சிச்சிகோவின் சாகசங்கள்
முன்னுரை மற்றும் முடிவுரையுடன் கூடிய இரு பாகங்களைக் கொண்ட ஒரு கவிதை
"அவற்றைப் பிடி, பிடி, முட்டாளே!" என்று செலிஃபானை நோக்கிக் கத்தினான் சிச்சிகோவ்.
"என் வாளால் உன்னை வெட்டிச் சாய்த்துவிடுவேன்!" என்று ஒரு தூதுவன் அவர்களை நோக்கி வேகமாக குதிரையில் வந்தபடி கத்தினான்; அவனுக்கு ஒரு கெஜம் அகலமான மீசை இருந்தது. "இது அரசாங்க வண்டி என்பது தெரியவில்லையா—உன் ஆன்மா நரகத்திற்குப் போகட்டும்—கண் தெரியவில்லையா?"
முன்னுரை
ஒரு விசித்திரமான கனவு... சாத்தான்—அந்தப் பிறவி நகைச்சுவையாளன்—நிழல்களின் உலகின் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டது போலிருந்தது; அதன் நுழைவாயிலுக்கு மேலே "இறந்த ஆன்மாக்கள்" (Dead Souls) என்ற வாசகம் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு நித்திய விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. இறந்தவர்களின் ராஜ்ஜியம் அசைவுகொள்ள, முடிவில்லாத ஒரு ஊர்வலம் வெளியே வரத் தொடங்கியது.
கரடித் தோல் அங்கி அணிந்த மனிலோவ்; வேறொருவரின் வண்டியில் நோஸ்த்ரேவ்; தீயணைப்பு வண்டியின் மீது டெர்ஜிமோர்டா; செலிஃபான், பெட்ருஷ்கா, ஃபெடினியா...
அனைவருக்கும் பின்னால் வந்துகொண்டிருந்தான் அவன்—பாவெல் இவனோவிச் சிச்சிகோவ்—தனது புகழ்பெற்ற 'பிரிட்கா' (britchka) வண்டியில்.
அந்தப் பலதரப்பட்ட கூட்டமும் சோவியத் ரஷ்யாவை நோக்கிப் புறப்பட்டது; அங்கே வியக்கத்தக்க நிகழ்வுகள் அரங்கேறின. அந்த நிகழ்வுகள் என்னவென்பதை அடுத்தடுத்த பகுதிகள் விவரிக்கும்...
I
மாஸ்கோவில் தனது 'பிரிட்கா' வண்டியிலிருந்து ஒரு காருக்கு மாறிய சிச்சிகோவ், நகரின் மேடுபள்ளமான சாலைகளில் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது கோகோலை (Gogol) வசைபாடினான்:
"அந்தச் சாத்தானின் மகனின் கண்களுக்குக் கீழே வைக்கோல் போர்களைப் போன்ற வீக்கங்கள் வரட்டும்! அவன் என் நற்பெயரை அடியோடு கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கிவிட்டான், அதனால் நான் எங்கும் என் முகத்தைக் காட்ட முடியாத நிலை. ஏனென்றால், நான் தான் சிச்சிகோவ் என்று தெரிந்துவிட்டால், அவர்கள் என்னை உடனடியாகத் துரத்தி நரகத்திற்கே அனுப்பிவிடுவார்கள்! என்னை வெறும் துரத்திவிட்டால் கூட அது ஒரு கருணைதான்—கடவுள் காப்பாற்ற வேண்டும், நான் லுப்யங்காவில் (Lubyanka) சிறைப்பட்டுக்கிடக்கும் நிலை வராமல் இருக்கட்டும்." இவையெல்லாம் கோகோலின் வேலைதான்—அவனும் அவன் வம்சமும் நாசமாகப் போகட்டும்...
இப்படியே சிந்தித்தபடி, நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் புறப்பட்டுச் சென்ற அதே சத்திரத்தின் வாயிலுக்குள் அவன் காரைச் செலுத்தினான். அங்குள்ள அனைத்தும் அப்படியே இருந்தன: சுவர்களின் பிளவுகளிலிருந்து கரப்பான் பூச்சிகள் எட்டிப் பார்த்தன—அவை முன்பை விட அதிகமாகவே இருந்தன—ஆயினும் சில சிறிய மாற்றங்கள் இருந்தன. உதாரணமாக, "விடுதி" (Inn) என்ற பலகைக்கு பதிலாக, "தங்கும் அறை எண்..." என்று எழுதப்பட்ட ஒரு பலகை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; மேலும், இயல்பாகவே, அங்கு நிலவிய அழுக்கும் அசுத்தமும் கோகோல் (Gogol) ஒருபோதும் கற்பனை செய்திராத வகையிலானதாக இருந்தன.
"ஒரு அறை வேண்டும்!"
"உங்கள் அனுமதிச் சீட்டைக் காட்டுங்கள்!"
புத்திசாலியான பாவெல் இவனோவிச் ஒரு கணம் கூடத் திகைத்துப்போகவில்லை.
"மேலாளரை அழையுங்கள்!"
*டமார்!* அந்த மேலாளர் ஒரு பழைய அறிமுகமானவராகவே இருந்தார்: வழுக்கைத் தலையன் மாமா பிமென்—அவர் ஒரு காலத்தில் "அகுல்காஸ்" (Akulka’s) என்ற விடுதியை நடத்தியவர்; பின்னர் ட்வெர்ஸ்காயா (Tverskaya) தெருவில் ஒரு கஃபே-வை தொடங்கியவர். அது ஜெர்மானிய பாணி அம்சங்களைக் கொண்ட ஒரு ரஷ்ய பாணி விடுதி—அங்கு *அர்ஷாத்* (arshads) மதுபானங்கள், மூலிகை மதுபானங்கள் மற்றும் நிச்சயமாக, பாலியல் தொழிலாளிகள் என அனைத்தும் இருந்தன. விருந்தினரும் மேலாளரும் ஒருவரையொருவர் கட்டியணைத்துக்கொண்டு ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டனர்; எந்தவித அனுமதிச் சீட்டும் இல்லாமலேயே அந்த விஷயம் உடனடியாகத் தீர்க்கப்பட்டது. பாவெல் இவனோவிச் கடவுள் கொடுத்ததைச் சிறிது உண்டுவிட்டு, ஒரு வேலையை அல்லது பதவியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அவசரமாகச் சென்றார்.
II
அவர் எல்லா இடங்களிலும் தோன்றினார்; சற்று சாய்ந்து வணங்கும் பாணியாலும், தனக்கே உரித்தான பரந்த அறிவாலும் அனைவரையும் கவர்ந்தார்.
"இந்தக் கேள்வித்தாளைப் பூர்த்தி செய்யுங்கள்."
அவர்கள் பாவெல் இவனோவிச்சிடம் ஒரு முழு *அர்ஷின்* (arshin - சுமார் 28 அங்குல நீளம்) நீளமுள்ள படிவத்தை நீட்டினர். அதில் நூறு மிகவும் நுணுக்கமான கேள்விகள் இருந்தன: எங்கிருந்து வருகிறார்? எங்கு சென்றிருந்தார்? ஏன் சென்றிருந்தார்?
பாவெல் இவனோவிச் ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் குறைவான நேரத்திலேயே அந்த முழுத் தாளையும் பூர்த்தி செய்துவிட்டார். அதை ஒப்படைக்கும்போது மட்டும் அவரது கை லேசாக நடுங்கியது. "சரி," என்று அவர் நினைத்தார், "இப்போது நான் எவ்வளவு சிறந்தவன் என்பதை அவர்கள் படித்துப் பார்ப்பார்கள், பிறகு..."
ஆனால், எதுவுமே நடக்கவில்லை.
ஒரு காரணம், யாரும் அந்தப் படிவத்தைப் படிக்கவில்லை; மற்றொன்று, அது பதிவு செய்யும் மேஜையில் இருந்த ஒரு இளம் பெண்ணின் கையில் சிக்கியது. அவர் அதை வழக்கமான நடைமுறையின்படி கையாண்டார்: உள்வரும் அஞ்சலுக்குப் பதிலாக வெளியே செல்லும் அஞ்சலாக அதைப் பதிவு செய்துவிட்டு, உடனடியாக அதை எங்கோ தள்ளிவிட்டார்; அதனால் அந்தப் படிவம் எந்தத் தடயமும் இல்லாமல் மறைந்துபோனது.
சிச்சிகோவ் (Chichikov) ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டுத் தன் வேலையைத் தொடங்கினார்.
III
அதற்குப் பிறகு காரியங்கள் மிகவும் சுமுகமாகவே நடந்தன. முதலில், சிச்சிகோவ் சுற்றிலும் பார்த்தபோது, தான் சார்ந்த அதே 'வகை' ஆட்கள் எல்லா இடங்களிலும் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். உணவுப் பொருட்கள் (ரேஷன்) விநியோகிக்கப்படும் இடத்திற்குச் சென்றபோது, ஒரு குரல் அவனுக்குக் கேட்டது:
"உங்களைப் போன்ற மோசடிக்காரர்களை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்: ஒரு உயிருள்ள பூனையைப் பிடித்து, அதன் தோலை உரித்துவிட்டு, அதை ரேஷன் என்று சொல்லி ஏமாற்றுவீர்கள்! இப்போது எனக்கு 'காஷா' (தானியக் கூழ்) உடன் ஆட்டு இறைச்சித் துண்டு ஒன்றைக் கொடுங்கள். ஏனென்றால், அந்தத் தவளை இறைச்சி ரேஷனைச் சர்க்கரையில் புரட்டித் தந்தால் கூட நான் வாயில் வைக்கமாட்டேன்; அந்த அழுகிய ஹெர்ரிங் மீனையும் நான் தொடமாட்டேன்!"
அவன் உற்றுப் பார்த்தான்—அது சோபகேவிச்.
அங்கு வந்த உடனேயே, அவன் செய்த முதல் காரியம் தனது ரேஷனைக் கேட்பதுதான். உண்மையில் அவனுக்கு அது கிடைத்தது! அதைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, கூடுதலாக இன்னொன்று கேட்டான். அவனுக்கு இன்னொன்று கிடைத்தது. அதுவும் போதவில்லை! எனவே அவர்கள் அவனுக்கு இரண்டாவது பங்கை வீசினார்கள்; சாதாரணப் பங்கு கிடைத்த பிறகு, அவர்கள் அவனுக்கு 'சிறப்புத் தொழிலாளி' (shock-worker) தரத்திலான பங்கை வழங்கினார்கள். அதுவும் போதவில்லை! அவர்கள் அவனுக்கு ஏதோ ஒரு 'கவச' (மிக அதிகச் சத்துமிக்க/கடினமான) ரேஷனைக் கொடுத்தார்கள். அதை அவன் விழுங்கிவிட்டு, மேலும் கேட்டான். அதைக் கேட்டு அவன் பெரும் கூச்சலையும் கலாட்டாவையும் செய்தான்! அங்கிருந்த அனைவரையும் 'கிறிஸ்துவை விற்றவர்கள்' என்று திட்டி, அவர்கள் அனைவரும் மோசடிக்காரர்கள் என்று முழங்கினான்; அங்கிருந்த ஒரே நல்ல மனிதன் அந்த எழுத்தர் மட்டும்தான் என்று கூறினான்—ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவனும் ஒரு பன்றிதான்!
அதனால் அவர்கள் அவனுக்கு 'கல்வியாளர்' (Academic) தரத்திலான ரேஷனைக் கொடுத்தார்கள். சோபகேவிச் தனது ரேஷனைப் பெறுவதைப் பார்த்த சிச்சிகோவ், தானும் அதைப் பெறுவதற்கான ஏற்பாடுகளை உடனடியாகச் செய்துகொண்டான். இயல்பாகவே, அவன் சோபகேவிச்சையும் மிஞ்சிவிட்டான். தனக்காகவும், இல்லாத மனைவி மற்றும் குழந்தைக்காகவும், செலிஃபான் மற்றும் பெட்ருஷ்காவுக்காகவும், பெட்ரிஷ்சேவிடம் தான் குறிப்பிட்ட அந்த மாமாவுக்காகவும், உண்மையில் இல்லாத வயதான தாய்க்காகவும் ரேஷனைப் பெற்றான். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் 'கல்வியாளர்' தரத்திலான ரேஷனைப் பெற்றான்—எவ்வளவுக்கென்றால், அவனது உணவுப் பொருட்கள் லாரிகள் மூலம் விநியோகிக்கப்படும் அளவுக்கு அவை குவிந்தன.
இவ்வாறு தனது உணவுத் தேவையை உறுதி செய்துகொண்ட பிறகு, வேலைவாய்ப்புகளைப் பெறுவதற்காக அவன் மற்ற நிறுவனங்களை நோக்கிச் சென்றான். ஒரு நாள், குஸ்னெட்ஸ்கி தெருவில் காரில் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அவன் நோஸ்டிரேவைச் சந்தித்தான். நோஸ்டிரேவ் உடனடியாகத் தனது கைக்கடிகாரத்தையும் சங்கிலியையும் ஏற்கனவே விற்றுவிட்டதாக அறிவித்தான்; உண்மையில், அவன் இரண்டையும் அணிந்திருக்கவில்லை. ஆனாலும் நோஸ்டிரேவ் மனம் தளரவில்லை. லாட்டரியில் தனக்குக் கிடைத்த அதிர்ஷ்டத்தை அவன் விவரித்தான்—அரை பவுண்டு சமையல் எண்ணெய், ஒரு விளக்குக் கூம்பு, மற்றும் குழந்தைகளின் காலணிகளுக்கான உள்ளங்கால்கள் ஆகியவற்றை வென்றான்—அதன்பிறகு ஏற்பட்ட தொடர் துரதிர்ஷ்டங்களையும், அதில் அந்த அயோக்கியன் தனது சொந்தப் பணத்தில் அறுநூறு மில்லியனை வீச நேர்ந்ததையும் கூறினான். ஏற்றுமதிக்காக வ்னெஷ்டோர்க்கிற்கு ஒரு தொகுதி உண்மையான காகசியன் கத்திகளை வழங்கத் தான் முன்மொழிந்திருந்ததையும் அவன் கூறினான். மேலும் அவன் அவற்றை *வழங்கியும்* விட்டான். அந்தக் கத்திகளில் "மாஸ்டர் சவேலி சிபிரியாகோவ்" என்ற பொறிப்பைக் கவனித்து, மொத்தத் தொகுதியையும் நிராகரித்த அந்த ஆங்கிலேயக் கயவர்கள் மட்டும் குறுக்கிடாமல் இருந்திருந்தால், அந்த ஒப்பந்தத்தில் அவன் பெரும் செல்வம் ஈட்டியிருப்பான். அவன் சிச்சிகோவைத் தனது ஹோட்டல் அறைக்கு இழுத்துச் சென்று, பிரான்சிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் அற்புதமான காக்னாக்கை அவனுக்குக் கொடுத்தான்... ...அங்கு, கள்ளச்சாராயத்தின் (moonshine) தாக்கம் அவன் மீது முழுமையாகப் படர்ந்திருந்தது. இறுதியில், அவன் அடுக்கடுக்காகப் பொய்களைக் கூறத் தொடங்கினான்; தனக்கு 800 *அர்ஷின்* (arshin) அளவுள்ள துணியும், தங்க வேலைப்பாடுகள் கொண்ட நீல நிறக் காரும், தூண்கள் கொண்ட கட்டிடத்தில் ஒரு இடத்திற்கான அனுமதியும் வழங்கப்பட்டதாக அவன் பிடிவாதமாகக் கூறினான்.
அவனது மைத்துனன் மிஷுயேவ் (Mizhuev) சந்தேகம் தெரிவித்தபோது, அவன் அவரைத் திட்டித் தீர்த்தான்—அவரை "சோஃப்ரோன்" (Sofron) என்று அழைக்காமல், வெறும் "கயவன்" என்று அழைத்தான்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவன் சிச்சிகோவிற்கு (Chichikov) மிகுந்த தொல்லை கொடுப்பவனாக மாறினான்; அவனிடமிருந்து எவ்வளவு விரைவாகத் தப்பிக்கலாம் என்றே சிச்சிகோ நினைத்தான்.
ஆனால் நோஸ்ட்ரெவின் (Nozdrev) கதைகள், அவனுக்குத் தானே வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் ஈடுபடும் எண்ணத்தை ஏற்படுத்தின.
IV.
அப்படியே அவன் செய்தான். அவன் படிவங்களை நிரப்பி, செயலில் இறங்கி, மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டான். இரட்டை அடுக்கு ஆட்டுத்தோல் கோட்டுகளை அணிந்து எல்லை வழியாக ஆடுகளைக் கடத்தினான்—அதற்கு அடியில் பிராபண்ட் (Brabant) சரிகை வேலைப்பாடுகள் கொண்ட துணிகளை மறைத்து வைத்திருந்தான்; வைரங்களை வண்டிச் சக்கரங்கள், இழுவை கம்பிகள் (tow-bars), காதுகள் மற்றும் கடவுளுக்கே வெளிச்சமான வேறு பல இடங்களிலும் வைத்து அவன் கடத்தினான்.
சிறிது காலத்திலேயே, அவன் சுமார் ஐந்நூறு "ஆரஞ்சுப் பழங்கள்" (அதாவது, ஐந்நூறு தங்க நாணயங்கள்) மதிப்பிலான மூலதனத்தைச் சேர்த்தான்.
ஆனால் அவன் அதோடு நின்றுவிடவில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தை குத்தகைக்கு எடுப்பதற்காக அதிகாரப்பூர்வ விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பித்தான்; அதிலிருந்து அரசுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய அபரிமிதமான நன்மைகளை மிகத் தெளிவாக விவரித்தான்.
அலுவலகத்தில் இருந்த அதிகாரிகள் வாயடைத்துப் போயினர்—கிடைக்கக்கூடிய லாபம் உண்மையில் மிகப்பெரியதாக இருந்தது. அந்த நிறுவனம் எது என்று குறிப்பிடுமாறு அவர்கள் அவனிடம் கேட்டனர். நிச்சயமாக. ட்வெர்ஸ்கோய் பவுல்வர்டில் (Tverskoy Boulevard), ஸ்ட்ராஸ்ட்னோய் மடாலயத்திற்கு (Strastnoy Monastery) நேர் எதிரே—தெருவின் மறுபுறத்தில்—"பாம்புஷ் ஆன் ட்வெர்புல்" (Pampush on Tverbul) என்ற பெயரில் ஒரு இடம் இருந்தது. அவர்கள் உரிய அதிகாரிகளுக்கு விசாரணை ஒன்றை அனுப்பினர்: அப்படி ஒரு இடம் இருக்கிறதா? பதில் வந்தது: ஆம், அது மாஸ்கோ மக்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதான். மிக நன்று.
"தொழில்நுட்ப ரீதியான செலவு மதிப்பீட்டைச் சமர்ப்பியுங்கள்."
சிச்சிகோ ஏற்கனவே அந்த மதிப்பீட்டைத் தனது கோட்டிற்குள் வைத்திருந்தான்.
அவர்கள் அவனுக்குக் குத்தகையை வழங்கினர். சிச்சிகோ சற்றும் தாமதிக்காமல் உரிய அலுவலகத்திற்கு விரைந்தான்:
"முன்பணத்தை நான் பெற விரும்புகிறேன்."
"முறையாகக் கையொப்பமிடப்பட்டு முத்திரையிடப்பட்ட அறிக்கையை மூன்று பிரதிகளாகச் சமர்ப்பியுங்கள்." இரண்டு மணி நேரத்திற்குள்ளேயே அவர் அந்த அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தார். அனைத்தும் மிகச் சரியாக இருந்தன. வானத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்களைப் போல ஏராளமான முத்திரைகள் அதில் இருந்தன; அனைத்துக் கையொப்பங்களும் இடம்பெற்றிருந்தன.
"மேலாளர் சார்பாக - நியூவாஷாய்-கோரிட்டோ; செயலாளர் சார்பாக - குவ்ஷின்னோயே ரிலோ; கட்டண மற்றும் விலை நிர்ணய ஆணையத்தின் தலைவர் சார்பாக - எலிசவெட்டா வொரோபே."
"சரி. இதோ உங்களுக்கான பணப் பட்டுவாடா ஆணை."
மொத்தத் தொகையைப் பார்த்ததும் காசாளர் ஒருவித முணுமுணுப்புடன் சத்தம் எழுப்பினார்.
சிச்சிகோவ் பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான ரசீதில் கையெழுத்திட்டு, குதிரை பூட்டிய மூன்று வண்டிகளில் அப்பணத்தை ஏற்றி எடுத்துச் சென்றார்.
பின்னர், மற்றொரு அலுவலகத்திற்குச் சென்றார்:
"எனது சரக்கு இருப்பை ஈடாக வைத்து ஒரு கடன் பெற விரும்புகிறேன்."
"அந்தச் சரக்குகளை எங்களிடம் காட்டுங்கள்."
"மகிழ்ச்சியுடன் காட்டுகிறேன். தயவுசெய்து ஒரு முகவரை (agent) என்னுடன் அனுப்புங்கள்."
"ஒரு முகவரை நியமியுங்கள்!"
நம்ப முடிகிறதா? அந்த முகவர் அவருக்கு நன்கு அறிமுகமான யெமெல்யன் ரோடோஸே என்பவர் தான்.
சிச்சிகோவ் அவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார். அருகிலிருந்த ஒரு நிலவறைக்கு அவரை அழைத்துச் சென்று சரக்கு இருப்பைக் காட்டினார். அங்கே எண்ணற்ற, மிகப் பெரிய அளவிலான சரக்குகள் குவிந்து கிடப்பதைக் கண்டார் யெமெல்யன்.
"ம்ம்... இவை அனைத்தும் உங்களுடையதா?"
"அனைத்தும் என்னுடையதே."
"அப்படியானால்," என்றார் யெமெல்யன், "வாழ்த்துகள். நீங்கள் வெறும் கோடீஸ்வரர் மட்டுமல்ல—நீங்கள் ஒரு ட்ரில்லியன் அதிபர் (trillionaire)!"
அவர்களுடன் வந்திருந்த நோஸ்ட்ரெவ், அந்த உற்சாகத் தீயில் மேலும் எண்ணெய் ஊற்றினான்:
"அந்த வாயில் வழியாகச் செல்கிறதே, பூட்ஸ் காலணிகள் நிறைந்த வண்டி, அதைப் பார்க்கிறீர்களா?" என்று அவன் கேட்டான். "அவையும் அவருடைய பூட்ஸ்கள் தான்." பின்னர், உற்சாக மிகுதியால் யெமெல்யனை வெளியே இழுத்துச் சென்று சுட்டிக்காட்டினான்:
"அந்தக் கடைகளைப் பார்க்கிறீர்களா? அவை அனைத்தும் அவருடையவை. தெருவின் இந்தப் பக்கத்தில் உள்ள அனைத்தும் அவருடையவை. அந்தப் பக்கத்தில் உள்ள பொருட்களும் அவருடையவைதான். அந்த டிராம் வண்டியைப் பார்க்கிறீர்களா? அதுவும் அவருடையது. தெரு விளக்குகள்?.. அவையெல்லாம் அவருடையவை. பார்க்கிறீர்களா? பார்க்கிறீர்களா?"
அவன் யெமெல்யனை எல்லா திசைகளிலும் சுழற்றிச் சுழற்றி அதைக் காட்டினான்.
இறுதியில் யெமெல்யன் கெஞ்சும் குரலில் சொன்னான்:
"நான் நம்புகிறேன்! நான் பார்க்கிறேன்... தயவுசெய்து என்னைச் சற்று மூச்சுவிட விடுங்கள்." அவர்கள் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பினார்கள்.
அங்கே அவர்கள் கேட்டார்கள்:
“என்ன விஷயம்?”
யெமெல்யான் சாதாரணமாகத் தன் கையை அசைத்தார்:
“அது,” என்று அவர் கூறினார், “விவரிக்க முடியாத ஒன்று!”
“சரி, அது விவரிக்க முடியாதது என்றால்—அவருக்கு ‘n+1’ பில்லியன் தொகையை வழங்குங்கள்.”
V
அப்போதிலிருந்து, சிச்சிகோவின் தொழில் வாழ்க்கை வியக்கத்தக்க வகையில் ஒரு புதிய திருப்பத்தை அடைந்தது. அவர் சாதித்த விஷயங்கள் கற்பனைக்கு எட்டாதவை. மரத்தூளிலிருந்து இரும்பை உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒரு அறக்கட்டளையை அவர் நிறுவினார்; அதற்காகக் கடனும் பெற்றார். ஒரு மிகப்பெரிய கூட்டுறவு அமைப்பில் பங்குதாரரான அவர், அழுகிய இறைச்சியால் செய்யப்பட்ட சாசேஜ்களை (sausages) மாஸ்கோ மக்கள் அனைவருக்கும் உண்ணக் கொடுத்தார். மாஸ்கோவில் இக்காலத்தில் “எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்” என்று கேள்விப்பட்ட நில உரிமையாளர் கொரோபோச்கா, சில சொத்துக்களை வாங்க விரும்பினார்; சிச்சிகோவ், ஜமுக்ரிஷ்கின் மற்றும் உதேஷிதெல்னி ஆகியோருடன் இணைந்து, பல்கலைக்கழகத்திற்கு எதிரே இருந்த ‘மனேஜ்’ (Manege) கட்டிடத்தை அவருக்கு விற்றார். ஒரு நகரத்தின் குறுக்கே பயணம் செய்யவே மூன்று ஆண்டுகள் ஆகும் அளவுக்குப் பெரிய அந்த நகரத்திற்கு மின்சாரம் வழங்கும் ஒப்பந்தத்தை அவர் வென்றார்; பின்னர் முன்னாள் நகர ஆளுநருடன் தொடர்புகொண்டு, ஒரு வேலியை அகற்றிவிட்டு, அது ஒரு நகரத் திட்ட வரைபடம் போலத் தோற்றமளிக்கும் வகையில் சில குச்சிகளை நட்டு வைத்தார். மின்மயமாக்கலுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிதியைப் பொறுத்தவரை, கேப்டன் கோபெய்கினின் கும்பல் அதைத் திருடிவிட்டதாக அவர் அறிக்கை அளித்தார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் அற்புதங்களை நிகழ்த்தினார். விரைவில், சிச்சிகோவ் ஒரு டிரில்லியன் அதிபர் என்ற வதந்தி மாஸ்கோ முழுவதும் பரவியது. பல்வேறு நிறுவனங்கள் அவரை ஒரு நிபுணராகப் பணியமர்த்த முண்டியடித்தன. சிச்சிகோவ் ஏற்கனவே ஐந்து பில்லியன் செலவில் ஐந்து அறைகள் கொண்ட ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார்; ‘எம்பயர்’ (Empire) உணவகத்தில் உணவருந்திக்கொண்டிருந்தார்.
VI
ஆனால், திடீரென ஒரு வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
கோகோல் சரியாகக் கணித்தபடியே, சிச்சிகோவின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானவர் நோஸ்த்ரேவ் ஆவார்; அதேவேளையில் கொரோபோச்கா இறுதி அடியை அடித்தார். எந்தத் தீய நோக்கமும் இல்லாமல், வெறும் போதையில் இருந்தபோது, குதிரைப் பந்தய மைதானத்தில் நோஸ்த்ரேவ் அந்த மரத்தூள் திட்டம் பற்றியும், இல்லாத ஒரு நிறுவனத்தை சிச்சிகோவ் குத்தகைக்கு எடுத்தது பற்றியும் உளறிக் கொட்டினார்; இறுதியாக, சிச்சிகோவ் ஒரு மோசடிக்காரர் என்றும், அவரைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும் என்றும் கூறினார்.
மக்கள் மத்தியில் சந்தேகம் எழுந்தது; அந்த வதந்தி காட்டுத்தீ போலப் பரவியது. நிலைமை இன்னும் மோசமாகும் வகையில், முட்டாள்தனமான கொரோபோச்கா ஒரு அலுவலகத்திற்குள் அத்துமீறி நுழைந்து, 'மனேஜ்' (Manege) கட்டிடத்தில் எப்போது ஒரு பேக்கரியைத் திறக்கலாம் என்று கேட்கத் தொடங்கினாள். 'மனேஜ்' என்பது ஒரு அரசுக்குச் சொந்தமான கட்டிடம் என்றும், அதை விலைக்கு வாங்கவோ அல்லது அதற்குள் வணிகம் எதையும் தொடங்கவோ முடியாது என்றும் அதிகாரிகள் அவளுக்கு விளக்க முயன்றனர்; ஆனால், அந்த முட்டாள் பெண்ணுக்கு அது எதுவும் புரியவில்லை.
இதற்கிடையில், சிச்சிகோவ் பற்றிய வதந்திகள் மிகவும் மோசமான திசையில் பரவின. சிச்சிகோவ் எத்தகைய குணம் கொண்டவன், அவன் எங்கிருந்து வந்தான் என்பது குறித்து மக்கள் யோசிக்கத் தொடங்கினர். விதவிதமான வதந்திகள் பரவின; ஒவ்வொன்றும் முந்தையதை விடக் கொடூரமாகவும் நம்பமுடியாத வகையிலும் இருந்தன. மக்களின் மனங்களில் ஒருவிதப் பதற்றமும் கலக்கமும் குடிகொண்டன. தொலைபேசிகள் ஒலித்தன, கூட்டங்கள் கூட்டப்பட்டன... ஒரு கமிஷனைத் தொடர்ந்து அடுத்தடுத்துப் பல கமிஷன்கள் அமைக்கப்பட்டன.
...கவனிப்புகள், வீட்டுவசதித் துறைக்கான மேற்பார்வைக் குழு, வீட்டுவசதித் துறையிலிருந்து மக்கள் சுகாதார ஆணையம், அங்கிருந்து கைவினைத் தொழில் தலைமை நிர்வாகம், அங்கிருந்து மக்கள் கல்வி ஆணையம், பின்னர் 'புரோலட்கல்ட்' (Proletkult) அமைப்பு எனத் தொடர் நடவடிக்கைகள் அமைந்தன.
அவர்கள் நோஸ்த்ரேவை (Nozdrev) நாடிச் சென்றனர். இது நிச்சயமாக ஒரு முட்டாள்தனமான செயல். நோஸ்த்ரே ஒரு பொய்யர் என்றும், அவர் சொல்வதில் ஒரு வார்த்தையைக்கூட நம்ப முடியாது என்றும் அனைவருக்கும் தெரியும். ஆயினும், நோஸ்த்ரே வரவழைக்கப்பட்டார்; அவரும் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதிலளித்தார்.
சிச்சிகோவ் (Chichikov) உண்மையில் இல்லாத ஒரு நிறுவனத்தைத்தான் குத்தகைக்கு எடுத்திருந்தார் என்றும், அப்படிச் செய்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்றும்—ஏனெனில் மற்ற அனைவரும் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்—நோஸ்த்ரே கூறினார். சிச்சிகோவ் ஒரு 'வெள்ளை ராணுவ' (White Guard) உளவாளியா என்று கேட்டபோது, அவர் ஆம் என்று பதிலளித்தார்; அத்துடன், சமீபத்தில் அவரைச் சுட்டுக் கொல்ல ஒரு முயற்சி நடந்ததாகவும், ஆனால் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அது நிறைவேறவில்லை என்றும் கூறினார். சிச்சிகோவ் கள்ள நோட்டு அடிப்பவரா என்று கேட்டபோது, அவர் ஆம் என்று கூறியதுடன், சிச்சிகோவின் அபாரமான தந்திரம் குறித்த ஒரு கதையையும் சொன்னார்: அரசாங்கம் புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை வெளியிடத் திட்டமிட்டிருப்பதை அறிந்த சிச்சிகோவ், 'மரியினா ரோஷா' (Maryina Roshcha) பகுதியில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து, 18 பில்லியன் ரூபிள் மதிப்பிலான கள்ள நோட்டுகளைத் தயாரித்தாராம்—அதுவும் உண்மையான நோட்டுகள் புழக்கத்திற்கு வருவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே! அதிகாரிகள் அந்த வீட்டைச் சோதனையிட்டு முத்திரையிட்டபோது, சிச்சிகோவ் ஒரே இரவில் கள்ள நோட்டுகளையும் உண்மையான நோட்டுகளையும் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டாராம்; அதனால் சாத்தானால் கூட எது உண்மையான நோட்டு, எது கள்ள நோட்டு என்று பிரித்தறிய முடியாத நிலை ஏற்பட்டதாம். சிச்சிகோவ் வெளிநாட்டிற்குத் தப்பிச் செல்வதற்காகத் தனது பில்லியன் கணக்கான பணத்தை வைரங்களாக மாற்றிக்கொண்டது உண்மையா என்று கேட்டபோது, நோஸ்த்ரே அதை உறுதிப்படுத்தினார்; மேலும், அந்தத் திட்டத்திற்குத் தான் தனிப்பட்ட முறையில் உதவியதாகவும், தான் இல்லாவிட்டால் அது நடந்திருக்காது என்றும் கூறினார். நோஸ்த்ரேவின் கதைகளைக் கேட்ட பிறகு, அனைவரும் மிகுந்த விரக்திக்கு ஆளானார்கள். சிச்சிகோவ் உண்மையில் யார் என்பதைக் கண்டறிய எந்த வழியும் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அந்தக் குழுவில் இருந்த ஒருவர் முன்வந்து செயல்படாமல் இருந்திருந்தால், இவையெல்லாம் எப்படி முடிந்திருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. உண்மைதான், மற்றவர்களைப் போலவே அவரும் கோகோலின் (Gogol) புத்தகத்தை ஒருபோதும் கையில் எடுத்ததில்லை; ஆனால் அவரிடம் ஓரளவு பொது அறிவு இருந்தது.
அவர் உரக்கக் கூறினார்:
— சிச்சிகோவ் (Chichikov) யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?
அனைவரும் ஒரே குரலில் கத்தினார்கள்:
— யார்?!
அவர் ஒருவிதக் கனத்த, தீவிரமான குரலில் சொன்னார்:
— ஒரு மோசடிக்காரன்.
VII
அப்போதுதான் அனைவருக்கும் உண்மை உறைத்தது. அவர்கள் பதற்றத்துடன் அந்தக் கேள்வித்தாளைத் தேடினார்கள். அது அங்கே இல்லை. வந்த அஞ்சல் பதிவேட்டைப் பார்த்தார்கள். ஒன்றுமில்லை. அலமாரியிலும் ஒன்றுமில்லை. பதிவாளரிடம் கேட்டார்கள். — "எனக்கு எப்படித் தெரியும்? இவான் கிரிகோரிச்சிடம் (Ivan Grigoryich) கேளுங்கள்."
இவான் கிரிகோரிச்சிடம் சென்றார்கள்:
— அது எங்கே?
— அது என் வேலையல்ல. செயலாளரிடம் கேளுங்கள், இன்னபிற...
பிறகு, முற்றிலும் எதிர்பாராத விதமாக—அது அங்கே, காகிதக் குப்பைத் தொட்டியில் கிடந்தது.
அவர்கள் அதைப் படிக்கத் தொடங்கினார்கள்; அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனார்கள்.
பெயர்? பாவெல் (Pavel). தந்தையின் பெயர்? இவானோவிச் (Ivanovich). குடும்பப் பெயர்? சிச்சிகோவ் (Chichikov). பதவி/நிலை? கோகோல் படைப்பின் கதாபாத்திரம். புரட்சிக்கு முந்தைய தொழில்? 'இறந்த ஆன்மாக்களை' (dead souls) விலைக்கு வாங்குதல். ராணுவச் சேவை நிலை? இதுவும் இல்லை, அதுவும் இல்லை; பேய்க்குத்தான் தெரியும் அது என்னவென்று. கட்சிச் சார்பு? ஆதரவாளர் (ஆனால் யாருக்கு என்று யாருக்கும் தெரியாது). எப்போதாவது நீதிமன்ற விசாரணைக்கு உட்பட்டதுண்டா? ஒரு அலை போன்ற ஜிக்-ஜாக் கோடு. முகவரி? முற்றத்திற்குள் நுழைந்து, வலதுபுறம் மூன்றாவது மாடிக்குச் செல்லவும்; தகவல் மையத்தில் உள்ள ஸ்டாஃப்-ஆபிசரின் மனைவி போடோச்சினாவிடம் (Podtochina) கேளுங்கள்—அவருக்குத் தெரியும்.
கையெழுத்து? *பேனாவை மையில் நனை!!*
அவர்கள் அதைப் படித்துவிட்டு அப்படியே உறைந்து நின்றார்கள். அவர்கள் அந்த அதிகாரி பாப்சின்ஸ்கியிடம் (Bobchinsky) கத்தினார்கள்:
"வேகமாக ட்வெர்ஸ்கோய் பவுல்வர்டுக்கு (Tverskoy Boulevard) ஓடு—அவன் வாடகைக்கு எடுத்திருக்கும் இடத்திற்கு—அப்புறம் அவனது சரக்குகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் முற்றத்திற்கும் போ; அங்கே ஏதாவது கிடைக்கலாம்!"
பாப்சின்ஸ்கி திரும்பி வந்தான். அதிர்ச்சியில் அவன் கண்கள் விரிந்திருந்தன.
"ஒரு விசித்திரமான சம்பவம்!"
"என்ன நடந்தது?!"
"அங்கே எந்தத் தொழிலும் இல்லை. அவன் புஷ்கின் (Pushkin) நினைவுச் சின்னத்தின் முகவரியைக் கொடுத்திருக்கிறான். அந்தச் சரக்கு அவனுடையது அல்ல—அது ARA-வினுடையது." இதைக் கேட்டதும் அனைவரும் கூச்சலிட்டனர்:
“அடக் கடவுளே! என்ன ஒரு தந்திரக்கார நரி! அவனுக்கு நாம் கோடிக்கணக்கில் பணத்தைக் கொடுத்தோம்! இப்போது அவனைப் பிடிக்க வேண்டிய நிலைமை வந்துவிட்டதே!” இப்படியாக, அவனைத் தேடும் படலம் தொடங்கியது.
VIII
அவர்கள் ஒரு பொத்தானை அழுத்தினர்:
“அந்தத் தூதுவனை (கூரியரை) வரவழையுங்கள்.”
கதவு திறந்தது, பெட்ருஷ்கா உள்ளே வந்தான். அவன் எப்போதோ சிச்சிகோவை விட்டுப் பிரிந்து, அந்த நிறுவனத்தில் தூதுவனாகப் பணியில் சேர்ந்திருந்தான்.
“இந்தப் பொட்டலத்தை உடனே எடுத்துக்கொண்டு புறப்படு.”
பெட்ருஷ்கா சொன்னான்:
“சரிங்க ஐயா.”
அவன் உடனே பொட்டலத்தை வாங்கினான், உடனே புறப்பட்டான், உடனே அதைத் தொலைத்தும்விட்டான். அவர்கள் கேரேஜில் இருந்த செலிஃபானை அழைத்தனர்:
“கார் வேண்டும். அவசரம்.”
“இதோ வருகிறேன்.”
செலிஃபான் மின்னல் வேகத்தில் செயல்பட்டான்; இன்ஜின் மீது ஒரு ஜோடி கதகதப்பான கால்சட்டையை மூடினான், தன் ஜாக்கெட்டை மாட்டிக்கொண்டான், ஓட்டுநர் இருக்கையில் பாய்ந்து ஏறினான், சீறினான், ஹார்ன் அடித்தான், வண்டியை வேகமாகச் செலுத்தினான்.
வேகமான பயணத்தை விரும்பாத ரஷ்யன் யார் இருக்கிறார்கள்?!
செலிஃபானுக்கும் அது பிடிக்கும்; அதனால், லுப்யங்கா சதுக்கத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவனுக்கு ஒரு தேர்வு இருந்தது: டிராம் வண்டி அல்லது ஒரு கடையின் பெரிய கண்ணாடிச் ஜன்னல். ஒரு நொடிப் பொழுதில், செலிஃபான் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்தான்; டிராம் வண்டியிலிருந்து விலகி, ஒரு சூறாவளியைப் போல, “காப்பாற்றுங்கள்!” என்று அலறியபடியே... ...நேராகக் கடையின் கண்ணாடிச் ஜன்னலை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே புகுந்தான்.
இந்த நிலையில், செலிஃபான்கள் மற்றும் பெட்ருஷ்காக்கள் போன்ற அனைவரையும் நிர்வகித்து வந்த டென்டெட்னிகோவிற்கே பொறுமை இழந்துவிட்டது.
"அவர்கள் எல்லோரையும் வேலையை விட்டு நீக்குங்கள்—தொலையட்டும்!"
அவர்கள் நீக்கப்பட்டனர். வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டனர். அங்கிருந்து மாற்று ஆட்கள் அனுப்பப்பட்டனர்: பெட்ருஷ்காவின் இடத்திற்குப் பிளூஷ்கினின் ப்ரோஷ்காவும், செலிஃபானின் இடத்திற்கு கிரிகோரியும் (அவன் 'ஓட்டுவான் ஆனால் ஒருபோதும் சேரமாட்டான்' என்று பெயர் பெற்றவன்) வந்தனர். இதற்கிடையில், வேலை மும்முரமாகத் தொடர்ந்தது!
"முன்பணப் பட்டுவாடாப் பட்டியல்!"
"இதோ இருக்கிறது."
"நியூவாஷாயா-கோரிட்டோவை இங்கே வரச் சொல்லுங்கள்."
ஆனால், அவனை வரவழைப்பது சாத்தியமில்லை என்பது தெரியவந்தது. நியூவாஷாயா (Neuvazhaya) சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் கட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தார்; அங்கு அவருக்குச் செய்வதற்கு வேறு எதுவும் இல்லாததால், உடனடியாக மாஸ்கோவை விட்டு வெளியேறியும் இருந்தார்.
"குவ்ஷின்னி ரைலோ (Kuvshinny Rylo)?"
அவர் பிராந்தியத் துறைக்கு வழிகாட்ட வெகு தொலைவிலுள்ள ஒரு பகுதிக்குச் சென்றிருந்தார்.
பிறகு அவர்கள் எலிசவெட் வொரோபே (Elizavet Vorobey) என்பவரைப் பற்றி விசாரிக்கத் தொடங்கினர். அப்படி ஒரு நபரே இல்லை! எலிசவெட்டா (Elizaveta) என்ற பெயரில் ஒரு தட்டச்சர் இருந்தார் என்பது உண்மைதான், ஆனால் 'வொரோபே' என்ற பெயர் அவரிடம் இல்லை. அதே சமயம், ஒரு துணைப் பிரிவின் தலைவரின் உதவிக்குக் கீழ் பணியாற்றிய 'ஜூனியர் கிளார்க்'கின் (இளநிலை எழுத்தர்) உதவியாளராக வொரோபே என்ற பெயரில் ஒருவர் இருந்தார்; ஆனால் அவர் 'எலிசவெட்டா' அல்ல!
அவர்கள் அந்தத் தட்டச்சரை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்:
"நீங்களா?!"
"அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை! நான் ஏன்? இங்கே உள்ள பெயர் *எலிசவெட்டா*—அதில் ஒரு 'கடினக் குறியீடு' (hard sign) உள்ளது—ஆனால் என் பெயரில் அது இல்லையே? சொல்லப்போனால், அது முற்றிலும் மாறுபட்டது..."
அவள் கண்ணீர் விட்டு அழுதாள். அவர்கள் அவளை விட்டுவிட்டனர்.
இதற்கிடையில், அவர்கள் வொரோபே விவகாரத்தில் மும்முரமாக இருந்தபோது, சட்ட ஆலோசகர் சமோஸ்விஸ்டோவ் (Samosvistov) சிச்சிகோவிடம் (Chichikov)—மறைமுகமாக—அந்த வழக்கு தொடர்பாகச் சில நகர்வுகள் தொடங்கவிருப்பதாகவும், இயல்பாகவே... ...ஓ, சிச்சிகோவ் எந்தத் தடயமும் இன்றி மறைந்துபோயிருந்தார்.
அந்த முகவரிக்கு வண்டியை ஓட்டிச் சென்றதெல்லாம் வீணாகவே முடிந்தது: வலதுபுறம் திரும்பியபோது, அங்கே எந்தத் தகவல் மையமும் இருக்கவில்லை—கைவிடப்பட்ட, சிதிலமடைந்த ஒரு பொது உணவகம் மட்டுமே இருந்தது. ஃபெட்டினியா என்ற துப்புரவுப் பெண்மணி வெளியே வந்து, அங்கு ஒரு ஆள் கூட இல்லை என்று அவர்களிடம் கூறினார்.
அருகிலேயே—இம்முறை இடதுபுறம் திரும்பியபோது—அவர்களுக்கு ஒரு தகவல் மையம் கிடைத்தது; ஆனால் அங்கே அமர்ந்திருந்தவர் அந்த அதிகாரியின் மனைவி அல்ல, மாறாக போட்ஸ்டெகா சிடோரோவ்னா என்ற பெண்மணி; இயல்பாகவே, அவருக்கு சிச்சிகோவின் முகவரியோ அல்லது ஏன், அவருடைய சொந்த முகவரி கூடவோ தெரிந்திருக்கவில்லை.
IX
அப்போது அனைவரையும் விரக்தி ஆட்கொண்டது. அந்த விவகாரம் எவ்வளவு சிக்கலாகிவிட்டதென்றால், சாத்தானால் கூட அதிலிருந்து எதையும் புரிந்துகொள்ள முடிந்திருக்காது. இல்லாத ஒரு குத்தகை ஒப்பந்தம் மரத்தூளுடன் கலந்தது; பிராபண்ட் லேஸ் (Brabant lace) வேலை மின்மயமாக்கலுடனும், கொரோபோச்காவின் கொள்முதல் வைரங்களுடனும் குழப்பிக் கொள்ளப்பட்டன. நோஸ்டிரேவ் இந்தச் சிக்கலில் இழுக்கப்பட்டார்; அனுதாபம் கொண்ட 'எமெல்யன் தி காக்' (Yemelyan the Gawk) மற்றும் நடுநிலையான 'அன்டோஷ்கா தி தீஃப்' (Antoshka the Thief) ஆகியோரும் இதில் சம்பந்தப்பட்டனர்; மேலும் சோபகேவிச்சின் ரேஷன் பொருட்கள் தொடர்பான ஒரு சந்தேகத்திற்கிடமான திட்டம் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அதன்பிறகு—நிலைமை முற்றிலும் கட்டுப்பாட்டை மீறிப் போனது!
சமோஸ்விஸ்டோவ் அயராது உழைத்தார்; "பெட்டிகளுக்குள் பயணம்" என்ற கதை முதல் போலியான பயணச் செலவுக் கணக்குகள் (இதில் 50,000 பேர் வரை சம்பந்தப்பட்டிருந்தது தெரியவந்தது) வரையிலான அனைத்தையும் அந்தப் பொதுக் குழப்பத்தில் இழுத்து விட்டார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது ஒரு பெரும் கூச்சலும் குழப்பமும் நிறைந்த இடமாக மாறியது. யாருடைய கண்முன்னே அந்தப் பல பில்லியன் பணம் அபேஸ் செய்யப்பட்டதோ அவர்களும், அதைக் கண்டுபிடிக்கும் பொறுப்பில் இருந்தவர்களும் பயத்தில் அலைபாய்ந்தனர்; அப்போது ஒரே ஒரு மறுக்க முடியாத உண்மை மட்டும் அவர்கள் முன் நின்றது:
— அந்தப் பல பில்லியன் பணம் உண்மையில் இருந்தது, ஆனால் அது மறைந்துவிட்டது. இறுதியாக, மித்யாய் என்ற பெரியவர் எழுந்து நின்று கூறினார்:
— தம்பிகளே, ஒன்று சொல்கிறேன்... ஒரு விசாரணை ஆணையத்தை நியமிப்பதைத் தவிர நமக்கு வேறு வழியில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. X
அப்போதுதான் (கனவில் என்னென்னவோ நடக்குமல்லவா!), ஒரு நாடகத்தில் திடீரெனத் தோன்றும் கடவுளைப் போல நான் சட்டென்று முன்னால் வந்து நின்றேன்:
— இதை என்னிடம் ஒப்படையுங்கள்.
அவர்கள் திகைத்துப் போனார்கள்:
— ஆனால்... ம்ம்... உங்களால் இதைச் சமாளிக்க முடியுமா?
அதற்கு நான் பதிலளித்தேன்:
— கவலை வேண்டாம்.
அவர்கள் தயங்கினார்கள். பிறகு, சிவப்பு மையில் எழுதப்பட்ட ஒரு குறிப்பு வந்தது:
— இதை அவரிடமே ஒப்படையுங்கள்.
அப்போதுதான் என் செயல்பாடு தொடங்கியது (என் வாழ்நாளில் இதைவிட ஒரு அற்புதமான கனவை நான் கண்டதே இல்லை!).
முப்பத்தைந்தாயிரம் மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டிகள் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் என்னை நோக்கி வேகமாக வந்தார்கள்:
— உங்களுக்கு ஏதேனும் தேவையா?
நான் அவர்களிடம் சொன்னேன்:
—���எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை. உங்கள் வேலையிலிருந்து உங்களைத் திசைதிருப்ப நான் விரும்பவில்லை. நானே சமாளித்துக்கொள்வேன். தனியாளாகவே.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, ஜன்னல் கண்ணாடிகள் அதிரும் அளவுக்கு உரத்த குரலில் கத்தினேன்:
— ல்யாப்கின்-த்யாப்கினை (Lyapkin-Tyapkin) இங்கே என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்! உடனே! தொலைபேசி மூலமாகவேனும் அவனை வரவழையுங்கள்!
— அது... அதாவது... அவனை அழைத்து வருவது சாத்தியமில்லை... தொலைபேசி பழுதாகிவிட்டது.
— ஆஹா! பழுதா? கம்பி அறுந்துவிட்டதா? சரி, அது சும்மா பயனற்றுத் தொங்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டாம்; அதைத் தகவல் சொல்லும் அந்த ஆளையே அதில் தூக்கிலிட்டு விடுங்கள்!!
அடக் கடவுளே! என்னவொரு அமளி!
— தயவுசெய்து மன்னியுங்கள் ஐயா... என்ன சொல்கிறீர்கள்... இதோ... ஹே-ஹே... இந்த நிமிஷமே... ஏய்! பழுது பார்ப்பவர்களை அழையுங்கள்! கம்பி! உடனே சரி செய்வார்கள்!
அவர்கள் அதை நொடிப்பொழுதில் சரிசெய்து இணைப்பை ஏற்படுத்தினார்கள்.
நான் ஆவேசமாகப் பேசத் தொடங்கினேன்:
— த்யாப்கினா? அந்த அயோக்கியனா? ல்யாப்கினா? அந்தப் பாதகனைப் பிடியுங்கள்! பட்டியல்களை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்! என்ன? இன்னும் தயாராகவில்லையா? ஐந்து நிமிடங்களில் தயாராக இருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் நீங்கள் இறந்தவர்களின் பட்டியலில் இடம் பிடிப்பீர்கள்! ய-ய-யார் அது?! மனிலோவின் மனைவியா—பதிவாளரா? அவளை வெளியே தள்ளுங்கள்! உலிங்கா பெட்ரிஷ்சேவா—ஒரு தட்டச்சாளரா? அவளை வெளியேற்றுங்கள்! சோபகேவிச்? அவனைக் கைது செய்யுங்கள்! அந்த அயோக்கியன் முர்சோஃபைக்கின் உங்களிடம் வேலை செய்கிறானா? சீட்டுக்கட்டில் கைதேர்ந்த ஏமாற்றுக்காரன் உதேஷிதெல்னி? அவர்களைக் கைது செய்யுங்கள்!! அவர்களை நியமித்தவன்—அவனையும் தான்! அவனைப் பிடியுங்கள்! அவனையும்! இவனையும்! அவனையும்! ஃபெடினியாவை வெளியே தள்ளுங்கள்! கவிஞர் ட்ரியாபிச்கின், செலிஃபான் மற்றும் பெட்ருஷ்கா ஆகியோரைப் பதிவேட்டுப் பிரிவுக்கு அனுப்புங்கள்! நோஸ்டிரேவை நிலவறைக்கு... இந்த நிமிடம்! இந்த நொடி!! சம்பளப் பட்டியலில் கையெழுத்திட்டது யார்? அந்த அயோக்கியனை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்!! கடலின் ஆழத்திலிருந்தாவது அவனை இழுத்து வாருங்கள்!!
அந்த நரகத்தில் இடி முழக்கம் கேட்டது...
"பிசாசு உள்ளே புகுந்துவிட்டது! அவனை எங்கிருந்துதான் தோண்டி எடுத்தார்களோ?!"
நான் சொன்னேன்:
"சிச்சிகோவை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்!!"
"அ-அ-அவனைக் கண்டுபிடிப்பது சாத்தியமில்லை. அவன் தலைமறைவாகிவிட்டான்..."
"ஓ, தலைமறைவா? அருமை! அப்படியானால் அவனது இடத்திற்கு *நீ* செல்ல வேண்டும்."
"தயவு செ..."
"அமைதி!!"
"இந்த நிமிடம்... உடனே... ஒரு நொடி. அவர்கள் அவனைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், ஐயா."
சிறிது நேரத்தில், அவர்கள் அவனைக் கண்டுபிடித்தார்கள்!
தன் தாயைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு தனக்கு இருப்பதாகக் கூறி, தன் முடியையும் சட்டையையும் பிய்த்துக்கொண்டு என் காலடியில் சிச்சிகோவ் கெஞ்சியது வீணானது.
"தாயா?!." நான் கர்ஜித்தேன், "தாயா?.. அந்தப் பில்லியன் கணக்கான பணம் எங்கே? மக்களின் பணம் எங்கே?! திருடன்!! அவனைக் கீறிப் பாருங்கள், அந்த அயோக்கியனை! அவன் வயிற்றில் வைரங்கள் இருக்கின்றன!"
அவர்கள் அவனைக் கீறிப் பார்த்தார்கள். அங்கே அவை இருந்தன.
"அவ்வளவுதானா?" — அவ்வளவுதான்.
— கழுத்தில் ஒரு கல்லைக் கட்டி பனிக்கட்டித் துளையில் (உறைந்த ஏரியின் துளையில்) வீசுங்கள்!
எல்லாம் அமைதியாகவும் சுத்தமாகவும் மாறியது.
நான் தொலைபேசியில் சொன்னேன்:
— எல்லாம் சுத்தமாகிவிட்டது.
பதில் வந்தது:
— நன்றி. உங்களுக்கு என்ன வேண்டுமோ அதைக் கேளுங்கள்.
தொலைபேசிக்கு அருகிலேயே நான் உற்சாகத்தில் துள்ளிக்குதித்தேன். என் மனதில் இருந்த அந்தப் பொருட்கள் அனைத்தையும்—நீண்ட காலமாக என்னை அலைக்கழித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பட்டியலை—சட்டென்று சொல்லிவிடலாம் என்று நினைத்தேன்:
"கால்சட்டை... ஒரு பவுண்டு சர்க்கரை... 25-கேண்டில் பவர் (candlepower) கொண்ட மின்விளக்கு..."
ஆனால், ஒரு கண்ணியமான இலக்கியவாதி சுயநலமற்றவராக இருக்க வேண்டும் என்பது திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தது; என் உற்சாகம் தணிந்தது, நான் தொலைபேசிக் குழாயில் மெல்லிய குரலில் சொன்னேன்:
— கோகோலின் (Gogol) படைப்புகள் அடங்கிய தொகுப்பு நூல் மட்டுமே—அதாவது, பழைய பொருட்கள் விற்கும் சந்தையில் நான் சமீபத்தில் விற்றுவிட்ட அதே படைப்புகள்.
அப்போது... *திடீரென்று!* என் மேஜை மீது தங்க விளிம்புகள் கொண்ட கோகோலின் நூல் ஒன்று இருந்தது!
சோகமான, தூக்கமற்ற இரவுகளில் எனக்குப் பலமுறை ஆறுதல் அளித்த நிகோலாய் வாசிலியேவிச்சை (Nikolai Vasilyevich) கண்ட மகிழ்ச்சியில் நான் உரத்த குரலில் கத்தினேன்:
— ஆஹா!
மேலும்...
முடிவுரை
...நிச்சயமாக, நான் விழித்துக்கொண்டேன். அங்கே எதுவும் இல்லை: சிச்சிகோவ் (Chichikov) இல்லை, நோஸ்ட்ரெவ் (Nozdrev) இல்லை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—கோகோலும் இல்லை...
— *பெருமூச்சு*... — ஆடை அணியத் தொடங்கியபோது எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்; வாழ்க்கை மீண்டும் அதன் அன்றாட வழக்கமான தோற்றத்துடன் என் கண்முன்னே விரிந்தது.
"சிச்சிகோவின் சாகசங்கள்" என்பது மிஹைல் புல்காகோவ் 1922-ஆம் ஆண்டில் எழுதிய ஒரு நையாண்டி சிறுகதை ஆகும். இது கோகோலின் "இறந்த ஆத்மாக்கள்" (Dead Souls) நாவலின் கதாபாத்திரமான சிச்சிகோவை, 1920-களின் சோவியத் ரஷ்யாவுக்கு மீண்டும் அழைத்து வந்து, அந்தக் காலத்தின் சமூக மற்றும் அரசியல் சூழலைக் கேலி செய்கிறது.
### 📖 கதைச் சுருக்கம்
புரட்சிக்குப் பிறகு, இறந்த ஆத்மாக்களின் உலகத்திலிருந்து கோகோலின் கதாபாத்திரங்கள் திரும்பி வருகின்றன. சிச்சிகோவ் தனது பழைய வண்டியை விட்டுவிட்டு ஒரு காரில் ஏறி, நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தங்கிய அதே ஹோட்டலுக்குச் செல்கிறார். அங்கு எல்லாம் அப்படியே இருந்தாலும், வெளியே "விடுதி" என்ற பலகைக்குப் பதிலாக "பொது விடுதி" என்ற புதிய பலகை மட்டும் தொங்குகிறது. அறைக்கான ஆணை கேட்கப்பட்டபோது, அவர் தைரியமாக மேலாளரை அழைத்து விவகாரத்தை எளிதில் தீர்த்துக் கொள்கிறார்.
பின்னர் அவர் ஒரு வேலைக்குச் சேருகிறார். நீண்ட விண்ணப்பப் படிவத்தை நிரப்பச் சொல்லப்படுகிறார், ஆனால் அதைப் படிக்கும் எண்ணமே அந்தப் பெண் எழுத்தருக்கு இல்லை. உணவுப் பங்கு வரிசையில் அவர் சோபாகேவிச் என்ற பழைய நண்பரைச் சந்திக்கிறார், பின்னர் குஸ்நெட்ஸ்கியில் நோஸ்த்ரியோவையும் சந்திக்கிறார்.
பழைய நண்பர்களைச் சந்தித்த பிறகு, சிச்சிகோவ் வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் ஈடுபட முடிவு செய்கிறார். அவரது வணிகம் வேகமாக வளர்கிறது — வைரங்கள், பிரபந்து சரிகைகள் என பலவற்றில் ஈடுபடுகிறார். மூலதனத்தைச் சேர்த்த பிறகு, அரசுக்கு பெரும் லாபம் தரும் ஒரு நிறுவனத்தை குத்தகைக்கு எடுக்க விண்ணப்பிக்கிறார். பின்னர் அவரது வணிகம் வானளாவ உயர்கிறது: கோரோபோச்சுக்காவுக்கு மேனேஜை விற்பது, நகரின் மின்மயமாக்கலுக்கு ஒப்பந்தம் எடுப்பது, மரத்தூளில் இருந்து இரும்பு தயாரிக்கும் அலுவலகத்தைத் தொடங்குவது போன்றவற்றில் ஈடுபடுகிறார்.
சிச்சிகோவின் செயல்கள் வெளிப்பட்டபோது, அதிகாரிகள் அவரது விண்ணப்பப் படிவத்தைப் படிக்க முடிவு செய்கிறார்கள். அதில் அவரது பதவி "கோகோலின் கதாபாத்திரம்" என்றும், புரட்சிக்கு முன் அவரது தொழில் "இறந்த ஆத்மாக்களை வாங்குவது" என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அவர் குத்தகைக்கு எடுத்ததாகக் கூறிய நிறுவனத்தைத் தேடிச் சென்றபோது, அந்த இடத்தில் புஷ்கின் நினைவுச்சின்னம் மட்டுமே இருந்தது.
இறுதியில், கட்டுரையின் ஆசிரியரே (புல்காகோவ்) சிச்சிகோவைப் பிடித்து அழிக்க உதவுகிறார். கூலியாக கோகோலின் முழுத் தொகுப்பைக் கேட்கிறார். ஆனால் "தங்க விளிம்புகள்" கொண்ட அந்தப் புத்தகங்கள் மேசையில் வந்ததும், கனவு முடிந்துவிடுகிறது.
### 🎭 நையாண்டியின் சாராம்சம்
* **கோகோலின் பாத்திரங்களின் மறு-வருகை**: சிச்சிகோவ், சோபாகேவிச், நோஸ்த்ரியோவ், கோரோபோச்சுக்கா போன்ற கதாபாத்திரங்கள் 1920-களின் மாஸ்கோவில் நன்றாகப் பொருந்துகின்றன. புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை (NEP) காலத்தில் லாபம் ஈட்டுபவர்களுக்கும், ஊழல்வாதிகளுக்கும் நிறைய வாய்ப்புகள் இருந்தன.
* **நிர்வாக அமைப்பின் செயலின்மை**: சிச்சிகோவின் விண்ணப்பப் படிவத்தை யாரும் படிக்கவில்லை. அது தவறாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு காணாமல் போகிறது. அதிகாரிகள் தங்கள் வேலையைச் சரியாகச் செய்யாததால், ஒரு மோசடிக்காரர் எளிதாக வெற்றி பெறுகிறார்.
* **புதிய சூழலில் பழைய பழக்கங்கள்**: புரட்சிக்குப் பிறகும் ரஷ்யா அடிப்படையில் மாறவில்லை என்று புல்காகோவ் காட்டுகிறார். கோகோலின் காலத்து ஊழல், மோசடி, அதிகாரத்தின் செயலின்மை ஆகியவை தொடர்கின்றன.
* **இறுதி முடிவு**: சிச்சிகோவ் தப்பிவிடுகிறார். அவரைப் பிடிக்க முடியாது. "இறந்த ஆத்மாக்கள்" விற்பனை போன்ற மோசடிகள் புதிய வடிவில் தொடர்கின்றன என்பதே இதன் பொருள்.
### ✍️ முக்கியத்துவம்
இந்தக் கதை புல்காகோவின் பிற்காலப் படைப்புகளுக்கு, குறிப்பாக "மாஸ்டர் அண்ட் மார்கரிடா" நாவலுக்கு முன்னோடியாக அமைந்தது. இறந்தவர்களின் உலகத்திலிருந்து பாத்திரங்கள் வந்து நவீன உலகில் குழப்பம் விளைவிப்பது என்ற கருத்து, பின்னர் அவரது மாபெரும் நாவலில் வோலந்த் மற்றும் அவரது பரிவாரங்களின் வருகையாக வளர்ந்தது.