் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி மிகக் குறைவு!"
செயல்பாட்டாளர் எல்லாம் புரிந்தவர் போலப் புன்னகைத்தார்; இந்தக் குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனானதும், சோஷலிசத்தின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஒளியின் நடுவே தன்னை நினைவுகூர்வான் என்று அவர் முன்னரே உணர்ந்தார்; கிராமங்களின் கம்பு-வேலியிட்ட பண்ணை முற்றங்களிலிருந்து செயல்வீரர்களின் ஒருங்கிணைந்த வலிமையால் பிடுங்கி எடுக்கப்பட்ட ஒளி அது.
வோஷ்சேவ் மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்ட மற்ற மூன்று விவசாயிகளும் மரக்கட்டைகளை 'நிர்வாக வளாகத்தின்' (Organization Yard) வாயிலுக்கு இழுத்துச் சென்று அடுக்கினர்; செயல்வீரர் ஒருவரே அவர்களுக்கு இந்த வேலையை முன்னரே ஒதுக்கியிருந்தார்.
சிக்லினும் அந்தத் தொழிலாளர்களுடன் இணைந்துகொண்டார்; பள்ளத்திற்கு அருகிலிருந்த ஒரு மரக்கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு நிர்வாக வளாகத்தை நோக்கி நடந்தார்—பொதுவான நோக்கத்திற்குத் தங்கள் பங்களிப்பு இன்னும் அதிகமாக இருக்கட்டும், அப்போதுதான் சுற்றியுள்ள உலகம் அவ்வளவு இருண்டதாகத் தோன்றாது.
"சரி, நாம் எப்படித் தொடரப் போகிறோம், குடிமக்களே?" என்று செயல்வீரர் தனக்கு முன்னால் கூடியிருந்த மக்களிடம் கேட்டார். "நீங்கள் மீண்டும் முதலாளித்துவத்தை விதைக்கத் திட்டமிடுகிறீர்களா, அல்லது உங்களுக்குப் புத்தி தெளிந்துவிட்டதா?"
'ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட' (அரசு அமைப்பில் இணைந்த) அந்த மனிதர்கள் தரையில் அமர்ந்து, திருப்தியுடன் புகைபிடித்தபடியே தங்கள் சிறிய தாடிகளை வருடிக்கொண்டனர்—கடந்த ஆறு மாதங்களில் அந்தத் தாடிகள் ஏனோ மெலிதாக வளரத் தொடங்கியிருந்தன. 'ஒழுங்கமைக்கப்படாதவர்கள்' அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தனர்; தங்கள் பயனற்ற ஆன்மாக்களுடன் அவர்கள் போராடிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், தங்களுக்கு ஆன்மா என்று எதுவும் இல்லை, மாறாக 'சொத்துரிமை மனப்பான்மை' மட்டுமே உள்ளது என்று செயல்வீரரின் உதவியாளர் ஒருவரால் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருந்தது; இப்போது சொத்து என்று எதுவும் இல்லாத நிலையில், தங்களுக்கு என்ன நேரும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. சிலர் முன்னோக்கி குனிந்து தங்கள் மார்பைத் தட்டிக்கொண்டு உள்ளிருந்து ஏதேனும் சிந்தனை வருகிறதா என்று கவனித்தனர்; ஆனால் அவர்களின் இதயங்கள்—வெற்றுப் பாத்திரத்தைப் போல—மென்மையாகவும் சோகமாகவும் துடித்தன; எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை. அங்கிருந்த மக்கள் அந்தச் செயல்வீரரை ஒருகணம் கூடத் தங்கள் பார்வையிலிருந்து விலக்கவில்லை; தாழ்வாரத்திற்கு மிக அருகில் இருந்தவர்கள், தங்கள் தயார்நிலையை அவர் காண வேண்டும் என்ற ஆவலுடன், இமைக்காத கண்களால் அந்தப் பொறுப்பாளரை உற்று நோக்கினர்.
அதற்குள், சிக்லினும் வோஷ்சேவும் மரக்கட்டைகளை இழுத்துச் சேர்க்கும் வேலையை முடித்துவிட்டு, ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்பை உருவாக்கும் நோக்கில் ஒவ்வொரு கட்டையின் முனைகளிலும் பள்ளங்களைச் செதுக்கத் தொடங்கினர். நேற்றோ இன்றோ சூரியன் தென்படவில்லை; ஈரப்பதமான வயல்வெளிகளின் மீது ஒரு மந்தமான மாலைப்பொழுது முன்கூட்டியே கவிழ்ந்திருந்தது. இப்போது கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகம் முழுவதும் அமைதி சூழ்ந்திருந்தது; அந்த அமைதியைச் சிக்லினின் கோடரி வெட்டும் சத்தம் மட்டுமே கலைத்தது; அந்தச் சத்தம் அருகிலிருந்த ஆலையிலிருந்தும் கம்பு வேலிகளிலிருந்தும் எழுந்த பழமையான கீச்சு-முச்சு ஒலிகளுடன் இணைந்து எதிரொலித்தது.
44
"சரி அப்படியானால்!" மேலிருந்து அந்தச் செயல்வீரர் பொறுமையுடன் கூறினார்: "முதலாளித்துவத்திற்கும் கம்யூனிசத்திற்கும் இடையில் நீங்கள் இப்படியே என்றென்றும் நின்று கொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா? செயல்படத் தொடங்கும் நேரம் இது—மாவட்டத்தின் பதினான்காவது முழுமன்றக் கூட்டம் (plenum) நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது!"
"நாங்கள் நடுத்தர விவசாயிகள் இன்னும் சிறிது நேரம் இங்கேயே நிற்கட்டும், தோழர் செயல்வீரரே," என்று பின்னால் இருந்த ஆண்கள் வேண்டிக்கொண்டனர். "ஒருவேளை அந்த எண்ணத்திற்கு நாங்கள் பழகிக்கொள்ளலாம்—பழக்கம்தான் எங்களுக்கு முக்கியம்; மற்றபடி, எதையும் தாங்கிக்கொள்ளும் மன உறுதி எங்களுக்கு உண்டு."
"சரி, ஏழை விவசாயிகள் அமர்ந்திருக்க, நீங்கள் அங்கேயே நில்லுங்கள்," என்று செயல்வீரர் அனுமதி அளித்தார். "எப்படியும், தோழர் சிக்லினால் அந்த மரக்கட்டைகளை இன்னும் ஒன்றாக இணைத்து முடிக்க முடியவில்லை."
"அந்த மரக்கட்டைகளை எதற்காக ஒன்றாக இணைக்கிறார்கள், தோழர் செயல்வீரரே?" என்று பின்னால் இருந்த ஒரு நடுத்தர விவசாயி கேட்டார்.
"அது வர்க்க ஒழிப்பிற்காகத் தயாரிக்கப்படும் ஒரு மிதவை; அதன் மூலம் நாளை 'குலாக்' (செல்வந்த விவசாயி) வர்க்கத்தினர் ஆற்றின் வழியே கடலுக்கும் அதற்கும் அப்பாலும் மிதந்து செல்ல முடியும்..."
நினைவுக் குறிப்புப் பட்டியல்களையும் வர்க்கப் பாகுபாட்டுப் பதிவேட்டையும் வெளியே எடுத்த செயல்வீரர், காகிதங்களில் குறியிடத் தொடங்கினார்; அவரிடம் பல வண்ண பென்சில் இருந்தது; அவர் முதலில் நீல நிறத்தையும், பிறகு சிவப்பு நிறத்தையும் பயன்படுத்தினார்; அல்லது ஒரு முடிவுக்கு வரும் வரை எந்தக் குறியீடும் இடாமல் பெருமூச்சு விட்டபடி யோசிப்பார். நின்றுகொண்டிருந்த விவசாயிகள், ஒரு பலவீனமான ஆன்மாவின் ஏக்கத்துடன் அந்தப் பென்சிலையே உற்று நோக்கினர்—அந்த ஆன்மா அவர்களின் எஞ்சியிருந்த சொத்துக்களின் எச்சங்களிலிருந்து உருவானது; ஏனெனில் அவர்கள் துயரப்படத் தொடங்கியிருந்தனர். சிக்லினும் வோஷ்ச்சேவும் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு கோடாரிகளைக் கொண்டு மரங்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தனர்; மேலே ஒரு விசாலமான தளத்தை உருவாக்க மரக்கட்டைகளை இறுக்கமாகப் பொருத்திக்கொண்டிருந்தனர்.
அருகிலிருந்த ஒரு நடுத்தர விவசாயி, முகப்புத் திண்ணையில் தன் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு, அமைதியான மனநிறைவுடன் சிறிது நேரம் நின்றான்.
"தோழர் செயல்வீரரே... ஓ, தோழரே!.."
"தெளிவாகப் பேசுங்கள்," என்று அந்த விவசாயியிடம் தன் வேலையை நிறுத்தாமலே செயல்வீரர் கூறினார்.
"இந்த ஒரு கடைசி இரவு மட்டும் எங்கள் துயரத்தை நாங்கள் அனுபவிக்கட்டும்; அதன் பிறகு நாங்கள் உங்களுடன் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்!"
செயல்வீரர் ஒரு கணம் யோசித்தார்.
"ஓர் இரவு என்பது நீண்ட நேரம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள மாவட்டம் வேகமெடுத்து வருகிறது; மிதவை தயாராகும் வரை மட்டும் துயரப்படுங்கள்." "சரி, அந்தத் தெப்பம் தயாராகும் வரை உள்ள அந்த நேரமே கூட... அதுவே ஒரு தனி மகிழ்ச்சிதான்," என்று கூறிய அந்த நடுத்தர விவசாயி, துயரம் நிறைந்த தனது இறுதி வேளையில் ஒரு கணத்தைக் கூட வீணாக்காமல் கண்ணீர் விடத் தொடங்கினார். 'அமைப்பு வளாகத்தின்' பின்னல் வேலிகளுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த பெண்கள் திடீரென ஒரே குரலில் ஓலமிட்டனர்; தங்கள் ஆன்மாவையே வெளிப்படுத்தும் வகையிலான அந்த ஒட்டுமொத்தக் குரல் ஓலத்தைக் கேட்டு சிக்லினும் வோ... அவர்கள் தங்கள் கோடாரிகளால் மரத்தை வெட்டுவதை நிறுத்தினர். துயரப்பட எந்தக் காரணமும் இல்லை என்பதில் திருப்தியடைந்த, ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட ஏழை விவசாயிகள் தரையிலிருந்து எழுந்து, கிராமத்தின் பொதுவான மற்றும் மிக முக்கியமான சொத்தைப் பார்வையிடச் சென்றனர்.
"சிறிது நேரம் எங்களிடமிருந்து விலகி நில்லுங்கள்," என்று இரண்டு நடுத்தர விவசாயிகள் அந்தச் செயல்வீரரிடம் (activist) கேட்டனர். "நாங்கள் உங்களைப் பார்க்க நேரிடக்கூடாது."
அந்தச் செயல்வீரர் திண்ணையிலிருந்து பின்வாங்கி வீட்டிற்குள் சென்றார். அங்கு, முழுமையான கூட்டுப் பண்ணை முறை அமலாக்கம் மற்றும் 'குலாக்' (kulak) வர்க்கத்தை ஆற்று வழியாக மிதவை மூலம் அகற்றுதல் ஆகிய நடவடிக்கைகள் துல்லியமாக மேற்கொள்ளப்பட்டது குறித்த அறிக்கையை ஆர்வத்துடன் எழுதத் தொடங்கினார்; குறிப்பிடத்தக்க வகையில், 'குலாக்' என்ற சொல்லுக்குப் பிறகு அவரால் கமா (comma) இட முடியவில்லை, ஏனெனில் அந்த அதிகாரப்பூர்வ உத்தரவில் அத்தகைய குறியீடு எதுவும் இருக்கவில்லை. உள்ளூர் செயல்வீரர்கள் தடையின்றி பணியாற்றவும், முன்னேற்றத்திற்கான அந்த மதிப்புமிக்க பொதுக் கொள்கை வழியைத் தெளிவாக வகுக்கவும் ஏதுவாக, மாவட்டத்திடமிருந்து ஒரு புதிய "போர்-படைப்பிரிவை" (combat squad) அவர் கோரினார். மாவட்ட நிர்வாகக் கட்டமைப்பிலேயே சித்தாந்த ரீதியாக மிகவும் உறுதியான நபர் என்று தன்னை ஒரு அதிகாரப்பூர்வ தீர்மானத்தின் மூலம் மாவட்டம் அறிவிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமும் அவரிடம் இருந்தது; ஆனால் அந்த விருப்பம் எந்த விளைவும் இன்றி மறைந்துபோனது. தானியக் கொள்முதல் நடவடிக்கைக்குப் பிறகு, அந்தக் கட்டத்தில் கிராமத்திலேயே மிகவும் புத்திசாலி மனிதன் தானே என்று அவர் அறிவித்ததையும், அதற்குப் பதிலாக ஒரு விவசாயி தன்னை ஒரு பெண் என்று அறிவித்து பதிலளித்ததையும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.
கதவு திறக்கப்பட்டது; கிராமத்தின் துயர ஒலி உள்ளே புகுந்தது. உள்ளே வந்த மனிதர் தன் ஆடையில் படிந்திருந்த ஈரப்பதத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு கூறினார்:
"தோழர் செயல்வீரரே, வெளியே பனி பொழியத் தொடங்கிவிட்டது, குளிர்ந்த காற்றும் வீசுகிறது."
"பனி பொழியட்டும்—அதனால் நமக்கு என்ன?"
"நமக்கா? ஒன்றுமில்லை—என்ன நடந்தாலும் நாம் சமாளித்துவிடுவோம்!" என்று அங்கு வந்திருந்த வயதான ஏழை விவசாயி உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார். தான் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதைக் கண்டு அவர் தொடர்ந்து ஆச்சரியப்பட்டார்; ஏனெனில்,
அவரது தோட்டத்து காய்கறிகள் மற்றும் ஏழை விவசாயி என்ற அந்தஸ்தைத் தவிர அவரிடம் வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை,
மேலும் அவரால் ஒருபோதும் செழிப்பான மற்றும் வசதியான வாழ்க்கையை அடைய முடியவில்லை.
"என் மன அமைதிக்காக இதைச் சொல்லுங்கள், தலைமைத் தோழரே: நான் கூட்டுப் பண்ணையில் சேர வேண்டுமா
மற்றும் நிம்மதியாக இருக்க வேண்டுமா, அல்லது சிறிது காலம் காத்திருக்க வேண்டுமா?" "தாராளமாகப் பதிவு செய்துகொள்—இல்லையென்றால் உன்னை நான் கடலுக்கு அனுப்பிவிடுவேன்!"
"ஏழைக்கு எங்கும் பயமில்லை; நான் எப்போதோ பதிவு செய்திருப்பேன்,
ஆனால் அந்த 'சோயா'வை விதைக்கத்தான் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது."