படைக்கப்பட்ட ஆண்டு: 1922; வெளியிடப்பட்ட ஆண்டு: 1922; முதன்முதலில் வெளியான இடம்: *கிராஸ்னி ஜுர்னல் த்லியா வ்செக்* [அனைவருக்குமான சிவப்பு இதழ்], 1922, எண் 2, டிசம்பர். மூலம்: எம். புல்ககோவ், *டையபோலியாட்* (Diaboliad). — மாஸ்கோ: நெட்ரா, 1925.
களஞ்சியங்கள் / விக்கி-திட்டங்கள்
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
எண் 13. எல்பிட்-ராப்கம்யூன் கட்டிடம்
அது அப்படித்தான் இருந்தது. ஒவ்வொரு மாலையும், அந்தச் சாம்பல் நிற (எலி நிறத்திலான), ஐந்து மாடி பிரம்மாண்டக் கட்டிடம் ஒளியால் ஜொலிக்கும்; அதன் நூற்று எழுபது ஜன்னல்களும் தார் பூசப்பட்ட முற்றத்தை நோக்கியிருக்கும்; அந்த முற்றத்தில் நீரூற்றுக்கு அருகில் ஒரு கல் மங்கை நின்றுகொண்டிருப்பாள். பச்சை நிற முகத்துடனும், மௌனமாகவும், நிர்வாணமாகவும், தோளில் ஒரு குடத்தை ஏந்தியபடியும் இருக்கும் அவள், கோடைக்காலம் முழுவதும் குளத்தின் வட்டமான, ஆழம் காண முடியாத கண்ணாடியைப் போன்ற நீர்ப்பரப்பைச் சோர்வான பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். குளிர்காலத்தில், அவளது செதுக்கப்பட்ட கல் முடியின் மீது பனி ஒரு கிரீடத்தைப் போல அமர்ந்திருக்கும். ஒவ்வொரு மாலையும், நுழைவாயில்களுக்கு அருகிலுள்ள பிரம்மாண்டமான, வழுவழுப்பான அரைவட்ட வடிவப் பாதைகளில் குதிரை வண்டிகள் இரைச்சலுடனும் அதிர்வுடனும் வந்து நிற்கும்; வண்டியோட்டிகளின் கைகளில் இருந்த கம்பிகளின் முனைகளில் சிறிய விளக்குகள் மின்னும். ஆ, அது எவ்வளவு புகழ்பெற்ற கட்டிடமாக இருந்தது! அந்த ஆடம்பரமான எல்பிட் கட்டிடம்...
உதாரணமாக, ஒரு மாலை வேளையில், சரியாகப் பத்து மணிக்கு, நூறு குதிரைத்திறன் (horsepower) கொண்ட ஒரு கார்—மகிழ்ச்சியான தொனியில் ஒலி எழுப்பியபடி—முக்கிய நுழைவாயிலுக்கு வந்து நின்றது. நிழல்களைப் போல இருவரிலிருந்து துப்பறிவாளர்கள் சட்டென எழுந்து இருளுக்குள் பாய்ந்தனர்; அவர்களில் ஒருவர் கருப்பு நிற வாயில் கதவு வழியாக நுழைந்து, வழுக்கும் தன்மையுள்ள படிகள் வழியாகக் காவலாளியின் அடித்தள அறைக்குச் சென்றார். பளபளப்பான வண்டியின் கதவு திறக்கப்பட, ரோமக் கோட் (fur coat) அணிந்திருந்த ஒரு மதிப்பிற்குரிய விருந்தினர் வெளியே வந்தார். அவர் ஜெனரல் டி பாரெய்னின் இல்லமான எண் 3-வது குடியிருப்பில் அதிகாலை மூன்று மணி வரை தங்கினார். மூன்று மணி வரை, ஒரு சாம்பல் நிற மரத்தடியில் சுருண்டு படுத்து, ஓநாய் போன்ற வாழ்க்கையால் களைத்துப்போன ஒரு உளவாளி காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தான். மற்றொருவன், மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட படிக்கட்டுத் தளத்தில் மூன்று மணி வரை புகைப்பிடித்துக்கொண்டிருந்தான்; கம்பளங்களால் அமுங்கிப்போன ஹங்கேரியன் ராப்சோடியின் ஓசைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்; அது சில சமயம் *கேப்ரிசியோசோ*வாகவும், சில சமயம் ஜிப்ஸி இசையின் காட்டுத்தனமான, வெடிக்கும் தன்மையுடனும் ஒலித்தது:
இன்று நாம் குடிக்கிறோம்! நாளை நாம் குடிக்கிறோம்!
வாரம் முழுவதும் நாம் குடிக்கிறோம்—ஏய்!
ஒருமுறை... மீண்டும் ஒருமுறை...
மூன்றாவது ஆள், தலைமை துப்புரவாளரின் சிறிய அறையில் இருந்த, ஒட்டுவேலை செய்யப்பட்ட ஒரு பரிதாபகரமான கட்டிலில் மூன்று மணி வரை அமர்ந்திருந்தான். அரைவட்ட வடிவத் தளத்தின் குறுக்கே, மூன்று மணி வரை கடுமையான வெள்ளை ஒளிக் கூம்புகள் பிரகாசித்தன. மேலும், தரைத்தளத்திலிருந்து தரைத்தளத்திற்கு, ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத தொலைபேசி இணைப்பு வழியாக, பெருமிதத்துடன் கிசுகிசுக்கும் ஒரு வதந்தி வேகமாகப் பரவியது: *ராஸ்புடின் இங்கே இருக்கிறார்.* ராஸ்புடின்.* போரிஸ் சமோய்லோவிச் கிறிஸ்டி—அந்தக் கரிய நிறமுடைய, பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தின் உரிமையாளர், மனித மாமிச வியாபாரி, மாஸ்கோவின் கட்டிட மேலாளர்களிலேயே மிகவும் புத்திசாலி—டி பாரெய்னின் வீட்டில் கழித்த அந்த இரவுக்குப் பிறகு, முன்பை விடவும் புதிரானவராகவும் செருக்குடையவராகவும் தோன்றினார்.
அவரது கருப்புக் கண்களில் எஃகு போன்ற பெருமிதத்தின் தீப்பொறிகள் தோன்றின, மேலும் குடியிருப்புகளுக்கான வாடகைகள் இரக்கமின்றி உயர்த்தப்பட்டன.
மேலும், குடியிருப்பு எண் 2-ல்—சரி, கிறிஸ்டியை விடுங்கள்... எல்பிட், புயலோ பனியோ எதுவாக இருந்தாலும், சின்சில்லா மென் உரோம ஆடை அணிந்த ஒரு பெண் கண்ணாடிப் பதுங்குகுழியிலிருந்து இறங்குவதைக் காணும்போதெல்லாம், தனது அஸ்ட்ராகான் தொப்பியைக் கழற்றி மரியாதை செலுத்துவார். மேலும் அவர் புன்னகைப்பார். அந்தப் பெண்ணின் கட்டணங்களை, குடும்பப்பெயர் இல்லாத அளவுக்கு உயர்ந்த அந்தஸ்து கொண்ட ஒரு மனிதர் செலுத்தினார்; அவர் தனது பெயரை ஒரு தந்திரமான பாணியில் கையொப்பமிடுவார்... ஆனால், இதற்கு மேல் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? அது ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டிடம்... பெரிய மனிதர்கள்—ஒரு பெரிய வாழ்க்கை. குளிர்கால மாலைகளில், பனிப்புயல் வேடமணிந்த ஒரு அரக்கன் இரும்புக் கூரை வடிகால்களுக்குக் கீழே உருண்டு ஊளையிடும்போது, சுறுசுறுப்பான துப்புரவுப் பணியாளர்கள் தங்கள் மண்வெட்டிகளால் பனிக்குவியல்களை முன்னால் தள்ளி, முற்றத்தை தார்ச்சாலை வரை சுத்தம் செய்தனர். நான்கு மின்தூக்கிகள் சத்தமின்றி மேலும் கீழும் மிதந்தன. காலையிலும் மாலையிலும், ஏதோ மாயத்தால் வந்தது போல, எழுபத்தைந்து குடியிருப்புகளிலும் இருந்த சாம்பல் நிற மடிப்புகளுள்ள வெப்பக் குழாய்கள் வெப்பத்தால் நிரம்பின. படிக்கட்டுத் தளங்களில் இருந்த தாங்கிகளில் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன... குடியிருப்புகளின் ஆழத்தில் வெள்ளைக் குளியல் தொட்டிகள் கிடந்தன; கம்பீரமான, மங்கலான நுழைவாயில் கூடங்களில், தொலைபேசிப் பெட்டிகளின் மந்தமான ஒளி... கம்பளங்கள்... படிக்கும் அறைகளில் ஒரு கம்பீரமான, அமைதியான சூழல். பிரம்மாண்டமான தோல் கை நாற்காலிகள். மேலும், மேல் தளங்கள் வரை பெரிய, கம்பீரமான மனிதர்கள் வாழ்ந்தனர். ஒரு வங்கி இயக்குநர்—ஒரு புத்திசாலி மனிதர், *லெஸ் ஹியூக்னோட்ஸ்* நாவலில் வரும் செயிண்ட்-பிரிஸின் முகத்தைக் கொண்ட ஒரு ராஜதந்திரி, நோயுற்றது போலவோ அல்லது குற்றவாளியைப் போலவோ தோற்றமளிக்கும் விசித்திரமான கண்களால் மட்டுமே சற்றே களங்கப்பட்டவர்; ஒரு தொழிற்சாலை உரிமையாளர் (மெக்னீசியம் ஃபிளாஷ் கொண்டு படமாக்கப்பட்ட "ஏதெனியன் இரவுகளுக்காக" பிரபலமானவர்); நன்கு ஊட்டம் பெற்ற, பொன்னிறப் பெண்கள்; உலகப் புகழ்பெற்ற ஒரு பேஸ் தனிப்பாடகர்; ஒரு ஜெனரல்; மற்றும் பலர்... மேலும் சாதாரண மனிதர்கள்: மார்னிங் கோட் அணிந்த வழக்கறிஞர்கள், கருக்கலைப்பு செய்பவர்கள்...
அது ஒரு மகத்தான சகாப்தம்...
பின்னர்—ஒன்றுமில்லை. *உலகின் மகிமை இப்படித்தான் கடந்து செல்கிறது!*
பேரரசுகள் வீழும்போது வாழ்வது திகிலூட்டுகிறது. நினைவுகளே கூட மங்கத் தொடங்கின. அது நிஜமாகவே நடந்ததா, பிரபுவே?.. ஒரு குதிரைப்படைத் தளபதி!.. என்னவொரு வார்த்தை!
ஆம்... ஆனால் உடைமைகள் அப்படியே இருந்தன. அவற்றை எடுத்துச் செல்ல யாருக்கும் அனுமதி இல்லை.
எல்பிட், தான் நின்றிருந்த அதே உடையில், அப்படியே வெளியேறினான்.
அப்போதுதான், வாயிலருகே, தெருவிளக்கிற்கு (நெருப்புபோன்ற "எண். 13") அருகில் ஒரு வெள்ளைப் பலகை தோன்றியது. அதில் "அடிமைக் குழுமம்" என்ற விசித்திரமான வாசகம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. பலதரப்பட்ட, முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு மக்கள் கூட்டம் எழுபத்தைந்து அறைகளையும் நிரப்பியது. பியானோக்கள் அமைதியாகிவிட்டன, ஆனால் கிராமபோன்கள் உயிர்ப்புடன் இருந்தன, மேலும் அவை அடிக்கடி தீய குரல்களில் பாடின. வரவேற்பறைகள் முழுவதும் ஈரமான துணிகளால் கனத்திருந்த துணி காயவைக்கும் கயிறுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. பிரைமஸ் அடுப்புகள் பாம்புகளைப் போல சீறின, மேலும் நெடியுள்ள புகை இரவும் பகலும் படிக்கட்டுகளில் மிதந்து சென்றது. ஒவ்வொரு விளக்குத் தட்டிலிருந்தும் விளக்குகள் மறைந்துவிட்டன, ஒவ்வொரு மாலையும் இருள் சூழ்ந்தது. அந்த இருளில், மூட்டைகளைச் சுமந்த நிழல் உருவங்கள் தடுமாறிக்கொண்டு, பரிதாபமாகக் கதறின:
“மான்யா! ஓ, மான்யா! நீ எங்கே இருக்கிறாய்? எல்லாம் நாசமாகப் போகட்டும்!”
அபார்ட்மெண்ட் 50-ல், இரண்டு அறைகளில் இருந்த மரத்தாலான தரைத்தளப் பலகைகள் (parquet flooring) எரிபொருளுக்காக எரிக்கப்பட்டிருந்தன. மின்தூக்கிகளைப் (elevators) பொறுத்தவரை... சொல்லிக்கொள்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை...
இருப்பினும் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது: 'எல்பிட்-ராப்கம்முனா' (Elpit-Rabkommuna) கட்டிடம் சூடுபடுத்தப்பட்டு வந்தது.
அதற்குக் காரணம், 'கிறிஸ்டி' (Khristi) என்பவர் தரைத்தளத்திற்குக் கீழே அமைந்திருந்த (semi-basement) இரண்டு அறைகள் கொண்ட அந்த அபார்ட்மெண்டிலேயே தங்கியிருந்ததுதான்.
'எல்பிட்' கட்டிடத்தின் கம்பளங்களில் பெரும்பகுதியைத் தங்கள் வசப்படுத்திக்கொண்ட அந்த மூவர்—அதே சமயம், முதன்மைத் தளத்தில் (piano nobile) இருந்த 'டி பாரெய்ன்' (de Barreyn) என்பவரின் அறைக் கதவில் "நிர்வாகம்" (Administration) என்று எழுதப்பட்ட ஒரு காகிதத் துண்டை ஒட்டியிருந்தவர்கள்—கிறிஸ்டி இல்லாவிட்டால் 'ராப்கம்முனா' கட்டிடம் ஒரு மாதம் கூடத் தாங்காது என்பதையும், அது சிதைந்து போய்விடும் என்பதையும் உணர்ந்திருந்தனர். எனவே, பளபளப்பான தோல் விளிம்பு கொண்ட தொப்பியை அணிந்திருந்த, கருமையான முடியையும் மாநிற மேனியையும் கொண்ட அந்த மனிதரை, தரைத்தளத்திற்குக் கீழே இருந்த பச்சை நிறத் திரைகளுக்குப் பின்னால் தங்க வைத்தனர். இது ஒரு விசித்திரமான கூட்டணி: ஒருபுறம் சத்தமிடும், முரட்டுத்தனமான நிர்வாகம்; மறுபுறம் ஒரு "காவலாளி"—அதுவும் குறிப்பாக கிறிஸ்டி! ஆயினும், அதுவே உலகின் மிக உறுதியான கூட்டணியாக இருந்தது. நிர்வாகத்தைப் போலவே, 'ராப்கம்முனா' கட்டிடம் இடிந்து விழாமல்—எலி நிறத்தில் பிரம்மாண்டமான ஒரு குவியலாக—பாதுகாப்பாக நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்பியவர் அந்த கிறிஸ்டிதான்.
...தூசியாக மாறியது.
ஆகவே, கிறிஸ்டி (Khristi) மோசமாக நடத்தப்படவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, அவருக்கு ஒரு சம்பளமும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அது மிகக் குறைவான தொகைதான்—எல்பிட் (Elpit) அவருக்கு வழங்கியதில் பத்தில் ஒரு பங்குதான் அது; மாஸ்கோவின் மறுமுனையில் இருந்த இரண்டு குறுகிய அறைகளில்—எந்தவிதமான உயிர்ச்சலனமும் இன்றி—அமர்ந்திருந்தவர் அந்த எல்பிட்.
"கழிப்பறைகள் தொலைந்து போகட்டும், மின்சார வயரிங் கூட நாசமாய்ப் போகட்டும்!" என்று எல்பிட் தன் கைகளை இறுக்கமாக மூடியபடி ஆவேசமாகச் சொல்வார். "வெப்பமூட்டும் வசதியை மட்டும் தொடர்ந்து செயல்பட வையுங்கள். அதுதான் மிக முக்கியம். போரிஸ் சமோய்லோவிச் (Boris Samoilovich), இந்த நிலைமை எல்லாம் முடியும் வரை இந்தக் கட்டிடத்தைக் காப்பாற்றுங்கள், உங்களுக்கு வெகுமதி அளிக்க நான் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பேன்! என்ன? என்னை நம்புங்கள்!"
கிறிஸ்டி அவரை நம்புவார்; நரைக்கத் தொடங்கிய, குட்டையாக வெட்டப்பட்ட தன் தலையை அசைத்து ஒப்புக்கொள்வார். பின்னர், தனது அறிக்கையை அளித்துவிட்டு, கவலையும் சோர்வும் கலந்த முகத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்புவார். கட்டிடத்தை நெருங்கும்போது, நுழைவாயிலில் நிர்வாகக் குழுவினர் நிற்பதைப் பார்ப்பார்; முகம் வெளிறிப்போக, வெறுப்புடன் கண்களை மூடிக்கொள்வார். ஆனால், அது ஒரு கணம் மட்டுமே நீடிக்கும். பிறகு அவர் புன்னகைப்பார். எப்படிச் சகித்துக்கொள்வது என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது.
ஆனால், மிக முக்கியமானது வெப்பமூட்டும் வசதிதான். எனவே, அவர்கள் அதற்கான அனுமதியைப் பெற்று, எரிபொருள் எண்ணெயைக் கொண்டு வந்தனர். குழாய்கள் சூடேறும். 12 டிகிரி, 12 டிகிரி! எண்ணெய் விநியோகத்தில் ஏதேனும் சிக்கல் ஏற்பட்டால், எல்பிட் பெரும் விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். அவரது கண்கள் கோபத்தில் கனன்றுபோகும்.
"சரி... நான் பணம் தருகிறேன். அந்த இருவருக்கும் கொடுத்துவிடுங்கள், செயலாளருக்கும் சேர்த்துத்தான். என்ன? நிறுத்துவதா? ஐயோ, இல்லை, இல்லை! ஒரு நிமிடம் கூட நிறுத்தக்கூடாது..."
கிறிஸ்டி ஒரு மேதை. மையக் கட்டிடத்தின் ஐந்தாவது மாடியில் இருந்த ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு—முன்பு ஒரு ஸ்டுடியோவாக (கலைக்கூடமாக) இருந்த இடத்திற்கு—அவர் ஒரு தடையை விதித்தார்.
"அங்கே ஈகோர் நிலுஷ்கினை (Egor Nilushkin) குடியேற்றப் போகிறோம்..."
"வேண்டாம், தோழர்களே, தயவுசெய்து. ஒரு சேமிப்பு அறை இல்லாமல் என்னால் செயல்பட முடியாது. இது இந்தக் கட்டிடத்திற்காகத்தானே—உங்களுக்காகத்தானே."
உண்மையில், அங்கே இருந்தது வெறும் குப்பைகள்தான். சில அபத்தமான மேடை அலங்காரப் பொருட்கள், உலோகப் பாகங்கள் போன்றவை மட்டுமே. ஆனால்... ஆனால் 'எல்பிட்' (Elpit) நிறுவனம் வழங்கிய பெட்ரோல் நிரப்பப்பட்ட முப்பது கலன்களும், கிரிஸ்டி (Khristi) இக்கட்டான காலத்திற்காகச் சேமித்து வைத்திருந்த பிற பொருட்களும் அங்கே இருந்தன.
கடுமையான கண்காணிப்புக்கு மத்தியில் அந்தச் சலிப்பூட்டும் 'தொழிலாளர் குடியிருப்பு எண் 13' இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. உண்மைதான், இடதுபுறப் பகுதியில் உள்ள விளக்குகள் அடிக்கடி அணைந்துபோகும்... 1918 ஜனவரியில் குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி, தேய்ந்துபோன துணியைப் போலச் சிதைந்து, முரட்டுத்தனமான குணம் கொண்ட அந்த மின்சாரப் பணியாளர் பெண்களைப் பார்த்து கத்துவார்:
"எல்லாரும் தொலைந்து போங்கள்! அந்த ஃப்யூஸ் பாக்ஸ் (மின்உருகிப் பெட்டி) அருகில் இருக்கும் கதவை ஏன் அப்படித் தொடர்ந்து அறைந்து சாத்துகிறீர்கள்? நான் என்ன சுரங்கத்தில் வேலை செய்யும் கைதியா? இது கூடுதல் நேர வேலை (overtime) ஆயிற்றே."
அப்போது இருளில் அந்தப் பெண்கள் விரக்தியும் கோபமும் கலந்த குரலில் புலம்புவார்கள்:
"மான்யா! ஓ, மான்யா! எங்கே இருக்கிறாய்?"
அவர்கள் மீண்டும் அந்த மின்சாரப் பணியாளரிடம் செல்வார்கள்:
"அற்பனே! குடிகாரனே! உன்னைப் பற்றி நாங்கள் கிரிஸ்டியிடம் சொல்லிவிடுவோம்."
கிரிஸ்டியின் பெயரைச் சொன்னவுடனேயே, விளக்குகள் மாயாஜாலமாக மீண்டும் ஒளிரத் தொடங்கும்.
ஆம், கிரிஸ்டி ஒரு செல்வாக்கு மிக்க மனிதராகத் திகழ்ந்தார்.
நிர்வாகக் குழுவில் இருந்த ஒருவரான ஈகோர் நிலுஷ்கினை (Egor Nilushkin) 'சுகாதார ஆய்வாளர்' பதவியில் நியமிக்கும் வரை அவர் அந்தக் குழுவை விடாமல் வற்புறுத்தினார். வாரத்திற்கு இருமுறை, ஈகோர் நிலுஷ்கின் அந்த எழுபத்தைந்து குடியிருப்புகளுக்கும் சென்று ஆய்வு செய்வார். பூட்டப்பட்ட கதவுகளைத் தன் முஷ்டியால் பலமாகத் தட்டுவார்; அதே சமயம் பூட்டப்படாத கதவுகளைத் தடையின்றித் திறந்து உள்ளே நுழைவார்—உள்ளே பெண்கள் நிர்வாணமாக இருந்தாலும் சரி—ஈரமான உள்ளாடைகளுக்குக் கீழே குனிந்து சென்று, கரகரப்பான, பயங்கரமான குரலில் கத்துவார்:
"இங்கே யார் அசுத்தம் செய்வது? இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள் வெளியேற வேண்டும்!"
மேலும், விதிமீறலில் ஈடுபட்டவர்களிடமிருந்து அவர் கட்டாயமாகப் பணம் அல்லது பொருட்களைப் (லஞ்சமாக) பெற்றுக்கொள்வார்.
பிப்ரவரி மாதம்—கடுமையான பனிக்காலம் நிலவிய அந்த நேரத்தில்—எரிபொருள் விநியோகம் மீண்டும் தடைபடும் வரை வாழ்க்கை இப்படியே தொடர்ந்தது. அதைச் சரிசெய்ய 'எல்பிட்' நிறுவனத்தால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவர்கள் லஞ்சத்தை வாங்கிக்கொண்டாலும் இப்படிச் சொன்னார்கள்:
"ஒரு வாரத்தில் அதை விநியோகம் செய்துவிடுவோம்." எல்பிட்டிடம் (Elpit) நிலவரத்தை விவரிக்கும்போது, கிறிஸ்டி (Khristi) மிகுந்த சோர்வுடன் கூறினார்:
"ஓ... நான் மிகவும் களைத்துவிட்டேன்! அடால்ஃப் யோசிஃபோவிச் (Adolf Iosifovich), நான் எவ்வளவு சோர்வாக இருக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால்... இதற்கெல்லாம் எப்போதுதான் முடிவு வருமோ?"
உண்மையிலேயே, கிறிஸ்டியின் கண்கள் சோர்வும் வேதனையும் நிறைந்திருப்பதை உணர முடிந்தது. 'எஃகு மனிதன்' என்று போற்றப்பட்ட கிறிஸ்டியின் கண்கள் அவை.
எல்பிட் உணர்ச்சிவசப்பட்ட குரலில் பதிலளித்தார்:
"போரிஸ் சமோய்லோவிச் (Boris Samoilovich)! என் மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதா? இதோ உண்மை இதுதான்: இதுதான் கடைசி குளிர்காலம். நான் இப்போது புகைக்கும் இந்த சிகரெட்டை எவ்வளவு எளிதாக அணைக்கிறேனோ, அதே எளிமையுடன் அடுத்த கோடையில் அவர்களைத் துரத்தி அடிப்பேன். கேட்கிறதா? என்னை நம்புங்கள். ஆனால் நான் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்—உண்மையிலேயே கெஞ்சுகிறேன்—இந்த ஒரு வாரத்திற்கு மட்டும், விஷயங்களை நீங்களே நேரடியாகக் கவனியுங்கள். கடவுள் காப்பாற்ற வேண்டும்—அந்த அடுப்புகள்! அந்த காற்றோட்ட வசதி... எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது. ஜன்னல் கண்ணாடிகளை அவர்கள் உடைத்துவிடாமல் இருப்பதையும் உறுதி செய்யுங்கள். ஒரு வாரத்தில் அவர்கள் செத்துப்போக மாட்டார்கள் அல்லவா? சரி, ஒருவேளை ஆறு நாட்கள் ஆகலாம். நாளை நானே நேரில் சென்று இவான் இவானிச்சைச் (Ivan Ivanych) சந்திக்கிறேன்."
அன்று மாலை தொழிலாளர் குடியிருப்பில், வாயிலிருந்து வெண்மையான புகையை வெளியேற்றியபடி கிறிஸ்டி கூறினார்:
"சரி... நாம் பொறுமையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நான்கு அல்லது ஐந்து நாட்கள். ஆனால் அடுப்புகள் மட்டும் கூடாது..."
அதற்கு நிர்வாகக் குழுவும் ஒப்புக்கொண்டது:
"நிச்சயமாக. அதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. அவை முறையான புகைபோக்கிகள் அல்ல. எந்த நேரத்திலும் விபத்து ஏற்படலாம்."
கிறிஸ்டி தானே நேரில் சென்று பார்வையிட்டார்—குறிப்பாக ஐந்தாவது தளத்திற்கு தினமும் சென்றார். அறைகளின் மூலைகளில், கூரைக்கு மிக அருகில்—நயவஞ்சகமாகவும் அதே சமயம் அழைப்பது போலவும்—தெரிந்த திறப்புகளின் வழியாக யாரும் அந்த கருப்பு நிற 'பாட்-பெல்லி' (குண்டான வயிற்றுப் பகுதி கொண்ட) அடுப்புகளை அமைப்பதையோ அல்லது குழாய்களை வெளியே செலுத்துவதையோ செய்யாமல் இருப்பதை அவர் கூர்ந்து கவனித்தார்.
ஈகோர் நிலுஷ்கினும் (Egor Nilushkin) சென்றார். — சில ஆட்களைக் கையாள வேண்டியிருக்கும்போது... இவை சாதாரண புகைபோக்கிகள் அல்ல, தெரியுமா? இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் கவனிக்க வேண்டும்.
ஆறாவது நாளுக்குள், அந்தத் துயரம் தாங்க முடியாததாக மாறியது. அந்தக் கட்டிடத்தின் தொல்லைக்குரியவளான அனுஷ்கா பில்யாயேவா, தலையில் எதுவும் அணியாமல் நின்றுகொண்டு, படிக்கட்டில் இறங்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த ஈகோர் நிலுஷ்கினைப் பார்த்து கத்தினாள்:
— அற்பனே! எங்கள் உழைப்பில் கொழுத்துப்போனவனே! உனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் அந்த மலிவு மதுவைக் குடித்துத் தொப்பையை வளர்ப்பது மட்டும்தான். ஆனால், வீட்டைச் சூடாக்க வேண்டிய நேரம் வரும்போது மட்டும் உன்னை எங்கும் காண முடியாது! சபிக்கப்பட்டவர்களே! சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், இன்றைக்கு நான் அந்த அடுப்பைப் பற்றவைத்தே தீருவேன். அதைத் தடுக்க உனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை! அந்த ஒரு கண் கோணலாக இருக்கும் பிசாசு (கிறிஸ்டியைத்தான் அவள் அப்படிச் சொல்கிறாள்)! அவனுக்கு ஒரு கவலைதான்: வீடு கரியாகிவிடக்கூடாது என்பது... வீட்டு உரிமையாளர் எப்போது வருவார் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கிறான்—அவன் குணம் எங்களுக்குத் தெரியும்! அவனைப் பொறுத்தவரை, ஒரு தொழிலாளி செத்துப்போனாலும் கவலையில்லை!
ஈகோர் நிலுஷ்கின், ஒவ்வொரு படியாக இறங்கிக்கொண்டே, குழப்பத்துடன் முணுமுணுத்தான்:
— எவ்வளவு தொல்லை கொடுக்கும் பெண் இவள்... நிஜமாகவே ஒரு தொல்லைக்காரி!
இருப்பினும், அவன் திரும்பி நின்று படிக்கட்டு முழுவதும் எதிரொலிக்கும் வகையில் பதிலடி கொடுத்தான்:
— பற்றவைக்கிறேன், உனக்காக அதைச் செய்கிறேன்! இருபத்து நான்கு...
மேலிருந்து அவள் கத்தினாள்:
— நாயின் மகனே! நான் நேராக கார்போவிடம் போகிறேன்! என்ன? ஒரு தொழிலாளியை குளிரில் உறைய வைத்துச் சாகடிப்பதா!
அவளைக் குறை சொல்லாதீர்கள். அந்தக் கடும் குளிர் ஒரு சித்திரவதை. அது யாரையும் ஒரு மிருகமாக மாற்றிவிடும்...
................................... … அதிகாலை இரண்டு மணி — கிறிஸ்டி உறங்கிக்கொண்டிருந்த நேரம், நிலுஷ்கின் உறங்கிக்கொண்டிருந்த நேரம், எல்லா அறைகளிலும் இருந்தவர்கள் கிழிந்த துணிகளுக்கும் ரோமக் கோட்டுகளுக்கும் அடியில் சிறிய நாய்க்குட்டிகளைப் போலச் சுருண்டு படுத்திருந்த நேரம் — அந்தச் சூழலில், 50-வது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் 5-வது அறை ஒரு சொர்க்கத்தைப் போல மாறியிருந்தது. வெளியே கும்மிருட்டுச் ஜன்னல்களுக்கு அப்பால் ஒரு பேய்த்தனமான பனிப்புயல் சீறிக்கொண்டிருக்க, உள்ளே இருந்த சிறிய அடுப்பிலோ, நெருப்புப் பிழம்பான ஒரு "சிறு இளவரசன்" நடனமாடிக்கொண்டு, தரையின் மரப்பலகைத் துண்டுகளைத் தின்று தீர்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
— "ஓ, காற்றோட்டம் மிக அருமையாக இருக்கிறது!" என்று அனுஷ்கா பில்யாயேவா வியப்புடன் கூறினாள்; அப்போது அவள் தேநீரை... ...அடுப்பு—அதன் மூடி கலகலவென ஒலித்தது—பிறகு திறப்புக்குச் செல்லும் அந்த கருப்பு வளையம்: என்னவொரு அற்புதமான காற்று இழுவிசை! அந்தப் பாழாய்ப்போனவர்கள்—கடவுள் என்னை மன்னிக்கட்டும்! அதைக் கூடவா அவர்கள் பொறாமையுடன் பார்த்தார்கள்? சரி, போகட்டும். இப்போது எல்லாம் அடங்கிப்போய்விட்டது.
இளவரசன் நடனமாடினான்; தீப்பொறிகள் அந்தக் கருப்பு குழாயின் வழியே சீறி மேலேறி, அந்த மர்மமான வாய்க்குள் பாய்ந்தன... கம்பளித் துணி பதிக்கப்பட்ட குறுகிய காற்றோட்டக் குழாயின் கருமையான வளைவுகளுக்குள் முன்னேறி... மேல்மாடிக்கு...
................................................................................ முதலில், அர்பாட்ஸ்கயா (Arbatskaya) நிலையத்தின் சிமிட்டும் தீப்பந்தங்கள் கண்ணில் பட்டன... ஒரு கையால் கிறிஸ்டி (Khristi) ரிசீவரை அதன் கொக்கியிலிருந்து பிய்த்தெடுத்தான்; மறு கையால் பச்சை நிறத் திரையைக் கிழித்து இறக்கினான்...
...அவர்கள் பிரச்சிஸ்டென்ஸ்காயாவைத் (Prechistenskaya) தாக்குகிறார்கள்! சொர்க்கத்தின் அரசியே! தோழர்களே!! தொள்ளாயிரத்து முப்பது பேர் ஒரே நேரத்தில் விழித்தெழுந்தனர். பாம்பு போன்ற நடுக்கத்தால் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் ரத்தக் கறையுடன் இருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். புனிதர்களே! ஒரு ஓலக்குரல்! இயந்திரத் துப்பாக்கிச் சூட்டைப் போல கதவுகள் தாறுமாறாக அறைந்து மூடப்பட்டன... ஐயோ! ஐயோ!! சிலர் இருபத்திரண்டு வயதுடையவர்கள்... பதினெட்டு. 18... அவர்கள் கிராஸ்னோப்ரெஸ்னென்ஸ்காயாவைத் (Krasnopresnenskaya) தாக்குகிறார்கள்!..
...அது ஐந்தாவது தளத்திலிருந்து படிக்கட்டுகள் வழியாகக் கொட்டியது. படிக்கட்டுப் பாதைகள் மற்றும் மின்தூக்கிப் பள்ளங்கள் வழியாக அடித்தளம் வரை நயாகரா நீர்வீழ்ச்சி போல அது பாய்ந்தது. காப்பாற்றுங்கள்!.. அவர்கள் கமோவ்னிச்செஸ்காயாவைத் (Khamovnicheskaya) தாக்குகிறார்கள்!!
ஆ, தீயணைப்பு வீரர்கள்—அற்புதம்! தங்கம் மற்றும் ரத்த நிறத் தலைக்கவசங்கள் அணிந்து, கேன்வாஸ் ஆடைகள் பூண்டு, அச்சமற்ற வீரர்களாகத் திகழ்ந்தனர். அவர்கள் ஏணிகளை விடுவித்தனர்; சாம்பல் நிறக் குழாய்கள் மலைப்பாம்புகளைப் போல வெளியே சீறி வந்தன. சீ! கடவுளே!! அவர்கள் கொக்கிகளைக் கொண்டு இரும்புத் தகடுகளைப் பிய்த்தெடுத்தனர். கோடாரிகளால் தாக்கினர்—போர்க்களத்தில் நிகழ்வதைப் போன்ற பயங்கரமான தாக்குதல்கள். நீர்ப்பாய்ச்சல் வலதுபுறமும், இடதுபுறமும், வானத்தை நோக்கியும் சீறியது. அம்மா! அம்மா!! இடி முழக்கம்—இடி, இடி. இருபதாவது நிமிடத்தில், நகரத் தீயணைப்புப் படை வந்து சேர்ந்தது—தீப்பொறிகள், விளக்குகள், தலைக்கவசங்கள்...
ஆனால் பெட்ரோல், என் அன்புக்குரியவர்களே—பெட்ரோல்! பெட்ரோல்! நாம் அழிந்துபோனோம், பாவம் நாம்—பெட்ரோல்! அனுஷ்கா பில்யாயேவாவின் (Annushka Pylyaeva) இடத்திற்கு மிக அருகில், அறை எண் 5-க்கு அருகில். ஒரு அடி: *டமார்*. இன்னொன்று: *டமார்*!
... மீண்டும், மீண்டும்...
அங்கே, ஒரு தீப்பிழம்பு அரசன்—சிறு இளவரசன் அல்ல—பயங்கரமான அச்சுறுத்தலுடன் ஒரு 'ராப்சோடி' (rhapsody) இசையை வாசிக்கத் தொடங்கினான். அது ஒரு 'கேப்ரிச்சியோ' (capriccio) அல்ல, மாறாக பயங்கரமான ஒன்று—'ப்ரியோசோ' (brioso). ஸ்ரெடென்ஸ்காயா (Sretenskaya) தெரு—அதைச் சீற விடுங்கள்! பம்ப் செய்யுங்கள், பம்ப் செய்யுங்கள்! ஸ்ரெடென்ஸ்காயா தீ விபத்து—அது ஒரு பிரம்மாண்டமான வானவேடிக்கை வரவேற்பைப் போல இருந்தது! கண் இமைக்கும் நேரத்தில் இடதுபுறக் கட்டிடப் பகுதியின் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் அனைத்தும் சுக்குநூறாக உடையும் அளவுக்கு அந்த வெடிப்பு மிகக் கொடூரமானதாக இருந்தது. மையக் கட்டிடம் தீப்பிழம்புகளின் பள்ளமாக மாறியிருந்தது; அந்தப் பள்ளத்திற்கு மேலே, இரும்புத் தகடுகள் 'மோர்னிங்-க்ளோக்' (mourning-cloak) வகை வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப் போல காற்றில் பறந்து கொண்டிருந்தன.
பித்தளைத் தலைக்கவசம் அணிந்த வீரர்கள் இடதுபுறப் பகுதிக்குள் பாய்ந்து சென்றனர்; அதே சமயம் மையப் பகுதியில் தீயெனும் அரக்கன் ஆக்ரோஷமாக கர்ஜித்தது. அதன் விளைவாக, நான்காவது மாடியில் இருந்த 49-வது அறையில்—மிட்டாய் விற்றுக்கொண்டிருந்த பாட்டி பாவ்லோவ்னாவின்—வெளியேறும் வழி அடைபட்டது! மரண ஓலமிட்டபடி அந்த மூதாட்டி ஜன்னல் வழியாக வெளியே குதித்தார்; அவரது வெறும் மஞ்சள் நிறக் கால்கள் காற்றில் தெரிந்தன. ஆம்புலன்ஸை அழையுங்கள்! 1-22-31!! அந்த ரத்தக் குவியலைக் கவனியுங்கள்! இறைவா காப்பாற்று! வான்யுஷ்கா எரிந்துவிட்டான்! வான்யுஷ்கா!! அப்பா எங்கே? ஐயோ! ஐயோ! அந்த இயந்திரம்—இயந்திரத்தைக் காப்பாற்றுங்கள்! தையல் இயந்திரம், கடவுளே! ஜன்னல்களிலிருந்து மூட்டைகள் தார்ச் சாலையில் வந்து விழுந்தன—*தப்*! நிறுத்துங்கள்! எறியாதீர்கள்! தோழர்களே! ...வலதுபுறப் பகுதியின் ஐந்தாவது மாடியிலிருந்து, பதினொரு துண்டு 'பூர்சுவா' பாணி பீங்கான் பொருட்கள் அடங்கிய ஒரு மூட்டை—*சடார்*! அங்கே ஈகோர் நிலுஷ்கின் இருந்தார்; அடுத்த கணமே அவர் இல்லை. நிலுஷ்கின் தலை இருந்த இடத்தில்—ஒரு சதைக்கூழ்; பீங்கான் பொருட்கள் இருந்த இடத்தில்—துணியில் சுற்றப்பட்ட சிதறிய துண்டுகள். தோழர்களே! ஐயோ! நாம் டாங்காவை மறந்துவிட்டோமே!.. அந்தச் சந்தை அடைத்து வையுங்கள்! பிடியுங்கள்! பின்வாங்குங்கள்! சீ! நாசமாய் போக!
அடித்தளத்தில் இருந்த அச்சமற்ற வீரர்களில் ஒருவரை மின்சாரம் தாக்கியது. மற்றொருவர், அலைபாயும் ஆக்ரோஷமான தீப்பிழம்புகளுடன் கீழே கொட்டிய பெட்ரோல் வெள்ளத்தில் சிக்கி வீரமரணம் அடைந்தார். ஒரு உத்திரம் (beam) கழன்று வந்து தாக்கியதில் மூன்றாவது மனிதனின் முதுகெலும்பு முறிந்தது.
அங்கே—ஒரு கையில் சமோவரை (தேநீர் கொதிக்கவைக்கும் பாத்திரம்) ஏந்தியபடி—வெள்ளி நிற அங்கிகள் அணிந்த, அமைதியான, நரைத்த முடியுடைய முதியவர், சாரோவ் நகரின் செராஃபிம் நின்றிருந்தார். அவர்கள் சட்டைகளை மட்டுமே அணிந்திருந்தனர். அலறல் சத்தம், அலறல் சத்தம். அந்த அலறல்களுக்கு இடையே கோடாரிகள் மோதும் சத்தம் கேட்டது. "பின்வாங்குங்கள்! மேற்கூரை விழப்போகிறது!" அது பயங்கரமான வேகத்துடன் மோதியது; மூன்றாம் தளத்திலிருந்து இரண்டாம் தளத்திற்கும், அங்கிருந்து முதல் தளத்திற்கும் இடிந்து விழுந்தது.
அதன்பிறகு—நரகம். அப்பட்டமான நரகம். கட்டிடத்தின் நடுப்பகுதியிலிருந்து தீப்பிழம்புகள் சீறிப்பாய்ந்த விதம் மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. எஞ்சியிருந்த கடைசிச் சன்னல் கண்ணாடிகளும்—மிகத் தொலைவில் இருந்தவை கூட—'கறக்! கறக்!' என உடைந்து சிதறின.
புகை மூட்டத்தில் தீயணைப்பு வீரர்கள் மூச்சுத்திணறித் தள்ளாடினர்; அந்த உக்கிரமான அழுத்தத்தில் தண்ணீர் குழாய்கள் அவர்கள் கைகளிலிருந்து பிடுங்கப்பட்டன. "கூடுதல் படையினரை அனுப்புங்கள்!" ஆனால் கூடுதல் படையினரால் என்ன பயன்? அந்த நடுப்பகுதியின் பத்து 'சாஜென்' (sazhen) தொலைவுக்குள் கூட நெருங்க முடியாது! நெருங்கினால் கண்கள் வெடித்துச் சிதறிவிடும்...
................................................................................
தன் வாழ்நாளில் முதன்முறையாகக் கிறிஸ்டி கண்ணீர் விட்டார். கிறிஸ்டி—நரைத்த முடியும், உறுதியான மனமும் கொண்ட அந்தக் கிறிஸ்டி. மிகச் சிறிய எழுத்துக்களைக் கூட வாசிக்கக்கூடிய அளவுக்கு வெளிச்சம் நிறைந்த அந்தச் சந்தின் முன்புறத் தோட்டத்தில், ஈரமான மரத்தண்டு ஒன்றின் அருகே அவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது ரோம அங்கி ஒரு தோளில் சரிந்து கிடந்ததால் அவரது திறந்த மார்பு வெளியே தெரிந்தது; ஆனாலும் அவருக்குக் குளிராகத் தெரியவில்லை. நெருப்பில் வெந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதனின் முகபாவனை அவரிடம் இருந்தது; ஆனால், வலியால் அலற முடியாமல் வாய் அடைத்துப்போன ஒருவனின் நிலையும் அவரிடம் காணப்பட்டது. அலைபாயும் கரிய நிழல்களுக்கு இடையே, அசையாத, தீப்பிழம்பாய் ஜொலிக்கும் 'கேரியாடிட்' (பெண் வடிவத் தூண்) சிலைகளின் முகங்கள் தெரிந்த அந்த இடத்தையே அவர் இமைக்காமல் உற்று நோக்கினார். நீல நிறம் படர்ந்த அவரது கன்னங்களில் கண்ணீர் மெல்ல வழிந்தோடியது; அதைத் துடைக்கக்கூட அவர் முயற்சிக்கவில்லை, வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்.
எல்பிட் அவரது தோளைத் தொட்டு, கரகரப்பான குரலில் சொன்னபோது அவர் ஒரே ஒருமுறை மட்டும் தலையை அசைத்தார்:
"சரி, இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை... வாருங்கள், போரிஸ் சமோய்லோவிச். உங்களுக்குக் குளிர் பிடித்துக்கொள்ளும். வாருங்கள்."
ஆனால் கிறிஸ்டி மீண்டும் தலையை மறுப்பாக அசைத்தார்.
"நீங்கள் செல்லுங்கள்... நான் இதோ வந்துவிடுகிறேன்."
எல்பிட் நிழல்களிலும் டார்ச் வெளிச்சத்திலும் மறைந்துபோனார்; குதிரை வண்டிக்காரரை நோக்கிச் செல்லும்போது உருகும் பனியில் அவரது பூட்ஸ் காலணிகள் 'சளசள'வெனச் சத்தமிட்டன. கிறிஸ்டி அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தார்; வெளுத்துக்கொண்டிருந்த வானத்தை நோக்கி மட்டும் தன் பார்வையை மாற்றினார்; அங்கே ஆரஞ்சு நிறத்திலான ஒரு கொடூர மிருகம் விரிந்து கிடந்து அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது...
... அனுஷ்கா பில்யாயேவாவும் அந்த மிருகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். விம்மலையும் முனகலையும் அடக்கிக்கொண்டு, அமைதியான, பனி படர்ந்த சந்துகளில் அவள் ஓடினாள்; கரியும் கண்ணீரும் படிந்த அவளது முகம் ஒரு சூனியக்காரியின் முகத்தைப் போலத் தோன்றியது.
அப்போது அவள் அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளை முணுமுணுத்தாள்:
"அவர்கள் என்னைக் குற்றவாளியாக்குவார்கள்... அவர்கள் என்னைக் குற்றவாளியாக்குவார்கள்—ஐயோ, என் பாவம் பிடித்த, துயரமான தலை..."
பிறகு அவள் விம்மி அழுதாள்.
நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, அந்த ஓலங்களும் அலறல்களும், நிர்வாண மனிதர்களும், தலைக்கவசங்களில் தெரிந்த பயங்கரமான ஒளிக்கீற்றுகளும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டன. அந்தச் சந்தில் அமைதி நிலவியது; மெல்லிய பனித்துகள்கள் தூவிக்கொண்டிருந்தன. ஆனாலும், அந்த அருவருப்பான வயிறு வானில் அப்படியே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது—மின்னிக்கொண்டும் துடித்துக்கொண்டும். அவளோ மிகுந்த வேதனைக்கும் சோர்வுக்கும் ஆளாகியிருந்தாள்... வானம் முழுவதும் வெற்றிகரமாகப் பரவிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தீப்பிழம்பு மிகுந்த, ஒளிவீசும் வயிற்றைக் கொண்ட 'பேரழிவு' குறித்த இருண்ட சிந்தனையால் அனுஷ்கா பில்யேவா மிகவும் வேதனைப்பட்டாள்; ஆனால், இறுதியில் அவளிடம் ஒருவித உணர்ச்சியற்ற அமைதி குடிகொண்டது; மிக முக்கியமாக, அவள் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக அவளது மனம் தெளிவடைந்தது.
மூச்சைச் சீராக்கிக்கொள்ளச் சற்று நின்றவள், ஒரு படியில் மெல்ல அமர்ந்தாள். அவளது கண்ணீர் காய்ந்துபோனது.
தன் தலையை இரு கைகளுக்குள் தாங்கியபடி, அவள் தன் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக ஒரு தெளிவான சிந்தனையை உருவாக்கினாள்:
"நாங்கள் அறியாமையில் மூழ்கிய மக்கள். விவரம் தெரியாதவர்கள். எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க ஆள் தேவை... முட்டாள்களாகிய எங்களுக்கு..."
மூச்சு சீரானதும் அவள் எழுந்து மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினாள்; முகத்தில் கரியைத் தடவிக்கொண்டே, மூக்கை உறிஞ்சியவாறே நடந்தாலும், அந்த அரக்கனை அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
வானம் வெளுக்கத் தொடங்கியபோது, அந்த அரக்கனும் மங்கத் தொடங்கி மூடுபனிக்குள் கரைந்துபோக ஆரம்பித்தான். அவன் மேலும் மேலும் மங்கலாகி, சுருங்கி, ஒரு சிறு கருப்புப் புகைக் கற்றையாக மாறி, இறுதியில் முற்றிலுமாக மறைந்துபோனான்.
புகழ்பெற்ற 'வீடு எண் 13'—அதாவது 'எல்பீட்-ராப்கம்யூன்' (Elpit-Rabkommun)—எரிந்து சாம்பலானது என்பதை உணர்த்தும் எந்தவொரு தடயமும் வானத்தில் எஞ்சியிருக்கவில்லை.
🏠 பின்னணி
📉 வீழ்ச்சி
💥 முக்கியக் கதைக்களம் & சோகம்
💡 கதையின் மையக்கருத்து (Theme)
- கலாச்சார மோதல்: பழைய உலகத்து ஆடம்பரத்திற்கும், புதிய சோவியத் அமைப்பின் ஒழுங்கீனத்திற்கும் உள்ள முரண்பாடு.
- அறியாமையின் விளைவு: முறையான அறிவோ, பொறுப்போ இல்லாமல் பொதுச் சொத்துக்களைக் கையாளும் போது ஏற்படும் பேரழிவு.
- குறியீடு: எல்பிட் கட்டிடம் என்பது பழைய ரஷ்யாவின் கலாச்சாரம் மற்றும் நாகரிகத்தின் குறியீடாகும். அது அறியாமையாலும் அலட்சியத்தாலும் எப்படி சாம்பலாகிறது என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.