போஹேமியா ஆசிரியர்: மிகைல் அஃபனாசியேவிச் புல்ககோவ்

 போஹேமியா (புல்ககோவ்)

மொழி

கண்காணிப்பு

தொகு

இந்தப் பக்கத்திற்குச் சரிபார்க்கப்பட்ட பதிப்புகள் எதுவும் இல்லை; இதன் தரம் தரநிலைகளின்படி மதிப்பிடப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

விக்கித் திட்டங்கள்

₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹

குதிரை மீது டிஃப்லிஸுக்கு (ஒரு நாடகம் குறித்து)

தொகு

உண்மையான கடவுளின் முன்னால் நிற்பது போல நான் இதை அறிவிக்கிறேன்: எனக்கு என்ன தண்டனை தகுதியானது என்று யாராவது கேட்டால், நான் 'கடுங்காவல் தண்டனைக்கு' (hard labor) உரியவன் என்று சொல்வேன்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள், அது டிஃப்லிஸுக்காக அல்ல; டிஃப்லிஸில் நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. அது விளாடிகாவ்காஸுக்காக (Vladikavkaz) விதிக்கப்பட வேண்டிய தண்டனை.

நான் விளாடிகாவ்காஸில் எனது இறுதி நாட்களைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது பட்டினியின் கோர முகம் (ஒரு தேய்வழக்கு! ஒரு தேய்வழக்கு! ... "கோர முகம்"... அட, போனால் போகட்டும்! இந்தக் குறிப்புகள் ஒருபோதும் வெளிச்சத்தைக் காணப்போவதில்லை!) — நான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது என்னவென்றால் — பட்டினியின் அந்த கோர முகம், அதிகாரப்பூர்வ ஒதுக்கீட்டு ஆணை மூலம் நான் பெற்றிருந்த எனது எளிய குடியிருப்பின் கதவைத் தட்டியது. அந்த உருவத்தைத் தொடர்ந்து, வழக்கறிஞர் ஜென்சுலாயேவின் (Genzulaev) வருகைக்கான தட்டல் கேட்டது; அவர் பல் துலக்கும் பிரஷ் போன்ற மீசையும், உத்வேகம் நிறைந்த முகமும் கொண்ட ஒரு பிரகாசமான மனிதர்.

எங்களுக்கு இடையே ஒரு உரையாடல் நடந்தது. அதை நான் இங்கே அப்படியே தருகிறேன்.

"ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறீர்கள்?" (அது ஜென்சுலாயேவின் கேள்வி.)

"உங்களுடைய இந்த மோசமான விளாடிகாவ்காஸில் நான் பட்டினி கிடந்து சாக வேண்டியிருக்கும் போலிருக்கிறது..."

"அதை நான் மறுக்கவில்லை. விளாடிகாவ்காஸ் ஒரு மோசமான நகரம். பூமியில் இதைவிட மோசமான நகரம் அரிதுதான். ஆனால் ஏன் பட்டினி கிடந்து சாக வேண்டும்?"

"வேறு வழியில்லை. எல்லா முயற்சிகளையும் செய்து பார்த்துவிட்டேன். கலைத் துணைப் பிரிவில் பணம் இல்லை, அவர்கள் சம்பளம் வழங்கப்போவதில்லை. நாடகங்களுக்கு முன்னால் பேசும் அறிமுக உரைகளுக்கான வாய்ப்புகளும் தீர்ந்துவிட்டன." விளாடிகாவ்காஸ் உள்ளூர் செய்தித்தாள் ஒன்றில் ஒரு நையாண்டித் துணுக்குக் கட்டுரையை வெளியிட்டேன்; அதற்காக 1,200 ரூபிள் கிடைத்தது — அதோடு, அதுபோன்ற ஒன்றை மீண்டும் வெளியிட்டால் 'சிறப்புப் பிரிவுக்கு' (Special Department) இழுத்துச் செல்லப்படுவேன் என்ற எச்சரிக்கையும் கிடைத்தது.

"எதற்காக?" (ஜென்சுலாயேவ் பயந்துபோயிருந்தார். அது நியாயமான பயம் தான்: ஒருவரைச் சிறையில் அடைக்க முற்படுகிறார்கள் என்றால், அவர் ஒரு சந்தேக நபர் என்று அர்த்தம்.)

“ஏளனம் செய்ததற்காக.”

“அட, அபத்தம். இங்கே யாருக்கும் நையாண்டி அல்லது அங்கதம் என்றால் என்னவென்றே துளியும் புரியவில்லை. ஒன்று சொல்கிறேன் கேள்...”

ஜென்சுலாயேவ் என்ன செய்தார் தெரியுமா? உள்ளூர் பூர்வீக மக்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு புரட்சிகரமான நாடகத்தை என்னுடன் இணைந்து எழுத என்னை அவர் தூண்டினார். இங்கே ஜென்சுலாயேவுக்கு நான் உரிய அங்கீகாரம் அளிக்க வேண்டும்: என்னை அதற்காகத் தூண்டியவர் அவர்தான்; நானும்—இளமை மற்றும் அனுபவமின்மை காரணமாக—அதற்கு ஒப்புக்கொண்டேன். நாடகம் எழுதுவதற்கும் ஜென்சுலாயேவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? வெளிப்படையாகச் சொன்னால், ஒன்றுமே இல்லை. இலக்கியத்தை மனதார வெறுப்பதாக அவர் அப்போதே என்னிடம் ஒப்புக்கொண்டார்—அந்த ஒப்புதல் என் மனதில் உடனடியாக அவருக்கு ஒரு அனுதாபத்தை உருவாக்கியது. எனக்கும் இலக்கியம் பிடிக்காது; சொல்லப்போனால்—நம்புங்கள்—ஜென்சுலாயேவை விட மிகத் தீவிரமாகவே நான் அதை வெறுக்கிறேன். ஆனால் உள்ளூர் மக்களின் வாழ்க்கை முறையை ஜென்சுலாயே அத்துப்படியாக அறிந்திருந்தார்—நிச்சயமாக, அதை ‘வாழ்க்கை’ என்று அழைக்க முடியுமானால்: பூமியின் மிக அருவருப்பான மலைகளின் பின்னணியில் ‘ஷாஷ்லிக்’ (shashlik) இறைச்சி உணவுடன் கூடிய காலைப்பொழுதுகள், மட்டமான எஃகால் செய்யப்பட்ட கத்திகள், மெலிந்துபோன குதிரைகள், சாலையோர மதுக்கூடங்கள், மற்றும் ஆன்மாவையே புரட்டிப்போடும் அளவுக்குக் கொடூரமான இசை.

ஆக, திட்டம் இதுதான்: நான் எழுதுவேன், ஜென்சுலாயே உள்ளூர் சூழலுக்கான அம்சங்களைச் சேர்ப்பார்.

“இந்த நாடகத்தை வாங்கும் ஆட்கள் முட்டாள்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.”

“இதை விற்காவிட்டால் நாம்தான் முட்டாள்கள் ஆவோம்.”

நாங்கள் அதை ஏழரை நாட்களில் எழுதினோம்—அதாவது, உலகம் படைக்கப்பட்டதை விட ஒன்றரை நாட்கள் கூடுதலாக எடுத்துக்கொண்டோம். அப்படியிருந்தும், அது அந்த உலகத்தை விடவும் மோசமாகவே அமைந்தது. ஒரு விஷயத்தை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்: அர்த்தமற்ற, திறமையற்ற மற்றும் துணிச்சலான (அதாவது, எந்தச் கூச்சமும் இல்லாத) நாடகங்களுக்கான போட்டி என்று ஒன்று நடந்தால், எங்களுடையதுதான் முதல் பரிசை வென்றிருக்கும் (இருப்பினும், யோசித்துப் பார்த்தால்... யோசித்துப் பார்த்தால்... 1921–1924 காலகட்டத்தின் சில நாடகங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன, அதனால் எனக்குச் சந்தேகம் எழுகிறது...); சரி, முதல் பரிசு இல்லையென்றாலும், இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது பரிசாவது கிடைத்திருக்கும். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அந்த நாடகத்தை எழுதியதற்காக என் மீது ஒரு அழியாத அவமான முத்திரை பதிந்துவிட்டது; உள்ளூர் கலைத் துறையின் ஒரு பிரிவின் ஆவணக் குவியல்களுக்கு இடையே அந்த நாடகப் பிரதி எப்போதோ சிதைந்து அழிந்திருக்கும் என்பதே என் ஒரே நம்பிக்கை. அந்த ரசீதைப் பொறுத்தவரை—அது தொலைந்து போகட்டும், அது அப்படியே கிடக்கட்டும். அது 2,00,000 ரூபிள்களுக்கானது. நூறாயிரம் எனக்கு, நூறாயிரம் ஜென்சுலாயேவுக்கு. அந்த நாடகம் மூன்று முறை மேடையேற்றப்பட்டது (இது ஒரு சாதனை), நாடக முடிவில் ஆசிரியர்கள் மேடைக்கு அழைக்கப்பட்டு வணக்கம் செலுத்தினர். ஜென்சுலாயேவ் வெளியே வந்து, தன் காலர் எலும்பின் மீது கையை வைத்துக்கொண்டு தலைவணங்குவார். நானும் வெளியே வருவேன், ஆனால் புகைப்படத்தில் என் முகம் அடையாளம் தெரியாதபடி இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக முகத்தை விசித்திரமாக விகாரப்படுத்திக்கொள்வேன் (அந்தக் காட்சி 'ஃபிளாஷ் பவுடர்' கொண்டு படம் பிடிக்கப்பட்டது). அந்த முக விகாரங்களால், நான் ஒரு மேதை—அதே சமயம் ஒரு பைத்தியக்காரன்—என்ற வதந்தி நகர் முழுவதும் பரவியது. இது மிகுந்த எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தது; ஏனெனில் அந்த முக விகாரங்கள் முற்றிலும் தேவையற்றவை. எங்களைப் படம் பிடித்த புகைப்படக் கலைஞர் கட்டாயப் பணியின் பேரில் அந்த நாடகத்திற்காக நியமிக்கப்பட்டவர்; அதனால் அந்தப் புகைப்படத்தில் ஒரு துப்பாக்கி, "நீடூழி வாழ்க..." (Long liv...) என்ற வாசகம் மற்றும் மூடுபனிப் படலங்கள் மட்டுமே தெரிந்தன.

இரண்டு நாட்களிலேயே ஏழாயிரம் ரூபிள்களைச் செலவழித்துவிட்டேன்; மீதமுள்ள தொண்ணூற்று மூவாயிரம் ரூபிள்களைக் கொண்டு விளாடிகாவ்காஸை (Vladikavkaz) விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தேன்.

ஆனால் ஏன்? மற்ற இடங்கள் எல்லாம் இருக்க, ஏன் டிஃப்லிஸ் (Tiflis)? இப்போது யோசித்துப் பார்த்தாலும் அதற்கான காரணம் எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் மக்கள் சொல்வது எனக்கு நினைவிருக்கிறது:

1) டிஃப்லிஸில் எல்லா கடைகளும் திறந்திருந்தன; 2) — " — அங்கு ஒயின் கிடைக்கிறது;

3) — " — அங்கு கடும் வெப்பம் நிலவுகிறது மற்றும் பழங்கள் மலிவாகக் கிடைக்கின்றன; 4) — " — அங்கு ஏராளமான செய்தித்தாள்கள் போன்றவை உள்ளன.

நான் புறப்பட முடிவு செய்தேன். முதலில், பயணத்திற்கான பொருட்களை எடுத்து வைத்தேன். ஒரு போர்வை, சில உள்ளாடைகள் மற்றும் மண்ணெண்ணெய் அடுப்பு என என் உடைமைகளைச் சேகரித்தேன்.

1924-ஐ விட 1921-ல் நிலைமை சற்று வேறாக இருந்தது. சும்மா சட்டென்று எங்கோ ஒரு இடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட முடியாது! பொதுமக்களின் பயணத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரிகள் அநேகமாக இப்படித்தான் சிந்தித்திருப்பார்கள்:

— எல்லோரும் இப்படி ஊர் சுற்றத் தொடங்கினால், அது எத்தகைய சூழலை உருவாக்கும்?

எனவே, அதற்கான அனுமதியைப் பெற வேண்டியிருந்தது. நான் உடனடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளிடம் விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பித்தேன். அதில்,

— உங்கள் பயணத்தின் நோக்கம் என்ன?

என்ற கேள்விக்கு நான் பெருமையுடன் இப்படி எழுதினேன்:

— டிஃப்லிஸ் (Tiflis) நகருக்குச் சென்று, எனது புரட்சிகரமான நாடகத்தை அரங்கேற்ற.

வ்லாடிகாவ்காஸ் (Vladikavkaz) நகரம் முழுவதிலும் என்னைப் பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டுகொள்ளாத ஒரே ஒரு நபர் மட்டும்தான் இருந்தார்—அவர், டிஃப்லிஸ் நகருக்கான பயண அனுமதிகள் வழங்கப்படும் மேசைக்கு அருகில் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்த, இடுப்பில் கைத்துப்பாக்கியை அணிந்திருந்த அந்தத் துடிப்பான இளைஞர்தான்.

என் முறை வந்தபோது, ​​அனுமதியைப் பெறுவதற்காக நான் என் கையை நீட்டினேன்; ஆனால் அந்த இளைஞர் என் கையை பாதியிலேயே தடுத்து நிறுத்தி, கம்பீரமான மற்றும் உறுதியான குரலில் இப்படிக் கேட்டார்:

— உங்கள் பயணத்தின் நோக்கம் என்ன?

— எனது புரட்சிகரமான நாடகத்தை அரங்கேற்ற... ...நாடகங்கள்.

பிறகு அந்த இளைஞன் பிடிவாரண்ட்டை ஒரு உறையில் இட்டு மூடினான்; அந்த உறையையும்—அதோடு என்னையும் சேர்த்து—துப்பாக்கி ஏந்திய ஒருவனிடம் கொடுத்து, "சிறப்புப் பிரிவுக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்" என்று கூறினான்.

"எதற்காக?" என்று நான் கேட்டேன்.

அந்த இளைஞன் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை.

துப்பாக்கி ஏந்தியவன் என் இடதுபுறம் நடக்க, நடைபாதையில் நான் சென்றபோது பிரகாசமான சூரிய ஒளி (வ்ளாடிகாவ்காஸில் இருந்த ஒரே நல்ல விஷயம் அதுதான்) என் மீது விழுந்தது. அவன் என்னுடன் பேசிக்கொண்டே செல்ல விரும்பினான்; எனவே, "நாம் விரைவில் சந்தையைக் கடந்து செல்லவிருக்கிறோம், அதனால் தப்பி ஓடுவதைப் பற்றி நினைக்காதே. அது மோசமான விளைவையே தரும்," என்று கூறினான்.

"நீங்கள் கெஞ்சிக் கேட்டால் கூட நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்," என்று நான் மிகவும் உண்மையாகவே பதிலளித்தேன்.

மேலும், அவனுக்கு ஒரு சிகரெட்டையும் நீட்டினேன்.

இருவரும் இணக்கமாகச் சிகரெட் புகைத்தபடியே 'சிறப்புப் பிரிவு' அலுவலகத்தை அடைந்தோம். முற்றத்தைக் கடந்து செல்லும்போது, ​​என் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை மனதிற்குள் வரிசைப்படுத்திப் பார்த்தேன். மொத்தம் மூன்று குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தன.

1907-ல், கிராயேவிச்சின் இயற்பியல் பாடப்புத்தகத்தை வாங்குவதற்காக 2 ரூபிள் 50 கோபெக்ஸ் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அதைத் திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதற்காகச் செலவிட்டது;

1913-ல், என் தாயாரின் விருப்பத்திற்கு மாறாகத் திருமணம் செய்துகொண்டது;

1921-ல், அந்தப் புகழ்பெற்ற நையாண்டித் துணுக்கு அல்லது நாடகத்தை எழுதியது.

நாடகமா? ஆனால் ஒரு நிமிடம்—ஒரு நாடகம் எழுதுவது குற்றமாக இருக்க முடியுமா? சொல்லப்போனால், அது குற்றமே இல்லை; அதற்கு நேர்மாறான ஒன்று.

'சிறப்புப் பிரிவு' அலுவலகத்திற்குச் சென்றிராதவர்களின் தகவலுக்காகச் சொல்கிறேன்: தரையில் கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய அறை; நம்ப முடியாத அளவு மிகப்பெரிய மேஜை; பச்சை, ஆரஞ்சு மற்றும் சாம்பல் நிற வயர்களைக் கொண்ட பல்வேறு வடிவங்களிலான எட்டுத் தொலைபேசிகள்; மற்றும் அந்த மேஜையில் அமர்ந்திருந்த, இனிமையான முகபாவனை கொண்ட, இராணுவச் சீருடை அணிந்த ஒரு குட்டையான மனிதர்.

திறந்திருந்த ஜன்னல்கள் வழியாகச் செஸ்ட்நட் மரங்களின் அடர்த்தியான கிளைகள் தெரிந்தன. மேஜையில் அமர்ந்திருந்த அந்த மனிதர் என்னைப் பார்த்ததும், தனது இனிமையான முகபாவனையை unfriendly (நட்பற்ற) மற்றும் disagreeable (விருப்பமற்ற) தோற்றமாக மாற்ற முயன்றார்—ஆனால் அதில் அவருக்குப் பாதி அளவுதான் வெற்றி கிடைத்தது.

அவர் மேஜை இழுப்பறையிலிருந்து ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்து, என்னையும் அந்தப் புகைப்படத்தையும் மாறி மாறிப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

"ஓ, இல்லை. அது நானல்ல," என்று நான் அவசரமாகக் கூறினேன். "மீசையைச் சிரைத்துவிடலாம்," என்று அந்த இனிமையான தோற்றமுடைய மனிதர் சிந்தனையுடன் கூறினார்.

"ஆம், ஆனால் உற்றுப் பாருங்கள்," என்றேன் நான். "அந்த மனிதர் ஷூ பாலிஷ் போலக் கறுப்பானவர், வயது நாற்பத்தைந்து இருக்கும். நானோ பொன்னிற முடியுடையவன், வயது இருபத்தெட்டு."

"சாயமா?" என்று அந்தச் சிறிய மனிதர் தயக்கத்துடன் கேட்டார்.

"அப்புறம் அந்த வழுக்கைத் தலை? அதையும் தாண்டி, மூக்கைப் பாருங்கள். தயவுசெய்து அந்த மூக்கைக் கவனியுங்கள்."

அந்தச் சிறிய மனிதர் என் மூக்கை உற்று நோக்கினார். அவர் விரக்தியடைந்தார்.

"உண்மைதான். அது ஒத்துப்போகவில்லை."

சிறிது அமைதி நிலவியது; அப்போது மைக்கூட்டில் ஒரு சூரியக் கதிர் பிரகாசித்தது.

"நீங்கள் கணக்காளரா?"

"கடவுளே காப்பாற்றட்டும், அப்படி ஒரு நிலை வரக்கூடாது."

மீண்டும் அமைதி. செஸ்ட்நட் மரங்களின் உச்சிப்பகுதிகள். வார்ப்பு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கூரை. குப்பிட் தேவதைகளின் உருவங்கள்.

"பிறகு ஏன் டிஃப்லிஸ் (Tiflis) செல்கிறீர்கள்? யோசிக்காமல் சட்டென்று பதில் சொல்லுங்கள்," என்று அந்தச் சிறிய மனிதர் வேகமாகக் கேட்டார்.

"எனது புரட்சிகரமான நாடகத்தை அரங்கேற்றத்தான்," என்று நானும் அதே வேகத்தில் பதிலளித்தேன்.

அந்தச் சிறிய மனிதர் வாயைப் பிளந்தார், பின்வாங்கினார்; சூரிய ஒளிக்கற்றையில் அவர் கோபத்தால் கொதித்தெழுவது போலத் தோன்றியது.

"நீங்கள் நாடகங்கள் எழுதுகிறீர்களா?"

"ஆம். நான் எழுதியே ஆக வேண்டும்."

"அப்படியா? ஒரு நல்ல நாடகத்தை எழுதினீர்களா?"

அவரது குரலில் யாரையும் நெகிழ வைக்கும் ஒரு தன்மை இருந்தது—என்னுடையதைத் தவிர. நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: நான் கடுமையான தண்டனைக்குரியவன். கண்களைக் கீழே தாழ்த்தியவாறே நான் சொன்னேன்:

"ஆம், ஒரு நல்ல நாடகம்."

ஆம். ஆம். ஆம். இது நான்காவது குற்றம்; எல்லாவற்றிலும் மிகக் கடுமையானது. 'ஸ்பெஷல் டிபார்ட்மென்ட்' (Special Department) எனப்படும் சிறப்புப் பிரிவிடம் என் பதிவைச் சுத்தமாக வைத்திருக்க நான் விரும்பியிருந்தால், இப்படிப் பதிலளித்திருக்க வேண்டும்:

"இல்லை. அது நல்ல நாடகம் அல்ல. அது குப்பை. எனக்கு டிஃப்லிஸ் செல்ல வேண்டும் என்பது மட்டுமே விருப்பம்."

கிழிந்திருந்த என் பூட்ஸ் காலணிகளின் நுனியை வெறித்துப் பார்த்தபடி நான் மௌனமாக இருந்தேன். அந்தச் சிறிய மனிதர் எனக்கு ஒரு சிகரெட்டையும் எனது பயண அனுமதியையும் நீட்டியபோதுதான் நான் நிஜ உலகிற்குத் திரும்பினேன்.

அந்தச் சிறிய மனிதர் துப்பாக்கி ஏந்தியிருந்தவரிடம் சொன்னார்:

"இந்த எழுத்தாளரை வெளியே அழைத்துச் செல்லுங்கள்."

ஸ்பெஷல் டிபார்ட்மென்ட்! அதை மறந்துவிடுங்கள்! பார்த்தீர்களா, நான் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டேன். மூன்று ஆண்டுகாலச் சுமையை நான் இறக்கி வைத்துவிட்டேன். 'சிறப்புத் துறையில்' நான் செய்த செயல், என்னைப் பொறுத்தவரை, நாசவேலை, புரட்சிக்கு எதிரான செயல் அல்லது அதிகார துஷ்பிரயோகம் ஆகியவற்றை விடவும் மோசமானது.

ஆனால் அதை விட்டுவிடுவோம்!!!

நித்தியப் பயணிகள்

1924-ல் விளாடிகாவ்காஸிலிருந்து டிஃப்லிஸுக்குப் பயணம் செய்வது எளிதாக இருந்தது என்று சொல்வார்கள்: விளாடிகாவ்காஸில் ஒரு காரை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு, அபாரமான அழகு வாய்ந்த ஜார்ஜிய ராணுவ நெடுஞ்சாலை வழியாகச் செல்லலாம். வெறும் 210 வெர்ஸ்ட் (versts) தூரம் தான். ஆனால் 1921-ல், விளாடிகாவ்காஸில் "வாடகைக்கு எடுத்தல்" என்ற வார்த்தையே ஒரு அந்நியச் சொல் போலத் தோன்றியது.

அப்போது பயணம் செய்ய வேண்டிய முறை இதுதான்: ஒரு போர்வையையும் மண்ணெண்ணெய் அடுப்பையும் எடுத்துக்கொண்டு ரயில் நிலையத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; பிறகு தண்டவாளங்களில் நடந்து சென்று, சரக்கு ரயில்களின் முடிவில்லாத வரிசைகளை உற்றுப் பார்க்க வேண்டும். வியர்வையைத் துடைத்தபடி, ஏழாவது தண்டவாளத்தில் ஒரு மனிதனைக் கண்டேன்—அவன் திறந்திருந்த சரக்கு பெட்டிக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான்; காலில் செருப்பு, விசிறி வடிவ தாடி. அவன் ஒரு தேநீர் பாத்திரத்தைக் கழுவிக்கொண்டே "பாகு" (Baku) என்ற வார்த்தையைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.

"என்னை உங்களோடு அழைத்துச் செல்லுங்கள்," என்று நான் கேட்டேன்.

"மாட்டேன்," என்று அந்தத் தாடி வைத்த மனிதன் பதிலளித்தான்.

"தயவுசெய்து—இது ஒரு புரட்சிகரமான நாடகத்தை அரங்கேற்றுவதற்காகத்தான்," என்று நான் சொன்னேன்.

"மாட்டேன்." அந்தத் தாடி வைத்த மனிதன் தேநீர் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு பலகையின் வழியாக அந்தச் சரக்கு பெட்டிக்குள் ஏறினான். நான் சூடான தண்டவாளத்திற்கு அருகில் என் போர்வையை விரித்து அமர்ந்து, ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தேன். ரயில் பெட்டிகளுக்கு இடையிலான இடைவெளிகள் வழியாகக் கடுமையான வெப்பம் வீசியது; தண்டவாள ஓரத்தில் இருந்த குழாயிலிருந்து தண்ணீர் குடித்துத் தாகத்தைத் தணித்துக்கொண்டேன். பிறகு மீண்டும் அமர்ந்தபோது, ​​அந்தச் சரக்கு பெட்டி காய்ச்சல் போன்ற வெப்பத்தை உமிழ்வதை உணர்ந்தேன். அந்தத் தாடி வெளியே எட்டிப் பார்த்தது.

"அது என்ன நாடகம்?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இதுதான்."

நான் என் போர்வையை அவிழ்த்து, அந்த நாடகப் பிரதியை வெளியே எடுத்தேன்.

"இதை நீங்களே எழுதினீர்களா?" என்று அந்தச் சரக்கு பெட்டியின் உரிமையாளர் சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

"ஜென்சுலாயேவும் உதவினான்."

"அவனைத் தெரியாது."

"நான் கிளம்ப வேண்டும்." “வேறென்னும் இருவர் வரவில்லை என்றால், ஒருவேளை நான் உன்னை அழைத்துச் செல்லலாம். ஆனால் படுக்கை வசதி கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்காதே. ஒரு நாடகம் எழுதிவிட்டாய் என்பதற்காக, நீ அதிகாரம் செலுத்தலாம் என்று நினைத்துவிடாதே. இது நீண்ட பயணம்; நாங்களோ அரசியல் கல்வித் துறையைச் சேர்ந்தவர்கள்.”

“நான் அதிகாரம் செலுத்தமாட்டேன்,” என்று நான் கூறினேன்; அந்த உக்கிரமான வெப்பத்திற்கு மத்தியிலும் எனக்குள் ஒரு சிறு நம்பிக்கை துளிர்விட்டது. “நான் தரையிலேயே படுத்துக்கொள்வேன்.”

தாடி வைத்திருந்த அந்த மனிதர் படுக்கையில் அமர்ந்தபடியே கேட்டார்:

“உன்னிடம் உணவுப் பொருட்கள் ஏதும் இல்லையா?”

“என்னிடம் கொஞ்சம் பணம் இருக்கிறது.”

அவர் ஒரு கணம் யோசித்தார்.

“விஷயம் இதுதான்... இந்தப் பயணத்திற்கான எங்கள் உணவுப் பங்கீட்டுப் பட்டியலில் உன்னையும் சேர்த்துக்கொள்கிறேன். ஆனால், எங்கள் பயணச் செய்திமடலுக்கு நீ பங்களிக்க வேண்டும். அந்தச் செய்திமடலுக்காக உன்னால் என்ன எழுத முடியும்?”

“எதை வேண்டுமானாலும் எழுதலாம்,” என்று நான் உறுதியளித்தேன்; அதே சமயம் எனக்குக் கிடைத்த உணவுப் பங்கீட்டை வாங்கிக்கொண்டு, அதன் மேல்புற மேலோட்டை மெல்லத் தொடங்கினேன்.

“கிண்டல் அல்லது நையாண்டி கலந்த ஒரு கட்டுரை கூடவா?” என்று அவர் கேட்டார்; அப்போது அவர் முகத்தில்... ...ஆனால் அவர் என்னை ஒரு பொய்யன் என்று நினைத்துக்கொண்டார்.

"அரசியல்-சமூக நையாண்டித் தொடர் கட்டுரைகள் (feuilleton) எழுதுவதே என் சிறப்பு."

தூங்குவதற்கான மேடையின் நிழலில் மூன்று முகங்களும், ஒரு ஜோடி வெறும் பாதங்களும் தோன்றின. அனைவரும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

"ஃபியோதோர்! இங்கே மேடையில் ஒரு இடம் காலியாக இருக்கிறது. ஸ்டெபனோவ் வரப்போவதில்லை—அந்தப் பயல்," என்று அந்தப் பாதங்களுக்குச் சொந்தக்காரர் ஒரு கனத்த குரலில் கூறினார். "அந்த நையாண்டி எழுத்தாளரை உள்ளே வரச் சொல்கிறேன்."

"சரி, அவரை உள்ளே வரவிடு," என்று தாடி வைத்திருந்த ஃபியோதோர் திகைப்பு கலந்த குரலில் சொன்னான். "சரி, நீ என்ன மாதிரியான கட்டுரை எழுதப் போகிறாய்?"

"'நித்திய நாடோடிகள்'."

"அது எப்படித் தொடங்கும்?" என்று அந்த மேடையிலிருந்து குரல் கேட்டது. "மேலே ஏறி வந்து எங்களுடன் தேநீர் அருந்து."

"மிக அருமை—*நித்திய நாடோடிகள்*," என்று தன் பூட்ஸ் காலணிகளைக் கழற்றியபடியே ஃபியோதோர் பதிலளித்தான். "இரண்டு மணி நேரமாக அந்தத் தடுப்பு வேலியில் அமர்ந்திருப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த நையாண்டித் தொடரைப் பற்றிக் அப்போதே சொல்லியிருக்கலாம். வா, எங்களுடன் சேர்."

வ்ளாடிகாவ்காஸில் (Vladikavkaz) சுட்டெரிக்கும் பகலுக்குப் பிறகு ஒரு பரந்த, அற்புதமான மாலைப்பொழுது மலர்கிறது. அந்த மாலையின் விளிம்புகளாக, மாலை நேரப் புகையில் சூழப்பட்ட ஸ்லேட்-நீல நிற மலைகள் காட்சியளிக்கின்றன. ஒரு கிண்ணத்தின் அடிப்பகுதியைப் போல அந்தச் சமவெளி விரிந்து கிடக்கிறது. அந்தத் தரையின் வழியே சக்கரங்கள் உருளத் தொடங்கின; அவை குலுங்கியபடியே நகர்ந்தன. நித்திய நாடோடிகள். என்றென்றும் விடைபெறுகிறேன், ஜென்சுலாயேவ். விடைபெறுகிறேன், வ்ளாடிகாவ்காஸ்!

========

## 《போஹேமியா》（போஹீமியா）— சுருக்கம்

### அடிப்படை தகவல்கள்

"போஹேமியா" என்பது மிஹைல் புல்காகோவ் 1925-ஆம் ஆண்டில் எழுதிய தன்வரலாற்றுச் சிறுகதை. இது "கிராஸ்னயா நிவா" இதழின் 1-ஆம் இதழில் வெளியிடப்பட்டது. கதையின் அடிப்படை, 1921-ஆம் ஆண்டு வசந்த காலத்தில் விளாதிகாவ்காஸ் நகரில் புல்காகோவ் எழுதிய "முல்லாவின் மகன்கள்" என்ற நாடகத்தை உருவாக்கி அரங்கேற்றிய அனுபவமாகும்.

---

### கதைச் சுருக்கம்

**தொடக்க நிலை: பசியும் நம்பிக்கையின்மையும்**

கதையின் கதாபாத்திரமான இளம் எழுத்தாளர் விளாதிகாவ்காஸ் நகரில் வாழ்கிறார். அந்த நகரம் அவருக்கு "மிக மோசமான ஊர்" என்று தோன்றுகிறது. கலைப்பிரிவில் சம்பளம் இல்லை, நாடகங்களுக்கு முன்னுரை சொல்லும் வேலையும் முடிந்துவிட்டது. உள்ளூர் பத்திரிகையில் ஒரு நையாண்டிக் கட்டுரை எழுதி 1200 ரூபிள் பெற்றார், ஆனால் "இதே போன்ற ஒன்றை மீண்டும் எழுதினால் சிறப்புப் பிரிவில் அடைப்பார்கள்" என்ற எச்சரிக்கையும் பெற்றார்.

**தீர்வு: ஒரு மோசமான நாடகம்**

வழக்கறிஞர் கென்சுலாயேவ் என்பவர் வந்து, "உள்ளூர் வாழ்க்கை முறையைப் பின்னணியாகக் கொண்ட ஒரு புரட்சிகர நாடகம்" எழுத முன்வருகிறார். இருவரும் தங்களுக்கு இலக்கியத்தின் மீது வெறுப்பு இருப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். கென்சுலாயேவ் உள்ளூர் வாழ்க்கை முறையை (ஷாஷ்லிக் காலை உணவு, குத்துவாள், ஒல்லியான குதிரைகள், மோசமான இசை) நன்கு அறிந்தவர்; கதாசிரியர் எழுதுபவர்.

இருவரும் **ஏழரை நாட்களில்** நாடகத்தை எழுதுகிறார்கள் — கடவுள் உலகைப் படைத்ததை விட ஒன்றரை நாட்கள் அதிகம். கதாசிரியரின் கூற்றுப்படி, "உலகத்தை விட மோசமான" நாடகம் அது. "மிக முட்டாள்தனமான, திறமையற்ற, திமிர்பிடித்த நாடகத்திற்கான போட்டி" நடத்தப்பட்டால், இது முதல் பரிசை வெல்லும் — அல்லது குறைந்தபட்சம் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது பரிசையாவது வெல்லும்.

**விற்பனை மற்றும் அரங்கேற்றம்**

நாடகம் 200,000 ரூபிள்க்கு விற்கப்படுகிறது. கதாசிரியருக்கு 100,000, கென்சுலாயேவுக்கு 100,000. நாடகம் **மூன்று முறை** அரங்கேற்றப்படுகிறது (ஒரு சாதனை). ஆசிரியர்கள் மேடைக்கு அழைக்கப்படுகிறார்கள். கென்சுலாயேவ் கைபட்டு வணங்குகிறார்; கதாசிரியர் தன் முகம் புகைப்படத்தில் அடையாளம் காணப்படாமல் இருக்க முகத்தை விகாரப்படுத்துகிறார். ஆனால் அந்த முயற்சி வீண் — புகைப்படக்காரர் எடுத்த படத்தில் துப்பாக்கி, "வாழ்க..." என்ற எழுத்து, புகைமூட்டம் மட்டுமே தெரிகிறது.

**தப்பித்தல்**

கதாசிரியர் இரண்டு நாட்களில் 7,000 ரூபிள்களை செலவழிக்கிறார். மீதமுள்ள **93 ரூபிள்களுடன்** விளாதிகாவ்காஸை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்கிறார். காரணம்: டிஃப்லிஸில் கடைகள் திறந்திருக்கும், மது இருக்கும், பழங்கள் மலிவு, பத்திரிகைகள் நிறைய இருக்கும்.

வெளியேற அனுமதி கேட்கும்போது, "என் **புரட்சிகர நாடகத்தை** அரங்கேற்ற" டிஃப்லிஸ் செல்வதாகக் கூறுகிறார். ஆனால் நாடகத்தில் புரட்சி என எதுவும் இல்லை என்று அவருக்கே தெரியும்.

**இறுதிக் காட்சி: சிறப்புப் பிரிவு**

அனுமதிச் சீட்டு அலுவலகத்தில், துப்பாக்கி ஏந்திய ஒரு இளைஞர் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தி, உறையில் அனுமதிச் சீட்டை வைத்து, மற்றொரு துப்பாக்கி ஏந்தியவரிடம் ஒப்படைத்து, "**சிறப்புப் பிரிவுக்கு** அழைத்துச் செல்லுங்கள்" என்று கூறுகிறார்.

வழியில், துப்பாக்கி ஏந்தியவர் "தப்பி ஓட முயற்சிக்காதீர்கள்" என்று "நட்பாக" எச்சரிக்கிறார். கதாசிரியர் நேர்மையாக "நீங்கள் கெஞ்சினாலும் நான் ஓடமாட்டேன்" என்று பதிலளித்து, ஒரு சிகரெட் நீட்டுகிறார். இருவரும் புகைத்துக்கொண்டே, நண்பர்களைப் போல, விசாரணை அறைக்குச் செல்கிறார்கள்.

---

### மைய நையாண்டி

**"புரட்சிகர நாடகம்" என்பது போலி**: நாடகத்தில் புரட்சி என எதுவும் இல்லை; டிஃப்லிஸ் செல்வதற்கான காரணம் முழுக்க கற்பனை. ஆனால் அதிகார அமைப்பு அதை தீவிரமாக விசாரிக்கிறது.

**"போஹேமியா" என்ற தலைப்பின் முரண்**: உண்மையான போஹேமியா என்பது பாரிஸ் அட்டிக்கில் வாழும் கலைஞர்களின் காதல், வறுமை, சுதந்திரம். ஆனால் புல்காகோவின் "போஹேமியா" — விளாதிகாவ்காஸின் பசி, தணிக்கை, ஒரு மோசமான நாடகத்திற்காக கண்ணியத்தை விற்பது.

**சுய விமர்சனம்**: புல்காகோவ் 1925 ஜனவரி 4-ஆம் தேதி தனது நாட்குறிப்பில் எழுதினார்: "இன்று 'கிராஸ்னயா நிவா'வின் 1-ஆம் இதழில் 'போஹேமியா' வெளியிடப்பட்டது... இதை மீண்டும் படித்தேன், மிகவும் பிடித்தது. ஆனால் ஒரு விஷயம் அதிர்ச்சியளித்தது: **வெட்கமற்ற வறுமையின் வாசனை** இந்த வரிகளில் இருந்து வருகிறது. நாங்கள் பசிக்கு மிகவும் பழக்கப்பட்டு, அதை வெட்கப்படவில்லை. இப்போது வெட்கமாக இருக்கிறது".

---

### வரலாற்றுப் பின்னணி

கதையில் உள்ள "புரட்சிகர நாடகம்" — புல்காகோவ் 1921 வசந்த காலத்தில் விளாதிகாவ்காஸில் அரங்கேற்றிய "முல்லாவின் மகன்கள்" (Сыновья муллы). அந்த நேரத்தில் நகரில் வெள்ளைப் படை நிலத்தடி அமைப்பு இருந்தது. புல்காகோவின் மனைவி பின்னர் நினைவு கூர்ந்தார்: "நாங்கள் அங்கே இன்னும் இருந்திருந்தால், எங்களை சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்கள்... அதனால் தான் வெளியேற வேண்டியிருந்தது".